floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Dan hadieu mijn harts alderliebste inde Hout kamer, ich hab menichmael of de Vriagie geweest, maer nicht soo door De korf gevallen.
himp hamp de kieptang, Fiarne dotskie alla kastre amigo.
Ionker Karel komt uyt en singt.
Ich gruets euch Jonffer, oder maegt Wend uch nicht soo von hier, Vertzey ein weynich!
nich zoo eyl Ein weynich blijbt by mier.
Nein, nein, nein, nein, een eed hab ich geswooren Mijn Man geraekt in tooren Wen er zijn lieb nicht vint.
I. Karel.
Verstocktes harts erlost mijn smarts.
Die liefde is gaer blint.
Wie werden lustig sijn, Morgen im koelen wijn, Met Musik ondt met danssen, On wolt ier da nicht zijn?
Nein, nein, nein, nein, das ding acht ich nich viel, Es is ’t noor kinder-spiel, Es is ’t geyn speis voor mich.
Ach schoone goddin!
verandert die sin.
Alleyn voor hem leeb ich.
Jaarmarkt hab ich gekoft voor dier, Gordel, hantschoe, ont ringen, On wol dijn lieb ont vrindlijk harts Verwerpen zolche dingen.
Nein, nein, nein, nein, golt alle ding bekracht, Ein vrouwen hart spricht nein, Das geschenck zy nicht veracht.
Hier door ’k bevin de vrou er sin, Door ’t golt daer toe gebracht, Iet sonder gelt ein wedt ein vraeg ich dy leg veur, Oft mier gebrecht ein bedt wolt ier my weisen de deur.
Nein, nein, nein, nein, ein bedt hab icht zo sampt, Daer Kupido auf kampt, Der kamp bringt vreugden ein.
Dan dis hen ein laes ons noor gein.
De nacht valt ons te spaet.
Pekelharing komt uyt en singt.
Te haus wol ich hen ein Mijn arbeyt valt mich soer, Mijn Frou fray gekleet wil zein, Ondt ich ben maer ein boer.
En dat sol make mijn kamraet gan, Dil, dil, dil, dil, dil, On warom sol ein ander man Malen op mijnder mil.
Mijns hantwerk ich ein Milder bein, Kan malen ook geswint, Ont doe mijn mil fry dapper gein.
Als ich maer heb goed wint, Ont dat sol make mijn kamraet gan, Dil, dil, dil, dil, dil, On warom sol ein ander man Malen op mijnder mil.
Ioncker Karel neemt afscheyt van Pekelharings Vrou.
Zy singt.
Hadieu, mijn Herr voor u lieb heb dank, I. Karel.
Neemt dees ring eer ich gee.
De Vrou binnen.
Pekelh.
Ach wee!
mijn Frouw maekt my heel krank Mijn hooft dat doet my wee, Als hy het gemaekt mijn kamraet gan, Dil, dil, dil, dil, dil, Zoo het hy verdorven dan Mijn alderbeste mil.
Mijn vrint hoe geet gy hier Zoo spatsieren deser weegh?
Ach ich vrees das doe hast Gespatsiert in mijner steegh, Als doe hast gemacht mijn kamraet gan Dil dil dil dil dil, Zo habst dou verdorve dan De alderbeste mil.
Ik moet u iet verhaelen En verdrijven zoo de tzeyt Een kortswijl mier geschach.
’t wert mijn gevallen nicht Als doe hast gemacht mijn kamraet gan Dil dil dil dil dil, Dan habst du verdorreve Beyd wint ondt wasser mil.
I. Karel spreeckt.
Mijn vrijnt.
Pekelharing spreeckt.
Was vrijnt?
woe ferren ich dijn vrijnt zy Ist es meer durg mijn barmhertigheyt Dan das doe das an mier verdient hast.
Ich weis nicht das ich der herr zijn vyant zy, Dan ich wol eich eines potsierelijgen ont Cortswijliger histori verhaelen von einer Jonferlijn der anders nicht had gesaegt als Nein, nein.
