floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hier door weeder aangheprikkelt hebbe ik alle middelen gezoght, of ook yets by my konde voortgebracht werden, om u. e. te behaaghen.
Veel dingen over hoop te haalen wiert my door den Heer de la Nouem ontraden met deeze spreuk, die door Inbeeldingh by zigh zelver veel besluyt, raakt vol onnutte zorgh en reght heel weynigh uyt.
Dewijl ik my vast in deeze woorden bekommert vondt, is my de Geest vanden verstorven doch eeuwigh in heughnis leeven Madritsche apoll, en grooten Spaensen Poët Lope de Vega Carpio opghewekt en herschapen door den kunstlievenden en yverighen Heer lacobus Baroces zweevende op Nederduydtze wieken, voor mijne oogen verscheenen, en al prikkelende zijn taalgenoot en rustbenijdende vriendt, gedwongen, deeze zijne gedwongen Vriendt my over te draagen, om op onze Amsteldamze Schouburgh in Nederduytze Vaarzen te doen herleeven.
Dewijl ik nu aght eenighe stoff bexoomen te hebben, om dien vriendelijken bandt, daar u.
My mee gedwongen, en aan u. e. verbonden hebt vaster te knoopen en te verbinden, zoo laat deezen gedwongen Vriendt, neffens het oprechte hart, van uwen ongeveynsden en geenzins ontvreemde Vriendt onder de Wieken uwer achtbaarheydt hunne toevlucht genieten.
In dien 'er yets in is dat u ghe valt, het zal ons genoegh zijn, en onze moeyten zullen in wellusten verand'ren.
Geen ghefronst Voorhooft, noch dwars ghetrokken oogh zal oyt den yver vandankbaarheydt in my uytblussen, die door u. e. rijp verstandt, en bezadight oordeel van dagh tot dagh meer en meer in oprechte liefde bloeyen zal.
Wel aan ontfanght dan waarde Neeff, bid ik ander maal, deezen ghedwongen Vriendt tot teeken van ware en oprechte Vriendtschap van die, die U. E. van harten wenst alles wat u hart tot tijdtlijke en eeuwighe welvaart zelfs wenschen zoude, blijve altijt U. E. willige en dienstverplichten Vriendt en Neeff, ISAAC.
Roem Vaarzen, op de Gedwongen Vrient, van IZAAK VOS.
Hoe nu mijn zanghgoddin?
hoe staat gy dus te klaagen?
Wat sluyt de Vierschaar Gods, dat u zoo treurigh maakt?
Heeft u de haat Goddes, of Atrops iets ontdraagen.
Wat is 't dat uwe mont een vloet van laster braakt?
Hoe zit gy dus bekrabt, hoe zijt gy zoo bekreeten?
Wat deert mijn Clio, ach!
wat is u hier gebeurt?
Dat gy dus schreyend' voor de deuren van 't vergeeten, En voor het Raathuys van de Opper Gooden treurt?
Is 't om dat Atrops u ontijdigh heeft ontdraagen Dien Vega, die Madril, en d'Avontvorst zijn stoel Vereerden door zijn Pen?
zoo hebt gy recht te klaagen?
My dunkt ik reets een deel van uwe droefheyt voel.
Maar zijt getroost Goddin, de Moeder van 't vergeeten Zweeft eeuwigh met zijn naam door alle eeuwen heen.
De traanen die u oogh om Vega heeft gekreeten Stremmen tot tongen, aan zijn heylige troffeen.
De tijt genaakt dat uyt zijn asse wort herbooren Een Zon, die in de glans van d'eerste zigh verlust, en zoekt dat zelve spoor, kloek.
moedigh naa te spooren Tot eer van Vega, die geen eeuw zijn glory blust.
Zelss de vergeetelheyt geeft aanzijn lippen over Den schier verwelkte naam van zijnen Voetster heer.
Wat eeuw verplight zigh niet aan dees harbooren roover, of vleght geen kransen voor zijn wel verdiende eer?
Doorsnuffelende Vos, verduur vry alle eeuwen En hou de nijt verplight aan u volmaakte reen Kom dwingh haar uwe lief volmondigh uyt te schreeuwen, als u gedivongen vrient op 't hoogh Tooneel komt treen.
L, D. fuyter.
Astolfo.
Pinabel.
Klarin.
Eerste Bedrijf.
