floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wacht wat, strak zal ik jou antwoord geeven, weez slechts te vreên.
Kom, Rykje Wouters, treê meê in.
Kom, Brechje, jy voor al binnen.
Wat werkt die Man al uit!
wat is hy vreemd van zinnen!
Hier, Fytje Nannings, daar neem myn Mantel meê.
sluit nu de deur.
REINDERT LUIKESZ, ROBBERTUS, JAN. REINDERT LUIKESZ.
WAt heb je nu te zeggen?
of wil je zwygen?
ik geef je daar in de keur; Want veel woorden moet je niet uitschieten, die wil ik niet hooren.
Ik komporteer my na het betaamen, daar by ben ik gebooren Van vroome aanzienlyke Ouders, die, tot myn ramp, zyn overleên.
Waarom belet gy my dan om met uw Dochter in den Echt te treên, Daar gy haar zelf aan Minnaars, van myn zoort, hebt als aangebooden Ter plaatse daar ik was?
Wel wat had jy daar van nooden?
Dat moet ik vraagen.
wel weet gy niet Dat men in Zaletten aan fatzoenlyke heeren den ingang nooit verbied?
Wel neen, dat wist ik niet.
Dat gy zulks wist, is heel klaar gebleeken, Terwyl ge uw Dochter in het Moderne gewaad liet steeken, Om dat zy de oogen van de daar zynde heeren te meêr behaagen zou.
Dat is geloogen, versta je dat?
waarom sprak jy haar aan?
zy vroeg niet na jou.
Waarom dat ik haar aansprak?
wel daar liet ik myn goede opvoeding aan blyken.
Een vreemde Juffrouw moet men in een Zalet straks aanspreeken, niet ontwyken, Ja haar voor de and’re heus ontmoeten.
Maar wie nam jou daar toe aan?
Welk zulks staat elk vry; en had ik het niet verricht, een ander had het gedaan.
Jan begint te lachchen.
Waarom lacht dien schobjak?
ik zel je strak boenen dat je de lenden kraaken.
Dat zal ik, voor u, wel waarnemen als hy het daar na komt te maaken; Maar hy lacht nu alleen om dat gy zo buiten de reeden spreekt.
Wel jy lykt al verstandig, ik geloof dat ’er al vry wat in jou steekt; En je zoud noch meêr kennis hebben, maar, zonder jou voor te liegen, Men ziet ruim de helft van jou verstand met jou wilde kleeren weg vliegen.
Zie zo zyn veele Menschen, en daarom moeten zy bedroogen zyn; men ziet op ’t kleed Zo sterk, det men de deugd, die in ’t hart woond, daar door vergeet.
Zou ik niet op het kleed zien?
en op jou wilt leeven, dat elk kan beschouwen?
Dat ik jou myn Dochter gaf, ik zou myn ooren niet aan ’t hoofd houwen Door ’t gepraat van de Menschen.
Maar hoor, wat zou jy zelf zeggen, als Jy een Vos by een’ Tortelduif zaagt zitten; de Vos is wilt en vals, En de Tortelduif is stil, nedrig en onnozel; zou jy niet bekennen, En verbaast uitroepen, dat die twee nooit aan elkaar zoude gewennen?
Wel Ja, dat zoude ik doen.
Heel goed, nu hebje my voldaan; Brechje is de Tortelduif, en jy de Vos.
Maakje aanstonts van hier te gaan, Jy zelt haar niet hebben, gelyk ik je meêrmaals heb doen hooren.
Gy haat onze kleed’ren en omgang, en gy stelden uw Dochter ons te vooren.
In ’t prachtigste gewaad.
JAN. Wel zo, myn heer, je most dat al lang hebben gezegt, Ik had het haast voor jou gedaan, want het heeft my staâg op de tong gelegt.
Jou zwyn, jy zelt zwygen, of ik zel je ongenadig klouwen.
tegens Robbertus.