Hat zy anders nicht gesaegt?
Gein einiges woort meer.
Alias mijn eigen vleijs ont bloet.
Dan kom wier mosten meer Companjons Zoeken om onse erklaring te doen, dan het Heeft voorwaer eijn goeden begin.
Wo dat het dan geen quaden uytgang en heeft.
Vrou komt uyt en singt.
Mijn man ’t is wonder blijft zeer lang, Daer moet yet zijn, mier is zoo bang, Wen er mich bezaelt met solcher mas Wie ich hab gedaen hoe fijn weer das.
Ich waer te vreed’ by mijner try Ont sage d’een voor d’ander fry.
Dan oft geschiet das onrecht baldt Das werd met onrecht weer bezhalt.
Zy gaet aen de hoek van het Toneel staen, onder dies komtPekelharing en Ionker Karel uyt.
Was dousent slaprementen wier gaen Hoerhuys in hoerhuys uyt ont kunnen Geleichewol keijn kompangie vinden.
Zie daer is eijn kavaljer der wol Ich an rede das er by ons in treden sol, De Herr vertsey mir er geliebe eijn Kurtser tzeyt sich by ons auf te halten, wier Haben eyn potsirelijge sache zu erhaelen* Van eynder Jonfer der anders nicht en rede Als nein nein.
Jan van Barbary.
Das selbige ist mier auf desen dach auch wedervaren.
Zie daer komt mijn oulde schoelmeyster Domine Johannis, hier ist eijn trits Van boeven voorhanden.
Domine Johannis Is klaveren boef, er is gaer im swarts.
D. Iohannus.
Ach mich!
ey mich!
das die uber de masse Scheenes Jonferlijn met yren swarts Brun ogelijn der anders nicht ont saegt Als nein nein, der had mier de Milankoly Veroersachet.
Voorwaer ick geloof dat mijn vrou een Open Akademie heeft gehouden, daer in Deese studenten hare lexionen haben gehaelt.
Ha Domine Johannus incibus.
Ha Pekelharing ibus wie steits?
’t Simmeliger masse, ’t simmeliger masse.
Das ist hubs.
Domine Johannus der olde schoelvers Der doe mie gelerrent habt is mier noch Nicht vergessen.
Hoe was das?
Das was alsoo: Sillis licicte, Lik toe mich im Aers, qui tibi?
Nein nein alsoo nicht, dan ich wol dich Beweisen, das Sillis licicte, Lik toe mich im Aers qui tibi, Viel besser ist, dan es velt besser op de tong.
Soo holt dan smoel toe Domine Johannis, Noe sunt wier starck genoeg Mach noer ein anvang.
Wol an jer Herren, sol ich es historiael Anfangen oder in Musikael?
Nein nein las ons de welklinkende Orgelpijpen von eyer nachtigalische stim hooren.
Wol aen dan luyster zoe.
Singt.
Ich sprach zie an om hare lieb Nein nein sprak zy.
Pekelharing singt.
O deuglijcx weib.
Ich vraegd, of zy wol gaen ’t som wijn Nein nein sprak zy.
o dat was fijn.
Wan ich dich mit gewalt trek hen ein Solt ier dan gram zijn, zy sprak nein, Soo ick hier bleib werd euch zu wider Nein nein sprak zy, en met lag ick nider.
Pekel spreekt.
Hoe lach jy nider.
Och we das ist mein vrou!
Tot een koekoek ben ik geworden Dat alle eewen duuren doet In hoeren stank en orden O fy zy an, hen aus.
Vrou ter sijde singht.
Hen aus met dy, fy fy.
Allegaer singen zy.
O fy zy an hen aus, en daer de sulke zy.
Hoe ist Domine Johannus Scheerje de gek met ons?
Nein nein dat sint de keldre toeren Om den ackoort te holden.
Doe Jy die kelder doeren toe, en singht recht uyt.
Het is ein rechte duivel.
