floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik zeg vertrek van stonden aan, Ik wil niet langer met u staan.
Durf jy myn dochter pretendeeren?
Wel jy kund haar niet maintineeren.
Zy is een jong en dartel dier, En diend geen kalen Officier.
Wel Juffrouw, wat zyn dat voor reden?
Durf jy myn glory zo vertreden?
Een Officier van edel bloed.... WINDBREKER.
Ja, maar gy hebt geen geld noch goed.
DOLLENBURG, trekt zyn degen.
Canailje wat durf jy daar zeggen, Morbleu, ik die dorst nederleggen De stoutste in het vlakke veld.... WINDBREKER.
Om dat ik zeg, gy hebt geen geld.
Myn heer, wil my zo veel verplichten, Dat gy uw toorne wat doet zwichten.
Wilt liever na een ander gaan, Die gy veel beter aan zult staan.
Wilt vryelyk na een dame kyken, Die met uw staat zich kan verryken.
Myn dochter is die eer niet waard, Dat zy zou zyn met u gepaard.
’t Is wel, ik zal van hier vertrekken, Maar ook uw trotsheid elk ontdekken.
MARGRIET, ADRIANA, ANNA.
’t Is fraai, Juffrouw, van jou bedacht, Dat jy my daar stuurd onverwacht Een heer, van ’t hoofd tot aan zyn teenen Niet aârs als stof; wat moogt gy meenen.
De kamer was eerst schoon gemaakt, Daar is dat stofbeest in geraakt!
Anna, wilt vensters open zetten.
Zo zal die lucht my niet besmetten.
askat, doet my dat niet meer, Maar komt in huis, dat ’s myn begeer.
’t Is wel, mama, ik zal u volgen.
Toond u maar niet meer zo verbolgen.
ADRIANA, SYMEN.
Wat komt daar weêr voor een figuur?
dat is een raar postuur!
SYMEN.
Juffrouw, weet jy my niet te zeggen, Waar Adriana thuis mag leggen.
Zy leid niet thuis, maar staat alhier.
Ben jy dan zelf dat aardig dier?
Tot Amsterdam hoor ik jou noemen, En dikwils uwe schoonheid roemen; Elk zeid dat jy zo vriendelyk ziet, Waarom doe jy dat nou ook niet?
Zie daar, van min myn oogen traane?
Ei, zie wat vriendelyk, Adriane.
Wel kaerel, ken jy my?
dat ’s vreemd?
Voor wie of jy my hier toch neemt?
Schavuit, laat af van my te plagen, Of jy krygt dadelyk lustig slagen.
Wat zeg je daar van slagen, he.
O neen, ik heb veel liever vreê.
Ei, wilt doch eens dees brief doorleezen, Gy kund myn smart wel haast geneezen.
’k Wou dat jy voor den drommel voer.
Daar leid je brief, vent, op de vloer.
Durf jy myn brief zo affronteeren?
Wel, Jaantje, dat gelykt wel scheeren.
Wat heeft die brief jou toch misdaan?
Daar by dreig jy my noch te slaan.
Verbeter dit, kom, zonder wachten.
Anna, die vent wil my verkrachten!
Japik, kom toch aanstonds hier.
ADRIANA, SYMEN, ANNA, JAPIK.
Wel hei, wat’s hier weêr voor getier.
Vent, bruid voort van de juffrouw heenen, Of ’k breekje armen strak, en beenen.
Heeft jou dit monster aangeraakt, Dan dient zyn ribbebeen gekraakt.
Ja, wilt hem vry den hals maar breeken.
Die scheefscheen dorst my hier aan spreeken.
Ziet hem daar staan gelyk piet snot; Bruid hier van daan jou kalen rot.
SYMEN, JAPIK, ANNA.
Ja, ’k sta toch als piet snot te kyken.
Wat drommel, my zo uit te stryken!
Wel maat, hoe kom jy zo ontzind, Dat jy al meê die juffrouw mind.
