floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Vier Snijers Knechts, ontkleeden, en kleeden Iourdein al danssende.
Wel, Meester, die manier is wouderlyk, en goed: 1 Knecht.
Heer Edelman, zo 't u gelieft, iets om te drinken.
Hoe zegt gy?
1 Knecht.
Edelman, myn Heer.
Die woorden klinken; Dat komt'er af, te doen gelyk den Adel doed, Blyft Burger duizend jaar, men zal u, als een bloed, En een onnoozelen, by al het volk steeds achten; Al de cerbied die gy docd, docd u iets goeds verwachten; Ik zie dat gy verstaat, hoe me iemand eeren kan. Daar, Jongman, dat is voor myn Heer den Edelman.
Ik dank uw Grootsheid, voor uw goê genegentheden.
Uw Grootsheid?
dat 's wat; wat ben ik wel te vreden; Uw Grootsheid!
sa, kom hier, uw eerbied my verbind.
Dat by myn Grootsheid gy uw vergenoegen vind.
Dat 's voor uw Grootsheid, daar.
Den Hemel wil u loonen; Ik zal my altyd, aan uw Hoogheid, dankbaar toonen: Jourd.
Uw Hoogheid!
kom eens hier; uw Hoogheid diend beloont; Hou daar, nooit heeft men my, zo grooten eer betoond; 't Is best dat ik hen hier meê laat in vreugde leeven, Want zo het hooger ging, 'k zou al myn geld weg geeven.
Nu ons den Edelman, zo eerlyk heeft voldaan, Zo mag'er ook noch wel een braaven Dans op staan.
Wordeen Dans vertoond van vier Snijers Knechts.
Einde van 't tweede Bedryf.
Darde bedryf.
NU moet ik van het Volk myn kleeding laaten keuren; Maar volgt dicht achter my, op dat men kan bespeuren, Dat gy myn dienaars zyt.
1 Pag.
Roept Nicole hier, Dat ik haar onderricht in 't noodig huisbestier.
Nicole uit.
Nicool'.
Nicol.
'k Ga my wat vertreeden.
Ha, ha, ha, ha, ha, ha!
Hoe lacht gy zo?
wat reden?
dat 's eerst een Aap; ha, ha!
Wat zal het zyn?
Wel, lacht gy dan met myn?
O neen; myn Heer, dat zou my in het harte spyten.
Lacht gy noch?
'k zal u straks de kop aan stukken smyten.
Myn Heer, Ik kan myn niet onthouden, dat ik lach.
Houd gy niet op, ik zal u met een slag.... Nicol.
vergeeft het my, want gy zyt te goedaardig, Om iemand leed te doen.
ha, ha, ha!
Hoor, aalwaardig En schempige Zottin, ik zal u met een slag, Zo daad'lyk rukken 't hoofd van uwe schoud'ren.
Myn Heer, gy zyt in een te goê manier van leeven, ha, ha.
Ik zal u.... Nicol.
'k Bid, myn Heer, dat gy 't my wilt vergeeven, ha, ha!
Ik zal u, zo gy lacht..... Nicol.
Daar dan, ik lach niet mêer.
Ziet dat gy 't dan gereed en net maakt voor uw Heer.
De zaal.
Gy lacht dan noch?
Daar, wilt my dan vermôoren, Eer dat gy met geweld me in 't lachchen wilt doen smooren; Laat my eerst lachchen, en daar na sterf ik met vreugd.
'k Word dol: wat vod is dat?
Heer, 't doed my zulken deugd.
Zo ik u neem.... Nicol.
Myn Heer, ik vrees 'k zal 't noch betreuren; Het welk voorzeker, zo ik niet en lach, zal beuren, Ha, ha!
Wie heeft ooit meid zo onbeschaamd gezien?
Myn dunkt 't is noodig dat ik haar in alles dien: Ik moet haar spotterny, en beestigheid verdraagen, In plaats dat zy my na 't geen noodig is, zal vraagen.
Ei zeg, waar in bestaat doch deze groote schuld?
