floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Maar houd, daar komt de Meid.
Roemer, Beelie, Lekker.
WEl, waar ’s myn brief gebleeven?
Hebt gy ze weeten uw Meestresse fraai te geeven?
Zeer wel, Heer, maar... Roem.
Zy heeft ze voort van een Gescheurd.
Zo onbezien?
En hebt gy ’t geleên?
zo gy had gehoord, hoe zy my heeft bekeeven: Myn paspoort is al reê, de zak zal zy my geeven.
Het zal wel overgaan, stel uwe vrees ter zy, Hou daar.
Ei, ei, myn Heer.
Spreek haar noch eens van my.
’k Verlies zo ras geen moed, noch om zo kleen een reden.
Ei zie dat loos Stuk vleisch met haare eerbiedigheden: Hoe ras is haar verdriet, en ongeneugd gestilt.
Zy zal u zeggen meêr, als gy zelf weeten wilt.
Z’heeft zonder leezen dan myn brief van een gereeten?
Zy heeft my wel belast u zulks te laaten weeten, Maar zonder veinzen, heeft ze... Lek.
Of zy haar ambacht kan?
Uw brief geleezen tot het eind, van vooren an.
Ik kan ’t zo braaf een Baas niet meêr verborgen houwen.
Zo ’t iemand beter kan, ik laat myn kop afhouwen.
Zy haat my dan niet, na ik hoor?
Mind zy my?
Maar, zonder jok.
Toch zonder jok.
Mind zy Dan iemand anders?
Noch veel min.
Zal ik haar winnen?
Maar zeg.
’k Doe ’t.
Zal zy my minnen?
’t Kon beuren.
Maar wanneer?
Als ze u gelooven zal.
Maar gaat het vast?
’t Gaat vast.
Zy mind my reeds dan al?
Myn Vader is.... Beel.
Maar zie haar met Will’myn.
Willemyne, Adelgonde, Roemer, Beelie, Lekker.
’t KAn weezen: Dat hy de waarheid spreekt, maar ’t is niet buiten vreezen: Dies vang niets haastig aan, maar pleeg eerst rypen raad.
tegen Wilemyn.
Begaafde Schoonheid, die my schaft en ’t goed en ’t kwaad.... Wil.
Hy heeft het oog op my, en hy schynt my te meenen.
Misschien door misverstand, of na ’t u heeft gescheenen: Maar zienwe, of hy volhard.
tegen Wilemyne.
hoe vol verdriet Valt my de tyd, wanneer myn oog u niet en ziet: En eige ervaarenheid maakt, dat ik nu beproeve, Hoe zeer het afzyn kan eens minnaars hart bedroeven.
Hy gaat al voort.
Roemers brief toonende.
Maar lees, wat in zyn schryven steekt.
Maar hoor ’t.
Gy duid op u, het geen hy tot my spreekt.
Bezien wy dat eens bet.
Gy mind my dan?
Dat minnen, Helaas!
en raakt u niet, schoon ’t my raakt aan de zinnen!
Na dat uw schoon gezigt my bragt in uw gebied.... Wil.
Acht gy, dat tegen u die reden noch geschied?
Ik weet niet hoe ik ’t heb.
Hy heeft u heel vergeeten.
De trek is vry wat plomp, gemerkt het geen wy weeten.
Dus deeld hy onder ons zyn minnevleijery: ’s Nacht maakt hy u wat wys, en ’s daags dan doet hy ’t my.
Gy houd te zamen raad: wat raad zy u ook geeve, Besluit met beet’ren raad myn sterven, of myn leeven: Van haaren raad staat my te wachten, niet als pyn: Zy heeft wat reden, om op my verstoord te zyn.
by zich zelven.
Ik heb die maar te veel, en zo ik my niet wreeke... Wil.
’t Geen zy my zeide, zyn voorwaar heel vreemde treeken.
Tot myn verderf verdicht uit louwt’re jaloezy.
’k Geloof het: maar in ’t eind, zeg eens, herkend gy my?
