floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
En buiten dat, wat loopt ’er meenig hier en daar, Met koorden op den rok, die, eer men ’t werd gewaar, Tot groote Meesters zyn in korten tyd verheven, Door hen een Nicht, of Meid, ten huwelyk te geven.
Dat moetje weeten, die een groot Heers Nichtje troud, Of met Sinjeurs matres zich zelf te vreden houd, En zich niet schaamd om in het groote gild te treeden, Dat die wel haast een braaf officie zal bekleeden.
En deze gasjes zyn wel meest zo gedresseerd, Dat men door haar wel haast by fraaye liên verkeerd.
En lukt het my, wat heb ik minder te verwachten, Als goeye dagen, en gemakkelyke nachten.
Een halleffleetje, ô!
dat zal het my wel doen; Dus worde ik, op een sprong, een man van goed fatzoen.
Maar, zoetjes wat; ik zou myn tyd hier wel versnappen; Ik mag gaan zien eens uit een ander vat te tappen, En gaan na Arlekyn, op dat hy my eens zeg, Hoe dat ik, na zyn zin, het werk best overleg.
Dat zoppig peertje blinkt my reeds al in myn oogen.
Maar was’er een dukaat of tien voor afgevlogen, Dat zou het zaakje niet verbrodden, zo ik mien: Doch heb ik het belooft, zo moet het ook geschiên.
ALCIDES, LAURA, COLOMBINE, MEZETYN, KAPITANO.
Sta, Mezetyn.
Waar is uw Heer?
ik moet hem spreken.
ik ben uit zyn dienst al meer als twee paar weeken.
ALCIDES.
Wol, weisser ier dan nicht wo men iem vinden kan?
Licht in de Opera, Heer, daar houd hy wonder van.
Te meer, wanneer dat hy zyn Wissel heeft ontfangen, En ’t is nu postdag.
Hoor, ik heb op ’t hoogst belangen Om hem te spreeken van een zaak..... MEZETYN.
Ja, ja, ik weet, ’t Is van ’t horlogie, dat hy laast vermaaken deed Voor u, en door een dief is uit zyn zak gestolen.
Hool iem der deibel, vrund, das zunt, das zunt man kolen.
Dat loof ik ook.
Gaat, zoekt na hem, tot gy hem vind; Brengt my bescheid, en wacht van my uw loon dan, vrind.
ALCIDES,* LAURA, COLOMBINE, KAPITANO.
COLOMBINE.
Mejuffer, met verlof, ’k zie daar Rozette komen.
* LAURA.
Die snode feex verwekt in my veel schrik en schroomen.
Ik ga; vaar wel, myn Heer.
Madame, bleib doch staan.
Neen; Kolombine, volg, en laat ons spoedig gaan.
Dâ komt das aartig ont potzierlich vrouwentzimmer.
ROZETTE, ALCIDES, KAPITANO.
ROZETTE.
Die Juffer denk licht dat ik hier haar licht betimmer, Doch ’t is’er ver van daan; ik kom alleen maar hier, Om u te vragen of gy wilt het minnevier Van Heer Horatio zien blaken uit zyn oogen, En hoe hem Cinthia heeft door haar schoont’ bewoogen?
Staat in dien hoek, alwaar gy stil, in dit geval, Zult kunnen hooren, hoe dat zy hem foppen zal.
Was wolt ier das ich zal das narren spiel beschouwen?
Das moest Rozette von kein Cavalier vertrouwen.
Hier, Kapitano, geen wier alzo balt nag haus.
Ich vlieg euch hinter nach, leich wie ein Vogel Straus.
ROZETTE, alleen Wat zyn de Minnaars ook al wonderlyke gekken!
’k Wil, in zyn voordeel, zyn Rivaal zyn straf ontdekken, En, als een dollen vliegt hy weg, eer hy eens hoord... Maar zacht, daar zyn zy al, ik zie hun in de poort.
CINTHIA, HORATIO, ROZETTE.
CINTHIA.
Ik bid u, zweer niet meer; vind ik my niet bedrogen, Zo is uw ziel bedroeft, ik zie het aan uwe oogen HORATIO.
