floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
’k Maeck gissinge van jae, ze sel uyt dat vadt al weer tappen, Maer dat gae’er om, soo ’t wil, ’k hebb’ de bruy van ’t lappen, En ’t is my oock even iens of ick rijck of erm sterff; Want mijn Peetjen saliger, zey dickwils en menigh werf, Volckert Neeff, wroedt niet te seer om ’s werrelts goedt, Op dat je conniventie je niet in ’t eynde te pijnlijck en wroedt; Alsje leght op sterven, dogh ick mien ’t ’er nou soo nae te stellen, Datse men dan met armoed, en met gien groot goet sal quellen.
’k Sal nae mijn doodt een aer naem naelaten als sommige doen; Daer woont een buyrman van Osenbrugge naest mijnent, die hiet Coen, ’t Is met verlof een Snijer, maer die veugel kan de luy snijen, ’k Wort dol als ick’er om denck, ’t is niet om te lyen; Laest liet onse Trijn een nieuwe bragoen aen mijn swarte wambeuys naeyen, Diese op de nieuwe marckt gekoft hadd’, en meynden hem met ien praetjen te paeyen; Want ze daght ’t is in een ommesien gedaen, en oock bennen wy vrenden, Stracx ginck my die lompen Snijer een reeckeningh t’huys senden: Op den 5.
Meert Volckert-buyrs wambeuys gerapporteert, Maeckt aghtien stuyvers, item drie groot aen stickzy, addeert Nu eens, of dat niet maeckt negenthien stuyvers en een half, Denckt eens om dien huys-duyvel, dat eervergeten kalf.
Jae wel Volckert maet, ’t steelen wort nu vry gemeen, laest Was ick oock in een kroegh, en liet een pintjen of twie tappen; metter haest Wasser aghtehalve stuyver t’ soeck, dat ick dorst, ’k sou de waert noemen.
Je meught wel, ick ben soo dight als een pot, je behoeft voor my niet te schroomen; ’k Giss’ dat ick het oock wel weet, wil ick ’t je eensjes seggen?
Is ’t niet in dat smeerige kroeghjen, aldernaest de vergulde dreggen, Daer die Moff woont, ’k wedd’ van jae?
Dat hebb’ je geraen maet.
Dat docht ick wel, die Moffen bennen geconfijt in dat quaet; Altoos is hy met schrijven doende op het kannetjen van 6. dan op numero.
Dat hy niet de meeste tijdt schreeff, hy sou niet kunnen leven.
Laest begost hy in den slaep, van binnen in sijn bedstee, een hoopen Itemtjes aen ’t schot te schrijven; Sijn vrou wiert wacker, en begost te kijven.
En die verbruyde Moff droomden, dat hy een hoopen volck tot sijnent hadde te drincken.
Dat krijt, dat krijt salder sommige noch soo laegh doen sincken.
Se moeten ywers de kost me winnen, sy bennen te leuy om te wercken.
Kom gaen wy nae binnen, ’k mien mijn hart wat te verstercken, ’t Is ’s avonts wat koel om hier buyten te sitten, tre in mijn Heer.
Excuse mooy Monsju, ick geeff Lubbert oom die eer, Dat is de outste.
Tre in, wat stae je te draelen.
Dat gaet je voor, de achterste sal ’t lagh betaelen.
Aert en Crelis, tegen malkanderen uytkomende.
Aert.
Wel maet, benje daer?
hebb’ je niewers geen ongemack vernoomen?
Crelis.
Niet, als ick sagh stracx twie luyden uyt de Halsteegh koomen, ’t Scheenen twie jonge luy, eleweken Aert, se hadden ’t soo druck, Se soenden malkaer soo dapper, en se liepen met een ruck De hoeck om, en se bleven gins op een hooge stoep staen praeten, Hy klopten wacker aen, ’t scheen sy wou hem niet in laeten.
Wat komt gins op donderen?
* Volckert, droncken zijnde singht:1.
De droely, wat ick ben soo krom, Ick weet my nou gien raedt, ’k Wou dat mijn vrou was lam, en stom, Soo dee’se my gien quaedt.
O fy, o my, wat gaet my aen?
’k Weet niet hoe ick dit stel, Ick vrees se sal my dapper slaen, Want se kan’t soo vreeslijck wel.
