floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Zy zal ’t my loonen, zoo ’k die min Hem weet te bannen uit den zin.
Gy moet in hem den dunk formeeren, Dat ik mooi pruiken kan coiffeeren.
En dan is ’t ver genoeg met my.
Ik zal het doen, betrouw het vry.
Gy moet nu ’t huis wat opgaan schikken, FLOOR.
En ik loop om de zije strikken Voor onse Juffrouw aanstonds heen.
En ik ga onderwijl my kleen.
Laat Floor je beste Pruik op maken.
Hy ken ’t zoo goed, als andre snaken.
’k Ben bly, dat gy my dat zoo zegd.
Gysbert, Jan. JAN. Nu heb ik alles overlegd, Mijn Heer, en ’k hoop gereed te wesen.
De spijs is schoon uitgelesen.
Gysbert, Jan, Floor.
Floor, zou het jou niet zeer vergrammen, Dat ik je vroeg mijn pruyk te kammen.
Geenzins, zit op die stoel maar neer, Ik zal ’t zoo aanstonds doen Mijn Heer.
Gysbert gaat zitten, Floris smeert    hem de Pruyk hier en daar het we-    sen* met honing en zegd: Zie daar, Mijn Heer: dat’s nu de mode.
Blanketsel is ’er niet van nooden Staat dat niet mooi?
Jan en Lysje.
Ja tog, Charmant Floor haald een Breisak, uit zyn tas    en Gys zegd: Maar wat hebt gy daar in uw hand FLOOR.
Mejuffrouws breisak, wilt gy* eens kijken.
Ja: als ’t u bliefd.
Floor opend den mond van de zak,    en daar uit vliegen een Magazyn    Hommels, Torren, Byen, enz.
die    op den Honing in het Aangezigt en    de Pruyk van Gysbert gaan zit-    ten, en hem steken, dat hy schreeuwd    en stampvoet.
o Torens, dijken, Kastelen!
wel te drommel nog!
Dat is een opgeraapt bedrog.
Zy gaan yder op een stoel zitten, en    laggen hem helder uit, terwyl gaat    Gysbert voort.
Help, help, helaas!
ik ben bedrogen.
Zy steken my ’t gezigt uit de oogen.
Ik sterf zoo niemand helpen koom.
Beloof dan, dat je van een droom.
Niet meer die potsen uit zult voeren.
Ik zal voortaan mijn mond wel snoeren.
Helpt my nu, of ik sterf ’er van.
Laat ons hem helpen, Floor en Jan.
SCAPYN.
TE AMSTERDAM, By de Erfgenamen van Jacob Lescailje, op den Middeldam, naast de Vischmarkt.
DE DRUKKER Aan den LEZER.
DEwijl dit Blyspel door den Dichter niet overzien is, en misschien met eenige misstellingen in den Druk en Spellinge in ’t licht zal gekomen zijn heb ik goet geacht u hier van te waarschouwen; niet twijfelende, of die zullen, wanneer ’t in het toekomende zal uitgegeeven worden, verbetert weezen.
ARGANTES, Vader van Octaaf en Serbinette.
GERONTES, Vader van Leander en Hyacinte.
OCTAAF, Zoon van Argantes, en Minnaar van Hya- cinte.
LEANDER, Zoon van Gerontes, en Minnaar van Serbinette.
SERBINETTE, voor een Heidin aan gezien, en bevonden te zijn de dochter van Argantes, en be- minde van Leander.
HYACINTE, Dochter van Gerontes, en beminde van Octaaf.
SCAPYN, Knecht van Octaaf en Schalk.
SILVESTER, Knecht van Leander.
NERINE, Voedster van Hyacinte.
KAREL, een Schalk.
TWEE DRAAGERS.
Het Tooneel is te Napels.
SCAPYN, EERSTE BEDRYF.
OCTAAF, SYLVESTER.
BEdroefde tijding voor een hart, dat vierig blaakt!
Ay my rampzalig mensch!
waar ben ik toe geraakt!
