floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Daer leyd den Helm, daer 't Swaerd, daer 't Harnas, dat een Vrouwe Gedragen heeft, tot een getuyg'nis van die trouwe Die Cloris is belooft, door een verlieft geval; Mijn Cloris, die ik voor mijn eygen trouwen zal.
Kom Lief, kom hier by my, ontfang mijn Zieltjen, ach!
Dat van mijn zuyv're Liefd u noch getuygen mach; Waer toeft gy, ach!
mijn Lief, en is'er niemant dan, Die u een reys by my, ach!
Cloris, helpen kan?
PHILIDA en PHILANDER breken 't gevangen-huys met geweld open, CLORIS komt by haer.
Mijn Lief, mijn Philida getrouwste Herderinne; In wien dat ik bespeurde aldertrouwste minne; De aldertrouwste Liefd, de aldertrouwste trouw, Die oyt ter wereld is gebleeken in een Vrouw; Waer meê zal Cloris doch beloonen 't trouw bedrijf?
Mijn Ziel!
Mijn hert!
wiens Lief ik eeuwig blijf; Ik heb den Koning zijn misdaed al vergeven, Indien gy zuyver in uw eere zijt gebleven.
Mijn eer, mijn Lief, die is in 't minste niet misdaen.
Soo neem den Koning dan weêr in genade aen.
Ik loon geen quaed met quaed, maer doe naer uw behagen.
Genadig Vorst, alzoo 't de Goden zoo voorzagen, 138 Dat door haer schikking uw voornemen werd belet, Ken ik zijn Hoogheyd vry, mits ik niet ben besmet.
Ik wil my dankbaerlijk aen Philida betonen, Om haer goetdadigheyd ten vollen te beloonen; Van al wat ik bezit, eyst wat u lust begeert, Al waer 't mijn halve Rijk, 't werd u verleend, ik sweer 't; Eyst bid ik, wat u lust, tot beyder uw verzoening, Ik zal tot Offerhand van mijn misdaeds voldoening, Op-Offeren al 't geen, gy wild van mijne macht.
't Berou heeft ons voldaen, van 't werk noch niet volbracht.
'k Heb mijn genoegen, Heer, dat ik mijn levens dagen, Mach slijten met mijn Lief, na Liefdens welbehagen; Mijn lieve Philida, wiens Liefde overwind De aldertrouste Vrouw, die men ter wereld vind; Laet ons de Goden gaen met Offerhand bewegen, Dat zy ons in de Echt verleenen heyl, en zegen, Op dat van dag, aen dag, ons Liefd vermeerd, en groeyt, Gelijk het Eg'lentier dat in de Liefde bloeyd.
Indien 't u, Cloris, lust te volgen mijn gebieden, Soo laet my deze mael, mijn wil hier in geschieden, Dat gy in blye vreugd met my ten Hove treed, Daer ik zal maken doen, ter eeren u gereed, Een Hoofs en zoet vermaek, van alle Bruylofs vreugde, Op dat uw Sieltjens haer vereenigen in deugde.
Dank zy zijn Majesteyt voor 't geen hy ons aenbied.
Voor uw geboden gunst wy dankbaerheyd betoonen.
By d'Herders voegt het best, en by den Koning niet, Dies ons zijn Majesteyt gelieve te verschonen.
Als 't anders niet en mach, Soo wensch ik Cloris, ach!
Dat u de Goden geven Heyl, voorspoed, liefde, vreugd, Al wat gy wenschen meugt, In dit rampzalig leven.
Wy aen zijn Majesteyt, Voor weldaed, dankbaerheyd Sijn schuldig te betoonen.
Door schuld zoo vind ik mijn Aen u verplicht te zijn, De deugd met deugd te loonen.
Gund, Goddelijke schaer, Uw zegen aen dit paer, En is 'er yets misdreven, 139 Soo bid ik aen u twee, En ook de Goden meê, Dat het my werd vergeven.
