floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik ken 't geheim van al, Wat immer is geschiet, of is, of wezen zal, Zoud ik dan uwe naem en Tyters nu niet weten; Neen zeeker 'k heb daer toe al te veel tijdts versleten.
'k Ben Govert in het voorst, 'k heersch over geest, en rei: Daer 's niet een, die my niet of dit of dat en zei, Zoo wel van Tyters min, als van het groot begeren, Dat ghy hebt dat u lief hier wederom zoud' keeren.
Waerachtig zy weet veel.
En hoe Amyntas zeit.
Dat Tyter nu zijn min heel op een ander leidt, En van Orestes daerom dapper is geslagen.
Maer Moeder of u dan nu iemand quam te vragen, Waer, hoe of Tyter is, zoud ghy 't haer laten zien?
Ja maer ghy moest mijn eerst gekruiste munten bien.
Ziet daer, daer zijn der drie.
Wel wilt nu maer niet wijken Uit deze ringh, ik zal u Tyter laten kijken; Maer ghy moet zwijgen gants en uit deez O niet vliên, Zoo weest verzeekert, dat u niet wes zal geschiên.
Mijn goetjen is gereet, ik zal het haestigh krijgen, Maer ziet doch toe voor al en past wel op uw zwijgen.
Ziet hier de zwerte vloedt, 't vocht uit Abernaas stroom, En dit verlepte lof van een Cypressen boom; Het schijnzel van een Doodt; en 't weligh zaet der varen; Dat ik door 't bekken op een laeken moest vergaren Met ysselijk bezweer, en prijkel van mijn lijf: Een grijze Meer-vlecht van een afgeleefd oud' Wijf; Daer staet het mondtschuim van de drie-gekopten wachter, En daer 't gedwongen zaet, dat eertijdts eens de Pachter Des helschen veers gestroit heeft, als zoet tot hem loegh; De schim eens brave Nymphs, die zijn schuit overdroegh: Een daer de Maen stond, die een Nymph had ingegeven Een Herder, om dat hy na hare lust zoud leven; Doch na van hem gebraekt: en daer een Spaensche vliegh: En daer de herzens van een Kindtjen uit de wiegh Gehaelt, van 't licht berooft: daer 't geen, dat was genomen Van 't Veulens hooft, doen 't eerst was van zijn moêr gekomen.
Nu is 't gereet, ik ben omgord' met deze koord; Waer meê op eene nacht drie Herders zijn vermoordt.
Mijn slinker voet is naekt, mijn vlechten ongebonden, En met dit rijsken heb ik vaek ter Hel gezonden En weêr daer uit gehaelt in een vermomde schijn, Die Geesten, die my tot mijn werken dienstigh zijn.
Alecto ik bezweer u door al deze dingen, Dat ghy opstaende voet nu zult Alastor dwingen Hier in dit Spiegel-glas te komen, doch bekleet Met Tyters schijn, op dat ik Tyters doenten weet.
De aerde dreunt, zy zal 't van stonden aen beschikken; Ziet Nymph u Tyter daer doch zonder te verschrikken.
Help Godt hy 's doodt, en drijft daer by de strandt in Zee; Wel hoe de Vrouw is wegh, en al haer prullen meê!
Ach, ach wel wat is dit!
de aerd' braekt vlam en vonken: De Kol is met haer goet tot inde Hel gezonken!
Maer Tyter ghy waert doodt en laeght noch by het Landt!
Best dat ik evenwel ga loopen na de strandt.
Wijze: Phyllis quam Phylander tegen.
WEgh verzierde steedtsche zeden, Wegh beveinst gedwongen praet, Waer is, dat de frayigheden Van ons veldt te boven gaet: 't Veldt waer in des herten grondt Staegh leidt inde tongh en mondt.
Laet de Steden boogen brallen, Met haer grachten diep en wijt, Met haer muren, met haer wallen, Met haer poorten vry om strijdt; Poorten wallen achten wy Teekens maer van slaverny.
