floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Met dat de klok een slaet, soo selje maken voor ons deur te wesen sey se, en            dan selje eens hoesten, En dan sal ik de venster open doen, een mand neer laten, jou meester op            halen, en brengen hem by onse juffer te roesten.
Ik spring schier uyt mijn schoenen soo uyt gelaten ben ik in de vreugd, Al leefden ik noch honderd jaer ik en konje niet vergelden dese deugd.
ô Weerhaen Weerhaen, wat sal ik noch een man van je maken.
Daer sellewe daer naer van spreken, laet ons nu maer sien tegen den            bestemden tijd klaer te raken.
HARMEN.
O Koningin van alle nachten weerdig van jupijn en al de gode te sijn benijt!
’k En kant je niet seggen mijn dunkt dat mijn ziel op eene kordewagen rijt.
Het valt ons louter mee dat de sterren niet al te helder en lichten, Filib.
Soo goed Filiberts is Venus, darom sal ikker ook een autaer voor laten            oprichten.
Maer benje ook wel versien van duymkruyt, dat is spetie in manibus Want ik sou niet geeren sien, dat we souwen staen kijken als twee honsfotten            flus.
Je most bylo met je by hebbende penningen de beloofde honorable vereering            komen begrooten, Of se souwen ons als twee vagebonden wederom ten huysen uyt stooten.
Breekt je hoofd niet, ’k heb soo wel gesorgt, dat daer niet aen en schort.
’t Kan met meer reputatie geschiden, dat’er over schiet, als dat’er komt te            kort.
’k Sal maken dat alle ding wel is, en mijne liberaliteyt genoeg laten blijken.
Je moetweten, ik sou niet geeren hebben dat we flus als koussen voor            scheermessen souwen staen kijken.
Hier zijn we by het huys.
Dat’s een bylo ’t is een, y ras een reys gehemt.
Ik sie ’t heele toutje noch aen stucken, soo je dien blinden yver niet            betemt.
Y live hemt.
Hoest eens seg ik, ’k en kan niet langer van haer duren.
Ja wel wilje niet swijgen, soo seljet heele spel verhoetelen met je malle kuren.
Segt maer hoe je ’t verstaet ik sal swijgen als een vermoorde muys.
Alles gaet naer wens, ik en hoor geen gewag in het huys.
O Weerhaen!
’k kan je niet seggen hoe vinnig Cupido in me begint te            werken.
Ja ja ’t is met jou veel geschreeuws en luttel wol sey de duyvel en hy schoor                een verken.
Vergeeft het my soo ik my door een amoureusen iver vergrijp.
Je weet wel als oud smeer lang in vlam staet soo brant het lichtelijk in de pijp.
Een oud mans vreugt en de meertse son seyt men immers dinen tijdelijk            waergenomen, Weerh.
O blommerherten alles is fiat, ik hoor Beli al naer de venster toe komen.
Bely segt van binnen.
Ben jyt Weerhaen?
Jaek, gaettet aen?
Is ’t Heerschap daer?
Ja ras maek klaer.
Waer is je Heer?
Hier laet maer neer.
Al met gemak.
Sak mantje sak.
Nou en ontbreekt men niet anders als voor een korten tijd te hebben Jupiters            macht O elekaerten wat sou ikje gaen maken eenen langen Auphitruoos nacht.
Hael op mijn live Beli, hael op.
Maer als jy boven waerd, dan mostje niet met me gecken.
Daer is mijn hand, ’k en sal soo ras niet boven wesen of we sellenje ook            optrecken.
Nu wacker dan hael op.
Hy kon niet swaerder wegen, al had hy lood in ’t gat.
En jy trekt by get evel eens, of je van daeg niet gegeten en hadt.
Coenraed roept van binnen.
Komje Harmen, waer blijf je.
Wat hoor ik voor reboulje?
Sluyt de venster soo na alsje kend, want naer ik hoor, soo is’t de Patroulje.
Ik sal de venster wat aen setten.
Maer datje men immers niet en vergeet, Ik en ben niet bang, maer aen yder haer hangt een druppel sweet.
COENRAET.
HARME.
In twintig jaer en was de stad noyt soo vol straet-schenders en diven.
