floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Dat heeft my meenigmaal zot, en dol gemaakt, Om myn Heer eeuwig myn dienst te prezenteeren.
Ik zeg dat hy is de rezonabelste, van alle Heeren.
Dronk, dat is niemendal, ik zeg dat hy hem zo wel op t leeven verstaat, Dat het uw verstand, en het myne te boven gaat, En dat men van zyn deugd, nog zo lang zal roemen, als men een goed en liberaal mens in de waereld zal noemen.
Ik zeg, dat myn Heer van luikkerland Is een wys man, doorlugtig van verstand, En dat ik hem, zo lang hy leeft, niet zal verlaaten.
Luilekkerl.
Gy Heeren, pryst my booven maaten.
Maar ik zeg nog, ik ben zo moe als een hond, ik wou dat ik hier een stoep om te rusten vond.
Maar, hier woond Marretje, die zal my wel een stol geeven.
Wel, myn Heer, zyt gy daar!
van myn leeven Zag ik geen man, zo veeler als jy, voor t gevoel.
geef men een bank of een stoel, luilekkerl.
Ik bid u, Marretje, ik ben moe, dan zal ik jou appeltjes eens proeven.
Je zelt er wel meer, als een behoeven, Want deeze Heeren, dunkt me, zyn mey al wat loom.
Was dit de meid niet wel eer in de vinkeboom?
My dunkt, dat ik haar daar wel eens kusten.
Zie daar myn Heer, een stoel om te rusten, en een bank, voor de Heeren van uw gevolg en staat.
Lul.
Nu, myn Heer, Lekkerbek, overste van myn beroemde raad.
Zit ik ook al, lekkerbek.
Myn Heer, veinst aardig dit niet te weeten, maar in een zelve tyd, zyn wel grooter dingen vergeeten.
't is een geestigheid, dat myn Heer twyffela, of hy zit.
Myn Heer, is een man van verstand, en zo wit als een git.
Het staat hem alles wel, en zyn postuuren zyn geestig.
Die Heeren hebben groot oordeel, al is 't wat beestig Maar myn Heer, gy vertoond een Juweel van verstand.
Daar voor ben ik ook koning van Luilekkerland.
't zeederd dat gy my die naam, aan deeze stal hebt gegeeven, heb ik my de merite, van een Souverain toegeschreeven, en myn raaden, houden het daar voor, dat ik het ben.
Daar is geen grooter naam onder de Zon, dien ik ken, Als koning van Luilekkerland, ik moet je beloonen, Dat jy my in een vrye Stad, tot Kooning hebt derven kroonen.
Daar zyn tien dukaaten, ik vond myn gemoed bezwaard, dat ik u nog niet betaald had, voor deeze titul.
spaard zo veel geld.
Jou raaden, dat zyn arme schinkels, Haar leeden ramlen in t lyf, als een hoepel met rinkels.
Zo jou koningryk niet veel Jaaren duurd, zo weet ik, dat meenig zyn gat aan de poort schuurd, dan ken je haar nog, met zo veel geld te paard doen steigen.
Marretje, ik beloof jou myn ongunst, zo gy niet wilt zwygen.
Gy verliest myn Heers gunst, vaart gy voort.
Myn Heer, bewaar een stuiver voor deezen Heer aan de poort, die heeft al zyn gelden, op lyfrenten gegeeven.
Daarom heb ik hem tot dit waardig ampt van myn Raadsheer verheeven.
Deeze zyn alle Paerels, aan myn ontzag, en myn Kroon.
Ja hongrig als Luizen, en dorstig als Vloôn.
O marry, hou jou bek, of het zel er honden.
Wel, wie heeft oit een schoonder getal van Raadsheeren gevonden!
Ik lag om jou gonst, ik hou de Vorst te vrind.
Om dat je myn zo veel agt, heb ik jou lang bemind, en je zelt de leeverantie houden, in spyt van myn Raaden.
