floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Guns kompdt hy, die mijn kunst op offerdt Godlijkheeden; Dog averegts van breyn, en wiggel-los in reeden, Die ’t al verwonderdt prijst, ’t geen hy niet vaaten kan; ’k Moet hem eens hebben, daar kompt my wat grilligs an, ’k Moet hem wat foppen, ’k voel mijn mildt begindt te jeukken, ’t Verkrompe breyn, moet, door kaakx-rek, eens uyt de kreukken, Hol voort dan geesten-zwier.
Dat onweer is gedaan, Verpikten Heemel, trekt zijn blaaue rok weer aan.
Geboordt met leevendt goudt.
De winden schip doen zinkers An ’t fluystren, nu matroos bevrijen van verdrinkers, Herquikkend’ troonijs bleek, met baaren ruysendt zoet; De logt ’t bruyn wolken kleedt t’eenemaal af nu doedt, Voorts prijkkende vol vreugt in blaau azuure kleeden.
Is ’t stuk verschoonelijk, wenst ik om een’ge reeden, Men u wat staakken doen mogt uwer Muzen zwier.
Ey Ritsaardt, dat ik voort in Febus Godtheydt tier!
Wagt dat ik afmaal u ’t volmaakst der schoonicheeden, Die ik voort aanschoude, ’k moet u die eens gaan ontleeden.
Een Heemels praal, en pronk, door ’t schier verscheemerdt oog, ’s Hoofdts kijkkers, tot in ’t breyn binnenst’ kantooren vloog.
Een lichaam, gans gepropt van schoonheên, stem en kragten, Vervoerden, en mijn ziel t’eenemaal onder bragten, Daar duyzendt prikkels van, nog slaen door ’s hertenbloedt, Dat zy met geest, en al houwen in staage gloedt.
Wat schitterig koral haars blikkens?
Wat azuurig Lief mondelijn?
Wat teint op-g’emaaljeert goudtgluurig?
’t Haeyr zulver-kronklig bruyn, ag!
Elpen-beens gebit, Ha schittrig oogen gluur, en gloor die daar in zit!
Wat borsjes paarelrondt, en teepelswijs verheeven?
Wat armen poezelblank, op ’t nest in’t lang gedreeven?
Wat teere dytjes, van een handtjen vleys vol maar, Of liever dubble struyk, van scheutge Roozelaar?
Wat beenen hoog van stal, daar ’t flukse lijf op rusten Versloegen gans dees ziel met duyzenderlee lusten?
Koninklijkke geest!
wat schoonheen waaren dat?
Zaagd’al die wonderheen?
hoe is mijn ziel gevat!
Wat dee die schoone dag!
ey wilt my dat verhaalen, Wildt gy dees gloende ziel niet uyt dit lijf doen daalen.
Een reddeneering nu eens zonder zin bedogt!
Dees reeden, heeft my doe, dees schoone tong gebrogt.
Apolloos troetel-kindt, wiens hersens vijzels draajen, Om d’alderwufste ziel, uyt dolle zwier te zwaajen, Wiens breynen-kooksel schaft ontallijk lekkerny, Daar gy de woeste dwingt mee aan u dis en zy, Leer ’t noodtlot volgen, schoon ’t u doodlijk schijndt te raakken, Wildt van mijn zuyverheydt u sant, en heylig maakken!
woorden vol van zin, ô wonderlijkke reen!
Die doen kundt naa u wil de trotst’ootmoedig treen, zy was t’aantrekkelijk ag!
Heemel, dog in alle Ontwarrig-diep, ben ik in haar mins-net vervalle, Alwaarste vriendt, ey dog wat zey zy nog al meer?
Niet anders, als Vaar wel!
en nam daar mee haar keer.
Mijn ziel, aanbidt dees schoondt, vol yvers, en vol schroomen, Die, zondertwijffel, meer, van d’Heemel zijn gekomen, ’k Moet sterven, Bulderwindt!
laat gym y die niet zien, Wanneer sal zeegnen zoo my ’t luk?
