floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Myn Vader Karel, die gelukkigh deze Staten Voor my beheerde, hadt twee zoonen nagelaten, Prins Henrik nevens my gebooren t’eender dragt, Doch tegenstrydigh in natuur reets voortgebragt; Want wy al worstelend’ het werelts licht genoten, Als op die zelve tyt ons moeders oogen sloten, Die ’t leven liet zoo haast zy ons het leven gaf.
Myn Broeder die wies op in hoogmoet, hy was straf, Wellustigh, hadt al’t geen daar uit iet quaat kan spruiten, Daar ik in tegendeel my nimmer ging te buiten; lk hadt zachtmoedigheit en ootmoet tot myn wit.
De toorn hadt mijn gemoet noyt zonder reên verhit.
Ik won elks hart door deugt, en volgde ’t spoor der reeden.
1 Raatsh.
Wy weeten hoe de Vorst op ’s vaders troon quam treeden, Bevestigt na zyn doodt van Adel en gemeen: Hoe veel oproerigh graau hier over niet te vreên Van Henrik opgeroit, om met hem aan te spannen, U sochten van uw rijk en erfstoel te verbannen.
Gelijk ’t gebeurde, want sy kreegen op een dagh Mijn kroon, en kroonden hem na ’t winnen van een slagh.
Doen kon Rechtvaardigheit by ’t volk geen plaats meer vinden; Zyn vyanden voor dees, dat waren nu zyn vrinden.
Ik vluchte en redde my noch naulijks van de doot, Met vrouw en zuster beid’: hoewel in barens noot, En schier op ’t uiterste, doch quamen noch gelukkigh In onbekent gewaat in ’t naaste dorp; hoe drukkigh Viel ons die ramp!
hoe droef valt die gedachtenis!
Albanoos wooning, die niet var van daar en is, Was onze schuilplaats.
’k moest my op zyn trou betrouwen: ’k Beval hem inder yl de droef en zwangre vrouwen; En liet hun daar, wijl ik om uitkomst voor haar badt.
2 Raatsh.
Den wreeden broeder, die uw doodt gezwooren hadt, Vervolgde flux de Vorst tot in de minste hoeken.
Dies most ik beeter luk op vreemden bodem zoeken, ’k Gaf my na Duitslandt toe: maar was noch nauwelyk Vol rouw gekoomen op de grenzen van myn Ryk, Of ik vernam reets, dat myn bedtgenoot in ’t baren Met haare zuster vol van smart gestorven waren.
Dit voede myn verdriet, en hiel myn hart beducht, Niet weetend’ of ik hadt te hopen op een vrucht, Daar ik de moeder dus ontydig wegh zagh rukken.
3 Raat.
O los geval!
gy geeft wel hondert ongelukken Voor een geluk, en leert ons kennen dat in smaat Of noot geen vrinden zyn, noch eenigh toeverlaat.
Dit bleek aan my, die toen van yder wierdt vertreeden.
De zon hadt twintigh jaar den aartkloot omgereeden Van ’t oosten tot het west; en met zyn goude glans Den dagh verquikt, dat ik als balling zwerven moest.
Toen d’hemel wiert bewogen Om Henriks dwinglandy niet langer te gedogen; En my te helpen door de hulp der Duitse macht, Tot ik hem overwon en eind’lyk t’onderbracht.
4 Raat.
Gy waagde slagh op slagh, daar meenigh om moest zuchten, Tot dat de Vorst zyn heir lafhartigh heen’ deed’ vluchten, En als beschermer en hanthaver van zyn recht, Hem eind’lyk zelf verwon in openbaar gevecht.
1 Raat.
Wat gy hebt uitgestaan dat kunnen wy getuigen, Eer dat men Napels weêr zagh voor uw wille buigen, Daar gy ten tweede maal met zegen zyt gekroont Door ’t Goddelyk bestier, dat altyt deugt beloont.
