floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Alxander Waanheld, hoe!
schrikt gy voor een Poëet?
Ik schrikken?
denkt gy zulks van my?
dat waar my leed.
HELDELIer loopt Waanheld na.
dit vaar wel komt my de ziel ontstellen!
Held Alexander!
vertoef, 'k wil u verzellen.
LIEVERt, rymaart.
VRIJEZIE ter zyden.
LIEVERt, meenende die Schoonheid te zien wegloopen, die Rymaart aan hem verbeeld had.
Daar zag ik, met een zwink, die Schoonheid, ach!
Hou stand!
O weede!
vlugt gy voor uw minnaar, die zo brand Van liefde?
Ik Moet de Gek voort helpen.
Zoud gy achten Dat zy het was?
Wis uit de schets aan myn gedachten, van u, zo klaar verbeeld, wat dunkt u, was zy 't niet? rymaart.
Ik zag haar niet, myn Heer.
O liefdeloos verdriet!
Laat ons haar volgen.... maar, zy is myn oog ontwecken.
DICHTLIEF, WAANSCHOON, RYMAART, LIEVERT.
DICHTLIEF tegen Waanschoon.
VUS, is dat rymaart niet die ginder staat te spreeken Met Lievert? 'k gis, dat hun gesprek de Dichtkunst raakt.
ERYMAART tegen Lievert.
't gaat sterk na achten, Heer, het vroolyk uur genaakt, Waar in gy haar zult zien, maar ik heb stof tot klaagen, den Dichter Sofokles wierd Samos opgedraagen Voor een Tooneelspel, ik schryf duizend Bocken, en Moest des wel Keizer zyn, maar niemand loond myn pen.
De tyd valt my te lang, ik zal van liefde smooren, eer dat die uur genaakt.
Neen, zus, ik kan wel hooren zy klaagen beide van de ondraagb're minnesmart, daer myn bekoorlykheid mey grieven kon hun hart.
Gy vat het niet, zulks zal uit een Tooncelspel weezen 't Geen Rymaart heeft gemaakt.
myn Uitgeleezen!
Wist gy de groote van myn min, hoe kon het zyn dat gy geen deerenis zoud hebben met myn pyn?
Wel aan, ik zal met konst de zaak zien te ondervraagen.
Myn Heer, met deernis, hoor ik u van liefde klaagen Zyt gy zo zeer verliefd?
heb ik noch 't geluk Dat iemand deernis heeft met myne elende en druk?
't is de min die my doet zuchten O ja!
Mejuffer Een wond're Schoonheid baard aan my deze ongenuchten Die ik nooit zag, helaas!
als slechts dit oogenblik.
Wel, zuster Dichtlief, blykt het nu niet klaar, dat ik gelyk heb?
Dat myn oog hem kon in liefde ontsteeken?
Neen, zuster waanschoon, zulks is my noch niet gebleeven.
Wel, luister voort.
Myn Heer, zyn 't de bekoorlykheen Myns gooder zotten.
Myns Zusters, die u al dit lyden doen?
Wilt gy noch meër bewys?
't gaapt immers, als een oven, dit 's geen tragedie werk.
Myn Heer, wil vry gelooven, dat zy, die gy bemind, u hartelyk beklaagd.
En gy, wiens groote Geest deze overschoone Maagd Alom beroemd maakt, door uw Vaerzen, stut uw klagten, gy moogt, in t kort, door haar, een heerlyk loon verwachten.
Myn min verwacht dan troost?
Zo hoop ik dan op loon.
WAANHELd, vervolgd werdende van Heldelief, WAANHELd, SCHOON, HELDELIEF, DICHTLIEF, LIE VERT, RYMAART.
Myn Alexander, lief!
Neen, zeg ik, schoon gy noch zo zeer bid om myn min, 't zal toch niet baaten, vervolg my maar niet meêr.
Ik kan u niet verlaaten.
WAANHEL weg loopende.
Smeer dan je schoenen vry, dat gaat je rustig voor.
Alxander Waanheld, toef!
HELDELIEF waanheld volgende.
