floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Dees Indiaansche vrou, en Indiaansche vaâr, En lieten niet een pluym my van haar schatten naar, ’t Welk de gemeente van Almodobar zo stoorden, Dat ik om deze zaak al dikwijls scheltreên hoorden, Hierom ben ik van daar vertrokken in der yl, En heb in Orgas mijn gestelt tot Orgas stijl, Daar ik ook een gevolg naar mijn waardy wil maken.
Heer Schout, zoekt my een hoop van dienaers, die hun zaken Verstaan, die edel, stil, en niet veel sprekent zijn.
Ik heb ’er vier gereedt.
’t Getal is noch te kleyn.
Fouk.
’t Is groot genoech voor ons.
’k Behoef veel meer lakeyen, En zeven Pagiens, die te voet, die om te ryen.
’k Zal s’u bestellen.
Maar hoe heet gy?
Waarde Zon, Ik heet Alonso, Gil, Blas, Pedro de Ramon.
Al namen van den Doop?
Bedenkt dit nader, Men zou wel menen dat gy meer hadt als een vader.
’t Is zo.
maar zal ik doen uw knechten komen?
Dien Schout, ô Foukaraal!
komt my zeer wel te sta.
Ik breng u hier de bloem van het gewest.
Hun namen Dien ik te weten, om een glos daar op te ramen.
Pascaal Sapatero Don Roc Surdicaci uyt.
De vier knechten, waar van de twee qualijk gekleet zijn, zullen alle gelijk in eenen toon hunnen naam zeggen: Toribio Poncil.
Pascaal Sapatero.
Don Roc Surdicacie.
Hoe schreeuwt gy zo al t’zaam?
dat zeggen heeft geen klem.
Spreekt een voor een, en zijt gematigt in de stem.
Zegt gy eerst uwen naam, het huys zou daar van davren.
Torib.
U lant?
Mijn landt, Kalabren.
Miszegent lant.
en gy?
Lor.
Is Portugal.
Van wat plaats?
Van Miros.
Pascael Zapatero.
Van waar?
Van Allobrogen.
Gy spraakt eerst ongevraagt, u zeggen is half logen.
De plaats van uw geboort’ welk is die?
Annecy.
Een plaats die ’k haat.
Don Roc Surdicaci.
Zijt gy dan een Biscaïn?
Neen, Heer, ’k ben uyt Galissen.
Uw ogen die staan slim.
Dat quaamt gy wel te gissen.
Toribio Poncil heet als een Apostaat, Keer dan Poncil in Pont, om mijn Matordomaat Te krijgen tot uw ampt; doch eer gy voort gaat treden, Voeg Don noch by de naam van Pont, en dat om reden.
Lorente Riberos zal heeten Ribera.
Pascal Zapatero, Don Pascal Zapata.
dat zijn namen om ten eynd vermaart te worden, En om zich in den riem des Edeldoms te gorden.
Voort den Gallicïer Don Roc Surdicacie, Behou zijn naam, want ik wat groots daar inne zie.
Zoudt gy wel dienen tot het ampt mijns Sekretaris?
Dat moet ik zijn, mijn Heer, wilt gy dat alles klaar is.
Ik schrab de baart, ik wit, ik naay, ik laat het bloet, Ik swart het hair, ik scheer ’t, ik maak het quaatste goet, Ik parfumeer heel wel, ik ken de medecijnen, ’k Versta my op het recht, op keuken, ziekt’, en pijnen: Ik handel het rapier, en gantsch ’t Herauten werk, ’k Ben een goet Hovenier, en tot de jacht heel sterk, ’k Schrijf Gottis, Frans, en Spaans, en Duits, en andre talen, Ik rijm en ben Poët, ’k ben vol zinrijke stralen, Ik maak Rondelen en Klinkdichten zoet van aart, In ’t eynd, ik ben een geest de werelt door vermaart.
Ziet of ik niet en mach met eer voor u verschijnen?
Iaph.
