floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Het was om beste wil, toen jy De deur in ’t nachtslot sloot van buiten, Sieur Geeraardt, zoo belasten zy Die ook van binnen vast te sluiten; Want Joris hadt gezeit, dat jy veur dievery Bevreest waart, dat men op zen hoeden Moest weezen, om dat jy een valsche trek vermoeden; Dies, meende zy, was ’t huis zoo allerbest bewaart.
Dat ’s waar karonje, hoe bedaart Kan zy het zeggen.
Nou, kom, kom, niet veul te praaten, Doe op.
Had Juffrouw ’t niet verboôn.
Mijn in te laaten?
Ja, wie ’t ook weezen mogt; byzonder jou Sinjeur.
Ik scheur mijn reuzel; wordt mijn nou mijn eigen deur Veur ’t hooft geslooten?
ik zal Izabel vermoorden, En jou daar by, kom ik ’er binnen.
Och, daar veur Is Juffrouw bang; want ziet, jy maakte flus die woorden, En ’t liep zoo hoog, dat zy jou herssenen ontstelt Geloofde, en met krankzinnigheidt gequelt.
Wat moet ik hooren, zien, en lijen!
Wie is hier meester?
jy, of zy, of ik, jou zwijn?
Weet ik dat juist, Sinjeur.
Nou, nou, doe op Katrijn.
* Katr.
Hoe maak ik het van pas aan allebey de zijen?
’k Volg Juffrouws last: en zoo zy my weêr andre geeft, Zoo kommandeer mijn ook.
De dochter spreekt beleeft.
De droes mag die beleeftheidt haalen.
Nou, Trijn, loop rassjes, zonder draalen, Zeg Juffrouw wie der is.
Dat zou ik gaeren doen, Maar Juffrouw slaept.
Zy heeft in ’t zin ons mal te broên.
By honderdt duizendt... Luik.
Ey, sus, sus, bedwing je tooren, Loop, maak ’er wakker.
Zou ik Juffrouw zoo gaen stooren?
Heur kaamer is in ’t slot: zy heeft de sleutel meê Genoomen.
Ik kreeg kijven zoo ’k het deê.
Zy zeidme, dat zy niet gestoort wou weezen.
O varken, zoo ’k in huis kom meugje vreezen.
Heintje met een bekken, en als een Uitroeper gekleedt, Katrijn, Geeraardt, Luikas.
HOort Heeren hoort, indien der iemandt van U allen een Portret,’t afbeeltsel van een man, Gevonden heeft, rondom de kanten Bezet met fyne diamanten, Die breng het tot de Stadts-uitroeper, en hy zal Goedt drinkgeldt hebben.
Ik heb dat Portret gevonden, Geer.
De droes, daar zijnwe ’t quijt!
zwijg, varken, benje mal?
Wat zegje, vryster?
Was ’t niet in Sattijn gewonden?
Ja, weetj’er of!
Katryn, smoel toe.
Ik heb het zelf... Geer.
Zwijg, zeg ik, hoe Of ’t lukken zal?
Maar laat’er spreeken.
Op straet gevonden.
O, ze gekt wat metje, vriendt, Z’is boordevol van zulke streeken.
Neen, neen, ik zeg niet, of ik mien ’t.
Geloofje, dat ik onrechtvaerdig goedt wil houwen?
Sinjeur, wel zou jy dat op mijn vertrouwen?
Dat lijkt geen gekken.
Maar zy raaskalt, en heur hooft Dat leutert.
Laet’er doch uitspreeken, Neef, en zeggen Wat zy der al van weet: jy schijnt schier zelf berooft Van zinnen.
’k Vond het gistren leggen.
Waar vondje’t, kint?
Op d’Osjes-sluis.
Waar lietj’et!
’k Zal de pry vermoorden.
Zwijg, zeg ik.
Elke reis val jy’er in’er woorden.
Waar lietje’t, vryster?
’k Brogt het t’huis, En liet het Juffrouw zien, die ’t op het bedt liet leggen, Daer jy het vondt, Sinjeur, en mêe naamt.
Durfje’t zeggen?
Wel, waerom zou ik niet.
Jy raasde, en tierde noch, Gelijk bezeeten.
Zo je’t hebt, zo geeft het doch?
