floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Democritus bestond zijn oogen te verblinden, Op dat hy alzoo zouw de wijsheyd mogen vinden.
Lucia, om de zond te myen, maekt besluyt, En met haer eygen hand steekt bey de oogen uyt; Dees zal de bake zijn waerna dat ik zal varen, Dees zy my een compas in deze woeste baren, Dees zy my tot pyloot, die my de gronden peyld, Op dat mijn swakke schip niet op de klippen zeyld; Mijn schip dat 's mijn gesicht, dat zijn eylaes!
mijn oogen, Door wien zoo menigmael de ziele word bedrogen; Dees dienen niet verzeyld op kusten onbekend, Dees moeten uytter Zee, dees moeten afgewend, 126 En aen een veyle strand, een goede reê betrachten, De klippen van de zond, en zondige gedachten, Alleenig door het oog gelijk als rotzen vlien, Nae 's werelds ydelheyd niet met het ooge zien.
Zeer wel zeyd Augustijn, wee uw!
verblinde oogen, Die Hemel en de Zon t' aenschouwen niet gedogen; Wee!
d' ooge die zich niet van d' ydelheden keerd.
Ambrosius, die ons een goede lesse leerd, Die zegt, hy die daer gaet en wandeld 's Heeren wegen, Die heeft noyt ydelheyd voor zijn gezicht gekregen.
Weg wereld!
schoon dat gy u lieffelijk vertoond, 't Is niet dan bitterheyd waer mede gy ons loond.
Wat ranken, wat bedrijf!
wat ongewone vonden, En legt gy my niet voor tot lusten van de zonden?
Wat listen, pleegd gy niet, mijn oogen voor gezet?
Waer medegy my tracht te trekken in uw net.
Ik, die in dit geval, my nergens weet te keeren, Schoon dat ik ben een maegd, ik moet ik strijden leeren; Schoon dat ik ben een maegd, ik moet ten strijde gaen, Ik moet gewapend zijn, en met mijn vyand slaen; Schoon dat ik ben een maegd, zoo heb ik ook mijn krachten, Waer van mijn vyand kan een felle slag verwachten; Schoon dat ik ben een maegd, ik voel my zoo gesteld, Dat ik verwinnen kan den vyand die my queld, Indien ik neem ter hand de wapens my van node, Indien ik mijn gezicht inwendig keer tot Gode; Aen wien ik mijn gebed en yver wil besteên, Terwijl het ooge van mijn vyand word bestreên, U wil ik mijn gebed, mijn God!
ten offer dragen, Behoed mijn oogen doch voor 's werelds looze lagen; O God!
laet mijn gebed tot in den Hemel gaen, Geeft krachten dat ik mach mijn vyand tegenstaen; O Gode!
die mijn ziel aen 't lichaem hebt gebonden, Het lichaem dat zoo vaek besmet word met de zonden; Ja, dat zoo menigmael van Justen word bestreên, En nergens troost en vind, dan in mijn God alleen.
O Christe!
die mijn geest die krachten hebt gegeven, Dat ik een maegden staet in reynheyd wil beleven; O Christe!
die mijn geest die kracht hebt in gestort, Geeft dat die staet van my wel onderhouden word; O Christe!
die my hebt tot deze staet verkoren, Geeft dat ikze beleef gelijk het zal behoren; O Christe!
die my hebt beroepen tot een staet, Die verwerript en versmaed, 127 Ontzondigd my mijn geest door u geleden lijden, Wild van voorleden zond mijn herte doch bevrijden; Indien der eenig zond mijn herte noch besmet, Ik bid u dat gy dat weêr zuyverd door uw Wet; O Christe!
geeft, dat noyt een drift van quade lusten Mach kleven aen mijn hert, of in mijn zinnen rusten; O!
dat noyt werelds pracht of tijdelijke eer, Mijn zinnen, nocht mijn hert, bekoren immermeer; O!
dat mijn zinnen noyt in werelds vreugde mallen, Dat noyt mijn oogen meer op ydelheyd vervallen; O!
dat de rijkdom noyt, nocht werelds hovaerdy Bevallig mogen zijn, oft meer begeerd van my; O Christe!
geeft aen my, dat ik mijn hert en zinnen, Miet meer gebruyken mach om ydelheyd te minnen, Dat ik geen kostelheyd ter wereld meer en acht, Dat ik noyt weêr gebruyk mijn afgeleyde pracht; Drijft uyt mijn hert, ô Heer!