Maer maeckt de pry het al te bond Het ruyntjen moet van stal, Ick maeck haer wel een dubbelde mont, Jae by mijn keel, ick sal,* Soo ick mae dees’ corasy hou, Haer kerven, als een vis, Ick wedd’ dat ick haer dapper klou, Of sy my, dat’s gewis.
Wel fijnman, wat maeckje hier soo laet Te raesen by nacht, en dat met een bloot mes in je handt, wel maet!
Soeckje hier questy?
Neen ick mannen, in geenderley manieren.
Je hebt niet goets in ’t sin, voort, voort, je bent ons gevangen.
’k Sou ’t by jou luy licht beter hebben als t’huys, of je moest my hangen, En soo boos giss’ ick benje niet, wat zulje oock met my doen?
’k Ben soo droncken als een snip, je hebt my nou goet te voen.
Wat benje voor volck, benje Adels, en sulje nae de waght gaen?
Ackeraliment, dusken houwer, met sulcken vreselicken bardesaen.
Wel dat lijckt een droncken sul, we mogen hem laten loopen; Fijnman, gae jy nae huys toe, je bent al wel bedroopen.
Ick soeck mijn leven geen moeyte, maer mijn wijf wel, onse Trijn.
Dat raeckt ons niet, bewaer je vier en light, de klock heeft thijn.
’t Bennen soo waer stoepjes, ’k mienden dat het wat bysonders was, Maer nou lijckt het offer niet een deeghlijck man onder was; Och!
nou sel ’t op ’t lant hagelen, hoe koom ick noch in huys?
Daer isser my ien aen mijn hals doende, is ’t ien vlooy, of een luys?
’t Is een meulenaers vlooy, ’k hadde’ hem aers aen een gouden keten laten schaecken, En trecken’er mee nae de Delfse Kermis, daer kanmen’er groot gelt mee maecken.
Nou dat gaet nae huys toe, ick durf niet, ’t moet evenwel wesen; Ogh mijn broeck die beeft soo, ’k ben al half doodt van vresen.
Griet Smickbuyls, Trijn Mans-kraght, en Pleun, saemen met de kist uyt.
Och lieve Trijn, ’t is te laet, hy komt niet t’huys, je hebt’er gien noot van, ’k Vrees datje hem al quyt bent.
Wel wat leyt daer an, Hadden wy dat luck maer, evenwel laet ons de kist hier neer setten, Of hy quam; maer hoor, je luy moest daer wel op letten, Datje hem aen ’t slaepen krijght, ’t sal my nieuw geven wat hy sal seggen; Ick weet niet Suster, hoe datje ’t soo kunt overleggen.
Volckert van binnen.
Pleun!
Och Peetjen daar is hy.
Wel we bennen noch niet klaer.
Pleuntjen sal ick wel in huys durven komen?
Och jae mijn vaer.
Loop maer so lange in een hoeck, hy sal gien kist durven opmaecken; ’t Is even iens of jer in bent ofte niet, kom waer is ’t laecken?
Maeck op nu Pleun.
Och Oom, Peet is doodt, je hoeft niet te schroomen.
dits misselijck, is ’t waerheyt of bennen ’t droomen?
Och Volckert waer benje weest, je vrou is so haestigh gesturven.
Soet, soet, so dight niet by, ze vat my aers noch wel by de lurven.
Wordje mal?
sy is doodt.
Heeftze belooft datse doodt sal blijven?
Och was ick ’t verseeckert, maer kanze dan nu niet meer kijven Of slaen?
Schaemje wat jou geck, hebb’je ’t je leven ehoort?
Isse dan mors doodt, en sullen wyze meugen begraeven op jou woordt?
Hy loopt ver     ’k Vrees datse dronken is, en datse nieuwers af weet; ey Pleun van de kist.
Maeckt de kist eens open, en laten wyse noch eens sien om den deun.
Och Oom, hoe meughje ons so quellen?
Vraegh’er iens ofze doot is, Dan ben ick gerust, dan weet ick seecker datter gien noot is.
Jae wel Volckert, wat sal ick seggen, je bent een wonder man.
Loopt Pleun, haelt ons dan een smockeltjen, in onse vaens kan, Ick moet de rouw van ’t hert drinken.
Pleun breeckt de kan. Pleun.
Och lieve Oom, vergeeft my, ick kan ’t seecker niet gebeteren.
Denckt eens Pleun, dat onse Trijn noch leefde, hoe zouse jou de stucken nae de kop veteren: Ick ben soo quaet niet.
