floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Doar is mien voest.
Tegen de moffen.
Ie Wessels as stoe noe mien voar ontmeutst, zo moest Ste ém bolde greuten, ond oet miene noame zeggen, Dat ik in holland tot nen jonkren ben édeggen, Ond dat hy aan mik zend wat hammen, ond wat spek.
Dat ’s bruigom nommer twee.
KRISPYN, tegen Katryn.
Je houdt hem voor de gek?
Hoe wordt je wat jaloers?
Het vryen kan passeeren; Maar ’t zoenen, meisje, zou ik liever niet begeeren.
Keum Wessels dans nog eens ter eeren van mien broed.
,, Krispyn dans jy eens mê.
Ik zal; dat hebje goed.
Hier wordt gescheld, de moffen blyven danssen, maar Krispyn houd op, terwyl Katryn op doet.
ERNST, IZABEL, KATRYN, KRISPYN, SLENDERHINKE, WESSEL, en de moffen.
ERNST, de moffen ziende danssen.
wat beduid dat redementen?
Wat is dat Izabel?
hoe komen hier die venten?
Daar schuild wat achter, spreek, wat pikken zal dat zyn?
Dat ’s ’t adelyk geslacht van Hans, myn heer.
Katryn, Wat adelyk geslacht?
’k verstaa hier zulke grillen In huis niet, hou eens op; wat of zy hebben willen?
Dat’s oet.
Wat’s oet?
hoe koomt gy hier zo assurant.
Ik ben een jonkeren ’eworden, in dit land.
’k Verstaa die potzen in myn huis niet Slenderhinken, Vertrek met al dit volk, of ’t zal hier met je stinken.
Loop aanstonds om uw’ heer.
Mien her die weet ik nicht, Ik heb ’an de oldenbrug mien beutschof jo verrigt.
Dat is mien her zyn breur.
,, Wel, dat zyn wond’re zaaken, ,, Ik heb het end en moet aan ’t kluuwen zien te raaken: ,, Die Slenderhinke lykt onnozel.
Jo, sinjeur, Die mit den veddel, dat is jonker Hans zien breur.
Indien dat waar is, heeft Hans Zwetser my bedroogen, En van zyn’ daaden en zyn’ adel voor geloogen.
Slenderhinke zoent Katryn, Ernst dat ziende zegt Katryn, hoe hebt gy daar zo’n drukte?
dat gezoen, Wat wil dat zeggen?
wat of hier nog uit zal broên?
Myn heer ik zal in ’t kort met Slenderhinke trouwen.
Het loopt nu zeker op het end, met al de vrouwen, Zy zien ’er niet meer nâ wie dat haar pretendeerd; En met de meiden is het nu geheel verkeerd; ô Die zottinnen!
zy krygen zulke beuken.
Zy denken niet eens om haar juffrouws volle keuken: Maar och!
was ik van al dat schrobben eens verlost!
Had ik een man, dan quam ik makk’lyk aan de kost; En koomt een snyêr, of een wever om haar vryen, De koop is aanstonds klaar; maar raaken ze eens in lyên, Dan is het, si vous plait, de spilletjes in d’asch, En dan koomt sloerie, die zo graag naar ’t huuwlyk was, Om potjes vet, en om wat vleisnat by de menschen, Daar ze eerst gedient heeft.
En dan zou men ligt wel wenschen Om ’t geen men in de luî der huizen heeft verkwist.
Myn heer ik weet wel, ’t is niet altemaal gemist: Maar evenwel men ziet het somtyds anders beuren.
Somtyds?
ja al te veel: doch laaten wy die leuren En zeuren overslaan, en trouw gy wie ge wilt: Gy zyt tog happig om te gaan in ’t groote gild.
En gy sinjeurs, kunt weêr naar d’Ouwenbrug vertrekken.
ERNST, IZABEL, KATRYN, KRISPYN.
ERNST, tegen Krispyn.
Hoe vrouwtje, hoort gy mê niet by dat zootje gekken?
Och neen myn heer, ik niet.
Het lykt aan uw gewaad Dat ge een moffin zyt, en gy hebt zo’n mofs gelaad.
