floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Juffrouw, exteer my heb ik het daar verbruid.
Hoe krygt men deze Vent nu best ten huizen uit?
Jan. holla, sta vast den brui.
GRIET ter zyden.
Hoe zal dit noch afloopen?
O oogle MEIAVOND 26 KORNELIA.
De Meidrank, Vriend, is u te veel in t hoofd gekroopen.
Jan. dat s leugen, juffrouw, met verlof, je raad dat niet t Is na myn beenen toe geschooten, als je ziet.
Kom, kom, ga jy maar heen.
Wel nu, het zal met werken Juffrouw.
Wel over gaan, griet, ter zyden.
'Gut, komt zy hem te merken.
JAN. 'k heb van den morgen, al ten vyven opgeweest.
En LEONOOR.
En ten zessen al zo dronken, als een beest.
Jan. wat drommel meen je dan, dat ik nu al ben dronken?
Neen, maar tweemaal half vol, dat s ruimptjes heel beschonken.
schaam je, kaerel, wel dat is geen styl van doen Zo by de lui in 't werk, foei!
het is geen fatzoen, foei, foei!
Jan. myn schuld is t niet, juffrouw, k heb hellepen verhuizen, een met de noorder zon, daar viel zo wat te buizen, t is noch een oud heerschap, je hebt hem wel gekend.
Waar heeft hy dan gewoont?
JAN. hier dichte by omtrent.
De Juffrouw heeft ons, na dat dit werk was geklonken, ons Digitzed by Google KLUCHTSPEL.
Ons, van den ouwen hond, eens lustig omgeschonken.
Zacht hou op, 't was wyn van tien of twaalf jaaren oud, Zy sprong schier uit het glas, en was zo geel, als goud.
De juffrouw schonk braaf, maar 'k meen dat wy ze neepen.
JAN valt met Griet.
Hy, of zy, of gy, wy leggen alle bei.
Al den drank zit my noch in de beenen.
Jou rechten dronken beest, daar is 't vel van bei myn scheeren.
Laat ik dat eens bezien, Margriet, en wilje niet, zo lieg je ook maar, meid.
Wel wat my hier geschied!
JAN gaat op een kist zitten.
Met uw verlof, juffrouw ik zal een beetje rusten.
Kom, meisje, zoen my of.
Ja, die zou wel wat lusten.
Bedaar, bedaar hier wat.
Laat hem na huis toe gaan, hier heeft hy niet van doen.
Ja wel, hoe word ik aan Gehaald van dezen dag!
LEONOOR, KORNELIA, GRIET, SOFIa, JAN op de kist, houd hem of hy sliej FERDINAND in de ben.
Hoor eens, Sofia, zeg wat hebje daar voor kleëren In deze Ben geleid?
Wel, meuy!
Ik kleëren in die ben!
Scheer jy de gek met my, kom, doe ze daadlyk open.
Wel hoe of noch dit spel in t ende af zal loopen?
LEONOOR wil de ben opbreeken.
En dat al voort terstond, zo niet, ik weet wel raad.
FERDINAND uit de ben koomende.
Uw raad is niet van doen, eer dat je verder gaat.
wat zal dit... kornelia.
ik ben heel bezweeken.
Een kaerel in de ben!
Ik kan van schrik naauw spreeken, zo is myn lyf ontsteld, wat zal er noch geschien!
't geen wy nu daag'lyks zien, Het is niet als bedrog De waereld loopt op 't end, en kan niet staande blyven, Van al de gruuwelen, die men daag'lyks ziet bedryven.
Gy legt het heel wel aan, Sofia, om uw naam, En ons, en ons geslagt te last'ren, 't is uw faam... deRTIENDE TOONEEL.
KOENRAAD, KORNELIA, LEONOOR, FERDINAND, JAN, GRIET.
Heer Ferdinand, wel wat is dit te zeggen?
