floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Na wetten van dit land, hebt gy verdiend te sterven, En zult u vonnis na de wet van 't recht verwerven; En van uw misdaed eyscht het recht geen meerder blijk; Als dat gy zocht Princes te voeren uyt het Rijk; Dit is den hals verbeurd; dies moogt gy u bereyen, En 't Recht en laet zich nu met zeggen geen meer peyen.
Koning met alle de anderen binnen.
FLORIAEN blijft op 't Tooneel.
O albeziende Godt!
mijn zinnen, en gedachten, Vliegen ten Hemel op met geestelijke krachten; De wereldloos, en boos, de menschen valsch en quaed, Die passen op geen recht, maer oordeelen uyt haet; De vromen dikmaels vuyl, en fielen vaek voor vromen, Doch, die 't gemoed voldoet hoeft laster niet te schromen; Verwezen totter dood, Cecilia!
Goddin, Om dat ik eerelijk u liefde draeg, en min; En gy my weder mind, vereenigd met ons beyden, In zuyverlijke liefd, moet ik mijn liefde scheyden; O scheyden al te wreed!
niet wreed door doodes pijn, Maer wreed, om dat ik moet van u gescheyden zijn; Cecilia, vaer wel, vaer wel mijn uyt verkooren, Ik ben tot uwen dienst, mijn Engel!
niet gebooren.
Princes, wanneer mijn ziel dit lichaem, laes!
verlaet, Zoo draeg om mijnent wil, uyt liefd, een rouw gewaed; Ter liefde van uw slaef, wiens trouwigheyd zal blijken, Noch dood, nocht vuur, nocht swaerd, nocht geene plagen wijken.
Pronk uw Altaren op, ô zuyvre Lief-goddin!
Ontfang de offerand van mijn getrouwe min.
Breng my van daer ik quam, op dat ik my bereye, Om zalig in den Heer, van dezer aerd te scheyen.
CECILIA gekluysterd zijnde komt met eenige Dienaers voor de Gevangenis.
Rechtveerdig God, hoe kan uw Goddelijk vermogen?
Dit ongelijk, eylaes!
verdragen, en gedogen?
uw mogentheyd, en machten ik aenbid, Verlost mijn tweede ziel die hier gevangen zit.
Gy lijd, en ik heb schuld, ô onverdiende plagen!
Volmaekter Jongeling mijn oogen noyt en zagen; 47 Geknield ter aerden neêr leyd uw bedroefde bruyt, Koom Floriaen, mijn Lief, en steek u hooft eens uyt; Zie wie hier voor u leyd, met hert en ziel gebogen, De armen opgerecht, de tranen in de oogen, De handen toegevoegt, en uytgereykt tot dy, Alzoo ik schuldig ben, mijn Lief, vergeef het my.
Sta op, Princes, sta op, gy hebt my niet misdreven; Het knielen komt my toe, aen u staet het vergeven, Mits gy om mijnent wil, ô Koninglijke maegd!
Dees ysre boeyens om uw tedre handen draegt; Ey!
droog, Cecilia, de traentjes op uw wangen, Die my beswaeren, hier dus swarelijk gevangen; Ey!
staek uw zuchten, droog uw wangen nat betraend, 't Beswaerd mijn hert te meer, 't ontciert uw schoon gedaent; Princes, mijn Lief!
ik bid  Laet af van schreyen en het wringen in de handen; Want yeder traentjen dat 'er uyt uw oogjes perst, Benauwd my 't herte zoo, dat het van droefheyd berst; De zuchjes, die daer uyt uw teere boesem swellen, Doen mijn benauwd gemoed met meerder smert beknellen, Ik voel door uw verdriet in my te meerder smert, Die als een ballast leyd op mijn benauwde hert.
