floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
hoe walgigh en hoe bange Zijt gy my wel geweest!
Ha droevigh ongeluk!
In wat benaude zorgh, in wat ellendigh druk Gy my gesteeken hebt!
en ken ik niet verklaren: Maer dit verklaer ik, dat mijn oogen nimmer waren Van tranen onbelaen, van dat ik heb gehoort, Mijn eigen hert, van u te schandelijken moort.
Ik was al meê gereet, maer doe Melissa zeide, Dat gy, mijn vreught, noch niet uit 't leven waert gescheiden, Zagh ik het noch wat aen; en zoo 'k u noch verloor Zoo deê ik 't zelver weêr.
Hoe dat mijn Theodoor?
Gy kost my door uw doodt geen leven weder geven.
Dat gy uit 't leven waert, 'k begeerde niet te leven.
My wierde eerst gezeit, gy waert geheelijk doodt.
Dat is 't gemeen gebruik, men maekt het altijdt groot.
Maer hoe bevoelt gy u?
Mijn lief in uw bywezen En heb ik flauwigheidt, noch ziekte ooit te vreezen.
Geen flaut?
In 't minste niet, mits datter zulke kracht Van uwe oogen wort op deze borst gebracht.
Maer dat ik op die tijdt, van u gezet, niet paste, Vergeeft dat my, ik bid, want Mentor my verraste: Dies kost ik het niet doen.
't Is best g' uw ontschult maekt; Maer docht ik het niet dat u Mentor had geraekt.
Rufino moest het juist om zijnent wil vergelden.
Maer Mentor quam by my.
wat deet gy?
niet dan schelden.
Had ik een Man geweest, ik hadde hem betaelt, 't Geen hy zoo schandelijk had op zijn hals gehaelt.
Maer wat ik zeggen zou?
gy zijt 's nachts in mijn droomen, heel bleek by my gekomen.
Ik was wel half vervaert; maer sloegh het uit mijn hooft, Om dat men zeit, 't is quaet, dat iemant droom gelooft.
En nochtans is het waer.
Maer 'k weet niet hoe wy 't maeken, Dat gy mijn waerdste meught uit 't groot perijkel raeken: Want niemant is zoo kloek, dat hy verraders schout.
daer gebreekt niet aen dan dat wy zijn getrout.
Dan zal hy denken, dat hy met verradigh vechten Geen voordeel doen en ken, en niet met al uitrechten.
Al 't loopen dat hy loopt, dat is om uwe min, En dan is dat gedaen.
Ik bidt u zeght uw zin.
Mijn zin hanght aen de u, zegt gy maer uw behagen, Wy zullen dan daer in wel lichtelijk verdragen.
Maer meught gy wel mijn hert mits uw ontfangen wondt.
Hoe wondt!
uw byzijn maekt my t' eenemael gezondt.
Bestemmen wy dan dagh en laet ons gaen na binnen.
't Is waer, zo heeft men tijdt ons rijplijk te bezinnen.
MY dunkt het is zoo vreemt nu 'k wederom geniet Mijn vrye vryigheidt.
wat verdriet Is 't, dat men niet en magh de vrye straet betrede, Maer moet besloten zijn in zoo een kleine stede?
En tot zijn ontschult noch, tot loon van goede daet.
Zoo wordt vaek 't goet beloont, en niet gestraft het quaet.
Hy loopt en omhelst haer.
Ziet daer mijn Engelin.
Ach zijt gy daer mijn waerde?
Gy daer mijn hooghst vermaek dat ik heb op de aerde?
Mijn Ziel.
Mijn hoop, mijn troost.
Vermaekster van mijn jeught.
Mijn hert.
Mijn lust, mijn wensch.
Mijn alderwaertste vreught.
Verdroot u niet den tijdt wanneer gy waert gevangen?
Elk uur dacht my een jaer, mits dat ik zulk verlangen Tot u mijn zoetste had: maer hoe viel u de tijdt?