het schijn-zoet van de lusten, En laet my nimmermeer op ydelheden rusten; Laet noyt een enkel lust tot aen de wille gaen, Laet nimmermeer het vleesch tegen de geest op staen; Maer laet mijn oogen zijn ten Hemel op geslagen, Gesloten voor het aerds, om lusten weg te jagen; O!
dat dit slechte kleed een leering zy aen mijn, Hoe dat ik zuyver moet, en ook ootmoedig zijn; Hoe ik my anderwerf aen Christo heb verbonden, En daer meê afgeschaft de wereld en de zonden; Dit slechte maegde kleed mijn geest indachtig maekt, Hoe ik de hovaerdy des werelds heb verzaekt; Laet mijn geneugte zijn ootmoedigheydte leeren, En dat zoo wel in 't hert, als uytterlijk in kleeren.
't Is Gode niet genoeg ootmoedigheyd in schijn, Het herte moet voor al in God ootmoedig zijn.
Laet my het vreugde zijn, verdriet en smaed te lyen, Laet my het droef heyd zijn, in 't werelds te verblyen.
Koom Christe!
dood in my, door brand van Hemels min, Mijn vleeschelijke hert, mijn wereldlijke zin; Laet my de hoogste schat van reynigheyd bewaren, Tot aen den laetsten dag van mijnes levens jaren; Koom Christe!
koom in my, en çierd mijn reyne jeugd, Met Goddelijke pracht van geestelijke deugd; Op dat ik zuyver mach hier na met u verzamen, Tot mijner zaligheyd in eeuwigheden, Amen.
128 Sluyt-reden.
ZAlig!
die tot min genegen, Zulke minne weet te plegen; Zalig!
die zich vind beweegd, Dat hy zulke minne pleegd.
Zulke minne, die het leven, 't Alderzoetste weet te geven; Zulke minne, die 't gemoet, 't Zalig minnen minnen doet.
Zulke min, is niet te vinden In die geen, die 't minnen minden; Minne, die een dertel kind, Aen zijn geyle lusten bind.
Zulke minne, zulke vlagen, Zijn maer strikken, zijn maer lagen, Zijn maer netten, die het hert Vangen, in een droeve smert.
Zulke minne, zulke lusten, Breken 't minnen, steelen 't rusten; Minne die Cupido voed, Gund geen ruste aen 't gemoed.
Deed zy niet Oenone zuchten?
Als haer Paris ging ontvluchten, En verliet zijn Harderin; Om der Koninginne min; Traentjes vlooten langs haer mangen.
Als zy Paris zach bevangen, Met een lust tot hooger staet, Daer hy om na Grieken gaet; Liet met zuchten, en met steenen, D' herderin haer min beweenen, Als hy  Schaekte Menelatis Bruyd.
Iazon  Liet Hypsiphile in rouwe, Brak zijn minne, brak zijn trouwe, Brak zijn minne haer getoond, Min die haer met tranen looud.
Ariadne, door de baren, Op het eyland aengevaren, Lag by Theseüs te rust, In een zoete minne lust; Storte tranen aen de Goden, Als haer minnaer was gevloden, Na dat hy haer kuysche schoot, Van het zuyver had ontbloot; Dies zy, met gewrongen handen, Liep al zuchtend op de stranden, Daer zy met het oog vernam, Of het schip niet weder quam.
Snode micht!
uw minne vruchten; Zijn vermengd met droeve zuchten, In deschijn van buyten zoet, Maer in wendig bitter roet.
Wie hebt gy tot min bemogen, Die zich niet en vond bedrogen?
Wie bevind niet in der daet Dat uw minne wankel staet?
Weg dan!
weg met zulke minne, Die vol bitter leyd van binne, Weg Cupido, weg van mijn, Alum zoetheyd is maer pijn.
Mijn beminde is mijn, en ik ben zijn, de welke gevoed word tusten de Lelien.
tot dat den dag aen komt, en de schaduwen neder dalen.
Cantica 2.
'k Zal mijn hert uw lust ontzeggen, En op God mijn minne leggen; Zulke minne die is zoet, Aen de ziel, en in 't gemoet.