Hoe, is ’t zotheid haar te minnen?
Zy heeft betoverd al myn zinnen; Ik zie geen kans hoe ’k haar vergeet.
Hoor, ik noch wel een middel weet.
Neem dadelyk twaalf pillen, Dan los jy maklyk al die grillen.
Ik deed zo ’t my maar helpen wou.
Het is gewis, dat zeg ik jou.
wou ’t myn minnevlammen smooren, Of anders gaan ik heel verlooren.
Ja, neemt ze maar op onzen raad, Al was’t ’er vyftig, beste maat.
Maar zouden pillen immer maken, Dat ik myn liefde kwyt zou raken, ’k Ga strak dan na de Aptheker toe; Ik ben dat bruien ook al moê.
Wat karel komt daar ginder stappen?
Verdord, hier kryg ik op myn lappen!
WINDBREKER, SYMEN.
WINDBREKER.
Vervloekten schelm, wat doeje daar?
Ik scheur je strak wel van malkaâr.
Vertrek, en wilt geen een woord spreeken, Of ik zal u den hals voort breeken.
Myn heer, ik bid doorsteek my niet, Ik ga van hier, gelyk gy ziet.
Gaat, zeg ik, zonder my te stooren.
Dees klop die zullen zy wel hooren.
ANNA, WINDBREKER.
Myn heer, wat is’er van uw dienst?
Anna, ik kom op ’t onvoorzienst’ Uw jonge juffrouw eens bezoeken.
Durft gy u zelven nu verkloeken, En roepen haar?
O ja, myn heer.
Annaatje, komt wat rasjes weêr.
Nu zal ik haar de min gaan toonen, Die komt myn jonge borst bewoonen.
ADRIANA, WINDBREKER.
Madame, ik bid ’t u niet mishaag, Dat ik aan u myn hart opdraag; Voorlang gevoelden ik van binnen, Dat ik u eeuwig moest beminnen.
Zo haast ik word myn eigen voogd, Werd onze trouwdag ook beoogt.
Ome Kees luisterd.
Myn heer zo schielyk, zonder vragen Of uwe trouw my kan behagen.
Uw moeite die is gansch om niet; ’k Houw niet van trouwen, als gy ziet.
Wel hoe, meend gy dan maagd te sterven?
Gewis, gy zult u zelf bederven.
slaat uw oogen op* myn smart, De wanhoop treft my aan het hart.
Ik neem het noch in myn bedenken, Of ik myn hart aan u zal schenken.
Gelukkig ben ik dezen dag, Zo ik in ’t eind maar hopen mag.
Daar’s Oome Kees, heer, wil vertrekken, Hy zou de heele zaak ontdekken.
OOME KEES, ADRIANA.
OOME KEES.
Dien heer, die was geheel volmaakt; Uw hart schynt door zyn oog geraakt.
Kan hy jou niet op ’t meest bekooren?
Nou lustig, Nichje, laat eens hooren.
Hoe, zwygje noch, dat’s slechte kunst; Zeg, schenkt gy hem hem niet uwe gunst?
Wel Oome Kees, wel is dat vraagen!
Doe jy ’t ook om my wat te plagen?
Myn smaak is van een and’ren trant; Die man die schort het in ’t verstand.
OOM KEES.
Wat doeje dan met hem te praten?
Wil maar dat koolverkoopen laten?
Het is al lang genoeg, ô pry!
Dat jy staâg scheerd de gek met my.
Ik zeg dat jy met hem zult trouwen, Of zyt verzekerd ’t zalje rouwen.
’k Weet dat je zin hebt in een aâr.
En vuur by stroo brand haast malkaâr.
Maar Oom, hoe kanje nu zo kyven.
Jy weet dat ’k staag in huis moet blyven, En dat ik niet eens uit mag gaan, Om dees of die te spreeken aan.
Waar woude ik dan die heeren spreeken?
Myn moeder die is vol gebreeken Van zinnelykheid, tot myn verdriet.