GraafASTOLFO.
met PINABEL.
en KLARIN met een Leer, in de nacht uyt.
Vebus 't godd'lijk licht, zijns glinsterende straalen, alleen my te geval, weer in het west doet daalen, deel eerder als hy plagh, verrijst mijn morgen zon, in deeze duyst're nacht.
Mijn lief Luzinda kon volgen, dit lichaem nu mijn ziel die al tot u gevlooden Is volgen, ik had nu dees valreey niet van nooden.
Mijn ziel geniet veel vrenght, maar 't lichaem niet dan pijn, Om dat het mee de breught niet magh deelachtigh zijn, die staagh mijn ziel gevoelt, komt trappen, schoort dees leeden, 't s nu de rechte tijt, en voert my, op dat heeden, Mijn lief en ziel geniet de langh gewenste vreught.
Of zoo gezijt te zwak, dat gy niet dulden meught, en vreest gy uw te zengen?
Zoo zal ik rots op rots, en bergh op bergen brengen, en klaren moedich op tot daer mijn zon nu schijnt, met heerelijke glans.
Apollo vry verdwijnt, wanneer gy ons zoo ziet, en wend uw goude waagen, want u geschildert vuur zou 't branden niet verdraagen, van my, 'k laat staen mijn lief, hoe, daffne die verwon, eertijts wel door koelt, zon dan een dubble zon, door kraght van eenigheydt uw niet tot as verbranden?
Den naaren Heemel rookt, en s aartrijks and're landen, die zidderen van anghst, het zwarte volk verbleckt, en weeten niet wat zon, dat haer zoo heftich steckt, sa zelfs den Oceaen, moet weederom uyt braaken, wat hy heeft verzwelght, in zijn onzaad're kaaken, en toonen yder een zijn noyt beschoude schatt.
Mijn dienaer wegh van daer, of voelt gy noch niet?
Dat deeze plaets al brant!
Zou hy zich niet vergissen, ay heer!
'k bid raakt me niet, mijn bloet begint te zissen, ik bidje laet me los want raek ik in de brant, 'k ben nu al ziedend heet, zoo schrookje licht jou hant.
'k zie die vonken al die door het aartryjk splijten.
Ik doe mijn oogen toe de rook die moghtne bijten.
Zwijgh schelm daar is mijn lief, zijt gy 't mijn tweede ziel?
O hemel wat een breught!
mijn af godin!
Ik kniel, om dat gy uwe staaf komt als Auroor beschijnen, want, ik kniel.
Luzinda.
Luzanda.
Want door u helder light doet gy zijn nacht verdwijnen.
Wijn heer, van uwe komst was my geen weet gedaen, dies komt hier geen auroor, maer hier komt een diaan, die met haer bleeke strael doorsmiffelt alle hoecken, Alleen om uw haer lief, endinuon te soecken.
Mevrou doet haerte kort, wanneer ze zich gelijkt, hy itdlicht Vereeuwgemaa ght, hoe schoon zy staet en prijkt, noch overtreft gy haer zelf in haer schoonste volheyt.
Die zich te hoogh verheft, dat oordeel ik voor dolheyt.
Hoe zeyt mijn liefste daer.
Dat gy zijt die ik ben, en ik zoo veel als gy, door liefdens wet.
'k beken dat gy di onze liefd' gaat eer en staet verand'ren, maar denk dit is een wet die zelfs strijt met malkanderen.
Oin zulk een koninks kint, vol heerlyjkheyt, een Graaf Haar liefd'op off'ren komt, jae een geringe slaaf, niet waart haer knecht te zijn.
De liefde volght geen wetten Dies bid ik wil die reen doch aen d'een zijde zetten, op dat mijn minne zught u niet ondankbaar scheld.
Mijn heer, waer dat men 't net van waere vrientschap stelt, daer knoopt de handelingh ons beyder zijts lithaemen.
De liefd'volent het werk, en bint de zielen 't zaemen, en als die zijn vereent, dan ix 't verlooren moyt, want hoe men 't meer besuijt, hoe dat 'et meerder groyt.
Werpt mijn uw leeder toe, mijn Heer, ik zalse vangen, al zou Arachene zelf zich in 'er web verhangen.
Zie daer mijn lief zie daar.
Hebt gy 't mijn zuy vre zon Ja.
Astolto.
Wel klim dan om hoogh hoovaerd'ge Phaeton.