Hey, hey, de meit is zot, ten minsten is zy dronken.
Wel hoe nae hebje’t mijn geschonken?
Jy bent zoo mildt niet van je tijdt.
Ik zeg de waarheidt, en het schijnt schier, of ’t jou spijt.
Jy zegt de waarheidt?
nou, jy lijktze, Die waarheit spreekt; ey zie, hoe kijktze.
Weg, weg, je kent’er niet mêe deur.
Wel, jok ik het?
ik zeg het noch, Sinjeur.
Jy scholdt ons noch veur vodden, varkens, nichten, En woudt ons by jou Oom betichten Van hoerery, en dievery, En ’k weet niet wat.
Is dat niet waer?
ontken het vry.
Neen, neen, het is niet waar.
Nou, durfje dat ontkennen?
Wel Neef, ik heb het straks noch in jou handt gezien, En ’t is het zelfde, dat verlooren is, zo ’k mien.
Die larijster, de pikken moet’er schennen.
Ey, zendt het d’eigenaar toch wêer, Want nu benje overtuigt, mijn Heer.
Neen, neen, jy hebt het noch niet met schoon praaten.
Jy zult het eevenwel doen moeten.
’k Zal ’t wel laaten.
Hoe, Neef, begeerje eens anders goedt?
Dat’s onbetaamelijk, men moet Zen zelve niet op zulk een wijs verryken.
’t Hoort mijn.
’t Doet niet, Sinjeur.
Waar aan zou dat toch blyken?
Jou meidt bekent, dat zy ’t gevonden heeft.
Dat ’s wel, maak, datze’t jou dan geeft.
Ik ken jou niet, jy kunt van mijn niets pretendeeren.
Wel hoe, mijn Heer, dit lijkt wel scheeren, Heb jy ’t Portret niet, dat jou meidt Gevonden heeft?
gelijk zy zelver zeidt.
’k Heb, dat mijn toekomt.
’t Kan niet weezen.
Al, wat ik in mijn huis vind, is het mijn.
Niet, als ’t een ander hoort.
Jy zeltme niet beleezen.
Begeer je ’t, zoek het by Katrijn.
Maar Neef.
Maar Oom; heeft hy het in mijn huis verlooren?
De meidt heeft... Geer.
Ik wil van de meidt niet hooren.
Ik vraag, of hy het in mijn huis verlooren heeft?
Daar vond ik het, en ’t is wel onbeleeft, Dat hy het mijn zoo onbeschaamt durft vergen.
Hoe, zou ik in mijn huis niet meugen bergen, Dat ik’er vind?
hy zoek het zijne op d’Osjes-sluis.
Maar Heer, jou meidt die brogt het in jou huis, En daar uit volgt..... Geer.
En daar uit volgt, als vooren, Dat ik het daar niet vondt, daar jy het hebt verlooren.
Wel Neef, wat onbescheidt is dit?
Ja wel, zie daer, ’k heb niet een lidt An’t lijf, of ’t beeft.
Waer toe vervalje noch ten lesten?
Ey Bestevaar, spreek jy een woort ten besten.
Maar Oom, ik heb.... Luik.
Jy hebt gedaen, dat niet betaamt.
Jy spreekt noch van geslacht, van eer, en vrinden, En hebje zelver geen meêr schaamt?
Wel, mag ik in mijn huis niet vinden?
Ja, maar als ’t andre hoort, zo geeft het wêer, En zie zoo veul op ’t goedt niet, als op d’eer.
Maar Oom, ’t komt hem niet toe, hy heeft het niet verlooren.
Wat raakt dat, of het hem, of andre toe magh hooren?
Hy is Stadts Roeper.
Dat is waar, Ik zal ’t de rechte man wel brengen, geef het maar.
Hoor Gerrit, geefje’t niet, het zal ’er drommels honden.
Maar ’k heb het eerelik gevonden, Ook is ’t al in de darde handt, En dan behoort het die, die ’t vindt.
Foey; ’t is een schandt.
’k Zeg, geef het, of... Hein.
Ik zal ook an de Schout gaan klaagen.
Kom, laaten wy ’t dan deilen met ons tween.
Wel hoe, ’t komt my niet toe, ’t hoort d’eigenaar alleen.
