floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
DAt is een gelukje, dat ik die dans zo wel ben ontgaan, Ik wouw om geen honderd ducaaten zulk een perykel weêrom uitstaan.
Maar, daar ben ik leelyk in ’t naauw.
was ik nooit gebooren!
Wat gaat my aan?
daar heb ik de sleutel van onze poort door verbaastheid verlooren.
Hoe kom ik in huis, eer my iemand hier ziet.
’t is bekaait, want, daar leid die drommelsche Griet Over de deur.
Ja wel ik moet evenwel van de nood een deugd maaken, En zien, hoe ik best van de straat en in huis zal geraaken.
daar zie ik ze, want ik heb ze laaten steeken in de poort.
Dat luuwt zei de Reiger, en hy school achter een bies.
Ik peur voort.
JEROEN en DIBBERIG beide in hun onderkleê-ren verbaast uit, GRIET over de deur.
JEROEN en DIBBERIG gelyk.
DIeven, dieven, brand, brand!
JEROEN.
helpt my niemand?
en de klok slaat daar al vyf uuren.
Wel ik zweer dat het zwaar valt voor een eerlyk man, Dat hy niemand in de nood vind, die hem helpen kan. JEROEN en DIBBERIG gelyk.
moord, brand!
Hoort my dan niemand klaagen?
Ik zal schreeuwen, of ik vermoord wierd.
EELHART half gekleed in zyn Japonse rok, met een houwertje gewapend, JEROEN, DIBBERIG, MARGRIET op de stoep.
WAt letje, buurman, heeft men u iets ontdraagen?
Dat weet ik noch niet.
Wel, waarom maak je dan zulk een misbaar?
DIBBERIG.
Dat geeft je de kat dank.
Daar zyn dieven in huis; en wy zyn in doodsgevaar.
buurman, wil me toch bystaan; want, ik ben te lydig verleegen.
Als je wilt, buurman.
Ik zal met dit beusempje je heele huis wel schoon veegen.
Het heeft my meêr gedient in diergelyke geleegentheid.
Laat ons geen tyd verzuimen; want ik ben tot uwen dienst bereid.
Treê dan binnen.
Vergeef het my, myn heer, ’t zal niet geschieden.
Ik bid, treed toch voor in.
Maar, mijn Heer, ik weet wat respect men fatsoenlyke lieden Verschuldigt is.
Ik zouw ’t niet doen.
En ik ook niet, want ik overtrad niet graag myn pligt.
Ei, myn Heer.
Philippyn uit van ter zyden, en bootst al die Complimenten na.
Dieven!
Treê voor.
’t Komt u toe.
Maar, zo doende word hier niets uitgericht.
Maar, myn Heer, ik zalje immers niet binnen brengen.
Ik bid wyst my den weg.
Moord, moord!
brand, brand!
De beleeftheid kan ’t niet gehengen.
Gaan wy dan gelyk in.
Dit deed ik om de gantsche waereld niet.
Al wierd myn heele huis leeg gestoolen.
Ik zal dan gehoorzamen; terwyl zulks met uw believen geschied.
DIBBERIG, MARGRIET, PHILIPPYN ter zyden.
Grietje, wat heb ik een droeve nacht gehad met trillen en beeven.
Je zoud het zweet by emmers vol van myn lyf geschept hebben, ’t was            geduurig of ik de geest zou geeven.
Zo benauwt was ik; want, ik hoorde zulk een gedruis, En gestommel op Hillegonds kamer, en door ’t geheele huis, Of ’er honderd menschen in waaren, en ’t arme meisje, gelyk je zekerlyk            moet weeten, Dat altyd zieklyk is en vol pyn, en in geen drie dagen heeft gegeeten, Hoorde ik zomtyds zo deerlyk zuchten van benauwtheid en smert, Dat het my deerde, en jammerde aan myn hert.
Ik heb haar in myn ziel lief; en ik wil ’t wel weeten, Om dat zy myn eenigste dochter is, en naer haar grootmoeder geheeten.
Ik geloof, dat ik wel honderdmaal Hillegondje geroepen heb: maar men hoorde            my niet.
Wie weet, hoe verleegen zy geweest is, want, het is zulk een nufje, die de            onnoozelheid uit de oogen ziet.
Had myn zoon Francois noch t’huis geweest, zo had men de dieven kunnen keeren.