Zeg, oom, is dat de waarheid niet?
Wat bruien myn die bagatellen.
Leg my niet meer aan ’t oor te lellen, Maar kies in korten tyd een man, Die u braaf maintineeren kan. En na zyn staat fraai onderhouwen, Of ’k zelje dwingen om te trouwen.
MARGRIET, ADRIANA.
Hoe gaat jou Oom zo toornig voort?
Jy hebt hem licht’lyk weêr verstoord.
Hy wil ik zal een man voort neemen.
Dat is altyd het oude teemen, Daar hy my staâg het hoofd meê breekt.
’t Is al van trouwen dat hy spreekt.
Wel hy heeft groot gelyk, Madame.
Jy hoord jou in jou hart te schamen, Dat niemant is naar uwen zin.
Wat beelt’er toch dit nufjen in!
Jy zult op ’t laatst op stelling raken, Zo lang zal jy je vryen maken.
Zie toe dat jy wat kort af breekt, Eer dat men jou in ’t klooster steekt.
Anna, is dat ras weder komen: Nu moogje voor Mama wel schroomen.
Ik kreeg van haar daar zulk gekyf; Dat noch het hart beefd in me lyf.
O Juffrouw, wilt je niet ontstellen; Wat baat het dat je jou gaat kwellen.
Gaan wy in huis, want het is laat, Gints zwierd een dronkaart langs de straat.
TWE-EN-TWINTIGSTE TOONEEL.
WINDBREKER alleen.
Hier is het huis van myn beminde.
Och kon ik nou het venster vinden.
Ik loof zy slaapt die zoete meid.
Maar zy had evenwel gezeid, Dat zy my zou een teken geven: Ik zal gaan zingen, by myn leven.
De min die maakt het hart bedroeft, ’t Is best het Bachchus nat geproeft.
Hoe, zou zy my niet willen hooren, Wel dat zou my wel duivels stooren!
La, la, la, la.
Wat, noch al niet!
Vervloekt, wat is dat een verdriet, Wanneer dat men zo moet staan wachten.
Men zou van dorst zo wel versmachten.
Klaas, hond, geef koffie voort, met zoet, Op ’k trapje huis in met een voet.
Maar ik hoor daar het venster kraken, Nu zal ik myn gehoor vermaken.
Zy speeld op de fluit.
dat geluid dat streeld myn hart, Maar kom myn lief, genees myn smart.
Ik bid u wil niet langer wachten, Myn Engel, wilt myn leet verzachten.
DRIE-EN-TWINTIGSTE TOONEEL.
WINDBREKER, ANNA, in schyn van ADRIANA, op het Balkon.
Wat doeje voor myn deur zo laat?
Myn heer, ei, spoedje van de straat.
Ach lief, ’t zyn uw bekoorlykheden, Die my zo laat alhier doen treden.
Ik bidje, laat my in, wat gaauw, Want ik ben door de kouw heel flaauw.
Van kouw!
’k geloof dat is een leugen.
Dit nachtje zelje dan wel heugen, Terwyl dat jou de kouw zo prangt.
Maak datje blaas geen wind en vangt; ’t Zou schadelyk zyn.
Maar binnen laten!
Ja, vriend, kon jy me zo bepraten; Ik spreek wel menschen, ja Sinjeur, Maar nimmermeer als voor de deur; Hier niet in huis, dat moetje weeten.
Maar wyl jy klaagt van niet te zweeten, En datje bent zo drommels kout, Ik zelje geven turf en hout, Dan kenje in huis jou wat gaan warmen, Eer dat de kou vliegt door je darmen.
Hou daar, myn goeije apegat: Heb jy wel ooit zoo’n gift gehad?
Zy gooit hout en turf uit het venster.
neen ik, waarlyk, myn beminde.
Verdort, ik kan het kwalyk vinden.
turf en hout wat benje bon, Want jy komt van die lieve zon.