Ja wel, ik kan ’t niet meêr verdraagen.
’k Zeg, geef het weêr, voor ’t lest, of ’t zal Je rouwen.... Is het hier van ’t mal?
Voort, geef... Geer.
Wel, wel, ik zal het geeven.
Maar ’t berggeldt Katr.
Dat hoort mijn.
Hoe jou?
Van al mijn leeven Heb ik geen grooter vrek gezien.
Het gelt hoort aan de meidt.
Heur zel ook recht geschiên; Zy heeft het eerst gevonden, en daerboven Te recht gebroght.
Ik geef haar huur, het is mijn meidt, En vindze wat, mijn komt dat berggelt.
Schoon bescheidt, ’k Zeg, datje stil zwijgt.
Vrint, jy moet’er iet belooven.
’k Heb last, om twintig dukatons Te geeven aan die ’t vint.
Ten minsten hoort het ons Dan samen; want ik heb het half gevonden.
Maar, Neef, op watte malle gronden.
Zoek jy al geldt te schraapen.
’t Hoort Katrijn Allienig.
Wel te weeten hoort het mijn.
Het zel jou ook geworden.
Dat heeft reeden; Maar ’k heb ’t Portret noch niet wêerom.
Jy zelt het krygen, weest te vreeden.
Lang jy het mijn, kom, Gerrit, kom, Niet lang te semlen.
Oom, ey hoorme noch eens spreeken.
Neen, geef het straks, en niet mêer praats, Of anders.... Geer.
Het Portret, weêrom?
wat selleweeken!
En heur al ’t drinkgeldt?
dat komt vaats.
’k Beloofje Gerrit... Geer.
Oom, daar is’t dan.
Vrindt, ga heenen, En zeg de man, dat hy op d’Achterburregwal Aan dees zy ’t Vagevuur ’t Portretje vinden zal; Maar, dat hy ’t berggeldt brengt met eenen.
’t Is wel, ik zal het doen, Sinjeur.
Luikas, Geeraardt, Katrijn.
KAtrijn, ontgrendel nou de deur.
Loop na beneên, en laet jou meester binnen.
Wel zie, ik durf dat niet beginnen, Of Juffrouw moest mijn andre last En order geeven.
Maar mijn dunkt, ik hoor’er ginder.
Zo roep ’er.
Juffrouw, kom een reis an ’t venster; was ’t Daer daadlijk homles, dat ’s nou over; vrees geen hinder; Oom Luikes is hier met jou Broêr, En d’eigenaar heeft zijn Portretje Weêrom gekreegen.
Het remoer Is over; Juffrouw, kom, en zetje Gerust want alle ding is wel.
Izabel, Luikas, Geeraardt, Katrijn.
Iza.
OCh Geeraardt benje daar weêrom?
ik ben zo quaalik, Ja ziek geweest van schrik, en niet, als om jou smaalik Onthaalen.
Oom, ben jy daar ook.
Ja Izabel, Ja Nichje lief, ja kindt, stel jy jou hart te vreeden, Je Broêr is nu niet meêr verstoort.
Och Oom, hy zwijgt nochtans.
Dat’s waer, hy zwijgt met reeden, Want hy heeft schult, wy weeten van de moordt.
Maar weet Oom van zijn aangaan, en zijn schelden?
Ja, ’t was een misverstandt; ik denk niet, dat het licht Wêer beuren zel, mijn lieve Nicht Izab.
Och Luikas Oom, niet licht is zelden, En zelden is te veel.
Och Oom, gy weet niet, hoe Hy aanging, ’k was zo bang.
Haal die verdronken koe Niet uit de sloot wêer op, ik weet’et; Maar, Nicht, jou Broêr bekent zijn misverstandt, vergeet’et Om Ooms wil ook.
Ik zou, sprak hyme daarom aan; Maar Oom, ’t is noch niet heel gedaan, Ik ben noch bang voor hem, hy wrokt; raakt hy der binnen, Zo zal hy weêr op nieuw beginnen.
Hoe zie ik endt aan mijn verdriet.
Ja, lieve Luikas Oom, jy kent Sieur Geeraardt niet.
Behoorde hy heur gien pardoen te vraagen Veur al dat schelden, en dat plaagen?