Met dubble eer; ’k zou licht al d’andre weêr verklijnen, Want ’k heb genoeg aan hem, en mijnen Foukaraal.
Maar ik en dien niet als met mijnen vrint Paskaal.
Heer Schout, stelt hun te boek.
waarom draagt gy dien tabbaart?
Zijt gy in Sakris, dat ’s Antiprophaan?
zeg babbaart?
Zijt gy een Medicijn, of eenen Advocaat?
Neen Heer, maar ’k ben verzien van een Kanonikaat.
Ik zal te Room wel door byzond’re gunst bekomen Verlof, om anders u te kleden doen, en tomen    Al d’opspraak; want mijn neef, den Paus, noyt af en sloeg Mijn voorstel, laat dan vry den langen rok.
’k Vernoeg Mijn Heer.
Zurdicaci, terwijl gy nu zijt Secretaris, Is het zeer nodig dat den titel Don van daar is, En neem hem dan niet aan.
Zurdicacî.
Pascaal Zapata zy mijn Controleur.
Dat ’s eer.
En gy Zurdicaci zult mijne Pagiens kiezen.
Gy eert my al te veel.
Doch en verkies geen viezen, Noch schurfde, zoo als deez’.
Dien schelmzen Foukaraal Heeft altijt op de tong dat schelden, en ’t gesmaal.
’k Heb zedert eenen dag het hooft vol muysenesten, En ga tot mijn vermaak wat wand’len langs de vesten En rondom dit gehucht.
dat ik hier word verwacht.
Kom Foukaraal.
Japhet en Foukaraal binnen.
’t Is daar dan toe gebracht Dat wy te rolle staan by Don Japhet als knechten, Of wilt ghy ’t beter, dat wij ’t wijs zijn gaan bevechten: Mevrou u moeder.... Alfons.
Ey en rep daer van niet meer, Want nu ik ’t lijden moet, gy klapt my wat te zeer.
Gaat weder na Madrid, of laat my hier betijen, En zijt gezint u tong ten eynde te besnijen.
Maar ’k werd het beelt gewaar dat mijn getroffen heeft, Saegt gy oyt schoonder licht als in dat voorhooft sweeft; En waart dat ik u zeyd dat eenig God van boven Had woning in dat lijf, zoud gy het ook gelooven?
Och neen ik Heer, maar ’k bid gaan wy doch wat van hier, Want zoo gy haar maar ziet zijt gy geheel in ’t vier.
Leonoor, Marine.
’k En ken ’t niet lochenen, ik min hem.
Wel moet varen U liefd’, zoo hy u liefd’.
Wil ik ’t hem gaen verklaren?
Ik ben alreê gereet.
Gy weet het noch niet al.
Zou deze schoone liefd’ wel zijn vermengt met gal?
Neen dat geloof ik niet.
hy smeekt u met gebeden, En klaagt gedurigh van u wreetheyt tegens reden.
Waarom doch zoo beducht, heeft yemant anders van Dit dorp u lief ontrooft?
zegt my de reden dan; Gy zijt heel schoon en rijk, en waardigh te beminnen, Gy moogt vry hoopen eens te werden borgerinne, Was hy slechs eenen Heer, zoo wel als een Student.
Of hy zoo gy hem ziet voor edel wiert bekent?
Zoo hy het zey ’k en sou het nimmermeer geloven, Een vremdeling kan ligt een* slegte Maegt verdooven.
U twijfeling zal haest vervliegen zoo ’k vertel De middel waar door ik zijn afkomst ken, en wel, Denkt gy noch op dien dag, toen van de naeste vlecken Het vollek t’Orgas quam beevaerden?
dat de hekken Toen ook ontslooten wierd’ voor een paer Hoofs gespan, ’t Geen onder ’t Boeren volk sig menglen quam, waar van Den eenen was heel jong en wel gestelt van leeden?
’t Heugt my zeer wel, ook had hy op de borst gesneeden Een kruys van roode stof, dat meer is, hy versogt U tweemael tot een dans, terwijl den andre dogt My te behaegen door een hoofsche praet, welk praeten Ramerus zoon, die u lang vryden, scheen te haeten, En tot jaloersheyt brogt; waarom herhaelt gy dit?
