floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Myn Heer is een Poëet: de meeste Poëzy, Bestaat in zwetzen, en in harsen schildery: Het alderminste schoon is Godd'lyk in zyn oogen, Die door de Poëzy en liefde is opgetoogen.
Dat zag ik laatst aan Heyn de Boek wurm, by den Dam, Die in zyn Toonbank rymd; doe ik laatst by hem quam, Wanneer hy bezig was een Bruyloftsdigt te maaken; Zyne oogen scheenen door een Godd'lyk vuur te blaaken; 't Was alles schoon, tot zelfs de Navel van de Bruyd.
Maar zagt.... daar word geklopt: gaa Kaatje, kyk eens uyt.
Rotkeel, Lonkoog, Ritsaard, Truytje.
NU is dat heylryk uur gebooren; Zo lang verhinderd, door 't geval; Dat ik in wellust zwemmen zal: Wel aan myn Ziel!
myn uytverkooren!
Wat wederhoud ons?
gaan wy in De binnezaal, gelcyd door min.
Rotkeel, Lonkoog, Ritsaard, Truytje, Kaat.
wat komt ons over!
Cornutus, en Bamboes staan aan de deur te kloppen.
Wat zeg je Kaatje!
is dat waar?
of wil je wat met ons foppen?
Gaa, verschuil je door gintsche deur: kom alles aan een kant: Hoor je niet?
zy kloppen byget, of 'er moord is, en brand: Weg, weg, daar komen ze: ik heb misschen in groten haast de deur niet wel geslooten.
Zy vlugten; behalven Kaat, door een deur onder het Tapyt verborgen.
Het zy, zo 't zy, zy hebben die althans open gestoeten.
Kaat, Cornutus, Bamboes.
WAar is dien Heer met die Paarsche Mantel?
en, die Juffrouw die met een Sleetje hier is gebragt?
Ik weet van geen Heer, nog Juffrouw: helpt Buuren, ik word verkragt: ô Guyten!
hou stand; een eerelyke Vrouw, dus in haar eygen huys te affronteeren: Staat by Buuren, ik werd verkragt: gaat heen, of ik zal je wat anders leeren.
Wel ouwe Teef; jou verkragten!
hou je Bek, of ik bruy je op je huyd.
Ik heb gezien dat ze hier zyn in gekomen; en ze moeten 'er ook weer uyt.
Bamboes.
Daar hangt de Mantel, van die schurk, die wy hier komen zoeken, Cornutus.
ô Ja, 't is zyn merk: zeg Bamboes, is 't niet om te vloeken?
Wel neemt die meê, dan heb je immers bewys genoeg.
Cornutus De Mantel nemende.
Jou Verken .... wy zullen alles overleggen in onze Kroeg.
Zeg tegen Rotkeel, en Lonkoog, dat wy zorg zullen dragen, Dat zy hier noyt zullen wederkomen van hun gantsche leevens dagen.
Hout dieven, dieven, daar gaan zy met de Mantel voort.
KOmt alle voor den dag: wie heeft ooyt van grooter stoutheyd gehoord?
Vyft iende toonneel.
Kaat, Rotkeel, Ritsaard.
ACh, myn Heer, bedwing uw driften; hy heeft uw Mantel meê genomen.
Dat zal ik hem betaalen; dien Plug mag voor myn degen schroomen.
Foey, dat ik niet voor den dag quam: ik had hem gewis doorboord: Maar zagt: daar schiet my een list in.
Waar is myn Lonkoog?
wy moeten voort Van hier in alle spoet vertrekken, om voor Cornutus t'huys te weezen, En lukt my dat, zo hoeft zy nergens voor te vreezen.
Hy moet gefopt zyn; dien Deeken van het Hoorndragers Gild; Maar daar is myn Ziel hier diend geen tyd verspild.
Rotkeel, Lonkoog, Ritsaard, Kaat.