’k Sou meenen, dat dat eenen happige vogel was, diewe gisteravond een            erm van ’t lijf hiven.
We sullender nu wel schrik onder brengen nu we de last hebben van den            officier, Dat we twee-drie-mael op een plaets mogen kloppen, en met scherp geven            vyer.
’k Heb daer een musquetton met drie vier dosijn loopers gelajen, daer kan ikse            soo mee larderen Datse met eene scheut niet anders als vergiet-testen en schuym-spanen en            representeren.
Wat duyvel sou men soo laeyen, ’t is om hutspot te maken van een            mens.
Ja daer vraeg ik veel naer, ik lappet haer slechts door de pens.
Maer Coenraed hebje niet een Orientaeltje me dunkt ik sou wel eens stoppen.
’k Heb wel toebak, maer geen pijpen, willewe tot lichte Stijn eens aen            kloppen.
Besime die lakens eens.
Ho, ho, al gesien, een boer met een piek.
Och daer mee krijg ik een half honderd kogels in mijn gat, och ik word            wervel-siek.
Nou hebbewe tobak en pijpen, maer aen ’t vyer salt ons noch onbreken.
Wel dewijl datter nimant is, die wy’t uyt de oogen konnen slaen, soo laet ons            in de korte-gaerd eens aengaen steken.
Beli, Beli, Beli, och komt doch, die maets zijn al verby.
Och blijf ik hier langer, soo sterf ik noch van de poplecy.
Volkier roept van binnen.
Wel wat hoor ik daer noch voor geraes, sal men den heelen nacht            opblijven?
Och Filibert!
Och Beli!
Hoorje mijn meester wel kijven?
Volkier.
Wel Beli hoor ikje daer noch, flucx seg ik, dat je me straks te bedde gaet, En dat ikje niet meer en hoor.
’k Versoek vriendelijk, datje men eerst neer laet.
Och Filibert, wat raed?
’k en derf de venster niet meer genaken.
En noch veel minder op of toe doen, want mijn meester sou het hooren            kraken.
Y helpt men eerst om laeg.
Waerje daer, dan vraegden ikker niet na.
Wel selje te bedde gaen Beli, of wilje hebben dat ik eerst eens opsta?
Och Filibert ’t is me van herten leet, dat ikje daer soo moet laten hangen.
Maer y live roept Weerhaen toe, hy salje wel een leer langen, En als jy maer weer beneden bent, soo is de meeste swarigheyd* uyt de            weeg, Ik sal dan de mand flus wel eens binnen sien te krijgen met een veeg, Goeden nacht Filibert.
Och Beli wilje me nou begeven?
ln grooter angst en vrees, en was ik noyt van al mijn leven.
Och Weerhaen, waer benje, konje me nou helpen hier van daen.
Dewijl datje niet vligen en kent, soo isser geen raed, of ik most om een            leer gaen.
Gaet niet maer loopt, och of ikje een paer vleugels kost wenschen, Want ik ben soo lijdige bang voor het weer komen van die rouwe menschen.
Och Weerhaen, datje eens wist, hoe seer dat ik ben verveerd!
Wat noot heb jy, je slacht Mahomet, je hangt tusschen hemel en eerd: Naer ik sien kan soo souje Uylespiegel in den Bye-korf daer niet qualijk            gelijken.
Och lust jou noch te spotten, daer ik van vreese by naer beswijke?
Selje me nou van je leven wel weer geven een overtollig woord?
O neen ik mijn alderliefste Weerhaentje paktje doch voort.
Heugthetje noch wel, doen ik lestmael dronken was datje van quaedheyd schier opje            tanden knarsten.
’k En salje men leven niet meer bekijven, al dronkje datje de luyssen op de            kop aen stucken barsten.
Nou sou ’t wel monseur Weerhaen wesen, maer soo dra en sou men niet beneden            staen, Of jy honsfot, jy dronken beest, dat sou al weer den ouwen gang gaen.
Gaet doch, ’k en selje mijn leven geen honsfot meer naer’t hoofd smijten.
Wel ik sal mijn best gaen loopen, nou is hy soo bang, dat hy sich wel sou beschijten.