Terwijl het my noch niet voor ogen stelt u wit?
En vat gy ’t stuk noch niet, Marine, hebt gy oogen?
Ik heb ’er, maar ik kan niet toovren.
Dat vermoogen En heb ik mee niet, doch dit sie ik evenwel Dat desen die gy ziet in een scholiers gestel En die my trof door zijn beleeftheyt en goe seeden Dien schoonen Hoofling is die sig aldus verkleeden.
Van d’eerste dag dat hy in Orgas quam getreen Wiert ik de saek gewaar, hoe wel het anders scheen.
Maar op dit stuk alleen kom ik niet vast te bouwen De gantsche sekerheyt, ik mach veel meer betrouwen Den brief die voor mijn oog hem flus ontvallen is, Daar ik het gans bescheyt uyt gis.
’t Zy dat hy ’t niet en weet gelijk het kan geschieden, ’t Zy hy hier door sig wil ontdekken aan de lieden, Ik heb de stukken op geraept en t’saem gevoegt, En heb zoo zeer ik kon door ’t leesen mijn vernoegt, Niet dat ik zoo ben met nieusgierigheyt beseeten, Maar ’k heb hem lief Marin’, en trachte maar te weten Wie dat ik liefde draag; doch mijn nieusgierigheyt Heeft my, helaas!
te veel ontdekt en voorgeleyt, Ik zie dat vogelen met diergelijke veeren Geen vogels zijn van ’t dorp, al zie ik het niet geeren.
Ik zie, ach!
dat hy Don Alfons Euriques heet, Ik zie Marine noch al merk’lijker bescheet, Dat hy heel rijkelijk gaat trouwen te Sevilie, Daar hem een wederpaar verwacht van zijn Familie.
Het is zijn moeder die hem schrijft, en haar beklaagt, Dat hy in wederschrift geen meerder zorg en draagt, Dat zy geen brieven heeft zint zijn vertrek gekregen, En dat zy t’zedert heeft in pijn en angst gelegen; Denk, nu gy dit aanhoort, hoe dat ik ben gestelt, Ik zoek mijn liefde vast te dempen met gewelt; Doch hoe ik haar meer zoek uyt mijne ziel te jagen, Hoe dat zy vaster haar houdt om mijn hart geslagen, Mijn reden evenwel zal houden d’overhandt.
Hoe zou een Edelman, een hups en rustig quant, Op mijn verslingert zijn om wettelijk te trouwen?
Ik min hem, maar niet zoo om quaat daar door te brouwen, En schoon ik ben heel zwak in ’t matigen mijns min, ’k Wil anders zijn in ’t geen mijn eer betreft hier in.
’t Is waar, ik grouwel voor de liefd’ van buyten-lieden, En ik ben onbewust waar door dit mag geschieden.
Gy loopt gevaar van lang te zijn in Maagdenstaat.
Wat let dat, nademaal my ’t lantvolk tegengaat.
Wat mag Ramirus zoon gaan hoopen doch voor vruchten?
De doot.
En den Student?
Mag wenen ende zuchten, Ik moet, zo wel als hy, in leet zijn van mijn zy.
Zo hy u quam oprecht te minnen, zeg, zoudt gy Niet eens veranderen, en rechte lusten smaken?
Marine, en spreek niet van onmogelijke zaken.
terwijl hy u bemint; ey hoopt Doch alles van een man die zich om u zo noopt.
meent gy dat hy zal gaan na Sivilien trouwen, En doen een daat de welk hem eeuwig zou berouwen?
maar evenwel sta ik al vast en peis Dat gy wel vreemt bemindt, hy is gantsch vuur, gy ys, Gy toont hem, schoon gy hem heel lief hebt, norsche zeden, Dat ’s wel den weg om in den Echtenstaat te treden?