Maer een thuin van hout of rijzen, Of een dooren 't aldermeest, Doet ons zonder zorgh vergrijzen Tot ons eind' toe onbevreest, Of een slootje van drie voet, Dat men om ons werven doet.
Hooge huizen, trotsche daken, Weitsche gevels, diere nijdt, Kunnen ons niet eens vermaeken, Noch doen yveren, om strijdt, Maer een schuer met riedt gedekt, En een wand' rondtzom bepekt.
Daer niet in en is verborgen Zilver, Koper, Schildery, Die den heerscher zelfs in zorgen Brenght, en stage slaverny, Maer het geen tot 's menschen lijf Noodigh is, en goet gerijf.
Sluit uw' vensters, dikke deuren, Gootgat, scheurtjes, zoo ghy kent, Noch, zal vrees uw' slaep versteuren, En u trekken over endt, En uw' vakerigh gezicht Starren doen in 't schemer-licht.
Hier zal ons een klink bewaren Van een lepelsteel of tak, Heel bevryen van bezwaren, En doen rusten met gemak Op een bedtje dun gevult, Of wel ook een stroyen bult.
Sluit uw' halzen, armen, handen, Vry in paerlen, kralen, goudt, Zeght, wat zijn dit meer, als banden, Daer ghy hert en ziel in houdt; Banden, die een minnaer wel Meerder trekken als het vel.
Daer wy lui ons maer vercieren, Of met Lely, of met Roos, Of met Tulpen, of Anglieren; Waerom nimmer minnaer koos, Maer alleenlijk om de zin, Die hy heeft aen d' Herderin.
Wat zijn ook al uw' cieraden, Zampt en zijd'?
maer groote roem, 't Best en heeft niets by de bladen Van onz' alderminste bloem, Van het alderminste kruidt, Dat uit 't weligh aerdtrijk spruit.
Al uw' loopen, al uw' draven, Al uw' geldtzucht, al 't gewoel, Maekt u maer versufte slaven, En doet derven u uw' doel: Al uw' mager lichaem is Daer van goe getuigenis.
Verre Neven, onna Erven, Ia die ghy niet kent in noodt, Deze zullen na uw' sterven, Wel verslempen al het groot Goedt, daer ghy u dus om quelt En op hooge stapels stelt.
En terwijl zy woedend' razen Om uw' Kist, en doode Lijk Met Toebak-pijp, Beekers, Glazen, Zullen wy in onze wijk Ons vernoegen met een dronk, Die het helder Beekje schonk.
t' Wijl zy met veel lekkernyen Bezich zijn, dan zullen wy Ons met groene kruitjes lyen, Met een koek of met wat bry, Of een stukje Vlees uyt 't vat, Zal ons voeden wel en zat.
Komt ons Hoogh-tijdt overvallen, En die dagh wat meerder wil, Ziet wy hebben 't in ons' stallen, Hoenderkot en Duivetil, 't Visje dat ghy dier betaelt, 't Net hier uit de Houwer haelt.
Kunt ghy uwe Wanden kleeden Met veel ingeweven kleur, Wat heeft dat by onze spreeden, En haer levend' zoete geur, Die niet by uw' maexzels staet Maer onz' huis en veldt beslaet.
Al het schrapen, al het spelen, Daer ghy t' een' mael om vergaet, Heeft niet by de Vogels kelen In den purp're dageraet, En waerom is onze fluit Ook zoo goet niet als uw' luit.
T' wijl dat ghy lui door de baren Vliet en vaert, zoo zullen wy Onze kud in 't gras bewaren, En daer stadigh blijven by; Ook zomwijlen op een riedt Zingen eenigh minne-liedt.
Of met snel en gauwe winden 't Veldt omjagen op en neêr, Om of Haes of Knijn te vinden, Eer men weder t' huis waert keer, Daer men met zijn vrijster dan Blijdelijk gaet zitten an.