Hoe, zou ik treurig zyn, nu ik ’t geluk ontvang Van iets te mogen zien daar ik zo na verlang?
Al had ik onlust, ’k zou die trachten te verbergen.
Indien ik dat begeerde, ik zoude u dan niet vergen My meê te deelen ’t geen u op het herte leid, En daar ik deel in neem.
* Het waar onreedlykheid, Indien ik u de helft deed van myn onluk dragen; Voornaam’lyk voor den tyd; ei, wilt ’er niet na vragen.
is de vloot vergaan?
O neen, ze is wel geland.
Daar by, myn Oom is dood.
Wat dan?
Beziet dees hand.
CINTHIA leest.
MYN HEER,     Uw Oom, Don Fernando de Pelagos, heeft het Testament, dat in uw faveur gemaakt was, kort voor zyn dood gebroken; en heeft uw Couzyn, Don Pedro de Buffalos, tot zyn eenigen en univerzeelen Erfgenaam gemaakt.
Ik heb alles gedaan, wat in myn macht was, om zulks te beletten, maar heb niets konnen uitrichten.
Het is my van harten leet: dewyl ik ben Goä den 25.
Maart, 1716.UE.
zeergenegene Dienaar, en Couzyn, DON GASPAR DE PITROPOTTO.
’k Beken, Horatio, uw droefheid staat in reden; Hoewel een edle ziel, zich aan die kleinigheden Niet stooren moet, noch aan al ’t geen ’t geval hem geeft.
Indien my Cinthia maar niet vergeeten heeft, Zo ben ik wel gemoed, en zal my nooit beklagen, Van ’t wispeltuurig lot, hoe veel ’t my ook mag plagen.
Stel dan niet langer uit dien lang gewenschten dag, Waar op ik Cinthia de myne heeten mag.
Voltooid dat groot geluk, en eindig myne smarte: Geef my uw hand, Mevrouw, tot waarborg van uw harte.
Horatio mind my, ten minsten in den schyn; Ook hou ik veel van u: maar ’k vrees de bruid te zyn.
Gy hebt geen splint, myn Heer, en ik hou van spendeeren.
Verstaat gy wel, hier door, het slot van myn begeeren?
Hoe, gy onttrekt my dan een goed, zo lang verwacht?
Gy hebt uw tyd geheel onnodig doorgebracht.
Is dat voor al myn moeite, en diensten, en vier jaren Nalopens?
Heer, gy had die moeiten kunnen sparen; Ik dwong u niet.
Gy leed myn zuchten, en gevlei.
’k Beken ’t.
Om my, of om myn geld?
Om alle bei.
’k Had nooit gedacht dat gy zo gierig waard geboren!
’k Geloof dat myn Couzyn, hoe lomp, u zou bekoren, Om dat hy schyven heeft, en Don Pelagos goed.
Verstaat gy ’t Juffer?
Ja, eer als een kalen bloed.
Vreest gy het snappen dan zo weinig?
Neen; ’k zou vreezen, Verstaat gy dat, myn Heer?
met u getroud te wezen.
’k Zou my gewroken zien na wensch, mocht die Baron, Of na den naam die hem best past, Sinjeur bouffon, Don Pedro Buffalos, uw Bruidegom eens heeten: CINTHIA.
Licht zou ’t hem neemen, en uw min daar door vergeten.
Mevrouw, wie komt daar aan?
’t lykt wel een neskebol, Hy scherremd in de lucht, en draait gelyk een tol.
Dat zal myn neef zyn.
Dan moet ik hem wel ontvangen.
,, Zy schynd verlieft, eer zy hem spreekt.
,, Dat ’s myn verlangen.
CINTHIA, HORATIO, ROZETTE, ARLEKYN, in het Kleed van Don Pedro Buffalos, MEZETYN, twee Knecht.
Hou, holla, Mezetyn.
MEZETYN, van binnen.
Waar blyft den guit?
* Wat is een mensch al met zyn Knechts gebruid!
maar ik zie daar Cinthia, myn schoone; Kom, spreeken wy haar aan, en laten wy haar kroonen, Die ’t heele waerelds rond steekt lichter laag in brand.
