floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
daar door in geenige deelen verstaan, den inhoude van dien te auhoriseeren ofte te advoueren, en veel min de zelve onder Onze protectie ende bescherminge eenig meerder kredit, aansien ofte reputatie te geeven, ne- maar de Supplianten in kas daar in iets onbehoorlyk zoude mogen influeeren, alle het selve tot haren laste sullen gehouden wesen te verantwoorden, tot dien einde wel expresselyk begeerende, dat by aldien sy desen Onzen Octroije voor de zelve Werken sullen willen stellen, daar van gene geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie zullen mogen maken, nemaar gehouden zullen wesen het zelve Octroy in ’t geheel ende zonder eenige Omissie daar voor te drukken ofte te doen drukken, en dat zy gehouden zullen zyn een exemplaar van alle de voorsz: Werken gebonden ende wel geconditioneert te brengen in de Bibliotheecq van Onze Universiteit tot Leiden, ende daar van behoorlyk te doen blyken.
Ende ten einde de Supplianten dezen Onzen Conzente ende Octroije mogen genieten als naar behooren: Lasten wy allen ende eenen ygelyken die ’t aangaan mag, dat zy de Supplianten van den inhoude van desen doen, laten en gedoogen, rustelyk, en volkomentlyk genieten, en cesseerende alle beletten ter contrarie gedaan.
Gedaan in den Hage onder Onzen grooten Zegele hier aan doen hangen den XIX September in ’t Jaar onzes Heeren en Zaligmakers duyzent zes hondert vier en tachtig.
De tegenwoordige REGENTEN van de SCHOUWBURCH, hebben het Recht van de bovenstaande Privilgie, voor dit Kluchtspel, vergunt aan d’Erfgenamen van JACOB LESCAILJE.
In Amsterdam den 16 November 1684.
Klaartje, Voordochter van Iochem Kraag.
Angniet, de Meid.
Machteld, Vrouw van Iochem, en Stiefmoer over Klaartje.
Jochem Kraag, Vader van Klaartje, en Man van Machteld.
Katrijntje, Dochter van Iochem Kraag en Machteld.
Aaltje, Moeders Suster van Klaartje.
Kasper, Vader van Machteld.
Hindrik, Swager van Machteld.
Lulof, Broeder van Machteld.}
drie Moffen.
Procureur Vlierboom.
Olfert, een Smit.
Dit Klugtspel speeld nae malkanderen af in de Kamer vanIochem Kraag.
KLAARTJE, ANGNIET.
Met een spinnewiel en braituig.
ANgniet, Angniet, hoor je moeder ook?
ay wiljer wat op lette?
Hoe ver benje al Klaar?
De klink is gedaan, nou zel ik de hiel gaan zette.
Ay luister wat toe Angnietje, of je ze ook verneemt of hoort.
men dunkt dat ik ze daar hoor spreeken!
Neen, dat is het volk hier naest in de poort.
Meid, meid, datze je betrapten, hoe zoud’ er op je land wajen; Je moest ’s morgens wat vroeger opstaan, dan zouje wat meer beschieten metje brajen.
Maar waarom doeje dit nou?
Om een duit of een oortje te hebben, ik kryg van niemand anders een speld.
En als ik zo buitens tyt niet een stuivertje won zoo liep ik altoos zonder geld; Daarom wil ik wat hebben, ik moet ’et op die wys zelfs zien te winne.
Angnietje, ay moer, wilje een knotje of twie veur me spinne, Dat’et wat op de klos komt?
want zo ze’t merkt ik vreezer veur zo zelze men slaan.
Maar Klaartje!
zou ik veur jou gaan zitte spinne, en laeten men eigen werk staen?
Hoe zou dat ofloopen?
daar durf ik altoos niet van droomen, En ik wou je wel gaeren helpen ook.
Nou doed et Angnietje.
Ja wel ik weet niet ze mogt op ’t mat koomen, Hoe dan toe?
ik wist met jou altoos mijn leven gien raad.
Daar het et noch gien nood van,’t is altoos wel omtrent negen uuren eerse op staat.
Ja wel mijn hart doet’er men zeer van zoo alsje van ’er verdrukt word en geslaagen.
Wat zel ik ’er tegen doen?
’k heb immers niemand niet daar ik mijn nood tegen durf klaagen.
