floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
KRISPINIUS, terwyl Reinard hem naderd.
Zacht, zacht, blyf noch wat staan.
Heertje lief, wou jy, terwyl gy wachten moet naar uwen weezerparty, in plaats van my, met hem nu dezen stryd toch waagen Ik zal voor deze gunst u dienen, al myn dagen, Voor niet een duit, myn Heer, 't is toch geen werk voor Een jou, een vent ter neër vaan.
Waar blyf je nou?
Ja wakker, met 'er vaart.
KRISPINIUS, krigende een glaasje onder zyn helmet van daan.
Hoe roerd de Vent zyn snater.
Wel hoe, wat drink je daar?
Ik drink koerazie water.
Wel breng my ook eens toe.
Neen, beest!
Je hebt genoeg Koerazie in jou borst.
Wel aan.... krispijn.
Hou, 't is noch vroeg, myn oogen, vol van vaak, die zyn noch nauwlyks open.
Ik zal u met dit staal dwars door uw darmen loopen, Zo gy u niet verweerd.
O maat, jy hebt abuis, weet, als ik vechten moet laat ik myn darmen t'huis, op dat my niemant die zou met zyn staal doorbooren.
Wat ben ik met die Vent hier drommels mooi geschooren, reinard, hem dreigende te steeken.
Dat gaat dan door uw hart.
'k heb nooit geen hart gehad.
Gy scheerd met my de gek?
Dat heb je wel gevat.
Maar, Digitized by google DER VERLIEfden.
Maar, zeg eens, Reinard maat, waarom jy my wilt doogen?
REINARD, wyzende op Martyntje.
Om dat zy u bemind.
Dan is 't niet eens van nooden.
Dat wy beginnen, neen, want ik laat u Martyn, dies maaken wy weer er peis, zy zal voor jou steets zyn.
Neen, neen, zo lang je leefd zal ik jou niet verlaaten.
Maar ik begeer jou niet.
Dat zeggen zal niet baaten, ik min Krispinius, zelf tot zyn laasten snik.... reinhart.
Dan moet hy sterven voort, ja op dit oogenblik.
KRISPINIUS, tegens Reinard.
Hoor, steeken wy, om haar, ons in geen zwaarigheden, Wees jy myn luitenant, en maaken wy we'er vreden.
REINARD, hem dreigende.
Neen, neen, jy moet er aan.
KRISPINIUS valt, zo als Reinard na hem toe komt, om ver.
Hou op, ik ben al dood, en van dit oogenblik zo koud, gelyk als loot, myn bange geest is reets van acht'ren uitgevloogen.
Maar hoe, gy scheid met stank.
O ja, dat s niet geloogen, ik word het ook gewaar, ik zeg niet meer, o neen!
Want, met myn geest, is my al t ander ook ontgleën.
Wel, Reinard, ik zal u dan na zyn dood beminnen.
En ik, martyntjelief u weer'er met hart en zinnen.
Hoe word ik hier bespot.
Waar blyft uw zoon, myn Heer?
Die heden tegens my, in t veld, zyn zusters eer.... ERASTUS.
Zyn achterblyven, zal geensins den stryd beletten, Ik zal my, midderwyl, in zyne plaats voort zetten.
Zy trekken hun degens.
Wel aan, ik ben gereed.
Neen, dat zal niet geschiën.
Wilhelmus moet voor af aan hem den stryd eerst biën.
Gy roemd op hem vergeefs, zyn moed, zyn dapperheden Laat hy niet blyken, wyl.... POLIDOOR.
Ik zie hem herwaarts treeden, toon nu uw dapperheid, uw onversaagd gemoed.
Dat zal ik aanstonds doen, ten kosten van zyn bloed.
LUCILLE, ALBARTUS, WILLEMINA, ERASTUS, VALERIUS, POLIDOOR, KATRINA, MARTYNtje, KRISPINIUS, REINARD.