Vaert wel vereende twee, Leef lang in heyl en vreê, Dewijl gy tracht te scheyden; Ey voerd een heusche mond, Van 't geen dat ik bestond, Verzoek ik aen u beyden.
Nu ik na wensch geniet Mijn lief; is al 't verdriet, Ha!
Vorst, verkeerd in vreugde.
Vergeten is 't met my.
Ik stel de wraek ter zy, Nu ik vereen in deugde.
Met uw verlof wy gaen, En denken niet meer aen Het geen nu is verleden.
Ten zal noyt zijn gedocht; Alzoo 't niet is volbrocht, Steld Liefden ons te vreden.
LERINDE in Boerinne kleeding.
Is dat Philander niet?
ik treed wat nader by, Op dat ik ondersta of het Philander zy; Hy is 't, ik veyns, en wil door 't veynzen ondervinden, Of hy my noch bemind, gelijk hy my beminde; Ik wensch u goeden dag.
Soo wensch ik u weêrom.
Ik dank u, vrund; weet gy waer over ik hier kom?
Dat is my onbekend, ook qualijk om te weten.
Kent gy ook eenen die Philander werd geheeten?
Wat reden, dat gy na Philanders name vraegd?
De reden zijn genoeg, vermits 't my zoo hehaegd.
Ik ben Philander zelfs, spreek op, wat wild gy zeggen?
O min, ô trouwe Liefd!
hoe zal ik dit beleggen; Zijt gy Philander?
Philander, is die geen Aen wien ik hier ter plaets moet offren mijn gebeên.
Philander heeft wel eer getrouwe min gedragen, Dien zijn geminde heeft voor die tijd afgeslagen, Waer over zy, op 't hoogst, dat ongeval betreurt, En wenschte dat het noyt, Philander!
waer gebeurt.
Van wie is 't dat gy spreekt?
Haer name is Lerinde.
Die was, die is, en blijft mijn Lief, en wel beminde.
140 Lerind.
Lief, ey zie!
wat lief de heeft bestaen; Ik nam om uwent't wil dees boere kleeding aen; Op dat ik u mijn Lief!
mijn liefde zoud getuygen.
Lerinde, Lief, de liefd doet my hier neder buygen, Om met een dankbaer hert te loonen liefds bedrijf, En onder die beloft dat ik uw dienaer blijf.
Mijn dienaer?
neen, mijn Lief!
maer ik uw dienaresse.
ik uwe slaef, en gy mijn ziels voogdesse.
Lief sta op, sta op, ik bid u, rijs.
Met deze kus, mijn Lief!
ik u mijn liefd bewijs; Bezegel mijne trouw op twee robijne tipjes, Daer nektar overvloeyd; ô heunig zoete lipjes!
Mijn zieltje leeft en sweeft op 't uytgezogen zoet, Dat van uw oever stroomt en mengt zich met mijn bloed.
Wat baerd de liefde vreugd!
hoe zoet is 't zoo te vrijen!
Dat liefd 't geliefde mind.
Wat teeld de liefd verblijen!
Als liefd op lang verzoek, in 't eynd 't geliefde vind.
veel geluk, met uwe Lief Lerind.
veel geluk wensch ik u, met Philander.
Ik dank u Philida; 't gaet hier den een, als d' ander; 'k Wensch u 't geen gy my wenscht.
Uw wensching zy beloond Met zulke wensching, als Lerinde my betoond.
141 Helena Bly-eyndend-Treur-Spel.
ALs Rogier na zijn driejarige minne, tusschen hem en Helena gepleegt, van haer zijn afscheyd neemt; beklaegt zy haer Ouders, als oorsaek over zulks, en begeeft haer nazeker Bosch, almaer zy voor haer neemt een Eremyts leven te leyden, om door zulke middel haer eere te bevryen.
Rogier begeeft hem uytlandig, na dat Cassandra misbruykt hebbende haer schoot in oneer, hem als Vader de vrucht wilde opsweren, en geraekt eyndelijk ter plaetze alwaer hy haer vind, en niet anders wetende als dat hy by een Kluyzenaer is, ontdekt aen haer de oorzaek zijns vertreks, en werd in zulken schijn van zijn Lief Helena bemind.