Kom ik by men vader die slaat ’er ook op, en wil hebben dat ik al zel doen wat ze men gebiet: Zo weetze hem op te rokkenen, en doen ik het dan niet, Zo heb ik zo veul van hem als van haar te lyen.
Ja wel datje mijn bestond, ik mien dat ’et anders zou gaan, zo zou ik veurje stryden.
Nou Klaartje, je moet zo onverduldig niet weezen, ik mag niet zien datje zoo schreid; ’t Is wel een Turk van een Stiefmoer, wat isse van te veuren meer eweest als een slegte meid, Die met er duffelse rok hier aan de Kampersteiger is koomen te lande; Maar dat hebje van die Moffinne, komenze iens vrouw te worden ze maaken ’t elk ien te schande.
Och had ik mijn moeder meugen behouden, wat waar ik gelukkig geweest, En mijn vader moet ook genoeg lyen, ’t is altijd jou ouwe rogchelaar, waar komje nou weer van daan jou dronke beest.
Maar veur wie benne die koussen.
Veur men Peet Aaltje, ze zelder men een paar opgelapte schoenen veur koopen.
Zien ik ereis aan myn voeten gestelt zyn.
Wel is ’t mogelyk, ze laatje ook wel schandelijk loopen!
En heur Katrijntje is altijd even kostelijk, fiertjes en net.
En wat lijk ik er by?
Wat zou j’er by lyken, een arme beedelaarster een olyke slet.
Nou Klaar ik durf niet meer, ’k schei’er uit met spinne.
ANGIET, KLAARJE, MACHTELD.
MACHTELD.
Zo dat’s goet, schei jy lui der uit, nou zel ik beginne.
Jou olyke vod als je bent, ziet zo zel ikje havenen.
Zit men hier en breid, En laetje een ander veurje spinne?
wel je hebt’et samen al hiel wel overleid.
En jy sletvink, ’t is wel een turk va een stiefmoer; wat heb jy op de duffelze rok te zeggen?
Dat ik me niet ontzag ik zouje die beusem zo tusschen hals en nek leggen Dat’et je heugen zou, jou sleeplende, jou mal Annes postuur.
Hoor Angniet, jy meugt van desen dag wel omzien nae een andre huur.
Dat hoefje gien twie maal te zeggen, ik ben ook niet van ’t zin om langer te blyven.
Alle dagen dat kreng in ’er boosheid te styven, Dat en diend men langer niet, daerom meugje wel gaen wandelen al was ’t van deesen dach.
Geeft’et my voort hier datje breid; ik geefje daadelijk noch een slag Datje daar heen rold, kom ik je weer op de huit je meugt wel schrikken en beeven.
Veur wie is dit nou?
Veur me peet Aaltje.
Veurme peet Aaltje, bruid heen naeje peet Aaltje toe, en laet die je de kost geeven.
Van dat kanalje komt et me van daen dat ik met men man zomtijds niet wel huis en houw.
Maar ik weet ’er men weer deur te redden; ben ik zijn meid geweest, nou ben ik zijn vrouw; Nou wil ik het na mijn zin hebben: maar dat stinkend aas is oorzaak datwe zomtijts niet wel leeven.
Ik zel jou vader roepen, e Jochem Kraag, e Jochem Kraag.
MACHTELD, JOCHEM, ANGNIET, KLAARTJE.
Wat isser te doen vrouw?
waerom huilje Klaar?
Dat ik er wat geroskamd heb, is daer wat aan bedreven?
Gants niet, als et der nae maakt zo mach ik wel lijen datjer je met fatsoen tegen steld.
Wat het ze dan weer gedaan?
Wat zouze gedaan hebben; je dochter breid kousen veur de lui om geld.
Kousen veur de lui om geld?
Ja kousen veur de lui om geld, gelijkje daer ziet; daer vind ik die twie labaijen Moytjes by menkanderen zitten, en terwijl Angniet veur’er spint, zit zy’er by te breyen.
En noch en kend jou dochtertje er leeven niet verkerven, wat verdriet dat mer van lijd; En ziet, in plaats van te spinnen, zo ontsteeld ze men die kostelyken tydt.
En dese kousen bennen veur er Peet Aaltje, jou snaar, die schijnheilig, die niet doet als maar onrust brouwen, Daar dat kreng d’oorzaak van is.
Is dat waer, kom daer zel ik ’er iens veur of touwen.
