floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Kom, rep jou, als een Meisje, maak dat het werk aan een zy komt, en dan zult gy na ’t Spinhuis gaan, en vraagen, Of ’er plaats voor Angniet is.
Zou zy naar na het Spinhuis gaan?
Ja, zeg ik, en als zy niet gaan wil, zo zal men haar daar heen draagen Zo heb ik het voorgenoomen, eer my meerder zwaarigheid klampt aan boort.
Wel, Sinjeur, ik heb u noch van myn leeven zo niet gezien, wat ben je verstoort!
Na het Spinhuis!
na het Spinhuis!
wel, dit kan ik niet verstaan; het zal wel overwaaijen.
Een woord is een woord, meen je dat myn zinnen, als een weêrhaan, draaijen?
Ik zeg noch eens, dat het geschiên zal, want de gantsche stad Heeft van haar kwaâ parten de mond lang genoeg vol gehad.
Zy durft noch van gisteren, je weet het wel, Katryn, ontkennen.
Nu zal ik maaken, Dat andere kinders een exempel zullen neemen aan onze Angniet, om nooit tot zulk een buitenspoorigheid te raaken.
Je spreekt, als een vader, en eerlyk man toebehoord.
Maar Kees, hoe kom jy hier te staan?
Dat zult gy uit deze Brieven, van je Dochter, verneemen; zie daar zyn ze, gy kund ze leezen gaan.
JOCHEM, leest de Brief.
MYN HEER, NA een geveinsde vriendschap van uw kant, dewelke wy nu al de tyd van vier loopende jaaren gehouden hebben, en ik nu ziende dat gy het met andere komt te houden; zo hebbe ik niet konnen nalaaten, dewyl dat myn gramschap komt op te bortelen in myn aderen, en ik u van myn kant een geveinsde vriendschap toonen zal, dat ik u waarschouw, als dat ik voor hetzelfde revengie zal zoeken, al zou het na de tyd van drie jaar zyn; want van myn kant zo hebbe ik u niet anders betoond dan alle vriendschap, en, wat meêr is, nademaal gy zo veel pleizier van ons genooten hebt, zo reken ik uw vriendschap in geender manieren tegens de myne.
Ik zweer, dat ik u het zal betaalen; en schoon my magt ontbreekt, dewyl het aan myn vrouwelyke staat, daar ik in ben, niet past, zo zal ik ’er een ander toe begroeten.
dit zy u dan tot waarschouwinge.
Ik heb dit, door myn order, laaten schryven.
Uw geveinsde Vrindin.
Wel zo, dat gaat al wel, ik schaam my; en by aldien het myn Dochter heeft bedreeven, Zo zal zy my nooit de naam van vader, en ik haar de naam van dochter geeven.
Wat pry is dat, de vriendschap, zeid zy, die ik UE.
genooten heb, acht ik tegen de myne niet.
Wel, wel, dit houd wat in, hoe oud dat ik ben, heb ik het nooit gehoord, dat dit in de waereld meêr is geschied.
Waarlyk, voor die geen, die ’t niet aangaat, is het waardig om te bespotten, Zy zweerd, met een onduitsch woord, dat zy drie jaar na de tyd het hem vergelden zal.
Maar een stinkend kreng wil wel rotten.
Jochem Pietersz, Myn Heer zeid, dat nimmer een man door dreigen omviel, en dat ’s gewis.
Hy lacht met vrouwenhaat, en al wat ’er aan vast is.
En ik zweer, by al wat men in de waereld lief is, dat ik onderzoeken zal, uit wiens kooker dit zyn oorsprong heeft genoomen.
Katten en honden schryven niet, daar uit volgt, dat het van menschen handen moet koomen.
Maar wat zeg je van dat aderbortelen?
Daar denk ik niet eens om, maar dat houd wat meêr in, daar zy spreekt van haar vrouwelyke kracht, Het geen zy niet uitwerken kan, dat zy dat laat aan een mannelyke magt; Want de Brief luid met duidelyke woorden, dat zy ’er een ander toe zal begroeten.
Ja, dat onze Angniet hier tegenwoordig was, ik trad ze onder myn voeten; Die Schandvlek!
maar evenwel, ik kan het niet gelooven dat zy zo buitenspoorig gaat, Het is geen eerelyke vrysters styl, maar bordeel, en hoere praat.
myn lieve man, dat je wist, dat ik weet, gy zoud dit zo veer niet smyten, noch achter de bank leggen, Wat dunkt u, als een dochter het Zesde Minnedicht van Ovidius weet van vooren tot achteren op te zeggen ’t Geen achter de Herschepping gedrukt staat, en dat by Jongmans?
zulke fraaije Dichten kan uw Dochter.
