floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Zo jy zulks doed, dan heb je voor geen onrust te schroomen; Want ziet, Dieuwertje, ik heb myn Dochter zo lief als jy jou Zoon, En voor myn trouwen zo wil ik voor haar zorg draagen, als ik ben gewoon.
Daar heb je gelyk in, Goedaard, en ik beloof je myn beloften te houwen; Want wat zou ’er een gesnap zyn zo wy niet kwaamen te trouwen!
Dat kunje denken!
ik neem dan, op jou beloften, Juffrouw Leonoor Tot getuigen.
Ik ben te vreên.,, Want ik zie ’er toch anders geen gat door.
Ik wensch jou geluk, Moeder.
Vader, ik zal u altyd gehoorzaam weezen.
Dat zal ook geschieden moeten, en dan zul je van my worden gepreezen.
Ik wensch u, met al myn hart, geluk, Vader, en dankbaar voor altyd.
Ik wensch u meê veel heil, myn Heer.
Kom, Dieuwertje, het is nou uitgevryd.
Zich wel te bedenken, eer men trouwd, en goede voorwaarden te maaken, Zyn voor zich zelf, het gemeen huishouwen, en voor kinders, deftige zaaken.
DON FERDINAND OFT SPAENSCHEN STERREKYKER BLYSPEL: Verthoont op de Saele der Vereende CONSTEN GESEYTS.
LUCAS GULDE Ende uyt-gewerckt door de Liefhebbers VAN DEN OLYF-TACK BINNEN ANTWERPEN DEN 21.
OCTOBER 1714.MEN VINTSE TE COOP;t’ Antwerpen, by JOHANNES PAULUS ROBYNS.
Don Ferdinand, Sterrekyker.
Don Jan. Philipien, Knecht van Ferdinant.
Hans, Knecht van Don Jan. Leonor, verlieft op Don Jan. Lucresia, verlieft op Don Jan. Beatris, Camenier van Lucres.
Philopot, Meysen.
Pagi, van Leonor.
Het Tonneel verbeelt Madrid voor endein het huys van Lucretia.
EERSTE DEELIN DENSPAENSCHEN STERREKYKER.
Don Ferdinand en Philipien.
MYn Heer met u verlof naeyt my gheen ooren aen Gy hebt haer noyt bemint, hoe sal ick dat verstaen Gy minter veel t’is waer, maer boven al de Joff’ren Hebt gy Lucretia u ziel en hert gaen off’ren: Maer k’sie wel wat het is, nu gy verstooten wert Soo loochent gy u min Ferd.
Geen oogh can tot in’t hert Alwaert een Lincius oogh, sy can t’gemoet niet raecken En hebt gy my gesien in andere liefde blaecken, Gewis het is een vier niet als van stroy geweest Phil.
Mijn Heer gy sijt nochtans, sins u verliefden geest Door d’aldoordringent oogh was van Lucrees onsteken Al dand’re Jouffers die gy minden af-geweken Aenbiddende Lucrees alleen als Af-godin.
Het sy soo dat haer oogh mijn ziel ontstack in min En dat ick soo het scheen haer glans heb aengebeden k’Ben nu al lanck uyt dees verliefden bant getreden.
Soo mint gy haer dan niet?
Neen Philipin: Phil.
Dat’s raer Terwyl gy haer niet mint wat doet gy dan by haer, Nu sy u liefden loont met haet en onghenade?
Omdat ick weten wil waerom sy my versmade En soo misaghten derft: Phil.
t’Is moghelijck om Don Jan?
Don, Jan!
Don Jan, gy laght?
Don Jan!
helaes en can Mijn min niet schad’lijck sijn, laet hem vry alles wagen.
Hy heeft de wetenschap om iemant te behagen, Schoon hy geen goet en heeft, Ferd.
Ick can’t niet nemen aen Terwijl ick weet dat hy naer Neerlant is gegaen Phil.
Sins wanneer is dees reys hem in het hooft gekomen Ferd.