Zo, dat doed men goed in mijn hart, ja ik groei’er in een hand dik spek.
Och vader, vader, slaat men doch niet meer.
Ja zo, raak maar wat, of ik kom jou selfs op de huit.
Durfje noch spreeken, houd men de bek Of ik geefje noch meer.
Och het doed me zeer in mijn hart, of men ook wel meer zou lijen kennen?
Zo moestje alle dagen koomen, men zou ze dan wel wat beeter aan de hand leeren wenne, Maar je bent’er te mal mee.
Voort nae binne, en ziet nae Katrijntje, ’t zel tijd wesen om nae school te gaen, Wat, zel jy de kop schudde?
al is’er je vaar by zo zel ik ’er byget op slaan.
Maar vrouw, hoe meugje zo hart teegen ’t meisje wesen, je maakt immers meer woorden als ’er behoeven.
Ik wilze na mijn hand zetten, of ze zel noch al meer van mijn vuisten proeven: Hoe na wouje wel dat ik je dochtertje op een stoeltje met een kussentje zette, en diende zulk een vuylneus, zulken fatsoen?
Hoor, als ze het verdiend zo zel ikze bestraffen.
Ja, jy zoudze bestraffen, dat loof ik wel, alsje wist dat je ze gien zeer zoud doen; Jy bederftze in de grond, met ’er zoo dartel en brooddronken op te trekken.
De luiden spreekender schand of, ja ze zellen op ’t lest noch met ons spotten en gekken Dat ze zoo weeldrig word opgebracht, en dan stijft mense noch in ’er boosheid over de spyt dieze men aandoet.
JOCHEM, MACHTELD, ANGNIET, KLAARTJE, KATRYNTJE.
KATRYNTJE.
Och moeder, moeder, Klaar het me daar e stooten dat ik viel, en ze schopte me met de voet.
Is dat al weer aan, ja wel ik drink myn bloed, al myn leeden Zijnder van ontsteld; jou kreng, krijg ikje onder myn kluiven, met voeten zal ikje treeden.
Kom jy hier myn hartje, myn verschovelingetje, jy word toch van elk verstooten en veracht.
Heb jy ze geschopt Klaar?
Och neen ik zeker niet vader, ze viel van zelfs, en doen heb ik ze opgenomen hiel zoetjes en zagt.
Zo isse dan van zelfs gevallen vrouw, en dat kon immers d’andre niet gebeetren.
Van zelfs gevallen, Ian gat, bemoei jy je maar met je broek op te veetren, Wat heb jy toch te zeggen?
jy zelt’er mijn mê laten omspringen, verstaje dat?
Zien ik het niet alle daagen veur mijn oogen datze ze knijpt en stoot?
geen vinniger ding iiser in de stadt, En dan zou men noch niet een Woord meugen zeggen, maar alles moeten verdragen.
Loop nou vry weer na Peet Aaltje je snaar, om je nood daar te klagen, Ik mien kryg ik ze onder myn kluiven dats’er van hebben zel, ’k zelze niet ontzien al wasse alle mans schrik, Zy mach’er met heur huis bemoeien, hier heeft niemant wat te zeggen als ik.
Dat ik ’er me niet met kracht teegen zetten, ze zoud hier ook wel willen gouverneeren.
Ben ik van te veuren je meid geweest, nou ben ik vrouw en voogd, nou wil ik het na mijn zin regeeren.
Maar vrouw beliefje me wel een stuiver vyf zes aen klein geld te geeven, ik zou iens na den Dam gaen?
Neen dat belieft me niet te doen, al drinkje van den ochtend gien brandewijn, dat sel al lyke veel weezen, Jy zeld t’huis blyven, en ondertusschen de wortelen schraapen, en de pietercely verleezen, Tot dat de meid’er werk heeft gedaan, en alle ding is uit de weeg, En dan zelje saamen turf of laaten, alle bey de bakken benne leeg, Dat zelje doen.
Kom mijn hertje wil jy met moedertje gaan, die zel jou razyntjes koopen.
Machteld en Katrijntje binnen.
Hier staan ik schoon afgeregt, hoe of dit eindeling noch of zel loopen?
’t Is niet langer om te lyen.
Te lyen Seigneur?
ik weet niet hoeje ’t langer verdraagen kan!
Zou ik’er men niet teegen zetten?
wel wat is tog een vrouw teegen een man?