Oreukloose zult g'haer hette wel verdraegen!
Ik bid, ay, brant me met beschut mijn goude waagen.
Mijn lief waar vreest ge voor ben ik uw zonne schyjn?
Beveelt my dan de zorgh, ik zal uw voerman zijn, Mijn Phaeton en zal nu niet alleenigh rijden, dat is mijn vreught, uw lijden is mijn lijden.
Komt, volght u lievend licht, en slae haer treeden gaa.
Oleyt star van mijn ziel, ik volgh uw zoetjes naa.
'k en zal niet lichtelijk uyt deeze Heemel vallen.
Mijn leeven staet nu vast.
Wat magh die gek al kallen, heur naem is hem ontzwiert, die zottebol, die maekt Een Heemel van dees vrouw, hy zie dat niet en rackt Een onweer uyt die lught, dat buyten al zijn hoope, een donder, ha gel buy, of blyxem, hem niet stroope Van zijn verweende zon, hy gae ten Heemel, doch ik vrees dat dees zijn schat, zijn breught, zijn ziel hem nach In 't ent bedriegen zal, en wraak, en weerwraak wekken.
Gemeenlijk ziet men ook dat wijfs verwijf de gekken, haar diwanse Handelingh zeer schinwpigh wordt beloont, en op zijn Acteans, met Hoorenen gekroont.
Al deeze reen Klarin, die acht ik maar voor Boersheyd, 'k verwonden ny op 't hooghst, dat u zoo de jaloersheydt Van gisteren heeft verblindt.
O breynloos hooft!
O harssen vat vol wint, wantrouwighe, hoe ronff, en steelt ghy onbeschaamt, al d'eer der vroome Drouwen, zie, ik kan u niet veel beeter houwen, als een bevreesde diesf, die voor een schadu wijkt.
Ik my al eeven eens waar ghy my by ghelijkt.
't wou dat de Graafmaar quum, zoo most ik eens gaan wandelen, en zien of deeze znak, daar wy nu 't zaam van handelen, ook in der daat zoo is.
'k weet dat ghy het ghebrek Van Flavia niet ziet, door dien ghy als een gek Verblindt in liefde, zockt haar Zuster te behaagen.
't zie aan de tanden wel wat haapr de Wolven draagen.
Wist ik dat deeze sot wat langh vertoeven zou, Klarin, 'k gingh met u heen om eens tezien, 'k vertrou Dat ik de Bullebak van u jalourze zinnen Paast op dee, o ghy nar ghy laffhart in het minnen.
Klatin.
Maar Pinabel, ghewis het waar een stout bestan, dat wy vertrokken doch laat ons daar heene gaan, want als een minnaar met zijn minlijke gedachten Vast bezigh is, vergeet zigh zelven, en de krachten Der tegenwoordigheydt beneemen hem 't verstant.
Eer dat mijn Heer bedaart, zijn wy weer by der hant.
Pinabel. de plaats is eenzaam, 't p'rijkel groot, hier staat te schroomen, dat zoo men hem verlaat, of hy net light moght koomen, In eenigh ongheval, gewis het waar my leet, zoo hem zulex overquam.
Hoor Pinabel ik weet Als dat 'er weynigh zijn die Vriendschap zulle toonen, en zy met groot profijt of wel te deegh te loonen, sult ghy de vroomste zijn!
O neen in 't minste deel.
Die weet is of jalours die acht ik eeve veel.
Wel aan klarin, laat ons van stonden aan vertrekken, en zien of men 't geheym u 's quellingh kan ontdekken.
Binnen, Eerste Bedrijs.
Tweede gelykkomst.
Prins TURBINO met naitmantels uyt.
surbino.
Melop gedachten, komt, al liet ik u alleen, by die mijn hart bemint, ap!
komt vlieght daedtlijk heen.
En bootschap aan mijn ziel, hoe dat ik u de zeegen Bekomen heb, en zeght Lizaura is geneegen tot werliefd'.
Gaet heen, en deelt haar dit ook mee Dat zy my niet veracht, ghelijk zy eertijts dee, maer mijn getrouwe min, met weermin komt beloonen.
Tot teeken van Criomf, zal ik deez' haapren kroonen, met blad'ren van Laurier, om dat ik heb ontzielt, dat hert versteende hart, en heure trots vernielt.