Dat kan die lichte kooi, het allerbest uitleggen, chte Sluiphoer, foci, die ons geslacht dus schend.
Die is dit werkje best, gelyk gy ziet, bekend.
Zy gaat haar Pollen nu in Kleërebens versteeken.
Uw, onbezonnentheid, en onbehouwen spreeken Zoude ik, indien gy waard een man... leonoor.
Hy derft my dreigen noch, wel heden!
Maar, jou Zwyn, jou zal ik hebben, wacht, jy zelt er noch voor lijen, dat zweer ik jou, Margriet, voor uw bedriegerijen.
GKIET begint te zingen.
LEONOOR wil haar slaan, doch werd van Koenraad weezenhouden.
Durf jy noch zingen, zeg?
Laat, Vader, my begaan Ik zal dat Varken voort de kop aan stukken slaan.
Stil, kind, weest wat gerust.
Ik bid wil my eens zeggen, waarom gy, Ferdinand, dit in het werk ging leggen?
Ik kan het niet verstaan, wat hebt gy hier meê voor?
Ik zal uw wil voldoen, een weinig maar gehoor, En gy zult uit myn reën, en doen, myn Heer, besluiten, Dat zy, noch ik, het minst, ging de eerbaarheid te buiten Ik heb Sofia lang, in t heimelyk, bemind, tot zy my eindelyk, erkende voor haar vrind, En minnaar te gelyk, door liefdens keur gedreeven, Heeft zy haar hart aan my, ik t myn aan haar gegeeven, tot dat ik eindelyk de list vond van die man.
Nu weet ge de oorzaak, Heer.
Is dit nu zulk een schand, teegens Sofia.
En heb ik u misdaan, wil 't om de min vergeeven.
Tegens Leonoor Maar zie met wien gy haar wilt in den echt doen leeven, met een die haar bemind, slechts om haar geld en goed, Maar niet uit waare trouw, en een oprecht gebod.
Neem de moeiten, Heer, en wil die brief eens leezen, en oordeel dan, of ik geen reen had om te vreezen.
KOENRAAD leest.
Myn Heer, ik bid dat gy aan my die tyd noch leend, Tot dat ik ben getrouwd, en door den echt vereend, met onze Nicht Sofie, dan zal ik u betaalen Die duizend dukatons, gelooft my, 'k zal niet faalen, ons trouwuur, en de tyd, myn Heer, daar van genaakt, myn Nicht heeft het zo ver, door listigheid, gemaakt, Dat zo zy zyn verhuist, men 't huuwelyk zal sluiten.
Vaar wel, bewaar den brief en wil het minst niet uiten.
Uw geneegen Vrind, HENDRIK BLOEM.
Wel, Dochter, wat is dit?
Wel, mey, t zyn fraaije zaaken!
Zocht gy daarom zo haast dit huuwlyk, klaar te maaken.
En, om uw kaale Neef, die 't gat vol schulden heeft, Te helpen door myn geld, het is al heel beleefd Van u, wel ik beken 't, het zyn al schoone zaaken, Zo kan men, door bedrog, in staat en aanzien raaken.
Teegens koenraad.
En gy, myn Heer, die zyt myn Voogd, zult my niet tegen zyn, met uw beminde vrouw, gy ziet door welk een schyn Uw dochter my bedriegd, sta toe dat ik mag loonen, hem, die my heeft verlost, en my zyn trouw komt toonen.
Dit is het geen ik wensch, myn schoone engelin, dat gy, door uwe gunst, wilt kroonen onze min.
Ik heb geen reeden, om uw huuw'lyk te beletten, in tegendeel zal ik zulks voort doen zetten.
3.0 KORNELIA.
Wel, Dochter, had ik ooit van u dit werk vertrouwd, Dat gy dus onbedacht Sofia geeven zoud.... leonoor.
Mama, ik heb geen schuld, aan deez bedriegerijen.