Siet soo loop ik henen, om te gaen halen een leer, Och baes den baers is vergalt, daer komen de bullebacken al weer.
Kruypt doch in je schelpen, dat se je niet en komen te ontdecken, Want kregense je in haer kluyven, sen souwender bylo niet met gecken.
Ik mag gaen sien om een goet henen komen.
ik sterf van ongenucht.
Pots hondert slapprementen duyk onder, en maekt geen meer gerucht.
Dat je dat meent, ik en heb geen leggende renten, hoe duyvel sou ik ’et maken?
Ik moet finantje soeken maet, wil ik aen de kost geraken.
Eergisteren avond soo klopten ik eens aen tot de kockel-weerd, ’k Sou meenen dat’er pollen en snollen waren, ja hoeren als peerd.
’k Sou dit sootje sey ’k soo wel lichtelijk voor me mee snappen, Dat selje wel laten ouwe kennis sey de kockel-weerd, ’k selje liver een paertje laten            tappen Ie weet wel, seyd’ hy, hoe slecht dat het met de neering loopt altans: Als men niet een vloerduyf en hielt, een eerlijk man stirf wel van honger bykans.
Iy selt de quaedste niet wesen, en ik selje eens weer vet in je melk brocken, ’k Hebber seyd’ hy een op til, dieje wacker haest eens weer sal op docken: Heugetje noch wel hoe datje dien advocaet lestmael lubden de tes: Har.
Kreegjer wacker af, jaje?
’t Was legt se men daer een Rijxdaelder of ses.
Ie mocht de Duyvel?
Ja hy most ’er noch anders haar laten.
Voort sey’k je moet mee, y neen seydy, en hy langde me noch een paer ducaten.
Maer alsje sulke dingen doet, en geefje dat den officier niet aen?
Sou ik alle dingen aen brengen, wel dat sou men schoon staen.
Met diergelijke beuselingen moet men geen officiren moeyen, Want sulke schaepkes souwen de keel af raken en voor ons dood bloeyen.
Maer sout al evenwel waer zijn, dat ’er van den voorschreve kockel-weerd is geseet, Dat hy t’Antwerpen voorlede jaer sijn derde brant-merk geprospereert heet; Coen.
Hoort Harmen wy zijn ook noch niet begraven: Je behoeftem dat soo scherp niet toe            te bijten.
Sijn huysvrouw, naer ik hoor, heeft ’er ook een paertje.
Wel soo en hoeven set malkander niet te verwijten.
Hy is die hy is, ’t is een goed slocker, en ik heb mijn reden dat ik voor hem spreek, ’t Is een van mijn beste hoonig-bikes, ik hebber doorgaens den vryen hou en steek, Ik drinker mijn selven dik soo rond, dat ik naer mijn adem moet hijgen.
Ja hy en sal hier al mee geen honderd jaer blijven, of hy sal wat op sijn rokje            krijgen.
Maer Harmen wat kraekje quaye noten!
Wat duyvel is dat voor een mand?
Dat ’s geen haven om verby te zeylen, die dient eens aengerant.
Sooder eenen dief in is, die moet ik in honderd duysend stucken kappen.
Dat was te veel moeytens, maer laet ik’er een half honderd kogels door            lappen.
Wel dat mag ik wel lyen, hebje daer lust toe, ’t sa lustig geef eens vyer.
Ik niet, y neemt de seve gulden, schiet niet, y is’er quartier?
Het lag my op de leen, datter eenen dief in most leggen verholen.
ô manne ik ben onschuldig, ’k en heb mijn leven de goey luy niet ontstoolen.
Wat laet ik eens afbranden.
Y neen, y live neen, och ik maekme schier vuyl.
Hout op, wat wilje je kruyt leggen verschiten aen soo eenen stink-uyl.
’t Is maer om eene scheut te doen.
Och wilt u doch bedaren.
Want een hand vol bloed en kanje ook niet helpen, wilt den bloed’t leven sparen, ’t Is beter dat men kesijn meester Hans, daer noch eene stuyver aen verdient.
Wel Harmen om dat jyder soo voor spreekt, soo is hem het leven verlient.