Cassandra vervolgende hem gewapend, in manne kleeding, ontmoet haer onder wegens een Edelman, in vryagie zijnde met Elizabeth, gekleed in Hoveniers gewaed, en na uyterlijke gedaente schijn hebbende met Rogier, waend hem die te zijn, en scheld hem voor een verrader; die zy tot gramschap verwekt, en werd van hem doorsteken.
Elizabeth, ontstelt en swaer moedig door een benauwde droom, begeeft haer droevig voor zijn oogen; Karel wanende deze droefheyd uyt zijn doodslag ontstaen te zijn, zoekt haer te troosten, en maekt haer zulks onbedachtelijk bekend; waer door zy haer liefde aen hem ontzeyd.
Karel verfoeyd hem zelven; bedroeft en mistroostig zijnde, valt in wanhoop, en door steekt hem zelve.
Elizabeth, in haer voornemen verandert zijnde, besluyt, Karel nimmer af te gaen, maer haer leven gedurende, minne toe te dragen; komende ter plaetze alwaer zy van hem afgescheyden was, vind aldaer zijn Geest waren voor haer oogen, maekt groot misbaer; haer schuldig achtende over zijn dood, werd heel krankzinnig; eyndelijk steld Elizabeth haer gelaten; aennemende een Nonnen kleed, en doet beloften in zuyverheyd haer leven te eynden.
Rogier is gezint weder te vertrekken, doch werd hem van zijn onbekende Lief zulks afgeraden; maer te ver wachten, tot dat by verzekertheyd heeft van Cassandraes dood, ofte tot hem 't geluk aldaer met een goed partuur vereene, om alzoo met blijdschap weder na zijn Ouders te teyzen.
Cassandraes Geest voor haer verschijnende, verklaert de oorzaek haers doods.
Helena ontdekt aen Rogier wie dat zy is; haer bekent gemaekt hebbende, doen malkanderen beloften van te trouwen, en keeren beyde wederom naer huys.
Dit geschied zijnde eyndigt het Spel.
KAREL, een Edelman.
ELIZABETH, een Edel Jufvrouw.
HELENA, een Edelmans dochter.
CASSANDRA, Verlieft op Rogier.
ROGIER, een Burgers Zoon.
TOVERES.
LUCIA, Staet-dochter van Elizabeth.
142 Eerste handeling.
KAREL, ELIZABETH.
NOyt had ik, Lief, gedacht, het geen ik nu bevinde, Hoe vast dat aen een ding de menschen haer verbinden; 't Verloop des tijds getuygt des tijds verandering, En maekt een nieuw begeert van 't een of't ander ding.
Mijn alder-hoogste lust was wel eer De oeffening des Krijgs, en d' hand'ling van 't geweer; Als ik den Stalen kling mogt voor mijn Vyand trekken, 't Lichaem rondzom met Stael, of Harnas-plaet bedekken, Om een gewapend Held te hakken op de huyt, Dat als een Blixem daer de vonken stoven uyt, Dan had mijn lust haer wensch, en 't hoogst dat zy begeerde; Wanneer men Karel eerde.
hoe is 't verkeerd, nu dat my heeft vertoont De minne tovery, die in Eliz'beth woond.
Hoe mild'lijk heeft natuur begaeft uw maegden leden?
Hoe kunstrijk bootst uw tong de kloeke schranderheden, Die uw diepzinnig breyn in d' herssenen besluyt, En deeld haer gaven mildlijk uyt; Ach!
zoo haest als my, de tintelende oogjes Verscheenen; ja zoo haest ik maer mijn schoone zag, Was ik vervallen in een eyndeloos geklag.
Vergeefs waer 't, ô mijn Zon!
dat ik voor u zoud veynzen, Siet maer mijn wezen aen, hoe 't toont mijn herts gepeynzen, Voogdesse van mijn ziel, hoe is mijn hert ontmand.