Jourd Waar in dan, vuile Pry; dat ge eens beginnen zult Te denken, hoe gy 't huis, met haast, zult vaardig maak en Voor het gezelschap, en ook de oeffening der zaaken, Die u bekend zyn.
Ja, 'k heb nu altoos geen lust.
In 't minst tot lachchen, Heer, myn lust is uitgeblust; Want uw gezelschap, en uw oeffening, zyn zaaken, Die, als ik daar op denk, my als een doode maaken.
't Zal noodig zyn dat ik om u de deure sluit Byna voor yder een?
Neen, laat'er die maar uit, Die van den morgen tot den avond 't huis betreeden.
Jourdein, twee Pagies, Nicole, Madam Margo.
HA, ha!
al weêr wat nieuws?
noch meerder zottigheden?
Wel, Man, my dunkt dat gy noch eindelyk word zot; Lacht gy de Waereld uit, of strekt gy haar tot spot?
Dat gy op deez' manier, uw lyf gaat harrenassen?
Dit kleed past my, als waar't my aan het lyf gewassen, En al die met my lacht, die, zeg ik, zyn recht gek.
Wel ja, was 't de eerstemaal, dat men uw dwaas gebrek, En zotten handel aan de waereld zag verbreeden.
Wat is de waereld toch?
Een waereld vol van reden, Een waereld, die al vry wat wyzer is, als gy; Een waereld, die haar stoot aan uwe zotterny; Voor my, ik ben beschaamt dat ik u zo zie leeven; 't Weet naauwelyks wat naam ik aan ons huis zal geeven; Men zou schier zeggen dat het Vastenavond was; Want steeds dag in, dag uit, zo ziet met een gebras Van Speellui, Zangers, daar de Buuren over klaagen.
Mejuffer, heeft gelyk, wie zag van al zyn daagen, een volkje koomen, dat Aan hunne voeten hangt al 't vuil der heele Stad, Als waaren 't Asbeers, en uw huis, wie kan 't gedoogen, Hun Vrachtschuit: waarom jaagt gy uit uw huis en oogen Dat volk niet, of wend hen, dat zy 't weêr maaken schoon?
Ik ben uw Dienstmaagd wel, maar 'k bid, zeg wat loon Kryg ik van die toch, die my meêr als gy doet werken?
Gy zyt myn Dienstmaagd, en een onbeleefd stout verken.
Nicole heeft gelyk, en spreekt na reên, en recht; En om 't verschil maar eens te konnen zien, ei!
zegt My eens wat het bedied, dat gy gaat danssen leeren?
Wanneer het tyd zal zyn voor u na 't graf te keeren?
Waar toe die meester, die door 't stampen van zyn voet, Al onze steenen van de zaal schier barsten doet, Men zou, door zyn bedryf, schier een aardbeving vreezen.
Wilt gyliên beide wel eens wat bedachtzaam wezen?
My dunkt hy 't danssen leerd, slecht voor een uur, of tyd, Of zo lang tot hy is, een been of arrem kwyt.
ô Neen, het schermen zal hem daar wel voor bevrijen.
'k Vraag of gy zwygen wilt?
of zal ik moeten lijen Dat twee onweetende berispen wat ik leer?
En met een diep ontzag, als kenders daar van eer.
Gy most betrachten, om een middel uit te vinden, Waar door ge uw dochter in den echtenstaat most binden; Die nu al oud, en groot genoeg is, tot dien staat.
Dat zal ik doen, zo haast hem iemand vinden laat, Die ons hoedanigheid en staat kan evenaaren; Doch weet, dat ik ook wil volkomen zyn ervaaren In alle konsten.
'k Heb ook noch gehoord, dat hy, Op dat volkoomen zy zyn wyze zotterny; Van dezen dag noch heeft een Philosooph ontbooden.
dat is, om ons huis te houden, heel van noden.
Voorzeker, maar gy twee, spreekt als twee beesten.
Man, Hoe noemt men in uw land alzulke beesten dan?
Ei, 'k schaam my, dat ik hoor al uw onweetenheden, Voorbeeldelyk: nu eens gesprooken, en na reden; Weet gy wel, Vrouw, wat gy nu tegen woordig spreekt?
