floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
’t Geluk lacht my in alles toe, en dewyl myn hart door de liefde is gegrieft, Meen ik die schoone haar fortuin ook te maaken alleen door haar te beminnen.
jy verliefd?
O ja, Neefje; hoe!
hebje van Klara niemendal vernomen?
zult gy met Jufvrouw Klara trouwen?
Ik Klara trouwen!
wel wat of u over mag komen!
Gy raaskalt, loof ik.
gy zoud het kunnen doen, ik kan daar geen kwaad in zien, ’t is goed.
Zy heeft al overlang uw Huishoudster geweest, en dan beurt het wel meêr, dat men dat zo doet.
Het zou de eerstemaal niet zyn dat gy het haar ging belooven.
Dat was goed, toen ik alleen Prokureur was, maar nu ik Heer van Geenland ben, gaat myn staat haat vry ver te boven.
Slechte getrouwheid die veranderd, als de weerhaan op den tooren, naar den wind.
Ik heb beslooten om ze aan u te geeven; terwyl ik u in alles zo getrouw bevind.
Zie daar, dat gaat ’er zo aanstonds naar toe, om het haar voor te leggen.
Neen, neen, ik bedank u, myn Heer Ernst Wargaaren, als ik daar lust toe heb zo zal ik haar dat zelfs wel zeggen.
KLARA, WARGAAREN, GRYPAARD.
wat wil dat zeggen?
hoe kan ik dit verstaan?
is het mooglyk , myn Heer?
Ben jy ’t zelve die hier een heele Kompagnie soldaaten hebt doen komen, om, met zo veel te meêr Grootsheid, bezitting van uw Heerlykheid te neemen?
dat komt my vremd te vooren.
wat praatje van soldaaten?
spreek op, laat ons hooren.
Daar zyn meêr als vyftig soldaaten, die zeggen dat zy dezen nacht Hier op uw Heerlykheid loogeeren willen; en dat zy wel een uur of acht Uit den weg gereeden zyn, alleen om hier te passeeren.
Zy neemen waarlyk te veel moeiten, en ik zag ze veel liever keeren.
’t Is lichtlyk de eene of andre Officier van uw kennis, die naar zyn Guarnizoen Met zyn Kompagnie trekt, en u in passant komt begroeten als een man van fatsoen.
Dat mogt ik wel lyden, maar dat hy met zo veel volk komt, dat komt my vreemd te vooren.
Ga dan zelfs eens zien wat ’er te doen is; want, na ik kon hooren Zo wilde zy haar paerden op de stal brengen van uw Kasteel, Om dat in het Dorp geen plaats genoeg was, om Paerden te zetten zo veel.
* WARGAAREN.
haar paerden op myn Kasteel?
ik zal haar doen zien wie ik ben, en haar die stoutheid wel verleeren.
Kom, Grypaard, gaan wy; dat ’s een goede okkasie voor ons om te procedeeren: Ik zal ze een proses verbaal aandoen, dat is altyd myn eerste begin.
Ik zou u raaden dat gy haar liever op een andre manier zocht kwyt te raaken; want met soldaaten te prosedeeren, daar steekt niet veel in.
LOBBETJE, WARGAAREN, KLARA, GRYPAARD.
LOBBETJE.
MEn Heer, men Heer, ik bidje, repje toch.
Hoe schreeuw je zo!
wat is uw begeeren?
Wel daar zyn twie karossen mit Jufvrouwen, men Heer, en ook mit Heeren, En dan noch ien hiele waegen met Prokkereurs, die jou kommen bezoeken, men Heer; En wat noch meêr is, die Soldaaten, men Heer, die flus ekommen binne, die lyken wel hiel zeer Op die Jufvrouwen verliefd; want ze doen schier den hielen tyd niet as zoenen; En as ’er andre Heeren wat tegen willen zeggen, zo is ’t poe, ha; scheer je of wy zullen jou hier van daen boenen.
Myn arme Grypaard!
Jy bent met dat volk gebruid, men moet ordre daar opstellen zo goed als men kan. WARGAAREN.
Dat is wel waar, maar och!
wat raad hier toe?
hoe raak ik ’er best van?
Maar zacht, daar schiet my iets in ’t zin, niet beter dunkt my dat ik kan overleggen, Als dat ik haar myn Boô stuur, en uit mynen naam doe zeggen, Dat zy zich zullen hebben te retireeren, dat myn ordre is, en dat ik zulks versta, Met die bedreiging, dat, zo zy het niet doen, zy dan vervallen in myn grootste ongenâ.
