floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
De Barbiers houden veul van een volle kan, en een huyse Deeren, En se kennen als ’t gelegen komt, oock wel by Heeren verkeeren, En dan al weer...   Jan M. Hey hey al langh genoeg van deren, steren, sweren.
Segh wilje ’t dan doen?
Om dan weer tot onse ouwe propoost te keeren, Wel ja, ick sel hier dan van achtermiddagh oppassen, en ’t sel aen my niet mancqueren Als syluy te scheren kommen, of ick selse scheren, Al waren al de scheermessen stomp, maer Juffrou is ’t oock jou begeeren, Dat ick de dienst aenneem, die hy mee komt presenteeren?
Wel, dat kenje wel dencken, dat ick dat wel lyen magh, en geeren.
Wat raeckt het mijn wie’er op de winckel past, alsje de luy maer kunt accommodeeren.
Wel nou Jan Maet, gae dan maer uyt, en ’t sal niet failjeeren Dat ick hier op-pas voor jou, maer om de tijdt wat te passeeren, So mochjeme wel een Spulboekje lenen, om wat met me selve te discoureeren.
Wilje dan van Don Jeronimo hebben?
Neen neen, die soecken malkaer te veul te ponjaerdeeren.
Wilje dan van Lysander en Kalist?
Neen neen, dat sou mijn harsenpan contribuleeren.
Wilje dan van Joseph?
Neen neen, ick kan sulke lange Rollen niet retineeren.
Wilje dan van Titus en Aran?
Neen neen, dat lijckt wel Nigromanceren.
Wilje dan van Palamedes?
Neen neen, ick hou niet van dat Propheteeren.
Wilje dan van de Beklaeghelijcke Dwangh?
Dat soume doen schreyen als een Kint.
Wat drommel wilje dan?
Een Spulletje van yemant die mint, Gelijck als ’t Veranderlijck Geval, daer Mengo sulcke potse begint Daer Karel staegh om lacht.
Wat breeck jy luy al wint?
Ja kom geefme dat, soo je ’t ergens in een hoeckje vint.
Hou daer, daer is het Spul.
Nou selje sien hoe een mensch verswint.
Daer ga ick heen, hadieu.
Hadjeuw Quibus als je bint.
Sijtje roept van binnen.
Aeltje kom ereys binnen, onse Gerrit trecktme by het lint.
Aeltje na binnen gaande.
Hey jou stoute bengel laet los.
Ommers verandert de werelt alle dagen, Voor desen mochtm’ een man, nu wel aen kinders vragen, Wat deught of ondeught was, toen wist een oude veel, Nu weten kinders meer, dees’ werelt in verscheel, Gelijck ick met mekaer, als Amsterdam voor desen Voor dert of veertigh jaer, met Nieuw nu ’t opgeresen In heerelijckheden is, nu draeght een Burgerman Een beter kleet, als doen een Burgerheer trock an, Hadt hy doen eens in Fulp, in ’t Raethuys komen treden, Men hadt geseyt, hy is hovaerdigh door sijn leden: Een dicke lakens rock, met warme baey gevoert Was doen haer beste pracht, daer elck nu schier me boert, Geen Parlekleure kous van Sy, omving haer beenen, Geen fulpe schoenen, driemael langer als de teenen Was doen haer voetgewaet, maer een droog-leere schoen, Een goe Sayette kous, was Burgermeesters doen.
Maer nu... maer holla, sacht, dit sou wel preken lijcken, Daer schort soo veel noch aen, ga ick mijn self bekijcken.
Daer dan een endt of gemaeckt, en hier wat in gelesen, Op dat als we reys weer aen ’t poëseeren raken, het my tot nut mach wesen, Want lestent, ick moet’et jou luy allegaer vertellen, Souwe met ons drie Jannen rijmen, wy kloecke Gesellen: ’t Schijnt datw’er by daegh geen tijdt toe hadden, studeerden by nacht, Hier boven op Mr. Tiribus solder, ’t doetme vreemt datje niet en lacht, Want ick lacher noch bekans om als ick’er om begon te dencken, Soo koddigh ginget in sijn werk, den een maeckte sulcke vreemde grimassen, en wencken Of hy dol was, een ander stack sijn hant na de locht Als hy een letter schreef, den derde dee of hy vocht.
