floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Te trouwen, zonder dat de Vader ’t weet, zijn zaken, Die alles watmen oit bedacht te boven gaan En overtreffen.
maar zie ik hem daar niet staan?
Toelopende om hem te omhelzen.
hoe ben ik verblijd door ’t wederkeren.
Hem weigerende te omhelzen.
Al zagjes, laat ons eerst een weinig discoureren.
Verdraag dat ik u mag omhelzen en mijn... GERONTES.
Zoet.
Hoe weigerdge, dat ik de vreugd van mijn gemoed, Door mijn omhelzingen, u mag voor ogen stellen?
Ja, want wy hebben eerst een eitje noch te pellen.
En Wat doch?
Recht op ’t lijf.
zie my te degen aan.
Wat isser in mijn afzijn omgegaan?
Wat daar is omgegaan?
O ja, wat gy gedaan hebt?
Hoe komt’et, Vader, dat gy ’t dus op my gelaân hebt?
Wat wiltge dat hier zou gedaan zijn?
’k Wil niet, dat Hier yets gedaan zou zijn, maar ’k vraag alleenlijk wat Dat gy gedaan hebt?
Ik heb nimmer yets bedreven, Waar door u reden om te klagen word gegeven.
Niets?
Gy zijt wel stout.
’k Steun op d’onnozelheid.
Scapyn heeft niet te min my zo al wat gezeid.
Scapyn?
Ha, hy word rood!
Wat heeft hy konnen zeggen?
t Is hier niet raadzaam om die zaak u voor te leggen: Na huis toe, ’k zal hier strax weêr zijn, maar zoge my Onteerd hebt, ’k zweer dat ik u dan die boevery Wel zal inpep’ren, en voor eeuwig van my jagen, En u niet kennen voor mijn zoon.
LEANDER, SCAPYN, OCTAAF, LEANDER.
My zo te plagen, Een deugeniet!
die om veel redenen behoord Te zwijgen, ’t geen ik hem vertroud heb, zegt het voort Mijn Vader!
maar hy zal my voor dat stuk betalen, ’k Zal hem dien stouten tong noch uit zijn bakkes halen.
Mijn liefste maat Scapyn, wat ben ik u verplicht Voor al uw moeite, en zorg, daar doorge my verlicht, De Hemel heeft u tot mijn bystand uitgekoren.
Ha daar ’s de schelm!
hy komt my recht van pas te voren, Aardsrekel, ik ben bly dat ik u hier ontmoet.
’k Ben u verplicht, mijn Heer, voor d’eer die gy me doet.
Zijn Degen trekkende.
Gy speeld quansuis de Gek, maar ’k zal u dat verleren.
Op zijn knien vallende.
Octaaf, ei laat my doch na mijn begeren, Dien fielt wat rossen.
Hou doch.
Om onze vriendschaps wil wilt hem niet langer slaan.
Mijn Heer wat dede ik* u?
Hem willende slaan.
Hoe durfje dat noch vragen, Geveinsde fielt?
Hem weêrhoudende.
Al zacht, ik zal dat niet verdragen.
O neen, Octaaf, ’k wil uit zijn eigen mond verstaan, d’Ontrouwe streken, die hy my heeft aangedaan Ja ravenaas!
die my dit schelmstuk quamt beleggen, ’k Weet alles, maar ik wil dat gy ’t me zelfs zult zeggen, Of ’k zal, dat zweer ik u, schoon ’t my geen eer aandoet, Die snô Verradery afwasschen in uw bloed.
’k Zal u doorstoten.
zoud gy zo wreed wel wezen?
Spreek dan.
Heb ik u iets gedaan, gy doetme vrezen?
Ja Bengel, ga maar in u zelven, uw gewis Zal ’t u wel zeggen.
’k Weet voorwaar niet wat’et is.
Toetredende om hem te slaan.
Gy weet het niet?