De woorden zeggen u, wat dat aan u gebreekt.
Daar spreek ik nu niet van; 'k vraag, 't geen gy my hoord zeggen, Voor wat voor slag van spraak, dat gy dit uit zult leggen?
Voor liedjes?
ô Gantsch bloed!
neen, 't geene dat gy uit, Hoe heet gy 't?
Zo ik wil.
ô Bothoofd, proos is 't.
Sluit Voortaan aandachtiglyk die ongetemde lippen, En laat in 't minste niet tot achterdeel ontslippen Der konsten; want dit gaat voorzeker en gewis, Dat, wat geen vacrzen zyn, noodzaak lyk prosa is; Dat brengt de studie meê.
En gy, zoud gy wel weeten Hoe men moet zeggen U?
Wel is de vent bezeeten?
Ik vraag, wat men moet doen, wanneer men zeid een U?
Wat praatjes, Heer, ik ben niet zot, zou 'k hoopen.
Nu Om u te leeren, zegt eens U. Nicol.
U. Jourd.
Nu, hoe, doet gy 't?
'k Zeg, U. Jourd.
Zei ik u niet dat gy eenen dommen bloed zyt?
Maar als gy U zegt, zeg wat doet gy op die stond?
Ik doe 't geen gy my heet.
Gy opend uwen mond Een weinig, en gy steekt uw lippen uit na vooren, Als of gy zoenen wout; U, U. ziet gy nu wel, gy Slooren?
Wel dat is al wat raars.
't Is meerder als gemeen.
Ha, wist gy dan van de O, en de andere aardigheên, Wat waar het dan een lust met zulk een volk te hand'len!
't Was beter dat gy al dit vollikje liet wand'len.
De Scherremmeester, Heer, laat die gaan boven al, Of maakt dat geen meêr zand in ons potagie val.
Zo gy zyn konst verstond, gy zoud wel anders spreeken; Daar, hou dat vast, en wilt op een twee, drie vry steeken; Ik zal u leeren wat de konst van schermen zy; Sta vast, en let wel op de maat van een, twee, dry: Hou, holla; hou, Nicool, wat zal die sloor gebreeken?
Ik meende dat ik moest op een, twee, dry, in steeken.
Wel ja, maar ziet gy niet dat gy te haastig zyt?
Wel neen, myn Heer; hoe!
ik let even op den tyd.
Gy geeft my geenen tyd, dat ik my kan verweeren.
Ei, Man, 't waar beter al uw zotheid af te leeren; Kwam u dit aan sints gy naamt de edeldom ter hand?
Als ik den Adel volg, zo toon ik myn verstand.
En wys hier door hoe veel dat Adelyk bedryven, Moet boven 't Burgerampt altyd verheven blyven, Marg.
Dat's waar, dat doet dat gy zo veel verov'ren kond; Den Adel fluit u slegts zo wat na u wen mond; En weet zo, met'er tyd, uw schatkist te ondermynen; Gelyk myn Heer den Graaf, die komt voor u verschynen, Als of hy wonder veel met u beslechten zou; En waakt slechts op uw geld; onthoud dit van uw Vrouw, Dat gy u vinden zult noch jammerlyk bedroogen.
Ik raad u, gaat niet voort, men vraagt u na geen logen: Gy weet niet, Wyf, van wie gy tegenwoordig praat; Het is een Man, een Zuil van onze Konings staat, Die met den Koning spreekt, zo als ik met u spreeke; En dunkt u dat geen eer, dat ik Dorante reeken Myn waardste vriend te zyn?
hy handeld my, alleens Of ik hem was gelyk; is dat niet ongemeens?
Zyn goedheid is zo groot, zyn vriendschap zo vol krachten, Dat my een yder hoog om zynent wil komt te achten.
Zyn goede vriendschap zy zo 't wil, maar evenwel Het geld dat gy hem leend, dat is als in de hel.
Zo agt gy dan geen eer, nu geld te moogen leenen?