Maar lees de tweede Brief.
JOCHEM, leezende.
MYN HEER, IK twyffel niet, of UE.
zal deze myn weinig letteren wel ter hand zyn gekoomen, en daar uit verstaan myn zentement; ik beloove u, die om dezelfde zo veel te doen hebt gemaakt, na myn bericht is, dat ik het zal revensjeren; ende wat meêr is, ook aan die geene, die nieuwe Aankoomelingen zyn, daar gy zoveel gemeenschap mede maakt, en dewelke nergens anders op uit zyn dan ons te kallansjeren.
Zyt gegroet; onder protektie van vrindschap.
UE: geveinsde Vrindinnen.
Nu moet ik het gelooven, ik kan de hand wel die dit voor haar schreef.
Maar hoe durfden zy zulks bestaan?
hoe of ’t in haar gedachten is gekoomen?
Maar ik zal haar op een plaats brengen, daar die lust haar wel zal worden benoomen.
Ik zal haar, tot een exempel van zulke manzieke Vrysters, noch dezen dag In het Spinhuis doen zetten, indien myn vaderlyke magt noch iets vermag.
Maar, dat kan ik evenwel niet vatten, onder de eerste Brief staat, Vrindin, en de tweede, Vrindinnen.
Dat is al een erge vond voor haar, als of ’er noch een tweede deelachtig aan was; wel, Jochem Pietersz, de drommel helpt haar spinnen.
Of spint hy niet, ten minsten draait hy ’t wiel, maar men heeft nooit gezien, dat hy gedaan werk maakt; Want die zulk een werk begint, noch eindelyk in het naau komt, en ten laatsten in de val raakt; En dan bespeurt men eerst te laat, wat kwaad dat ’er is misdreeven.
Wel jemeny Joosje!
wat vreemde dingen!
wie hoorden het ooit van al zyn leeven!
Maar daar word geklopt.
Ik ga de deur open doen.
Sinjeur, daar is Leander, die u graag eens sprak.
Goed, laat hem maar hier komen, daar kan hy my spreeken met gemak.
Maar, daar is hy.
JOCHEM, LEANDER, KEES.
GOeden dag, Jochem Pietersz, ik geloof dat gy al hebt vernoomen, Uit onze Kees, de boodschap waarom ik herwaarts, ben gekomen, En dat ik my hier vinden laat op deze plaats is om uw Dochters wil.
Ja, tot myn leetweezen; ik bid u, op alle vrindschap, zwyg toch stil.
Geen mensch op de waereld, geloof ik, die meêr ramp en kruis, als my, komt ontmoeten.
Stil zwygen, neen, neen, de buuren hebben gezien dat zy ’t gedaan heeft.
een eerlyk Jongman op dus een oneerlyke wys te groeten?
Het is my leet dat uw Dochter haar zelfs niet kan helpen, ik bekend, Maar weet dat zy nooit tot haar oogwit komen zal.
’t Is waar, ik weet wel wie je bent, En wie zy is, het komt niet te pas, het zal my noch in ’t graf voeren, Ik kan niet denken wat haar hier toe heeft verrukt.
Hoor, ik zal’t u wel, door een gelykenis, doen verstaan, zy heeft, gelyk de visschen, op het aas leggen loeren, Maar zy heeft de hoek in de keel gekreegen, en nu staat men, als Piet Snot; LEANDER.
Als ik ’er ben zo zel jy zwygen.
Ik zeg noch eens, dat zy zo scheef is als een Kaapse Hottentot; En zou ik zwygen, Heer, ik moest over een dag of twee, de drek noch van de deur veegen.
Maar zy zal niet rusten, voor dat zy de strop om den hals heeft gekreegen.
Ja, zy zullen, als de muggen, zo lang om de kaars vliegen tot zy daar in zyn.
Ja wel, wat komt my niet te vooren.
Met uw verlof, ik ga onze Meid roepen, Katryn, Katryn.
KATRYN van binnen.
Wat belief je, Sinjeur.
Zeg tegen myn Vrouw, en Angniet, dat zy hier komen.
O dat spoorelooze kreng!
mag voor myn tooren wel schroomen.