Nou endeling als wy Poëten dan moe van ’t schryven waren, Soo gingen wy met ons drie Jannen in een Bedt vergaren, En je kent wel verstaen, dat daer’er drie in een bedt bennen, Datter geen vier in ’t midden, en geen vier aen de zijde leggen kennen, Maer een in ’t midden, en een aen elcke sy, of een achter, en een veur, En om datwe alle drie Jan heten, mostmen onderscheyt maken in de keur Tot welcke datje spreken wou, nou ick die tegen de muur lagh, Hietense Jan Muurtjes, de veurste of hy schoon wat suur sagh Worde Jan Planckjes genoemt, de derde wiert geheten Jan Middels, om dat hy in ’t midden was gelegen, en niet geseten.
Kluchten souwjer van maken, soo veel potsen als we wel hebben gehadt, En om het hoopje noch meer te verhopen, soo bedenck ick daer noch wat, Dat ick ereys na ’t Academi toe ging brussen, En liet de winckel de winckel wesen, en offer ondertussen Al yemand quam, we kennen ons allegaer wel ontschuldigen is ’t niet waer?
Maer om datse ’t niet mercken souden dat ’k wegh gingh, soo sel ick ’t soo wat doen in ’t raer, En beginnen soo een beetje in dit Spul te lesen, Dan sellen sy mienen dat dat lesen altijdt sel wesen.
’t Veranderlijck Geval, of Stantvastige Liefde.
Amour peut tout, Soo dat de Poëet sijn naem is lijck’et wel een Smousje of een Knoet, Hy leest al vorder.
Nu siet men end’ling wat den Hemel hadt besloten, Na soo veel Jaren Krijgh, en soo veel Bloet vergoten, Is ’t niet best dat ick’er nou uytschaey, en ga na ’t Acedemi stooten.
En d’armen Onderdaen te jammerlijck geplaeght, Daer Napels tot ons leet ’t gevoelen noch af draeght.
Ick mocht liever soo seggen, en d’arme Tiribus te jammerlijck geplaeght, Daer dese winckel het gevoelen noch af draeght, En daer mee gaet Jan Planckjes heen al het hy ’t niet gevraeght.
Mr. Tiribus uyt met Bolle Janne.
M. Tir.
Nouw waerom huylje so?
ick segh ommers dat ick het sel doen.
Mijn lieve Tiribus beloofje dat, soo bevestigh het met een soen.
Een soen is niet genoegh, je moet mijn lusten peyen, Boll.
Jan. Payt eerst mijn kouwe beurs.
Een mensch kan altijt geen honger lyen, ’k Heb me ommers nou alsoo langh als het mogelijck was gespeent, Wanneer sel ick t’avont byje komen, maer waerom is ’t datje noch weent?
J. Och dat ick vrees datje jou woort niet selt willen houwen, Want sooje me geen Turf, en Lakens en Hemde geeft, soo sel ik sterven van kouwe, M. Tir.
Om je dan te bewijsen, datje op me woorden mocht vertrouwen, Soo wacht hier een beetje, en ick sel sien hoe ’t huys gestelt is, En sooder niet in de weegh en Exter noch Kraey in ’t velt is, Soo sel ickje wencken, en treck jy dan strack je jack uyt, En maeckje toe als een arme vrou, terwijl ick het linnen in een pack sluyt, En kom dan bedelen tot onsent om een Mantje torf Dan sel ick meedogentheyt hebben, en leggen ’t linnen onder in de korf, Versier jy dan een huys daerje woont, want we sellenje een mant me geven, Verstaje ’t soetertje.
J. ô ja mijn lieve leven, Doet ’et dan, ick heb me leven niemant liever gehadt als jou, En ick selje daer verwachten, daer ickje lestent verwacht sou, M. Tir.
Daer ga ik dan heen.
Hy gaet in sijn Huys.
Boll.
Jan. Loop oude Rammelaer, ’k Loof dat hy hem wel wat inbeelt, die Sammelaer, Neen begut, daer bennen noch and’re Liefhebbers van de Wayery, Daer ick mijn vernoegen by kan vinden, als jy.
En dat ickje altemets op de warme ketel laet stoppen.