Elisab.
Bedwing uw lusten door 't mannelijk verstand.
De min kan in de mensch vaek werken vreemde kuuren, Wat al te haest begint zal in 't gemeen niet duuren; Men ziet het dagelijks, wie al te licht vertrouwt, Dat het vertrouwen haer ook lichtelijk berouwt; Veel tijds een Dochter doold door al te licht vertrouwen, Soo lang een minnaer mind zal hy zijn woord wel houwen; Maer zijn verandering gewend men door de tijd; Men ziet zijn liefde duurd niet langer als hy Vrijd.
Mijn Lief, waer toe geveynsd?
wild het veynzen staken, In mijn getrouwe liefd zal noyt verand'ring raken.
143 Ik min u als mijn ziel, ja dat ik meerder kon, Ik zou 't bewijzen; ach!
mijn uytgelezen Zon, Toond my een treekje, lief!
van lieve wederminne, Dewijl ik stadig smeek uw hoogheyd, aerdsch Godinne!
Godinne, ja Godin!
vergun uw slaef genâ, Dewijl ik voor uwe oogjes sta; Gy, die mijn vryheyd naemt, kunt my die weder geven, Indien uw gunst my gund in uwe dienst te leven.
Elizab.
Gy eyst meer van mijn gunst als ik u geven kan, Karel.
Gy geeft my 't geen ik eysch; neemt my voor die naer an.
't Geen, Karel, gy verzoekt, kan ik u niet beletten.
Zoo wild my dan in 't dienen wetten zetten.
't Waer onbeleeft, mits gy zijt buyten mijn gebied.
neen Elizabeth, in 't alderminste niet.
Mijn dunkt, Heer Karel doold, en wil 't geen hy niet wille.
Karel Wel waer in zoud mijn wil met d' onwil dan verschille?
In 't wenschen sonder wil; gy zegt, ik neem u af Uw vryheyd, die gy wenscht mijn gunst u weder gaf; Kan ik die geven, als gy wild dat mijne wetten Uw wil gebieden, die uw wils vryheyd beletten?
't Strijd tegens het verzoek van 't geene gy begeert.
't Doet niet; dewijl de dienst 't gebieden eerd, Als Liefd 't gebied behaegt, zoo teelen wetten blyheyd, En blywillige dienst valt voor een dienaer vryheyd.
De woorden, Karel, die verschillen met de daed.
Die woorden niet vertrouwt, hoopt op geen toeverlaet.
Die woorden licht gelooft, die heeft een quaed vertrouwen.
Nochtans wie niet belooft, die kan zijn woord niet houwen, Elizab.
't Volbrengen van de daed bestaet in woorden niet.
Hoe kunnen sculden zijn, daer geen beloft geschiet?
Beloften moeten niet, maer 't werk de daed beloonen.
Waer niet belooft en is, behoeft men niet te toonen.
Nochtans werd wel goê daed zonder beloft volbrocht: Karel.
't Volbrengen teeld meer gunst, wanneer het werd verzocht.
't Is waer; maer het verzoek en 't herte vaek verschillen, Karel.
Door 's herts genegentheyd verzochte woorden willen.
Waer toe zijn woorden nut, zoo 't hert goê meening heeft?
Om dat men door de woorden 't hert te kennen geeft.
lief Elizabeth, waer toe dus hoog getreên?
Ik mijmer daer ik sta, dwael zelver in mijn reên?
Ik pleyte met mijn zelfs, hoe ik best in het minnen, Uw strafheyd, in dit stuk, bequaemst zal overwinnen; Uw machtelooze slaef smoort in een heere vlam, Die uyt uw oogjes haer begin en oorspronk nam; 144 Beweegt u, ach!
mijn Lief, mijn hertje, en mijn waerde, Die ik beminnen zal zoo lang ik leef op Aerde.