LIEVERt, RYMAART, WAANSCHOON, DICHTLIEf.
LIEVERt, meenende weer zyn Schoone gezien te hebben, loopt Heldelief na.
Wel zag ik daar niet weer'er, haar, die myn hart doorgriefde?
Ze ontvlugt my weer.
Ik volg haar na.
DICHTLIEF, WAANSCHOON, rymaart.
Hy schynt de Liefde Te speelen Tikjemyn.
Zy doen 't geen my mishaagd.
Hoe komt het, rymaart, dat gy my niet eens en vraagd Na dat Tooneelspel, daar wy flus te zaam van spraaken?
Vergeef my dat, juffrouw, k beloofde u t voort te maaken Zeg my den Inhoud slechts, wy wierden flus gesteurd.
Dat s waar, myn heer, maar, op dat zulks niet meer gebeurd, gaan wy, zo t u beliefd, een oogenblik wat wand'len, zo zullen wy alleen de zaaken best verhand'len.
Gy gaat dan zo met hem alleen?
Past dat een juffer?
Is 't by juffers niet gemeen, Te wandelen alleen met minnaars, om te spreeken In DER ZOTTEN.
In vryheid?
Maar, laat vry uw achterdenken steeken, de wulpsche min heeft niets gemeen met ons, o neen!
De Dichtkonst doet alleen ons wat ter zyde treën.
Gy hoefd die loopjes my zo net niet uit te leggen, wy hebben niets gemeen, dat is het oude zeggen.
Ik zweer, 'k zal aan Papa deze uw lichtvaardigheid.... maar, daar verschynt hy.
WAARENAR, WAANSCHOON.
Wel, hoe ziet gy zo beschreid?
Papa waarenar.
Wat pord u tot deez' klagten?
Papa, 'k was altyd van gedachten, helaas!
Dat ik de roem zou zyn geweest van ons Geslacht, Maar juist ben ik de Schand!
zy is licht verkracht!
Had ik dien Schelm!
ik zweer.... nu spreek maar, zonder schroomen.
Wie dee het u, myn kind?
't is zo ver gekoomen.
Dat, door myn schoonheid, die my duizend Minnaars maakt, Myn Zusters eindlyk zyn, van my, jaloers geraakt, Waar door zy eer en schaamt gelykelyk verzaaken.
Paatje, moest gy my zo gruuwlyk schoon juist maaken?
Uw Zusters zyn dan ook.... spreek voort, maar maak het kort.
Myn zusters, ziende dat het haar aan Vrijers schort, zyn reeds zo veer gebragt, dat zy, ik zou wel vloeken En schreijen, nu al zelf de Minnaars op gaan zoeken.
De een liep, met een Poëet, zo daatlyk om een hoek, en de ander, greetiger na manvolk, loopt een kloek, en dapper Kapiteip steeds na WAARENAR.
Zulks my verwonderd!
Zy vrijen zelfs, eer dat men schryft zeventien honderd?
in de andere Eeuw is 't eerst de Vrysters beurt Om zelfs te vrijen.
Gy hebt reën dat ge u versteurd, al doen 't meender Juffers thans, maar 't slimsten is, in dezen, 't zyn beide Minnaars, die, door myn bekoorlyk wezen, Gelyk een yder doer.
na myn bezitting staan.
Maar, is t al waar?
Zie daar komt Waanheld aan, Die Heldelief steeds noemd haar Lief, haar Alexander, vraag het hem vry.
Ik ga, en laat u by malkander.
WAANHELd, waarenar.
Myn Heer kaptein, ik bid... m'waanheld.
Wel hoe, wat s dat gezeid, myn Heer Kaptein slechts?
toon my meender eerbiedigheid, myn naam is Waanheld, en men gaat my ook wel heeten, hendrik.
WAARENAX.
na dat ik of kan meeten, Heeft goog zytten.
Heeft waanschoon waar gezeid.
't schynt dat gy zyt ontsteld, wat let u?
My is straks hier zo wat vreemds verteld, Waar in uw vroomheid, zo gy my 't geluk woud gonnen my veel zou verlichten konnen.