WEes gerust, myn Schoone, wil maar in alle haast na huys vertrekken; En gaa te bedde leggen, 'k zal voort by u zyn, om u een list, tot onze reddinge, te ontdekken.
ô Mingodes, bescherm ons nu, Die zelfs de Goden doet na uwe wetten leeven; En 't al beheerst: wy zullen u Ons harten willig tot een offerhande geeven; O Venus!
Moeder van de Min, Stort ons weer nieuwe listen in.
Eynde van het Tweede Bedrjf.
Lonkoog te Bed leggende.
Rotkeel, Ritsaard.
UW list is, na myn oordeel, goed; indien het ons wil gelukken; En is den Rechter te doeken, dan zullen wy gewenste vruchten plukken.
Maar, hoe kom je aan die Mantel?
dezelfde kleur, en van het eygen merk.
Daar is meer gelyk als eygen, zey Besje, en zy ging met een ander wyfs huyk in de Kerk.
Dit is de ziel van 't spul: maar wees tog styf in je kaaken, Een onvertzaagde stoutheyd, helpt ons door de verwardste zaaken.
Ik heb de Notaris gezegt dat hy zo aanstonds hier komen moet, Als hy zulk een Verklaring ziet, wat zal hy staan kyken, dien onnozelen Bloed.
Zo moet men de Hoorndragers, die jaloers zyn, foppen, Deze Mantel, uw te Bed leggen, en de Verklaring, zal hem de mond stoppen.
Lonkoog, Rotkeel, Ritsaard, Flodder.
JUffrouw, daar is de Notaris, zal ik hem binnen doen gaan?
Ja, Flodder.
Rotkeel, Lonkoog, Ritsaard.
NU gaat de Klucht van de Gefopte Hoorndrager aan.
Heer Ritsaard, hou wel stand, gy moet verbleeken of verbloozen, Dus plukt men, van de scherpste doornen, zomtyds de schoonste Roozen.
Ik zal je dat wel klaaren: maar zagt, daar komt hy al.
ô Minnegod!
begunstig dit geval.
Rotkeel, Lonkoog, Ritsaard, Notaris.
UW Dienaar Vrinden.
Myn Heer, ik ben den uwen; zo 't u gelieft, zet u neder.
Wat is 'er van de Vrinden haaren dienst?
Lonkoog, de Gordeyn open schuyvende.
Een Verklaring, myn Heer, maar ach!
de zaak is teder; De Hemel weet, hoe noo ik 't doe!
regtvaarde goôn, Vertroost een droeve Vrouw van uw genade Troon.
Myn Man verloopt zich, tot myn droef heyd, alle dagen In Egtbreuk; dies wil ik, na regten, zyn ontslagen; Van zulk een huysverdriet, die plicht en eer vergeet: Hy heeft van deezen dag, 't geen ik zo zeker weet, Als dat ik u daar zie, zich schandelyk verloopen, In zeker Hoerhuys; ach!
wat kan ik van hem hoopen, Die dag, op dag zyn plicht, helaas!
te buyten gaat.
Wie zyn Getuygen van dat gantsch verfoeylyk quaad?
Wie zal getuygen 't geen in 't Hoerhuys werd bedreeven?
Daar elk zyn vryheid heeft.
moet ik dan zo leeven!
Goôn, ik sterf van ongeduld!
Maar 'k heb iets anders tot zyn last, het geen gy hooren zult; Een zaak, die my in toorn en gramschap fel doet blaken; Daar ik verzoek, dat ge een Verklaaring van wild maaken; 't Geen deze Heeren, zelfs met Eeden voor 't Gerecht, Gestant doen zullen: ach?
die Schurk heeft door zyn Knecht, My gist'ren zo doen slaan; dat ik door spyt en pynen, En groote ontsteltenis, myn lichtelyk dood zal quynen; Is dat geen zwaare punt van Echtbreuk?
zeg myn Heer?
Hoe heeft hy u doen slaan?
dat doet geen Man met eer.
Maar ziet; daar is hy zelf.