Of wy snoeien onze boomen En wy enten die in een, Of wy leiden water-stroomen Aerdigh door onz' hoven heen, Of met blijdtschap en genught Plukken wy de zoete vrught.
Of wy wringen onze kazen, Of wy pompen vettigheidt, Als onz' kud om hend gaet grazen.
Of het gras nu afgemeit, Keeren wy of mennen in 't Kooren met een groot gewin.
Laet, die wil, de Zee beploegen, Om het onvernoeght gewin, Al het goet leidt in 't vernoegen, Wy zijn rijk in onze zin.
Rijkdom leidt in dat gemoedt, Dat geen meer begeren voedt.
Keizer, Koningh, Princen, Graven, Zijn ons nergens na gelijk, Maer een deel verheve slaven, Vast gekluistert aen het rijk; Wel van ieder een ontzien, Maer die weêr haer haters vliên.
Silv're schotels, overdaden, Goude koppen, fijn kristal, Zal men met vergif beladen, t' Wijl onz' waei-pot wezen zal Vry, en onze houten bak Zonder zulken ongemak.
T' wijl de Steed-lui inde kuffen, By een hoer, of anders wijf, Zitten, en in stank vermuffen, Krenken zoo haer ziel en lijf: Dan zoo treden wy door 't veldt Met onz' waerdste lief verzelt.
Of wy nemen vry van kommer, Los van steetsche zwarigheidt Middagh-slaepjes in de lommer, Die zich op de graesjes spreit; Dikwils vol geneught en bly Met het Meisjen aen onz' zy'.
Of wy kussen, of wy strelen, Daer g' in Steed geen kus kunt stelen, Staegh wordt ghy daer in belet; Kap en kanten, hulzel, kraegh, Zijn voor u een steetze plaegh.
Nau meugt ghy uw' liefste spreken, Of het is de Stadt bekent, Daer dan quade tongen steken, Tot vergrootingh van 't ellendt; Dat u in uw' ingewant Quelt met een gestage brandt.
Ghy steekt over al bedoven In onkuisheidt, gierigheidt, Veinzingh, zaussen van den hove, Nijdt en achterklap verspreit Zich tot uit uw' huis op straet, Die u nimmer vredigh laet.
Hier is 't vol van kuissche deughden, Heel rechtvaerdigh zonder nijdt, Hier is 't vol van eerb're vreughden, Hier verslijten wy onz' tijdt, Stadigh in een zoete rust Onzer herten grootste lust.
OF zoud het Toovery dan wezen noch of waerheidt, Dat my de helsche Vrouw getoont heeft inde klaerheidt Van 't om-belijdste glas?
wat verscheeld' Het schijnzel van uw' Lijk of levendige beeldt.
Ha zoete beeltenis!
die ik op 't hooghst beware, En waerdt gekoestert heb, na dat ghy zijt gevaren Van deze barre strandt en door dit blaeu we diep Van die tijdt dat ik vaert, vaert wel mijn Tyter riep.
Ha Goden waerde Goôn!
is Tyter uit het leven, 'k Heb 't levens schijnzel, wilt my nu zijn Lijk voort geven; Heeft, Zee-godin, my lief zijn leven in uw' schoot Gespilt, geeft my zijn Lijk of haekt ghy na mijn doodt?
Ik zal; Och Godt!
ziet daer.
Ha wreede Starre reien!
Of noot-lot, wat is 't, dat mijn Tyter doet verscheien!
Heeft Tyter immermeer zoo veel van u verdient!
Mijn Tyter ach mijn hert!
mijn alderwaerdste vriendt, Hoe ziet ghy nu dus bleek?
uw' kleur die is bedurven; Uw' oogen staen zoo bol, uw' lippen zijn besturven.
Uw' ooren zijn al doodt.
Ha waterige mondt!
In wiens gekus ik eertijdts veel vermaeken vondt.