’t Is evenwel een seven stuyvers kan, Men kanse soo haest niet winnen.
Wat leyt jou daer an, Of mien je in plaets van mijn vrou, over my nu te kommanderen, Ick waerschouje Griedt, hou je beck, of ick selje een paer blaeuwe oogen vereren, ’k Hebb’ van die munt een tijdtlanck soo veel ontfangen, Je moest niet veel praet maecken, ’k souwer jou light wel een paer overlangen.
Ick spreeck immers gien quaedt.
Ick wil ’t oock niet verstaen, Daer Pleun daer is een vaen, se meugen jou ien kan lienen, Maer blijft my daer niet te labbekacken, maer rep je bienen, En seght teghen Aeghjen dat haer man over morghen mee sal te begraffenis gaen, Sijn naem sal gelesen worden, laet se hem daer tegen een beff klaer maecken: hebb’ je ’t verstaen?
Iae Oom, ick sel daer datelijck nae toe gaen.
Och Volckert, hadd’ je dogh in huys geweest, se hadd’ je soo gaern gesien, Och sy riep soo om je, se wouje noch ien kus geven.
Ick mien Een paer dicke oogen in plaets van een Testament, Want daer ben ick altoos by haer leven aen gewent, Maer hadd’ se aers niet te segghen, ginck se soo voort leggen sterven?
Och se was soo bekommert, dat je al dat drincken sou bederven, En oock heeft se op jou versoght, dat je niet weer soudt trouwen.
Ho, ho, dat ’s mis, sou ick my van ’t vrouw volck onthouwen, Dat ’s my onmogelijck, ’k peur datelijck wel op de kittel jaght.
Pleun uyt met de kan. Volckert drinckt.
Trijn Manskraght, wil hem van achteren met de beusem op ’t hooft slaen, doch Griet belett dat, en stoot haer stilswijgent wegh.
Lieve Oom, hoe spreeck je soo qualijck, je bent niet wel bedaght.
Wel Pleun ick ben een gladde Weeuwenaer, en nu staet het my vry.
En wat raeckt het jou oock, je bent al me een stoute pry, ’k Sel nou nae jou niet luysteren, dat je ’t wel versint.
Och Swaegher, ik ben soo droevigh.
Tut, tut, wint, Die doodt is die wort haest beschreyt, en vergeten, Ackermaskes, my dunckt ick sie haer verroeren door de spleten, Gut ick kreegh soo’n grillingh op mijn lijff, avous Griet.
’k Danckje vaer, wel ick weet niet waerom datje verschiet.
Jae wel Griet, de doodt heeft my wel een dienst gedaen, ’k ben heel bly.
Schaemje wat, geefje soo weynigh omje vrou, fy.
’k Wou dat ickje niet kon.
En ick wou om gien blanck datse in ’t leven was.
Ick hebb’er al vergeten, ’k wort alrede weer soo groen als gras; Tegen een Vrydagh speurt my weer een wijff op, dan moet ik uyt vrijen; Want ’t is my onmogelijck, dat ick my sonder vrou sou lijen.
Jae, jae, je bent inde boonen, ’t schijnt je moet soo wat mallen.
Neen ick mien ’t in ernst, wel ick mocht aers in hoerery vervallen; ’t Is te periculeus voor de Weeuwenaers.
Laet Pleun noch een smockeltjen halen.
Pleun is te bedd’, ’t is laet, de luy souden’er oock op smaelen.
In vryigheydt gesproocken Griet, ’k sou van avondt noch wel een half schellingtjen vermallen.
Schaemje wat, daer je Vrou doodt is, beginje te raeskallen?
Of benje in de boonen, hier is noch een brandewijntjen, avoes mijn vaer.
Grandmarcys Griet, maer hoe raecken wy met de begraffenis klaer?
Dat sullen wy morghen wel besorgen.
’t Sel my nieuw geven wat ick weer voor een staeltjen sal opdoen, ’k Nam’er wel twie voor ien, dat ick dat mocht doen.
Nou mijn vaer, ’t is laet, drinckt maer, je praet Al te veel, ’t is best, datje nu nae bedt gaet.
Avous dan Griet.
Soo mijn vaer, nu salje wel kunnen rusten, oock?
Tut, tut, dat’s maer ien mutsjen, dat’s soo veel als roock, Ick mach’er wel ses op.
