floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
En ik ben best te vrede, indien, My niemand ooit iets zegt, als ’t geen hy my doed zien.
Wel: dat’s genoeg, mijn Heer.
Dan kan ik uw geneezen.
Uw oogen zullen zelf terstond getuygen wezen Gelei my maar aan huis.
Daar zal ik u het hert Van uwe schoone, en hoe gy hier bedrogen werd, Oprechtelijk doen zien.
En hebben andere oogen Dan op uw brave ziel noch eenigzints vermoogen.
Om die in liefde te doen branden: wees gerust.
Men zal uw mogelijk wel helpen aan uw lust.
VREDERYK, LEONOORE.
NEen: ’k zag noit mensch, die zich zo weinig liet gezeggen: ’k Heb geen verschil ooit zo bezwaarlijk by zien leggen.
Hy bleef vast by zijn stuk.
Men heeft het aangewend Op alle boegen.
Neen, mijn Heeren, ik beken ’t, ’k Herroep mijn woorden niet, zei hy.
In alle zaaken, Behalven daar in, dat ik juist dit vaers moet laaken, Ben ik heel met hem eens.
Wat wil hy dan van my?
Waarom verstoort hy zich?
raakt het zijn eer, dat hy Niet wel en schrijft?
of wat geeft hy na mijn gevoelen?
Is dit een zaak, om zo geweldig van te woelen?
Zijn achting is daarom te minder noch te meer; Of hy geen vaerzen maakt als ikze juist begeer: In ’t minste niet: hy kan daarom wel eerlijk wezen: Ik heb zijn daaden en zijn moed altijd gepreezen: Ik hou hem waarlijk voor een man, die eer, en eed, En deugd, en plicht betracht; maar, voor een slecht Poëet.
Zo gy ’t begeert, ’k zal om mijn vrindschap te bewijzen, Zijn zingen, danssen, en behendig rijden prijzen; Zijn vaardig schermen, en zijn kostelijke stoet, En alles wat gy maar begeert: maar zo ik moet Zijn vaerzen roemen, dan blijf ik zijn dienaar, Heeren: Ja elk behoort die lust van rijmen te verzweeren, Die zo onnozel in zijn kunst zich maakt beroemt: Ten zy, dat hy daar toe op lijfstraf was gedoemt.
Al daar ’t de Heeren op het laatste noch toe kreegen, Was, hem met moeite tot dit zeggen te beweegen; Waar meê hy in zijn zin veel toegaf: ik beken, En ’t is my leed, dat ik zo onmêgaande ben: ’k Wou dat ik uw Zonnet flus beter had gevonden, Om uwent wil, mijn Heer.
Doe heeft men haar verbonden Elkander vrindelijk te omhelzen; en zo, stil Een eind gemaakt, van al het voorige verschil.
Hy is heel wonderlijk in alle zijn manieren: Maar, ik beken, my dunkt dat zy hem niet ontsieren.
Daar blijkt iets Adelijks en groots in zijn gemoed: Ik hou heel veel van hem: en ’t waar de menschen goed Die ongemeene deugd, in dees’ bedurve tijden, Wat meer te volgen.
Ik voor my, ik moet belijden, Hoe ik die drift meer zie, daar hy zich zo aan bind, Hoe ’k meer verwondert staâ: en wijl hy zich bevind Van zulken aard, gelijk hy is, hoe ’t kan geschieden Dat hy verlieft: maar als ik hem zijn min zie bieden Aan Magdalene, uw Nicht; dan ben ik uitgeleert: Dan schijnt de waerelt in mijn zin geheel verkeert.
Dit toont, dat liefde altijd niet uit gelijke zeden Of overeenkomst spruit van onze zinlijkheden: En dood haar, die dus lang zich hebben ingebeeld, Dat zy uit zympatie alleen word voortgeteelt.
Maar, denkt gy, dat zy hem wel waarlijk zou beminnen?
Dat’s zwaar te weeten.