Gy zegt, Silvester, dat mijn Vader staat te komen.
Heden?
Heden.
En dat hy heeft voorgenomen My uit te trouwen?
En met de Dochter van Signoor Geronte, he?
Signoor Geronte.
Ik kan Niet meêr, en dat zy van Tarenten is ontboden, Alleen om deeze zaak?
Helpt my, goede Goden, In dit bedroefd geval.
wat vang ik aan, En na gy zegt, hebt gy dit van mijn Oom verstaan.
Dit van uw Oom.
Aan wien ’t mijn Vader heeft doen schrijven.
Doen schrijven OCTAAF.
En die Oom die weet al ons bedrijven.
Al ons bedrijven.
Wel, wat brutstme deze Gek, Dat hy de woorden dus laat breken uit zijn bek.
Spreek uit, indienje wilt.
Wat heb ik meer te zeggen?
Gy weet de zaak zo klaar en bondig uit te leggen, Dat niets daar aan ontbreekt.
Maar geef ten minsten raad, Wat ik behoor te doen in deez’ verlegen staat.
Voorwaar ik ben zo wel, als gy in ’t werk beladen, En had wel nodig dat een ander my quam raden.
Ik sta verslagen door deez’ schielijke overval, En vreez dat deze komst, geen goed beduiden zal.
Ik was ’t niet minder, Heer, zo dra ’t my quam ter ooren.
Ik hou gewis, wanneer ’t mijn Vader komt te horen, Dat my een regenbuy van felle kyvery..... SYLVESTER.
Tut, tut, dat’s niet met al.
Bloed, was ik daar meê vry!
Maar ’k vreez uw malligheên vry dierder te betalen: Ik zie reetz een Orkaan van bastonnades dalen, En barsten op mijn rug.
O Gôon hoe raak ik best Uit deez’ verwarring, die mijn ziel zo vinnig prest!
Och, had gy dit bedacht, eerge u daar in gingt steken!
Gy maaktme gants ontsind, dat gy my ’t hoofd komt breken Met lessen, buitens tijds, die ik niet wil verstaan.
En ik word razend dol door uwe losse daân.
wie kan my van deez’ quaal genezen?
SCAPYN, OCTAAF, SILVESTER.
WAt isser gaans, mijn Heer?
gy schijnd ontsteld te wezen.
Och beste maat Scapin, ’k ben een bedorven man.
Daar ’s niemand, na het schijnd, die my verlossen kan. SCAPYN.
Hoe datte?
Hebt gy niet gehoord mijn wedervaren?
Mijn Vader word verwacht, en wil my paren, Ondanks de min, die ik een ander draag.
Wel hoe, Is dat de zaak die u dus droevig maakt te moê?
Och gy weet d’oorzaak niet van mijn onrustig klagen.
Neen, maar het staat aan u alleen my ’t vorder vragen Te sparen, zeg het maar, ’k heb een beweeglijk hart, En help de jonge lui zeer garen uit haar smart.
Mijn beste maat!
kost gy my eenig middel geven, Om my te redden uit deez’ Doolhof; ’k bleef u ’t leven verschuldigd.
Als ik u de waarheid zeggen zal, Daar’s niet onmogelijk voor my in zulk geval.
’k Heb zonder twijfel van de Gôon een geest gekregen, Om geestig alles te beleggen, noit verlegen Te wezen, en ik kan met reden zeggen, dat Ik Meesterlijk versta, trots ymand in de Stad, De Kunst, die ’t lompe volk den naam geeft van bedriegen, En niemand kreeg meêr eer met konstelijk te liegen In ’t edel Ambacht, dat ik drijf, maar ’k heb geleerd, Hoe qualijk nu de deugd beloond word en geëerd.
Ik heb* verzeid van oit yets by de hand te vatten, Sints zekere onlust van een zaak my beurde.
Ey watte?
Ik had yets met ’t Gerecht te schillen.
Met ’t Gerecht?
Wy hadden zamen zoo wat questy.
Watge zegt, Gy en ’t Gerecht?