En te vertrouwen aan de zekerheid van eenen, Die de achterstal betaalt, door de afkomst van zyn bloed, En, boven dat, aan ons noch zo veel vriendschap doed?
Wat vriendschap doed hy ons?
Ik bid u, wilt wat zwygen; Want ik kan, als ik wil, het geld wel weder krygen.
Ja, zo gy meend.
Zo 'k meen?
hy heeft het my gezeid.
Hy zal niet laaten ook te missen op zyn tyd.
Hy heeft het op zyn woord, en Edeldom gez wooren Marg.
Al praatjes.
Hoor, Vrouw, 'k zie, ik doe maar werk verlooren; En even weet ik dat hy my betaalen zal.
En ik weet die dat looft is meerder als half mal.
Ik zeg zwyg; hy is daar.
Misschien om zyn gebreeken.. Iourd.
Wat ik u bidden mag, wilt niet een woord meê spreeken.
Iourdein, twee Pagies, Nicole, Madam Margo, Graaf Dorant.
Graaf.
MYn Heer, en Vriend, hoe is 't met uw gezondheid al?
Heer Graaf, heel wel tot noch, uw Hoogheid te geval.
Hoe vaart, Mevrouw?
Die vaart, gelyk Mevrouw kan vaaren: ‘Hier wil hem weer in 't kort iets wonders openbaaren.
Maar Heer, wat zyt gy mooi, en geestig toegesteld!
Gelyk myn Heer kan zien.
‘Hy krout daar 't schurft hem kwelt.
Keer u eens, ha!
myn Heer, is vol bevalligheden.
‘Hy meend vol zottigheid, van boven tot beneden.
Myn Heer Jourdein, ik heb met een groot ongeduld, Verlangt om u te zien; 'k hoop gy gelooven zult, Dat ik van daag nog in de kamer van den Koning Van u gesprooken heb.
Myn Heer, 'k weet geen belooning Voor zulken eer, ten zy ge aanvaard myn dankbaarheid.
In 's Konings kamer!
zottinne daar gy zyt.
Ik bid, zit neêr.
Ik weet, wat dat ik u ben schuldig.
Ik bid u, zit.
Gy maakt my onverduldig.
Gy zyt myn vriend.
Ik blyf uw Dienaar.
Heer, ik bid Dat gy gedekt zyt, en met my hier neder zit.
'k Heb liever dan wat bot als opstinaat te wezen.
Myn Heer die weet dat ik al langen tyd voor dezen Ben in zyn schuld geweest.
‘Ja, niet dan al te veel.
Doch, al wat men my leend.
dat hoop ik in 't geheel, Zo haast het moog'lyk is, een yder weêr te geeven.
Myn Heer die spot met my.
Dit 's myn manier van leeven; 'k Wil nu gaan effenen 't geen ik u geeven moet.
Nu ziet gy wat dat uw onnutte zorg al doet.
Ik wensch zo haast ik kan myn schulden af te leggen.
Zyn schuld af leggen, he?
en wat is dat te zeggen?
'k Geloof, myn Heer, die weet hoe veel de som wel is?
Ten naasten by, myn Heer; maar op dat ik niet mis, Heb ik, tot zekerheid, een briefjen laten maaken; Daar is 't: myn Heer, die kan hier door aan kennis raaken.
Geef hier: eens duizend pond; eens negentien; eens tien; Eens honderd pond; en noch eens tachentig; ik zien Myn Heer die rekend wel: noch aan de fransche kramer Gegeeven voor 't behang, en siersel van een kamer, Twee duizend pond; noch aan de Snijer honderd pond; Tien kroonen, negen en een halve, en, in het rond, De som bedraagd, na dat myn Heer hier heeft getekend, Drie duizend, en drie honderd pond; 't is net gerekend.
Ik wenschten dat, myn Heer, my wilde tellen, tot Het is vier duizend pond.
‘Wat dunkt u, ben ik zot?
Of heb ik het gewaand?
‘Wilt gy uw waan verzetten?
'k Hoop immers dat myn Heer, myn eisch niet zal beletten.
Myn Heer.... Marg.
‘Hy maakt van u een rechte mellik koe.