Gy zult ons om een Lamoenwyf versmaaden!
Dit affront gaat te ver.
Heeren staat gy dat toe?
Wel beesten zult gy my teegenspreeken, dat ik als koning doe?
Hou binnen, myn Heer heeft regt om ons te gebieden.
Ik voel het bloed van gramschap in myn lyt zieden.
Wat roert het jou, als ik het zo verstaa?
Heer koning, ik bid voor jou arme Raaden gena, Want ze kunnen geen drie daagen, in jou gramschap leeven.
Om jouwent wil, is het haar vergeeven.
Wel nou, Heeren, heb ik het niet weer goet gemaakt?
Tot walgens toe, dat men daar byna afbraakt.
Maar op zyn tyd, zullen wy dat we 'er goet maaken.
Dan zal ik 'er tot dankbaarheid, ook eens af braaken.
Myn Heer, zit je ook wel, begeer je geen meer gemak?
Wagt nog een weinig, daar viel me wat in de zin, strak, strak.
Ja, 't was me vergeeten, dat ik om een Letier heb gezonden.
Maar zou die schelm er geen hebben gevonden?
Of zit hy eerst met de draagers wat in de kroeg?
't is voor u beloofde allebade, nog vroeg genoeg.
De Muzicanten, zyn teegen zeeven uuren eerst verscheiden.
't was me vergeeten, of de droes moet me de bek in reiden, De allebade, ik wou om geen duizend Guldens dat ik ze vergat.
Myn Heer, wy zullen voor uw eer zorgen, dat Alles vermaaklyk toe zal gaan, dat het uw matres zal charmeeren.
Zo gy my wel diend, zal ik uw ampten vermeeren, En vergunnen u dagelyks myn tafel, en die is delikaat.
Vroat.
Dan ding ik ook na vermeerdering van staat, Want niemand van deeze Heeren, of ons allen, zal de Vorst beeter, als my, aan den dis gevallen.
Maar die verdoemde lakay, dien lompen beest, dat de Letier niet komt, bekommert my meest.
Ik zie hem van verre, met een Letier koomen.
Heeren, de tyd van de allebade diend waargenoomen.
Ik heb een matres, de schoonste van 't land, z'is ryk, en daar by duivels groot van verstand.
Myn Heer, ik weet ook datze jou bemint, om jou groote gaaven.
SMUL met DRAGERS by de voorgaande.
Myn heer, hier kom ik met een Letier aan draaven, smul.
Ik heb wel op tien gragten en straaten geloopen, alderweeg Eer ik deeze venten met een Letier kreeg luilek.
Schelm, je bent in de voorbaat, 'k gaf jou anders de huit vol slaagen.
Smul.
Myn Heer, je verpligt me zo veel, dat ik nergens om derf vraagen, die gonst zou te veel moeite zyn.
ô Guit?
't is waar, gy weet dat ik vermoeit ben, en dan alles ligt vergeet.
Hola, de allebade, laat ons daar maar om denken.
Heeren, ik ga zitten, pas gy op myn wenken, is deeze venten, de weg na de Heeregragt.
Staa stil, jou beesten.
zit ik al?
wagt wat, wagt, wagt.
Hou stil, kaerels, wilt zo niet woelen.
Laat myn Heer, of hy zit, eerst gevoelen.
My dunkt nu dat myn Heer gemaklyk zit op zyn stee.
laat dan voortgaan, zo dunkt het my mee.
Marretje, ik ben moe, en bezweet geloopen, ik moet ook een half dozyn applen koopen.
Je grypt maar in t honderd, je neemt er veel meer.
Wisje, wasje, zet ze maar op reekening van myn Heer.
Et ze maar op reekening van myn Heer, dat zyn woorden!
Wel, wie ofze van zyn daagen, beeter hoorden?
Knegts, lakayen, raaden, en al t kanalje van de stad, plukt.