Hy heeft sijn af-scheyt van sijn vrienden al genomen Phil.
Mijn Heer wat hier van is sal ick wel haest verstaen Van hare Camenier, siet ginder comtse aen, Verschuyl u, laet m’alleen Ferd.
Siet haer wel t’ondervragen?
Laet my betyen, k’weet hoe dat ick my sal dragen?
EERSTE VERSCHOON.
WEl op wie peysde gy?
Ick, op niemant: Beat.
Wel mijn kint, Peyst gy op my niet, die ick weet dat gy bemint?
Mijn meester mint niet meer, waerom sou ick dan minnen?
Meyndt gy dat Philipin?
Wel treffelijck: Beat.
Sijn u sinnen Soo haest verandert: Phil.
Ia, Beat.
Loont gy mijn min met haet?
t’Can wesen: Beat.
Is het ernst dat gy my dan verlaet: Phil.
t’Is ernst, en twyfelt niet: Beat.
Hoe sijt ghy soo verbolgen: Phil.
Een Dienaer moet het lot van sijnen meester volgen, Maeckt dat men hem bemint, soo sult gy sien voor al Soo k’voor u sterven moet, dat k’voor u sterven sal Beat.
Verheyst van my geen saeck die voor my is onmog’lijck.
Is dan u Jouffrou aen de min, soo onmedogh’lijck?
K’segh niet, maer!
Wat maer?
Mijn Lieve Philipin, G’hebt my soo vast belooft: Phil.
Ick bidt u maeckt begin?
K’en derff: Phil.
Ay waerom?
Seght, wat sal ick u ontblooten?
Waerom Lucretia mijn Meester heeft verstooten.
Ick sou’t wel seggen, maer t’is my verboden: Phil.
Bloet, Nu sien ick dat de min by u niet veel en doet; Dat gy my sulckx verswijght.
Waer wilt gy henen Mijn soete Philipin Phil.
Ons soetheyt is verdwenen, Beat.
Ick sal’t u seggen hoor: Phil.
Wel aen met cort bescheyt Indien gy’t seggen wilt, waer toe dees malligheyt?
Maer hoort belooft gy’t my dat gy’t niet en sult seggen, Phil.
Neen seker: Beat.
k’sal u dan haer afkeer uyt gaen leggen.
Maer dat gy’t niet en seght, selfs aen u Meester niet.
Neen ick sweer het u: Beat.
Dat gy mijn Jouffrou siet Afkeerigh tot u Heer, is dat sy is genegen, Maer t’gene dat ick segg’, dat dient voor al geswegen.
Mint sy een ander dan?
Gy hebt het reght gevat.
En wie togh?
Ia, en wie: Phil.
Wel ia sult gy my dat Verswijgen?
Ick en derf: Phil.
Wat isser aen gelegen; Beat.
Het is, maer dat gy’t seght; Phil.
k’Weet dat het dient geswegen, Het is dan, seght?
Don Jan, Phil.
Hoe is het mogelijck?
t’Is als ick seggh’ Phil.
Wel hoe, Don Jan en is niet rijck.
Hy’s Edel, en beleeft en wel gestelt van leden.
Stelt dat op tafel: Beat.
Niet-te-min, hy wort aenbeden: Phil.
Van’t geen dat ghy my seght staen ick op’t hooghst verstelt, Maer soo hy wort bemint, gelijck gy my hier melt.
Waerom verlaet hy haer, Beat.
Om u reght uyt te spreken, Dees uyt gestroeyde reys, is maer een werck besteken, Hy is nogh in Madrid, Phil.
Madrid, wel dat is raer, Wie had gedaght dat hy was soo een Logenaer: Hy heeft al afscheyt vande vrienden t’saem genomen.
En even can hy snachts by sijn Lucretia comen.
Wat ergen gast is dat, en u Lucretia.
Ontfanght hem blydelijck, seght my dan wat gena, Oft min u Meester van Lucretia can hopen Phil.
Vreest sy dan geen gevaer, in hare min te loopen: Want u gebueren staen geduerigh op de waght.