Ik deê zulks om te weeten, myn heer, of schoon zy de Waereld kwam beschouwen, Zy die evenwel zou verachten.
Wel hoe bevind zy haar?
In een goede staat.
Zy lyd een pyn die my en haar te wreed aan’t harte gaat.
Zorg jy voor jou zelf.
Daar komt myn gebuur.
REINDERT LUIKESZ, FLORIS PIETERSZ, ROBBERTUS, JAN. FLORIS PIETERSZ.
REindert ik moet jou iets zeggen, ’t Geen jy by jou zelf met ingetoogen gedachten wel meugt overleggen.
zo het tot myn voordeel is, zo spreek hem toch vriend’lyk aan.
Vriend, daar laat ik de driften van myn geest meê begaan.
Ja wel met reden Floorbuur, wat mag dat wild Mensch al praaten!.
Kom Florisje, waar willen wy ons vinden laaten?
By ons, niet waar?
Neen tot mynent, tot mynent, acht jy’t goed?
dat is een vroom man!
die weinig spreekt en veel doet.
Hy gaat heen en weêr, dan na’ huis van Floris Pietersz en dan na bet zyne.
,,Maar zacht, hier zo van daan te gaan, dat durf ik schier niet waagen: ,,Geen nood, haar Moeder is in huis; maar die zal haar op den rug niet draagen, ,,Ook zyn de Vrouwtjes zo zwak, zy gelooven veel meêr als zy zien.
,,Dat hy eens in huis brak.
neen, dat zullen zy hem wel verbiên.
,,Ja maar ik moet wel van hier gaan, wie weet wat Floris my zal doen hooren!
JAN. Schep moed, myn heer, jou zaak staat schoon, jou party heeft zyn verstand verboren.
Kom, Reindert, wat doe je?
stryd de geest met het vlees?
Die twee zal ik wel van een houden.
Kom laat ons slechts binnen treên.
ROBBERTUS, JAN. ROBBERTUS.
JAn, dat gaat na myn wensch, ik hoop hy zal daar wel wat blyven.
JAN. Maar, heer, is die Floris geen kwaker?
hy is mislyk in zyn bedryven.
Ik denk nu wat anders, wat heb ik te zeggen wat hy gevoelt of is.
JAN. Nou, dat is ook waar; maar dat hy een kwaker is, dat heb ik niet mis.
Ik moet Brechje nu zien te spreeken.
Ga klop eens zacht aan, ik wil hoopen Dat zy voor zal komen.
JAN. Zie daar, myn heer, de deur gaat open.
heer Robbertus, sta jy daar mit Jan allien?
waar is onze Miester heen?
zoete Klaasje, die is by Florisbuur op zyn verzoek.
ingetreên; Ei!
zegt dit aan myn Brechje, en dat zy haar eens komt vertoonen.
Hiel graag, want ik wil jou Minnevaarzen nou mit diensten beloonen.
Klaasje binnen.
JAN. Maar, heer, zegt my eens, als jy Brechje nou al verkrygt tot jou Vrouw; Jy weet hoe dat zy is in haar gewaad, zy past ommers niet by jou.
Als ik meen dat gy wys zult spreeken, dan verhaald gy zottigheden.
Zy zal zich wel na myn gewaad, of ik zelf zal my na het haare kleeden: Oprechte liefde, Jan, die ziet geen Waereld of kleeding aan.
JAN. Al weêr goed, dat zel ik onthouden, want ik heb het nou verstaan.
Daar komt Brechje, zo waar als ik leef.
BRECHJE noch in huis staande.
Klaasje, je mot wel oppassen, Dat Moeder, of Rykje Wouters, ons hier niet komen te verrassen.
KLAASJE, van binnen.
Laat my daar voor zorgen, ga jy maar by jou Vrijer, myn kind.
BRECHJE, ROBBERTUS, JAN. ROBBERTUS.
MYn lieve Brechje, die my, in weêrwil van jou Vader, zo trouw bemind; Ik zal ook, word ik uw Man, u steeds als op myn handen draagen.