Den tijdt geraekten ik vol zware droefheidt quijt: Door dien ik vreesde, dat gy aen de daet waert schuldigh.
Hoe droegh zich Theodoor?
Eilaes heel onverduldigh!
Gelijk men denken ken.
Door dien zy had verstaen, Hoe 't leven van haer lief was t' eenemael gedaen.
Melissa wat een vreught, wat is het een vermaeken, Als wy na 't afzijn weêr dus by malkand'ren raeken?
Het byzijn is vol vreught, en 't afzijn zoo vol rou, Dat ik mijn Engelin van u niet blijven wou Om al des Werelts goet: want dat ik u most laten, Gelooft dat ik dan zou mijn eigen leven haten.
Zoo zoet de koele dau is op het jonge gras, Zoo zoet den regen valt op allerhand gewas, Zoo zoet is 't byzijn lief.
Moest ik uw byzijn derven, Gelooft mijn hert, ik zou van enk'le droefheidt sterven.
Wat hindert onze vreught?
Is 't byzijn niet genoegh?
Och neen, voor dat men daer een ander vreught by voegh.
Wat is dat voor een vreught?
Het vreughdigh echt verzamen.
Daer schort niet, dan dat wy bequame tijdt beramen.
Wat tijdt acht gy bequaemst?
Die gy het beste acht.
Hoe eer hoe liever dan.
Waer toe dient doch gewacht?
Maer zacht wy zullen 't met deez twee eens overleggen, En hooren wat dat zy ook van haer trouwen zeggen.
Ha Hemel wat een luk!
Carbijn ik ben verblijdt, Dat gy uit uwe noot dus wel gekomen zijt.
Den Hemel zy gedankt.
Wy gingen na u henen, Op dat gy meê zoudt zijn bewust van onze menen.
Wat menen?
Zeght het lief.
'k Heb liever gy het zegt.
Hoort.
Ons voornemen is te treden in den echt, En heden ons geboôn noch in te laten schrijven.
Melissa zullen wy dan zonder trouwen blijven?
Ik bid u waerdste Nymph kom trouwen wy met een.
Zoo gy het zoo verstaet, ik bender meê te vreên.
Gespeel wanneer wy dan gelijk en t' zamen trouwen, Zoo mogen wy by een de Bruiloft ook wel houwen.
Dat 's goet mijn Theodoor.
Lief ik ben moê gestaen.
Carbijn is noch wat flau; komt laet ons binnen gaen.
Volkje, mijn Vrouw is de Bruit, ik noodje allegaer meê te Bruiloft, wel hey, zy zwijgen.
Wilje niet komen?
je meught het laten.
Loop henen, wy zellen het zelf wel op krijgen.
Mr. Johan Beets Daphne, of Boschvryagie.
Het eerste Deel.
Blyhoopspel.
- Mutato nomine de te Fabula narratur.
- Tot HOORN, By Hendrick Iansz.
Opdraght Aen Me-Juffrou, Me-Juffrou en Nichte, Agnes Heubens, Echtgenoot van mijn Heer, mijn Heer Francois Coget, Meester in de Filosofy en Vermaard Koopman der Stede Antwerpen.
Hooghwaarde Nichte.
HOewel 't een jaar verleden is, dat het geluk my begunstighde van U E. op uw Parnas binnen de wijdvermaarde Koopstadt van Antwerpen te begroeten; en mijn gelegentheid zulx is, dat wy malkander na onz' welgevallen niet verschijnen, noch spreeken konnen, zo heb ik nochtans in den geest U E. tegenwoordigheid niet willen verliezen; maar verzoeken derhalven, dat gy als een zorgvuldige Klokhen deze mijn Schoonvaders Daphne, noch naulijx een misgeboorte onder U E. wieken wild' beschaduwen, onder wiens zorge het een vrygelei zoud' mogen verkrijgen; gelijk Elk Vogel kweekt 'er long, en dekt 'et met haar wieken; De Leeuw brult door het woudt om proi voor zijn gezin.
