floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ghy stelt vast, als of al uw' denken Zoud' gaen naer al uw' wil en wensch, Maer ziet hoe nietigh is de mensch.
Ghy leght het over, Godt wilt schikken, En met zoo kleinen macht bestrikken 't Geen dwangh scheen van gantsch Kristenrijk.
Heer uwe schikkingh is gelijk Des Arendts wegh niet na te speuren.
Het scheen onmoogh'lijk te gebeuren, Dat Twaellef daer na Seventhien Zoo grooten Vloot 't hooft zouden biên En jagen, zoo niet Heer uw' schikkingh In haer gewracht had een verschrikkingh.
Prijst Neêrlandt uwer Helden moet.
Prijst uwen Prins  Die 't lijf voor 't lieve Vaderlandt Zoo menighmael veronderpandt, Die zich gaf nimmermeer tot ruste, Voor dat de Draek was van de kusten, Daer hy zich hiel om onze Bruidt, En dat zijn tanden waren uit.
Prijs hier de zorgh van uwe Staten Die niet een oogh tot sluimer laten; En van de Steden in 't gemeen, Die niet en rusten voor vertreên Leidt 't hooft van deze groote Slange, Die al de wereldt was te bange.
Dank meest de Schikker alles goets, Dat die haer allen zoo veel moets Gaf, om zoo tegens 't Dier te kampen, Dat 't is vergaen door alle rampen.
Bidt dat hy voort ons Vaderlandt Bewaren wil in vrye standt, Dat die haer naem aen Christum geven, Hier vry in Christo mogen leven.
Uit was het, hy vertrok zoo schielijk met een zwier.
'k Zagh om, en al de Stadt die stondt vol vreughde vier, Elk riep Triumph ô Tromp!
God gun u een langh leven, Dat ghy de Zee bevrijten d' Iber steets doet beven.
Aen Daphne, Op haer Paerlesnoer.
Pectora vel puris nivibus, vel lacte, tuámque Complexo matrem candidiora Jove.
HA Daphne!
als ik zie de glants, die d'holle baren Van d' Indiaensche Zee uit hare schulpen baren.
Gebonden meermael om uw' witt' Yvoren hals, 'K zweer dan, dat niemandt ooit meer zou bekoren, als Ghy waerde Nymph!
vermidts de Goddelijke luister Van d' aengename huit der Peerlen glants maekt duister: Niet duister, midts haer glants zijn flikk'ren wel behoudt; Maer door de glants uw's vels niet werden kan beschouwt.
Ik heb verscheiden-mael, onwaerdigh doch, mijn oogen In 't byzijn over dwersch op hals en snoer getogen; Maer zagh geen onderscheidt in 't minst van hals en snoer, Als dat het blaeuw gestrael niet door de Peerlen voer, Dat door uw' halsje kroop.
Ha loffelijke aren!
Die met haer hemels blaeuw het witste wit verklaren.
Behalven Herderin, dat door uw' marm're keel Mijn gretigh oor ontfingh veel zoeter mondt-gequeel, Als ooit den Ithakois hoord' aen de mast gebonden, Daer blaeuwte noch geluit wierd' in het snoer gevonden.
Der Peerlen luchtigh schijn wordt by u heel verpuft, Tot vreucht van my, nochtans maekt my het snoer verzuft; 't Komt uit het Meir, dies vrees ik, dat de gantsche koude Des ongestuimen dieps noch by zich heeft behouden, En u dat mede-deelt.
Wel hoe heeft Venus meê Tot Moeder niet de koud' en groen bekruifdè Zee, En nochtans isse warm; ja d'oorzaek van ons hetten.
'k Vertrou mijn Nymph, ghy zult u ook aen 't snoer niet setten, Al maekt het u vol koud', al ist een zein van koelt, 't Maekt nochtans, dat het snoer op 't hooghst' uw' warmte voelt, Zoo wordt 't snoers koud gedoodt; en ik wil dan mijn leven, En sterven t'eenemael in uw' behoedingh geven.