Is niet omje schoon backhuys, maer om je wat duymkruyt af te foppen, Want met desen Engelschen Oorlogh hebben we schier geen neering: Maer al is het Ambacht sieck, het sterft niet aen die teering, Want als de verschillen tusschen ons, en Engelandt effen gemaeckt zijn, Sullen de Hoeren weer aenhouwen, die niet mismaeckt zijn, En om dat ick anders soo langh sou moeten leegh loopen, Hou ick desen Tiribus aen, dieme noch altemets kan bedroopen, En sulcke dingen moet ick met tranen koopen.
Deur dese middel is’t, dat sommige Hoeren heur schatten ophopen Tegen den ouwen dagh, alsse niet meer deugen tegen indopen, En soo moet ick’et oock aenleggen, daer gaet de deur al open.
Tiribus in sijn deur, wenckt haer.
Sy spreeckt voort.
Hy wenckt me dat is goet, nou sel ickme dit jack af stropen, En keeren ’t om, en maken me toe als een Bedelaerster, Wat bruyt het my, hoe ’k het krijgh, ick slagh de kraem-bewaerster, Die ’t kinder-goet verkocht, ick mach hier dan aenkloppen, Lijck ick nou niet wel een arme Vrou aen dese noppen, Sy klopt.
Sytje komt voor.
Jan. ô Juffrou is je Vader niet t’Huys?
Sijtje.
Jan. Segh dat hier de arme Vrouw is Die met’er kindertjes, in een groote armoede van kouw is.
En dat ick hem wou vragen of’er niet een mantje turf sou over wesen?
Ick weet het niet, maer ick sel sien of ick hem kan belesen, Vader beliefje reys voor te komen, dese Bedroefde arme vrouw, je kent’et wel sien aen’er wesen, Hadt geeren een mantje turf.
Mr. Tir.
Isser turf afgehesen?
Ja binnen in de back.
Com Sijtje geefme de mant.
Mr. Tirius binnen, haelt Turf.
Ick sel wat krijgen.
Daer isse, benje soo verlegen om brandt Vroutje?
me dunckt dat je na d’Aelmoesseniers sandt, Se souwe je wel meedeelen, want sy bieden elck de handt Alsse ’t van doen hebben, daer ’s niet een Stadt in ’t heele Landt Daerse soo goet arms bennen als hier.
Jan. Dochter je spreeckt met verstant, Maer ’t is noch geen tijdt van de uytdeelingh van de Heeren, want Daer moet soo een besette tijdt verby wesen.
Tiribus uyt.
Tir.
Sijtje ga wat aen een kant.
Daer Janneken lief daer is ’t.
Nou benje een brave quant, Ick wacht hier dan niet lang, want soome hier yemant vant, Hy souw de potsen wel haest mercken.
Ga dan mijn lieve Sant, Ick komje t’avont by.
J. Wat is die Vent gailliant?
Dat hyme soo veel goet geeft, dat ’k nou riep een kinnetje met sant, Maer neen dat ick ’t nou na de Lommert bracht, en paeyde in de plaets van ’t gevoel de smaeck in de tandt, Daer stapt Janneken dan heen, en ruylt gelt voor’er pant.
Tiribus met sijn Dochters uyt.
Waer duvekater laetje beydegaer de knechts om uyt gaen?
Als ick recht wou doen, ’k most jou soo wel als haer op de huydt slaen, Of hy duysentmael die vreemde knecht de winckel wou te bewaren geven, Most jy ’t daerom toestaen?
wel ick heb van me leven, Sulcke fratsen niet gehoort, daerme hier twee knechts hout, Sellese beye gaer uytgaen, neen dat vleys moet van de bout, Of de hont sou’er achter komen.
Sijtj.
Vader sy wouwen’er met gewelt heen, Hy wou my me hebben.
Ja alsje selt, neen, Ick laetje luy daer niet heen gaen, komt wilt mijn mantel langen, Ick moet ’ereys uytgaen, ’k hebse aen de kapstok opgehangen.
Daer Vader, daer is de mantel.
Wel ick kom datelijck weer.
Hy gaet aen d’and’re sy van ’t Toneel.
Een jong Mensch bidt staegh om een Vrouw aen onse Lieven Heer, Getrout zijnde met een quade, sou hyse wel weer vervloeken, En met een goede, soo vreest hy datse een ander sel komen besoeken, Hout sy de middel-weg, en isse goet noch quaet, Sy is staegh sieck of quips, en sterft oock, hoe ’t oock gaet: Een mensch is alderbest, die ongetrout kan duuren, Maer niemant weet’et, want men leert het van geen Buuren, Als die voor desen oock is self getrout geweest: En in sijn achterseyl ontfing een Wijve-veest.