Ben ik een zon, zo wyk myn straalen, Dat die jou niet tot asch vermaalen; Of zengen van je breinkas ’t háár: De droely, dat was vol gevaar: Dek met die hoed dan eerst je ooren, Zy gooit en stroohoed uit het venster.
Eer jy komt door myn zon te smooren.
Ik zal al doen dat jy me hiet; Maar, Jaantje lief, jy bent ’t niet.
Hoe, durf jy my zo heeten liegen; Ik zelje in je bakkis vliegen.
Maar hoe, waar voerd de toorn my heen, Helaes!
ik ken toch niet beneên: Ik zou jou anders braaf tracteeren, Met nagels in je poddeveeren.
Anna, jy bent het, by myn ziel.
Ei, roept uw Juffrouw, dat ik kniel Voor haar, en bid myn tweede leven, Dat zy my wil myn fout vergeven.
’k ben Ariaantje zelf, myn heer, Kom aan, en kniel maar voor my neêr.
Meid, zo myn gramschap stygt naar boven, Doorstoot ik my.
Ik wil ’t geloven.
jou verstand dat leid in ’t zout, Hy wil hem steeken met een hout.
Vervloekt, dat ’s waar, ik heb geen degen.
Maar echter ben ik niet verlegen; Weet dat ’k zo voort in ’t water spring.
wel jemy!
wat een ding.
Juffrouw, waar zel ik nou kruipen, Die karel wil zyn zelfs verzuipen.
VIER-EN-TWINTIGSTE TOONEEL.
ADRIANA, op het Balkon, WINDBREKER, ANNA.
Myn heer, wat wilje toch gaan doen?
Ik bid bewaar doch myn fatzoen.
Laat ider vry het zyne zeggen, ’k Zal u myn dood te laste leggen.
Bedenk u eerst ter degen, heer, De dooden spreeken nimmermeer.
Dan zal ’k in de Elizeesche velden, Jou gaan voor moordenaarster schelden, En zeggen elk wie my ontmoet, Dat uw gezicht de dood my doet.
’k Zal Kupido, dien menschenplager, Uitschelden voor een hoorendrager.
vrind, gy zyt geheel verdwaald.
Wat of jou door de harssens maald!
De hoorens gaat hy elk vereeren, Maar Kupido draagt nooit die veeren.
Anna, ik zeg zwyg aanstonds stil.
Myn heer, maar wat was toch uw wil?
’k Versoek niet anders nu, Madame, Als dat ge ons voegt door trouw te zame.
Nou, dat is maar een kleinigheid.
Myn heer heb ik u niet gezeid, Dat ik u nooit myn woord zou geven, Voor dat gy na myn zin gingt leven; In tegendeel word gy zo wilt, Dies is uw tyd vergeefsch gespild.
Neem doch niet kwalyk, dat ’k moet vragen, Wat ’t meest in my u kan mishagen?
Om dat gy zo jaloers steeds zyt, Dat is my wel de meeste spyt.
Ik zweer, ik zal me in alles draagen, Zo als ’t myn Engel zal behaagen.
Dat is nu wel gezeid, heer Wind, Maar was ik eens getrouwt, een kind Zou meerder vryheid mogen neemen Als ik; daarom staak doch dit teemen, En wilt niet langer blyven staan, Want ik meen zo na bed te gaan.
mocht ik ook eens by jou slaapen.
Ei lieve; hoor dien aap der aapen, Myn Juffrouw is wel voor de praat, Maar nimmer komt zy tot de daad.
Ik bid u, komt toch eens van boven, Dan wil ik aan uw hand beloven Dat ik terstond van hier zal gaan.
Ei, laat my hier niet langer staan.
Nou, als hy aanstonds heen zal loopen, Anna, kom, doet de deur dan open.
Ik kom u daad’lyk by, myn heer.
VYF-EN-TWINTIGSTE TOONEEL.
zo krygt men zyn begeer.
Wat zyn wy mans ook slechte slaven, Die staâg zo na de vrouwlui draven!
ZES-EN-TWINTIGSTE TOONEEL.