T’avondt meeschien, Wanneer de bruyne nagt, om d’ooren, heen sal haalen, Haar swarte kaaper, en ’t gesternt daar uyt laat straalen.
Ha wonder meester-stuk!
ha vreemde schoonicheen!
Volpropt’ antreklijkheyt zonder gelijkkicheen!
Mijn ziel, die heeft, alree, zijn vryheydt gans verlooren: Zie ’k haar niet draa genog, in mins vlam zal ’t hert smooren, Berey u, ziele mijn, de stormen uyt te staan, Die u van ’t vinnigst puyk, zal worden aan gedaan!
ik gaa naar huys, een lofdigt hier van smeeden.
Doedt dat, vriendt Bulderwindt, zoo ghy wildt zijn verbeeden, ’k Sal u betoonen, hoe zeer ’k u zal dankbaar zijn, Wijl ik zal zien, of ik mijn ’t heef’ge minne pijn, Met zugten kan uyt ’t hert verparsen wat, en steenen, Dat al dees streek, my zal na baauen, op mijn weenen.
Bulderwindt weg.
EERSTE DEELS, VYFDE BEDRYF.*RITSAARDT.
AG Goon!
volmaakte schoondt, op ’t heerlijkst, afgemaaldt, Tot wat een minne-togt, of die ons ziel niet haaldt?
Wat hebt gy, digt-kunst!
niet onworstelbaare treekken?
Die zoo ons ziel boeydt, dat, daar door niet is te breekken, Met staadelijkke zwier van woorden, hoonig-zoet, Die ons oogschijnlijk, zelfs t’onmoochlijk, voerdt te moet?
Zoo dat men zweeren zou, het kenlijk stondt voor oogen, Die ’t gaaust vernuft, wel eer, verleydt hebt, en bedroogen.
Vreempdt is ’t, mijn ziel zoo ligt verleydt is, en gevaan, En om een zier die voel in volle gloor schier staan; En dat een kaal verhaal, van een volmaakte schoonheydt, Mijn ziel strakx heeft gevaan, en voort geboeydt ten toon leydt: Waar dat des morgens vroeg, mijn handt slegs tast, of strijkt, Een baare minne-zweer het gantse lichaam lijkt, Zonder ’k de regte plaats, daar ’t deeg my schort, kan voelen, Dies raak ik in de liefdt ligt te verwarlijk woelen.
De eerste schoonicheydt, die ’k maar gemoedt op straat, Lit-teykens die van min strakx in mijn ziele slaat, Treft strakx met d’eerste gluur my door, en door; wat wonder, Die staagaan minlijk quijndt, zoo die staag raakt daar onder?
Iaa schoon ik zulkx naa wensch nooyt zag, en kompdt een kaar, My luysteren in ’t oor, wat zag ’k daar een fraay haayr, Met oogen in de kop, die ’t leeven zouwe steelen!
Hier mee zoo leg ik strakx, nog kan geen rust meer veelen: Voor ik dit onbekendt gegluur, heb lijf, en goedt, Gëofferdt, die my zoo, van minne, blaak’ren doedt.
Maar, nooyt eenig verhaal, heeft my zoo veer doen koomen, Slegs door dat hooren, ben ’k geheellijk opgenoomen: Strakx zuyzebollendt viel mijn ziel daar gunsen heen, Voor* dees volmaakte schoont, haare aentreklijkheen.
wonderbaar vertoon vol duyzendt wonderheeden!
Die in mijn ziele heeft de digtkunst gaan ontleeden.
Onlijk’lijk meester-stuk, voltoogen tafereel, Gepropt van meerder schoondt, als een ooyt viel ten deel, Schets alle offerwaardt, wat moet dog zijn u leeven, Daar goudt, azuur, yvoor, Koraal maar door gaan streeven, En nog meer kostlijkheen, waer in mijn ziel verdwaalt, Door ’t geen, die wondre Godt der Muzen, heeft verhaaldt!
Hier zwoeg ik, ag!
om u?
Wat voel’k al zoete vieren, Die my al keetelendt mijn zin en ziel vertieren!