Maer hy moet uyt de mand, ga jy eens tot magre Joris een leer halen.
Y ja neemt die moeyten, ik salderje geeren voor betalen.
Maer segt men eens hoe benje daer geraekt gy ouwen schavuyt?
’k En ben noch schelm noch dief.
Maer de galg sietje ten oogen uyt.
Ik meen, begint men je eens eenen voet of twee langer te recken, Dat men geen kleyne diveryen en schellemstucken uyt dien hals sal trecken, Want in langen en sag ik’er geen dieder soo diefachtig uyt sag.
Men seyt dat de ouwe luy krimpen, maer soo als hy praet, souwen se noch wel            langer worden in haren ouwen dag.
Kom ras set aen de leer, dat we den honsfot daer uyt halen.
Nu voort her uyt, wel hoe sal men hier noch lang dralen?
Maket me kort seg ik, of ik leg nog wel eens an.
Y praet doch van geen schiten, ik haest men immers soo veel, als ik kan. Coen.
Hebje niet een tou byje, dat wem vleugelen en binden de handen?
Ik bidje op alle vriendschap en brengt me doch in geen schanden.
Wat of se noch met me doen sullen?
Dat men gemeenlijk met sulke vogels dee.
’k Verklaerje, dat ik noyt kind en dee krijten, ja nimand een stroy in de weeg lee.
De kerel seyt het self, nu moete we ’t immers gelooven, Maer wie weet waer desen fielt van dese nacht al heeft wesen rooven?
Sa tastewe’m in de sak, om te sien, hoe ’t daer mag wesen gestelt.
Siet hier leggen de mosselen, docht ik ’t niet wel!
Het is mijn eygen geld.
Noemje dat noch uw eygen, datje eerlijke luyden hebt ontdragen?
Het salder wel uyt komen als hem de heeren wat scherp ondervragen.
Se mogen vragen wat se willen, ik segje noch eens dat ik een eerlijk man zy.
Ie komt’er al heel wel af raekje met een geesseling en een brandmerk vry.
Maer ik vrees dat hy soo veel op sijn hoorens sal hebben, dat men sal praten            van opknoopen, Dan ’t quaedst komt tijds genoeg, we mogen van sijnent wegen het besten hopen, Maer laet ons eens visiteren wat dat’er al in dit sakjen is.
Wat duyvel sien ik, me dunkt dat ik onsen gevangen mis?
Ik wou datjet eens gesien had, hy gink eerst een tree of ettelijk soetjes voort kuyeren, En doen nam hy sijn neers in sijn erm en gink al sijn best voort schuyeren.
Wat dunkje vrienden, hebbewe dat spel qualijk uytgespeelt?
We sellen ook maken, dat beloof ikje, datje niet sult wesen mis gedeelt.
Dan mostewe honsfotten wesen, dat we haer souwen koreman spelen, Neen, we hebbent met ons viren besteken, en we sellent met ons viren deelen.
Ha ha ha ha ik lag dat ik me schier bepis.
Benje daer Weerhaen, waer of den bangen bloed geloopen is?
Aen de galg denk ik, wat duivel is ons daer aen gelegen, Nou kom aen laet ons den buit parten, want ik sou geeren eens vegen.
Ja het sal best wesen eer we ontdekt worden, datwe ons hier maken van daen, Kom wille wy den aep deylen soo laet ons hier in ons voorhuys gaen.
IK docht in’t eerste dat ik ’et besterven sou, maer nu begint de vrees wat te            verschiten, Maer wat duivel wat sou men malkanderen ook soo wellekom hiten!
Ik sal ’t by gort niet vergeten, al leefden ik noch honderd jaer, Doen hy van schiten begon te praten, soo meenden ik, dat ik al in d’ander wereld            waer.
Wie hevet oyt gehoort, de vent begon van een half honderd kogels teffens te            seggen, Ik schrik, als ik Õer om denk, men dunkt dat ik hem noch sie aenleggen.
Gelijk twee brullende leeuwen soo gingen die keerels aen: ’k En kan den hemel niet genoeg danken, dat ik haer handen noch ben ontgaen.