Want, ik meen, dat haare zinnen Zo los zijn.
dat haar hart, eer dat zy ’t zelve weet, Al mint, en zomtijds weer tot min gelooft gereed Te wezen, zonder dat het waar is.
’t Staat te duchten, Dat onze Minnaar by uw Nicht meer ongenuchten Zal vinden, als hy ooit zich zelf heeft ingebeeld.
Had hy mijn zin gedaan, zijn smert was al geheelt, Mevrouw, hy had zich lang tot uwe min begeeven: Uw goedheid aangebeên: zijn voordeel, en zijn leven In u gezocht.
Voor my.
’k verberg mijn mening niet.
’k Meen dat men in een zaak die op een huwlijk ziet, Ter goeder trouw moet gaan.
Ik stel my gansch niet tegen, Zijn min.
In tegendeel, kon ik haar zelf beweegen Tot zijne liefde, en zo het Huwlijk aan my stond, ’t Was daadlijk klaar.
Doch zo hy zich gedrongen vond Te scheiden; en dat hem een ander kon behagen, Gelijk dat mooglijk is: ’k beken, ’k wou ’t met hem waagen: Dat blaautje zou aan my in ’t minst geen tegenzin, In die gelegentheid verwekken voor zijn min.
Wat my belangt, ik wil geensins de goedheid laaken, Die gy hem toedraagt.
Hy heeft ook in alle zaaken Van my daar blijk af: en ’t geen ik hem heb geraân, Zou hy, indien hy wilde, u zelve doen verstaan.
Doch zo hy trouwde, en gy zijn min niet mogt verwachten, Zou ik ootmoedig na die zelfde gunsten trachten, Die uwe goedheid hem betoont.
Of zo zijn ziel Uw gunst verwaarloosde, en dat die op my verviel.
Hoe groot was mijn geluk!
Gy wilt u wat vermaaken.
Neen; ’k spreek uit grond mijn’s hart’s, ’k zoek maar zover te raaken, Mevrouw, om opentlijk mijn liefde u aan te biên.
’k Brand van verlangen; dat het haastig mag geschien.
ERRENST, VREDERYK, LEONORE.
hoor doch eens, Mevrouw, wat wederwaardigheden!
Mijn hoop, mijn trouw, en mijn standvastigheid vertreeden!
wat schort u dan, dat gy u zo ontstelt?
’k Mag aan het bitter leed niet denken, dat my quelt: Most ik alleen de last van al de waereld draagen, ’t Zou my niet half zo veel als deze hoon mishaagen.
Het is gedaan... mijn min... ik weet niet wat ik doe.
Ai stel u wat ter neer.
Rechtvaarde hemel!
Duld dan uw magt by zo veel schoon, zo veel gebreeken!
Maar zeg toch wat u let.
O averechtze streeken!
Ik ben bedurven.’k Ben verlooren.
’k Word vermoord.
Uw Nicht, ach wie heeft ooit ontaarder daad gehoort!
Uw Nicht bedriegt my.
’t Welk ik nooit op haar vermoede.
’t Is niet als ontrouw, daar zy mijne min meê voede.
Maar, uw geloof is dat op rede wel gegrond?
’t Kan wel vermoeden zijn,waar door uw min terstond.
Door Jalouzy, en door inbeeldingen aan ’t blaaken.... ERRENST.
Wat duivel!
moeit gy u maar met uw eigen zaaken.
Als ik ’t op staande voet u aanwijs met ’er daad, Is dat niet blijks genoeg, van ontrouw en verraad?
Een brief, aan Gerard met haar eigen hand geschreeven, Toont my mijn ongeluk, en haar haar schandig leven: Aan Gerard, daar zy steeds als tegen is geweest: En die ik ’t minst’ van al haar minnaars heb gevreest.
Een brief bedriegt veeltijds wel door waarschijnlijkheden; En is min schuldig als men meent.
Laat my met vreden.
Noch een maal, en zorg maar voor uw belang, mijn Heer.
Zus, zus, herstel u wat.