De Haan schrabt in het stof, en zorght voor Hen en Kieken.
Met recht zoekt dan deez' Vrught en Schuts-heer tot gewin.
My is ook niet onbewust, dat 'er van zommige getwijffelt is, of 'et wel geraden zoud zijn deze ontijdige vrucht tot eenspreekent Kindt te vervorderen?
zoo dunkt my niet ongerijmt het geen in de Romeinsche Rechten uitgedrukt staat.
Indien iemand van zo een, die geen recht, of macht heeft om te verwijzen, komt verwezen te worden, die en wordt niet gehouden of gerekent verwezen te zijn: maar die is verwezen, die daar verwezen is, daar het verwijzen gelt.
L. Rei capit.
§ sed & si.
2. ff.
de Poenis.
Ende op een ander plaats.
Zoo een zalmen rekenen, dat hy verwezen is, die hem op niemand anders verder beroept: maar komt hy zich elders op iemand anders te beroepen, zoo maghmen ook niet rekenen ofte zeggen, dat hy verwezen is.
Rei capit.
§ eum accipiemus 2. ff.
Niettemin dit vrughtje uit den Lusthof der wandelaren geplukt, en voortgebraght, zoo 't nochtans iemand niet wel gevalt, maer onrijp, wrangh, en zuir smaakt, hy verwerpt 'et, en zoekt een ander na zijn gadingh.
Ontfang dan, waarde Nicht, deez' Herdersspelen, het welk u by ledigheidt des tijdts magh voeden, en onderhouwen, terwijl ik wensch altijdt te mogen blijven U L. O. Neef en Dienaer, F. Piëns.
In Hoorn 1667.
De toneelisten van dit herders-spel.
NYSA.
TYTER.
DAPHNE.
AMARYLLIS.
HYLANDER.
PHYLLIS.
GALLA.
CORIDON.
LYKORIS.
MOPSUS.
AMYNTAS.
Mr. Johan Beets Daphne of Boschvryagie.
Eerste deel.
Nyza.
IK weet niet, zou mijn zin wel na verandringh haeken?
Om dat'et schijnt, dat hy geen werk van my wil maeken: Hoe dik gingh Nape heen en klaeghde van mijn' min!
Hoe dik, zeid zy, ga heen, z' is nu alleenigh in: Hoe vaek en heb ik hem gegeven goegelegentheidt, Op dat hy toonen zou genegentheidt.
Wat isser uitgerecht?
wanneer ik by hem ben, Dan zit hy, als of hy van min niet spreeken ken: Noch ooit doordrongen zie 'k hem met mijn Godtlijkheden, Al staen ik voor hem schoon en opgepronkt van leden, Ach!
'k bid de Goôn, dat zy na d' order en natuer Ons beide, my en hem, ontfonken door 'et vuer.
waer is Hymen nu, die al mijn levens jaren, Als Borgh en Gyzelaer door Zee en woeste baren Zey altijdt voor mijn liefd' getrouwelijk te staen!
Dat meer is, hallefstom, zijn tongh schijnt hem gebonden; Wat is 'et aêrs, als dat hy nooit vermaek gevonden Heeft in mijn byzijn: Laest gingh ik na 't Oostersch veldt Alleenigh of zoo goet, maer met een Kindt verzelt, En Nape zeid' et hem; hy durft van schaemt niet laten Te komen: Maer eilaes!
als wy daer nederzaten, Wat wasser van zijn min?
'k Heb nau een enkel woordt, Dat na de min of mins gelijken strekt, gehoort: Ik gingh, gelijk ik quam, hy hadt gantsch geen behagen, Maer zacht, wat hoor ik gins doch voor een stemme klagen!
Ik vlie: wel waerom ook?
't is immers hier vry ruigh, En best is 't, dat ik my hier in deez' ruighte buigh.
Wijze: Questa dolce Syrena.
Wat zoekt gy Harderinnen In steen of d' asch het vier, Wilt ghy het vier der minne?