O ja, en ik ben zo gebeten Op deeze ondankbare eeuw; doch laat my echter weten, Wat dat u is gebeurd.
U is niet onbekend, Hoe dat mijn Vader en Signoor Geronte ontrent Twee Maanden maar geleên, van hier te schepe gingen, Om eene Reys te doen, betreffende haar dingen.
Leander kort daar aan verliefd op een Heidin, Een jonge schoonheid, en verwaardigd haar zijn min.
Ik weet dat meê.
Gelijk wy groote Vrienden waren, Quam hy my ongeveinsd zijn liefde t’openbaren, En bragt my by haar, die my waarlijk wel beviel, Maar vondse juist zoo schoon wel niet, als hyze hiel: Hy sprak gestaâg niet dan van haar uitmuntendheden; Nu prees hy haer verstand, nu haar beminde leden, Nu ’s aanschijns held’re kleur, nu ’s lichaams gladden leest En boven al de zwier van haar volmaakte geest.
Hy morde dikmaal om dat ik zijn minnesmarte Niet meêr gevoelde, en my de min niet ging ter harte.
Ik kan noch niet heel wel begrijpen waar dit heen Zal willen.
Op een tijd wierd ik van hem gebeên, Om ’t voorwerp van zijn min, met hem te salueren, Het geen ik dede, maar een stemme deê ons keren, Die ons beklagelijk in d’oren klonk, met rouw En derelijk gezucht, ’k vraag wat het was; een vrouw Bericht ons heel bedroefd, met tranen in haar ogen, Dat wy daar konden zien, een schets van mededogen,* Een vreemden, die met een bewegelijke smart De tranen parsten uit het oog, en rouwe in ’t hart.
Waar wil dit heên?
’k Wierd door nieuwsgierigheid gedreven, Om uit te vorschen wat het wezen mogt; wy geven Ons weer te rug, en treên in ’t huis, alwaar ’t geluid En weeklagt uit een Zaal ons droef in d’oren tuit: Wy zien een oude Vrouw, die stervende met klachten, Beweend wordt van een Meid, die schijnd in rouw te smachten.
Een Engels aangezicht, vol van bevalligheid, Mengt hare zuchten in de tranen dieze schreid.
Een ander zou afschouwlijk zijn geschenen, In zulk een staat, als heel veranderd door het wenen En jammeren, zy was maar slechtjes, en had geen, Getoyde kleren, ’t hair hong langs de schouders heen Op haar sneeuwitte borst.
’k Zag in zijn volle leden Het aangenaam gespan van haar bevalligheden.
Mijn oog wierd haar gezicht, mijn oor haar stem niet moê; Zy scheenme in zulk een staat zo schoon, ik weet niet hoe, Hoe treurig datze was.
Ik prees en steld’er boven, Al wat het Aardrijk had van schoonheid waard te loven.
’k Merk nu waar ’t henen wil.
Had gy dat Hemels zoet, Al die volmaaktheid van het lichaam, en gemoed, Gezien, ik wed gy zoud haar zelver meê beminnen.
’k twijfel daer niet aan, en kan heel wel bezinnen Uit ’t geenge zegt, dat zy uitstekende is geweest.
Haar tranen waren niet onaangenaam, als meest De tranen, die maar ’t oog verduist’ren en beschaden, Het scheen veel schoonder noch met droefheid overladen, Dan leefd’er yets, het geen my onbekend is in Een lieflijk trekjen tot medogendheid en min.
Ik vat het nu.
Elk kreet, daar zy van rouw bevangen, Gevoelloos aan den hals der dode Vrouw bleef hangen.
Zy noemd haar Moeder, en daar was geen hart, dat niet Met medelijden wierd getroffen en verdriet.
Men zach haar zachten aard en goedertiere zinnen.
En deez’ zachtzinnige aard deê u dit lief beminnen?
Wat plaatze voed een Hart, zo wild en onbeleefd, Dat zich aan zulk een Beeld niet willig overgeeft?