Uw driften gaan te veer.
En’t ongelijk... ERRENST.
Mevrouw, tot u kom ik my wenden.
Mijn hart kiest u. Gy kunt mijn vinnig leed doen enden.
Kom, wreek my van uw Nicht, die trouwloos my verlaat.
En zo lafhartig mijn stantvaste min verraad.
Wreek my van deze daad daar yder van moet schrikken.
Met u na mijne min te schikken.
Ontfang mijn hart, en mijn genegentheid, Mevrouw In plaats van haar, die my zoo eerloos en ontrouw Bedroogen heeft.
In u kan ik mijn wraak best vinden, Ik wil haar straffen, met aan u my te verbinden.
Met, door mijn liefde, door mijn yverige plicht, Door trouw, eerbiedigheid, en dienst, in haar gezicht, Dit mijn genegen hart op te offren aan uw voeten.
’k Ben heel met u begaan, en, zal ik ’t zeggen moeten, ’k Veracht het edel hart, dat gy my opdraagt, niet.
Maar moglijk beeld gy u meer in van uw verdriet Als ’t waarlijk is: en dan zoud gy die lust tot wreeken Heel licht vergeeten.
O hoe dikmaal is ’t gebleeken: Dat quade aanslaagen licht verstuiven in de wind; Die ymand voorneemt, op een schoone, die hy mint: Schoon hy al vry wat meent verongelijkt te weezen.
Een lieflijk lonkje kan zijn gramschap straks geneezen De min ontschuldigt haast een schuldige.
En men ziet Hoe zelden ’s minnaars haat heel diepe wortels schiet.
Neen, neen, Mevrouw, ’k zal tot haar min niet wederkeeren.
’k Zeg haar mijn vrindschap af.
Niets kan dat opzet weeren.
Mijn meening staat te vast.
Ik ben te zeer gehoont: Ja straf waard, zo mijn hart haar ooit weer liefde toont.
Met haar komst verdubbelt mijne tooren.
Ik zal haar straks ’t verwijt haars misdrijfs fel doen hooren, Haar overtuigen, en daar na u een gemoed Opofferen, heel vry van haar bedrieglijk zoet.
kan ik nu mijn gramschap meester weezen!
Wat onrust isser in uw ziel weer opgereezen?
Hoe dus ontstelt?
wat wil dat droevige gelaat?
Dat zuchten?
en dat nors gezicht, datge op my slaat?
Dat nooit een ziel, tot alle afgrijslijkheen genegen, By uwe ontrouwigheid op ver na op kan weegen.
Ja dat de duivel zelf, hoe diep in ’t quaad vereelt, Nooit iets zo slim, als uw persoon heeft voortgeteelt.
Wel, die liefkozery klinkt my al vreemt in de ooren.
Lach niet: uw spotten zal my nu niet meer bekooren.
Maar schaam u liever, zo gy wel wild doen, voor my.
Ik heb nu zekre blijk van uw verradery.
Zie hier, waar van ik deeze ontsteldheid heb gekreegen.
Niet zonder rede was mijn liefde zoo verleegen, Door dat vermoeden; ’t welk u steeds zoo haatlijk scheen.
Zocht ik het ongeluk.
En vond het ook met een.
In weer wil zelf, van al uw zorg en veinzeryen.
Zei my mijn hart mijn vrees, en wat ik had te lyen, Maar dat ik zonder wraak verdraagen zal ’t verdriet Van my verongelijkt te zien, vertrouw dat niet.
Daar is geen meester van zijn hartstocht noch gevonden: En liefde wil altijd voortkomen ongebonden: Dat weet ik wel, geweld heerst nimmer over min.
’t Staat yder vry, een lief te kiezen na zijn zin.
’k Had ook geen oorzaak om van u my te beklaagen, Had gy my, ongeveinst, uw meening voorgedraagen, En mijne liefde in ’t eerst verworpen, ’k Had dan al Mijn quaad gerechtig toe geschreeven aan’t geval.