Mijn Heer, ik bidje wilt bedaren, En zijt zo gram niet, ’k zal u ongeveinsd verklaren, Dat ik het vaatje, daar de Spaanse wijn in was, Heb tot den boôm geleegd, en ’k goot een grote plas Van water daar rondom, als of ’t was uitgelopen.
Ha galligbrok!
hebt gy mijn Spaanse wijn gezopen?
En zijt gy d’oorzaak, guit, van al die Razerny Die ’k met de Meisjes had!
Ja Heer, vergeef het my.
’k Ben bly dat ik het weet, maar daar zijn and’re stukken, En gauwdiefs streken, die my vry wat nader drukken, En die ik weten wil.
’k Weet niet dat ik u meer Misdaan heb.
Gy wilt niet spreken.
Mijn Heer, ’t Is nu drie weken, datge my gebood te geven Een uurwerk, uit uw naam, aan ’t hartjen van uw leven, ’k Quam t’huis, het lijf beslikt, en ’t aangezicht bebloed, ’k Zei dat ik op de straat gauwdieven hadde ontmoet, Die my mijns ondanks, fors met slagen en met touwen, Het uurwerk namen; maar ik heb het zelf gehouwen.
Gy hebt mijn uurwerk?
Ja, alleenlijk om te zien Hoet laat’et is.
wat zietmen niet geschiên!
Ik heb een schaplijk knecht, en mag hem wel betrouwen, Doch daar’s wat anders noch dat gy me moet ontvouwen, Daar is al meer verknold, en ’k wil het weten, voort Spreek op, waar wachtje na, nu spreek, of steek de moord.
Gants bloemerharten!
Spreek, of dit ontijdig zwijgen Zal straks tot loon de vrucht van mijne gramschap krijgen; ’k Heb haast, spreek op.
Mijn Heer, ’k heb anders niet gedaan.
Niet anders?
ik weet raad met u. SCAPYN.
’t Heugt u misschien noch, ’t is tien maanden maar geleden, Dat gy, geen kleintjen, van een Bulbak wierd bereden, Die u by avond braaf met stokken sloeg, waar op Gy in een kelder vield, en brakt schier hals en kop En benen stukken, ik was ’t die den bulbak speelde.
Waart gy ’t Verrader?
Ja; alleen om u de weelde, En ’t avondlopen wat t’ontwennen, daar gy moy Ons toegebruikte, die veel liever lang te koy Gelegen hadden, als staâg in de nacht te rennen.
’k Zal ’t wel gedenken, dan gy moetme nu bekennen Wat gy mijn Vader hebt gezeid.
Uw Vader?
Guit.
’k Heb hem sints zijn weêrkomst niet gezien.
Gy hebt hem niet gezien?
Is ’t niet gelogen?
Voorzeker niet, ik heb hem niet gezien met ogen, ’k Zal ’t u betonen met zijn eigen mond en woord.
Ik heb het echter uit zijn eigen mond gehoord.
Met uw verlof, hy heeft de waarheid niet gesproken.
KAREL, SCAPYN, LEANDER, OCTAAF.
MYn Heer, het Heydens rot is even opgebroken, En staat gereed, om met uw liefste, zo terstond, Te gaan vertrekken; zy heeft met haar eigen mond, My aanbelast, dat ik u doch bekend zou maken, Dat gy beletten woud, dat zy haar niet en schaken; Doch zoje ’t geld niet haast en zend, geraakj’er quyt, Twe uuren geeftze u maar.
Twe uuren?
Daar’s noch tyd.
Och beste maat Scapyn!
wilt my behulpzaam wezen, Daar ’s niemand meer, als gy, die my nu kan genezen.
Met een fier gezicht.
nu ben ik beste maat, Wijl ik u nodig ben.
’k Vergeef u al het quaad Dat gy my hebt gedaan, ja zelf noch slimmer streken.
Vergeefme niet met al, maar wiltme slechts doorsteken.
’k Zal bly zijn, zo gy my ter neêr maakt.
Ei, verlaat My niet, en dien mijn liefde in deez’ bedroefden staat, ’k Bid eerder datge my behouden wilt het leven.
