floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
van Maart, 1691. was begunstigt by continuatie van hunne voorgaande Privilegie of Octroy, om geduurende den tyd van vyftien Jaaren, alle hunne Werken, en die derzelver Léden, als toen reeds gemaakt, gedrukt, en ingevolge van tyd verder te maaken, te drukken, herdrukken, uit te geeven, en te verkoopen, en zulks by uytsluiting van alle anderen, onder wat pretext, dat het ook zoude mogen weezen, alleen te mogen drukken, herdrukken, uitgeeven, en verkoopen in zodaanigen formaat, en Taalen, als het de Supplianten geraaden zouden vinden, en dat op zulke straffen, of peenen voor de Contraventeurs als breeder by ’t voorgaande Octroy uitgedrukt stont.
deezer maand Maart, stont te expireeren, en zy Supplianten gaarne in hunnen arbeid en yver zouden volharden, en groote onkosten hadden gedaan, dagelyks doen, en vervolgens doen zouden, onder andere met het uitgeeven van eene Nederduitsche Grammatica, gelyk ook met hunne werken te vercieren met titelprenten, en andere kopere kunstplaaten, en Muzykstukken, naar vereisch der zaaken: En beducht zynde, niet zonder reden, dat eenige baatzoekende Menschen, op de eene of andere wyze, tot ontluisteringe hunner werken, en groote schade en nadeel der Supplianten, hen daar in zouden zoeken de onderkruipen, met hunne werken in ’t geheel of ten deelen, met, of zonder het Muzyk, ende kunsttitels, en andere prenten na te doen maaken, drukken, verkoopen, of verruilen, vinden de Supplianten zich genootzaakt haar wederom te keeren tot ons, verzoekende dat het onze goede geliefte mogte zyn, de Supplianten met onze privilegie als boven gemeld te begunstigen voor den tyd van Vyftien eerstkomende Jaaren, om geduurende den zelven tyd alle de voorschreven werken, in zodanigen formaat en taale, reeds gemaakt, gedrukt, en ingevolge van tyd verder te maken, alleen te mogen drukken, herdrukken, uit te geeven, en te verkoopen, en zulks by uitsluitinge van alle anderen, onder wat pretext dat het ook zoude mogen weezen, en dat op zulke straffen en peene, en Confiscatie van alle zodanige nagedrukte Exemplaaren, tegens de Contraventeurs te stellen, als wy zouden achten te behooren, en vereischt te zyn, ten einde de Supplianten in toekomende mogen erlangen volstrekter effect van ons voorschreeven Octroy, als zy tot noch toe hadden genoten, ter zaake van baatzuchtige lieden, die niet tegenstaande onze voorige verleende Octroyen, haar niet hadden ontzien verscheiden van ’s Kunstgenootschaps werken en derzelver Léden, [fol.
C4r, p. 39 te hebben doen nadrukken, en de Contraventeurs daar over door de Supplianten niet gecalangeert, en in rechten betrokken waaren, om in geen zwaarder kosten te vervallen, als de boeten als toen daar op gestelt hadden kunnen goed maken.