WINDBREKER, ADRIANA.
zyt gy daar, myn tweede ziel, Gedoog dat ’k voor u nederkniel, En u verzoek met teêre klachten, Dat gy myn smarte wilt verzachten.
Ei, help my eens uit myne pyn, Gy zyt alleen myn medicyn.
Laat ik het ja-woord doch ontvangen, Daar zo veel minnaars na verlangen.
De drift der minnaars is zo groot, Dat ik tot noch toe niets besloot.
Ik wil myn vryheid liever houwen, Als zyn in slaverny door ’t trouwen.
Ook zie ik ’er geen na myn zin, En lach gestadig met de min.
Ja, wilt met elk de gek vry scheeren, Indien gy maar volgt myn begeeren, En kiest my tot uw echtgenoot.
’k Zal u getrouw zyn tot ’er doot, En elk gestaâg doen van u vluchten, Zo gy verdryft myn ongenuchten.
Margriet en Oome                                              Kees luisteren.
Woud gy elk een van my doen vliên, O!
dat moest zeker niet geschiên; Myn hart en ziel komt staâg te wenschen, Naar ommegang met alle menschen, En het is billyk dat een man Wil, ’t geen zyn vrouw behagen kan. WINDBREKER.
Ja, maar dat zwieren van de heeren, Komt aan een man vaak iets vereeren: En Kordens, alderliefste kind, Die worden van my niet bemind.
Ja, wou men op de mans eens letten, Hoe veel dat zy ’er ons op zetten* WINDBREKER.
Aan vrouwen ziet men dat zo niet, Maar mannen strekt het tot verdriet.
Wy zullen dat niet effen praaten, Des laat ons deze reden laaten.
Myn heer, ik heb uw beê voldaan, Ik moet nu spoedig binnen gaan.
MARGRIET, OOME KEES, ADRIANA, WINDBREKER, ANNA.
* MARGRIET.
Ja, zeker, heb jy zulke streeken, Dat jy ’s nachts gaat met heeren spreeken; ’t Is fraai van u gedaan, juffrouw.
Kom, lustig, geeft hem uwe trouw.
’k Wed ik dat kluchje wel zal stuiten, Al zou ik zelver jou op sluiten.
Nu slaat men de oogen neêr terstond!
Dit water heeft een diepen grond.
Kyk, hoe onnoozel ken ze’er houwen!
Die Ariaan heeftze in ’er mouwen.
Oom, dit’s om beste wil geschied; Geloof het kwaalyk spreeken niet.
Zoek jy jou oom ook wat te quellen?
Of kom jy hem voor zot te stellen?
Jou kleuter, ’k weet niet wat my let, Dat ik jou niet de kap verzet.
Om beste wil!
hoe durf jy ’t zeggen?
Of meen jy ’t daar zo meê te ontleggen?
Oom, ’t is ’er over heen met heur, Zy volgt gestaâg haar eigen keur.
Hoor zuster; ’k zou me haar kwyt maken, Want zy zal nooit die parten staken.
Kom, troud haar uit aan dezen heer.
O neen, dat doe ik nimmermeer; Ik wil myn eigen meester weezen, Dan heb ik nooit geen man te vreezen, Of immer hunn’ slavin te zyn.
Wel je!
Madame, dat is fyn.
Uwe oom en moeder staan het toe, Gy schud het hoofd noch al, wel hoe, Wat zyn ’er nu dan noch voor zaken Die u weerhouden?
Ei, wilt staaken Die praat, woud gy myn wederpaar Dan zyn, gy steekt u in gevaar; Want, heer: gy hoeft geenzints te denken, Dat ik myn liefde u ooit zal schenken.
Wie duivel droomde daar ooit van!
Ben ik dan een wanschapen man,* Dat jy met my niet en wilt trouwen?
’k Kom immers niet met ’t oog te brouwen, Ik heb veel geld, ’k voer grooten staat.... ANNA.
