floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Soo ras als ’t je gelieft weest daer in vry gerust, ’k Sal satisfacty doen van beyde soo ’tje lust.
Ik sweer soo ik de saek maer half kan waer bevinden, Dat ik aen dien Galant de broek haest op sal binden; Maar sijtjer seker van, weetje de saek oock wel, Soo send ik hem terstont mijn Knecht met een quartel.
George D. ’k Weet het maer al te wel, M. Gekskap.
Wilt het wel overleggen: Want onder Edel-Luy moet men niet licht yet seggen Want dat gaet dadelijk de reputacy aen; En ’k wou niet geern voor een Poltron te boeke staen.
George D. Ik segje dan noch eens dat dese sake klaer leyd, En ’k heb je niet gesegt als dat is enkel waerheyd.
Gaet liefste gaet en dient dit stuk u Dochter aen, ’t Wijl ik met Schoonsoon sal na de Galant toe gaen.
Wel sou mijn Dochter wel soo ver van d’eere wijken, Die qualijk in haar jeugt een man mensch aen dorst kijken.
Hoe kan dat mogelijk sijn, is sy dan soo verkeert?
’k Verseker dat sy dat van my niet heeft geleert.
Ik heb haer opgevoedt in deugden en in eeren, En liet haer altijd met het fijnste volk verkeeren.
Want sy mogt nergens gaen of daer moest een bagijn Of een schijnheyligen Tartuffe by haer sijn.
En om dat sy haer sou tot stilligheyd gewennen, Was sy meest alle daeg by Juffrou flodder-bennen, Die haer berichte hoe sy moest by Luy van eer Inwaerts gehoorsaem sijn maer uytwaerts weder fiêer, Op datse nimmermeer van d’eerbaerheyd sou dwalen: Want by het fijnste volk en geeft me noyt schandalen.
Daerom al watje wilt doet dat vry in’t secreet, Want dat’s geen quaet meer als ’t de wereld niet en weet.
Men kan wel in plaisier met ander Vrouwen leven, Maer noyt eenig schandael moet m’aen de mannen geven.
Als me met dit excus het saekje wat verblomt, Dat Jonker by Mevrou maer om een praetjen komt.
Komt Soon wy sullen saem de sake gaen ontdekken, Gy sult eens sien terstond wat strengen dat wy trekken; En cas van affront hoe ons de mutse staet, En wat den Adel is als ’t op een wreeken gaet.
Wie onsen Adel raekt, die moet sonder ontfermen Terstont geleerd sijn aen wat vyer dat wy ons wermen; Of ’t druypt hem op de teê daer hy sijn hoed opdraegt.
George D. Maer siet eens ginder komt de man daerje na vraegt.
M. Gekskap, Clitander, George Dandin.
CLITANDER SINGT.
De Liefde is vol van geuren, Als me treft een soete Vrouw, Blydtschap volght veeltijdts op rou, ’t Magh gebeuren dat w’ eens treuren Als me vrolijk wesen sou.
Die wat aerdigs wilt beminnen Moet geen tegenspoet aensien, Als de Man ons wilt verspien; Dan beginnen eerst ons sinnen Het vermaek van ’t werk te sien.
Want de min daer wy naer hijgen Is ons altijdt aengenaem ’t Is al speelwerk in ons kraem: Die ’t kan krijgen moet maer swijgen En dan wordje noyt infaem.
Maer ik ben te ras verraden Door mijn Angeletjes min, Ik socht slechts mijn wulpse sin Te versaeden, maer mijn paden Achterhaelt George Dandin.
Doch al is nu George klager, Soo seg ik dat leugen is, En dat hy de saek vat mis, Want mijn swager horendrager Weet geen eenig ding gewis.
Maer hy heeft een hant vol vliegen Als hy dat bewijsen sou, Want sijn wel doortrapte Vrou, Sal bedriegen en ook liegen Dats’ hem oyt soo kroonen wou.
Want al legt hy duysent laagen Soo bedriegtse d’armen bloet Die doch horens dragen moet, Wiltse dragen sonder klagen En bedekken met sijn Hoet.
Mijn Heer hebt gy ’t geluk van mijn persoon te kennen, Clitander.
Niet dat ik weet mijn Heer, M. Gekskap.
’k Sal seggen wie wy bennen Mijn naem is Gekskap en mijn tijtel is Baron.