Ach zagh ik eens die tijdt, ach zagh ik eens die dagh, 'k Waer blijder, of voor my den Hemel open lagh!
Sed tua cur nobis pallens occurrit imago?
Cur venit à verbis multa querela tuis?
Excutior somno: simulacráque noctis adoro.
Id est.
Maer waerom komt uw' beeldt mijn geest zoo bleek bestoken?
Hoe komt 'er zoo veel klaghts uit uw' verflaeude keel?
'k Schiet uit mijn slaep, en bid de valsche Nacht gespooken, DE laetst verleden nacht was nauwelijx vertrokken, Verlatend' 't Star gewelf met zwart en nare rokken, Als 't bloozend' morgen-roodt tijnghdraeghster van het licht, Vertoond' haer roozen pruik en helder geel gesicht, Doen my de Godt des slaeps viel domm'ligh in mijn oogen, En heeft met groote kracht de leden toegetogen.
Dat oogh, dat d' heele nacht geen slaep en had gezien, Kost nu in 't krieken van den dagh geen slaep ontvliên.
't Gedacht op Daphne vast gemetzelt, had verdreven De vaek, waer van ik my nu moest gevangen geven.
Nau waer ik in de rust, of strax zoo werd gebraght De zoete beeltenis van Daphne in 't gedacht: 'k Genoot de meeste vreucht, die ooit een mensch op aerden Gesien heeft, die ik ooit hiel voor de grootste waerde.
My docht 'k zat over haer en starden in 't gestrael Haer 's ooghs, dat overtreft 't gestarnt' aen 's Hemels zael.
Met d' hooghst' eerbiedingh kust' ik dan haer wassen handtjes, Dan weder van haer mondt de roo koralen rantjes, Dan hare koontjes, daer het roode Roosje stondt En bloosd', en geurde op een witte Leeljen grondt.
Dan haer Yvoren hals doorstraelt met blauwe stralen, Waer van, ach!
waer van ik mijn lippen niet kond' halen, En elken kusje was vermenght met zoet gevley, En neffens 't droogh gesteen met 't vochtige geschrey.
En als ik van mijn min klaeghd' en haer hardigheden, Docht my, dat zy my met een wenk verzeek'ringh dede: Dat zy niet meer zoo stuers zoud wezen noch zoo straf; Waer van de voortgangh my zoud helpen in mijn graf.
Dus veer was 't noch vol vreucht, vol lusten en vermaken Siet Daphne die wordt bleek en zijght van flaute neêr.
'k Verschrik, de slaep vertrekt!
ik voel vast gints en weêr; 'k Rijs over eind', en zoek mijn Nymph met handt en oogen; En loof ter nauwer noodt noch, dat ik ben bedrogen, Bedrogen!
ja en neen, bedrogen in mijn vreucht?
Doch niet bedrogen in mijn uitterst' ongeneucht.
Het goed' bedrieght ons staegh; maer nimmermeer het quade.
Haer bleekt, haer zwijmingh heeft haer ziekte kennen raden, Waer meê zy op de tijdt mijns droomens is bevaen, Gelijk ik naderhandt heb dezen dagh verstaen.
Ha Goden zijt ghy steets zoo zonder mede doogen!
Dat wy volkomen vreught hier nooit genieten mogen, Ja ook geen schijn van vreught, ten zy die zy deurspekt Met 't geen dat tot ons hooghst' en grootst' bedervingh strekt.
De vreught was maer een schijn, indien de droevigheden Ook waren maer in schijn, dat kond noch zijn geleden; Maer dat voor vreughdens schijn men ware droeffenis Genieten zal, vraegh ik u of het reed lijk is?
Mijn Nymph heeft niet verdient, wat wilt ghy haer doch plagen?
