floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Datje me alle morgen de straat zeld veegen; maar tot zeeven of agt uuren toe op ’t bed te leggen, Dat kan men hagende veld, en dan eerst het kapje te zetten, en zo wat t’onbijten, dat gaat veur al; En zo met d’eene Slonsmoer of d’ander wat te staan labbekakken aan de deur, of op de wal, Daar weet men wel van, en in plaats dat men zijn werk zel doen, en vorderen zijn dingen, Zo wat nieuwe straatdeuntjes, en lichtvaerdige liedjes te zingen, Dan is men helder in zijn schik, denk e reis watter binnen een huis leid, Waar ik kom, onder of boven, de hoeken stinken vande vuiligheid.
Gien morziger creatuur isser onder de zon, ik zegje dat Willemijn, je zeld me beeter op passen, En alle avonden den haert op schrobben, en je vaten wassen, En maaken dat alle dink aan een kant is, eerje na bed zeld gaan, Daar is de pot daar we gistren avond water en bry in kookten weer blijven over staan, En ze stater noch, en den hielen morgen het men noch niet een hand aan werk gestooken; Jou luie vod als je bend, en daar het me gisteren weer een mingeles bierkan ebrooken, Ze kost me moy elf stuivers aan geld, wat mienje dat et geld ien op de rug wast?
Dat was een ongeluk vrouw, maar heer dat je ook alle dagen zo legt en hassebast, Ik doen immers mijn best, en dan moet ik het werk van de min ook noch waar neemen, Die rechte oogendienster alsze is, elk zo wat na de mond te praaten en te fleemen, Dat kenze uit de kunst, maar wistje wat ik wel weet, ik vertrouw Dat je ze zeeker de hand zo boven ’t hooft niet houwen zou, Doch ’t komt noch niet te pas om hier daar van te spreeken, Den hielen dagh op een stoeltie te zitten, en niet een hand in koud waater te steeken, Dit zou men ook wel dienen.
Dat roerd jou niet, zel jy ons wetten stellen, jou laelijke fatzoen?
Als zy op het Kind en onze Saartje past, zo hoeftze niet meer te doen, En dat heb ik wel tien maal gezeid, dat elk op zijn eigen werk zel letten.
Wat zou zy, ze is zo lui dats er eer over vallen zou, dan dats een ding uit de weeg zou zetten.
WLLEMYN.
SIBIL.
Wel olikke vod, wat zegje daar van mijn?
Maar wist je dat ik wel weet, wat wilje daar mee zeggen?
zeg stinkende zwijn?
Wat weetje vanme?
ik zelje dadelijk de kop iens verzetten, dat wil ik je wel zweeren.
Als je maar wild, ik zelje dat bakkes zo hagende veld marmere en pikeeren, Datje gien mensch gelijken en zeld, die beuzem paster op, ik wou maar datje begost, Durf jy noch spreeken, ist wel drie maanden geleên, of je hebt hier buiten in de Diemermeer noch een pakje gelost?
Hoe zou men anders zo op steeken, en aan zo veul kostelijkheid raaken; Ik ken de Seigneur ook wel, en ’t bruid me niet veul of ik zoud wel bekend maaken; Dat is nou al veur de tweede maal, en wie weet of je veur de darde reis niet al weer bend besteld.
Daar zelje veur lyen.
E Jan Jasperszen, e Jan Jasperzen, e Saartje Jans.
JAN JASPERSZ.
Wat is hier te doen?
Wat dunkje, dat is een hagende veld!
Laat los Willemijn, laat los, of ik zegje ’t zelder anders dagen; Zo speuld onze Willemijn hier den baas, ’t is niet langer om te verdraagen, Zulken stouten bek alsze heeft; ja begin jy iens weer hebje ’t hart.
Hoe komd dit by Moer?
Hoe zoud by komen, ze verwijten malkanderen wit en zwart, Als of Sibil de olikste hoer was, en dats er van een getrouwd man had laten bekruipen.
Jou schendbrok als je bind, ik zweer dat et je noch in je oogen zel druipen.
Die sletvink of ze wel weet watze zelven is, datze eerlijke lui zo schend?