Maar schoont onworstelbaar, wiens aftrek ik anbidt, En die mijn vrijheydt lijk vry Meesteres bezit, In wat plaats vol gelukx op aardt, of in den Heemel, Geniet van u gegluur, zijn aangenaampst geweemel?
Heb deernis, schoonste beeldt, of ’t minst gevoel dog iet!
Vertroost u minnaar, dat hy u maar eensjes ziet!
’k moet sterven laat gy m’u niet haast aanschouwen, Eer t’aavondt u te zien?
zoo lang kan ’k ’t lijf niet houen.
nu kan ik niet meer, volmaakste schoont, u prent, Die ’t hert vervorrempdt heeft, maakt my nog dol, op’t endt, ’k Bezwijk!
Daar sterf ik heen, af schoonheydt heel al Good’lijk, In wat voor rampen hebt gy my verrukt te doodt’lijk?
EERSTE DEELS, ZESTE BEDRYF.
MAAGDTALLEEN.
DAar roldt die minnaar heen, zoo als hy my slegs ziet: Goon!
met wat schoonheydts kragt, begaafde gy my niet?
Ummers kan ’k niet een voet meer, op mijn drumpel stellen, Zonder ’k een doodt ter neer gaa, met mijn oogen, vellen: ’k Weet voort niet wat voor raadt ik langer an zal gaan: ’t Is met de weereldt, zoo ik blijf te lijf, gedaan.
Wat ben ik vreeslijk.
mag daar yet zijn op aarde, ’t Geen ooyt meer ramps de mens, als wel mijn oogen baarde?
Natuur verzinde zig, doe zy m’eerst schiep, en wou, Een proefstuk toonen, dat, te deeg, voltooyt zijn zou.
Zy smeed’, en sleep een mes, daar zy haar mee ontriefde, En midden door haar hart, haar, al te doodlijk, griefde.
Ik telde ligter, al het wilde wout haar blaan, Zees zantjes, aartjes die op ’t scheutig kooren staan, De bloempjes, die Lendt, de aardt uyt spruyten koomen, Des Winters yzeltjes, besjes an d’Herrefst-boomen, En al het tintlendt vuur, dat blaakkerdt in de nagt, Als wel mijn minnaars, die ik heb om hals gebragt.
Daar sterft die gunse mee, wil ’k langen hem zijn leeven, Dat geldt my slegs een woort, ’k mag m’eens tot deernis geeven.
Schoon kraal!
ag schoon azuur!
antrekkelijk vol kragt!
Doodt is hy nog niet; maar an ’t reevle slegs gebragt.
Door mijn antreklijkheen, ’k voel strekken nu mijn zinnen, Tot zijner hulp: maar zoet!
wat mag ik hier beginnen?
’k weet, ummers, help ik hem, dat daar mee strakx dan al De rest der minnaars, van min-yver, sterven zal.
Geen vrijer, ummers, kan ik, in het leeven houwen, Wil ’k zijn mee-vrijers, niet een wisse doodt gaan brouwen.
Oogwenken kan ’k geen meer, zonder ’k geen doodtwondt maak.
Geen voet verzet ik, zonder ik geen raadebraak.
Zoo ik my hou in huys, om schouwe zulke slaagen, Gaa ’k onze huys-boon dan, ummers soo arreg plaagen.
Elk voegdt zig, droef, ten schrook van een onweerbre vlam, Elk beefdt van schrik, en eer, onnoozel, als een lam: Zonder t’aanbidden, durf my geen van haar aanschouwen, Zugten durven zy nog, maar niet een woordt my houwen; Trek-lippendt gaan zy heen, en ’t geen zy slegs vermoen, ’k Ooyt raakte, geeven zy eerbiedelijk een zoen.
Mijn schoondt vervoerdt haar zoo, dat zy haer zwoegendt slaaven, Voor d’aldervrijtste weeldt, van Kooningen niet gaaven.
’k Vrees staag voor minne-gift, proef ik an ’t taafel nat; Of dat met eygen traan een vulde ’t drinkens vat; ’k Vrees onder ’t eeten, ligt, een stuk van ’t hart geraakte, Van eenig minaar, die ’t my dus tot erfdeel maakte.