Denkt Karel dat een Maegd gebonden is aen schaemt, Waer door de vryigheyd haer zoo wel niet betaemt; Voorwaer een eerbaer Maegd die schijnt haer plicht te breken, Indien zy staet gereed, zoo haest de Vryers spreeken; Uw eerlijk liefds verzoek, ik gunstig dankbaer ben, Voorts mach Heer Karel zien, wat luk tijd brengen ken.
Ik dank Elizabeth, voor haer vergunde eer, 't Vernoegen my ontbreekt; de liefde eyscht wat meer, Vermogende Godin; ik buyg my voor uw voeten, Gy kund, door wederliefd, my al mijn quel verzoeten; Gund my 't geen ik verzoek door liefdens lief geklag; Verkeering met mijn Lief, wiens gunste veel vermach; Want ommegang teeld liefd.
Gy schijnt van liefd te spreeken; Heer Karel, doet een bloos van schaemrood my uytbreken; Heer Karel, 't is voor my, voor dees tijd, tijd om gaen.
Verschoond my Iufvrouw, heb ik u in yets misdaen.
In 't minste niet, mijn Heeer, 't was liefdens kozery; Vaer wel.
Vaer wel mijn Lief, mijn hertje blijft u by; Hoe Karel, wel hoe dus; wat voel ik door mijn leden?
Wat rooft mijn kennis my?
wat moord in my de reden?
Wat maekt my dus vergekt?
wat maeld my in de kop?
Wat rijster uyt mijn borst, en stijgt na boven op?
Wat rabraekt my dus fel met mijmerende grillen?
Wat razerny schijnt hier met my te pleyten willen?
Wat draeg ik op mijn zijd dees stalen deegen dan?
Wat wapens baten my als ik niet vechten kan?
Hoe Karel, dus verzot alleenlijk door de oogen, De liefde van een Vrouw zoo diep in 't hert getogen?
Hoe Karel, dus ontmand door Vrouwelijk geweld, Dat gy uw moed, uw macht, uw kracht ter zijden steld; Hoe Karel, dus ontzind, hoe dus in min ontsteken?
Hoe Karel, dus verzot, zijn reden u ontweken?
Hoe Karel, is de min dan Karels Over-heer?
ik vertrouw 't mijn zelver nimmermeer; Hoe Karel, in de min, in kinder-spel vervallen?
dat gy wild in zotternye mallen, Was nimmer u begeer; hoe Karel?
ik gis, Dat langer nu geen hert in Karels boezemis.
wasde lust gepeyd, was minnens graegt verkregen, 'k Verwisselde terstond in afkeer het genegen; 145 Eylaes!
't genegen hert, dat nu in pijne smelt, Betracht mins lusten, door de brand van mins geweld.
HELENA, ELIZABET, CASSANDRA.
Gespeelen!
is 't uw wil, laet ons eens graesjes binden.
Voor my ik ben te vreên.
Men zal my willig vinden In 't geen 'er werd verzocht.
Zoo bid ik laet ons gaen, Wat verder in het bosch, door groen begraesde paën, En rusten in de schoot van Floraes bloem çieraden, Al waer mijn Lieve lust het herte wil verzaden Met Vrolijkheyd, door zang van dit gerijmde lied.
Wat heeft het voor een voys?
Hele.
Gespeel!
ik weet het niet, En zie, belieft het u, of gyze ook kunt zingen.
Dat voysjen is volswier; en vol veranderingen, 't Is zoet en aengenaem; och ja!
ik kan 't zeer wel, Dies ik het Speelnoot, u ten dienste zingen zel.
ELIZABET, zingt.
SPoeyd vluchtig vlugge voetjes, Na mijn moorderinne; 146 Ach!
al te traeg, en zoetjes, Om mijn Ziel, uyt minne, Door trouw, die Vrouw, wiens hert, mijn smert niet gevoeld, te geven, Zy die mijn Ziel, voor wien ik kniel, zy die mijn Ziel doet leven, Heeft eylaes!
mijn dood beschreven.