En hoe de vyant mijn plaegt Zy roept zy tiert zy schelt zy baert Van smorgens bis den naegt, O fy zy an, hen aus.
Alle singe.
O fy zy an, hen aus, en daer de sulche zy.
* Pekel.
Als zy int bedde lecht Rompomp gaet haer geschuts De duivel hael de lont en stok Zoo raest et aen er bucx O fy zy an, hen aus.
Hen aus met dy fy fy.
O fy zy an, hen aus, ondt daer de sulche zy.
Als zy maer nedder bukt Et was te heeven op Zoo ras met grossen ongestaum Haer hinder slot barst op O fy zy an, hen aus.
Wanneer zy worsten maekt Haer neus die druypter in.
En vrag ik waerom zy dat doet Zy, zeyt het wert fijn din.
O fy zy an, hen aus!
O fy zy an, henaus, en daer de sulche zy.
De Vrou geeft Pekelharing en Domine Iohannis elk een klap.
D. Iohannus sprekt.
O pekelharing, o, daer het sy mijn beste wijn Tant aus geslagen.
spreeckt.
Ja wel Domine Johannus zo moetje jou Voortaen met bier behelpen.
Waerom loopt gy alsoo.
Lief vrou ich mein jou niet.
O wilt doe dat verlochenen, Doe loose valsche dieb, O fy dy an, hen aus.
*                         Hen aus met dy, fy fy.
O fy dy an, hen aus, en daer de sulche zy.
Beweist mie nor der man Der sulks beweisen kan, Sou sol er alsoo balt, Ein neu liet vangen an, O fy dy an, hen aus.
Ziet, daer staet er Ich bid mijn Herr, Dijn anvang maekt ein endt.
J. Karel.
Noe ich gemant met mijn verstant Te slechten dees behendt.
O fy dich an hen aus.
O fy dich an, hen aus, en daer de sulche zy.
I. Karel spreekt.
Nu wier waeren zoo weit tot aen het niderleggen.
Ja, das niderleggen das maelt mier im kop.
I. Karel singt.
Soo balt ich nider lach Begost bald mijne vreugdt, Ach wee!
ach wee!
my ich erwacht.
Wat ontwachte je.
Ja ich lag in een droom.
Mijn lust verkeert in leet.
O fy dich an, hen aus.
Hen aus met my, fy fy.
O fy dy an hen aus, on daer de sulche zy.
Was dieses nur ein droom.
Niet anders gelaubt my noer.
Soo bist du ein verlochner dieb.
Lief vrou dou bist geen Hoer etc.
O fy dy an, hen aus ond daer de sulche zy.
Zijt maer zu vried euch nicht bedriebt Alle yver ich verlas.
’k Sweer op mijn knie ’k salt niet meer doen.
Soo sterft all onser has.
O fy de Jalouzy verhaeste Jalouzy Het macht maer quaet ein man Dille dan Vnd werkt viel schelmery.
En die de Jalouzy Op ’t yvrigst niet vervloekt Die wens ik een paer hoornen Op de kop te zijn gedoekt.
O fy de Jalouzy Verhaeste Jalouzy Het macht maer quaet ein man Dille dan Vnd werkt viel schelmery.
Dan ich hoff even wel ik niemant hier en vint Hebt gy u vrouwen hartlijk lief Al evenwel weest niet blint.
O fy de Jalouzy, verhaeste Jalouzy, Het macht maer quaet ein man Dille dan Vnd werkt viel schelmery.
BEDROGEN LICHTMIS, gerijmt door J.
DE MOL.
Op de reegel: Een snoepende kat Wort eens gevat.
t' AMSTERDAM, By Jacob Lescailje, Boeckverkooper op de Middeldam, naest de Vismarckt, 1671.
Aen de aenschouwende Jeught.