En in het eeten, krijg ik vaak een kouwe gril, En vrees men op zoo’n wijs my nog bedriegen wil, Om my zoo in het lijf te helpen naa het leeven, Die ik wou, voor zijn doodt, daar nummer plaats in geeven.
vrijers, in haar togt, zijn uytgelaaten dol, Vaak, tot haar eygen ramp, zijn zy van parten vol.
Lokaazen, hondertfout, legt men my, t’elker weegen, Mijn Vaader daarom zelfs bewaart my, wel te deegen, Om zien, wat eynde dog dees min-zwerm neemen zel.
Roempdt op mijn afkompst, dat hy Goon durft tarten wel, Vaak, door mijn wond’ren, is hy zoo veer opgenoomen, Dat hy verstompdt staat, of ik wel eer ben gekoomen, Uyt d’heldre Heemels zaal, dan of hy teelde my.
Elkx oog tot onzendt, staag, loerdt op my t’elk een zy; Hy vol verwondering, mijn zusters vol van haat zijn Vol minne al de rest: kost dit wat zonder quaadt zijn, Was wenslijk zoo een schoondt, booven al ’s weereldts goedt, Og!
gins kompt Vaader an, ’k sie dat ’k vertrekken moet.
EERSTE DEELS, ZEEVENSTE BEDRYF.
BORGERAARDT.
WAARENAR.
IAa ’t is al tijdt, dat ghy let, op u dogters zaakken, Die nog in geesticheydt, of eer, het minst ontbraakken, En zijn al hijlkens-rijp; ook mits het u an goedt, Niet haaperdt, is ’t, gy haar, voor al, besteeden moet.
Al waar is ’t, Borgeraardt; maar zwaagers regt te kiezen, Door zulk een hoop, doedt vaak de beste keur verliezen.
’k Ben ook zoo wiek van aardt, dat ’k my noeg met elk een Hoe veel daar koomen, kan ’k , regt uyt, daar afslaan geen.
Is hy wat oudt, men heeft dies draader erf te wagten; Is hy wat jong, mijn kindt beurdt dies te zoeter nagten; Is hy wat schoon, ik denk, nergens is schoondt te koop; Is hy wat laalijk, ’s nagts, denk ik, gaat ’t al te hoop; Is hy een vroolijkaardt, hy kan mijn tijdt vermaakken; Is hy een staadigaardt, hy let bet op zijn zaakken; Is hy wat hoofs, ik denk, daar in zit eedel bloedt; Is hy wat trotsjes, ’k denk, hy houdt te braaver moedt; Is hy wat korzel, ’k denk, die kaarel is manhaftig; Is hy wat blue, hy mijdt, denk ik weer, ’t al-te-kraftig; Is hy voortvaarendt, ’k denk, een kans is ligt verzien; Is hy wat loompjes, ’k denk hy loosheydt soekt te vlien; Is hy Godts-yvrig, ’k denk, den Heer hem weer zal zeegnen, Is hy wat ruygjes, men moet d’weereldt zoo bejeegnen: Tot slot, wie dat slegs kompdt, en biedt my ’t mywaarts an, Daar ’s niemandt, daar ik niet een vetje aan zien kan. BORGERAARDT.
Wel Waarenar!
waar naa wildt gy dan langer wagten?
Daar geen is, die niet kan, volnoegen u gedagten?
Mits ik nooyt zwager koos, of die hem volgden naar, Maakte van stonden aan, ’k geheel vergat den aar, Kompdt daar een darde by, daer zie ’k strakx in een leeven, ’t Welk hem mijn zin en wil, terstondt gaat oover geeven.
Maar om ’t regt oordeel, en het kiezen naa behoor, Legts’ al op reeden-schaal, neempdt die het meest slaat door, Naa gy hebt elkx alooy te deegen overwoogen, En deeg by een getoetst, zoo wordt ghy nooyt bedroogen.
Dat is, ’t geen ik niet kan, of ik ’t swijg, of ik ’t seg, Daarom is ’t, ik mijn zin, staag op de laatste leg.
Gy hebt een gril’ge kop!