Daar is iet onder de hand, kryg ik ’er dat deur, ik meen dat ik ze op een andere wijs zal dwingen, ’t Is nou al op zyn hoogst geweest, ik hoop ’er deezen dach noch zo klein te doen zingen, Dat ze zo gedweeg zel worden als ’t alderminste kind.
Zulken beul alsze over dat kind is, en zulken voogdy als’er wel onderwind, Ja wel Seigneur, als ik het zie, men hart schijnt’er me van te breeken.
Angniet daar word gebeld.
’t Is Peet Aaltje Seigneur, die wou je wel iens spreeken.
Datze maar binne komt.
JOCHEM, ANGNIET, KLAARTJE, AALTJE.
Wel hoe vaarmen hier al?
hoe staet Klaar daer zo bedrukt?
wat isser nou weer in de weeg?
Nou, je wijf word wel spytig, ik kom’er daer tegen achter ’t stadhuis, in de Gasthuis steeg; Mit zo ze me ziet, keerdz’er hoofd om, kwanzuis of ze me niet wou kenne; Ik dogt loop heen jou verbruide Moffin, daer zynder wel andere die beeter in’er eene lit benne Dan jy in je hiele lyf, daer ik by koomen mach; jawel als ik ze zie zo ben ik ’er van ontsteld.
Dat ik zo de Juffrouw moet zien speelen van mijn susters goed, en hebben altyd de handen vol geld, Daer ze anders niet mee doed dan alle kostelykheid veur heur en ’er kind te koopen, En ziet deese iens gesteld zyn, ja al gingze om een stuk, zo konze niet arger loopen.
Och peet Aaltje, ze het me weer zo geslaagen, ’t is niet om uit te spreeken wat ik wel ly.
Ja wel mach men zeggen, krygen de kinderen een stiefmoer, ze krygender een stiefvaar by.
Wat hebje een juweel van een vrouw onder d’aerd!
En wat heeftze jou digt en warm laten zitten; Hadje zulken spilpenning gehad, hadje niet al lang moeten gaen delven en spitten!
Daer ’t ligt noch toe koomen zel, want deeze stelt ’et ’er puur op aan, Wie weet watze heur kaalen hoop in’er land wel toezend, ’t moet immers alles deur ’er hand gaen: Zy is miester van de kas, en als sy spreekt moet jy swygen, En wilje een stuivertje hebben je moet et immers beedelens wys uit ’er hand zien te krygen.
zou ik een man weesen, en laeten me zo overheeren van zulk een fatsoen!
Ik zouw’er wel zulken kappeson op de neus zetten, dat ik wel geloof dat s’et niet meer zou doen.
’t Doed men in mijn hart zeer dat ik ’et kint zie, zo zoober en armelijk is ’t in de kleede.
Hoor Sus, daar ik je laast van heb gesprooken is nou klaar; we zellen nou een hiele andre weg in treeden, Nou zel ik ’er op een andere wijs aan boort koomen, en zoze niet met goedheid en wil, met geweld.
Ie bent van conscientie weegen schuldig datj’er met alle kracht teegen steld.
Gae jy nou maar weer heen, want komt ze t’huis terwijlje hier bent, als botter in de pan zo zel ze raazen.
Dat ’s wel, ik zelze in wachten, ik laat my zo licht niet oversnorken en verbaasen.
JOCHEM, AALTJE, KLAARTJE, ANGNIET, MACHTELD, KATRYNTJE.
Angniet was is dat te zeggen dat de vis niet over en hangt, noch dat ’er gien vuur aan leid?
Juffrouw, Seigneur is met Peet Aaltje wat belet geweest, anders had ik ’er hem al van gezeid.
’t Is noch tijds genoeg voor de vis vrouw, ’t is wel meer gebeurd datwe iens ten eenen of ten half tween aaten.
Jy zou doen dat ik jou belast had, in plaats van hier je tijd met een ander te staan verpraaten.
Dat ik te zeggen had was noodig, en als ’t my gevalt zo kom ik al weer, verstaeje dat?
En dan zel ik je wel zo dryvende by den arm nemen, en wyzen je zo met eene het vierkante gat.