Indien ik u, mijn Lief, mocht van die last bevryen, Daer is geen dood zoo wreed, ik woudze om uw lyen, Die traentjes die ik ween, en bigglend neder giet, Zijn niet om mijn ellend, maer meer om uw verdriet; Uw lijden valt my swaer, uw droefheyd drukt mijn herte, Om dat ik ben geweest de oorzaek van uw smerte; Hoe is het mogelijk, dat zonder schreyen ik Geduuren kan, den tijd van eenen ogenblik; Eylaes het is vergeefs, dit hert geperst in rouwe, En kan de regen van de tranen niet onthouwen, t Lijf is de ziel te nauw, de wereld my te bang, Zoo lang als ik met u mijn sterven niet ontfang, Om met mijn Lief, door liefd, van 't werelds af te scheyden, Op dat mijn ziel, uw ziel ten Hemel mach geleyden.
Princes, noch eens Princes!
Princesse, voor altijd Soo bid ik u, mijn Lief, dat gy gedachtig zijt, Dees reden daer ik zoek mijn Engel meê te peyen: Wat God te zamen voegt, dat zal den mensch niet scheyen.
Is 't dat de dood mijn ziel doet scheyden van der Aerd, Troost u, en denk, Princes, ik ben uw liefd niet waerd; Troost u met Godes wil, die niet en is t' ontvlieden, Wat Godes wille wil, mijn Lief, dat moet geschieden.
48 Cecilia.
Mocht tot verlichtenis, uw onverdiende pijn, Mijn hertzen Lief, met d' uw, in een gesmolten zijn, Dat ik u deze last, en onverdiende plagen, Getrouw tot in der dood, mijn Lief, mocht helpen dragen, Soo waer mijn hertje dan, ten deele, wat verlicht.
Hoe toond gy u dus droef, Princes, voor mijn gezicht?
Ik bid, zoo veel ik kan, wild uwe droefheyd staken, Den Hemel, hoop ik zal een goeden uytkomst maken; Mijn Lief, mijn lieve Lief!
waer toe zoo grooten rouw?
Dewijl het God den Heer met my zoo hebben wouw; Mijn Lief!
ik bid uw doch, houw op, houw op van schreyen.
Het valt mijn ziel te swaer van d' uwen af te scheyen.
God heeft het zoo gewild, zijt met Gods wil te vreên.
Mijn Engel, het word tijd, dat ik my tot gebeên En Gode voegen ga, voor 't Aerds het Hemels kieze.
zal ik dan, mijn Lief, uw liefde zoo verliezen?
Princes, 't is geen verlies, wanneer men beter mind, Waer is 'er meerder vreugd als men ten Hemel vind?
Mijn ziel den Hemel zoekt, en wil een beter erven, Nu dat de ziel my leerd de spreuk, Gedenk te Sterven.
Als my de dood van 't lijf ontbloot, Soo laet dit op mijn Graf-steen houwen; Een Herder zocht  Een Konings kind als Bruyd te trouwen.
Ik hoop u dra te volgen na, Mijn Lief!
door liefd, en trouwe; 'k Zal na uw dood, mijn Maegden schoot Soo lang ook zuyver houwen.
KONING, Rechters, met alle wat ten Hoof is.
Breng haer terstont van hier, en d' Herder voor 't gerecht.
Beweeg u Vader!
'k Wil gy niet een woord meer zegt.
Grootmogend Majesteyt, mijn sterven, oft mijn leven Staet in het Boek alleen van uwen wil geschreven; En wat zijn Majesteyt my waerdig acht verdiend, 't Sy 't leven oft de dood, na dat hy my verliend, Ik duldig dragen zal, en trooften my door reden; Moet ik nu sterven?
'k ben met sterven wel te vreden, Niet dat ik de dood my schuldig ken, Maer dat ik, door de liefd, daer toe genegen ben.
Uyt wijzende het recht, bevind men u verdiend Te hebben, 't swaerd des doods.
Indien gy 't dan zo miend Grootmogend Majesteyt; zoo zal ik na uw wetten, goetwillig my gaen zetten.
