floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Want ik kan het aan je ooge zien, dog daar is niet aan geleegen, Ik heb zo eeve gezeyd, dat een loge zomtyds een goeje zege, Kan brenge in de zak, is dat niet waar Musjeurs?
Is 'er imand onder je alle, die verzien is met de beurs?
Zo pas 'er op, want ik weetze wonder wel te snuyten.
Komt uyt termuyten, Liefje naar buyten, Daar boord men de Voog'le sluyten.
En te Wyk op Zee, beet me een Hond in de kuyten, Zo dat ik by me zoole in geen vier daage loope kon, En ik had niet in me zak, als nog een Luykse Dukaton, Dog evenwel kouragie, ik ging by een Visser logeren, Daar zou ik een Daalder in de week, voor Eeten en Slaape verteeren, Maar ik had 'er pas drie daage geweest, of ik was al verzeyd, Dat is te zeggen ik had me verlooft aan een jonge Meyd, Die zo zot naar myn waar, als Prokris tot haar uytgeleezen, En daar op zong ik.
Zou het Minne schande weezen?
Als 't in deugd en eer bestaat?
Neen beget, want riep ik myn hondje, zo riep zy myn toeverlaat, Bloet!
wat waar ik bars, ja 'k meende dat myn gat een Kardinaal was, Maar weynig wist dat Meysje, dat ik ook zo drommels kaal was, Nou, dat liep zo heen, tot den dag dat me trouwe zou, Doe leende die goeje sloof een Jak van haar buurvrou, En ik kreeg een ouwe vaale Rok aan me gat, van een Vent die daar woonde.
Ja ik leek wel een Rogstekker van waard doen ik my vertoonden, Dog wy ginge na de Kerk, en wiere een Paar, En doen wy t'huys kwamme, waarder ook een Keetel met schoone Wyker scharre gaar, Ook twee Konynen, aan een verroeste Dege gebraaden, Maar nu geef ik de Musjeurs eens te raaden?
Wat men dronk?
hoe spreekt'er niemand niet?
Wy dronke van dat goet dat me te Amsterdam Roosegrafje hiet, En dat waar by den houten Duyvel ons Bruylofs Banket, Zo dat ik wel mogt Zingen.
Een potje Raapen, En daar meê slaapen, Want wy ginge voort na Bed.
En wat me daar zamen uytvoerde, dat behoef ik niet te snakken, Dan staat genoegzaam bekend in de Cineesche Almanakken, Maar ik had in 't kort een walg van al die vreugt, en Zong.
Zoete Ieugd, Het zyn maar zotte dingen, Die om een korte vreugd, Zuy zuya, op moet zingen, Koop zoete koek, Mang'le, en Razyne, koop zoete koek.
Want eer een Jaar ten eynde was, had ik al een Jongen die moest in de Broek, Doen waard holderdebol, om Luyers, en Pislappe te koope, Ik lied Wyk op Zee myn krent zien, en ging na Haarlem loopen, Daar woonde een Nigt van me, daar kreeg ik tien daage Logimend, Wel hede sprak zy tege myn, gy bent nu een andere Vent, Als toen ik u voor nege Jaare zag Neef Krispyntje, Dat's waar Nigt, dog zy trok aan 't verkeerde lyntje, Want zy meende dat ik van myn Ouders daar om een plysiertje kwam, Kom zyse, wilje meê, het is Kermis te Sparrendam; Ja, antwoorden ik haar, en wy stonde niet lang te faaze, Maar ginge na de Kermis, en spronge met de Sparrendammer baazen, Eens deftig in de bogt, en ik toonde dat ik meê een aardige knevel waar, En zong.
De Kermis raar, Die komd maar eens in 't Iaar, hy Spreekt.
Dog s'avonts, doen raakten ik in een groot gevaar, Nu mooge de Heeren vraagen, hoe Krispyn, wierd gy doorje bakhuys gesneeden?
Neen dat kunt gy wel beter zien, hoor ik zal u alles ontleden, Het ging met myn', als met die Man, die wel een Kruywaagen van doen had, Of anders.
Ben ik nu dronken, of ben ik nu zat, Ben ik nu dronken, of ben ik nu zat, Ben ik nu dronken, Of ben ik beschonken, Ben ik nu schief, of waggel ik wat.