O hadt mijn iemandt lief, en dat dien iemandt my Zo wonder wel beviel als u dien Jonker, hy En zou my niet zoo lank op eenen pijnbank houwen, Om mijnen laegen staat; maar ’k zou hem daat’lijk trouwen, Want als men recht bemindt, waarom doch neen gezeyt?
Gy brandt al levende, en zijt vol wrevelheyt.
Bemindt, word gy bemindt, laat die gedwongen treken, Ik zou het zelven doen, waar my het hart ontsteeken.
Betoon hem liefd’, op dat de zijn vermeerder, doe Beloft’ zo hy begeert, doch en laat hem niet toe.
Praamt hem uw liefd’, hy zal wel op uw nooten passen, Of zijne liefd’ en is op ’t hoogst noch niet gewassen.
Bemindt hy u ter eer, zo offert hem de Trouw; Want trouwen op een woordt, of schrift, geeft naberou.
Ook zijn het treeken die ik noyt en kon beminnen.
Ik ben onlukkig, en Marin’ is een zottinne.
Alfons, en Mark Anthoon, uyt.
ZEg my, mijn Leonoor, wat gy ten eynd’ besloot, En of ik hoopen mag het leven of de doot.
’k Heb u gezeyt dat ik om uwentwil moet zuchten, En gy en zegt niet als dees reden my ontvluchten; Dat stil gezwijg geeft aan mijn vlamme luttel hoop, Stelt, schoon ik hoopen mocht, mijn hoopen op de loop.
Een ongemeene schoont’ kan alle-zints ontmoeten, En d’alderhoogste kans haar werpen onder voeten, En mach, al was ik rijk, en van hoedanigheyt, Mijn liefd’ aenzien, gelijk een wonder stout beleyt; ’k En wil u dan met geen beloft’ van rijkdom paijen, Noch al het geen eens kan verstuyven en verwaijen.
Is ’t dat men langs dees baan u maar verhoopen mach, Zoo mach een Konings zoon recht uytzien na dien dag.
Mijn liefd’ die wil alleen u wederliefde winnen, ’k Meen ’t al te zeggen, als ik zeg dat ik u minne.
’k Meen dat een effen blijk van mijn genegentheyt Wel waart is dat my wert meêlijden toegeleyt.
Geef my de doot dan, of, laat my ten eynd’ verhopen.
Volherding kan alleen u doen die winst beloopen, Ik zeg het u recht uyt, alleen langs deze baan Kunt gy verzekert en den weg uws liefde gaan; Doch die verzekering kan u de tijt maar geven.
Mach ik dan hopen?
Ja, begeert gy?
Dat ’s mijn leven.
Marin’ vertrekken wy.
Leonoor en Marine binnen.
Hoe fray speelt zy haar rol.
Wel zijt gy nu voldaan, en van ’t genoegen vol?
Ja, ’k zal haar lieven, zoo lang als ik ’t leven lieve.
Den Hemel geeft dat u die liefd’ niet en ontrieve.
Mark Anthoon.
FOukaraal, Foukaraal.
Geduchte Vorst en Heer.
Wilt gy niet komen?
’k Kom.
Dat ’s een gevolg van eer.
De Schout komt die niet met?
Hy komt.
Mach ik ’t betrouwen?
Daar moet altijt my yemant onderhouwen; In dit rampzaligh dorp, vervult met lompe liên, En kan my niemant als den Schout goed’ antwoort biên, Hy is wel rond, maer kan sich eenighsins noch dragen.
Wel komt hy?
vreest hy niet dat hy my zal mishagen Door deze dralingen?
hola, hou Foukaraal, Don Roc Zurdikacij, Don Zapata Pascaal, Of Pascaal Zapata, of ’t een of ’t ander voor gaat Daar kleeft zeer weynig aen, waer of de guyten ’t oor staet?
Hola mijn volk, pas op; ha schelmen, boeven rot, Verraders, dat ghy al moet raken op ’t schavot.