Of ik u ook herken?
u, dien met groot behaagen, Ik gist’ren in ’t Voorhout myn diensten op ging draagen, En maakte voort met een voogdesse van myn hert.
Maar, zo ’k geloof, ’t geen my van haar verwittigd werd, Hebt gy dat naderhand eene and’re gaan verëeren.
Zou myn standvaste ziel zo licht en ras zich keeren?
eer zal dit hart versturven, en verkoud... Wil.
Ja meêr, zo ’k haar geloof, zo zyt gy reeds getrouwd.
Gy boert met my, Mevrouw, of werpt my dit te vooren, Om wederom op nieuws uit myne mond te hooren, Dat, om te sterven in zo schoon een vangenis, Myn hart, behalven u, voor elk gehuuwlykt is.
En eêr gy stemmen zoud myn bedgenoot te weezen, Gy liever trouwde met een Neeger of Cineeze.
Zeg vry, eêr dat ik stem in iemand anders trouw, Ik liever duizendmaal het leeven missen wouw.
Maar gy hebt eind’lyk in Will’myne een groote tegenheid.
* Roem.
Maar gy weet eindelyk de grond van myn geneegenheid; En dat, al wat ik doe, om uwent wil geschied.
Als ’t omgaat, weet ik zelfs, hoe ik het heb, ook niet.
Hoor, Adelgonde, een woord.
wat* ’s dat te zeggen?
Gy zyt ’er, Heer, aan vast.
Uw woord most boven leggen, Myn zeggen hielp ’er niet.
Wiens oordeel geld nu ’t meest?
En hadden wy gewed, gy waart het quyt geweest.
Ik meende haar te nacht te kennen aan haar spreeken.
Will’myn heeft in haar naam u toen zo doorgestreeken.
Haar Meid heeft alles my terstond geopenbaard.
doch ’t mag geen kwaad; want die is deez’ wel waard, En, zo myn ziel al flus die boven deze stelde, Voerd haar myn misverstand, waar heenen zy reeds helde, Ontdek my niet, en gy, in deeze nieuwe min, Een nieuwe rol my zult zien speelen, en van zin En opzet wel, maar niet veranderen van reden.
Men zie het uiteind van zyne onbeschaamdigheden; Wanneer gy ’t alles zegt, staat hy gewis versteld.
tegen Roemer Zy heeft my daar de zaak van stuk tot stuk verteld.
Haar hebt gy deezen nacht met minnelyke treeken Geliefkoost, en gevryd; en my, als vol gebreeken, Met alle afkeerigheid verworpen, en versmaad.
Ik heb deeze nacht alleen met u gepraat.
Hebt gy dan niet te nacht met Adelgond gesproken?
Hebt gy dan, my een trek te speelen, niet bestoken, En heb ik u terstond niet aan uw spraak gekend?
Zou hy voor de eerste maal wel zeggen waar in ’t end?
’k Was u te slim, en om my over u te wreeken, Liet ik u het vermaak van zulke plompe streeken, En, u erkennende voor die, waar voor dat gy U uitgaaft, had ik u vry beter, dan gy my.
Zie op een ander tyd wat gaauwer uit uwe oogen: Gy leide toe om my, en ik heb u bedroogen: Houd u niet eens zo slecht, gy waart vry in de klem: Doch ’t was maar veinzery, waar in ik gansch niet stem; Want ik u min, en uit myn leeven wensch te wisschen De tyd, waar in ik u gezicht heb moeten missen.
Indien gy my bemind, waar toe dan, zeg eens, als Uw Vader my voor u ten echt verzoekt, zo valsch Een and’re trouw verdicht, om my den schop te geeven?
Indien gy haar bemind, waar toe dan my geschreeven Van uwe min, en my om wedermin gevryd?
’t Behaagt my wel, Mevrouw, dat gy dus toornig zyt; Want, nu gy u verstoord, schynt gy my niet te haaten.
Doch eind’lyk, ’t is genoeg u in den dut gelaaten, En myne list haer rol gespeeld heeft na myn zin: De waarheid moet’er uit, gy zyt het, die ik min.
is ’er grooter Schalk?
Leend gy hem noch uwe ooren?