Maar, die heeft verlof om naer den Haag te gaan; want kyk, wy procedeeren Tegens Neef Jasper, wegens een erffenis van Joris Dobbe, en om dat het zo lang            heeft geduurt, Heb ik hem gisteren avond naer den Haag toe gestuurt.
Om daar met de Advokaaten de zaaken nader te overleggen.
O ’t is zo een deugdzaam Jongman, dat ik het aan jou onmoogelyk kan zeggen.
Dat is wel te begrypen, Juffrouw.
Maar, weetje niet wat uw dochter let?
Of hoe die ziekte genaamd word?
Och neen, zy leid meest heele dagen te bed.
En dan huilt en zuchtze, als was zy bedrommelt of bezeeten; Ja kind, zy heeft haar oogen wel dry vierde part uit gekreeten.
Waarom haalje geen Doctoor, om eens te hooren hoe hy haar ziekte vind?
Praatje van een Doctoor?
och zwyg, myn lieve kind.
Zy mag geen Doctoor luchten, noch van hem hooren spreeken.
Zy kan evenwel niet altyd in een kwaad vel blyven steeken?
Dat ’s waarheid, Grietje.
Maar, ik kan haar tot noch toe niet beweegen: en            dat myn droefheid vergroot, Is, dat zy niet anders spreekt, als van de dood.
Ja wel, ik zeg noch, dat zo zy niet verandert van gedachten, Dat ik voor myn sterfuur noch de dood zelfs heb te verwachten.
Inderdaad, ik beklaag die arme sloof; maar, is het ook wat anders dat haar ontstelt?
Hoe wat anders?
hoe versta je dat?
Is ’t ook de liefde die haar kwelt?
Weg liefde, weg liefde.
Wat moogje my al te vooren leggen?
Zo een onnoozel schaap, wat weet dat wat liefde is te zeggen?
Ja, ja, Juffrouw, de tyd zal ’t wel ontdekken, maak ik staat.
Wel, Griet, ik heb liever dat je wat aârs doet, als dat je zo mal praat.
Ik zeg ’t noch, en blyf ’er by.
Je zult in kort wel wat anders hooren.
Kenje Ferdinand wel?
Die zal dat gaatje niet booren.
Dat is een Lichtmis, die ’s nachts uit krollen gaat.
Zy hebben ze niet veur, Die ze mienen; want voor zulk volkje sluit ik myn deur.
,, Dat is hoog genoeg.
De bommel mogt hier eens komen uit te breeken.
,, ’t Is best, dat ik myn snoet daarmede in kom steeken.
Wat is ’er te doen, Juffrouw?
hoe ben je zo vroeg in de weêr?
Weet je ’er niet van, Philippyn?
wy hebben dieven gehad, en Heer Eelhart met myn            man doorzoeken ’t huis op en neêr.
Loop toch meê naar binnen.
Maar, daar zie ik de vrinden weer uit koomen.
JEROEN, EELHART, DIBBERIG, MARGRIET, PHILIPPYN.
WEl vaêr, hebje tot onzent geen verder onraad vernoomen?
Praatje van onraad?
ik mis myn zinnen, en ik verlies myn verstand.
nu ben ik de ongelukkigste van ’t geheele Land.
Ik word vermoord, gerabraakt en gehangen.
Help, help, buuren sta by, ei helpt me toch de dieven vangen.
Ik ben geruineert.
Ik ben dol.
Al de beleende Juweelen van Heer Eelhart, zyn op een hond.
’t zyn geen Snottebellen; een achtduizend pond Vlaams geld, en noch vier zakjes schellingen zo in een zet te verliezen.
Wat zegje, vaêr?
geef my nu goede raad, wat ik van beide zal verkiezen, My op te hangen, of in ’t water te springen?
help me toch uit de ly.
wat raad, wat raad?
Buuren, buuren, sta by.
Zy valt in zwym, en werd van Margriet ondersteund.
Bedaar, Sinjeur, bedaar; men moet de moed zo niet verlooren geeven.
hier valt niet te troosten.
Ik wil niet langer leeven.
Wat zal ons Fransje op kyken, als hy van myn schade hoort?
Wie weet of de Jongman zich zelfs uit enkele desperatie niet vermoort?
Want hy is zo vroom, yverig en vlytig altoos om een penningje te vergaaren, Dat hy ’t niet genoeg weet te bezuinigen noch te spaaren.
MARGRIET tegens Dibberig.
Ontstelje zo niet Juffrouw, alle dingen zullen wel gaan.