Clitander.
Wat bruyt my wie gy zijt, ’k wou dat ik u niet kon.
Mijn naem is wel bekent ten Hove by de grooten; ’k Dorst van mijn Jonkheyt af wel dapper van my stooten; En diende voor Soldaet onder een braef Capteyn, Een Capteyn Padding van Nancy ’t was een Loreyn.
Ik ben bly dat ik het weet; M. Gekskap.
’k Seg dat mijn Heer mijn Vader Jan Gillis Gekskap overtrof ons alle gader In ’t velt voor Montauban, daer vocht hy met Pierheyn, Die hem verweten had dat sijn Rappier was kleyn.
Hy was ’er op verhit en vocht met kleyn en grooten: Men noemt hem over al den schrik der Hugenooten.
Wel wat raekt my dat heu, M. Gekskap.
Mijn Grootvaer was een Man, Wiens deugden ik in ’t lang nu niet verhalen kan. Bertrant van Gekskap was sijn naem, hy kon verkeeren En tictakken, dat noyt een mensch kon beter leeren.
Hy was een braef Soldaet daer wat te plonderen viel, Hy scheen een Mars, om dat hy veel van Venus hiel; En fin hy hielt seer veel van speelwerk en van stroopen: Op ’t laest moest hy sijn goet noch genereus verkoopen, En voer naer over-Zee, daer deed hy menig feyt, Daer hy sijn Adeldom seer mê verbetert heyt.
Wel ik geloof dat ook M. Gekskap.
Mijn Heer, ik hoorden seggen, Dat gy hier op een Vrou met list komt lagen leggen, En dat gy haer bemint en dat gy wel eens sou, Gy weet wel wat ik meen, in dien sy maer en wou, Weet het mijn Dochter is, dat ik ’er voor sou vechten; En dese is haer man die om haer eer sou rechten: Al kosten het proces hem hondert duysent pont, Want hy bemint sijn liefste Wijf uyt ’s herten gront.
Wie duyvel of dat segt, M. Gekskap.
’k ben bly met u te spreken, Op dat ik weten mach wat hier mach achter steken, En oft de saek ook is gelijk mense vertelt: Want ik sweerje dat het vry mijn leven wat ontstelt.
Clit.
Wie of dit laster stuk te grabbel heeft gesmeten, M. Gekskap.
’t Is een die dese saek wel seker meent te weten: Clitand.
Hy liegt het als een schelm, ik ben een eerlijk man, Die sulken lacheteyt by gord niet denken kan. Ik heb te wel aen ’t Hof geleert, hoe men moet hand’len En hoe een Edelman moet sans reproche wand’len.
Ik hier een jonge Vrou beminnen dat is mis, En die de Dochter noch van mijn Heer Gekskap is.
Ik estimeer u hoog en sou niet derven denken Door sulken lacheteyt u Adeldom te krenken.
Ik ben u dienaer Heer, wel acht my niet soo bot.
Om sulks te doen, die ’t segt, by gord dat is een sot.
M. Geks.
Kom gaen we Schoonsoon kom.
George D.                                                Hoe laet je me in de pekel?
Het is een Hontsfot, ’t is een Schelm en ’t is een rekel.
Wel antwoort Schoonsoon.
George D.                                             Neen Heer Vader antwoort gy.
Kon ik den Hontsfot, ’k sou terwijljer selfs zijt by Mijn opgehisten toorn aen dat Cannaille wreken, En hem met dit Rappier dwars door de lenden steken.
Hou staende dan de saek, George D.                                            Sy staet maer al te klaer, En ’t geen dat ik je seg, dat is waerachtig waer.
Wel is ’t u Schoonsoon die van my die klap durf dragen: M. Geks.
Ja ’t is mijn Schoonsoon die de saek aen my komt klagen.
Cilt.
Gelukkig dat hy is aen u geslacht getrout; Want anders was hem lang die leugen tael berout, Ik sou hem toonen wat het is te discoureren Van Luy van qualiteyt als ik van staet en eeren.
Ik riep hem in duwel eer morgen dat ’s gewis; Maer nu laet ik de saek om dat u Schoonsoon is.
Binn DE SESDE UYTKOMST.
Maloote.
Angletje.
Claudietje.
’k Seg dat de Jalosy is een tyran der mensche En al die trouwen wil mag wel van herten wenschen, Dat hem die droeve key in d’hersens niet verselt, Want dat is ’t dat in huys den vrede of oorlog stelt.