Neen, gy zult beter doen den doodsteek my te geven,.
Je bentme veel te waard en kostelijk een man, Die my door goeden raad alleenlijk helpen kan. SCAPYN.
Neen, zeg ik, steekme dood.
Ei, wilt dat laten varen, En denken hoege my best red uit dit bezwaren.
De zaak is redelijk, Scapijn, daar hy om bid, Help hem om mijnent wil, ei doch, vergun hem dit.
Ik meen zijn koppigheid niet langer op te wachten.
Stel doch d’oplopendheid van my uit uw gedachten, En helpme.
’k Bid ’et meê.
’t Affront leid my op ’t hart.
Hoe zoudge my, Scapijn, verlaten in mijn smart?
My, op het onverzienst, zodanig t’affronteren!
’k Beken ’k heb ongelijk, wat kundge meêr begeren?
My voor een fielt en schelm te schelden, en ik weet Niet wat voor tijt’len al te geven!
’t Is my leed.
My met zijn degen door het lijf te willen stoten!
Ik bid vergeef het me, het heeft my zeer verdroten, En zoo ge wilt, ik zal uw bystand op mijn knien Verzoeken.
Nu, Scapijn, wilt hem uw hulpe bien.
Rijs op, maar wacht u van een eerlijk man te honen.
Beloofdge datge my uw bystand zult betonen.
’k Zal daar op denken.
Doch de tijd is kort.
’t Is goet, Maar hoe veel geld is ’t wel het geenge hebben moet?
Drie duizend gulden.
Twee honderd pistoletten.
’k Meen d’oude mannetjes dit geldjen af te zetten; Wat d’ uw betreft de zaak is daar al toegesteld, En d’ uw, hoewel hy noch zo qualijk wil van ’t geld, Zal eens zo licht’lijk om den tuin te leiden wezen, En wat zijn geest belangd, die is noit hoog geprezen, Ik lever u hem voor een zeker soort van lui, Wie datmen t’allen tijd den een of d’an’dren brui Licht diets kan maken, doch dit kan u geensins raken, Want tussen u is geen gelijkenis te maken.
Al zachjes man.
maar sus, wie zie ik daar, Die gins van verre komt; wel hei, het is de Vaâr Van Heer Octaaf, laat ons met hem het werk beginnen, En zien het na den eisch te degen af te spinnen.
Pak u nu maar van hier, en zeg gy aan uw knecht Silvester, dat hy doe, als ik hem heb gezegt.
En dat hy dadelijk het alles klaar ga maken, En dan verwacht ik een goede uitslag van uw zaken.
ARGANTES, SCAPYN.
DAar komt de rochlaar zelfs, ik hoor hem.
Welk een feit Zo weinig overleg te hebben, en beleid, Zo los zijn trouwtje te verquak’len, zonder reden, Zich weg te smijten, ô wat losheid!
welke zeden!
Uw Dienaar, Heer.
Zijt gy ’t?
wel goeden dag, Scapijn.
Gy schijntm’ in mijmering van uwen Zoon te zijn.
’k Beken, ’k voel heftig my in deze zaak ontstellen.
Het leven heeft verdriet en onrust tot gezellen; Mijn Heer, ’t is goed altoos te wezen wel bereid, Ook heeft een wijs oud man my eens een woord gezeid, Dat ik, voor my, noit van mijn leven zal vergeten.
Hy zei, die in huishouding was gezeten, Moest op zijn reis, hoe kort die was, met rijp verstand Bedenken, wat al leed hem komen kon op hand Op zijne wederkomst, hy moest dan vast geloven Zijn huis te zien verbrand, zijn geldkist weggestoven, Zijn huisvrouw dood, zijn Zoon verminkt, zijn dochters eer Geschonden; en indien hem ’t ongeluk zo zeer Niet had geraakt, hy had fortuin dat dank te weten.