Nu wensten ik niet meer te weten voor myn sterven, Als wie dat na myn doot myn Ryk en kroon zal erven; En of myn gemaalin, die nu hier boven leeft, Een erf voor deze Staat ons naagelaten heeft.
2 Raat.
Albaan, de schutsheer van u waarde Koninginne, Leeft hier by ’t naaste dorp, die zal u droeve zinnen haast verlichten van de smart; Die zoo veel jaren u gelegen heeft op ’t hart.
’k Heb daarom tot de jagt nu alles ree doen maken, Om eens uit dit verdriet en twyffel te geraken.
Geeft ons den hemel nu dat ik een Zoon bejaagh, Ik hem met Porcia myn kroon en Ryk opdraagh; En zo daar tot myn luk een dochter wert gevonden, Wert Frederico doot de trouw met haar verbonden.
Doorluchte Neef en Nicht, ik wenste wel gelyk U op te offren elk een machtigh koninkryk; Want uwe deugt verdient ter kroon te zyn geboren.
Het schynt den hemel heeft het anders nu beschoren, Die zonder uitstel door Albaan ons zal doen zien Wie dat op Napels troon zal heerschen en gebiên.
Gy heeren, dit ’s ’t geheim tot noch toe u verborgen!
Dit is het dat myn ziel bekommert hiel met zorgen!
Dit is de hoop, die my alleenigh aamtogt maakt!
Dit is de rust en troost, daar myne ziel na haakt, Nu ik ten einde loop van ’s levens hoge jaren.
De 4 Raatsh.
Den hemel wil de Vorst en zynen nazaat sparen.
O vreemde toeval!
Porc.
Meer als wonderlyk verhaal!
’k Ben reets vol zorgen.
Kom, en voegh u al te maal Aan myne zyde, ik wil op ’t braafst dees jagt vereeren.
Wy volgen heel vernoegt zyn Majesteits begeeren.
Indien u erfgenaam, doorluchtigh Vorst, noch leeft, ’t Is billik hy de kroon van u te wachten heeft.
Eer Phebus duikt in ’t west en wy zyn schynsel derven, Zal Napels weeten wie dit Ryk na my zal erven.
’k Ben Koninginne vind de Vorst na wens een zoon.
En zoo ’t een dochter is, krygt Frederik de kroon.
het moet al na uwe wil geschieden.
Elk maak zigh voort gereet op ’t koninklyk gebieden, En kom op ’t prachtigst zich vertonen op dees jagt.
Dat al wat noodigh is in haast wert bygebragt, Ik zelf ga voor, om dit gewenste wilt te jagen.
’t Wert al in yl volbragt na ’s Vorsten welbehagen.
Mengo vluchtende, wort van Leonido met een pook vervolgt, die van Margareta wert gestut.
HOu!
Leonido, toef, waar heen!
wat ongeval?
Laat los, want Karel door myn hant nu sterven zal, Doch eerst dien koppelaar.
Zyt gy berooft van zinnen?
O moort!
waar bergh ik my?
Hy laat u te beminnen, Of sterf met recht, en deez’..... Men.
Och, hemel!
wat voor raat?
Ontloopen kan ik niet; myn leven dat bestaat In ’t houden van Margreet, myn doot in los te laten.
Laat los, ondankbare!
Wat kan zyn doot u baten?
Genoeg, doch Karels meer.
Uw gramschap doch bestiert.
Nu hy van u, gelyk een afgodt, wert geviert, En ik veracht, gehaat, ter noodt vol smart kan leven, Zoo moet zyn sterven aan myn doot verlichting geven; Op dat myn bange ziel, die na de dootsnik hyght, Eer datze my verlaat, een weinigh aamtocht kryght.
Bezadigh u. Leon.
Laat af!
Meng.
Och, help!
ik ben verlooren; Hy wil my, zonder eens myn biegt voor ’t lest te hooren, Na d’andre werelt gaan verzenden.
’k Ben vervult Van minnenyt en wraak, en raas van ongedult.
Karel ziet haar, en luistert.