Weet dat ik niet en kan dien laster meer verdragen, Dat ik rampzalige u t’zaem kom wegh te jagen: Maar ik zal schreeuwen tot het yemant hooren zal.
Mijn Heer, en schreeut niet meer, ik zie ze ginder al, Zy passen op u woort.
Dat zou my weêr bedaren; Het vuur quam my alree ten oogen uyt te varen.
Don Pascal Zapata, Don Roc Zurdikacie Ik wil gedient zijn.
Wel, wy dienen als een bie, En vliegen op u woort.
Heer Schout.
Wat ’s u begeeren?
Hebt gy hier vogelen in ’t dorp met edel veeren?
’k En vat dees reên niet wel.
Volk, happig na een kans?
Hebt gy hier gene Edelmans, Geen Schutters in de vlucht, die ’t Boeren volk hups krouwen?
O ja mijn Heer.
En die meer als een hoogt’ beschouwen?
Ik en versta dat niet.
’k Wil zeggen eel, gelijk Den Koningh, of zijn zy slechts van ’t gemene rijck?
Die, zoomen ze maar ziet, een grouwel zijn aan d’oogen, En als men ’t ondersoekt voor Adel vinden logen.
Een groot getal?
Omtrent de acht, of tien.
Hun vangst is die uyt ’t oog of kan wen ze wel sien?
En hebben zy een groot getal van kind’ren?
En groot?
Den henker moet hem hind’ren, Die my tot antwoort niet als ja, ja, ja en geeft.
Verrader, ziet dat ghy hier anders leeft.
Wilt g’aan een kromhout?
’k Mis mijn zinnen.
Zegh neen, rampzaligen, en houdt dat jawoort binnen, Eens ja gezeyt is al genoegh gejaat.
Maer heer, Ick en versta u niet.
Lacht ghy met dezen keer Don Roc Zurdikaci?
Dees zal ontkennen Al ’t geen den Schout beleed, ik mag den trant gewennen.
Zegt mijn, Heer Schout, of datmen hier wel sprongen doet Met een paar beenen in een ander man zijn goet?
Hy antwoort weêrom ja.
Wat antwoort zal ick geven, Als ick u reden niet versta?
Hoe zal ik leven Met dezen lompen quant.
zeg my, vierkant gestel Gebruykt men hier in ’t Dorp de kaart of teerling wel?
Ja, alle daeg mijn Heer.
Hebt gy ’er ook fray meysjens?
Ik heb ’er voor mijn deel twee na de beste wijfjens.
Hoe out?
Het outste heeft by na al zeven jaar.
dat zijn noch bescheten wichters, zeg my klaar, Hebt gy ’er geen die wat gezetter zijn van dagen?
Ik haat die niet, doch kom de rijpheyt na te jagen.
Mijn Meester heeft geen smaak.... Schout.
De spruyt van Jan Vincent, Den Kollecteur van ’t Dorp, voor rijp en schoon bekent, Waar goet, doch ginder praet zy met u Secretaris.
Hy weet het wel.
Gaat in mijn naam, terwijl hy daar is, Doet haar een komplement; zy wort my toegestiert, Want ik belust ben om te praten met ’t gediert.
Leg haar mijn naam voor al van Don Japhet te vooren, Want zy na heusheyt min als mijnen naam zal hooren.
Miszegent zy den gek, daar komt zijn knecht ons by.
Van wegen Don Japhet, in zotheyt boven my, Kom ik, veel zotter, om dat ik dien Zot dien, zeggen Dat hy u datelijk zijn diensten toe zal leggen.
Ziet daar, zy potst haar op.
by Noës Ark, deez meyt Is red’lijk zot, en schoon voor mijn Verheventheyt.
Noemt gy my zot?
Mijn Schoon, dit woort by Hovelingen En heeft geen klem als by gemeene liên, dees dingen En vat ghy niet vermits u kleyn verstant.
Is ’t kleyn Voor u, het is voor my al groot genoeg.