Maar daar komen zy aan.
JOCHEM, AALTJE, KATRYN, KEES, ANGNIET, met een blok aan ’t been.
WEl, wat is jou believen, Vader, dat gy ons te zaamen ontbied?
Om onze Angniet de metten eens op te leezen, en u te doen verstaan van ’t geen ’er is geschied.
Lees deze Brieven eens, Aaltje, die zyn Leander onder de deur geschooven, Dit gaat te grof, en het gaat de eerbaarheid van een jonge Dochter te boven.
Nu wil ik het uit haar zelf hooren, of zy ’er schuldig aan is, of niet.
Wel ik lach my noch slap, zy staat met een blok aan ’t been; het is waarlyk of je een tweede Andromeda ziet, Indien ’er maar een rots waar.
ja wel ik lach zo, dat ik kwaalyk kan bedaaren.
Hoe, gy ’er noch om lachchen!
wel wat of ons niet al zal wedervaaren?
Maar ik zal u nader spreeken, laat Kees binnen gaan met Katryn.
Katryn en Kees binnen.
JOCHEM, AALTJE, LEANDER, ANGNIET.
MAar, Vader, moet ik het juist gedaan hebben, kan het zo wel, niet een Mansperzoon, als een Vrouwmensch zyn?
Dat ik eens klaar uit zei, dat dit door een kaerel, uit boertery, was bedreeven, Zou je my dan ten vollen absolveeren, en myn voorige fouten vergeeven?
Zo hoor ik wel, draag je dan kundschap van deze zaak?
Zou je dat durve zeggen, Vent?
Ja dat, en nog veel meêr.
Wel, wat maak je al een spel!
gy moet daar uw glorie in stellen, dat je by de Dochters zo aangenaam bent.
Die glorie laat ik aan een ander, die daar meê in zyn schik is, voor my ik heb geen lust met zulk een zaak te spotten, De Brief luid zo erg als zy kan. JOCHEM.
Ja, al waar ze geschreeven in de allerergste hoerekotten, Zo kon daar niet meêr gezeid worden, want zy dreigt hem, zo hy haar zyn liefde weigerd.
Wel waar liet dat Meisje haar zin?
En jy hoord je te schaamen, Aaltje, dat gy haar hier in voorstaat: neen, de woorden houden te veel gevolg in, Om ’er meê te lachchen.
En zy is daar de Uitvindster van; nu alles zal wel aan den dag koomen, al was het drie jaar na de tyd, zo zal het zich ontdekken?
Want die schurft is die kraut zich, en door het krauwen komen zichtbaare vlekken; En dan zal het spel noch eerst aangaan, ik wed het dan op ’t hardste noch waaid.
zulke dingen blyven zelde verborgen, een hen zal ’t kakelen, of een haan het uit kraaid, Voor eerst zynder al lietjes van gedicht, op die geen die het heeft bedreeven; O neen, men weet de man niet, maar als men het zeggen moet, zo zal men de naam en toenaam daar by zetten; ô ja!
men moet elk de eer geeven, Die hem toekomt, want dit is redelyk, en dit behoord tot de burgerlyke pligt.
Ga hier van daan, jou Lichtekooi, voort ga uit myn gezigt.
Angniet, binnen gaande.
Ik zweer.... LEANDER.
JOCHEM, AALTJE, LEANDER.
WEl jy, Mejonker, maakt wel groot gerucht, om kleine zaaken.
En jy, Vader, roept, en raast tegens het Meisje, met opgespalkte kaaken, Of je haar verscheuren wilt: zie daar, ik moet ’er om huilen en zuchten.
Ik weet wel dat een man niet past dat hy weend, of smeekt, Maar nochtans dat in het mannenhart; zo wel een gekropte droefheid, als in de Vrouwen een uiterlyke steekt; Ja, ik heb het leedweezen, en het gevoel van dit werk zo ter harte genomen, Dat ik hier door wel tien Jaar te eerder in myn graf zal komen; Had ik dit in myn jeugd begreepen, dat my den huuwelyken staat zou geeven zulk een verdriet, Ik had gebleven die ik was; maar na ’t klaagen is tyd verlooren.
Wel wat is dat nu?
dat is zo geschied.
LEANDER, roept Kees van binnen.
Kees, Kees, kom hier.
Zo gaan wy, en ik zal het eind van ’t spel verwachten.
KEES, schielyk uitkomende.