Maar dat ik Hendrik ried, Sofia te gaan vrijen, ontken ik niet, o neen!
ik heb haar zulks geraan, Dat zy voor Ferdinand, zou Hendrik neemen aan, en heb ik haar zomtyds, hier toe wat hart gedreeven.... koenraad.
Nou kom, dat is al wel, wilt het malkaar vergeeven.
Zeer gaeren wil ik 't doen, mits dat zy toe zal staan, Dat ik, met Ferdinand.... koenraad.
Ja kom, dat s al gedaan.
Maar ik moet eerst myn man.
Jan, opstaande.
Myn Heer, is t werk geklonken?
is dat uw knecht?
JAN. ik ben nu niet dronken.
Nu merk ik het bedrog.
Wel aan, Heer Ferdinand Ontvangt Sofia nu, uw allerwaarste pand.
Geluk, myn Heer, en Juffrouw.
Digitzed by google MEIAVOND, kluchtspel.
JAN. Fiat, van alle kanten.
Myn Heer, nu is 't u beurt de Meiboom te gaan planten, 't is tydig.
Griet, laat ik en jy, in 't mooije weezen, ook planten, in de Mei, de Meiboom, als myn Heer.
Wel, laat ons binnen treeden, En stuuren om uw man, om hem de zaak te ontleeden.
Digitized by goon.
193 DE TOETS DER MINNAARS INHET RUNSPTADDIS VAN LNTA, BLYSPEL.
Versierd met verscheidene Baletten, zang, muziek en konstwerken.
Te Amsteldam by de erfgen van J. LESCAAHje, en dirk rank, op de Beursfluis.
Digitized by google AAN DE E. E. HEEREN, REGENTEN VANHET WEEZEN, en oUDE MANNENHUIS.
Laat u, 't myn Heeren, niet mishaagen, Dat ik, uit liefde tot de Kunst, Om my te wik'len in uw gunst, Myn FENIX aan u op kom draagen.
Ontzeg haar uw bescherming niet, Wanneer de Nyd haar gal uitschiet, noch wil haar yver niet verachten.
Voorstanders van ons Schouwtooneel, myn oogmerk acht ik in t geheel Voldaan, mag zy de gunst verwachten, Dat gy haar, door uw zorg en vlyt, Beschermen zult in deeze tyd.
Zy komt dan ons Tooneel opstreeven, Met deeze hoop, gantsch onvermoeit, Wyl Flora op het heerlykst bloeid, Gelyk een Phenix, hoog verheeven, En poogd uw Schouwburg dienst te doen, Om de oude Stok en Weez te voën.
D. KROON.
De Staten van Holland ende Westvriesland doen te weten, alzoo ons D vertoont is by de Regenten van het Burger Weeshuys ende Ou de Mannenhuys der Stad Amsterdam, en, in die qualiteyt te samen eygenaars, mitsgaders Regenten van den Schouburg aldaar, dat zy Supplyten, sedert eenige Jaren hebben gejouissceit van onse Octroye of Privilegie van dato 21.
Mai 1699. waar by wy aan hen Supplianten, in hun qualiteyt hadden gelieven te consenteeren, accordeeren en de oe troyeren, dat sy, gedurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaren, de Werken, die doenmaals ten dienste van het Tooncel reets gedrukt waren, ende, van tyd tot tyd, nog vorder in het ligt gebracht, ende ten Tooneele gevoert zoude werden, alleen zoude mogen drukken, doen drukken, uytgeven ende verkoopen, nu ondervonden, dat de Jaren, by het voorgemelde ons Octroy of Privilegie genaamt, op den 21. deezer Maand Mai was komen te expireren, ende dewyl de Supplianten ten meesten dienste van de Schouburg, de Werken, zoo van Treurspellen, Blyspellen, Kluchten, als anders, die reets gedrukt en ten Tooneele gevoert waaren, of in liet tockomende gedrukt, en ten Tooneele gevoert zoude mogen werden, geerne alleen, gelyk voorheenen, zouden blyven drukken, doen drukken, uytgeven en verkopen, ten eynde dezelve Weiken, door het nadrukken van andere, haar luyster, zoo in taal, als spelkonst.
