floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ick zgje noch iens schobbeiac pact iou van hier, of het zel ie berouwen.
Durfie noch spreecken iou diefech ic wil myn goed weer hebben, of de droes sal de keers houwen.
STUDENT, in sijn Manne kleedingh.
Wel speciael, hoe dus, wat ist, hoe tierie dus byster,     Ic loof byget niet datje al dese swaricheyt maect en dat om een Vryster.
Of isset wat anders, ey lieve zeght wat isser inde weeg, Gosen.
Wat sou ic iou segghen, ey siet wel watter is, ’t is so’t is, ten is gien deegh.
Dat sien ick wel daerom vraech ick het watter is dat jou toch let.
Wat souwer wesen, by get dat myn dese kronie dus bedrogen het.
Na dat ick meen vrunt soo binje verdoolt, ick selje segghen hier onder weghen,     quamen myn flus twee olicke Studenten teghen,     Die geweldich lachten en haer op’t hoogst beroemden     Dat sy een hadden bedroghen diese Drooghe Goosen noemden.
Of iey die man bent en weet ick niet, den een was in Vrouwen kleere     En seyde teghens den ander eyghet maet soo most men Drooge Goosen scheere,     Sy lachten en sy sprongen, sy waeren soo vrolick en verblyt.
Maer seght myn toch vriendt ofie oock letten, op haer kleedingh en haer habyt.
Den een die hadden een Vrouwen kleet aen en heb ick recht onthouwen,     Soo hadse soo een weerschyne rock an met een swarte bouwen,     Een wit schorteldoeck veur, dees hoordden ick seggen, laet ons gaen na de vrient     Daer wy dese Vrouwe kleeren hebben van gelient.
En brenghen die weerom: den ander scheen een Ioncker     En na myn docht had hy een satyne, of kaffa pack an ick kost so nau niet sien, het was wat doncker,     Ick hoorden dat hy sey nu syn wy wat verlost van onse armoed pover, Gosen.
Och buren stae by vrienden kyck uyt, wat comt myn over     Och watte fielten sinneder sulcke schelmen ick en kent niet gelooven     Datse myn van myn gelt, van myn goedt, van myn klieren so berooven,     Het ken niet wesen en nochtans moet ick het gelooven ’t gheen dat dese man seyt,     Hoe sel ick myn Moer nou tuys komen: och hoe dit best an eleyt, Och Heer, als ick tuys kom, wie weedt het hoese baren sel, en watse al sel segghen     Sou ick wel durven tuys komen, o neen ick wildt niet onderlegghen.
Al onse buren sellent myn verwyten waer dat* ick koom of gae.
De jonghers op de straet die wyse myn verseker mit vingeren nae,     En komt het onder de rederyckers, soo raeckt het inde meulen,     Dat Vollickie, och ick sorgh die sellent voor een klucht speulen,     En ummers is het waer, ’t is t’Amsterdam eschiet myn goede maet,     Weetje myn niet te seggen waerse heen liepen: ey geeft myn toch wat raet,     Och kost je myn toch helpen dat ick myn klieren sleghs weer kreegh,     quam ic dus tuys ’k weet verseker dat myn Moer uyt schrick ter aerden neer seegh,     En nochtans sel zyt moeten weten, hier langh te staen dat heeft geen val,     Den ien often ander mocht men hier komen te sien.
soo raeckt het toch wel over al,     Och myn goede speciael wille myn tuys brengen, ick selse wat vereeren,     Want ick zorgh dattet myn Moer niet ghelooven sou willen dat ic so bedrogen ben mit dese beroyde kleere     Daerom wild ick wel datje mit myn ginght, en kennis vande saeck droeght hoe ick bedrogen ben.
Seer garen goede vrunt ’k wil al doen wat ick midt myn vermogen ken.
Hier woon ick klopt, ey klopt, ick sal hier noch wat blyven     Ick vrees myn Moer die sal geweldich mit me kyven, Ey ga jy eerst allien en siet dat jet van vers so wat praet     En seghter hoeder evaren is, schickt het* ten besten myn goede maet.
Holla hou isser niemant in?
Teuntje uyt het venster,     Wel iae, wat is iou segghen.
Maer sootie beliefde Moer.
ick had wel gaern met iou wat over te legghen.
Teuntje.
Ia wel, so moetie morgen weer komen ic open by nacht gien deur.