Zo 't u niet past, ik weet daar andere vrienden toe.
Neen, Heer, ik zal terstond 't verzochte geld gaan haalen Marg.
‘Man, zyt gy zot?
‘Wel neen.
‘Hy zal u niet betaalen.
Madame Margo, Graaf Dorante, Nicole.
MEvrouw, die schynt bedroefd, wat 's dat uw vreugd verdoofd?
'k Heb de vuist veel meerder als het hoofd Graaf.
Ik wenschten de eer, om uwe dochter te begroeten Hoe gaat het haar?
'k Geloof, zy gaat op beid' haar voeten.
Gelieft, Mevrouw, op een van deze dagen, niet Al de aardigheên te zien, dewelke nu geschied In 't Koninglyk Paleis?
Mevrouw, heeft maar te spreken.
Dit is net geen, voor ons, ik al zo nodig reken, Als goud of zilver wicht voor een bedelaar; Of een paar hoorens voor eenen groven ezel; maar, Myn Heer, gy doet te veel aan uw onwaarde vrinden.
Mevrouw, gy zult in my altyd uw dienaar vinden.
Mevrouw, bedankt, myn Heer, van wegen van Mevrouw.
Graaf Dorante, Iourdein, twee Pagies, Madame Margo en Nicole ter zyden.
MYn Heer, 't verzochte geld is klaar.
Myn Heer, ik houw Me op 't uitterste verplicht, om uwe deugd te loonen, Dat ik aan u, myn Heer, myn dienst in 't hof mag toonen.
Ik dank u. Graaf.
Nu, wat raakt de schoonheid die gy mind, Die, zo als ik u schreef, is deze dag gezind, Kort naden eeten, op 't beloofd ballet te komen.
Spreek stil, zo werd van haar in 't minste niet vernoomen.
De reden, dat gy my in geen acht dagen zaagt, Is, dat op heden eerst uw diamant behaagd Heeft aen uw Dorimeen: 'k heb duizend moeilijkheden, Eer zy den diamant ontfangen wou, geleden; Tot ik haar eind'lyk heb bewilligd.
Vind 's hem schoon?
Zy acht uw ring, myn Heer, van ongemeenen toon; En ik ben, in myn zelfs, ten uittersten bedroogen; Zo door zulk een geschenk haar hert niet werd bewoogen Tot wedermin.
Dat ons 't geluk die weldaad gaf.
Als hy is by den Graaf, de droes krygt hem daar af.
‘Zy zyn te samen wel, Marg.
‘Ik zal het niet gehengen.
Myns oordeels kan me een Vrouw niet meêr tot liefde brengen, Als door vereeringen; al wat gy hebt besteld, Tot blyk uws mins, gelooft, Heer, vast'lyk, dat geweld Zal stommelings vry meêr van uwe liefde spreeken, Als de bespraakste tong ter waereld.
Heer, ik reeken Noch acht geen kosten, noch geen schat, indien ik maar Het hart kon winnen, dat myn hart verbind aan haar; Doch 't geen ik u vertrouw, dat het myn Vrouw niet weete; Op dat wy vry zyn, stier ik haar van daag ten eeten By haare Zuster; licht dat zy daar blyven zal.
Gy leefd voorzichtiglyk, myn Heer, in dit geval; Uw Vrouwtjes achterdocht zou licht'lyk ons beletten.
‘Nicole, luister eens.
Wilt voort doch order zetten, Dat alles tot den dans en maaltyd vaardig zy, Zo als ik zeg, myn Heer, Mevrouw die zal met my, Tot uw vernoeginge, alleenig hier verschynen; Myn Heer, let doch, dat gy de Troost van uwe pynen Geenzins misnoegt, of aârs, leid al ons werk om veer.
Daar, Onbeschaamde.
Kom, vertrekken wy, myn Heer; Wy zullen veiliger, als wy alleen zyn, praaten.
Madam Margo, Nicole.
ZO zeker, 'k dacht wel dat ik hair of pluim zou laaten; Ja, die nieuwsgierigheid heeft my al wat gekost; Na dat ik merken kan, de Slang schuilt onder 't most.