Ick hadt geen qua noch goe, sy hieuw de middel-maet.
Al lijck’wel brocht sy my noch in een Weeuw’naers staet, En ’t lijckt ick kan mijn lust soo sonder Vrou niet sussen, Ick kies dan Janneken, om mijne kriele lust te blussen: Want weer te trouwen, is my niet geraden, om Dat ’k met mijn kinders by een quade Stiefmoer kom, Dat gaet na Janneken dan, die ’k flus heb bygeset Van Turf en Hemd’, en al wat nodigh is tot ’t bedt.
Sijtje, Aeltje, en Niesje uyt.
Nies haelt de kleermant of, we sellen ’t linnen na de wasch doen, Eer dat ’et aen ’t vriesen tijdt.
Moetje dat soo ras doen, Latewe tot d’andere week wachten, we hebben noch maer 4 weken kleeren, Ael.
En dat’et dan ging vriesen, souwe’er moy toe sitten smeeren?
Neen Nies haaltse maer of.
Nies.
Sel ick al het goet of brengen, Sellewe onse groote was doen, of sellewe ’t verlengen?
Neen breng het allegaer.
Dan mach ick het telbortje wel halen.
Ick mach toch niet met vuyl linnen loopen, dat doen de Walen, En als me vryers hier komen, En sien dan dat ick soo neerstigh ben, soo doet’etme eer behalen, En daer is niet daer een jonge Dochter beter op mach pralen, Als schoon linnen, schoone kleeren, schoone vloeren of salen, Nette kapjes op ’t hooft, daer sietmen de vryers na talen, Niet met salfjes of leuren opgesmockt, dat veroorsaeckt sieckte en qualen, Maer met sneewater gewossen, dat door de Son gesmolten, komt dalen Van ’t dack, dat is niet quaet, maer dat wetense niet al te malen, Daerom ben ick soo net, want ten maeckt geen vale Noch bleecke lippen, maer soo root als een kettingh bloet kralen, ’k Wou dat dat noch de mode was, maer waer ofse soo lang dralen, Sijtje waer blijfje?
Sijtje van binnen.
Ick soeck wat krijt.
* Ael.
’t Leyt achter de Schottels by de Schalen.
Nies, Nies, komje niet of?
of bouwje daer Huysen op palen?
Nies van binnen.
’k Soeck de Dasjes en Ponjetten, en Beffen, en Neusdoeken by mekaer, De Fijteltjes leggen verstrooyt, de Labaren hier en daer, De Hemden overhoop, de Lakens ick weet niet waer.
De Scheerdoecken op de vloer, de Achterdoecken niet raer, Ael.
Nou, nou, kom maer of dikkopte Nies.
Sijtje, en Aeltje uyt.
Niesje.
Nou komme we beyde gaer.
Nies verschiet het Linnen.
Sijtje telt het.
Aeltje schrijft het op.
De Lakens eerst.
Ick vinder hier drie paer.
Daer moster vier wesen, we sellense wel vinden, ga voort maer, Ael.
Tien Vrouwe hemden.
Dats’er vier te kort Vaer, Nies.
Wel wat raeckt je Vader dat?
Wel dat komt seker raer, Dat seutmen soo voor een spreeckwoort.
Ses Peul-sloopen.
Dat is’er twee te kort: isser oock een dief ergens in geslopen?
Nies je bent soo achteloos, je laet altemets de trapdeur open, We missen van elcks wat.
Neen daer isser nou geen in geloopen, Je gaet alsoo wel de trap op als ick.
’t Moet’er evenwel wesen Of ’t gelt dat het gekost het, me dunckt je verandert je wesen.
Wat duvekater segh jy, dat ick mijn wesen verander?
Neen begut dat doen ick daerom niet, ’t most al wesen om een ander, Je hoeft de schult op mijn niet te leggen, daer bender meer als ick, Daer zijn twee knechts, de miester en jy, meenje dat ick schrick, En is het wegh, ick helpet je missen, ick weet’er niet meer of.
Ja ja het goet is wech, en de man is op ’t kerckhof.
’t Sel evenwel soo niet gaen, je selt’et ons wijsen an, Of recht uytgeseyt, we houden jou voor de man.