Voorzeker, en ik prijs die edele gedachten.
Ik zocht zo veel ik kon haar droefheid te verzachten, Met alle middelen, en gong daar na.
Ik vroeg Leander wat hem docht, hy zei, ze is mooy genoeg, En kan passeeren.
Ik was niet heel wel te vreden Om deze koelheid, doch ik wou hem niet ontleden.
Dat ik verlieft was, en... SILVESTER.
Indien ge vorder gaat, Raakt gy voor morgen niet ten einde van uw praat.
Laat ik het in een woord of twee te kennen geven, Hy word terstond verliefd, hy kan niet langer leven, Ten zy hy troosten ga de liefste, die vast schreid, En treurig haaren tijd besteed in druk, de Meid Slaat zijn bezoeken af, en laat vergeefs hem lopen: Zie hier mijn Edelman gelijk als buiten hopen.
Hy perst, hy bid, hy zweerd, maar daar valt niet voor hem, Te doen, men zegt hem aan met een verheven stem, De Maagd is eerelijk, schoon zonder goed en vrinden, En dat hy zonder Trouw zijn reekning niet zou vinden: Ziet daar de liefde door die zwarighêen vermeerd.
Hy overweegd, hy woeld, hy weigerd, hy begeerd, Neem by zich zelven een besluit, en na drie dagen Is hy getrouwd.
’k Versta ’t.
SILVESTER.
Stel daar noch by de plagen, Door d’onverwachte komst zijns Vaders noch t’ontstaan, En d’opening die d’Oom van ’t huwlijk heeft gedaan, En ’t ander huwlijk dat men noch op nieuws wil sluiten, Met d’eerste Dochter van Geronte, die hy buiten Dit Land heeft, en die word hier alle daag verwacht.
Stel hier noch d’armoê by, waar toe zy is gebracht In zulk een droeven staat, en stelt dan daar en tegen Mijn onmacht.
Is ’t daar al?
Je bent wel haast verlegen, Om zulke een beuzeling, hebt gy geen schaamte, dat Gy dus beteuterd staat in wisjes wasjes, wat Kund gy uw googelbrein niet ’t onderst boven keren, Om lof’lijk na den eisch uw zaken te stofferen.
Foey, foey, ’k wou dat men my die last had opgeleid, ’k Zou d’oude kluivertjes bedriegen met bescheid En oordeel, en haar zien, niet weinig door te strijken.
’k Was pas een Turrif hoog als ik geen kleine blijken Gaf van mijn ed’le geest.
’k Beken ’t, ik heb geen zin Tot galg, of rad, neen.
Zie daar komt mijn Engelin.
HYACINTHE, OCTAAF, SCAPYN, SILVESTER.
HYACINTHE.
ZOu ’t waar zijn ’t geen uw Knecht, Neryne quam t’ontvouwen?
En is uw Vader hier, en om u uit te trouwen?
Ja schoone Hyacinthe, en deze droeve maar Heeft my geheel verzet, doch waar toe dit misbaar?
Hoe twijfeldge aen mijn trouw?
’t zou my verongelijken, Kost gy in ’t binnenste van mijn gedachten kijken, Gy zoud voorzeker zien, hoe u mijn hart bemind.
Ik weet wel dat gy my ten uitersten bezind: Maer ’k weet niet ofge altijd die zucht my toe zult dragen.
Kund gy bemind zijn, en dat niet voor al uw dagen?
Men houd gewis, dat min veel minder ’t harte raakt Van u, als ons, en dat de vlam, die Mannen blaakt, Zo lichtelijk verdoofd, gelijk alsze is ontsteken.
Ach waarde Hyacint!
mijn hart heeft noit geleken Na zulke, ik ken my vry; mijn eerste liefde kleefd, Die meer in u gestaag als in zich zelven leefd.
Geloof dan vry, dat ik u nimmer zal begeven, Want zonder u was ’t my onmogelijk te leven.
’k Wil wel geloven, dat ge uw woorden met uw hart Bezegeld, en gevoeld de kracht der minnesmart.