KOmt hier, ô wulpse Ieucht!
die met uw dartle sinnen Niet anders wickt en weegt, als eygen schaed' en leet, Tot siel- en lijfs verderf; al uw vernuft besteet, En uwe herssens scherpt tot 't ongeoorlooft minnen: Die voor den goeden raedt van ouders ende magen Het oor geslooten hout; en luystert na die geen Die 't selfde padt inslaen dat gy sijt ingetreên: Die uw vernoegen schept in vreught, bevrucht met plagen: Die echte trouw veracht, en 't weesen weet te maecken, Of ongeveynsde min alleen 't gemoedt besat, Tot dat men door gesweer krijgt 't geen men gaeren hadt, En dan meyneedigh weêr sich selven soeckt te slaecken Van d'eer stgeswooren eedt; om weêr op nieuw te hangen Een Godtverdrietendt net, voor die onnoosel sijn, Waer door m' 'er kuysheyt mogt, door een vervloeckte schijn Van snoô geveynsde min, verradelijcken vangen: Die Hylas sijt gelijck, en 't oogh gestaêgh laet weyen Op elck die u ontmoet, die dan een geyle schicht Al brandendt krijgt na 't hart, uyt 't onbesaedt gesicht: Die d'alderlaetst gesien het eerste wil verleyen: Doorleest dees' blaed'ren maer, gewis ghy sult bespeuren, Dat hem de straffe volgt die trouwelooslijck sweert, Tot boeting van sijn lust, 't geen 't herte niet begeert: Beklaeght hy 't niet in tijts, hy sal't daer na betreuren.
Speelende persoonen.
Grietje, een dienstmeyt.
Leander, Bedrogen Lichtmis.
Anne Pieters, de moeder van Leander.
Pleuntje Jans, een oude vrouw.
Machtelt, een onteerde dochter.
Diewer, een Snol.
Beatrix, een Waerdin.
Hans,} twee diefleyers.
Iurien,} twee diefleyers.
Ioost, de knecht.
Iochgom, de kruyer.
Bedrogen lichtmis.
Eerste uytkomst.
Grietje.
LEander, hout je rust, en wilt men niet meer quellen, Ick en sel 't niet doen, swijgh stil.
waer toe dit lellen Gestadigh aen men oor?
ick bidt je laet mijn gaen, Ick moet mijn werck doen, 't sal dadelijck negen slaen.
De dach is soo na om, ick moet de kas noch vrijven, En logen 't tinnewerck.
gaet by de lichte wijven, Steeck 'et gelt in je sack, loop na de Venusbuert, 't Geen ghy hier soeckt, wort daer voor minder gelt verhuert.
Leand.
Soo een roodermont als ghy, salick daer niet vinden.
Neen Grietje moet het sijn, die kan de bandt ontbinden.
Komt brave meyt, ey ontbindt men van de minnebandt, Eer dat dees jonge borst om uwent wil verbrandt.
Ey blust doch dit krachtigh vier, 't sal u niet berouwen, Dat sweer ick u, daer is mijn handt, ick sal u trouwen, Indien je wort bevrucht.
Of schoppen met de voet.
Mijn eer en geef ick niet om al het werelts goet.
Om mijn te trouwen, dat behoef je niet te sweeren; Ick acht geen minnaers eedt, die lichter dan de veeren Heen vliegt; gelijck men daagelijcks gebeuren siet Dat een onnoosle meyt daer door raeckt in 't verdriet.
Leander swijgh vry stil, 't en kan doch niet geschieden, Al woud ghy mijn trouwen, jou moeder sou 't verbieden.
Want ghy bent rijck van goet, en ick een slechte meyt, Oock heb ick mijne trouw een aêr al toe geseyt.
En raeckte ick met kindt, dan sou se 't niet gedogen: Lieve knecht, wie had ick dan als mijn selver bedrogen?
Leander, segh een reys, wat raedt ging mijn dan aen, Dan most ick met het kindt langs d'huysen bidden gaen.
Ick sal u met het kindt dan rijck'lijck onderhouwen.
Die gront is al te swack, men kan daer niet op bouwen.