Plukt hem, of hy eeuwige veeren in zyn staart had.
Wel, dit kan niet lang staan, met die naakte luizen, ze zullen hem nog de leste veer uit zyn gat pluizen, en zeggen dan, adieu myn Heer van Luilekkerland, Wy hebben jou gediend trouw, en valjant.
Waar zagme ooit zulke dappre en deugdelyk knegten, met Samzons geweer, zo lang en mannaftig vegten?
Wy begeeren het oude loon, voor ons beroemd geweer, En zo niet, bedanken we jou, voor de eer Van onze ampten, en belang in jou staaten.
Wy waaren te genereus, om uw hoogheid te verlaaten, maar nu onze dapperheid geen middel meer, om zig te betuigen, heeft, zo is 't dat ieder zyn ampt gaaren, aan een ander overgeeft.
Wel, Marretje, dat hebje aardig weeten te vertellen.
Deze panlikkers zullen hem, als de garnaal, de vis uitpellen, En laaten hem, als den dop, voor de vrienden tot een gunst.
Nou, ik beken, dat is huit afgestroopt, naar de kunst.
Wat zou genoeg zyn, voor zo veel hongrige haanen?
Die kooning moet Marteiaar sterven, voor zyn onderdaanen.
Ik ben er wat bekommert in, dat ik al mey wat heb geplukt.
En is het geen zonden, als men d'onnoosle onderdrukt?
Die kooning is te goed, en t'onnoozel van zinnen.
Wel, hoe, kreigt jou het mal ook binnen?
Men moet zo nauw op de winst van een kwister niet zien.
Wel, het moet op weezen, met dit koningryk.
Indien Wy daar nu niet met al, van in de keuken kreegen, Zo zullen and're ons het spek wel haast uit de schoorsteen veegen.
Hy moet, van het Janhagel, door het oog van de schaar, en dan is het zeeker voor ons zo goed als een aar.
Het is waar, maar onregtvaardig goed kan niet bedyen, ik wil onzen koning na deezen niet meer zo snyen.
Dat ik gedaan heb, is te laat, en ik heb geleerd, Dat hy wys is, die op een kwaade weg in tyds te rug keerd.
Ja wel, ik maak niet veel zwarigheid in die zonden.
Waaren er geen kwisters?
Daar wierden geen schrapers gevonden.
De goede en verstandige liens, geeven geen slypsteen aan dit mes, en dit is voor die zotte koningen een goede les.
Daar komt al weezer volk, gaan wy maar na binnen.
Grije.
De koning van luilekkerland, Grietje.
Ik verlies geen tyd, ik gaa we 'er zitten spinnen.
VOLkert en albert.
Findlink zyn wy daar eens klaar met onze zaaken, onze Couzyn van Luilekkerland, zal het nu niet lang meer maaken.
Ik hield het voor goed, dat hy van deezen avond wierd geligt.
Het was geen arbeid van kleen gewigt Eer men het zo ver kreeg, dat men hem mogt zetten.
Men veroordeeld hier niemand, als door de wetten, Hadden wy geen goede attestatien gehad, al t werk was om niet.
De regter heeft hier een goet oog, daar hy uitziet.
Myn Heer van Luilekkerland, is bekend op alle straaten.
Wel, hoe zal het gaan, met de gevolgen van zyn staaten?
Het meestendeel heeft tot haar behoeft, waater, nog brood.
Na 't willige Rasphuis, of den Byaart, om de vertroostende dood.
Want de meesten zullen nog om een graf gaan smeeken.
Zy zyn ongelukkig die in zulke schoenen steeken.
Maar, waar treffen wy onze neef, deezen avond best an?
Polkeri.
Ik heb verstaan, dat hy by manke Joris, in de lubbende kan, Deezen avond, zyn likkebroers, gelyk hy gewoon is, zal tracteeren.
Alberi.
Gaan wy den Officier verzocken, dat hy ons gelieft t'assisteeren.