Indiender is misbeurt, laet ik de straffen dragen, En wacht u snelle doodt, dat ghy uw' prikkel toont Aen 't schoonste lijf, waer in de eelste ziele woont.
Admetus kost wel eer en licht zoo veel verwerven, Dat zoo 'er iemandt waer, die voor hem wilde sterven, Hy vry zoud wezen van de doodt, tot eens den dagh Des afgestorvens op zijn afgeleefdens lagh.
Spaert zoo mijn waerdste ook, 'k wil willigh voor haer dalen In Plutoos duister huis, en dicht bedremde zalen, Eer ghy haer stieren zoud' d' afgrijsselijke doodt, Door uwe noodtlot, in des aerdtrijx zwerte schoot.
Maer Goden dat ghy woud  Haer sparen en my ook zoo zoud mijn dankbaer hart, Waer meê ik om het best mijn mede schepzels tart, U stadigh dankbaer zijn, en ik zoud op d' autaren Van uwe Godtheidt veel geschenken u vergaren Na mijn vermogen, want ik weet dat hy behaeght U zoo wel, die de wil, als die de doenten draeght.
En teek'nen mijn geschenk met deez' twee zoete regels Van mijne dankbaetheidt wel bondigh vaste zegels: Dit schonk hier Tyter, om dat hy zijn Daphne vondt Vry van de bleeke doodt, die op haer lippen stondt.
Tweede Droom.
Somnia Fallaci ludunt temer aria nocte.
LAetst quam ik van mijn Nymph, zoo ik de meeste nacht In zoete minne-praet en klacht had deur gebraght; Den Dageraet begon haer roozen pruik te toonen, En met haer helle glants den Hemel te verschoonen; Doen ik my nederleid daer 't ruisschen van een stroom Deê sluim'ren mijn gezicht, en hielp my in een droom.
My docht, dat eene lind' zijn groene lof uitbreide, En over 't gantsche veldt zijn dikke takken spreide, En maekt' een lommer, daer al d' Herders van het woudt Haer Nymphjes vleiden met een aengename kout.
Met kijk ik na de boom en zie daer op de takken Een Duifjen zitten, dat ik meende te verlakken.
Ik steegh te boomwaert op, en quam by 'tzoete beest, En streek het over 't lijf; het scheen in 't eerst bedeest: Maer liet zich naderhandt ruim zoo vrymoedigh vinden, Wanneer het diertjen zagh dat ik 't van harten minde.
Terwijl ik bezigh ben en streel het lieve dier, En koester't in mijn schoot, hoor ik een groot getier, En zie een Arendt van der boomen top afdalen, En my het waerde pandt, het Duifje, weêr af halen.
Ach jammerlijk verlies!
hy vloogh daer meê om hoogh.
Ik die met 't lijf niet kond, most volgen met het oogh, En met een zoet verzoek, wat klachten dat ik dede, Wat bidden dat ik bad, gegront op goede reden, Was al vergeefsche moeit.
Hy droegh het in zijn nest, En deed het daer veel goets, en heeft het wel gemest.
Een Kuikendief terstond scheen om een prooi te vliegen, En meend' den Arendt met 't mom-aenzicht te bedriegen Van goe genegentheidt, en zocht den Arendt aen, En bad hem, dat hy doch het Duifjen af zoud staen.
Den Arendt scheen alreê met twijffel ingenomen, Vertrouwend' op zijn woordt; maer 't dier begost te schromen, Vermits het wist waer dat die vogel quam van daen, Daer hy een ander gaey had zoeken aen te slaen.
En zoo de wal ontgingh hem hielde aen het vlot gras; Maer 't veinzen wierd' bekent, door dien hy al te bot was; Want als het jonge-spel was by de boom vergaert, Wierd zijne doenten op een prik geopenbaert.