'k ben van de doodt verwekt, 'k begin nu weer te leeven, want mijn Lizaura heeft mijn 't leeven weer gegeeven, o hemel wat een vreught!
Ol langh gewenste tijt, Mijn Heer, is t wel gelukt, u Hoogheyt schijnt verblijt.
Leonizio.
Sa Leonizio, indien ik quam te erven turbino.
Door luk, of ongeluk, door leeven, of door sterven, de Kroon van deezen dagh, 'k verzeeker u, ik zou Eenschoon, en waardigh hooft van een beleefde Vrouw, meer als koninklijk, met dat juweel vercieren, 'k gingh droevigh na haar toe, nu 'k weeder koni, nu zwieren Mijn zinnen, ziel, en lijf, in volle blijtschap, en by zoo ver dat de vreught verlooren waar, 'k beken Men zoght dan waar men zoght, men zouze nergens vinden Van hier, geen grooter vreught voor die, die oyt beminden, dan dat hy wordt gelieft, van die hem heeft gehaat, en weeder min geniet, in plaats van trots en smaat.
Gelukkigh is die man, die zigh zoo heeft gequeeten, dat hy zyjn zeegen krijght uyt handen van 't vergeeten.
Fulgentio Zijn Hoogheyt die de praal des gantzen Aartbooms is, die van imant zijn vergeeten!
Gewis Mijn Heer dat kan niet zijn 't strijt tegens alle reeden.
De liefd'Fulgentio bestaat uyt de Eedelheeden, turbino.
Of hooghen afkomst niet, maar uyt genegentheyt, en buyten die is 't niet.
Nu k heb ter neer geleyt, de trotsheyt van mijn lief, nu eynden mijn verdrieten.
'k wensch dat ghy deeze vreught veel Jaaren meught genieten.
kent ghy die ik bemin!
Ja, z' is de schoonste niet.
Turbino.
Hoe, is mijn lief niet schoon!
die deeze ziel gebiet: turbino.
Mijn Heer, zoo 't u gelieft, 't is tijt om te vertrekken, Leonizio.
De wijl de dunk're nacht het aartrijk komt bedekken, 't niet gezont te staan in dees bezwalkte lught.
Ik dank u voor u zorgh.
Voor my, 'k ben niet bedught, 'k wens u goe nacht, en hoop dit weeder te beloonen, Fulgentic Wy zijn u Dienaars Heer, en om dat te betoonen, zoo is het al voor u, ons leeven goet, en bloet.
In dien dat d'oorspronk van mijn liefde was gevoet, turbino.
in het Barbaers gewest of Godts onkunb're layden.
Ik reght een Altaar op Godin, om offerhanden, op turbino.
Op 't offeren voor uw beelt, en bad uw schoonheydt aen, 'k zou voor uw god'lijkheyt zelfs als uw Priester staan, mijn aemtocht, ziel, en leven, schoon dat turbino sturf, hy zou verrijzen eeven Gelijk de Fenix doet, die zonder weergaa leeft, soo is de liefde ne die in dees boezem zweeft.
De min worr uyt gebeelt heel zwack en teer van leeden dit keurt mijn oordeel vals.
De min most van beneden, tot aen de navel toe een Atlas zijn, en voort, de rest een Poliseem.
Dan waaret als 't behoort, door dien men veeltijdts ziet dat elck van die gezintheydt een Atlas is in kracht, een Polipheem in blintheydt.
Maar zaght wat wil dit zijn!
Klarin zegh ik kom voort, en hou de Ladder vast ik heb gherucht gehoort, lusinda is bevreest dat men ons zal betraepen.
Waer zijt ghy Pinabel, 'k geloof de Schellinen slaepen.
Slaap ik, of is 't een droom, 'k verwonder dat ik hoor, hier in mijn Zusters Hof een man, wel aan, 'k vermoor, en dood, dien boozewicht, die my mijn eer derft krenken, maer zacht turbin, wil u bedenken, die eerst of ghy hemkient, en wreckt u dan hier naar.
Als 't u belieft de leer is vast.
Met groot gevaar verkoopt de min zijn lust.
Zal ik hem voort doorsteeken klarin kom krijgh de Leer en volgh.
Tuib.
Hy is geweeken, oeereloozen Fiel, ghy zult my niet ontvlien, zweer by dit Eedel bloet, heb ik ook wel ghezien?
Zou 't wel een Schadu zijn, ik laat de Leer hier blijven, en volgh 'em op het spoor.