Stookt, Venus, uw Altaren, Laet tot Offerhande, Mijn Stel ten Hemel varen, 't Lievend lichaem branden; Godin, die 'k min, toond recht, uw knecht, die uyt Liefd wil sterven, Om dat de Min, ach!
Aerdsch Godin, om dat de Min moet derven, 't Geen de Min zocht te verwerven.
'k wil my bereyden, Van u, mijn Lief, te scheyden, Liefde doet my sterven; Vaert wel, ik zel, dit hert, vol smert, gaen ten Offer dragen; De Liefd Godin, zal ik door Min, zal ik door Min met klagen, Eynden doen mijns levens dagen.
Noyt hoord ik zoeter voys, noyt zulke lieve woorden, Noyt zulk een deftig Rijm, als ik u zingen hoorden; Soo wie met aendacht let volkomen op de zin, Die trekt'er uyt met smaek, het voedzel van de min.
't Is Speelnoot als gy zegt.
Helena mach wel roemen Van al die minnen, de gelukkigst haer te noemen; Om dat het Liedjen is gekomen van die geen, Die haer getrouwlijk Liefd.
Cassandra, met wat reên Soud gy beweeren dat het is gelijk gy zeyde?
Dan doch, dat zy zoo 't zy, ey!
kom wild, met u beyden, Uw graesjes brengen voort, zie daer heb ik het mijn; Nu kom, en laet ons zien, wie eerst de Bruyd zal zijn.
Daer is mijn graeze krans.
En daer de mijne mede.
Nu van de kransjes zal ik geven mijne reden; Cassandraes graesjes zijn gantsch los, Cass.
En d'uwe?
Vast; Elizabeth gy hebt het ook niet wel gepast.
Hoe, houden mijne niet?
daer zijnder geene Die wel gebonden zijn, dunkt my, als mijns alleene, Het is om dat mijn Bloem is van het Eglentier.
En dat gy werd gelieft van Rogier.
Wat rede dat Rogier werd by mijn bloem geleken?
Om dat de telgen zijn als teken, Dat deze Bloem moet zijn met moey'lijkheyd geplukt, Ten aenzien, dat die geen die onvoorzichtig rukt Het Eglentier van een, om 't Bloempjen afte breeken, En eer hy 't krijgt, gevoeld, hoe scherp de doorens steeken; Gy zijt het Eglentiere bloempje, dat met pijn En moey'lijkheyd zal van Rogier verkregen zijn.
Uw zinnebeeld is goed, Cassandra?
Ik Vertrouwe 147 Dat uw Lavendel-bloem meer op Rogier zal houwen.
Geef reden.
Wel ik zal; De witte bloem die zeyd, Met sprakelooze reên, dat zy de zuyverheyd En onbesmette deugd alleenlijk af doet beelden; 'k Heb vaek van u verstaen, dat deugden Liefde teelden In u, en dat om deugd alleenelijk gy mind; Zoo is 't dat men meerder geen en vind In deugden, als Rogier; doch hy is van geen rijken, Dat acht Cassandra niet; zoo dat ik kan doen blijken Dat uw bloem op Rogier veel meer past, als de mijn, Om dat ik garen zoud getrouwt met rijker zijn.
Helena, wat het zy zal ons de tijd best leeren; Laet van Elysbeths bloem ons ook eens redeneeren, Mijn Liefde met Rogier is niet met al gepast.
Dat weet gy wel, de graesjes zijn niet vast.
Elizabeth, en d' uwe zijn ook niet gebonden, Nochtans werd uyt de kleur uws bloems dees zin gevonden; Het lieffelijk provens getuygt uw liefdens teeken, Dan doch, de kleur des bloems, doet uwe Liefde breeken; Rogier, en Karel uyt.
Om dat hy meer min als Liefd betracht, En gy de schaemte meer als hy de wellust acht.
Zacht speelgenoots, ik zie daer ginder yemand komen, Cassan.
't Is Karel, met Rogier.
Zijt Juffertjes gegroet.