Alzacht, stel u gerust, en wil voor my niet vreezen, Ik ben geensins, die geen, die ik u schyn te weezen, Noch ook zo kwaad niet eens, als u wel is gezegt, Myn hart blyft ecuwig, Heer, aan t uwe vast gehecht, ken nu Lucille in my, die gy had uit verkooren, gy hebt in t bosch aan my, voor haar, uw trouw gezwoond, gy erkende my, in t mannekleed, voor vrind, En in dat kleed heb ik uw oogen steets verblind.
Gy kunt Wilmina, in Wilhelmus, nu beoogen.
De liefde kreeg op my, door u, dit groot vermoogen.
En, om een kort besluit te maaken van myn reën, zo weet dat gy, met my, in t huuwlyk zyt getreen.
Va. verliefden.
DER 9 VALERIUS.
Ik kan geen slot noch eind begrypen van deez reden.
Ben ik dan met u in 't huuwelyk getreeden?
Loop, jonge, word je gek, hoe droeskop zal 't hier zyn?
Ben jy myn Zoon niet, zeg... wILLEMINA.
Uw Zoon alleen in schyn.
Ik merk waarom, dat gy die potsen aan gaat rechten, gy zyt bevreest om met Valerius te vechten.
POLIDOOR, tegens Valerius.
Myn lachchen is gedaan, uw dwaaling neemt een end, t is ook noodzakelyk, dat zulks u word bekend, hoe dat gy zyt met haar in t huuwelyk verbonden.
De liefde, is afgericht op veellerleije vonden, Geen mensch, kan haare magt, wanneer zy wil, ontgaan, ja, een verliefde ziel durfd alles onderstaan, Wanneer zy door de min zo krachtig word bestreeden.
Doch ik zal u hier na de gansche zaak ontleeden, nu wil ik dat gy zult voltrekken uwe trouw Die gy in t heimelyk.... VALERIUS.
Hoe, zal ik met een vrouw, die my is onbekend, daar by noch heeft bedroogen, Heer Vader, my in de Echt... POLIDOOR.
Gy kend noch haar vermoogen, noch staat, noch afkomst niet, zy is Albartus kind, en Dochter, t mannekleed heeft u al t saam verblind.
is zy myn Zuster?
Ja, uw zuster, en geensins meêr uw broeder.
LU Digitized by google.
Dit steld myn hart geruster, ach!
Dat ik u omhels.
Ik sta geheel versteld!
Weg is dat schoone geld, het geen ik door bedrog voor altyd dacht te houwen.
Erastus, gy kunt nu Lucille geensins trouwen, want ik geen huuwlyks goed, met haar, u geeven kan. na dit ondekt bedrog, ben ik een arrem man.
't is waar, dat gy aan my nu alles uit moet keeren, Van onzen Rykoom maar, ik zou 't nu niet begeeren, Terwyl 't nu onder ons geslacht verblyft, zal Heer Erastus, en myn Zoon, na deze ontfangen eer, het met malkanderen, als Broeders, samen deelen.
Nooit kost gy beter myn bedroefde wonden heelen.
Maar hoe kan dit bedrog... POLIDOOR.
Kom, laat ons binnen treën, Daar ons Katrina zal de gansche zaak ontleen.
ERASTUS, tegens Lucille.
Wy volgen u, myn lief.
Mevrouw, wil 't my vergeeven, Zo ik onweetens iets heb tegen u bedreeven.
De spyt der liefde neemd, door t huuwelyk, een end, nu dat Welhelmus, voor Wilmina, word bekend.
Einde van het laaste Bedryf.
KATARINA VERWERS VAN DUSARTS SPAENSCHE HEYDIN, BLYSPEL.
Op nieuws vermeerdert.
PERSEVERANTERY t amsterdam, by Jacob Lescaille, boeckverkooper op den middeldam, naest de vismarkt, 1657.
Digitized by google d'AAMSTELGOL AAN JUf.
KATARINA VERWERs, op haar SPAANSe HEYDINne.