ZO IS ’T, dat wy de zaaken en ’t verzoek voorschreeven overgemerkt hebbende, en genegen weezende ter beede van de Supplianten uit onze rechte wetenschap, Souveraine magt en Authoriteit dezelve Supplianten geconsenteert, geaccordeert en Geoctroyeert hebben, Consenteeren, Accordeeren, en Octroyeeren mits deezen, dat zy geduurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaaren, alle de voorschreeven werken by continuatie binnen de voorsz onze Landen alleen zullen mogen drukken, uitgeeven en verkoopen, verbiedende daarom alle en een iegelyken alle dezelve werken in ’t geheel of ten deele naa te drukken, ofte elders naa gedrukt, binnen dezelve onze Landen te brengen, uit te geeven of te verkoopen; op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebrachte, ofte verkochte Exemplaaren, en een boete van drie hondert guldens daar en boven te verbeuren, te appliceeren een derde part voor den Officier, die de calangie doen zal, een derde part voor den Armen der plaatse daar ’t casus voorvallen zal, en ’t resterende derde part voor de Supplianten; In dien verstande, dat wy de Supplianten met deeze onze Octroye alleen willende gratificeeren tot verhoedinge van haare schade, door ’t nadrukken van alle de voorschreeven werken, daar door in geenige deelen verstaan den inhouden van dien te authorizeeren ofte te advoueeren, en veel min ’t zelve onder onze protectie en bescherminge, eenig meerder Credit, aanzien, ofte reputatie te geeven, nemaar de Supplianten, in cas daar inne iets onbehoorlyks zoude influeeren, alle ’t zelve tot haaren laste zullen gehouden weezen te verantwoorden, tot dien einde wel expresselyk begeerende, dat by aldien zy deezen onze Octroyen, voor alle de Voorschreven werken zullen willen stellen, daar van geen geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie zullen mogen maaken, nemaar gehouden zullen weezen, ’t zelve Octroy in ’t geheel en zonder eenige omissie daar voor te drukken, of te doen drukken, en dat zy gehouden zullen zyn een Exemplaar van alle de voorschreeven werken, gebonden ende wel geconditioneert, te brengen in de Bibliotheek van onze Universiteit tot Leiden, ende daar van behoorlyk te doen blyken; alles op peene van ’t effect van dien te verliezen; Ende ten einde de Supplianten deeze onze Consente en Octroye moge genieten, als naar behooren, Lasten wy allen en iegelyken die ’t aangaan mag, dat zy de Supplianten van den inhoude van deeze doen laaten, en gedoogen, rustelyk, vredelyk en volkomentlyk genieten en gebruiken, Cesserende alle belet ter contrarie.
Gedaan, in den Hage onder onzen grooten zeegele hier aan doen hangen, op den 24e.
Maart, in ’t Jaar onzes Heeren, en Saligmakers zeven tien hondert en zeven.
Klucht van BUCHELIOEN’t Kaboutermannetge.
Door JAN BARENTSZ.
Gespeelt op d’Amsterdamsche Schouburg, 1655.
Houthaak, Boekverkooper op de hoek van de Nieuwe-zijds Kolk, in ’t Jaar 1655.
MEELIS.
JILLES, Knegt van Meelis.
ANNETJE, Meelis Dochter.
KAREL, Annetjes Vryer.
BUCHELIOENTJE, Karels Knegt.
Op de Zin: Wie ziekte om eenen Vryer maakt, Wel dikmaals in groot lije raakt.
Klucht van ’t Kaboutermannetje.
Meelis en Jilles.
Meelis.
WEl nou, beloof jijtme dan te doen, zo geeftme de handt?
Ik ben zo wat kort van Meemory, en dat ’s een teyken van een groot verstant, Ik wou wel dat jy ’t op dit Ceeltje schreef, al is ’t wat bekreukt met vouwen, Als ik ’t maar leesen ken, zo zel ik het wel onthouwen.
Kom an lang hier, krijgme een Pen met een Ink-pot.
Dat heb ick in men sak, mijn tuygje is zo fix als een Vier-slot.
Meelis schrijft, en leest het dan Iilles veur.
Terwijl dat ik uit bin zo laat ’er niemant in, ’t zy man of mans-persoon; Maar alsset Vrysters zijn, of Dochters van Peet Stijn, doet op, dat wortje niet verboôn.
En zo gy anders doet, ik zal u de Schout in handen langen, Dat hy u levert aan de Beul, om levendig op te hangen.
Maar staat ’er van hangen ook al in?
Neen, maar ’k zalt ’er by setten.
Ay, ay, laat ’er dat vry uit, de Ravens en hoeven mijn niet te vretten.