JAN. Dan wil ik wel zweeren, dat zy nooit over jou kwaad hoofd zal klaagen.
Hoe komen wy noch tot ons voornemen?
zo jy dat niet weet, Zo zel ik niet lang leeven, door de last van myn ramp en leet.
Ik doe alle nachten niet anders as van jou te droomen.
ongelukkige dag, voor my waar in ik jou ierst heb vernomen!
Roep liever uit: O wreede Vader!
die ons de vruchten der Min benyd, En die begeert dat ons jeugdig leeven door jammer en klachten verslyt!
Maar wat droomt gy al van my?
zulke wonderbaarlyke dingen, Waar door ik gebragt word in groote veranderingen.
Maar dat my ’et miest verwonderd, dat is, dat ik nou alles begryp, Ja mit weinig moeiten, waar dat ik myn gedachten ook op slyp.
Zulks doet, wyl u verbooden word, om, die gy mind, na wensch te spreeken; De Min geeft de zulke raad, want die vryheid heeft, die vind geen zneege streeken.
De Min-God is wys, zuiver, znel, dartel en nooit moê gespeeld, Daarom hebben hem de Ouden als een kind met twee witte vleugels verbeeld.
Is ’et ’er zo meê gestelt?
ik heb ’em nooit gezien, dat kan ik verklaaren; Maar ik docht, ’et mot zo wat zyn, want ik voelden in my iets vreems openbaaren.
Nu hoor, lieve Brechje, ter wyl dat het driftig Minnevuur Uw verstand meêr kracht heeft gegeeven als uw eigen Natuur, Zo bedenk iets, waar door wy, met uw Vaders wil, onze wensch genieten; Ik zal uw gedachten helpen waar in die te kort mogen schieten.
Zo waar as ik leef, ik weet niet te bedenken.
Hoor, volvoerd dan dit getrouw.
Houd u heel krank, en zegt: Och!
Vader, myn doodziekte komt om jou; Wilt gy my, uw eenigste Dochter, ter aarden zien draagen, Allien om dat jou myn trouwen mit Robbertus niet kan behaagen?
Ik twyffel niet, door uw Moeders hulp, of het zal heel wel gaan.
Jy kent ierst wat bedenken!
jou verstand doet my verwonderd staan!
Stel zulks maar straks in ’t werk.
Zo ras niet, ik mot voor af wat kreunen, En houden my ook zwak, as of ik niet kon gaan zonder te leunen.
O wys’lyk overleg!
daar komt myn Vader.
Ik loop in huis.
Robbertus, blyf my toch getrouw, en hou je zelven kuis.
Ik kan, al wou ik schoon, u niet verlaaten.
JA weet dat myn gedachten Tot die zaak zyn gedreeven, onophoudelyk, met al haar krachten; En als jy ’et met een vroome stille geest, noch nader overlegt, Dan zal jou de waarheid tegen komen van ’et geen ik je heb gezegt.
Ik heb ’et wel begreepen, jy hebt gelyk: maar wie zou denken Dat ons de zaak aan die kant zo sterk zou komen te krenken?
Wel, Robbertus, sta je nog hier?
Om u te dienen, Ja; Ik hoop noch gestaâg op een uitkomst, maar ach!
die komt te spaâ.
Hoor ik heb met myn vrouw, Rykje Wouters en Florisbuur iets te spreken, Ga jy zo lang in myn huis, want yder bedekt graag zyn gebreeken.
In uw huis?
was ’t dat te zeggen?
in uw huis?
daar is uw Dochter, Heer.
Dat weet ik wel, ga jy daar by, de zaaken neemen een keer.
ROBBERTUS, tegen Floris Pietersz.
Myn heer, ik merk dat ik myn geluk heb door uw goeden raad ontfangen, Waarom ik, tot dankbaarheid, geknield, blyf aan uw beenen hangen.
FLORIS PIETERSZ, hem, verstoord, opheffende.