'k had sluym rend in het riet van mijne stroom gedoken, vanneer een blygheschal mijn oogen heeft ontlokey, Gelijk een purpre roos door 't blaaken van de Zon.
Ik sagh de Zusteren van 't hooge Helicon Al Zoetjes naad'ren als de voog'len op haar wieken, zy torsten reukiraad, en lauwer, meer dan Grieken Oyt dee voor Iphigeen als sy ter slachtbant gingh.
Zy ijlden op my aan, en io die u aanvingh Dees reden tegens my met heusse taal te spreken, o amstelgod!
Dat wy niet vruchtloos op Zien steken Den Schouburgh in uw Stadt, Zijn hoorens naa t gesternt, Kan tuygen het Toneel t gheen vanden yver bernt.
De reen, maar om dat wy dus vlijtigh herwaarts naderen, is om een ioffer, van de Faam tot aan de raderen Van phoebus renkaros na haar verdienst ghebracht, te kroonen met dit loof, en kransen die ghewracht Zijn op Parnassus top, van uytgeleze kruyden.
De waarde Poëzy, een oorsauk, datmen huyden Noch van het troyen weet, die huysvest in 't vernuft Van haar, sulks tuyght Constans, de Helgod stont versuft Door Orheus snarenspel, maar d' amstel van haar vaarzen.
Vaar voort vergode stoet, sprak ik, sy is de laar, en wensch haar lof verbreid Van 't Oost tot VVesterland, haar naam d'onsterflijkheit Bevoolen, en vernieu mijn wensch door dit te offeren, leest langh, o Katarijn ter eere van deofferen!
I. SHERWOUTERS.
In all's is lijden.
RAN MINERVA, VOOR Jur.
KATARINA VERWERs.
Zy se Dochter van den donder, gun een schilt van Kristalijn Aan dees Joffer!
Die een wonder Is der Vrouwen, waard te zijn Vande Nijdt heel ongheschonden, als ghy aan u Broeder deed, Toen hy listigh uytohezonden, Phoreys Dochter t hooft af sneed.
En uw' name eeuwigh vieren, Als de afgunst, met haar kracht, Felder dan de schrick der dieren, Door een Vrou is omgebracht.
Meduxa.
jitized by google op HET SPAANS HEYDINNETje van juf.
KATARINA VERWERS D. ron de weteloose weters.
Erstandeloos ghespuys!
Wiens ongesouten oordeel, uyt dwase lippen spoelt, dat in het Vrouwelijk noch geest, noch weet sucht stoelt, wiens waansucht steunt vergheefs, op kraft van aygen voordeel.
Siet hier een bondigh werk!
Niet met den groven hamer Van Mulciber ghesmeedt, maur door een Vrouwen handt Gekant, geront, geplet op t ambeelt van t verstandt, Begonnen en voltooyt in Verwers harssen kamer.
Alwaar Tritonia met lieflijk gorgeldonderen, terwijl men in een vloet van Hipokreenen swemt.
Vaar voort eelhartigheid!
Doorsnuffel Paeans wonderen, Dat schoon uw poesel rif door Atrops Zeyssen sneeff uw eyndeloose roein op eeuwighę wiekken sweeff.
P. DUBBELs.
Digitized by google ar kan jur.
VOOR d' amsteljuffertjes, ist Amfions gorgeltreden, Steden tot ghehoor te kneden, door het levendigh ghesnarp Op sijn gadeloose harp.
Roereloose Rotsen trillen?
Konnen Orfeus helle snaren, door een meer als aartse toon, hemel Bos en watergoon, op het schel gheluyt vergaren?
Dee lycaeus, op het vingeren, van een rietje!
Goon verslingeren?
Is 't dan wonder?
Katarijntje!
Dat minerve ons geesjes troont, In den Hemel van uw' breyntje.
Daar Apolloos orgel toont.
P. dubbels.
De droefheyt is nu aen d'een sy, en al het leedt is nu vergeten.