De Slaep, de Duif, en al, zijn strak gelijk verdwenen, En een Tyrezias is my terstond verschenen, Die zeide Herder let: het Duifjen is uw' lief, Uw' medeminnaer is den rechten Kuikendief, Maer d' Arendt wie is die?
gelooft zy heeft geen nader, Wie voert dat Wapen als de name van haer Vader.
Doch ghy weest niet verzuft, houdt aen hy is beleeft, Houdt aen ik wed, dat hy u noch zijn Dochter geeft.
Aenspraek aen Daphne.
DE Meester van de Min en Schutterlijke jongen Heeft zijn Corinnaes naem en lof wel vaek gezongen.
Horatius die heeft wel eer gezwegen niet Van Lesbia zijn lief.
Catullus niet en liet Te roemen van 't gelaet, te roemen van de schoonheidt Van zijn geliefde Vrouw.
Tibullus ook ten toon leidt Zijn Delia, en prijst haer tot den Hemel toe.
Propertius die wordt te schrijven nimmer moe De schoonheidt zijns vriendins; en maekt vast met zijn schrijven, Dat Cinthia zijn lief onsterfelijk zal blijven.
Ons Nederduitschen Heins zeidt van zijn Phyllis veel.
Een ander komt weêr om en prijst van deel tot deel De schoonheidt van zijn lief, van Cloris d' Herderinne: Maer my komt Daphnes beeldt staegh spelen in den zinne.
Haer looft mijn penne staegh, zy heeft mijn droevigh hart, In 't cierelijk gekrul haer lieven hairs verwart.
Het lieffelijk gezicht, de glinsterende polen, Die in haer voorhooft staen, die hebben my ontstolen Mijn ziel en al mijn zin: haer lieffelijke mondt, Haer witten marmer hals; haer zilverwitte handen; Haer lippen als korael; haer klein yvoren tanden; Haer vlugh en nette gangh; manierelijk gelaet; Haer hoogh begaeft verstand; haer reden wijze praet Heeft my gevangen heel, en door uw' groot vermogen Hebt ghy my lieve Nymph tot in uw' dienst getogen.
'k Heb Daphne aldereerst op u mijn liefd' geleidt; U zal ik minnen ook tot dat mijn ziele scheidt Van deze aerdtsche romp, tot dat het broosche leven Door ouderdom of ziekt' mijn lichaem gaet begeven.
Al waerdt ghy Nymph zoo stuers gelijk de wilde Zee, Zoo onbeweegelijk, als ooit een rotsche deê, Zoo zal ik even wel geduldigh, Daphne, lijden, En my in uwe dienst tot allen tijdt verblijden, Tot dat ghy in het laetst noch met verwond'ringh zeght, Wat draeght hy trouwe min!
hoe lijdzaem is die knecht!
'k Vertrouw niet Daphne, dat ghy zult aen my betoonen, Dat in zoo lieven beeldt, als ghy, zoud kunnen woonen Een onbeweeghlijk hert, en zulk een stuers gemoedt, Dat vele minnaers in haer hoop verflauwen doet: Maer dat ghy zult aen my meedoogentheidt bewijzen, Daerom zal ook mijn pen uw' Nymphje altijdt prijzen; Al 't gene dat ik dicht, al 't gene dat ik schrijf, Is Nymph alleen om u, wiens trouwe slaef ik blijf.
Avondt-groet, aen Daphne.
GIster avondt, als het stralen Van de Zon gink nederdalen, Gink ik wand'len deur de straet, Daer het huis van Daphne staet, d' Eene Zon was doen ontvlogen, d' Ander Zon quam voor mijn oogen, d' Ander Zon, wiens hel gezicht Tyters droevigh hert verlicht.
'k Quam zoo haest niet voor de deuren, Die my nacht en dagh doen treuren, Of ik sloegh terstondt mijn oogh Eensjes by geval om hoogh; Daer zagh ik een Zonne lichten Op mijn duistere gezichten; Daer zoo zagh ik, in het gaen, Daphne voor een veinster staen: Strax was my de ziel ontvlogen, En by Daphne opgetogen.