Wel lustigh als een Meydt, meet noch de maet wat volder, Op mijn wouje de schult leggen, en de knechts slapen op Solder, Ick kom’er in een heele weeck pas op, als om’er bedt te maken, Se binnen soo dartel, en weeld’rich, altemets vind ick maer een Laken, En altemets geen, wat weet ick het hoe sy ’t stellen.
Daer komt me Vader aen, die sellewe ’t vertellen.
Sy tellen voorts.
Tiribus uyt, en na dat hy gesproken heeft, gaet na sijn Dochters.
Ommers maghmen rechtevoort geen menschen goet doen, ’k Laet staen Hoeren, ’t soume evenwel seer in mijn bloet doen, Dat ick al dat moye linnetje, soo voor niet sou hebben gegeven, En dat ick’er mijn lust niet reys voor heb, ’t is met die vitse teven Als ’t met de jongen honden is, die j’een kunsje selt leeren, Je moetet’er met honger in krijgen, aers kenjet’er niet aansmeeren, Soo oock met Bolle Janne, hadt ick haer niet bygeset, S’hadtme wel te wil geweest, en vergenoeght in ’t Bedt, Maer holla, daer sie ick mijn Dochters het linnen tellen.
Isser wat of, ick legh het op de Meydt, of op de Gesellen.
Niesje ga na de Waster, datse ’t Linnen komt halen, Maer kom datelijck weer, loopt niet te dralen.
Nies binnen.
Goeden dach Vader, hier wert goet gemist, Van Hemden, van Lakens, van Sloopen, hier dient list Om het weer te krijgen, want Nies ontkent’et stout, Datser niet of en weet.
Of een Mensch niet grout Als hy een knecht of meydt in sijn huys sel nemen, De knecht slaept by de meydt, de meydt komt je goet vervremen, Het gaet hoe ’t gaet, men lijt’er altijdt scha by, Ons goet sel evenwel weer voor den dagh komen, of sy sullentme tot een duydt vergoeden, Maer ick heb meer op de knechts als op de meydt vermoeden, ’t Zijn ommers dingen om uyt sijn sinnen te raken, Datmen de winckel alleen laet, en sijn eygen playsier gaet maken, En dan sijn Meesters goet steelt, maer Dochter seghme nou Wat datje al mist?
’k Wou dat ’k niet seggen sou.
Sy praten van ’t Linnen.
Jan uyt, aen d’andere zy van ’t Tooneel.
SY SINGEN.
Voys: ’t Moore Ballet.
of: Ach Juffrou, wat ick jou seggen sou.
’k SAl met vlijt ,, voortaan mijn jonge tijd Gaan in de Min besteden: Want mijn jeught verslijt, En wie wou ,, besonder voor een Vrou Graeg zijn by oude leden: Dat is Winter-kou; Daerom wil ick mijn sinnen Besteden in het minnen, Al is’t somtijds pijn, Al wie dat Rosen pluckt: Moet nimmer doornen schromen.
Soo wie Juffers vrijt, Moet moeyte zijn genomen, Dan is men verblijdt Als dan de kans geluckt.
Al roemt elck ,, de wijn in Bacchus kelk, Mach nimmermeer verdrogen, Noch de druyf verwelck.
Al roemt thans ,, men van een Oorlogs kans, En dat men al ’t vermogen Wenst om stael en lans, ’t Hanteeren na de kunsten; Noch wensch ick met kracht, Staegh na de Joffers gunsten, En wie daer na tracht; Zal noyt zijn als een beest, In dronckenschap aen ’t hollen, Noch met lamme leên, Van Mavors suysebollen, Maer bedaert met reên Sijn vriend’lijck en bedeest.
Is hy niet, die mint, en min geniet.
Gelukkigh dan in ’t minnen?
’k Wed het noyt verdriet, ’K seg die geen ,, die door sijn vriend’lijkheên Bewegen kan de sinnen Van een Rosimeen, Geen weergae kan bekomen, In sijn groot geluck.
’t Geen ik heb voorgenomen, Sal my zijn een kruk Daer ick op steunen sal, Om Nymphjes te bekoore, ’k Heb een uytgesocht, En dat is DIVINORE, Die mijn hartje brocht, Lang in de minneval.
J. E. Tentando.
Jan Plan.
Wat dochje van Torquatus?
My docht dat’et heel moy was.
My docht dat’et in sijn alderbeste plooy was.
Maer de Pocke Jan Muurtjs, hoe komje uyt?