Natura, Natura, wat kunt gy niet al uitwerken, hoe verscheiden zyn uwe krachten!
JOCHEM, AALTJE, KATRYN.
SInjeur, onze Angniet scheld en raast op me of ze dol is, ik ben ’er voor vervaard.
Dat ’s uit boosheid; kom, Aaltje, laaten wy onze pligt betrachten, en zien die in te toomen met haar lichtvaardige aart.
KATRYN, BARBER, MARGRIET.
IK volg Sinjeur.
Maar, daar komen onze Gebuuren, wat ’s dit!
BARBER.
Goeijen dag, Katryn, heeft uw volk ook belet?
men wou haar wel eens spreeken.
Niet dat ik weet.
Maar hoe kom je hier in?
dat is my nooit zo gebleeken.
Wy hoorden de deur openen, en zagen Leander uit gaan, en komen in door de achterdeur, Die aan stond.
Nu repje wat, als een Meisje, en roep dadelyk je Sinjeur.
Ik ga ’t hem zeggen.
DARTIENDE TOONEEL.
BARBER, MARGRIET.
OVerlang heb ik dat naloopen van de Vrijers uit haar oogen kunnen leezen, Let maar eens op haar gezigt, zo zult gy zien de lodderigheid van haar weezen, Wat al gesten, wat al lonken, als ’er maar een kaerel zwierd door de straat.
Daarom heeft zy dat Zykamertje laten behangen, daar zy gestadig is, als een Soldaat, die op sinternel staat.
Dat is waar, van alle menschen weet zy te spreeken, schoon de zaaken haar niet raaken, Zy weet yders staat.
Dat is zo, maar zy weet haar eigen niet te maaken.
Die is dit, en die dat, wat meen je dat wy ’er altemets ook niet en veer laaten?
dat is wis, Maar daar leid my weinig aan gelegen, ik weet wie ik ben, en wat in ons huis omgaat, en wie daar in is.
Al even eens gaat het tot onzent, ik laat die geen klappen, die wil klappen, Maar die my in myn eer koomen, die mogen haar beurs wel te deeg lappen, Op dat hun geld daar niet uit rold, want dat waar schaade voor de hand.
Ik wou dat zy tot myn nadeel wat zeiden, neen!
daar is recht in ’t land, Maar het is onze pligt, Barber buur, dat wy de goede man waarschouwen; En hy moet dan toonen dat hy de vader is, of de waereld zou hem voor een gek houwen.
met Liedjes by de straat te loopen?
Ja, dat ik het om Jochem Pietersz niet deê, ik zoude ’er my niet meê bemoeijen willen; want ziet, Aan moêr en dochter, leid my niet geleegen, al zong men van de dochter een tweede lied.
Wel, dit Historytje is heel koddig, en het Liedje raar, het heeft geen gelyken.
Ja, ja, zy moet na het manzieke Gasthuis, want dit zyn klaare blyken.
Maar daar komt het heele Huisgezin, en Angniet met een blok aan ’t been.
JOCHEM, AALTJE, ANGNIET, KATRYN, MARGRIET, BARBER.
GOeden dag, Vrinden, dat wy hier koomen, is, om u te doen verstaan, Dat men ziet, de Liedzingsters, met zulke gedrukte Liedjes, van u, langs de straat gaan, Niet op een bedekte wys, ô neen!
maar zy gaan dicht by je huis zich neêr zetten.
Wel waarlyk, ik heb deer’nis met u, Jochem buur, foei, het is schanden, ik zou dit zien te beletten.
Ja , het had beter geweest dat je in jou huis was gebleeven, en maakten jou eigen dingen op zyn stel.
Wel, Buurvrouw, is dit de menschen bejegenen, die u koomen waarschouwen?
hoe, dat is niet wel.
Wil je dit noch verschoonen, Vrouw, daar men u zulke klaare blyken kan toonen?
Hoe ben je zo onverstandig?
en zel je jou goede Gebuuren, die ons oprecht waarschouwen, noch kwaalyk bejegenen en loonen?
Maar, Buurvrouw, leest my het Liedje eens te vooren, want het hoofd my tot geen zingen staat.
Luister dan, en je zelt licht bevatten, dat het op uw Dochter slaat.
Hoor dan toe; dit is een liedje Op Angnietje, En haar liefde toegepast, Want het meisje heeft geen zinnen, Door het minnen, Wat een grooten overlast!