Don Pedro Buffalos kust uw besneeuwde handt... Maar, holla!
hou vast!
’k schyn te verfraayen: Uw hel gestarrend licht doet my myn oogen draayen.
gy vermoord my door dat streelende gezicht, Dat met zo lieven zwier in uw karbonkels licht.
’k Moet sterven, zo ik niet, ô schoonste der Godinnen!
Uw wedermin geniet.
Wie zou u niet beminnen?
Goed: z’heeft het wel gevat: myn zuikerzoete lief, Myn hoop!
myn andere ik!
myn troost!
myn hertedief, Diefvegge, zo gy wilt, maar ’t zou te lelyk luyen, Maar zo het u belieft, ik wou wel eensjes kruyen.
Maar ’k vrees uw lonken die my ’t hart door booren, sluit ’t Gezicht, de blixem valt, myn linker oog is uit!
En ’t rechter gaat niet vry!
ô neen, ‘k ben niet bedrogen, Schiet vry uw stralen, ja al had ik hondert oogen, Als Argus had, wel eer, de Wachter van de Koe, Ik waagdeze al voor u, ja, tot de laaste toe.
Of zo ik blind was, als Homerus, by de Grieken; Of zo ik vliegen kon, als Ikarus, op wieken; Of zo gy Venus had met Bachchus zaam gepaard; Of zo ik had gedacht dat gy goed lachchens waard, Gelyk ik nu wel zie: my dunkt uw* tanden waat’ren.
Gy byt vast op uw lip; komt, laat ons zamen schaat’ren; ’t Za, helder uit de borst, gy zoud ’t doch garen doen.
wat lach jy op een misselyk fatzoen!
je grinnikt als een Meertje; Ik zeg ’t gelyk het is myn zoete zuikerpeertje.
’t Schynd dat gy u bedenkt of gy my neemen zult, En dit vermeerdert noch te meer myn ongeduld.
Wel, Zeilsteen van myn hart, Prinsesse van myn zinnen, Jy bent zo wit, zo wit, gelyk als Haarlems linnen; Altyd naar deze wys, indien ’t geen mode is.
’k Zal u veranderen in Fillis, of Philis.
Maar hoe, en spreekt gy niet!
wie heeft uw tong gebonden?
* Is ’t Kupido, Mevrouw?
Ja, daar hebt gy ’t gevonden.
ARLEKYN, tegen Horatio.
Heeft zy verstandt?
Want men ziet dat hier op aard, De wondere natuur ons vreemde vruchten baard.
Wandt de een heeft meerder geest en oordeel, als den ander.
Zo scheeld een Tullep met een Koolsblad van malkander.
En door dezelve reên is ’t vast, en ook gewis, Ook kan men heel wel zien dat Tulp geen Koolsblad is.
Gy weet, het onweêr is op Zee meer als in ’t Plasje, Daarom zo ziet men,.. ja, het is geen wisje wasje... Hou, Mezetyn.
Staat myn Paruik ook scheef?
Neen, om de drommel niet.
Wat dunkt u daar van Neef?
Zy staat u wonderlyk.
Uw Pluim is niet te deegen.
Gansch bloed!
myn oor is af.
Laat ik uw hoed wat vegen.
MEZETYN, laat den Hoed vallen.
’t Is straks gedaan.
Daar leidze nu!
de huid Die jeukt hem; lustig, geef: de drommel haal dien guit.
Maar hei, geef hier een stoel, dat ik die blanke borsjes Op myn gemak bezie; ’t zyn elpenbeene korsjes: Met Junoos melkweg laat ik Jupiter begaan, Ik zie deez’ heuveltjes voor blanker melkweg aan.
Zy heeft het spek al weg.
Vaar wel, zoete Engelinne, Geluk met myn Couzyn.
Uitstekende Godinne, Laat hem maar gaan, ik zal u als een Koningin Terwyl oppassen.
,, Zo, dat gaat recht na myn zin.
CINTHIA, ROZETTE, ARLEKYN, MEZETYN.
Sa, Mezetyn.
Vertel het een, of ’t ander.