Ag oorzaak van mijn lijen!
Og Heer!
Een droef hert in zijn vrijen.
Zijn stervend’appels, ag!
die scheppen naau meer ligt!
Ey zijt gy Vaader, van die my dees quaalen stigt?
Hy is verlieft, wis, op mijn dogters, een van drijen.
wonder onzer eeu!
zou die te aller zijen, Schiet uw gloorijen, uyt d’heemel van u schoondt, Ey koom!
ey koom!
die gloor my eeve maar vertoondt!
of ’t aan vuur my schort, of vasticheydt vol trouwe, Help!
en wil dit oog u, langer niet onthouwen!
Wat nut?
Gy wildt besaampdt zijn voor onmenslijk wreedt, Neem deernis met mijn ramp, die gy te inlijk weet!
Voor Goon is, ummers, niet verhoolen, laat ’k verwerven, Dat u, mijn tong, mijn vuur verzeekker, voor mijn sterven.
Is daar nog twijflen an, Bezweer ik u, dat ik, Dit ganslijk dempen zal met d’leste doode snik.
Waarachtig, Borgeraardt!
zijn lijen, treft mijn herte; Zijn liefdt, doedt deerenis, my hebben, met zijn smerte.
En een opregte min die overtreft het al.
Hy is al heb.
Zoo ’k een tot Zwaager kiezen zal, Zal ’t sijn, die mindt zijn vrou, met liefde in gelijkke, Al quam een Meester, van alle dees weereldts Rijkken, En had die gaaven al, die Ziel, of lijf-Naatuur, Mag schenken, zoo die gaan zonder ’t regt minne-vuur, Kunnen zy ’t houwelijk dog nummermeer volmaakken.
Ey vrienden!
aan mijn smert, en wildt niet voorder raakken, Of geef wat hoops, daar ik mijn pijn mee zalven kan!
Vertroost u liefste Zoon, hebt moedt slegs, als een man!
U wondre vaste trou, die zal ik u beloonen, ’k Beloof ik hullep zal voor uwe quaalen toonen, U wil, en wens, zult gy genieten, van dees dag.
Is ’t mooglijk, ik van u zoo ’n luk verwagten mag?
Mijn Vaader, en mijn heyl, zal ik u, eewig, groeten.
’k Zal t’avondt, al u smert, beloof ik u, verzoeten.
Dit zelfd’, beloofje strakx, kompdt daar een aan slegs, weer.
Ik wil van deezen dag, zonder te wagten meer, Vast-onverbreekkelijk, die ’k heb van nooden, kiezen.
Een treflijk dag-werk.
Zal ik, zonder tijdt verliezen, Haar t’aavondt zeeker zien?
Laat het daar vast op staen, Hou moedt soo lang slegs, ’t moet terwijlen wel u gaan.
Ag uytstel!
hoe zult gy, met traanen my bedouwen, Eer ik dat Godlijk beeldt, zal komen aen te schouwen.
Allemaal binnen.
TWEEDE DEELS, EERSTE BEDRYF.
ROOKAARDT.
MAARGREET.
AG!
wreede Maargereet!
voor wie bewaarde dog, Dit hert vol preutsheydt, vol gepropt van barsheydt nog?
Voor niemandt, Rookaardt, die op deeze weereldt leeven.
En zuldt gy dan de min, eeuwiglijk, teegen streeven?
Neen: maar nu schoon my quam an ’t liefste mensen kindt, Hy heeft van my maar haat te wagten, hoe hy mindt.
Waar van zoo vreempdt u aardt?
Dat zal ’k u wel verklaaren: Naa ik doorleezen hadt, die wonderbaare blaaren, Van Alexander, dees, heel weereldts dwingelandt, Dat puyk van dapperheen, wiens lijk men nooyt en vandt, Die in zoo kort een tijdt, dee zoo veel wondre togten, Die hy meer Goodelijk, als menselijk uytwrogte; Schoon, minsaam, mildt, gaau, wijs, en fikx in alle deel, Die in zijn zwaardtst ontmoedt, nog staag hadt, moedts te veel, Die van het Oost, tot ’t West, zijn Rijks bepaaling stelde, Mogt niemandts minne meer tot mywaarts, ietwes, gelden.