Rotkeel, Lonkoog, Ritsaard, Notaris, Cornutus.
wat zien myne oogen!
Wat wederhoud my..... ach!
hoe kan ik zulks gedoogen?
Gaat, Schurken, uyt myn huys, eer ik u beenen maak: Wie zag zyn leeven ooyt een ongehoorder zaak?
En gy, ontaarde Vrouw, van eer en deugd verbasterd; Vrees voor myn wraak.
Ey hoor, hoe hy my scheld en lasterd.
Hoe nu te bed!
die nog zo onlangs in 't Bordeel Uw Pol onthaalde.... Rotkeel.
Haal die woorden in uw keel, Of 'k zweer dat lasteren en schelden zal' uw rouwen.
Cornutus tegen de Notaris.
Myn Heer, daar ziet gy 't schuym, en schandvlek aller Vrouwèn; Die met dien guyt; o spyt!
leeft, 't geen hen niet betaamd.
Wel hoe, myn Heer!
zyt gy zo stout en onbeschaamt, Dat gy uw eygen Vrouw, dus last'ren durft en schelden!
Ik scheld, noch laster; neen, 'k wil u de plaats wel melden Daar zy heur plicht vergat, met dezen snooden guyt; 'k Heb hem betrapt; en kreeg dees Mantel noch ten buyt; Zie daar, myn Heer, zyn Merk; wie kan dat wederleggen?
Zie daar, myn Mantel.
wat zal ik hier van zeggen!
Dees Mantel, is 't bewys van Echtbreuk.
't Heeft geen schyn.
ô Ja, myn Heer; ik wil van haar gescheyden zyn; Hoe komt die Mantel tog in 't Hoerhuys?
daar zy t'zaamen, Het geen ik zelver zag, kort na elkander quamen; En wilt gy meêr bewys, zie daar een Brief, myn Heer.
Die zal 't u zeggen.
ô Schender van myn eer!
Hoe zal ik u, in 't kort, die schelmse part betaalen.
Waar zou dien Heer zo gaauw juyst zulken Mantel haalen?
Dezelfde Kleur en Merk; neen Vrind, gy zyt verdagt.
Maar ik moet gaan, dewyl men my tot mynent wagt, Om zaaken van belang: myn tyd is reeds verstreeken.
Myn Heer, wy zullen u, en 't kort wel nader spreeken.
'k Blyf uw Dienaar.
Heer, wy zullen met u gaan.
Uw Dienaar Juffer, laat maar alles op my staan; Ik zal, 't zy wie 't ook spyt!
u steeds gedienstig weezen.
Hou u standvastig; wil in 't alderminst niet vreezen.
QSpyt wat hoor ik!
maar gy krygt gewis uw loon: Gy zult, in 't kort nog, voor den Rechter zyn ontboôn; Ikwil, want 'k heb bewys, nu wettig van u scheyden, Ik' zal nw Hoerery straks over al verspreyden; De Mantel in de Krant doen zetten.
snode Vrouw, Uw liefde, in schyn, baard my een bitter naberouw.
En ik verfoey dien dag, doen 'k u myn hand moest geeven Voor 't Echt-Altaar: maar 'k zal in 't kort wel anders leeven: 'k Zal u doen zien, wat een getergde Vrouw vermag: 'k Verscheur de banden van het Huw'lyk, en 't ontzag.
Eynde van het Derde en laatste bedryf.
Op de ontmantelde apotheker, HElp lachghen snaaken, om Cornutus, met de lap Van Rotkeel, kijk, hy ziet verwildert en verwondert; De Lap, pasafgeligt van Kaatjes kapstok, knap, Wyl 't Teefje Speelde met haar Rotkeels in het honderdt, Ziet deeze zelfde Lap bedekken Geenkuyts spuyt.
Daar Lonkoog ziek te Bedd' zig aan bied het klisteeren.