Ik zal dien Schelin ontlijven Indien hy 't niet outvlucht, dat ik mijn Eer bewaar.
Op dat men my niet scheld voor zusters koppelaar, doch 't is een kleyne schandt dat ik die hiel de voeten, die ghy de handen geeft, wanneer hy u komt groeten.
Eerste Bedrijf, t Derde uytkomst.
en KLARIN, verbaest uyt.
klarin ik ben benaut, wy komen veel te spaa, o mijn, ik ben zoo bangh, ik vrees voor ongenaa, wy hebben nu geen noot, ik zie de Leer noch hangen, de Graaf die is 'er noch.
Pinab.
'k begin weer moet 't ontfangen, mijn bloet ontzonkme heel.
Klaria.
Nu schep ik weer wat aam, 'k waar schier mijn leven quijt.
O leer thoe aengenaam, jy by vinabel, kom hat ick je eenn kussen, idom maerholla, andertussehen, no nen nahi, mijn dunckt den dagh die rijst?
Klann.
Dat s meer als al te waar, de Lught die schift en scheyt, hier Pinabel sie daar, daar tijst de morge son.
Maarsdiet seker dagen, de Leeuwerck seyt'et je wat hoesje 't mijn te vraagen.
'k hoor de Patrijsen noch en dan is 't tijmers nacht.
't hof dat ons heerschap staapt om dat hy soo langh wacht, wel kon dien eezelskop de Leer niet eerst ophaalen, eer dat 'et yemant siet, wat staaje daar te draalen, kom hellepmne klarin, treck lustich, soo wat sod, ick hoor al volck in 't Hof, kom haastje doch wat.
Wat voor een wond're vont is dit van dolle liefde?
Ick ken dien schellem, nu den Hemel die beliefde, dat ick hem aantroff, en hy wiert my na gewaar, of diel me vreeselijck aen, ick liet mijn manteldaar, en ben hem soo ontvlucht, op dat hy my niet kende, daar ging versoor ick hem.
Klarm.
O jammer, o elende, sie ginder komt de prins.
Linab.
't is hier geen tijt te staan.
Binnen turhino.
Staa, schelmen sech ick staa, hoe?
Wil men ons verraen, daar viel pets, 'k moet eens sien wat datse daar vergaaten, 't is de selfde leer, die ick hier heb ghelaaten.
U sooff, dat et Braaven zijn, en dienaars vande Graaff, u gekent, maackt ghy ondanckb're slaeff, Mijn oneer ovenbaar!
Vervloeckte snoode trappen, waar op dat d'on eer soo dorst sonder schaamte stappen, tot in den Hemel van mijn eer, o stegel reey, naar door dien eerendiesf, met een vervloeckte greey, den tooren van niijn looff, en Adel quam berooven, o trappen, die mijn eer, en aensien komt verdooven!
Want door u rees mijn schant, door u versonck mijn eer, de schelmery klom op, de hooghmoet danalde neer, langhs uwe treeden.
Hoe dorst ghy mijn eex soo krencken, gal gh moordresse wech, die magh vry dencken, Dat ick niet sijn suster hadt besint, dat hy niet leven sou, Lisauraas liefde bint mijn wraack aan haare min en dwinght dat ick moet weesen.
Een vrient van die die 'k haat.
Oock staat my hier te vreesen, soo 'k hem in 't oopenbaar doorsteeck, als dat nien dan Sal seggen, dat de Prins gelijck een wreet Cyran, de Graaf heeft omgebrocht, off laat ick hem verworgen met heymelijck, wat ist, soo staat me weer tessorgen, dat dese ruwe daat, hoe wel recht vaardich, strijt Net de goedtaerdicheydt mijns Vaders, maer spijt, et gaa dan hoe het gaa, ick sal sijn leven korten. Lisaura.
Tuibino.
Lusnda.
Lisaura, salicie dal u naaste bloet soo storten, o neen dait kian niet zijn, ick stel 'et uyt mijn sin, ick laat 'et schoone vrou om u, en onse nun.
O! mijn diendets gaat wilt mijn nachtrock haalen.
——....
Rocaldo en Rusino uyt.
Hoe sonder mantel Heer?
Hy salse dier betaalen.
die so komt als ick kom kotaldo, dien verstreckt, den heniel voor een rock, kotaldo.
Sijn Hoocheyt boert oft geckt, hoe!
