floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ick ken dat, en daerom wil ick naer hooger tragten.
Ick ben nog jong genoeg, om voordeel af te wagten.
Het middel, daer een Vrouw sig door verheffen kan, is, naer myn kleyn begrip, een welgeboore Man.
VERLIGHI.
Een burgers dogter, die dees grillen heeft voor oogen Werdt meenigmael verleydt, en door die hoop bedroogen.
Een maegdeblom is teer, en valt ligt in het slijck.
Die wil geluckig sijn, die trouw met sijns gelijck.
Wat hoort men door het landt, van dwaese maegden spreecken, daer, tot haer schanden, aen myn seggen is gebleecken, en Engeltje, die door dees hoogmoet wiert geport, Vind dat sy grooter niet, wel dat sy dicker wort.
Het is haer Moeders schult, die haer met groote Heeren, tot jeders ergernis, geduerigh liet verkeeren.
Hadt sy, gelijck als ick, voor sulcken slag gevreest, haar dogter hadt u niet op yders tong geweest.
Ick sal u, schoon gy woudt, die streecken wel beletten, En op uw ommegangh soo goeden regel setten, dat ick uw domme jeugt bewaeren sal voor kruys, en kaele Jonckertjes wel houden uyt mijn huys.
Wel Vader, heb ick u dan reeden oyt gegeven, daer myn ligtvaerdigheyt is waerdigh om bekeven?
Schoon ick hooghartig ben, ick ben een stille Maegt, ick denck niet, dat uw geest sig.
Over my beklaegt.
Tot nog toe, claertje, niet, maer ick heb voorgenomen, Om alle middelen van aenstoot voor te komen, Dat gy sult, nergens heen, als met uw Moeder gaen, En dat gy savonts niet meer aen de deur sult staen.
Crytende.
Wel heb ick ergens in, my kwaelijck dan gedraegen?
Dat men my zo voortaen als een gevange plaegen.
Gy wilt myn handelen gelijck een ligtekoy.
Die moy is werdt gevryt, en vuer dient niet by stroy.
Ick sie, voor al hier steets, een seecker Hopman waeren, die liever met myn gelt, als uw Persoon sou paeren, daer ick, al was 't hem leet, een schof voor schuvven sal.
Ick soeck van desen aert geen Paerden op myn stal.
Maer coenraedt komt daer aen, gaet binnen wilt gy huylen.
Ick, ick, ick.
Ick heb met hem te doen, en pas niet op uw pruylen, SESDE TONEEL.
VERLIGHT, COENRAedt.
VERLICHT.
Octsier, hebt gy die Man tot reden konne brengen?
Hy heeft al lang gesogt, het lietje van verlengen, maer hy moet vroegh op sijn, die my leydt by de neus, Ick agt sijn woorden niet, maer gelt, gelt is de leus.
COENRAet.
Hy wou niet luysteren, tot ick begon te dreygen.
Maer vrees van regt, deedt hem daer naer, sijn ooren neygen, en heeft my goede borgh voor al de schult, gestelt.
'sck reecken, dat het is, voor u, gevonden gelt, om tot een huwelijkx gift, aen Claertjes Man te schencken.
Want, onder ons geseyt, gy moet daerom gaen dencken, is sy niet ryp?
De peer dient dan te sijn gepluckt, of anders werdt sy, door een Rover, afgeruckt.
Men kan geen molicken by sulcke boomen setten, en dese vrugten niet verseeckeren door netten.
Ick slaep niet in myn pligt, daer is al om gedogt.
Wie hebt gy, dog voor haer, tot Vryer opgesogt?
Want soo haer egtgenoot haer niet en mogt behaegen, sig wel sal draegen.
Is het gevaerelijck of sy VERLIGHT.
Des ben ick niet besorgt, myn dogter kwyt haer wel.
Het is, wat dat gy segt, een Dogter evenwel.
Aen Heer Jeronimus heb ick myn woort gegeven.