De goe Cornutus werd gescholden voor een guyt, Echtbreeker, 't geen men wil Notarius voorzweeren, Hierom lacht Ritsaard, en hy zingt Cornuut, Cor, Cor: Loop grabbel jongens, want hun prul-echt is lang hor.
KLUCHT VAN GEORGE DANDIN Uyt het Frans getranslateert Door M. M. Gecannoniseerden Doctor Theologiae, Gecalculeert naer den hedendaegschen MEREDIAEN .
ANNO M. DC.
NAMEN DERP ERSONAGIEN.
George Dandin.
Rijken Boer.
Angeletje sijn Wijf.
Meester Gekskap.
Madame Maloote.
}Angeletjes Ouders.
Clitander Galand van Angeletje.
Lubbert den Knecht van Clitander.
Claudietje Angeletjes Meyt.
Pietjen Spreeu, Knecht van George Dandin.
George Dandin, met Pietje sijn Knecht.
DE mensch is met een Wijf elendigh aengeslagen, Soo sy den tytel wil van Adel Juffrouw dragen; En yder een kan sien uyt dees mijn Houwlijks bant, Wat dat het seggen wil een Wijf uyt Amstel-lant.
De Staet-sucht is een ding dat veel de kop doet krouwen.
Wanneer een Land-Man wil een Adel Juffrouw trouwen.
Heeft Angeletjen oyt in George sin gehadt?
’t Was om sijn Ducatons en niet om ’t Boere-gadt.
Had ik niet best getrouwt een aerdig Boere-Meysje, Als dat ik dese vrouw nam om haer poesligh vleysje?
Patientie ’k ben gekroont mijn kop is vol Chagrijn, ’k Wil liever in de kroeg alls in mijn wooning zijn.
Loop Pietjen spreeu loop ras en segt eens aen de vrinden, Dat s’ in de kroeg hier by nu strakskens sullen vinden.
Pietje.
Maer wie al Heer, du Leeu, Ian Pankoek en wie noch?
En ik dat ’s al genoeg.
Recht soo, drie aen een troch, Die houwent tot ten nacht ten vieren by malkander; Al weer goet saey saysoen voor Jonkertjen Clitander.
Lubbert, George Dandin.
G. Dand.
Wie duyvel komt sijn kop daer uyt mijn deur te steeken.
Mijn Heer gy saegt my aen ’k dacht datje my wou spreken.
D. De gek en kent me niet, Lubbert.
Daer maelt wat in sijn kop.
D. De sot en groet me niet wat bruyt me dese fop Lubb.
Ik vrees dat dese vent aen yder een sal klappen Dat hy my uit het huys van George heeft sien stappen.
George D. Goên avont Kameraed.
Jou van ’s gelijk Singeur.
George D. Maer seg eens Kameraed komje niet uyt die deur?
Ja’k, maer ’k versoek dat gy de saek niet wilt ontdekken, Want onsen Hospes is een van de malle gekken; Die meent dat als sijn Wijf maer met een ander spreekt, Dat sy terstont den bant van d’echte trouw verbreekt.
George D. Hoe praet die malle gek, ik sal de saek wel swijgen, Want anders vrees ik licht wat op mijn bast te krijgen.
’k Heb daer in huys een brief gebragt van een Galant, Die sich verwondert over die Madams verstant: En is op haer vernuft en Hoffelijke kueren Soo wonderlijk verlieft dat hy niet meer kan dueren.
George D. Waerachtig Cameraed, Lubbert.
Dien Heer gaf me den Brief Met order dat ik moest sekreet zijn als een dief.
En daerom is ’t alleen dat ik soo seer bevreest ben Dat yemand merken sal dat ik in huys geweest ben; George D. Ik sal ’t wel swijgen maer hoe hietje dien Galant?
’t Is Monsieur Monsieur ding een Keirel van verstant; Ik kanje by mijn ziel sijn naem nu qualijk noemen My dunkt ik niet veel mag op mijn malmory roemen: Clitander is sijn naem hy siet soo naer sijn Oom; George D. Die daer woont op het land daer by dien hogen boom.