Van Don Quichotte de la Mancha?
of Alexander?
Neen, van myn erffenis.
wacht, ik zal.... Kund gy wel leezen?
Zo weet gy wel ’t getal Der steenen, die ik heb uit Indiën gekreegen, Uit de erffenisse van myn Oom?
Niet wel te deegen.
Dan weet gy van de steen van Atabaliba?
Hy was eerst Angenak, zoon van Gainacapa, Recht achterzusterling van Lusikusikame.
Maar hei!
wat brust myn ook die Indiaansche namen?
Vaar wel, myn lief, ik moet ontvangen eenig geld; ’k Bid ondertusschen datge u zelven niet ontsteld, Ik zal, zo ras ik kan, hier weder by u komen.
CINTHIA, ROZETTE, MEZETYN.
Myn ziel zal daar door zyn met blydschap ingenomen.
Nu voel ik klaarlyk, dat de schoone muntgodin, In ’t vrouwelyk geslacht werkt onverwachte min; Wandt zo een lompert zou my immers niet bekooren, Ten waar hy my ’t geklap deed van zyn schyven hooren.
’t Is waar, Horatio staat my veel beter aan; Maar wat zou ’t zyn aldus een huwelyk aan te gaan?
Hy heeft geen geld, en is, gelyk my is gebleeken, Noch daar en boven van zyn erffenis versteeken; En dit was ’t eenigste daar ik myn hoop op had.
’t Is waar, hy was het die myn hart het eerst bezat, Maar nu zyn goed dus is verkwist, stond het te vreezen, Dat ik verminderen zou moeten van myn staat, En dat is ’t werk daar ik zyn liefde alleen om haat; En dat my, in zyn plaats, Don Pedro doet beminnen.
’k Beklaag hem, want het staat hem, vrees ik, in de zinnen.
Dat is zyn ongeval, wandt ik kan, om zyn min, My niet bederven; ’t heeft te veel bedenkens in.
Hy mag de schuld op my, of op zich zelven leggen, ’k Moet om Don Buffalos Horatio ontzeggen.
* ZESTIENDE TOONEEL.
ROZETTE, MEZETYN.
* Ei, ga niet weg, beminnelyk tygeresje, Nu ons Mevrouw fortuin brengt hier ter steê.
Zeg, aan wien scheeld het doch dat wy hier met ons twee Niet op en zeggen, ’t een of ’t ander minnelesje?
Gelyk myn meester doet met zyn matresje.
Za, quitanceerd hier al myn zorgen en verdriet, Dat, zonder tuigen, heel gemakkelyk geschied.
Wie durft u zo vermetel maken, Zeg, bengel, dat gy in myn min durft blaken?
Een Knecht, wat zeg ik?
een Lakei Durft me onderhouden met zyn minnezwetzery!
Al zachtjes, Juffer, wilt u daar niet eens aan stooren.
Schoon dat wy niet en zyn uit edel bloed gebooren, Zyn wy van ’t hout niet daar men groote lui van maakt?
Mandille is heeden op een goeden voet geraakt.
Deeze eeuw die houd van alderhande kleuren.
Wat weetje wat ik noch zal erffenissen beuren, Al is myn pakje wat gestreept.
Jy bend een knaapje.
Maar zeg my eens, myn zoete schaapje, Zomtyds zo vinnig als een Leeuw, Of ik geen krans van ossepluimen, Te wachten heb?
wandt, in deze eeuw, Kan ik de mannen best gelyken By de Hofmeesters, die alleen de kost Voor andre proeven, en dan daar op zitten kyken, Dewyl een ander die zomtyds voor hem begost.
Ik hou van geen verwarmde spyzen.
Daar moet ik, zeker, u om pryzen.
Maar ik bedankje voor al ’t Vrouwelyk geslacht.
Hoe, zoud ge alleen wys willen weezen?
En na de mode niet?
’k geloof je lacht.
Waar zyn Susannaas nu gepreezen?
Lucretiaas zyn nu niet meer geacht.
Loop, mallen gek, jy hoeft daar voor niet eens te vreezen.
Jy zult die eer niet hebben; neen.