Wat is uw bootschap dan?
Om hier een’ heer te vinden, Die Hans de Zwetser hiet.
Ben je ook van zyne vrinden?
Neen meisje, neen, het is een regte deugeniet; Hy heeft myn dochtertje geholpen in ’t verdriet, Een schaap van twintig jaar.
hoe zal ik ’t maaken?
kon ik toch den schelm maar eens te spreeken raaken.
myn heer, ik bid zeg waar hy is?
Is hy hier ook in huis?
Neen vrouwtje dat is mis: Maar ’t kon gebeuren dat hy hier wel haast zou koomen.
was dat waar, dan zou hy van de drommel droomen.
Maar vrouwtje zeg, heb gy den regten man wel voor?
Hy ’s groot van knevels, en hy heeft zich nâ ik hoor, Voor kapitein, of zo iets anders, uitgegeeven.
Hoe is hy dat dan niet?
Neen, hy heeft van zyn leeven Geen kapitein geweest.
Daar breekt de bommel uit.
die schelm!
die verlaater van zyn’ bruid!
Maar vrouwtje huil zo niet; ’t zal wel ten beste loopen.
Daar ’s in de waereld toch geen troost voor my te hoopen.
’k word misselyk.
ERNST, houd Krispyn vast, die zich misselyk veinst.
Katryn, geef wat azyn.
geef me liever maar een slokje brandewyn: ’k Ben ongelukkig in de waereld, lieve menschen!
KATRYN, hem brandewyn geevende.
Daar vrouwtje.
KRISPYN, gedronken hebbende.
’t Wordt nou al wat beter.
’k Zou wel wenschen Dat gy me zeide, waar ge eerst kennis aan hem kreeg.
Hoe kennis?
wel dat was...laat zien...dat was...te Keulen, Daar zag ik de eerstemaal hem voor quakzalver speulen.
Wel hoe, is hy dan nu al kapitein?
dat ’s raar.
Ik zeg dat hy ’t niet is; hy heeft wat by malkaar Verzaameld, met zich op teaters te vertoonen, En op te snijen van zyn kompozitionen, Van kryder balzem, en der wilden katzen fet, Van mormeltieren smalts.
Wel vrouw, je kent hem net.
,, Wel kan het mooglyk zyn?
och ja, ’k begin te vreezen, ,, Dat alles pochen en opsnyëry zal weezen; Maar vrouw is ’t mogelyk!
ei ’t schort u in het brein, Zyn minen zyn heel braaf, hy lykt een kapitein.
Hy weet ook wonderlyk te gooch’len met een stokje, En heeft een reiszak, daar hy hansje met ’t roodrokje In kan doen piepen; met een hokes bokes pas Is die in Spanje, en voort weêr in de googheltas; Daar staan de jongens dan als uilen naar te kyken, En ook veul oûwen dat wel goudse gaapers lyken.
Wat dunkt papa?
nu staan myn zaaken wonder schoon, Men wil niet luisteren nâ een schiklyk burgers zoon, En ’k moest een’ edelman, al was ’t een vreemd’ling trouwen.
,, Het kan niet weezen; zou zig Hans zo kunnen houwen?
myn dochtertje!
dat arme lam!
Hoor vrouwtje, dat gy hier eens strakjes weder quam: ’k Verwagt hem hier haast, dan zult gy hem spreeken kunnen.
’t Is goed myn heer, gen dag.
ERNST, KATRYN, IZABEL.
’k Zou jonker Hans wel gunnen, Dat hem de huid wat voor zyn zwetsen wierd geschuurd.
Katryn vertel niet van dit voorval in de buurt.
Myn heer, hoe meenje dat ik niet zou kunnen zwygen?
Als al de meiden; want het praaten is zo eigen Aan ’t meeste vrouwvolk als het snoepen aan een kat, Dat ge aan een’ meid vertelt, vertelt ge een heele stat.
Papa, hoe meent gy ’t nu met Hans den mof te maaken?
Ik staa versteld van al de wonderlyke zaaken, Die my gebeuren, kind.
Myn zinnen zyn verward.