Gy zult niet twyffelen, gelief my maar te hooren.
Vermomd met uwen naam, en in uw huis, hebt gy, Mevrouw, Will’myn verleend geleegenheid, om my Een part te speelen, en wel schamperlyk te hoonen: Dit stak my in de krop, en om het u te loonen, Had ik geveinsd haar min te blaaken myn gemoed, En u wat bang gemaakt, en zo myn lust geboet.
Maer gist’ren in ’t Voorhout hoe luide daar uw reden?
Will’myn het voorwerp was van myne boertigheden.... Wil.
Zyt gy ’t gekaakel van dien Spotter noch niet zat?
Zy heeft myn woorden wel, maar gy myn hart gehad, Waar in uw oog ontstak een vlam, die ’k heb verzweegen, Tot ik de toestand van myn Vader had verkreegen: En mits slechts om den deun verdicht was al die praat, Hield ik myn wederkomst verborgen, en myn staat.
Ziet hoe hy niet en doet dan nieuwe loogens liegen, En uit is om u meê, gelyk my, te bedriegen.
Alleen gy zyt het, die in deeze boezem woond.
Dat heeft my uw bedryf gansch averechtsch getoond.
Myn Vader is by de uwe, om ’t huuwelyk te maaken.
Wat wilt gy meerder tot verzekering der zaake?
’k Zal omzien, of ’er ook na die verzekering, Noch iets my oorzaak geeft tot nieuwe twyffeling.
Ban alle kwaad vermoên voortaan vry uit uw zinnen: tegen Willemyne.
En gy, Will’myn, wilt in ’t toekomend’ Henrik minnen, Die u zo zeer bemind, en u waar kwyt geweest, Had ik het niet gedaan.
Doch zyt niet eens bevreest, Dat tot u nadeel ik hem zulks zal overdraagen: Maar, tusschen u en my, wy weeten van de slagen.
Maar zacht.
Geeraard, Roemer, Henrik, Willemyne, Adelgonde, Beelie, Lekker.
komende uit het huis van Willemyne, en haar aanspreekende.
GY word myn bruid, onze ouders zyn verëend.
komende uit het huis van Adelgonde, en haar aanspreekende.
Uw Vader heeft u aan myn Zoon ten echt verleend.
Een teiken van uw hand, en klaar zyn onze zaaken.
Het Jawoord uit myn mond zal voort het Huuw’lyk maaken.
Ontzeg my ’t luk niet, daar ik yverig na haak.
Hoe zal ’t hier zyn, zyt gy nu beide zonder spraak?
Al, wat myn Vader doet, dat moet my wel genoegen.
Het past een Dochter zich na ’s Vaders wil te voegen.
Kom dan ontfangen zulk een aangenaam gebod.
Kom dan erlangen zulk een aengenaam genot.
Henrik gaat met Willemyne tot haarent, en Geeraard met Adelgonde en Roemer tot haarent binnen.
tegen Roemer in ’t ingaan.
Indien gy trouwen gaat, zo zal ’t zeer zelden regenen.
Ik zal u weêr daar voor met heele plassen zegenen.
Het zal geen tyd zyn om te denken eens op my.
Myn ambacht deugd gansch niet, wanneer men ’t kan voorby.
Schoon dat ’er heden veel hun werk van liegen maaken, Zeer weinig zouden ’er zo weeten door te raaken.
Gy dan, die meende, dat hy steeken blyven zouw, Leer zo gezwind, als hy, ze schudden uit de mouw.
DE VERMISTE MOLENAAR.
TE AMSTERDAM,                     Te bekomen by de Erven van J. LESCAILJE, D. RANK, en H. VAN DEN GAETE, enz.
op de Middeldam.
Met het Octroi van N. V.A.
Geene Exemplaaren worden voor réchte Drukken erkénd, dan die met de gedrukte Titelprént, én het Zinspreukplaatje, beide door BERNARD PICART, geëtst én gesneeden, voorzien zyn.