Die gaauwdiefsche oogjes, vol van vlammen, die beloven Zo eenigzints al wat, na ’k meen.
Ik zeg ’t noch eens, gy zult de bloem niet roven.
Zo loop ik dan een blaauwe scheen?
Hebt deernis met een hart dat in uw min moet blaken.
Ik zeg hetje noch eens, wilt deze praatjens staken.
’k Hou niet van al die zottigheên.
Of wouje dat ik u de Amours zou maken, Romans gewys, met een verwarde praat?
Terwyl myn tong niets als verheven toonen slaat.
En daar, door tusschenspel van kostelyke termen, Ik niets en doe als met verliefde lonken schermen.
Of dat ik, als een jongen financier, Een diamanten ring u toestak, vol van zwier?
Dat ik, met force van prezente u zoch te buigen, Om u, je weet wel, te benaderen zonder tuigen?
Of wilt gy dat ik zal, gelaarst, gespoord, Half buiten adem, en gestoord, Verhalen hoe den Franschman is geslagen, En Marlboroug naauw al zyn lauweren kan dragen?
Zal ik, gelyk Racine, in ’t schouwspel zo volleerd, U abbordeeren, als een die een stadt sommeerd?
Confyte bekje, spreek, ik ben tot alles vaardig.
Ik rade u, spotter, maak het my niet al te bont.
O neen, Rozette, gy zyt myn alleenig waardig, En kund my heelen door den balsem van uw mond.
Zou ’t u geoorloft zyn myn hart te bombardeeren, En ik myn zelven tegen u niet mogen weeren?
Ik waarschouje, voor ’t laast, zo gy niet heenen gaat, Zult gy haast voelen wat voor munt Rozette slaat.
Als ’t al gezeid moet zyn; waar toe al die grimassen?
’k Eisch geen vergeldingen tot loon Van al de tranen, die ik stort met heele plassen.
En mogelyk zullen wy wel op malkander passen; Wandt passen ben ik wel gewoon.
Schroom niet voor zulk een vermakelyk verrassen.
’k Beloof, ’k zal niets doen buiten schreef.
Ziet of gy beter op een ander schrap kund raken.
’k Verzoek alleen dat gy wilt preferentie maken.... ROZETTE, hem een slag gevende.
Dit is den voorrang die ik aan de Saters geef.
Dat was een klakkebos.
Zy kan Colaficeren, En hoeft dat kunsje van geen suffletteurs te leeren.
Maar... ZEVENTIENDE TOONEEL.
ARLEKYN, zingende, MOMENSIS, met een Zak met geld, MEZETYN.
MOMENZIS.
Of jy zingt myn Heer, de drommel ’t is zo zwaar.
Hy hoord geen slechte lui, dien bonten Orembaar.
Het jongens Koffyhuis dat zal’er van gewagen, Dat ik deez’ zak met geld tot hier toe heb gedragen.
Hoe raas jy zo vriend, van Monsieur Kabeljaustaard?
Baviaan, Charlatan, houd me zo voort den baard.
Ja, wisten myn vrienden wat ik nou moet dragen, Zy zouden jou haast dezen aap ontjagen.
Zy zouden door Jassen, of Scherwensselen, fraai, Wel haast jou gelyken doen Ezopus zyn Kraai.
ARLEKYN, Momensis binnen.
Hei, holla.
Hier, myn Heer.
Waar zyt gy?
botten rekel.
Kom volg, en maak my hier niet al te veel gekekel, Draag deze Zak met geld voorby Mejuffers deur; Die nu, in ’t voorsalet vast wacht haar Serviteur.
En zoze u aanroept, zeg dat ik met groot verlangen Van haar te zien, dit geld heb haastig gaan ontvangen.
En dat ik dadelyk haar weder wensch te zien, Om haar myn trouwe min in errenst aan te biên.
* Jy, onderwyl, kund zo wat ramm’len met de schyven, Zo zal zy luist’ren; en door zulk een loos bedryven, Raakt zy, eer dat zy ’t weet, gevangen in het net; Wandt op het geld is al het vrouwvolk doch gezet.