Zoo kom en zoekt'et hier.
De steen heeft veel gewoelen, De asch heeft veel gewroet: Maer kom mijn borst slechts voelen, Hier hebt ghy d' heetste gloet.
Steek ik maer eens mijn handen En raek de Boomen aen, Zy zullen alle branden, Die in 't Bosschagie staen.
Wanneer ik maer wil pogen t' Ontdekken al mijn brandt, 'k Zal al het kruidt verdoven, Bederven al'et Landt.
Ey zie deez' Zonne stralen Verbazen van de lucht, Die ik hier binnen haele, En weder stijf uitzucht.
De stroomen laten 't vlieden, De groote Noorder plas Begint terstont te zieden, Zoo ik my daer in wasch.
Ik zweer u Harderinnen, 'k Zal branden all' uw' Vee, Of maek haar zacht van zinnen, Die my dus branden deê.
Verloren is schoon spreken, Ik brandt het gantsch Heelal, Of wilt mijn Nymphje smeken, Te hoeden 't ongeval.
Is hy verby?
Ha Goôn!
zoud ik my wel verzinnen, En zoud mijn waerdste Vriendt mijn Tyter my wel minnen En dat in zijn gemoet!
ik volligh hem, of hy My kreegh in 't oogh, en zich vervoeghde aen mijn zy.
Tyter.
NEen Daphne 'k heb u vast; gy zult my niet ontslippen.
Daph.
Wel wie zou denken, dat gy my hier zoud beknippen: Wat wist ghy Herder, dat ik herwaerts aen quam gaen?
Tyt.
De min had my al langh daer af bescheidt gedaen.
Wat zeit hy doch!
Gaet daer, dat heen zal Daphne komẽ: Daph.
'k Hadt nochtans deze wegh niet ernst'lijk voor genomen; Maer 'k quammer by geval.
En ik met voor beraet.
Met voorberaet?
och ja, uw Herders oude praet, Maer zoo de min u zond, gy zoud by my niet raeken; Maer zoud veel eerder met Lykoris u vermaeken.
Want ghy Lykoris mindt, En zy heeft u gezint: Lest hoord' ik staende houwen, Dat gy met haer zoud trouwen, Zoo haest als gy verhooght Waert, en uw eigen vooght.
Zoud ik Lykoris minnen, Zy quam noit in mijn zinnen; 'k En weet van waer de praet Van deze Meit ontstaet; Ten zy die is gekomen, Dat iemant acht genomen Heeft, dat ik altemet Mijn gangh daer heb gezet, En als men recht zal zeggen; Ken 't niemant daer op leggen, Ons maeghschap dwingt my vaek, Dat ik tot harent raek.
Zijn leven ken men niet volkomender bedyen, Dan dat men onder naem van Nicht wil iemant vryen.
't Is wel gelegen; maer Wanneer de zin niet naer Het Nichje toe wil strekken, Zoo zoekt men te verwekken Een ander Herderin, Die met volmaekte min Men zich gaet overgeven, Om eeuwighlijk te leven In alle trouwigheidt Tot alle dienst bereit.
Het dienen is afkeerlijk.
Recht anders 't is begeerlijk, Ey ziet, wat zoeten loon.
Zich zelven stelt ten toon.
Het dienen staekt verblijden.
Wie zoud niet willen lijden Om zoo een Herderin, Daph.
Als Galla in uw zin.
Als Galla?
Of haer Suster.
Niet langer noch als guster, Zoo wierd' my 't recht bescheit Daer t' eenmael af gezeit.
Ik weet niet hoe ik 't heb; men mach waerachtigh schromen Maer in 't geselschap van de een of d' aêr te komen, Zoo snappigh zijn de lui, indien een Herder maer Met d' een of d' ander spreekt, strak is het huwlijk klaer.
Nyza komt stilzwijgende haer versteeken.
Dat iemant u en my hier dus nu zagen praten, Wat maekten zy 'er af?
Dat ik u niet en hate.