Voor my, ’k heb nimmermeer die goude les vergeten, En ik quam niet in huis, of ik was wel bereid Om af te staan met moed mijn meesters toornigheid; Zijn kijven, schelden, en zijn schoppen, bastonnaden, En geesselingen, ’t geen my niet wierd opgeladen, Schreef ik mijn goed geluk daar na met blijdschap toe.
Dat is al wel, Scapijn, maar hoe ben ik te moê Met dees wanschiklijke echt, die teffens om zal stoten, Het huw’lijk dat ik met een ander had besloten?
Ik kan ’t niet zien en heb’er daarom noch van daag Met Advokaten van gesproken, om die plaag Te weeren, en door recht die losse trou te breken.
Geloof my, Heer, gy moet u in die zaak niet steken, Maar zoeken middel om die by te leggen, let Wat in dit land by een proces word opgezet, Gy zult u zelven maar verwarren.
Helpme raden, Wat middel vinde ik best, ik ben’er meê beladen?
Ik meen ik heb’er een gevonden.
uit mijn aart Kan ik geen Vader om zijn Kinders zien bezwaard, Het medelijden heeft derhalven my doen speuren Na middel, om u te verlossen van uw treuren, Ook heb ik steets tot u een teed’re zucht gehad ARGANTES.
’k Ben u verpligt.
’k Heb dan de Broeder hier in Stad Gesproken van dat mensch, waar meê uw zoon, ô schanden!
Getrout is, ’t is een gast, die elk neemt op zijn tanden, Een veugel die’er meêr als tien heeft op zijn schee.
Hy is van ’t volk dat niet zo zeer vervloekt als vreê, Die nimmer spreekt als van vermoorden, en van steken, En niet meêr werks maakt van een mensch den hals te breken Als van een roemer wijn te drinken.
in de praat, Bragt ik hem op den text van ’t huw’lijk, en den staat Waar in het stont, ik zei hoe licht dat wierd gebroken, ’k Heb van uw voorrecht toen als vader meê gesproken, Wat steun gy in ’t proces zoud vinden door uw recht, Uw geld, en vrienden; ’k heb ’t hem alles net gezegt, Tot dat hy eind’lijk scheen te luist’ren na mijn zeggen, Of met een zomme gelds dit niet was by te leggen, Hy zal het toestaan dat gy ’t huw’lijk breekt, wanneer Gy geld geeft, en hem maar de handen zalft, mijn Heer.
Maar zeg, wat eist hy toch?
In ’t eerste groote zaken.
Buitensporigheên.
Nu om aan ’t eind te raken.
Hy sprak niet minder als van duizenden, die vent, Van vijf of zes honderden Pistolen.
Van vijf zes honderden Pistolen!
zo veel Stroppen En Galgen om zijn hals; hoe meent hy my te foppen?
Ik heb ’t hem wel beduid, en honderdmaal gezeit, Dat gy zo mak’lijk niet wierd by de neus geleid, Om vijf zes honderden Pistolen hem te geven, Ten laatsten na veel praats en meenig wederstreven, Is onze samenspraak voleind op dees manier, Ziet, zeid hy, ’t is nu tijd dat ik vertrek van hier Na ’t Leger toe, ik moetm’ uitrusten naar behoren, Dus kan het geld, dat ik van doen heb, my bekoren, Om tegen mijnen dank uw voorstel toe te staan, Maar ik kan zonder paard, dat dienst kan doen, niet gaan, En ik en weet voor my geen paard van dienst te kopen Voor min als zeventig pistolen.
’t Mag zo lopen, Dat ’s al de wereld niet, ik geef het.
Het geweer En harnas moet’er met pistolen zijn, mijn Heer, Dat maakt op ’t minst een som van twintig pistoletten.
Hoe twintig?
als men daar dan sestig by zou zetten, Zijn samen tachentig pistolen.
Net geraân.
’t Is veel, maar evenwel ik zal ’t zo laten gaan.
Zijn knecht heeft ook een paard dat zal wel dertig gelden.