Gy weet niet wat de min heeft tot hun heyl bedaght Door een bedeckte poort comt hy den hof in treden, Die k’savonts set op’t slot: Phil.
O list vol haerdigheden Beat.
De Venster van Lucrets siet in den hof uyt, daer Ist dat sy saemen sijn.
Dien treck is wonderbaer.
Maer als hy haer verlaet, waer blijft hy?
O de donder!
Gy ondervraeght soo nouw, ick magh niet, Phil.
Op of onder Seght maer waer dat hy blijft, ick sal’t niet seggen: Beat.
Niet, Phil.
Neen seker sijt gerust, Beat.
Gy brenght my in verdriet?
Waer hout hy sich bedeckt?
Waer, in Don Lopes wooningh Verberght hy sich: Phil.
Dat’s wis een aerdighe Vertooningh.
Daeghs blijft hy soo in huys, dat hy geen straet en siet En selfs Don Lopes weet hier van de reden niet.
En had men sonder my dees liefden connen plegen: Men had my het geheym gewisselijck verswegen Maer ach!
ick toef te lanck vaert wel mijn Philipin.
Vaert wel mijn Lief, Beat.
Mijn troost Phil.
Vaert wel mijn Engelin Beat.
Maer hoor?
Vaert wel mijn Lief, wy sullen voorder spreken De boeren soumen dat soo inde handen steken, Beat.
Belooft my eerst u trouw, Phil.
Ey stelt u in geen pijn Wy sullen trouwen, maer wy moeten grooter sijn.
TWEEDE VERSCHOON.
FERDINAND.
SEght weet gy nu van mijn verachtinghe de reden?
Wort nu Lucretia van een ander aengebeden?
Ist haet oft hooverdy wat isset, sijt gy stom, Oft sonder spraeck wat ist, nu Philipin waerom Sluyt gy u tanden toe, spreckt op sijdy beseten?
Neen Heer Ferd.
Wat let u dan spreeck, sal ick het niet weten Phil.
Neen Heer, Ferd.
Wat sijt gy sot?
Neen Heer: Ferd.
Wat isser dan Phil.
Laet my maer doen: Ferd.
Wel nu wat doet gy: Phil.
Ay ick can Niet swijgen, wat ick doe, oft ick mijn mont en tanden Met duym en vingers sluyt, en toe hou met mijn handen, Mijn Heer het wilt’er uyt.
Dien armen Edelman, Daer ick u strax van sprack, en met een woort Don Jan, Die elck gelooven doet als dat hy is vertrocken, Die door sijn toover tael soo weet het hert te locken Van u Lucretia, dat hy door haren last Haer alle nachten spreeckt, en aen haer venster past, Die daeghs in huys blijft, s’avonts uytvliegt met de Uylen Weet in’t geheym, hem by Don Lopes te verschuylen.
Wat seght gy door haer last?
Hy wort van haer bemint Ferd.
Don Jan is hier dan!
Ia dees reys heeft hy versint, En uyt-gestroyt, en u soo listigh uyt-gestreken.
Wel aen ick sal my dan op d’een oft d’ander vreken; Phil.
Wat meynt gy dan te doen?
K’sal by Lucretia gaen: Phil.
Beatris ach wat raet het is met u gedaen?
Gy sult niet swijgen ach Beatris is verloren.
Neen segh ick sijt gerust, Phil.
Wat hebt ghy dan beschoren?
Ick sal haer weer, dogh met een afgekeerden sin Aenbidden op een nieuw, versoecken hare min Togh hare wreedtheyt sal my tot vermaeck verstrecken En dit aen-bidden om met hare schoont’ te gecken, En te doen voelen dat ick nergens in en blaeck Tot hare liefde; dan op dat ick my vermaeck, En comt haer snachts Don Jan in haren hof besoecken K’moet schoon ick haer niet min, mijn ongeluck vervloecken, En sijn geluck maeckt my myn-eedigh, niet haer min: Want k’heb al over lanck verandert mijnen sin.