Dat is ’t ook al, myn beste maat, Want verder doeje niet als drinken, En dag en nacht met glaazen klinken.
’k Verzoek een dag vyf zes beraad, Eer dat ik treê in d’echten staat.
Hoor nicht, ik zeg je zult verkiezen, Of ik zal myn geduld verliezen.
Maar zie, wie komt daar ginder gaan?
Daar heeftze wis iets meê uitstaan.
ACHT-EN-TWINTIGSTE TOONEEL.
ONRUST, ADRIANA, MARGRIET, OOME KEES, WINDBREKER, ANNA.
Uw dienaar heeren, en juffrouwen; ’t Is of men hier zal bruiloft houwen; Als ik maar meê eet, mag ’t geen kwaad.
Maar doeje allemaal op straat?
In huis is ’t beter om te banken; Wat drommel, wat zyn dit voor ranken?
Die kuuren recht myn dochter aan, Dat wy zo laat voor gek hier staan.
Zy wil met ider een verkeeren, En met elk zo de gek maar scheeren, Schoon zy gestaâg werd aangebeên; En dat werd niet van my geleên.
Dat’s jammer; wil jy dan niet trouwen?
Dan zelje nooit geen vrucht aanschouwen Die u mamaatje noemen zal; Wel meisje lief, wel jy bent mal, Kom, neem dees karel, fluks van leeden, ’k Blyf borg voor zyn welleventheden.
Wat zal men fraaje kinders zien, Indien dit huwelyk komt geschiên!
Zy zullen tot modellen strekken Voor ider een, om brand te wekken.
’k Versta van u die reeden niet Die woorden zyn my tot verdriet.
Moet gy my in myn druk noch sarren, En my als in verdriet verwarren?
Ja, jou verdriet!
waar of dat zit?
Meid, waar je vleisch, men stakje aan ’t spit, En zagje liever gaar gebraden Als dat je niet en bent te raden.
Nou word ik toornig en gram, Meid, was je een Westfaalze ham.... ANNA.
Myn heer, je toond ook, wel te weeten, Dat je een liefhebber bent van eeten; Maar dat gebraad is al te groot, Eer zy aan ’t spit was, was ze dood.
Ik zeg, Anna, dat gy zult zwygen.
Ik spreek maar op aan ’t spit te rygen.
Ei, waarde ziel, beraad u ras.
Maar, hoe komt hier die boer te pas!
Hoe komt die kinkel hier te raken?
JAPIK, ONRUST, MARGRIET, OOME KEES, ADRIANA, WINDBREKER, ANNA.
Wel vrinden, wat kom jy hier maken?
Met je permotie evenwel.
Die boer komt meê te pas in ’t spel.
O ja, voorzeker, wel te weeten.
Maar, heerschop, ’t is my niet vergeeten, Dat jy die Juffrouw dikwils spreekt: En zo een stok in ’t wiel maar steekt.
Ik, boertje, dat is mis geraden, Zy zou myn doch voor al versmaden.
Hiet jy dat maar niet liegen, maat, Ik zie je staâg met haar op straat.
Weg boer, wilt voort van hier vertrekken, Of ik zal u met vuisten dekken.
Om dat ik zeg dat jy haar vryd!
Wel zeker, dat is schoon bescheid.
’k Zeg, houje bakkis, aap der aapen.
’t Is goed karnaries, ik ga slapen.
ONRUST, MARGRIET, OOME KEES, ADRIANA, WINDBREKER, ANNA.
Die boer die schoor de gek, myn heer, Dat was al aardig op myn eer.
Maar dat doet niet tot onze zaken; Hoe sal ik tot myn oogwit raken?
Wilt gy dat ik zo dra verkies, En zo myn vryigheid verlies.
MARFRIET.
Myn heer, ei, help haar ook beweegen, Want zy spreekt ons gestadig tegen.
Mejuffer, ’k zal doen wat ik kan, Maar ziet, zy wil niet aan de man.