Maar mijne zuivre vlam bedrieglijk aan te voeden, Dat’s ontrouw; dat’s verraad: wel waardig, al het woeden Dat mijne wraak in mijn gedachten vinden kan. Ja, vrees vry alles, van zo zwaar gehoonden man.
Ik ben mijn zelf niet meer.
Maar mijn vervoerde zinnen Zijn raad en redeloos.
En laaten zich verwinnen, Door de ontrouw, waar meê gy mijn hart zo wreed doorboort.
En zo de wraak my tot iets daadelijks bekoort, Ik sta ’er niet voor in: dies wacht u. MAGDALENE.
Uit wat reden Wort uw gemoed vervoert tot zulke hevigheden?
Ai, zeg my, hebt gy uw verstand verlooren?
’k Verloor het, doe ik tot mijn ongeluk en schaa, Heb uit uw oogen, ’t gift dat my nu dood, gezoogen: En, zo verkeert door uw bevallijkheid bedroogen, In u te vinden dacht een ongeveinst gemoed.
Wat is ’t dan voor verraad dat u zo raazen doet?
wat is ’t hart ook vals!
wat weet het wel te veinzen!
Maar ’k weet waar meê dat ik het aanstonds kan doen deinzen.
Slaa daar uw’ oogen op; bezie uw eigen hand.
Deze achterhaalde brief is magtig te uwer schand’ U te overtuigen.
Hebt gy daar nu ook iets tegen?
Dit’s de oorzaak dan, die u zo bijster maakt verlegen?
Gy ziet dit schrift dan, en gy word niet rood!
Wat zou my dringen rood te worden?
Doortrapte, zultge u tot die stoutigheid begeeven, En lochenen’t, om dat gy ’t niet hebt onderschreeven?
Zoude ik mijn eigen hand ontkennen!
neen: gans niet.
En gy wort noch niet eens beschaamt, nu gy ze ziet!
Om ’t ongelijk dat u deeze inhoud steld voor oogen, En Klaarlijk overtuigt hoe gy my hebt bedroogen!
Ik zie nu dat gy ’t spoor geweldig bijster zijt.
Wel, gy braveert dan dees getuyge noch.
En ’t geenge in Gerards gunst hier schrijft, kan my niet hoonen, En u geen schande doen?
kunt gy dit noch verschoonen?
Gerard, wie zeid dat die brief aan Gerard houd?
Die zeid het: dieze my van daag heeft toevertrouwt.
Maar ’k neemt zo: gy schreeftze om een ander behaagen, Heb ik dan oorzaak om my minder te beklaagen?
En zult gy, omtrent my, dan minder schuldig zijn?
En of ikze aan een vrouw geschreven had, wat schijn Van schuld vond gy dan, die mijn eer of min zou krenken?
een schoone uitvlucht: hoe kunt gy’t zo fraai bedenken?
’k Dacht inder daad noch om die streek niet eens, ’k beken ’t.
Nu wint gy ’t.
Nu is ons geheel geschil ten end.
Houd gy my voor zo slecht?
dat gy my aan woud spreeken, Dat ik geloof zou slaan aan zulke botte streeken.
Toon my eens met wat glimp, of met wat rede, gy Zoo klaaren leugen woud beweeren tegen my?
En al dees woorden zo na uwe zin woud buigen, Als hieldenze aan een vrouw, die zo veel brand betuigen?
Rechtvaardig eens, als of uw daad ontschuldig was, ’t Geen ik u leezen zal.
Dat komt my niet te pas.
En ’t is al fraai my zulks in ’t aangezicht te smijten: En zulke dingen, als gy doet, my te verwijten.
Van waar komt u die magt?
Mevrouw, ai steur u niet.
Maar neem de moeite om in dit schrift, dat gy hier ziet, Eens te rechtvaardigen die teere stijl van schrijven.
Voor tegenwoordig zal ik dat wel laaten blyven.
En watge’er van gelooft, ’t is my al even lief.