Niet mogen komen te verliezen, dog dat zulks aan de Supplianten, na de expiratie van het bovengemelde ons Octroy, en zulks na den 21.
Mai deezes jaars 1714 niet gepermitteert zoude wesen, zoo vonden zy Supplianten hun genoodzaakt zig te keeren tot ons, onderdanig verzoekende, dat wy aan hen Supplianten, in hare bovengemelde qualiteyt, geliefden te verleenen prolongatie van het voorsz.
Werken, zoo van Treurspellen, Blyspellen, Kluchten als andere, reets gemaakt en ten Tooneele gevoert, en als nog in het ligi te brengen ende ten Tooneele te voeren, den tyd van vyftien eerst achter een volgende jaren, alleen te mogen drukken en verkopen, of te doen drukken en verkopen, met verbod aan allen andere op zekere hoge pene, by ons daar tegen te statueeren in communi forma, so is, dat wy de zaake, ende t voorsz.
Verzoek overgemerkt hebbende.
De genegen wezende, ter bede van de Supplianten, uyt onze rechte wotenschap, souveraine magt en autsioriteyt, dezelve Supplianten ge consenteert, geaccordeert ende geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen ende octioyeren, haar by deezen, dat zy, gedurende den tyd van vyftien eerst agter een volgende jaren de voorsz.
Werken, zoo van Treurspellen, blyspellen, kluchten als andere, reets gemaakt ende ten tooneele gevoert, en als nog in het ligt te brengen, ende ten tooneele te voeren binnen de voorsz.
Onze Landen alleen zullen, by consentenatie, mogen drukken, doen drukken uytgeven en verkopen, verbiedende daarom alleen en een ygelyk, de voorsz.
Werken, in t geheel ofte ten deele naar te drukken, ofte, elders naar gedrukt, binnen den zelven onze Lande te brengen uyt te geven, ofte verkopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebragte, ofte verkogte exemplaren, ende een boete van drie honderd guldens daar en boven, te verbeuren, te appliceren een derde part voor den Officier, die de calange doen zal, een derde part voor den Armen der Plaatsen daar t casus voorvallen zal, ende het resterende derde part voor de Supplianten, alles in dien verstande, dat wy de Supplianten met desen onsen Octroye alleen willende gratificeren tot verhoedinge van hare schade door het nadrukken van de voorsz.
Werken, daar door in geenigen deele verstaan den inhoude van dien te authoriseren, ofte te advoueren, ende, veel min deselve onder onse Protextie en de bescherminge eenig meerder credit, aanzien, of reputatie te geven, nemaar de Supplianten in cas daar inne iets onbehoorlyks zoude influëren, alle het zelve tot haren laste zullen gehouden wezen te verantwoorden, tot dien eynde wel expresselyk begeerende, dat by aldien zy deze onze Octroye, voor de voorsz.
Werken zullen willen steilen, daar van geen geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie sullen mogen maken, nemaar gehouden zullen wezen het zelve Octroy in t geheel, en sonder eenige Omissie, daar voor te drukken, ofte te doen drukken, ende dat zy gehonden zullen zyn een exemplaar van de voorsz.
Werken, gebonden en wel geconditioneert, te brengen in de bibliotheek van onse Universiteyt tot Leyden, ende daar van behoorlyk te doen blyken, alles op poene van het effect van dien te verliesen, ende ten eynde de Supplianten dezen onzen Octroye ende consente mogen genieten als naar behooren, lasten vy alle ende een ygelyk, die t aangaan mag, dat zy de Supplianten van den inhoude van dezen doen lasten ende gedogen, rustelyk, vredelyk, ende volkomentlyk genieten ende gebruyken, cesserende alle belet ter contrarie gedaan.