Zy schynd het huwelyk te haten; Ik zie geen kans haar te bepraten.
Kom Ariaantje, doet het nu, Zie daar, ’k versoek het zelf op u. ADRIANA.
Myn heer, ik moet my wat bedenken, Eer ik myn trouw noch weg ga schenken; Het is voorwaar geen kleene zaak, Te ruilen droefheid voor vermaak.
Wel vrienden, hebt ook wat patientie.
Meid, ’k zet het jou op je conscientie, Zo jy je woord niet aanstonds geeft.
Wie heeft ooit zo een kop beleeft!
als je haar ook zo wilt plagen, Dan zulje haar een schrik aan jagen.
Besluit, en dat van stonden aan; Hoe of het langer hier zal gaan.
Zult ge u besluit terstond ontdekken, Of wilt gy langer met my gekken?
Kom, Juffrouw, geef hem uwe trouw, Dan werd gy zekerlyk mevrouw.
Hoe, valt gy my op ’t laast ook tegen; Dat maakt my t’ eenemaal verlegen.
Wel Juffrouw, ’k denk in dit geval, ’t Is beter wat als niemendal.
Ei, kom, hier valt niet meer te teemen.
Wilt hem voor man en voogd aan neemen.
Myn heer, wacht tot het is myn smaak, En moeid u met uw eigen zaak.
Ik doe ’t om dat gy zoud verkiezen: Zou ik uw gunst daar door verliezen.
Wel, dat dan ook haar moeder spreekt, En u niet in ons zaken steekt: Die zal het beter met haar stellen, Als jy, met al jou bagatellen, MARGRIET.
Gy hebt gelyk, myn waarde heer, Hier door wint gy myn gunst noch meer.
’k Versta gy hem uw woord zult geven, En myne keur niet wederstreven.
Ja zo, toon uw ontzag mevrouw, En dwing haar aanstonds tot de trouw.
Wel aan, op morgen zult gy hooren, Of ik hem heb tot man verkooren.
waarom doet gy nu dat niet; Dat wachten baard my maar verdriet.
Durft gy myn woord dan niet betrouwen Myn heer, besluit, of ’t zal u rouwen: Zo gy my dit niet toe wilt staan, Dan moogt gy voor altoos wel gaan.
Neen, neen, ik neem het aan, myn schoone, Op hoop gy my uw gunst zult toonen.
Dewyl gy dit nu hebt gezeid, Kom ik op morgen om bescheid.
Zie zo, dat ’s eindelyk geklonken; Daar nu eens helder op gedronken.
Ja, laat ons voort naar binnen gaan, En het tot morgen laten staan.
’k Beveel my in uw lieve zinnen, Doch wilt my staâg alleen beminnen.
Myn heer, vertroud dat aan de tyd, Misschien dat gy de liefste zyt.
’k Zal my met u vereerd steeds houwen, Zo gy komt met myn nicht te trouwen.
,, Zy trouwen, ja, dat denk ik niet; ,, Ik zal ’t geloven als men ’t ziet.
’k Ben van een bruiloft hier gekoomen, De danssers heb ik daar vernomen.
Ik bid, mejuffrouw, kan ’t geschiên, Dat gy haar doch wilt danssen zien.
Zy kunnen het incomparabel, En zyn tot alles zeer capabel.
Myn heer, als ’t niet te lang zal zyn, Dan werd het toegestaan door myn.
Uw meid, en dochter moeten beide Haar tot het danssen ook bereiden.
Strekt het de juffrouw tot vermaak, Dan is het ook wel van myn smaak.
Het zal my, hoop ik, wat verblyden, En zetten doen myn leet ter zyden.
Kom, vrienden, toond uw kunst en geest, Ter eeren van ’t aanstaande Feest.
Hier werd gedanst.
HET BEDURVEN HUISHOUWEN, KLUCHTSPEL.
DOOR YVER BLOEID DE KUNST.
TE AMSTELDAM, By de Erfg: van J: LESCAILJE, op den Middel-dam, op de hoek van de Vischmarkt, 1703.