Het quam my wonder wel te pas, dat ik noch soo rap kon loopen, Want ik vreesden niet anders als dat se me levend souwen ’t vel af stroopen.
Maer waer mag Weerhaen wesen, ik heb hem in twee dagen niet gesien, ’t Is eenen bangen bloed, hy sal van schrik ergens siek leggen misschien.
Of sou hy denk ik, noch wel geraekt wesen in hare handen, Dat sal voorseker wesen, ’k wed hy sit vast en pronkt in ysere banden.
Daer komt hy, wel hoe dus het hoeyken op een zy?
Ja ja al weer ’t gat vol, foey desen dronken pry.
Ik heb soo veel als ik doen kan, dat ik mijn gramschap kan bedwingen, Den rekel weet, in wat swarigheyd dat ik geweest ben en komt hier noch singen.
Ik en hebje in twee dagen niet gesien, dronke vuylik, waer hebje geweest?
Wel sel je je meester geen antwoord geven?
wat quelt me den dronken beest.
Hy heeft voorseker in’t eene mothuys of ’t ander sitten drinken, Maer hoe komt hy aen splint, want hy plag na ’t geld als een koey na mosqueljaet te stinken.
Wat duivel hy maket al te grof, ik laet hem morgen gaen en geef hem sijn            loon.
Ik heb den bruy van de duivel, verstaye dat wel, van jou, en van mijn eygen            persoon.
Gaet voort naer huys, ’t is schand’ datje dus loopt lanx de straten, Hy is soo dronken dat hy niet staen en kan. Weerh.
Wat mag de gek al praten.
Ik dronke zijn, ’k en ben niet meer dronken als gy.
Dit sal de leste mael wesen, dat ik dese beestigheyd van je ly.
Seker baes je bent verslabbeseert, ’k en ben niet beschonken.
Neenje, maer je hebtje gat vol.
Wat bruy jyme je bent selver dronken.
Al benje mijn meester noch thien mael ik krijg den bras van je gekijf.
Gaet binnen.
Ho ho dat gebruy most af wesen sey Jaep, en sijn buurman soende sijn wijf.
Je selt geen buffelse kolder dat sweer ikje tot mijnent meer verslijten, Hebje die parten in je gat, je meugt se wel uyt schijten.
Nu sien ik wel dat het waer is, dat mijn nabuur my dikwils heeft geseet: Die sijn selven een schaep maekt seydy, die maekt dat hem de wolf op vreet.
Hy en is niet weert, dat een oud man sich om synent wil dus sou quellen, Maer wat is ’et, als ik al voorgenomen heb daer order in te stellen.
Dan komt hier eenen buurman Teunis, en daer een buervrouw Nel, En willen met geweld, dat ik het hem om harent wil vergeven sel, Maer ik en sal soo gek niet meer wesen, dat wil ik hem wel beloven, Al songense soo schoon als lijsters, sy sullen kloppen voor eenen dooven.
Sijn paspoort is nu geschreven, als wast datter ons heele geslacht voor bad.
Hy sal nu ’t gat uyt danssen, al had hy een plank voor sen gat.
WEl hey wat wil dit seggen dat Weerhaen hier gaet boomkens tellen?
Dus met de mantel om d’ooren, voorseker moet hy sich ergens in quellen: Ik moet hier van ’t finael hebben en randen hem eens aen, Wel hoe dus mistroostig, goeden dag monseur Weerhaen.
Hoe benje dus melancoliek?
wat sou men soo loopen druylooren, Hebje eene quaeyen dobbel gehat, of hebje je maegdom verloren?
Och Bely mijnen ouwen is soo uytermaten uytsinnig quaed, Hy heeft my mijn paspoort gegeven, en voort gejaegt op straet.
Wel warom.
Ik heb hem met mijn dronke gat seyd’ hy willen houwen en kerven, En ik weet’er soo veel af als ik weet van mijn sterven.
Wel hy, hoe is de nar dus in de boonen geraekt?
Wech wech dat ’s nimendal, die peys moet zijn gemaekt.
Hy is te seer gestoort, je meugt het wel beginnen, Maer ik weet wel van te vooren je selt’er geen goed garen van spinnen.