Toon my, ik bid u, dat men voor een vrouw dees brief Uitleggen kan. ’k Zal my vernoegt daar in verblyen.
Neen: ze is voor Gerard.
Loof dat vry.
Ik mag ’t wel lyen.
Ik wil ’t: ik zie met vreugt dat hy my dient: ik acht Zijn gaven, ’k Prijs al ’t geen van hem werd voortgebragt.
Ik ben heel met u eens.
Kies zy: ’k zal ’t niet weêrspreeken.
Doe maar uw zin.
En wilt my ’t hooft niet langer breeken.
Wel is ooit iemand zo gehandeld hier op aard!
En isser iets dat by dees wreedheid evenaard!
Ik ben op haar met een rechtvaarde toorn ontsteeken: Ik ben ’t die my beklaag: ik ben ’t die my wil wreeken: En ik ben ’t die men noch bekijft.
Ja zelf, men voed Mijn achterdocht en smert, zo veel men kan. Men doet My al gelooven wat ik vrees.
En schept behaagen, Ja zelf noch eer daar in: en ik, in al die plaagen, Ben noch zo laf, dat ik de ketenen niet breek, Die my zoo boejen: en my met de wapens wreek, Van edelmoedige verachting: en mijn zinnen Weêrhouw, van langer dat ondankbaar hart te minnen.
Ontrouwe: ach hoe wel weetge uw tegens my alhier Van mijne swakheid te bedienen, en mijn vier!
hoe wel gebruikt gy noch ten langen leste Mijn onontworstelbaare min tot uwen beste!
Mijn min, gebooren uit die oogen vol verraad!
Bescherm ten minste u van een misdaad die ik haat.
Zo gy niet schuldig zijt, laat my niet langer vreezen: En maak doch deeze brief onnozel, kan het weezen.
Mijn teder hart zal u noch helpen met geduld.
Doe doch uw best, om maar te schijnen zonder schuld, Ik zal mijn best meê doen, Mevrouw, om ’t te gelooven.
Loop: uw jaloersheid gaat de reede ver te boven: Gy zijt ’er zot in.
En de min die men u draagt, Verdient gy niet.
Had my een ander ooit behaagt, Wat rede kon’er zijn, die my daar toe zou dwingen, Dat ik het veinzen zoude; om u?
wat zou my dringen Om uwenthalven niet oprecht te gaan daar in?
Hoe, die genegene verzekring van mijn min, Beschermt my die noch niet voor al uw quaad vermoeden Kan die my noch niet voor uw* achterdocht behoeden?
Is die zo groot?
en doet gy my geen ongelijk, Als gy my dus verdenkt?
is ’t niet een zekre blijk, Ja doet men zich geen groot geweld, zich te verklaaren?
En aan een Heer alzo zijn liefde te openbaaren?
Nadien een Juffers eer de min steeds vyand is: En tegen ’t uiten van zo een bekentenis, Zich heel streng kant.
Mag dan een minnaar, zonder schroomen Noch twijflen aan zijn heil?
hem ziende weg genomen Zo grooten hinderpaal?
en is hy niet straf waard, Die een getuig’nis hoort zo strijdig tegen de aard Eens Juffers?
en daar meê zich niet en houd te vreede?
Ga, zulk vermoên verdient mijn gramschap, en met rede Gy zijt niet waardig datme u acht.
’k Ben zot, en quaad.
Op mijn onnozelheid: dat die zo verre gaat, En u noch gunst draagt, ’k Most u uit mijn hart verjaagen.
En oorzaak geven, om met recht by my te klaagen.
Verraderes, ik ben te zwak.
En gy verleid, Door u betovrend zoet, al mijn stantvastigheid.
Doch, ’t zy zo ’t wil, ik volg het noodlot van mijn leven.
’k Heb aan aan uw trouw mijn ziel ten vollen opgegeven.
’k Wil zien hoe ’t met uw liefde in ’t ende zal vergaan.
Of die zoo schaamteloos zal zijn, my te verraân.