Mevrouw, zy dryven iet, het welk gy niet moogt weeten; Ik hoorden zo wat, van den dans niet te vergeeten; En van de maaltyd.
ô, Ik heb een galg in 't oog.
Het is het eerste niet, dat my myn Man bedroog; Ik heb al over lang van zyne min vernomen; Doch ik kan echter aan de rechte grond niet komen; Doch spreeken wy van 't geen dat myne Dochter raakt; Gy weet hoe dat Cleont heeft langen tyd geblaakt In haare liefde; hoe hy heele nacht en dagen, Door dienst op dienst, aan haar zyn min heeft opgedraagen; Hoe dat wy eindelyk ons voelen heel verpligt, Waarom dat ik aan hem bezorgen wil het licht, Het welk hem in zyn nacht, de duisterheid, kan leiden.
Mevrouw, gy hebt gelyk, dat gy niet meêr laat beiden, Wiens liefde tot uw Kind een yder is bekend.
Cleonte, die al wat hy kon, heeft aangewend Tot haar genot, diend haar op 't laatste te bekomen; En zo dat haast geschied, zo heb ik voorgenomen, De liefde van zyn Knecht te krygen op myn zy; Cleonte trouwd Lucille: en Coviël met my.
Ga, zeg hem, dat hy hem laat daad'lyk by my vinden.
Mevrouw, geen blyder maar kunt ge immer voor hem vinden; Voor hem, dewelk ik weet, dat sterk in liefde brand; Ik loop, in plaats van gaan; want een, die van zyn kant, Zo als Cleonte doed, in liefden is ontsteeken, Kan men zyn leeven van geen blyder zaaken spreeken, Als van het huwelyk.
Ik loop zo na hem toe.
Vierde bedryf.
Nicole, Cleonte, Covielle.
VErgun aan my, myn Heer, dat ik myn boodschap doe Cleont.
Verraaders!
komt my, door uwe valsche vreugde, Niet meêr bedroeven; zo het my niet meerder heugden, Het geen geschied is, zo stond ik u 't spreeken toe.
Onthaalt gy my zo, die u geeft te kennen..... Cleont.
Derft gy noch voort gaan?
ga aan uw Meestresse zeggen, Dat zy op my voortaan geen laagen meêr zal leggen; Noch meêr bedriegen, die haar heeft zo licht gelooft.
Hoe droes is 't hier?
wel krygt gy draaijing in uw hoofd?
Myn lieve, Coviël, wat mag uw meester schorten?
Cov.
klein Gebroetzel!
zult gy zo myn leeven korten, Dat 'k sterven zal?
weg, Aas, vertrek uit myn gezigt: Myn lieve, Coviël!
ô Pry!
uw dwalend licht Zal na het voorborgt van de hel my niet meêr leijen.
Wat wil dit toch?
ai, zeg!
Dat gy van hier zult scheijen, Of dat ik u de droes straks overgeeven zal.
Wel hoe is 't met de vents?
of zyn zy beide mal?
Ik moet dat wonder nieuws Lucille gaan verhaalen.
Cleonte, Covielle.
Cleont.
HOe, kan zy zo myn min, en myne trouw betaalen?
't Is 't grouw'lykste dat men ons heeft aangedaan, Dat menschen brein verzon.
Wie zou niet zyn belaân?
Die zyne liefde zag door zulk een haat verdrukken?
O ramp!
ô smert!
ô pyn!
van duizend ongelukken!
Hoe drukt gy al te zaam, op deez' benaaude borst?
Ik zag de tyd te moed, waar op ik mynen dorst, Die ik zoog uit haar min, eerstdaags te moogen lessen.
En, ach!
zie op die tyd myn dood byna?
ô, bresse!
In deze ziel gemaakt!
wat legt gy, zonder hoop Van ooit te raaken op: ziet, Coviël, de knoop, En band van onze trouw, die zal uw Heer verworgen.
Ondankbaare!
dit zyn dan voor myn angst en zorgen, Dat gy met zulk een straf myn trouwe min beloond?
is een minnaar ooit zyn leeven zo gehoond?