Zulke minne, zulke lusten, Doen 't gemoed in wellust rusten; God te minnen is een vreugd, Die 't gemoed en ziel verheugd.
Zulke minne zal ik plegen, Om tot minne te bewegen Hem, die na mijn zieltje tracht, Hem, dien ik mijn minnaer acht.
Mijn beminde is de mijne, Hy is mijns, ik ben de zijne.
Reyne min in God gevoed, Valt in alle deelen zoet.
Mllik, witte Lely struyken, Doen mijn zieltje neder duyken Tusschen 't zuyver van uw blaên, Om mijn minne te verzaên.
Ik  God seer vierig mannen moet, Zulke minne kan het leven Zoete zaligheden geven, Zulke minne 't herte raekt, Van het hert een Hemel mackt.
Minne Gods!
wild mijn bestralen, Tot de schaduw neer zal dalen, Tot ik na mijn laetste dag, Eeuwig met u leven mag.
Zoets Iesu!
mijn beminde, Wanneer zal ik u eens vinde?
Wanneer zal ik u eens zien?
Daer ik u geduurig dien; Dat ik een weg na dit leven, Eeuwig mijn by u begeve, Zoo lang voed ik mijne zin Op uw liefde, op uw min.
Zoo verliefd ben ik van zinne, Zoo verliefd op Christi minne, Zoo verliefd aen alle kant, Dat die min mijn hertje brand.
Minne brand wie zal u blussen?
mijn Bruydegom met kussen, Als mijn zieltjen uyt dit dal, Met haer Bruygom rusten zal 129 Godzalige minne.
Onderzet my met bloemen, omringt my met appelen, want ik queel van liefde, Cant.
Salomon steld ons voor een goddelijke minne, met deze woorden: Ik ben een bloeme des velds, en een lelye der dellinge; gelijk een lelye onder de doornen, alzoo is mijn vriendinne onder de dochteren; gelijk een appel boom onder de boomen der bosschaegjen, alzoo is mijn lief onder de zonen; onder de schaduwe van dengenen die ik begeerde, heb ik gezeten, en zijn vrucht is zoet mijner kelen, hy heeft my geleyd in den wijn kelder, hy heeft de liefde in my geschikt.
Waer isser zoeter liefde, als God te minnen?
en door de goddelijke minne Christo aen te hangen?
waer isser schadelijker minne, als door vleeschelijke liefde God te vergeten?
meer lievende de schepselen, als der schepper der selvige; ô godzalige minne!
daer het herte afwijkt van de ydelheden, en zijn wellust neemt in 't over peynzen van die oneyndelijke blijdschappē en hemelsche wellusten, de welke gestort zullen werden in de herten der gener die met zodanige minne haer zielen zullen gevoed hebben; ô godzalige minne!
die voor weder minne zal genieten die volmaekte vreugde, dewelke noyt ooge gezien, noyt oore gehoord heeft, noch in het menschen herte kan begrepen werden; ô godzalige minne!
die om Christi liefde niet wil minnen, als het gene dat Christo wel behagelijk zy.
IK voel mijn hertje zoo gesteld, Dat het in liefdens vlamme smelt; O liefde!
gy die mijn gemoed, In vuur en vlamme branden doet.
Hou op uw vlam, en brand geen meer, Hou op, hou op, oft ik verteer, Oft ik verdwijn, en ga tot niet, Door 't branden dat men in my ziet, De liefde,  Die plaegd my, maer de plaeg is zoet; O liefde!
die mijn ziel behaegd, Schoon dat gy noch mijn hertje plaegd.
Ik smeul, en smelt in liefdens vier, Ey!
plukje bloempjes, brengtze hier; 130 Op dat ik in mijn zoete pijn.
Met bloempjes onderzet mach ziin.
Met bloempjes van verscheyde kleur, En schoon van blaên, en zoet van geur; Op dat ik  Door bloempjes weder wat verquik.
Ga, hael my roosjes wit en rood, Ey ga!
en hael uyt Chloris schoot, De schoonste bloempjes die gy vind Vermengd, met geurig Hyacinth.
Den Hof Alcinoï ontsluyt, En zoekt de schoonste appels uyt, En legtze in de rooze blaên, Op dat ik mach mijn lust verzaên.
Mijn lust, die na verkoeling hackt, Door liefde, die my brandend maekt, Laet roos vermengd met appels, mijn, In liefdens brand, tot lessching zijn.