Reins op te biechten WAANHELd.
Hebt gy dan vyanden?
Neen, 'k heb drie Dochters.
't Kan Wel zyn, en, na ik meen, ken ik daar eene van, die me Alexander noemd.... waarenar.
Ja, Heer, dat wilde ik zeggen, dat is myn dochter.
Maar, ik heb haar uit gaan leggen, dat zy abuisd, dat ik niet Alexander ben Maar waanheld, wyl dat ik my zelf veel grooter ken.
'k vroeg, hoe zy dus verwaand dorst zyn, en my beminuen, Daar veel Prinsessen, en doorluchte Keizerinnen Die ik versmaaden, zyn gestorven door de min.
In 't eind verzachte zy zo ver myn fiere zin, Dat ik, des waerelds Schrik, den Dappersten der Dapp'ren, die, meer dan honderdmaal, in 't midden van het klapp'ren Van duizend zwaarden stond, bloot, zonder harnas aan, Ofzwaard, en kon ze alleen, met myn gezigt verslaan, Meeusdoogend wierd met haar.
Dies moogt ge uw heil vry roemen, als zulk een Held, als ik, u zal zyn Schoonvaar noemen.
'k acht my gelukkig zo my mag dat heil geschijen.
Maar 'k heb nooit Print, of Boek van uw bedryf gezien, zyn dan uwe Oorlogsdaan niet in het licht gegeeven?
Ja, maar die bocken zyn, met schipen Volk, gebleeven, In Zee, door een Travaat, k had ze in een yz're Kist Geslooten, en men heeft'er lang al na gevist, Doch vruchteloos, myn Heer maar, my is korts geschreeven, Dat de yz're kist, uit Zee, gelukkig is gedreeven Aan Strand, zo dat ik hem, in 't kort, weer zie te moed, hy was op Strand gezet met de allerlaatste Vloed.
dryft een yrre kist?
hoe kan dat mooglyk weezen!
Verwonder u zo niet k heb zulks, noch korts, geleezen.
Het zy dan zo, myn Heer, en wyl ge u zo verneerd zoud!
dat gy myn Kind, voor u, tot Bruid begeerd, Waar door ge ons Stamhuis zult op t allerhoogst vereeren, ga ik myn Kind verzien van kostelyker Kleëren, op dat zy beter past by zulk een Bruidegom.
Komt gy hier, binnen 't uur, zo 't u beliefd, weez'om.
WAANHFLD.
Ik zal, vaar wel.
Maar, gy moet haar niet weidser kleeden, Zy is my mooi genoeg om met me in de Echt te treeden.
VRIJEZIEL alleen.
Waar blyft myn goeijetrouw?
't verdriet my, hier te staan, 'k verneem best zelf, hoe 't met de Brief al is vergaan.
Digiues beo DER ZOTTEN.
DVINGER, goeijetrou in haar eigen kleederen.
Goeijetrouw!
ik zie, k zie hoe ik ben bedroogen, ik open nu wel, maar te laat, helaas!
myne oogen.
Foei, dat ik van dien Guit my zo verleiden liet.
'k heb de vonk al weg.
Myn Heer, staak uw verdriet, voorwaar, ik wenschte dat gy flus waard hier gebleeven, De Gekken hebben ons zeer veel vermaak gegeeven, Straks zal t vervolg, van al hup handeling, geschien, gy komt noch net van pas om t eind daar van te zien.
Goeijetrouw, zulks kan in 't minst my niet bekooren, nu het verstand blyst, van myn eenig Kind, verlooren, der Zotten Spiegel, die... goeije trouwen.
Die is heel zonderling, der Zotten Spiegel, Heer, dat 's al een aardig ding, het komt de waereld, in zyn binnenste, vertoonen, Vermids men klaarlyk, in de Dwaazen, die hier woonen, Een voorbeeld ziet, myn Heer, van allerleije slag Van menschen, welkers doen, zo ik het zeggen mag, wel ingezien, niets geeft, als zottigheen, te kennen, want dat 'er in 't Heelal alom veel Waanhelds bennen Die altyd roemen van hun moed en dapp're daan, Maar, daar men vechten zal.