49 Ik die moet sterven, als misdadig, niet misdaen, Onnoozel als een Lam ter wreeder slachtbanck gaen, Ter liefde van mijn Lief den dood gewillig sterven; Vaer wel mijn Lief, vaer wel!
vaer wel, nu moet ik derven De wel gewenschte vreugd uws liefdens, op der aerd, Vaer wel, tot dat uw ziel met my ten Hemel paerd.
Alzoo mijn levens tijd ten eynde is geloopen, En dat' er geen genâ voor my en is te hoopen, Bereyd ik my ter dood, en kniele voor het swaerd, En offer God mijn ziel, het lichaem aen de aerd; Ik kniel, vaer wel Princes, met God vereenigd weest, In uwen handen, Heer!
beveel ik mijnen geest.
DIANA in Kluyzenaers kleedingh.
Houw op, Scherp-rechter, houw; ik die als Ambassade, Eerst wat te spreken heb uw Hoogheyd, en Genade; Naest heusche groetenis aen zijne Majesteyt, En 't gantsche Hofgezin; zoo werd u aengezeyd, 50 Ha!
Griekze Vorst, en Prins, dees gifte te aenvaerden.
Wel Kluyzenaer, wat 's dit.
Mijn Heer, de groote waerden Van dit juweel, by u te wege brengen zal, Dat gy herroepen zult dit droevig ongeval; Gy, die een ander straft, straft eerst uw booze daden, Opend dit boek, en leer daer uyt uw eygen quaden; Ontdek dees spiegel, 'k zeg dees spiegel!
waer in gy Zult klaerelijke zien uw snoo bedriegery.
Zie toe, niet al te hoog, oft mocht u wel berouwen.
Het geen ik heb gezeyd, dat zal ik staenden houwen; Koom, doe dees spiegel op, u zelven daer beziet, Gy, die misdadig zijt, veroordeel andren niet; Aenschouwd het geen ik brocht, gyzult daer in bevinden, Dat uwe daden u aen deze straf verbinden; Doe op, doe op dit boek, waer in gy vinden zult, Waerachtige getuyg van uw godlooze schuld.
FLORENTIUS ontdekt het Doods-hoofd.
wat wil dit, Kluysnaer, wezen?
Een boek, waer in gy kunt uw eygen misdaed lezen.
Wie is 'er die een Prins van misdaed overtuygd?
Een arme Kluyzenaer, die hier ter aerden buygd, En steld dit bekkeneel, tot tuyge, u voor oogen, Dat gy, op eed van trouw, Diana hebt bedroogen; Dit spreekt in uw gemoed, hoe 't met den mensch verkeerd, Ey Prins!
ik bid, hier aen u eygen zelven leerd; En denk, wanneer de dood, u dees gelijk zal maken, Hoe 't met de ziel zal gaen, door uw vervloekte zaken; Dat gy uw trouw, uw eed, uw waerde Lief verliet, Die my, tot u te gaen beweegden, om 't verdriet Dat gy haer hebtgedaen, uw Hoogheyd voor te houwen; En is uw ontrouw u, ô Prins!
noch niet berouwen?
Ik sta, gelijk verzuft, verwonnen in 't gemoed!
Met een berouwig hert, mijn ziel haer klachten doet; Berouw, hoe schielijk komt gy my 't gemoed ontroeren!
Ik ben niet waerdig om de naem van Prins te voeren; Onwaerdig ben ik nu, onwaerdig ken ik my, Dit Princelijk geweer, te dragen aen mijn zy; Ach!
of den Hemel gaf dat ik haer eens mocht spreken, Ik zoud voor haer gezicht, my op mijn zelven wreken; Ik ken 't, ik heb misdaen, mijn herte voeld berouw, Ik heb mijn trouw verloofd, Diana is mijn Vrouw, Ik wil en zal mijn Lief Diana Echtlijk trouwen.
Florentius, zult gy ook uw beloften houwen?
51 Florent.
Ik zal, dat sweer ik u, maek dat zy hier verschijn.