Volkeri Dat zal al tyd zyn, is hy maar niet uit er stad.
Is 't dan van daag niet, word hy morgen by de kop gevat.
Men moet deeze schandvlekken van menschen leeren zingen, dat er slegte luy zyn, die zulke Koningen konnen dwingen.
Het tooneel vertoond een plaats met pragtige Gebouwen.
SMUL en LUBBERd.
Ik dagt wel, dat myn Heer hem geen kroeg voorby zou laten draagen.
Hy Digitized by google Blyspel.
Hy kreeg de lugt van Tryntje, in de Hamburger Postwaagen, Niet in de neus, of hy moest 'er met de letier, door de stal deur, opstaande voet in.
Wel, hoe lagte onze loddrige en vroolyke waardin!
Ze dagt, nu zal myn Heer hier te nagt blyven slaapen, en eer morgen, zullen wy hem het vet uit de beurs schraapen.
Wat heeft dat slimme varken, myn Heer niet gekost?
Lubberd.
De weg valt duur, als men ryd met de Post.
Nou, myn Heer, zal ook we er zo veel te haastiger overweezen.
Maar, ik geloof hy zig zo wel op de toom niet verstaat, als voor deezen, hy wort te dik en te vet, en te loom voor den draf.
Van een galopje, dat gaat maklyk, wat dunkje daar af?
Een galopje, malle gek!
zyn vel is versleeten, hy zit nou op geen stoel, of hy is stukkend gezeeten.
Wel, met een galopje, viel hy in brokken van malkaar!
Zou hy waaragtig?
Dan loopt hy in de Postwaagen gevaar, want ik vrees, datze hem zullen disponeeeren.
Wel, malle gek, hy moet ommers daatlyk hier mallebadeeren.
Hy zel hem nou niet laaten ophouden, dat weet ik wis. smul.
Men komt zo maklyk uit de Hoerhuizen niet, als m'er ingekoomen is.
Ik vrees, ons myn Heer met de Muzikanten zal vergeeten.
'k zeg neen Smul, dat moest ik weeten.
'k heb 't gistren, met een minnebrief aan de meid bekent gemaakt.
Hoe myn Heer in haar juffers liefde, als een oven blaakt.
En dat wy deezen avond, ons zo verlieft zouden laaten hooren, dat ik haar, en hy, de juffer, zou bekooren.
Maar die lompe Muzikanten, passen niet op haar tyd.
Wie weet, of dat volk ook niet in de Postwagen ryd?
Het is om de duivel uit dat huis niet te houwen.
Daar is dubbel profyt met de zaag, wel, waar zouwen zy t beter vinden, t zy buiten, of binnen de stad?
Wel ze zaagen, en krygen gelt toe, en veegen al wat zy zien, door haar gat.
Kan ik gelt toe krygen, zuipen en smeeren?
Zo gaa ik ook de Muzyk leeren.
Ik zal myn Heer bidden, met zyn doorlugtige raad, dat hy my die noble kunst leeren laat.
Digitized by Google De koning van luilokkerland, 18 maart.
Weg, dommen hond, dan krygje de zak van hem, en zyn Heeren staaten, Want hy lyd niemant by hem, als luyaarts en vraaten, Die wat respect voor kunsten hebben, of daar oit voor sprak, Die geeft hy aanstonts de schop, of de zak.
Neen, om myn Heer dienst te doen, wil ik nooit iets leeren.
Ja wel, myn Heer, is het uitschot van alle Heeren, ik heb wel meer Heeren gedient, en gekent, Maar waaragtig geen grooter gek, als deeze vent.
Gy eet zyn brood, kreigt gelt toe, en derft met hem nog spotten?
Zyn geld en brood dat is goed, maar hy is de grootste van alle zotten.
Zyn Heer te bespotten, al is het een gek, Dat is voor een knegt, die hy loond, een groot gebrek.