Het hofgesin is over bly, nu sy de vader welkom heten Van dees getrouwe bruydegom.
Die hier sijn schoone Bruyt komt toonen Aen sijn bejaerde Vader, om.
Sijn swijgent vluchten te verschoonen.
Tweede vertooning.
Ier trouwt de schoone maeght, Daer 't heele Hof van waeght.
Siet gins vrouw Fama swieren Met overhel geluydt, om t lof van dese Bruydt... aen s werelts endt te stieren.
Perso.
DONJAN de Garcame, gebynaemt ANDREAs.
FREDRICUS §edelluyden.
HENDRICUS, JORD 'e, de Geck van DONJAN.
MAJOMBE, een oude Heydin.
CIOSE.
CONSTANCE dASEVEDo, gebynaemt PRE GRYSIDE Heydinnetjes.
ANCIL PHILIPPUS, een Heydenspriester.
GUIOMARA de MENESSES, landtrootin van Murcia.
CATHARYN, kamermaegt van de Landrootin.
PAGIE van DONJAN.
IANNA, een eedel Iuffrouw.
WILHELMVs, jonge van leANNE.
AELTje buyrwijven van leanne.
YT je SCHOUT.
MACHIEL, § dienaers van de schout.
ROBBERT, sANDERT.
DON FERDINANDO d'ASEVEDo, lantveld van Murcia.
LOUYS, kamerling van DON FERDINANDO.
't eer.
't Eerste bedrijf.
DON JAN op de Jacht met eenige Edelen.
Oort, voort, beset het hart.
Don I. daer loopt het weder heen.
Heur.
Keer, keer hewrikus keer, soo kan het Fred.
nieuwers heen.
Gut biestje loop datje swiet of het forde.
kost je leven.
Was men my so na 't gat gans bloedt hoe sou ick beven!
Mijn Heer sweert het de doodt, wel te verstaen als hy 't het, Maer 'k mien dat hy hem niet sal besmodden van 't vet, 't is te besuckt gauw, men kan 't niet betrappen, Of mijn joncker te loom, hv het niet uyt essapen, ò Doodt!
Loop heen brenghje klompen eerst in 't bierhuys, en lient een paer wiecken, vlieght dan als een Vlier, En vrijft de loome pry, jou suster uyt je blicken, En laetse dan de Muysjager moytjes op licken, En vliegen dan by get as Lieuwen in 't woudt, d'ien met ien pieck, d'aer met ien rover, de darde met ien hout, En knellese, soo machmen met eeren t'huys komen, En vangen wy weer niet so mach ick seker wel schroomen, want onse besuckte Meysjes quellen mijn dan, men, d'len seyt, wel waer is de vanghst?
Wel malloot, swijgh wat wil jy daer alries na vragen?
De aer biet een ey mier, t sel komen met de wagen.
'k segh jouw besuckte vodden laet my met vreen gaen, loop heen schimpvoogels, quelt mijn joncker en laet my staen.
Dat sellen wy wel laten, seggen die beseten pryen, Wy willen jou temteren, en jy moettet wel lyen, en kom Jy ereys weer t'huys sonder wat te vangen, soo selle wy u keelemorten en ophangen, dat vleysjen sal smaecken!
'k krijgh al jeuct in mijn keel.
Nou wacht wat hiet ebaeckert, seyt dan scheele Neel, jy selt wel driemael hoesten eer j'er af selt vretten.
En ick wel driemael blasen, eer ick 't op tafel fel setten, Want 't is al ien heel oud Varcken met ien tayvel, ick sel al vroegh op moete staen eer ick 't gaer krijgen sel, Tegen de middagh, seggen de oolijcke kladden, En staen en ginnegabben ofse een geck voor hadden, ia wel ick, word altemets so boos dat ick schier nae mijn staert om loop, en sy gevender niet een sier om, dat spijt mijn noch miest van al, 't is niet te lyen, 'k loof haer eerlijck te betalen de smeerige pryen.