Wat zal ik denken?
want myn hoog en aad’lyk hart Eischt my een’ schoonzoon, die van adel is gesproten.
Ei, ’k bid u, wil u aan den burgerstaat niet stooten: Want wat is adel, als een deugdelyk gemoed?
En Karel is in deugd en eeren opgevoed; Op zyn persoon valt niets te zeggen; ik zoû denken, Dat zulk een huuwelyk onz’ adel niet kan krenken.
Papa, in Vrankryk trouwt zo meenig’ kaale graaf Een koopmans dochter, en dan maakt de huuw’lyks gaaf Een juffer adelyk; de goude pistoletten Zyn pillen die den waan van adel ligt verzetten, KATRYN.
En van die pilletjes heeft Karel.
ERNST, wat gepeinst hebbende.
’k Neem geduld: Maar ’t strekt tot schande, van graaf Goverd met den Bult.
Papa ik bid u laat Katryn myn Karel haalen.
Ik heb hem afgezet, hoe zou de waereld smaalen; Indien ik hem nu weer liet roepen, neen, hy mogt Aan and’ren zeggen dat ik hem had aangezogt.
Och, kond gy Karel, zo als ik, gy zoudt niet zorgen.
Ik zal my hier eens op bedenken tot op morgen.
Daar wordt gescheld en Katryn doet op.
,, Ach is ’t wel moogelyk dat Hans geen edelman, ,, Maar een bedrieger is.
ERNST, IZABEL, SLENDERHINKE, WESSEL,drie moffen, KATRYN.
SLENDERHINKE, tegen Katryn.
Mien deefken doe zolst dan Hoast mit mik trouwen.
Wis, en vuist in’t oog, ’t zel lukken: Myn hart danst al van vreugd, heer bruigom, op twee krukken.
ERNST, tegen Slenderhinke.
Zyt gy in dien tyd al geweest aan d’ouwenbrug?
Ik wol daar nig na toe.
Mien her zol mig den rug Jo smeeren, vedder, ik moet hier een luttik wachten.
Koomt dan uw heer haast?
Dat gaat na myn gedachten.
’k Ben noe geen Slenderhink, moar jonk’ren hennendrek, Ik zol noe overal mit stoan op mien rompspek.
Tegen het volk.
Doe joff’ren deers, mit oe slepstarten altomoalen, Hebt stoe kein zin om ook nen jonkren oet westfoalen Te trouwen?
tast noe to, ’t zint Wessels hups ond stark.
Wat stoan mien schonken los.
Zo los gelyk een hark.
Maar zeg Katryn, weet ge aan geen ander man te raaken, Als zulk een bloed?
Ik doe ’t maar om my te vermaaken, Ik meen het niet, ik help den gek een beetje voort.
Gy zyt een slimme feeks.
Dat heb ik meer gehoord.
Gy jonker Slenderhink, gelief eens te verhaalen, By wat okkazie gy in Holland, uit Westfaalen, Gekoomen zyt.
By wat karrosje?
’k liep to veut, ’k Heb kein karrosje nog kein woagen jo ontmeut.
’k Ben mit een hennigheit oet mien voars hoes ’ekeumen, Ond heb den holster, met de graswan, mit eneumen, Ond liep jo regt oet naar een suverlike stat, Woar in het volk, as hier, jo roare noamen had: Loat zeen, Swoleerzen, moar ik gink von doar vertrekken, Ond voer toen in een schip, op einen grauten bekken.
Dat was de Zuderzee, een grauten wieden plas, Dolkopig woter, dat nig stil to moaken was; Ond ’et begon mik doar te grouw’len in den balge.
Ik sprak den voorman ’an, ond zey, doe deef, de galge Is voor oe nog to goed, woar veurstoe goe luen hen?
Wet stoe wol teuvener dat ik Slendrinken ben?
Hier is noe land, nog zand, nog hoes, nog driet, nog beumen: Woar zol stoe, rekkel, up een regten wege keumen?
In al den angste stond de teuvener en zonk, Terwyl ’et etten mik vast oet den balge gonk.
Zo kreeg je een leege maag, dan kon je weêr wat vretten.