Foei jou onnadenkend Mensch!
bedank my zo reukeloos niet, Jy moet my op generly wys bedanken.
O groot verdriet.
Denk dat ik maar een mensch ben, ROBBERTUS.
Dat ’s waar, gy zyt een mensch als ik, maar de reden.... FORIS PPIETERSZ.
watte?
ik ben een mensch, maar niet als jy, dat scheeld een groot tal schreden.
Vergeef my zo ik, door myn spreeken, u heb misdaan.
Nu ik zal myn Vrouw uitroepen, Robbertus, dan kun je binnen gaan.
JAN. Myn heer, hoe is dit veranderd!
Het komt my voor als blyde droomen.
Miester heb jy geklopt?
Ja, laat myn vrouw met Rykje eens voorkomen.
Wel, ik zel ’et ’er zeggen.
Met uw verlof, zo zal ik na binnen treên.
Ja zonder komplementen.
FYTJE NANNINGS, hem tegen houdende.
waar wil jy heen?
Mejuffrouw, ik heb verlof van uw Man, dies wil my niet te rugge dringen.
Fytje Nannings, leerd hier aan dat de Waereld is vol veranderingen; Dat strak verboden was, is nu geboden, daarom laat hem in.
FYTJE NANNINGS, in de deur.
Kom aan, ik wil ’et gewillig doen, ’et is vokomen na myn zin.
JAN. Myn heer, waar zal ik nou blyven, dat dunkt my dat ik moet vraagen?
Ga jy meê in, Jan, achter by Klaasje, maar je moet jou schik’lyk draagen.
JAN, ras in huis lopende.
Dat gaat jou na, myn heer.
Kom Rykje Wouters, treê jy nou maar uit.
REINDERT LUIKESZ, FYTJE NANNINGS, FLORIS PIETERSZ, RYKJE WOUTERS.
WAt is, omtrent Brechjes Minnebrand, Vrienden het besluit?
Dat ik haar, Rykje, aan Robbertus zal moeten geeven.
Zie je nou wel Reindert?
dat heb ik je staâg aan voorgeschreeven, Maar dan most ik zwygen.
Dat is waar, en hy zou haar nooit hebben gehad, Indien dit werk niet ruchtbaar zou worden door de geheele stad.
daarzyn der reeds zo veel die’eraf spreeken.
Abuis, en jy moet weeten, Dat, als zy zyn getrouwd, zullen het die ’t weeten, straks weêr vergeeten.
Floris Pietersz zeid, daar zou, van de onze, werden geklaagt, Dat ’er door zo een heer alle daag aan ’t huis na Brechje word gevraagt; En dat zulks, ’et gaat hoe ’et gaat, af moet zyn, want hy is in vreezen; En ik meê, dat door die vrijery ons geslacht geschandvlekt zou weezen: Ook zal ik bezorgen, door een geschenk, dat Tryn Jans, haar mond toe doet.
Doch het voornaamste waarom ik bén veranderd, komt door iets vreems in myn gemoed, Het geen ik rond uit wil ontdekken zonder my te schamen.
Ik heb veel zaaken verricht buiten het betaamen; Ik wil voortaan myn leeven verbet’ren, en my alle lusten verbiên, En nooit meêr op het uitterlyke maar op het innerlyke zien.
Ik heb myn Brechje bedurven, zy is vol loooze streeken, Ik heb haar zoo overmaatig lief gehad, dat het haar is gebleeken, En daar is zy stout op geweest.
’k Wou dat by alle Vaders vroeg wierd bedacht, ’t Geen ik nu, te laat, by my zelf verfoei en veracht.
gien Rynze wyn meêr te drinken, en stil te leeven!
Wel dan zel jy jou voeten altyd gien reden tot ’et Podegray geeven.
wat heb ik mit hem overgebrogt!
Ziet Vrienden, als het een Mensch In de Waereld wil hebben, na zyn believen, zin en wensch, Zo moet hy de daar door ontstaande onheilen geduldig lijen, Of moet stil leeven, en alle vreemde bedryven mijen.