Cupido uyt.
Wat of de geck toch deert?
Ja met intrest met al, soo is de ruysje uyt mijn hooft.
Hey joncker mal, Hoorje niet? ior.
slapperement!
is dat ien biest?
't kan klappen Gelijck ien paepegay.
Ick wil nae 't Heerschop stappen.
Iorde, digitized by google heiden.
Iorde loopt vervaerdt na binnen.
Het lust me nu te gaen, Langhs dese groene laen, Omringht met Lauwerieren, tot ginder aen de Bron, daer ick die trotse don, Mijn schight in t hardt sal stieren.
Ick sie hem herwarts treen, het schijnt hy is alleen.
Don Ian uyr.
Don I.
De jaght seylt inde wint, de spijt is nierte dia Wy haddent al beset, ja heel nae ons behagen, maer 't hart liep Boswaerdt in, neen 't liep niet, maer het vloogh Gelijck de vlugghe pijl van d'Asiaensche boogh.
Waer is mijn Jacht ghesin?
Ghy moet het jagen staecken, want ghy sult u, eer lang, met venu jacht vermaecken.
De glinsterende son die spoeyt sich na beneen, waer in dat ick bespeur, dat ick mijn matte leen, moet leyden nae het Hof.
Draeght dese wondt dan mede.
Mijn dunckt hy krijght de koorts, soo sidd'ren al sijn leven 't is soet om aen te sien.
Don I. ay my!
wat voel ick daer?
Wie druckt mijn jonge siel?
wie brenght my in gevaer?
Wie pranght mijn moedigh hert?
wie slaet dees trotse beenen Op t logge aerdtrijck neer?
Nu is verdweenen Mijn over fiere moet.
Wat of dit wesen wil?
'k Sie niemandt hier ontrent.
Ick houw my hier wat stil.
Den A2r, p. 16 de spaensche don I. eylaes!
mijn geest verflaut, wat sieckte mach dit wesen?
Gins komt een schoone Maegt, die sal u noch geven, mijn boodtschap is ghedaen, ick vliegh nae 't vrolijck rijck binne.
Wat lieffelijcke galm verquickt dit levendt'lijck.
PRECIOSE singht van bene, STEMME si tanta gratiosa.
Op danckbare ghedachten, en siet doch eens hoe dat de Somer tijen, Door Sephiers soete krachten, De aerd versiert met hare schilderijen.
O blomgodin!
Aen u ick sin Verplicht, om u te eeren, dat ghy u Koffer Gepent, ons ten Offer Komt vereeren.
Hoorden, don I. wat of dat singhen is?
ick hoor dat ick noyt sangh van so hel geluyt en aenghenaem van woorden.
'k Moet sien wie dat het is.
Neen, best dat ick blijf staen, Want 't over hel geluyt komt herwaerts uyt dees laen.
PRESIOSe singht.
O krans van roose bladen, en geurigh kruydt, kom siert mijn hooghste Wilt het op 't schoonst beladen.
Mijn voetjes vlugh wilt nae de rey toe treden.
Ay, digitized by google hastig.
Ay lupijns Soon!
Laet uyt u throon, In mijn een galmpje dalen, en stiert mijn voeten, soo geestigh, dat sy moeten Prijs behalen.
Preciose uyt.
Weten, don I. nu sie ick dat ick noyt van schoonheyt heb gheseten, noch datter in mijn breyn oyt kennis heeft gheseten, Te keuren t schoon uyt t schoon.
Wat aenghenaem ghesicht!
Majomb.
Ghy sijt nu wel getoyt, ay spoeid u flux mijn Don I. Ach datmen dese Maeght eens op sijn Hofs ginck sieren, waer sou haer schoonheydt gaen, waer sou die niet pre.
Grootmoeder wy gaen heen.
Hoeheen swieren?
O Phaebus ooght beneen, Wilt haer met gonst gheleyen.