Gaet voort met u verhael, Ferd.
Wel aen wilt my dan hooren.
Sy mint dan.... Phil.
Saght k’ou op,wie komt my hier verstooren Ferd.
Het is Don Jan. Phil.
Dat’s goet, laet my alleen, gaet aen, En wilt langhs d’ander zyd’, de rechte straet in slaen.
Don Jan en Hans.
DOn Jan hoe sal dit hier ten lesten noch volenden?
D. Ian Gy weet dat ick my moet sien uyt de boey te wenden Van Leonoor, door dien een stercker minne gloet Tot mijn Lucretia mijn boesem blaecken doet Dat ick my over dagh niet magh op straet begeven Hans Wel nu, ist nu geen dagh, wel wie heeft van sijn leven!
D. Jan De noot en stelt geen wet, en ick heb om dees rêen Voor eenen corten tijdt my selven gaen verklêen, Gy weet wel dat ick moet mijn Advocaet gaen spreken, Op dat ick van mijn reght niet t’onregt wort versteken.
Begeeft gy u in huys, want het sal avont sijn, Eer dat ick keer, laet u niet sien.
Binnen Hans                                              Sijt in geen pijn, Ick gaen my weder in mijn Uyle cot verschuylen Ick en mijn Meester sijn gelijck twee reghte Uylen Wy vliegen s’avonts uyt, Wat magh mijn Philipoot Al dencken, ach die sloor, soo sy seyt, sy gaet groot, En sy meynt voor gewis, dat ick al ben vertrocken, K’hoor volck, k’laet my niet sien, oft ick kreegh loon van stocken.
LUCRETIA EN BEATRIS.
Lucr.
K’Weet niet wat doen in desen strick daer ick in sit, Beat.
Mint gy Don Ian dan?
Seght vry dat ick hem aenbidt.
Mevrouw het geen my maeckt in dese saeck verslagen Is dat ick u soo haest soo groote min sien draghen.
Indien Don Jan, nu heeft om my een jaer gesught Wat heb ick niet gelêen selfs door sijn ongenught, Soo haest als ick hem sagh wierd’ ick in min onsteken, En sonder dat ick dierf van min oft liefde spreken, Want hadd’ mijn Vader t’vier gesien dat my verwon, Een eelman sonder geldt by hem niet halen con.
Hy is op mijn versoeck dan hier in stadt gebleven, Schoon ider meynt dat hy hem heeft uyt stadt begeven.
Mevrouw k’beklaegh u min, maer seght my togh voor al, Wat dees geveynsde min voor goets uyt-brengen sal.
Maer daer is Don Ferd’nant, ô hatelijck aenschouwen!
DERDE VERSCHOON.
Don Ferdinand, Philipien.
WAt moet ick mijn gheluck niet ongheluckigh houwen, Datmen u niet can sien ten sy met achter doght: Lucr.
Wat brenght u hier?
De min die heeft my hier gebroght Terwyl gy nergens sijt, dan in u huys te vinden Lucr.
Het was de eenigheyt die ick altijt beminden En die bemin ick nogh: Ferd.
Helaes en sal ick dan!
Gaet elders clagen, loopt, want ick hou daer niet van.
De Liefde, Lucr.
Ay wilt my van dien Tyran niet spreken, Waer voor ick schrick en schroom.
Mijn min is u gebleken Lucr.
Sult gy dees sotte rêen dan nimmer breken af?
Hoe kont gy minn’lijck sijn, en even vreet en straf?
Wat heb ick tot u schoont’ en glans genegentheden; Lucr.
Wat heb ick afkeer van u hatelijcke reden; Ferd.
Wat min ick niet u glans, die ick aenbidt en dien Lucr.
Wat haet ick niet de son, wiêns light my u doet sien Ferd.
De Maen Mevrouw thoont haer tot u veel meer genegen.
Wanneer gy zijt gewoon u vryery te plegen.
Wat seght gy?
T’geen gy hoort.