’k Spyde ook een luttik gren, ond ’k hef nigt grens ’egetten.
Toen roakte ik in een sloap, tot dat den morgen kam, Ond zag jo, de eerstemoal dit graute Haspeldam, Dit Amstelholland; dat verbliede mik de zinnen, Toen docht ik; Hinke doe solst dikke doolders winnen: Moar toe ik hier kam, vond ik wark, noch nicht nen driet.
Ond liep toen noar nen stat, die ’t volk den Hoagen hiet, Doar al de beuvenste von zevven lande weunen, Ze zeiden mik, door zol’k nen voerman worden keunnen, Ond voeren juffers met slepstarten aan het gat, In golde woagens met vier peerden, deur de stat.
’k Vond zo veul juffers in nen Hoage op alle weggen, Dat ’k ’er jo wol ein te gevve had ’ekreggen: Moar ’k vond nigt einer zo geleerd, die mik verstoan Of mit mik sprekken kon.
Zie hinnikten mik oan.... ERNST.
Maar hoe koomt gy by Hans?
Mien her vond ik doar laupen, Die had daar drieteri van zeupkens te verkaupen, Voor pien in ’t heuft, hy heeft ook loezenzalf, en zand, Dat tanden wit moakt.
Ho dan loopt hy achter land?
Hy ’s dan quakzalver?
Neen quakzalver?
mis ’esprokken: Hy is nen kapitein, hy heft wol zevven rokken Met golde linten.
Ja dat kan wel moogelyk zyn.
’k Zie klaar dat hy my heeft bedroogen door de schyn.
Katryntje breng dat volk eens boven op de kamer; Opdat, als Hans koomt, ik de zaak dan te bequaamer, Naarvorschen kan, en zien of hy dien broeder kend.
Katryn de moffen naar boven brengende speelen zy.
Die moffen maaken hier een drommels redement.
Daar word gescheld.
Daar wordt al weêr geschelt, ei dochter doe eens open, ’t Zal Hans zyn, of dat wyf van Keulen, zou ik hoopen.
Izabel doet op.
KATRYN, KRISPYN, ERNST, IZABEL.
Myn heer ’k verzoek exkuus dat ik zo stout ben van... ERNST.
Myn heer ’k bid zyt gedekt.
Maar heer... ERNST.
Maar heer ik kan... KAREL.
’t Is onbeleeft..... ERNST.
’k Kan geen gekompliment verdraagen.
Myn heer, uw dienaar, ’k schik my naar uw welbehaagen.
Myn Karel, alles staat nu op een’ goeden voet.
Zo haastig niet, holla, neen Izabel, ik moet Eerst onderzoek doen.
’k Denk dat Hans hier strak zal komen.
Myn heer ’k heb na dien Hans zo even nog vernomen, ’t Is een bedrieger, geen kaptein, noch edelman, Als hy zich uitgeeft: maar het is een charletan; Uit zyn geboorte een mof, dog door het lang verkeeren Met googelaars, heeft hy wat potsen kunnen leeren.
Men heeft hem hier en daar in steden wel gezien, Op zyn stellaadje.
Dat is wel myn heer: maar ’k dien Te weeten wie dat zegt.
’t Is iemand van myn’ vrinden, Dien gy, als ’t u belieft, kunt spreeken; hy ’s te vinden In de ordinaris, daar hy alle dagen eet.
Neen ’k onderzoek dan niet, naar dingen die ik weet: Zyn broer die boven is, en ook dat wyf van Keulen, Zyn blyks genoeg.
ERNST, IZABEL, KAREL, KRISPYN, KATRYN.
Gelieft myn heer te hooren speulen?
Zo koom maar boven: want daar heb je ’t Swolse schip.
Daar speult ’er ook een met een yzertje aan zyn lip, Hoe hiet het ook?
een tromp.
Weg met uw’ bagatellen.
ERNST, tegen Karel.
’k Verzoek, myn heer, wanneer gy iemand aan hoord schellen, Dat ge u verbergen wilt, daar agter het tapyt; En zo gy, hart hebt my te wreeken van die spyt, Op Hans de Zwetser, die ik ligt zal overtuigen, Gy zult my vrindschap doen.