Maar wat droes, waar of de Muzikanten blyven?
Die zullen hier of daar, nog wat componeeren, en zitten schryven, dat volk is te luy, en doet niet als door dwang.
Maar hoe 't is of niet, dit duurd al te lang.
Daar koomenze.
myn Heer zeide, zy zoude maar beginnen.
LUBBERT, SMUL en MUZIKANTEN.
Wel, Heeren, heb j' al een brave roes binnen?
Men zegt, dat je niet van jou kunst oeffent, of verstaat, Voor dat j'een half steekannetje door jou keel slaat.
Nou, ik zie, dat jou de lugt van het nat al heeft ontsteeken, zing nou als mannen, aan het loon zal het jou niet ontbreeken.
Van myn Heer, vloeit het geld als de vuiligheid van de koe.
Je borgt niet garen, want jou staat laat het ook niet toe.
Nu, messieurs, en juffers, breng al by, wat kan bekooren 't is voor die juffers deur, dat je jou moet laaten hooren.
Een Muzikant, in harders gewaad, zingt, dat ik u myn ziel kom bidden, vol trouwen en zuivre minnegloed.
Kunz. blyspel.
Kunt gy Coridon nog vlieden?
Die uw schoonte aanbidden moet.
Kant gy, enz.
Een juffer, in Harderins gewaad, zingt.
Zit g' u trouwloos niet begeeven, in een bevalliger min?
Waart gy my opregt gebleeven?
Ik was nog uw Herderin.
Gy snode, dorst my verlaaten, Daar myn ziel niets wreet in lyd, en 't is door my te zien haaten, dat ik, my weer voel bevryd.
Een harder zingt.
Waar zou het ligt myn glans onisteeken, als aan de toorts van uw gezigt?
De zon moet in haar glans verbleeken, als gy ons met uw straalen ligt.
Twee juffers.
't is de min, die u komt daagen, dat geen Ziel, zyn magi ontulied.
Wil hy, dat wy liefde draogen, men ontuluge zyn pylen niet.
Die zig wenst van hem ontstagen, treft hy dubbel, met verdriet.
't is de min, enz.
LUILEKKERLAND, DRAAGERS, DRONKERT, VRAAT, LEKKERBEK, MUZIKANTEN, SMUL, LUBBERT.
YOu stil wat, tot ik uit de Letier ben getreeden.
Ik ben waaragtig in dit pothuis al moe gereeden.
Jy, draagers, geef jou wat naar agtren, met dit hondehok.
Draager.
Gelief je ons geld te geeven, myn Heer?
Ja, met de stok.
Luilek kerl.
Jou beesten, naar agtren, ken je niet hooren?
Of heb je loot, in die luizige eezels ooren?
Strak, als je me na myn logement toe draagt, zal ik jou betaalen.
't was met beleeftheid gevraagt.
Wy zullen myn Heer dan ginder wagten.
Ik ben zeeker verlieft, zonder galante gedagten.
Dat ik nu eens zelve een lekker airtje zong Ik ben wat luy om te gaapen, maar nog helder van tong.
Ik heb nog een deuntje, van een verliesde Poëet onthouwen.
Laat zien, hoe was het?
hem, hem.
Ja, 't was van trouwen.
Lang te vryen, ho!
Dat ik dit zo vergeet, ik hou geen vaarzen in myn kop, ik ben geen Poëet.
Luilekkerland zingt.
Om te vryen om te trouwen, dat is een elendig kwaat.
Trouwen, dat moet ieder rouwen, vry, in een bevreide staat, want dat ongetrouw is aardig, is getrouwt geen oortje waardig.
Dat heeft geen poelsnip uit zyn poot gezoogen.
Die Poëet, is de minnepyl door zyn keel, en niet door t hert gevloogen, op die wys, is de liefde zuiver en goed.
Wel, wat weet jy van liefde, dorstigen bloed!
De kan en het glas boorde vol, zyn jou Godinnen.