Ik dank jou, Floris buur, ik kan het verftaan, hoewel jy spreekt met recht.
’t Is behaaghlyk als een mensch in ’t gemoed word geraakt door ’t geen men zegt.
Dat is wel waar, Floris Pietersz, en Reindert begind nou ook te bedaaren Ei!
Vaârlief, kom help jou ienigste Dochter uit haar bezwaaren.
Dat zal geschieden, want ik moet toch wel.
Klaasje, Klaasje, kom eens voor.
Ja ik geloof, nou zy by Jan is, dat zy niet scherp zel weezen van gehoor.
De drift van de vlees’lyke lusten geeft men meêr gehoor als de zeden.
Wat gelief je Miester?
Laat Brechje met haar vrijer uitkomen.
O, heden!
Miester, zy hebben ’et zaamen zo drok!
En hoe jy met Jan?
KLAASJE, en met een binnen gaande.
Ik zel haar gaan roepen, maar van ’et ander daar zwyg ik van.
Daar heb je wel groot gelyk in!
zy laat haar door de lusten verleijen.
Den een brengt met genuchten zyn tyd door, en den ander met schreijen.
Voor my, Floris, ik heb weinig vreugd by myn Reindert Luikesz gehad.
Doe je moêr?
jy zyt nooit voldaan, hoe veel dat ik je doe, altyd schortje wat.
Fytje Nannings, de volmaaktheid is by geen zwakke menschen te vinden.
Daar komen zy, door welkers huuw’lyk ik my van zorgen zal ontbinden.
REINDERT LUIKESZ, FYTJE NANNINGS, FLORIS PIETERSZ, RYKJE WOUTERS, BRECHJE, ROBBERTUS, KLAASJE, JAN. REINDERT LUIKESZ.
ZIe daar, Robertus, aanvaard de hand van myn eenigste kind, Ik geefze u tot je Vrouw, wyl jy haar zo oprecht bemind; En om dat ik heb bemerkt, dat je zyt een Jongman met eeren.
Wat genaakt my een vreugd!
hoe kan het nier verkeeren!
Ik zal, om u te voldoen, myn gewaad verand’ren.
Niet in het geheel, Want onder ons groeijen de wydze kleeren al heel veel.
Maar zo gy nooit uyt myn gunst wilt geraaken, Zo tracht om van haar een goede en verstandige vrouw te maaken; Ik zal haar een goed kapitaal meê geeven, Ja meêr als gy denkt.
Ik acht my reeds voldaan nu gy my uw waarde Dochter schenkt.
Wel wat zeg je, Brechje?
zel jy jou man wel gehoorzaam wezen?
Ja Vaderlief, zodanig, dat ik altyd van ’em zel worden gepreezen; Want ik heb ’em lief, en as men milkaar oprecht bemind, Dan beurt ’et nooit, of zelden, dat men reden tot tweedracht vind.
Gy spreekt te wonder wel!
Myn Brechje de bruid!
ik begin nou ierst te leeven.
Hoor, Schoonzoon, maak toch dat men my haast de naam van Grootje mot geeven.
Ik hoop van Ja.
Vader, vergeef je ’et my nou niet, ’t gien ik jou straks verweet?
hoewel jy waard in jou vertelling al vry wat breet.
JAN. Nou mot ik ook wat vraagen.
Myn heer, zal ik nou niet meêr by jou woonen?
Wel ja, maar gy zult u voortaan in een ander gewaad vertoonen.
In wat gewaad?
met een kalotje op?
een befjen om?
en een zwart rokjen aan?
Weest gy slechts te vreên, gy zult draagen dat u heel wel zal staan.
Nu is alles verricht.
Kom vrienden treeden wy te zaamen binnen, En ziet haar beider vreugd en myn nieuw leeven beginnen.
DE SCHILDER DOOR LIEFDE, BLYSPÉL.