O ja, ’t is reedelijk, kom Gerrit Neef, je moet Jou Zuster om pardoen verzoeken.
Goedt!
Ik heur pardoen verzoeken?
’t is zijn leeven Niet meêr gehoort.
Recht uit gezeidt, Je moet’er saterfaksie geeven.
Kom, kom, maak maar gien fakkelteit, ’t Moet weezen.
Hoe, ik ben wel twintig jaaren ouwer, Als zy, Oom.
Juffrouw kijk, ik zou’er Hem eevenwel niet eêr in laeten, voor hy’t dêe.
Nou Gerrit, wees niet ongeduldig.
Al ben jy ouwer, jy bent schuldig.
Nou vraag pardoen.
Oom, gekj’er mêe?
Ik spreek, gelijk me dunkt, dat reedlijk is.
Wat gekken?
Wat ouwer?
weigerj’et, ’k zel ’t in mijn Testament* Gedachtig weezen.
Zou me dat geen schandt verstrekken?
Of schandt, of niet; ik wil het hebben.
Selement, Wat komt mijn over?
Nou, hoe staeje, zel het lukken?
Ik ben gereedt, Oom.
Hoor, Maseur, Ik parlesjante flus, en streekje lustig deur; Maar ekskuzeerme, ’t is mijn schuldt, ’k weet vuile stukken, Noch oneer vanje; ’k ben nou beeter onderrecht.
Monfreer, het is me leedt, dat ik in zulk vertrouwen By u geweest ben; maar ’t verheugt my, uw berouwen Te hooren uit uw mondt, dewijl gy ’t zelve zegt.
Ik hoop, gy zultme noit na deezen reeden geeven, Dat wy in onmin zullen leeven.
Nou Neef, beloof’er dat.
Wel, wel, Zie daar, ’k beloof’t jou, Izabel.
Loop heen, Katrijn, en doe de deur van binnen oopen; Monfreer, ontsluit die nu, indieng’er in wilt zijn.
Nou Gerrit Neef, ik hoor Katrijn, Z’ontgrendelt vast de deur.
Nou gaet in huis.
’k Wil hoopen Dat jy nou beeter mit malkander leeven zult.
Och, gaat het anders, ’t zal mijn schuldt Niet weezen.
Maar wil Oom niet binnen komen?
Neen, deur al die verwarring, is Mijn al mijn leege tijdt benomen.
Dag Nichje.
Ik bidt, doe mijn gebiedenis Aan Dibberichje-Moey.
Gen dag van heurent weegen.
’k Bedank Oom voor de moeit.
Daer is niet an geleegen, Dat zel wel gaen Nicht, gae jy maar benêen.
Ik ben uw dienares.
Jou ook zo, ik gae heen.
Einde van het Derde Bedrijf.
HOe is’et met de kost?
het is al elf geslaagen; Daar wordt geklopt, daar zal Heer Jochem zijn.
’t Is alles klaar, Sinjeur.
Wel, komt’et binnen draagen, En tap de groote kan een derdendeel vol wijn; Maar stort niet, hoorje wel.
Kom, repje wat Katrijn; Daar is hy; Joris komt uit al zijn best geloopen.
Geeraardt, Katrijn, Joris.
SInjeur, goê tijding; och!
doe straks de deur maar oopen; Je zult mijn boodschap veur gantsch Hollandt niet verkoopen.
Wat is’er Joris.
Jou Kozijn van Kalikoet Is veur de deur.
Is ’t meuglijk Joris?
Ey zegme dat noch eens; wie zegje dat daar voor is?
Je Neef van Kalikoet.
Neef Jasper.
Ja, gansch bloedt!
Met zo veul knechten, en bagazie.
Hoe weetj’et?
gaat het vast?
wat hebje veur bescheidt.
Hy heeftme zelf zijn naam gezeidt.
houme vast, ik zwijm.
Koerazie, Sinjeur; loop, laat hem in; waar wachtje na?
Wel, ziej’et niet?
de vreugdt belet het.
Nou ik ga. DERDE TOONEEL.
Joris, Katrijn.
IS dat die rijke Neef, daer Sieur altijdt van reutelt?
Ja, ’t is hy; maar... Katr.
Hoe staeje zo beteutelt?
Die Neef komt uit een landt, dat my niet zeer behaagt.