Daar legt den brui in duigen Met Hans de Zwetser.
Wel myn heer, ik neem het aan.
Verdryf hem vry met veele affronten hier van daan.
Tegen Krispyn.
En spring uw’ heer mê by, als hy te kort mogt komen, Ik gaa naar boven.
Krispyn buigt zich en knikt tegen Ernst.
TWEEENTWINTIGSTE TOONEEL.
IZABEL, KAREL, KRISPYN.
Hoe gy schynt niet veel te schroomen Voor Hans de Zwetser.
Neen, wy hebben wel te pas Vernomen, dat hy maar een’ groote zwetser was.
Ik kon ’t ook merken door het geen zyn knegt vertelde.
Ook heeft een zeker heer, die my een poos verzelde, Al deeze zaaken in het breede aan my gezegt, En ’k heb Krispyn terstond van alles onderregt.
Krispyn, zich weêr in vrouwelyk gewaad verkleedende.
Spyt nou Ovidius met Metamurfezeeren!
Hier zie je weer Krispyn, in keulse wyven kleêren.
Nou zal ik met een snap eens schellen; en Juffrouw Doe jy dan quansuis op, en jy myn heertje, hou U, of ik ergens om naar achter was geloopen.
Krispyn gaat buiten de deur, en schelt, Katryn en Ernst koomen van boven, terwyl Izabel quansuis op doet.
DRIEENTWINTIGSTE TOONEEL.
KRISPYN, KATRYN, ERNST, IZABEL, KAREL.
Dag juffrouw.
Doe je nou de deur juist zelver open?
Wel vrouwtje dat is goed, zyt gy hier al weêrom?
Is Hans de Zwetser dan hier al, daar ik om kôm?
Neen nog niet.
dat hoofd van alle guiten.
Myn heer, die arme vrouw huilt traanen, puur met tuiten.
Maar vrouwtje zegt gy niet dat gy van Keulen bent?
Hoe hebt gy ’t hollands dan zo schielyk aangewend?
Het hollands?
hoe myn heer, het hollands?
watte vraagen, Het hollands?
wel dat heb ik zo geleerd.
Op den wagen.
myn dochtertje och!
die arme sloof.
Hoe op den wagen?
Heer die vrouw, naar ik geloof, Is ’t door mistroostigheid geslaagen in de zinnen.
’t Gelaad van ’t vrouwmensch schiet my evenwel te binnen; Me dunkt dat ik ze meer voor dezen heb gezien.
Dat kan wel weezen: want ik heb een Jaar of tien Op kermissen gereisd, om broedertjes te bakken.
myn dochtertje.
ik zel den schelm aanpakken.
al wierd ik hier vermoord.
Katryn breng deze vrouw ras in ’t zalet, gaa voort.
Gy achter het tapyt heer Karel.
Is ’t wel helder Op het zalet, kind?
breng me liever in de kelder.
Ik heb zo’n dorst door al de droefheid, hoor Katryn, Ik bid je smokkel, als je kunt, een glaasje wyn.
VIERENTWINTIGSTE TOONEEL.
Izabel en Karel ter zyde.
Pots tausend herren Ernst was haab ich dar gelaufen, Om tug tzoe kleid’ren for mein kompanie tzoe kaufen.
,, Ik moet wat veinzen, om de waarheid te verstaan.
Nur haab ich aber al myn sachen abgetaan.
’t Sont al joo ezels, der hollandise kaufluiten, Zy steen tzoe fitzelen, auf stibers, ond auf duiten: In tytsland aber sont der kauflien gaar kortaat, Er traagen daar respect voor einen braaf soldaat Ont edelman: ’k bestei daar tausend pistoletten, Ond de ezel nedigt mier, daar voor, nicht eins ten etten.
,, ’t Woord etten hoor ik; en dat is geen goed hoogduits: ,, ’t Moest etzen zyn.
Myn hern.... ERNST.
,, Dat hoofd van alle guits.
,, Ik heb die kromme taal in ’t eerst niet konnen hooren.