Is iemand maer jalours, sijn kop geraekt op hollen, Hy beeld sich in dat t’huys is opgepropt met pollen.
Al siet hy niet een mensch, soo meent hy dat sijn Vrou Haer door een ander Man laet tasten in de mou.
Ik breng mijn Dochter hier om u al t’saem te toonen, Dat sy noyt heeft gedacht haer leven Man te kroonen.
Uyt ’t eerbaer aengesicht kan al de werelt sien Dat het niet sijn geweest als pure Jalousien.
Waert gy dat dan Mevrou die aen u Man geliefde Te seggen dat mijn liefd verliefd was op u liefde, En dat mijn hert sich socht te wikk’len in u sin, En dat mijn min laveert na uwe weder-min.
Angeletje.
Soo ongebonde praet sou wel mijn eere krenken, Heb ik oyt wel verdient dat yemand dit kan denken.
Seg ik dat gy my mint, seg ik dat aen mijn man, Hoe kan dat mooglijk sijn wel is ’er dan yet van?
Ik wou datj’ eens begon ’k meen dat ik haest sou leeren, Dat Angeletje net Galantjen af kan keeren.
Neemt dan maer eens de proef toon je maer eens soo koen, Gy sult bevinden wat mijn gramschap weer sal doen.
Ik sou ’t u selver raen proeft vry op alle toeren, Of gy my eenigsints kont tot u min vervoeren.
Beproeft eens in plaisier gy sult terstond wel sien, Hoe ik my wreken kan aen die mijn eer bespien.
Sent vry u Koppelaers, sent vry u minne-booden, Sent vry Pouletjes om my tot u min te nooden.
Verspied maer vry den tijd dat George buyten gaet; Verwacht vry dat ik kom spanseren langs de straet, Om met my van u min in ’t wand’len te spreken; Ik sweer dat ik u al die valsche minne-treken Seer haest verleeren sal; gy sult ’er welkom sijn, Als in een Jooden huys een vet gemeste swijn.
Wel, wel Mevrou, wel hoe al soetjes en al sachtjes, Ontstelt u selven niet heb ik oyt minne klachtjes Aen u gedaen ik heb u lessen niet van noon; Wie segt dat ik u oyt mijn liefd heb aengeboon, Scandaliseert je niet, had ik oyt de gedachten Van u te minnen heu?
wie doet u sulke klachten?
Wie segt dat ik u min?
Weet ik ’t wie dat het segt!
Weet ik van dese saek daer van gy m’ onderecht.
Men seg al wat me wil, Mevrou kan seker weten, Of ik my in mijn plicht heb ontrent u vergeten, Of ik u heb protest oyt van mijn min gedaen Terwijl ik heb ’t geluk van by Mevrou te staen.
’k Wou dat je maer begon, dat is mijn herts verlangen, Spreekt gy maer eens van min, ’k meen datje bot sult vangen.
Ik heb te veel respect, Mevrou weest maer gerust, Dat ik oyt spreken sal van min oft minne lust; ’k Ben al t’eerlyke Man om Dames te bedroeven, Of om een schoone Vrou op d’eerbaerheyt te proeven: Ik estimeer te veel u Adel en geslacht; Ik sweer Mevrou dat ik u gunst te weerdig acht, En my te veel verplicht vind’ aen mijn Heer u Vader, En d’Adel van Mevrou u Moeder gaet my nader Aen ’t hert als dat ik sou maer dencken op u min; Vergun dat ik u draeg respect als een vriendin.
Wat segt mijn Schoonsoon nu, heb je noch yet te klagen, ’k Hoop dat je nu verlicht sijt in u oude dagen.
Wat seg je had je noch in ’t eerste stil gestaen, ’k Hoop immers dat je nu ten volle sijt voldaan.
Wat seg je van de saek?
George D.                         Ik stae hier wel te gapen, Dit sijn al praetjes, om al staende, schier te slapen, Of praetjes voor de vaek soo me gemeenlijk seyt, De duyvel hael de vent die dat soo wel beleyt: Ik weet wel wat ik weet, en als ik ’t moet verkonden, Soo heeft haer dees Galand van daeg een brief gesonden: Of hy die praetjes soo al lacchende vertelt, Een Boo heeft noch terstont een brief aen haer bestelt.