Het eerst op 't loopen gaan, En willen evenwel noch braave Krygslien heeten, Dat 's klaar, ook, dat 'er veel zo waanwys, en vermeeten, Als rymaart zyn, en zich aanmaatigen altoos 't Berispen van al wat in 't licht komt, Rym, of Proos Of al 't verstand by hen alleen maar was te vinden, Dat hoord men daaglyks, en wat vind men al verblinden Van liefde, die, gelyk als Lievert, door de Min, De grootste zottigheën betoonen, die ooit in Een openbaare dwaas te zien was, daar beneven.
Wat ziet men dunkryks, die groot, van hun goed, opgeeven, En bouwen, in de Lucht, Kasteelen breed en groot, Maar kaal zyn, als een rot, en hoopen op de dood Van vecle Vrienden, die noch fris en vroolyk blyven, om niet te lang te zyn, al t geen gy ziet bedryven Van Waarnar, ziet men in veel Vaders overal, en, onder t Jufferschap, is ook geen kleen getalven, Van Waanschoons, die slechts by inbeelding Minnaars gien meenen dat haar schoonte een yder doet yerlieven.
'k spreek des van Heldelief, en Dichtlief, maar ter loop, haar zotheid is wat raars, en ongemeens.
Ik hoop Dat gy de Spiegel voor de Zotten niet zult wraaken, wylzy, recht ingezien, een gek mensch wys kan maaken.
bleek zulks aan myn Kind.
Daar blykt het aan, myn Heer.
Uw Kind is niet meërgek, zy heeft haar zinnen weezen, door t zien der Zoiten.
Welk een maar komt gy my melden!
Ik zal 't de Meester van dit Huis heel braaf vergelden.
Wat tyd bedaarden zy?
Hoe ben ik verblyd.
Omtrent die tyd toen gy weer hier gek oomen zyt.
Ik wachte u aan de Poort, en was vol van verlangen, En wilde u dit goeds nieuws het eerste doen ontfangen.
'k zal u beloonen, ik beloof 't.
Daar komt uw Kind, Myn Heer, maar sta my toe dat ik my onderwind, met haar, een woord of twee, in stilligheid, te praaten.
DVINd by goog DER ZOTTEN.
Waar toe zal t zyn?
Laat my begaan, het zal u baaten.
DWIN GER ter zyde.
Wat tyding, goeijetrouw?
Stil, juffrouw, uw Papa Staat hier ter zyde.
Weet gy dan noch niets?
Hy komt hier zo eerst in, en, na ik kon bespeuren, uit al zyn reden, is het eind van al uw treuren Gekoomen, k heb hier op aanstonds tot hem gezegt, Dat uw verstand weer is volkoomentlyk te recht, gelyk hier na.
doch, om de pols hem eens te tasten Of hy ons ook bedriegd, doe 't geen ik zal belasten.
Toon wel dat ge uw verstand weërom gekreegen hebt, maar veins u als of gy nu groot behaagen schept In Lichthart, en u gantsch na zyn gebod wilt schikken, doch maak dat gy hem, maar hy u niet kan verstrikken.
'k begryp dit, en zal my zo houden, 't val hoe 't val, dat Lichthart van myn min nooit zegepraalen zal.
Stil, uw Papa komt.
Wel, myn Kind, ik heb vernoomen, met vreugd, dat gy weer'er by uw zinnen zyt gekoomen.
Ja, Paaije, ik weet niet wat myn brein dus had verkracht, maar, t zien der zotheën heeft my weer te recht gebragt.
Wat is my dit een vreugd uit uwe mond te hooren!
Vergeef myn dwaasheid, die zo vaak u kwam verstooren Door onwil, k zal my nu heel voegen na uw wil.
De trouw met Lichthart.
myn Vrijeziel, zwyg stil ik ben veranderd van gedachten, van dien Schavuit Dien Guit zal in dit Huis, maar nooit by u, vernachten.
't is my alles nu bewust, Ik ben bedroogen Gy hebt, dwaas zynde, waar gezegt.