DE Staten van Holland ende Westvriesland doen te weten, alsoo ons vertoont is by de Regenten van het Burger Weeshuys ende Oude Mannenhuis der Stad Amsterdam, en, in die qualiteyt, te samen eygenaers, mitsgaders Regenten van den Schouburg aldaer, dat sy, Supplianten, sedert eenige Jaren hebbende gejouisseert van onsen Octroye of Privilegie van dato den 19.
September 1684. waar by wy aen de Regenten van den selven Schouburg, in die tyt, hadden gelieven te consenteren, accorderen ende octroijeren, dat sy, gedurende den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren, de Wercken, die doenmaals ten dienste van het Tooneel reets gedrukt waren, ende, van tyt tot tyt, nog vorder in het ligt gebracht, ende ten Toneele gevoert soude werden, alleen soude mogen drucken, uytgeven en verkopen, nu ondervonden, dat de Jaren, by het voorgemelde onse Octroy of Privilegie genaemt, op den 19.
September 1699. souden komen te expireren; ende dewyl de Supplianten ten meesten dienste van de Schouburg, waer van hunne respective Godshuysen onder andere mede moesten werden gesubcenteert, de voorgemelde Werken, soo van Treurspellen, Blyspellen als Kluchten, als anders, die reets gedrukt en ten Toneele gevoert waeren, of in het toekomende gedruckt, en ten Toneele gevoert soude mogen werden, geerne alleen, gelyk voorheenen, souden blyven drucken, doen drucken uytgeven en verkopen, ten eynde de selve Wercken, door het nadrucken van anderen, haer luyster, soo in tael, als spelkonst, niet mogten komen te verliezen, dog dat sulcx aen haer, na de expiratie van het bovengemelde ons Octroy, en sulcx nae den 19.
Werken, soo van Treurspellen, Blyspellen, Kluchten, als andere, reets gemaeckt en ten Toneele gevoert, en als nog in het ligt te brengen, den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren, alleen te mogen drucken en verkopen, of doen drucken en verkopen, met verbod aen allen andere op seeckere hoge penen, by U Ed.
overgemerkt hebbende, ende genegen wesende, ter bede van de Supplianten, uyt onse rechte wetenschap, Souveraine magt en authoriteyt, deselve Supplianten geconsenteert, geaccordeert ende geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen ende octroyeren, mits desen, dat sy, by continuatie, de voorsz.
Wercken, soo van TreurspelIen, Blyspellen, Klugten als andere, reets gemaekt en ten Tooneele gevoert, en als nog in het licht te brengen, den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren, alleen binnen onsen landen, sullen mogen drucken, doen drucken, uytgeven en verkopen, verbiedende daerom allen en een ygelyk, de voorsz.
werken, in ’t geheel ofte ten deele, naer te drucken, ofte, elders naergedruckt, binnen den selven onsen lande te brengen, uyt te geven ofte verkopen, op de verbeurte van alle de naergedruckte, ingebrachte, ofte verkogte exemplaren, ende een boete van drie hondert guldens, daer en boven, te verbeuren, te appliceren een darde part voor den Officier, die de calangie doen sal, een darde part voor den Armen der Plaetsen daer ’t casus voorvallen sal, en het resterende darde part voor de Supplianten, alles in dien verstande, dat wy de Supplianten met desen onsen Octroye alleen willende gratificeren tot verhoedinge van hare schade door het naedrucken van de voorsz.
Wercken, daer door in genigen deele verstaen den inhoude van dien te authoriseren, ofte te advoueren, ende, veel min het selve onder onse protectie en de bescherminge eenigh meerder credit, aensien, of reputatie te geven, nemaer de Supplianten in cas daer inne iets onbehoorlyks soude influeren, alle het selve tot haren laste sullen gehouden wesen te verantwoorden, tot dien eynde wel expreselyk begeerende, dat by aldien sy dese onse Octroje voor de voorsz.