Nou Swager, geefje inde rust.
Goede nacht Griet, doch holla, eerst eens gekust; Wat ick krijgh vaeck van ’t soenen, laet ick wat bedaeren.
Sy gaet sitten.
’t Is wel mijn vaer, geefje in de rust, soo bytje niemant blaeren: Kom Volckert leghje hooft maer achter-over, soo mijn vaer.
Griet staet een weynigh stil.
Kom Suster, hy snorckt als een Varcken, nu bennen wy klaer, Loopt Pleun, haelt het riedtschap en de tafel van vooren.
Wat ick ben soo vreeslijck quaet, ’k vat hem stracx by de ooren: Dat eervergeten beest, denckt eens kinderen, hoe was hy verblijt Over mijn doodt, ’t is wonder dat ick hem de neus van ’t hooft niet en byt.
Sy schreyt.
En hy praeten datelijck weer van trouwen, ick kan ’t niet vergeten!
’k Wou dat ick hem gisteren hadde kreupel of doodt gesmeten.
Soet Trijn, je moet soo niet raesen, anders is ’t spul verbrodt, Je weet wel dat ick’er niet om geeff, of drijfje de spot; ’t Is immers geseyt, dat wy met saghtigheyt hem ’t drincken Sullen verleeren.
Jae wel, ’t selder van avondt noch lelijck stincken.
Soo Pleun, dat is wel, laet ons nu de kist wegh setten, Dan is alles bestelt, dan hebben wy nieuwers op te letten.
Hier is sijn nijptangh noch, met de muts, en ’t schortekleet.
Brenght oock een kaers, kinders, op datje doch niet en vergeet.
Griet set hem de muts op, en bint ’t schortekleet voor.
Siet onse droncken bloedt daer nu eens sitten proncken, Ick ben soo quaet Griet, ’k vat hem wel by de schoncken, En smijt hem blond, en blaeu.
Soet, hy sal hem stracx wel bekeeren.
En soo ’t ten besten uytvalt, soo salje my de nieuwe schort oock vereeren?
Jae ick, by mijn vrouwen waerheyt, kom gaen wy nu nae binnen, Ick verlange al, wat dat hy eerst sal beginnen.
Volckert wort suysende wacker, en verschrickt.
Wel hey !
wat ’s dit te seggen, droom ick, of is ’t waer?
Wel jae, ick ben immers wacker, en sie het al te klaer, Waer of de kist is, met mijn doode vrou?
Dit maeckt my verbaest, och hoe raeck ick soo in ’t nou.
O, my, hoe is dit soo, wel hoe kom ick hier allienich.
* Stracx waeren wy met ons dryen, en nu vooght in huys, Och, wat hoor ick gins inde hoeck, my dunckt ick hoor geruys, ’k Vrees, dat het mijn heer de Doodt is, die hem vermaeckt met de buyt, En dat se een Lavingioentjen danssen, met deese doode bruydt, Wel ick giss’ onse Trijn* heeft de kist in ’t voorhuys geset, En dat ick droncken zijnde, daer niet eens op hebbe gelet.
Maer, hoe komt mijn riedtschap hier?
dat kan ick niet verstaen!
Dat moet Pleun, of Griet gebracht hebben, ick hebb’ ’t niet gedaen, Wel dit is misselijck, ick moet wat gerucht maecken.
En dan sal Griet, of Pleun my wel genaecken.
Pleun verbaest uyt.
Hoe tierje soo Oom, wat komtje over?
och onse Peet sal ’t hooren!
Wel ze is immers doodt, die sal ons nu niet meer verstooren.
Droomje Oom, of wordje mal, is je dat soo vergeten?
Sy heeft je immers gisteren avondt noch lustigh gesmeten, En bevool je de hiele naght te wercken, och ick vrees sy sal komen.
Ick segh, dat ze doodt is, je behoeft niet een beet te schromen, Je hebt te veul Brandewijn gedroncken, roept Griet, ick moet haer spreecken.
Och lieve Oom, praet soo hart niet, Peet sou ons bey de neck breecken, Trijn uyt.
Mijn lieve Oom, je bent op een dwaelwegh, hoe raeckje dus aen ’t mallen, Volck.
O, my, wat raedt, ick wort soo angh, al mijn moet begint te vallen.
Wel schelm, wat hebb’je de meyt by nachte op te roepen, segh?