En dan zou ik ’er by zeggen, dat gy Prokureur bent, en dat zy die karakter behoorden te eeren.
Ik maak staat zo uw Boô daar, komt dat zy hem dat stout spreeken wel zullen verleeren; Ja zelfs noch wel derven dreigen om uw huis te zetten in vuur en vlam: Zeg dat ik u dat gezegt heb.
Ja wel, wie of niet gram Zou worden, en zulke dingen op het allerargste vervloeken?
Wel, wat drommel of dat voor een kaerel is, dien Officier, die ons hier zo komt bezoeken?
Die vent moet ekspres hier gekomen weezen, om ons te plaagen, ik kan het anders niet verstaan.
Hier schuild iets onder,’t geen ik niet begrypen kan. Ik bid laat my begaan.
Ik zal eens hooren, wat dien Sinjeur Officier, en zyn Soldaaten zeggen, En u ten eersten bescheid geeven, myn Heer Wargaaren, hoe de zaken leggen.
Dat is goed, spreekt gy met de Krygslui, ik zal terwyl myn pligt voldoen Met de luiden van studie te ontfangen, en te onthaalen naar haar fatsoen.
KLARA ter zyde.
,, En ik meen u, van myn kant, ook te plaagen, en het zo te besteeken, ,, Dat gy, ingevolg van tyd, van my, meêr als van de Krygslui, of de gestudeerde perzoonen, zult spreeken.
Ik moet Angelika... Maar ze komt.
ANGELIKA, KLARA.
JA, Jufvrouw Klara, ik heb my niet bedroogen, ’t is den zelven Advokaat, Dien ouden Frank Stribbeling, daar wy meenigmaal om gelachchen hebben, als wy hem zaagen passeeren op straat.
Ik heb daar niet aan getwyffeld, die man zal doodelyk op u verliefd weezen.
Myn vader heeft hem verliefd gemaakt, en als hy by my komt, zal ik hem weêr naar myn vader stuuren, die mag hem ook geneezen.
Ik vrees dat jy ’er zo niet zult af komen, ’t is wel waar, Dat uw vader somtyds dingen doet die een wys man niet betaamen; maar Ik vrees dat hy zulks evenwel zal deurdringen, en dat jy ’t niet zult kunnen verhoeden.
Ja, ik wenschte wel dat hy anders was, als men eens herdenkt, met wat een strafheid hy geduurig tegens myen myn broeder gaat woeden, Heb ik volkomen reeden om te klaagen dat de natuur my zo een tot myn vader gegeeven heeft.
Bedroefje ook niet al te zeer, Angelika, wie weet hoe lang dat hy of gy noch leefd.
Maar ’t is evenwel raar dat uw vader behaagen heeft in wederspannige kinderen.
Dat ’s waar, Jufvrouw, zyn beste vermaak is dat hy ons mag hinderen, En zyn toeleg is my meê te noodzaaken om weg te loopen als myn broêr, waarvan ik zo langen tyd Niets zag of hoorde, dat hy myn gedachten by na ontvreemd is; en dan was hy ons beide kwyt.
Dat gy iets onderneemen zult, dat met het fatsoen niet over een kan komen, kan ik niet denken.
Ik zeg al weêr, hy wil hebben dat ik eenige buitenspoorigheden bedryf, om myn goede naam te krenken.
Schort ’er anders niet aan, om hem te vergenoegen, ik zou het doen?
Ik kan niet zien dat die zaak zo moeilyk is om uit te voeren, of dat ze zou uitvallen, tegens uw fatsoen.
benje buiten zinnen?
Neen, ik spreek met ernst, en antwoord op uw klaagen: Want ik zie wel dat gy gantsch niet ondernemend zyt, en geen zaak die gy alleen zoud moeten uitvoeren, derfd waagen, En dat gy iemand die u helpt, naar ik zien kan, hebben moet.
Jufvrouw, Klara, wat zal ik zeggen?
Gy zucht, een zeker teken; goed!
Uw helper is al gevonden, ik wed dat ’er niet aan scheeld, als de rezolutie om ’t uit te voeren, daar je licht noch niet toe kund komen; Ik presenteer u te helpen, en u gerouw te zyn, waar dat ik kan; voor my hoeft gy niet te schroomen.