Wel wat raakt jou dat landt?
En daar by is hy geldig.
Zo veul te beeter.
Jy bent mooy, Katrijn.
Geweldig Jor.
En lichtelijk noch zuiver maagdt.
Wel twijfelje daer an?
wel wat zou ’t weezen, Of ’t zo al was, of niet?
Ja wel, Katrijn, ’k zou vreezen, Dat zo een fokkert licht een dienstmeidt t’Amsterdam, Daar alle ding voor geldt te koop is, zou beleezen, Als hy by ons lozjeeren quam.
Wel, Joris, schaamje wat, jy bent alleen mijn troosje, Dat weetje wel.
Ik weet noch meêr, ’t Is een gevaarlijk ding, die eer, Eksperiensie in een doosje: Dat geldt, dat geldt och!
zo hy hier In huis lozjeeren komt, Katrijn, zo vrees ik schier.... Katr.
Wees jy niet bang, ik zel mijn eertje wel bewaaren; Ik dee ’t om al de waereldt niet; Neen, Joris; daer en boven ziet, Zoo zel het Sieur wel klaaren, Dat hy hier ’t gat niet in krijgt; ’t komt zijn tas Niet al te wel te pas, Zo weidsen Heer, met zo veul knechten.... Maar sus, daer komt hy.
Is hy dat?
Dat gae ik Izabel berechten.
Joris, Geeraardt, Heintje.
MAar, mijn retoeren... Hein.
Wat, wat, wat, Niet anders, als van dat retoeren.
’k Zeg ommers, dat ik zulk een schat Van alle kostlijkheidt voor jou kom overvoeren, Dat jy ’t op ’t tiende deel niet gist; Maar ik verzoekje.... Geer.
Nepos, is ’t Wel vijftigh duizendt gulden?
Wel honderdt duizendt.
Maar mijn kist Daar voor de deur, die zou.... Geer.
Maar staan’er geen meêr schulden Voor myn in ’t landt uit.
Neen,’t is alles effen, ’k zweer’t, ’t Is heel en al geliquideert.
Dat’s jammer, was’er wat te rest gebleeven In Kalikoet, dat zou misschien Noch hondert duizendt gulden geeven.
’t Komt daar niet eens op aan; je zult het daadlijk zien.
’k Verzoek alleenig, dat... Geer.
Ey lieve geen verzoeken, Zo ’t u belieft, Kozijn... Hein.
’t Is immers te vervloeken, Dat jy niet hooren wilt; Kozijn, ik bid u slechts, Dat mijne dienaar hier.... Geer.
Ey, zonder Sermonyen.
Ik bid alleen... Geer.
Ik mag geen komplementen lyen; ’k Weet wat je zeggen wilt; voor jou, noch voor je knechts Begeerje lozjement.
Je vat het averechtsch.
Hoe avrechtsch?
denkje dan hier by me te lozjeeren?
Voorwaar, Kozijn, ’k heb niet een bedt In huis, of’t is bezet; Geloofme by mijn woordt, en zonder zweeren; Je zoud my anders zeer vereeren.
’k Bedank u zeer, Kozijn, dat is de meening niet.
Je zoudt my welkom zijn; maar zeeker het geschiedt..... Hein.
Ik bid, maak ook geen Sermonyen; ’k Mag ook geen komplementen lyen.
’k Verzoek alleen... Geer.
Verzoek vry al, wat jy begeert, Eksept dat jy by mijn in huis lozjeert.
O neen, ik heb alleen een Koffer vol juweelen... Geer.
Diamanten?
Ja, van allerley gesteent: Ook Paerlen, en men mogt my die ontsteelen, Zo’k ze in een Herbergh broght.
Ik loof niet datje ’t meent.
Jou Koffer kan hier wel lozjeeren; Ja.
Joris, haalze, en zetze daar, Is ’t andersins Kozijns begeeren.
Maar z’is geweldig groot, en zwaar; Zy is van een alleen byna niet te verzetten; Zy weegt ontrent tweehonderdt pondt: Een van mijn knechten zal.... Geer.
Ik heb niet te verletten; Ik kan het zelf wel doen.
Ey, wacht hier wat, terstondt Heb jy me met de kist weêr boven.
Is ’t malligheidt.
