floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wy hebben ten deelen het Bedrog der Geveinsde en Schynheiligen beschreeven, dan de Vrouwen Sex, die daar ook niet vry van is, hebben wy meede niet kunnen voorbygaan.
Dit ons 22ste Tooneelstak, genaamt het Schynheilige Weeuwtje, zal ons een klein staaltje daar van vertoonen.
't is een Fabul die wy bedagt, en nooit geleezen, nog in eenigen wandel van menschen ontmoet hebben.
Zy zal daarom niet te versmaden zyn, wy hebben de Natuur van de vrouwen tragten te verbeelden.
Den Oostindischen aart der Ligtmissen, als zy weeder in t vaderland keeren, hebben wy ook na vermogen verhandeld, en het ovrige zal men vol goede Voorbeelden vinden.
Neem onzen arbeid ten goede.
Na dit zullen wy u verlustigen met de koning van Luilekkerland, blyspel.
Wy verblyven u.
A3v, p. 14 PERSOONAAGIEN.
CORNELIA, schynheilige Weeuw.
VOLkert, vader van Cornelia.
ANGNIET, meid van Cornelia.
RADEGOND, buurvrou van Cornelia.
KRyn jacobzen, een Ryk Heer.
FREDRIK, dochter van Kryn Jacobs, verlieft op Leonoor.
ROBBERT, knegt van Fredrik.
LEONOOR, een Juffrou en matres van Fredrik.
CATryn, meid van Leonoor.
Jan, een Oostindisvaarder.
PHLIP, knegt van Jan. een Out Heer.
BOBBEL, een Hoerewaart.
Izabel, een ligt Vroumens.
Het spel begint 's morgens ten 8, en eindigt 's avonds ten 7 uuren.
O one HET Pag.
HET SCHYNHEILIGE WEEUY.
Het tooneel vertoond de Gebouwen van de Heeregragt.
CORNELIA en ANGNIET.
Ngniet!
Pas op de deur, ik gaa na de kerk.
Gaa stil naa agtren, en doe jou werk.
Sluit de deur wel, dat op alles agt wert genoomen.
Ja Vrou, ga jy maar, wilt in 't minst niet schroomen.
Ik versta m' op de deur, hoe men die bewaart.
Goeden avond, zie dan, dat j'alles terwyl opklaart.
'k zie ook volk.
Het Schynheilige Weeuwije, twede tooneel.
FREDRIK en ROBBERT.
't is of myn vaar van de duivel vervoert is, om dat hy op het geld als een dol mens verhoert is.
Wie droes dagt, dat het daar was op aangeleid?
Wel de duivel haal die verdoemde gierigheid.
Wat zeldrement, ik kan niet laaten te vloeken, dat men my om het geld een hoer wil opzoeken.
Cornelia, zeid hy, was in haar jeugd wel wat wild, Maar de tyd heeft dat roezemoezen gestilt.
Men kan in zyn jonkheid wel vroolyk en vroom weezen, Wel, op die voet wierd het mottigste goed hoog gepreezen.
Neen, neen, byloo, ik hou fiog van een meid met eer, al hadze maar een hembd, en niet een duit meer In de waereld, zo kan zy my behaagen, Maar met een hoer te verssyten zyn goede daagen, Zint pokken, neen, dat was te veel aan t berouw gewaagt.
Wel, het staat ons wonderlyk, als men met de bruid hoorens draagt.
Ja Robbert, zou jou dat uitsteekend cieraat niet passen?
J'hebt daar twe kuiltjes in jou voorhooft, daarze natuurlyk konden wassen.
Ja heer, 't is waar, maar ik heb geen kracht die my dwingt, en daarom dunkt me niet, dat 'er myn kruin na dingt.
Jy lui bent meer verzot, om wat cierlyks te draagen, en daarom zal de nyd jou geluk niet beklaagen.
Myn Heer, tast maar toe, 't is een lekkre bazin, Daar vonden 'er al veel, voor jou, wat smaaklyks in.