Mijn pijn Spruyt uyt u kleynigheyt, waart gy een Hertoginne, Of had den Hemel u gemaakt maar een Gravinne, Zo zouden wy te zaam in houwelijken staat Nu kunnen treden, en bevrijd zijn van al ’t quaat.
tot mijnen ramp zijt ghy te laeg geboren; Door zulk een echt liep al mijn Adeldom verloren; Zoo dat ik zonder vrees, en knaging des gewis, U voor mijn by-zit maar gebruyken magh, en is U deze eer yet waart zoo gaan wy met malkander.
Mijn Heer, ik meen dat gy my aenziet voor een ander.
Heeft u den Heml al te groot gemaakt voor my, Den Hemel en heeft my ook niet gemaakt voor dy.
Marine laet ons gaan.
Ha Schoont’, gy doet my zuchten!
Wilt gy my zo, gelijk een wilt gediert, ontvluchten?
gy en zult niet gaan, ten zy dat gy vergeeft Een feyl, dewelk de min alleen bedreven heeft.
En ghy ô Tygerin, niet om van haer te scheyden, Zult gy niet hebben met een minnaar medelijden.
En gy, mijn Heer Japhet, van Noës stam, zult gy U schoone redenen niet stellen aen d’een zy?
Ons Leonoor en is geen wilt gediert, Marine Geen Tygerin, wat zult ghy ons noch al voor dienen?
Ik ben een Christen mens, zoo is mijn Juffer ook; Laet u zwart lijnwaet eerst doen wassen uyt den rook.
Veracht ghy mijn gewaat, zeg oversnoode horzel, En maakt my, bid ik, door u smalen niet te korzel, Nu dat my is ontrukt mijn trouwe bedgenoot, Most ik niet gants in ’t zwart betreuren haren doot?
Zurdikaci.
Laet die onmenschelijke Stil henen gaen, wilt gy mijn toornigheyt ontwyken.
Misachting meest dat volk tot ootmoet brengen kan. Jan Vincent en Rodrigo uyt.
Maer wat wil dezen vrind, met zijnen Edelman?
’k Geloof dat hy my zoekt.
Jan Vin.
Hoe kunt gy ’t zoo versinnen.
Dit is den Schout, mijn Heer.
Zy moet my wel beminnen.
’k Heb met dien Edelman u schier al-om gezocht.
’k Geloof het wel, ’k snuif met den Koning eenen locht.
Men vint my daer ik ben.
Hy past hier op mijn zaken.
Dien brief, mijn Heer, zal u de reden kenlijk maken Van mijne komst tot u. Schout.
Aan Orgas Schout.
Ik ben het immers, na mijn alderbest onthout.
Schout van Orgas, EN laet niet na, dezen Edelman, die ik tot u schik, zekre Jongedochter van eenen Lantman van Orgas opgequeekt, ter hant te stellen; het is zijn kint niet, zo hy yeder gelooven doet; maar wel mijn nichte, dochter van Don Pedro van Toleden, Gezant tot Roomen.
D. Ferdinand van Tolede, Kommandeur van                                                Consuegren.
Wel Jan Vincent is ’t waar?
En twijfel niet Marine.
Japh.
Wel, nu het meysje met haar afkomst my kan dienen Weet ik ’t den Hemel dank, en mag ik sonder schroom Ons beyd verschaffen gaan den Huwelijkzen toom.
Aenbiddens waardig beelt, die door ’t gegloey uws kaken Van een gezonden mens een zieken quamt te maken: Nu dat den Kommandeur u zaak beschikken kan Zoo slaat het oog op my als op u echte man.
Daar hoed my d’Hemel voor.
En gy, ô schoon’ Marine, Zou Foukaraal u met zijn deugt wel kunnen diene, Zou hy wel kunnen met zijn geesten altemaal Vermeerderen door u den naem van Foukaraal?
Tot meerd’ring van ’t geslacht sou ik tot hulp verstrekken, Al zijn ’t geen Foukaraals, daar ’s slag genoeg van gekken.
Zeg, hebt ghy my ook lief?
Maar waar ghy ook voor vreest?