Leander, soo doende raeckt mijn werck niet gedaen.
Stracks komt jou moeder t'huys, ick moet aen 't logen gaen, Leander laet men los.
Neen Grietje, 't moet nu wesen.
Hou handen van de banck.
Iy kunt mijn smert genesen.
Dat gat en boor je niet.
Kom Grietje, maer een soen.
Dat kan nou niet geschiên.
ick heb wat aêrs te doen.
Daer bruyt se heen, al meê een van de hellevegen.
Dat is niemendal, ick hoop se noch te bewegen, Gelijck als schoone Catrijn in de nieuwe bleeck, Die was als stael soo hart, maer wiert daer na soo weeck Door het stomme gelt.
Het is qualijck te laeten Het geen men gaeren doet; 'k sel Griet oock wel bepraeten, Het kost wat 'et kost: 'k heb soo menich brave meyt, Die 'k hier niet wil noemen, nae mijn sin geleyt, Dat door hulp en kracht van de eêle goude regen.
Al bin se wat weyg'righ men kans' 'er door bewegen.
Wat doet niet dat roode gout, 't welck van selfs is stom?
Sijn mogentheyt buygt 't recht als hoepelen soo krom.
Grietje met een hallefvat, en daer na met eenigh tinne-goet om te loogen, uyt.
DE meysjens huyden daeghs meugen haer wel wat mijden; Want een die moy is heeft al veel aenstoots te lijden.
Neen, Leander fluyt mijn soo licht niet in sijn strick.
Zijn gelt en eeden acht ick niet, ick min Hendrick.
Grietje gaet aen 't loogen, al singende.
Stemme: Cupido onlangs geleên, &c. CVpido ghy blinde kint, Ghy maeckt 'er veel ontsint Als de min neemt begin in de harten Dan soete smart begint: 't Geen ons niet is gewoon Dat komt van u ten toon, En ghy schiet soet verdriet, soete smarten; Ghy machtigh van de Goôn.
Ghy maeckt het domme vee Tot minnen haest gereê, Dat sy heet, gau gereet sijn te springen; 't Sy groot of kleyne meê.
De vogels in het wout, Die ghy niet stille hout.
Op een dack of een tack, daer sy singen, Als Liefd' in haer lust brout, &c. Leander uyt, vat Grietje, van achteren komende, by haer borsten.
WEl Heer is dat verschricken, je hoor je te schamen Leander, dat sijn stucken die jou niet betamen.
Wat beelje jou in, 't is slimmer of 'k een hoer waer.
Nou Grietje weest te vreên, de saeck lijdt geen gevaer.
Ie sult doch nimmermeer u wil van mijn verkrijgen, Verstae je 't wel Sunjeur?
dies wilt 'er vry van swijgen.
Soo bidt ick, Grietje, dan ten minsten om een soen, Grietje.
De gallich om je hals, dat sel het jouw wel doen.
Ey laet mijn mont maer eens u roode lipjens drucken.
Kom laet mijn sieltje doch een beetje vreughde plucken.
Sie daer is gout op gout, ey blust mijn minnevier Dat als een Etna brandt.
Wel hey, hoe is het hier Met dese kapstock?
loop by Melis in de boonen.
Hou banden van de banck, of ick selje soo kroonen Met dese tinne schotel, dat 'et jou smarten sal.
Ick selje niet ontsien, is 'et hier al van 't mal; Laet ick mijn huyswerck doen, gaet heen, loop na je snollen.
Mijn dunckt dat het jou schort daer se de ossen bollen.
Leander gaet van hier, daer komt je moeder aen.
Anne Pieters.
Pleuntje Ians.
WEl Grietje, hebje dat tinwerck noch niet gedaen?
Ia vrouw.
Krijg een stoel of twee.
nou Pleuntje, ga sitten.
Wat gelief je vrouw?
Ie selt morgen witten; De mueren sien der uyt als een taen van de roock, Grietje.
't Is goet vrouw.