Gy mint my niet, mijn Heer, gelijk men hoord te minnen.
niets is magtig om mijn liefde te overwinnen Ja ’k ga zelf zo ver’ in mijn drift, om yder mensch Te toonen hoe ’k u min: dat ik u quaad toe wensch.
’k Wou dat u niemand ooit beminlijk had gevonden.
Noch dat uw midd’len u op ver na voeden konden.
Dat gy elendig waard: van uw geboorte, en staat, En goederen berooft: Ja van ’t geluk gehaat.
Op dat ik ’t ongeluk, in zo veel tegenspoeden Van ’t slinks geval, u door mijn liefde mogt vergoeden.
Dan had ik daar die vreucht, en dat genoegen in: Dat al uw heil u quam uit handen van mijn min.
Wel, dat’s heel kluchtig om mijn goed geluk gebeden, De hemel geef, dat my nooit zulke frajigheden.... Maar zie u knecht daar, en heel geestig opgeschikt.
* TOONEEL.
DAVID, MAGDALENE, ERRENST.
WAt wil dit toestel, en dat wezen zo verschrikt?
Wat schort u?
’k Heb, mijn Heer... ERRENST.
U bekent te maaken.
Dat het heel slecht staat met onze zaaken.
Durf ik ’t overluid wel zeggen?
Ja: spreek: voort DAVID.
Maar zacht, mijn Heer, is hier ook iemand die ons hoort?
Wat grillen.
Spreek, zeg ik.
Mijn Heer, men moet vertrekken.
Men moet van hier.
Daar is niet meê te gekken.
Wat rede?
Datmen moet verhuizen.
Datmen marcheren moet, en met een stille trom.
Maar om wat oorzaak?
En om wat ongemakken.. DAVID.
Om de oorzaak, datmen strak, strak, moet zijn biezen pakken.
Wel schelm... DAVID.
Waerachtig Heer, wy moeten voort.
Ik zweer: Zo gy niet uitspreekt: ’k breek u strak den hals.
Een groote zwarte vent.
van bakhuis, en van kleeren, Komt ons strak tegens dank, een groot papier vereeren, Zo slim bekrabbelt, dat het niet te leezen is, Van geen Schoolmeester zelf.
En ik geloof voor wis Dat het van uw Proses zal zijn, maar kan u zeggen Dat noch de duivel, noch zijn moêr, ’t licht uit zal leggen.
Wel vlegel, vagebond, wat raakt nu dat papier ’t Vertrek daar gy van spreekt, of dat ik moet van hier?
’k Wou dat zo zeggen.
Wel, zeg ’t dan.
Een van uw vrinden, Mijn Heer, die menigmaal tot onzent u komt vinden, Quam u daar zoeken voor een uur, met grooten haast: Doch u niet vindende, heeft hy my heel verbaast, En stil gezeit, al zoo hy weet dat ik uw zaaken Zeer naarstig waarneem, dat ik u bekent zou maaken... Laat zien, hoe heet hy ook?
Wat bruit my, hoe hy heet, Jou hontsvot: zeg my maar het geen gy van hem weet.
Het was altijd een van uw vrinden.
Om dan vorder Mijn Heer, u alles te verhaalen op zijn order, Zo zeid hy my, dat gy van hier most en terstond.
Of dat gy last leed: zo men u hier langer vond.
Maar heeft hy u dan geen meer opening gegeeven?
Hy eischte pen en inkt, en heeft my iets geschreeven: Waaruit ik vast vertrouw, dat gy het daadlijk al Zult weeten.
Geef dan hier.
Wat of dat weezen zal?
Ik weet het niet: maar hoop het dadelijk te leezen.
Nu onbeschaamde beest, hebt gy ’t?
of hoe zal ’t weezen?
DAVID na lang gezocht te hebben.
Waarachtig, Heer, ’k hebt ’t huis gelaaten, op uw kas.
Wat hout my.... MAGDALENE.
Steur u niet, mijn Heer, gaa liever ras, Om die verwarring op het best te recht te brengen.