En dat ik u bemin?
Het volght niet.
Want waer dat, Zoo mochtmen zeggen, gy wel duizent Vryers hadt, Die ghy gelijk bemindt.
En dat en ken niet wezen.
Maer wel dat hier een min ken in uw borst gerezen Zijn, die maer een betreft?
Wel wie zou 'et doch zijn?
Dametas loopt vry hard.
Loopt hy dan juist na mijn?
En dat omtrent uw deur, dat heeft al zijn beduiden: Daph.
Maer wat weet gy daer of?
Ik zach hem noch op huiden, Zoo maelen om uw huys, verburg zich in een stee, Op dat hy weten mocht, of gy het wolligh Vee Niet uit en zoude drijven, Dan of gy t' huis zoud blijven, En zetten 't schoonste schoon Eens voor een glas ten toon.
Wat is dat voor manier, moet ghy mijn deur bewaren?
Op and're tijden meught ghy deze moeit wel sparen.
Hoe waerdst!
om 't geen hy zoekt is my het ook te doen.
Wel waerom doch?
Dat kent ghy lichtelijk vermoên.
Hoe zoud ik dat verzinnen?
Het is om uwe minne; Om eens maer mijn gezicht Te heldren met het licht Dat uit uw starrend' oogen Zoo glinst'rig komt gevlogen; En zoo 'k die glinster durf Is 't zeeker, dat ik sturf, Als ik u maer zie zitten Ontschuilen zijne kracht In 't lommer van uw linde.
Of als gy schept de winden Met open deur of glas, En ik dan recht te pas Mijn treên dat hene wende, Hoe mind'ren mijn ellende, Zoo lang mijn oog bespiet Het geen hy 't liefste ziet, Ha Goddelijke lonkjes!
Ha vals verzierde pronkjes, En prijsjes, die gy my Te voren smijt, of gy Met net gecierde woorden Mijn zinnen zo verdoorden; Neen ik ben niet zoo zot, Of 'k weet wel dat ghy spot, En als ghy door uw' treeken Ons hert dan hebt ontsteeken, Ons zinnen hebt gevelt, Ons wil in uw' gewelt, Dan is die schoont' verdreven, En ghy gaet u begeven, Naên ander Herderin, En op dat ghy haer zin Te beter moghte stelen, Gaet ghy haer ooren streelen, En zeggen, ziet, de Meyt Had zulke min geleit; Of in uw' biergelagen Gaet ghy het omme dragen: Zoo raeken wy belacht Van ieder een veracht.
Waer vintmen zulke bokken, Wie laet zich zoo verrokken; Maer Daphne wat een praet Dat ghy te voren slaet.
Het is zoo vreemt niet Tyter, Kent gy niet een verwijter, Wiens velt komt achter an De hooge stallingh van Iola, dien de Vader Als rechte Kindt belader Van 't jongezelschap houdt, Dees was zomwijl zoo stout, Dat zy wat om vermaek quam met haer buren praten, En Morio die meend' dat zy  Hem zelver vryen quam.
Dies boogd' hy ieder een; Iola die mindt my van hert en anders geen.
Zy komt my zelver vryen; Moet ik dan niet bedyen; 't Is haer de grootste pijn, Dat zy van my moet zijn.
Wilt gy een voorschrift stellen, En hem daer in beknellen, Hy heeft maer een gebrek, Zijn heele lijf is gek.
Genomen, dat hy wijs waer, Hadt ghy genoegh bewijs, daer Uit, dat wy prijzers zijn In een verkeerden schijn; Wilt gy de waerheidt gissen Uit een geschiedenisse, En weder niet uit 't geen Meest in ons tijdt verscheen.
Neen Daphne, ziet wat verder, Ziet eens hoe menigh Herder, Dien ghy in min verwert, In trouwe min volhert.