Lubbert, Ja ’t is dien Heer al selfs, George D.                                     De duyvel mag hem halen Heb ik het niet gedacht dat hy daerom quam dwalen Soo dikwils om mijn huys, en nam sijn logement Niet verre van mijn deur oft daer of daer ontrent.
Het is een loffelijk Heer en liberael int leven Hy stakme maer alleen om desen Brief te geven Dry stukken gelt in d’hant is dat geen eerlijk man; Ik werk een heele week eer ik dat winnen kan. George D. Wel hebje dan den Brief bestelt in eygen handen, Lubb.
’k Gafse slechts aen de Meijt die sey dat s’alderhanden Bootschappen voor Madam van die nature doet.
George D.* De duyvel hael de Meijt, Lubbert.
Ey ’t Meysje is soo soet, ’t Is sulken aerdigh dier ’t is sulken soeten prijtjen Ik kreegh haer daetlijk lief haer naem die is Claudijtjen.
Sy sey me dat dien Heer, daer ik den brief van had, Mevrouw quam spreken, als mijn Heer was uyt de stad.
George D. apart.
Sou Angeletjen wel een ander gunst verleene, Ik hou mijn Angelet nochtans voor my aleene.
Dat sal heel snaekig zijn, de Man weet nergens van, Terwijl Mevrou discours heeft met een ander man.
George D. Dat is waerachtig waer, Lubb.
Maer ’k wil voor ’t lest noch wenschen Dat gy dit stuk niet sult ontdecken aen de menschen, George D. Neen weest daer in gerust.
Ik heb mijn last gedaen En daer meê bruy ik heen en laetje alleene staen.
Wel arme George wel hoe sitje nu te kacken, Jou vroutje doet je moet schier in je schoenen sacken, Je word van je Madam wel loffelijk geloont, En met een Koppeltje gelijk een Hert gekroont.
Ik waerschou al de Mans in Mars en Venus name, Dat niemand van je grouwt een dertele Madame: Die trouwt met eenigh Wijf die op haer adel staet, Is strakx geruineert, soo hy maer ’t werk’ eens slaet.
Die trouwt met sijns gelijk, die kan sijn hert op-halen, En d’hoorens aen sijn Wijf met vuyst en stok betalen: Maer die krijgt menig mensch van d’Adel tot sijn loon, Had ik een Boere Meyt mijn trouw noch aengeboon: Want kroonde die mijn hooft, ik toondese mijn knuysten, En spoogs’ in ’t aengesicht en droogde se met vuysten.
Nu valter niet te doen, ik ben daer louter an.
Ja slecht genoeg mijn Heer men singt ’er lietjens van .
’k Had gisteren voor de deur geen weynigjen te leyen.
Ik stond daer onder al de Duyvels van Lakeyen; Daer sey den een wel Piet jou Heer den horen-beest Hoe vaert hy?
d’ander sey, O dats hy lang geweest!
Men siet de takken van sijn horens soo al tekenen Dat men sijn ouderdom daer nu al aen kan rekenen: Maer sy de derde wat voor raet hy hier voor doet, Hy draegt sy die doe weer paciekoos storrem hoet: En soo had elk sijn vraeg en weer sijn antwoort veerdig: Op ’t lest soo sey ’er een jou Heer in ’t heel wel weerdig, Want seyd hy, want hy seyd’, soo seyd hy, George.
Wel nou Piet Wat seyd hy.... Pietje.
ey men Heer, George.
Neen komt verswijgt me ’t niet: Wat seyd hy?
Wel hy sey dat komter van langh preken Die gek heeft eerst den gek met ider een gesteken, En nu sit selfs den Uyl te pronken op de krik, En daer by gaf hy ons Madam noch groot gelik.
Hoe seyd’ hy moet een Vrou dien voor haer man dan houwen, Daer sy onwillig is gedwongen met te trouwen?