Maar ’k vreez een hoger magt, ik vreez uw Vaders dreigen, En dat ontzag, de min, die u het hart dê neigen, Verwinnen zal, gy staat noch onder Vaders macht; Hy wil u trouwen aen een ander, dan ik wacht Niet anders als de dood, indien dat mogt gebeuren.
Verban die vreez’, mijn ziel: mijn Vader zal noit scheuren, Het ga zo ’t wil, dien onverbrekelijken band, Zo trouwelijk verknocht: ’k ga liever uit het land, En sterf veel liever, als dat ik u zou verlaten.
’k Schijn haar, die my was toegeschikt, alreê te haten, Schoon dat ik ’er noit zag, en wenste dat de zee Haar voor ’er leven lang afscheide van deez’ ree.
Schrei dan niet langer, ach, mijn zieltje!
staak uw klagten, Uw tranen doden my met wenen, en haar kragten Verspreiden zich, helaas!
met een beminde gloed Van mijn gedachten af, tot in mijn harte bloed.
Wel aan, dewijlge wilt, ik zal mijn tranen drogen, En wachten ’t noodlot af met onbeteuterde oogen.
Het zal ons gunstig zijn.
’t Kan my niet tegen gaan, Wanneer ik voor altijd mag in uw harte staan.
Ik leef slechts u ten dienst.
Dan zal my niets verdrieten.
’k Wou met dat Vogeltjen de Papegaay wel schieten, Het is niet hesselijk van smoel.
Daer staat ’er een, Die ons wel goeden raad zou geven, naar ik meen.
Ik heb een Eed gedaan de Wereld te verlaten, En moeim’er niet meer meê, maar ’k liet me ligt bepraten, Zo gy wat sterrik bad.
Och, hangt het daar maar aan?
Ik bid u vriendelijk dat gy ons doch wilt raân.
Maar gy zegt niet met al, wat queltme Hyacyntje.
Ik bidje uit al mijn hart, mijn liefste maat Scapyntje, Dat gy ons helpen wilt, met uw gezwinde geest, ’K bidje om al ’t geen u oit behaaglijk is geweest, Datge onze liefde diend.
Ik moetme laten zetten.
Ga heen, ik zal mijn brein ten dienst van u gaan wetten, En toonen dat ik... OCTAAF.
Maar geloof vry zonder.... SCAPYN.
houd, Ga spatten, en pas op van onverzet en stout, In tegenwoordigheid uw Vaders, doch te wezen.
’k Beken het gaarne dat de schrik me alreê doet vrezen, ’k Heb een natuurlijke beschroomdheid, die ik niet Wel overwinnen kan. SCAPYN.
Gy moet nochtans.
Ey, ziet Doch d’eersten aenval af te schutten, om te hind’ren Dat hy u niet regeer gelijkerwijs de kind’ren.
Maar houje fris, en tracht naar wat vrypostigheid, En antwoord wel gemoed op alles wat hy zeid.
Sa, laat ons het eens verzoeken, En zien of gy uw rol wel kund, wilt u verkloeken, Zo, wakker op uw lijf, ’t oog fier en onverzet.
Neen, noch wat meêr om hoog.
Alzoo dan?
Beeld nu uw zelven in, als of ik was uw Vader, En antwoord welgemoed en vry op allegader Dat ik u zeggen zal!
ô Eervergeten guit, En onbeschaamde zoon!
Niet waardig, dat gy uit Eens Vaders lenden sproot als ik, durfdge u vertonen, Naar datge my zoo schelms en schimpelijk dorst honen?
Is dit d’eerbiedigheid die gy my schuldig zijt?
Zijn dit de vruchten van mijn zorge, die ’k altijd Voor u gedragen heb, zijn dit de lieve vruchten Dat gy, aardsbengel, maar houd stand In ’t heimelijk u durfd verloven zonder my?
Nu, overgeven boef, spreek op, en antwoord vry.
Laat ons uw schone reên eens horen, wilt vry spreken?