Iae wel Moer de saeck is wichtich.
’t sel moeten weesen ie seun isser veur.
Myn seun waer is die.
Maer ginder staet hy.
Teun.
Wel laet het selver komen.
Ick gis datse beyde gaer fielten sint, en datje dievery hebt voorgenomen.
Och myn lieve Mortje, ick binder selfs, ey lieve laet myn in     Ick seltie segghen hoe dat ick bedroghen bin.
Wat noemie myn iou Moer, wat loser schellim sticken     Meenie myn so te bedrieghen iou fielten neen ick selje dat wel anders schicken,     Packtje voort van hier, of ick maec gerucht, wat mienie dat ick myn seun niet beter kan,     Iey sint ien schobbejack en myn seun heeft syn kaffa klieren an,     Daer an sien ick wel datie op bedrogh uyt sint voort van hier iou boeven.
Och myn lieve Moertje roept niet ie selt myn, en jou bedroeven,     Jck sin bedrogen van myn goet, en klieren altemael berooft     Vraeght het dese Ionghman vry, is het saecke datje myn niet en gelooft.
Ie praet so je praet ic loof den een so veel gelyc den ander     En dese practycken hebje al op estelt verseker mit malkander* Ick seghie noch packtie van hier, en gaet datelyck uyt de stoepe     Of ic sel op een becken kloppen, en de buuren te hulp roepe.
Bedaerie Vroutje, en op myn reden let te deege,     Iou seun, so hy uyt vryen gaen soude quamen hem twe Studenten tege     Daer vanden eenen was in Vrouwen schyn gekleet,     En hebben haer bedroch aen uwe seun besteet,     Dees in het Vrouwe kleet is by u seun gecomen,     U seun bedrogen door den doncker heeft genomen     In plaetse van syn lief de listige Student,     Die loose schelmery u seun heeft voorgewendt     Als dat haer Moer int minst niet souden wille lye,     Dat u seun comen sou, om haer dochter te vrye.
Dies gaf sy hem die raet dat hy met and’re kleere,     In schyn van haer Cosyn, met haer so most verkeere,     En namen hem also zyn kleet, al wat hy hadt     Gaf hy haer tot een trou, sy hebbende de schat.
Die gingen aen de wint, iou seun bedreef ghewelt     En meenden dat zyn Vryster hem dit had bestelt,     Doch mits ick heb gesien, dat het dus is gevaren,     Versocht u seun dat ick soud me gaen, en verklaren     De saeck gelyck zy inder waerheyt is eschiet, Teun.
Iae wel van myn leven hoorden ic sulcke sticken niet     Waer weetmen van sulcke rancken te segghen, ic hoordent noyt myn leven.
Och myn lieve Mortjen ick en kost het niet beteren, ie moet het myn vergeven, Teun.
Gaet voort in huys: dat je niemant en siet eert over al de Stad raeckt,     Je hebt moy uyt vryen eweest, ’t isser wel emaeckt,     Wel vrient ick danckje voor de moeyten, Gosen.
Ick wilje onse lieven Heer bevelen.
Vrienden dit spel is uyt maer sullen dese kluyt op morgen noch eens weer spelen.
I. H. Krul.
ARLEKYN, VERSIERDE ERFGENAAM.
DOOR DIDERIK BUYSERO.
TE LEYDEN, Gedrukt voor de LEYDSE en HAAGSESCHOUWBURGEN, 1719.
OPDRACHT, AANMOMUS.
WY weeten wel dat gy U verwonderen zult dat U E. dit werk werd opgedragen; ja, U licht noch meerder zult verwonderen, als doen gy hoorde dat men nevens de zinspreuk van de Leidsche en Haagsche Schouwburgen wilde voegen, NOOIT WEL: maar buiten deze is’er noch een oorzaak van verwondering, te weten de regeering van het Tienmanschap, behalven de panlikkers en snaken, die men, met een verbasterden naam, loontrekkende Suppoosten noemd, &c. als deze winkel mede eens doorzocht wierd, in vollen Oestertyd, wat zou men al leege Schelpen vinden, en voegen, nevens het woord van YVER, tot de fles, kweekt de kunst aan.
En noch te meer moeten wy U E. pryzen dat gy U verstoord toonde over het zeggen van onzen Utrechtzen Mecenas, kund gy geen andere gekken vinden als my, om de B...... L...... aan op te dragen?