Ick wensch u luck mijn nicht, met 't nieuwe Sonne licht sal ick u weer verbeyen.
Majombe gaet in 't gheboomt.
Gelaet, don I. sijt schoone Maeght gegroer.
Ick bid u heus Dat ick mach sijn verschoont, dat ick u, en u staet Soo grooten letsel doe, het is om u te vragen, Of ghy in 't nare Bos, gheen jagers hebt sien jagen?
'k ben van haer af gedwaelt, 'k mis al mijn volck.
'k heb niemant hier ghesien, vermits dat wy niet veer In 't Bos en sijn geweest, maer hebben by dees linden, Van bloemen en van kruyt, dees kransjes sitte binden, Tot siersel van ons jeught, en de aenstaende feest, Want daer is prijs gheset, waer dat de frayste geest Van soete gallem woont, en houdt de maet in 't dansen, die sal men 't haer bekleen met aenghename kransen, Tot toysel van het hooft.
Don I. sult ghy daer schoone gaen!
Soo is de prijs voor u, 'k slae daer gheen twijffel aen, door u begaefde geest, vol gheens ghelijcke seden.
Prec.
Gy spot of fijt verdooit.
Don Ick spot, noch dool, met reden, sijt ghy verheffens waert.
't gebreekt u aen gheen stof.
Don I. al had ick famaas tongh, 'k sou u lofwaerde lof Niet na haer waerdigheyt, mijn engelin, vol prijsen, Want uwe soete sangh, die deed mijn geest herrijsen, en u uytmuntendheen die lockten dese siel.
Majombe uyt.
Maj. wat wil den Hoovelingh?
Don I. voor u ick neder kniel, en offer onbeveynst, aen u mijn trouwigheden.
Ick bid u Joncker, rijst, buyght voor de Goon u heyt leden, die knielens waerdigh sijn, want ghy haer achtbaer daer in te veel misdoet?
segh waerom my ghevleyt?
Don I. om dat ick u bemin, ò schoon!
met siel en sinnen, laet deeren u mijn klacht, en wilt my weder minnen.
Maj. weet eedle Jongelingh, dat in mijn lieve Nicht Geen dartelheyt en woont.
Ghy sijt van d'ydle waen verleyt van u ghedachten, ghy kunt voor die ghy wilt, dit Heydens kindt wel achten, want hy hoort na mijn onderricht.
Want wy sijn doch eylaes!
Van yder een versmaet, maer d'opperste van al die weet hoe dat ick haet De toommelose min, en salse eeuwigh haten dies toomt u vleyent lidt want 't sal u Heer niet baten, dat gy smeect om mijn glans, al sijn wy kleyn van staet Ick ben daer mee vernoegt, gaet streelt het sy gewaet, En laet mijn reynigheydt, tot siersel mijner leden, ick haet u vleyery, gae die ten Hof besteden.
Den I. verlockster van mijn hart, verleyster van mijn ghy kunt geneester zijn, indien het u gheviel.
Siell prec.
Neen Heer 't ghevalt my niet, noch 't sal my noyt ghevallen, dat ick mijn hooghste glans ter neer sal laten vallen, die nimmer weer herrijst.
Don I. behaechelijcke maeght, weet dat mijn lievend hart, u trouwe liefde draeght.
Stafdraeghster van mijn sielluytmuntster aller Vrouwen, ick sal u na de wijs van onse wetten trouwen, daer uytgelese son, ontfanght dees dyamant, aenvaertse soete Maeghdt, steeckts aen u witte handt, dits blijck van ware trou, dat sweer ick u, schoone la eer sal 't seegedrocht hier op der aerden woone, en eer sal 't wilt gediert, dat sich in 't bos onhoudt, Gaen rennen in de Zee, en haten 't groene Woudt, dat sal veel eer gheschien, ò voetster van mijn leven!