Aen wie hebt gy een Bood’ hier met een brief gevonden?
Was ik dat karel heu!
heb ik een Brief gesonden?
Clauditje is dat soo?
Seg vrijster is dat waer?
Wat schrikelijk bedrog wat leugens hoor ik daer: Georg.
D. Houd gy jou bakhuys toe Caronje ’k weet jou treken, Heb ik u selve met den Bode niet sien spreken?
Mijn!
ik weet nergens af: Georg.
D.                                  Ja jou, jou lelijk vel, Set vry u bakhuys pruym de werelt kent u wel.
Elaes!
wat is de mensch verargert in Godloosheyt; De werelt is vervult en opgepropt met boosheyt; Ik ben d’onnoselheyt selfs: hoe dat een mensch ook leeft, Het schijnt dat hy altijdt noch sijn vervolgers heeft.
D. Snoer gy u Tong wat in, gy sijt een schoon stuk eeten, Ik heb al over lang u min practijcq geweten, Ik seg j’ een Verken sijt, maekt hier niet veel rumoer, Gy sijt een afgerecht en uytgereden hoer Claud.
Mijn Vrou heb ik wel oyt, Georg.
D.                                    Ik seg dat gy sult swijgen Oft gy sult eer j’ het wacht een vuyst in ’t bakhuys krygen; Ik trapje strak soo plat als een gedroogden Vis, Weet gy wel dat jou Vaer geen Edelman en is.
Wat gruwelijk bedrog, wat opgeraepte vonden, Wat valsche leugentael, wat schrikkelijke sonden: Dit treft my soo aen ’t hert, dit raekt mijn ziel soo seer, Dat ik niet magtig ben tot voorstant van mijn eer, Op al dees leugentael replycq te konnen geven: Is ’t niet een schriklijk ding dat my wort aengewreven Een wulpse dertelheyt een misdaet van een man, Die ik soo seer bemin als ik beminnen kan. Helaes!
ik ben alleen in een ding te misprijse, Dat is dat ik mijn Man te veel mijn min bewijse, En hy meent dat ik min een ander in sijn plaets, Hy haet m’ om dat ik hem te veel bemin helaes!
Dat is voorseker waer, Angel.
Wel krenkt dat dan mijn eere, Dat ik mijn Man alleen te veel considereere: Wort dan een yder Vrou soo seer als ik geplaegt, Die al te veel respect tot haer beminden draegt.
Ik wenste dat het dan den Hemel moght behagen, Dat ik galantery van andre kon verdragen.
Maer laes om dat ik ben d’onnoselste van al, Geraek ik door de drift mijns Mans tot ongeval.
Adieu ik gae van hier, ik kan niet langer lyden, Dat me mijn eerbaerheyt op dees wijs komt bestrijden.
Gaet, gaet, gy sijt niet waert dat je door d’echte trou, Voor u verkregen hebt soo eerelijken Vrou.
Waerachtig hy verdient dat se hem doet waerheyt spreeken, Was ik maer in haer plaets ’k sweer dat ik my sou wreken: En om sijn siels profijt plant ik hem op het hooft, Om leugentael t’ontgaen ’t geen dat hy selfs gelooft.
Want soo een Man gelooft dat hy van horens swaer is, Soo lieght hy in sijn hert indien de saek niet waers is.
En ’t hangt maer aen sijn wijf dat dit sijn ziel niet krenkt, Want die kan maken dat het waer is dat hy denkt.
Ik sal van nu voortaen mijn plicht niet meer vergeten, Want of ik ’t doe of niet ’t wort m’ evenwel verweten; Daerom al die nu wel met mijn Meestres wil staen, Begint maer u amours en spreekt Clauditjen aen.
Wel Schoonsoon gy verdient dat men u soo beloone, U Wijf en stelt niet u maer gy u selfs ten toone; ’t Is niet als dat gy sijt met Jalousy vervult, En dat me van u spreekt dat is u eygen schult.
Loop loop en leert het eerst hoe dat me na behooren, Sig dragen moet ontrent een Dame wel gebooren.
Gy meriteert het niet soo soeten Vrou te sien, Loop loop en komt niet meer met visevaserien.
George D. Waer duker wil dit heen, wie sach oyt van sijn leven, Ik klaegh hier van mijn Wijf en worde selfs bekeven.