Te AMSTERDAM, By ALBERT MAGNUS, op de Nieuwen Dyk, in den Atlas, by den Dam.
Mét Privilegie.
Den Edelen Achtbaaren Heere, DEN HEERE EN MR. JERONIMUS DE HAAZE DE GEORGIO, SCHÉPEN DER STAD AMSTERDAM.
EDELE ACHTBAARE HEER,     De Heer én Mr. Andries Péls zaalr.
heeft my kort voor zyn dood ter hand ge- stélt, én in eigendom overgegeeven, dit Blyspél, genaamt DE SCHILDER DOOR LIEFDE, uit de Italiaansche in de Fransche, én uit de Fransche in de Néderduitsche taale gebragt; dóch het laatste door den Heer Péls; maar zo verhanselt, én verschikt naar de hédendaagsche tooneelwétten, dat het niet alleen niet vermindert, maar in tégendeel mérkelyk verbétert is; én alzo ik meene dat men de waereld daer van niet behoorde te versteeken, héb ik niet nutters gevonden, als het zélve onder Uw’ Ed.
Achtbaarheits beschérming in ’t licht te geeven; mét die hoop, dat het Uw’ Ed.
Achtbaarheid niet zal mishaagen, te meer om dat den maaker een man is geweest, wiens geest genoeg heeft doen blyken hoe vérre hy in die konst was gevórdert; daar het my niet voegen zou veel van te zéggen, terwyl het maar water in zé zou gedraagen zyn.
Dit alleen is het boek eers genoeg, dat het naar de dood van den maaker mag onder het opzigt zyn van een Heer, wiens doorzichtig oordeel de deugd der dingen kan waardeeren: én my zal nóch grooter eer geschieden, zo ik van Uw’ Ed.
mooge geként worden te zyn Ed.
Achtbaare Heer, Uw’ Ed.
Achtbaarheids Alder ootmoedigste én onderdanigste Dienaar PIETER LANKEUR.
DE Staten van Holland ende West-Vrieslandt doen te weten.
Alsoo Ons vertoont is by eenige Liefhebbers van de Nederduytsche Tael en Poëzy, hoe dat sy al voor eenige Jaren, na het voorbeeld van de Italiaensche en Fransche Academien, t’Amsterdam opgerecht hadden, een Konstgenoodtschap onder de Prent en Sinspreuke van NIL VOLENTIBUS ARDUUM, waar in dagelijks gearbeyt was, en noch wiert, tot voortsettinge van onse Taal en Dichtkunst, gelijk ook al eenige werkjens, nu en dan daar van in ’t licht gekomen, en door den druk gemeen gemaakt waren; en dewyl van tyt tot tyt uytgegeven souden worden grootere werken, die by dat Konstgenootschap, sommige reets gemaakt, sommige noch onderhanden waren, waar toe het selve boven haar tyt en arbeyd, noch groote kosten tot den druk, en wat daar meer toebehoort, soude moeten doen, en vermits ook niet sonder groote reden gevreest wierd, dat al het gene van eenigh belangh zynde, by het selve Konstgenootschap uytgegeven soude worden, aanstonts door andere soude mogen werden naargedrukt, en sonder eenige opmerkingh, veel min naauwkeurigheydt der Spelling oft nettigheydt der Tale, aan al de wereldt gemeen gemaakt, waar door het goede Insigt tot opbouwingh der Nederduytsche Tale, ende voortsettinge van de welsprekentheydt in de selve verhindert, en de lust om daar in voort te gaan aan het voorseyde Konstgenootschap soude benomen worden; soo hadde sich het selve Konstgenootschap genootsaakt gevonden, om sich te keeren tot Ons, ootmoedelyk versoekende, dat het Ons gelieven mogte haar te begunstigen alle de werken, die uyt het selve Konstgenootschap in ’t licht gebraght souden worden, met Ons Octroy voor 20 jaren langh, en onder soodanige straffe tegen de gene, die de selve soude nadrukken, verkoopen, oft elders naargedrukt, in dese Onse Provintie voeren om te verkoopen, als het Ons soude gelieven goet te vinden.