Zijn’ ooverwaardicheen, houwen dees ziel gevaan, ’k Voel, om zijn wil, dit hert, in baare vlamme staan.
En is dat wonder, dat die kost d’heel’ weereldt winnen, Ook mee vry-meester wierdt, van deeze ziel, en zinnen.
Maar ’t is slegs enkle schaau, waar op u liefde leydt, Dat nergens is, zoo veer de weereldt haar verspreydt.
noemen schaau, een Heldt, wiens lijk nooyt oogen zaagen?
Hoe kan ik, Goon!
dees groove stoutigheydt verdraagen?
ROOKAART.
Trek, Maargereet!
mijn lief!
zoo haast geen tooren an!
Of zeg my dit ten minst, hoe dat dat weezen kan, Dat gy zoo minnen kundt, d’onkenbre, die u oogen, Jaa die u breyn, zijn schets nooyt deeg zal vatten moogen.
Wat ’s hier onkenbaar?
Die, van welkers gloor, en eer, Alle histoorijen gepropt zijn, eeven zeer?
Wiens naam dit weereldts rondt doordreundt, en zo door schaaterdt, Dat het van ’s Heemels hoog gewelf, weeromme klaaterdt?
Dat is gans misverstandt, of ik en vat gans niet.
Ik noem onkenbaar slegts, dat hier nooyt iemandt ziet.
Die Heldt ken ik genoeg, ik sie hem alle daagen, ’k Eer hem, ’k dien hem slegs, hem gaa ’k slegs mijn min opdraagen.
Hoe praatje met hem ook?
Zijn schets daar spreek ik mee, Daar ’k al d’antreksel door heb van zijn troony ree.
Mijn dunkt, een schets en kan de ziel niet veel beroeren.
Nogtans, gaat men in schets, de Goon haar eer toe voeren.
Waar vondt gy dog die schets?
Die schets die vondt ik staan, Maar op een waynig van Plutarrechus zijn blaan: Tot meer bewaarenis, ging ’k vast in ’t hert die sluyten.
Ey weg!
mijn schoone!
houdt daar zulk een gril dog buyten!
Die Alexander vroom, mijn liefste Maargereet!
Heeft tot u dienst of nut, heelaasy!
niet een beet.
Zoo’n Koonink?
zou ik die tot mijn dienst willen houwen, Die d’weereldt wetten ging, vol agtbaarheeden, bouwen?
Neen, neen; om heersen, quam slegs die zoo braaven Heldt.
Wel, zonder weergaa, is u vreemptste liefdt gesteldt.
Vry beeter zoudt gy doen, woudt gy een vrijer kiezen, Daar gy geen weermin hadt, of vreugdt an te verliezen; Een man lijk ik, die weer, met schatten booven maat, U jeugt te slijten doen, in een volnoegde staat.
Meendt gy, op deeze voet, mijn zinnen te verleyden?
Ik lag met al u schat, dies wildt daar uyt vry scheyden!
Woudt gy gelijkken hier een slegte erfenis, Of eenig rouw stuk lants, daar u deel onder is, By die onwaarbre schat, van hem, die ’t uytgeleezen, En ’t geurigste, dat mogt in Indiën ooyt weezen, Verpufte, en een Rijk als slegs een beuzeling, Verschonk an eenig Prins, als hem zoo’n zin beving?
Maar waar is nu die schat?
Waar zijn die kostelheeden?
Lijk hy die agte nooyt, agt ik die zelfs niet meede.
’k Verbrodt hier slegs mijn tijdt, zy is te veer verleydt, Door haare gril, in dees, te vreemde, zinlijkheydt, ’k Gaa naa haar vrienden toe, en die zal ik afmaalen, Mijn wondre schatten, ligt die beeter my onthaalen, Dees te verzetten, zonder haar, schey ik nu uyt: Tot weerzien; Vaar dan wel schoon’ Alexanders bruydt.
Lomp aas, loop heen, die durfdt u in verlijkking geeven, By hem, waar voor gy hoort te sidderen, en beeven.