Hoor Saartje ik en jy malkandren niet, ik ben een eerlijke meid, en jy meugd weeten wat jy bend.
Daar is niemand die van my wat te zeggen weet, ik mach mijn hooft by elk ien vry op steeken.
’k Heb de lui eerlijk en trouw gediend, en daar andere moeten zwijgen mach ik spreeken.
Ja jy bent er ientje, och ik hebber de koorts van op mijn lijf gekregen, ik ken op men bienen niet staan.
Och moeder, ay laat Sibil doch iens dadelik na Docter Gardenier gaan.
Hoorje wel Sibil, ga voort heen, hy woond op de Zingel ontrent de Roonpoorts tooren.
Sibil binnen.
O dat Doctertje!
dat Doctertje!
daar zelje haast wat wonders van hooren, En Saartje is ook zoo heel pluis niet alsze wel schijnd daarze staat.
Wat mompelje daar ter zijden af, hier is veur jou gien praat.
Jou paspoort is al geschreeven, daar meugje wel staat op maaken.
Al was het daadelijk miester, zie daar leid men werk, die eerlijk en trouw is kan altijd wel aan een huur raaken.
Hoor wat een stouten veugel dat et is, en wat isse snarrig in de bek.
Voort neemt den emmer en den beuzem op, ’k en wil niet ien woord meer van je hooren, en vertrek Zo daadelijk na binnen toe, ’t zou men wel verdrieten zo langer huis te houwen.
Willemyn binne.
Ja Moer, we hebbender aan die twie ruim ien te veul, men machze gien van beien vertrouwen.
Altoos wordje van d’een of van d’ander achter je rug beloogen en bekald,* Ik heb ook al zo veul aan de Min gezien, dat ze me gants niet en gevald; Altijd met onze Saartje te leggen ritzelen en te fluitsteren, En dan om zo wat kakbootschappen te loopen, en gedurigh men- kanderen in ’t oor te leggen luisteren, Ik heb gien goe muts op de min, je zelter ook onder de vijfentwintig niet een vinden die wettelijk is getrouwt, Altijd benneze bedroogen, ’t is dan van een Weuwenaar, of van een Oostinjes-vaarder die zijn woord niet en houd, Zomma al te maal bedroogen, maar ik loof dat de meeste part het in er hart liegen, Datze niet bedrogen benne, maar dats er al willens laten bedriegen, Om dan zo veur min uit te gaan, en van ’t werken te zijn verlost, Want dan wordenze noch zelfs gediend, en winnen een groote huur, en daar by de schoone kost, Word er wat lekkers geschaft, de min het er er diel van, en gemeenlijk krijgenze mee wat van ’t beste, En zo wetenze deur die geleegentheid er luie gat wel te deegh te mesten; Want anders en doen ze toch niet als zo maar op een stoeltje te zitten, en dan hebjer zomtijds noch zo een kinder meisje, of een naistertje by, En zel het heerschop met de karos na de hofstee ryen, wel zo moet de min met het kind mee, en zitten aan Juffrouws zy; En och armen, komen die sletvinken dan iens eindelijk aan een soldaat of lakey te trouwen, Zoo bennenze deur dat luy en lekker leeven in de grond bedorven, om na haar staat huis te houwen, En zo komenze dan eindelijk te vervallen tot niet, als de alder olikste slet.
Je hebt gelijk Vaar; maar’t gaat met de Dienstmeisjes noch al erger en vry bet.
’t Is schande zo als er hedendaags oppronken, palleren en kleeden, Ik weet dat er zijn die veertien ja vijftien gulden voor twee paar akers aan een neusdoek durven besteeden, Een zijd jak is nou al te gemien, ’t moet nou al gesamaard weezen.
wie dat men maar ziet; En komje op de Heere of op de Keizers-graft, wel je kend de Juffrouwen langer onder de Dienstmeiden niet!
Een kaaper is niet genoeg, daar moet noch een floerze over heen, en gouwe naald in ’t hooft, strikken aan d’ooren met fijne stienen, Kan dat altemaal van de huur komen, dat makenze my niet wijs, ze moeten dat al op een ander wijs weten te verdienen.