Men zal U E. ook het hoofd versieren, met het loof der Vruchten die men in de maand van Mey plant, na den inhoud der Hoveniers Almanach, om dat gy U zo edelmoedig hebt gedragen, van niet te helpen antwoorden, op het Voorbericht van Joan Galeasso.
Dat treffelyke Kunstgenootschap.
N. V.A.
zedert eenige jaren herwaards gewoon zich op te sieren met een anders vederen, ontziet zich niet, hoe zeer het ook gewaarschouwd is, de herdrukte Geschaakte Bruid, op den naam van het Kunstgenootschap in het licht te geven; het gaat in zyn onbeschaamtheid voort, en steld de Geschaakte Bruid, of Verliefde Reizigers, onder de Blyspellen van drie Bedryven, in de laaste Lyst van alle de dichtkunstige werken, van het Kunstgenootschap Nil Volentibus Arduum, met de rechte Privilegie van het Kunstgenootschap, en Tytelprenten versierd, &c. ’t is om te lachchen; te recht zegt Haagsche Barent, in de Gewaande Advokaat, Ik ga met goê Commissie kapen.
Maar Spits, gy moest ons niet mede onder dezen hoop tellen, en zeggen, Arlekyn in de Elizesche Velden, Arlekyn Procureur, en de Buitensporige Minnaar, zien wy met den druk gemeen; schuild daar mede niet wat eigenbaat onder?
neen: maar, gy weet wel, dat men by ons aan de Tooneellisten de Boeken moet vertrouwen, en dat den yver, of baatzucht van zommige zo wyd gaat, dat in plaats van hun Rol te schryven, zy het geheele Boek uit schryven, zo als met de drie voorgenoemde Boeken is gedaan, waar door zy eindelyk met den druk gemeen zyn ge- raakt.
Wy prezenteeren de eigen schriften der beide Arlekyns, als mede van den Buitensporigen Minnaar, aan de Dichters ter handt te stellen, zo als die aan ons zyn overgegeven, op dat zy de waarheid van ons gezegde mogen zien; verklaren ook de Drukkers, dat zy die na gekochte Copyen gedrukt hebben, of, na Boeken die by den nacht zyn genegotieerd.
Wy verzoeken dat U E. die eenige jaren met zyn praktyk stil gestaan heeft, deze onze Zaak eens recht ter harten neemt, en aan de beledigde Dichters raad, dit masker van Bedrog af te rukken, en een openbaar verbod, te doen dat men nooit zo licht een geschreven boek ter drukpers legt.
U E. zoude hier op kunnen zeggen hoe kan een Drukker weeten, of het Boek dat hem geprezenteerd werd om te drukken, gekocht, gevonden, of genegotieerd is?
wy zeggen hier op maar, tot een klein staaltje, dat Arlekyn Procureur, Blyspel, door het Kunstgenootschap Constantia & Labore, ons in den jare 1704. is gegeven door den Heer Kaarsgieter, het is in den jare 1705. te Leiden gespeeld, voor de eerstemaal, en daar na in de Haag, onder den bovenstaanden Tytel; hoe komt nu in het jaar 1714.
Lombardyn, of de bedriegelyke Procureur in ’t licht?
Wy zullen toonen, met Kaarsgieters eigen handt, dat het dezelve regels en rymwoorden zyn.
Nu dezen Arlekyn, versierden Erfgenaam, ouderloozen wees, is ons voor meer dan 20. jaren, door den Heere D. Buysero in eigendom vereerd, zo als de voornaamste en eerste Toneellisten, op den Amsterdamschen Schouwburg, nu noch in levende lyve, zouden kunnen getuigen: dit boek mede eens overgegeven zynde, en van de eene buurvrouw aan de andere geleend, is ‘er, om de kunstige aartigheid, een Baatzuchtige Juffer uitgedropen; daarom is het verzoek maakt een* redres, of men zal, tot over vyf genegotieerde Boeken toe, een Helikonschen aanklacht doen.