Soo gyze spreken wild, zy kan hier daedlijk zijn.
Ik zal haer liefd en trouwgelijk mijn Bruyd betoonen, En bidden dat zy doch mijn misdaed wil verschoonen.
Die zijn verschoond, zoo gy u maekt haer Echte man.
Wat blijk, oft zekerheyd betoond gy my daer van?
'k Heb volle macht van haer, daer van met u te spreken.
Soo dat zoo is, toon my, Heer kluyzenaer, een teken.
Geen teken heb ik meer, als 't geen ik u verklaer.
Had ik Diana zelfs.
Of ik Diana waer.
Hoe, gy Diana?
Ia Diana.
't Schijnt gelogen.
't Is niet, vermits gy ziet Diana voor uw oogen; Doch, 't schijnt Florentius Diana niet en kend.
Diana Lief!
zijt gy 't?
Florentius, ik ben 't; Zie hier Diana zelfs, in deze Kluysnaers kleeren.
Heb ik Diaen onteerd, ik zalze weder eeren.
Wat werkt de liefde niet in deze Kluysnaers schijn?
Gedenkt te sterven, Prins, gy zult te vreede zijn.
Wat wonder werkt de min, zoo wy hier zien voor oogen, Florentius getrouwd?
hoe vind ik my bedrogen.
Grootmogend Majesteyt, voor wien ik neder buyg, En mijne misdaed u rechtvaerdelijk getuyg; En bid genade in het geen ik heb misdreven, Genad'ge Majesteyt, ik bid, wild my vergeven Dat ik Diana heb getrouwd, en boven dien, My heb verstout, mijn trouw uw Dochter aen te bien, Ik heb niet wel gedaen, ey!
wild genade toonen, En al mijn misdaed, door uw goedigheyd verschoonen, Ey, toon genaed aen my, en d' Herder, die hier staet Verwezen totter dood, veroordeeld van uw Raed; Ey, loon geen liefd zoo wreed, eylaes!
't is my berouwen, Dat ik dees Herder heb beschuldigd van ontrouwe, Oft eerelooze min, gepleegd aen 's Konings kind, Die hem eerst, eer hy haer geliefd heeft, heeft gemind.
Sgt, Herder, wie gy zijt, en waer gy bent gebooren.
In Vrankrijk, daer ik, laes!
mijn Ouders heb verlooren; Mijn Vader, van geslacht, uyt Koninglijke stam, Door ramp, en ongeluk tot neder-lage quam; Soo dat ik heb gedoold in schijn van Schap n-hoeder; Cyrus mijn Vader was, en Isabel mijn Moeder; Dit draeg ik tot getuyg; mijn Vader, in zijn leven, Heeft zelver my dees ring aen mijnen hand gegeven.
Die namen, en dien ring zijn my zeer wel bekend, 52 't Waren mijn Ouders meed, dies gy mijn Broeder bent, Mijn Broeder Floriaen!
wat wonder leerd den tijd.
wat ik zie, Diana, hoe zijt gy 't?
Ik ben 't.
Mijn Zuster!
hoe zal ik uw trouwheyd prijzen?
'k Moet Broederlijke liefd met deze kus bewijzen.
hoe vreemd stierd gy der menschen loop, Gy helpt de vromen, Heer!
vaek tegens alle hoop; Gy zijt een helper aen die geen, die u vertrouwen?
Zy doolen nimmer, die Gods wetten onderhouwen?
Wie God den Heer vertrouwd, in tegenspoed, en nood, Die werd van God verlost, alwaer 't ook in de dood.
Dit blijkt hier in dit Spel, 't welck leerd, Gedenkte Sterven, Wie 't sterven wel bedenkt zal Godes hulp verwerven; 'k vergeef den Herder al het geen hy heeft misdaen, En boven dat, neem ik hem voor mijn Swager aen, Erken hem voor een Prins, en zal mijn Dochter trouwen.
Hier eyndigt rouw met vreugd, zoo yeder kan aenschouwen.