Grietje met haer schuergoet binnen.
Pleuntje.
Ia soo varen wy tot onsent oock.
Het roockt 'er soo in huys, men kan der niet in dueren.
'k Heb al lang gedreyght om een ander huys te hueren, Maer 'k ontsie de rusi van 't vervaaren.
't Is soo.
Het verhuysen, segt men, kost een hoopen bedtstroo.
Geef je veel van huer?
Ia, ontrent hondert kroonen.
Wel moet je seecker, Pleuntje Ians, soo veel verwoonen?
't Is een moye stuyver, hebj' 'er wat gemack in?
Ia, 't kan wel sloeren, 't is redelijck nae mijn sin: Een vliering, een kleersolder met een kelderkoocken, Daer wy 's winters om de kouw gemeen'lijck in stoocken, Een hangkamer, dan heeft 'er mijn swager een kantoor Boven het voorhuys, daer hy schrijft.
Nae dat ick hoor Kan 'et heel wel gaen.
't Best souw ick wel vergeeten.
Achter 't huys is noch een tuyntje, en twee secreeten, Een pomp, een groote regenback met een bleeckvelt.
Wel moêr, je hebt al een groot gerijf voor je gelt.
't Is waer Anne Pierers, wou 'et 'er soo niet roocken.
Ia kijnt het kan hier oock somtijts wel wacker smoocken.
Wat sel men doen, daer is wel soo veel moeyten gedaen Om dat te verdrijven, maer 't heeft noyt willen gaen.
Daer is de roockmaecker, die 't roocken weet te stelpen, En daer vermaert voor is, heeft 'et niet kennen helpen: En soo verquist ick vast een heele handt vol gelt.
't Is verdrietigh woonen daer de roock een mens soo quelt.
Och Pleuntje Ians, een mens moet soo veel verdriets verdraegen.
Wy sijn 't alleenigh niet die over 't roocken klaegen.
Een goet huys te treffen, 't is een geluck die 't raeckt.
De huy sen slachten ons, wy sijn oock niet volmaeckt.
Ick kan 't niet vergeeten, daer je me flus van seyden, Dat Neeltje Wouters heur soo heeft laeten verleyden.
Dat speck heefts' al wegh.
Seecker was hy soo een vent?
Och Anne Pieters, wie is 't die 't harte kent.
't Is huyden daeghs een tijt dat men wel uyt zijn oogen Sien magh: och wat wort 'er meenigh dochter bedroogen.
Niet waer Pleuntje lans, wat is het een boose tijt Wat geschiet 'er in dese stadt al godd'loosheyt.
Wat moetwil siet men huyden daegs van de kinders gebeuren, daer d'ouders om gaen treuren.
Dat is waer moêr, wat lijd ick oock al een hartseer Van mijn eenighste seun; och och dat hem de Heer Wou haalen, hoe blijde en danckbaer sou ick wesen.
Hoe praat je dus?
hy plecht soo niet te sijn voor desen.
Hoe is hy soo vervallen?
Dat en weet ick niet Lieve Pleuntje Ians, hy doet my sulcken verdriet.
Ick kan 't niet seggen kijnt, wat dat ick al moet lyen Van die guyt.
Nou moêr weest te vreên, waer toe dit schreyen?
Het sel wel beteren, schept maer een goede moedt.
Hy die het al regeert, en wijsselijck behoedt, Die sel u seun noch wel op rechte wegen helpen.
Hoe sou 'k my verblijden.
Wil slechts je droef heyt stelpen.
Hoor moêr, je moet de knecht met soetheyt ondergaen.
Het helpt niet een beet, dat heb ick al gedaen.
Waerde Pleuntje daer is geen zy aen hem te spinnen.
Waer is hy, roept hem eens, misschien sel ick wat winnen.
Daer komt hy juyst aen.
Leander uyt.
Griet, waer ben je meyt?
Alhier.
Wat gelief je Sunjeur?
Tap eens een glas met bier.