Oy me!
ik dool, dat ik verzucht, Om roozen, en om appel vrucht; Ik dool, dat ik, verliefde mensch, Om roozen, en om appels wensch.
Bedrog zomwijl in 't roosje schuyld, Wanneer het uyt zijn knopjen puyld; Al is het schoon en zoet van geur, 't Veroorzaekt ester zijn getreur.
Men zegt dat Venus haer eens stak, Aen eenen roozelaren tak, Zoo dat zy flaeuw wierd van gemoed, Als zy haer vinger zag bebloed.
Men houd ook dat het minne wicht, In appels voerd zijn geyle schicht; Door appels heeft hy vaek geplant, In menig hert zijn geyle brand.
Neem dan, neem dan dees appels weg, En roozen, dien ik van my leg; Geen roozen, nocht geen appels meer, Ik in mijn reyne schoot begeer.
Geen roozen kies ik meer voor mijn, Of 't moesten zulke roosjes zijn, Als op een koude winter tijd, Zijn Dorothea toegewijd; Als 't water niet en was dan ys, En alles gantsch verdord en grijs; 131 De boomen zonder loof en blaên, Heeft Dorothe een roos ontfaen.
Op zulken roos stel ik mijn zin, En zulke roosjes ik bemin, Na zulk een roosjen haekt mijn ziel, Daer noyt een guure vlaeg op viel.
Een roos verwellikt nocht ontçierd; Van eenig slok, oft zulk gediert; Een roos met dampen niet gefpreyd; Maer daer een Hemels douw op leyd.
Geeft zulke roosjes doch aen my, O Hemel zoete burgery!
Stort zulke bloempjes, zulk een kruyd, Van boven af ten Hemel uyt.
Plukt zulke bloempjes van hun steel, Terwijl dat ik van liefde queel; Terwijl ik lijde zoete pijn, Zoo laet mijn bed van roosjes zijn.
Terwijl ik dus mijn liefde voê, Zoo dekt mijn borst met roosjes toe, Met Hemel roosjes wit en root, Zoo dek mijn borst en ook mijn schoot.
Ik  Zal als een bloempjen op het veld, Zal als de zoete rooze blaên, In herrefst tijd, tot niet vergaen.
Ik zal dan met mijn ziel en hert, In liefdens brand en zoete smert Verdwijnen, en vergaen tot as, Of dorren als 't gemaeyde gras.
Op dat mijn zieltje hier van daen, Mach naer een beter woning gaen; Al waer het leefd in 's Hemels lust, Als 't hert in 't bed van roosjes rust.
Bereyd is mijn herte, God!
bereyd is mijn herte; ik zal zingen, en lof spelen in mijn glorie, Psalm 107.
O Christe Jesu!
Godes kind, O Minnaer!
die mijn ziel bemind; O Minnaer!
die my langen tijd Voor u beminden hebt gevrijd.
Wat moeyten hebt gy niet gedaen?
Wat pijn, en lijden uyt gestaen?
Wat ongemak?
wat droeve rouw?
Op dat ik d' uwe wezen zouw.
132 Den koninklijken Propheet David, in zijn 107.
Psalm, zeyd aldus: wie zal my leyden tot in de vaste stad?
wie zal my leyden tot Idumeën?
zult gy 't niet doen, ô God!
die ons verstoten hebt?
welke woorden ons te kennen geven, dat wy moeten reyzen na een ander stad; dat is, uyt deze wereld, na dat hemelsche vaderland; enom aldaer te komen moet zich een Christen ziele vergezelschappen met goede en getrouwe leydslieden; dat is, met de vreeze Gods, en Christelijke deugden, geestelijke lofzangen, en vuurige gebeden; door de welke de Engelen Gods beweegd werden, onze zielen te beschermen voor alle aenstoten, en lagen der vyanden, zijnde de zonden; de welke hier in deze wereld, als struykrovers onzer zielen, gestadig uyt zijn om de zelvige te bevechten, en af te zetten van hare hoogste wellust, dat is de zaligheyd; dies wy ons niet genoegzaem kunnen bereyden in onze herten, om onbeschadigd deze wildernisse des werelds te door reyzen, al waer wy ons emcingelt vinden van zoo veele zoorten der vyanden, als zijn de begeerlikheden des vleeschs, en der rijkdommen; hovaerdigheyt des levens; wellustigheyd der oogen, en der herten; tegen dewelke geen beter bereydinge gevonden kan werden, als God te vreezen, en vrolijk wezen.