Neen, neen, dat moet ’er by; en zo jy ’t gebodt over treet, Zo zelje beget hangen, al was ’t mijn nog zo leet.
Hou daar, lees.
Neen Miestertje blijf dan vry tuys, ik heb de bruy daar van, Ik beget hangen!
Neen, een mens weet niet wat hem over-komen kan, Ik beget hangen!
En dat door sulken kleynen oorsak, ’k Wouw liever dat jou op staande voet de maagere moort stak.
Wel nou, hoe wil jy ’t dan hebben als ’t al wel vanje zin,, is?
Jillis.
Maar jy zelt ’er uyt doen ’t geender van Schout, van Beul, en hangen in,, is, En zo jy ’t niet en doet, ’k belooft je eerje uyt gaat Ik zalje volgen, eer jou tweede voet op straat staat.
Wel nou, waar is ’t Pampier, ’k zal zien of ik ’t verandere kan. Jilles.
Kan of niet en kan, jy zelt het doen of ik hebber den bruy van.
Meelis verschrijft de twee onderste reegels.
En zo ik iets bespeur van jou ontrouwe werken, Zo zal ik jou op ’t Schavot laten Giesselen en Brant-mercken.
Jillis leest ’t Ceeltje, en spreekt: Jilles.
Giesselen en Brant-merken!
En dat nog op ’t Schavot?
’k Wou liever dat jy hals en bienen brak, dat sweer ik by de Pis-pot.
Wel nou, wat segje, is ’t je wel van je zin?
Wel ja, maar dat Giesselen en Brant-merken dat deugt ’er niet in.
Dit ’s slimmer als ’t van te veuren was, neen ’k hou daar niet af, ’t Zijn zulke zware zaeken niet, al beveel jy ’t me zo straf.
Kom an geef hier, ik zal dat dan weer uit doen, En zien of ik met wat aars dit weder kan vergoen.
Hy verschrijft de twee onderste regels.
En soo ik ’t anders vind wanneer als ik kom t’huis, Soo sal ikje seven Jaar laten Raspen in ’t Tucht-huis.
Jillis leest, en spreekt: Jillis.
Raspen?
wel wat drommel, neen, daar weet ik niet van: ’t Sel op ’t lest noch wesen, met Lijf en Ziel by Heintje-man.
Hoor Miester, dat ’s ien plaats veur Schelmen, Dieven en Guiten, En als ik die uitten Huis sel houwen soo moet jy ’er mee buiten.
Wel Guit, durf jy jou Miester ’t gat van de Deur wijsen?
Durf jy jou Knecht aan de Gallig wijsen om daar de Ravens te spijsen?
Of tot Raspen, of Gegiesselt en Gebrandt-merkt te worden op ’t Schavot?
Of mienje dat ik mee niet quaat ken worde, of houje me voor de Sot?
Doet datmen u belast, soo hoefje veur dat quaat niet te vreesen.
Maar doet dan die woorden uit, die zinne soo wat quaat om te lesen.
Wel nou, geef hier, dat ’s dan de vierde maal.
Ja, wil j’et niet verbeteren, ’t wordt noch wel vijf maal.
Hy verschrijft de twee onderste Regels.
Past ’er wel op, ik beveeltje op jou hals en op jou keel, En soo jy ’t niet en doet, nou, dat ’s dan even veel.
Hou daar, behaagtje dat beter?
dat ’s op een ander manier.
Laat zien, waar wijsje men nou, uit de Hel in ’t Vagevier?
Jillis leest, en spreekt: Ja, ja, dat ’s goet, nou bin ik wel te vreen.
Beloof jy ’t me dan te doen?
Ja, ga maar vryelik heen.
Loop, roep mijn Dochter eens ’k heb ’er noch wat te seggen.
Miester, na me dunkt, soo isse terstondt op ’t Bed gaan leggen.
Seg jy datse by haar Vader komt, ’k heb ’er noch iets te belasten.
Jillis binnen.