De wrong moet tout a la mode weezen, losse scheelen aan ’t hooft, en hier en daar met krulletjes, en dan hebbenze pas Twie hemden in de weereld, dat is ien aan het lijf, en ’t ander gedurig in de was, Daarze dan zo een maand of zes weeken mee loopen, Dat’er de tadden onder uit hangen, dieze dan zo wat zamen halen met twie of drie knoopen, Van buiten moet et doch juffrouwen, al zou het noch zo gaan, En leggenze dan iens een hemd of, zo is het zo gesteld, dat et van lappen en stoppen over end kan staan; ’t Gaat te overdaadige grof, waar men komd men hoord et niet al maar schand van spreeken.
Ja Moer, dat is al maar om t’eerder aan de man te raaken dats er zo op steeken.
Wat zouweze, ze benne zo haast niet getrouwd, of zijn de vuilste sletten die men vinden kan. Maar is dat onze Buurman de Procureur niet, Vaar?
JAN JASPERSZEN.
Ja ’t Moer, goeden morgen men Heer Baardman.
PROCUREUR BAARDMAN.
WILHELMUS.
BAARDMAN.
Goeden morgen gebuurtjes, hoe is ’t noch redelijkjes met je beiden, Nou zel de Echtscheiding van daag afgedaan werden, dat menze deur de Steeklok van malkandren zal scheiden, Maar Jan Jasperzen daar is noch iet onder u berustende dat ons nodig is.
JAN JASP.
Wat is dat mijn Heer?
* PROC.
Die twee verklaringe, de eerste wegens het gepasseerde tot Slooten, en de tweede van’t kandeelmaal.
Isser ook iet meer datje dienen kan?
Voor dees tijd niet.
Zeer wel men Heer, ik zelze je zo drijvende gaan halen.
Ja wel Diwertje, men zeid dat Jan Klaazen hier in de Stadt nogal heimelijk gaat om dwalen, En dat hy hem by een getrouwde Vrouw, die de Man buitens Landt is, onthoud; Daar werd dapper op gepast, en ik wilje dat wel zeggen, betrapt hem de Schout, Dat et er zeer slegt en elendig met hem of zel lopen.
Och men Heer Baardman, men Heer Baardman, met dit Steeklok luien daar mee doet men elk ien weer de mond open.
Daar moetje voor dees tijd geduld in hebben, hier mee benje ten einde van alle swarigheid.
Och men Heer Baardman, ik vrees, ik vrees dat er noch al een andere dwars paal verborgen leid.
Men Heer Baardman daar zijnze.
Dat is seer goed, dit zijn de wapenen daar we ons mee moeten defendeeren.
* Welhelmus waar zijn de minuten?
kom, we zullenze eens tegen malkanderen resumeeren.
Ziedaar mijn Heer.
Lees jy nou maar voort.
Maar past wel op, men kan al te met van de zin af raken, door een kwalijk gesteld woord.
WILHELMUS leest.
Op huiden den 27 January, comparerende voor mijn Pieter Baardman, by den Hoven van Holland geadmiteerde Notaris, t’Amsterdam residerende, den eersamen Leenderd Jong, in de wandeling Dommekragt, oudt ontrend twee-en-dartig Jaren, en Trijn Pieters Kleivoet, oudt ontrend ses-en-dartig Jaren, heide echte luiden, houdende tappery binnen de Dorpt van Slooten, in het Kromhoudt, en de getuigen hier na genoemd, verklaren zy comparanten dit navolgende waarachtig te zijn, dat op voorlede Pinkxster Maandach, na de middach, naar hun best onthoud, ontrend te vier, of vyf uuren, tot haren Huisen, op een Chees van Amsterdam zijn aangekomen twee jonge Luiden, den een zijnde een Jongman, oudt ontrend de vier à vijf-en-twintig Jaren, met een Vrouws Persoon van weinig Jaren meer ofte min, naar men uiterlijk kon oordeelen noch jong getrouwd te zijn, zeer eenvoudig, net, en burgerlijk gekleet, versoekende of zy comparanten niet een plaatsje voor haar bysonder hadden, waar op hy comparant haar heeft gebracht boven op zijn Opkamer, en hebben als toen gecommandeerd een pintje Roode Hooglantze Wijn, met een glas Dorts Engels Bier, en een Schooteltje Sink Noten, met wat drooge Schelletjes, beneffens