Ik weet wat liefde gy my draegd, Wat wederliefd dat u behaegd, Dies ik mijn hert, en ook mijn zin Wil voegen naer uw lieve min.
Wel eêr heb ik met werelds pracht, Mijn jonge leven door gebracht; In ydelheyd het vleesch gevoed, Gelijk de trotsche wereld doet.
'k Heb na de wereld my gezet, En op het werelds wel gelet; De wereld, die ik, met haer pracht, Nu voor bedrog en ydel acht.
opgepronkte werelds jeugd, Met al uw ydelheyd en vreugd; Want ik het werelds wil versmaên, Om in mijn Minnaers gunst te staen.
O domme jeugd!
die 't werelds mind, Waer door gy u bedrogen vind; 133 Want als gy 't werelds wel door ziet, Is 't ydelheyd, en anders niet.
't Is met het werelds zoo gesteld, Gelijk een bloempje op het veld, Dat heden aen zijn struykje brald, En morgen los ter aerden vald, Dat heden schoon en krachtig staet, Maer morgen al zijn glans verlaet, Om dat het van den Hemel word Met felle buyen overstort.
Zoo gaet het ons wanneer de dood, 't Zy rijk oft arrem, kleyn oft groot, 't Zy jonk oft oud, ter aerden slaet, Den mensch gelijk een bloem vergaet.
Het leven, dat is anders niet, Gelijk een schaduw die men ziet, Oftals een rook die met de wijnd, In korten stond tot niet verdwijnd.
Wat is doch hovaerdy, en pracht?
Wat is de rijkdom en de macht?
Wat is doch al het werelds goed, Wanneer de ziel verhuyzen moet?
Wat is de schoonheyd?
niet met al, Mits zy in d' aerde rotten zal; Wat is dan alle werelds lust, Als 't doode vleesch tengrave rust?
Daer 't krielgewurmt met ons vereend, En knaegd het vleesch tot op 't gebeent; Wat is dan alle aerdsche vreugd, Die gy gebruykt hebt domme jeugd?
Dit heeft Susanna wel bedacht, En daerom na de deugd getracht; Deugd, die de ziel ten leven voed, Terwijl het lichaem rotten moet.
Lucia  Die maekt hier over een besluyt, Te steken beyd haer oogen uyt.
Zy  Zy  Geen oogen langer hebben woud, Om dat zy niemand schaden zoud.
Euphemia  Sneed zelver beyd haer lipjes af.
134 Anagrisina  Die stort voor Gode haer gebeên; En heeft door haer gebed begeerd, Dat schonigheyd mocht zijn verkeerd; Op dat zy, door mismaekte schijn, Tot minne noyt verzocht mocht zijn.
O Jesu!
die op schoonheyd niet, Maer op een zuyver herte ziet; Ik bid, mijn hertje tot u trekt, Op dat het blijve onbevlekt.
trekt tot u mijn hert, Op dat het niet verstroyd en werd; Ey!
stort doch zulk een hert in my, Dat onbevlekt voor u gedy.
Gelukkig acht ik zulk een maegd, Die 't werelds walligd, en mishaegd; Die niet meer met de wereld popt, Maer 't werelds al met voeten schopt.
Bezie, bezie de wereld wel, 't En is maer enkel poppen spel; Het geen de snode wereld heeft, Voor die, die na de wereld leeft.
Den mensch, wiens hert het werelds mind, Die is gelijkerwijs een kind, Dat al zijn lust en vreugden voed, Op kinderspel; en poppe goed.
Niet langer heeft de domme jeugd, In 't poppe spel hun zoetste vreugd; Niet langer ziet men dat een kind, De lust van 't kinderspel bemind; Niet langer, ziet men dat het hert, Tot kinderspel gedreven werd; Niet langer mind het kinder vreugd, Als duurt de kindsheyd van de jeugd.
Het kind gebruykt zijn kindsche tijd; Maer ach!
het maekt zich eenmael quijt, De lusten van het kindsche hert, Wanneer het oud en wijzer werd: Een maegd die in haer jonge jeugd Verlaet de wereld, en zijn vreugd; Een maegd die na het eeuwig ziet, Speeld langer met de wereld niet.