Wy weten wel dat Uw nooit geprezen verstandt zoude kunnen zeggen; myn schoonder liefhebbers van den stomp, waarom doet gy uwe aanklacht niet aan de Goden van Parnas, die in de Haag resideeren?
laat my doch gerust, hier in Amsterdam voor den meesten tyd in een hoek van de Plantagie geweken; door deze, en diergelyke redenen, zoud’ gy wel eenigzints gelyk schynen te hebben, maar zulks zal tot in den grond by Proserpina vervallen, zo dra als U E. hoord hoe dat die Dichters tegenwoordig in de Fransche Comedie blinken als Cyperse Ka...... in een donkere kelder: uit dezen hoofde is het dat wy U E. dezen Arlekyn opdragen, niet op dat gy hem, als een anderen Mecenas beschermen zoud tegens de steken der nyd, hy vreest die niet, maar wacht die rustig, geharnast met den roem des vaders, die hem geteeld heeft, op zyne wapenen af; neen, maar het is op dat gy zorge zoud dragen, dat hem zyn wettig erfdeel niet ontvreemd werde, door eene opgedrongene Zuster, die diefachtig met zyne kleederen pronkt; maakt door uw scherpe stekelachtigheid, en stekelachtige scherpheid, dat yder Dichter het zyne behoud, en niet meer de eene zich met de vruchten van het zweet en den arbeid eens anders op een diefachtige wyze versierd; zo U E. dit te weeg brengt, zult gy den eenigen Mecenas der Nederduitsche Dichteren zyn; ja, die U E. veracht hebben zul- len uw eeren; laat vry geen krakende schoen U E. berisping ontgaan, maar ziet ook de grove feilen niet over ’t hoofd: Arlekyn verwacht dit van U E. en in die verwachting blyven wy, die wy zyn, dat is U E. &c. onder de Zinspreuk ARTIS AMORE LABORAMUS.
HORATIO, verlieft op Cinthia.
CINTHIA, Minnares van Horatio, en Alcides.
ARLEKYN, Knecht van Horatio.
LAURA, verlieft op Horatio.
ALCIDES, Minnaar van Cinthia.
ROZETTE, Kamenier van Cinthia.
COLOMBINE, Kamenier van Laura.
KAPITANO, Knecht van Alcides.
MEZETYN, vriend van Arlekyn.
MOMENSIS, een Arbeider Twee Knechts, stom.
Het Tooneel verbeeld een buurt aanzienlykeHuizen, in den Haag.
ARLEKYN, Zingende.
IK wil de liefde laten varen, En houden ’t met den Rynschen Wyn.
Ik wil met Lysje één Oor paren; En haren trouwen dienaar zyn.
Ik ben door Aaltjes en Katryntjes, Als in een Lysterstrop verstrikt.
Ik hou veel meerder van de Wyntjes; Dien Nectar zoet, my ’t hart verquikt.
KAPITANO, ARLEKYN.
Fris, auf, jong megdelyn, dus frolich; auf der stroot Zu zingen!
ich wolt ier, myn alderbeste moot, Wens iem noer komt zoe pas, ont er had aus gezongen.
ARLEKYN.
De drommel haal den Mof weêr met zyn krommesprongen.
Wat zou ’t my kittelen, indien ik dezen gek, Eens wakker, na myn lust, mocht tromm’len op zyn bek.
Maar, sloeg hy eens weêrom!
Ich wolte gerne weissen, Wo das dein Meister woond, Horatio geheissen.
Tot zynent.
In was oorth?
Hier; in den Haag.
Das wol.
Ich bin hier nicht bekant, wer obs mier zâgen sol?
Wan hat man doch ’t geluk iem an zoe schouwen?
als men hem ziet.
Im guter trouwen, Doe bist ein slimmer gast, ont frolich in der aart.
,, ’k Was vry wat vrolyker, als gy hier niet en waard.
,, Gansch bloed!
dorst ik dien Mof zo wat zuffletten geven.
Mier lust zo wat herom zoe slagen; das myn leben.
Gansch bloed.
Was ploederst doe da?
by den ellement!
,, Wel hei!
wel wat is dit?
wat bruid me deze vent!
,, Een Mensch zo losjes weg een kaaksmeet te vereeren, ,, En dat met voordacht!
’k zweer ik zal hem ponjardeeren.
Doe mompelst noch.
Sprech, aus, sonst werd ich... ARLEKYN.
Niemendal.
Halt smaul dan, bist doe kloek, ont tadelt nicht.
Bis auf ein andermaal, doe bloem von alle helden.
ARLEKYN, alleen, Hebt gy uw dienaar, Heer, niet verder iets te melden?