een briefje Toebak, met wat schoone Pypen: en na datze eenige tijd met errenstige discourzen, en ’t zingen van eenige stigtelyke liedekens hadden deur gebracht, zijn zy tegens den avond wederom op de zelve Chees gaan zitten, voor gevende, om op half weegen aan ’t Huis ter Hart een avond lugtje te gaan halen, van waar zy ontrend ten negen uuren wederom zijn gekeert, en heeft als doen den geseide Jongman hen comparanten bekend gemaakt, als dat zy waaren echte getrouwde luiden, met een versoekende of zy dien nacht daar konde logeeren, waar op zy comparanten antwoorden, dat, al hoe wel het haar gewoonten niet en was volk te slapen te houden, maar ziende haar aan voor eerlijke en fatzoenlijke luiden, zy egter hun verblijf voor dien nacht daar konde nemen, waar op hy Jongman belaste een Slaatje gereet te maken, en wat versche Hennen Eyeren te kooken, daar by voegende, dat hy en zijn Vrauwtje lust hadden tot wat groene Struifjes te eeten, datze die daar by zoude prepareren, ’t welk alles is nagekomen; de Maaltijd ge-eindigt zijnde, gaf geseide Jongman bevel om het Bet klaar te maken, en schoone Lakens te spreiden, alzo zy gezint waren om wat vroeg na de rust te gaan, versoekende met eene dat de Keers mocht blijven staan, en dat zy zorg zouden dragen die zelfs uit te doen, waar mede afscheid nemende, zijn zy comparanten beneden gegaan, doch na weinig tijts eenig gerugt horende, en in substantie deze woorden, och Jan Klaazen bedenkje doch wel, deink wat een eeuwige schand dat het is, och verschoon me doch, wat hebje met mijn voor?
op welke laaste woorden, al zo zy comparanten bedugt waaren voor swaarder gevolg, zijn zy na boven gelopen, en de Kamer open doende, vonden hem Jongman voornoemd, staan in zijn onder kleeren, en zy, kwanzuis zijn Vrouw, zittende in een Stoel, half ontkleet, en tenemaal ongedaan, schreiende wel bitterlijk, waar over hy ontsteld zijnde, versogt, dat zy comparanten niet ongerust behoefden te zijn, dat zijn Vrouwtje tegenwoordig een moeielijke bui had, en dat zy maar in stilligheid wederom zouden vertrekken, en dat alles wel te doen zoude staan, waar op zy comparanten haar afscheid nemende, zijn beneden gegaan, en noch een weinig toe luisterende, hoorden wel zo eenig gemommel, en wat stommeling, maar van weinig belang, en hebben haar als doen mede te rust begeven.
Verklaren zy comparanten verders, dat ’s anderen daags morgens, den geseide Jongman eerst te voorschijn komende, klagende dat zijn Vrouwtje geheel onpasselijk was, en dien nacht weinig of niet had gerust, versogt derhalven dat zy comparanten een pintje Spaansche Wijn of Sek, met wat geharst Witte-Brood zouden boven brengen, ’t geen zy comparanten verklaarden niet in Huis te hebben, commandeerde hy meer genoemde Jongman, als toen een kommetje Brandewijn met Suiker, en wat Note Muscaat, en na dat zy zamen een Graasde Bootertje, met wat varsche Radijs tot een ontbijt hadden genuttigt, en hen comparanten eerlijk hadden voldaan, zijn zy voor de middach, ontrend ten elf uuren met de selve Chees wederom na de Stadt gereden.
Al ’t welke zy comparanten verklaren also gepasseerd te zijn, en des nood zijnde, t’allen tijden ’t zelve nader, met eeden te bekragtigen.
Aldus gedaan, in presentie van Wilhelmus Wagenaar, en Rombout Karhenkst, mijne Klerken, als getuigen hier toe versogt, in kennis van mijn, Pieter Baardman, Notaris Publik.
Quod Atestor.
Dat is bondig en goed, Wilhelmus nou moetje me de minut van de tweede verklaring geven.
Mijn Heer Baardman!
och wat moeten wy in onze ouwe dagen noch al beleven!