De wereld, die veel herten voed, In lust tot geld, en werelds goed, 135 In staet, in pracht, in hovaerdy, Steld zy, om 't eeuwig aen een zy.
Het eeuwig acht zy meerder waerd, Als al de vreugde van der aerd; Zy laet het aerdsch, om 't Hemels gaen, En neemt het slechtst om beter aen.
De wereld loofd en prijst dien mensch, Die in de wereld heeft zijn wensch, En die gestadig woeld en wroet, Om 's werelds schat, en ydel goed.
De wereld zulke menschen eerd, Die na de lust van hun begeerd, Gebruyken weeld, en werelds pracht, By Gode niet met al geacht.
De wereld loofd alleen die geen, Die als een God word aengebeên; En die maer voor een korten tijd, Zijn aerdschen vyand overstrijd.
De wereld loofd dien mensch op aerd, Die hier veel geld en goed vergaerd; De wereld loofd en eerd dien man, Die steden overwinnen kan. Maer ach!
wanneer men 't wel beziet, 't Is veel, maer nochtans isset niet, By 't gene dat een maget doet, Wiens lof ik hoger trekken moet.
Een maegd, die voor een korten tijd, Om eeuwig lof en vreugde strijd; Een maegd die door de deugd verwind, Al wat men in de wereld vind.
Een krijgs held voerd alleen 't geweer, Om ydel lof van werelds eer; Dat hy op aerden voerd een strijd, Dat is om lof van korten tijd.
Dat is om dat hem staet-zucht drijfd, En werelds eer op 'thoogste stijfd; Om eer van adel, geld en goed, Is al zijn strijden dat hy doet.
zie wat grooten onderscheyd, Dat tusschen d'een en d' ander leyd; Den eenen tracht na werelds eer, Den ander smijtze los ter neer.
Den een mind staet-zucht, eer en goed, Den ander schoptze met de voet; En om te komen tot het lest.
De vrage is, wie tracht nae 't best?
136 Die 't aerdsch bemind, dat haest vergaet, Of die bemind dat eeuwig staet?
Als ik mijn oordeel zeggen zal, De maegd heeft verr' het best van al.
Lof zy u, maegden, die 't gemoed, In zuyverheyd en deugden voed; Niet door bedwang van eenig wet, Uw teere jaren voor gezet.
Niet dat u zullix werd geboôn Van hem, die is een God der Goôn; Niet dat u eenig mensch dat raed, Maer om dat gy de wereld haet; De wereld haet, om 's Hemelsch vreugd, En 't zuyver mind, uyt lust van deugd; En 't aerdsch verstoot om 't eeuwig goed, Dat vruchten baerd in 't reyn gemoed.
Want al wat men ter wereld ziet, Dat gaet ook met het vleesch te niet; Maer wat men na de ziele mind, Zijn schatten die men eeuwig vind.
Gelukkig!
die haer jonge leên, In zuyverheyd God wil besteên; En om geen zaeken, 't aerdsch verzaekt, Als dat de ziel na 't Hemelsch haekt.
daer men zoo het leven leyd, Om 't Hemelsch van het werelds scheyd; Daer vind men vreugde in 't gemoed, Vreugd, die de ziel in wellust voed.
die zoo zalig strijd, De wereld als haer vyand mijd; En aen de wereld niet en geeft, 't Geen God voor hem geschapen heeft; Dat is de ziel, dat is de jeugd, Die God begeerd in ware deugd; O!
teere maegden, reyn geslacht, Die 't werelds, om de ziel, veracht.
Uzy, ô zuyv're maegden!
lof, Dat gy uyt uwe lentens hof, Het bloempjen van een reyne jeugd, Aen Gode offerd door de deugd, En geen verrotte jaren teld, Die gy uw God ten offer steld; Maer die in zoete morgenstond, Den Hemel offerd uwe grond.
O zalig!
die den Heer toewijd, De eerste jaren van haer tijd, 137 Het eerste roosjen van haer jeugd, In groene bladers van de deugd.
Daerom noem ik de deugden groen, Om dat zy Hemels vruchten voên; Daerom noem ikze groene blaên, Om dat haer werken eeuwig staen.
Hoe zullen wy zingen, den Lofzang des Heeren, in een vreemde Lansdouwe?
Psalm 136.