Was saagt... ERNST.
,, Hy heeft by my zyn achting gansch verloren.
Waar is ier tochter hern.
Myn dochter heeft belet, Daar ’s iemant, die haar wat verzelt, op het zalet.
Is ’t auch dem Karel?
hat der hern das tsoe gelassen?
Dat raakt u niet.
Och ja, mier dunktich kan es fassen.
My is gezegt, dat al het geen gy hier aan my Vertelt hebt van uw daân, niets is als snorkery.
Gy zyt geen kapitein: maar een die plag te loopen Op kermissen, om zalf en pleisters te verkoopen: Derhalven, jonker, ben ik nu niet meer gezind Myn dochter aan u uit te trouwen, en myn kind Heeft groot gelyk gehad, dat ze u niet kon beminnen.
Das dich ter tybel!
bist stoe dan verendert noe von zinnen?
Was matfots heft der hern das in den kopf gebracht?
Das liegt den swybel!
had ich iem nur in myn macht, Ich wol iem prieglen, ha potstauzend!
ich wol ’s sweeren.
Wen zaagt das?
sprech hern Ernst; ich wol aan iem bald leeren Ein kapitein als mier tzoe sjimpfen; ’t is gebeert Das ich, tzoe Bender, laatst ein keerel haab versjeert.
Verscheurt te Bender?
is dat dan al lang geleden?
Ja, ja, tzoe Bender, daar ’t zyn majesteet von Sweeden Zelbs aanzaag, ond ich kreeg terstond vom iem pardon.
Ich bent der steeden durch dees arm ontsetzen kon.
Hat ich daar nicht geweist, man hat niks konnen machen: Ich ben der meister, hern, in aller oorlogs zachen.
’t Verscheuren van dien vent is dat al lang geleên?
,, Tot noch toe gaat het wel, daar willen wy maar heen.
Acht jaar.
Acht jaar?
acht jaar?
hoe kan dat mooglyk weezen, ’t Zyn leugens altemaal.
Potstauzend!
er mach vreezen, Dir mier besjimpft.
,, ô Ja, hy is te wonder wreed.
,, Die karel liegt al raer, al is hy geen Poeet.
Maar nu uw kompanjie, myn heer, waar ’s die gebleven?
Waar houd gy guarnizoen?
dat dient ge eens op te geeven.
Myn kompanjie is meist gesmolten, in dem marsch Van Bender nach ons land, hoe redend stoe zo dwars Hern Ernst?
das dinkt mier frembt.
Ik laat my niet bedriegen, En zal u toonen dat gy niet en doet als liegen.
Ernst was stoe kein olden edelman, ’Ch zol doe betzaalen.
Ja daar weeten wy niet van.
VYFENTWINTIGSTE TOONEEL.
ERNST, HANS, KATRYN.
Haal Slenderhinke, met de moffen hier beneden.
Ik zal myn heer.
ZESENTWINTIGSTE TOONEEL.
ERNST, HANS.
Izabel en Karel, ter zyde.
Ich wol hier noe nicht lenger reden, Ich zol doe finden.
Neen, gy moet hier blyven staan, ’k Heb meer te zeggen vrind.
Doe nar, ha!
laat oe raân: Ich wol nicht blyben, wen ich bees word, zol stoe beeven.
ZEVENENTWINTIGSTE TOONEEL.
ERNST, HANS, SLENDERHINKE, WESSEL, en de andere moffen, KATRYN.
Karel en Izabel, ter zyde.
WESSEL, die Hans omhelst.
Mien breur!
mien breur!
Daar heb je nou het leeven.
Hans zag nooit blyder dag verschynen, in een jaar.
Daar hebje nou ’t geslacht van moffen by malkaar.
,, Das dig ter tybel dat ’s myn broetter, ich wol zwiegen.
WESSEL.
Wel breurken Hans, kunt stoe’an mik geen kennis kriegen?
Ond ’t is nen joar geleên dat stoe mik lestmoal sprak.
Ich haab kein broetter, ha!
der keerel!
halt gemak.
Of ’ch sol doe prieglen.