Geef het zo ligt niet op, het zal noch wel te doen staan.
Laat het in de courant zetten, en de Juweliers en Zilversmids waarschouwen.
’t Is een zwak gestel, kasteelen in de lucht te bouwen.
’t Is evenwel het naaste middel om ’t weêr te krygen, gelyk meêr is geschied.
Is ’er wel een einde van al myn lyden en verdriet?
De eene slag volgd de anderen, ’t Is niet genoeg dat me myn geld komt taaken, Maar onze Hillegond zal het van alteratie niet lang meêr maaken!
Zy leit in zwym en heeft de poplezy op haar lyf, Ik liet haar in die staat op de vloer, zo styf Als een deur, in de armen van Antonet, zy is mogelyk al dood, ofze moet my            leelyk bedriegen.
Och, myn dochter; myn dochter!
ik gaa niet, maar, ik zal vliegen.
JEROEN, EELHART, MARGRIET, PHILIPPYN.
MYn lieve buurman, zeg my eens wat raad gaat ons aan?
Ik vrees, dat het my noch in de harssenen zal slaan.
Wat valt hier veel te zeggen; als my het overschot van de Juweelen te betaalen; Want ik heb maar vier duizend guldens daar op ontfangen.
waar zal ik het geld van daan haalen?
Dat weet gy best, buurman, die drie tonnen schats bezit, volgens ’t zeggen van de liên.
Ik, ik, myn Heer!
was dat waar, jy zou my wel anders leven zien.
Verschoonje niet om mynenthalven.
Ja maar, Heer Eelhart, ’tgeen ik met moeite vergaart en gespaart heb, is niet            gestoolen of gevonden.
Nu, nu, wy willen wenschen, dat dit de grootste schaade zyn zal, die gy hebben zult.
En daarom zou ik u raaden, dat gy u wyslyk droeg, en nam by tyds geduld.
Ja, niemand hinkt ’er van een ander mans zeer, en ik moet myn kruis alleenig draagen.
Sinjeur Jeronimus, wilje my beloonen, ik zal de stad op en neer gaan, en man en            maagd naar de Juweelen vraagen.
Zy zullen mooglyk wel weêr te recht koomen, en zyn ze in de stad niet, zy            zyn noch niet uit het land.
Ik zal wel zorg draagen, dat ze aanstonds gezet worden in de courant.
Geef my maar de notitie.
wilje dat doen?
Ik zalje ryklyk betaalen.
Maar, ik heb de notitie niet.
Wacht een oogenblik.
Ik zalze wel gaan haalen.
Gy zult my dienst doen; want de dieven hebben de notitie met de Juweelen teffens gerooft.
Ik kom aanstonds weêr.
*Jeroen, Philippyn, Margriet.
Jeroen gaat ondertusschen heen en weer, slaande dan de oogen ten hemel, dan naar de aarde.
PHilippyn, Philippyn, hoe averegs staat my dat hoofd.
Want komt onze Heer zyn dochter niet te vinden, Hy zal me gewislyk als een brieschende leeuw verslinden.
Houd smoel toe, en bedenk met ’er haast de een of de ander vond.
Legje verstand te kosten, of wy zyn alle beide bedorven in den grond.
Hoewel ik voor myn part de twee gelieven zo wel heb geborgen, Dat ik daar in ’t minste niet behoef over bekommerd te zyn noch te bezorgen.
Jy hebt het goed zeggen; want je bent jou eigen meester, en ik slegts een meid.
En die hebben om een haverstroo altoos misdaan of miszeid.
EELHART, JEROEN, MARGRIET, PHILIPPYN.
HEer Eelhart, hebje de notitie?
wilze my overgeeven.
Daar is zy, myn Heer.
Margriet!
Waar is myn dochter gebleeven?
Ik heb ’er onder en boven gezocht, op haar kamer en in ’t bed.
Wat doetze zo vroeg uit?
Wat ’s dat, myn Heer?
ik sta inderdaad verzet, Onze Juffrouw niet t’huis, dat kan niet mooglyk weezen!
Ik heb ’er daar even noch gezien en gesprooken, zo als zy bezig was met de Astrea            te doorleezen.
Ga dan naer binnen, en zoek zo lang tot jyze vind.
EELHART, JEROEN, PHILIPPYN.
daar leid me wat zwaars op myn hart.
myn kind, myn kind!
Geen zwarigheid; al meê in de courant.