Dat deze wereld niet en is onze blijvende plaets, getuygen, neffens anderen, deze woorden; hoe zullen wy zingen, den lofzang des Heeren, in een vreemde lansdouwe?
dat deze wereld een vreemd land is, daer van getuygen ook alle de Eeuwen, in de welken zoo veel machtige koningen, en Princen geleeft hebben, zo menig duyzent millioenen der menschen zijn bevonden geweest, en zekerlijk, na eenige jaren, waer zijn zy gebleven?
al te zamen van de minste tot de meeste, van de kleynste tot de grootste, door een algemeene dood deze wereld gepasseert.
Ziende en wetende, dat 'er niet zekerder is, als de dood, niet onzekerder, als wanneer zy komen zal; hoe is het mogelijk, dat een getrouw, en oprecht Christen, hier in deze wereld levende, en aenhangende metter herten deze vergankelijke ydelheden, God zal kunnen dienen, en loven, na behooren; ten zy zake dat wy onze herten aftrekken van deze wereld, en alle wereldsche dingen; wy sullen God noyt volkomen kunnen dienen, dies wy zeggen met den, H. Augustinus: broeders!
zo wy geloven dat 'er een oordeel zal wezen, zoo laet ons wel leven, op dat wy niet qualijken sterven; want nu is het den tijd van barmhertigheyd, en dan zal het den tijd des oordeels wezen.
En David zeyd: Heere!
verreis de zaligheyd van de zondaers, want uwe rechtvaerdigmakinge en hebben zy niet gezocht.
GEen zoet gezang, nocht spel van snaren, Geen werelds vreugd, nocht eenig lied, Noch al wat men ter wereld ziet, En kan verzoeten mijn bezwaren, En kan vertroosten mijn gemoed, Het zy wat vreugde dat men doet; Wat vreugde kan dat hert verwerven, Dat herte, dat gekluysterd leyd, 138 En yder uur op uur verbeyd, Het vonnis om te moeten sterven?
hoe kan' er vreugde zijn Voor een die leefd in zulke pijn?
Nochtans wil my Gods aenspraek leeren, Dat wel een zondig droef gemoed, Door zang, oft spelen werd verzoet, Als het geschied tot Godes eere; Zoo kan men door een Godlijk lied, Zijn vreugde scheppen in verdriet.
Schoon, dat ik moet als balling swerven.
Hier op der aerde, daer niet is Dan een verwoeste wildernis; Daer ik mijn vaderland moet derven, Ja, leven in verdriet en pijn, Zoo lang ik hier zal moeten zijn.
Dewijl ik, hier in vreemde landen, Van alle vreugde ben beroofd, Alwaer ik mijn bedtoefde hoofd, Zoo vaek doe rusten op mijn handen, Mits ik zoo vol van droefheyd ben, Dat my geen vreugde troosten ken.
Ik, die hier vreemd in dees lanfdouwe, Niet anders zie, niet anders speur, Als droeve zuchten, en getreur; Ik, die hier anders niet aenschouwe, Als vreemde lusten tot de zond, In wildernis van quade grond.
Een grond vol zonden en gebreken, Een grond die niet als doorens draegd, Waer door de ziele word geplaegd; 'k Zeg dorens die de ziele steken, Zoo dat 'er niet als droeve smert, In d' aerdsche grond gevonden werd.
Dies schijnd Gods geest in my te spreken, Bedroefde ziel!
hou doch voor vast, Dat droefheyds grootste overlast, Door zang, oft spelen kan verbreken; Dies mijne geest mijn zieltje dwingt, Dat het een vrolijk liedjen zingt.
't Is waer, als ik my wel bedenke, De vreugd verquikt een droef gemoed, De vrolijkheyd de smert verzoet; De vrolijkheyd kan droefheyd krenke, 139 Het hert  Verquikt, als 't spel en zingen hoord.
Den bootsgezel, die Thetis vlieten Bewandeld, in het holle schip, En tusschen rots, en tusschen klip, Eer hy de haven zal genieten, Zoo menigmael een deuntje zingt, Terwijl het schip de zee door dringt.
Den herder, die aen groene heyden, Oft in de bosschen schaepjes drijft, Al waer hy dikmaels zitten blijft, Terwijl zijn lammertjensgaen weyden; Hy hier een geestig liedjen queeld, Oft daer een vrolijk deuntjen speeld.