Ach Tyter!
wreede Goôn!
most Tyter dus weêr komen: Doch hebt noch dank, dat ik noch heb zijn Lijk bekomen.
Bekomen, maer wat is 't, het leven is hy quijt!
Ach waerden Herder!
die te trotzen placht de nijdt Met uw' bevalligheidt!
waer is het al gebleven, Dat my deed haeken na een t' zaem verknochte leven.
Ziet hier de waerde handt, die vaek mijn hals omvingh: Ziet hier de arm, die dikwils op mijn schouders hingh: O aengename last!
wanneer zijn oogh my rukte, En hy zijn lieve mondt aen deze lippen drukte, En als hy met mijn wil my kus op kus ontstal, Ja in een oogenblik tot duizent in 't getal.
Of als zijn zoete kout my d' avondt deed' vergeten; Ia dikwils d' heele nacht wanneer ik was gezeten In dichte lommer, die des daeghs my voor de Zon En 's nachts bewaerde, dat geen douw' my schaden kon.
Als bladen, bloemen, kruidt, my hielpen vreughde dragen, En schiepen zoo het scheen in mijn vermaek behagen.
Ha bladen, bloemen, kruidt!
nu is mijn vreught gedaen, Laet nu meê al uw' groent, uw' kleur, uw' geur vergaen.
Wel droom ik!
ik laet mijn droefheidt varen, Zoo langh ik zie, ghy Tyter wilt bewaren, En gaen weêr naer 'et veldt; den Hemel my gelei Voor zulke tegenspoedt.
ginder komt een Rei Van Herders na my toe.
Wel, zal ik my versteeken!
Neen, beter is 't, ik wacht, en hoor hun, watze spreeken.
Sylvander Coridon.
waer is Daphne nu, de droeve Herderin, Die strax hier heeft gedoolt om Tyters oude min.
Hoe Daphne hier gedoolt!
Ia werp u voor haer voeten; Daer ginder komtze aen.
Lyko.
Gaen wijze t' zaem begroeten.
My dunkt zy 't zelver is.
De Wereldt neemt een keer.
Ha Daphne zijt gegroet: deez' kus ontfanght tot eer Van onz' stantvastigheidt.
'k Quam met een gondel ylen Na u mijn engelin; want ik was noch vijf mijlen Van Stadt, by 't eenzaem bosch.
'k Ontfang u door deez' zoen.
'k Omhels u waerde ziel: kom gaen wy door 'et groen, En pratẽ vande zaek.
Mop.
'k Wensch d' een mag d' ander eerẽ, Zoo dat de Goôn uw' vreught, en blijdschap steets vermeeren.
Nu 't wereltsdom verdreit, en alles is gedaen, Dat Tyter Daphne trout, en wy ter bruiloft gaen.
Ik dank u en de Goôn: de min schijnt ons te strelen.
Kom gaen wy na de vreught.
Weg met deez' schoutonelen.
Mr. Johan Beets Mengel - Rijmen, Op verscheide Voorvallende zaeken.
Drooms-inbeeldingh, Verschenen in den slaep, doen ik by Neef Hoogerbeets op Loevestein zat, Σήτει σεαυτων᾽ δόξαν ἐγϰαταλιπεῖν.
HEt spreekwoordt zeit, dat in 't gemeen Geen ongeluk en quam alleen; Want breekt de Maeght maer eens de pan, Daer volght een pot, of schotel an, En valt de Metz' laer van het dak, Dat been of arm krijght eenen krak, Dan zeghtmen is 't geluk noch groot, Dat hy niet is gevallen doodt.
Dat is een beus'lingh, dit is rou; Maer nu van 't geen ik zeggen zou.
Dit droeve Loevesteinsche gat Heeft my weêr haest een jaer gehadt; Wanneer ik reken van die dagh, Dat ik onz' Hooren laestmael zagh, Van doe, wanneer de Schipper toogh Zijn geel getaende zeil omhoogh, En maekten zoo zijn Scheepjen vlugh, En keerde Hooren na onz' rugh.