En wat voor sekerheyt?
Aen die my wel verstaet heb ick genoegh geseyt; U venster inden hof weet gy wel te ontsluyten: Waer door Don Jan door een bedeckte deur raeckt buyten: Want hy schoon uyt der stadt weet sijn gesetten tijdt Om u te vinden.
Ach ondraechelijcke spijt!
De Duyvel haelt de vent, hy heeft het niet vergeten, Men heeft hem met een spel niet op de mouw te speten, Neen sijn geheugenis is wonder goet.
Wel aen Verraedt men my dan soo?
Bloet wat hebt gy gedaen Ferd.
Ick heb mijn selven soo van hare smaet gevroken, Lucr.
Beatris wat is dit Phil.
G’hebt haer fortuyn gebroken Beat.
Gelooft gy dan dat ick.... Lucr.
Swyght gy hebt my verkoght.
Waer heeft mijn licht geloof, helas!
my toe-gebroght, Phil.
Daer hebdy’t k’vrees dat sy Beatris wegh sal jaghen: Lucr.
He laes wat sien ick my omringelt met veel plaghen Ontrouwe wat heeft my u snoode tongh ghedaen?
K’wensch dat den hemel my.... Lucr.
swijght segh ick: Beat.
Soo ick aen Een mensch ter werelt.... Lucr.
Hoe sulde noch niet swijgen?
Gy sult haest hooren dat sy haren sack sal krijgen.
Wat wilt gy hebben t’is gedaen?
Ick weet nogh raet Soo gy my helpen wilt.
Wel aen t’sy goet oft quaet: Spreckt wat hebt gy bedoght?
Al sout gy my met slagen En stocken als een schelm Ferdinand ten huys uyt jagen, Soo sal ick’t seggen hoor, Mejouffrouw sijt gestilt Oft gy my teeckens geeft, k’weet wat gy seggen wilt, Noyt heeft Beatris van uwe min gaen spreken, K’salt seggen al sout gy my hals en beenen breken.
Den hemel heeft u min aen hem geopenbaert.
Wat seyt dien snooden?
Ia den Hemel heeft verklaert U heymelijcke min, al sout gy my vermoorden, Ick sal het seggen, hoort Mevrou dan met twee woorden Weet dat mijn Meester, die gy siet te sijn bevreest Te cleyn een Lichaem heeft voor sijnen grooten geest.
Hy steekt soo vol verstant gelijck een ey vol suyvel, Hy lijckt een Toovenaer oft eer een rechten Duyvel, Hy is in d’Astrologi ervaren, ia ick moet Gelooven dat hy selfs de dooden spreken doet Ferd.
Ha schelm, my van die lichte quanten Die inde studie Phil.
Ia Astrologant van al d’Astrologanten Ferd.
Wacht guyt Phil.
Ia Mijn Heer: Beat.
Indien men dat gelooft, Soo ben ick sonder vreesch Ferd.
ô Schelm van plicht berooft Phil.
Ia Heer ick magh wel schelm, ’k bidt neemt het my ten goeden: Ick moet Beatris hier ontlasten van’t vermoeden, Dat men van haer hier heeft, gy weet dat ick haer min Sy is onnoosel, hoort Mevrouw, k’maeck dan begin.
Hy heeft een nacht vyf ses, niet anders doen als wachten Hy siet den Hemel aen in d’alderswerste nachten, Slaet Boecken open, maeckt Figuren sonder endt, En hier door ist dat hy u liefden heeft gekent, Ferd.
Indien gy niet en wilt u snoode leugens swijgen, Sal ick u sekerlijck wat by de Ooren crygen.
K’heb niet geseyt myn Heer dat niet de waerheydt is, En oft gy wenckt oft niet, mijn Heer het is nouw mis, Hy liet my in een G’las noch gisteren avont kijcken Een hof dat uwen hof niet qualijck con gelijcken, ’Ksagh voorts in een Gelas, ick bidt zijt niet gestoort, Daer quamp in uwen Hof een stil bedeckte poort.