Eerbiedelijke dienst ik u betoonen moet; Elizabeth, ik zal my neffens u gaen voegen.
Rogier.
Helena zal haer met mijn dienst genoegen; Laet ons het elzen Bosch wat verder wand'len door, En stellen daer yets zoets tot kortswijl, t' zamen voor, Helena.
Cassandra, gaet gy meed?
'k Heb yets te doen.
Wy gaen terstont al t' zamen mede.
CASSANDRA, ROGIER.
Rogier, mijn lieve Lief, kan 't maegdelijk gemoed?
Bewegen niet uw hert, met diensten die 't u doet?
Rogier, mijn Lieve Lief, gevoelt gy geen medoogen, Daer ik my neder buyg al knielend voor uw oogen?
En smeek u om het zoet genot van wedermin, Vermits dat ik tot u genegen bin; Hoe menig zoud zijn dienst op-offeren de Goden, Om te verkrijgen 't geen u zelfs werd aangeboden; 148 't Geen u betamen zoud te doen, geschied van my, Om dat ik tot u genegen zy; Hoe zijt gy doch zoo koel, en my in 't minnen tegen?
Om dat ik niet en ben tot minne noch genegen; Uw dienst is zonder dank; meer eer zoud my geschien, Dat ik u ongeneygt tot my mogt zien; Cassandera, de min die gy aen my komt toonen, Daer wensch ik dat gy meugt een ander meed beloonen; Ten aenzien my de min, in geender wijs gevalt.
Hoe druyg gaet u dat of, het schijnd, Lief, dat gy mald, Om daar door eens te zien, hoe zeer ik u beminne; Gy ziet, Rogier, gy ziet het dat mijn zinnen Tot uwaerts zijn geneygt; dies jond my doch het geen, Mijn Maegdelijk verzoek u offerd met gebeên; Hoe mach uw harde hert, een Maegd zoo laten prachgen; Speurd gy niet uyt mijn oog, en 't vriendelijke lachgen, Wat dat mijn jeugt begeert?
wiens lust de minne port; Rogier, verstaet gy niet wat dat Cassandra schort?
Cassandra, minnens lust, wiens geylheyd ik verzake.
Rogier!
wild gy, Rogier, u dan een Ioseph maken?
In daden hem gelijk, een Vyand van de lust.
'k Vertrouw, Rogier, gy veynst, ik bid u, Lief, ey!
kust Dees lippen, die na 't zoet van uwe kus verlangen.
Cassandra, çierd met schaemt uw maegdelijke wangen, En denkt dat schaemt moet zijn het wapen van een Maegd, Die op haar kuysheyds lof haer hoogste vreugde draegt; Band de vervloekte lust uyt uw zinnen, Verfoeyd de Godloosheyd van vuyl onkuysche minne.
Rogier, kan in uw jeugd zoo dorre koudheyd zijn, Dat gy u niet beweegt door minne lust in mijn?
Rogier, als gy uw oog maer slaet op deze oogen, Gevoeld gy daer door niet mins opperste vermoogen?
Rogier, ik offer u dees lippen, en dees ziel, Ontfangt mijn offerhand, waerom ik neder kniel Voor 't Altaer uws waerdy; ô wellust van mijn leven!
De min Cassandra dwingt haer zelven op te geven, Om na den eysch des mins van u te zijn voldaen; Dies neemt mijn doch, Rogier, voor uwe wellust aen.
Eer zal de donk're nacht den held'ren dag bedekken, Eer ik mijn Ziele zoud met vuyle lust bevlekken; Neen, neen Cassandra, neen, 't zal nimmermeer geschien, Dat gy genegen my tot minnens lust zult zien.
Ten lust my langer niet, uw weyg'ring te verdragen, Maer sweer Rogier, dat hy 't hem zal beklagen.