Daar is geen onderneeming die ik niet zou derven beginne, als ik geen gelegenheid zie dat deze zaak wel uitvallen zal.
Gy hoeft niet bevreest te weezen, zo gy uw zaakjes wel belegt, dat dit geval Kwaalyk zal uitvallen, gaa u aan den een of andren jongen Heer van uw kennis betrouwen; Dat is immers nu zeer gemeen, en thans de mode; dat de jonge vrouwen, Als zy haar zin niet kunnen krygen, als was ’t van vyftien of zestien jaar, zich in bescherming geeven van den een of den andren jongen Heer.
Jufvrouw Klara!
als men bedenkt dat ’er weinig standvastigheid meêr By de mans te vinden is.
heb gy’er reeds de proef af, mag ik u dat vraagen?
Neen, waarlyk, ik beklaag ’er my niet over.
Gy beklaagd u niet, maar gy hebt licht wel reden om ’er u, over te beklaagen.
Kom, kom, Angelika zeg my eens vrymoedig uw gedachten; is daar niet aan, Dat ’er den eenen of andren Advokaat of Prokureur in uw hart legt, my dunk ik zie ze somtyts wel zo voorby de deur gaan?
neen, ’t is geen Praktizyn, maar een Kapitein, die, op een plaats daar ik my bevond, de vizite gaf aan zyn vrinden.
dien Officier is wel gemaakt.
Zo schoon als ’er een is te vinden.
En hy heeft geest en verstand?
Gy kunt het zo veel niet verbeelden.
Bemind gy hem ook?
mag ik dat van u verstaan?
O ja; wy hebben malkanderen onze genegentheden ontdekt; maar hy is naar ’t leger gegaan.
Zo dat ik niet weet waar hy is; of wat hem is overgekomen, heb kunnen hooren.
Zie daar al een aardige vrijery; naar dat ze my komt te vooren, Zo vrees ik alleen, Angelika, dat wy niet in staat Zullen zyn van die te volvoeren, en het voorneemen te verydlen van uw vader en den Advokaat; Zo dat ik vrees, dat gy noch onder haar gebod zult moeten bukken.
Dat zal ik gantsch niet doen.
mogt het geen, daar ik u van gesprooken heb, maar wel gelukken!
Ik bid, houd u stil daar komt Jufvrouw Petronella aan, die zo vol grootsheid is ,als uw vader weezen kan. ANGELIKA.
Ik zie haar met dien ouden Advokaat op zy, wat dunkt u, Jufvrouw, zou dat niet beter lyken naar vrouw en man?
PETRONELLA, STRIBBELING, ANGELIKA, KLARA.
PETRONELLA.
MAar zoud gy my wel komen uitleggen of wat breeder verklaaren, Wat dat?...
zie daar, daar zie ik de jonge Jufvrouw Wargaaren Angelika, ik beken, gy hebt een kluchtig staaltje van een Vader, hy noodigd ons hier, En by na al de waereld, om hem, in deze Vakantie, met plaizier, Op zyn Heerlykheid te komen zien, en naar waarde te groeten, Daar hy zelfs noch geen Meester van is: ha!
ik lach!
de paerden wroeten Zyn schoone Plaats by provisie reeds om, en maaken dat ze een molhoop gelykt, En de soldaaten houden ’er huis, zy zyn ’er op gezonden, en zullen ’er ook op blyven, naar het blykt.
STRIBBELING.
Ja, soldaaten, en dat wel het allerslechtste volk die aan de Jufvrouwen haar fatsoen niet weeten te geeven.
Ja, Schoften die achter myn Heer den Advokaat zyn rug zo wat grimmatsen bedreeven.
Zy derfden echter niet meêr als drie of viermaal komen; want ik had ’er gezegt, Zo dat langer duurde... KLARA.
Hebje jou reden tegens hen wel ter deegen overdacht, en in ’t sement gelegt?
In ’t sement?
een reden in ’t sement?....
Ja, dat is te zeggen of, gy wel helder en fors uit de borst dorft spreeken, En al te met zo een doodje of drommeltje, in passant, den hals breeken, Dat volk is anders niet gewent?
In zulk een geval ben ik in ’t begin my zelven niet, Ik docht zo zeer niet op my als wel op Jufvrouw Petronella, die gy daar ziet; Want als men vrouwen by zich heeft.... PETRONELLA.
Die onbeschoften, scheenen van de vrouwen, Die alom hoorde gevierd en geëerd te worden, niet veel te houwen, Immers zy toond’er geringe eer, of achting, voor.