Ik raes van ongedult ik heb de grootste blijk, En even wel ik krijg van yder ongelijk.
Mijn Heer gy siet, hoe dat sonder de minste reden, Ik hier beschuldigt ben ik heb het al geleden.
Gy zyt een Edelman, Baron, en weet gewis, Wat dat het point d’honneur ontrent den Adel is: Ik sweerje dat u Soon geen half quartier sal leven, Soo hy my niet terstont wil satisfacty geven Van ’t schrikkelijk affront dat my is aengedaen, Ik roep hem in duel ’k wil op mijn Adel staen.
’t Is in ons landt de wijs om wel te Procedeeren, By luyden van verstant van Adel en van eeren, Dat eerme met Rappier de saken nederlegt, Dat m’ eerst met reedlijkheyt malkandren onderrecht.
’t Is reedlijk dat mijn Soon die u heeft derven hoonen, U om vergifnis bid en sijn berouw betoonen.
’t Is reedlijk dat ik u dees satisfacty geef.
George D. Hoe satisfacty?
ik sal niet soo lang ik leef.
O ja gy moet terstont hem satisfacty geven, In dese saek bestaet den regel van wél leven.
’t Is reedlijk dat j’ het doet, want om dat gy mijn Heer, T’onrecht beschuldigt hebt soo raekt het aen sijn eer.
D. Dat loochen ik expres, en werd schier onverduldig, ’k Seg dat ik hem te recht en niet onrecht beschuldig: Ik weet wat ik denk, M. Gekskap.
Dat is al malle spraek: Wat dat gy denkt of niet dat doet niet tot de saek.
Mijn Heer die loochent het, en gy moet u gewennen, Altijt te vreen te zijn als ’t yemandt wilt ontkennen.
D. Wat duker als ik een vond leggen met mijn Vrou, Sou dat niet waer zijn, als sy ’t maer ontkennen wou.
Weg weg met sulken praet, gy maekt maer vele rusi, Ik seg versoekt terstont aen desen Heer excusi.
George D. Ik noch excusi doen naer dat hy met mijn Wijf, M. Gekskap.
Kom kom maekt niet veel praet dits onnut tijdt verdrijf.
Kom bidt mijn Heer pardon, niet lang te balanceeren, J’ hebt hier by gord te doen met Edelluy van eeren.
Ik sal niet sien dat oyt iemandt den Adel kreng; Vreest niet te veel te doen als ik u daer toe breng.
George D. ’k Kan ’t even wel niet doen, M. Gekskap.
Wat duyker wilt dat spooken, Ik segje Schoonsoon soo gy my de Gal doet kooken, Soo raek ik in coleer en vatje daedlijk an, En setme tegen u met desen Edelman; En daerom vraeg terstont perdon laet ik u leeren, Hoe Luyden van fatsoen te saem moeten verkeeren.
George D. Helaes George Dandin gy sijt ’er louter an.
Nu fraey den hoed in d’hand mijn Heer is Edelman, En gy sijt maer een boer.
George D.                         ’k Wou m’op my selfs wel wreken.
Kom fraey seg my maer na dat ikje voor sal spreken: Seg eerst mijn Heer, G. Dandin.
Mijn Heer, M. Gekskap.
’k Bid datje my vergeeft.
George wil niet spreken.
Wat duyvel spreekt of schijt dan weetme datje leeft.
George D. ’k Bid datje my vergeeft!
Dat ik had de gedachten, Dat gy begeerden by mijn Wijfje te vernachten George D. soetjes.
Ik wou dat het waer was, dat ik had de gedachten, Dat gy begeerden by mijn Vrouwtjen te vernachten.
Gelooft dat d’oorsaek is dat ik noyt had de eer Van u te kennen of gekent te sijn mijn Heer.
George D. Gelooft dat d’oorsaek is dat ik u noyt had de d’eer Van u te kennen of van u gekent te sijn mijn Heer.
Ik bid dat je gelooft; George D.                                    Ik bid wilt doch geloven, M. Gekskap.
Dat ik u dienaer ben, George D.                                               Dat wil ik niet beloven.
Hoe duiker kan ik sijn een dienaer van een man Die soekt mijn Vroutjes gunst om my te maken Jan?
Wat raserny is dit?
Mijn Heer ik ben tevreden.