Een wynigh tijts daer naer heb ick een Heer vernomen, Die door dees Poort reght naer de Venster is gekomen, En toen begost gy t’saem een soete vryery: Hy loegh soo vrindelijck, en gy waert oock soo bly, Lucr.
Ist niet waer, moet my den hemel schennen: Ferd.
Het is om niet of ick het langer wil ontkennen.
K’heb met Nostradamus, een wynigh tyt verkeert, Die my sijn wetenschap ten vollen heeft geleert.
K’heb dan van hem geleert het Steir en Hemel kijken, Niet dat ick door die Const mijn selven wil verrijcken: Neen seker, maer t’is om mijn droef en swaren geest Vermaeck te doen, en dit’s alleen de saeck geweest, Dat ick in dese Const van hem ben onderwesen.
Wat seght gy nu: Beat.
Heel goet t’is oft ick ben verresen: Ferd.
Schoon oft dees wetenschap, my tot vermaeck verstreckt Soo hou ick dese Const voor ider een bedeckt, En u geheyme Liefd’, gesloten by my houwen.
Sult ghy dan myne Trouw, Meiuffrouw noch mistrouwen?
Ick heb de waerheydt als gy sien condt aen mijn sy; Maer ick heb u verkocht, hy wist het al van my; Lucr.
Moght ick met reden u niet aen dees saeck herdencken?
Het Gelt vermagh al veel?
Ey ick laet my door geschencken Niet lijden van mijn Trouw: Phil.
Dit gaet tot noch toe wel Maer ick vreesch voor het eyndt van dit begonnen spel.
Geleerden Ferdinand, u geest vol wonderheden Geeft sigh gewilligh op, aen uwe soete reden.
Mevrou ick bidt doet van myn Const toch geen verhael Phil.
Als’t men’t niet weten sou, soo waer het bijster cael.
TWEEDE DEEL.
Don Ferdinand, Philipin.
MYn Heer ghy syt al ree door heel Madrid vermaert Ia men gelooft schier dat gy snachts uyt coelen vaert En met u voeten selfs de Wolcken komt te drucken K’heb noyt soo haest een saeck, en wensschelijck sien gelucken, En ist dat het geval niet buyten hoop en treet, Gy sult voor ider een, haest door gaen voor Profeet.
Om t’geen men van my gaet gelooven in dees saeken Door mijne neerstigheyt en arbeyt sterck te maecken, Verlies ick geenen tyt.
G’hebt oock u Tafel met Al sijn noodtsaeck’lijckheyt ten vollen op-geset.
Gelijck gy siet: Phil.
t’Gaet wel hier schijnt niet aen’t ontbreken.
Een Jouffrouw jonck en schoon, versoeckt mijn Heer te spreken Mijn Heer dat’s hantgift: Ferd.
Seght dat sy magh binnen treen.
Ia, maer sy seyt dat sy u spreken moet alleen, Ferd.
Schoon gy vertrecken moet, gy moet daerom niet droef sijn, Phil.
Dat sal van uwe const gewis de eerste proef sijn; Ferd.
Gaet maer in dit vertreck,waer langhs gy kont verstaen Wat dat sy hebben wilt, en watter om magh gaen.
LEONOOR BYKOMINGH.
GY sult van dit besoeck mijn Heer verwondert wesen, Ferd.
t’Sal alles wel sijn soo mijn konst u niet doet vreesen.
Ick had om u te sien nogh meerder moeyt gedaen Door dien ick heb de kraght van uwe konst verstaen.
Mejouffrou dese reen kan ick niet weder-leggen, Den lof die gy my geeft, beneemt mijn tegen-seggen; T’is waer Mevrou k’besit een kleyne wetenschap maer..... Leon.
Neen mijn heer ick weet op welck een hooghe trap Dat u ervarentheyt, en wijsheyt is gesteghen: Ferd.
Ick segh.... Leon.
Ick bidt mijn Heer en sijt m’hier in niet tegen, k’Weet u verdiensten, en ick ken u weerdigheyt.