Als dat mijn trouwe siel, u Engel sal begeven, dat sweer ick by het licht en by mijn Ridders staet, En by de bleecke Maen, en al haer omsieraet, Staeckt maer dees woeste loop, ick sal u frisse leden, met adelijck ghewaet op t sierelijckst doen kleden, u glansrijck golvend haer, jae dat het haer verdooft, Van die op tdas top het overgoude Ooft, sal ick op t aerdighst stricken, ick sweer u dat de Son, voor uwe pruyck sal schricken, u toysel dat sal sijn, meer als ick u verhael, Gedenckt eens soete Maegt, op al dees Hofse prael!
En hoe u lieve leen dan sullen sijn verheven!
Spreeckt soete engelin.
Ick sal u antwoordt geven, Vermits dees jonge Maeght staet onder mijn gebien, dat sy met u sal gaen sal nimmer niet geschien, of soo ghy haer verkrijght, soo most ghy onse wetten Ten vollen nemen aen, en d'uwen heel versetten, voorts al u Hofse staet, ja al uw' pronckery.
Verachtelijck versmaen, en gaen ghelijck als wy, dus soberlijck ghekleedt, door reysen landen, steden, somwijlen sonder geldt, en sijn noch wel te vreden, somwijlen sonder proodt, om uwe lijf te voen, En treuren daer niet om, maer eeten niet dan groen, en dragen felle kou en phoebus heete stralen, en gaen door dick, door dun, in onbekende palen, en wesen, edel Helt, van yder een veracht, en sijn soo wel vernoeght als met de Hosse pracht, ick segh soo wel vernoeght, let op mijn ware reden, Ghy most geheel in als ghewilligh ons nae treden, En dat oock twee jaer langh eer ghy dees jonge spruyt, tot loon van uwe liefd', soudt krijgen tot u Bruydt, Bedenckt het nu in tijts en Wilt u wel beraden, eer ghy u over geeft want dan wast veel te spaen Te keeren weder om.
Don I. behoedtster van dees maeght, die aen dit lievendt hart, tot in de siel behaeght, u regels gaen te streng, sy zijn herdenckens waerdig.
Gins kompt mijn Jachtgesin.
Wel soete maegt so vaerdig, de Digitized by google, hemdin.
De gulde son harrijst en sijne glans verspreyt Soo laet u vinden hier, ick sal u doen bescheyt, hoe ick sal zijn bedacht.
Tot letsel haers vermoeden, Scheyd ick inder haest.
De goden u behoeden.
Maj. ay Preciose Nicht, spoet u nu vaerdigh heen, en ick sal yverigh gaen en storten mijn ghebeen Voor Pallas de goddin, de Dochter van de grooten lupijn.
Want 's is uyt 't breyn van lupiter ghesprooten, Die ick nu off'ren sal, met smekende ghebeen, Op datse haer ghesicht laet dalen na beneen, En dwinght de eedle Helt, door hare groote krachten, Dat hy om Precioos sijn staten gaet verachten, Wel ick sal vaerdigh gaen, na Pallas Tempel treen, De suyverlijcke Maeght.
'k wens spoet in uw' ghebeen.
Maj. en ick u van ghelijck, ick sal na u verlanghen.
Tot kortingh van de wegh soo heft u helle sangen, En smeeckt Diana soo, dat sy u allegaer, Wil hoede voor den bocksvoet, voor den hippelaer, en voorts voor al t onheyl dat u mocht komen tegen, In het anghstvalligh Woudt, vol nare ommewegen, Die ghy nu sult betreen, de goden u behoen, Ick gae nu vaerdigh heen.
Ien, pree.
Wy van ghelijcken doen, gresijde.
Gespeel wat sullen wy nu voor een Liedtje que daer wy op 't aldersoetst de Jagtgoddin mee strelen?
Wel soo het u ghevalt, soo laet ons singen gaen, dat licht ghevoosde liedt, dat vleyt soet aen Diaen, en 't voegt wel by de gang, die galmen doet verkorten.
Gespeel heft op.
A tized by google de spaenscie grijs.
