floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
ik meen u, min-dragende Maegden; dat dit spreek-woord niet te vergeefs gezeyd werd, daer van vind gy getuygenisse by ueygenselven, hoe de gedachten kunnen vervoert werden in zoete bedenkinge, dat bevind gy dikmaels; hoe die zoete bedenkingen wederom veranderen in droevige gepeynzen, dat leerd d' ervarenis aen u allen; maer hoe men deze minne krachten zal verwinnen, dat leeren u de redenen; wel is waer dat de eygenschap van 't minnen niet alleen de redelijke, maer ook mede alle de onredelijke Schepzelen van Gode in gestort is, zulks dat 'er, mijns oordeels, geen leven zonder beweginge van minne zijnkan; edoch, meer in d' eene, min in d' ander, en dat ze noodig zy is onnoodig te bewijzen, maer 't is noodig haer onnoodigheyd te leeren mijden; onnodige minne werd hier verstaen overvloedige minne, dat is de zoodanige die buyten Eer, en schaemte, voor haer behoorlijke tijd geopenbaert werd.
ALs 't Maegde hert de Min gevoeld, En Min in haer gedachten woeld, Zoo, dat zy die niet tegen staet, Maer hare vlammen branden laet; Dat is, zoo zy in haer gemoed De min geen tegenstant en doet, Maer voed mins zoetheyd in haer hert, Zoo baèrd die zoetheyd bitt're smert, 't Zy wat zy doet zy heeft geen lust, Waer dat zy gaet zy vind geen rust; De zinnen strijden onder een, De Min past nocht op wet, nocht reên; Maer doet een swakke Maegd bestaen, 't Geen noyt van Maegden diend gedaen.
317 Liefds Offerand,, voed minne brand.
LIefde offer voed de Min, mins lust doet Liefd vervvekken, De Liefde does de Min, en Min de Liefde trekken, Tot liefdens Offerand; Liefds offer is gevry, VVaer meê den Minnaer zoekt 't genot van minnery; Is M in op Liefd gegrond, zoe baerd die Minne vreugde; Maer staetze op de lust, zoo teeldze ongeneugde; VVaer Min de Liefde voed, daer stooktze zoete brand, En maekt door Echte trouvv een zuyv're Offerand.
ALzoo wy zeggen dat Liefde Minne, en Min de Liefde veroortaekt, moet hier verstaen werden zodanige Liefde die uyt beweginge van Minne voort komt; zulks dat die gene die zich van Min, dat is vleeschelijke lusten voeld geraekt te zijn, zal de zelvige lusten aenleyden om te lieven, en door Liefde te komen tot Echtelijk verzamen; waer toe hy aen 't Geliefde alle beweeg midd'len zalop offeren; en gelijk de Liefde door de Min, even alzoo kan de Min door de Liefde Echts verbintenisse veroorzaken; dezen in zulker voegen aengeleyd gedijd tot Eer en Wellust; daer in tegendeel de Min zonder Liefde, haer lust en zoekt te plegen, is haer belooning oneer, en ellende.
WAer de Liefd, gegrond op Minne, Minnaers 't lieven doet beginnen, Daer geniet de Min haer vreugd, Mits die Min bestaet in Deugd; Min die liefd gebruykt in 't vryen, Leerd de Liefde Minne mijen; Min die maer alleenig ziet, Op de lust, en verder niet; Liefdelooze min teeld schanden, Mits de lust het hert doet branden, Meer tot wellust, als tot trouw, Zulke Minne teeld berouw; Rechte Min moet Liefde plegen, Liefd, en Min tot Echt genegen, Geven aen verliefde Ieugd, Echte wellust, minne vreugd.
318 Al zijt gy vert,, noyt uyt het hert.
DE ongehaende Zee vel sporeleeze baren, Doet tusschen hoop en vrees mijn lie vend herte varen; De Liefd is als de Zee, den Minnaer als het Schip; De vveêr-liefd als een back, de af keer als een klip; Indien het Schip vervalt, door afkeer komt te stranden, Soo is de hoop te niet van veylig te belanden; Toon my in Liefdens Zee, uvv vveêr-liefd tot een Back, Op dat ik zoo, mijn Lief!
in liefdens Haven raek.