Rookaart binnen.
TWEEDE DEELS, TWEEDE BEDRYF.
EY!
zonder jokken, Zus, wat tijng, zeg!
Rookaardt brogt?
Hy vrijde my daar wat.
argheyt!
braaf bedogt!
Hy quam u dan anboordt, dervendt my an niet klampen, Dat gy m’afsmeeken zoudt wat heuls voor zijne rampen.
Ey Zus!
en vley zoo mal u grillig inbeeldt niet; Rookaardt, alleen aan my, zijn ziel, en zinnen biedt: Mijn zinnen al te hardt, wou ik die na hem hellen, Zijn schat, zou m’in een staat, vol van genoegen stellen, Maar denk eens, lieve Zus!
hoe kan ’k een minnen meer, Daar ’k Alexander maar, en niemandt aars begeer.
Met zoette praatjes, zoekje m’om de thuyn te leyen, Om hem, bequaamelijk, plaats in mijn ziel te vleyen: Maar, Zus!
u bidt ik, wendt hierom geen moeyten aan; Ik agt die praat niet, die ik niet wil menslijk gaan, Dat ’k deernis hebben moet met zijn, zoo minlijk, lyen; Die praat, hoor ’k duyzentmaal, staag aan, van alle zyen.
Van duyzent minnaars wordt ik, daagelijkx vermoeyt, En zie mijn schoondt, niet als tot enkle plaagen, groeydt.
Daar is ’t, ag!
Lysis gaat het, daadelijk, besterven!
Laat hem, op ’t laatste dog, een lonk van u verwerven!
Eurialus die is door min in dut geraakt, De min heeft Lucidas raazende dol gemaakt; Wagt!
Periander loerdt, en past op u te schaakken; De Zee u vlooten vol van minnaars uyt gaat braakken; Sterft Korilas niet draa, an ’t quijnen raakt hy, vast, Een Koonink, zendt gezandt, om u, met volle last.
O Thyrsis Afgodin, u gaat hy Altaars regten; Huy morgen, gingen daar twee, om u buyten vegten: Elk wil een schetse van mijn wondre schoonicheydt; De Moorse Koonink heeft om my hier angeleydt.
Ik griefd’ hier gistren drie, onnoozel, met mijn gluuren, Doe ’k sag wat wreeder, mosten ’t hondert wel, bezuuren.
Een gloende waasem vliegdt my toe als men my spreekt, Die ’t niet durft uytten, stom lijk Afgodin my smeekt.
’t Dringdt an by duyzenden, die’r voegen na mijn wetten, ’k Sie, staag aan, na mijn toe ontelbre herten zetten, Het zugten snort gestaag, en peuterdt my in ’t oor, De kermers, duyzenden lijk byen, ik staag hoor.
De traanen rollen by mijn voeten heen, lijk beekken, My dunkt, ’k geen ander, als zieltoogende hoor spreeken.
Verstooten?
’k sugt my doodt!
ag dat ’s nu ’t leste woordt; Of staag aan om my heen men ’t hooploos schreeuwen hoordt, Lijk, ik verbrandt van min!
ay my daar sterf ik heene.
’s Nagts kan ’k niet slaapen, van al het geduurig steenen, Die my vast smeekken, om een kruymel deerenis: Ziet Zusje, of mijn staat niet te beklaagen is.
Men moet j’ontmompen; ’t is met misverstandt gedreeven: Die nieuwe vrijer, die my aansprak hier, zoo eeven, Beloofdt hy maakken kan een vrijster rijk van goedt.
Spreekje van Rookaardt nog, ag!
die rampsaalge bloedt Wat valje my te wreedt!
Laat my eens uyt dog zeggen: Dees vrijers zaakken zal ik u, deeg uyt gaan leggen.
weer van vrijers, zal ik nooyt gerust dan zijn?
Gun my wat aams eerst, praat gy voort van minne pijn.
Laat ’k uyt eens spreekken.
wat moejelijkker quellen?
Wildt gy tot deerenis van my u, ’t minste stellen, Spreekme geen meer van min, maar daar nu wat af stil.