Geef my maar order, ik zal ’t wel beschikken.
spotje met me, daar ik van droefheid meen te verstikken!
Ik zeg het om beste wil, myn Heer, en vorders weet ik ’er niet af.
Ik zal noch voor myn dood onder de zwarte aarde moeten, en in ’t graf.
EELHART, JEROEN, PHILIPPYN, MARGRIET.
HEb je myn dochter gevonden?
Neen, myn Heer, maar wel deze brief op tafel leggen.
Geefze hier, op dat ik weeten mag wat den inhoud wil zeggen.
Hy opend en leest den Brief.
Myn Heer en Vader,     Ik ben het vaderlyk gezag ontvlucht, om my onder dat van een Minnaar te begeeven, oordeelende dat de banden van de liefde zoeter waaren, als die van de plicht, en ik zoude mooglyk noch zo ligt niet tot dit besluit gekoomen zyn, by aldien ik niet voorzien had, dat gy eer lang met Mevrouw Leonora* van Adelbaart een tweede huuwlyk zoud aangaan, als wanneer ik niet anders als een verschooveling zou moeten zyn.
Ik zoude u den naem van myn minnaar in deze wel ontdekt hebben, ten zy ik voor uw wreede vervolging beducht geweest was.
Doch ik wil niet twyfelen, of zyn middelen en goed gedrag zullen uw gramschap in ’t korte in een vergenoegde vriendschap verwisselen, en voor ons by u genade bewerken; terwyl ik my onderschryf, UE.
zeer gehoorzaame Dochter CONSTANTIA STIERENKROON                                                              VAN HONGARYEN.
Wat moet ik al beleeven!
gehoorzaame Dochter!
deftig, deftig!
schoon bescheid!
Wie hoorde ooit van zulk een buitenspoorigheid!
Wel ik zweer, kryg ik je onder handen, ik zal je vast laaten zetten.
Zulk een affront aan myn adelyk geslacht te doen, dat zal ik je wel beletten.
Wat snooder daat is dat, en welk een lydelooze spyt!
O neen, ik begeer niet dat gy myn dochter langer zyt.
Leg daar, vervloekt geschrift; ik zal je met voeten trappen.
Hy verscheurd de Brief.
En jou, vergiftig serpent, zal ik aan hutspot kappen.
Zacht aan, myn Heer, wat heeft die onnoosele meid misdaan?
Kan zy beletten, dat de Juffrouw buiten haar weeten is doorgegaan?
myn Heer, ik heb geen schuld; ik bid u laat me leeven.
Nu, Heer Eelhart, gebruik uw verstand; ’t Meisje heeft niets misdreeven.
Misdreeven of niet, ik wil weeten wat zy van deeze morgen zo vroeg over de deur            heeft gedaan.
ô Daar schuilt een boefje achter, als luije meisjes zo vroeg opstaan.
Ik zou myn huiswerk aan een kant doen, en ik hoorde zo erbarmelyk roepen van buiten, Dieven, moord, brand, dat ik goed vond de deur te ontsluiten, Om te zien wat ’er te doen was.
Ik weet niet meer.
Ik wil ’t weeten, jou rechte snoetop.
Hoe meugje zo kyven, myn Heer.
Als je meer belieft te weeten, moet ik het tusschen vier oogen zeggen.
Hy treed met Margriet ter zyden.
Nu, Philippyn, daar is de notitie, de rest kunje naer uw besten weeten overleggen.
Ik zal, Sinjeur, maar, daar zullen eenige onkosten op loopen, of wil je dat ik die verschiet?
O neen Philippyn, moeite te neemen en geld toe te geeven, dat begeer ik niet.
Hoe veel moetje hebben?
Geef my by provisie twee dukaten.
Ik zal ze gaan haalen.
EELHART, MARGRIET, PHILIPPYN.
IS ’t waarheid Margriet?
wel wat moogje praaten!
Wie had zyn leeven zulks van Jonker Ferdinand verwacht?
Een jongman gesprooten uit een zo beroemt adelyk geslacht.
’t Is onbegrypelyk; daar en boven meen ik my aan dat geslacht te verbinden, Door een huwlyk met zyn moeder, om dus in haar een deelgenoot in myn huiszorg            te vinden: En onze Constantia aan Ferdinand te doen... Nu dat laat ik daar Maar, zou hy wel tot die laciteit gekoomen zyn?
Myn Heer, al wat ik zeg is waar.