Ik doe gien nooder ding als uit of in te gasten: Ik ben daar op een plaats genoodt, en ik heb ’t de Luy belooft Mit mijn Dochter te komen, en nou hetse juist pijn in ’t hooft, Blijf ik nou t’ huis, en zy mee, soo raakt Puisje ’t oog uit, En ga ik daar, en zy niet, soo wordtse licht de Vuile-bruit, Want ik mag mijn hielen niet eens lichten van achter of veur, Of terstondt is ’er d’iene Vagebondt of d’ander aan de Deur, Die heur niet en besoekken gelijkme ien eerlijke Dochter doet, Maar as ien olike Hoer ofse after de Pikkeur-stal was opgevoet, En daar komend’er mee wel daarse wel eerelik van bemindt,, is, En ik ken ook wel zien datse mee wel Trouwens gesint,, is, Maar ik heb ’er ien onder de kluiten die ’t me wel zoo moe het gemaakt, Dat ik ’er al voor vrees, als ’er de twiede mee aan vast raakt.
Jilles met Annetje uit.
Hoe is ’t, mijn Kindt?
Ja Miestertje zy was soo bliek van verve, Dat ik aars niet kon zien of zy ging legge sterve.
Als ik haar wat vraag soo hou jy de bek toe, of ’k seld’er jou op kleune.
Soo mag zy me ook van de schouwer blijve, zy hoeft’er niet op te leune.
Hebje ook ergens appetijt of elders trek,, toe?
Ja, als se wat lekkers hadt.
Hou jyme de bek,, toe.
’t Eete sou wel komen, wou de ziekte wat mindereere, Mijn Maag is noch te slap, hy kan ’t noch niet verteere.
Een stikje van ien warme Bout, of wat gelaudeert uit een Korst?
Neen, dat lust me niet.
Mijn wel, sey Hans-worst.
praat me van gien eten, ’k walg ’er van als ik ’er om denk.
En die mijn wat lekkers brogt, kreeg wel ien duit of ien oorbant totten geschenk.
Wel nou, mijn Kindt, als jy’er gien lust toe het, Soo ga ik heen, kuyer jy weer moytjes na jou bedt.
Doet gelijk ikje geseit heb, maak me de Deur niet op, Sie toe, hoor jy ’t wel?
of ’k breekje, beget!
de Kop.
Ga jy maar heen, Miestertje, en maakje wat vrolik, ’k Sel de Aaxsters wel uit de Karsse-boom houwen sonder Molik.
Meelis binnen.
Nou sel ik Anne beget klouwen, aan de zy daar heur de Tas hangt, Licht dat zy me dan de Sleutel wel eensjes van* de Kelder langt.
Annetje gaat op een Stoel voor ’t Bedt zitten.
ik bin soo ziek, mijn lieve Jilles Janssen.
Wel asje doodt bint zoo zellewe met kous-voetelingen omje Kist dansse: Maar allijkkewel, eer ’t zoo vardt quam zoo mogtje wel om mijn denkken, En liene mijn ien goet woordt, om op jou doodt-bruiloft mee te schenkken, Want ik heb jou Vaer iens tegen Peet Stijn hoore seggen, Asje Vrijster sturf sou hy soo ien groot Vat Wijn in leggen, En ’k drinkse soo graag, en ik hebse niet geproeft ’t mag me niet heugen.
Wel dat ikje eens ien Roemer Wijn schonk souje die wel meugen?
O ja, get Meysje!
ik souje viere as ien Koekje dat noch in de Pan,, is.
Wel, wacht wat, ik sel gaan zien of ’er noch wat in de Kan,, is.
Dat selse noch gaan zien?
ik volg haar achter ’t gat, En is ’er in de Kan niet, in de Kelder is noch wel ien groot Vat.
Karel uit.
Nou niet lang te wachten, haar Vader die is uit, ’k Klop eens aan de Deur, licht dat zy se zelver wel op sluit.