Van die tijdt heeft my deze schans Gehouden een vol jaer by kans!
Van die tijdt Hooren derf ik u; En by dit ongeluk komt nu Noch, dat zoo langh als ik hier ben Ik nimmer iemand spreeken ken, Die ietwes nieuws van Hooren praet, Of hoe 'et met de Borgers gaet, 't Luk komt hier by zijn aenzicht biën, En geeft weêr, dat ik staegh magh zien Onz' Hooren zoo 't was inder daet, Bemuert, bewalt, behuist, bestraet, In 't Jaer van zeventhienen, naer Noch duizent, en zes hondert Jaer, Doen Velius in 't kaertjen, dat na onz' Stadt Getrokken heeft, zoo wel en net, Dat ieder, die daer maer op let Licht zal bekennen, dat hy niet 't Papier; maer zelfs de Stadt aenziet.
Hier zat ik laetstmael in en keek, Verwondert, hoe 't zoo wel geleek, En sloegh mijn oogen voorts in 't boek, En braght daer vry wat tijdts in 't zoek; 'k Doorzagh de blaeden met' er yl, En docht, hoe binnen korten wijl Onz' Hooren is van niet gemaekt, Dat met zijn hooft de Wolken raekt; 'k Loop denken voort den heelen dagh, Hoe 't zelve mooghlijk wezen magh.
Dit komt my inde stille nacht Weêrleggen woelen in 't gedacht, Tot dat ik aen het slapen val, En droom, dat 'k hier verhalen zal.
Als my Morpheus had geschonken, En gemaekt had hallef dronken Van de vocht uit Lethes stroom, Raekt' ik in een diepen droom: Als de Zon was aen het rijzen, En de droomen vaek aenwijzen 't Geen daerna gebeuren zal, Docht my, lagh ik in een dal, Daer een stroom liep voor my henen, Daer twee dieren my verschenen: Dit een Stier, en dat een Maeghdt Die een Hooren by zich draeght; Doch de Stier had maer een Hooren Waer meê hy my scheen heel stijf Te gaen loopen op het lijf.
T' wijl ik zeer begost te vreezen, Denkend', wat dit wilde wezen, Sprak my deze Maeghdt dus aen, Na ik 't beste kond verstaen.
De Stier, die ghy hier ziet u met zijn Hooren dreigen, Is Acheloüs, Godt van deze klaren stroom, Die wil, dat ghy u zoud na zijn begeerte neigen; Waerom hy u ook komt verschijnen inden droom.
Zijn wil is, dat ghy zoud een lof van Hooren schrijven.
Hoe zoud ik 't doen?
't verstand is veel te kleen.
Laet ghy dit daerom niet achterblijven: Deez' Godt is gaeren met de goede wil te vreên.
'k Word wakker, en zagh voor my heên, Dat Stier, Godin, en stroom verdween, En ik vond my leggen weêr, Daer ik my leid 's avondts neêr.
Dies trek ik strax aen 't verzinnen, Of ik 't dichten wil beginnen, Tot dat ik in 't lange lest Uitstel hielde voor het best.
Phaleucus: In portum Hornanum.
PRocul veneris inde si quis Hospes, Et miracula nostra quis stupebis, Dùm foris rigidum domamus hostem, Et domi steriles rotamus undas, Siccamúsque lacus tot & paludes.
Et vestam e medio damus profundo.
En jam Tityrus aut agit capellas Iucundum pecus, aut aratra ducit, Aut cum Phyllide Batavus jocatur, Ubi velificabat ante Typhis.
Dicam, Gargara tota jam redacta In terras iterum comis resectis, Exstructasque super domos nitentes, Et tot numinibus sacrata templa?
Solertes potuistis ista dextrae.
At nunc Oceano damus capistrum, Et vinctam mare belluam tenemus, Et quod prae riliquis stupebis Hospes, E salo eruimus solum, saloque Reposto Batavam locamus urbem.