Myn Heer, op de proef van zo veel kan men ligt koopen, Wel de heele waereld liegt niet, dat zou k immers hoopen.
Seder zeid, dat het een hoer is, of wel eer is geweest.
Nou, myn Heer!
geloof het niet, ik spreek als een beest.
Gy zy een vaagebond, past het jou zo te spreeken?
Ik moet jou schelm wat rotting oly onder jou neus steeken, zo rolt je de praatvaardiger uit jou mond.
Weetje wel teegen wie datje spreekt, vagebond?
ik ben jou knegt, maar jou zot niet, myn kuiltjes in t voorhooft.
'k had liever dat je me zot hiet.
Wel, ik ben zo eerlyk als een aâr, k Had geen Moer tot een hoer, nog een schelm tot myn vaar.
Ik moetje die rotting tussen hals en nek leggen.
Wat wil dat van schelm?
weetje iets op my te zeggen?
Myn ouders, waaren dat eerlyke lieden, of geen?
dunkje dat ik dat meen?
Dan kenje myn woorden wrak ziften.
Kook jy de bry zo?
Dan zou ze haast schiften.
Ik zeg, dat ik een eerlyke Vader had, En d'eerlykste vrouw van de Stad, beyde op d'appelmarkt, in een groot huis gebooren.
Maar 't is waar, ze hadden haar goedjen al vroeg verlooren.
Myn vrouw dronk veel in t witte kruis, maar, myn moer, was als een zwaan zo fier en kuis.
En mag ik dan niet zeggen?
Dat ik van eerlyke ouders ben gebooren?
Ja, maar de vrouluy zyn met haar eer vaak geschooren.
Gy zegt wel, dat je gehad hebt een eerlyke Moër en een vaar.
Maar, op d'appelmarkt zyn de vroome luiden raar!
Nu laat ons van myn bezoek eens praaten.
K heb myn Leonoor gist'ren wat droevig verlaaten, myn engeltje weet niet, hoe dat zy t heeft, zy meend zig myn keur Cornelia overgeeft.
Zy is goedaardig, en heeft van de hoer geen agterdenken En meent dat het de kuiste is, die ons de natuur kwam schenken.
Maar de hoeren zyn slim, en doen haar kunsjes nu bedekt, Dan 't moet al een digt vat zyn, dat nooit uit lekt.
Men kent de hoeren aan haar gang hoe zy 't bedekken.
Ik wou onder duizend goede, wel een kwaade uit den hoop trekken.
Dan hebje al meë by dat volkje verkeerd.
Dat 's waar, maar ik heb 'er ook al wat van geleerd.
Fy, ik walg er af, als ik een hoer hoor noemen, men hoorde dit volkje tot het eeuwige spinhuis te doemen, dog egter zyn zy niet alle van die plaagen bevryd.
Wat is er ook ellendig dat een hoer niet eens lyd?
De hoeren zyn waaragtig meer te beklaagen, als te benyden.
Zo, spreek voor die zieltjes, dat mag ik nog lyden.
Daar zit nog een mooje hoer in 't Spinhuis, eenige Griet, ay!
spreek 'er wat voor, of 'er de Schout nog uit liet.
Z'is min of meer uit het bloed van jou vrinden, En dieshalven, mogt men zig wat meedoogend laaten vinden.
Een steen om haar hals, laat de hoer zitten, darze stinkt, in een zak daar meë, met wat loot, datae zinkt.
't is best, datze daar wat betreurd haar zonden, Daar worden 'er nog te veel los, in de stad gevonden.
Maar 't is genoeg van dit schurft, ik klop eens aan de deur van myn engel.
Nu Robbert, hou de fleur Wel van het fatzoen.
Ja, de Heedendaagze Heeren Hebben veel werks, om haar knegts dit te leeren.
KATRYN, FREDRIK, ROBBERT.
Myn heer, zyt gy het?
M. Fredrik.
Is zy t'huis, Juffrou Leonoor?