Geene Exemplaaren worden voor réchte Drukken erkénd, dan die met de gedrukte Titelprént, én het Zinspreukplaatje PER GRADUS AD SCIENTIAM, beide door Bernard Picart, geëtst én gesneeden, voorzien zyn.
AAN DEN WEL EDELEN GESTRÉNGEN HEERE Mr. JACOB CORNELIS BACKER; Drossaard, Dykgraaf, én Stadhouder van de Leenen der Stad, én ’t Graafschap Buuren, énz.
MÉDELID van het KUNSTGENOOTSCHAP N. V.A.
IK offere u de vrucht van mynen jongen tyd, En hoop, Heer BACKER, dat ze uw oordeel zal behaagen, Op dat myn’ Zanggódin daar mag haar’ roem op draagen, Dat gy beschérmer van een haarer wérken zyt.
Dan zal zy onbeschroomd voor lastering en nyd Van laffe Rymers, die Parnassus thans belaagen, Als uwe goedheid wil dit Kluchtspél onderschaagen, Haar’ wénsch voldaan zien, en betaald zyn voor haar vlyt.
Uw geest én hand in Dicht-en-Schilderkunst érvaaren, Uw edele inborst, die de deugd évenaaren Van uw Vooroud’ren, en alom beruchten naam, Verdienen dat ik die op ’t heerlykst’ door myn’ véder Verheffe; maar uw oor is op dat punt te téder; Des eindige ik, en laate al ’t ov’rige aan de Faam.
DE HUIBERT, Heer van Kruiningen.
Den 31en.
van October, 1712.
MUZYK en DANSVERMAAK Naa hetKLUCHTSPÉL.
TEUNTJE zingt: LAet ons zingen, danssen, drinken, Onze Lysje is nou de Bruid!
Laet mit bly geluid, Bas, en Fluit, En Veeltjes klinken.
Echo, weêrgalm op den klank Van ons lieffelyk gezangk.
Laet ons zingen, danssen, drinken, Bas, en Fluit En Veeltjes klinken; Drinken, klinken dat het stuit, Onze Lysje is nou de Bruid!
Naa het zingen van Teuntje, wordt’er een Balét gedanst, en daar naa door eene Boerin gezongen: De meeste mannen die men ziet, Deugen wel de helleft niet: Laet ze als Kievits eij’ren zinken, In een sloot, óf in een vliet; Och!
hoe ménig zel’er stinken, Zo men ze een, veur een, beziet!
Tégenzang van een Boer.
Gae de vrouwen niet veurby, Wil je kwaed van ’t manvólk spreeken: Vrouwen zien heur mans gebréken; Maar ze schatten heur zélf vry.
Kost men ze als de boter steeken, Ménig man bleef van de bry.
Het Liedje van Teuntje, door het geheele Koor onder- steunt, wordt herhaald, en onder het zingen, gedanst.
Laet ons zingen, danssen, drinken; Onze Lysje is nou de Bruid!
Laet ons zingen, danssen, drinken, Bas, en Fluit En Veeltjes klinken; Drinken, klinken dat het fluit, Onze Lysje is nou de Bruid!
FLIP, Knécht van Eelhart.
EELHART, verlieft op Lysje.
TEUNTJE, Vrouw van Krelis den Molenaar.
NIESJE, verlieft op Symen.
KRELIS, de Molenaar, man van Teuntje.
SYMEN, Meesterknécht van Krelis, verlieft op Lysje.
LYSJE, Nicht van Teuntje, én Krelis, Vryster van Eelhart.
ARNOLDUS, de Schout.
JAN, andere knécht van Krelis den Molenaar.
Zingende en danssende BOEREN én BOERINNEN.
MUZIKANTEN.
Gevólg van den Schout.
Het Tooneel verbeelt de Wérf, én de Molen van Kré- lis, én een wég niet vér van de Béverwyk.
DEVERMISTEMOLENAAR.
FLIP, EELHART.