Want ik bruyde zo plomp verloore van den Dyk, met myn gat Van bovenneer in 't Y, dog ik ging terstond aan 't schreeuwen, Zo dat de Boeren, aan kwamme loopen als jonge Leeuwen, En trokken myn by Armen, en Beenen weer op het Land, ô!
Ik moet'er nog om lagchen, daar kwam een Besje Die vroeg waar is den brand?
Ag Moertje!
antwoorden myn Nigt, daar is geen brand geroepen, Dat is goet riep de ouwe sloof, en zy begon te poepen, Dat ik meende dat Jupyn weer met de Reuse in Batalje was, Wy raakte in de kroeg, en daar kreeg ik voort een glas, Met van dat goet, ey!
hoe zal ik het nu beduyen, Men zet het wel op Lepelbladen, en op and're Kruyen, Ja het was.
Goeje drank, der dranken, Gebrouwe voor de Kranken, Tot koeling van haar pyn.
Het waar Spiritus Jinipri, ô neen, ik wil zegge, Brandewyn, En daar lapten ik voort een glas van in me darmen, Dat ging my weder van het, hooft tot aan de teenen verwarmen, Waar op dat ik zong.
Nu weer aan het Kermis bouden, Die nog is verzien van Geld.
Want de Boeren tot klyne Jongens, yder was een Held, En me danste naar de Veedel, van al wat me haast kan bedenken, Van malle Symen, en van ik zalje eens wenken, De Bootermark, de Haarelemmerdyk, en van je Suster de dolle Hoer, Dorateetje, de Mossele, Wilhelmus, en de groene Boer; Ook van 't Juffertje, de Fransse my, de Krand, ook Klarinde, Ik danste onder de Boere, als malle Jan onder de blinden.
Daar zat 'er een, die had zyn Mes opgehangen, voor de geen die Snyen wou, Daar zat 'er weder een, die bragt Kalven te Mark zonder tou, Of anders gezyd, hy bespoog hem van het hooft, tot aan de voeten, Daar lag'er een op de vloer, met zyn Neus in de stront te vroeten, Ja schopten, en vloekten, als of hy een uytzinden waar, Knarsten op zyn tanden, en trok zig zelve by het Hair; Waarom ik lagten, en Zong.
Dronkaars zyn gelyk de Beesten, Als men hier beschouwe kan, Ook vind men veel kwaje geesten, Als de Wyn is in de Man.
En zo als ik dat gezongen had, gooyden een Boer met een Tinne kan, Myn na de kop, dat hy door de ruyte vloog in t' water, Ik stoeg een paar blikken op, en vroeg, is dat op myn gemund komfrater?
Dog hy sweeg stil, en dat duurde tot Auroor haar gulde Poort ontsloot, Doen waar 't repje, scheerje, Ja alles scheen wel dood, Wy betaalden ook ons gelag en gingen na huys toe faazen, Maar onderweeg hoorden ik nog eenigen van die Sparrendammer Baazen, Die al vroolyk zongen.
Doen ik laast te Sparrendam, te Kermis had geweest, En zou naar huys toe varen, ontmoeten myn een Geest, Hy zo dronken, hy zo dronken, hy zo dronken, als een Beest.
Ik dagt Mannen gy liegt het niet, want zy waare meest Alle zo vol Wyn, als een ey vol zuyvel kan weezen, Wel Krispyn vroeg me Nigje, hebje wel ooyt van zo een Kermis geleezen?
Ik gaf haar tot antwoort, gut het ging'er tebak, Want vrinde regt uytgezyt, ik pisten die zoete sloof maar wat in haar zak, En bleef nog twee dagen by haar om dankje te bewyzen, En doe ging ik Krispyn, van Haarlem na Amsterdam toe reyzen, En daar op zong ik.
Dat gaat na Amsterdam, Dat eerst van Visschers kwam, Maar nu een Koopstad, En een loopstat, hy Spreekt.
Dog daar viel voor myn niet veel te koope, want myn beurs was drommels plat, En een die daar geen Gelt heeft, weet zeer weynig te kreuken.
Revelje voe, een schraale keuken, Revelje voe, ik had geen splind.
Ik leefde by me keel wel vier dagen van de wind, ô!