Wat zou ’t my kittelen, indien ik dezen gek, Eens wakker, na myn lust, mocht tromm’len op zijn bek.
ich wolte gerne weissen, Wo das dein Meister woond?
Horatio geheissen.
Im was oorth?
Hier in den Haag.
Das wol: Ich bin hie nicht bekand, wer obs mier zâgen zol?
Wan had men doch ’t geluk iem an zoe schouwen?
Wanneer: als men hem ziet.
ja, im guter trouwen, Doe bist ein slimmer gast, ond frolich in der aart.
’k Was vry wat vrolyker, zo gy hier niet en waard.
En hier op was ’t dat hy my een sufflet vereerde.
My dunkt schier dat de zaak op deze wys passeerde.
Maar, ’k zal my wreeken van dit doodelyk affront, En hem vermoorden, voor myn voeten, als een hond.
Het is de eerste reis, zo ’k beter niet kan weeten, Dat hy de lengte van myn trony heeft gemeeten; Maar de ongemeene zwier die hy daar in betoond, Bewijst wel, dat hy by een meester heeft gewoond, Die ’t ambacht fiks verstaat.
Maar, laat ons mede toonen Dat wy gevoelig zyn van zulk een schendig hoonen.
Couragie; sta.
Ik neem ’t alleen, in kas Dien grooten Suffletteur hier tegenwoordig was.
Sta vast, gy blaaskaak, sta; ik breek uw hals en beenen, Waar blyft dien bloodaard nu?
waar loopt dien blaffert heenen?
Avance, deze steek die gaat hem door de huid.
Zo, dat gaat braaf; maar, och!
myn linker oog is uit.
Neen, ’t is gemist.
’t Is waar.
’t Is niet, ’k had my verkeken, Maar ’k zal hem deze vrees ten duursten op doen breeken; Dat zweer ik u. Voort, voort; noch eens aan: daar, pareer, Of anders steek ik u zo dadelyk ter neêr.
Hou daar.
HORATIO, ARLEKYN.
HORATIO.
Arlekyn.
Daar zal den Mof weêr weezen!
neen, ’t is myn Heer, ’k heb niemendal te vreezen.
hebt gy kwestie?
waarom dus in de weêr?
Ik kwestie, Heer?
Ja gy.
Neen, dat ’s gemist, myn Heer.
Ik heb geen kwestie, maar een brave sufflettade Gehad; verstaat dat wel uw Hoogheid, en Genade.
Schoon onderscheid: maar wie deede u zo grooten eer?
Kapitaan, de Knecht van Don Alcides, Heer.
Dien lompen vlegel!
ik versta dat gy ’t zult wreken.
’k Versta dat meê, ik zal hem deur en weêr deur steeken: Ik zwel gelyk een pad, en brand gelyk een vier.
Hoe gaf hy u den slag.
ARLEKYN, slaat Horatio.
Myn Heer, op dees’ manier.
Wel, rekel!
wat zyn dit voor rechte gaudiefs stukken?
’t Waarachtige verhaal kon zich niet beter drukken, In ’t harssenhuis, als door een diergelyken slag.
Maar zulk een vryheid die breekt ganschelyk ’t ontzag.
Ik deed het maar om ’t u te beter in te preken.
’k Vergeeft, voor deze maal.
Maar laat ons nu eens spreken, Van Cinthia; gy weet hoe dat die schoone maagd, Die parel van den Haag myn hart en ziel ontdraagt; En dat ik haar myn trouw vrywillig heb gegeven.
O ja, dat weet ik wel; en dat ik van myn leven Nooit zulk een daad zal doen, ik hou niet van het hout, Waar mêe Acteon eer liep pronken door het wout.
Dat is te zeggen, ik hou van geen hoorendragers; ’k Bemin de vrindschap wel, maar ’k haat dat slag van Zwagers.
Maar luister nu wat ik u verder zeggen zal, Van ’t geen ik heb gehoord van vrinden, bygeval.
Men zei my, dat haar hart nooit zuivre min gevoelde, Maar datze alleenig op uwe erffenisse doelde; Want ze is van Danaës volk, dat veel van regen houd, Wanneer de droppelen niet zyn als louter gout.
Nu voor de eersten rang van Balen en Banketten, Voor Koets en Paarden, en voor aan den want te zetten.
’t Levrei van Pagies, Knechts, en Dienaars, in ’t gemeen Op tyd betalen, bloed, daar loopt een resje heen.