Gedaan in den Hage onder onzen grote Zegele, hier aan doen hangen op den drie en twintigsten Mai, in t Jaar onses Heeren en Zaligmakers, seventien hondert en veertien.
Qualiteit, het recht van deze Privilegie voor de TOETS DER MINNAARS IN HET KONSTPALEIS VAN FENIX, blyspel.
Vergund aan de Erven van J. lescailje en dirk rank.
In amsteldam den 26.
Mai 1714.
Kor. 1 e.... Digitized by google.
Korten inhoud.
Je Koninginne van het Tbraciesche gebied, wierd door den Raad geparst, een Bruidegom te leuren, dies zy een Konstpaleis op t gebiedst bouwen liet, Daar zy haar Minnaars Toetst, die Wond'ren zien gebeuren.
Is meene, Aristus Bruid, en Fenix waarde.
Nicht,.
Wierd door Vorst clordiaan, gered op 't punt van sterven.
Aristus vind baar.
Voorts 't geen clordiaan verricht In 't Konstpaleis, doet hem, in 't eind, de Troon verwerven.
A4v, p. 16 vertooners.
FENIX, koninginne van Thracien.
CLORDIAAN, koning van Achaijen.
ISMEENA, prinses van Dalmatien, verloofd aan Aristus.
ARISTUS, prins van Dalmatien, minnaar van ismeena.
KLARYN, knecht van Clordia in.
CLOANTUS, vertrouwde van aristus.
Vertrouwde van fenix.
DORINDE.
O.... o!
MELINDE, staatjuffers van fenix.
KLORINDE, prins van sarmaten.
ALEXANDER, prins van Chersonesse.
TEMISTOCES, RAADSHEER.
KEES, een bosr.
SOLDAAT.
VIER CUPIDOOTJES.
Gevolg van Jaagers, en hofstoet.
Gevolg van Gemeente.
Gevolg van priesters.
Het Tooneel is in Thracien, in en buiten het Konstpaleis van Fenix.
De toets DER MINNAARS in het KONSTPALEIS VAN FENIX.
FENIX, DORINDE, MELINDE, KLORINDE.
FENIX.
Ja, myn gedachten zyn door t jaagen gantsch verward.
Ik zoek een weinig rust, tot lichting voor myn smart.
Is 't ons geooreloft, en zal 't u niet mishaagen.
Mevrouw, wat de oorzaak van uw droefheid is te vraagen?
Kost gy het binnenste doorzien van myn gemoed, gy zaagt haast de oorzaak van het geen my treuren doet.
MELINDE.
Daar den dag genaakt, dat gy voor uwe Staiten.
Tot steunsel van het Ryk, en voor uwe Onderzaaten Een Vorst, benevens u zult kiezen, is uw hart Met druk en rouw belaan?
Gy weet met welk een smart, met wat verachting, dat myn hart heeft aangenoomen, dat haatelyk besluit, t geen ik dacht voor te koomen.
Hoe ik, in weërwil van my zelf, die keur, die 'k haat, heb moeten stemmen, tot voldoening van den Raad.
Maar zal uw ziel dan nooit tot liefde zyn geneegen?
De starkste lieten zich, Mevrouw, hier toe beweegen, En boogen onder 't juk van dat geloutert vuur, hoe veel te meer een vrouw, die zwak is van natuur.
'k Gevoelde nooit myn hart door zulk een vuur ontsteeken, waar onder, als gy zegt, de starkste vaak bezweeken.
Ik ben noch magtig, om myn achting voor te staan, en, dat gy liefde noemt, volkoomen af te slaan.
KLORINDE.
Daar zo veel Prinsen reeds van aanzien en vermoogen, nu blaaken, door de glans van uw bekoorlyke oogen, En u aanbidden, is uw hart met druk en rouw belaaden, in de plaats van zoete vreugd, Mevrouw?