Dat is nog niet genoeg, heeft sy het onderschreeven?
Gy waegt, gelooft my vry, de kuysheyt van uw kint, soo sy haer Reekening, by dese keur niet vindt.
Kan hy de schuldigheyt niet van sijn pligt betalen, google sal.
Sal de misnoegde Vrouw een noodhulp daer toe haelen.
Die schoon en jeugdigh is, vindt hier of daer een vriendt, Die, by verlegentheyt, haer in haer saecken dient.
Noyt maeckt men goet gespan, van ongelijcke Paerden, een jong wil immer voort, een oudt kruypt langs der aerden, vermits het dempigh werdt, sy trecken saemen slegt, De Disselboom breeckt ligt, de Waegen gaet noyt regt.
VERLIGHT, gy soud my, naer ik hoor, dit Huwelijck niet raeden.
Ick wil uw ongunst, niet, op myne schouders laeden, als Claertje naderhandt vervallen mogt tot kwaet, het geen gy wytten soudt aen myn gegeven raedt.
Waer is de borrigtogt, laet ons het schrift gaen lesen, En saemen oversien, of ick bewaert sal wesen.
Weest vry gerust daer op, sy leyt in het kantoor.
Komt opent my de deur, ick volg u, gaet my voor.
EELBLOET, REYNIER.
EELBLOET.
Is dat uyt blyven schurck?
het is een uyr geleden, Dat ick u heb belast, naer Jan credit te treden, en dat gy wederom soudt komen metter vaert.
O REYNIER.
Is dat myn wellekomst, wat syt gy ras te paert.
Men vliegt soo schierlijck niet, gelijck als uw gedagten, het heerschop liet, soo lang, myn in sijn voorhuys wagten.
Was ick weerom gekeert, eer dat ick kreeg bescheyt, Hadt gy de Rotting my wel op den rug geleyt.
Want daer in syt gy milt.
Hebt gy het gelt gekregen?
Wat? de neus wys.
22 REYNIER.
Wat dat ick heb belooft, ick kon hem niet bewege u.
Een Stolciteurs gemoet, myn Heer, is van metael, gy staet diep in sijn boeck, uw kerfstock is van stael.
Syn antwoort was gereet, de maent is niet verscheenen Ick sal, op reeckeningh, in voorraet hem niet leenen.
Uw meester voedt my steets alleen met ydle hoop, als ick geschoten heb, past hy niet op 't verloop.
Ick heb wel acht, daer voor ten hondert hem geboden.
Wat sal ick dan gaen doen?
ick heb het soo van noden.
De hoop van 't huwelijck hangt regte voort daer aen.
Een vryer sonder gelt, wil Meyt nog Knegt verstaen.
Weet gy geen middelen om penningen te vinden?
Ick sal myn errefgoet daer bondigh voor verbinden.
REYNIER.
't sijn vaste goederen, maer Heer gy sit daer op.
EELBLOBT.
Die woeckenaer houdt my, de ponjaert op de krop.
laet sy dit kleet verkoopen.
Gaet dan naer Dibberig, reynier.
Wilt gy dan langs de straet met naeckte billen loopen, het is het eenige dat gy maer aen kondt doen, en nogh is niet betaelt de Snyder van 't fatsoen.
Het uwe sult gy dan gaen inde Lombaert draegen, En dat van een soldaet aenschieten weynig daegen, tot ondertusschen weer de nieuwe maendt vervalt.
Gy denckt daer niet meer om, het lyckent dat gy malt.
Syt gy myn leven moe, myn Heer ick sou niet durven, de karel die het droeg, is vande pest gesturven, En uyt voorsigtigheyt heb ick dien rock verkoft, op dat nog gy nog ick werdt van die quael besoght.
Besmettelijcke sieckt is noyt aen 't volck gebleecken, die logen is verdigt, ick merck uw loose streecken.
Soo komen eyndelijck uw fielte stucken uyt.
Wat houdt my dat is 'k u niet prugel op de huyt?