WEl te recht mach Liefde by de Zee vergeleken werden, ten zenzien haerer verandering, die de eene uur hoop, d' ander vreeze doet veroorzaken; even gaet het met een Minnaer als den Schipper, zoo wanneer hy zich op Zee vind, alwaer hy d' eene dag goed weêr, en d' ander dag stormen, en bulderende winden gewaer werd; drijvende met hoop en vreeze, alwaer hem de ongestuyme baren, en opgeswelles water-vloeden zullen voeren, en dat niet zonder swarigheyd van de gewenschte haven nimmer te bekomen; den Minnaer nu hoop hebbende van zijn geliefde te verkrijgen, gevoelt in 't kort een vreeze van haer te moeten derven; sweeft in de baren van mistroostigheyd; drijft door de stormwinden, van nijdige achterklappers, na de strand van afkeer, en op klippen van misgunstigheyd, alwaer hy, bero oft van liefdens hope, schipbruck zijner Liefde heeft te lijden.
LIef!
al zijt gy verd gescheyden, Liefde zal mijn hert geleyden, Liefde drijft het herte voort, Liefde komt zijn lief aen boort; Door de Liefde lijd ik vreeze, Liefde zoekt uyt vrees te wezen, Even zoo den Schipper doet, Als hem treft de tegenspoet; Treft hem 't onweêr met zijn winden, Hy tracht goede reê te vinden, Veyle haven, vaste strand; Daer hy schadeloos beland; Even gaet het my in 't minnen, Ik zoek gunst by u te winnen, Die my van des nijders nijd, In mijn liefdens vrees bevrijd.
319 Lijden baerd Liefde.
IK lijd op hoop van vreugd, en zoek mijn vreugd door lijden; Mijnlijden voed mijn troost mijnsmert haerd my verblijden, Gy haet my mits ik mijn, gy mind om dat ik ly, Al 's geen de Min tot straf bedenken kan voor my; Wie zich het zuur getrooft, en 't zuur, om 't zoet, wil smaken, Die kan uyt pijn zijn vreugd, uyt lijden liefde maken; VVie aenboud die verkrijgt; wie bid die werd verboord; Door lijden, en door liefd, werd meenig Maegd bekoord.
VErliefde Ionkheyd, gelijk men de genoes middelen vind tegens de ziekte, en dat mende aller hardste stoffen kan verzachten door het vuur; even alzoo is de stantrastigheyd eenbeweeg middel, aen 't geminde, tot wederminne; te meer, wanneer die zelvige met een lijdzame geduldigheyd op neemt, alle de tegenheden die de geliefde aen haer lief-dragende te voren brengt; 't werdbevonden eygen te zijn aen de Menschen, en meest de Vrouwen, hier gemeent de Vrijsters, dat haer genegentheden drijven op veranderingen, zijnde heden dus, morgen zoo gezint; wat men nu met smeeken niet en kan, zal men dan door geduldig lijden wel verkrijgen, zulks dat de volherdinge in liefde, dragende liefde lijden lijdzamelijk, weder liefde kan veroorzaken.
MEn weekt het harde stael door 't vuur, Het zoet verkrijgt men door het zuur; De kerne werd niet eer gesmaekt, Voor dat de noote zy gekraekt.
Wat Minne is 'er sonder strijd?
Wat Minnaer, die geen weêrstoot lijd?
Ik houd die liefde niet zoo zoet, Die noyt met lijden was gevoed, Als wel die liefd daer smert en smaet, Zom wijlen tusschen beyde gaet, De zoetste zoetheyd die men vind, Wanneer men liefde draegt, oft mind, Die volgt als Min, na veel verdriet, 't Geminde voor zin deel geniet; Geen liever Bruyd, voor 't lievend hert, Als die met pijn verkregen werd.
320 Schijn bedriegt.
ZEvxis, door Schilder-kunst, 't gevogelt heeft bedroogen, Als 't na zijn Schildery, uyt lust, is neêr gevloogen, Om Druyven, met Pinceel gemaeld, te pikken af, 't Geen aen 't gevogelt niet als hout, en verwegaf; De schijn bedriegt, door lust, in lust bedriegter veele, Een Maegd heeft dikwijls niet 't geen zy behoord te deelen; In 't kort, en tot besluyt, 't Is waerdig dat men 't lackt, Veel Maegden Vrouwen zijn, eer men haer Vrouwen mackt.