De Faem die is alree door heel Madrid verbreyt Te connen spreken doen een rif, berooft van’t leven, En dat hoe stram het is beweginge te geven, Ist minste van u const: Fard.
T’geen gy gelooft van my Mejouffer dese saeck en is van geen weirdy; Maer soo Mevrou daer door gelieft gedient te wesen, Sy hoeft maer met een woort;* Leon.
Ach ick begin te vreesen, Ach Ferdinant!
Hoe comt het dat gy sught Mevrou?
Leon helaes gy weet mijn heer den oorspronck van mijn rou Uwe hooge wetenschap weet van mijn comst de reden Schoon het onnoodigh is, my daer van iets t’ontleden, Fard.
T’geen gy my seggen wilt, Mevrouw in dit geval Uwe ontsteltenis, niet eens vergrooten sal.
Ach waerom moet van u mijn swackheyt sijn vernomen!
Gy weet niet dan te wel, wat my by u doet comen Verschijnen voor u oogh, is hopenen mijn hert: Ick bidt vergroot met mijn beschaemtheyt niet mijn smert?
En t’wijl ick ben beschroomt mijn meyning u te seggen, Doet dat ick hebben wil, en sonder tegensegghen: Phil.
Sy seyt seer wel mijn Heer siet dat gy haer dan dient Ferd.
Ick hou Dat sy van meyningh is my te doen raesen, sou Ick haer gedachten sien soo moest ick konnen tooveren: Phil.
Gaet in u saecken voort, en siet haer te verlooveren, Spreckt hooge woorden die gy noch sy verstaet, Paralackseert mijn Heer tot inden hachsten graet.
K’beken me Jouffer om niet langer meer te veynsen Dat ick sien in u hert t’geheym van u gepeynsen, En oft gy sijt verlieft, en wie dat gy bemint, En of hy die g’aenbit tot u oock is gesint, Maer gy moet selver dat met uwen mont belijen, Oft anders kan ick niet.
Wat vrees comt my bestrijen!
Ick min, en t’voorworp, in wiens min mijn boesem blaeckt Heeft sich verwinnaer van mijn teere ziel gemaeckt, En schoon ick hem bemin met een oprechte liefde, Die over langen tijdt mijn teere ziel doorgriefde: Soo is hy sonder my het eens te dienen aen: Vertrocken, en hy is naer Nederlandt gegaen, Dies bidt ick door dien Godt die elck in min doet blaecken, Wilt my door uwe const, en deught geluckigh maecken Ferd.
Wat sal ick seggen op haer vraegh, wat nu gedaen?
Wel roept Nostradamus u grooten meester aen.
Die oudt Astrologant en was soo niet in vresen Phil.
Segt sy met montje peck, oft duyvel eens most wesen: Ferd.
Me Jouffer dit versoeck gewis is byster vremt, En ick en weet niet eens voor wie dat gy my nemt, Hoe wilt gy dat ick sal een Eelman hier doen comen Die sijn vertreck soo wyt heeft van dees stadt genomen.
Mijn Heer verschoont my, gy doet ander wonderheen Ick bidt u doet u best, en stelt mijn ziel te vreen; Gy cont my helpen soo gy wilt u const betoonen Ferd.
D’onmog’lijckheyt alleen moet my hier van verschonen T’is al t’afgrijselijck, en sulck een naght gespoock Schoon dat het niet en is als enckel wint en roock Sou u van hanghst en schrick doen sidderen en beven En ick weet wel, dat u de krachten sou begeven Leon.
In’t minste niet soo in dit belt het wesen leeft Mijns minnaers, sy gewis dat het geen kracht en heeft Om my van hanghst en schrick te sidderen doen en beven Het sal my meerder vreugt als het my schroom sal geven Maer gy vreest dat ick dat te licht voort seggen sou Door dien een Dochter niet wel swygen can Ferd.