Benne wy zulke dingen gewent?
verstaan wy ons op al die Stadthuis woorden, en op al dat gesnor?
Weten wy van resumeeren, van attestanten, van comparanten, of van quod atestor?
En van duisend andere meer die onmooglijk zijn te verhalen?
JAN JASPERZ.
Ze flanssen er zulken hoopen onduits in, dat ik schier geloof dats er selfs in verdwalen.
Maar in stijl van rechten Jan Jasperszen, werd et vereyscht, en ’t geeft beter zin en kragt, en daarom word et gedaan.
Ik houw veel van een stijl die klaar onduidelijk is, die de gemiene man kan verstaan.
En ik geloof dat’er wel Notarissen benne die zelfs niet en weten wat de mieste part beduien.
Ja wy raken ’er vast in, wat zel men dit een alteratie geven als men daar de Steeklok zel luien.
Elkien weeter van te spreken, zelfs van’t eene end tot het ander van de Stadt: ’t Is niet als van Jan Klaazen dat men spreekt, den een het dit te zeggen, en den ander dat, Nou het schijnd dat et onze beurd nou is, en veur dees tijd moet wezen.
Kom Wilhelmus, om tijd te winnen, begin iens weer helder op te lezen.
Op huiden den 29 January, comparerende voor mijn Pieter Baardman, by den Hoven van Holland geadmiteerde Notaris, t’ Amsterdam residerende, de eerbare Teuntje Gerrits, Huisvrouw van Stoffel Thijzen, Botter Factoor, oud ontrend de drie-en-veertig Jaren, en Elsje Lubberts, Huisvrouw van Tjerk Hendrikxe, Koopman alhier ter Stede, oud ontrend veertig Jaren, Marretje Jacobs, Weduwe van Salr.
Koert Nanninkx, in zijn leven Sluis-wagter van de Ouwe Haarlemmer Sluis, oud ses-en dartig Jaren, Grietje Pieters, Weduwe van Salr.
Cornelis Gerritzen, in zijn leven opzigter van Stadts Modderschouwen, en Vulnis Schuiten, oud een-en-veertig Jaren, en de getuigen hier na genoemd, verklaren zy comparanten gezamentlijk, dit navolgende waaragtig te zijn.
Hoe dat zy op den 22 January 1684. geweest zijn ten Huise van Jan Jasperzen, en Diwertje Gerbrants, echte luiden, woonende al hier, in’t Kattegat, in de ses stiene Kruiken, op het Kandeelmaal van Saartje Jans, Dochter van de voornoemde Jan Jasperzen, en Diwertje Gerbrants, en wettige getrouwde Huisvrouw van Jan Klaazen, tegenwoordig fugetief, dat hen comparanten al daar is voorgekomen, dat twee Arbeiders, in een Bakermat, in ’t midden van ’t Geselschap, hebben getracht zekere jonge Dochter, genaamd Hillegond Roelants, zijnde ontrend twee dagen oud kraams, met haar jong gebooren Kind, en verklaren zy comparanten, uit de mond van de voornoemde Hillegond Roelants verstaan te hebben in ’t by wezen van Jan Klaazen zelfs, hoe dat hy Jan Klaazen, op den tweeden Pinkxterdach voorleden, op een Chees met haar na Slooten is gereden, en aldaar in de Herberg het Kromhoud genaamd, zamen zijn gegaan, en als doen aan haar zijn ongeoorloofde en onbetamelijke genegentheden heeft geopenbaard, en vorder haar, zo door dreygementen, beloften, en andere listige vonden heeft gedisponeert, dat zy, onder voorgeven van te zyn egte getrouwde luiden, in de voornoemde Herreberg dien volgende nacht als Man en Vrouw, te zamen hebben geslapen, van welke stond af zy Hillegond Roelants, zich zodanig heeft bevoeld, dat zy na verloop van den tijd, is komen te leggen van een jonge Zoon, verklarende voorders by diere eeden, en ware woorden, oit, zo voor als na, met iemand in de Wereld, eenige diergelijke gemeenschap gehad te hebben, en verklaarde alleen Jan Klaazen, de oorzaak en Vader daar van te zijn; en verklaren zy comparanten voorders, dat zy weinig dagen daar na, ten Huise van Hillegond Roelants voorschreven, zijn ontboden, leggende doenmaals op haar verscheien, hen comparanten, alle het gepasseerde wederom heeft vernieuwt, en gepersisteert by haar voorgaande verklaring op het Kandeelmaal gedaan, en dat zy daar op gerust wilde sterven, gelijk zy dien zelven dach oock is koomen te overlijden.