Jy mijn het vierkante gat wyzen?
jy halfblanks Juffrouw?
zo moestje al daadelyke beginne, Ik mien dat ik jou die Haselunze kop zo murw zou beuken, datze van buiten gesteld zou wezen als van binnen; Wat hier al mee kornet mutzen wil!
ze lijkt de malle Princes wel, of zo een Vastelavonds koningin; Schud de Juffrouw iens uit, wat zelze wezen?
een vuile stinkende Westfaalse Moffin.
Jou turkin alsje bent, die hier op een stroowisch is koomen dryven, noch voor zoo weinig jaaren.
Aanschouwt deeze twie iens by malkanderen!
ist ien niet een kermis popje, en ’t ander of ’t op de brug zou gaan zitten om duitjes te gaaren?
En deese nieuwbacke Madam beeld’er noch wel in dat s’et puikje is van Amsterdam: Maar ofze wel een hemd aan ’er gat had, die schooibrok, toen z’er in kwam?
’t Zyn noch al mijn susters kleeren die ze daar draagt.
Ja dat zynze, tot jouwer spijt, dat mag jou niet gebeuren.
Jou dronke swijnaris, had ik je veur de deur, ik zouze aan flenters van je gat scheuren.
Angniet, geeft me daar de puthaak of de beusem, voort zeg ik her uit, her uit.
Mijn lieve scharrebiers Juffrouw, ik vraag veel naeje beuzem, die vuisten passender op, kom ikje maar opje huit Ik mien dat’et je heugen zel, kom volg men maar, komt’er maar buiten.
Aaltje binnen.
Al die ruisje komt door dat vuile aas, ze zelder ook zo dryvende uit, al zou ik ze t’avond buiten de deur sluiten; Ik wilze onder mijn oogen niet langer zien.
Noch zoo haastig niet vrouw, wy wagten noch wel een dag of dry.
Noch zo haastig niet?
en ik wil ’t zo hebben, laaten we nou eens zien wieder voogd zel wezen, ik of jy.
Durf jy zeggen noch zo haastig niet?
wel het zou schier schynen of hy mijn zou beginne t’overheeren; Maar daar zel ik veur wesen, jy zeld na mijn luisteren, en ik wil na myn zin regeeren; Verstaeje dat Jochem Kraag?
Ja ik kreun me daer niet eens aen, of jy daer wat legt en preuteld en gnort.
Maar vrouw, men dunkt dat’et al hoog genoeg is, men moed ook niet maken dat een goed man kwaad word.
Een goed man kwaad!
ay kijk e reis, onse drooge Jorden wil ook al wat zeggen.
Wel het scheeld me niet veul of ik hem niet daadelijk over mijn schoot wil leggen, En strijke hem de broek of, is ’t niet of ik daer een braef kaerel heb?
maar ik weet best wat hy my veur een last is; Wat zou hy weesen, een voose raap daer niet een zoete beet aan vast is.
Angeniet dekt de taafel, al genoeg hier van, we zouden zo de middag wel vergeeten.
Zellewe de vis noch kooken Juffrouw?
Neen, die zellewe morgen middag eeten.
Daar staet wat rystenbry op ’t vuur, en dan isser noch een stukje vleis, zet ’er dat by.
Kom hier Katryntje, kom hier mijn hartje, zit jy aan moedertjes zy, Jy zeld een kopje met zuiker en pypkaniel allien hebben: hoe geeuw je zo, het myn hartje niet genoeg geslaapen?
Klaar, wel spreekje niet?
Wat beliefje moeder?
Daar is een duit, haal een bolletje in de kommeny om de pot uit te schraapen.
Veur wie snyje al dat vleis?
ik loof datje miend dat ’er gien deurkomen aan en is, houd op ereis.
Dat is veur jou en mijn, en dat is veur Katrijntje; en dat is veur Klaar.
Veur Klaar?
dat hoeft zo net niet, den dag zel wel om komen al eet zy gien vleis.
Bekommer jy je daar niet mee, dat hoefje niet iens te beginne.
Hou daer Klaar, kluift men die bientjes schoon of, en gaat men dan voort weer op je gat zitte spinne, En eeter men wel brood toe.
Daer word gebeld Angniet.
Juffrouw daer zijn drie Hannekens, ofze komen beedelen dat weet ik niet, zy blyven al staan, Ik heb al drie maal ga voorby gezeid, en ze willen noch niet voort gaen, Ze willen de vrouw spreeken.
Ik kom, wel wie of hier nae my mag komen vraagen?