Waarom die keur gestemd, zo gy tot het volbrengen, u zelf onmagtig kend, de min nooit wilt gehengen.
Noch plaatzen in uw hart, daar yder nu verlangt, prangt?
Naar 't kiezen van een vorst, 't geen u met droefheid FENIX.
Gy weet toen ik de naam van majesteit, en waarde, Na s vaders dood, ontving, en t Ryksbestier aanvaarde, als wettige erfgenaam, dat my den Raad terstond Verzocht, dat ik een Vorst, door t huuwelyks verbond, Moest kiezen, om het Ryk, benevens my, te schraagen, Hoe dat ik hun verzoek in t eerst heb afgeslaagen, met alle vlyt getracht, het Volk, en ook den Raad Te stillen doch vergeefs dies moest ik, om den Staat Niet zonder erfgenaam te laaten, my begeeven Tot deze keur, daar ik uit nood toe wierd gedreeven.
'k moest hen belooven, dat zich eens myn fiere zin, Tot welstand van myn ryh, zou buigen voor de min, en, wyl die zwakheid, nooit myn zinnen kon beweegen, HET KONSTPALEIS VAN FENIX.
Zo stryd myn groots gemoed, met alle kracht, daar tegen.
't is wonder dat de min, dat aangenaame zoet, Daar zo veel Minnaars zyn, niet buigt uw sier gemoed.
Dat aangenaame zoet, mishaagende aan myne oogen, had nooit op myn gemoed het allerminst vermoogen, een reeks van droevige voorbeelden, hebben my Geleerd, om t zwaar gevolg van deeze slaaverny Te vlieden, en myn hart tot dit besluit gesteeven, doch, willende aan den Raad, geen ongenoegen geeven, noch t volk verwekken tot een oproer, nam een jaar Tot uitstel van myn keur.
Om u al het gevaar, Dat vaak in t huuwelyk, door schyndeugd legt verborgen, te ontdekken, en myn hart te ontlasten van veel zorgen, Heb ik, dewyl t bedrog vaak schuilt in t edel bloed, En, daar in plaats van deugd en trouwheid word gevoed, hier buiten Thracien, dit Kunstpaleis doen maaken, Om tot het oogwit van myn voorneem best te raaken, Zo konstig na de konst, dat yder, die t beschouwd, En zich daar in begeefd, voor tovery zulks houwd.
Alwaar ik yders hart en liefde ga doorgronden.
Na dat den Raad alom uw Beeld'nis heeft gezonden, Bevind men in uw Hof veel Prinsen, hoog geacht, By een vergaaderd, elk reeds met verlangen wacht... filipyn.
Van al de Vorsten, die zich tot myn dienst verbonden, en is 'er geen, die 'k recht standvastig heb gevonden, ja, 'k twyffel, of 'er wel stantvaste minnaars zyn, schoon yder zich beroemd stantvastig, 't is maar schy.
Prins Alexander heeft grootmoedig zich gedraagen, in uw paleis, mevrouw.
Hy kan my niet behaagen.
MI. detoets DER MINNAARS IN MELINDE.
Temistoces, mevrouw, was moedig onbevreesd.
Zyn moedigheid is groot, maar al te plomp zyn geest.
Orontus word geroemd, en toond zich, na zyn jaaren, kloekmoedig, fier en stout.
In staatkunde onervaaren.
Wie is uw min dan waard?
Een Prins, die, gantsch volmaakt, tot my, niet om de kroon, in zuivre liefde blaakt.
Tot zulk een keur heb ik den Raad myn stem gegeeven, een Vorstte kroonen, die volmaakt is in zyn leeven.
Wilt gy, by yder een u maakende verdacht, Den Raad weërstreeven, en deez' Prinsen groot van magt, Dus schandelyk ten spot van yder, doen vertrekken?