Maeghde Leer.
Quid salvi esse potest mulieri pudicitia amissa?
ZIet Maeghden; wat ik hier beschrijf Van 't schoone onbevlekte lijf, Van 't even net besneden beeldt, Dat van Natura is geteelt; Ziet, wat ik u hierstelle voor, Ay Maeghden geeft my wat gehoor!
Men ziet, hoe dat in d' ouwe schrift Lucretia de eere zift: Men ziet; hoe datzy,  Leeft zonder brandt van minne-vier: Men ziet; hoe zy haer Maeghdom leidt Tot kuisheidt, en gestadigheidt, Men ziet haer eenzaem in haer huis Steedts dragen daer haer Maeghde kruis, Des werdt gevoert haer groote naem Op vlerken van de gulde faem, Want zy de wereldt over zweeft, Gestorven, en in schoonheidt leeft, Ia, om haer eere heeft begeert Te sterven door een snijdendt zweert: Om dat zy haren Maeghdom niet Woud laten brengen in 't verdriet; Zy, die veel liever storf de doodt, Eer dat Tarquijn haer eer genoot.
Des lieve Maeghden, allegaer, Volght hier Lucretia vry naer; Leeft altijdt rein, en onbevlekt, Eer u de lust tor geilheidt wekt.
Maeghden, gaet, Volght stadigh na In reinen staet Lucretia.
Mr. Johan Beets, Trouw-dicht Op de gewenschte Echt-vergaderingh van den Hoogh-geleerden ende Lof-waerden Mr. Johan Jewel, Doctor in de Medicijnen, Met de Achtbare ende Deught-rijke Joffrouw Zuuwtje van Someren.
In den H. Echten-staet vergadert op den 27.
Iunij.
GElijk een vlugge kiel door 't ruisschen vande baren Met onvermoeide loop zoekt d' Haven te bevaren; Gelijk des Iagers geest is nimmermeer gestilt, Voor hy bekomen heeft het na-gespoorde wildt; Zoo zijt g' Heer Bruydegom ook niet geweest te vreden, Voor ghy bequaemt het doel van uw' genegentheden, De oorzaek van uw' smart, en wederom die raedt, Die eenighlijken kond' verlenen goede baet.
Gelukkigh Bruydegom!
'k zie alderhande dieren Deez' aengename dagh op 't alderhooghste vieren: De kruiden luiken op, de menschen zijn verheught, Het Hemels blauw' gewelf is overlaên met vreught, En dat alleen om u, om dat ghy na het slaven Ten langen laetsten krijght uw' langh gewenschte Haven.
Denkt op geen regen meer, op hagel, sneeu noch windt, Maer denkt alleen dat ghy uw' zoete Somer vindt: Dat ghy in Somer zult verslijten uwe Iaren, Dat ghy van Somer zult veel Somertjes vergaren, Dat als in guire tijdt onz' vluchten doet de koudt Ghy noch een Somertje tot uwen toevlucht houdt, Terwijl het Minne-diep ons roerelooze Schepen Doet stooten op een klip, of door de gronden slepen Zoo weet ghy van geen buy, van vloedt, van eb, noch baer, Mits u een Somer-windt heeft altijdt in bewaer.
De Somer baert de groent, de Somer baert de vruchten, De Somer is alleen de born van onz' genuchten, en in deez' Somers tijdt, Is u daer boven noch een Somer toegewijt.
Gelukkige Vrouw-bruydt!
ziet hoe de goede Goden U in uw' Somer tot een Somers wellust nooden.
Apollo toont zijn gonst, midts hy, als Somers Heer, Zijn Somer geeft aen zoo een die altijdt de eer Heeft, dat hy stadigh was een van zijn Troetel-Kind'ren, Dien hy gekoren heeft de ziekten te vermind'ren, Dien hy de kennis gaf van alderhande kruidt, Dat in des Somers tijdt door 't Aerdtrijx lichaem spruit.
ghy zult genieten mogen 't Geen daer Natuer met graeght u hadde toe bewogen.