Meen je dat?
o dat volkje, dat volkje, zy draaven op een heel ander spoor, In plaats van niet, zo meen ik dat zy ’er heel veel van houwen,... Maar ik zal daar van zwygen; ’t Is beter van dat ruigte niet te reppen, als ergernis te geeven, of die te krygen.
Zy zaagen nochtans wel dat het fatsoenlyke Jufvrouwen waaren, en ’t respekt wel waard, Maar niemand kan den hospes, als de gasten, die ’er meê om gaan aan den haard; Is het gemeene spreekwoord.
o de droes!
als dat soort van volk uit het veld in guarnisoen keeren, Dan zien ze niet aan, dan sta ’er de drommel, dat wil ik je zweeren PETRONELLA.
Zy hebben, hoe zal ik het noemen?
een pleizier, en genoegen, in dit haar doen en fieltery.
Ja, Mevrouw, Petronella, dat zyn zulke pleiziertjes, je hebt gelyk, dat voegt ’er wel by.
’t Is slegt dat men geen beter ordre heeft in weeten te stellen.
Het is de schuld van den Heer Wargaaren, en dit werkje was wel te voorspellen, Hy moest daar in hebben voorzien.
Dat is nu zo, en dat leid’er nu al toe.
Gy hebt myn Vader dan noch niet gezien of gesprooken, Mevrouw Petronella?
Neen, Juffrouw, Wargaaren.
Ik zal hem gaan zoeken, Mevrouw.
Jufvrouw, gy zult my daar door verpligten.
Hy zal u, naar uw verdiensten ontfangen, Mevrouw.
’t Is onnoodig, Jufvrouw Wargaaren, dat zou niet stichten.
ANGELIKA, weg gaande.
Laat het weinig wachten u niet verdrieten, Mevrouw Petronella.
Geensints, ’t is myn pligt, Jufvrouw Wargaaren.
KLARA, weg gaande.
Goeden dag, Mevrouw Petronella.
Goeden dag Jufvrouw Klara.
Wel wat dunkt u van dat wicht?
PETRONELLA, STRIBBELING.
ZO meent ge dan vast voor, Heer Advokaat, om dat kleine Schepzeltje te trouwen?
Ja, Jufvrouw, wat zeg je daar van?
wat dunkt u daar af?
zal ’t wel saamen bakken en brouwen?
Zeer zot en gek, dom, bot, heel ongelyk, belachchelyk, en onbeleefd.
Mevrouw... PETRONELLA.
Mevrouw Petronella hier, Mevrouw Petronella daar; zulke zotte kuuren als ze heeft, Dat onbeschofte kreng, dat kort by de neersje, Mevrouw Petronella wilt weeten, Mevrouw Petronella, voor en na, zy is bang, geloof ik, dat ik myn naam mogt vergeeten.
Zy is noch jong, en men moet dat niet zo achten, Mevrouw.
Ik wilde wel eens weeten waar zy die grootsheid heeft geleerd, dat zy haar nou Zo weet te draaijen, en de kop zo begint in den wind te steeken?
Of zou ’t zyn, om dat haar Vaâr by myn Oom, den Advokaat, naar ik reeken, Een jaar drie vier, de huisjongen geweest is, of op ’t best gezegd de jongste klerk?
Doe was hy niemendal, en ziet hem, nou eens, bloet!
wat is ’t een breed werk, Een oud kasteel, en vervallen muuren, heel bekwaam om te sloopen, Zich toe te eigenen, en dat met den naam van de Heerlykheid van Geenland te doopen.
Ik moet bekennen zyn Heerlykheid valt slecht by my af.
De muuren zyn oud, en ’t zal niet lang kunnen staan, Het doet zich een beetje beter op, als ’t slot van Abkou, ’t huis van Breerô, buiten Haarlem, of dat van Kleef in de Kleeverlaan.
Hebje myn kleine Plaats achter de Wyk, die Schoonzigt heet, wel gezien?
Gezien?
o ja, Mevrouw, verscheidene maalen; Dat is een bekwaame Plaats om met fatzoen eerlyke luiden op te trakteeren, en te onthaalen.
Ja niet waar?
wat een uitzigt!
en daarom bemin ik meest een Plaats.
Je hebt groot gelyk, Mevrouw, je legt daar ook stil en buiten gewoel van ongebonde maats.
