floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Als ick mijn leven sat waer soo kon ick het niet beter doen te kort, Dan gunden ick de miesters liever ’t gelt, want een party gaen nou so studeeren, Datse in korten tijd, van Barbier, voor Doctoor, wel meugen passeeren: Die hebben dan dubbelde kennis, sulck volck dient by de krancken.
Mijn uytgelese schoonheyt, sieje niet hoe ick hier ga jancken, Gelijck een reutje om een teefjes deur, jae soo ickje langer derf, Soo gelooft dat ick, als katoentje daer de oly uytbrangt, ten lesten sterf.
Men siet immers niet aen u, en ghy praet van sulcke gebreken.
Wanneer een pijpje met toback is opgesteken, Soo verbrant het geen daer in is ten lesten tot niet, En de pijp blijft heel en goet, datm’er van buyten maer wat swarts aen siet, Soo lijck ick oock wat, maer daer leyt het mijn, sey Marry Correns, en sal ’t in me graf dragen.
Een schoone gelijckenis, wel seecker ghy sijt te beklagen.
Jae schoonste, de brant is al om mijn hart, kijck de roock vlieght uyt mijn mont.
Had jyse onder u kouse-bant gebonden eerje u soo vermeestert vont.
Trouwe de kalven rechte kuren uyt, soo doen de mannen oock alsse sijn beschoncken.
Och mijn ghesuyckerde liefje, ick heb te veel ghedroncken Van u soete minne vyer, en sal noch metter tijdt, Soo ’k geen verlichting krijgh, mijn sinnen raecken quijt, Daerom laet u gebenedeyde erbarming mijn in gerustheyt stellen.
Wel wat is ’t datje dan begeert, en daerje mijn om komt quellen?
Maer dat u l. mijn met een minnelijcke vreught onthaelt, En seght, weest wellekom mijn hartje, waer hebje soo lang gedwaelt, Kom kus mijn eens; dan sou ick jou soo seeleweecks vriendelijck vatten, Datter ien de tanden of waet’ren sou die ’t sagh, ick seghje datte, Het souder aers toe gaen als menigh een wel mient.
Nou dan, je kunt meer als broot eten, wel trouwe vrient, Ghy seght het of het leefden, men soutje niet aen sien.
Jae ick legh op mijn luymen, Al roep ick niet luyt, ick heb het inwendigh, en slacht de bier-en-broots kruymen.
’t Is aende luy niet te sien: maer wat kunsten kanje al?
Kunsten!
ick kanse jou niet noemen, wat is ’t hier van ’t mal?
Ick kander wel hondert duysent, ick kan wel negen-en-tnegentigh kabeljauwen springen, En ticktacken, troeven, negesticken, lechtse mijn daer, en moytjes singen, Gelijckje selfs ghehoort hebt, soo dat ick verseecker schat, Dat ick’er wel soo veel queelen sou, trots een wijf in de baeckermat, Met een quaet kijnt; godin, ick kan voorje niet verborgen houwen, Mijn heymlijckheyt moet ick u openbaren, jae in trouwen: En daerom sal ickje eens een staeltje van me dansen laten sien.
Hy danst.
Isser wel grooter geck!
Wat dunckje, ben ick niet rat ter bien?
Te schrickelijck, ’k loof niet ofje moet met de googhelaers verkeeren.
O moer, soo lang            men noch jong is soo kanmen soo veel leeren.
Maer eelen baes, hoe benje dus stout en ongemaniert, Datje mijn komt bestormen, sonder yemant te hebben uytgestiert?
Wel mijn uytgelesen parrel, ick heb die vryheyt aen mijn selfs genomen, Want een bloothart, kan by dese tijd, hiel quaet aen sijn liefje komen.
Wel mijn ridder van sint Joris, ghy kunt met een lammere tong smeken, Ick moet nou na beneen, maer wy sullen mekaer wel weer spreken.
Men seyt van een schoonheyt die Lucresias vryer beving, Of se meuge seggen dat Troyen om een moye vrou verging, Maer haddense dit juweeltje gesien, sy souwen voorseker seggen, Schijt, schijt, de onse mogen by dit wijfje de broeck wel leggen; Dat ’s dan alliens, nou ick soo veel van haer verkregen heb, Dat sy mijn wel mach sien, is ’t tijdt dat ickme wat rep, En peur nae Lichthart toe, die soo veel door sijn tovery sal maken, Dat ick tot het uyterste tipje van mijn wensch mach raken.