Maar hei dat gaat niet aan; gy schijnd geheel bezweken.
Ik meende waarelijk mijn Vader te verstaan.
Dat ’s wel, maar moest daarom zo moedeloos niet staan, En als een staak.
’k Zal nu antwoorden zonder schroomen.
Voor vast?
Voor vast, maar ik zie daar mijn Vader komen, ô Hemel!
Holla, hem, blijf staan: Octaaf, waar heên.
Hy is op ’t hazepad, wat armer knecht!
ik meen Dat ik den ouden doch zal door zijn neusgat boren.
Wat wiltge dat ik doe?
Volcht slechts, en wil maar horen.
ARGANTES, SCAPYN, SYLVESTER.
ARGANTES.
WAar sprakmen immermeer van diergelijk een feit.
Hy heeft de zaak alreê vernomen, en zy leid Hem zo in ’t hoofd en maald, dat hy luid op moet spreken.
Wat onbescheidener en eerelozer treken!
Waar heeftmen oit gehoord van zulk een snoden daad!
Laat ons toeluist’ren, en eens horen wat hy praat.
’k Wou wel eens weten wat dat zy nu zullen zeggen.
Daar is al in voorzien.
Zy zullen ’t niet weerleggen, Noch looch’nen konnen.
Neen, dat is de mening niet.
Verschonen zy het stuk.
Dat waar wel meer geschied.
Of menen zy my licht met olletjes te paijen.
Dat schut ik, neen zy zullen ’t niet ontdraijen.
De tijd zal ’t leren.
’k Meen niet voor haar zot te gaan.
Laat ons niet zweren.
’k Zal mijn schelmschen zoon voortaan Opsluiten in een gat.
Men zal daar zorg voor dragen.
Want’k weet wel zeker, dat hem dat niet zou behagen.
En wat Silvester raakt, ik zal hem braaf doen slaan.
’k Dacht met verwondering, zou dat zo henen gaan.
Mijn Heer, ik ben verblijd, dat gy zijt weêrgekomen.
Wel fijn man, j’hebt mijn last te wonder waargenomen.
Ik ben u zeer verplicht.
Mijn Zoon heeft zich heel vroom In mijn afwezendheid gehouden.
Wellekoom, Welkom, mijn Heer, gy zijt noch wakker op uw koten.
Zo taam’lijk, maar wie houd u guit den bek gesloten.
De reis is wel vergaan?
Maar laat my dees, Eens lustig naar mijn zin, braaf met een Bullepees De rug wat meten.
wilt gy hem slagen geven?
Die schelmsche guit.
Waarom, wat heeft hy doch misdreven?
Hoe, hebtge niet gehoord wat dat’er is gedaan, Terwijl ik uit was?
Ik heb zo iets verstaan, Maar ’t had niet veel om ’t lijf.
Wel, wat is dat te zeggen?
Je hebt, na ’t schijnd, gelijk, ik kan ’t niet wederleggen.
Zulk een vermetelheid steld my tot spot ten toon, Wie hoorde oit snoder stuk?
Hoe, zal een Zoon, Zich zonder toestaan van zijn Vader uit gaan trouwen?
Gy hebt geen onrecht, en ik zou ’t ook met u houwen; Doch wilje wel doen zie het door de vingers heen.
En dat versta ik niet.
Heb ik geen dubb’le rêen Om quaad te zijn?
Zoo haast als ik het hoorde, Ben ik uw Zoon aan boord geweest met scherpe woorden, Vraag hem, hoe hevig dat ik hem heb aangegaan, Om dat hy in zijn plicht gefaald had, niet gedaan Gelijk een eerlijk Man zijn uuren moest besteden: ’k Zeide alles wat men kan, doch gaf my tot de reden, Gelijk het billijk was, want ’k vond dat in der daad Zijn schuld zo groot niet was.
Wat onbescheiden praat, Hy heeft geen ongelijk, zich in den echt te geven Met een vreemd Vroumensch?
Maar hy is daar toe gedreven, Door ’t noodlot.