SOO IS ’t, dat Wy, de Sake en ’t Versoek voorsz.
overgemerkt hebbende ende genegen wesende ter bede van de Supplianten, uyt Onse rechte wetenschap, Souveraine macht ende authoriteyt de selve Supplianten geconsenteert, geaccordeert, en geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen, ende Octroyeren mits desen, dat sy gedurende den tyt van vyftien eerstkomende Jaren, de Werken by het voornoemde Konstgenootschap onder den Tytul van NIL VOLENTIBUS ARDUUM gemaakt werdende oft alrede zynde, binnen den voornoemden Onsen Lande alleen sullen mogen drukken, uytgeven ende verkoopen, verbiedende daarom allen ende eenen iegelyken, de selve werken na te drukken, ofte elders naargedrukt binnen onsen Lande te brengen, uyt te geven ofte te verkoopen, op verbeurte van alle de naargedrukte, ingebraghte ofte verkofte Exemplaren, ende een boete van drie hondert guldens daarenboven te verbeuren, te appliceren een derde part voor den Offi- cier die de calange doen sal, een derde part voor den Armen der plaatsen daar het casus voorvallen sal, ende het resterende derde part voor de Supplianten.
Alles in dien verstande, dat Wy de Supplianten, met dezen Onsen Octroye alleen willende gratificeren tot verhoedinge van hare schade door het nadrukken van de voorsz.
Werken, daar door in geenigen deele verstaan, den Inhoude van dien te authoriseren ofte te advouëren, ende veel min het selve onder Onse protectie ende bescherminge eenig meerder credit, aansien ofte reputatie te geven; Nemaar den Supplianten in cas daar in iett onbehoorlyks soude mogen influeren, alle het selve tot haren lasten sullen gehouden wesen te verantwoorden, tot dien eynde wel expresselyk begerende, dat by aldien sy desen Onsen Octroye voor de selve Werken sullen willen stellen, daar van geene geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie sullen mogen maken; Nemaar gehouden sullen wesen, het selve Octroy in ’t geheel, en sonder eenige Omissie daar voor te drukken, op pene van het effect van dien te verliesen.
Ende ten eynde de Supplianten desen Onsen consente en Octroye mogen genieten naar behooren, lasten wy allen ende eenen iegelyken, dat sy de Supplianten van den inhoudt van desen doen laten ende gedoogen, rustelyk, vredelyk, ende volkomentlyk genieten ende gebruyken, cesserende alle belegh ende wederleggen ter contrarie.
Gedaan in den Hage onder Onsen grooten Zegele hier aan doen hangen, den XV Maart, in ’t Jaar onses Heeren, en Saligmakers duysent ses hondert seven en seventigh.
A. Br.
d’ASPEREN, 1677.
Ter Ordonnantie van de Staten HERBERT van BEAUMONT, 1677.
Het KONSTGENOOTSCHAP heeft het Récht van de bovenstaande PRIVILEGIE aangaande De SCHILDER DOOR LIEFDE, vergund aan ALBERT MAGNUS, Boekverkooper tót Amsterdam.
In Amsterdam, den 30 Maart, 1682.
JASJE.
STYNTJE.
MADONNA LAURA.
PÉDRO.
LÉONOOR.
FRANSYNTJE.
PRÉSIDÉNT.
SNYER.
VIOLIST.
SCHILDERS JONGEN.
Verscheyde Dóchters en Zoonen van MADONNA LAURA.
1.2. }
KNÉCHTS.
JASJE, Vergezélschapt mét een hoop Muzikanten,én een spat op zy.
BLyf daar, niet nader, ’k zal jou daatelyk wél roepen Wanneer het tyd is.
Waar vind ik het réchte huis?
Hier is het; neen ik héb abuis: Wat droes ’t scheelt nóch wél drie vier stoepen.
Foey, ’t is zo donker als een hél.