Ik zal ’t niet lyden om al ’t goedt Des waereldts, dat gy’t doet.
Maar Neef, uw knechts.
Ik wil u wel belooven, Dat, die hem helpen zal, zo vroom is van gemoedt, En trouw, als ik, of jy kan weezen.
Jy zultme nochtans niet beleezen, Ik vrees... Hein.
Wat vreesje, ik sta voor zijn getrouwheidt in; Doch zoo mijn Koffer hier niet op de kamer Verzeekert is, beduy my een bequaamer.
Neen, neen, blijf jy mijn borg, zoo is ’t wel van mijn zin.
Vrindt, ga dan, en laat Ot jou helpen draagen.
Maar niemandt meêr als Ot, verstaaje ’t wel?
Daar is de sleutel, wees verdacht op Karels laagen; Pas op.
Weest maar gerust, Sinjeur, ik zel.
Geeraardt, Heintje.
MAar, Neef, die kist is die zo vol Juweelen?
Neen, daar is goudt by.
gewrocht goudt, of gemunt?
Van allerleye slagh, dat jy bedenken kunt.
Is ’t mogelijk Kozijn?
Ja wel ik kan niet veelen, Dat Ot met Joris zo lang toeft; Die knechts is immers een geboeft; Zie, hoe de fielen my hier draalen doen, en haaken.
De stoep is hoog, de kist is zwaar, En of zy ’t langzaam doen, of haastig, wat is daar Veel aan geleegen, dat kan ommers ons niet raaken.
’k Wou u die kist zo gaeren op zien maaken, Mijn hart dat brand om al die kostlijkheidt te zien.
Dat kan zo daadlijk niet geschiên; ’k Heb seedert gistren morgen Gevast, en moet voor mijn gezondheidt zorgen, ’t Is by half twaalven, en ’k weet schier Noch niet, waar wy te middag eeten zullen.
Wel, Jasper Neef, zo ’t u belieft, blijft hier, ’t Heb juist een gast genoodt, en ’k heb braân vleesch an ’t vier; Je bentme welkom, kom, wy zullen wakker smullen, En nobel onze darmen vullen; De Taafel is gedekt; ik weet niet, waar mijn vriendt Mag blyven; eet met ons.
Kozyn, ’t is onverdiendt.
Neen Jasper Neef, ’t moet nu zo weezen.
Ik vrees u moeyelijk te zijn.
Daar ’s niet te vreezen.
Kom, kom, geef my jou deegen slechts, Dat ik hem weg hang; maar, waar blyven doch die knechts; Wat!
zalmen zo een mensch doen wachten?
Houw Joris, holla, hey, waar benje?
Joris, Heintje, Geeraardt, Eduardt gekleedt als een Spaansch Knecht onder de naam van Ot, Karel in een groote geslooten kist.
IK kom, Sinjeur.
Zijn d’andre knechts, die Neefs Bagazie bragten, Ook buitens huis, en is de deur Te deegen vast in ’t slot?
O ja, vrees nergens veur.
Maar dat heet werken, duizendt schanden!
Cent diablos.
Kom zet hier de kist maar nêer; laat Ot Voort uit, en doe de deur weêr vast in ’t slot; Maar pas voor alles op zijn handen.
Kom, gaan wy Ot.
Jo soy criado de vosté.
Neen, keer weêrom, neemje ook iets van het myne meê.
Que dize.
Wat wil jy kediezen?
Ik zou niet gaeren wat verliezen, Hein.
Ey tast hem doch niet in zijn zak.
Que quiere vos mercé?
Hoe kijkt die bullebak?
Voort laat jou handen zien; nou wakker.
Guarda, nada.
Jy bent een luye boef, na ’t an jou handen lijkt.
Kijkme an.
St. Jago!
’k Zegje, kijkt Mijn an, of ’k geefje een flonk.
Mi Spada... Hein.
Sus, sus, Kozijn, dat’s ommers geen manier, Datje iemandts knechts zo zult trakteeren; Had hyme niet ontzien, hy had al lang’t rapier Getrokken.
O, dat volk laat zich niet affronteeren.
Ja, ja; is ’t zulken vent?
waar is hy dan van daan?