Hier leerd men, wat de liefd niet al te wege brengt.
Hier leerd men, hoe dat God vaek ongelijk gehengt.
Hier leerd men, dat de deugd wel dikmaels werd verschoven, Maer dat zy het onrecht gaet te boven.
Hier leerd men, hoe een Maegd moet in het minnen gaen.
Hier leerd men geyle min tegen staen.
Hier leerd men in de liefd getrouwigheyd betoonen.
Hier leerd men hoe men moet zijn naesten mensch verschoonen.
Hier leerd men voor het laetst, de rechte liefdens vreugd, Dat is getrouwigheyd, gegrondvest op de deugd.
53 Eerste Vertooning.
Daer Cecilia voor het gantsche Hofgezin verschijnt, en met groote verwondering Floriaen aenziet.
Tweede Vertooning.
Daer Floriaen, en Cecilia malkander omhelzen, in het by wezen, en met welgenoegen, van 't gantsche Hofgezin.
Derde Vertooning.
Daer Floriaen omhangen werd met een Koninglijken Tabbaert, en van den Koning den Scepter toegereykt.
Vierde Vertooning.
Daer Floriaen met Cecilia, en Florentius met Diana, getrouwd werden van den Bisschop.
Stelling der vertooningen.
Eerste Vertooning.
Floriaen kust des Konings hand; Florentius en Diana omhelzen malkander; alle den Raed, en Hovelingen hebben het oog op dat werk.
Cecilia heel besweken, werd van twee Staet-Jufvrouwen onder haer armen geschoort, en ziet met groote verwondering op Floriaen, die voor haer Vader geknield leyd; neffens Cecilia staet Allerdus, wijzende op het werk van Floriaen aen den Koning.
Den Koning staende ter hooger, en Florentius ter lager hand van Diana; en alle den Raed en Hovelingen daer beneffens in order; ziende altezamen na Cecilia, die van Floriaen omhelst werd.
Den Koning reykt den Scepter aen Floriaen en Cecilia; die daer haer rechter-hand op leggende, van alle den Raed en Hovelingen voor Erfgenaem van de Kroon erkend werden, door het opsteken der vingeren.
Floriaen met Cecilia, en Florentius met Diana, kruys-wijs over malkander staende met hand-sluytinge, werden van den Bisschop getrouwd.
54 Op de vertooningen.
Liefde.
Cecilia  Stort tranen op besturven wangen, Gepijnigd van een bang verdriet; En schijnt met zuchten uyt te dond'ren, De grootheyd van haer groot verwond'ren, Mits zy haer Lief in 't leven ziet.
Trouw.
Het leven schijnt Princes t' ontglippen; De dood zit op haer bleeke lippen, Mits zy haer Lief al zielloos acht; Haer Lief  Zal noch haer lieve Bruygom wezen, Schoon Liefde dat niet had verwacht.
De haet, en smaed, zijn overwonnen, Een nieuw omhelzen word begonnen, Na dat Cecilia bevind, Dat die, die zy had uytverkoren, Van Konings stamme is geboren, Geboren Prins en Konings kind.
Hoe kan de tijd den mensch verkeeren, Gelijk wy door de tijden leeren.
Wat vindmen zuur, wat vindmen zoet; Hy, die veroordeeld was te sterven, Zal Scepter, Kroon, en Rijk verwerven, Na lang geleden tegenspoed.
De Liefd zal liefdens recht behouwen.
Florentius Diana trouwen.
Cecilia Prins Floriaen.
Een yder zal de zijnen erven.
Dat leerd de spreuk, Gedenkt te sterven.
Dus ziet men 't in de wereld gaen.
55 Rozemond en Raniclis Bly-Eyndend-Spel.
Inhoud.
CYpriaen versoekt Mins lust met haer te plegen, zy de kuysheyd lievende, wil 't zelfde niet gedogen; waer over Cypriaen misnoegt zijnde, zich dadelijk begeeft na Iufvrouw Rozemonde; doet versoek om haer te minnen, en tot zijn liefde te bewegen; doch werd haer wederliefde hem ontzeyd.