Och ’t is mijn vaeder!
wellekom broer, wellekom swager; wel kom jy noch over in je oude daagen?
JOCHEM, MACHTELD, KLAARTJE, ANGNIET, KATRYNTJE, KASPER, HINDRIK, LULOF.
KASPER.
Bist doe dit Mette?
i behud uns, doe likste wol ein eddle Jomfer, hoe komster toe, mi vrugt’er van, Und dit luttek Jomferken is dat diens?
Ja vader, dat is mijn kind, en dat is mijn man.
Nou hietje ze niet wellekom man?
Wellekom schoonvader, wellekom swager.
Wat kanailje komt my hier te vooren?
Mien Hern, wie zund altzammen arme luden, wir habben alles durch den krieg verloren.
Der Bischops volker haben uns nakt und blut gemacht, wi haben nichts um von te leben, Doorum mutten wi de gutte luden anspreegen, datse uns ut barmhartigkeit wat geben.
wat wol mien olde vrauw up heuren, wan ik ’er seg dat ik uns Mette geseen hoob in zolchen stoot; See wold wol bald uverkommen, moor aber an reisgeld wolter mangeln, door toe weeten wie kein rood.
Wie haben elk wol ein half stieg doolder verdiend, mit etliche kampen gras toe sniden, Moor dat mutten wie bit up de harfst verwooren, um spek und wursten to kaupen, sonst wollen wi toe winter gebrek lieden.
On dan kummen wi ankummend summer weder, on seen wat unser lieber Herr uns dan wedder geft, Wi sind in unser armude wol to vrede, hoe ubel und bitter dat ’et us treft.
Mien Herrn wi danken dy oet grund unsers hertzen, vur die tyn doolders, die wi wol haben gekregen, Und vur die hosen, den Hemmel wil dig wedderum geeven sinen zeegen.
Mien liber Her, wi hadden ’t zo nuddig, und kam uns so wol, dat seg ik di vorwaar.
Maar vader hoe praatje zoo wild, men kan je niet verstaan, je vald van ’t ien op het aar.
Noe wollen wi wedderum vort, mi verlangt no min vrouw, zi is by no blind, on kan luttik hooren; Wi wollen tovend uver Meppen, est uver Swol wedderum noor hoes vooren.
Moor mi verwunderd van uns Mette, duske Jomfer!
ze liekt uns Drostinne wol, jo voorwoor.
daar heb ik iet gehoord, nou kryg ik een galg in ’t oog, dat klinkt men al wonderlyk in ’t oor.
Maar ben ik daar niet aan een schoon geslagt geraakt?
mag ik daar niet wel op stoffen en brommen?
Hoe vaart je vrouw, Hindrik, zelze haast weer wat jongs hebben?
HINDRIK.
I jo, dat geiter al wedder up hen, ze wol bald alle stund in de kraum kommen, On uns luttik Geert dat werdt ein hupse meid, ze ken spinne wie ein blixem, so geit ’et von er hand, On wan wi oet te dorschen goon, zo wilze altyd met, on dan nemdze de swine te wagt, in de barch schur op ’t land.
En jy Lulef, zel jy ook niet haest aan de meid?
LULEF.
O nein, wat wol ik mit ein wief mooken?
Ik heb io warkx vur mi genoeg um an de kost te rooken.
Proot mi von gien wief, door hold ik goor nichts van.
Hi wol von di doolders nigt scheide, door scheldt et him an, Hi stoopelt den al up den anderen.
Ou door meugste wol von swigen.
Wat wol ikze stoopelen, ik ken jo zo vul nigt bekommen dat ik ein himd an ’t lief, un ein poor schuen kan kriegen, On proot i dan nog von ein wief?
neen, wan ik door van heur, zo word mi kel.
Moor uns Geeske wol bald mit uns nobers zun hielken, Girrit von Kniphouzen, sniders gezel.
Un dan wollen zi to zammen uverkumme.
Dat’s goed, laeteze dat doen, ze kenne hier wel logeren.
Dat zal zeker wel leugens wesen, al zou het onderst boven keeren.
Kom vader, lustje niet wat te eeten?
kom broer, kom swager, zit an allegaar.
Ijo, uns lust wol wat te etten kind, want ’t man geurloft woor.
Wel zou ’t niet, je bend by niemand vreemds, veur wie zouje schroomen?