’t is myn Margareet.
Gewis gy zijt bedrogen.
,, Met Leonido, laas!
wat moet ik niet beogen.
’k Heb Karel noit bemint.
,, Wat hoor ik?
En veel min Zal ik hem minnen.
,, Zyt gy dan zoo licht van zin, ,, Daar gy zoo dikmaal my uw eigen helft gingt noemen.
Verbant die vrees, en veins, en wilt u toorn verbloemen.
Bedriegt myn minnenyt my dan zoo reis op reis?
twyffelt gy?
Met reên.
Voldoet u door een eisch.
,, Na ’t schynt zoo zoekt zy hem met woorden weêr te paien.
Zeg of ik Karel lief?
,, Hoe kan die weerhaan draien!
Spreek Mengo, zwygt gy nu?
Blijf staan, waar wilt gy heen?
na de barbier.
Wat oorzaak?
om wat reên?
Heb ik u dan gequetst?
Wel hoefje dat te vragen?
Ik zal ’t litteiken licht voor al mijn leven dragen, En voel my by myn rugh wel degelyk gewont, Zie vry, ik ben alreê..... Leo.
Wat raast gy?
zegh terstont Of Margareet hem mint.
Zou zy hem niet beminnen!
Wat zeght gy Mengo?
,, ’k Ben nau meester van myn zinnen.
Wat vraagt gy my na ’t geen gy zelver beter weet.
,, Ontkent gy dus uw liefd’, zo is myn liefd’ my leet.
Hoe weet gy dat ik hem bemin?
Hoe zou ik ’t weten?
,, Ik sterf van achterdocht.
Ik zagh u lest gezeten By Karel aan dees beek, in zoete redenstryt, Van liefden en van trouw en aangenaam verwyt, Dat toen zoo lieffelyk gewrooken wiert met kussen.
Hy weet niet wat hy zeit.
Ik docht een bort daar tussen, Eer dat door ’t zoenen hier de zaaken varder gaan.
,, Is ’t moog’lyk!
kan hy dan myn teekens niet verstaan.
Wat hoor ik al?
Zy heeft hem gist’ren voor myn ogen Omhelst.
wat moogt gy niet door uw vermogen, Nu dat gy door u kracht der maagdenplicht ontaart?
Zyn vrees die doet dat hy in als de waarheit spaart.
Bedrieglyk veinzen!
wat hebt gy al list van node?
Ook schreef zy noch aan hem.
Hoe weet gy zulx, gy snoode?
Om dat ik van den brief bestelder ben geweest.
Wat zeghje daar op?
he... Leo.
Nu is hy niet bevreest.
’t Verstant dat is hem wegh, wat helpt hier ’t wederleggen.
De spyt verhit myn toorn.
’k Vergat u noch te zeggen Hoe ik haar deze nacht beide in een kamer vond, Gestrengelt arm in arm, gelegen mont aan mont.
Dat liegt den schelm, ik zweer hy my t’onrecht betichten.
En echter kan ik daar myn smart niet door verlichten, Rechtvaardige yver kruipt myn leden door en door.
,, Ik veins nu, op dat hy myn Bruigom niet vermoor.
Verbandt doch uit uw geest die ydele gedachten, Ik liefde Karel noit, en zal zyn liefd’ noit achten, Gy hebt alleen gepeilt het diepst van myn gemoet, ’t Is nodeloos dat gy door wraak uw leet verzoet.
,, Dit ’s niet geveinst, maar ernst.
Myn ongedult te toomen Valt pynlyk voor myn hart, met wraaklust ingenomen.
Dan evenwel de hoop die gy myn liefde geeft, Verdelght haar smart, en maakt dat myne ziel herleeft.
’k Verzeeker u daar van, gy moogt myn woort betrouwen Leo.
Hoewel verandering is eigen aan de vrouwen, En dat men tusschen haar en ongestadigheit, Geen onderscheit en vind, hoe nau het wert bepleit, ’k Stel my dan noch gerust: vaar wel myn welbehagen.