Zouje meenen datze op ’t hooren van dat klinken, Haar overgeven zou?
Gewis; maar ’t zal ’er stinken, Zo jy je boodschap na behooren niet verrecht.
Laat dat op my slaan, ik zal doen gelykje zegt.
Ik zal ’t je stellen uit den vieren, wilt niet schroomen.
* ’k Zie Graaf Alcides daar met mynen Heer aankomen, Gaat gy terwyl maar heen, als ik u heb gezegt.
Gy hebt my van al ’t geen ik doen moet onderrecht.
ALCIDES, HORATIO, ARLEKYN.
Ich halt euch fur myn vruynd, ond zol hin foort vergessen, Aldas waarom ich waar auf ier Couzyn gebessen.
Ich schenk iem Cinthia, ’t is doorheid fur ein held, Das er zyn zinnen auf das frauwentzimmer steld.
Zou hy ’t wel konnen doen?
Het zou wel kunnen weezen; Dan ’k loof niet dat zyn kwaal zo licht is te genezen.
Maar hoe hebt gy ’t gemaakt met onze Zielsvoogdes?
Wy trouwen morgen, na Griminima zyn les.
Is ’t waar, het geen gy zegt?
Ik gaze daat’lyk spreeken.
Maar ’k zieze in ’t voorhuis staan, dat is gewis een teken Van hare liefde, en dat* zy my mind boven al.
Ik volg u zo, en meen dat ik ’t wel schutten zal.
Myn Heer, kom laat ons gaan, wy zullen and’re vinden.
Daar wy door liefde en vreugd ons kunnen aan verbinden.
Myn guter vruynd, ich wil es halten mit den Wyn, Der von der Nekkar komt, der Moezel, ond den Ryn.
ARLEKYN, CINTHIA.
Wanneer, wanneer zal zyn die vreugdenstond geboren, Dat gy myn Bruid zult zyn?
ô schoonste der Pandoren!
Terwyl uw groote deugd my ’t hart verwonnen heeft, Zo geef ik u myn trouw.
Wie heeft’er ooit geleeft Gelukkiger als ik?
’k weet naauw wat ik zal spreeken Van overgroote vreugd!
Maar, wat zyn dit voor streken!
Horatio!
zo laat!
ei, schuil u daar zo lang.
ARLEKYN, zich verbergende.
Ei, maak het toch wat kort.
Ik bid u weest niet bang.
HORATIO, CINTHIA, ARLEKYN, ter zyden.
Mejuffer, ’k kom alleen door zuivre min gedreven, Indien ’t u niet mishaagd, een goeden raad u geven.
Gy wilt gaan trouwen, maar ei, stelt het noch wat uit; Don Buffalos is maar een buffel in zyn huit, En ook zo ryk niet als gy meend.
Ik wil hem trouwen, In spyt van u. HORATIO.
Ik meen ik zal ’t wel tegen houwen.
ARLEKYN, te voorschyn komende.
Wat bozer Neef is dat!
myn schoone Cinthia... Couzyn, veranderd dat, of kust... haleluja!
’k Laat dit, voor dezemaal, om uwent wil passeeren, Maar ’k zou hem anders voor uwe oogen ponjardeeren.
ROZETTE, uitkomende.
De Graaf die zal hier straks met Juffrouw Laura zyn.
in dezen tyd?
dat baard my niet als pyn.
EEN-EN-TWINTIGSTE TOONEEL.
LAURA, CINTHIA, HORATIO, ALCIDES, ROZETTE, COLOMBINE, ARLEKYN, KAPITANO.
Wy kwamen hier alleen op ’t horen van veel zaken... CINTHIA.
’k Ben u verplicht, Juffrouw; maar wat komt gy hier maken?
* Ik heb u niet ontboôn.
Ik kwam, als goed van aard, U raden, wandt gy zyt als myn Vrindinne waard.
Dat doch Mejuffer niet met mynen Knecht moet trouwen, En zo uw adelyk bloed... ARLEKYN.
Wilt gy den bek wel houwen?
Al ben ik juistom niet, weest daarom toch niet vies, Hier van een kalen Graaf, of daar van een Markies... CINTHIA.
zyt gy een Lakei?