En datze alleen daarom, al heeft het weinig gratie, Acces tot harent geeft aan alderhande natie.
Dat is de mode.
* Ja; maar deze nieuwe snof, Heeft gistren in haar net gelokt een ryken mof, Die op haar is verlieft door haar maar eens te aanschouwen; Die gistren in ’t salet wierd voor den gek gehouwen; Daar heeft zy ’t oog nu op; en Kapitaan’, de knecht Van Don Alcides, heeft my alles onderrecht.
’t Is goed dat ik het weet; dan ’t spyt my boven maten, Dat zy my opschiet, ’t voegt my beter haar te laten, En uit te gekken.
Heer, gy zult heel wysslyk doen, Want Donna Laura kan licht deze schâ vergoen.
En na ik van haar meid gehoord heb, heeftze ’er zinnen Al vry op u gezet; ik zou haar meê beminnen, Want zy is ruim zo fraai, en ryk als Cinthia, En mind gy Laura niet, wel neemt dan Litia.
Ik volleg uwen raad, en ’t spyt my boven maten, Dat ik haar heb bemind; dan ’k zal haar varen laten, En zien te foppen.
’k Weet dat wel te maken, HORATIO.
Hoor, leg je hart maar op een kussen, en hoort toe.
Om ’t hart van Cinthia te degen te doorgronden, Gaat haar bezoeken, en dien u van deze vonden.
Zeg met een droeve stem, dat gy van onlust sterft, Om dat gy van uw Oom zo schand’lyk zyt onterft.
En zegt, dat ik, zyn neef, door hulp van loze kunsten, Of wel door ’t los geval verkregen heb zyn gunsten, Zo ver dat hy my heeft gelaten al zyn goed, En u voorby gegaan, hoewel gy hem in ’t bloed Zo na als ik bestond.
En om ’t meer schyn te geven, Zo dicht een valschen brief, als of die was geschreven Daar zich uw Oom onthoud; maak datze die maar leest.
’k Ben in myn vaderlandt, te Bergamo, geweest, Wyl gy haar vryde, zo dat alles fiks en klaar is.
Wandt zie, ik doe myn woord gelyk als een Notaris, Dat weetje wel: ’k zal ’t voort zo klaren, datze my Zal stellen voor de Graaf, indien ik haar slechts vry: Gelyk ik doen zal.
Help my maar; ik zal my kleeden, In ’t maskarade pak, daar gy een jaar geleden, Meê danste op ’t groote Bal, waar van gy Koning waard.
En hier door zult gy licht ontdekken haren aart.
Wat dat de rest betreft, ik zal my zo wel dragen, Dat gy geen redenen zult hebben om te klagen.
Wel; ik zal door dees vond die gy daar zo verzind, Haast weten of zy my maar om myn geld bemind.
ARLEKYN alleen.
’k Zie daar een kennisje, dat is een snaak der snaken; ’k Moet die eens opening gaan doen van onze zaken.
Wy hebben zamen eens gediend by éénen Heer, En lichtlyk dienen wy elkaâr nu wel eens weêr.
ARLEKYN, MEZETYN.
Wel, spesiaal!
hoe gaan de zaken Nu in de waereld?
zal het Huuwlyk haast klaar raken, Met uwen Heer, en zyn Matres?
zeg Mezetyn.
Je woond noch by hem, doeje niet?
hoe zal ’t hier zyn!
Wat zou ik: neen; ik heb zyn dienst al lang verlaten.
Die vuile Klaar, die my te schandig kwam te haten, Om dat ik telkens haar de stoven achter ’t gat Niet na wou dragen, waar zy ging, of stond, of zat; Die valsche feex, die nooit genoeg van my gepreezen, En opgehuld wierd, moet ik daar voor dankbaar wezen.
Die kwâ karonje heeft my deze part gespeeld, Om dat ik eensjes heb gezegt, dat zy het eelt Wist van haar Lichchaam schoon, en zacht, en blank te maken, Met zalfjes, daar zy haar meê smeerde, tussen ’t laken, Als zy te bed was; en wel hondert potjes al Verbruikt had, zedert ik daar kwam in dit geval.
Wel, maar hoe wist jy dat?
daar zo lang te dienen, En niemendal daar van te merken zou ik mienen, Dan moest ik zeker wel een slechten harder zyn.