Zijn Vader was een witte Moeriaan; Zijn Moeder een Turkin uit Lombardyen; Hy is gebooren in het Leeger voor Pavyen By Sofi Safi, en den Grooten Krol Mogol.
Hy was Alfaires in ’t Beleegeren van Grol, Ook heeft hy’er wel vijf en twintig op zijn deegen.
Wat drommel doet hy dan by jou?
Opdat hy, als een Turk, mijn schat bewaaren zou.
Al is hy wreedt, hy is weêr heel getrouw.
Dat ’s goedt; want ik was zeer verleegen; Hy ziet’er my zo wildt uit, en zo zwart: Maar anders lijkt hy vry al wat na Eduardt.
Na Eduardt, Kozijn, zou dat wel mooglijk weezen?
Kenje Eduardt dan ook, en komje eerst in de Stadt?
O neen, heel niet: maar ziet my dunkt onmooglijk, dat Uit heel Europa zo een kaerel is te leezen, Die hem gelyken zou.
Ja, meen jy ’t zo, ’k verstaat; Maar ’k bidje, datj’em weg gaan laat.
Heel wel; ga daadelijk wat eeten, Doch kom straks weêr.
Hier niet in huis; maar voor de deur.
Verstaat hy ’t ook?
Ja, wel te weeten.
Zo laat hem uit, en roep Maseur hier.
Hoorje niet, wat u wordt van uw Heer geheeten?
Geeraardt, Heintje, Karel in de Kist.
SPreekt Ot meê Duitsch?
Jy spraakt hem immers aan In ’t Neerduitsch.
Wel hy kan daarom geen Neerduitsch spreeken.
Hy ziet het uit mijn mondt, gelijk het is gebleeken.
Ja, komt het daar van daan?
Dat’s goedt ook, want men zou hem schrikken te verstaan.
Dat zweer ik jou.
Maar, Neef, de kostelijke waaren... ACHTSTE TOONEEL.
Geeraardt, Izabelle, Heintje, Karel in de kist.
DAar komt mijn Zuster aan.
Maseur, Dit is Neef Jasper, die jou in geen twaalef Jaaren Gezien heeft.
Heint.
Nicht, zje swie vot Serviteur.
Kozijn, ’t verheugtme, dat ik u zo wel zie vaaren.
Zijt hartlijk wellekom.
Ik dank u, Nichtje; zijt Gy al getrouwt.
Maar Neef, zy wordt gevrijdt.
Monfreer die boert.
Jy bent licht moeilijk te beleezen.
Ey, ey, zy houdt’er, of zy gek was.
Maar indien ’t Jou wil is, Neef, laat nou jou kostlijkheidt eens zien.
Ey, doe de koffer op.
Kozijn, het kan niet weezen.
Waarom, Neef?
’t Goedt is al te net gepakt, En deed ik het te haastig op, licht brakt.
Wie heeft zijn leeven hooren spreeken, Dat Diamanten konnen breeken?
O, daar zijn andre dingen by, Die teer zijn, en van meêr waerdy.
Als Diamanten?
Ik kan’tje zoo niet zeggen.
Maar hoe, of hoe omtrent?
’t Is zoo niet uit te leggen.
Wel laat het my van boven op maar zien.
Kozijn, hoe staaje?
’t is maar wollen, leer, en linnen Van buiten, maar daar binnen Daar schuilt den Aap.
Ik kan ’t niet wel bediên, Hoe ’t eigentlijk daar uit ziet; maar sommierom Sommarom, ’t is heel fraay, en kostlijk, het zal Nicht Uw Zuster wonder wel gevallen, maer ’t moet dicht Beslooten blijven, ’t is zo niet te hand’len; hierom Moet ik ’t ontpakken met gemak.
Wel, wel, terwijl ik na de Beurs ga, strak, Wanneer het maal te lijf is, Zo zulje’t beeter, en met zinnen doen, niet waar?
Ja doch, Kozijn,, was jy der maar.
Goedt, goedt, maar wijl’er doch geen beeter tijdverdrijf is, En dat’er ook niet beeter staat, Als datmen zoo van groote dingen praat, Zo zegme van wat slag zijn doch jou Diamanten?
Van Diamante slag, dat ’s aardig.
Maar, met kanten, En netto, Neef, of zijn zy bruto?
Waar voor geef Jy hier het meest.