Doe my die dienst, en roeptze voor.
Tree binnen in de naaste kaamer.
Den avontstond gevalt my buiten aangenamer.
op de stoep.
Ik wagt haar 't is dan zo wel, myn Heer.
Myn Heer, nou maakje reê, daar is de meid al weer.
Myn Heer, de juffer komt zo daatlyk buiten.
Ik mag terwyl een Airtje zingen, of fluiten.
Fredrik op de stoep, wagtende, zingt een air.
Is iemand wel iets schoons zo vierig minden, als ik myn Leonoor?
O flikkrig lonken!
Daar 'k myn vryheid door verlvor.
Gy zult voor altyd my verblinden.
O levendig albast!
veel witter als yvoor, Waar zal m. u deugt, of weerga vinden?
Of iemant, enz.
VIERDE 11 blyspel.
LEONOOR, FREDRIK, ROBBERT.
Myn Heer is vroolyk.
Fredrie M. ja, het wagten Na zo veel schoonheid, stort de geesten vol gedagten.
De zang gevalt my, en zo lang als ik hier stond, zong ik een voysje, dat ik my behaaglyk vond.
Het klonk my geestig, 't moet iets nieuws uit Vrankryk weezen, Fredrik.
't was duits, maar voor de zangkunst uitgeleezen.
De duitze taal is ook behaaglyk door de zang.
Het duits, o ja!
Maar 't is wat hert en wrang, maar wat weet ik 'er of, als meë van hooren zeggen.
't is niet even veel, de woorden aan te leggen.
Men zegt de zang klinkt best op maat, of vloeyend rym, maar dat zyn kenders eeven, als de snoek van lym.
Men rymt nu slinks, dan regts, dog op een maat van voeten, die meender van zin, als vloeiend weezen moeten.
Maar tot een voorbeeld, doet ons d'eer, dat wy z' eens hooren.
Zeer gaarne op uw begeer.
Hy zingt detooverlyke minnegloed!
Uw kragien zyn van groot vermoogen.
Gy dwingt en slingert ons gemoed.
Myn teegenstant vind zig bedroogen.
Heluas!
myn schoone, 't is gedaan, ik kan die gloed niet weederstaan.
Je volg de min in uw schoon oogen.
Betooverlyke minnegloed!
Uw kragten, enz.
Hoe zoet kan 's minnaars zugt zig door de zang betuigen?
Ik moet my voor de glans van uw schoon oogen buigen.
Gy weet het Leonoor, dat ik om y verkwyn.
Het Schynheilige Weeuwije Leonoor.
Om my, hoe zou dat konnen zyn?
Ik hoorde u altemet zo praaten, maar zulk een groot verschil, in goedren, naam en staaten, was 't dwaasheid, dat ik van uw min iets hooren zou.
Ik min myn Leonoor, vol heusheid, pligt en trou.
'k heb nimmermeer gedagt, als op die voet te minnen.
Wie eerlyk bouwen wil, moet op die grond beginnen.
De min, wanneer zy treft, ziet hy nog Scepters aan, hy wil, dat alles hem geboeid ten dienst zal staan.
Hy huwt de Herderstat, aan Vorstelyke kroonen, hy wil geen ziel hoe laag, of hoog, van staat verschoonen.
Hy ziet op geen verschil, al waar ons oog op straalt.
Daar toond ny zyn geweld, en magten onbepaald.
Hoe meer de staaten van verliefde zielen scheelen, hoe meer zy ons voldoen, en lieflyk kunnen streelen.
Men zou 't gelooven, vond men minnaars zo vol trou, maar 't is zo dra niet klaar, of z' hebben al berou.
Men kan zig zo behendig nauwlyks draagen, Of in de min schynt alles plaagen.
Zyn wy t'halsterrig, en steets doof.
voor s minnaars klagt Hy vleid, hy zugt, hy klaagt, en rust nog dag, nog nagt.