’k Bin uytgeloopen, wat ofme dat bruyt.
Jan Plank.
Daer ’s niet aengelegen, maer je mot nou niet tot onsent gaen, Jan Middels sel’er alleen gaen, we sellen hier wat blijven staen, Om te sien hoe de klock slaet, en als ’t er wel toe gaet Sel hy ons wencken.
’t Is wonder datje je tong niet moe praet.
Jan Middels gaet na Tiribus toe, terwijl Jan Planckjes, en Jan Muurtjes aen de andere zy wachten.
Dat gater na toe.
Goeden avont Meester, en Sijtje, En Aeltje.
Me dunckt je hebt het in je Pijtje, Benje droncken of vol?
Ick ben geen van beyden.
Waerom loop jy uyt de Winckel als ick niet thuys ben aen der heyden?
Of meenje datje een geck voor hebt, neen dat bruye moet of.
Hoor Miester alsje ’t niet aenstaet, soo neem ick oorlof.
Dat loof ick wel, nouje me ’t goedt van me Solder hebt gedragen, Datje nou garen wech wout.
Hier vallen licht’lijck slagen Alsje soo voort gaet.
Ja niemant aers als jy, Jy hebt’et gedaen, kom Jan Planckjes ’er maer by, Die het’et mee gedaen.
Wat Duyvel hebbewe gedaen?
Je hebt me goet uyt de Linne-mant gestoolen, ’t is’er van daen.
Dat lieghje byloo als een Schelm als je bint.
Sy vechten eyndelingh.
Hou daer, dat is liegen.
Hou daer, hou daer benje ontsint.
Och Vader laet de schelm los.
Jan M. Dat is voor sijn los laten, Hou daer, rekel, hou daer, dat is voor jou praten.
’t Is wel, ick sel over jou klagen kracht en gewelt.
Blaes reys in mijn Amsterdamse gadt, wat ofme dat quelt, Selje me hier voor een dief komen uytschelden, ’k Selje toekomende Maendagh voor ’t gilt roepen, daer sel ick het melden, Hoeje soo aengaet, nou goen avont ick schuur mijn viddels.
Jan Middels gaet na sijn maet.
Tiribus met sijn Dochters in Huys.
Ick loof het werentigh, daer ginter komt Jan Middels.
Kom breng dit goet wech na binnen, En deckt de Tafel.
Tiribus met sijn Dochters binnen.
Jan Plankj.
Ho kint van Minne, Hoe is ’t je al vergaen?
Al lustigh en braef.
We hebben gevochten als een Napolitaense Graef.
Gevochten seghje?
Ja men Heer als een Keuningh, Hy scholtme voor een dief, die sackereerse Hans beuling, En daer op vattewe mekaer by de lurven dat het stoof.
Wat duvekater je sout bekans maken dat ick het geloof.
Het is werentigh waer.
Jan Pl.
Wel ick geloof het dan, Ick ga dan oock niet na de baes, want vaert hy jou soo an, Hy souw met my niet beter doen?
Waer wilje dan lopen doolen?
Loop althans niet in de Beulingstraet, want Klaertje weet van de Venus Schoolen, Ga liever na je moers toe, en vertelt hoe ’t er mee is.
Jan Middels, dat dunktme oock dat dat het beste voor ons ree is, Jan Mid.
Daer dan na toe gestapt om onse Moeders de waerheyt te toonen, Om die te bepraten, of wy met ons dryen mogen woonen Op een Dorp, of een Vleck?
Wat dunckje is’t niet goet?
Na ick dat niet wel?
seyt Kasper goet-bloet, Ja, en hy vroegh sijn Moeder of hy oock sterven most?
Al evenwel wat dunckje, dat ick dat met jou luy reys begost Na Abkou, of na Amsterveen, of een Dorp in Waterlant, En daer een Huys gehuurt, voor thien twaelf Rijxdaelders?
Rechtevoort is de Huyshuur duur, daerom vintmen soo veel qua betaelders, Cuylenburgh isser veurlant, rakense op de loop, Kannewe dan ergens op een Dorp raken daer is’t beter koop.
Evenwel laet sien, waer willewe nou eens na toe gaen?
Laet ons Caskimioko in ’t Coffi-huys eens spreken aen.