Terwyl gy my bedwinght soo moet ick het belijen Dat ick genoegh weet door de const van tooverijen Om u te helpen, en schoon dat ick heb geseyt Dat ick verschoont moest sijn om mijn onmog’lijckheyt Was maer alleenigh om dat ick u hoorde seggen Dat hy naer Neerlant is, en dat ick daer vint leggen Een zee die my belet sijt seker en gewis Dat die niet keeren can die over t’waeter is Leon.
T’beletsel vande zee wort licht’lijck wegh genomen Want hy soo haest nogh niet en sal in Neerlandt comen: Midts maer acht dagen is dat hy vertrock, en dat Te Saragosse hy wat verblyven moet, om wat Te hand’len met een vriendt, t’geen niet soo haest sal enden, Ferd.
Daer isset seght my nu waer ick my heen sal wenden.
Mijn heer schept moet en stelt u in geen pijn; K’geloof t’Don Jan is, Ferd.
Dat sou wel connen sijn.
K’vertrou hy is het selfs; Ferd.
Dat moet ick sien en weten Om al d’omstandigheyt, dan geensints te vergeten, Is het nootsaeckelijck dat ick u Minnaer ken, Oft voor het minst sijn naem, niet dat ick niet en ben Van alles onderright, wil ick u laeten hooren: Het is een Edelman van hoogen stam geboren, Maer heeft cleyn midd’len tot ophouding van sijn staet, Ick hou dat hy met my in even jaeren gaet.
Ick can’t niet loochenen Ferd.
Nu ben ick buyten vreesen, Gy sult gelooven dat het niet sal noodigh wesen, Dat ick sijn naem u vraegh, t’wyl ick hem soo wel ken; Maer gy moet weten dat ons wetenschappen, en Ons konst vereysschen dat uyt uwen mont te hooren, Op dat ick dan geen moeyt oft arbeydt doen verloren; Seght my sijn naem Mevrouw op dat gy wort voldaen; Ick moet gelijck ick segh, dat uyt u mont verstaen.
ach wat valt my swaer, dien weerden naem te noemen, Terwyl het is een naem, waer op mijn min magh roemen Hy heet Don Ian mijn heer, Phil.
Ick heb t’u wel gheseyt, Ferd.
Nu ben ick door dien naem uyt al mijn swarigheyt.
Wat moet ick nu noch doen om tot mijn wens te comen?
t’Wyl gy t’beletsel vande zee hebt wegh genomen: Is my niet inden wegh, wel aen geeft my u handt: Siet my in mijn gesight, Mevrouw de Minne brandt, Die in u boesem blaeckt, berst uyt langhs uwe ooghen, Gheluckigh is Don Ian, die sulck een groot vermogen Heeft op u teere ziel, hier loopt een duyst’re streep Die twyfelachtigh dwaelt, is hier een blouwe neep, Die niet natuerlijck is, dan daer’s niet mé verloren, Die streepen cruys-wys, maer wanneer sijt gy geboren?
Den elfsten van April, Ferd.
*                                            Wilt gy u lief dan sien Leon.
Nogh desen avont, soo het immers kan geschien: Mijn ongedult en kan geen langer uytstel lyen: Ferd.
Wel aen dan Jouffrou stelt dan al u vrees ter syen, Ick sal beginnen.
Ay myn heer hou dan geen stant, Ferd.
Maer ick moet eerst een brief geschreven van u hant, Leon.
Om t’geen dat ik versoeck, kan ick’t u niet weerleggen Ferd.
Ick sal daer mé voor al den grontsteen moeten leggen* Sa Philipin Phil.
Mijn heer, wat is u wil?
Haelt pen en inck, Phil.
Wel aen: Leon.
Ick sidder en ick tril.
Wat seght gy nu, Leon.
Helaes, sult gy het derven wagen?
Iasin.
* Hy sal indien g’hem gheeft den brief aen Heyntjen draghen: Leon.
Sal ick dan schryven Iasin.
ay, ay wat sal dit sijn, Gy stelt om heer Don Ian u al te seer in pijn; Phil.