Niet was ter waereld dat ik buiten haar beminden; Niet was'er, buiten haar, dat ik kost goed bevinden, Zy was alleen myn vreugd; zy was alleen myn wensch; Zy was alleen myn zorg; ja 'k zweer u,dat nooit mensch Heeft zo veel magt gehad op myne ziel, als deze, Die my zo ongehoord, heeft tot de dood verweezen.
'k Was nu twee daagen, ach!
wat zeg ik, daagen?
't zyn Voor my twee eeuwen, vol onlydelyke pyn; Dat ik haar niet en zag; en, zo ik in 't ontmoeten, Dacht myne morgenster op 't vriendelykst te begroeten, Zo keerd, af keerig zy, van my haar aanzigt af, Ach!
eenigleven!
werd gy met uw wil myn graf?
En acht gy niet die hem wou voor uw voeten leggen?
Myn Heer, ik zeg al 't zelfd' het geen ik u hoor zeggen.
Zeg, Covielle, kan men vinden iets gelyk Aan die ondankbaare Lucille?
wat voor blyk Of schyn van recht, kan deze Ondankbaare verschoonen?
Wie toch ter waereld, kan aan Coviëlle toonen Iets, 't welk gelyk is aan de snoô verraadery Van myn Verraaders Nicole?
Daar ik ly, En zo veel zuchten loos, en smelt in myne traanen.
Daar 'k op haar wenken loop, en vlieg op haar vermaanen.
Daar ik rivieren uit myn oogen vlieten laat.
Daar 'k zo veel water voor haar heb geput.
Daar 't k waad, Hetwelk ik smaak, wel haast myn leeven zal doen enden.
Daar 'k zo veel brand verdroeg, met 't spit voor haar te wenden.
Daar vlucht zy van my heen.
Daar keertz' haar bakkus om.
Daar sprecktze my niet toe.
Daar blyft die Snoode stom.
't Is een verraadery, van een die gansch ontaard is.
Het is een schellemstuk dat duizend slagen waard is.
Ik zeg, spreekt my altoos van haare ontschulding niet.
Daar van behoed my 't lot.
Maakt dat zy my niet ziet.
Myn Heer, en hebt geen vrees.
Want al wat gy wilt zeggen Tot haar ontschulding, zal ik eeuwig wederleggen.
De droes die droomt 'er van.
'k Wil haar meineedigheên Met haat beloonen.
Goed, myn Heer, ik ben te vreên.
Den Graaf, die alle daag men ziet by haar verkeeren, Zyn huuwelyk dat zal Lucille meêr vereeren; Zyn staat, en zyn gezag, en zyn hoedaanigheid, Trapt myne liefde met de voeten; doch de tyd Kan koomen, dat ik doe een yder een aanschouwen, Dat ik verneder, als 't my lust, veel wreeder vrouwen, Als de ongastvrije Scyt, en woeste Bactriaan Ooit hebben voortgebragt, ja, Coviël, 't moet gaan, Die ys'lykheid heb ik te lang reeds aangebeden; Doch wilt haar schriklykheid noch verder my ontleden.
Voor eerst, myn Heer, het is een morzig Kladdegat.
Zo gy de Sletvink in het eerst aanziet, 't lykt wat Te zyn; maar zo men haar eens verder wil doorgronden, Daar werd 'er schoonder, Heer, by duizenden gevonden De middelmaat, myn Heer, die overtreft haar schyn, Want zy heeft oogen, Heer, zo klein.
Ja, maar zy zyn Zo vol van vier, dat zy een yders hart doen branden.
Zy heeft een groote neus, en lompe zwarte tanden.
't Is zo: maar haare mond is vol aantreklykheid.
Haar leest, en gang is slecht.
die heeft my verleid.
Daar by zo is zy stuurs, en overstout in 't spreeken.
Die stuure stoutheid, ach!
is die ik geestig reeken.
Haar geest... Cleont.
Coviël, is zo arglistig, en... Cov.
Haar onderhoud.
Cleo.