Dagt ik, het is beter te steelen als te branden, En liep by een Bakker, daar kreeg ik een regel Wittebrood in myn handen, Ik speelde broekt hem, want het is voor een Man, Die groote honger heeft en geen duyts bol betaale kan, Maar zy riepen voort hou den dief, en tot myn ongelukken, Daar kwamen twee Luysevangers, ja twee oude krukken, Die liep ik in de Mond, zo dat ik ô wat spyt: Gelyk de grootste schelm daadlyk wierd na de Boeye gelyd, Zo dat ik doe wel mogt zingen.
t' Smorgens vroeg als 't was schoon dag, Hoort toe men zaltje verklaaren, Zy bonden myn by me Armen vast, En myn Hertje viel myn zo swaaren, Zy lyden myn door de Stad, En de Burgers fopte me wat; hy Spreekt.
Ook hoordem ik, dat 'er veele riepe: dat lykt een olyke plat, Nou, ik dan in de Boeye komende, waar 't krek verhoordag, zo dat ik niet hoefde te wagten, Daar kreeg ik daad'lyk myn Vonnes; om veertien dagen, en veertien nagten, In 't Rasphuys te zitten, en te speelen met de Zaag, Maar ik gooyde de heelen peeskit in 't rumoer, want ik was drommels traag; Dog het ging met myn.
Zy bragte myn in een Eys're klamp, Wie duyvel zou haar bedanken, En op de plaats, daar staat een Paal, Van dikhout, zaagtme de planken, Al heb ik dat ongeluk eens gehad, Nu ben ik Burger van de Stad, Nog een keer, Hy dan word ik wel een Raads-Heer.
Maar steele dat doen ik me leven niet weer, Nou, ik zat dan veertien dagen opgesloten by de boeven, Daar ik me by me keel, nog om moet bedroeven, Want alle dagen was meest onze Spys, Karremelk met Gort, of Boonen met Paardevlys, En 't waar al werk, voor die, en die, of gy krygt uw huyt vol slaagen, ô!
Het is niet om te zeggen, wat ik al moest verdragen, Dan waaren der die zongen het Lietje van ag wat een kruys, En weer andere die lolde.
Had ik myn Mesje gehouden thuys, Ik had gedaar gelyk de Vroomen, Nu moet ik zitten in het Rasphuys, Wie weet wanner ik'er uyt zal komen?
Nu moet ik Zaagen, Schier alle dagen, Van dat rooje Bresilienhout, Om dat ik niet zal worden kout.
Ik dagt wel duysendmaal, ag!
hy is ongelukkig getrouwt, Die hier zo een vyftig Jaar in deze kit moet plakken, Voor my, ik wou liever Pluymgraaf wezen, om den Grooten Mogol zyn scheythuys te rakken; Dog dit overgeslaagen, myn tyd raakten haast om, En ik trok na myn Ouders, daar was ik drommels wellekom, Want zo dra als myn Vaar me zag, zo ging hy na boven loopen, Daar lag nog van ouds, een end touw met knooppen, Dat kreeg hy voor den dag, dog eer hy beneden was, Zo had ik me al verstooken in myn Besjes Kleere kas, En myn Moeder bad voor me, zo lang tot myn Vaar hem liet bewegen, Maar s'avonds, hadden om mynent wil wel twintig Boeren groote ruzie gekreegen, Want den een die riep ik wed, Krispyn is al weer thuys, Dat zyn loogens riep den aar, en bruyde elkander braaf voor 't bakhuys, En dat liep zo hoog, door woorden, en weer woorden, Datze op elkander schooten, en doen dat de Boeren aan de hand van Leyden hoorden, Die meenden dat den Sweet, met den Deen, op het Leydze Meertje in Battalje waar, Ik ging voor de deur, en zag hoe de Boere met elkaar, Wakker schermutzeerden, waar op ik riep: zoet Mannen zyd te vreeden, Maar daar waaren by me keel al zes Boeren door hun bakhuys gesneeden, Zo dat ik aan 't lollen ging.
Wellekom al uyt den stryd, Boere jongens trotze Helden, Die elkander braaf bescheyd, En door Neus en Ooren sneyd.
Maar ik had nauw'lyks dese reeden gezyd, Of ze kwamen al den bruy in ons huys vallen, En begonnen braaf met myn Exselensie te mallen, En dat duurden, en weer duurden, tot omtrent midder nagt, Want zo als de laatsten onze deur uyt ging, riep den Ratelwagt.
Meysje met je blanke billen, Zout gy wel een Ratelwagt willen?
Een Ratelwagt met zyn dikke stok?
Twaalef uuren slaat de Klok.