’t Schijnt, wat ik doe, dat mijn geluk niet wil gehengen Dat ik u onderhouw: doch gun my, kan ’t geschien Mevrouw, dat ik u noch voor de avond eens mag zien.
* VYFDE BEDRYF.
ERRENST, VREDERYK.
IK zeg u: dat staat vast.
’t Besluit is nu genoomen.
Maar hoe de zaak ook leid, gy moet zo ver komen.... ERRENST.
Al raad gy noch zoveel: niets zal my af doen staan Van ’t geen ik heb gezegt.
’k Wil my geheel ontslaan Van alle menschen: en haar ommegang vermyden.
Te veel verkeertheid, en bedrog, heerst in dees tijden.
de wetten, schaamte, oprechtigheid, en eer, Zijn alle tegens mijn party gekant, mijn Heer.
Elk die mijn zaak wist, sloeg geen twijfel aan de zegen.
Ik ben gerust op mijn goed recht.
En daar en tegen Zie ik door de uitkomst my bedroogen, en verleid.
’t Recht heb ik voor my, en verlies nochtans mijn pleid.
En zulken schelm, daar voor bekent by alle menschen, Krijgt in zo valschen zaak noch alles na zijn wenschen.
Wijkt alle trouw dan, en al ’t recht, voor zijn verraad?
Hy weet, terwijl hy my bederft, noch in zijn quaad Gelijk te krijgen.
Én door zijn verkeerde streeken.
En kunsjes weet hy ’t recht te buigen, en te breeken.
Ja krijgt arrest op mijn persoon.
En noch daar by Zelfs met dat onrecht niet te vrede, dat ik ly: Strooit hy een boek uit; zo afgrijslijk, dat het leezen Alleenlijk, strafbaar voor een eerlijk man zou weezen.
Dat waardig is verbrand te worden.
Daar hy, door Zijn valsche leugens en bedriegery, my voor Auteur daar van by al het Hof zoekt uit te maaken.
En Gerard, wien in ’t minst die dingen niet en raaken, Die voor een eerlijk man by elk word aangezien, Stijft hem hier in.
En schijnt daar toe zijn hulp te biên.
Hy, die ik nimmermeer iets anders heb misdreeven, Als, dat ik maar oprecht mijn oordeel heb gegeeven Van zijn zonnet.
Wanneer hy my ter goeder trouw’ Zulks afvroeg Is dat niet ten hoogsten onrechtvaardig, Mijn Heer, en is die daad zo zwaaren straf wel waardig?
Om dat ik dat zonnet niet goet en vond: word hy Mijn onverzoenelijkste en hardste weerparty.
Zo weinig moogt gy van de menschen nu verwachten.
Tot zulk bedrijf vervoert de glory haar gedachten.
Zie daar, wat trouw, wat eer, en wat rechtvaardigheid Of deughd, hier langer in het hart der menschen leid.
Ik ga ’k Heb ’t moordgeweer, dat zy geduurig smeeden Tot straf van mijne rust, al lang genoeg geleden.
Verraders, wijl ik u als wilde beesten schuw, Zult gy, hierna, my niet weer vinden onder u. VREDERYK.
Gy zijt wat haastig, en dat zou u licht berouwen, ’t Quaat is zo groot niet, om u daarom vast te houwen.
Hy zie maar wat hy doe; gy neemt de zaak te na.
Die valsheid kon hem zelf wel strekken tot zijn scha.
Hem: meent gy dat hy voor een schelmstuk hoeft te vreezen?
Neen: hy heeft openbaar verlof een schelm te wezen.
Ver daar van daan, dat hem dat strekt tot scha, of schand: Gy zult hem morgen al weer zien in beter stand.
Maar wat dat boek belangt, waar af ’t gerucht wil spreeken Als of ’t van u was; ’k zou mijn hooft niet meê breeken.
Geen man van kennis zal dat ooit op u vermoên.
En uw proses, dat kan u zo veel quaad niet doen.