Griet binnen, weêr uyt met een glas bier.
Hoe siet hy soo stuers?
Lang hier, dat sel men verquicken.
Dat 's waer vaêr, je mocht oock aêrs in je brandt versticken.
Grietje binnen.
Wel Leander, je wort al moy out, wil je noch niet aen de meyt?
Holla besje, dat bruyen most of, wegh met die vuyligheyt.
Neen bylô geen block aen 't been, die plaegen most ick schouwen.
Ia voor een nachje of twee wou ick wel eens trouwen; Maar niet voor eeuwighlijck geef ick my tot dat werck.
O neen, 't maeckt te vasten bandt het trouwen in de kerck.
Ick bid je bestemoêr, ey praetmen van geen paeren.
Wil je jou dan nimmermeer stellen tot bedaeren?
Ie bent rechtevoort een knecht in 't beste van je tijt, Schaem je Leander, dat je die soo godddeloos verslijt.
Hoor vaêr, dat je trouwde het sou sulcken vreught sijn Voor je ouwe moeder.
Voor mijn een groote pijn.
Daer is geen plaaghelijcker ding als een vrouw te trouwen, En daer sijn leeven lang meê huys te moeten houwen.
Dat is maer malle praet; je weet niet waer 't je schort.
Lieve vaêr, je doet jou selver een hoope te kort, Dat je jou beste tijdt besteet by vuyle hoeren, Die anders niet soecken als den mensch te vervoeren Tot alle boosheyt; gelijck men dagelijcks siet.
Hoe meenigh siel brengen die snollen in 't verdriet.
't Sou goet sijn dat je het klappeyjen wat wou staecken.
Het is geen kunst, een ander mensch sijn doen te laecken.
Wat is 'er leelijcker, als dat men sijn neus steeckt In een aêr mans keucken, en daer het sijn of spreeckt?
Wat bruytmen jouw ouwe quee.
waer mach je jouw meê moeyjen.
Het waer veel beter dat je jou nae huys ging spoeyjen, En nam het daer waer.
Welhoe is 'et hiet met jou, Vuylick is dat spreecken, tegens een ouwe Vrouw, Iou echte vagebont, je hoorje wat te schamen, Fy sulcke reden van jou niet en betamen, Iou eereloose guyt, wat doeje mijn verdriet aen.
Nou Moêr, ontstelje soo niet, laet je schreye staen.
Och Pleuntje!
wat beleesick droevige dagen.
Wel Moeder wat doen ick?
Anne Fielt, durfje dat noch vragen, Iou guyt, jou deugniet, schelm; die al mijn vlees, en bloet Soo goddeloos verslempt, en reuckeloos verdoet.
Ick sit hier in de sorgh, ick moet met open ooren, 't Gemaen van hoer, en waert, met groote droefheyt hooren, Ghy moorder van mijn siel, hoerjager, hangebast, Ghy helpt mijn goet op, en doet mijn overlast, Neen dit moet een mael af, ick kan 't niet meer verdraegen, Iou temteerder, ick sel, en moet 'er overklagen, Iou Maeghdeschender, die soo Schelms hebt verleyt, Machtelt die eerlijcke Meyt, Met beloften, en eeden, dat je se soudt trouwen, Soo veer ghy 't niet en doet, ick sweer het sal u rouwen.
Maer Leander, hoe maeckje 't jou Moeder soo moê.
Daer speelt de duycker mee, hou jy jouw backhuys toe.
Voor jou niet Vaer, wat mienje, ick wil en sel spreecken.
Datje mijn Seun waert, in 't Rasp-huys liet ick je steecken.
Of geboeyt smijten op 't Schip, dat om Peper vaert, Alwaerje noch soo hart, en eens soo boos van aert, Och mijn Vaer, ick souje soo sachjens leere singen, Wel wat mienje vriendt, sou men jou niet kennen dwingen?
Ie bint als een luys, op een teerige huyt, soo gauw.