Ie, wil stoe hem noe nig kennen, Noe stoe zo riek bist, ie woe kan een minsche wennen.
WESSEL, tegen Hans.
Bezee mik wol ter deeg, ik ben oe jongste breur, Ik ben oe Wessel.
Nu, beken het maar monsieur, Gy kunt dog uw geslacht, en vrinden niet verzaaken.
Zo doen de moffen als zy tot fortuin geraaken.
Kend stoe mik dan nig breur?
Weg ofter tybel hoal, Ich zol doe priegelen, ont fits’len met dit stoal.
Katryn haal nu eens af dat droevig wyf van Keulen.
Dat wyf zal mogelyk een ander deuntje speulen.
ACHTENTWINTIGSTE TOONEEL.
ERNST, HANS, WESSEL, moffen, SLENDERHINKE.
Karel en Izabel ter zyde.
Ich ben pots slapperment ein edelman van staat, Ich wol nicht einer von oe allen, for soldaat In mynen kompagnie; ’ch zol doe nicht willen haaben: Myn vatter is kein baur, er is ein tydser graaben.
Zo is dien broeder, naar het schynt, u onbekend?
HANS, tegen Ernst.
Tegen Slenderhinke ter zyde.
Ja frylig........    ,, Ich zol doe betzalen, slapperment.
,, ’k Wol oe een vrindschap daun, met oewen breur to bringen.
,, Kont stoe nigt swigen!
,, Ie!
sont dat noe zulke dingen.
NEGENENTWINTIGSTE TOONEEL.
ERNST, HANS, WESSEL, SLENDERHINKE, moffen, KATRYN, KRISPYN.
ja, ja, daar is de guit.
Vind ik jou hier, jou schelm?
verlaater van jou bruid?
,, Das wyb kent mier, och ja das wyb weet von myn zachen: ,, ’ch wol aber swigen, ond verenderinge machen.
Was wol stoe haaben?
myn kinds verloorene eer.
Der haab ich aber nigt gefonden.
Hoe myn heer?
Ontken je dan, dat jy myn dochter hebt verlaaten Te Keulen?
Ja wyb.
Hoe zoek jy me dat te ontpraaten?
Neen, neen, dat zal niet gaan, kom maar te Keulen eens.
Ich ken das wyb nicht.
Wel dat is wat ongemeens, Hy loochend alles: hem!
heer Karel!
wil hier koomen!
KAREL, tegen Hans die achter de tafel loopt.
Treed herwaarts heer kaptein: want gy hoeft niet te schroomen Dat ik u hind’ren zal, spreek maar met my alleen.
HANS, werpt zyn handschoen over de tafel.
Daar is myn hansjeen, ich wol morjen met uich geen, Waar das ier wolst.
Myn heer, zyt gy gezind te vechten?
Wy kunnen ’t op dees plaats gemakkelyk beslechten.
Tegen Hans terwyl hy zyn degen trekt.
Pas op daar achter.....   ’t za, trek aanstonds maar van leer.
Nein morjen.
Hoe hebt gy nu geen kouragie meer?
,, Der keerel meint es, och!
ich kan iem nicht ontlaufen.
’k Zeg trek van leer.
Doe zolst’es met dem tood bekaufen, Ich zol doe matsfots.
Koom dan hier heer kapitein, Of ’k koom by u. HANS.
,, Ha, had ich doe hier was allein, Doe swybel, ich wol doe aan tauzend enden kappen.
,, Och was ich hier heraus.
Het is hier met geen snappen Noch dreigen meer te doen, trek aanstonds uw rapier.
Ich zol doe matsfots.
Koom dan maar ten eersten hier.
Ier sotsen jongelyn, ich vrees for oe, waarhaftig, Ier kent mier nicht, ich ben vol tapferheid ont kraftig: Ich laas uich aber noe for deizen stond eins fry; Doe bist gelik’lig, das ich nur nich bees en zy.
Wel nu koom aan, ik meen u dan eens boos te maaken: Karel loopt hem na, en krygt hem by de mouw.
Och Hinke; och!
KRISPYN, met een pistool in de vuist.