WAarachtig, men Heer, de liefde is een gekk’lyk ding, zo je ’t wel overweegt: Want eer dat je die malligheid in ’t hoofd kreegt, Leiddeje ommers het zoetste en ’t vermaakelykste leeven Dat men kan wenschen; waarom niet in dien staat gebleeven?
het is my onmoogelyk de bekoorlykheên Van Lysje te weêrstaan; ik min dat zoete meisje niet alleen Om haar geld; maar de deugd en schoonheid die men in haar kan bespeuren, Zyn meer geluk waard’, als haar, door myn trouw, kan gebeuren.
Wel de droes!
hoe leit je die malle drift te maalen in den zin?
Zo verlieft!
en dat noch op ’t Nichtje van een’ Molenaarin?
Dit werk zal gerucht maaken, en in ’t boek van jouw leevens bedryven, Zal men ’t als een der mooiste hoofdstukken met roode letters beschryven.
Dit zal’er ’t einde van zyn; en ik stel daar zo veel geluk in, als eer Van Lysje bemind te zyn.
schaamje wat, myn Heer; Als ik zo praatte, wel dan was ’t noch te verschoonen.
Ik zég de waarheid.
’t Is waar; maar je bent zéker in de boonen.
Jy, die in den Haag van alle vryërzieke Juffers waart geëerd; Jy, die in gezélschappen, en op Baalen, en Operaas hebt verkeerd; Jy hier by de Béverwyk op een molen te vryen?
Maar ik kan ’et niet vertrouwen.
O je gekt’er meê, en wilt Lysje ligt maar veur een meestresje houwen.
’t is de geboorte alleenig niet, Maar deugd en goede manieren daar men in ’t trouwen op ziet.
Daar by heeft ze geld, en alles wat my gelukkig kan maaken.
Verstaa je ’t zo, vaart’er dan wel meê, ik wensch dat je’er aan meugt geraaken; En dan kon je de eer wel hebben dat ik je Oom wierd.
Hoe jy?
Teuntje is Lysjes Moei, én die heeft wel wat zin in my.
Ze kan my al zo zeer als jou haar Nichtje bekooren; En wyl ik jouw hylyk toestaa, zel je my, hoop ik, in ’t myne ook niet verstooren.
Je droomt, Flip, ze heeft immers een man; wacht eerst tot dat ze weduw is.
Wel Krelis de Molenaar, heur man, is dood, myn Heer, dat’s wis. EELHART.
Wat zotte praat?
Hy leeft noch.
Waar drommel zou hy dan steeken?
Hy’s ergens vermoord.
Dit heele dórp weet’er van te spreeken; En zyn vrouw moet’er ook van verzékerd zyn: want sints eenigen tyd Is ze vrolyk van humeur geweest, en heel verblyd.
Dat zy dien ligtmis niet beklaagt, is haar te vergeeven: Hy wou Lysje ongelukkig maaken, en heeft veel parten bedreeven, Tot haar naadeel?
Dat is waar, myn Heer, Krelis wou Halstarrig hebben, dat Lysje met Arnold de Schout trouwen zou.
En die knével heeft zyn eisch noch niet afgestaan; maar ’k wil wel zweeren... EELHART.
Hy doe vry wat hy wil, als de Moei slechts volgt myn begeeren.
Jouw zaak is in goede handen, en ’t zal alles wel gaan; Teuntje is een flink van een wyf; maar hier komt ze zelf aan.
TEUNTJE, EELHART, FLIP.
TEUNTJE.
IK groet je, Heer Eelhart.
Wel hoe staen we mit onze zeuven zaaken?
Hebje me Nichtje noch lief, ’k geef je me stem, om an mekaar te raaken; Laet jy ’t Kontrakt maar schryven, as ’t bruiloft is, zel ik danssen dat het stuit; Ik bin noch zo graag by de vreugd, al was ik zelf de bruid.
’t Verheugt my, Teuntje, dat gy my zo zeer bent geneegen.
Was Lysje my ook zo gunstig.
Wel hebje ’t jawoord noch niet van heur ekreegen?
En is’er, sints ien’ maand dat Krelis van de meulen is egaen, Gien tyd genoeg eweest, om, wat ze in ’t zin het, te verstaen?