Indien ick eens begin, sal u de nicker haelen.
Myn huer is nog niet om, wilt gy voor af betalen!
In diergelijcke munt syt gy voor heen gewoon, Uw Dienaer te voldoen, sijn Costgelt en sijn loon.
Ick heb, op Reeckeningh, een deel daer van ontsangen, gy sult, op uw gemack, het overschot wel langen, ick heb geen haest daer by, als gy den Bruygom syt, De hooftsom en verval scheld ick u soo lang kwyt.
Maer Joncker is 't voor goet, wilt gy met Klaertje trouwen, Of, tot uw tydverdryf, dit soete Meysje houwen, En paeren by de weeck?
Swygt onbeschaemden dief.
Of met eerbiedigheyt spreeckt anders van myn Lief.
Ick min haer, en wil haer niet ongeluckigh maecken.
Ick weet wel dat haer goet kan redderen uw saecken, dog.
vreest gy het verwyt, niet van uw trots geslagt, het geen dat groesem gros geen burger luvden acht.
Uw ouden stam wilt gy met marsmans afkomst mengen?
Men moet somtyts wat mist, om oude boomen brengen, daer werden naderhandt de vrugten door gevoedt.
elck ben een jonger soon, en misgedeelt van goedt.
Wierdt ick eens afgedanckt, wat soud ick gaen beginnen?
Myn Degen, inde kryg, moet my de kost voor winnen.
Maer egter Heeren dienst en is geen erffenis.
Men raeckt niet ligt weer aen, als men behoeftigh is.
De jonckheyt gaet voorby, soo men die laet verlopen, eer men is neergestelt, kan men geen voordeel hopen.
Een oude minnaer is, gelijck een oudt Soldaet, die werdt van het geluck en van de min gehaet.
Myn vrienden met haer tuyt, en sullen my niet geven, als ick ghyt heb van doen, om naemaels van te leven.
google sy 23 de neus wys.
Sy bieden my de handt, wanneer ick by haer kom, haer dis is tot myn dienst, men heet my wellekom, maer naer den derden dagh, begint het te verflouwen, insonderheyt soo men haer aen de Tas wil klouwen.
Myn Heer, naer dat ick hoor, gy hebt geen ongelijck, Dat gy de schraele gront bedeckt met vrugtbaer slyck.
Daer uw nakomelingh sal naemaels wel van vaeren, en konnen niet te min weer met den adel paeren.
Geslagt verdeelingh werdt soo nauw hier niet gesift, gelijck men is gewoon by ridderen of Stift.
Uw kroost sal evenwel niet minder Eelbloet heeten, het geen sijn overvloet u danck sal moeten weeten, en dat het met de mars voor heen gewonnen is, sal dan sijn uytgewist, uyt de geheugenis.
Als ick myn Caet nu sie, sal daer een Soen op passen, het lyckent nu dat wy voor een sijn op gewassen.
Want soo gy maecken kondt dat men uw huwelijck sluyt, geraeck ick oock te paert, en krygh haer tot myn Bruyt.
EELBLOÉT.
Stelt dan uw kunst te werck, om duymkruyt te beschaeren, op dat ick mag myn eer voor yder een bewaeren, dan sal daer, voor u oock, een Bruygomstuck op staen.
Voor desen wist gy daer mee beter om te gaen.
Voor desen, het is waer, kon ick nog iets bekomen, eer dat men over al ons streecken hadt vernomen, maer sedert yder werdt, door u, te leur gestelt, vertrouwt men ons niet meer, en niemant scheyt van gelt.
Ick sal al evenwel nog eens myn sinnen scherpen, En hier of daer wat aes voor graege vogels werpen, Of ick een vremde Duyf kon locken in ons slag.
Doet als een Man, uw best, en wagt een vry gelag TWEE ogle BLT SPEL.
EELBLOET, REYNIER, CAETJE.
REYNIER, baer om den bals vliegende.