Ik lag myn hooft een weynig daar geen Wagens en reeden, Maar ik kon niet slaapen, want dan dagt ik om 't geen ik in 't Rasphuys had geleeden, Dan dagt ik weer, om myn lieve Wysje tot Wyk op Zee, En dan weer hoe dat de eene Boer, den ander door zyn bakhuys snee, Dan hoe dat ik in Luylekkerland een doot Paart zag hollen, Dog s'morgens doen raakten ik aan 't slaapen en begon al droomend te lollen.
Laat myn Wyk op Zeese Tryntje, Lustig speelen, dou, dou dyntje, Ik ben nu hier, En verwagt een aar plysier, hy Spreekt.
Hoewel ik bleef niet langer als een dag of vier, Want myn Vaar die deed gestadig niet als knorren, Ik dagt laat de Vent voor Sunt Jutmus lopen met al zyn morren, En daar me trok ik van Amsterveen, na Amsterdam zo ras als ik kon, En daar verhuurden ik myn voor knegt, in de reyzende Zon Op de Zeedyk, haa, doen waar ik alle dagen by de vreugt en by de mooje Meyden, Daar ik me by me keel wel duyzend maal om verbleyden, En wat ik daar al zag, dat is de vrinden ligt wel bekent, Het ging'er als het altyd op die plaatze gaat, zoenen, en zabbe zonder ent, Dan zag ik eens, hoe dat men de Jonkers van de huyg ligten, Dan hoe dat me twee voor een schreef, en dan hoe dat me Nigten, Als zo een swerm Byen vlooge, als 'er imand in kwam, Dan zag ik weer, hoe Mars zyn Venus in de Armen nam, En dikklaareerde elkander den Oorlog, of ik wil zeggen, Velje Piek, op de Poort, dog dit alles uyt te leggen, Is onnoodig, want alles past juyst niet gezyd, En in die verbruyde Kit woonden ik wel drie Jaar tyd, Ja ik wierd een Kneevel die hem wonder op zyn Mes dorst vertrouwen, Ook leerden ik veel deunen daar ik dit nog van heb onthouwen hy Zingt.
Kom binnen myn Heer, Za zetje wat neer, Zy roepen en winken, Wat lust u te drinken?
Men zal het u schenken, Naar u begeer.
by Spreekt.
Ja 't was maar tap, schenk vol, suyp uyt, hier is meer, Dan een glaasje voor me Nigt, en dan een voor de Musekanten, Als ik'er nog om denk, daar kwamen eens zes ligten kwanten, Die meenden een vlugge, zoet; ik meen een Kreup'le Waard te slaan, Maar onze Hospes kwamse voort agter't gat met een Walvis Kraan, En ik had een Stok, omtrent zo dik, als myn Armen, 't Waar rompomp, den deur uyt, og laasje, og harmen, Over hals over kop, dadelyk in de handen van den Frank, En zo naar de Kortegaard, vol getier, en gejank.
Bloet!
wat waar ik bars, doen al dat gooregoet was gevangen, Ik wou dien tyd wel voor beul gespeelt hebben, om al die Ligtmissen op te hangen, En daar op zong ik.
Hy doet kwalyk die by nagt, Gaat de dolle Pype stellen, Daar een trotse Raatelwagt, Loerd op zulke snoo Gesellen.
Want het is onmoogelyk om zig tegen de keutel Franken in 't geweer te stellen, Dog dit overgeslaagen, doen ik daar drie Jaar had gewoond, Had ik een schoonen stuyver Gelt te goet, maar ik wierd beloond, Met twee nieten, in een boomeloozen mand, of anders Vrinden, De waard, en de Waardin die waren niet te vinden, De Hel die was bankrot, en de Duyvels op een hond, Og!
wat waar ik droevig, ja zou me zelve haast tot strond, Zoet, ik meen tot water gehuylt hebben, om zulke dingen.
Zo dat 'er voor myn niet was, als het Lied van den Snottolf te zingen, Of anders.
Wy zynder Duyvels meê gebruyd, ô Selderement!
wat raadt?
Waar ik op 't Schip Sint Rynout uyt, Dan mogt het nog geen kwaat, Maar nu is 't met myn uyt byle, Ik scheyter voor in folio, Wat raat, ô zeld'rement!
wat raat?