Doch, of hy de Juweelen gestoolen heeft, weet ik niet, en ik kan ’t voor de waarheid            niet zeggen.
Maar, ’t geen myn oogen gezien hebben, zal niemand my wederleggen.
Hy liep, als een kuikendief, met de kaale kop als desperaat, Zonder paruik, met het blood geweer in de hand langs de straat.
Ik sla een gat in den hemel!
wat dunkje van die boevestukken?
Iemand zo het beste pand by der nacht uit den huis te rukken, ’t Is of ik het te Keulen had hooren donderen; nu ik zal my eerst wel beraân, Eer ik Ferdinand daar over spreek; maar, daar komt Jeroen aan.
JEROEN, tegens PHILIPPYN.
DAar zyn by provisie tien guldens aan geld, je moogt zien hoe ver je ’t daar mede            kunt stellen, Als je meer moet hebben, zal ik je altyd meer toetellen.
’t Is wel: ik zal zien hoe ik ’t maak, en je zo trouw dienen, als goud.
Ho, ho, buurman, je zult wel haast zien, dat je de zaak aan een eerlyk man toevertrouwt.
Doe jou best, en smeer wat haazevet onder uw schoenen; want de tyd mogt ons            ontschieten.
Servitori.
JEROEN, EELHART, MARGRIET.
WAnneer zie ik eens een einde van myn verdrieten?
Wel hoe, myn Heer, ontzinkt u nu de moed?
O neen, myn Heer, ’t ontbrak my nooit daar aan, Maar, ik zal met uw verlof myn afscheid neemen, en naar binnen gaan.
* Om op myn zaaken order te stellen.
En ik zal myn kleêren vorders aan gaan trekken, En eens bezoeken, of ik de dieven elders kan ontdekken.
JEROEN, ANTONET met een Vlesje.
WAar ga je heen, Antonet?
ANTONET.
Sinjeur, ik zou wat cordiaal haalen in de Apoteek, Want onze juffrouw is zo slap, als een vaatdoek, en zo flaauw, en zo bleek Als ofze in ’t geraamte stond.
Myn kind, myn kind, wat hebje een lastig pak te draagen!
Nu slaat ’er wat eijeren in, en kom voort weêr; ik moet die arme sloof in myn hart beklaagen.
Antonet weg gaande, word van hem weêrom geroepen.
Antonet, Antonet.
Haal aanstonds onze Lyfmedicus Doctor Rabarber, want die man            is door en doorgeleerd.
Sinjeur, je weet wel, dat onze Juffrouw Hillegond geen Doctoor begeert.
Begeeren, of niet, ik versta ’t zo.
Maar zy mag van doctoor Rabarber niet hooren, Dat is een rechte semelaar, en die talmt haar te veel aan de ooren.
Haal dan een ander, ’t is my evenveel, al was ’t een vreemd; Want ik wil, dat myn zieke dochter iets tegens haar kwaalen inneemt.
Wat zal dat weezen, Sinjeur?
gy weet immers wel, wat onze Juffrouw heeft voorgenoomen.
Doe aanstonds myn zin, of weet... ANTONET.
’t Is Wel, Sinjeur.
Pas me voor al zonder doctoor niet weer thuis te komen.
ANTONET alleen.
WAt leid daar tot onzent een baijaard, en wat is ’er een potje te vuur.
Ik wouw wel om een baakerschelling, dat ik met fatzoen al was uit myn huur; Want ik vrees, ik vrees, het noch zo selleweekens op myn dak zal waaijen, En al wat ’er van komt, op myn kop alleen aandraaijen; Als of ik de oorzaak was van ’t geen onze Hillegondje heeft begaan, Daar ik ’er zo veel schuld toe heb, als het kind in de wieg, maar, de onnoozelheid heeft            toch altyd misdaan: Ik wil zeggen, dat ik ’er noch af noch aangeraaden heb, noch in de zaak iets heb willen            spreeken; Want, ik dacht, wie hooning steelt, moet lyden dat hem de bijen steeken.
Philippyn, Philippyn, wat zal jy al te verantwoorden hebben, die zo meenig een minnebriefje            onze Hillegondje hebt ter hand gestelt; En haar wel honderdmaal van de gaaven van Ferdinand aan de ooren gelelt.