In ’t minsten niet mijn Heer, ô neen bestaet in reden: ’t Moet al sijn na fatsoen, ik wil dat hy beken; Nu fraey seg aen mijn Heer, dat ik u dienaar ben.
George D. Dat ik u dienaer ben?
Mijn Heer ik van ’s gelijken, En dat van gantscher hert; ’k sal nimmer laten blijken, Dat ik meer denk om ’t geen datj’ alle bey wel weet.
Ik wensch u goeden dag mijn Heer, maer ’t is my leet, Dat dese moeylijkheyd by ons is voorgevallen.
Ik kus u handen Heer, nu dat is niet met allen?
’k Weet dat gy my daerom geen hair te minder acht; Wy moeten ons eens t’saem vermaeken met de jacht.
Gy tracht met groote gunst u dienaer te beloonen.
Wel Schoonsoon sieje wel hoe dat me moet betoonen, Dat me de sake meent.
Nu siet gy dat gy sijt Gekomen aen een huys, dat noyt affronten lijt.
Dat altijd voor sal staen u eer en reputacy, En nimmer lyden of gedulden, dat disgracy Aen u persoon geschied; maer ’t wreken sal terstont, Want soo gevoelig is den Adel van affront.
Pietje Spreeu.
George D. Nou Piet wat segje nou, nou sietjet selfs geschien, Pietje.
Geschien!
waerachtig ’t is een schande voor de lien.
D. Maer siejet niet?
Perfect ’k sie ’t net hoe dat s’er voegen, En watse doen en al, hoor, hoort’er eensjes swoegen; ’k Loof datmen haest, soo doend, een wakker sweetjen heyt, De mensche-makery is al goên arrebeyt.
’k Wou om vier schellingen daegs geen heelen dag soo werken.
Maer doch mijn Heer hoe quamj’er achter, dat dat verken Soo vande nacht noch sou gaen bruyen aen de wint?
George D. Gist’ren dien heelen dag dronk ik maer eene pint, Ik quam ten neeg’nen t’huys en ’k hielme doen heel dronken; Ik kroop na bed en ’k viel quansuys straks braef aen ’t ronken.
Daer op soo stierden sy Clauditjen daedlijk uyt, En die karonjen had ’t Clitander straks beduyt.
Elk gink na bed en ’k hoord’ aen ’t venster tweemael fluyten, Doe gink de deur op die ’k weer sachjes hoorde sluyten.
Doen volgd’ ik, na dat ik jou noch wel drymael riep.
Pietje, Ik was haest wakker, maer ik kleedemen, en liep In donker telkens tegen deuren, muer en posten.
Sa, dat moet nu den schelm en hoer het leven kosten, Dat gaet ’er recht op toe, komt wakker volgt maer ras.
Maer hoor men Heer, gy hebt rapier noch kortelas, En nu is juyst de Vent in ’t midden van sijn furie, En sooje hem steurt dat is een specie van injurie, Datje soo valt in een geselschap ongevraegt, Dus siet wat datje doet als gy jou selfs soo waegt.
Hy is nu in ’t gebruyk dat siet gy, en de grooten En laten haar soo licht niet uyt dat recht verstooten: Dan trouwens doetje sin.
George,                              Wel maer ’t is immers best, Datwe de veugels bey betrappen op het nest.
Dat ’s waer, maer houds’ eens vast se sellenje ontvliegen, En wy sullen dan dat noch all’bey moeten liegen.
’k Ben jonk, maer dat’s ook waer dat ’k al veersiende ben, En ’t is toch nu soo slim, als ’t immers worden ken.
’t Is noch al eerbaer, datse dat soo doen in ’t donker, En buyten uyt jou huys.
Daer was hier lest een jonker, Die had den bruy daer af, die peurdender op an By klaren dag op ’t eygen bedde van de man.
’t Is waer hy stelden eerst de heele mart ov’r ende, Maer eyndling wast dat sy hem fraey daer toe gewende.
’t Wijf riep noch ô jou fun!
siet hier dien dronken beer, Sijn knuysten slaen aen sulken eerlijken Heer.
Die man sag ’t ook, maer had daer slechts een hand vol wind aen, Hy moest het liegen en noch voor Vader van ’t kint staen; En daerom..... George.
Segt dan kort wat dat je me soud raen?