Vergeef myn klaght, uw’ schoont was oorzaak van myn klagen.
Vaar wel!
,, Geen menschelyk gedult was oit zoo groot ,, Die dees vergifte smaat, veel arger als de doot, ,, Kon wederstaan, de ziel die voelt te groote smarte, ,, ’t Is billik dat myn mont verlichting geef aan ’t harte.
,, Ik zeg hy weet van liefd’, veel min van minnenyt, ,, Die zulk een hoon vergeet, en zoo veel leet verbyt.
Ik zie daar gints myn hart.
,, O groote trouwloosheden!
’k Zal nadren, en met hem myn onlust wat vertreden.
Myn Heer, myn Karel, Lief, myn vreugt, hoe dus ontstelt?
Myn troost, myn halve ziel, wat is ’er dat u quelt?
Zyn sprakelooze tong schynt als een ys bevroren.
dit komt my vreemt te voren!
Be-oogt my Karel, ach!
hoe zal ik dit verstaan?
Dus onbeweeglyk als een rots!
Zyn ogen niet op my als vuurge stralen schieten.
Spreek doch, myn Hart, ik bidt.
Onlydelyk verdrieten!
voelt myn Engel iets?
Ik voel, ô snode Vrouw!
Een achterdocht die my bezwaart met naberouw; Een pyn die my vertoornt, een toorn die my doet schrikken, Een schrik die my vermoort op elleke ogenblikken, Een moort die my ontstelt, en een ontsteltenis Die my steets hoont met hoon die my onlyd’lyk is, Mits zy myn ziel met angst en pynen staag verzellen, Beken nu zelf of ik geen reên heb my te quellen.
Plaagt u de minnenyt, Beminde, zyt gy dol?
hoe vals speelt gy geveinst uw rol!
Hoe zegt gy zulx myn Lief, en prangt myn ziel met lyen, Daar gy myn liefde kent?
Ik ken u veinzeryen, Bedriegster, vol van list, myn oogen zagen hoe, Gy Leonido streelde, en wierd die lust niet moe.
Hy leeft in uwe gunst, daar ik veracht moet leven, De bloemen zouden zelf getuig’nis konnen geven Van myne trouwe min en uwe trouwloosheit, Ten zy Auroras komst, die zelf myn ramp beschreit, Haar rukte van haar steel en deedze zoo verdwynen, Op datze meê hun deel gevoelen van myn pynen.
’k Bidt, luister en bemerkt.
Zwyg stil, en laat my staan, Eer ik tot wraak dit staal doe door uw boezem gaan, Hoewel het beter waar dat het myn hart doorgriefde, Waar gy uw woonplaats houd door myn oprechte liefde; Op dat ik door myn doot betalen mogt de schult Dat ik u heb gelieft, en van myn ongedult; Zoo kreeg ik stervende de naam van trouwe Minnaar, En gy van valsche Vrouw.
Zyt doch uw zelfs verwinnaar.
wert gy zinneloos?
ey Karel, hoor my doch!
Laat af, Sireen!
die door u toverendt bedrog, Gelyk een Cocodril door overvloet van tranen, Myn ziel belaagt, ik zal myn zelven nu gaan banen Een weg tot vryheit, om eens van u af te zyn.
Het is niet als gy meent, myn Karel, hoor na myn.
Ontken vry ’t geen ik zelf gezien heb met myn ogen, Waar door ik roereloos, gelyk als opgetogen, My zelf zo miste dat ik my niet wreeken kon Van hem en u gelyk, vermits myn hart begon Te twyflen wie aan my meest oorzaak hadt gegeven, Uw ontrouw, of zyn min, die u hadt aangedreven.
Mengo.
,, ZAcht, is dat Karel niet?
nu is ’t al weer verbruit; ,, Zoo hy my ziet, zoo ziet het voor my deerlyk uit.
Zyt gy verrader nu den koppelaar geworden Van Leonido?
zeg my datelyk, wat porden U hier te komen?
eer ’k u hals en beenen breek.