Och Peetjen, slaet hem niet, sijn sinnen bennen alle vijf al wegh.
Terstont seght my, wat jer me in ’t sin hebt, waerom werck je niet?
Ey Trijn, slaet doch niet, ick ben soo vreeslijck in ’t verdriet Geweest, ick sel ’t vertellen.
Ick moet slaepen jou vercken, Sal je ons by nacht stooren?
geef je datelijck weer aen ’t wercken, Of ick sel je op de huyt sitten.
Ben je dan niet doot?
Doodt?
kom dat sel ickje eens laeten voelen, hou daer; ick rolje stracx als een kloot, Jou droncken hondt, salje my noch quellen?
Och wijfje weest doch te vreen.
Ick sal je wat schrickelicx verhalen, ey hoort nae mijn reen.
Wel, wat hebb’ je te seggen?
Wat is hier te doen, hoe is ’t Vaer?
Och Griet, ick ben soo bekommert, ick bidd’je siet daer Onse Trijn die leeft weer.
Dat weet ick wel, ’k hebb’ van haer doodt niet gehoort.
Denckt eens Suster, ’t is wonder, dat hy in den dronck niet versmoort, Hy heeft ongetwijfelt gedroomt.
Och neen Trijn, dat ickje seg is waer.
Wel Volckert benje geck, se leeft immers, en sy staet daer Voor ons oogen, wel mijn lieve vaer, hoe is’t benje betoovert?
Daer hebb’ ick gien noodt van, was Croonenburgh soo wis veroovert Als ick dat gesien hebb’, en oock soo ben j’er selfs mee by geweest.
Ick hebbe in acht dagen dit huys niet gesien, ’k ben bevreest Dat hy van sijn verstandt berooft is; och Suster wat sul je beginnen?
Hy is hiel op een dwael-wegh, hy is berooft van sijn sinnen.
We meugen hem vast sluyten, soo sal hy ’t drincken wel laten.
Sy bint haer kousebant los.
Kom, binden wy hem sleghts vast, waer toe langh te praeten?
Ick bidd’je Wijfjen hebt wat preferencij, ’k sal ’t je vertellen, Je sult’er van verschricken; ey wilt my dogh niet meer quellen.
Stille Suster, laten wy hem eens hooren.
’t Is gien loogen, Daer heeft een doodtkist gestaen, en Griet sey met schreyende oogen Datje doodt waert, en wy spraecken noch van andere saecken, En doen nae bedd’, ’k hebb’ ’t met mijn oogen gesien, en dorsje niet genaecken; ’t Is soo waer als ick leeff, ick wilder de doodt op sterven.
Och dat is spoeck geweest, hy sal ons en ’t huys noch bederven: Hebb’je hier een doodtkist gesien, of ymant in mijn Susters schijn?
Wel hoe is ’t mogelijck?
je waert soo dronken als een Swijn, En rolden gins en weer, en kost pas ien woordt spreecken.
Jae wel kinders een doodtkist gesien, dit ’s een misselijck teecken: Dit is een voorbode van jou doodt vaer, je sult niet langh leven, Jou glas is uit geloopen, mijn lieve maet, denckt vry om de doodt:* ’t Is gedaen, je bent verdroncken, ’t selje haest begeven.
Jae wel is ’t spoockery geweest, ’k begin te schricken en te beven; ’k Hebb’ oock met het spoock gedroncken brandewijn en bier.
Denckt eens Suster, hoe sal ’t noch enden met dit overgeven dier: Hy sal geen goeden doodt sterven, dat staet te bevresen; Sijn doodt is nu al bestemt, hy sal ’t niet lange maecken; ’k Wou dat by al wegh was.
Och ’k begin te vresen: Ey kinderen troost my wat, ick sal soo’n goet kneght wesen,* ’k Sel nooyt meer drincken als my lust, och Trijn je moet gien haet dragen; Als ick weer droncken ben, soo meughje my wel in stucken saegen, Of slaen my doodt, och ick hebb’ soo veul uytgestaen.
Jae wel Griet, wat staet my te doen?
’k ben heel belaen, Ick magh van hem afscheyden, ick kan soo niet leven.
Soet wijfjen, ick bidd’je wilt bet my doch vergeven, Ick sel soo vlytich wercken.
Nou Trijn, hy sal hem beteren.