Neen, ik heb daar geleerd wat schoonheid is, of schyn.
Maar wel ’t voornaamste, daar zy my het meest om haten, Was dat ik zomtyds met de Keukenmeid wat praten; En haar eens vraagde, waarom zy haar mede niet, Zo wel als haar Mevrouw, zomtyds klisteeren liet.
Dat dit een middel was om alle rode vlekken, En vuur’ge puisten uit haar smoel te doen vertrekken.
Waar toe ik voorts, als eens de noodt kwam aan den man, Haar myn Siringa zelf bood als Apteker an.
Wat benje een rare snaak.
Doch weet met een, na dezen, Dat juist de waarheid niet altyd gezeid wil weezen.
’k Heb, by ervarentheid, dat zelver ook geleerd.
Maar zeg eens waarje Heer nu dagelyks verkeert?
Of ’t ook al waar is, dat ’er veel van hem gevoelen?
Of hy noch ’s nachts zo laat, wel opzit in den Doelen, Gelyk hy meenigmaal voor dezen was gewoon; ’t Zy op het plein, of wel het hofje met de kroon.
’t Is niet gelogen.
Ziet men hem noch wel verkeeren By ’t nachtgeselschap?
en met die Hoogduitsche Heeren, De stille huizen, en speelwinkels, even graag Bezoeken?
Dat gebeurd niet meer als alle daag Het zelve.
Gaat hy zich zomwyl noch wel verkloeken, Om in de stilte zyn vaârs geldkas te bezoeken, MEZETYN.
Ja, dat is ook noch al geen zeven jaar geleên.
Spreekt hy zomtyds dat schoon Bruinetje noch alleen, Dat om het half jaar eens zich van haar man laat hand’len?
Dat in de koets ryd, wyl dien bloet te voet moet wand’len.
Gelyk voorheen.
Is hy noch zo op la Baset, Op Trokkadieljen, en Pasdiezen, wel gezet?
Ja toch; maar waar toe al die ysselyke vragen?
Hebt gy my anders, dat gy weet, niet voor te dragen?
Ja wis, myn kammeraad; hoor toe, en luister wel.
Zo gy my een half uur woud dienen in een spel, Waar in gy de persoon moest van Lakei vertoonen; ’k Zou, voor uw moeite, u braaf en ruiterlyk beloonen.
* MEZETYN.
Voor u als een Lakei te speelen, of een ding!
Neen, dat ’s te slecht; was ’t noch voor Knecht, of Kamerling.
Ja, zelf voor Edelman, kan u dat liefst behagen.
Want ’t zou maar zyn, om u de zaak recht voor te dragen, Om een bedrieglyke karonje van een meid, Die met myn Meester lest de gek geschooren heit, Weêr uit te stryken; en dat gierig vel te leeren, Dat zich geen eerlyk man vergeefs laat affronteeren.
En zo gy ’t wel volbrengt, zal licht dat hallef uur, U zyn voordeeliger als zelf een half jaar huur, Daar gy zo jammerlyk voor lopen moet, en draven.
Myn Meester is, voor die hem dienen, zulk een braven, En noblen baas, als ik een ken in deze Stad, En die zal ’t onder hem niet laten, datje ’t vat.
Hoe kaalder, zegtmen, hoe rojaalder; ja, ’k wil zweeren, Dat dit proverbium op hem is te appliceeren.
Daarom juist niet; want ik doe ’t om den broode niet: Maar meest om dat my van die feex zo veel verdriet, En leet gebrouwen is, dat, om ’t haar te betalen, Ik ’t op al ’t vrouwelyk geslacht wel zou verhalen.
Zie, daarom, zeg maar wat ik doen moet, en je zelt Bevinden, dat ik my zal weeren als een held.
Kom flus tot onzent, daar ik netjes u zal zeggen, Wat ons te doen staat om het werkje te beleggen.
En weest verzekert, als het zaakjen is gedaan, Dat’er een zoppige... je weet wel, op zal staan.
Ja, laat maar komen, wandt dat kan de koop niet breken; Ik volg u daad’lyk, om u verder dan te spreken.
Ik ga voorheen dan: nu, zo als het is gezeid.
MEZETYN alleen.
Hoe droes of hy dat spel mag hebben overleid!
Dat gaat zo ’t wil, ik moet dat vetje niet verpruilen, Al zouden ’er in ’t wout de honden zelf om huilen.