Zyn wy te vaardig, om ons blindlings t'overgeeven, o welk een zottigheid!
wat hebben zy bedreeven?
Zo roepen zy, k had dit zo haastig niet verwagt, o!
't uitstel is zo zoet, en vol verliefde kragt.
Wy zyn geknipt, helaas!
dit schepzel was onaardig, Ik was wel ievrig, maar zy was my veel te vaardig.
Hoe maaken wy 't van pas aan een verliefd gemoed?
'k ben onbedreeven voor het minnezoet.
Ay schoone!
Ik wyk niet van myn trou, schoon d'ouders staat, verbolgen.
Zig teegens onze min aan stelde, t is om niet.
Ik min uw deugd en schoon, t welk deeze ziel gebied.
Weg rykdom, daar de zugt van 't overtollig wenschen, een hoer beminlyk maakt, een schantvlek aller menschen.
Myn vaader is verzot, op die Cornelia, maar 'k heb 't u meer gezegt, o!
't is een hoer, ô ja!
Ik hoop myn vaader in zyn dwaasheid t'overtuigen, en zo veel meer.
En doen hem voor uw deugd en kuisse leeden buigen.
Maar heemel!
dat komt zeeker raar.
Zie hier een trotze Oostindisch vaar, die vent is kostlyk uitgestreeken, ommers zyn 'er geen gekken, of z' hebben een teeken.
JAN, PHLIP.
FREDRIK, LEONOOR en ROBBERT zittende op de stoep.
Jan. elhey, sta ruim, zelderment, daar heb ik myn scheen aan die verdoemde stoep geschend.
Jy zelt die stoep, by myn ziel, daar van daan laaten kruyen, of op morgen zal ik jou al de glazen in bruyen.
Dat Amsterdams canalje let nergens op.
Dat ik den Hospes van dit huis vond, ik gaf hem een schop, dat hy van hier tot in Westphalen zou rollen.
Phlip.
Wel, myn Heer, eer die vent zo ver kwam zou hy zui ze bollen.
Jan. wat bruit me den beest met die donderze stoep, Ligt isse van een Mof, of een Breemer Poep Daar gezet, t verdriet van d'amsterdammers.
't was of 'er by de Hollantze burgers niet elenden, nog jammer Genoeg was, zo haald me die kaale knoeten aan.
De regte erve verstootme, en de vreemde doet me voorgaan.
't zal niet lang duuren, dat de welvaard in 't land zal bloeyen.
Wel, die beestige moffen doen 'er ons, en een ander uitgroeyen, Daarom moest ik na Indien, want ik was een factoor, maar daar kwam een kaalen hond uit Zweeden, die gaf hem zo breed voor, Dat hy al myn kommissie kreeg, behalven een lekker meisje.
Te droes, als ik 'er nog om denk, wat wasse zagt van vleisje!
't was een Burgemeesters dogter uit waaterland, maar 'k weet niet van wie.
Ja wel, 't is of myn hart in myn schoene brand, dat ik 'er eens weërzie.
Ze was doe nog ongetroud, maar de hoer wou me niet trouwen, ze wist dat myn duiten haar wat slegt begosten te houwen.
Maar het zoene stond vry, ô de droes!
Wat dronkenwe meenigmaal een roes, by mottige Ceeli, in t blinde verken!
Maar dit ging zo stil toe, dat het ouders niet konden merken.
Cornelia!
gy legt my nog in t hert, tot in Oostindien was ik in jou verwert.
die wist waar deeze meid nog woonden, Ik gaf hem een ducaat, die my haar toonden.
Maar ik zie op de stoep eenige lui.
Kom, spreeken wy z' eens aan den brui.
Tegens die op de stoep zitten.
Myn vrienden, hier ontrent woonden wel eer een juffer Cornelia, een Burgemeesters dogter, maar van waar, dat weet ik niet zo na.
Je was niet leelyk van smuil, nog onbevallig van koonen.
Sou je my wel konnen wyzen waar die tegenwoordig zal woonen?