En hoort vrientjes, behaeghtje dit?
vertelt’et aen je Buurtjes Naest je deur, en stoockt daer brave vuurtjes, Soo stappen wy weer heen, kom Jan Planckjes en JAN MUURTJES.
Gelijck je kunt beveynde.
NIEUWE KLUCHT VAN DEN GLASEN DOCTOOR.
Gespeelt op d’ Amsterdamsche Schouwburg.
t’AMSTERDAM, By Jacob Lescaille, Boeckverkooper op den Middel-dam, naest de Vismarckt, 1663.
Namen der spelende Personagien.
Elisabeth, de Iuffer.
Marie, haer Kamenier of Voedster.
Vader.
Alexander, Vryer van Elisabeth.
Valentijn, sijn Knecht.
De Glasen Doctoor.
Twee Dienaers van den Docter, stom.
Klucht van de Glasen Doctoor.
EERSTE UYTKOMEN.
Elisabeth de luffrou, Marie haer kamenier.
MYn brief is nu gereet, gaet brengts’ aen Alexander, Geefts’ hem in eygen hande, by lijven aen geen ander, Den inhout weetje wel, dat is, ick stel hem voor Hy’t huwelijk moet beletten, van mijn, met den Doctoor: En of mijn vader onderweeg u mocht verrassen, Doet dan soo ick u sey.
Daer sal ick wel op passen, Ho ho die kunst heb ick van jongs aen al geleert, En met jalourse mans, en vaêrs, wel meer verkeert, Ia daer de vrou of dochters soo veul credijt niet hadden, Dats’ iewers mochten gaen of men sat s’op heur tadden, Men lietse van een knecht of iemant anders nagaen, Of ging self wel op een brug of in een straat staen, Om haer soo na te sien.
Vergeet hem niet te seggen Dat ick verwondert ben, hy dit soo slecht laet leggen.
Dat uyt sijn weynigh sorg sijn weynigh liefde blijckt.
’k Sel, gaeje maer in huys:’k wed datse noch weêrom kijckt.
Beduyt ’et hem te deegh; seght hy ’t aen mijn moet schrijven Wat dat hy meent te doen, op dat mach achterblijven Dit droevigh huwlijck: ach!
Gaet weest gy maer te vreên.
Segt dat men ’t hart aendrijft.
Ick bid je gaet slechts heen; En stelt je hart gerust, ick sel ’t heel wel bestellen.
Onthout wel dat secreet.
Waer meuchje jou meê quellen?
Ga binnen: om die bootschap heb ick niet van doen Te leeren heur instructie, neen: nu ick mach my wat spoên; En gaender voort na toe, och daer hoor ick de ouwe Man krochen, waer sal ick de brief nu best vertrouwen, Soo hyse hier betrapt, hy is voorseecker ergh.
Sy steecktse in haer boesem.
Vad.
MArie hoor.
’k Wou dat ick met de brief stont achter een hoybergh, Wat b’lieft men Heer?
Gy weet ’k my heel op u betrouwe, Wat doet mijn dochter Lijsbet?
Wy sullen stracks gaen vouwen Het lijnwaet, en nu leests’ haer morregen gebedt.
Dat is heel wel gedaen, ick wil haer geen belet Doen, ’k ga eens uyt, maer eerst, moet ickje noch wat vragen, Wiljeme mijn dochters secreeten seggen?
Ia ’k, om je te behagen.
Gy weet dat ick van sin ben haer haest uyt te geven Aen een seer geleert man, ja een man die al sijn leven Heeft gestudeert, en niemant is ’er sijns gelijck, In Romen, Leuven, Leyen, noch in ’t gantsche Christenrijck; ’t Is oock niet van dat volckje, die mender so veul vinnen Dat groote Konstenaers sijn, en evenwel soo binne Se soo kael als een rot, ja als een snyers luys: Maer dees heeft kassen vol, ja ’t regent gelt in huys; En ’t gelt is, dat de menschen aldermeest beminnen, Ia d’alderstrafste, kan men door het gelt verwinnen.
Hoe komt nu, dat mijn dochter, in dees gelegentheyt Tot dit rijck huwlijck heeft soo groote tegenheyt?
Of heefts’ een eet gedaen haer leve niet te trouwen?
En gaen in ’t klooster by haer Moey, dat sal haer rouwen Dat wil ick ’er wel sweeren, hiet ick anders als ick hiet, Om een dochter die ’k heb, neen, dat en ly ick niet.