ZEVXIS, op een tijdsckere Druyven geschildert hebbende, heeft die zelvige zoo levendig gemaeld, dat de Vogeltjes daer nagevlogen zijn, om die af te pikken, maer hebben haer, door schijn, bedroogen gevonden; Alzoo gaet het heden in de Wereld, in 't stuk van vryagie, de Vroomen niet te na gesprooken; Hoe meenigen Dochter schijnt 'er te weezen het geene dat zy niet en it, te weten Maegd, welke naem ofre de eygenschap van dien, een eerlijke Dochter toe behoord; Maer aengezien de Maegdom dikmaels lang verlooren is geweest, werd 'er meenig door schijn bedroogen'; in der waerheyd zijn zoodanige Dochters Zeuxis verr' overtroffende, en veel eerder Partafius gelijck, die niet de Vogelen, maer de Menschen, ja zelfs Zeuxis met zijn bedroogen heeft, als hy in een zeeker Schildery, een gordijn gemaekt hadde, welke Zeuxis wilde opschuyven, meenende daer de Schildery achter te vinden, maer bevond dat het gordijn, de Schildery zelfs was.
GY die uw handel drijft in Min, Leest dit voor 't laetst, let op de zin; Het zal u Leeren, hoe en wat In 't Minnen diend te zijn gevat; En wat 'er, in de Vryery, De Ieugt zomtijds van noode zy; Een heusche mond, en kloek verstand, Een zoete tong, een kuysche hand, Een eerbaer hert, een vrome Geest, Een Reyn gemoed dat zonden vreest; Geduldigheyd, die meenig strijd Weet uyt te voeren, tot de tijd Vergund, dat gy die tijd beleeft, Dat gy de maegdom over geeft Door reyne liefd, en Echte trouw; Dit maekt de maegd een blijde Vrouw.
EYNDE 1 Het derde deel, Bestaende in tooneel speelen.
Liefdbloeyends Offerande, Uytgebeeld door navolgende Persoonen.
LIEFDBLOEYENDE.
REY van RETHORICA.
APOLLO.
PALLAS.
OUD-MAN.
OUDE-VROUW.
TWEE WEEZEN.
LIEFDBLOEYEND, met REY van RETHORICA, dragende 't Blayzoen, met 'et Altaer, en een mandeken met groene bladeren; twee WEEZEN, met de OUDE-MAN, en OUDE-VROUW.
2 Tooneel spel HEeft Roma oyt geroemd op haer Romeynse daden, Soo roem ik heden dan het lof van dijn genaden, Ha goedertieren Goôn!
die Rome gaeft dat luk, En my tot dus lang hebt verlost uyt alle druk; Wanneer de schrale nijd met opgespalkte kaken, Haer bitt're laster spoog, om daer door dor te maken De bloeyssels van mijn stam, en 'tweeld'rig Eglentier, Dat in zijn groente bljft, trots 't groene Lauwerier, U zy dien lof, ô Goon!
die, als een milden regen, Apolloos Hypocreen verleenden daer en tegen, Dat nocht de schrand're haet, nocht noyt vernoegde nijd Meer wonnen op mijn lof, als ingekropte spijt.
De spruyten die ik queek met aengenaem vermaken, Die yveren met lust tot welstant van mijn zaken.
De lent, de lieve lent, de lente van de gunst, Die voed mijn Eglentier in 't bloeyen van de kunst; Liefdbloeyend bloeyd in liefd, liefd doet liefdbloeyend groeyen, Soo dat liefdbloeyend zal, en moet, in liefde bloeyen, Mits dien der Goden gunst, en Burger-Vaders min Noch zijn tot mywaerts g'lijk zy waren in 't begin; Dies wegen zal mijn Rey, ô driemael drie Godinnen!
Met alledankbaerheyd dees offerand beginnen; Ontfangt mijn offer dan met zingende gebeên, En zie ten Hemel af, ô Goden!
hier beneên.
Koom, blaker, brand, en smeul, vang aen dijn offer vieren, En stook op uw Altaer dees groene Eglentieren, Den God Apollter eer, op dat hy dees mijn staet, Die dus lang heeft geduurt, gedurig duren laet; Begin, kunst milde Rey!
Een zoet gezang vermengd met dees uw offeranden; Beweeg de Goden zelfs met zang, en kunst vermaek, Tot voordeel van mijn wensch, en welstand van de zaek.
Den Hemel werd geopend; APOLLO en PALLAS treden af, en komen voorder; ondertusschen werd dit navolgende gezongen, en daer by gebrand-offerd.