Wat onbeschofter eisch!
hy helpt een mensch aan ’t schelden; Wat droes!
ik wil hem nu niet geven niet een mijt.
Neen ’t is een Jeud.
Mijn Heer; ei geef wat tijd.
Hoe, zouje willen dat zijn knecht te voet moest lopen?
Hy loop vry aan de galg, om zich daar op te knopen, En neem zijn meester meê.
Maar Heer, mag ikje raân, Ziet op een kleintjen niet, en laat het pleiten staan; Geef liever alles om u voor die last te wachten.
Wel aan, ik geef ’t hem ook, maar tegen mijn gedachten.
’k Heb, zeid hy, noch een Muil van noden, om mijn goed.... ARGANTES.
Dat hem de pokken schen, ’t is lang genoeg, ik moet, ’k Moet voor den rechter gaan, hoe zoude ik dat verdragen?
En zal een vagebond my meenen zo te plagen?
’k Zal pleiten, ’t ga zo ’t wil, SCAPYN.
Mijn Heer, ik bidje, hoor.
Neen, neen, ’t is uit, ’k ben doof geworden aan dat oor.
Mijn Heer, ei geef maar een klein Muiltje.
Laat hem lopen, Die vagebond, ik wil hem zelfs geen ezel kopen.
Bedenk.... ARGANTES.
’k Wil pleiten.
Maar Heer, wat ’s uw besluit?
Ik bid u let eens watje wilt, en schei ’er uit.
Ziet op d’omwegen van het Recht hoe veel appellen, En proceduuren u ten eersten zullen quellen, Let hoe veel wolven voort staan gapen naar uw goet, Deurwaarders, Prokureurs, Steboôn, en zulk gebroet, Al volkje, die wanneer ’t hun slechts lust uit te werken, Met d’Advokaten, en de Rechters, en de Klerken, Verbrodden konnen met een streek het beste recht, En maken, eer gy het verwacht, datje onderlegt.
Uw Deurwaarder voor eerst zal valsche Explooten geven: Uit is het Recht, en gy geschonden al uw leven.
De Prokureur zal zich verstaan met uw party, En lev’ren u voor geld.
uw Advokaat, als hy, Met giften omgekocht, zal zich te zoeken maken, Wanneer men pleiten zal, of pleit hy voor uw zaken, Hy zal slechts voddery voortbrengen zonder kracht, En dat uw zaak niet raakt; maar zooge uit al uw magt En alle omzichtigheid des werelds dat kont weeren, Zal licht uw rechter, die men wist de hand te smeeren, Of om een eigen drift, uw voordeel tegenstaan.
Mijn Heer, verlosje van die hel, ey laatje raân, Zy zijn vermaledijt die zich tot pleiten geven, Ja de gedachte alleen van pleiten doet me beven, En zouwme licht mijn zelfs verhangen doen van rou.
Maar zeg, hoe hoog of toch de muil wel komen zou?
De muil, zijn paard, en dat ’t geen gy de knecht zoud geven, Pistolen, harnas, en het geen niet veel kan kleven, Wat kleinigheden, die hy noch aan zijn waardin Betalen moet, die zijn, schoon ’t veel is in mijn zin, Te zamen na zijn eisch twee honderd pistoletten.
Twee honderd?
Voort, voort, ’k zal hem die streek verzetten, ’k Zal pleiten.
Steekje in geen..... ARGANTES.
Maar dan moet Je geld verspillen, ziet ter degen watje doet, Geld moet’er wezen voor het rolgeld, voor d’exploten En procuratien, zo word uw beurs gesnoten, Voor Consultatien, daggelden, Prokureur, Deurwaarder, Advokaat, Steeboo, Solliciteur, Concergie, Klerken, en meer diergelijke gasten, Grijpvogels altemaal omj’ in de beurs te tasten.
Ik raad u houd u uit dat grouwelijk verdriet: Want ’k spreek alwillens uw noch van de giften niet, Die gy, tot vord’ring van uw recht, eerst uit moet tellen.
Kom geef uw man dat geld, dan zal u niemand quellen.