Ja, zo ik 't zeggen durf, in yders hart verwekken Door deze uw weigering, een bitt're haat, Mevrouw Die, moog'lyk 't gantsche Ryk, en u, met naberouw.
Wel smarten mogt op 't laatst?
kend gy myn vermoogen?
Zo kend myn achting ook.
In weërwil van hun poogen, stoord zich myn fierheid 't minst, wat rampen dat ze baard, Door deez' myn weigering, myn hart blyft onvervaard, en, als de tyd hier toe eens weezen zal gebooren, dat hen myn weigering zo verre kan verstooren, zal ik wel zorgen voor den Staat, en 't Ryksgebied, dat hen, om mynen 't wil, geen overlast geschied, en, dat Vorstinnen, om een Rykstroon te regeeren, Zowel, als Koningen, staatkunde konnen leeren, Om onderdaanen te beschermen, voor te staan.
HET KONSTPALEIS VAN FENIX 13 MELINDE.
Den Raad zal zelf, Mevrouw, die weigering versmaan, want gy hebt reeds uw stem tot deze keur gegeeven, En kreukt hunne achtbaarheid, wilt gy zulks wederstreeven.
Ik weet myn pligt, en ken ook de achting van den Raad.
Maar 't heerschen staat aan my, hoe ver hun magt ook gaat, aan my is de oppermagt van 't Ryksgebied gegeeven.
Dies moet een yder naar myn wetten leeven, Hoe hoog dat hen t geluk hier ook in aanzien bragt, t zyn onderdaanen van myn Ryk en Kroon... maar zagt, my dunkt, ik hoor gerucht, laat ons terstond vertrekken.
Ik wil my op de jagt, aan niemand meer ontdekken, ook ben ik t jaagen moë, dies zeg de Jaagers aan, dat zy het staaken.
Uw bevel word straks voldaan.
CLORDIAAN, ISMEENA, KLARYN, KEES.
Jy bint hier op de weg, nou kan je 't makk'lyk vinden.
Als jy dat voetpad houd, tot gintsche verre Linden.
Dat loopt recht naer t Paleis, en dat recht naer de Stad Van onze Kuningin, myn Heer, verstae je dat?
CLORDIAAN.
Ik dank u voor t bericht.
Ik u voor deeze kroonen, je kund zo al te met, een nachje kommen woonen.
Boer, boer, een woordje hoor.
Wat wilje zeggen, maetje?
KLA. de toets DER MINNAARSIN KLARYN.
Maak dat de tafel dan zo braaf gedekt weer staat.
Ja, kom maer als j. wilt.
die schyven klinken.
Nou, Heerschop, ik ga iens op jou gezondheid drinken, En op die Juffrouw die van nacht haest sterven wou... maer zagt het is myn tyd.
Op morgen kom ik jou Wel iens bezoeken, om de staetsie by te woonen Van onze Kuningin, zy zel een kuning kroonen.
En dan is 't openhof, myn Heer, voor yder ien.
Zo kom jy mee ten hoof?
Wel ja, 'k moet ook eens zien, hoe dat de zaeken gaen, by zulke groote Vrouwen.
Wanneer zy vrolyk zyn.
en lustig bruiloft houwen.
trouwd zy morgen?
Wel, of overmorgen dan.
Goen dag, Heerschapje Maet.
Sta vast nu kroes en kan. DERDE TOONEEL.
CLORDIAAN, ISMEENA, KLARYN.
Laat ons, by deeze beek, in schaaduw van de boomen, Alwaar ge uw's Broeders haat noch gramschap hebt te schroomen, Een weinig rusten, voor de hitte van de zon, By deezegroe lasn, en kristalynebron.
Ik vrees noch al, myn Heer, dat zy geheel verbolgen.
Ons zullen over al, waar dat wy zyn vervolgen, en vinden zy ons hier, dun is 't met ons gedaan.