KEurige kruydjes, geurige vruchjes, Smeult, en smookt, Op dat uw brand met zoete luchjes, Ten Hemelrookt; Opend de wolken, opend uw zalen, O Goôn!
laet gunst Op ouderlooze Weezen dalen, Door onze kunst.
Het offeren dat gy ziet geschieden, O groote Geon!
3 Vereyscht dijn gunst aen ons te bieden, Dies wyuw troon Begroeten met de offeranden Van onze schaer, Die kruyden en die bloemen branden Op liefds Altaer.
Het Goddelijk luysterd na gebeden, En schijnd voldaen; Apollo komt van boven treden, En neder gaen.
Wellekoom, wellekoom God en Godinne, Gy die uyt gunst, Toond Liefdbloeyend uwe minne, Door liefd, en kunst.
Liefd-bloeyend, eed'le maegd!
die honderd vijftig jaren Uw spruyten hebt gequeekt, met hulp van dees uw scharen; De wangunst heeft al lang uw ondergang gezocht, Het werk daer toe begost, maer noyt niet uytgewrocht; De schrale nijd die zocht uw telgen te verdrogen, Dan doch door mijn beleyd ontbrak haer dat vermogen; Al waert gy voor een wijl verschoven, en verdrukt, Gy blijft noch die gy waert, en word noyt uyt gerukt; Geworteld staet u stam, geplant door Karels wetten, Wiens Keyzerlijke macht u in den zetel zetten Van Hollands hoogste roem; 't welk tuygd het oude blijk, Waer meed u heeft vereerdden Vorst van 't Roomsche Rijk, Dien grooten Adelaer, en pronk van alle Kroonen; Niet minder zal de macht mijns Godheyds u betoonen, Liefdbloeyend in Liefde bloeyen zal, Al waer 't dat haet en nijd uytspogen bitt're gal, Noch zal u Eglentier door mijne zegen groeyen, Liefdbloeyend, eed'le maegd!
gy zult in Liefde bloeyen; Gy zijt, en blijft in gunst van Aerdsch, en Hemelsch Goôn.
Noyt sterffelijke nijd en zal Liefdbloeyend doôn, De wangunst nimmer zal vernielen, nocht verdelgen De spruyten van uw stam, de groente van uw telgen, De bloeyssems van uw struyk, de bladers van uw groen; Gy zijt Liefdbloeyend, en je blijft in eêlen doen.
Uw haters haet is wind; uw nijders nijd maer spoken, En vruchteloos zy 't vuur van uw verderven stoken.
Oud-m. 't Onsterflijk zy daer voor op 't hoogst van ons begroet.
Oude-v. Vermids Liefdbloeyend ons haer rijken offer doet.
Wees-j.
Ey Goden!
zegend doch Liefdbloeyend, als voor dezen.
Wees-ij.
Mits zy haer inkomst geeft ons ouderlooze Weezen.
Oude-m. Ey Goden!
zegend gy Liefdbloeyend, d' oude maegd.
Oude-v. Mits zy voor d' ouderdom getrouwlijk zorge draegd.
4 Wees-j.
laet Liefdbloeyend liefde noyt vermindren.
Wees-ji.
Mits zy, als moeder, zorgd voor vaderlooze kindren.
Oud-m. Ey Goden!
uwe gunst Liefdbloeyend zeeg'nen moet.
Oude-v. Vermits haer zegen ons, en deze Weezen voed.
Vertrouw Minerva, die Liefdbloeyend liefd zal dragen, Op dat zy zy een steun u, in uw oude dagen; Liefdbloeyende, mijn liefd, mijn Goddelijke macht, Die zullen strekken over u, en uw geslacht; Indien dat yemand tracht uw spruyten af te snoeyen, En door wangunstigheyd uw wort'len uyt te roeyen, Die zal bevinden, dat zijn arbeyd is als wind, Door dien gy, eed'le maegd, van 't Godlijk zijt bemind.
Ik zal de Hypocreen doen uyt Pernasso brengen, En met een vollen vloed uw Eglentier besprengen, Op dat Liefdbloeyend bloey, en liefd in kunst vermeerd, En kunst in liefde werkt, 't gun nut met vreugde leerd, Liefdbl.
Wijl dijn onsterflijkheyd, ons offer hebt ontfangen; Sal u Rethorica met dank van haer lofzangen Vergelden uwe gunst, en zegen neêr gestort, Op dees mijn telgen, wel verwelkt, maer noyt verdord.