'k geloof 't u lust, Papa, om myn verstand eens op den toets te zetten, doch doet zulks vry, gy zult bevinden dat uw wetten Uw Vrijeziel, Papa, wyl zy zich heelen al zo 't voegd, nakoomen zal.
Op uwe zorg vertrouwd Noch eens, vergeef my, 't geen in dwaasheid is bedreeven.
Ik mogt eer bidden dat gy woud myn fout vergeeven, Myn Vrijeziel, myn Kind, gy hebt my niets misdaan, k wil u doen trouwen aan Dus stel u vry gerust, Heer Eedelhart, die k weet dat u voor lang bezinden, Ik sprak hem, hy zal zich hier daatlyk laaten vinden.
Gy haat hem immers, en die gy haat haat ik meen.
Wat wilt gy langer my beproeven, ik ben reë, Om Lichthart... maar, ik zie daar nad'ren een der Gekken, 't Is Waar'nar ei!
Papa, laat ons, eer wy vertrekken, hun grillen noch eens zien, t geen my op t hoogst verwyl ik daar door weer ben by myn verstand geraakt.
ik twyfel noch nu gy my komt mistrouwen.
Daar is hy, laaten wy ons wat ter zyden houwen.
DER DER ZOTTEN.
DWINGER, VRIJEZIEL en goeijetrouw ter zyden.
Door dat myn Kinderen verleid, of op het wild geraaken, doe ik haar best treën in t groote Gild.
'k verkoos 't Vernuft, de Liefde, en Rykdom, daar beneven De Dapperheid, tot Zoons maar, wat heb ik bedreeven?
Dat zyn vier Bruigoms, en ik heb voor haar niet meer als maar drie Bruiden.
Wel, hoe stel ik dit nu weër?
'k gaf ze alle vier myn woord, en 't zal bezonder lafstaan Dat ik myn woord breek, en, wie zal ik nu best afslaan?
'k had ze alle vier graag tot myn Schoonzoons, maar dat kan Niet zyn, en zo 'er geen wil afstaan, wat raad dan?
'k mag zien hoe 't gaan wil.
'k Zie myn Heldelief daar koomen.
HELDELIEF, waarenar.
DVINGER, VRIJE ZIEL, en GOBIEROUV ter zyden.
Weet gy wel, heerlief, wat ik heb voorgenoomen?
V HELDELIEF.
Papa, maar 'k zal 't haast weeten, als gy 't zegt.
Wel hoor, 'k meen u van daag te treeden doen in de Echt, met een heel schatryk Heer, met dunkryk.
'k min een ander Papa, en treë in de Echt niet als met Alexander.
Nu 'k zyn bedryven heb doorleezen, acht ik al Des waerelds schatten, by zyn waarde niemendal.
Hy heeft myn hart, en zo ik hem niet mag verwerven, begeer ik in die staat, waar in ik ben, te sterven.
WAARE F3r.
DE SPIEGEL, o WAARENAR.
ik heb uw man gevonden.
HEDELIEF.
Leefd Alexander noch?
welk een blyde maar!
Waar vond gy hem, papa?
Hy zal hier daatlyk weezen, het is een Oorlogsheld, voor wien t Heelal moet vreezen, gy kend hem immers wel, en, na ik heb gehoord.
Loopt gy hem na, zyn naam is Waanheld, met een woord.
Meend gy dien dubb'le Gek, dien bloodsten Guil der Guilen, die, voor het preev'len van een arm Poëet, loopt schuilen, en kruipt schier in zyn schulp?
toen ik hem eerstmaal sprak, meende ik wel, dat in hem Held Alexander stak, maar, 'k zag daar na wel dat het maar een groote Opsnijer Een Waanheld was, behoed my toch voor zulk een Vrijer.
Hoor, papa, weet, dat ik niemand trouwen zal Als Alexander.
myn Heldelief is mal, Zy heeft haar gek, in de Historien, geleezen.
Maar, daar komt waanschoon, 'k hoop die zal wat wyzer vyeven.
DVINGER, VRIJEZIEL en goeije trouw ter zyden.