Hier door ik heel bedorven ben Cov.
Voor eerst zy heeft een hoofd, een kop, die niet wil bukken.
Ze is koppig, ik beken 't; maar al haar kwaade nukken Zyn zo vol zoetigheid, dat ik sta als versteld.
Terwyl het zo is, is 't onmooglyk dat men steld Haar liefde uit uwe zin.
Om dat uw reden Steeds pleiten voor het recht van haar bevalligheden.
Dat noch haar geestigheid van my werd uitgebeeld, Dat is op dat gy ziet, wat bitze haat dat speeld In myne ziel, als ik deez' gaaven kan versmaaden; Eerst voede my haar min, nu zal haar haat verzaaden Myn hart; ja Coviël!
ik vloek, ik ban dat oog, Daar myn verdwaalde ziel haar eerste min uitzoog; Ik doem, voor wie ik eerst myn lyf en bloed wou geeven, Om door myn heete wrok haast te eindigen myn leeven.
Daar is die Snoode.
Cleonte, Covielle, Lucille, Nicole.
JA, ik ben 'er van ontsteld.
Lucil.
Wat reeden heeft hy toch tot zulk een snood geweld?
Ik wil de snoode ziel alleen niet hooren spreeken.
Zeg, Cleont, wat dat u mag gebreeken?
Wat let u, Coviël?
Wat deerd, Cleonte?
spreekt.
Waar toe dus moeijelyk?
zeg wat dat u gebreekt.
Of is myn Engel stom?
Hebt gy de spraak verlooren?
afgerechte tong.
Nooit slimmer Aas gebooren.
'k Zie ons ontmoeting die veroorzaakt dit verdriet.
Hoe haast ondekt gy niet het kwaad door u geschied.
Ons haastige vertrek heeft u de spraak benomen.
Gy hebt het al geraân, doet hier geen hekzen komen.
Wel hoe, myn waarde lief, veroorzaakt dit uw rouw?
Benaauwd u dit, myn Hart, ei, spreek!
Ja, snoode Vrouw, En nu ik spreeken moet, zo wil ik u doen weeten, Dat eer gy my vergeet, dat ik u zal vergeeten; Door de ongetrouwheid, daar gy myne min meê lasterd.
Onthaald den Graaf, streeld hem, Cleonte is heel verbasterd.
Van 't eêl en hoofsche stoet; Dorante is vol van geest; De eervieren zyn de vlam van zyne min geweest, Daar my de swarte damp zo wreedlyk slaat in de oogen.
Maar 't zy dan hoe het wil, eer dat ik zal gedoogen, Dat die, die my verlaat, ook plaats heeft in myn hart; Zo ruk ik eer het hart ten boezem uit; gy tart En treed dan met de voet de woonplaats van de liefde.
Wel hoord ten minste reên, Cleonte.
Het beliefde U gist'ren niet, en nu beliefd het my ook niet.
Ziet daar een ysselyk en groot gerucht, om iet, Dat niet is; hoor maar toe.
Neen, ik wil nimmer hooren.
Het geen ons gaande was.
Op nieuw weer aan 't verstooren?
Weet dat ik gisteren... Cleont.
Neen, zeg ik u. Nicol.
Verstaat... Cov.
Verraaderesse, weg.
Hoor toe.
'k Zeg dat gy gaat.
Laat my eens zeggen.
hoord, myn Waarde.
Coviëlle!
Weêrhoud.... Cleont.
Vertrek, Ontaarde.
Verstaat doch... Cov.
Voddery.
Een oogenblik.
Ik vlucht.
Vertoef wat.
Zotterny.
Twee woorden.
Meêr gerucht?
Een woord maar, Coviël.
Noch meerder bruijerijen?
Wel aan dan, nu dat gy, Cleonte, niet wilt lijen, Dat ik u onderrecht, blyft vry in uw gedacht; En weet eêr 'k u weêr spreek, dat gy noch lange wacht.
En nu, al wat ik leg werd voor het hoofd gesmeeten; Neemt gy het zo 't u lust.
Laat ons 't geheim dan weeten?