Wat brengt gy uit zyn last aan Margareta?
Niet, zeeker Heer, ik breng waarachtig niet met allen.
Gy brengt uw dwaasheit meê, laat die u weêr ontvallen.
,, Zy belgt haar voor gewis dat ik flus heb gezeit, ,, Hoe dat zy Karel mint, ’t moet anders zyn gedreit.
Zegh, mint zy Leonid’?
Voorzeeker boven maten, Zy zou om hem alleen veel andre wel verlaten, Dat weet schier ieder een.
’t Is wel, trouwloze!
ik ga. Mar.
Ey hoor myn onschult eerst, myn Lief, en ga daar na.
Als ’t u gelieven zal.
Uw list en veinzeryen, En zullen my niet meer gelyk tot noch doen lyen.
Beminde!
blyf.
’k En wil.
,, Nu ik hier d’oorzaak ben ,, Van deze twist, is ’t best dat ik myn zelver ken; ,, Daar ’s Leonido ook, hier vielen lichtlyk slagen.
Leonido.
NU zult gy Karel zien de liefd’ die ik u drage, Hoewel dat d’eerbaarheit met myn gedachten pleit, ’t Is nodig dat myn tong melt wat op ’t harte leit.
Gy snode, die de glans van myn oprechte minne Zoekt te benevelen, tracht niet op my te winnen, Weêrhoud u tochten vry, myn ziel is voor u doof, Ik heb u geest gevoedt met louter bygeloof, Alleen om Karels wil, dat gy hem niet zoud deeren Door dullen yver, dit kon my de liefde leeren; Ik achte niemants liefd’ als maar de zyne alleen, Sint dat wy door haar kracht veranderden in een.
Wat hem nu deert, deert my, zyn vreugden zyn myn vreugden, De kuische min geeft ons vernoegt voor deugden deughden: Dies laat vry af; want ’t is onmoogelyk dat ik U lieven kan of zal: myn hart dat heeft een schrik Voor ’t licht veranderen dat veel zoo weinig achten.
Eer zal de blyde zon in ’t oosten gaan vernachten, Eer telt men al ’t gestarnt des hemels te gelyk, En peilt de zee op ’t diepst, eer ik van Karel wyk.
Wilt gy noch meer myn Lief, om u te vergenoegen?
’k En weet wat dankbaarheên op zulke woorden voegen, Die krachtig zouden zyn te tuigen na myn wil Wat ik u schuldig ben.
Myn Lief!
dies zwyg ik stil Als overtuigt, en bidt dat gy my wilt vergeven.
’t Is al geschiet, myn hart.
Myn geest, door spijt gedreven, Beoogt uw hoogmoet, en betracht myn groot gedult, Die my met smaat veracht, en straft my zonder schult.
Ik duchte reets voor lang dat my dit zou gebeuren, Dan by den hemel ’k zweer, gy zult dees daat betreuren, Als ik u na verdienst zal straffen, door de doodt Van dees verrader, die onwaart uw liefd’ genoot.
Uw dreigen dat verstrek u zelve tot bedroeven; Gy zult wat dat myn toorn vermach in ’t kort beproeven.
Myn vroomheit is zoo groot beroemt, en myne kracht, Dat ik om u te doôn het staal niet nodig acht; De naagalm is genoeg van myn doorluchte daden.
Betoomt u dwaasheit doch, die u veel meer zal schaden, Als al uw vroomheit helpt, op wint en waan gebout.
In ’t worst’len moet den beer, hoe wreet, hoe dul, hoe stout, In ’t end zich buigen voor myn hande en sterke strikken.
Wat zoud gy dan..... Kar.
Den leeu, hoe woest en bits, moet schrikken Voor my als voor de doot, en vluchten ang en schuw, Ten boschwaart op myn stem; en ingeval ik u Slechs in myn armen gryp, zal ik u zoo benouwen, Dat gy ter nauwer noot u ziel zult konnen spouwen.