Al de vrienden en de buren hebben al voor me getreden in de bocht, Maer hy toonden hem soo ongelatig, dat hem nimand spreken en mocht.
Kacke by daeg, ’k sal maken dat je weer by hem komt tot jou eygen genoegen.
Ie waert een meyt van d’ander wereld konjeme die slag voegen.
Het was kleyn swarigheyd had ik mijn geld noch van onsen buyt, Maer dat is al door ’t keel gat geloopen, ik wil seggen verbruyt.
Maekt jy geen swarigheyd seg ik, en wilje met sulke leuren niet quellen, Kijkt mijn eens aen, ik, ik seg ik selje dat stellen.
Maer hola daer komt Filibert, ras maekje wat aen d’een zy.
Wel signeur Filibert, dat ikje noch gesond sie, dat maekt me geen kleyntje bly.
’k En kanje niet seggen, hoe seer datme je ongeluk heeft gespeten: Heer wat heb ik in twee drie dagen krijtens om jou gekreten.
Datjet niet levend ontkomen soud’, dat had ik mijn hert aen stucken gevreest.
Ja live Bely het is ook na genoeg met me geweest, Dichter by mijn dood, en in grooter perijkel was ik noyt van al mijn leven, Als ik er aen denk soo kan ik noch wel schudden en beven.
Maer hoe ontquamjet doch?
Se waren besich te oversien haer gestolen munt, En ik dat siende en stont niet lang stil, gelijkje wel denken kunt.
Ik speelden loopen is een goed geweer, maar men moet hem by tijts daar van            dinen, ’k En had men leven niet gelooft, dat men noch soo kan loopen met ouwe binen.
Maer wat sey Laurette doch?
Die was of se de doodverf had geset.
Ja se was soo ontroert, datse datelijk most gaen naer bed.
Gisteren was se een weynig beter, maer doen se quam te hooren, Datje Weerhaen had wech gejaegt, soo storten se strax weer in, en was erger als            te voren: Helpt me te bed seyse, want ik krijg weer een koorts, als een peerd op ’t lijf.
ô Nar der narren, daer ben ik oorsaek van door mijn onverstandig gekijf.
Warom en langtme nimand nu een mes, dat ik my de keel af steke.
’t Is best, dat ik mijn ergens ga ophangen, om my van mijn selven te wreken.
Siet Laurette die vreest, dat Weerhaen sich nu niet sal ontsien te seggen alle katte            quaed.
Ja dat hy mogelijk al jou vryagie nu sal gaen brengen op de straet, Want dat ’s seker, hy sal met sijn dronke gat loopen klappen en snappen, En hy isser niet een haer te goed toe, om ’t heele secreet van de mis daer uyt            te lappen: En seydse, als mijn vader de saek dan eens quam te verstaen, Als een uytsinnig mens soo sou hy tegen my te werk gaen, En Weerhaen was de rechte man om in onse amours te gebruyken, Sonder dattet mijn vader gewaer wierd, of kon ruyken.
Och Laurette ’k wil geren bekennen, dat ik my tegen u soo groflijk heb            vergist, Dat ik niet weerdig en ben, dat je me laet ruyken daer je hebt gepist.
Och Beli konje niet vinden om Laurettens tribulatie te stelpen?
Daer is maer een eenig middel om dit quaed uyt de weeg te helpen, Dat ’s datje maekt Weerhaen metten eersten werom te bekomen in je geweld.
Kan ik hem met geen woorden bepraten, ik sal hem bewegen met geld.
Ja soo ’t niet te laet en is, want ik sou wel half vreesen, Dat hy al by den eenen jonker of den anderen sal verhuert wesen, En soo dat is, soo sulje geen kleyntje je sotte haestigheyd betreuren, dat is gewis.
Laet hem verhuert wesen soo hy wil, ik salder hem van daen krijgen, soo            ’t met geld te doen is.
Maer y live, doed me de vriendschap datje eens over-al wild omhooren.
Had daer koopt daer een paer hose voor, en je selt noch soo veel hebben kenj’em            ergens opsporen.
Doed je best, je kend veel doen, want ik weet dat hy over je vrijt, En datje dien-volgenden al diep in sijn goede gratie zijt.