Neen ghy moet uw' geluydt eerst storten, dan meng'len wy ons stem, met d'uwen onder een.
'k sal u versoeck voldoen, en gaen sanghs spoor betreen.
Sy gaen al singende binnen.
STEMME.
Schoonste Nimphje in het Woude.
Gy slaet u oogh, van om hoogh, als ghy my hoort angstigh klagen, over pan die hem in't Woudt, meest onthoudt, dichtgevloghten Hagen.
Het tweede bedrijf.
DON JAN met sijn Pagie in sijn Hoff.
Wat of de ridder let, dat hy soo heen gaet sluypen?
(druypen.
'k Wedt stondt sijn neus niet vast, sy sou hem wel verstaan, waer of sijn grootsheydt is, dat hy ooght, na beneen de geest moet sijn van huys.
Pagie binnen.
Don I. vertreckt laet mijn alleen.
Heer ridder met verlof.
Don I. vertreckt ist u vergeten?
Heden, pag.
Neent Heer ick ging terstont soo, draa als gy 't my Maer u Heer Vader sondt my daed'lijck weder neen, Om aen u edelheydt, te sende sijne reen, waer.
Waer in hy u gebiedt, by d'edelen te eeten, Op de behanghen sael, u Vader is geseten Al aen de tafel Heer, en sit na u en wacht.
Don I. segt dat my niet en lust, vermits ick op de lacht Mijn leden heb verhidt, door het gestadigh woeden, nae 't onverkregen hart, dat my nu wel zou voeden.
Gaet.
als ick roep soo komt.
Wel wat of dit beduyt?
Zijn hooft hangt na de grondt gelijck een ouwe schuyt.
Nu laet ick heene gaen, want d'edelen die wachten, tot dat ick weder kom.
Pagie binne.
Don I. waer rollen mijn gedachten?
Waer dwaelt mijn los verstandt?
na 't redeloose spoor?
Wie klopter aen mijn geest?
wie roepter in mijn oor?
Op, op swaermoedigh hert.
En dan weer toomt u sinnen.
Hoe kan een eel ghemoet soo vreemden daet beginnen?
wat komt my aen?
ick weet niet hoe ick sal?
De geest seyt, denckt het niet.
mijn sin roept, doet het al Voldoet mijn lieven lust, dan sal mijn leet versachten.
Geef ick mijn sin gehoor?
hoe sult ghy gaen verachten u vaders groote stam?
Seydt dan mijn eedle geest.
Waer tuymelt u gemoedt?
Dan wort mijn siel bevreest, So dat mijn moedich breyn sweeft na dees hooge salen, En beelt mijn yslijck voor, hoe dat ick dan sou dwalen Met soo een vuylen hoop gaen swerven, hier en daer, Dan oogt mijn eel gemoet weer op het groot gevaer, hoe schroom ick voor gevaer!
So moet ick 't Hof ver laten?
Waer schuylter meer gevaer dan in de gulde vaten?
Waer mee dat meenigh Helt ontijdigh is ontsielt, Door vuyl en snoo fenijn van d'een of d'ander fielt, Alleenigh uyt een tocht om hoogh te sijn verheven, Wegh ysselijck bedrogh, wegh met dit angstigh leven, Vol schrickelijck ghevaer, ick kies het lustigh Woudt, Om een die dese siel altans ghekluystert houdt, Alleen door een ghesicht, nam sy dit hart gevanghen, En hier is doen een schets van haer postuer ghehangen, In 't suyvere vertreck van dit verliefde hart, Daer haer schoon koloriet al langhs ghelijcker wert, ia krijgt haer volle stant, door Vrouwnatures krachten, Die mijn paneel en veruw, palet, penselen brachten, En geest die my ontbrack, om 't geens gelijcken beeldt, Te bootsen nae de konst is nu vol toyt en speelt Als wesentlijck, sie daer swiert sy voorby my heenen, Omtreck van haer schauw!