En was dit houwelijk van eersten af haer leet, Doen Geoge Jonk was doen hy sich had fraey gekleet, En doen hy dansten en haer vierden als een Vryer, Wat is ’t dan nu, nu Leyn gelijk een Osseweyer, Gaet homplen op een stok en by dat brave Wijf, Komt vallen met dat vuyl mismaekt en stinkent lijf?
Foey foey het is een walg voor sulke soete Engels, Soo onbeschoften beest met sijn verttote tengels Te voelen aen haer vleysch, soo ging die vent al an, Georg.
Wel hadseme noyt lief waerom verkleeds ’er dan Is onse Meyr haer kleet, doense nu lest beducht was, Datter te Padûa een Meyt by mijn bevrucht was: Soo liefde Jalosy datn not haer makker heyt* Soo hadse my doen leif.
Dat heb ik ook geseyt, En noch al meer daer toe, maer ’t holp niet al mijn seggen, De fielen wisten dat heel anders uyt te leggen; Want seyde sy jou vrouw heeft doen dat maer gedaen Om datn te vryer oo kdien selven wegh te gaen; En dat was wijslijk en het is de Vrouw te prijsen, Datset met soo een sot niet sitten wil verknijsen; ’k Sweer seyd hy, en dien guyt wiert hanig en het scheen, Dat die verbruyden vent wel ook eens wou dat been.
Maer ’k hope al evenwel, dat immers van Lakeyen Onse Madam haer noyt en sal laten verleyen.
Ja als ’t gedaen moe sijn wat scheelt het wie’t dan deê; Pietje.
Soo, soo, ik presenteer mijn dienst dan wel een meê; Wel nou mijn Heer wil ’k sorg voor d’achter poort gaen dragen.
Ha Pietje, Pietje.
Wel mijn Heer, George.
Ik sal ’t Mompeer gaen klagen, Op dat hy eens mag sien hoe het tot onsent gaet, My dunkt ik siense daer op ’t midden van de straet.
Gekskap.
M. Malote.
G. Dandin.
M. Gekskap.
Hoe gaet het schoonsoon, wel je siet me wat verslagen?
George D. Ik hebber reden toe.
Ik heb mijn leven dagen Geen botter mensch gesien; wel licht ten minst jen hoet, ’t Is reed’lijk dat den een den and’ren mensche groet.
George D. Wel Schoonmoer swijgt doch stil ik heb wat meer te denken.
M. Maloote.
Wel moetje dan alweer mijn reputatie krenken; Hebje dan geen verstant of hebje geen beleyt, Hoe dat men leven moet met Luy van qualiteyt?
George D. Wel doch segt me dat eens; M. Maloote.
Je moet jou malle streken Verlaten van aen my so familjaer te spreken; Maer spreken met respect en hieten me Mevrou.
George D. Wat duyvel als gy my u schoonsoon noemen wou, Doen moet ik u ten minst wel weder Schoonmoer noemen.
Men moet de sake soo een weynigjen verbloemen: Het is niet even eens, daer is een onderscheydt Tusschen u Boers geslacht en onse Adelheydt: Al zijt gy schoon getrouwt aen ons vermaert geslachte, Daerom moet gy u selfs met ons geslacht niet achte; Maer geven ons respect, want al heeft sijn waerom, En wy staen altijt stip op onsen Adeldom.
Nu liefste dat ’s genoeg.
Gy kont wel veel verdragen: Wel hoe mijn Heer mijn Man, indien ’t de menschen sagen, Dat raekt aen ons respect gy zijt voorwaer te goet, En let niet op ’t respect dat me je geven moet.
Excusaets voor dat, gy sult my dat niet leeren, Ik weet wel hoe ik met de menschen moet verkeeren: Ik heb genoeg getoont op veelderley fatsoen, Dat ik de werelt ken en weet wat me moet doen.
’k Sou niet een stroobreet voor eens andren Adel wijken: Maer dat is nu genoeg dat je hem eens laten kijken Wat dat den Adel is; maer maekt ons nu bekent Mijn Schoonsoon wat het is, waerom je treurig bent.