Wie ziet hoe 't ynt nog gaat?
hy Spreekt Ik trok na Bergen op zolder, en daar wierd ik Soldaat, Om voor agtentwintig stuyvers in de week myn Leven te wagen, En ik had by me keel nog nooyt een Musquet op myn Schouwer gedragen, Wel wat waar ik fors, en riep niet anders, als van dootslaan, En dan zong ik.
Ik ben al naar den Kryg gegaan, 'k Hing den Degen al aan me zy.
Eerst waar ik onder het voet Volk, en daar na onder de Ruytery, En myn Kapiteyn was genaamt Waaghals, een van de dapperste Helden, Maar ik was een van die Mannen, die me het voorsten in 't loopen telden, Dog als wy beraamde om met elkander hier, of daar Den toer te plund're, dan was ik altyd klaar, Want daar iets te beschaaren is, moet me niet luy op weezen, Kreygt men een paar blaauwe ooge, met een dikke Neus daar moet Soldaatje niet voor vreezen, Maar speelen.
Hy, Boert jongens geef ons knap, Eer dat ik u tot buspot kap, Geeft Spek, geeft Vlees, wy moeten ons vervarssen, hy Spreekt.
wy vonden zomtyds meê al drol'ge marssen, Die met Schoppen, Hooyvorken, en and're Boeren tuyg, Ons braaf te keer kwamen, dog wy ligten 'er al menig van de huyg, Hier een Ham of twintig, daar een Worst of hondert, En dan; Schiet met alle Man door de glaazen dat het dondert, En kwammer ons een agter 't gat, dan wast hak, steek, bruyd hem in de sloot, Poef, pef, paf, schiet doot, schiet doot, En dan weer na 't Regiment, met al de beschaarde brokken, Om braaf te roemen, hoe dat men wist te rooven, en te knokken, En was'er imand onder ons, die wat ongelukkig onthaalt waar, Die bruyde voort na de Meester om een plyster, want die Man was altyd klaar.
Ook raakten wy eens in Battalje, dat zou ik haast vergeeten, Daar wierd ik van een oude Soldaat myn Neus af gebeeten, Maar nu zullen de Musjeurs ligt denken, hoe Krispyn gy hebt 'er een?
Dat moest myn hoopen, ik maakten voort weer een and're van Kalk en Steen, Ha!
konnen de Jonkertjes die op een verkeerde haaven geweest hebben, haar zelven ook zo geneezen, Dan zou de Meester in de vergulden Engel maar een Kaalis weezen, Met al zyn briefjes, dien hy om laat brengen van den een, of den ander, die geen kostwinning heeft, hy Zingt.
Een die zig in het vuur begeeft, Moet voor vlam, nog vonken schroomen.
Dat is te zeggen, die op party loopt, moet klop hebben, of klop geven, al zou 'er geen lap van te regte komen, Dog dit weer overgeslaagen, doen ik drie weken in 't Leger had geweest, wierd ik Tamboer, Gut ik kon zo mooy, rou, dou, dou.
Piek, en Roer, Op je Schoer, Keertje slegts, Slinx, en Regt?
Stryd in 't Velt, Als een moedig Held.
Maar of ik Tamboer was, ik waar altyd verleegen om Geld, Dog ik raakte tot Venlo in 't Garnizoen met nog vyf hondert Mannen, En daar ging ik uyt Vryen naar een Meyd die was al tweemaal uytgebannen, Ja tweemaal, wat dunkje, is het niet een braven naam?
En zy waar tot myn zo geneegen, als Thisbe tot Pyraam, Zo datze dagelyks zong.
Moeder ik wil een Tamboer hebben, Een Tamboer die is goet, Hy doet, Over dag slaat by'er alarm, s'Nagts al in myn Arm.
't Schaat nix.
by spreekt.
Nu moogen de Heeren zeggen dat deuntje kan de Kramer fix, Dat's waar, dog ik heb nog geen een lietje gezongen, Of ik hebse in me Mars, voor ouden, en jougen, Nou dat's tot daar aan toe, ik zal daad'lyk van stuk, tot stuk, Alles op noteren, want ik ben beget geen kruk, Die by stukken en brokken, zyn avontuur op wil zingen.
Alderhanden raare dingen, Heb ik in myn Googel tas.
hy spreekt.
En om dat die Meyd tot myn zo geneegen was, Waar ik wonder in me schik, om by haar de vreyen slemp te houwen, Maar na verloop van een Jaar, zo praaten zy van Trouwen, Want vrinden regt uyt, wy hadden elkander wat te na geweest, Ik riep: praat gy van Trouwen?
rytje de drommel, of maaltje de geest.