Ik wou niet, dat ik in jou schoenen stak, hoe zeer ik je ook mag zetten; Want, zulke dingen neemen nooit een goed eind, en men is verplicht ze te beletten, Hoewel ik myn Juffrouw in die staat niet verlaaten zal om geene waarom; Want, ik verwacht, als ’t wel lukken wil, noch een Bruilofts stuk van haar bruidegom.
Maar, ik moet myn boodschap niet vergeeten, en zonder Cordiaal te rug keeren.
Doch, dit is het eijereeten niet, zei de Vos, en hy zou de hoenders mores leeren; Want, myn rechte boodschap is, dat ik Philippyn op steeven loop, om zyn raad Te hooren, wat onze Juffrouw in deze verlegentheid te doen staat.
Daar zie ik hem recht ter snee.
Philippyn, onze Juffrouw is zo verlegen.
ANTONET, PHILIPPYN.
EN waarom, myn lieve Antonetje?
of heeftze een verkeerde wind in haar darmpjes            gekreegen?
Je weet wel dat onze Sinjeur een deel Juweelen zyn ontvreemt.
Welk een beuzeling; ik denk niet dat Juffrouw Hillegond dat zo kwaalyk neemt.
Is ’t hier noch tyd van spotten?
Wel wat heb gy, smulletje, my anders te zeggen?
Dat onze Juffrouw vreest, dat men die diefstal Ferdinand ligt zou te last leggen.
Is ’t anders niet, aapestaarten, kindermoolentjes: jou Juffrouw stel haar hoofd slegts gerust; Of weet zy niet dat ik, Philippyn, alles kan keeren en draaijen naer ’t my lust?
Zeg haar uit myn naam, dat ik de Juweelen, als ik wil, aan haar Vader weer ter hand kan            stellen, En dat ik Ferdinand wel beschermen zal, laat zy zich daar niet eens zo over kwellen.
En zeg haar met eenen, dat zy met Ferdinand trouwen zal in korten tyd Dat ik ’t zo versta, in weêrwil van vaêr, en moêr, ten spyt van die ’t benyd.
Ja maar, daar is noch een zwaarigheid.
Haar Vader verstaat dat ik de een of de ander            Doctoor zal haalen; En dan braaken de baakens uit, en wy zouden de ballen moeten betaalen.
Geen nood, als je my maar by tyds waarschouwt, eerje daar heen gaat.
Dan sta ik stout, en gereet om je by te springen met raad en daad.
Ik waarschouwje dan van nu af aan: want ze willen niet langer wachten.
Alree man; wanneer moet de Doctoor koomen?
Laat hy ’t avond koomen, omtrent ten half achten.
Maar, draag toch zorg, dat dien Doctoor van de moord van Parys weet, En dat hy Hillegondjes liefde voor al houd secreet.
Benje slecht, men zal haar ziekte op waterzucht uit doen draaijen, En met die munt zullen wy haar ouders wel weeten te paaijen: Weet je niet, dat ik drommels verstandig ben, en hebje noch niet beter geleert, Daar wy met malkanderen zo lang al hebben verkeert?
Ja, maar onze Juffrouw is zo ongerust.
Wel, stel haar te vreden.
Zal ik dan staat moogen maaken op jou beloften?
Den Doctor zal ’er weezen; een man een man, een woord een woord.
Mag ik dan gerust heen gaan?
Ja, zeg ik, myn smoddersmuiltje, pak je maar voort.
PHILIPPYN, CHRISTIAAN.
CHRISTIAAN.
HO, Philippyn!
mon Cousyn, hoe vaar je al?
hebje een hondeneus, dat je zo net kunt ruiken.
Hoe dat, speciaal?
Om dat ik jou van avond voor kruis en munt moet gebruiken.
Kruis en munt is goed kruid, hoewel ’t in myn tuin niet wast.
Dat had wel kunnen geschieden, had jy wat beter op ’t stampen in de vyzel gepast: Wantje stond daar in een schoone winkel, daar je vry wat kond leeren.
Ook heb jy uw ouders geen kleintje gekost van studeeren; Maar je wou ’t heerschop speelen, met de degen op ’t gat, In kuffen en bordeelen, en ’s avonds meest dronken en zat.
’t Was of ’t geld in de boksen zouw vermuffen en stinken; En nu ziet men ’er uit, als de partisan van de geplukte vinken.
Kosyn, kosyn, dat maakje al te grof.
Ik spreek myn hart recht uit.
Maar dit overgeslagen; want dat verbruid is, is verbruid.