Dat kleen verlies is heel gemaklijk te herstellen.
Gy kunt van ’t vonnis, dat de Heeren rechters vellen.... ERRENST.
Neen neen: ’k hou my daar aan, hoe zeer ’t my ook verkort.
Ik zal niet zoeken dat het ooit vernietigt word.
Men ziet daar opentlijk, en klaar, het recht geboogen.
’K wil dat die booze daad zal blijken voor elks oogen, Tot een uytstekend merk, en een getuigenis, Dat in deese eeuw het volk zo zeer bedurven is.
’t kan my niet meerder als tien duizent kroonen gelden: En voor dat geld, zal ik recht hebben, om te schelden Op de ongerechtigheid der menschen, en haar quaad: En voeden tegen haar ontsterfelijke haat.
Maar endlijk.
Endlijk, is uw zorg, en al uw preeken, Maar overtollig, of woud gy die booze streeken, In gruwlen, noch wel stout, en tegens uwe plicht, In haar verschoonen?
en dat in mijn aangezicht?
Geensins: Ik ben dat met u eens, in allen deelen.
’t Zy recht of onrecht, ’t kan de menschen nu niet scheelen.
’t Word al door kuipen, list, en eigenbaat bestiert.
’t Zou goed zijn, dat dat eens geheel verandert wiert.
Maar is die boosheid nu genoeg, om al uw leeven U uit haar ommegang en byzijn te begeeven?
Der Menschen fouten zijn den Mensch de beste leer Om zijne wijsheid hier wel te oeffenen mijn Heer.
Hier weet de deught wel best zijn bezigheid te vinden.
Zo alle Menschen dan de vromicheid beminden: Was ieders hart oprecht, trouw, zuiver, zonder schijn: Het meest der deugden zou hem dan zo nut niet zijn.
Terwijl het de eigenschap der deugden is, in zaaken Daar wy recht hebben, ons niet moejelijk te maaken.
Maar zonder morren al dat onrecht aan te zien.
En die de deugd oprecht bemind, mijn Heer, indien.... ERRENST.
Ik weet heel wel dat gy gelijk hebt in uw spreeken: En dat uw redenen vol schoone lessen steeken.
Doch gy verliest uw tijd, en schoone woorden hier.
Mijn welstand eischt, dat ik vertrek mijn Heer.
Mijn vier Zou my vervoeren.
En ik zou aan hondert dingen My schuldig maaken, met mijn tong niet te bedwingen.
Laat my hier Magdaleen gerust verwachten, ’k Moet Nu weeten, of zy ook mijn opzet keurt voor goed.
’k Wil nu verzekert zijn, of zy my mind.
En wachten Hier, uit haar eigen mond, de grond van haar gedachten.
Laat ons by Leonoor dan zo lang boven gaan.
Neen:’k Voel mijn ziel met al te veel verdriet belaân.
Gaat gy by haar.
’k Zal hier mijn zinnen wat vergaaren.
En in dit hoekje wat alleen zien te bedaaren.
Dat’s een slecht onderhoud, mijn Heer.
Ik ga dan heen Om haar te bidden, dat zy by ons koom beneên.
GERARD, MAGDALENE, ERRENST.
JA,’t staat aan u, Mevrouw, om door zo zoete banden, Uw liefde, en u, geheel te stellen in mijn handen.
’k Moet eens verzeekert zijn volkomen van uw zin.
Een Minnaar twijfelt niet heel gaaren aan zijn min.
Heeft ooit de grootheid van mijn liefde u kunnen raaken, Ai schroom dan niet, Mevrouw, my zulks bekent te maaken.
En, weet gy, welke proef dat ik ’er van begeer: Dees’ eene maar: Gedoog Heer Errensts min niet meer.
Laat hem aan mijne, tot een offerhand verstrekken: En voor altijd, hier na, uit uw gesicht vertrekken.
Maar wat is ’t, dat u zo op hem verbittert maakt?
Op hem van welker deugd gy steeds zo gunstig spraakt; GERARD.