Myn vriend, dat trefje juist, of het zo weezen wil, sy woond de darde deur van hier in de vergulde bril.
Wel, wie had dit derven denken?
Myn vriend!
tot dankbaarheid moet ik jou een ducaat schenken.
Neen, hou uw ducaat, 't is myn gewoonte niet.
Jan. dit lykt al mey een mof, als men hem wel beziet.
Kom, kom, naa de bruid.
Maar wie droes zal weeten Of zy getrout is?
dit had ik dommen hond vergeeten Te vraagen.
komt de man veur, wat zal ik zeggen?
Wel, zeg goeden dag Sinjeur.
Is jou vrou t'huis?
ik hadze een woort te spreeken.
Jan. o schelm!
Hou op jou bek 'er in te steeken, of ik geef jou een veeg in de koon.
Nu, myn Heer!
klop dan aan, en vertoon jou perzoon.
Seg watje wilt.
So zal ik 't ook beginnen.
Dat is hard genoeg, zyn 'er anders maar lui binnen.
't is lang genoeg na de gek gezien, treeden wy in.
Dit volk, als het eerst aankomt, is woest van zin.
Ik zal u volgen, dog alleen maar om te hand'len, waar wy van avond nog een tourtje zullen wand'len.
Blypel.
'k ben daar niet vies af.
ANGNIET, JAN, PHLIP.
WEI, wat wil die vent?
Wel, meisje, k zie wel, dat je me niet kent.
Is jou vrou, of juffer t'huis, is ze Weeduw, of Vryster?
Welke vraage, vent, je bent zot of byster.
Nou meisje, zeg 't reis, daar is een enkle dukaat.
Een ducaat!
wat bliefje, myn Heer?
Jan. zeg, zoete meisje maat, is jou juffer t'huis?
laat ik z' eens spreeken.
't is juist na de kerk.
Ja, daar de hoeren preeken.
Jan. blyft ze te nagt uit?
Of komtze haast t'huis, Angniet.
Zy moest verdrinken in d'een of d'andre schutsluis, Of anders zal zy strak hier weezen.
Jan. myn keel is van droogte gekwets, ik moetze geneezen.
'k bid een oogenblik, juffrou komt zo weërom.
Jan. Daar is geen wagten na, meisje, maar ik kom Over een uurtje weer, met wat muzikanten, Wil de vrou dan een deuntje, zellen w' eens helder op tranten.
Seldrement, ik hou zo veel van zang en spel by de vreugd, 't Is de regte zous van de jeugd.
Myn heer, ik zou jou by dat Jan Haagel van speellui niet raaden.
Onze juffer is te fyn, dit ruigt zou aan haar Geestelyke liefde schaaden.
Jan. af propo, van liefde, is jou juffer al getrout?
De nikker, dat moet ik weeten.
Neen, myn heer!
Ze houd Angniet.
Zo veel van de mans niet meer, als voor deezen.
Z' is maar eens getrout geweest.
Jan. maar haar weezen, is het nog wel zo schoon, als ik het t lest verliet?
6.!
Je weet niet, wat al schoonheid dat men in myn vrouw ziet.
Jan. 16 het schynheilige weeuwije, 16 jan.
Wel, dat is goed, wy komen zo eerst aan lant treeden, Wy hebben tussen weg al veel gebrek geleeden, Maar nu moet het zeiltje eens weer in top.
Hoe vaart jou vrou, is zy nog helder van krop?
Je weet wel, wat ik zeggen wil, z' is nog net in de kleeren.
't is voor al puntigheid die wy begeeren Als we uit Indien koomen, want ik ben nog half krank.
En dan met ioren te praaten, dat geeft niet als stank.
Nou, meisje, weetje, watje jou vrou, als ze t'huis komt, zult zeggen?
Dat lekkre Jan van Oostindien haar wel haast eens aan boord denkt te leggen.
Ik heb er in myn jonge tyd, seeker al zoetjes, en lekker gevryd.