Kom hier, myn waanschoon, en hoor uw Papaas besluit.
Wat is uw wil, myn Heer?
WAARE by Google DER ZOTTEN.
Myn kind, gy zyt de Bruid, ik kom Heer Lievert u tot Bruidegom verleenen, van zyn hoofd tot aan zyn teenen, een Heer vol lierde, is dat geen blyde maar?
zou ik trouwen?
Wat dunktu, word het niet hoog tyd?
Papa, schoon ik wou trouwen, is zulks wel in myn vermoogen?
Acht gy uw Dochter dan heel zonder mededoogen, Of zo tieranig, dat zy, om haar trouw, haar nu is, als eertyds trooije, zou verplett'ren doen tot gis?
Wat stond ons anders van myn huuwelyk te wachten?
Wat wachte ik anders als een schaaking, of verkrachten, Die meerder Minnaars heb, als ooit Helena had.
Vergeef het my, ik wil geen oorzaak weezen, om een, die my zou trouwen.
Zou ik myn Bruigom wel een dag in t leeven houwen?
Zou hem de minnenyd der Minnaars niet terstond In 't graf doen vaaren, voor myn oog, met wond op wond?
Deze is noch grilliger.
Denkt gy, dat wanhoops baaren, Daar zo veel Minnaars, om myn schoonheid, reeds op vaaren, dat zuchten, weenen, dat het springen in een Sloot, Of t loopen op een Rots, t geen t hoofd te morz'le stoot, Of zich door zwaard, of strop, te brengen om het leeven, Of dood zich kwynen, of ontzind zich zelf vergeeven Geringe zaaken zyn, om goeds moeds aan te zien?
Foei, 'k was een Barbaarin zo ik dit liet geschien, 't gebeurd, laas!
reeds te veel om my, dies heeft het reden, dat 't my niet raadzaam is in 't huuwelyk te treeden.
Waar zag men immermeêr volstaagener zottin!
Maar Dichtlief, hoop ik, zal haar voegen na myn zin.
Daar komt zy, 'k hou haar voor de sneedigste van Drijen, en 'k heb haar altyd ook het beste moogen lijen.
DICHTLIEF, WAARENAR, WAANSCHOON, HELDELIEF.
DWINGER, VRIJEZIEL, en goeijetrouw ter zyden.
Wel, Dichtlief, zeg my eens hoe dat het u al gaat, Voeld gy geen trek om haast te zyn in de Echtenstaat?
DICHILIEF.
Geenzints, ik hoop dat gy my nooit zo zot zult vinden, maar 'k mag wel lijen dat myn Zusters haar verbinden ja 'k wou dat ik 't al zag in 't huuwelyk.
Papa 'k zou een zoet Bruiloftsspel dan brengen voor den dag, ik weet een mooi konsept, ik zou het zelfs berymen, 'k weet al het Bruiloftsvolk van lachchen zou bezwymen.
Zy willen niet, 'k koos voor u elk een Bruigom, die 't Wel dubbeld waard zyn dat gy haar uw handen bied.
2. DICHTLIEf.
Voor my, papa, ik heb gantsch geen genegenheden.
'k laat my nimmer uitbesteeden.
Ik min myn vryheid.
dan was 't met my gedaan, Indien ik trouwden, 'k zou dan niet half zo veel in de Op'ra konnen gaan Geen zoete Dichjes, Treurspel konnen maaken, Het huuwelyk, Papa, vereischt heel and're zaaken En licht'lyk dat myn Man, wanneer ik Vaerzen schreef, die wel in 't vuur smeet, en wel dapper op my keef, en rukten 't schrystuig weg, en zei, laat zulks voor Mannen, Moeid gy u met uw huis, met Schootels, Potten, Pannen, een Spiegel is een Vrouw yeel nutter, als een Boek Apolloos Lier en past niet op een Schorteldoek.
En kreeg ik Kind'ren, ach!
Dan was het noch veel slimmer, dan DER ZOTTEN.