Ha, dat is wel mooy.
Men heeft voortaan, Maar alle quaad te doen, te stelen, dood te slaan, En alle schelmery door ’t noodlot te verschonen.
Gy neemd mijn woorden op in Filozoofze tonen: Ik wil maar zeggen dat zy hem was toegeschikt By ’t noodlot.
Maar waarom heeft hy zich zelf verstrikt?
Wat meendge, dat uw zoon in kloekheid zo ervaren Kan zijn, als gy, mijn Heer?
geensins, de jonge jaren Die brengen losheid meê, de jeugd is onbedacht.
Neem maar een voorbeeld aan Leander, die veracht Al mijn vermaningen, en doet noch erger stukken, Als die van uwen zoon, die u zo dapper drukken.
Hoe zijtge dus verstoord; bedenkje niet, mijn Heer, Datge ook zijt jong geweest, wel gy waart ook weleer, Na my gezegt is, meê geen hater van de rokken.
’t Is waar, maar ’t was alleen om daar wat mee te jokken; Dan ik ben nimmermeer zo gek, als hy, geweest.
Wat kon hy anders doen, hy zag een gladden leest, En levendig gespaan van zoeten Honingraten, Waar in zijn bietje zocht te nest’len, ’t uitermaten Bevallig bakkesje, van ’t Meisjen, trof zijn hart, Hy gaat haar dikwils zien, en klaagd zijn minnesmart Met zuchten in den mond, en tranen op de wangen: Zy word in ’t lest geraakt.
Zie daar uw Zoon gevangen, En op de daad betrapt.
De Vrienden dwingen hem, Met haar te trouwen.
die leugen heeft eerst klem.
Of zagtge liefst uw zoon op ’t Bed daar dood gesmeten, ’t Is beter noch getrouwd, als dood.
’k Heb noit geweten, Dat deze zaken, op die wijz’ zijn toegegaan.
Bevraag hem zelver vry, hy zal ’t niet tegenstaan.
Het is dan door geweld dat hy het Lief getrouwd heeft?
Maar ’k vat niet wel, waar om ’t hem niet berouwd heeft, En hy Notariaal niet heeft geprotesteerd Van aangedaan geweld.
Dat heeft hy niet geleerd.
Hier door had hy de trouw veel lichter konnen breken.
Een huw’lijk breken?
Hy laat dat liever steken.
Te laten steken?
Hoe, heb ik dan geen recht, Om dat te niet te doen?
’t Is waar, het geenge zegt.
Maar hy zal ’t noit gestaan.
Waarom, en door wat reden?
Mijn Zoon?
Uw Zoon, hy is vol dapperheden, En t’edelmoedig, als dat hy bekennen zouw, Dat hy gedwongen was te trouwen met een Vrouw.
Dit zou gewis zijn eer en naam om verre stoten, Verongelijken u, daar van hy is gesproten.
Ik lach daar meê.
Men moet om beider eeren wil, Zich houden of hy was gerust getrouwd, en stil Die zaak voorby gaan.
Ik wil dat hy ’t zeg.
Met eren Kan hy dan niet wel doen.
Ik zal het hem wel leren.
De magt die ’k heb zal hem haast doen verstaan Hoe ik ’er straffen kan, die eer en plicht verrâan.
’k Zal hem ontërven.
Wel, wat meugje praten!
Gy zult hem niet ontërven.
’t Wel laten Is uwe mening.
Wat, zou ik mijn eigen zoon, Geen bastaard maken, als ik wou?
Dat komt schoon!
Neen zeg ik u noch eens.
Wie zou het my beletten?
Gy zelfs.
Ja gy, wat wiltg’er onderzetten; Ik wedde datje ’t hart niet hebt; gy lacht’er meê.
Ik doe niet.
Het Vaders hart word ligtelijk gedweê.
’t En doet.
’t Zal hem zo voor zijn schenen springen.
Hoe is het hier?
het zijn geen beuzelingen.
O Heer, ik kenje wel, gy houd te veel van rust, En zijt te goed van aard.