De uitzigt is van de beste deugden die tot een Plaats behooren; Want zo ’er dat mankeert, zo is ’t of je in een doofpot zit te smooren.
Maar zeg me nu eens, als ’t u gelieft, hebt gy ooit de myne by Loenen wel gezien?
Meêr als eens, de oude eigenaars waaren myn goede vrienden, ik heb ’er wel een reis of tien Op vrolyk geweest.
Ze is kleen, maar net, en die kost niet veel van onderhouwen, men moet in alles zuinig weezen.
De zuinigheid is een groote deugd wel waard te pryzen, maar nooit volpreezen.
En op myn Plaats staat een huis, daar ik veel wil van heb.
Dat ’s waar, maar, gebouwen van Marten van Rossums tyd, Gelyk dat van Wargaaren is, als het my toekwam, ik maakte het my, hoe eer liever, kwyt.
WARGAAREN, STRIBBELING, PETRONELLA.
wat is dit voor talmen?
waar meê houd gy u op, myn vrinden?
Het gezelschap is om u niet wel te vreên.
Ga, ga, als ’t u beliefd, gy zult ’er eenige vinden In myn eetzaal, andere Heeren zyn reeds van daar gegaan op de jagt, De Jufvrouwen wandelen in den Tuin, de rest van de vrinden zitten stil en zacht Met de anderen, in een der fraaiste kamers, Volten te speelen.
Myn Heer Wargaaren, zo als wy hier kwaamen vonden wy, eerst ten deelen, Daar na een geheele bende soldaaten, die ons by na de dood op den hals had gejaagd.
Gy hebt daar slechte gasten; met verlof, myn Heer, dat ik u dat zeg ongevraagd.
Het zyn soldaaten, Mevrouw, die alleen myn landgoed maar passeeren, Zy zullen van daar naar een andre plaats, en verder marcheeren; Ik kon met fatsoen die doortocht niet wel weigren, Mevrouw.
Onder de Heeren Officieren, en aan hun vrinden is men dikmaals verpligt, al zou Men ’er wat last, of moeite, van hebben, ziet ik hang ’er meê van af, moetje weeten.
GRYPAARD, PETRONELLA, STRIBBELING, WARGAAREN.
DAar gebeuren schoone zaakjes.
Hoe wat is ’t?
ik had ze voor wyzer versleeten; Dat volke heeft ’er tyd wel waargenomen om bezoek of visites te geeven aan myn Heer.
Wat is ’er dan geschied?
Drie van die Heeren naamen haaren snaphaanen, en zouden gunter veer, By dat kleine bosje, zo wat wildbraad van snipjes en ’t een en ’t ander gaan schieten.
Dat weet ik wel; wat meêr?
Vyf of zes van dat kwartiermeesters volkje, ’k weet nou juist niet hoe dat ze hieten, Kwamen haar daar zo tegen.
Zy hebben, denk ik, haar immers geen geweld of overlast gedaan?
Neen, myn Heer, niemand, maar uw vriendelyk gezigt stond ’er juist niet wel aan.
Misschien zyn haar de snaphaanen ontnoomen?
Neen, zy hebben op de jagt haar zelve weezen jaagen, En ook gevonden; de schoone tyd, het mooije weer, de wapens die ze draagen, De gesteldheid daar zy haar in bevonden, en andre zaaken meêr van dien aard, Bewoogen haar, om met dit volkje t’saam te spannen, en rezolveerden met ’er vaard, Om zo aanstonds onder heur dienst te neemen.
dienst?
Ja, voorzeper, Daar ’s geen helpen aan; dat moet zo ditje, ditje, douw.
Ik denk evenwel niet de oude schans tot Amsterdam langs, om peper?
Hoe zyn ze aangenomen ter zee?
Van beids, om te dienen te water en te land.
Dat zyn zo kunsjes.
’t Is onbegrypelyk!
Dat komt my vremd voor; ja wel dat ’s boven myn verstand.
Buiten nood, om vermaak, zich aan alle gevaaren bloot te stellen.
KLARA, WARGAAREN, GRYPAARD, PETRONELLA, STRIBBELING.
wat ongeval kom ons over zo als dat volk on zoekt te bruijen en te kwellen!
Men is in uw huis niet zeker!
jy ook?
wat nieuws?
Ja, gewis, belet jy maar dien hoop Zo het in je magt is, en haast u vry, of al den bruts raakt op de loop.