Voor Nette.
ô Goedt, zo zijnze, Neef, Geer.
Hoe groot wel?
Als een vuist.
Wat, sellemalementen, Dat kan niet zijn: zo groot, en netto noch daar by, ’t Zal bruto weezen?
Neen, geen bruto, reevel jy?
Hoe, die van Kalikoet zijn venten Van d’andre waereldt, Neef; dat volk haar voeten staan.
Recht teegen onze voeten aan.
’k Zal u verhaalen..... Geer.
Laat ons van juweelen praaten; Jy hebt ook Paerlen, niet?
Ja doch, wat praat is dat?
Hoe zijnze, met, of zonder gaten?
In elken Paerel is niet meerder, dan een gat.
Zy zijn gegaat!
maar zijn zy grooter, als gemeine?
Als oortjes balletjes de grootste, maar de kleine Die zijn omtrent, gelijk stuitknikkers, mon Kozijn.
Kozijn, of niet; dat heeft geen schijn Van waarheidt; ’k moest het zien, of ’k zal het niet gelooven.
’t Gaat mijn geloof, en geest te boven.
Men heeft in Amsterdam zoo groote nooit gezien.
Al wat men hier niet ziet, dat kan dan niet geschiên?
Dat’s by men zjan ook raar, je zaagt nooit diergelyken, En daarom loofje’t niet; ik zaltje laaten kyken.
Wel, daar verlang ik na.
Maar ’t kan niet zijn, noch eens.
Hoe, diamanten groot, als vuisten, en dat nette?
En paerlen groot.... Hein.
Maar die zijn bruto: Geer.
St. Alette.
De paerlen bruto!
Ja, maar ’t is wat ongemeens.
Het zal wat anders zijn als paerlen.
Weet je’t beeter, Als ik?
Maar ’t kan niet zijn.
Ik weet’er Niet van, of ’t weezen kan, of niet; Maar zulje’t dan gelooven, als je’t ziet?
Niet eêr ook.
Wel, laat ons dan van wat anders spreeken.
’k Mag met dat mooglijk, en met dat niet moogelijk mijn* hoofdt niet langer breeken.
Wel, wel; maar Neef, als ikje wel bekijk, Zo dunktme, zag je heel uit andere oogen, Toen jy na Spanjen gingt voor twaalef jaar omtrent.
Hoe was ik dan?
Heel blondt van haer.
Dat’s niet geloogen.
Nu dunkt me, datje zwart, gelijk de nikker bent.
Ja, Nepos, alle dingen droogen Heel op in Kalikoet; daar brandt een heete zon.
Ik docht wel, dat het van niet anders komen kon.
Met reên, dat blijkt wel aan de Mooren.
Jy bent ook kleinder, als te vooren, By gissing wel een hallef hoofdt, of meêr.
Zo krimpt men in in Kalikoet, bezonder Wanneer men midden deur de Stadt zwiert, heen en weêr.
Is ’t mooglijk?
Hoe, dat is geen wonder.
Neem by eksempel een Oranjen Appel in Je zak, die in ’t begin Heel bloozend is, en groot, hy zal na twee drie weeken Heel klein, en bruin zijn.
Ik wil dat niet teegenspreeken.
Maar, Jasper Neef, die groote zwarte plek, Die op jou rechter wang by d’ooren Gestaan heeft, daar omtrent, jy waart’er meê geboren; Waar is die doch gebleeven.
Hein.,, Deeze gek ,, Maakt met al’t vragen mijn invensie licht te schanden.
,, Wat zeg ik best.
Ja ’k weet.
Ik heb het uit doen branden.
Uitbranden!
hoe?
ik zie’er geen Litteyken van.
,,Waar wil’t nou met mijn heen.
,, Al weer bedocht.
Ik zal ’t je toonen; Trek uit mijn wambus; het staat op mijn schouder, Neef.
Neen, Neen; wy spreeken van ’t litteyken op je koonen.
Daar staat het.
Daar.
Ja doch, zo waar ik leef.
Hoe komt het daar?
Ik zalt ’t je zeggen.
’t Gaat daar heel anders toe als hier; ’t Is daar gemeenlijk de manier, Dat daar een menschevel.....
Hoe is ’t best uit te leggen?