’t Is wel, soo by hem weer krom drinckt, ick sal hem soo veteren, Dat by ’t sijn leven niet sal vergeten, foey jou droncken beest, Hebb’je hier een doodtkist gesien, of ben ick doodt geweest?
Och jae Trijntjen, maer nou geloof ick dat bet gespens was, De een geleeck onse Griet soo perfeckt, of ’t een mensch was.
kom laet ons nae binnen gaen, ick ben soo vervaert.
Nou mijn vaer, setje hooft maer gerust en bedaert.
Jae wel Griet, wat sal ick doen, hy is van ’t verstant berooft.
Nou Suster weest soo quaedt niet, je hoort immers, dat hy belooft Niet meer droncken te drincken, wat sal hy anders seggen?
Och die kist, die kist sal my wel vier daghen in ’t hooft leggen.
Swager je siet nou, dat je hersens bennen ontstelt, En je weet dat je met al dat drincken jou, en je vrou quelt: Belooft haer datje dat sult laeten.
Ick sel Vrou, Je meught my wel gelooven, in ernst, ter goeder trou.
Kom aen dan, en geeff me je handt, als een man met eeren.
Maer dat gespoock, sou my dat oock noch kunnen deeren?
O my, ick ben hiel verbaest, hoe koom ick tot bedaren?
Dat was de reghte slagh, soo moeten s’ alle vaeren.
Dat was heel wel versint, en door mijn kruyn bedacht, Dees list is wel geluckt, ick wensch je goede nacht.
A. T R.
DE MEDEVRYSTERS, BLYSPEL.
t'Amsterdam, By de Erfgen: van Jacob Lescailje, op de Middeldam, op de hoek van de Vischpoort, 1689.
de Supplianten geliefden te verlenen Octroy ofte Privilegie, omme alle hunne wercken reets gemaeckt ende noch in 't licht te brengen, den tyt van vyftien Jaren alleen te mogen drucken en verkopen of doen drucken en verkopen, met Verbot van alle anderen op seeckere hooge peene daer toe by Ons te stellen ende voorts in communi forma.
Zo IS 't, dat Wy, de Zake en 't Versoek voorsz.
overgemerkt hebbende, ende genegen wesende ter bede van de Supplianten, uit Onze rechte wetenschap, Souveraine Magt ende authoriteyt deselve Supplianten geconsenteert, geaccordeert ende geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen ende octroyeren mitsde en, dat zy geduurende den tyt van vyftien eerstachtereenvolgende Jaren de voorsz.
Verbiedende daerom allen ende eenen yegelyken deselve werken naer te drukken of eelders naer gedruekt binnen den selve Onsen Lande te brengen, uyt te geven ofte te verkopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebrachte ofte verkogte Exemplaren, ende een boete van drie hondert guldens daer en boven te verbeuren, te appliceren een derde part voor den Officier die de calange doen sal, een derde part voor den Armen der plaetse daer het casus voorvallen sal, ende het resterende derde part voor de Supplianten.
Alles in dien verstande, dat Wy de Supplianten met desen Onsen Octroye alleen willende gratificeren tot verhoedinge van hare schade door het nadrucken van de voorsz werken, daer door in geenige deele verstaan, den Inhoude van dien te Authoriseren, ofte te avouëren, ende veel min de sel e onder Onse protectie ende bescherminge eenig meerder credit, aansien ofte reputatie te geven, nemaar de Suppliante, in cas daar in yets onbehoorlijkx soude mogen influëren, alle het selve tot haren laste sullen gehouden wesen te verantwoorden, tot dien eynde wel expresselijk begerende, dat by aldien zy desen Onsen Octroye voor de selve Werken sullen willen stellen, daer van geene geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie sullen mogen maken; nemaer gehouden sullen wesen, het selve Octroy in 't geheel ende sonder eenige Omissie daar voor te drukken ofte te doen drucken; ende dat sy gehouden zullen zyn een Exempelaer van alle de voorsz.
Ende ten einde de Supplianten dezen Onzen Consente en Octroye mogen genieten als naar behooren: Lasten wy allen ende eenen yegelyken die 't aangaan mach, dat sy de Suppliante van den inhoude van desen doen, laten en gedogen, rustelyk en volkomentlyk genieten, ende cesserende alle beletten ter contrarie.
In 't Jaar onses Heeren en Zaligmakers duysent ses honderd vier en tachtig.