Hoe overtreft ghy uw' Speelnootjes, welkers lust, Niet als de uwe magh, zoo worden strax geblust!
My dunkt ik zie alree, hoe dat zy u benyen: Haer oogen doen al zeer, zy mogen 't qualijk lyen.
Neen zoet geslachtje, neen, misgunt niet 't geen vermaekt, Ziet toe, maekt dat ghy ook krijght, daer uw' hert na haekt.
Gespeeltjes, ey wel aen, vlecht Kransjes van Laurieren, En wilt daer meed' het hooft des Bruydegoms vercieren.
Maekt kroontjes voor de Bruydt van bloemtjes veelderley, En leidt haer eens voor 't laetst aen uwe Maeghden-rei: Want Venus is al doend' de Bruydt haer Bed te maeken, Kupido blaest alarm en roept haer in het laeken, Het veldt van haer gevecht; t' wijl Flora bloemtjes goit, En daer de deekens en de kussens meed' bestroit.
Kom nieu-verbonden Paer, gaet met malkander henen, Den Hemel wil u veel gelukken hier verleenen; Dat, als de Somer weêr komt met zijn groene tijdt, Ghy dan noch met een Ionge Somer zijt verblijdt.
Stemme: Yets moet ik u Laura vragen.
GOoôn ontsluit uw' blauwe zalen, Komt hier by ons nederdalen, Voeght u tot dit nieuwe Paer, En bestort haer met den regen Van uw' Goddelijke zegen, Laet die dueren menigh jaer.
Laet haer Min zigh zoo verheffen, Dat die kan de Wolken treffen, Ia de Sterren met het hooft, Zoo, dat nergens zijn te vinden Twee die meer malkander minden, Zoo hoogh als 't kan zijn gelooft.
Geeft dat bare Lent magh bloeyen In volmaektheidt, ende groeyen, Dat haer SOMER vruchten draeght, En haer Herrefst haer meed' deele 't Geen op hare schoot magh speelen, Zoo wordt elk van haer weêr Maeghdt.
Mild' Apollo wilt doch sparen In gezondtheidt, en bewaren Hem, die in uw' paden gaet, En zoo op zijn Helleft letten, Dat geen ziekten haer besmetten, Tot verloopt haer levens draet.
Nieu-vereende lieve menschen, Zoo het gaen wou na mijn wenschen, Na het geen ik bid en gon, Niemandt zoud' uw' lust verstooren: Van uw' Paringh' zoud'men hooren Tot aen 't dalen van de Zon.
1. de Art.
Amandi.
Elìge cui dicas, tu mihi sola places.
Eerst wel verzint, wie ghy bemint.
ZAcht, haest u niet te zeer, denkt eerst eens in uw' zinnen, Of daer uw' oogh op viel, is waerdigh uwe minne.
Verkiest, eer ghy bemint; bruikt goe en rijpe raedt, Op dat ghy 't niet beklaeght, wanneer het is te laet.
De Muis, die in de val stiert onbedaght haer gangen, Is, eer zy 't zelver weet, beknipt en heel gevangen.
En ziet ghy ook wel toe, dat d' onbedaghtigheidt, Die g' in de min gebruikt van u niet wordt beschreit.
2. de Remed.
Nec solam faciem; mores quoq; confer & artes.
De schijn bedrieght, mooi voor doen lieght.
GHy zeght, na rijp beraet acht ghy haer waerdt te wezen Uw' recht en trouwe min; maer waer uit is gerezen Deez' rijp beraden keur?
om dat zy lijkt volmaekt, En zoo 't uw' oogen dunkt, het punt der schoonheidt raekt?
Die glazen koopen wil, g' looft niet alleen zijn oogen: Maer knipt daer tegen aen en luistert of ze doogen.