Madame, om u te dienen.
CINTHIA, tegen Horatio.
Wat groter smaad is dit!
hoe kwam ik dit verdienen?
Verbasterd Edelman, die my dus schendig hoond, En my hier tot een spot aan yder een vertoond.
Blaft tegen uwen Zot, wandt gy kund my niet byten; Gy hebt u zelfs alleen de schuld hier van te wyten.
CINTHIA, tegen Alcides.
O dapp’ren minnaar, wreek deze uit gelachchen Vrouw, ’k Zal u beloonen met myn liefde en myn trouw.
Wie, ich euch lieben, die t’zoe geissig zyt t’zoe vressen, Die Horatius Liebte, ont wieder haabt vergessen, Wyl das doe iem allein geliebt haabt om zyn goed; ô Jompher, nein, ô nein!
ein schellem der es doet.
Hoe, ik u trouwen die te gierig zyt om te eeten!
Die u zo schendig aan myn jongen hebt vergeeten, Om dat gy dacht met hem te hebben meerder goed; Hoe!
ik u trouwen?
neen, Mejuffer, zyt gegroet.
Die om dit schoon postuur myn Meester hebt vergeeten, En my daar na weêrom zoud schoppen met den voet; Hoe!
neen, mejuffer, zyt gegroet.
Het is genoeg, houd op, ik kan ’t niet meer verdragen; Maar ’k heb noch Vrinden die graag ’t leven zullen wagen, Om deez’ geleden schimp te wreken.
Vreest.
HORATIO, tegen Laura.
Gy kond Dit vonnis breeken, door een woordje van uw mond.
Ik bidde om uw gunst, maar om geen haat of tooren.
Vertrouwd uw recht aan my, ik zal u gunstig hooren.
Kom, gaan wy na myn huis, om daar een goed besluit Te maken van uw wensch.
Wacht, wacht, ’t is noch niet uit.
Juffers, gy moet het geld niet verkiezen, Noch ook niet verliezen, Zucht tot het bloed, Uit adel gebooren.
Ei, wilt hier doch hooren, Hoe ’s waerelds goed de min doet bevriezen Het moet pakken zyn biezen, Dat zuikere zoet.
Een Knecht om een Meisje Dat ’s ’t beste prysje; Dats ’t beste, dats ’t beste, dats ’t alderbeste prysje.
Hier word door Arlekyn en Arlekine gedanst.
KLUCHT van ICK KEN- JE NIET.
Gerijmt door IAN BARA.
t’AMSTERDAM,                  By Abraham van Lanckom, Boeckverkooper, inde Nieuwebrugh-steegh, Anno 1664.
PERSONAADJEN.
Jan Maat.
Peeckelharingh.
Ioost Kruk.
Molenaer.
Beatrix, zijn Wijf.
Eyt.
haar Doghter.
Kees Hodde.
Een Boer.
Advocaat.
Dienaar.
Speelt tot Haarlem.
Klucht van Ick Kenje Niet.
Jan Maet.
MEn rust by een, men kust, men blust de lust, men zwijght Zoo langh, tot eens het dier de buyck vol beenen krijght, Noch treckebecktmen, jaa noch kooitmen met malkander, En altijt wert de schult geschoven op een ander.
Ter weeck een dukaton van d’eene, en d’and’re Vaâr Tot voedingh van het jongh!
ô lompen Molenaer!
Hoe is jouw Eyt op hol?
’t is altijt weêr an geft hem, Het kint is voor de Moêr, wegh met de Vaar het treft hem In ’t minste niet, daar zijn goê rijcke kievits veur.
Zoo Eyt, zoo!
zetje schrap, en spaer een achter deur.
De scheeps-vracht is gelost; ty op een nieu aan ’t laden, Voor my ick weet van outs, men kan geen zwijn verzaden, Hola!
Neen nimmermeer; ick trouwje niet, wel hoe!
Ick Taat?
hoe weetz’er dan zoo menigh ander toe?
Zoud ick de Vader zijn van dien ick niet gemaackt heb?