De tegenwoordige Regenten van de Schouwburg, hebben het recht der bovenstaande Privilegie, voor dit Blyspel, vergund aan de Erfgenaamen van J. Lescailje.
Den 25 July, 1689.
Philippyn, Knecht van Alonce.
Izabel, Minnaares van Alonce.
Elize, Meid van Izabel.
Alonce, Minnaar van Izabel en Philidia.
Philidia, Medevryster van Izabel.
Lope, Vader van Philidia.
Ferdinand, Broeder van Izabel.
Frederik, Waard.
Waardin.
Het Tooneel is te Lissabon.
De medevrysters.
Philippyn, wakker wordende op een hoop steenen.
WAar ben ik?
en wie droes heeft me op deez' plaats gebragt?
Ik ben half dood van kou, en heel beslikt, 't is nacht; Vervloekt zy eeuwiglyk die hoop van mest en steenen!
't Is of myn lendenen gebrooken zyn.
waar heenen Zal ik nu gaan; dewyl 't zo donker is?
naar wien?
Ja zelfs, ik kan geen hand hier voor myne oogen zien; Maar ik begin hier van de reden te bedenken, 'k Weet dat Elize my op gist'ren kwam beschenken Zo rykclyk met wyn, in 't huis van Izabel.
Ik moet bekennen, dat die meid is puik en wel: Zy is niet laelyk, en daar by is zy heel aardig; En ze is een vryer, zo als ik ben, ook wel waardig: En zeker ik moet niet heel kwaalyk by haar staan, Om dat zy gist'ren zo veel kosten heeft gedaan; Zy was heel yverig om wyn voor my te haalen, Ik wed dat zy wel ruim vier guldens moest betaalen.
'k Was gist'ren na den drank, 'k bekent, byzonder graag: Ik had ten minsten wel twee stoopjens in myn maag, En, zonder twyffel, na dat ik zo heb gezopen, Is door de kracht der wyn de kop my omgeloopen, En vader Bacchus heeft my op deez' plaats gebragt, En hier doen slaapen heel gerust tot in de nacht.
Ik twyffel 'er niet aan, 't is zonder wederspreeken, 'k Heb pyn in 't hoofd, en dat 's hier van een zeker teken; 't Verhemelt is my droog, 'k voel dat de keel my zwelt, 't Orloogie is my ook voor twee dagen wel ontstelt; Die zwaarigheid die was noch licht'lyk te verdraagen, Maar 'k voel al regenen een hagelbui van slagen.
'k Raak met myn meester, dat 's gewis, in ongenaa; Want hy had plaats bestemt nu met Philidia; 'k Moest daar ook weezen, en ik heb, na myn gedachten, Hier morgen al goê tyds de straf van te verwachten, En mooglyk, als hy my heel dicht geslagen heeft, Dat hy my zonder geld myn paspoort noch wel geeft.
De duivel haal de min!
dorst ik myn oog betrouwen, 'k Zou deze straat, voor die, daar 'k weezen moet, wel houwen.
Daar woont Philidia, en zo my myn gezicht Nu niet bedriegt, zo zie ik in haar huis noch licht.
't Kon zyn dat zy hem wachte, en dat hy 't heeft vergeeten; Indien dat ik nu maar hoe laat het was kon weeten.
Maar zo 'k niet mis en zie, komt daar reeds iemand aan, Van wien ik lichtelyk die zaak wel zal verstaan.
Izabel, Elize, Philippyn.
ELize, 't geen gy zegt, dat komt my vreemd te vooren, Alonce is ontrouw, en verlaat my?
wat wy hooren!
En nu de ondankb're meest verliefd moest zyn, breekt hy Zyn boeijens, en verlaat me?
ô snoô verraadery!
Maar, 'k wil niet denken, dat hy, na wel duizend eeden, Zich zelf begeeven zou tot zulke trouwloosheden.
Elize.
Geloof my, Philippyn die heeft my dit vertelt; Zyn reis naar Vlaanderen die is al vastgestelt.
Een nieuwe schoonheid heeft zyn ziel reeds ingenomen, En zyn besluit is om deez' nacht by haar te komen.
Ik wil nu zelf, Elize, al strekt my zulks tot pyn, Getuige van 't geluk dier trouweloozen zyn.
Zyn wy noch ver van 't huis 't geen ons is aangeweezen?
Zie toe, de ontrouwe zal myn byzyn hier niet vreezen.
Philippyn.