Wat, in vermindering van myn aenstaende regten, moet ick met dese kus uw Eerbaerheydt bevegten.
Wel Reyntje wort je geck?
ick hadt dat niet vertrouwt.
Syn wy niet met malkaer ten naesten by getrouwt?
Daer scheelt nog vry wat aen.
Laet dese poetsen blyven, Of anders raecken wy vervaerelijck aen 't kyven.
Bedaert, hy heeft dat op de voortganck maer gedaen, van ons gemeene saeck, dat die haest aen mag gaen.
Ick ben schier ademloos, mits ick, in alle hoecken Heb van de gantschen Haegh, uw Heerschop wesen soecken, In Kaetsbaen, Voorhout, Hof, en in de Kroeg van 't Kruys, naer dat ick te vergeefs gevraegt hadt aen uw nuys.
Gy waert niet wel bedagt, die Vryers tragt te vinden, mist haer, ontrent de deur, niet ligt van haer beminden.
Een Vos onthout sig steets nae by het Hoenderhock, een lyster, in den Herfst, belaegt den Druyvenstock.
Swygt praeter, gy verveelt, door uw gesnap, myn ooren, en maeckt dat ick noch niet kan Caetjes bootschap hooren.
Seg, meysje, brengt gy my het antwoort op myn brief?
Of wordt gy mondelingh gesonden door myn lief?
Den inhout, daer van, heeft sy met vermaeck gelesen, sy sal wel luysteren, wilt gy stantvastigh wesen.
De woorden waren goet, maer alles is maer praet, ten zy gy het geschrift bevestigt door de daet.
Want om ligtvaerdigheyt behoeft gy niet te dencken, sy sal, bedriegt u niet, haer eer om u niet krencken.
EEL 25 de neus wys.
26 eeLBLOET.
Het waer my leet, dat sy dat achterdencken hadt, ick houd' haer waerdiger als al haer Vaders schat.
Dan ben ick aen uw zy.
Nu moet gy verder weeten, Dat sy naer t oude Hof gegaen is, naer den eeten, om wat te wandelen daer door den schoonen Hof, men werdt daer niet gekwelt door hette, wind noch stof.
Sy heeft aen my belast, dat ick u dat sou seggen.
Daer hebt gy tyd, om haer uw meening uyt te leggen.
Haer Moeder is daer oock maer die baert geen belet, Want Claertje heeft haer reets al op uw zy geset.
Men kan daer ligtelijck wat van malkander dwaelen, als d'een de lommer soeckt, en d'andre zonnestraelen.
Ick vlieg daer schielijck heen, eer sy den tuyn verlaet.
Tot Reynier, die grimatsen mngeckt.
Geef haer tot bodenbroot een dubbelde ducaet.
CAETJE, REYNIER.
REYNIER stil, dog in de sack tastende.
Iy weet wel dat ick niet een duyt heb, welcke streecken?
Ick heb myn Meesters beurs versuymt by my te steecken, Om dat ick grooten haest, in het uytloopen, hadt, maer dat hy heeft belooft en suert niet in het vat.
Naerdien dat wy, voor lang, te saemen sullen paeren, sal ick het, weest daer op gerust, voor u bewaeren.
Neen, ick beding voor af, dat yder blyven moet, In vollen eygendom van syn verkreegen goet.
Hoe, wout gy dan uw goet my niet gebruycken laeten?
Wat sou my het genot van 't Huwelijck dan baeten?
Dus is het niet gemeent, loop heenen malle geck, daer blyspel.
27 daer sal altyd genoegh noch zyn voor uw gebreck.
Wat gy noch over hebt, moogt gy naer t Gasthuys draegen, maer wagt u, dat gy my door Minnenyd soudt plaegen.
Ick wil een Man die heeft van my soo goet geloof, Dat hy voor achterklap van my blyft altyd doof.
Die dencken kan, dat ick blyf egter ongeschonden, al hadt men in myn bedt een anders broeck gevonden.