Hier woont hy; hou, ’k segh hou, waer binje allegaer?
Hy klopt; Lichthart doet open.
Maeck niet te veel gerucht.
Weest welkom, benje daer?
Hebje de Vleermuys al?
O jae man.
Wilt dan swijgen, Op dat ons niemant hoor, ick sal mijn goet gaen krijgen.
Hy gaet binnen, en komt weer uyt.
Wel nu, eer dat ick mach aen dese dingen gaen, Soo moetje eerst u lief, schoon ’t swaer valt, heel versmaen: Leght haer drie straffen op, of ick mach niet beginnen.
Wel, als ’t wesen moet; soo wensch ick dat haer sinnen, Soo seer nae mijn joocken als ick nae haer, dat isser een.
Ten tweeden, begeer ick dat sy haer naeckt sal ontkleen, En datse op bey heur bloote knien mijn om genae moet komen smeken.
Ten derden wil ick dat sy van al datse doet niet een enckel woort moet spreken, Want op de werelt isser voor het vrouvolck geen grooter verdriet, Als dat sy niet meugen klappen van ’t geen’ er is gheschiet.
Dat ’s wel, klopt driemael op u borst, en stampt dan met u voeten.
Is ’t nou u sin?
O jae; ’k sel u nu driemael moeten Bestrijcken, met een kruyt dat ’k hier toe heb gestooft, En schrijven tot besluyt drie letters voor u hooft.
Nu treck ick aen mijn werck.
Lichthart stelt een pot, daer hy twee duyvels eersgaetjes aen hangt,en boskruyt rontom strooyt.
Wel seecker dat komt proper; Wat binje voor een slagh, een waersegger, een hantkijcker, of een nestelknooper?
Dat ’s jou alliens: maer hoor en spreeck mijn niet eer aen, Voor ick ’t begeer, en dat mijn dingen sijn gedaen.
’t Is wel, segh hoeje ’t hebben wilt, aers sal het wesen; Wat praet hy binnens monts?
’t schijnt of hy sijn getyde begint te lesen: Ey siet hem eens drayen, hey!
slincx om keerje, dan stil staen, dat ’s een fatsoen, Daer weer wat preutelen, ick loof hy sal jonge nickers broen: Nou staet hy weer soo stemmigh trots eenigh Beniste leeraer.
Weest welkom Hecate, ick meen dat ghy noch veer waer, Nu sie ’k dat ghy mijn dient, ’k besweerje datje gaet In dien besloten pot, die hier te koocken staet, Ontsteecktse door u geest, laet hem ’er oock in blijven, Tot dat het kruyt gaer is, want ’k wil ’er me gaen schryven Een ceel van groote kracht, vertreckt dan metter spoet.
Steeckter met eenen nadel op, poep, soo gaeter de wint oet.
Lichthart treet aen de pot.
Hoe of hem nu den droes mach inde pot gevoelen?
Sacht, sacht, ick hoor hem, daer begint hy te krioelen.
Hy ontsteeckt het vuur-werck.
Kruysje voor ’t toveren, benedijste, och!
ick ben mijn lijf al quijt.
Daer vloogh de geest om hoogh, nu Hans, weest nou verblijdt, De kompost is al gaer; wel knecht, kunje niet spreken?
Dat loof ick wel, ick wil my mijn leven om een vrou in sulcken noot niet meer steken.
Het loon sal d’arrebeyt versoeten, en u pijn: Sie daer, ick sal noch meer nu tot u dienste sijn, Met dit sap sal ick gaen een deel caracters maecken, Op dit pampier, en wie datj’er mee aen selt raecken, Al was het self een man, die wort op u verlieft.
Wel als dat dan soo is, soo is het hiel ondieft; Wel hey, ben ick oock geck, waer in mach ick my bedroeven?
Daer is het ceeltje, en wilje, ghy meught het aen my beproeven; Maer eerje het begint soo moet ghy onthouwen dit woort: Que mine fait un so, want als de verliefde dat hoort, Die ghy hebt aen-geraeckt, soo sal hy stracks bedaren, Sijn min sal over gaen.
Ick sal ’t aen jou eens klaren: Sie daer, ick raeck u aen.
