Vrouw Luna zijt ghy daer, voorbode van de nacht, Ick heb u komste met soo grooten smert verwacht, Ghy zijt mijn wellekoom, Verlichster van de wegen, Waer dat mijn ziel na haeckt, door u heb ick gekregen Eerst kennis aen die geen, die dees ziel houdt gevaen, Als ick laetst wandelen gingh in ’t shijnen van de Maen, Ghy sult mijn nu oock zijn een Leydster, en een Baecken, Op dat ick luckigh magh hy dees mijn Lief geraecken; By mijn Lief, by mijn Schoon, mijn overgoude Son, Die dit bedroefde hert alleen vermaecken kon; Die mijn alleen geneest, die mijn alleen kan heelen, Want sonder haer ick moet van groote droefheyt queelen, Sy kan alleen mijn pijn veranderen in vreucht, Sy kan alleen mijn druck verkeeren in geneucht, Sy kan aleen dit hert verscheppen en verkeeren, Sy kan alleen mijn doen veel nieuwe deuntjes leeren, Sy doet dat ick alleen in’t singen heb vermaeck, Om haer ick’t alleen leer, ick slaep, ick rust, ick waeck, Ick dans, ick springh, ick speel op ’t instrement vol snaren, Om haerent wil ick heb de woeste Zee bevaeren, Om haerent wil ick heb gedaen al wat ick mach, Hoe dick heb ick om haer gaen wandelen dach op dach, De straten op en neer, het leeck wel een verthooningh, Gelijck den Sperwer doet, soo ginck ick om haer wooningh, Wanneer hy heeft bespiedt, in’t groen beboomde woudt, Waer dat een Spreeu of Duyf, die jongen heeft, hem houdt, Hy vlieght ront om dat nest, hy doet veel vreemde streecken, Tot dat de Oude is, uyt vrees, van’t nest geweecken, Op dat hy mackelijck mach doen al sijn herts begeer: Soo gaet’et oock met mijn, ick maeckte keer op keer Voor by ’t huys van mijn lief, om haer voor deur te trecken, Hoe welt de Bueren dick, mijn ziende, daer mee gecken; ’k* Heb om haer wil alleen gekoft een weeldich Paert, Om haer heb ick gekoft een Schuyt daermen mee vaert, Om haer heb ick gemaeckt veel nieuw fatsoen van kleeren, Om haerent wil heb ick mee schermen gaen leeren, Om haerent wil schoot ick Endtvogel en Patrijs, Om haerent wil ick kreech de Doelens hoochste prijs, Om haerent wil ick hiel verschiet van Waterhonden, Om haerent wil ick heb mijn dickwijls onderwonden, Wanneer sy mijn niet hadt gegeven goet bescheyt, In’t Smockel-huys te gaen, daer was een moije meyt, Om haer heb ick geleert Ticktacken en Verkeeren, Om haerent wil heb ick dickwijls gaen Trossenteeren, Om haer speul ick Roemsteeck, of gestim om een Vaen, Om haerent wil speel ick wel dickwijls negen blaen, Om haerent wil ick Monck, ick dobbel met de Stienen, Ick verspeel al mijn gelt, en gaet een aer of lienen, Om haerent wil ick drinck mijn droncken als een beest, Om haerent wil heb ick voor Maskes wel geweest, Om haer heb ick gegaen Hoofdeloos after straeten, Om haer ist dat de Luy veel wonders van mijn praeten, ’t Is van dit, en van dat, sommierom en sommaerom, Heer waer haelt hy’t al van daen, ja wel wierom en waerom, Hoe gaet die knecht soo moy, hoe kan hy ’t al versieren; ’t Is alle daech weer aen, een vreemt fatsoen van klieren, En dat doe ick al uyt liefde van dese moije meyt, Daer ick soo geweldich mijn zin heb op eleyt, Dat ick’et jou niet seggen en kan, en jy sout’et oock niet begrijpen, Soo geweldich als men de liefde om ’t hert gaet nijpen, ’k Loof niet, of Cupido moet voorseecker inmee pens Hebben een vier gestoockt, om hem te wermen nae sijn wens, Want het leyt mijn daer en kittelt, en prickelt, en woelt, en raest, Dat ick mijn selven, uyt vrees, schier maeck verbaest, Want men uyt fantasy licht in een teertobben raeckt, Daerom sey mijn besje, wast vryen voor mijn best estaeckt; Dats waer, seyd’ ick, en ick ginck deur en liet haer praten, Dat ick dat moije meysjen om haerent wil sou laten, Dats niet meugelijck, ’ken kan niet, want mijn ingewant, Dats ront uyt eseyt, staet om haer in lichte brant, Dat ick niet geloof, dat de groote Stadt van Troijen, Sulck vier emaeckt heeft, kon ick ’t uytblussen met poijen, Ick poyden nacht en dach, dan’t is verlooren praet, Ick ben te seer verlieft, tot mijn en is geen raet, Als by de Liefste mijn te leggen sacht en warm; Y godt hoe sou ick loeren, lach ick soo in haer narm, ’k Sou haer al dit loopen voorseecker soo betaelen, En ’t Capitael met intrest wel dubbelt weer in haelen, ’k Souse bygudt wel geven hondert soenen, en noch meer.