'k weet, dat jou juffer nog veel van me zal houwen, maar is ze nog zo vies, als voor deezen, om te trouwen?
Hoe veel kind'ren heeft ze al?
Waaragtig, niet een.
Jan. ja, de slooter weg wierd al vroeg plat gereën.
Maar zeg jou vrou, dat z' haar oude galant heeft te wagten, ik ga terwyl eens drinken, wyl ik hier van dorst sta te smagten.
Nu, zeg jou vrou, als ze t'huis komt, ik kom daatlyk weêr.
Ik zal zo doen, vaar wel, Oostindischen Heer.
FREDRIK, LEONOOR, ROBBERT.
laat ons een Heeregragje langs treeden, En daar van daan na t Nieueiland.
't is een lugje, heeden.
So schoon van gesternt, als ik het oit zag.
Dees avondstond beschaamt de ligtste en schoonste dag.
't is my alleens, wat weg dat wy verkiezen, ik kan by d'een niet meer, als d'andere verliezen.
Reik my uw hand, godin!
ik kus die schoone hand.
Ik kus jou hand!
Dat smaakt als een kooltje van minnebrand.
Maar mogt ik mee myn matres eens kussen, ik blyspel.
Ik zou myn lust aan geen hand, maar in de wyn uitblussen.
Waaren al de lieden van myn aard, Daar wierd niet een zoen, als voor kannen en glaazen gespaard.
Daar koomen twee fyne.
CORNELIA en RADEGOND.
Ja, buurvrou, wist men altyt te gebruiken de zeegen, wat was in de tyd voor ons al heil en nut geleegen?
Zag men de uuren haar snelheid, veel snelder als de wind, men zoudze zo zotlyk niet verkwisten, by d'een of d'ander vrind, maar gaan daagelyks in de Kerk, en van daar wat stil zitten leezen.
Om, van het geen men gehoord heeft, gevoed, en gestigt te weezen.
Maar nu, loopen de fraaiste lieden meest uit de Kerk na de thuin, En gaan daar met malkandren zitten zuipen, de kruin Zo vol, datze de weg na huys pas konnen rooyen.
Het Canalje gaat zig voor de kroeg, en den Overtoom tooyen, En koomen ze eens in de Kerk, 't is maar om te zien wie 'er preekt, op datze nog van den Spreeker zyn naam weeten, als men daar van spreekt.
't is Heedensdaags zo vervallen met de zeeden, dat ik niet weet, hoe een vroom mensch nog word geleeden.
En als men dan hier of daar, nog een schiklyk mensch vind, dan is de nyd als de hel zo verbolgen, en verblind, men weet niet met wat vlek, men de lui zal bekladden, ja wel!
zulke menschen zyn fenyniger als de padden.
Ik zoek 'er geen gemeenschap meë, ik geef de waereld de zak, 'k Leef onbekommert in myn huis, op myn rust en gemak.
Ik plagt voor deezen wel wat swierig te leeven, Maar d'eerste togten, moet men aan de jeugd toegeeven, ik sny alles af, en ik vind, wat verschil in de rust Het is te volgen, een goede of kwaade lust.
Radegond.
Je doet wel, gebuurtje, jou niet veel met de klappers te moejen, men kan 'er naulyk meede om gaan, of ze doen dit gebrek ons aangroejen.
't is een haatlyke pest, altyd op and're te smaân.
Die smaalen wil, vind op zig zelf genoeg stof om te werk te gaan.
Nu, gebuurtje, laat ons de kostlyke tyd niet vrugtloos weg schenken, maar, 't geen wy gehoord hebben, in stilheid overdenken.
Ik ga na myn huis, en wensch u goeden nagt.
Ik ga naar het myne, daar ik van myn kindertjes wort gewagt.
Cornelia bloui can haan deun.
ANGNIEt en CORNELIA.
Angiet.
Wel juffer, benje daar?
ik wil boojenbrood hoopen, t Geluk komt jou heeden, in jou mont loopen.