Raniclis komende vind Cypriaen voor de deur van Rozemond, is grootelijks misnoegt, en beschuldigd Rozemond van ontrouw, dies Rozemond vleyende, hem zulks zoekt t' ontpraten; doch is zijn jaloersheyd zoo groot; dat geen beedinge nocht gevley, van zijn geliefde Rozemond, zulks heeft kunnen te wege brengen, derhalven Rozemonde hem haer Liefde ontzeyd.
Raniclis dit ter herten nemende, beklaegd hem over zijn jaloersheyd, valt Rozemond te voet, bid aen haer dat zijn misdaed hem vergeven mogte worden, doch is vergeefs.
Cypriaen een Liedje gerijmd hebbende, komt voor de deur van Rozemond, laet het zelfde aldaer door eenige Speelluyden, op het çierlijkst speelen en zingen, Rozemond komt by hem, haer gelatende groot misnoegen daer over te hebben, zeggende, zoo zy haer lusten mogt gebruyken, zoud zy Cypriaen wraek in plaets van liefde, tot vergeldinge verleenen.
Cypriaen zich nederbuygende, bied zijn geweer aen Rozemonde, opend zijn boezem, begeerd dat zy haer wraek-lust zal volbrengen, en offerd hem gewillig uyt Liefde ter dood.
Rozemond verwonderd over zijn gewilligheyd, aenvaerd zijn degen; dreygd hem te doorsteken, zy Cypriaen onvertzaegt ziende, dreygd hem eerst de oogen uyt te steeken, en daer na het leven te benomen; hy even stant vast blijvende, beweegd hier mede het hert van Rozemonde, die in plaets van wraek, 't geweer ter neder smijt, Cypriaen omhelzende, wreekt haer met een kus, waer over Cypriaen verblijd, zich in dienst van haer Liefde begeeft.
Rozemond, in haer eenigheyd zijnde, zingt het Liedjen, dat zy van Cypriaen begeerd hadde; ondertusschen komt Raniclis in Boeve kleeding, sprekende met Rozemonde, eyndelijk zeggende verstaen te hebben van een zekere Herderin, dat een Iufvrouw geliefd werd van eenen Cypriaen, welken Cypriaen de Herderin beloften gedaen hadde om te trouwen, maer niet en wilde na komen, om dat zy hem de Minne lusten weygerde.
Rozemond zich verwonderende, kost sulks niet gelooven; Celestina in Herderinne schijn, sweert aen haer zulks geschied te zijn; Cypriaen komt op het slagh, het zelfde verstaende, ontkend het, zeggende zijn leven geen Herderin gesprooken te hebben.
Celestina ontdekt haer; Cypriaen dit ziende, is verwonderd, en word van Celestina met zoo veel waer tekenen overtuygd, dat Rozemond, zijn valscheyd gewaer word, en hem verbod doet hem noyt na dezen meer by Rozemond te laten vinden; waer mede Rozemond van hem afscheyd, en Raniclis, en Celestina middel ramen 56 om haer voorgenomen werk te volvoeren.
Rozemond mistroestig over Cypriaens valscheyd, krijgt berouw dat zy haer Raniclis heeft afgeslagen, besluyt eyndelijk aen Raniclis te schrijven; vreesachtig zijnde, meet niet hoe zy wil; Cupido by haer komende, raed haer voort te varen, belovende haer vry verzekert te zijn, zulks by Raniclis aengenaem, en waerdig ontfangen zal werden; haer aenbiedende den Brief in handen van haer geliefde Raniclis te geven.
Raniclis den Brief ontfangen hebbende, gaet daer mede by Celestina, haer troostende met hoop, door hem en Rozemonde, zoo veel te weeg te brengen, dat zy ook met haer Cypriaen, gelukkelijk zal komen te trouwen.