Dies Digitized by google HET KONSTPALEIS VAN FENIX.
Dies laaten wy, myn Heer, maar voort naar huis toe gaan.
ISMEENA.
Myn Heer, ik heb by u meer heul en troost gevonden, als by hen, die aan my zyn door natuur verbonden.
Uit waare daukbaarheid, ik voor u neder kniel, en dit is al het geen, dat een bedroefde ziel.
U, in haar ballingschap, voor dankbaarheid kan toonen.
Mevrouw, doet haar te kort, ik bid, wil my verschoonen, deeze eer is veel te groot, want ik niets heb gedaan, als t geen een yder zou vrywillig onderstaan.
Laat my te minste toe.... CLORDIAAN.
Die waare dankbaarheden, Zyt ge aan de Goon verpligt, zy hebben u gebeden Verhoord, en my, tot uw verlossing, daar gebragt, Daar gy veel eer de dood, dan t leeven had verwacht.
Maar, zo ik iets vermag, ik bid, zeg my wat reden, Uw Broeder had, dat hy die schoone en teed're leeden met koorden aan een boom, dus streng'lyk had geboeid?
Een daad, die, by den mensch, op 't hoogste word verfoeid, ja, telfs gelasterd van verwoedende barbaaren, Die, in hun woën, zomtyds, iets op hun beden spaaren Gy hebt op gist'ren my wel iets daar van ontbloot, Maar door een flaauwte, die uw mond en oogen sloot, zo dorst ik in die staat, na gy weder waard bekoomen.
O zulks niet vergen, om geen onheil meer te schroomen.
Maar, nu wy veilig zyn, indien t u ramp toelaat, bid ik, dat gy aan my toch de oorsprong, en de staat Van uw elendig lot, en deeze afgryslykheden Uws Broeders, in t geheel, Mevrouw, nu wilt ontleeden.
Heel gaeren, bruave Held, schoon ik door dit verhaal, Op meuis verdubb'len moet, den oorsprong van myne kwaal, het magtig koningryk, waar uit ik ben gesprooten, Dalmatien genaamd, uit vorstelyke looten, Had eene valte wet, naar de overoud'ren zeën, dat de Eerstgeboorne daar, de Rykstroon moest bekleën.
Tot die rampzaal'ge staat, ben ik, helaas!
gebooren, en, van de Vorst, en t Volk, tot koningin verkooren.
Ook wierd my van den Raad, en Vader toegestaan, myn Oom zyn jongste Zoon, tot bruidegom te ontvaan, Maar, ach!
niet lang daar na, liet myne Moeder t leeven, Na zy myn Vader had een jonge Zoon gegeeven, die hy met zorg en vlyt, na waarde van zyn bloed Tot nadeel van myn recht, heeft prinslyk opgevoed.
Maar naauwlyks was de Prins, gekoomen tot zyn jaaren, straks kwam my de Vorst, zyn meening openbaaren, Hoe dat hy was gezind, het Ryksgezag en Kroon, Myn wettige errefrecht, te geeven aan zyn Zoon, en my, om wederom een nieuwe kroon te winnen, Verzocht, dat ik de Vorst Milander zou beminnen Die my zo lang vergeefsch zyn min had aangeboon, En, nevens zyne min, zyn Scepter en zyn troon, zo heerscht gy beide, en gy verbind twee Koningryken, Sprak hy, voor wiens gezag de uitheemsche Vorsten wyken.
De min was reeds zo vast in deeze borst, Van jongs af aan, gekweekt, dat my geen and're Vorst, Schoon hy de Scepter, van de heele waereld swaaide, En al de schatten van het goudryk Oosten maaide, En wat de Waereld ooit voor rykdom noemen mag, Behaagen kon. neen!
De koning, die dan zag Dat ik stantvastig bleef, ontstak in felle tooren, En heeft, tot myn bederf, een and're weg gekooren, met Piromantus, die, in konst alom vermaard.