Maar zeg me eens duidelyk, Klara, wat helpt dat drommels teemen, En talmen, wat schort ’er aan?
Jy zult het ras genoeg verneemen, Myn Heer de Bailjuws vrouw, en Mejufvrou de huisvrouw, van den Heer Advokaat, Kwaamen in den tuin, en de onder Luitenant van de Soldaaten, met de Kornet, dat je ’t verstaat, Waaren ’er voor haar.
ik denk immers niet dat zy ook dienst willen hebben, naar gy hebt vernoomen?
Zyn zy daar ook toe gedwongen?
O neen, ’t is zo ver niet gekomen, Zy hebben haar veel eer en respekt beweezen, en noodigde haar te gast by Klaas, in ’t gulde Zwyn, Op een waterzootje van baars en posjes, met een poletje frikassé, en lekkre spaansche wyn.
Dat ’s de kool niet; die Officiers weeten niet wat... KLARA.
Vergeef my, myn Heer, zouden zy niet weeten, Dat het Burgervrouwen zyn, zy zeiden ze wilde liever met heur drinken en eeten, En al zo voort, als met anderen, of vrouwen van de eerste rang.
Ik word schier dol.
Ja ’t is al zo wat, myn Heer, en de mans blyven vast op de jagt; ja wel, ik word al bang Tegen dat zy weerkomen.
Weerkomen!
ja dat ’s ook goed, de mans zyn ook al vast, met eeren, Aan den krygsdienst, zy zullen vast moeten marcheeren, Daar ’s geen helpen aan; zy moeten voort, al haddenze een bord veur ’er gat.
Klara, ik zal die Messieurs eens gaan spreeken.
Dat ’s goed, myn Heer, dat hebje wel, haast u maar wat.
Ga jy vast in de tuin, Mevrouw Petronella.
ik in den tuin gaan?
neen, dat zou wat weezen, En dat nu juist, nu ’er al dat volje is, ik zal ’t my wel wachten; want my stond te vreezen, Dat ze my, door haar gewoone list of met geweld, meê dwongen tot den dienst.
O, dat ’s niemendal, daar staa ik u borg voor, zy doen dat niet zo op het onvoorzienst.
JA wel, zie daar, ik weet niet wat al dit doen, en dien handel, wil zeggen?
By myn keel, ik vrees voor myn kouzyn den Prokureur, dat men hem zoekt laagen te leggen.
Myn hert voorspeld my niet veel goeds, daar leid iets op, en dat is zo zwaar, als een steen.
Ziende Leander komen.
Maar ken ik die tronie niet?
LEANDER, GRYPAARD.
DE zaaken gaan wonder wel, en schikken zich alle daar heen, Dat de meeste Boeren genengen zyn, tot my, en dat wel zo, als ik het van myn leeven Had konnen wenschen.
,, ’k Weet waarachtig niet, wat ’er aan schort, ’t gaat my noch wel, en kyk ik eens beeven; ,, Ja wel, het zal van daag met my niet botteren, myn lyf staat als in den brand, ,, Myn hart klopt, als een schaape staartje, en myn pols?
o ja, van den zelfden trant.
Jy, Singneur Procureur, ik zal u onthaalen naar uw verdiensten, dat wil ik u zweeren, Heer van een Heerlykheid, die myn Oom toekomt, en ik erven moet; o dat kunsje zal ik hem wel verleeren.
,, Wel, de pikken!
docht ik het niet wel?
laat zien!
naar my dunkt is my dat bakkis wel bekend?
wat raad gaat my aan!
’t is myn ouden Heer; waar berg ik my voor die vent?
My dunkt dat dit den schoft is; ja vast, het is dien schelm, die my zo heeft bestoolen.
hy heeft my al in de neus, ik ben bekend vrees ik.
waar hou ik my best verhoolen?
Dat ik niet vreesde my te misgrypen.... GRYPAARD.
,, Onze samenspraak zou slecht afloopen, met dien gast.
,, Daarom best niet begonnen, liever de hieltjes gelicht, ja vast; ,, Ik aan ’t rekken.
Grypaard, hem!
Roept, myn Heer?
he, is ’er wat van u dienst?
belieft maar te spreeken.
,, Ik bedrieg my niet, hy is ’t.
Maar gelieft gy my te vergeeven, myn Heer; want, naar dat ik reken, Zo zie jy my voor een ander aan, de naam van Grypaard is nooit de myne geweest.
Heet gy geen Grypaard, galgbrok?
zeg, onbeschoften beest?