Spot zoo gy wilt, ik zweer u sterf-uur is naby.
Of d’uw’; ’t zy een van twee, ik acht geen snorkery.
Waant Leonido tot zyn oogmerk te geraken Door Karels doot?
daar niet als hy, my kan vermaken, Neen!
weet dat ik door liefde in zyne boezem woon, En als gy hem vermoort, zult gy my mede doôn.
Myn ziel mint Karels ziel, zyn wil is myn vernoegen, Hy sterf of leef, gelyk ’t den Hemel dan wil voegen, lk ben gerust, als ik een nootlot en een pyn Met hem in liefde of leet maar mag deelachtig zyn.
Wat d’een geniet en kan den andere niet derven, Alzoo wy moeten beide of geen van beide sterven.
Vrees niet myn Lief, ’k bevry ons zelven door dees hant: U laat ik voor dees tyt, lafhartig onverstant, Mits gy voor my te zwak valt om u kracht te tone, En ook niet waardig, om te sterven voor dees Schone.
Toef maar, vermeetlen zot.
gaan wy van hier.
Hoogmoedige!
’k verwacht u strak voor het rapier.
Het is my lief, daar ’s niet als dit dat ons kan rechten.
Leonido binnen.
Zy gaan vertorent weg, en zullen lichtlyk vechten.
Myn Karel blyf by my, wat onvoorzichtigheit, Heeft nu tot ons bederf den eersten steen geleit!
Ik dien ’t Albano aan om onluk voor te komen.
spoeit myn gang: de tyt dient waargenomen.
Leonido en Karel vechtende.
NU zult gy snode zien dat gy vergeefs myn kracht En myne vroomheit sart.
Ik heb die noit geacht Veel min gevreest, kom aan, den deegen moet ons scheide.
Zoo doetze, ’t is myn wens.
Margareta en Albano.
Ik zie haar ginder beide, Zy zyn reets hant-gemeen, ach!
hoe ben ik begaan?
Houd’ Karel!
Leonid’!
wat dulheit gaat u aan?
Myn ziel die brant van toorn, ik kan geen antwoort geven.
Hoe staat gy dus verwoet malkand’ren na het leven, Daar gy te zamen zyt als broed’ren opgevoet?
’t Is schant, bevredig u, en ziet wat dat gy doet.
Myn Karel!
laat doch af.
’k Zal my gehoorzaam toone; Myn Lief, stel u gerust.
Myn zoon, gy mint dees Schone Vergeefs, want na ik speur is haar genegentheit Met hart en zin alleen op Karels liefd’ geleit, Dies... maar wat ’s dit: ik hoor gerucht van volk en honden?
DE Koning nadert ons, zyn stoet voor uit gezonden Zyn al een deel in ’t dorp, en maken daar goet sier, ’t Zyn zulke ruige maats, ze drinken wyn en bier Of ’t water was, de Waart die doet schier niet als tappen, ’t Scheelt haar niet of zy ’t half of heel door ’t keelgat lappen, ’t Is maar tap vol, haal meer, dat ’s uit, dat leit ’er in: O dat gepeupel is zoo vrolyk in haar zin.
Nu ’t zoo gelegen is, laat ons met yver pogen De Vorst vermaak te doen, na ons gering vermogen: Voorts wat hier tussen u en Karel is geschiet Dat blyf vergeeten; twist en tweedracht dient hier niet.
Nu deze blyde dag na wens ons komt verschynen, Zal uwe haat en al myn zorg wel haast verdwynen.
Koning, Arnesto, en Hofstoet op de jagt.
GY zaagt hoe Porcia, met onverschrokken hart, Haar jagt-lust boete die de moet der mannen tart, Tot schrik in ’t naar gebergt voor d’ongetemde dieren.
Wat lauwerier kan meer met roem haar jagt-spriet sieren Als dat zy ’t groene velt met purper heeft geverft Van zulk een wreet gediert, een lof die noit versterft.