Ik ben al getrouwt tot Wyk op Zee, voor vier Jaar geleeden, Daar begondze, jou Eer dief, jou Egtbreeker, ik zalje onder myn voeten treeden, En zo vloogze myn in 't Hair, als ofze myn zo levendig vreeten wou, ik stak weer myn handen uyt, en dogt wat geef ik om jou, Maar haar Moer, die sloeg me met een kruk zo drommels tegen myn Scheenen, Dat het niet anders waar, als of ik by me Beenen, Had laaten stukkent bruyen van Meester Hans, Dog op het laast, doe kreeg ik een weynig kans, Want het oude Wyf schopten ik in 't Vuur, vermits het een oolyk Swyn was, En de Meyd sloot ik in 't Turfhok, en toonden wat voor een Vent dat Krispyn was, Maar Sunt Robberd!
wat maakte die twee Vrouluy een getier, Zo dat ik den deur uyt liep en zong.
Dat waar een swier, Wie droely zou dat denken?
Ik zal haar byden wenken, En ik trek van hier.
Ik disserteerde, en vond op de Mookerhy een Savoyart met een Lier, Die daar, gerust op zyn Bakboors oor lag te luymen, Ik dagt wel aan, nu moet ik hier geen tyd verzuymen, En ik nam knaphandig de Lier, en bond die op me zy, En daar me trok ik heen, en lied den armen duyvel op de Mookerhy, Wie weet hoe bedroeft dat hy wel heeft staan keyken, Dat een ander zo onverwagt met zyn kostwinning was gaan streyken, Wat heeft hy wel gedeabelt, en geboegerd, als een uytzinde gek, Dog wat bruyd dat myn, ik liep by de Boeren, en klopten dan aan een deur, en dan weer aan een Hek, En riep: a, mak eens speel voor de duut, of de stukje Brooten, En zo kwam ik al aan de kost, ook speelden ik de nooten, Als of ik al me leven, by een Musekant was op gevoet, En raad eens, waar ik al heen trok met dit waale poppe goet?
Ik bruyde de Trekvaart langs, die van de Blinkert loopt tot aan Oostinje.
Voor weynig geld daar vinje, d' Alder kostelykste Thee.
't Waar beter op zyn voeten daar na toe gewandelt, als te swerve by de Zee, En in Oostinje zynde, vond ik myn Maat daar ik zo even van heb gesprooken, Die zat buyten de nupoort, by twee Mustise, een pyp Vaderlandse Tabak te rooken, Ook hoorden ik dat eene van die Matresjes dit vaarsje zong.
Buyten Batavia, Ging ik me eens vermeyden, Buyten Batavia, Niet ver van Iakketra; Daar vond ik, ô wat vreugt!
Een Mustiesje wel besneeden.
Dog zo als zy myn zag, zo sloot zy haaren reeden, En ik ging zoetjes verby, en hiel me als of ik myn Maat niet en kon, Want hy waar zeer verandert, en verbrand van de Son, Dog ik begon deze deun op myn Lier te drayen.
Hoe ruyst'er de Zee, hoe zal het nog wayen, Viva Victoory, nou ben ik te vreen.
Mit begon myn Maat te spreeken, en ik luysterden na zyn reên, En hoorden dat hy vroeg, hoe beginnen hier ook al Savoyaare met Liere te loopen?
Ik antwoorden op zyn Waals, a ja.
datte moest my oopen.
Wel Waaltje riep hy doen weder, speel eens van 't Varken zonder Sog, Ik antwoorden als het jou blieven is Jilles zonderbedrog, Hoe sprak hy wederom, Waal kent gy me naam, ik riep dat is zeeker, Ik ben Krispyn, die te Amsterveen woonden in de vergulde Bleeker.
Ha doen was 't voort bestemaat Krispyn, welkom hier, Maar zyn alder eerste vraag waar, hoe henker komje aan die Lier?
Hoe dat ik aan die Lier kom, sprak ik, die heb ik in Savoye laaten maaken, Om dat ik anders geen kans zag om eerelyk aan de kost te raaken, Wel vroeg hy doen weder, benje dan van Savoye tot hier aan Batavia overland gegaan?
Ik antwoorden, ja in negen dagen, dog ik heb weynig stil gestaan, En daar meê nam hy zyn afscheyd van die twee lieve Susjes.