Gy hebt my ’t hert gewont.
Maak dat men u geneest.
Maar seg my, Jan Vincent, waer hebt ghy haer gevonden?
Ik zal aan u de zaak, gelijk zy is, verkonden.
Ik wiert beroepen in ’t Madridsche Hof, beswaart Door een proces, ontstaan uyt een gestoolen paart.
Wanneer een oude Feekx my in een Kerck belaagden, En met goe vryigheyt my mijnen naam afvraagden.
’k Zey haar recht uyt dat ik een Boer van Orgas was Geheten Jan Vincent.
zy antwoorden wel ras, Doch laag van thoon, dat ik by duyster haar zou vinden Op zek’re plaats, daer zy yet batigs my versinden.
Op ’t woort van baat, denkt, of ik ook viel in gebrek, En of ik niet en quam ter plaats van ons besprek; Ik quam ’er dan in tijts, doch niet zoo vroeg of d’oude Was noch al naarstiger in haar beloft’ te houden; En heeft my datelijk daar in de hand gestelt Een jong geboren kint, en neven dien veel gelt.
’t Kint was verçiert met een geslagen goude keten: ’k En weygerden haar niet; doch ik heb noyt geweten Wie dat zy wezen mocht, vermits zy mijn verliet; En ’t kint, mijn Heeren, is de Juffrou die gy ziet.
Door deze middel is mijn heyl in top gestegen.
Het wijf,* zoo als zy had belooft, heeft stil gezwegen.
De keten en was van geen slechte stof, maar heel Van goet Ducaten gout, en woeg een vierendeel.
Mijn Wijf.... Iaphet.
Houd uwen bek, wat ’s ons daar aan gelegen Hoe uwen keten was, of wat zy quam te wegen.
Gaet Edelman, en aen den Commandeur flux zegt Dat d’Ed’le Don Japhet van herten is zijn knecht.
Dat hy verblijd is dat zijn toenaam is Tholede: Dat hy in Edeldom voor niemand moet vertreden: Dat hy gesproten is uyt Noës tweeden Zoon: Dat hy Armenien tot by-naam heeft; een toon Van zijn Doorluchtigheyt, mits dezen Oude d’Aarde, Besloten in zijn Ark, eerst in dien oort aanvaarde.
Zeg hem dat ick my mach uythouwen aan zijn bloet Terwijl zijn Nicht zoo wel als ik eens trouwen moet; Dat my de rouw die ’k draag verbiet tot hem te komen; Dat ik de werelt moet den klap en opspraak toomen; Dat hy om beters wil my laat zijn Nichte dan, Op dat ik met gemak haar beter dienen kan; En dat ik naderhand hem in perzoon zal vinden In Orgas; ongeluk, en alle mijne vrinden Hier mede gaet.
Hoe gaet?
wie is dan dezen Heer?
Den grooten Don Japhet.
De gantsche werelts eer.
Den Keyser Carels Neef.
Den Man van Azateka, Urikes schoon-Zoon, Heer van Chicuchikiseka.
En ik ben Don Foukaraal.
Mijn Heer vergeeft het my, Want ick half doof ben door u tijtels heerschappy; ’k Omhels u waarde kniên.
En ik vergeef de schennis Die ghy bedreven hebt om dat ghy komt tot kennis.
Pascaal, Roc, Foukaraal, en ghy Heer Schout van ’t durp Volg my all’ naar, neen blijf; kom volg my eenen wurp Van veer, sta stil.
ga voort.
en gy ô schoonst der Dieren Zult by u Oomken nu gaen leeren goe manieren, Hy weet hoe dat men kan door my veredelt zijn: D’onheusheyt die gy hebt bedreven, heeft wel pijn En goede straf verdient.
doch ’k spaar u om u jaren; De lucht van ’t Hof zal u haast maken wel ervaren.
Wat zullen wy door d’Echt al Japhets brengen voort, Van geest en lichaam net gestelt als dat behoort.