Dan mogt myn pen wel vry verstotten, 'k kon dan nimmer Op Schouwburg gaan met iust, al wierd iets fraais gespeeld, 't Kind zou meê moeten, en met kind'ren dat verveeld, neen, neen!
ik wacht my dat, k wil liever Vryster blyven, Dan zal geen Man my ooit, wanneer ik rym, bekyven.
De Man, die 'k voor u heb, is zelf een groot Poëet.
Neen, Paatje, 't zal niet gaan, verschoon my, 't is my leed.
Dat staat my schoon, wel hoe of ik 'er uit zal raaken Wanneer de Schoonzoons, die ik koos, my koomen naaken?
't is Lievert, o gantsch bloed!
Daar zie ik 'er al een Hoe paai ik hem nu best?
LIEVERT, waARENAR, DICHTLIEF, WAANSCHOON, HELDELIEF.
DVIN GER, VRIJEZIEL en goeijeIROUV ter zyden.
Eer waar'nar, zyt gegroet.
Zal nu uw goede gonst myn liefde zo bekroonen, Dat gy aan myn gezigt de Schoone zult vertoonen, Die my is toegezeid, waarenar.
Ja, Heer, zulks staat u vry, te spreeken ook.
Ziet hier myn Dochters alle dry.
In geen van deze dry zyn die bekoorlykheden, kom, toond my die schoone leeden, Die my verrukten, Dat rood koraal, dat melk en bloed hebt gy beloofd Dat ik aanschouwen zou.
Zyt gy van brein beroofd?
Of scheerd gy my?
F5 iir de spiegel 90 lievert.
ik zag haar nooit met oogen Een blood verhaal heeft my tot haare min bewoogen.
Zyt gy zo zeer verliefd alleenig door t gehoor?
Voldoe nu ook t gezigt, myn Heer, gy staat hier voor Myn Dochters, spreek uw Lief.
Wel blusch dan myn verlangen, Toon my die Schoonheid, wil myn hert niet langer prangen, gy hebt my uitgesteld tot op dit uur, wel aan, voldoet uw woord.
'k zeg noch, gy ziet haar voor u staan.
'k zeg noch, geen van deez' dry zyn waardig zo te roemen.
WAANSCHOON tegen Heldelief en Dichtlief.
Wat heuschheid, zusters, hy durft my om u niet noemen.
Daar komt Heer Rymaart.
RYMAART, WAARENAR, LIEVERT, DICHT, LIEF, WAANSCHOON, HELDELIEF.
DVINGER, VRIJEZIEL en goeijetrouw ter zyden.
Een, 't is al veel sehoonder Beeld Daar rymaart my van sprak.
Waarenar tegen Rymaart.
Rymaart tegen Waarenar.
Heer, hem speeld een harssenschets, flus eens myn dichtryk brein ontvloogen, in t zin, t is grillig werk.
WAARENAR tegen Lievert.
OV'riend!
Weet Digitized by google DER ZOTTEN.
Weet gy dan niet dat een Poëet een Schilder slacht, En altyd vleijen moet zo hy wil zyn geacht?
Portret, en bruiloftsdicht, die toonen zulks geheelyk, daar in is t Bruidje schoon, al waar ze ook noch zo leelyk.
Dat raakt my niet, maak maar dat ik die Schoonheid vind.
WAarfNAR.
Bruid heen en zoek ze.
Maar gy, die myn Dichtlief mind, Zie hier uw Bruid, gy kund u meening openbaaren.
Zo zal ik ook, myn Heer, en moet u des verklaaren, Dat ik zo vast my aan de Dichtkonst heb gehecht Dat ik my nimmermeer wil geeven in den Echt.
Zo zocht gy my ook zo wat in de veel te duuwen?
Vergeef my dat, 'k heb nooit gezegt dat ik wou huuwen Met uwe Dochter, maar dat ik haar schanderheid En geest beminde, zulks heb ik aan u gezeid.
Maar niet haar lichchaam, Heer, gy hebt my niet begrecpen.
Ja zeker, heb jy lui Poëten zulke kneepen?
Daar vliegt de hoop heen dat ik Schoonzoons krygen zou!