Maar, wat zou een verzoope Ziel anders beminnen?
Nou, myn Heer, de beeker staat jou ook niet vreemd aan de mond.
Jy vreet altyd, als een uitgehongerde hond, aan jou is geen zatheid in drie Jaar gevonden, al wierd de tafel met spys op jou nek gebonden, nog zou je kauwen, waar je me vond, op markt en straat.
Ilek Digitized by google Blyspel.
21 Lekkerbek.
Wel, myn Heer dat zyn de pligten van uwen raad.
Wy hebben ons altyd nobel, en deftig gehouwen.
Jy steekt niet in jou bek, of je moet het tienmaal aan jou neus douwen.
't is waar, ieder vertoond zig een man, in zyn pligt.
Maar ik wou, dat je wat meer respect had, voor myn niet, en dat de Messieurs, met de zang voort kosten vaaren.
Nu, messieurs, toon de kunst, van jou keelen, en snaaren, ik moet alles aanwenden, dat ik myn matres behaag Ik zal jou beloonen.
Zing eens hoe verliefd, dat ik me beklaag.
Een Muzikant.
De koning van Luilekkerland, dat is een Heer van groot verstand.
Hy brand, hy gloeid, van binnen, gelyk een oven doet.
moet hy hooploos minnen.
Zo stikt hy in zyn gloed.
Dat gevalt my wel, en ik word bewoogen.
Maar daar ontsluit zig een venster, ben ik niet bedroogen.
My dagt, dat ik myn Engel hoorde, en zag.
Loop, kyk Smul, komt 'er nog niemand voor den dag?
Zo het de juffer niet is, zal het ten minste de meid weezen.
Meisje maat, kost ik jou zonder trouwen maar beleezen!
Vaar voort, messieurs, maak het nu nog eens goed.
Myn Heer, laat voortgaan, my dunkt dat men een venster open doet.
Een ander Muzikant.
De koning, word hy niet verhoort, word in zyn minnebrand versmoord.
De vlam zal hem bederven.... helenas!
hy moet van kant.
Hy zal zo daatlyk sterven, Van enkle minnebrand.
Wat zal haar raaken, zo ze me maar bemind.
Maar ik vermoei me te veel met staan, ik word blind voor myn oogen.
Ras, leen een stoel, dat ik kan rusten.
Vraat, zou het myn heer niet, wat op ons, te leunen lustea?
Steun wat op onze Schouders, en neem jou gemak.
Lailekkerl.
Jy bent 'er veel te lui toe, en ik te zwak, Ik moet zitten, of zo op de straat gaan leggen.
Lekk.
Wel, myn heer, wat zoude de lui in 't verby gaan zeggen?
Wat bruit me de lui?
ik wil leggen, zie daar.
Hy valt op de straat neer.
Myn heer, daar is een stoel van een bestevaar, ik heb ze van zyn appelstal moeten leenen.
Wel, al is hy wat oud, dat bruit nog heenen.
Nou zit ik, geloof ik, weer als ik plag.
Maar Lubberd, kyk, komt 'er nog niemand voor den dag.
Ik geloot, dat uw liefste waarlyk is getroffen, Ik hoorde daar zo een droevig zugten, en snoffen, Dat het was of er wierd geweend, en geschreid.
Dat is wis de vrugt, van myn aantreklykheid.
Nu dit was het eerst niet, dat ik my deeze beminnen.
Myn heer, ik hoor nog veel meer, laat ze maar weer beginnen.
Nu, juffers, en Messieurs, nog iets lekkers voor 't lest.
Maar ik bid, toon wat je kunt, doe jou best.
Een Harderin zingt.
Oete rust, van myn ziel.
Waar zyt gy heen gewend?
Duizend zugien, helaas!
en pynen zonder end, ontroeren my in deeze blaaden.
Wat geluk, een iel onbelaaden, aan wie geen minnaar ooit geviel.