Maar ’k heb alree gezeyt aen u Heer Secretaris, Dat gy haar laten zout, maar ’k zie hoe ’t nog niet klaar is, Gy hebt my wel gezeyt dat ghy Factotum waart: Maar onder dezen rok besluyt ghy kleyne waard: En gy die hem aenhoort, Me Juffer Leonoore, En deugt niet al te veel met hem dus aen te hooren.
Noch gy mijn Heer, die nu most buyten zijn in ’t velt, En tijen vast na huys, en zijt niet waart een spelt.
Japhet, Schout, Foukaraal, Alfons, M. Anthoon binnen.
Is dezen quant niet fray geraakt in ’t harssenbekken, Zoo ben ik ’t meer dan hy; doch laten wy vertrekken.
Me Vrouw, zijt gy gereet?
de Koets is vaardig.
Ja; Doch zonder u, Marine, en gaan ik niet zo dra, Verlaat gy my?
gy moet my beter kennen, Ik zal u naar, al waar ’t tot in een Klooster, rennen.
Gaan wy, voor ’t scheyden, ’t hart wat sterken aen den dis.
De weg is lang, zo dat ons ’t haesten noodig is.
Wy zullen op den weg in eenig dorp verstallen, En krijgen ons behoeft’.
Den staat van mijn gevallen Verbied my ’t eten wel.
’k Gelijk u zeker heel, Want als ik ben vernoegt, en eet ik ook niet veel.
Don Alfons met Mark Anthoon uyt.
MEvrou, Don Japhet, die ik dien, dien Heer der Heeren Begeert dat gy hem ziet den naesten dag verkeeren In ’t huys des Kommandeurs, ik wou wel dat ik wist Wat hoop hy doch in d’eer van u gezelschap vist.
Zijn achterdeel is ’t mijn, om dat ik zelver hake Meer als hy haken kan, u mijn meestres temaken: Doch Staats verandering verandert wel den geest.
Het voegt een knecht wel dat hy schoeyt zijn meesters leest.
Zeg ondertusschen dat hy mint, en mag verhoopen, Dat hy de gunst vry tracht mijns vaders te beloopen, En dat hy, die zich heeft gewaardigt onze min, Zo arm als ik ook was, nu niet en hoope min, Is ’t dat hy immers blijft stantvastig in zijn zeden.
Mevrou, ’t zal al wel gaan, wilt gy maar eens besteden Een goet onthaal aan hem, ’t geen goede hoop verwekt.
ô Ja, wy draven voort, hoe wel uw noodlot trekt Een ander lot als ’t ons, gy kunt hem wel verhogen; Maar nimmer trekken ons uit ’t hert den trek uw’s ogen.
Vaar wel, tot dat wy u met Japhet weder zien.
Dien quant zou voor dien gek wel dienen wijze liên.
Maar evenwel laat ons zijn kavelinge weeten, Dat hy den geest heeft met zijn meesters ziekt’ bezeten.
Hy spreekt by tijden dat genoech is om verstaan.
Mevrou, het is hoog tijdt, laat ons dat overslaan, Op dat wy in der yl in de karrosse springen.
Leonoor, Rodrigo, Marine, binnen.
Wy na Sivilien ons Bruyloft te voldingen.
Daar meê en hou ik ’t niet, want Leonoor en is Niet die zy scheen, die zaak slaagt tot mijn heyl gewis, By de gevalligheyt is de geboort’ gekomen, ’k Mag dan met eeren doen ’t geen ik heb voorgenomen.
’k Ga morgen vroeg haar met Japhet eens wel bezien; En gy, en wilt my doch geen wederstreving biên.
Kommandeur.
Don Alvares.
MYn nicht, zegt gy, zal eer twee dagen hier verschijnen, Om haren lieven zoon in hondertduyzent pijnen, Hy brengt voorzeker wel zijn moeder in de klem.
Maar heeft men dan in ’t minst geen tijdinge van hem?
Hy ’s uyt Sivilien vertrokken zint zes weeken, En zedert van geen mensch gesprooken, of bekeeken.