REY van RETHORICA zingende.
Stemme: 'k Sie den Hemel vol van vreugde.
GElaurier de kunst-Godinne Rethorijk!
Offer vreugde van Musijk; Nu dat ons de Goden minnen, Die de kunst Zegenen met milde gunst; Lof, en dank, Zy den Hemel, met gezank.
Cier uw zoete rijmeryen Rethorijk!
Cier uw rijmpjes met Musijk; Op dat nu in deze tyen Onze kunst Groey, en bloey, door Goden gunst; Lof, en dank, Zy den Hemel, met gezank.
Loof den Hemel voor zijn zegen Lieve jeugd!
Offer aen de Goden vreugd; Zoekt haer Godheyd te bewegen, Dat hun gunst Zegen onze zoete kunst; Lof en dank, Zy den Hemel met gezank.
Helpt ons blijde blijdschap tuygen Pluymgediert!
Zoete deuntjes tiereliert, Nu my voor Liefds altaer buygen Hier in 't groen, Daer my onze offer doen, En tot dank Eeren d' Hemel, met gezank; REY van RETHORICA, aen de toezienders.
Gy Heeren, Juff'ren!
die kunsten komt by woonen, Om aen te schouwen 't gun de schouburg zal vertoonen; Dies bidden wy, verleen ons stilte, en gehoor.
5 Diana Bly-eynde-spel.
Inhovd.
DIana werd op trouws beloften, van Florentius beslapen, hy baer onteerd latende, pleegt vryagie met Cecilia, Princes van Griecken.
Diana gaet tot Heydensche waersegsters, die haer ontdekken de liefde van Florentius tot Cecilia; dies Diana haer keerende tot een Kluyzenaer, neemt aen diergelijcke schijn, en treed ten Hove, om met gelegentheyd Florentius in zijn liefde, tot de Princes, te stutten.
Floriaen, onbekende broeder van Diana, onthoud zich, in schijn van Herder, buyten Athenen, weynig weegs van 't hof; de Princes Cecilia, aldaer verschijnende, ontsteekt in liefde; toond hem haer genegentheyd; hy, ten hoogsten verwonderd, raed haer tot verder inzicht; edoch!
vruchteloos; de Princes volherdende, doet hem besluyten haer zijn liefde op te offeren, onder beloften van eeuwighe getrouwigheyd.
Florentius, dit hoorende, beklaegd hun voor den Koning, die hier op den Prins machtig maekt, den Herder in verzekeringe te nemen.
Floriaen, besloten hebbende met de Princes uyt het Hof te vluchten, werd vervolgd, en in 't bosch achterhaeld, gevankelijk ten Hove gebracht, en ter dood veroordeeld; knielende voor 't swaerd, wel gemoedigt om te sterven, vertoond haer Diana in schijn van Kluyzenaer; doet het recht ophouden; raekt Florentius zijn geweten; hy die zich zelven spiegeld in 't gemoed, herdenkt zijn eeden, en trouws beloften aen Diana gedaen, beeld zich in het sterven; bekend zijn ontrouw; Diana ontdekt haer; den Prins verzoekt van haer verschooning; valt den Koning te voet, bid genade voor hem, en den Herder; die zijn perzoon, als ook zijn afkomst, en geslacht, bekend maekt; werd van Diana in broederlijke liefde omhelst; den Koning, dit ziende, werd beweegd; toond voor straf, gunstige medogentheyd; gund den Herder 't leven, neemt hem aen voor swager, doet hem trouwen met zijn dochter de Princes Cecilia, en Florentius met Diana; eyndigd alzoo hun droefheyd in vreugde.
Personen.
DIANA, een vervallen Princes.
FLORENTIUS, een Grieks Prins.
KONING van Grieken.
ALLERDUS, Hoveling.
HEYDENSCHEKol.
REY, van Heydensche Toveressen.
PLUTO, en eenige Helsche Geesten.
CECILIA, Princes van Grieken.
FLORIAEN, een vervallen Prins, in Herders schijn.
LAURA, Herderin.
CORIDON, Herder.
REY, van Herderinnen.
RODRIGO, een Spaensche Gek, dienaer van Florentius.
EREMYT.
PAGIE.
RECHTERS.
SCHERPRECHTER Stom.
Het Tooneel beeld af.
het Hof van Grieken.
6 Eerste handeling.
DIANA.