Daar hoor ik ’er al een, ’k verschuil me als een Dief.
Annetje spreekt uit ’t Venster: Annet.
Ik, mijn Lief.
Karel, ga jy al jou best na huis, ’k sel Jilles zien uit te stuuren Na ien Docter of Barrebier, of iemandt van jou Buuren, Want ziet, ik veyns mijn ziek, en ik sel ’t zoo zien te besteeken, Dat ik daar iemandt heb noodtsakelijk te spreeken, En zoo dra als jy hem ziet, soo staat hem eens te woordt, En na ’t geen hy dan vraagt, zoo help de gek maar voort.
Wel aan, mijn Lief, ik ga, daar dient niet op te sloffen.
Jilles uit.
Anne, Anne, och!
hoorde ik daar niet wat tegen de Deur aan ploffen?
Anne, Anne, waar ofse is?
ik ziese nieuwers niet.
Anne, Anne, Anne.
Hy gaat op ’t Tooneel leggen.
Annetje met een Wijn-kan uit.
Wel is ’t van zijn leven wel meer geschiet?
Wat schortje Jilles, waarom maakje sulken misbaar?
Och Annetje ik miende dat jy ’t gadt al uit waar, Want ik keek over al, en ik kostje nieuwers vijnen.
Zou ik met mijn zieke lijf uit gaan?
neen, wis niet, ’k hoeft nog zo niet te pijnen.
Jou bullebak alsje bent, jy zoudt een mens de doodt op ’t lijf jagen.
Zy gaat op ’t bedt leggen, en zet de kan by hem neêr.
Ay Annetje swijg jy vry stil, je hoeft daar van niet te klagen, Ik ben gelijk een doodt, alsje zelver nog keunt zien, Och geef mijn eens te drinken, zo raak ik weer op de bien, Hoorje niet Annetje!
Hoorje niet Anne wat ik zegh?
Hy rijst op.
Hier het ze de kan gezet, zy blijft nu maar wegh.
Dat Wijntje smaakt, nu nog een reys gezopen, Get dat ik alle daag zo een pulletje hadt, ’k zou nooit in gien kroeg loopen.
Hy rijst op en zingt; Wat zou ik een groot Kadet,, zijn, Hadt ik daagliks zo een rent; Maar daar most een schoon gevret,, zijn, Zou mijn grootsheit zijn bekent.
Mogt ik zo een Kruikjen erve, Als ik aan mijn Tafel sadt, En was dan bevrijt voor sterve, Wat hadt ik een groote schadt.
Kannetje, och mijn zoete kannetje, ’k Bemin jou om ’t eedle nadt, ’t Geen gy verkreegt van onse Annetje, Datze tapten uit het vadt.
Is hier ook een Vrywillige of Volle-lantaren, die komt hier op mijn wencken, En langtme de Roemer uit zen zak, ik zalze hem eens vol schenken.
Hy zingt weer: De Wijn dat ’s een zo noobelen sap, ’t Doet ’er de zinnetjes vroolik verheugen, ’t Smaaktme als Stremmelis uit een nap, Als ik het zwellig met groote teugen.
De Baas is van Huys, hey wat bruit ’et mijn, Maar hadt ik nog eens zoo’n kan met wijn, ’k Wouw ’er geen doode Konink voor zijn.
Dat kannetje is geleegt, waar of Anne is, ’t lijkt al weer eweg, Wel zie, zy houdt ommers van geen woorde, hoe zeer dat ik ’t zeg, Hou Anne, Anne, get wie hoor ik daar steenen?
Zy leydt op ’t bedt, nou zelze wel drommel zegge, en mijn meenen.
Hoe is ’t Annetje?
o mijn zy is zo bliek!
Spreekje niet Annetje?
Och, och, ik ben zo ziek.
Och och, dat is niet goet, mijn eenigste miesters kijnt, Maar waar schort het u daar ’t jou nu zo pijnt?