Zo iemant van die snaaken Een voet verzet, die krygt een kogel in zyn pens.
,, Dat is een helleveeg, ’t gaat alles naar myn wensch.
Verweer u snorker.
HANS knielende.
ich bid uich laas mier leben.
Haab ich der hern misdaan, ich bid wol ’s mich fergeben.
Verweer u, zeg ik.
Och ich bid uich, laas mir geen!
Zyt gy een kapitein, wiens dappere arm voorheen Een kaerel heeft verscheurd!
die steden kunt ontzetten!
En een boha maakt, of ge ons allen op wild vretten?
Waar ’s uw kouragie nu?
Ich bid uich!
spaar myn lyb.
Ich ben ein armer keerl, versjeen mier myn betryb; Ich zol uich kontentiern.
Goed, wilt ge ons kontenteeren?
Ja frylich braaver hern.
Voor eerst is myn begeeren Dat gy bekennen zult, dat dat uw’ broeder is.
Ja, ’t is myn’ broetter hern, das secher ond gewis.
Zyt gy een edelman?
Myn leben nicht geweezen: ’Ch ben aber ein doctoor, ond von der weld gepreezen.
Kwakzalver meent ge, en dat zal ’t u ook wel doen.
Nein ich ben een doctoor, ein man van groos fatzoen.
Ja groot van knevels.
Gy doktoor zult aanstonds sterven.
ich bid!
Neen, neen, gy zult toch niet verwerven Met al uw bidden, of voldoe eerst deeze vrouw.
Ich haab er niks mistaan.
Hoe pikken heb ik ’t nou, Jy hebt myn dochter dan te Keulen niet bedroogen?
Ich ken das wyb nicht, es is ’t altemaal geloogen.
Je hebt te Keulen dan ook niemendal verricht?
Ja etwas; aber doe bist gaar er motter nicht.
Hoo, hoo, dat is genoeg, je hoort het hem bekennen, Koom aan wy moeten hem dat zwetsen wat ontwennen.
ô Die bedrieger!
ô Wat ben ik nu verblyd!
Hadt gy het niet ontdekt, ik was myn dochter quyt.
Voort zeg ik uit myn huis KRISPYN.
’k Moet eerst een klucht beginnen.
Hy moet daar aan dat wiel noch eerst wat voor me spinnen.
Wel vrouw wat zou dat zyn?
Ik heb er tog niet van Als moeite; zagt dat ik met Hans, de charletan, Myn hart eens ophaal.
’t Za nu moet je ’t spinnen leeren.
Krispyn neemt Karels degen.
Spin zeg ik vent, of vecht!
het is nu myn begeeren.
Ich kan nicht spinnen.
Vent, indien je niet en spind, Dat gaat er deur.
Wel vrouw, wel vrouw, gy lykt ontzind.
Ei laat my dat pleizier ten minste tog gebeuren.
Spin zeg ik kapitein, of ’k meenje te verscheuren.
Och lieber fraulyn laas mier geen.
KRISPYN, met een verwoedheid.
Wel spin dan vent.
Ich zol!
ich zol!
Hans spint, en Krispyn zingt.
Wie heeft het ooit geleezen, Dat Hans de kapitein, Die alles wil doen vreezen, Moet spinnen voor Krispyn.
Moet spinnen....... KRISPYN.
Hy is het niet gewend.
Dat is een kluchtig wyf, nou zingt ze in plaats van huilen.
KRISPYN, tegen Hans.
De tronie recht kaptein; koom mooi, en niet te pruilen.
Hoe hou je al op?
spin voort, of ’t gaat ’er aanstonds deur.
Alle behalven de moffen.
Swyg zeg ik van mien breur.
Krispyn zingt.
Had gy niet komen snoeven, ô Hans de kapitein, Dan zou je nou niet hoeven Te spinnen voor Krispyn, Te spinnen.... ERNST.
Maar zeg, dat woord Krispyn, wat wilt gy daar me zeggen?
Myn heer, dat woord Krispyn, is maklyk uit te leggen.
Krispyn verkleed zich.
Zie daar ik ben Krispyn.
Hoe zal ik dit verstaan?