TOt eenzaemheyd dwingt my een zoete kracht des mins, Om voeden mijn gedacht op u, mijn waerde Prins; Prins die mijn ziel gebied, Prins die ik heb gezworen Te houden voor mijn lief, en zielens uytverkoren; Steeds flikkerd voor mijn oog dat lieffelijke licht van uw starend gezicht; Steeds dunkt my dat ik zie tot my waerts komen treden, Twee beenen trots van stal onder uw brave leden; Volmaekt, en moedig held!
den tijd is lang voor by, Die gy besloten had te komen hier by my; Florentius uyt.
Waer toefdy doch zoo lang, en laet my eenig wachten Volzware fantazy, bekommerd van gedachten?
Sijt wellekom mijn lief.
Florent.
En gy Princes gegroet.
Met dankbaerheyd ik uwe wensch vergelden moet; Waer bleef mijn lief zo lang?
mijn uytgelezen!
De tijd die dunkt u lang te zijn, lief, door 't afwezen; Gelijk gy my, Princes, ook vaek getuygen doet, Elk uur een jaer te zijn als ik u derven moet, Diana, lief!
voldoe, door liefde, minnens lusjes.
Waer meê mijn tweede ziel?
Maer met uw lieve kusjes.
Met kusjes, waerde Prins?
Met kusjes, ach!
Mevrouw, Van uwe lipjes rood bedouwd met Hemels douw.
Ten aenzien dat de liefd uw lust zoo hoog doet steyg'ren, Doch!
onder dwang van eer, zoo kan ik dat niet weyg'ren; Dies boet uw liefdens lust in eerelijke vreugd.
't Is my de grootste vreugd die gy my geven meugd; Princes, Diana lief!
die kus geen kus verstrekt, Mits gy u lipjes my, mijn lief!
te haest onttrekt.
Wel zijt gy niet te vreên?
Soo neemt 'er twee voor een; 't Gevogelt in de boomen, Noch stomme water stromen, Verklikken nimmer 't zoet, Dat liefde, lievert, doet.
'k Voel door mijn ingewand Een minnelijke brand, 7 Die ik alleen door 't kussen, Diana, niet kan blussen; Die niet ten eynd en raekt, Voor min mins lusten smaekt.
Mijn Prins, hoor mijn gebeden, Ey, dwing uw lust met reden, De vlamme dieu queld, Door reên ter neder steld; Tot u mijn zinnen neygen, 't Lichaem zal zijn uw eygen; Maer tijd en wil noch niet, Dat u die gunst geschied, Florent.
wat voor wetten) Sijn 't die ons lust beletten?
Sijn  Wy niet als man en vrouw?
Wel door beloften, maer niet wettelijk verbonden; Soo wy de lust voldoen, vervallen wy in zonden.
Soo lust de zonden teeld, wat baet dan echte trouw?
Om dat door trouw de lust vry staet aen man en vrouw.
Kan lust, door trouw, den mensch bevryen van zonds plagen?
Och ja, zoo hy zijn lust voldoet na Gods behagen.
Op wat manier kan lust na Gods behagen gaen?
Dat men geen minne pleegt voor 't trouwen is gedaen.
kan dan trouw den mensch voor mins misdoen bevryen?
De trouw die steld de straf van minne lust ter zyen.
En is ons trouw verbond niet vast genoeg geschied?
Wel tusschen u en my, maer voor de wereld niet.
Wat tusschen ons geschied de wereld zal 't niet weten.
Voor God te veynzen is maer onnut tijd versleten.
Wy zijn voor God getrouwd, dies mach het wel bestaen.
Niet eer, mijn lief, voor dat de wereld is voldaen.
Diana, ziet men 't niet gebeuren alle dagen?
Om dat 'er zonden zijn vermeerderen de plagen.
't Is ingenomen waen die mijn Diana queld.
't Is graegte die mijn Prins door minne tocht ontsteld.
't Is schijn van yet, maer niet, dat my Princes wil peyen.
Ach Prins!
zoekt gy my dan tot oneer aen te leyen?
Te schenden door de lust van uw onrijpe min?
Bedaer, ey Prins bedaer!
en trekt uw lusten in.
Soud mijn Diana my die valscheyd toe vertrouwen, Dat ik na mins genot, aen haer geen woord zou houwen?
Dat ik de lust van min zou plegen aen Mevrouw, En schenden hare jeugd, en breken mijne trouw?