’k Ben quaad wanneer ’t me lust.
Maar ’k heb geen smaak meêr in al dat ontijdig praten, ’t Verveeld me schrikkelijk, laat ons het hier by laten; Fluks gauwdief zoek mijn zoon, wijl ik mijn ongena Geronte maak bekend.
Komt u mijn dienst te sta, Gy kondme vry gebien.
’k Bedankje.
Had ik heden Mijn Dochter wederom, zy zou zijn plaats bekleden, En zijn mijn Erfgenaam.
SCAPYN, SILVESTER.
IK ben geheel voldaan, Uw rol is net gespeeld, en alles zal wel gaan, Maar daar moet duimkruid zijn, eer ons de schuldenaren De Stad uitboenen.
Sus, ik zalje dat wel klaren, ’k Heb slechts een trou gezel van noden, dieme diend In’t geen ik voor heb, wacht, sta vast een reis mijn vriend, Trek fier den hoed in ’t hoofd, en speel den stouten jongen, De handen aan ’t geweer, als ofje wierd besprongen, Treê voort gelijk een Mars, met onversaagd gelaat, Nu rechts, nu slinksom, nu in ’t vierkant; goed!
dat gaat Zo heerlijk als het mag, kom volgme, ik zal uw wezen, En stem veranderen.
Ik lietme licht belezen, Maar hellepme aan geen Galg.
Kom, kom, dat ’s niet met al, Wy zullen samen doen, en delen ’t ongeval.
Drie Jaren min of meêr op een Galei gebannen, Heeft noit een heldestuk geschort van brave mannen.
ARGANTES, GERONTES.
GERONTES.
JA.
zonder twijfel zal ons volk noch met dit weêr Van daag hier wezen, want een Schipper van het Veer, Die maar daar even van Taranten is gekomen, Heeft my verzekerd, dat zy hadden voorgenomen, En vaardig stonden om te scheep te gaan; maar ’k merk, Na ’t geenje van uw zoon verhaald hebt, dat ons werk En voorneem niet zal gaan, gelijk wy dat besloten.
Ik bid u weest gerust, ’k zal ’t wel zien om te stoten, En ga zo daad’lijk daar op werken, GERONTES.
Maar voorwaar, Argantes, wiltge dat ik u eens wat verklaar, Ontrent d’opvoedinge der kind’ren kan men heden Niet al t’opmerkend zijn.
’t Is zo, maar om wat reden Deez praat gevoerd?
Om dat de losheid en het quaad Van alle jonge Luy gemeenlijk meest ontstaat Uit quade opvoeding van de Vaders.
’t Kan geschieden, En ’t beurd veeltijds, maar wat wilt gy daar meê bedieden?
Dat zo gy met uw zoon, als ’t hoord, had omgegaan, Hy nimmer denken zou ’t geen hy nu heeft gedaan.
Heel goed, zo datge uw zoon hebt beter leren leven?
Ja, ’t was my leed, had hy iets diergelijks bedreven.
En zo die fijne zoon noch erger had gedaan, Als nu de mijne doet.
Dat is te zeggen, dat men slimmer niet kan noemen, Als zulke, die ’t beleid van and’ren licht verdoemen, En niet eerst acht en slaan op ’t geen by hen geschied, En wat zy zelve doen.
’k Verstaa dat raadzel niet.
’k Zal ’t zeggen.
Quam u iets van mijnen zoon ter oren?
’t Kon zyn.
Scapyn heeft my de zaak doen horen, Doch maar terloops, gy kund het recht bescheid verstaan, Van hem, of and’ren.
Ik wil ondertussen gaan, En zien, zo ras ik kan, een Advokaat te spreken, Om t’overslaan, hoe dat men ’t huw’lijk best zal breken.
Tot wederziens.
GERONTES, LEANDER.
WAt of dat voor een zaak mag zijn, Noch erger als zijn zoons?
voor my, ’k zie weinig schijn Van waarheid, datmen iet veel erger konde maken.