Doet ook zoo luistert goet, en oordeelt na haer praet, Van haer verstand en geest, en u daer op beraedt.
Phaleucus In apparatum bellicum anni CIƆ IƆC XXXII.
RUrsúsne in Batavis cruente Mavors Restinctum calidum venis furorem?
Stat Brontes, Steropesque, stat Pyracmon, Et formant chalybem tibi, & reformant: Sonant tympana, cogitúrque miles.
Restatne altera subjuganda Sylva?
Oquam pene nihil labore tanto Perfectum fuerat, malúmque nostris Quam cervicibus inminebat ingens!
Iam tum caesareis velavia armis Fervebat, trepidique jam coloni Migrabant veteres: dolor timórque Agros, nec minus occuparat urbes.
Iam Batavia proximas videbat Heu!
flammas sibi tristis admoveri, Fati ignara sui serenioris, Cum vesalia capta tot tumultus Sopiret, solidum & daret triumphum, Non coelum usque adeo favet benigne, Nec semper veneres suc in fritillo, Marti subsiliant canes subinde.
Si quid tristius interim paratur, Illud tristius amovete divi: Cana hoc relligio rogant fidesque.
Hei nondum satis est cruoris haustum!
Tot jam, nec benè, militamus annos, Et pars utraque saepiùs triumphat.
Cedit Sylvaducis duci Batavo, Cedit Ambrosio Bredana praeda; Nunc nostris Morini inruunt carinis, Nunc invadimus occidentis aurum; Nostras Flandria nunc timet triremes, Et tantum benè militem repellit; Et mox Ambivariticas phalanges, Et captos populos, liburnicásque Ridet Mattiacus, timebat ante.
Deplorant sua damna jam Batavi, Deplorant sua damna nunc Iberi.
Sic victoria ludibunda ridens, Incertis volat hinc & inde pennis, Et nunc Austriaco favet labori, Et nunc Auriacas juvat cohortes.
Nec victos patitur diù jacere, Victorique suus paratur ordo, Vinci & vincere stat vicissitudo.
Sic nunquam poterit videre pacem, Felix Belgica si videre posset, Una militiae schola & magistra.
Agri nemine nunc colente squallent, Et moesti querimur famem sitimque Fugit Triptolemus, nepósque Atlantis, Fugit cum puero suo Dione, Et Pan Arcadiam suam revisit.
Pax nobis redeat, Ceres redibit, Et Bacchus puer, & puer Cupido, Et Pan Arcadiam suam relinquet.
Mox Cyllenius advolabit ales, Merces omnigenas ferétque Belgis: Quidquid Sol oriens videt cadensque, Totum hoc in Batavo fortiter plicabit.
Tunc rerum adfluet omnium potestas, Et cunctae melius scientur artes.
Tunc quidvis placide canent camoenae, Et quivis fieri potest poëta.
Inde & nunc videor mihi esse vates, Et faustum mihi Apollo dictat omen.
Oquando aurea Dij redibit aetas!
Oquando aurea Dij redibit & vos, Vos ô dicite pessimae tenebrae Orci, quae omnia bella devoratis, Cur non haec quoque bella devoratis?
Turpe senilis amor.
Een oudt Mans min, Steelt zelden zin.
ZIet ghy niet drooge nap uw' moeiten is verloren?
Zeght waer meê meent ghy doch het Meisjen te bekoren?
Uw' dicht gevoorent vel, uw' haier, uw' grijze baert, Uw' kromt, uw' natte neus, die maeken haer vervaert, Den Ezel oudt veracht staet aen een pael gebonden, En wacht zijn slachter vast tot proje voor de honden.
Zoo is het ook met u, wie isser die u acht, Wat isser anders als het graf dat na u wacht?
Intret amor mentes juvenum.
Jonge Vryers Zijn bedyers.
WAt zoo, dat 's beter schik, ey ziet die lieve oogen, Hoe lodderlijk hoe zoet, hoe staen z' na een getogen.