8 Dat ik haer kuysheyd zoud met vuyle min besmetten, O neen Diana!
neen, oprechte liefdens wetten Verbinden my zoo vast, schoon min haer wil genoot, Ik blijf getrouw tot in der dood.
De min beloofd wel veel op hoope van genieten; De min is zoo van aert, zy laet haer niet verdrieten Hoe zware last zy draegd, wat ongeval zy lijd, Wat moeyelijk zy doet; wat strijden dat zy strijd, Wat eeden dat zy zweert om tot haer wil te komen; Florentius, ach Prins!
wat hebt gy voor-genomen, Diana tot u wil te brengen?
rust, ey rust!
Niet eer mijn lief, voor dat mijn vlam is uytgebluscht.
Uw vlam, Florentius!
moet gy doven.
Diana, lief, de min gaet reede ver te boven.
Waer min gaet boven reên daer strekt de min tot quaed.
Dan niet, wanneer de min op trouws beloften gaet.
Wie min pleegt op beloft van echtelijk te trouwen, Die vind in plaets van trouw, helaes!
wel na berouwen.
Berouw komt door bedrog, maer door de minne niet.
't Bedrog komt door de min, door mins lust komt verdriet; Verdriet dat baerd berouw; dies komt berouw door minne, Wanneer men buyten echt mins lust niet wil verwinnen.
Niet wil!
hoe willen lief?
mijn wil heeft hier geen macht, Ten aenzien dat mijn lust is van te groote kracht.
herte steelder!
't schijnt gy herten weer te raken, En al mijn tegenstel gantsch krachteloos te maken; Sult gy my zijn getrouw?
twijffeld gy daer aen?
Soo 'k niet getrouw en blijf moed my de moord wel staen.
'k vertrow mijn waerde Prins die eeden niet te breken.
De sprakelooze steenen zullen eerder spreken, Eer door mijn ontrouw mijn Princes raekt in verdriet.
Soo laet ons gaen daer min de lieve lust geniet.
KONING, met al het Hof-gezin.
Wie woont 'er minst op aerd die Gode meest behaegd?
Die, die in lief en leed hem even dankbaer draegd, En die de gaven  Behoorelijk gebruykt, die werd'er minst gevonden; Wat schepzel heeft natuur ter wereld ooyt geteeld?
Wat gaven het geluk de menschen uyt gedeeld?
Wat gunst heeft het geluk den mensch toe kunnen voegen, Daer hy zich dankbaerlijk heeft laten meê genoegen?
't Sy Keyzer, Koning, Prins, Monarch, oft Vorst, oft Heer, Hoe hooger in 't geluk, hoe grooter in begeer; 9 Bezit hy Rijk en Kroon, beheerscht hy land en lieden, Heeft hy zijn wil tot wet, doet wellust hem gebieden, Noch is het niet genoeg; zoo ik bewijs betracht, Behoef ik anders niet als Alexanders macht; Wiens overheersching van de onverzade lusten, Hem noyt volkomen lieten rusten; O dwaze zotterny!
getuyge dat bestaet De rijkdom in 't vernoegen, niet in d' overdaed.
Mijn Scepter en mijn Kroon, mijn Rijk en mijn gebieden, Beswaren my veel meer met zorgen en verdriet, Als 't zober leven van gemeene slechte lieden, Wiens arbeyd geeft de kost, en zorgen verder niet; 't Genoegen is haer schat, daer zijn zy meê te vreden, Na d' arbeyd volgd de rust, den dag die brengt den nacht, Om rusten, door de slaep, haer 's daegs vermoeyde leden; Wanneer een Prins met vrees zijn vyands komst verwacht, Wiens zorgen d' honger steeld, wiens stadelijk genieten Verliezen doet in t' eynd, door overvloed, de smaek; Want door gewoonte zijn de lusten mijn verdrieten, Mits ik door lust tot lust in dieper onrust raek.
Wel waer toe dit verhael?
een Vorst die is geboren Tot diensten van zijn volk, zoo wel, als tot haer Heer; Hoe zuft mijn moedig hert?
heb ik de moed verloren, En tracht mijn heusch gemoed dan na geen hoger eer?
Mijn roem die steygerd op, 't geluk verheft mijn daden, En klimt, van dag tot dag, vast na den Hemel toe, Mijn vyand leyd geveld, en smeekt my om genaden; Helden!
uw vroomheyd ik daer van bedanken doe.