Dat ze my bemint, kan ik uit haare oogen wel leezen; Maar ik por haar vergeefsch tot trouwen, uw mans afzyn doet haar vreezen; Om dat hy haar aan de Schout ten huuwlyk geeven wou.
Zy ducht, dat hy ’t, naa zyn wederkomst, op u verhaalen zou.
Waer moeit heur dat kleutertje meê?
zyn ’t heur dingen, Of weet ik niet genoeg hoe ’t met de myne moet omspringen?
Kedaer!
komt Krelis weêr, en dat hy hum teugens jouw hylik kant... FLIP.
Teuntje weet wel wat ze doet, myn Heer, ’t is een vrouw van verstand!
Zo mien ik ’t meê, ik moet baazin zyn; kyk toen Krelis veurdeezen My vrydde, zwoer hy myn serviteur, en myn altyd gehoorzaam te weezen; Hier op sloeg ik hum de koop toe, en docht ’t is een vent zo goet as brood en wyn; Maar toen hy hum miester wou maeken van myn, en van ’t myn, Vondt hy me t’huis; eerst keeven we, daer nae klopten we malkander; En dit ’s de oorzaek dat we gien liefde hebben, d’ien veur d’ander: Op ’t lest, wyfs hand boven, ik maekte dat hy de meulen verliet, Daer ik nou in alles miester en voogd ben, gelyk je ziet.
,, Zo Lysje, die lessen volgt, meugje veel goeds van jouw hylik gelooven.
Dien je van de gelégenheid, ons Nichtje is mooi, en daarenboven Het ze poên, twaalf duizend guldens is gien drek.
Kedaer Ik geef ze jou, om dat Krelis heur uithylikken wou aen ien aer: Want zo me niemand teugensprak, zou ik ze je misschien niet geeven, En dan wierdt jy’er dol om, wéd ik?
’k Was hoop’loos, en benam my zelf ’t leeven.
Ik bemin ’er, én acht me gelukkig, kryg ik’er tot vrouw; Beweeg haar slechts, en, als ’t u dan behaagt, volvoeren we onze trouw.
Hoor, wat ik bedenk; ik zal an ieder een ontdekken, Datjy men Neef zelt worden.
Dit zal my tot groote eer verstrekken.
de Schout zel zen reuzel scheuren, as hy ’t hoort: ik laet Zo aanstonds al de buuren hier in ’t rond te bruiloft nooden.
Gut hoe kwaed Zellen ze zyn, dat Lysje zulk ien Mêvrouw wordt.
Je weet het wel te verzinnen.
O Teuntje is een goede vrouw!
Van daeg moeten we dit werk noch beginnen.
Ik zel de maeltyd geeven, beschaer jy de speullui maer.
Dat ’s myn werk, ik zal die wel bezorgen.
Wel, dan zinne we klaer.
’k Zal myn vrienden de zaak schryven, en my dan na Lysje begeeven.
Tégen Flip.
,, Pas op.
Gen dag, kezyn.
TEUNJE, FLIP.
’k ZAg nooit zoeter manneke van al men leeven: En ons Nichtje, Flip, doet ons handwerk zéper gien schand.
Het verbétert jouw molen geen kleintje, Teuntje.
Ik bin zo bly, as iemand in ’t land; En ’k bin nochtans niet glorieus.
Een beetje hovaardy is niet te versmaaden.
Was Krelis maer dood, je zoud haest zien, hoe luttik ik ’er om bin belaeden.
Je zoud niet droevig zyn, dat je weeuw waart?
Neen toch, en ik loof ’t is ien aerdig ding!
’t Zou ien nieuwtje veur me zyn: wan het vrouwvolk houdt veul van veränd’ring.
Dat hebje recht.
Zo ’t vast gaet, dat Krelis dood is, gelyk hier de menschen In ’t dórp zeggen... maer denk niet dat ik hum kwaed zou willen wenschen?
Je hebt ’er te goeden hart toe; doch zo ’t nou by onluk eens was gebeurd?
Dan, as dan; zo ien slingsche vent dient ook niet te veel betreurd.
Je zoudt niet weêr trouwen, denk ik?