Och, jy hetme zo verschoote, dat ik ’er deur al mijn lede van ontroert ben.
Wel geef mijn jou handt, me dunkt dat ik mee wel polse voele ken.
Jy bent wat vuerig, maar de ziekte heeft aen ’t Lichaam nog geen vat an, Daarom neemt wat Barrendeneetels, dat ’s zuyver kruyt, daar veegt niemant zijn gat an, Maakt wat fijne Aluyn, mengt die met wat ouwe Merrie-pis, Neemt ’t stof uyt een Kam, daar een Ezel mee gerost is, Dat mostje kookken in ien nuuwt Potje, met varsse Peekkel, Of anders sel ikje ien Klisteering setten mit jou bloote naers op ien Heekkel; Of keunje dat niet verdragen, gelijk het wel gelooffelijk was, Soo mostje jou ien poos late giesselen mit nat Gras, Dat selje de vuurigheidt van ’t hart zette, zoo ’t niet mis,, is, En je zelt zoo gesont worde, Moer, gelijk ien Vis,, is.
Wech, wech met sulken praat: Maar wilje iens om een Docter gaan veur mijn?
Wel wat sou die doen?
Maar mijn wat ordeneere van eenige Medecijn.
Dat ik segg’ is ook Medecijn, gut!
’t selje sulken deugt,, doen, En ik wil ’t je zelver riet maken, zoo jy ’t niet meugt,, doen.
Nou, wilje doen ’t geen ik segg’, soo selje noch ien Kan Wijn tappen, Maar als mijn Vader t’huys quam zoo most jy ’t hem niet klappen.
Een Dochter in huis te halen, byget!
dat weet ik niet; Kom, kom, ik selme Ceeltje iens lesen en zien of ’t daar ook op staat, of niet.
Wat segje, is ’t ien Dochter, of ien Vryer?
Hy is ’t noch allebay.
Een Dochter en ien Vryer, wel dat komt seper fray: ’k Loop ’er strak na toe.
Seg, wie is ’t van de Basen?
Jy weet wel op de Heere-graft een Huis dat reddeloos is van glasen, Dat bekans hiel vervalt, schoon dat’et nuuwt gebout,, is.
Wel hoe praat se zoo?
daar woonender die ’t Kliedt aars niet as van Gout,, is, ’k Sag ’t nou lest, men hadd’er sulken behay, Men was gestrikt en gequikt, men had achter hem ien Lakkay, En ’t Hair was zoo wit of ’t vol Tarwen-meel,, zat, En daar by krulden ’t as ien Aal die men wat stijf by zijn keel,, vat, Dat weet hy zoo te kooken en te stooven, daarom is’t Regen-water daar goe waar, Anders soume de glasen mee wel iens wassen in ’t iene Jaar of ’t aar.
Hou jy de mondt toe en wilt die reden staken, Jy soudt met dat Volck wel licht in ongenade raken.
Nou luister Jilles Jansz.
ga dan een Brug twie a drie voort, Daar sulje sien een Huis met een witte geschilderde Poort, Daar moetje wesen.
Ja dat’ s mee al ien Docter in de koelt.
Maar sou ’t ook Morbom Galikom wesen datje gevoelt?
Soo weet ik ’er ien beter as daar jy me nou stuurt, Die jou wel zoo zuyver sel maken as ien Tinne-betiel diemen met Loog schuert; Of ik sel gaan daarmen de Wilde-Boere-Salf verkoopt, Maar zooze ook niet raddder en geneest gelijck den Ezel loopt, Zoo meugens’er de bienen mee smeeren van dat loome Dier, Op strijckend’er de Turf mee, ziet, zoo maakt het noch ien hiet vyer.
Schaamje jou reekel, gaat daar men u zendt, en hou de mondt,, toe.
Hoe is ’t met jou, Schoontje, jy spreekt een Mens as ien Hondt,, toe.
Wil jy hem niet hebbe, zoo is ’t wel, ik heb ’er de kruy van.