Dat ik niet uitspreeken kost, 't Geen ik had voorheen begost, Waerom iemand van de gene, Die met my daer gingen henen, Vraeghden hoe of ik zoo stondt, Of ik niet meer spreeken kond.
Doe begost ik voort te varen, Daer wy ingekomen waren, Vreezende, dat iemandt mocht Krijgen eenigh achterdocht.
Ach hoe qualijk is 't om veinzen, Alsmen op zijn lief gaet peinzen.
Naulijk durfd' ik met mijn hoedt Toonen haer van veer een groet.
Afscheids-klacht aen Daphne.
HA heugelijke tijdt!
beginzel van mijn vreughden: Ha tijdt!
die my het hert een weinighjen verheughden: Ha Goddelijke uur!
vermaekelijke stondt: Ha uur!
waer op ik laetst het deurtjen open vont.
Het deurtjen, waer ik door gink na mijn Daphne treden.
Ha uur!
waer op ik eerst uitstorte mijn gebeden Aen mijn beminde Vrouw'.
Ha lieffelijke nacht!
Waer in ik tot mijn Nymph begon mijn droeve klacht; Waer in ik haer mijn hert volkomen openbaerde, En alles, watter lagh in deze borst verklaerde.
Kupido help my nu, ik heb de brandt ontdekt, De brandt, die uwe toorts had in mijn hert verwekt; Kupido help my nu, waer zijn uw' scherpe schichten?
Ha boefjen waer 's u boogh?
waer zijn uw' heete lichten?
Zendt maer een kleine vonk, een vonkjen maer van min In Daphnes koele borst, en dicht bevrozen zin.
Ach wrev'righ avontuer!
dat na een klein verblijden, My wederom op nieu brenght in het droefste lijden: Zeght, waerom ghy my nu zoo van mijn Nymphje trekt?
Nu ghy hebt in mijn hert een groote liefd' verwekt?
Nu ik mijn Daphne heb ontdekt al mijn gedachten; Nu ik een weinigh gonst weêr van mijn Daphne wachte, Rampzalige Fortuin!
is nu uw' lust gekoelt, Nu ik moet missen 't wit, waer na ik had gedoelt?
Nu ik moet voor een tijdt van mijn Daphne scheiden?
En varen metter woon na 't wijs beroemde Leiden?
Is 't Leiden juist alleen, dat ons de wijsheidt geeft?
dat ons Hooren niet de gaef ontfangen heeft.
Ik worde gevoert, gevoert van mijn Godinne: Maer houde vast de brandt besloten in mijn zinnen, De brandt, die my verwekt haer lieffelijk gezicht, En d' held're glans, die uit mijn Nymphjes oogen licht.
't Vermaek, dat ik ontfangh uit Daphnes lieve oogen, Dat wordt door mijn vertrek my t'eenemael ontogen.
't Vermaek, dat deze brandt die in mijn boezem woelt, Door lieffelijke kracht een weinighjen verkoelt, Wordt my ontrokken gantsch.
Ik worde wegh genomen, En zal in langen tijdt niet weder mogen komen, Niet wederkomen, voor de zilver bleeke Maen Zal viermael worden vol, zal viermael weêr vergaen.
Al komt het ongeluk van hier mijn lichaem drijven, Het zal mijn trouwe min hier nochtans laten blijven: Geen ongeluk hoe snood, geen afzijn ook hoe quaet, Zal konnen maeken, dat ik mijne min verlaet.
Ha Daphne wat geluk!
wat heil zoud ik het achten, Zoo ik maer altemet moght zijn in uw' gedachten, Zoo ghy maer eensjes denkt, hoe of uw' Tyter vaert, Die zijn gemoed om u zoo vaeken heeft bezwaert.