't is nog al goed, dat men zig zomtyts wat schikt na de deugd, men weet niet, waar het weer te pas komt.
Verheugt Cornelio.
My niet te vroeg, is myn Vader, of iemant gesturven, Waar door ik veel goedren heb verwurven?
hou my niet op, malle pry, is 'er iets goeds gebeurt?
Vaar voort, ondek het my.
Angnist.
't is een Oostindischen Heer, zo eeven eerst aangekoomen, hy is van goud bedekt, als 't Y van stroomen, hy gaf myn een ducaat zo dra hy my zag, hy wenste my hondertmaal in uw naam goeden dag.
Een Oostindischen Heer, wel, wat zal dit weezen!
Hoe noemt hy zig?
help my buiten vreezen.
Hy noemt zig Lekkre Jan, in jou vrysters tyd, heeft hy u wel gekend.
Lekkre jan!
wel, wie of ons den Heemel al weeder zend?
Dat was nog een kaerel, fluks op zyn kooten.
Ja, 't was' of hy de zon een oog uit zou stooten.
't leek een hupze vent, 't was geen wonder, Juffrou, dat zulk een wakker Heer, een jong meisje bekooren zou.
Ik blyspel.
19.0 ik had er al wat bek op, maar ik zal me met de knegt wel genieten.... Cornelia.
Had hy een knegt by zig?
dat zal hem wel voegen.
Myn lekkre jan!
wel, 't hert keert men in myn lyf om.
Wel, ik ben bedroeft, en verblyd, dat hy is weérom Gekoomen, maar nu zel t met myn synigheid honden.
Wel, ik heb nooit schoonder man onder de zon gevonden, hy ziet uit d'oogen als een valk, met een lodderlyk gezigt.
Hy schoot meer straalen by duister, als een ander by 't ligt.
Ja wel, ik mag van Lekkre Jan nog wel hooren praaten, ik kan hem, hoe fyn dat ik ben, niet schuwen, nog haaten.
Hy is nog wel waard, om een dagje met hem van huis te gaan.
Maar wat doen wy hier langer aan de deur te staan?
Ik was wat verbystert en verleegen.
Kom Angniet in huis, om de laamer te veegen.
Lekkre Jan zal haast koomen, 't is tyd dat ik my bery.
'k laat jou den Heer maar de knegt verzoek ik voor my.
Her tooneel vertoont de Kaamer van Cornelia.
Angniet alleen, de Kaamer veegende, zingt, wat is de minnenyd, een haatlyk en onlydlyk kwaad?
wat heil, wat troost, wat raad, vernoegt myn hert?
Dat zo veel pynen lyd.
O duldelooze spyt!
Wat is de minnenyd? enz.
Oostindischvaar!
Gy legt my in het hert.
ANGNIEt, de juffer ziende, spreekt.
YOu op!
ik zie myn Juffrou daar, ontveinzen wy myn smert.
Wel, me dunkt, je bent vroolyk in j' oude daagen.
Je zingt als een Potmos, die stem kan me benaagen. een malle vreugt in 't gemeen duurd niet lang.
Wat, ontsteekt jou de geest tot de zang?
Die ducaat, die ducaat, doet jou zo vrolyk weezen.
Daar is men iets zotlyks in t hooft gereezen.
Ik loof, d'oostindischvaar maalt jou in t hooft.
Ja, vrou, ik ben van myn zinnen berooft.
Oostindischvaar leit men in myn zinnen.
In een oogenblik een ducaat, wat zou me wel in een dag by hem winnen?
Jou malle zottin, je zout alles doen om het geld.
O juffrou!
Daar is hy, daar word gebeld.
Laat hy maar by me binnen koomen.
Of ik nog wel schoon ben?
ik moet m' eens spieglen, o!
'k moet al mey voor de tyd schroomen.
Angniet verbaast weer uit.
Juffrouw, ik was wat te haastig, daar is iemant voor, die me naa jou vraagde, om een oogenblik gehoor.