Mijn uytverkoren hart, Och Engel!
kust mijn doch, hoe boertje met mijn smart, Ick brant mijn lief, ick brant!
Wel hoe, ick sie geen voncken, En waer mee heb ickje aen branden gemaeckt?
Och liefste!
door u loncken, Mijn soetert, ick ben van swavel, en soo ick u aensach, Raeckten ick inde vlam; indien ick dan wat aen u vermach, Soo blust mijn brant, mijn lief, of anders moet ick sterven.
’t Soume van harten leet wesen dat ghy om mijn soud bederven: Que mine fait un so, ey sie, hoe staet hy nou.
Wel, kom ick uyt een droom!
Hans was hier stracks geen vrou?
Neen broertje, ’t was het ceeltjes schult.
Soo mach ick seggen Datter in dit briefje moet groote verburgentheyt leggen.
Wel nou bedanck ick u, en selje bedancken nae mijn doot, Ghy verlicht al mijn lyden, jy verlost mijn uyt de noot, Daer ick tot de keel toe in stack, en watje nou wilt begeeren, Dat sel ickje geven, bin ick aers een man met eeren.
Ick sal sien ofje u woort houwen sult, nu Hans, goenacht, ’t Is tijdt dat ick gaen moet, mijn dingen sijn volbracht: En ghy kunt u saecken soo haest alsje wilt in ’t werck stellen.
Ghy spreeckt wel.
’k begin de oogenblicken al te tellen!
Dat ick mijn soete Haesje weer sien mach; Waer* blijfje nou jy Venus-janckers, kom eens voor den dagh, Ick tartje allegaer, hoe seerje kunt stuypen, buygen en nygen, En de dochters met ferwiele woortjes payen, om tot u wil te krygen: Ick heb een andre kunst, die steelt op staende voet, Sonder een woort te spreecken, de vrijsters haer gemoet; Ick hoef de meyden gien steeckpenningen te geven om mijn woort te houwen, Dit ceeltje is mans genoegh, en begooghelt stracks de vrouwen.
Offer op de werrelt wel leeft geluckiger mensch, Als ick, als mijn persoon, die ’t soo heeft nae sijn wensch?
’k Looft niet: kom nou, ghy die by heele nachten, Loopt over straet swieren, en op de Juffers poorten wachten, En kussen de klinck vande deur, ick selje voor een kleyne prijs Mijn briefje wel verhuuren, als ick het self een reys Gebeesicht heb: soo dat dan beurt, o bloet, hoe wilje mijn bedancken; Hoe menigh sitter daer boven, mochtense om twee of drie blancken, Soo wel meysjes als knechts, mijn ceel eens hebben te lien, Ick wed sy souwen ’t willigh geven sonder eens om te sien.
Waer blijfje nou ghy koppelaersters, ick sieje met de rugh an, Jou kunsjes doogen niet, al konje praten als Brughman, En toov’ren gelijck een scheel varcken, neen jonge luy, looft haer niet, Mijn dingen gaen vaster, gelijckje selver siet.
Igort had ick wat veel van dit goetje, een rijckdom wasser uyt te halen, Ick ging ’s maendaghs op de Nieuwemarckt staen, en doenme wel betalen, En soo’cker quam, ’k sou wel klanten krijgen, ’k wed om een duyt, Dat ick mier ontfangen sou als de Quacksalver van al sijn wurmkruyt, Hoe briet dat hy oock veur staet, waer meugen de luy haer gelt aen geven.
Of dat ick een bortjen uything, daer sou’er menigh by mijn komen streven, Van jonge stekelbaersjes, Cassiertjes, en groote Monseurs, Ick wed ick soo grooten handel dreef als yemant op de Beurs, Nou dat is tot daer-en-toe, ick mach ginse wat leggen rusten, Op dat ick flus dan te beter mach grasen in mijn lusten.