Adieu Joffrou, ik ga, God geeft u veel gelukken, Veel vrolijkheidt, veel heil, en hoede u voor drukken, En zende altemet eens Daphne in uw' zin, Mijn droevigh afzijn en mijn overtrouwe min.
Elegia XVII, Quod Corinnae soli sit serviturus.
IN diender iemand is, die groote schandt wil achten Een braven Herderin Te dienen: van die wil ik 't vonnis wel verwachten, Hy oordeel na zijn zin.
Laet my zijn vonnis vry afmalen vol van schanden, Indien Dione maer, Die Paphos en Cytheer beheerst, wil zachter branden, En mind'ren mijn bezwaer.
Ach of die schoone maeght!
die my nu heeft in handen, En in haer strengh gewelt, Waer zachter van gemoet, en loste wat de banden, Waer in ik legh geknelt.
Haer schoont maekt Daphne trots, en over op geblazen: Ach kond' z' haer zelven niet!
Wegh helsche vindingh wegh, vervloekte spiegels glazen, Waer door z'haer zelfs beziet.
Al geeft uw' schoonheidt u en uw' bevalligheden De heerschingh over al.
Zoo hoort ghy nochtans niet te scheppen uw' vernoegen In 't haten van uw' knecht, Vermits men 't Hemels wel by 't aerdtsche plagh te voegen, Het kostelijk by 't slecht.
Heeft niet Kalypzo, die Godin was, willen houden Een sterffelijken man: Die even wel nochtans haer bed en woningh schoude, En verre vlood daer van.
Men looft dat Thetys ook, Godinne vande baeren Aen Peleus is gemaert, En dat Egeria met Numa zocht te paren, En met hem is vergaert.
Dat Venus ook Vulcaen kan lieffelijk toe winken, En koest'ren is gewis, Hoe wel hy al de Goôn doet lacchen om zijn hinken, En vunsch ruikt van de Smits.
Deez' regels, die ik hier heb op dit wit geschreven, En voor uw' oogen stel.
Daer van heeft deez', als die, veel letters meer gekregen; En nochtans voeght het wel.
Ghy ook mijn waerde ziel, voeght u met my de wetten, Zy zijn ook hoe zy zijn, Maek die vry na uw' keur, en hoe ghy die wilt zetten, 't Volbrengen blijft by mijn.
En zeeker het en waer niet buiten het betamen, Zoo ik uw' min genoot.
Ghy hoefden u daerom voor niemand niet te schamen, Noch blijdt zijn om mijn doodt.
Menalkas heeft veel goet, hy kan het niet bewaren, Noch voordeel doen daer meed' Daer my den Hemel geeft een konst om goet te garen, t' Wijl ik mijn tijdt besteed, Behalven noch, dat my de zusters alle negen Doen zingen menigh liedt.
Veel wenschen ook, dat zy door my een naem verkregen; Maer zweeren al om niet, Ik ken een Herderin, die Daphnes naem komt vatten, Op dat men looven zoud', Dat zy mijn Daphne is, Waerom zy al haer schatten Wel garen geven woud'.
Maer neen de koele vloedt, en wijt beroemde stroomen, Die kennen uit den Rijn Niet in de grachten vande laeuwe Tyber komen, En hier de Tyber zijn.
Zoo zal ik niemand ook dan u alleene zingen, En spelen op mijn fluit: Staegh zult ghy en alleen veel lof en deuntjes dwingen Tot pen en herz'nen uit.
Aen den geleerden Heer men Heer J. Bodecherus Benninghs.
MAghmen by de lessen blijven, Die de oude dichters schrijven; Zoo heeft eertijdts een Trojaen Van den Hemel neêr zien gaen Tot zijn leger drie Goddinnen, Doe gezworen vyandinnen; Zoo heeft Paris zijn gezicht In het Hemels vleesch verlicht; Ia 't moet zijn geloof gegeven, Dat daer van de dichters schreven, En dat waerom?