Raniclis openbaerd hem aen Rozemonde, werd zeer aengenaem by haer ontfangen, met beloften van Echtelijk te Trouwen.
Raniclis gedachtig zijnde, Cypriaen en Celestina, besluyt met Rozemond, dat Rozemond haer verkleeden zal in 't Herderinne kleed van Celestina, en dat Celestina haer verkleede in schijn van Rozemond, om te zien, of men door dit middel kost werken om Cypriaen tot Celestina te be wegen, dit geschiedende, komen by Cypriaen, die zich verandert vindende van gemoed, valt voor Rozemond ter aerden, meenende die zelfde Celestyn te wezen; haer biddende zijn misdaed te verschoonen, en hem in genade aen nemende, haer liefde en trouwe wilde waerdig kennen; Celestina zeyd met den Huysman getroud te zijn, alzoo Cypriaen haer verlaten hadde, en dat hy nu zoude moeten genootzaekt zijn met Rozemond te trouwen; waer over hy mistroostig zijn ontrouw beklaegd; neemt voor hem eenzaem te leven, ter oorzaek hy zijn trouw gebrooken hadde, en niet wilde met een ander vereenen, als met zijn geliefde Celestina.
Rozemond haer ontdekkende, zeyd hem Celestina te zullen genieten; Celestina haer ontdekkende omhelst Cypriaen.
Raniclis het Boeren gewaed uyt doende, getuygt Cypriaen dat hy met Rozemond zal trouwen, en eyndigt alzoo.
Namen der Uytbeelders.
CYPRIAEN, verlooft aen Celestina.
CELESTINA, een Amsterdamsche Dochter.
ROZEMOND, woonachtig tot Amsteldam, RANICLIS, verliefd op Rozemond.
MARGRIET, Kamenier van Rozemond.
57 Eerste handeling.
CYPRIAEN.
CELESTINA.
Cypria.
MYn Lief!
waerom hebt gy, van mijne liefd mistrouwen?
Celesti.
Uyt vreeze dat gy uw belofte niet zult houwen, Cypria.
Wat oorzaek heeft uw vrees, dat zulliks zoud geschien?
Maer door d' ervarentheyd, gelijk wy daeglijks zien.
Uw vrees is ongegrond, en buyten wet van rede.
Celestia.
Gelijk mijn Lief daer zeyd, zoo zeyden dikwils mede Die geen, die Minnens lust volbrachten, maer zoo dra Die lust geboet was, ach!
dan most op haer genâ De Dochter leven; neen!
ik laet u toe te vryen In alle eerbaerheyd, maer steld de Min ter zyen; Denkt om de lust niet eer, voor d' eere dat toe laet; 't Gebruyk van Min, eylaes!
een teere Maget schaed; Al wat de Liefd vereyst, in d' eer, dat moogt gy krijgen.
Mijn Liefd wil Minnens lust.
Ik bid mijn Lief wil swijgen, Soo gy mijn trouwlijk liefd, zoo toond uw Liefd getrouw, Houd lust zoo lang in dwang, tot dat ik ben uw Vrouw, Bedwingd uw lusten doch, tot dat bequamer tijden Die vreugde tusschen u en my, Lief, zullen lijden.
Ik die zoo meenig dag, ik die verscheyde jaren Getracht heb, met mijn lieve Celestyn te paren; Ik die door trouwheyds pand u swoer zoo menig eed, Dat ik u trouwen zoud zoo gy mijn wille deed, Gy hebt van dag tot dag, gevoed mijn Mins vertrouwen, En my tot noch de lust, ach!
Celestyn onthouwen; Waerom ey!
zegt my doch, uw Minne niet verleend, Indien gy Cypriaen uyt rechte Liefde meend?