Heb je, je dan zo slecht bevonden By Krelis, datje alreeds wenscht weer in den écht te zyn verbonden?
Wel ja, om te verbéteren, zou ik ’t ligt iens bezoeken mit ien aer.
Dat is wonderlyk wel bedócht, Teuntje.
Is het niet waer?
Maar draag wel zorg in de keur die je doen zult.
die is al edaen.
Welke voorzichtighéden!
Kyk, ik bin gien talmster.
ik ben’er man, en ik heb voorzien, met reden Dat ik myn Heers Oom zou worden.
Zo drae ik gedreigd wordt van ienig kwaed, Zoek ik iensloegs nae remedie, om het te helpen, dat je ’t verstaet.
Dat ’s wyslyk gedaan; maar wie is ’t, daar je jou meê in den écht wilt begeeven?
Ien kaerel, wiens fortuin ik maeken zel.
,, O, ik bén ’t!
Jong, en van ien schiklyk leeven.
,, Wis, ik ben ’t!
Mooi, en wel gemaakt.
,, Ik ben’t, daar ’s geen twyfel aan!
Die my lief heit, en heel onder myn contributie zel staen.
Ja Teuntje, ’k zal altoos even verlieft en dankbaar zyn, en tot het minste stipje.
Je zelt altyd even verliefd en dankbaar zyn; waer veur toch, Flipje?
Voor al de goedheden die je me betoont.
Wel, dat ’s raer!
Jy bint het niet, daer ik meê trouwen wil, men zoete vaer.
Bén ik ’et niet?
Ik loof je scheert me!
Jouw haantje zel op myn werf niet kraaijen.
Jy hebt ommers gien postuur, om myn meulen te doen draaijen.
Je zoudt van ’t paerd vallen; wy dienen mekaer niet, neen, neen; Ook wil ik myn handwerk niet verlaeten.
Nou dag, Flipje, ik gae heen.
Tut weerziens: doe jy de speullui slechts komen.
DE droes haal de Beelie met heur meulen!
’t Zal hier óf daar een jonge meulenaar zyn die heur hart heeft geraakt.
Ik kende my zelven van stukje tot beetje, uit de schildery die ze heeft gemaakt.
Mooi, wel geschaapen; maar van verstand hoorde ik ’er niets zeggen.
’t is vast een jonge kinkel daar heur zinnen op leggen.
En dat ’s de dwaaling van de meeste vrouwen hier te land.
Een kaerel krygt nou geen fortuin meer door deugd of verstand; Maar daar moet zo iets, ik weet wat raars zyn, en dan gaat ,, het.
NIESJE, FLIP.
Gôen dag Flipje.
Hoe vaar je al?
Noch tot je dienst, Niesje.
En hoe staat ,, het Met jou al?
Zo wat heen; maar heb je onze Teuntje hier niet gezien?
Wel ja; daer ginder gaet ze heen.
Maar hoe heb je zulk een haast?
Laet me betien; Ik loop me best nae heur toe, ik moet’er ien aerdige tyng veur leggen.
En wat doch?
Dat heur man niet dood is, gelyk ze hier in ’et dórp zeggen.
Die tyding, geloof ik, dat heur maar pass’lyk zal aanstaan; Daarom, Niesje, behoef je zo schielyk niet na heur toe te gaan.
Wel, die tyng is juist het mooiste niet; maer dat Krelis, heur man, gaet trouwen.
By zyn wyfs leeven?
Daer kreunt hy hum niet an, zo ze ’em niet teugen houwen, Niet waer?
Dit diende zy te doen.
Dat is niet noodig: want zy Zal hem met de zelfde munt betaalen; geloof dat vry.
Ik weet wel, dat Krelis en Teuntje niet veul liefde hebben veur malkander; Maer ien vrouw heit noch liever dat heur man barst, as dat hy trouwt mit ien ander.
Maar gaat jouw zeggen al vast, Niesje?
Vast?
ja, ’t is zéker, inne gewis.
Onze Albertneef heit ’et verteld, die uit den Haeg gekommen is.