Neen, pardonneer, my, myn Heer geen Grypaard, galgbrok, noch beest, was van myn leeven, Myn naam.
Hebt gy my in ’t voorjaar, in ’t eerst van de Veldtocht, niet begeeven In Vlaanderen?
Wat Vlaanderen, myn Heer?
In Vlaand’ren zeg ik.
Goed, ik geloof ’t, Ja, daar zweefd my zo iets, zo een denkbeeld van uw weezen door ’t hoofd, En uit hoofde van die oude kennis, myn Heer, zo gelieft maar te gebieden, Al wat ’er van uw dienst is; ik verzeker u het zal aanstonds geschieden.
Van myn dienst is, dat gy my ter hand steld het geen gy my hebt ontvreemd.
Ontvreemd, myn Heer?
zie toe, wat gy zegt, dat je geen eerlyk man daar voor neemd.
Hebt gy niet.... GRYPAARD.
Wat zou ik?
weet ik van jou dingen, kaerel?
leg my niet langer te bruijen, en te vraagen.
Wel waar vreesje dan voor als je onschuldig bent, en my niets hebt ontdraagen?
Jy bent drommels lang van styl, heeft dat teemen noch geen end?
Wel waarom zegje niet dat ’s myn hoed, en dat ’s myn rok?
wat bruit me deze vent.
’t Is wonder dat hy ook niet van een goudbeurs, of een zilvre doos, of zo wat diamanten, Begint te spreeken; het scheelt jou in den bol, broer, dat kan ik wel zien aan je lanterfanten.
Wel voor een man die onschuldig is, en hier nergens van weet, zo je zegt; Zo ben je, naar ik hoor, van myn gestoole goed, noch wel duidelyk onderrecht.
Daar zweefd me zo iets wat in ’t hoofd, laat zien; neen ik kan ’t niet verzinnen.
Kom, ik zie wel met die zweevende gedachten zal ik hier niet winnen; Maar dewyl myn gedachten hier in niet zweeven, maar zeker gaan, Ze zeg ik, gaauwdief, een beurs met sestig goude dukaaten met een roos koortje daar aan, Die gy my schelmachtig hebt ontstoolen.
kyk daar de rook eens boven zyn hoofd vliegen!
Sestig goude dukaaten, wel de drommels dat is liegen, Daar waaren ’er maar negenendartig.
Konsessie!
negenendartig; maar waar is myn diamant Van vier honderd guldens?
van vier honderd guldens!
bloed wat schand, Zo jy myn Heer, of de juwelier, een van beide, met uw believen, My niet wat genadiger had gehandeld, zo benje lui allebei dieven; Zie daar ik, moet geen eerlyk man weezen heb ik ’er meêr als honderd ryksdaalders voor gehad.
Heb jy de diamant al verkocht?
waar ’s de doos?
waar ’t portrait?
Wel, wat ’s dat?
Het portrait is je geschonken, broer, dat wil ik je wel weêr geeven, dat heb ik niet van nooden, Die de doos kost wou het niet hebben, hy zy het was noch naar de oude moden.
Gy zult my het alles weêrgeeven, de diamant, de beurs, met goud, Het portrait, en de doos, of ik geef het in handen van den Schout.
GRYPAARD, op zyn knien vallende.
myn Heer, doe dat toch niet; want dan ben ik verlooren, Schend myn geslacht toch zo niet, ik ben van al te eerlyke ouders gebooren, Want myn Grootvaâr was een hapscheer in ’t leger, en myn Vaâr een vroome herbergier; Myn Oom was een oude kleêrkooper en maakte de oude kleêren op naar den nieuwen zwier; Myn Motje verkocht gebottelde mol, en logeerde menschen, die by een ander niet in huis konden komen; Myn Neef was een vroome meulelaar, maar hy begon zo wat voor de Schout te schroomen; Em myn Moeder was by kleen en groot bekend, en by ieder hoog geacht, Om dat ze Jannetje de vroémoêr was, de eer van ons oud geslacht.
Vergeef het my deze reis, om myn familie niet te schenden.
Sta op, ’k vergeef het u, maar zeg, wat kom je hier maaken?
Hebje hier kennis?
ja myn Heer, ik zelfs doe hier al heele groote zaaken, En ben een van voornaamste van ’t Dorp, en hier zelfs de Schout, om u te dienen, myn Heer.
gy Schout?
en by wat geval?