Man, snyd’er elk een goed stuk vleis, nou eet hartelyk, het moetje altemaal wel bekommen, En alsje weer over komd, soo spreek maar weer aan, veur wie zouje beschaamd zyn?
Angniet, daar is de sleutel, tapt een kannetje wyn.
Vader ik brengje reis.
Door dank ik di veur min kind.
Drinkt dat iens schoonjes uit.
Ijo, dat wil mi wol bald in ’t heuft stiegen.
Swoger het geld di, ô dat smekt mi, Mette ik wol dien olde meume wil ein stuxke toewinschen, wan zi ’t man mogt kriegen.
Geluk swager.
Door dank ik di veur, Hindrik het wol di ein mool gelde.
Lood dat man aangoon, wi hoben in lang door nigt von gehad.
Woe steit dat dierken door zo trurig?
Dat is men mans veurdochter.
Klaar, voort na binne, en gaat men zitte spinne op je gat.
Kom jy hier myn hartje, wil jy op moedertjes schoot zitten, jy zeld ereis wyntje drinken.
Die versmaatheid is niet langer te verdraagen, ’t is of men ’t bloed uit men hoofd in men toonen gaat zinken.
Nou vader, drinkje roemertje uit, en eet noch wat, ’t komtje zoo niet veur al den dach, Darom tast maar toe altemaal terwyl’tje gebeurn mach.
Dat doen wi jo al.
No Hindrik doe most eins up de schalmei bloosen, wie wollen eins oet den trueren zingen, On uns Voor sol met, wie mutten ein lustig somen herum springen.
Noe dat geit dan oon.
Sy zingen en dansen te gelyk.
Door gink’er soo hupsen moogdelin fijn, Zo verre dullen aan genne grun heiden, Ein landesknecht sprak’er bruns moogdelin, Woor wil i doch hen?
wild mit mi riden, Du bist in gevoor, Het bosch is noor, De nacht komt oon, ik wild di bevriden.
Hy zetteze achter al up sin poord, Und redder al met in verre landouwen, Al vure zin Voders slot vermoord, Und sprak, ö eddle schunne jonkvrouwc, Door isser mien pand, Kom geftmen dien hand, Ik wol dig vur mien Her vadder trouwen.
Noe Mette, noe wold bald unse tit warden.
Je hebt noch tyts genoeg, hoe ben je zo ongerustig van geest?
Is dat niet een schoone bedelaars trein?
ze stinken of ze in gien ses dagen uit de bolster benne geweest.
Noe swooger wi wollen di bedanken, und den Hemmel wol die doesend fould wedder geven, Wi wollen die up de harfst ein hupse schink toe senden.
Al doeje dat niet, daar is niet aan bedreve.
Hindrik is al uns gutje by den andre.
I jo het steit hier alles bi mekoor.
Noe swooger heb grooten dank, on doe ook Mette, we kume wol eins wedder up ein ander joor.
Ein versoek hadden wi noch wol Her, ofter nicht vur illik ein old himd overig woor, on ein poor olde schune um rnit toe loopen?
Ja toeft wat; hou daar, en gaat veur uit na den Dam, ik zel je elk een paar nieuwe koopen.
Her, heb doesend on doesend mooi dank, on di ouk Mette.
Angniet, neemt de tafel voort op, en laat al je ander werk zoo lang staan.
En jy zeld t’huis blyven, want zoo lang als ik uit ben verstae ik niet datje een voet buiten de deur zeld gaan.
Heb ik je niet gezeid vrou, dat’etop zyn hoogst was myn langer dus te trotzeeren?
En nou zel ’t myn beurt iens worden, nou zel ik het na myn zin regeeren.
Jou vuile moffin daarje staat, bruit heen met alje schoibrokken aen de wind, En ’t scheelt men niet veul of ik schopje zo dryvende de deur uit.
Jy myn buiten de deur schoppe?
Ja ik jou, sletvink, en ook jou kind.
Hy zou noch wel kwaat kenne worde!
Kom hier myn Jochemtje, latewe de peis weer maaken.
Blyfme van men lyf, of ik zelderje ien geven die zoo wis zel raaken Datje daar heen rold, zou jy hier zoo de baas speulen, en krygen ’t linnen uit de kas, En geeven dat aan je berooide kalen hoop, wel ’t zou wel lyken of ik ’er niet iens en was.