Armoet dwingt u niet.
O ja, ick ben versteecken, en arm van eer ende faem, tot dat ich my sal wreeken Gaat byenght die Leeder wegh.
Koraldo.
Als 't u belieft mijn Heer.
Ikotaldo binnen en weer uyt met een nachttock, is nu soo wel, laat staan, ick set my hier wat neer, en stel 't wraakgierich hart, dat wraak roey wat geruster, kufin wie steurt me daer?
't is de prinses u suster.
Lusinda, met een Hoet, en Reysmantel, met Euandra.
In Ortensio uyt.
Heer broeder wat is dit?
dit ben zelfs ongewoon, van waar komt ghy dus vroegh?
Turbi.
Lusinda, of ghy schoon Geniet u soete staap, en dat ghy met de morgen soo gaa ick met veel sorgen... doch dickmaels ronde doen, in 't naerste van de nacht.
Hoe wilt ghy op de reys, dat ghy dus onverwaght, met hoet en mantel komt!
Lusinda, neen heer, kheb voor genoomen, in een tuyn te guan, in 't schadu van de boomen, so meen ick oock te doen.
Lusinda.
't loof dat u beter lust te sloapen Tychino, neen de slaap die ben ick quijt, de rust Is mijn ontrooft door spoock, mijn werckende gedachten Zijn vol swaermoedicheydt, want doen ick flus de wachten Kont om het Hofbesocht, sagh ick een vreemt geveght Van wellust tegens trouw, een saeck die soo onrecht en onbescheyden is, als eenigh mens ovt hoorde, of d'aard'oyt heeft gereelt, verraaderije boorde Door stoutheydt en bedroch een gat in d'heplige muur Vande Getrouwigheydt en in die selve uur Bestormde het linsteel, en Stadt, waar in dat woonde De Majesteyt van d'eer, die sy door trotsheyt hoonde, en plenite haar banier tot booven op de Vest.
Ban reen, en reed'lijckheyt, en klmmend in het lest, op een vervloeckte seer, brack sy de schotdeur oopen van d'eerbaarheyt, ja, sy ontsagh'er niet te loopen, In 't bolwerck zelff van d'eer, noch door de diepe graght van menschelijcke schaamt, maar kreegh heel onverwag.
Huandra.
Ortensio.
Door haar vervloekte leer, de trouwigheyt gevangen, die zy door stout bestaan, en ontrou heeft doen hangen, de schaamte wiert onthooft, zelfs in er kaamer, ja, des Conincks Edelheyt, ontzagh zy niet, zoo dra En was nu d'eer, de trouw, niet tot ontzet gekomen, of 't duyvelse verraat heeft stracks de vlught genomen, en klom de leeder af, maar eyndelijk zoo vrees een verspieder, zy behiel zyn de hant van, door dien hy haar niet kende, Het eerloos leven noch, om de naam van geen Tyran te voeren, wende Hy zijn wraackgierig arm, en gaf 'er volle toom.
is dit een gezight!
het lijckt wel eer een droom die u doo.
Waare bloet in 't slanpen is verscheenen, ia dit de ronde doen!
mijn broeder ay!
Ga heenen En trek u kleeren aan, eer dat gy meerder droomt.
De slaap bevanght mijn geest, nu gy van 't leeger koomt.
Ga ick ex eerst na toe, en hier mee goede morgen.
Wat dunckt u van zijn reen?
Euandra.
Ik ben in duyzent zorgen, mijn hart is heel ontstelt, mevrou ik ben bedeest.
Een dien 't gewissen plaaght is voor een schaau bevreest.
Wat dunckt Ortensio!
Ik zou schier mee wel vreezen, als dat ulieff aan hem geopenbaart moet weezen.
Ik spel u quaat gelult.
Gewis gy zijt verraan, o leer, o muur, o eer gy staat me gants niet aan.
't waer best o raadtsman dat g' u quaade raat bedekte.
Euandra weet gy niet, dat d'ouderdom vaak stekte?
Maar een morgeweker voor de jeught en jonkheyt.
Draat verkeert in vrees.
wort gy niet gewaar, als dat een jonge spreeuw veel eerder zal verschriten Door 't luyen van de klok, als d'oude, nu mijn miken strent tot waarschuwingh, niet tot vrees, Princes hier mee Waarschouw ik u noch eens, zie voor u, wijl al ree min nu kunbaar is, dat gy doch zoelt te bergen.