Hoort eens mijn Heer, gy most jou best na huys toe gaen, En grendelen de deur van binn’ en doen niet open, Terwijl sal ik geswind na men Heer Gekskap loopen, En als die komt en vind haer voor de deure staen, Laet sy dan seggen waer sy komt soo laet van daen: Wy sullen al dit werk als uyt een boekjen lesen, Dan hebj’er overspel soo naekt en klaer bewesen; Datjer soo licht kont van, alsjer bent aengehegt.
Trout dan aen een Boerin, gelijkje dikwils segt, Dan hebje jou gemak, dan leefje veel geruster; Mijn Heer ik heb byloo noch sulk een hupse Suster, Die swynglen, dorssen en de beesten melken kan. Sy sou ’t jou ook wel doen, ik twijffel daer niet an.
Daer waar je mêe gedient.
Nou seg men Heer hoe wilje?
Seg wilje gaan of niet, ay seg waerom verspilje Dien kostelijken tijd?
Ja maer ik overleg, Of dat al seeker gaet?
Soo seker als ik ’t seg.
Maer in ’t gevegt te treen dat is geheel onseker: Want alsje hebt te doen met sulken ool’ken steeker, Die soo wel schermen kan, dan raekje licht gequest.
Kom Pietje gaan we dan, ’t is doch soo, ’t is al best Nou win ik sonder dat ik yets behoef te vresen.
Ey loopt gy maer Pietje.
Ik salder wel haest wesen.
Mijn Heer maekt doch de voor en achter deur wel toe.
Clitander,   Angeletjen,   en   Clauditje achter haer.
O ja Clitander ik ben dat dronken beest soo moe; Dat ik geen beenen meer kan by hem ondersteken: ’k Wensch duysentmael en meer dat hy den hals mag breken.
Me dacht, ô foy, dat men de doot by na quam aen, Doe ’k lestmael by dat swijn me voelde swanger gaen.
Wat was ’t Claudietje al, wat mengdew’ al niet samen, ’k Hadd’ anders by de vent gewislijk moeten kramen.
Watte dien lamgat hadd’ die ’t noch soo ver gebrocht, Maer hartje dat ’er groeyt van dees ons minne-tocht, ’k Wil hoopen datje doch dat niet en sal mishagen.
Geensints mijn lief, ik sal dat soo sorgvuldig dragen, Dat lompe George ’t voor syn eygen kust en lekt, En schoon hy beter weet dat het een derde trekt Uyt al zyn goederen, en ’k sal het kind doen sogen Met ’t schoonste knechtjes sog dat yemand sag met oogen.
Ik heb die kosten al voor George vast geset; En eer ik ley dat hy oyt weer komt in mijn bed, Sal ’k liever moeder naekt te venster uyt weer springen, Gelyk doen hy nu lest my tot syn lust wou dwingen.
Wip seyd ik ’t venster uyt, ’k pareerde net de steek, En George stond ’er voor gelijk een gek en keek.
Neen, seyd’ ik, dat is mis, ’k heb daar genoeg mijn meug of, Mijn niet, maer lustje wat?
soo kust den boer sijn seug of, Dat is jouw rechte slag, en juyst was die doen heet; Want ’t was op ’t hof te doen, hier buyten, datje ’t weet; Soo datje wel kond sien, hoe seer het is verschillig, ’t Geen men uyt liefde doet, of ’t geen men ongewillig Gedwongen lyden moet; vaert wel Clitander lief.
Vaert wel mijn Engel, Ang.
’k Sal Clauditjen met een brief Op d’ordinaire plaets tot Robert Leunis senden.
Genacht myn lief.
Genacht; Clitander Binnen.
Wel hoe ik ’t draey of wenden; Ten wil niet op.... Ang.
Laet sien, wel hoe, het slot dat draeyt; Claud.
Maer ’t is van binnen toe, Ang.
Ay my, dan is ’t bekaeyt!
Clauditjen och wat raet, wat doen we ’k ben verlooren?
Mevrou wat raet, sou Piet ons wel niet hooren?
’k Loof ja, hy slaept toch maer hier recht boven de vloer.
Piet, Pietje.
George uyt de Venster.
Hâ caronje!
hâ vuyle infame Hoer!
Nachtloopster, ritse Teef, die helsch van geylheyt blakert, Die in de Hel gebroeyt, in ’t Paddemoes gebakert, En in de Leepelstraet voorseker sijt gequeekt.
Claudyt wat raet?
Dat ghy hem weer soo stout toe spreekt: Ang.