Giertje Goris, met een stoffer.
wat leyt het hier morsich, nou ick selfs de hoecken begin deur te sien, Kan ick my niet genoech kruysen en segenen, dan vind ick hier het ien, Dan daer het aer, ick weet niet hoe het onse Trijn dus het wegh kunnen vlyen, Wat vond ick daer flus een kelder; nou ick kanme niet ten vollen verblyen, Dat ick van sulcken Beely klonters verlost ben: Sy sel soo licht geen huur krygen, kennen haer alle luy soo wel als ickse ken; Wat hetse mijn wel een goet soeck emaekt.
schoon de deur toe,, was, Soo stack sy ’t haer laerysters uyt de veynster toe, deynckt hoe’ck te moe,, was, Doen ick het te weten quam: ick sey, Trijntje, neemtje pack En wandelt nou in vrede, ick geefje de sack, Doen greense als een hofhont; daerom jy meysjes trotst u leven geen vrouwen, Hebje een goet hock in, siet datjer u in keunt houwen, Dientje volck trou, gelijck dat meysje in onse buurt, Goe moer, een hielen tijd leytse en schrobt, of wascht, of schuurt, De pot daerse haer maeghdelijcke water in sel maken, Moet elcken reys van buyten en van binnen klaer sijn, en meer sulcke saken; Jae sy schuurt de pan van achteren, en souse met schoene over de vloer gaen, Dat isser veer of, ick seg altemets, Grietje, de kou sal omje hart slaen; Wat sel ick doen, seytse, ick mach geen vullisje op de vloer sien leggen: Wijstme noch eens sulcke tien, wat gaen de mieste part seggen, Men moet de huysen soo niet vieren, woonen wy nu hier, op een aer jaer op een aer, En dat duncktme is onredelijck, want recht uyt gekalt, ick bin vry wat klaer: Al heb ick nou met onse sackereerde morsige wobben, dus moeten dit jaertje tobben, Dat klappen noch dat snappen en nam sijn leven geen end, Wat het mijn die schantvleck wel by de eerelijcke luy geschent, Men weten altemet niet waerom de menschen ons soo oversijts aenkijcken, En dat komt nieuwers anders deur als dat ons die bedelbrocken soo uytstrijcken; En se was soo snoepigh, ick lagh eens in de kraem, en had een vaetje Spaense-wijn, Daer ick de wijfjes me meenden te onthalen, maer dat besuckte swijn Ging met de bewaerster, en noch een, en snapten ’t op, en lieten ons op den duym fluyten, Daerom beurt het weer, ick sel als aere burgers, mijn leckre dingen opsluyten: Gingse na de vismarckt, en sey ick, Trijntje hoe veel mostje besteen, Sy noemden ’t, gafje niet minder, seyd ick; wat meenje, seyse, neen: Dat lieghje, docht ick altemet, deurje diefsche darmen, Maer hoe het was, of niet en was, daer vloogh altijdt wel een witje veur Harmen.
Marry Monckjes.
Wel wie komt hier?
E je!
Marry Monckjes, wel waer kom jy van daen?
Ick kom eens sien hoeje al vaert, en bin schier moe gegaen.
Giertje.
Wis, wis moer, ouwe luy valt de gang suur, kom ick selje een stoel langen, Setje wat neer, ey hoe lang heb ik na jou gaen verlangen.
Binnen, en weer uyt.
Heer wat sinje voldoende, noch een stoof!
Ja niet waer: Hoe weynigh komje oock uyt, ’t is rechtevoort wel een half jaer Dat ikje lest gesien heb, jy begint my al wat te ontvallen.
Jae kijnt, de ouderdom komt met veel gebreecken, wat meughje kallen, Ick word te met goet ouwers.
Is de werrelt niet geweldigh verandert in u tijdt?
Souse niet, te schrickelijck!
’t lijckt langer niet een mijt, Als de menschen proncken, en soo als de jonge luy opgeven, Die haer ouwers wel vande goeluytjes moesten leven: O, die in mijn tijdt een wit schorteldoeck droegh, was mier as al den dagh.
En ick seghje die nou geen platte kanten draeght dat die niet deur en mach.
Dat komt by om dat wy al datwe wonnen onse ouwers t’huys brengen mosten, Maer nou leggen ’t dese proncksters allegaer an ’er gat te kosten.
Se moeten ’t al hebben, lieve schaep, ’t is dan een toers of een sygrofgreyn jack, Met een rock van ’t selve slach, en steecken soo verweent in ’t pack Of ’t rijcke dochters waren: ’t is dan een paer gouwe stricken aen d’ooren, En neusdoecken met schuyntjes, of brie soomen, jae sy kunnen niet hooren, Eenighe nieuwe snoffe kanckjes, of het moeter aen staen: Daer moet dan silvertuyghje by, en een barrenstiene ketting, of ’t mach niet gaen; Jae moer de meysjes sijn huydendaeghs soo met Luysefaers sieckte beseten, Dat sy liever moy gaen en een stick te minder eten.