’k Heb by mijn zelven eens de kosten opgetelt, En doetge naar mijn zin, gy zult voor weinig geld In stilte leven, voor twee honderd pistoletten, Zult gy de koppigheid van uwen man verzetten; En let, dan haaljer meêr dan honderd vijftig uit Aan klare winst, indien mijn rekening wel sluit: Behalven datge dan ontgaan kont duizend zaken, En lasten, die een schier het leven tegen maken, Met een heel regiment van smart en zwarigheên, Al was ’t maar om zijn tijd niet lastig te besteên In al de zotterny, en ’t hakkelen en praten, Van lompe Prokureurs, en gierige Advokaten.
Die al uw handel elk voortbrengen in het licht, En zeggen wat hun lust u zelfs in ’t aangezicht: Mijn Heer, eer ik mijn hoop zou op de pleitzak zetten, Schoot ik veel liever uit drie honderd pistoletten.
Ik niet, daar lach ik meê.
Volg gy uw zin, maar ’k houw Van ’t pleiten niet, mijn Heer, zie toe, ik rade u trouw.
Hy zal niet opdoen, en zo diep mijn beurs niet raken.
Zie daar, mijn Heer, hier komt de man, waar vanwe spraken.
SILVESTER, ARGANTES, SCAPYN.
EY lieve wijzme doch waar dat ik best moet gaan Argantes spreken.
Ei waarom, Heer?
’k Heb verstaan, Dat hy van zins is om my in proces te steken, En dat hy ’t Huw’lijk van mijn Zuster tracht te breken.
Ik weet niet of hy die gedachten heeft, doch ’t geld, Het geen gy gaarne zaagt dat u wierd toe geteld, Wil hy niet geeven.
Hou, wat honderd duizend schanden!
De Drommel haal den schelm, krijg ik hem in mijn handen, Ik zal hem hals en rug aan duizend stukken slaan, Al raakte ik op ’t Schavot.
Argantes versteekt zich hier achter.
Hy is’er zo niet aan, Gelijkje meent, en zal u lichtelijk niet vreezen.
Pots tauzend slapperment!
gans bloed!
waar mag hy wezen?
Indien hy hier was, ’k hieuw hem flux den kop aan tween.
Wie ’s dat?
Hy is het niet, mijn Heer, hy is ’t niet, neen.
Maar is ’t niet imand van zijn vrienden of zijn neven?
’t Is zijn doodvijand.
Zijn doodvijand, zegt gy?
Gans bloemerharten!
dat’s mijn lust, zijt gy, mijn Heer, Den Vijand van Argant, dien onbeschoften beer, Hoe?
’k ben’t.
SILVESTER: Hem fors de hand drukkende.. Hou daar, ’k zal als een man met eren, Ik zweer ’t u by mijn hooft, en wat ik meer kan zweren, Dat ik, eer dat den dag ten avond loopt, u zal Verlossen van dien Schelm.
Mijn Heer, maar weetge wel, Dat gy zulk een geweld wel licht’lijk mocht betreuren?
Ik lach daar eensjes meê: ik heb niet te verbeuren.
Ja, maar hy zal zich nu wel wachten, hy ’s bevrind, En heeft veel aanhang, ’k vrees indienge ’t minst begint, Dat hy u met die hulp wel af zal zien te keren.
Dat is mijn eigen lust en uiterste begeren, Dat is het geen ik wens, ’k wou dat ik hem slechts zag.
Hier trekt hy zijn degen en stoot of hy met verscheide personen te doen had.
Al was ’t met een party van dartig, om my slag Te leveren, ’k wensch dat zy hun krachten samen spanden.
Hoe, bloode guilen, hebt gy ’t hart my aan te randen!
Hei wakker, za stoot toe, gelijk an, geen quartier.
Sta vast, dat gaat’er door, hei za, heb ik u hier?
Hou stant, hou stant, of ik zal u de beenen breken.
Holla, wy zijnd’er niet, mijn Heer, dat is verkeken.