George D. Dewijl ik dan de saek in ’t kort u af moet meten; Soo seg ik dan voor eerst moet myn Heer Gekskap weten, Dat ik vry reden heb, M. Gekskap                    Ey soetjes wat mijn Soon, En leert dit eerst van mijn datmen, met is gewoon De Luyden van fatsoen te noemen by haer namen: Men segt alleen mijn Heer en voegt het noyt te samen Den naem en den mijn Heer, als met een Adel trek, Wanneer m’ het tweemaal segt mijn Heer mijn Heer de Gek.
George D. Wel nu mijn Heer mijn Heer, als ’t doch mijn Heer moet wesen, Ik seg je dan mijn Heer, dat ik mijn Vrou mits desen.
Ey sachtjes leert doch eerst dat je met segt mijn Vrouw, Als je by iemant van mijn Dochter spreken sou.
George D. Wel maer is dan mijn Vrouw mijn Vrouw niet meer gebleven?
Ja Soon ’t is wel je Vrouw, maer gy moet anders leven: Had je een Boerin getrout dan kon je seggen Wijf; Maer siet den Adel heeft wat ander om het lijf.
George D. Wel George, wel Dandin, waer hebje j’ingesteken?
Ik mag met dit gebruy mijn kop niet langer breken: Ik bidde set je me eens den Adel aen een kant, En laet me spreken op de mode van het Lant: Ik heb den bruy van dat mijn Heeren en me Vrouwen, Dat Adelijk gespuys doet my de kop maer krouwen: Ik seg je dan mijn Heer ’t mag gaen gelijk het gaet Dat ’t houlijk van mijn Wijf my gansch niet aen en staet.
Wel Schoonsoon segt waerom?
gy moet ons reden geven.
M. Maloote Wat onbeschaemde praet; heb ik noch van mijn leven Geen grooter beest gesien, spreekt gy soo onbeleeft, Van ’t Houlijk dat u soo veel eer en voordeel geeft.
George D. Wat voordeel doch Mevrou, als ’t doch Mevrouw moet wesen?
Door mijn gelt is u huys weer uyt den gront verresen, Sonder mijn Ducatons waer gy der sober an, En mijn Heer Gekskap was een kalen Edelman.
Wat voordeel heb ik doch van u geslacht genooten, Als dat den Adeldom mijn naem wat doet vergrooten: Maer ik meen dat het vry wat na bedenken geeft, Dat die veel namen draegt, ook al veel Vaders heeft, Gelijk als den signor don Gusman de Nichea, De don de bon de Bir de bar de berse Bea, De sience d’Eleon en diergelijk gesnols, Dat is niet op sijn Frans, maer op sijn Espagnols.
’k Was eerst George Dandin nu wilt men my vereeren Den tijtel van mijn Heer van de la Dandinieren.
Acht gy dan niet dat u mijn Dochter heeft gebracht Door ’t houwelijk in dat groot en wijt vermaert geslacht Van Gekskap: M. Maloote.
En in dat der Edele Malooten Die selfs van ’s Moeders zy den Adeldom vergrooten; Soo dat wanneer u Vrou maer eens met kind geraekt, Soo heb je, al wasje absent, een Edel-man gemaekt.
Dat is in ons geslaecht een wonder Privilesy, Dat iemant trout een Boer en nochtans sonder lesy Van onsen Adeldom.
George D.                    Wel dat is wel geseyd, Mijn oft mijn Vrouwens kint sal hebben d’Adelheyd.
Wat voordeel geeft dat my als ik ben hooren-drager?
Dan slachtjer veel en zijt van al de wereld swager; Maer weetjet schoon-soon brengt tem minsten reden voort.
George D. Mijn Vrouw en draegt haer niet gelijk een Vrouw behoort; Sy leeft niet als een Vrou met eer behoort te leven, En laet op mijn getou somtijds een ander weven.