Gy vraegt het geen gy weet, daer zijn verscheyde wetten Die 't minnen wel gebien, maer minnens lust beletten; Men ziet, wanneer een Maegd een Iongman zoo veel geeft, Dat hy zijn minnens lust van haer verkreegen heeft, Sijn vryen is gedaen, wat volgt 'er?
ellende, Een knaging in 't gemoed, die Maegden kuysheyd schende; Men laet de arme Maegd beweenen hare rouw, En die haer had gevrijd, die zoekt een ander Vrouw, Cypria.
Wat zeekerheyd hebt gy, dat Cypriaen zoud haten Sijn Celestyn, na zy de min had toe gelaten 58 De lusten zijnes wensch; veel eer vertrouw ik dat, Als lust genoten is, men meerder oorzaek had, Om in de Liefd stantvast zijn Lief getrouw te blijven.
Wat zoud men menig boek van dezen handel schrijven?
Wat had men menig dag van noode, eer men zouw Bewijzen het vervolg, van mins plicht voor de trouw; Soo veel kan Cypriaen niet sweeren, nocht beloven, Of 't is wel eer geschied, dat men onwaerd verschoven Een eerbaer Dochter liet; 't mocht oock zoo gaen met mijn, Daerom en zal 't van my doch noyt geleden zijn; Hoe wel, 't is waer, gy my vaek hebt belooft te trouwen, Soo gy uw Siele mind moet gy beloften houwen; En 't zy dat gy de min al na uw lust volbracht, Gy hield uw trouwe niet, zoo gyze nu niet acht.
'k Heb Celestina, u mijn Liefdens trouw gesworen, 't Is waer, 'k heb u voor mijn Siels afgodin verkoren; Ik draeg u in mijn hert, ik min uw in mijn Ziel, Gelijk mijn afgodin, voor wien ik daeglijks kniel, Soo ik met mijn verzoek, mijn Engel heb misdreven, Ay!
wild uyt Liefde dat uw Cypriaen vergeven, 't Is maer verzocht, en zoo 't verzoeken u mishaegd, Is 't billik dat uw slaef zich na uw wille draegd.
Uw heusheyd kan onglijk meer verdienen, Als mijn eerbieding weet uw beusheyd te verlienen; Mijn lievert, ach!
't is tijd dat ik vertrekken moet, En zijt met deze kus van Celestyn gegroet.
Vaer wel, mijn Lief, vaer wel.
mijn Lief, hoe dus?
Wat is 't?
En geeft gy my niet eens?
Cyp.
Een kus.
Verschoond my Lief, ik wensch, indien 't uw lust te scheyden, Celestyn Binnen Dat uw de goede Goôn met deze kus geleyden.
Gaet Celestina, gaet, de kus dien ik uw gaf, Daer meê zal ik van u mijn Liefde trekken af.
Ik minden Celestyn wel eer, Maer nu min ik een ander weêr; O min!
ô zoete min!
uw krachten Die speelen steeds in mijn gedachten; O min!
uw schicht heeft my gewond Met Liefd, tot Iufvrouw Rozemond; Ik ga, en voeg my by haer deur, Daer ik uyt zoete minne treur.
Rozemond, gy die met zoete droom, uyt minne, De lieve slaep nu voed; uytmuntende Godinne, Die niet uw Cypriaen  Uyt Liefde lieven wild, wreed, wreede Rozemond; 59 Die Raniclis alleen uw gunsten schijnt te toonen, En mijn getrouwe dienst onwaerdig te beloonen; Ach!
wreede Venus, ach!
hoe pijnigt my uw brand, Daer leyd mijn roem, ik slade wapens van der hand; En zal in plaets van dien, als ik my placht te wreken, Niet meer dien strengen Mars, maer u, ô Venus!
smeeken; In plaetze van dit Swaerd, dat d' alderwreetste dwong, Sal ik, ach!
Cypria, gebruyken nu mijn tong; Om met gevley, gesmeek, uw hertje Lief te trekken Ter plaets, daer ik het mach mijn hertens wond ontdekken; Op hoop, dat uw genaed, ach!
waerde Rozemond, Genezing toonen zal, aen mijn verliefde wond; Ey!