Ay, Jilles Jansz.
Wel nou ’k zel zien of ik hem vinde kan. Binnen.
Dus treur ik dagh en nacht, En niemandt hoort mijn klacht Dan alleen doove ooren, Die niet en willen hooren Noch luist’ren na mijn smart Die ik draag in mijn hart.
Jilles komtweer uyt, enluystert.
Roepje ook Annetje?
Neen, gaat heen en doet je dingen.
Ja ’k moest eerst eens zien ofje ook van ’t bedt zoud springe.
’k Sal de Gardijne toe doen, en houwender ’t maan-ligt uyt, En eer ik ga, zo moet ik make dat ’k de deur te deeg sluyt.
Zou ’t ook al wijsheit wezen dat ik Anne in ’t Huys zo lang liet allien?
Kom ik zalder schilt-wagt voor zette, die zullender wel na zien.
Zie daar dat ’s de Kapiteyn, dat ’s Vaandrik, Luytenant en Sarjant, En dit zijn allegaar Stoepjes met gelaan Roers, en barrende Lont in de hant.
Daar gaan ik heen, ’k hoef nou niet te vreezen, Al quam de Drommel zelf, hy zou ’er vervaart veur weezen.
Karel en zijn Knecht uyt.
Ik vry een Juffer, en ik hebze lang bemint, En als heur Vaar mijn ziet, zo raast hy als ontzint, En terwijl hy nu uyt is, zo heb ik voor genomen, Als de knecht om my komt, daar dan met u te komen, En om dat ik dan by haar in rust en vree zou zijn, Zo zult gy u klede gaan in een Kaboutermans schijn, En komen dan in de Kamer, want de knecht is’er vervaart veur, En beginnen zo wat te spoeke, zo binnen wijder bewaart deur.
Dit gelt meugje zo lang tellen, en zo jy ’t wel beleyt, Zo schenk ik jou die hiele zak met gelt uyt een goethertigheyt.
Knecht.
Al dat gelt dat ’s puyk, maar wanneer zal ’t geschien?
Terstont, ga heen en krijgt dat root kleetje vast by ien.
Knecht bin.
Het doet mijn wonder vreemt, ik kan ’t mijn niet verzinnen Waar dat de knecht nu blijft, ’k ga achter, ’k ga voor, ’k ga binnen, Daar en komt niemant niet, nu ben ik hier op straat, Maar ’t is al evenveel, wat dat ik doe of laat, Wat offer aan mankeert, ik ben in duysent vreezen, Als dat ’er yets moet zijn daarze in verlet moet weezen, Of dat heur Vaer de Knecht door driegementen heeft belast Niemant te laten in, terwijl hy is te gast, En dat de Knecht nu volgt zijn meesters streng bevel, Als dat ’er niemant bij zijn Dochter komen zel, Die haar met alle eer en vrientschap zoekt te beminnen, Daar heur Vaar tegen is met al zijn dwaze zinnen, En haat het zoet gevry van zo een lievent paar.
Maar zagt, ’k hoor volk, gewis het is de Knecht van haar.
Jilles uyt.
Laat zien waar ben ik hier, hol ik ook buyten ’t spoor?
Neen dit is de poort, is dit beget een Huys van een Doktoor?
Dat loof ik niet, want ’t is zoo hoog als men op zien kan. Karel.
Wat heb jyder op te zegge speciaal?
ik ben van dat Huys de man.
Jy de man, jy de man!
dan moet ik daar niet weezen.
Waar dan?
Dat moet ik eerst eens leezen.
Terwijl dat ik uyt bin, zo laat ’er niemant in, ’t Zy man of mans-persoon.
Man nog mans-persoons die mogender niet in.
Jy altijt niet kaal-kin.
Wel, afgronteerje mijn Baart, hoe zelt hier met jou weezen?
Hay hou den bek toe, en steurt me niet in ’t leezen.