J. Maat.
Peeckel, luyster wel hoe ick uw Eyt gelaackt heb: Z’is achterklappigh, vals, hoerachtig, draa verstoort, Zy klampt het eerste schip, dat over komt, aan boort; Wie zeyt het feyt van Eyt, datse onlanghs dard bedrijven?
Ick klap niet, hoe ze weet, twee, drie, voor een te schrijven; Dat gantsch de kruys-straat waaght van zulken tover-hoer, De snootste duyvelin die yemant overvoer.
Maar, Maat, indienj’er meent ten Huwelijck te houwen, Dat’s mis, zy beelt haar in een Prince-Zoon te trouwen.
Peeckelh.
Indien my zulck geluck gebeurde!
Vulnis-baart, Gy zyt die brave meyt op ’t honderste niet waart; Wat?
zoo een bolle Tas, die voor het werckje goet is?
Maat Jan, wat meenje dan, dat Peeckel maar een bloet is?
Wegh, wegh met ’t basterd-goet; hy is te diep gezenght Die zigh met ’t eerloos lijf van zwarte hoeren menght.
Zie toe dan, Haringh Neef, de molen is aan ’t draayen.
Het hooft dat draaytmen oock.
Het zal ’er euvel waayen Zoo jy niet toe en tast; is ’t mêe al eens genoegh?
Het meysjen is bestruyft: Peeckelh.
Wat doetze met de ploegh Van Adam in ’er Lant, en altijt even wakker?
Dit ’s nu de derde draght der vrughten op haar akker.
Is ’t kint jouw kint niet?
Wiens dan?
’t Kint van de Moer.
De Vader?
Vraaght dat eens een uitgerolde Hoer.
Ick zweerje Peeckel, benje maar een borst met eeren.
Ick ben ’t, maar heb den bras van op mijn eer te zweeren.
Mijn inzight is, dat ghy voorzightigh wezen moet.
Indien ick vulnis ben, men trap my met de voet.
Hoor Jan Maat, heb ick lust met Eyt in ’t bedt genoten, Ick heb geen maaght verkraght; de Vaders mogen loten Wie ’t kint de kost beschaft; ick steun op mijn geluck, En luckt het niet?
ick blijf de Zwager by Joost Kruck, Zoon van een Molenaar, en Vader van dry kinderen, En Peeckelharinghs deught die kan dogh niet verminderen.
Nu, Jan-Vrint, zijt gerust, en d’alderbeste man, En, wilje niet?
ick zegh, dat ickje niet en kan; Ick kenje wel, maar heb iet anders inde zinnen.
Dat koomt van lossigheyt, en ongeregelt minnen.
Zegh eens; wat zal ick doen?
de teerlingh leyt ’er al.
Doet ’t geen een borst betaamt, vrijt Eytje van ’er val.
meenje dan dat ick mijn onderlaagh wil vleyen?
Neen; zeght, je zint men Sant, zoo vleyje met jou beyen.
Mijn Vrint, ick bidje datje my het hooft niet breeckt.
’k Geloof zy staat gereet als Peeckelharingh spreeckt.
Zy doet al watze doet, z’en zelme niet bewegen.
Vaar wel dan Peeckel-maat.
Het looptmen alles tegen.
is hier niet een haan die Peeckel redden wil?
Niet eene?
neen niet een; nu zwijght een ider stil.
Schoon ick verzeeckert ben, dat mijn gevoelen waar is, Schoon ick verzeeckert ben, dat d’een of d’aar de Vaâr is, Zoo roep ick evenwel, in ’t midden van ’t verdriet, De Drommel schen de prij, loop Snol, ick kenje niet; Maer, Peeckel, je zint kneght, en zal je dienen duuren.
Wis wordje Vaâr van ’t kint met al jouw naagebuuren.
Komt dit van troetel-zught, om-armingh, en gestreel?
En valt eens anders schult, mijn droevigh lot ten deel.
Kruck.
J. Kruck.
Nu zinje recht vernoeght, niet waar?
nu Eyt een kint heeft.
Wiens schult is het dat zy’er beter niet bezint heeft?
Dat is de Vaders schuld; de Vader dat bin jy.