Leonoor; en gevolg.
Arnest.
Zy naadert, groote Vorst!
met mannelyke schreeden.
’k Zie Frederico vol van moet haar zyd’ bekleeden, Zy als Minerf, en hy den wakk’ren Mars gelyk, Cieraden aan u kroon, Pilaren van u Ryk.
Zyn Majesteit vergun dat wy uw handen kussen.
Zyt welgekomen beide; om ons verlang te blussen Zoo komt gy recht van pas, ’t gebergt is zelf verheugt O schoone Porcia, volmaakt in alle deugt, Waar gy de groente raakt doet gy een bloemtje groeyen, Als d’aangename lent die tak en telgh doet bloeyen.
Ik toon my dankbaarlyk voor zoo veel gunst en eer Van zyne Majesteit.
Myn Nichte, zet u neêr, En rust wat neven my in schaduw van dees eyken, Diens dichte takken zoo verwart malkaâr bereyken Met strikken dicht door een van weelig klimopbladt.
Niets dat ik voor het oogh vermaakelyker schat Als dichte lommer aan de kant van beek of stromen.
Men toef hier voor een wyl, want ik heb voorgenomen Hier te verwachten myn geluk of ongeval; Albaan op ons ontbodt hier daat’lyk wezen zal, Om ons gemoet in ’t ent van twyffel te verlichten.
Gy Frederico wilt ons midlerwyl berichten Hoe dat nicht Porcia die wakkere Amasoon Dit schriklyk lantgedrogt zo mannelyk kon doôn, Dat schier onmooglyk schynt.
Na dat wy met ons beide De Vorst verlieten en met volle spoor-slagh scheide, Vertoonde zich, niet var van deze beek, om hoogh Op eenen boom een beer, zoo yslyk in myn oogh, Als ik ’er oyt een zagh; hy kauwde tak en basten, Schuimbekkende als een leeuw verhongert door lang vasten, Mevrouw hem ziende, lost haar bus in yl, en raakt Hem tot in ’t ingewant, dat hem verwoeder maakt; Dies schiet hy toe, en meent zyn zelve haast te wreeken, Begint zyn grove keel vervaarlyk op te steeken Dat bos en bergh weêrgalmt, hy recht zich over-ent; Wanneer dees Schoone voort den teugel derwaarts went, En gaat hem ’t jachtzwaart flux ter open keel induwen Met zulk een kracht, dat hy op ’t velt zyn ziel moest spuwen, Eer ik of iemant van myn jagers was gereet Om haar t’ontzetten; doch groot-achtbre Vorst, ik weet Dat haare schoonheit, die geen roem en heeft van node, Hem eerder als haar bus of zwaart heeft konnen doden, Gints legt het roofziek dier, verslikt in ’t wreede bloet.
Roemwaardig is uw daat, roemwaardig is uw moet, O dappre nicht, niet vreemt dat veel uw weêrliefd vergen, Die zelf Diaan gelykt rontom in deze bergen.
Al ’t overvloedig is den lof die gy my geeft, Kloekmoedig Vorst en heer.
Te weinig; al wat leeft Ludovico.
Ter werelt, en u kent, zal uwen roem verkonden.
Maar daar komt Lodewyk, die ik heb heen gezonden Om aan Albano te verwittigen, hoe wy Verlangden hem te zien, zyn aangezicht staat bly En welgemoet; ik hoop ons is geluk beschooren.
Marquis, hoe is ’t Marquis?
staat ons wat goets te hooren?
Hebt gy myn last volvoert?
genadigh Heer.
Het heele dorp dat juigt van blytschap, nu zy d’eer Genieten van de Vorst gelukkig hier t’ontmoeten.
Albano komt voor uit zyn Majesteit begroeten, Met al zyn huysgezin, die in het hart verheugt, Hoe waart uw komst hun was betoonden door haar vreugt.
Daar komense, gereet zyn Majesteit t’ontfangen.
Albano.
en gevolg.