Dus zo stierd ze een minnebriefje Aan haar liefje, Tot waarschouwing, dat hy moet Haar verliefde smart geneezen, Of steeds vreezen Voor de wraak van haar gemoed.
hou op, Margrietje buur, ik kan ’t niet langer hooren.
En jy, Wyf, geloof je ’t nou?
hoe klinkt je dit in de ooren?
Dat Liedje gaat te grof; hier moet men raad in schikken.
Dit straatzingen is, beken ik, te stout.
Ik zou die Liedzangers in de boeijen laaten zetten, en klaagen aanstonds aan de Schout.
De jongmans eeuw is uit, nu moogen de dochters vrijen.
Maar ik heb in Mercurius geleezen, dat het is een eeuw opgeschort; als dat zo waar, dan zou je eerst staaltjes hooren; Wel, ik durf wedden, dat de waereld zo vol menschen zou koomen, dat je geharnast moest gaan om door ’t gedrang te booren; Want aan de zy van de mannen zou zo veel niet geweigerd worden, als aan onze kant; Ik zeg, dat vrouw Venus vry grooter godin zou weezen, nu heeft zy maar een gedeelte, en dan kreeg zy wel al de waereld op haar hand.
Ja, dat alle menschen zo gezind waaren, als Leander, de waereld kon geen stand houwen; Wel, dien styven Herder diende althans met geen jeugdige Silvia, in de maand van Mey, te trouwen.
Jou assurante Voddemoêr, durf jy zo in myn byzyn spreeken, en noch daar je, met een blok aan ’t been; word getuchtigd?
waar heb jy dat geleerd?
Dat is een Staaltje!
wel ik zeg, dat ik, hoe oud ik ben, dat spreekwoord niet geweeten heb; waar moet dat Meisje toch hebben verkeerd?
Bemoeiäl, wat of ’t u......... JOCHEM.
Zwyg zeg ik, MARGRIET.
Myn goeije Buurman, mag ik jou een woordje, onder verbeet’ring zeggen?
Je diende haar tong zowel, als ’er been, aan een blok te leggen; Word ’er nu het wild loopen, dan wierd ’er het vuil spreeken belet.
En jy dienden wel een ring door je neus, gelyk de Varkens, zo zou jy, met je snuit, een anders zaaken niet omwroeten.
Zwyg byget.
Of..... AALTJE.
myn lieve Man, wat hoor ik al?
ik kon het in ’t eerst niet gelooven, Maar nu ben ik overtuigt.
Foei, jou Schandvlek, zel je zo jou eer verdooven?
Foei jou; nu ben je immers voor al jou leven infaam; Ik zal myn hart gantsch van u af te trekken.
Dat is een kraam!
’t Is nu zo veer gekoomen, of dit al aan de kaak gespykert was, en stond te leezen.
Ja, dat kan ik ’er van zeggen, dat zy het wel verdiend.
wel ik weet niet hoe ik zou weezen, Als ik zo manziek was, ik verlang wel na een vrijer maar geenzins, om zo te verstaan, Dat ik hem met Brieven zou verzoeken, en hem overal na gaan.
Voort, voort na binnen, jou Fleers, je zult na het Spinhuis, en daar, als het winterkooren, lijen.
Ik bid, Vader..... JOCHEM.
Je zult voort, al wierdje noch zo gedwee.
Buurvrouwtjes, om je voor jou waarschouwing te danken, zo komt wat achter, en drink met myn vrouw een kopje Thee.
VYFTIENDE en laatste TOONEEL.
KATRYN alleen.
WEl, wel!
dat wil nou, in het kort, over de heele Stad klinken!
Sinjeur is recht kwaad.
Hoe deerlyk wil het met onze Angniet stinken!
Maar ik mag na boven gaan, en doen myn werk; het kwaad is nu gestuit, En ’t is gedaan met de Manzieke Vryster, zy zel in ’t Spinhuis zitten, en daar meê is ’t uit.
Het Eerste Deel Van den half-backen FOP, Behelsende sijn Vryagie tot den Trouw-dagh toe.
Door D. S. Tot VLISSINGHE,                  By Jan de Klerck, Boeck-verkooper,woonende op de Beurs.
ANNO 1660.
KluchtsINHOUDT.
FOP zijnde een Vryer wert gelast van sijn Ouders naar een Vrou te sien; gelijck hy tot dien eynde ginck vryen sijne Buyr-dochter Griet, die mede van een ander ten Houwelick wierde versocht.