Wel sacht wat, schoon-soon weet je wel wat dat je segt?
Weet dat den Adel d’eer te naer aen ’t herte legt.
Mijn Dochter is geteelt uyt sulk een goed geslachte, Dat altijt d’eerbaerheid meer als haer leven achte.
Siet het vermaerd geslacht van de Malooten aen, Daer niemand sich in d’eer te buyten heeft gegaen; Gy sult bevinden dat in hondert duysent weken Niet een Maloote van haer eer heeft laten spreken.
En van ’t beroemt geslacht van Gekskap word geseyd, Dat daer een yeder man munt uyt in dapperheyd.
Gelijk een yder Vrouw in d’eerbaerheyd en zeden; Dat’s eygen aen die ras veel duysent jaer geleden.
Wy hadd’ in ons geslacht een weynig tijd geleên Een Jacquelijn Maloot die schier wierd aengebeên Van d’Heer le Maistre, ik seg Monsieur le Grand, Don Aschare, de minste en grootste van het Land, Van Hertog Tyrentay die ’t gantsche land regeerde, Die had ’t geluk niet eens dat s’ hem een kus vereerde, Als eens na lang vervolg dat hy haer op het bedt En kusje gaf en ’t wierd hem noch bykans beledt.
En Vry-Heer Prompenburg met als sijn tour de goulen, Had het geluk niet eens van aen haer arm te voelen, M. Gekskap.
Marijtje Gekskap refuseerd in goed contant Tien duysent gulden aen de grootste van ons lant.
Die maer met haer versocht een woordeken te spreken, Soo stond sy op haer eer noyt heeft men die gebreken Aen ons geslacht gesien.
Die Juffrou was soo kuys, Dats’ al de wereld door haer kuysheid miek confuys.
Sy had in d’eerbaerheyd soo wonder groot behagen, Datse geen Snyers gad dorst in haer rok meer dragen, Uyt vrees dat yemand mogt haer eerbaerheyd verspien, Oft door het Snijers gad maer op haer hemde sien.
George D. U Dochter is dan niet soo schappelijk als haer vrienden, Want sy heeft haer getoont wat wulpser als se diende; En tegen de galans vertoont s’ haer noyt soo gram, Maer staet voor yeder een soo mak gelijk een lam.
Wat duyvel spreekt recht uyt in dien gy kont bewijsen, Dat onse Dochter in haer eer is te misprijsen, Hoe sal mijn Vrou en ik een sulk oneerlijk feyt Op ’t hoogste straffen na de tijds gelegentheyd.
Nu raillerye apart, ’k verstae hier geen railleere Daer is geen teerder saek als die raekt Vrouwe eere.
Niemand heeft oyt van haer het minste quaet gedacht; Elk weet dat wy ons kind soo nau hebb’ opgebracht.
George D. Het is dan soo als ’t is, ik kan niet anders seggen Als dat hier een Galand komt op haer lagen leggen, Die gy luy selfs wel kent.
Dat staet my weynig aen, Dat hy sijn haring op mijn rooster soude braen, Op hoop dat sy hem sal in dese saek gerieven, Soo sent hy aen haer huys noch dagelijks minne-brieven, En sy schrijft wederom.
’k Heb ’t niet alleen gehoort, Maer ik heb de brieven selfs gesien van woord tot woort.
Wie dacht sijn leven dat ons eerlijk Angeletje Haer oyt bemoeyen sou met schrijven van pouletje.
Ik sweer by mijn geslacht soo ik haer niet verleer, Want het is afgaen van haer lieve Moeders eer.
De duyvel haelse wel soo ik haer bey kan krijgen Sal ik haer en haer lief aen desen degen rijgen; Soo ik door minste blijk van gunst kan wijsen aen, Dat sy haer in haer eer te buyten heeft gegaen.
George D. Ik hebje nu ontdekt u Dochters dertel leven, Op hoop datje hier van sult satisfacty geven.