Maar alsset Vrysters zijn, of Dochters van Peet Stijn, Doet op, dat wortje niet verboon.
Dat’s ommers goet duyts, dat kanje wel verstaan, En om deze Doktor zou ik in dit Huis gaan.
Maar zeg kanje zijn naam niet, hoe hiet de man?
Hoe breek jy je hooft zo, ’t gaat ommers jou niet an?
Kus jy een reys vijf zes Boere de mont daarze op zitte, En mijn alsje weer om komt, me-vrient verstaeje ditte?
Geef jyme jou Ceeltje eens.
Weg weg deze sots-kap, Gae jy nae Huys, en bemoeyje met jou Wijfs Borst-lap.
Praatje van een Wijf, ik ben nog reyne Vryer, zonder jokke beget.
Ik gis als een rappege Waal, of een Duyf die de Pocken het, Maar binje nog Vryer, zo spreekt dat ik’t hoor, Geneesje me kranke?
Ik ben een wijs geleert Doktoor.
Wel dit komt zeper raar, hy zelt dan nog al weezen, Wel mijn Miesters Dochter is ziek, keunje die wel weer geneezen?
Daar weet ik raat toe, al was ’t dan van deezen dag, Ja of wel in een uer, als ik de passient maar sag.
Wel weet jy der zulken remedie toe in zo een korten stont?
Hoe staat die jongen hier en kijkt een mens de woorden uit de mondt.
Dat’s mijn knecht.
Nou Vryertje ’k sal ’t weer eens goet make.
Kom Dochter volgme.
Nu hoop ik eens aan mijn wens te raken, Schoon dat haar vaar quam thuis, en vont mijn op’et slag, ’k Sou mijn begonnen vreugt niet stake schoon hy ’t zag.
En ik zelt zoo wel doen als ik mag dat ik dit gelt verdien, En dat door deze Grijns zel ik wel zoo bars als de drommel zien.
Binnen en weer uit.
Kom hier Dochter.
Annetje hier is hy al.
Geefme u hant, want ik u ziekt wel haast zegge zal.
Gy hebt een groote brandt, maar ’t stijgt u al na boven.
Dat heb ik ’er ook al gezeyt, maar zy wil ’et niet gelooven.
Ja wel ik durf voor de eerste maal nog niet wat ordeneren, Maar wy zullen wachten tot morgen, ’k hoop ’t zel te nagt wel verkeeren.
Hou Jilles daar is de Sleutel, tapt de Dokter eens een Roemer Wijn.
’k Sal, maar ik mien dat het wel een kan vol zal zijn.
Kom hier mijn lief tree op, en verschuilje onder ’t Laken.
Ik zal: ga jy zo lang om een hoek en wiltje vast gereet maken.
Ha voes Dokter.
Hy is al eweg, waer bleefje zo lang?
De swik zat’er zo vast in, ik konzer qualik uit krijgen met een nijp-tang.
Drink eens, en breng de kan weer daarze flus hing.
Weetje wel dat jyze mijn belooft hebt, doe ik om een Dokter ging?
Ik gader mee na binnen, en mijn zelver wat vrolik make, En eetender een stik kaas en broot toe, daar op zal ’t mee wel smake.
Meelis uit.
Ik ben eens van Tafel geraakt eer ’t tweede geregt op-gedist is, ’k Moet eens na huis gaan, om zien offer ook iets in twist is, Want mijn Hart is zo benaut, ik kant niet langer dueren, En ’k zou ’er wel een gekregen hebben om daar na toe te stueren, Maar hy zoumen ’t quaat niet gezeyt hebben als ’er yets was geschiet, Daarom niemant beter als de man zelf, die bedriegen zy niet.
’k Zie geen licht in de glaze, ’t is’er ook heelendal stil, Dat verlichtme wat, ’k was schier als een mens die van zijn zelver vil.
’k Sou wel kloppen, en deedenze op, ziet zo wist ik niet te zeggen.