MYn vrient Albaan, hoe lang deed’ gy myn ziel verlangen, Die nu vernoeging hoopt door een gewenst bescheit.
Ik kus de voeten myns doorluchte Majesteit, Diens komste wy vergeefs zoo veele jaaren wachten, En wens hem eeuwig heil en al daar hy na trachten.
Dat tyt noch nyt zyn kroon in eenige onrust breng.
Zyn ramp en ongeval den hemel noit geheng.
Die doet zyn leven en geluk veel jaren duren.
Tot schrik der vyanden, en vreugt der bontgeburen.
Dat wens ik alles ook, en dan noch tienmaal meer.
Wel Klaar, en spreekje niet?
Kla.
Ik ook, genadig Heer.
Staat altezamen op, myn trouwe en waarde vrinden.
Gy zult ons staag tot u met gunst bewogen vinden.
Dank zy zyn Majesteit.
,, Wat overschoone maagt!
,, Wat braven jongeling!
,, In als zy my behaagt.
,, Zyn wezen heerlyk is.
Nu zegt ons zonder toeven Albano, ’t strek ons tot verblyden of bedroeven, Of Napels kroon by u een wettige erve heeft?
Een die door ’s hemels gunst tot u genoegen leeft.
Verhaal dan kort wat dat hier voorviel na ik scheide.
Uw Zuster en Mevrouw de Koningin, die beide Nu boven het gestarnt haar plaatze gaan bekleên, Die bleven na de Vorst gelyk hy weet by een, Vervloekende bedroeft de wreetheit van hun broeder.
Ik was die tyt alleen haar eenige behoeder, Hoewel het nootlot my beroofden onverwacht Van dit geluk, wanneer ik ’t minste daar om dacht; Uw zuster de Princes die bracht na twalef dagen Een dochter voort, na ’t scheen noch niet geheel voldragen, En stierf met haare vrucht die ’s werelts licht nau zag.
Mevrouw de Koningin, uw Echtgenoot, gelag De tweede dagh hier aan, en liet ’er meê het leeven, Na dat zy Napels hadt een jonge Prins gegeven, Die ik op deze plaats zorgvuldig heb gevoedt, En voor de dwinglandy uws broeders zo behoedt.
Ik dorst aan niemant oit zyn grootheit openbaren.
Zegh wie het is van beide, en help my uit bezwaren.
Dees is het, groote Vorst; dees Karel is u zoon; Zyn Hoogheit nader vry.
O steunsel van myn kroon!
myn erfgenaam!
wat vreugt is ’t u t’ontmoeten.
Ik kus eerbiedigh, heer, u Koninklyke voeten.
dat ik u omhels, staat op myn Karel, ryst; Dank zy den hemel die ons dit geluk bewyst.
,, Dees Karel komt myn hert met zo veel smarten grieven, ,, Als deze Schoone my doet op haar schoont verlieven, ,, Ik zieze bey met pyn, zy roven my gelyk, ,, Den eenen van myn ziel, den ander van myn Ryk.
Gelukkig is de uur die ons na wens verlichten.
Fortuin en vrou Natuur my met haar gunst verplichten, En zoeken my met luk te vleien even zeer; Dees geeft aan my een kroon, en die een vader weer; Doch kon ik een van beid’ na haar waardy belonen Ik zou my aan Natuur het meeste dankbaar tonen.
Gy toont u kloek vernuft myn zoon, ’t is wel gezeit.
Ik ben den eerste Prins, die zyn gehoorzaamheit En plicht u off’ren komt, en kus zyn Hoogheits handen, Hy leve lang, tot vreugd van ons, en heil der landen.
’k Verzeeker u, myn Prins, nu ik u waarde ken, Dat ik myn leven lang u dienaresse ben.
Dit ’s Porcia u Nicht, en Frederik uw Neve.
Hoe buigt gy voor my neêr?
’k bid’ wilt het my vergeven Dat ik onwetend’ dus in hoogmoet hier verviel.