Ik zei, datje t huis waart.
O, jou zottinne!
Een oude vent, en hy drong daatlyk na binnen Angniet.
Hy Digitized by 20 blyspel.
Hy moest jou spreeken, zeide hy, in spyt van jou belet, ik had de vent anders dit verzoek verzet, maar hy kwam stout teegen my indringen, Cornelia.
Wel, ik kan myn gemoed niet bedwingen, Ik zal de vent weg jaagen, 't is ligt een guit, om wat uit het voorhuis te steelen.
Zo bruit Ons dit geboeft altyd, zo laat aan de deur, met haar schellen.
Kom, kom, ik zel wel maaken, dat me die vent niet lang aan de kop zal lellen.
Wel, t lykt een man van fatzoen, zie je wat voor, juffrou.
Wel wie droes of die ducaat niet behaagen zou?
ANGNIEt alleen blyvende zingt.
De kragt van alle kragten, houd alles in zyn magten.
't Aanbiddelyke geld, houd alles in geweld.
Wie kan het goud veragten!
't buigt alles, en versmelt, De zuiverste gedagten.
't Aanbiddelyk geld De kragt van alle kragten, Houd alles in geweld.
CORNELIA, kreyn jacobzen, angniet.
CWyg, malle doeze, zie wie dat hier komt.
DWei, 't is of de meid me nog zot bromt.
Myn Heer, ik wist waarlyk niet, dat jy die man waart, En nog minder dat jy er de Vaader van waart.
Uw zoon ken ik wel, maar u heb ik nooit gekent.
Nu, ik kan t ook wel zien, wyl gy me zegt, dat gy er de Vaader van bent.
Fredrik, gelykt u, al was hy uit jou troonie gesneeden.
Krin.
Ja die Zoon is een wakker kaarel, hups van leeden, 'k Was voor lang op zyn welweezen bedagt, de oude zien gaarne de voortplanting van hun geslagt.
K heb hem myn meening voorgeslaagen, dat hy moet om een wyf uitgaan, maar hy is wat bloo, en derft, om dit te bezoeken, geen geluit slaan.
In myn tyd was ik een ander man, ik droeg het de meid daatlyk voor.
Die met verstand een gat zoekt, raakt er ligt door.
Met twee driemaal regt het haar gemoedlyk voor te draagen, Wierd ons huwlyk aan al de vrienden voorgeslaagen, En 't wierd goed gekeurt.
't was een meid met capitaal.
En zulke dogters, daar hou ik het meê, maar niet met die kaal En zonder opvoedinge, als groote juffers zyn uitgestreeken, Dat zyn malle doezes van binen, en buiten vol gebreeken.
Een meisje, of een Weeuwtje met geld, is een lekkre buit.
Nou juffrou, hou jou wat staadig, deeze Vent, zo t lykt, komt om jou uit.
Haal een stoel, Snaverfnel, dat deezen Heer kan rusten.
Maar, myn Heer, ik dagt niet, dat jou 't verhaal zo lang zou lusten, dies zal het staan u verveelen.
Neen, o!
Angniet met twee stoelen uit.
Daar zyn twee stoelen, Juffrou, voor jou ieder een.
Maar gaa niet digt by malkander zitten, je mogt in de vlam raaken, dit oudhout is bekwaam, om een goed vuur van te maaken.
Wat mommeld deeze tadde binnens mond?
'k wou dat j' een kinketting om je bek bond, dan zou me jou zagt by de toom houwen.
Nou juffer, zo je deeze Heer niet begeert?
laat ik hem trouwen.
Vertrek uit de kamer, gy moddigę pry.
Ik ga juffer, al dat jy niet begeerd, dat bid ik voor my.
Myn Heer, ik recommandeer my in uw goede graatje.
KRYN JACOBS en CORNELIA.
Die meid is geestig, zy verstaat haar op een praatje, ze raad het niet kwalyk, dat ik uit vryen kom.
Cornelia Gy uit vryen, myn Heer!