Zoete rust van myn ziel.
'k volg u waar gy gaat, overschoone Hardrinne!
Uw gelaat, zo volmaakt, my meer als 't ligt voldoet.
Al kosten het myn rust, nog wil ik u beminne, in u vind ik aen schut, die my alleen voldoet.
Al kosten het myn rust, nog wil ik u beminne.
In u vind ik een schat, die my alleen voldoet.
Digitized by google een blyspel.
Harderin.
Dit veld, vol gebloemt, moet zig alles vermaaken.
Waarom belet gy my de lust?
Zoek 't genot, der eenzaamheid te smaaken, en gy stoort myn gewenste rust.
Wat wil my vlien, ò wreed?
schoone!
Kan ik alleen in dees verliefde blaan, my van de min af keerig toonen?
Schroomt gy myn zugies te verstaan, die zo veel gloed in deeze boezem woonen?
Hardrin al te fier, vreest uw hert.
Of het eens nog deeld in myn smert, hardrin al te fier, vreest uw hert, of het eens nog deeld in myn sineri?
Wat legt m, dat verliefd'o zinnen, droef en elendig zin.
Waarom zou ik u minnen?
Waarem wenst gy my zo veel pyn?
Waarom wenst gy ny zo veel pyn?
Dat was onverbeeterlyk.
Maar kykt 'er niemand buiten?
My dunkt dat het tyd is, om dit te besluiten, Ik zou met raaden, dat men langer zingt, of speelt, Want me dunkt, dat het onze Matressen ook al verveelt.
Luilekkerl Hou dan op, messieurs, ik moet jou betaalen, kom jou geld flus by manke joris haalen, daar heb ik jou van doen, voor den dans en de vreugt.
Muzikanten binnen.
VIER. de koning van luilekkerland, 24 VIERDE TOONEEL.
LUILEKKERLAND, VRAAT, LEKKERBEK, DRONKERT, SMUL en LUBBERd.
Hy dunkt, dat dit Canalje, voor de zang niet veel deugt.
Komt 'er nog niemand?
Zo is 't een slegt tecken.
Dog laat ons het hooft daar niet over breeken, Ik zal morgen gaan vraagen, of het haar geviel, En ondekken haar de kragt, van myn verliefde ziel.
Nu zal het tyd worden, om op smullen en zuipen te denken.
Myn Heer, hier langer te zitten, kost jou gezontheid krenken.
BEDELAAR by de voorgaande.
Lis de maag, en de beurs leeg, dat geluid kost me troosten.
Bedel Men zegt dat de eerste zakpyp is gevonden, in t Oosten.
Maar hier staan eenige Heeren, ik geef een zugt, Misschien vang ik hier nog een haas, in de vlugt.
Ik heb van daag nog niet veel gegeeten, nog gewonnen.
Zou me wel zo een armen bloed, onmeedoogend konnen Voor by gaan?
hy zugt zo droevig, als een knoet.
Bedelaar.
Myn Heer, hebt medoogen met een armen bloed, 'k heb niets, om deeze nagt te konnen leeven, en ik zou my gaarne, in een slaapstee begeeven.
Ik ben koud, en nat, verhongerd, en verdorst.
Ik kreig meely met deeze onnoosse borst.
Wat is jou handwerk, wat hebje geleert om de kost te winnen?
Myn vader leerde my van jongs af, zyn deugd beminnen, hy had in zyn tyd, nooit een ambagt geleerd, en eevenwel, heeft hy onder de grootste van t land verkeerd.
Een voornaam Heer, lief hebber van zuipenen vreeten, nam groot vermaak in hem, om altyd wat nieus te weeten.
Myn vaar, at als een hongrige meer, en dat was de oorzaak, dat hy in de gonst bleef, van dien heer.
Wat itized by google? blyspel.
Wat noot was t geweest, had dien heer lang mogen leeven!