Dit alles verklaren zy comparanten aldus gepasseert en waaragtig te zijn, en zijnde de twee eersten telkens bereid met waare woorden, in plaats van eeden, ’t zelve nader te bevestigen, en de laasten met solemneele eede, des nood zijnde, t’ allen tijden te bekragtigen.
Aldus gepasseert ter presentie van Wihelmus Wagenaar, en Rombout Karhenkst, mijne Klerken, als getuigen hier toe verzogt.
In Amsterdam, in kennis van mijn, Pieter Baardman, Notaris Publik.
Daar mee benne we nou klaar, nu hebben we ’t alles in een bekwame orden, En daar mee raakt de band los, die anders deur geen middel kon gebroken worden; Nou dadelijk er zo mee na ’t Stadthuis, loop jy veur uit Wilhelmus en wagt men* op den Dam.
Maar men Heer Baardman, zou men Dochter nou wel weer meugen trouwen of et er te veuren kwam?
Praatje van weer te trouwen Moer?
wel ik weet niet waarje je hooft mee meugd leggen breken; PROC.
’k Zou vertrouwen van ja, want hy heeft d’Echtschendery begaan, doch de acte van scheiding zel der klaarder van spreken.
Altoos na mijn advijs zo zou zy ’t mogen doen, volgens de wetten van’t Land.
Nou Vrienden, we zellend dan vorder bezorgen, en stellen je tegen den avond de acte van scheiding ter hand.
Baardman binnen.
Moetje noch uit wezen Vaar?
Wel Moer ik had veurgenomen Om noch iens na de brug te gaan.
Maar zacht, daar zien ik Feike Fetjes met zijn Swager aan komen.
Feike Fetjes, en zijn Swager!
wel die had ik te spreken, dat komd zo wel als het kan, Goeden dach je beide, wat brengen de Vrienden ons goets?
FEIKE FETJES.
ANNE PIERS.
We brengen altoos wat nieuws, maar of het wat goeds is daar twijffele we an.
Hoe dat Feike Fetjes, isser kwa tijding uit de Oostersche Vloot?
of zijnder eenige Schepen deur de laatste storm gebleven?
Daar hebbenwe niet van gehoord, maar die acignaatjes dieje ons op de Beschuitbakkers in de Wormer hebt gegeven, Dat is een van elf hondert gulden op Harmen Albertzen, en een van zeeven hondert en acht op Frans vander Lijn, En de darde van men Swaager, van acht honderd, op Elbert Brouwer, die hebbenze altemaal gerefuseert, en zeggen datze u niet schuldig zijn.
gerefuzeert en niet schuldig zijn!
Zo zijn wy berigt, wat vorder van de zaak is dat moet zijn zelfs ontwinden, Ze zijn ook alle dry in de Stadt om je zelfs te spreeken, want we meendeze hier te vinden, Zie daar is de acignaatje wederom.
En daer zijn de mine met.
Maar vrienden hebbenze dan betaald, aan wien?
En daar is niemand die ik anders order heb gegeeven, en ik hebber zelfs niet een penning van gezien, En benneze dan niet schuldig?
Dat is buiten ons Jan Jasperzen, je zeld van daag noodzaaklijk moeten order stellen, Want na de middagh moetenwe in de Draak weezen om de reekening op te maken, en dan zoude wet uit tellen.
En onze comparitje was van deesen dach ook al vast gesteld.
En al het wagten is alleen maar nae deeze achtien honderd gulden aen geld; Daarom Jan Jasperzen zelje zorg dienen te draagen.
Wel maar vrienden, hoe verstaan ik dat?
ik kan dat zo niet uit leggen.
Ja wel Jan Jasperzen, ik houwze egter veur fijnne en eerlijke luiden, die niet anders als de waarheid zelle zeggen.