Genomen, al de minnaers, Die waren in haer zin aêrs, Als zy wel zijn in schijn, Zoo spreek ik maer van mijn, Die op de hooghste trappen Van trouwigheidt zal stappen, En toonen metter daet, Dat liefde niet met praet Noch kout is op te heffen; Maer zelf door daedt moet treffen Het voorgestelde wit, Waerom de minnaer bidt: Dees min wil ik betoonen, Dat in mijn hert quam woonen.
Eer dat Nyza verroert zich zuchtende, 't welk Daphne hoor ende, vliedt, zeggende, Daph.
Wat 's dat, ik ga, daer 's Vollek in het riedt, Ik vrees dat onze praet van iemandt is verspiet!
Elk een wegh in na binnen.
Nyza op.
Ia Tyter 't is niet vreemt, dat ghy by my zoo stil zijt; Want hoor ik anders recht, zoo zijt ghy langh uw wil quijt.
Vaert wel, eer dat ik iets zegh, dat de teedre schaemt, En 't schreumende gemoedt der Maegden niet betaemt.
Sylvander hangh ik aen, die over lange dagen My na mijn weder min met rechte trouw quam vragen: Hy derft bevalligheidt: maer wat weet ik daer van, Kan ik niet zoo ik wil, zoo moet ik zoo ik kan. Maer lijkwel om de schand te vlieden, zal ik zeggen, Hoe Tyter overlangh zijn min op my ging leggen, En dat hy botten vingh, zoo blijf ik aen de eer, Of hy het schoon ontkent my zalmen looven meer.
TErwijl de nacht betrekt des Hemels blauwe zalen, En onze jacht Godin gaet door de sterren dwalen, Terwijl mijn bleetend' Vee wat rust haer moede leên, Terwijl mijn Daphne slaept, zoo dwael ik hier alleen, Zoo dwael ik hier alleen, en voor haer doove deuren, Haer deuren die mijn hert ontstukken scheuren, Om dat zy houden vast besloten binnen in Mijn ziel, en dat ik met mijn lijf daer buiten bin.
Gaet onbeweeghlijk hout, gaet heen de tijdingh dragen Aen Daphne, hoe dat hier leit in haer stoep verslagen De trouste Minnaer, die der aerden ronden kloot Ooit van zijn leven heeft gedragen in zijn schoot: Vertelt haer van de smert, vertelt haer van de pijnen, Die 't droevigh herte van haer Tyter doen verdwijnen.
Of mooghlijk in haer borst een klein meê-doogen quam, Die eenigh droefheidt uit mijn nare boezem nam; Of moog lijk mijn geween, of moogelijk mijn klachten De wreetheidt van mijn Vrouw een weinighje verzachten; Wat legh ik dus en smeek, wat sta ik dus en praet Aen deze doove deur, die onbeweeg'lijk staet.
Ghy waerdste leght gerust in 't midden van uw droomen; Maer op uw Tyter kan de zoete slaep niet komen; De Goddelijke vlam, die in zijn boezem light Verdrijft de zoete slaep en houdtze uit 't gezicht: Wanneer hy slapen zal, dan doet hy niet dan treuren, Wanneer hy niet en slaept, dan waekt hy voor uw deuren: De nacht Goddinne zelfs, de bleeke nare Maen Heeft Tyter al in 't oogh en ziet hem dikwils gaen, De sterren die de lucht met haren glants doorstralen, Die laten haer gezicht vaek op uw Tyter dalen; En groeten my van veer en wenschen my veel goet, En dat mijn Daphnes hert noch eens verzachten moet; De honden Daphne zelf, die om uw huizingh woonen, Die kennen my alt'zaem, en komen my betoonen Haer quispelende staert, zy blaffen niet op my, Als ik in nare nacht my hier ter neder vly.
't Is alles wat ghy ziet my toegedaen en jonstigh, Behalven, dat uw deur my is alleen afgonstigh.
Uw deur belettet my, uw deur komt my verbiên, Dat ik niet by u koom, dat ik u niet magh zien: Of zijt ghy 't Daphne zelfs die my dit komt benijden?