'k Slaeje stracx met men muyl, jou Backhuys blont, en blaeuw.
Ey Pleuntje Jans, wilje om die guyt niet versteuren.
Wel hey, wat selmen noch van 't ouwe wijf gebeuren, Laetse maer betien.
Nou moêr, wil na binnen gaen.
Komt kijnt ontstelje soo niet, laet die fielt maer staen.
Ga heen kameels rugh, sietse eens heur gat uyt steecken.
Hoe sochtseme dat eeuwich trouwen aen te preeken, Houmen die Duyvel uyt 'et huys, neen, soo geck niet, Dat ick men al willens sou steecken in 't verdriet, 'K sie 't wel aen mijn mackers, hoe dat z' 'er om gaen treuren.
Och seggense!
mocht ons weêr de vryheyt gebeuren, Van die heylig', heylige, Vryerlijcke staet; Maar als 't Block is aen 't been, dan is berouw te laet.
Het bang sien gelt 'er niet, Och!
daer helpt geen klagen, 'k Wil 't Rasphuys' juck eer, als vrouwen woorden verdraagen, Men het niet te sorgen voor Vrouw, en Kint, voor pappot, Voor wiegh, en luyer-mant.
Leander is niet sot, souw hy jong en fris van leden, Sich laeden met die sorgh, en dagelijcks de reden Aen horen van een Wijf, en dat uyt groenigheyt, Neen, 'k blus die met meer lust aen onse Buermans meyt.
Pleuntje Ians, Anne Pieters.
Pleun.
DOet soo moêr.
Ick stelt ten eersten in 't werck stellen, En 'k bedanckje voor die goede raat: Want sijn quellen Kan ick nier langer verdragen, hy moet nou wegh Met dese schepen.
De saeck eyst een goedt belegh, Dat kan wel gaen kint, soo een helen dagh te praeten; Komt my oock eens besoecken, je moet 'et niet laeten, Hoorje wel Anne Pieters.
Lieve Pleuntje, ach!
Ie weet wel hoe qualijck dat ick uyt het huys mach, Als mijn Seun wegh is, sal 'k je eens komen besoecken.
Doet soo, weest dan met een mijn gast op pannekoecken.
'k Heb sulcken schoonen meel, 't is als een neut soo soet, En soo blanck als een hagel.
Wel dat is seer goet, 'k Selje dan by komen.
Ie moet het niet vergeeten.
Neen Pleuntje, 'k heb al langh gedrieght om se eens t' eeten.
Ick selje dan verwachten.
Doet soo.
Goeden dach Anne Pieters.
Iou oock moêr, gaet doch met verdragh.
Machtelt met haer kint op d'arm, en Leander.
LEander denck de trouw, die ghy my hebt geswooren, Daer ghy my alle daagh meê lelden aen mijn ooren.
En hebje niet dit Schrift geteyckent met u handt?
Ick bidje lieve vrient, ey laet my in geen schandt.
Leander wilje woort, en u beloften houwen, En laet ick sijn u Vrouw, en wilme daer voor trouwen.
Gedenck de soetigheyt van 't smaeckelijck geslaep, Waer van gekomen is dit kleene lieve Schaap, U eygen vlees, en bloet, hoe kont ghy dat verlaeten, Hoe kan het vanje hert, de Moeder dus te haaten, Ey!
siet dit lieve kindt, hoe dat het op je kijckt, En hoe 't jou trony selfs in alles wel gelijckt, Kom slaet, dat bid ick u, komt slaat doch eens je oogen, Op dit u eygen kindt, en my: wilt niet gedoogen, Dat ick met dese vrucht een spot der werelt sy; Ick bid, Leander ach!
Laet my niet inde ly.
Ick segh Machtelt swijgh stil, ick selje doch niet trouwen.
Ga heen, geef mijn het kindt, ick sal het onderhouwen.
Treckt weer na Rotterdam, ick sal u eer voldoen, Dat ghy u selven daer meê rijckelijck kunt voên.