Dus zal men leeren die my durven tegenstaan, Dit is maar een begin.
Hoe zal het eind dan gaan?
Kijk hoe veel volks reeds om twee honderd pistoletten, Kapot gemaakt.
Scapijn.
Ik laat me zetten, En wil hem gaaren ’t geld verschaffen.
Dat is goet, Ik ben om uwent wil verblijd dat gy het doet.
Laat ons hem zoeken, ’k heb het geld juist by my steken.
Geef hier slechts, wantge zoud uw reputazy breken, Indienge daar verscheent, na datge een ander man Vertoond hebt, en ik vreez, krijgt hy’er kennis van, Dat hy u noch veel meêr zou pogen af te dwingen.
Maar ik zag gaaren waar mijn geld bleef.
Malle dingen!
Of twijfeltge aan mijn trouw?
Neen, maar.... SCAPYN.
Belo, mijn Heer, Ik ben een deugniet, of een eerlijk man, wanneer Ik u verdacht ben, laat ik liever alles varen.
Zoek vry een ander, ’k wil my daar niet aan vergaren.
Hou daar dan.
Neen, mijn Heer, ik bid vertrouwme niet, ’k Heb liever dat dit door een ander man geschiet.
Nu neem het.
Wilt uw geld my niet te licht betrouwen, Wie is verzekert, Heer, of ik het niet zal houwen?
Vat an, hoe staaje dus.
maar pas wel op uw hoên Te zyn.
Ey rust u, hy heeft met geen gek te doen.
’k Zal u tot mijnent gaan verwachten.
’k Zal niet laten Om daar te komen.
Maar wat sta ik hier te praten, Ik moet den and’ren meê gaan zoeken, by gans bloed!
Zie ik hem gins niet?
’t schijnt de hemel is my goet, En leid den eenen na den and’ren in mijn netten.
’k Meen dat ik hem een bril op zijne neus zal zetten.
GERONTES, SCAPYN.
ô wat een afgrijslijk ongeluk!
Och armen Vader!
och Gerontes!
welk een druk Genaakt u!
Wat zegt hy van my daar zo verslagen?
Och weet ik niemant waar Gerontes is te vragen.
Wat is ’er gaans Scapijn?
Waar is hy om dees smart Hem toch te zeggen.
Hier, spreek op.
Och dit valt hart!
Hier ben ik, hoorje niet?
Waar steekt hy, in wat hoeken?
Ik vind hem nergens hoe ik loop om hem te zoeken.
Hola, ziet gy my niet, of benje blind?
Daar is geen middel u te vinden!
Wat men staat Hier voorje neus een uur, spreek op, nu laat me horen.
Signoor.
Wel, SCAPYN.
Och uw Zoon!
Die is verlooren, En in de grootste ramp des Werelds.
Ik vond hem flusjes heel bedrukt, om ’k weet niet wat Dat gy hem hebt gezegt, waar in gy, buiten reden, My hebt gemengt, hy wouw zijn droefheid wat vertreden, Dies zijn we samen zo de haven langs gegaan, Daar zagenw’ een galei, braaf met de Turkse Maan Verçiert, wel uitgerust.
Een jonge Turk, van wezen, Heel eerlijk, noode ons in, wy gingen zonder vrezen.
Hy reikte ons zelf de hand, en gaf in zijn kajuit Een braaf kolation.
daar atmen ’t schoonste fruit, En dronk de friste wijn, die iemand kan bedenken.
Is dat zo groot een leet, wat kan hem dat doch krenken?
Ja wacht wat Heer, het zal wel komen.
t’wijl men at, Is de galei heel ver gesteken van de stad, En toenze was in ’t ruim, belast hy my te keren, Na land toe met de bood, en daad’lijk zijn begeren Te zeggen, dat hy dus uw Zoon in slaverny Zal voeren naar Algiers, indien gy hem door my Niet levert aan baar geld vijf hondert patakonnen.
Vijf hondert patakons!
wat droes heeft dat verzonnen!