Wat mindert ghy mijn vreught, wat meerdert ghy mijn lijden; Wat quelt ghy met afkeer, hoe mooght ghy doch dit hert, Zoo pijnen dat in trou de trouste Minnaers tert.
Mijn pijn is zwaer genoegh, en groot genoegh mijn plagen, Den Hemel kan daer zelfs getuigenis of dragen.
Uw deur geeft tuigenis der tranen, die ik stort, Waer van vooghdes uw stoep vaek nat besprenkelt wordt.
Al weet 'et van mijn pijn, al weet 'et van mijn kermen: Doch ik en zie niet, dat ghy mijnder wilt ontfermen; Maer hoopend, dat uw zin noch eens verkeeren magh, Zal ik u minnen tot mijn laetste levens dagh: Tot dat deez' droeve ziel en dit afkeerigh leven Eens door de laetste snik mijn lichaem gaet begeven.
En hebben dan dien lof, dat ik gesturven zin Tot aen het einde toe volstandigh in uw min.
Maer zacht wat hoor ik daer, haer deur begint te kraken, Zoud ik zoo tegen dagh noch by mijn waerdst' wel raken!
Ik hoor, ik hoor het niet, 'k en weet geen recht bescheit; Ik zie het is de boom, die van de windt verweit.
Holla der sterren rei begint al te verdwijnen, De purp're dageraet, die komt de aerd beschijnen, Ik spoei my na mijn kud, en drijve die te Veldt.
Maer deur ik bidt dat gy mijn Nymph mijn klacht vertelt.
HA lukkigh lukkigh veldt!
Hoe veer zijt ghy gestelt Boven de prachtigheden Der wijt beroemde Steden!
Ziet hier, ziet hoe 't gebloemt Op hare struikjes roemt, Waer zoud een schilder 't halen, Wie zoud het zoo of malen.
Ons buiren wonen veer, En daerom, zoo wanneer Een Herder eens komt klagen, Wie kan het hem nadragen, Van niemant ken een woordt Des klagers zijn gehoort Van haer, maer dien het smeken Des Minnaers wil verspreeken.
Flus hoord ik Tyter veur Ons nieugemaekte deur Met droeve stemme klagen Van zijn belaste plagen, En valt het hem zoo zwaer, Als hy wel zeit, voorwaer, Zoo is hy wel ellendigh, Die zulken brandt inwendigh Moet voeden in zijn hert; Maer 'k twijffel of de smert Zoo groot is, als zy blazen, Die van de minne razen.
Amaryllis uit.
Ziet daer komt Amaryl, Waer of zy henen wil.
Gemorgen Herderin, waer heen zoo kort na 't dagen, Of gaet ghy henen om uw kudde uit te jagen?
Ama.
Dat heb ik al beschikt, de Zon, zie, is vry hoogh.
Dat 's waer, den dou is op, de kruitjes zijn al droogh.
Kom zitten wy hier neêr en hooren eens de dieren Die op de takjes vol van vreughden tierelieren.
Wat lieffelijk geluit Komt tot haer keeltjes uit.
Die lieve diertjes zijn veel beter als wy menschen, Ey hoort met wat geluit zy als goe morgen wenschen De heughelijke zon, behouder van de aerd'.
Dat 's waer, het schijnt wel hy is ons zoo veel niet waerdt.
Dat meerder is wy vloeken, Als hy ons komt bezoeken, Zeght zonder veinzen vry, Hoe menighmael, dat ghy De Zon wel hebt verzworen, Wanneer hy u quam stooren, En als de dageraet Quam breeken uwe praet En scheiden uw Hy ander En u zoo van malkander.
Ja Daphne ik beken Dat 'k daer aen schuldigh ben: Ik heb wel duizent malen, Wanneer de Maen ging dalen, En als de blonde Zon Zijn stralen weder zon, Gewenscht, dat zijne wagen Hem nimmermeer moght dragen, En dat het Paerdt zijn been Moght breken eens aen tweën; Zoo zoud ons door zijn komen Geen vreught meer zijn genomen.