149 Rogier.
Gaet vry Godlooze Maegd, doet alles wat gy meugt, Noyt zal uw boos beleyd my trekken van de deugt; Noyt zal uw vuyle min tot wellust my bekooren; Noyt zaldoor uwe zond mijn Zielens leven smooren, Maer in oprechte liefd, betragt ik voor mijn Vrouw Helena, die 'k drie jaer betoond heb liefdens trouw.
Helena uyt.
Daer komt mijn Siels voogdes; na dat ik kan bespeuren, Soo is haer yets geschied het geen mijn Lief doet treuren; Helena, Lief ik zie, ik zie 't aen uw gelaet, Dat gy mismoedig zijt; zegt my waeruyt ontstaet De oorzaek van uw druk?
Rogier, dit hert Moet u getuygen, ach!
die nieuw begonnen smert, Gesproten uyt ons liefd.
Wat is u wedervaren?
Tot mijnder leed moet ik het u verklaren; Mijn Vader, ach!
die wil dat ik mijn minne staek, En dat ik van dees uur uw liefde gantsch verzaek; Mijn Vader, ach!
die wil dat ik uw by zijn vliede, Veel liever sterf ik, laes!
als dat zulks zoud geschieden; Dies weet ik niet hoe wy dit zullen leggen an, Bequamer middel ik niet bedenken kan, Als dat wyt' zamen gaen in stilligheyd vertrekken.
ik zie dat uw genegentheden strekken Uyt rechte liefd tot mijn, dies ik u raden zal, Dat gy u onderwerpt geenzins het ongeval, Dat hier uyt zoud onstaen; maer doet uw Vaders wille, Gewillig zal ik my met deze hoop stillen; Ik weet, gy anders geen bemind, mijn Lief, als mijn, En ik zal niemants lief, mijn Lief, als d'uwe zijn; Wy zullen met beleyd een goede middel ramen, Waer door uyt liefde wy vaek zullen komen t' zamen; En voeden zoo ons liefd, ter tijd 't geluk ons brengt Gelegentheyd, waer door uw Vader ons geheugt Te trouwen.
Rogier, ach!
dat kan niet geschieden, Maer volgt mijn raed, en laet ons stil van hier gaen vlieden; Wanneer mijn Vader zal gevoelen 't ongeval, Weet ik dat hy in 't eynd ons liefd gedogen zal.
Seer garen voeg ik my, mijn Lief, naer uw begeeren; Maer als wy vluchten, ach!
waer zullen wy ons keeren?
Waer trekken wy best heen?
wat plaets verkiezen wy?
Daer niemant ons verspied, maer daer wy leven vry.
Ik weet gelegentheyd, laet dit aen my bevolen, Gebruykt dees middel, Lief, en laet ons t' zamen dolen; Op morgen komt by my in 't krieken van den dag, Op dat ik dan met u van hier vertrekken mach; 150 'k Zal alles, tot ons reys van node, vaerdig maken.
En ik om u, mijn Lief, te dienen in dees zake.
CASSANDRA.
ROgier, de trots die my door 't weygren is geschied, Sal u een oorzaek zijn van quelling en verdriet; Ik zal, om my op u, na lust, en wensch te wreeken, De wetten van de eer, en plicht der Maegden breeken, Misbruyken mijne schoot, en spelen u een pert, Waer door uw yd'le roem, van eer, verduysterd werd; Ik zal, Rogier, ik zal my doen beslapen; Op dat uyt my een vrucht in onecht werd geschapen; Van welke daed ik u op 't hoogst beschuld'gen zal, En brengen al uw eer ten val.
ROGIER voor 't bedde van HELENA.
Helena, lieve Lief, de nacht is al verlopen, Mijn Engel!
slaept gy noch?
mijn waerde Lief, doet oopen 151 Uw oogjes, en aenschout de zoete Dageraed, En hoe de blonde Zon verguld zijn schoon gelaet.
Voogdesse van mijn Ziel, hoe dus tot slaep genegen?
Ontwaekt, rijst op mijn Lief, ontwaekt, ik overwege Met zorge, dat de zaek van onze liefds beleyd, Door al te lang vertrek, mogt teelen swarigheyd.