Hy heit’er Krelis, die verklikker eworden is, gevonden; Ze hebben saamen gedronken, en hy heit ’et an Alberneef ontwonden: Naamelyk, dat hy ien tappers dóchter lief heit, die hum in ’t hoofd heeft gemaeld Al over de twie jaar, en dat hy veur heit, nou Teuntje hum zo schóts onthaelt, Schoon’er niemand sterft, weeuwenaar te zyn.
By men zoolen, Teuntje is koddig; maar Krelis doet meê niet wel.
Hy heit Albertneef ’t geheim bevoolen; En die heit’et maar an zen vrouw verhaalt, én Nichtje an my allien; Nou zeg ik ’et slechts an jou, en dan an Teuntje, en an anders gien.
En ik maar aan een vriend drie vier.
Maer verbiê ’er, dat ze’t ook an niemand zeggen, Ik verlang, om’et Teuntje te vertellen; ze moet overleggen Mit heur vrienden, wat heur te doen staet, en naer me dunkt, Flip, is ’t wel fatsoen, Dat men heur mans maetschap ook de weet van dit werk laet doen.
Je hebt gelyk; O!
men mag een geheim heel wel aan jou vertrouwen.
Ik bin niet mal, wat je mient.
Nou ik gae het Teuntje ontvouwen, Ik zeg je noch gien goên dag, Flip.
DIt toeval geeft aan onze zaak een heel and’re keer.
De Speullui zyn minder verhaast, als dit te ontdekken aan myn Heer: Want het Trouwmaal kon, dus doende, noch wel in duigen geraaken; Maar daar is Krelis zelf, ik moet eerst verspiên hoe hy ’t hier zel maaken.
KRELIS, FLIP.
,, BYget!
het moet’er nou me deur; al heb ik kwaede kaert, ik hou evenwel moed.
,, Ik geloof dat hem zyn knaagende conscienci weêr komen doet.
,, ’k Zel afscheid van men oud huishouwen neemen, en zien’er wat uit te taeken, Om ien nieuw te beginnen, en daer, nae me zin, te raeken.
Ik groet je, Krelis.
Jou ook zo, Flip.
Wel waar Drommel kom jy van daan?
Ik kom van ien’ reis.
De worreld is groot.
Je houdt veel van ’t reizen?
Dat hebje geraên.
Zo drae ik ruzie mit Teun kreeg, ging ik men pleizier in ’t reizen zoeken.
Wat heb ik al steden en dórpen ezien, meer as’er staen in de boeken.
Maer zoek ereis nae ien goed wyf, en wees al ien snédige vént, ’t Is mis: je vindt’er zelfs gien goed haer van.
Krelis, je bent Niet goed vrouws; maar in den Haag zyn meisjes, die de mannen bekooren, Zo ik gehoord heb.
In den Haeg?
,, ’t Biest ken tov’ren; nou bin ik verlooren!
Ben je deur den Haag gereisd?
Ja, zo ter vlugt, iens heen en weêr.
Hoe vaert onze Teun al?
’k Heb heur noch lief, hoe zeer Ze me gebruid heit: we keeven veul; maer ’t lykt de wyven moeten praeten.
’t Is nou al de darde maal dat ik, om heur, de meulen heb verlaeten.
En dan wandelje altyd na den Haag?
,, Hy het de snof in de neus!
Wat droes is dat?
Krelis, jy hebt altyd grooten zin in ’t Haagje gehad.
Jy ook, Flip; want je spreekt’er geduurig óf; heb j’er ook kennis woonen?
Ik heb ’er Kraajer geweest, én zou je daar al meenig kennisje kunnen toonen.
Kraaijer?
,, Hy spót mit me, loof ik!
Daer was een zoet meisje in een herberg, niet waar?
Laat zien, hoe is haar naam?
De dóchter in de Zwaen?
Dat raad je op een’ haar.
,, Dat ’s plat!
Hy wil me doen klappen; maar ’k zel de snaak niet vertrouwen.
Ze heet Jufvrouw ... Jufvrouw ... heb ik dat nou niet wél onthouwen?
Jufvrouw Mary.
De zélfde, waarachtig, de dóchter in de Zwaan.