Oock is dit gebreck onder ’t man-volck al mee, ’t Is al van ’t hof, blaes of, ’t moet mit elck nae de nieuwe snee: Maer den Adel hebben rechtevoort wel voorgeslagen, Op dat het de Gemeent niet me doen souwen, datse duske lange roo mangtels dragen, Daer hoort vry wat stof toe, Janhagel denckt die druyven binnen te suur, Het hart dat treckter wel toe, maer ’t laecken is te duur; En so gaet het inde werrelt, die niet kan sijn selfs moytjes op maken, Wort achter de banck geschoven, en kan niet licht aen een groot hylick raken.
Neen kijnt, doen mijn seun Lubbert Klaessen hylicken wou, Soo seyd’ick, lieve knecht, doetje moers sin, en siet nae een vrou Die opgepronckt is met deughden, niet met strickjes, of quickjes, dese dingen En souwe jou niet dienen: schoon hayr, en wel te singen Is verganckelijck; want alsje nae u sin al sulcken moyen dier,, had, Ghy souter me bewaert wesen ofje met bey u beenen in ’t vier,, sat: Want als dat goetje getrout is dan laten sy ’t gat soo sluyck hangen Ofse niemant toe en hoorden, noch sy weten niet aen te vangen, Puntige vrijsters, slordige vrouwen.
Och, de kyeren luysteren niet langer nae een mensch.
Ick heb geen klagen, ick kreegh het redelijck nae mijn wensch.
Drinckt hy oock?
Neen, neen ick sagh hem noyt beschoncken; Maer wat had hem Jan Floore lest vol Brandewijn gedroncken, Hy viel op de vloer als doot, men wist niet hoe ’t quam, sy maeckten geen getrantel, Maer liepen na d’Apteeker, wel hy quam, met sijn klisteer onder de mantel, Doch hy deed geen mirakel, dat viel Peetneel hiel suur, Sy gonsde als een warptol, wat soumen doen, goe raet was ’er duur: Men vond geraen, voor al, Jan Floore op een bed te leggen, En die hem het hooft op tilde, wist aldereerst te seggen Ho, ho, het is hem overgekomen van te veel Brandewijn, Stracks gootense hem een deel water in, en alle dingen raeckten weer fijn.
Och kijnt, de dronckenschap veroorsaeckt veul gebreecken, Als schelden, hoerejagen, vechten, en dootsteecken.
Ghy seght daer van schelden, dat moet ickje seggen, ’t is niet lang geleen, Dat er drie Eerwaerdige Mannen haer langs Buyckslooter-dijck gingen vertreen: Soo sey d’een tegen d’aer, durfje dus me gaen, denckje niet dat Lammetjes moer byje vrou is, Dat speet die goe man, en docht, seghje dat mijn wijf mijn ontrou is, Dat selje deur u harsebecken liegen, jou rechten schavuyt; Hy verbeet hem tot datse in een herbergh quamen, doen borst hy uyt, Als een versteurde leeuw, en teegh aen ’t smijten en aen ’t touwen, Dat de derde, die’er by was, genoegh te doen had omse van menkaer te houwen; t’Huys komende, soo ginck die goe heer sijn vroutje verslaen Met wat een Romeynsche dapperheyt hy haer eerbaerheyt had voorgestaen: Sy loech’er eens om, en docht wilje al de luy haer praetjes aen trecken, Soo geef jyse wel dubbelt reden om metje te gecken.
Maer Giertje, is dat waer?
Ja kijnt, en ick kan noch wel meer Sulcke kloecke helden, die ick niet noemen wil om de eer.
De mans rechten wat uyt.
Tegen een goe sinnender veel die niet en stuyten.
Al sachjens moer, jy hebt oock groen hout inje kuyp, later de goe buyten.
Wel ick segh immers niet allegaer.
Maer hoe vaert het met jou man?
Jae soo tamelijck, ick wensten ’t somtijds wel beter, maer men kan Het niet al nae sijn sin hebben.
Soeckt hy somtijds geen vreemde vrouwen?
Dat ick weet niet, maer wat, ick kan hem dat niet toe vertrouwen.