Maar, als men hem meest van doen had, ging hy ons begeeven.
Ik, en myn vaar, hadden van alles dubbel genoeg, maar 't was op, doen men dien goeden heer na 't graf droeg.
Kort daar na, liep alles verlooren, daarom bevonden wy ons teegens dank, voor d'armoe gebooren.
Myn vaar, doen hy geen and'ren heer voor zyn noodrufd vinden kon, moest rezolveeren, dat hy met my 't bedelen begon.
't gink voor eerst zo wel, maar hy is ellendig gesturven, dit heeft my voor alle ambagten bedurven, dies moet ik my voortaan bedienen, van de goede luy.
Winnen wy geen zoete melk, wy genoegen ons met huy.
Wel, wat dunkt jou dat ik jou een ambagt liet leeten, zou jou dat aanstaan?
Een ambagt, myn heeren!
Daar ben ik te zwak toe, k was in lang niet gezond, Ik kan niet werken.
Lutlekkerl.
Wel je speeekt rond.
Wat zou jou dan in deeze waerelt meest behaagen, of ik jou kon helpen?
Bedelaan.
Niets, als een volle buik te draagen, nooit gezond te worden om door dwang iets te moeten doen, Wel te slaapen, met een woord, met eeten en drinken, van fatzoen.
Maar werken, dat zegje, kunje niet beginnen?
Ik ben 'er onbekwaam toe, en ongezond van zinnen, myn handen zyn krom, en myn vingers staan verkeerd.
Ik versta me op geen werken, ik heb het nooit geleerd.
Wel, ik kreigliefde voor jou goede en behaaglyke gedagten Zy vaaren altyd wel, die het werken veragten.
Ik geloof, myn heer, naar Oostindien meend, of na Guinée.
Ik wou, myn heer, dat je jou milde hand open dee.
Luilek.
Is datje regt opbiegt, ik zal jou een heer, als jou vader had, geeven, en ik hoop, dat hy ten minsten nog lang zal leeven.
Zeg me regt op, had je nooit een werkende bui?
Om de dood niet, ik was en bleef altyd lui, my dunkt, als ik werken zie, dat ik moet schrikken, ja, de lugt daar van, is bekwaam om my te doen stikken.
Wel, je bent de beste borst, die ik van myn leeven zag, wy tressen.
beide geen ongelulckigen dag, Ik neem u aan voor mijn Secretaris, zonder leezen of schryven, als alleen om met jou vingers, myn Requesten door jou keel te dryven, Dat is, altyd vreeten, en zuipen, dag en nagt.
Maar wagt jou voor al, dat je jou van zoberheid wagt.
Eer de klok twaalf uuren is, moetje met al deeze heeren vol en zat weezen, En in de naanagt, moetje nog maar zes pintjes letters leezen, Daar meë gaat men gerust slaapen, en te bed.
Myn heer, ik bedank u, ik zal maaken dat ik 'er op let.
Maar my paste wel een goet kleed, t'uwer eeren.
Lubbert, loop voor uit, en geef myn Secretaris een pak van myn beste kleeren.
LUILEKKERLAND VRAAT, DRONKERT LEKKERBÉK, DRAAGERS.
Nou, Canalje, kom met drie haasten by me, met de letier, ik heb me moei gepraat, ik val schier om veer.
Ondersteun my wat, want ik kan niet meer spreeken.
Maar, myn heer, een Bedelaar onder uw officiers te steeken!
Dat is een affront!
voor de Leeden van uwen raad.
Gy zult dat nog wel voorby zien, myn heer, vraat, daar zal egter genoeg, voor uw kieuwen weezen.
Wel, deeze Secretaris, zal nobel schryven, en leezen!
Hy vreest ook al dat 'er geen drank genoeg zal zyn.
Heer Dronkert, wees gerust, laat my zorgen voor de wyn.
Nou, myn heer, Lekkerbek, 't is jou beurt om te spreeken.