Ik sal ook datelijk doen vernemen aen alle stads hoeken.
Ik sal om jouwen ’t wil veel doen.
Ik bidje wild doch soeken, En soo j’em ergens kond aentreffen, soo sent hem me datelijk weer t’ huys, Soekt hem te bewegen, soo ’t mogelijk is, en segt dat alles is geschiet door abuys: Je meester heeft groot leed-wesen, kenje seggen, dat hy hem tegenje heeft laten            opmaken, Hy sal wel weer komen als jy hem versekert, dat hy in sulken aensien by my sal            geraken.
Want als hy dat van jou hoort, soo sal hy der soo vast op gaen als een muur, Bely.
Maer of ik hem kon achterloopen, wilje dat ik hem weer in huur?
Och ja, souje niet?
ik geefje last en volkome procuratie, Want het moeyd men al te seer dat Laurette is in sulken tribulatie.
Wel ik gaen naer hem uytsien.
En ik sal soeken tot dat ik hem vin, Men mag wel seggen, nimand quam in swarigheyd, of hy brachter sijn            selven in.
O blommerherten Bely ik en kon me niet van lachen houwen.
Wat dochtje van dien handel?
Je bent hagenavent van alle vrouwen.
Wat segje evel, schoot ikje dat niet lustig rond?
Gelijk een tellenaer met sijn aers-gat, soo speeldeje met je mond.
Ik weet hoe men die ouwe verliefde gecken moet met de neus leyen, D’een oogenblik kan ikse doen lacchen, en ’t ander weer doen schreyen.
Ik wist dat wel, dat ik dat wel sou brengen te weeg.
Ik hadje men leven noyt aengesien voor sulken helle-veeg: Je soud bylo raed weten, om een roof voor de hel te halen.
Wat dunkje, die een paer giet-leugens schuldig was, sou hy met haer en            met my niet ruyterlijk konnen betalen?
Heb ikje daer niet wacker uyt de nood geholpen, al wasset buyten jou vermoen?
Geholpen?
ik weet niet wat men hout, dat ikje niet dood en soen.
Maer hola, ’t is meer als tijd, dat ik naer huys ga trentelen.
Want anders en hoor ik van onsen ouwen niet anders, als kijven en entelen.
Wel latewe onse saken klaer maken, soo wordewe van geen ouwe knorpotten            meer gebruyt.
Daer sellewe tavond van spreken.
selje oppassen?
Ik sal opje passen als Harmen op syn fluyt.
Ik moeter noch om lacchen, hoe aerdig foptense dien ouwen.
Ie bent niet qualijk van tong-reep gesnedn moer, me souje voor mondig mogen            trouwen.
Ik wist byloo niet datjer soo louter wat achter geven kond: Ik meende dat ik’er af had, maer se sou mijn verby ligen, of ik stil stond, Maer nu moet ik naer huys gaen, en onderwegen by mijn selfs overleggen, Als ik by signeur Filibert kom, wat ik al sal weten te seggen.
Heeft Beli getoont dats’et spel wel uyt spelen ken, Ik meen ook te laten blijken, dat ik geen slecht soldaet en ben.
Soo datje wederom in gratie by my zijt aengenomen, En als je wilt, je kent hoe eer hoe liver weer t’mijnent in huys komen.
En we sellen vrienden wesen als te voren.
Ie vriendschap komt een beetje te laet.
Dat kan ik niet begrijpen.
ik sal maken dat jet verstaet.
Ie bent van dat volk, die de put vollen als het kalf is verdronken.
Ik ben jou knecht niet, ’k heb al een ander heer.
Ie mocht de duyvel?
’t Is al geklonken.
hebje jou verbonden by een ander Heer.
’kSeg ja, en hy heeft my al eenen goeden penning op de hand gegeven.
Wel brengt hem weer.
Daer weet ik niet wel raed toe sonder de konst van Nigromantie, Want het is al besteet in den bier-winkel, aen wijn, bier, tobak, en diergelijke            substantie.
Hoe veel wasset, datje van dat voorschreven heerschap hebt genoten op de            hand?
Soo ras alswe de huur eens waren, soo gaf hy me twee rijks-daelders argen            contant.