Mistrouwen, seg ick u, dat my niet aen en staet, mits het in 't Huwelijck min vrientschap baert, als haet.
Weet, dat ick van uw hout geen grooter vuer sal stoocken, als om uw hutspot murf daer op te konnen koocken.
Maer weest niet ongerust, hoewel dat by de vlam, een buerman altemets sig wat verwarmen kwam.
Ick stem dit alles toe, gy hebt uw Man gevonden.
Ick kreun my nimmermeer aen hondert lastermonden, mits ick voor het vergif daer van myn ooren sluyt.
Of dringt het in het een, het vliegt het ander uyt.
Maer, caetje, soudt gy niet nauwsiende zyn van oogen, En werden van uw kant door moeylijckheyt bewoogen, Wanneer ick onse Meyt eens taste naer de slip?
Ick hou niet van een Vrouw die hangen laet de lip.
En door wiens kreelheyt sou de buert in roeren raecken, indien ick my met haer wat te gemeen mocht maecken Schoon ick haer altemets eens vatte by de neck, de kat sou daerom niet weg loopen met het speck.
Om beuseling en sal ick met u niet krackeelen, maer wagt u niet te min met valsche kaert te speelen.
Indien u dubbelt roem, door moffelen, my bleeck, soud ick u naderhandt afwinnen door de steeck.
Wy sijn op dese saeck van eenderley gedagten.
Als onsen handel sig maer voor de Schout kan wagten, die veeltyts groot gerugt, om wisjewasjes, maeckt, en om een kieyn abuys verbeurde nooten kraeckt.
Wy waeren aen de grondt soo men op ons kon vissen, en de neus wys.
En mogen niet veel vet van onse soppen missen.
Dat is daer van genoeg, maer het is nog niet al, wat ick tot voorbeding van u bespreecken sal.
Sal ick de koffypot vry mogen overhangen, en aen myn kareymoers een soopje daer naer langen?
Dat is nu het gebruyck, en niemant werdt geacht, die het geselschap niet, oock op syn beurt, verwagt.
REYNIEk.
Ick laet u naer uw sin het boontjes waeter koocken, als ick mag onbekreunt een pypje daer by roocken.
De reuck verveelt u niet van Vrienische Toeback?
Ick draeg gemeenelijck een doosjen in myn sack, om voor de sinckingen of tantpyn te gebruycken.
Ick heb u niet meer lief, soo gy die niet moogt ruycken.
Het is een edel kruyt, daer wyn en bier op smaeckt, en dat voor kleyne kost, gesonde menschen maeckt.
Smoockt soo lang als gy wilt, gelijck een kallickoven.
Valt in myn reden niet, gy moet nog meer beloven.
Het is maer een begin, ick heb nog niet gedaen, sal ick, van tyt tot tyt, ter kroeg wel mogen gaen?
Sult gy myn sack voorsien, dat ick niet hoef te borgen?
Ick wil voor eeten niet, maer voor de bierkost sorgen.
En wercken lust my niet zyt gy wel onderleyt, dat ick myn dis gedeckt, en vindt myn bedt gespreyt.
Soo gy niet vies wilt syn, dat ick het gelt mag winnen, schoon ick daer voor niet hoef te slooven of te spinnen.
Want renten heb ick niet, al heb ick lang gevroet, maer kleeren en myn eer, daer by myn Moeders goet, en wat myn Peetemuy, daer toe, sou konnen geven.
Die sig behelpen wil, kan van een kleyntje leven.
Al soetjes, schoon my dat geval niet maeckt vervaert, gelijck een wilgen bock, wil ick niet syn vermaert.
Om oogle Blyspel Om myn geboortestar sal ick myn geest niet kwellen, Of die nog op myn hooft een horen werck sal stellen.
Als ick dat niet en weet, en hindert het my niet, maer ick sal selver niet toestemmen myn verdriet.
Al wil ick uw gedrag niet naerstigh ondersoecken, ick wil myn blindelingh, door u, niet laeten doecken.