Betrout niet te veel, ick heb eertijds een Benist vroutje gekent, Die soo vuyl van ’er man bescheeten is, och!
hoe komt sy noch aen haer ent!
Maer, Marretje!
waerom seghje dat?
Och kijnt, ’t is maer een wyve praetjen.
Neen, dat het wat meer voeten inde aerd, jy bint al een argh vaetje.
Jae wel, wil ick het seggen, en toch wat leyter mijn oock an.
Ey lieve, biecht recht op, wat weetje van mijn man?
Sal ick dan quaet rockenen, en of ick het sey, souje oock versteuren?
Neen, en als ’t al gebeurde, ick ben niet swaer, daer is nou geen verbeuren.
Wel Giertje, tusschen ons geseyt, jou man is hiel op ’t wilt, Want daer is een vrou, daer hy me hoereert, niet alleen in stilt, Maer in het openbaer, en hy sal het ten lesten noch soo maken, Datter de Schout noch mee eten sal, of hy mocht wel in ’t Rasphuys raken.
Wat seeckerheyt hebj’er van?
foey overgeven bloet.
Sekerheyt, ick weet wel vijf-en-twintigh luy die haer hebben gemoet Daer sy t’samen mont aen janskint speelde, jae dat meer is, ick wilje brengen, Ter plaetse, daer sy haer soo goddeloos t’samen vermengen.
Och ongeluckige vrou!
hoe word ick dus geschandeliseert, Wat sellen mijn vrienden seggen dat mijn eygen man mijn dus onteert?
ick hebber mijn moye goetjen in gebrockt, en noch was ’t te degen, Had ick rechtevoort dese ongeluckige bootschap niet gekregen.
Jae wel, het moeytme dat ick die boo ben aen jou.
En ick weet het u van herten danck, mijn lieve ouwe trou: Sou jy ’t mijn niet geseyt hebben, het sou conscienties werck wesen, Ghy hebt als een eerelijcke vrou gedaen, daerom sinje gepresen, Maer elck moeyt sijn schae, och!
me dunckt dat ick men sinnen mis.
Wel sooje wilt mee gaen, ick selje leyden daer hy metter is.
Sou ick niet me gaen, niet me gaen, ock ja’ck, en kan ickse betrapen, Sy meugen deyncken datter voor haerluy geen booser dagh en is geschapen: Kom, ick sel mee gaen, en setten mijn kaper op mijn hooft.
Wat maecken de mannen de vrouwen sinnen dickwils berooft.
Kom gaenwe, och!
me dunckt datter geen grooter spijt,, is.
Wel, we sellen tot onsent wat wachten, en peuren daer nae toe als ’t tijdt,, is.
Wel Lichthard, wy sijnder me te vreen, maer is sijn wijf de weet nu al gedaen?
O ja, sy is hier dichte by, en als ’t werck aen sal gaen, Soo zal ick haer roepen.
Datmen al de Hennetasters soo kosten uytstrijcken, Die over al ’t finael of willen weten, en in anders potten kijcken, Ick meen de sneuckelaers die souden op het lest Gien vreemde vrouwen meer versoecken, maer speulen, laten best.
Maer sacht, wie komt ons hier op ’t onversienste naderen?
Och mijn suyck’re-menghts -liefste, het is onse Heer van bladeren.
Ey siet hem eens gelijck een groote mast in een schuyt met dreck staen.
Niet waer, het hooft past hem tusschen de schouwers als een Japons varcken; wacht, ’k sal halen gaen Mijn naeygoet, en komen hier wat nae mijn vermogen queelen.
Soo meughje sijn sinnen heelendal steelen.
Ick bid u, laten wy wat aen een sy gaen, op dat hy ons niet sien en kan. Philip.
Wel kom, ick moet gelijck als ghy eens sien, hoe dese man Hem in sijn liefde houd, want onder alle dieren, En sijnder geen soo mal als die de minne vieren.
Haesje gaet sitten naeyen, en singt: ’t Sou wel eenen grooten wagen sijn, ’t Sou wel eenen grooten wagen sijn, Daermen s’ al op soude voeren, Iongmans die den elleboogh roeren, Meysjens die geen maegt en sijn.