Was ik Poëet ’k Zou zéggen, dat Diaan haar oogen Had met een lamfer overtoogen, Of dat de hémel in de rouw ging om zyn peet.
’k Zie niet een star zyn kóp ten vénsteren uitsteeken, Een ménsch zou hier wél hals én beenen breeken.
Wat zyn wy Minnaars ook eléndig!
ik zég wy, Wy arme Minnaars; wyl dat and’re dichte by Een vuurtje mét een pypje zitten En in de kroeg een nachtje over kitten, Of ronken dat de kamer dreunt; Zo loopt myn heer, én ik langs straat in wind, én régen, Om ’t allereelste lief, dan vrolyk, dan verlégen, Die zich om ons misschien niet ééns bekreunt, Of mét ons rénnen én rinkinken boert, én deunt.
Myn heer, én ik zyn ondertusschen Twee gékken, die mét goede hoop, Als hém óf my het hoofd raakt op de loop, Malkanders minne pynen sussen, En dus in plaats van troost malkander lydig brussen.
Nou ’k weet wél, zo het langer duurt, Wie van ons beije dénkt zyn gat daar uit te draayen.
Hoe bén ik hier niet in de réchte buurt?
Ja, ja, hier is het huis; ja, ja, ik mag eens kraayen; Dit is de leus die ik my Styntje geeven moet; Waar blyftze?
Ik krâay noch ééns, ho ho, ik hoor ze al; goed, Wy haanen moeten onze hénnen, By tyds naar ons gekraay gewénnen.
STYNTJE, JASJE.
WÉl Jasje, bénje daar?
Wél neen ik Styntje maat; Och!
was ik daar, ’k sta hier gelykje ziet op straat.
Jou Gékje.
Jou mallootje.
Ay nou geen malle praat, De tyd is kóstelyk.
Hoe staan jou Jonkers zaaken?
Heeft hy al wat bedócht tót Léonoors ontzét?
De zaaken staan heel wél.
Hy heeft na dat portrét Dat gy me eergist’ren gaaft, zo nét Een Konterfeitzel groot als ’t leeven laaten maaken, Dat tusschen de gelykenis Van beide gansch geen onderscheid en is.
Wél waar toe dat tóch; JASJE.
’t zal wond’re kuuren wérken; Pas jy maar om de kaats te mérken Wanneer je een schilder komen ziet.
Ik dénk je meent die schilder niet Daar ons Batist van zey, én die zo word gepreezen.
Ja, ja, die zélve zal het weezen Of wél een ander, hoor Batist Is om gezét door géld én list, Om jonker Eduard by Léonoor te krygen.
Maar séldremént, jy moet het zwygen!
Kyk hier een rys, had jy jouw bék Gehouwen.
’k zou ’t wél zwygen gék... IASJE.
’t Is goed ik zalje dan men leeven niet meer zéggen.
Maar hoor aan jonker Eduard Leid juffrouw Léonoor gewéldig zwaar op ’t hart.
Maar hy is bang óf zo de zaaken léggen Gelyk gy my vertélt hébt, anders zou Hy haar nooit neemen tót zyn vrouw, En óf hy haar verliet na ’t schaaken, Daar zouw hy weinig wérk van maaken.
Daarom kind wouw hy wél, eer hy zich dieper stak In ’t wérk dat hy eerst mét Madonna Laura sprak, Om uit haar mond van juffrouw Léonoore Gelégenheid wat meer byzonderheên te hooren.
Waar is jou Heer?
Hy zal hier daatlijk zyn; het schort Hem aan een muzikant, zie die komt hy te kort, Indien de aubade zou gelukken, Om dat hy heeft veel Italiaansche stukken Van de Opera te Weenen én Parys; Maar ô de Gék die is zo wys; Men moet hem vleijen, bidden, smeeken, Eer dat hy érgens gaan wil, ja Somtyds eer hy een ménsch wil spreeken.
En krygt hy nóch géld toe?
Géld toe?