Fop viste continuelijck achter het net, sonder eenigh faveur te verwerven: ter oorsake hy seer bot, ende den anderen Vryer Jaap seer beleeft, ontrent sijn vryery was.
Edoch Fop bespiet de t’samen-komsten van den voorsz Jaap ende sijn Vrijster, ende past geduyrigh op, maar sonder eenigh succes; sulcx dat hy met een Koppelaar aanspant om hem in Grietjes gratie te helpen; die hem rade in sijn Vryagie te volherden; Fop dan hadde een poeyertje meenende dat ’et blancketsel was om hem ontrent de Vrijsters aensienelijck te maken, daar het nochtans ter contrarie swart maackte; hy bestrijckt oock mede sijn geheel aangesicht dat seer swart wier, meenende wel geblancket te zijn, gaat daar mede na de Meyt ende verwacht Jaaps komste; Griet ende Jaap, Fop siende meende dat ’et den nicker was; sulcx dat Griet haar van dien tijdt beginde in te beelden, dat den Hemel wilde datse met Fop soude Trouwen.
Middelen-wijlen al de Werelt loopt van Fop ende sijn sware Tronje wegh, onder protext dat ’et de Duyvel was; Fop begeerigh zijnde om dien swarten drommel te sien die al de Werelt sagh en hy niet, stelt hem in een ront, beschanst hem met kruyssen, besweert de Duyvel ende siet daar na in een Spiegel: hy hem selven siende loopt van ’s gelijcken heen: Maar wierdt daar na van sijn Ouders onderricht.
Fop komende nu t’eenemaal in de gratie van sijn Vrijster, steeckt de Koppelaar tot loon in een sack met hulpe van Jaap, ende slaan hem dicht af.
Fop daar aan die Trouwt.
FOPde eerste Vryer, JAAPde tweede ende Mede-Vryer, GRIETde Vrijster, LAMBERT        de Vader van Fop, MAARTJEde Moeder van Fop, KNELISde Koppelaar, PIETde Snyer, CLAASde Meulenaar, GEERTde Vage-bondt.
’t Eerste deelVANFOP.
Fop uyt.
NOu ben ick ierst ien Quant die by de Juffers mach gæen uyt vryen, O bloet hoe sel men Grietje nou worstelen, en mit men liefde stryen, As icker liefde toon!
dæer is niet soo zwæer of soo groot, Dat hæer van mijn sel scheyden, as allien de bliecke Doot.
Wat sel icker, wat sieckte der minne, en liefde, is, gæen leeren: O slabbermælement!
nou sel het ierst gæen op ien schæeps scheeren.
Mijn soete bolle tas!
den brankt; den brankt!
sinte Juriæen!
Dat ick die mæer iens blussen en mocht; soo was de pijn edæen.
Ick wil wedde, dat as sy van men liefde sel weten, Hæer hert van vreughde sel springen verr’ boven de Plæneten: En ick en sel oock niet min Tot æen ’t Plæneet van Venus springen, soo het is metter sin: Tot teecken dat ick hæer wil weder-liefde drægen.
Ick hebbe Grietje al over lange gevrijt, jæ by næ dry volle dægen: Soo dattet mijn gansch gien wonder en geeft, dat sy mijn geern siet: En hæer ehiel ebalghte æen mijn tot weder-minne biet.
Wel wæerom en sou sy het niet doen?
ick ben ien jeughdigh Keerel; Van boven tot beneên even net; van achter en van veur as ien peerel, Mijn tronje, kæecken, handen, oogen tanden zijn schoon; men tongh is wel esnæert: Al prijs ick schoon men selfs, ick ben wel dubbel prijsens wæert.
Siet men klieren iens æen men lijf; sy stæen elijck eschildert: Men brouck is næer de franxse moede men wambays, kousen, schoen en kræegh Zijn even treftigh, ’t is al treftigh dat ick, Joncker Fop, dræegh.