Och dat is een keeltje, nou is ’t oock puur met mijn gedaen, Wil ick haer aenraecken?
neen, ick wil eerst een goet gebeetje spreken gaen Aen de liefde, op dat sijn mannelijcke wil gelieft te gehengen, Dat ick, door dit briefje, mijn lust ten end mach brengen.
O suyker soete Liefde, ick bidje inder liefde dat ick mach, Deur jouwer liefde, en heurder liefde, mijnder liefde, desen dagh Ten vollen believen, want inde liefde sal ick anders sterven, En souje wel willen dat jou liefde, in mijn liefde, soo sou bederven: Dat was heel qualijck, want wat soutje baten dat ick in het graf, Al onse liefde aende liefde van de wurmpjes gaf?
Daerom bid ick eenmael, en andermael, och!
leent doch uw ooren, Laet u liefde mijn liefde aennemen, wilt mijn verhooren, Besegelt mijn ceeltje, want het is met vliermuysen bloedt besmeert.
Verhoort mijn doch ten lesten, want sooje nou van me keert, Soo meughje dencken dat ick soo lang uyt liefde sal schreyen, Tot datmen mijn liefde, u liefde, en haer liefde, uyt mijn siet verscheyen.
Daer ben ick soo op gehart of mijn nu al de werrelt te hulp quam, Dat gaet ’er dan nae toe, met sulcken heeten vlam, Als of ick vol gloeyende kolen was.
Eerwaerdige, deughtsame, En eerbare vroumensch, ick wensch u, en d’uwe, en by name U groote schoonheyt, goeden dagh.
En ick u desgelijck.
Dus besigh, alderschoonste, daer soo menigh groote Rijck Om vernielt sou worden, datje de Koningen sagen?
Daer wilme Sint Albrecht voor bewaren, ten soume niet behagen.
Wat naeyje al, een open soompje, of schuyntje, ghy naeyt heel wit, Ey wat een sindelijck spaensje, maer hoe net dat dit reeghje parreltjes sit.
Kijck hannevaer, waer mach hy hem mee bemoeyen.
Maer soete Haesje, die mijn sieltje dus komt boeyen, Salje mijn niet lief hebben, och!
hoe stae ickje an?
Schaemje datje ’t seght, denckt omje vrou, en ick om mijn man.
Sooje dan niet wilt, soo sel ick het aers aenleggen, En raecken u met het ceeltjen aen, en sien watje dan sult seggen.
Hy raeckt haer aen, sy smijt het naeygoet wegh, en schiet hem toe.
Och Hansje, ick bekent, ick heb soo qualijck gedaen, Dat ick jou goe eysch soo smalijck ging versmaen.
Wel scheeren wy mekaer, mijn dunckt het sinne droomen!
Loop niet, mijn hart, mijn is sulcken beseeten liefde aengekomen.
Ick moetme wat druygh houden, die men niet en wacht, die men niet acht.
ick word soo begeerigh nae u dat ick schier versmacht, Laetme nou toch niet verlegen, mijn struyfmont, ick salje geven Wat datje hebben wilt.
Hoe ben ick nou verheven, Soenen en gelt toe krygen, dat is al meer als gemien.
Nou mijn uytgenome engel, wiltme eens vriendelijck aensien, Hoe meughje mijn dus quellen, en soo lang laten pracchen?
Het was ’er een meysje van seventien jaer, haer maegdom woegh’er haer al te swaer, nou wil ick barsten van lacchen.
Wel machmen seggen als een wijf tochtigh is, soo is ’er geen houwen an.
Mijn hartje Barents, kom, ey kom, mijn eygen sint Jan. Hans.
Ick kan niet langer veynsen, mijn soete butter doosje.
Sy vlieght hem om den hals.
Mijn gesuyckerde lief!
Mijn hartje!
Och mijn troosje!
Sy smijt hem onder de voet, en gaet op sijn lijf sitten.
Wat bin ick geluckigh, mijn harder, och!
je bent soo soet, Ick hebje soo lief dat ickje schier doot soenen moet.
Ghy duwt mijn neck schier stucken, soo blijfje daer aen hangen.
O lieffelijcke mont wat most ick nae u verlangen, Eer ickje eensjes kussen mocht, och ick sal eeuwigh de uwe sijn, Soo aengenaem sinje, mijn troost, mijn medecijn.
Nou Haesje, laet men op, wy sellen dan meerder vreught bedryven.