Dat meer is ’t moet’er in twee uuren zijn.
De moord!
Ha schelmsen Turk!
De tijd is kort, gy moet u voort Bevlijtigen, en zo beminden Zoon bevrijen.
Wat drommel deed hy toch in die Galei!
Zy tijen Vast voort, mijn Heer, hoe kon hy denken op die list.
Ga heen, Scapijn, ga ras, eer my die aanslag mist, En zeg den Turk, ik zal hem Schout en dienaars zenden.
In bare zee den Schout op Turken aan te schenden, Wel lachj’er meê, mijn Heer?
hoe dat heeft geen fatzoen.
Wat drommel had hy toch in die galei te doen!
’t Was moog’lijk dus zijn lot.
Gy moet uw trouw hier tonen, Scapijn.
Waar in, mijn Heer?
Men zal het u belonen; Gaa zeg den Turk, dat hy mijn zoon vertrekken laat, En blijf gy in zijn plaats, tot dat ik mijnen staat Heb overzien, en eerst de zomme kan vergâaren.
Bedenkje wel, mijn Heer, hoe zoudge dat toch klaren?
Of meenje dat die Turk zo zot is, dat hy my, Een bloet, zou nemen, en mijn meester laten vry?
Wat drommel had hy toch in die galei te maken!
Hoe kon hy dromen, dat hem zulk een ramp zou naken?
Bedenk wel dat’er maar twee uuren zijn, ei draal Niet langer.
Hoe veel geld is ’t nodig dat ik haal?
Vijf honderd patakons.
Vijf honderd!
durfd hy ’t zeggen?
Het is conscientie werk.
Ik zouw ’t den Turk gaan leggen Op zijn conscientie.
Maar weet hy wel wat het is, Vijf honderd patakons?
Wel ja hy, zoo ik gis, Twaalf honderd gulden en noch vijftig.
Kan ik ’t dulden?
Meend die verrader dat twaalf honderd vyftig gulden Hier leggen op de straat!
Zy kennen recht noch reên.
Wat Drommel had hy toch in die Galey te treên!
Het is wel waar, maar wie weet alles van te voren: Ik bid u repje wat, ’t is anders heel verloren.
Daar is de sleutel van mijn geldkas.
Gy kont die oop’nen.
Wel dat geeft ons goeden moed.
Ter slinker hand zult gy de zolder sleutel vinden.
Gy zult al het goed in eenen bondel winden, En ’t op de Luizemarkt verkopen dat daar legt In onze kist, dit zy het losgeld.
Benje slecht, Mijn Heer?
dat tuig en zal geen honderd gulden halen Alsamen, en gy moogt alleen twee uuren dralen.
Wat Drommel deed hy toch in die galei!
’t Is praat Die hier niet helpt, bedenk hoe na het met u staat; De tijd gaat voort, en gy zult uwen zoon ontbeeren; Helaas, mijn goede heer!
Ik kan uw smart niet weeren, Ik zag u dan voor ’t laatst, en op dees zelven tijd Valt gy een Turk ten roof, en raakt uw vryheid quyt.
De Hemel tuig, dat ik my queet naar mijn vermogen, En wortge, ô smart!
niet uit uw slaaverny getogen, Wijt dat de kleine liefde uw ’s Vaders, en niet my.
Scapyn, ik ga om ’t geld, en kom u daadelijk by.
Gezwind, mijn Heer, ik vreez dat ik te laat zal komen.
Vier honderd Patakons is d’eisch?
Gy schijnt te dromen, Vijf honderd is het.
Is ’t vijf honderd?
Al weer Die woorden?
haastje maar.
Wat moest hy daar juist wezen?
Dat is wel waar, maar maal niet langer, of ’k zou vrezen... GERONTES.
O gruwelijke galei!
houw daar, ik wist niet dat Ik onlangs zo veel geld aan goud ontfangen had.
Men zal het my zo dra niet roven.
Nu aan ’t lopen, Voort los mijn zoon.