Men omme-ganck en ier wordt by alle Menschen epresen: Men beste Cameræets willen stæegh in mijn eselschap wesen; Soo giestigh is men wangdel; ’k en kreegh noyt ienen slagh Van Væertje ofte Moertje; as iens op ienen Sondagh, Męer het was gehiel buyten reên; elijck ick sel verklæeren: Mijn Bestje..... Jæeck selt segge; ick sellet openbæeren: Mijn Bestje is nou ierst-dæeghs verhuyst næer d’Out-væders, soo dat Ter begraffenis wierde versocht van men kennis uytte Stadt, Die het lichæem ten græve brachten, benevens veel geschoore æpen, Sy songen over den doôn, het wæeren gemeste velt-pæpen: Mits dat ick dese Musijck vernam, ick songh med’ overluyt, En schreeuwde mier as sy: dæer komt mijn Væer jou fiel, jou guyt, Begint alsoo men armen rugh met ongebranden as te verwarmen: ’k Wenste hem wel duysent mæel ien mont vol Wieroock van darmen: En had’ ick gien elijck al songh ick mee?
’k meen jæ; het pæpe liet, Dat koste Bestje gelt, mæer ick, ick songh voor niet.
Doch die sonden zijn me al over lange vergeven, Ick en denck nou nergens mier om as om Grietje te leven, Men Væer en Moer zijn beydt soo esint, sy mogent hiel wel lien Dat men Grietje mæer en wilde, ’t sou met ien eschien.
Daer komense mitter beydt, ick mien wat nieuws te hooren.
Lambert, Maartje uyt.
Maart.
SEun, hoor iens reys, dæer is voor jou eluck eboore: Je bint van dæegh te Feest enoot tot Jæep en Teun.
Fop      ’k Songh liever mit men Griet ien Amoureusen deun.
Jou Griet is mee enoot.
Fop      Men Griet?
se mocht de duycker: Hoe is men Lief men suycker Mee van de Speels-enoots?
soo heb ick spels enough.
Jæ by aldien dat sy jou weder-minne drough.
Siet Seun je mot jou op de Mæeltijt ierlijck houwen, Je mot beleeft zijn; je mot alle de æere Rabouwen Steets verlęten en stęegh pręten mit jou Griet: Je selt wesen hoogh epresen, en ęers niet.
Je mot hęer deughden love; hęer schoonheyt prijse; Hęer tanden as Albast die mot je ier bewijse.
Hęer voor-hooft mot witter zijn as evallen snee, Soo mot je oock spreecken van hęer handen en borsjes mee.
Je mot hęer ’t ierste glas schencken hęer reynigheyt vermelle, Hęer onder het etal van de negen Muysen stelle: Hęer oogh strelen en seggen dat je bint verwonnen door ’er min, Soo sel je licht verstęen of sy Trouwen het in ’t sin.
Fop      Nien Væer, ick weet vry mier as ghy me selt seggen, Maart.
Segh op ien reys hoe ghy jou liefde selt in ’t werck leggen, Fop      Voor ierst sel ick ien stuck wildt-bræet verbergen voor jou beyd’t, Soo heb je morgen mee wat; is dat niet wel eseyt?
O nien, dæer stæet men mot niet bekommert zijn voor den dagh van morgen.
Fop      Mæer as ick wat tot voorræet heb, dan behoufje niet te sorgen, Noch kommerlijck te zijn wat je morgen eten selt, Wat duncktje van jou Seun is ’t niet ien fræyen helt?
’t Is even-wel gien plicht van ierlijcke gasten.
Wat sou je voor ien onschult doen as yemant jou verraste?
Fop      De gemiene: ’k sou segge dat men Væer of men Moer sieck was, ’k Weet veul volck dæer by soodænigh excuys komt te pas: Die veur hæer sieckte esonde Wijftje hæer sacken vollen op Mæeltyen en op Feesten.
Sy wooren oock e-extimeert as wan-eschape Beesten* Fop      Nien by men keel niet; niemandt seyter ien woort, Lamb.
Dat doen de hoofden mit malkæer dattet niemandt hoort: En sulcke Luy en komen nergens in consideracy, Fop      Dæer is nochtans soo ien nou onlanghs eweest op de nominacy, As Over-man van ’t Potte-backers gilt: en ’t ginck mit goet fatsoen.
’t Was veynsen soete Knecht, ien doucktje tegent bloên.
Fop      Ick scheyder af; ’k heb voor men Grietje kloucke Ceremonyen: Dæer by jou ræet soo veul is as vijsevęseryen.
’t Lijckt wel scheerens dat je mit jou Væer geckt Verhæelt jou Ceremony ben je ien Vryer van respect, Fop      Ick was gister in den avont mit Joost tot onse Coster, Dæer vont ick Hier-Oom, hy gaf me ien Pater-noster, Van groote impartancy: die sel ick lesen sonder verdriet, Soo krijgh ick tot recompensy mijn suycker-soete Griet.