Gut wat wierd ik groen, want het waar niet als kusjes, kusjes, Dat dit jonge goet aan elkander gaf, En daar op zong ik.
Laat af, laat af, Dit dommineeren, En smeeren, Brengt ons in 't naren Graf, Schoon gy de Min, pleegt naar u zin, Gy zult het in het ynd bezuuren, De Min, de Min, Heeft raaren kuuren, stookt vuuren, En stort veel rampen in hy spreekt Zo dat niet waar is Musjeurs, zeg vry dat ik een loogenaar bin, Want een die in Oostinje te veel met de Vrouwluy in de Bogt wil springen, Die mag of zal wel haast dit lietje zingen.
Ik heb myn Geltje door gebragt, Met Meysjes van plyzier, Maar nu zo word ik uytgelagt, Dat komt al van de swier.
Ik en myn Maat dronken op elkanders gezontheyt een vles Zuyker Bier, Want Wyn, mogt'er by me zoolen niet op over schieten, En wie zou zes Schellingen geven, voor een Bottelje die niet beter waard is, als om in de Goot te gieten, En zo leefden ik op myn Maats genaden, wel een week of tien, Maar doen most ik arme Krispyn op een goet heen komen zien, Want myn Maat ging op een Togt om Nooten, en Naag'len te haalen, hy Zingt.
doen raakten ik aan 't dwaalen, Zonder Gelt myn Rys Kompas.
Ja myn buyk meende altemet, dat myn keel gehangen was, Door dien ik veel honger leet, want myn Lier had ik gaan verkoopen, Aan een Schaapharder, die zou'er me agter zyn Schaapen loopen, Dog evenwel bonkouragie, ik nam de Post waagen waar, Die van Oostinje na Muscovie reed, met Neteldo ek tot Dassen voor den grooten Zaar, Ook Sits tot nagt Japonnen, voor hem, en al zyn vrinden, Maar onderweeg waar een Tolhek, daar was de drommel te binden, Want den Waagen Reed door, en myn hieldese vast, Geef Gelt riep de Vent, zo niet ik ik legje deze stok omje hals en bast, Of ik stuurje myn Bulhond op 't Lyf en laatje vernielen, Ik begon te schreyen, en ging in 't Wagenspoor neder knielen, En riep, ô!
myn lieve Mannetje, ik heb geen eenen duyt, Ja ik schudden ook voor zyn Oogen al myn zakken uyt, Loop dan heen sprak de vent, en ik meenden de Waagen weer te kreygen, Maar die was al uyt me gezigt, schoon ik liep dat ik wel een uur na myn aam stond te heygen, Dog al heygende begon ik deze dreun.
Of ik zugt of ik kreun, Het is om niet, Want de Waagen is op een hond, En de Voerman voor den drommel, Snelder, Rebelder, van Iirre, Iirre, Iut, En de Voerman voor den drommel.
Ik dagt wel duyzendmaal, ag!
zat ik nog in 't Leger en speelden op myn Trommel, Want ik waar heel droevig; gelyk een yder wel denken kan, Dog ik zag een hoogen Tooren, daar liep ik regelregt op an, Ja ik dagt dat zal gewis dien Koop'ren Tooren weezen, Daar Danaë van haar Vader opgeslooten was voor deezen, En daar Jupyn als een Goude reegen, heel listig in kwam, Dan dagt ik weer dat het de Wester Tooren was hier te Amsterdam, En zo liep ik al pynzende, dat ik niet wist waar ik zou geraaken, Maar s'avonds vond ik een hout huysje, waar in een ouder Vent, by een Lantaarentje klompen zat te maaken, Goon!
wat wierd ik bang want ik meenden dat ik aan het Tooverhol van Circe waar, Of voor 't minst dagt ik, hier kom ik by een oude Moordenaar, Want zyn knevels groeyde elk wel een span verby zyn Ooren, En zyn Baard geloof ik waar in geen vyftig Jaar geschooren, Dog ik hiel me zo stoutmoedig als ik maar kon, En begon te zingen.
Zat Diogenes in een Ton, Als een Munnik in zyn Kluysje.
Maar zo als ik dit gezongen had, kwam den oude uyt zyn huysje, En ligten met zyn Lantaarentje voor uyt, want het was'er heel donker, en naar, En al wat hy riep, dat was: anders niet als wie daar, wie daar?