Ors leven en u eer.
Ortensio u vergen.
Acht ick voor reedelijk, en ik bedank u zeer.
U minste slaaf, maar dat men aan mijn Heer Oe Graaf, in al 'er yleen Boo zent, en laat weete Dat hy wat voor zigh ziet, en zigh geenzins vermeete, Noch in een dagh drie, vier, te komen in et Hoff, zijn vryen is ondeckt, de Prins die weet 'er off, geen dingh en deed my in mijn achterdocht meer stijven, als 't woort van de Verspier.
Luuinda.
Ik zal em daadlijk schrijven.
Ga haal me Pen en ink.
Binnens 't.
Herstè, Digitized by google. Pinabel.
Lisaura.
Astolfo, Eerste Bedrijs.
vervolght KLARIN, en PINABEL, met een bloote ASTOLrO Deegen, maar wort van LISAURA gestut.
Ik zegh u laat me gaan, en laat mijn arrem los.
Zaght broeder laat u raan.
Mevrouw, 'k bid hout em vast.
Lisau.
Wis uw gramschap brecken, laat los, ik zal die guyts van stonden aen doorsteeken.
Genae mijn Heer, genae, ay zet u gramschap neer!
Verraaders, schellemen, verlaat ghy zo uw Heer, ghy zult van deezen dach noch door mijn handen sterven, kan ik van u, voor hen, dan geen genae verwerven, wat hebbenze misdaan?
Is hinme sout zoo groot, hebt ghy krakkeel gehadt, dat sy u in de noot Verlieten in 't geveght?
Ik sal u openbaaren, 't geen ik door vrees verzweegh, hoe dat ik ben ghevaaren, kort, na mijn Vaders doot, hoe!
Schellemen blijft ghy noch, vertreckt uyt mijn gezicht, rampzaalige bedrogh hy blixemt vieren vlam, wie droes en zou niet schroomen.
Binnem.
Kort na mijn Vaders doot, ben ik tot Praagh gekoomen, In het Boheemsthe Hof, daar ik zoo yder weet, Derzien van eer en staat, en heerlijk gekleet, My ophiel vol van moet, want zijnde vry wat jonger, als nu, kreeg ik de naam vandaan opgeblazen Onger, om dat ik oyeral in steekspeel, of geveght, nooit wou de minste zijn, 'k hiel staande doch met recht, dat men geensthoonder Prou ter Werelt odit zou vinden, als d'Ongerse Princes, d'uytmuntende Luzinde, dit hiel ik lange tijdt niet Speer, en Deegen stant.
'k en gaf nooit een'ge Prijs aan juffers van dat Landt, dit speet 't boeemsche bloet, en haare trotzen, Aadel.
Men pooghde my met macht te werpen uyt de zaadel, doch arbeyt te vergeef, ik vreesde stoot noch siagh, maar over won hen al.
Nu op een seeck're dagh wierd' iten dans genoot van twee voornaame Heeren Daar men in plaats van eer my schand'lijk gingh onteeren, want een Aurelio, een neef des konincks, quam Gelijk een woedend beest, en ziende fel en gram, Een tijt langh op my aan, is daar na uyt geborsten, en sprak, ghy die de Beemse Vorsten, ja al den Aadel door uw trotsheyt schunyt en hoont, en hymne weldnan niet ondankbaerheen beloont.
Dat ghy geen Nidder zijte naeseen verwijf de zuffert, Dat blijckt, mits gy versmaet ons Adelyjck gejuffert, als off er geen zo schoon, schelm, als Lusinda zijn, die gy u prijsen schenckt, ick swol van granischap, mijn Ontstelt gemoet, liet hem toen niet een woort meer spreken, maar heb dien Lasteraer van stonden aan doorsteken, en noch twee drie gequetst, ick sprongh voort op mijn Paart, aer nauwer noot ontvlught, ben ick met snelle vaart door het Boheemse Rijck, in Ongeren gekomen, lusinda de Princes, langh te voor vernomen, door t vliegende gerught, hoe ick haar eer op hiel, met groote danckvaarheyt, quam dees verheven Ziel, aan my haar minste sigas haar weldaadt weer betoonen, en heeft mijn trouwe min met weermin gaan beloonen.
't is waar, ick stijgh te hoogh, en min heel onbedacht, een die meer is als ick.