Bodecheer Zagh de drie Godinnen weêr Alle daegh verscheide malen Komen door zijn kamer dwalen, En bezwieren zijn verstand, Daer elk een haer gaven plant, En tot waerheidts vaste zegels Ziet de bondigh zoete regels, Ziet het aerdigh deftigh dicht; Dat nu eerst komt in het licht.
Juno leert hem hoe bedriegen Kan de Konbandt in 't wiegen, Van het Kindt, beid' Oom en Vaêr, Met gebommel engebaer; Hoe het nu tot man gekomen, 't Rijk zijn Vaêr heeft afgenomen; Dies zijn vrye staf nu zweit In al wat om d' asschen drait; En zijn min tot menschen kind'ren, Die haer dekkertjes vermind'ren, En haer wekkers altemet Hebben aen een zy gezet.
Eind'lijk al zijn lof en leven Komt zy hem te kennen geven Met een toe gedaen gelaet, En een aengename praet.
Pallas komt door hem betoonen, Hoe dat alle die bewoonen 't Aerdtrijk, al haer zin en hert Hebben in het goudt verwert: Hoe, die goude munt aenhangen, Zijn van die Godin gevangen, Slaven zijn van haer bezit, Derven hunn' verkregen wit.
Venus leert de minne vonkjes, Zoete lusjes, lieve lonkjes, Hoe 't gekus, 't gevlai, 't geftreel, Minnaers nimmer komt te veel.
Al de fraiheidt van Akroosje, Die, alst eerst' ontlooken roosje, Al de bloemtjes, al het kruit, Al de Meisjes d' oogen sluit.
Lukkigh, Bodecheer, wiens oogen Deez' Godinne schouwen mogen, Lukkiger, als die Dardaen, Die het oord'len heeft bestaen; Want ghy hoeft geen haet te laden, Mits ghy niemand wilt versmaden; Alle acht g' haer even schoon, Alle gevenz'even loon, Doet hier by noch dat de negen Zusters zijn tot u genegen, 't Blijkt, haer mengeldichjes net, Zijn door u ten toon gezet.
Bodecheer men zal met kroonen Van Laurier uw' daet beloonen, Dat ghy ons te kennen geest 't Geen uw' brein ontfangen heeft.
Wie kan ander loon verzinnen, Mits hier is geen loon te winnen Waerdigh uwe naem en konst Boven uw' Akroosjes gonst.
Verzoek aen mijn neef J. Buik, der beide Rechten Doctor.
IK had al over langh geschreven, Maer 't briefje was beschaemt, het wou, het dorst niet heen; Het zei zy zullen my strak aen de Veenzon geven, En ghy krijght dan de vloek; Met dubbel groote reên.
Ghy hebt belooft te schrijven, Wat isser op gevolght?
uw' letters?
niet een woordt.
Nu wraektenz' uw geloof; nu doen zy niet dan kijven; Nu zendt ghy my, waer heen?
maer in een wisse moordt.
't Is waer zeid ik, ik zal daer zelven hene varen, En gaen in hechtenis, of licht'lijk mijn berou, En haer goedaerdigheidt my 't leven wilde sparen, Zoo niet, zoo doe men my, het geen dat men u zou.
Dies kom ik Vrienden dan, en stel my voor uw' oordeel Te recht; ey leght my op, doch geen verdiende straf.
Laet oude vriendtschap doen voorspreeken tot mijn voordeel, En deez' verdorde krans, wiens bladen vallen af.
Het is een kleine macht 't gevallen te vertreden; Smijt't geen, met stutten opgerecht staet, onder voet; En toont aen my, die legh t' zaem uwe zachtigheden; Zoo bid ik, dat u ook Apollo helpen moet.
Aenkomst van mijn Neef J. Buik.