Hier is een buiten kansje; ik weet ’er voor jou een paar ducatonnetjes uit te haalen.
Zo jy slegts jou rol als doctoor speelen kunt, ik zal ze uit myn eigen beurs betaalen.
En ’t is gemaklyk te doen, by aldien je noch hebt die zelve geest; Want je bent al jou leeven een drollige Apoteêker geweest.
Maar, hoe kan dat gaan met deeze oude lappen en vellen?
Is ’t anders niet?
ik zal je aanstonds een doctoraale hoed en rok bestellen.
Daar weet ik wel raad toe, want ik heb kennis aan een smous, die oude kleêren koopt, en            naar Duitschland verstuurt, En daar heb ik meer als tienmaal voor my zelfs een pakje van gehuurt.
Maar, waar moet ik weezen, en wanneer, en wat moet ik zeggen?
Daar is de dochter van Sinjeur Jeronimus Vettelafoesje, heimelyk verlooft, en            van liefde ziek; nu om die zaak behoorlyk uit te leggen, Moet je op hals en keel aan de Ouders, die weeten willen wat haar dochter deert, Niet zeggen, dat zy verlieft of verlooft is; maar, dat blaatje moet werden omgekeert.
Je verstaat me wel, hoop ik?
Je moet zeggen, dat ze waterzuchtig is, en dat men            haar ’t water zal moeten aftappen.
Maar, wil voor al niet vergeeten, daar vry wat doctors Latyn onder te lappen; Want de vader verstaat geen een woord van die taal.
* CHRISTIAAN.
En zegt, dat men in deze deerlyken staat, Zo men haar leeven lief heeft, haar aanstonds trouwen laat.
Met Heer Ferdinand; want daar zullen de ouders geweldig tegen hakketeeren, Doch je moet daar by blyven, als de dief by de bast, om hen daar toe te persuadeeren.
ik hoop dat je zien zult hoe meesterlyk ik voor doctoor ageeren zal.
Ik zal maaken dat ik ’er by ben, als hoofd participant aan dit geval.
Dat moet je doen, om of ’t kwam te gebeuren, dat ik my ergens in mogt misspreeken, My aanstonds weêr op den weg te helpen en stilletjes van achteren in te steeken.
Ik zal op dien haspel passen.
’t Is tyd.
Laat ons naer binnen treên.
Zo raakt men best door de waereld heen.
Het Tooneel verbeeld dezelve straat.
Leonora en Ferdinand uit den huis tredende.
FOei, Ferdinand, foei, men zouw van zulke dingen grouwen.
Gy my te vooren durven leggen van met Hillegond, een burgerdochter, te willen            trouwen!
Word je niet schaamrood, dat gy, een jonker uit het hoog adelyk geslacht, En den huize van Adelbaart, u wilt verbinden aan canalje zo veracht.
Het bloed komt my uit myn voeten tot in myn aangezicht stygen.
Gy in Sinjeur Vettelafoesjes dochter zin te kennen krygen?
Foei, jou schandvlek van onze aloude beroemde stam, Is ’t geen droefheid genoeg, dat ik hier een burgerlyk leeven lyden moet in Amsteldam?
Om dat met het afsterven van uw heer Vader, hoogloffelyker memorie, my zo veel            middelen niet zyn overgebleeven, Dat ik, volgens myn staat en fatzoen, in den Haag aan het hof adelyk genoeg kan leeven.
Maar, Mevrouw, ik bidje onderdaanig, dat ge my eens spreken hoort.
Weg, weg, ik spreek met geen canalje, en ik versta van u geen een woord.
Ik bid, Mevrouw, zo ’t mooglyk is, laat uw oploopentheid toch bedaaren.
Condemneer my, zo ik schuld heb; maar, laat ik u eerst myn gedachten verklaaren.
Spreek dan, maar kort, en wacht u wel, dat gy ’t gezag in ’t minste deel niet breekt, Of denk, dat ik u zal weeten te beletten, dat gy een woord meêr spreekt.
Mevrouw, met uw believen; het staat u zonder twyffel wel te vooren, Dat toen gy den doorluchten Heer Ludowyk Sigismund uw gemaal had verlooren, Wy den boedel met zo veel schulden vonden bezwaart, Dat het aaloud adelyk kasteel van Adelbaard, Met al haar Landerijen, noch al onze meubilen op ver na niet konden volstrekken, Om ons voor onze Crediteuren, die ons attaqueerden, te dekken.