Wie hier?
't is dunkryk, die met Heldelief graag wou In 't hollyk treen.
DUNKRYK, waARENAR, RYMAARI, LIEVERT, DICHTLIEF, WAANSCHOON, HELDE LIEF.
DVINGER, VRIJEZIEL, en goeijetrouw.
Myn Heer, zal my t geluk gebeuren Dat gy nu eens een eind zult maaken van myn treuren?
Kund gy myn Kind beweegen, Heer, ik zal het toestaan maar zou 't niet wel noodig zyn, voor al, Uw ouders eerst, myn Heer, uw voorneem te openbaaren?
Ik heb geen ouders, Heer, zy zyn wel twintig jaaren, geweest.
En meerder, dood WAARENAR.
Zo zytge uw eigen voogd, en gy bezit alleen, al t goed daar gy van boogt?
Ik zal u zeggen, hoe 't is met dat goed geleegen, dat komt myn Ooms toe, en ik heb van hen gekroegen Een sober onderhoud, om de eer van ons geslacht, doch weet dat ik hun goed alreeds voor 't mynen acht, Zy zyn al oud, myn Heer, en ouden moeten sterven.
Ja, jongen konnen ook, moet gy alleen dan erven?
En is 'er kind noch kraai?
Myn Heer, na myn onthoud, Heeft elk vier Zoonen, en vier Dochters uitgetrouwd, En elk van hen, myn Heer, heeft al een vyf zes kinderen, doch zulks kan in het minst myn erffenis niet hinderen.
Zo dat op vrienden dood uw rykdom is geboud?
Vaar wel dan, heerlyk huis, met vloeren van rood goud En zilver geld belegt, vaar wel, Fonteinen, Bloemen, Waar by Anguien, noch ook Versailles is te noemen, vaar wel, gy marm're Poort, door wien men in komt treën?
Ook gy, Eerboogen, van Porfieren Jaspis steen, met uw fonteinen, en gy huis, met uw vier Toorens, van dartig voeten hoog, met paerliemoer en hoorens En ander zeegewas versierd, en gy, de Kroon Van alle Tuinen, die zo onuitspreeklyk schoon, Ja puur een Paradys van wellust zyt en weelden, Daar alles in is wat natuur of konst ooit teelden, Vaar al te zaamen wel, ik ban u uit myn zin.
Jou arme grootsche Gek, wat beeld gy u al in?
Gy oogle DERZOTTEN.
Gy voerd wel recht de naam van dunkryk, o jou Stoffer!
Ik geef myn Kind niet aan zo naakten kaalen doffer.
Ik doe als and're, ik hoop, door Vrinden dood, op Schat.
Ja zulke Gekken zyn alom, van stad tot stad, Die in de lugt, gelyk als jy, Kasteelen bouwen.
Al gaf ik u myn woord, ik meen het niet te houwen Want gy hebt my misleid en by de neus gehad.
Daar komt dien waanheld.
WAANHEL, waARENAR, DUNKRYK, RYMAART, LIEVERT, DICHTLIEF, WAANSCHOON, HELDELIEF.
'k zie wel dat myn overbars gelaat, u al te zaam doet beeven.
Maar kom, ik zal nu eens een minlyk Aanzicht geeven.
Heer Waarenat, weet, dat ik nimmer was gezind In 't huuwelyk te treën met eenig mensche kind, 'k min niemand, als my zelf, en myn beroemde daaden, geen Vrouwen Beeld op aard myn achting kan verzaaden.
'k beken, 'k verzocht uw Kind, maar zulks was slechts een Ik vlei veel Ouders vaak dat ik hen maaken wil maar wilt, zo als zy, u niet beklaagen, wylik in niemand, als myzelve, schep behaagen.
Dag Liefde, dag Vernuft, dag Schat, dag Dapperheid.
Ik meen ik ben van daag braaf om den tuin geleid!
Ik slagt meër Vaders, die op 's waerelds grootsheid oogen, op Geld, op Staat, op Naam, en vinden zich bedroogen.
Ik kryg myn rechte loon, want die 't wil hebben al krigt.