HIer slibber gladde Godt der Zuider-Zeesche baren, Ontfangh 't dankoffer, dat hier leit op uw' Ontaren, Dat offer, dat ik u te geven had belooft, Zoo haest mijn Buik zijn voet zou zetten op het Hooft.
is 't gelukt?
Ha Buik wat een verlangen Had ik om u dus met mijn armen te omvangen!
't Verlangen is vol pijn; maer baert een zoete vreught, Wanneer ghy, dien ghy wacht, dan weêr genieten meught.
Wat was het my een smert, wat was het my een quellingh, Dat ik zoo langen tijdt moest derven uw' verzellingh.
Maer hoe uw' afzijn my meer quelde in 't gemoet, Hoe uwe komst mijn hert te meer verheugen doet.
Weeft welkoom waerde Buik, en om dit woordt te zeg'len, Zoo neemt tot welkomst gift deez' haest gekrabde reg'len, Deez' reg'len en daer by het hert van uwen Beets, 't Welk by 't u zal blijven steets.
Een behagen aen Daphne, als zy zat en steef.
GIster gink ik Daphne groeten, Die ik vond haer lusjes boeten In het geen, zy noodigh acht Tot de zoete vrouwe dracht.
z' Had wat lapjes van fijn linnen, Die in witheidt overwinnen 't Iongh-gewolde bleetend'vee, En de versch gevallen snee: Doekjes, daer niet op en schorten, Gingh zy noch met water storten, En heeft noch daer op geplenght Tuigh van wit met blauw' gemenght: Doe dit in de handt gegrepen, En de vuisten toegenepen, Dat de opgestreeken hoop Door haer vingers henen droop.
'k Docht, ik geef u dat vermaeken, Zoo 'k maer aen de lieve kaeken Van mijn Daphne hangen magh, 't Zoetst', dat ooit de wereldt zagh: Als ik maer de zoete roozen, Die aen hare wangen bloozen, Op een witte marm're grondt, Magh bedouwen met mijn mondt.
Nu mijn waerdst', onz' oude lusjes Geef ik u met duizent kusjes Aen uw' wassen rechter handt; Duizent aen de slinker kant; Duizent aen de ebbe boogbjes, Boven uwe lokkend' ooghjes; Duizent aen uw' voorhoofts vel; Duizent krijght uw' neusje wel.
Maer wat's dat, mijn lieve leven, 'k Bidje wilt mijn tant vergeven, Dat hy in uw' halsje kleeft, En daer blauwe tekens geeft: Breekt hem uit, en wilt hem leeren, U in 't kussen te bezeeren, Eer dat ghy my haten zoudt, Tot mijn onschult, en zijn fout.
Laet ik weêr uw' hals omvamen, Laet nu worst'len onze aemen t' Zien, wiens ziel, dat meester blijft, En des anders tot zich drijft.
mijn ziel is my ontogen, En by d' uwe ingevlogen; Dieffegh geef mijn zieltje we'er, Of ik zijg van flauwte ne'er, Zoo zoo, wilt u ook wat buigen, 'k Zal nu aen uw' lipjes zuigen, Tot ik weder krijgh het geen, Dat daer strax uit my verdween.
'k Moet uw' lipjes nu opboren, Of mijn zieltje bleef verlooren Zoo mijn tongh toont dienstigheidt?
Maekt, dat ghy een wegh bereidt.
Voor en tegen de Jalouzy.
Bunas.
NAdien ghy in een redenstrijdt Nu met malkaer gekomen zijt, En wilt, dat ik uw'rechterzy; Zoo zeght, wat is de Jalouzy?
Het is een quellingh in de mensch, Om dat hy niet alleen na wensch, Genieten magh het geen hy mint, Of 't is een quel, om dat hy vint, Dat iemand ook zijn handen slaet Na 't geen, daer hy zoo hard na staet.
Ik ben te vreên ik hou 't daer voor.
Zeer wel, dit zy u dan een spoor; Houdt beide hier uw' reden in.