Nu hebt ghy niet meer noodt Den dwinger is al doodt, Die uwe vreught verhindert, En uw vermaek vermindert, Maer Amaryl wat smert Voeld ghy wel in uw hert, Daer u Hylander minde, En ghy hem wel bezinde, En lijkwel moght ghy niet Bekomen het geniet, Waer na dat eenighlijk vereende herten haeken.
Dat meerder is in plaets van dat geniet te smaeken Zendt men hem heen van kant Heel in een ander Landt, Of in een ander aerde, Zijn zin ook moght veraerden.
Maer hy is nu weer hier, hoe zijn zijn zinnen nu?
Zoo hy zich noch vertoont is hy van my niet schuw.
Dan 'k vrees, dat hy geleert heeft 't buitenlandtsche veinzen, Met schijn beminnen, maer met daet recht anders peinzen.
Maer hebt ghy eenighzins veranderingh bespeurt?
In 't minste tuttel niet.
Zeght eensjes hoe gebeurt Dan, dat ghy dit vertrouwen Op hem zoud kennen bouwen?
Want is het veinzery, Zoo moet nootzaeklijk hy Of hier of daer in 't kallen Zich laten iets ontvallen, Of ghy speurt aen 't gelaet, 't Geen u niet aen en staet, 't Geveins is ongestadigh.
Maer Daphne hoe genadigh Zoud my den Hemel zijn, Indien hy niet in schijn Beminde, maer in waerheidt.
Ghy zelver ziet de klaerheidt.
Gespeel hoe langh zult ghy Van 't minnen wezen vry?
Wat doet het bloet opstijgen, En u een kleurtje krijgen?
Men weet wie na u gluert, Wie uit de enge buert Zich staegh hier plagh te vlyen, Alleen om u te vryen, En waer ghy zijt in 't veldt Zijt ghy met hem verzelt: Hy ken niet van u duren; Laet tuigen al de buren, Die met u op een steê Uit drijven 't dertel vee.
De Herders willen splijten De Herderinnen krijten, Verwondert over luid, Hoe dat ghy zijt de Bruidt.
Om dat hy in de velden My menighmael verzelde?
Ik bidt u Amaryl, Zwijght zulke reden stil.
En machmen niemants byzijn Genieten zonder vryzijn, Zoo had ik overlangh Geweest al in 't bedwangh, Zoo men 't bedwang magh noemen.
Maer zeeker'k magh noch roemen, Dat ik aen niemant ben Verbonden.
Amaryl.
Maer het ken Wel lichtelijk gebeuren.
Zoo dikwils uit te scheuren Verlatende zijn vee, Zijn wei, zijn stallingh meê, Dat heeft al zijn beduiden; Maer 't meest noch, dat de luiden Verwondert, is, dat ghy Amyntas laet zoo vry Uw byzijn steets genieten, En hem niet op wilt schieten, Alleen om dat deez' quant Is uit een ander Landt, Hy zou deez' moeit wel sparen, Kond hy na wil vergaren In 't Landt, daer hy van daen Komt herwaerts aen gegaen.
Het spreekwoort ken niet liegen, Hy komt maer om bedriegen, Die iemandts zinnen steelt.
Ik weet een ander minnaer, Indien hy na uw zin waer, Die in ons eigen endt Veel beter is bekent, Wiens hert, wiens ziel en zinnen U maer oprecht beminnen.
Wie isset die ghy gist?
Wie vraeght ghy?
Tyter is 't.
Maer waerde Amaryllis, Weet ghy wat Tyters wil is?
Och ja, ik heb zijn klaght Verspiet, als hy 't niet daght.
Laetst gingh ik door de velden, Daer Galla my verzelden, En hoorden in 't geboomt, Daer 't vlietend' water stroomt, Uw Tyter op zijn fluit een klaeghlijk deuntje spelen, En met een naer geluit ons gierge ooren strelen.