Maar zie daar koomenze alle drie zelven aan, nu zelje uit haar zelfs best kennen verstaan hoe de zaak leid.
HARMEN ALBERTZ.
FRANS VAN DER LYN.
ELBERT BROUWER.
Goeden morgen vrienden al te zaamen.
Harmen Albertzen, ik heb daar Jan Jasperzen mijn wedervaren van u e bekend gemaakt en gezeid.
De vriend Feike Fetjes heeft men daar een acignaatje van elf honderd gulden vertoond, by uw eigen hand geschreeven, Dien ik al over ses weeken betaald heb.
Betaald heb?
Ja mijn vriend, betaald heb.
Aan wie?
of wie heeft daar order toe gegeven?
aan jou Swaager Jan Klaazen, ik hoop immers niet datje je voorgaande orders herhaalt?
FRANS van der LYN.
En op die zelve tijd heb ik Jan Klaazen ook die zeven honderd gulden betaald.
En dat ik hem die agt hondert gulden heb geteld, zel ook ontrend die zelve tijd wezen.
Ziet om je order voor dese gegeven, te toonen, zel ik je eigen Brief in presentie van dese Vrienden, eens veur lezen.
*     Waarde Vriend, Harmen Albertzen, al zo mijn Swager, Jan Klaazen, tot Avenhorn is ontboden, ter oorzaak aldaar eenige kwestie onder de Broeders is ontstaan, om deselve te bevreedigen, en te helpen neder leggen, heb ik hem by ocasy order gegeven, dat hy in ’t wederkeeren U E zal aanspreken, en met eene die ses honderd en tien guldens van U E. te ontfangen, UE.
gelieft hem uit kragt van desen, volkomen geloof te geven, gelijk voor desen, en noch namaals zou keunen gebeuren.
U E.’ D. W. Vriend, Amsterdam, den 23 Sep-temb.
1683.JAN JASPERSZEN,        Makelaar.
Ziet, dit luid immers duidelijk en klaar, hoe kan men hier noch tegen disputeeren.
Ik zou het ook zo verstaan, en hebje ’t doen voor goed gekeurd, zo behoord et veur al nou ook te valideren.
Van dat verstand ben ik ook, want hoor Jan Jasperzen, hoe meenigmaals hebbe wel geseid, Of je aan mijn, of aan mijn Swager betaald, dat is evenveel, daar in en is geen onderscheid.
Want op die wijs zou je noch wel duisenden konnen vorderen.
Daar draag ik gien kennis af, dat weet ik, dat geen betaling valideerd zonder schriftelijke orderen: HARMEN ALBERTZ.
Hier toon ik je jou eigen hand, is dat niet genoeg?
Die ontken ik niet, Daar geef ik expresse last, maar die is in dese laaste ligting van het gelt niet geschiet.
Schrijfje niet duidelijk, gelijk als voor desen, en hier namaals zou kennen gebeuren, en wouje dat nou zo trekken, JAN JASP.
Dat is te zeggen met zodanige schriftelijk bevel, of dat het anders voor gien betaling zou verstrekken, FRANS van der LYN.
Hebben we niet duisenden aan hem betaalt, alleen simpelijk op je woord, dat je iens veur al hebt gegeven?
Zellen we dan twie maal betalen Jan Jasperzen?
zacht mijn vriend, men moet wat gemoedelijk leven, Ik heb de kwitantjen van zijn eigen hand, gelijken ik hier noch verscheide toonen kan. JAN JASP.
Dat je aan Jan Klaazen betaalt hebt, wil ik niet disputeeren, maar hier in ist verschil, niet aen de regte man.
Aan die zelfde, aan wien wy op u mondeling bevel duizenden hebben betaalt als by kwitantien zal blijken.
Zouwen wy veur hem betaalen, zulken vagebond, die alle hoerhuizen uit en in loopt, en elk ien weet uit te strijken, Al die hem geld hebben gegeeven meugen op hem zien, en spreeken hem aan; Benne wy niet genoeg aangehaald, dat we de moer met het kind moeten houwen?
dan willewe liever af wachten hoe dat het den Rechter zel verstaan.
Maar hoor Diwertje, men behoorde veur al zijn gemoed en conscientie te betrachten.
Conscientie!