Nog weetje, lieve Zus!
niet wat ik zeggen wil.
Ik kan de praatjes wel, van al die vrijers bende, ’k Verbrandt!
ik sterf daar heen!
’k gaa quijnende ten ende!
Ag, was mijn ziele dog, zoo vinnig nooyt geraakt!
Hy heeft slegs om zijn hulp, dees praatjes u gemaakt, Dat gy my smeekken zoudt zijn quelling ik zou stelpen, Of, met een zoete gluur, ten minst die wat zou helpen.
Al dat ’s hier veer van daan.
Het scheeldt hier luttel van.
Dat hy my vrijt, u niet, dat is hier ’t seekkerst an.
Wat baarj’ al schalkheydts?
om my zoo te verstrikken.
Dees praat, gulhartig, wat heeft die voor valse stikken?
Verleye zoekje my, met al dees snoodicheydt, En spelt, in schijn van u, my, zijne deerlijkheydt.
TWEEDE DEELS, DERDE BEDRYF.
ALUYT.
WAt is dog u verschil, zou men dat weeten moogen?
Jaa; Rookaart die bezogt my strakx, en zonder loogen, Zoo vrijdt hy met een, ons Zus, die grilge sloof, Drijft, het juyst was om haar, en geeft dat vast geloof.
Wat roerdt het u zoo zeer, dat gy met alle streekken?
Zelfs teegens waarheydt, my voor hem zoekt te bepreekken?
Vast blijfje by jou gril, men zeydt dan wat men zeydt.
’k Verzeekker in dit stuk, een aardig Schou-spel leydt, Zoo het slegs iemandt hadt van onze gaau verstande, Wat geestigs zouje zien, vol streekken veelderhande: Het schort dees baazen, meest an haapering van stof.
Kan van dit werrek wel een heel Toneel-spel of?
Uyt d’een, of d’aar Roman, kostm’er een stuk an lassen, History een, of aar, kost hier ligt mee by passen; Om toojen op dit werk, zoo braaf volkoomen, dat Men zweeren moeten zou, wat aardigs daar in zat.
Die het Tooneel wou met een treflijk werk vereeren, Dat nog van kunst, nog stof het minste zou ontbeeren, Groots, heerlijk, heemels, hoefde verder niet te gaan, Als een dag spillen met all’ Alexanders daan.
Veldtslaagen zouje veel, maar luttel mins-zwier vinden.
’k Lag met dien hoop mee, die stip aan een dag haar binden, MAAGDTALLEEN.
Mijn leeven maakten men, een wonder werrik, af, Zoo ummer minne-zwier een stuk zijn luyster gaf; Gy, die by troepen, hebt de boekken eer doorleezen, Waar mogt Angelica ooyt zoo vervollegdt weezen?
Zie daar die heldre geest, die is gepropt van digt, Die zal van ’t Schou-spel ons te deeg doen onderrigt.
TWEEDE DEELS, VIERDE BEDRYF.
’k LEerde huymorregen, een nieuwe streek van groeten, Laat my hergalmen.
Ik eerbiedig kom ontmoeten, Der Zustren Drytals puyk, der schoon Charieten tris.
U voetzool slijt, het geen in ons, behaaglijk is.
Waar weemelde dog in u zieltjes, rijme-geerig?
Maar, in verscheyde stof, daar eeventjes verkeerig.
Wy waaren doende mee met Alexanders daan.
Dien Koonink, uyt wiens as, zulk duyzendt zijn ontstaan, Dat speel-kindt, dat m’ op zwoer, den grooten blixem-zwaajer, Dien oorlogs rommel-beek, fier, aller moorders prajer.
Dien Mars, nog meer gevreest, als duyzendt buyen bars, Wiens deegen schaarst, en sleet in bekkeneels geknars?
U min ik, Bulderwindt, dat g’ hem zoo af gaat maalen.
Nog praaten wy wat aars, dat moet ’k u ook verhaalen: Van een, die met haar schoondt, bragt onder haar gebiedt, Meer als in lange zelfs, dee Alexander niet.