De droes maeckt, tyts genoeg, dat het bedrog geschiet, Schoon, als een kockernoet, de Man het niet gebiet.
Het geen ick heb gesegt, is maer om u te toetsen, gy moet van dese kant niet bang syn voor die poetsen.
Het is maer enckel jock, die ryf is inde mont, sal meest de laeste syn, die men daer op bevondt.
Het stilste waeter heeft, veeltyts, de diepste gronden.
Ick praet daer wel wat voor, maer ben niet ongebonden.
Soo gy my naderhandt de lossen teugel laet, sal men uw schande noyt vertellen langs de straet.
Maer door jaloersheyt wilt myn eerbaerheyt niet tergen.
Dat is al wat een Man kan aen syn Vrouwtje vergen.
Die kan in 't heymelijck een snoeperny begaen, Heeft maer de helft van 't quaet, al sondigt hy, gedaen.
Daer komt uw Juffrouw weer, wat sal myn Meester vloecken, indien hy heeft gemist haer ergens op te soecken.
Ick spoey my naer hem toe, en maeck dat ick hem vindt.
De slaegen volgen ras, als hy werdt ongesint.
Soetje, CLAERTje, caetje.
Hebt eelbloet flus, door u, myn bootschap niet gekregen?
Ick heb hem niet gesien in velden nog in wegen.
Is hy niet in den haegh?
ick hadt voorwaer gedagt, Dat hy myn in den tuyn sou hebben opgewagt, maer ick heb my vergist, en ben daer in bedroogen.
CAET.
D3 29 de neusheys.
CAETJE, soo ras hy kreeg de weet, is hy naer u gevloogen.
Daer was veel tydt verspilt, eer hy het heeft verstaen, hoe vlytigh dat ick was, en ick hem kon begaen.
Van vreugden opgevoert, is hy van ons gescheyden, ick weet de rede niet, die hem heeft doen verbeyden.
Ick hoop niet dat hy wiert van yemant aengetast.
Dat hadt men al gehoort, die saeck en leydt geen last.
SOETje.
My dunckt dat gy begint de Joncker lief te krygen.
Jae Moeder, ick beken 't, en kan het u niet swygen.
Ick bidt, u komt hier in myn swackheydt te gemoet, de gansche neyging treckt daer heen van myn gemoet.
Als men heeft om gegaen met welgebooren Heeren, is men te seer verligt, om platters te begeeren.
Daer is een aerdigheydt en fynheydt in naer praet, een aengenaeme swier in kleeren en gelaet.
Sy weeten met ontsag haer liefde te doen blycken, en konnen inde ziel, door teere loncken, kycken.
Gedienstig vindt men haer, beleeft, meegaende, milt, haer woorden syn geschaeft, haer onderhout niet wilt.
By haer is geen gebruyck het kussen en plammooten, geduerig dauwelen, het plucken en het stooten.
Maer met omsigtigheydt bestryden sy het hert, en het is eer geraeckt, als het gewaerschouwt wert.
Vergeeft my, dat ick durf dus openhartig spreecken, En met vrypostigheyt verklaeren myn gebreecken.
Ick ben oock jong geweest, en weet wel dat een Maegt, Geen ongevoelig hert, in haren boesem, draegt.
Wat my belangt, ick sal uw driften niet beletten, indien gy maer soo wel uw Vader kost versetten.
Ick prys u, dat gy wilt verbeeteren uw staet, het spyt my, dat myn Man soo seer den adel haet.
Ick blyspel.
Ick weet niet hoe dat ick, dat uyt syn hooft sal krygen, als ick daer van begin, gebiedt hy my te swygen.
De Man is wonderlijck als hy wat heeft gevat, als ick een nagel heb, weet hy daer toe een gat.
Hy meent, dat niemant hem kan vangen of verblinden.
En dat alleen by hem de wysheydt is te vinden.
CLAEKtje.
Ick hoop aleven wel dat hy het toe sal staen, fy moeder, weest soo goet, en wilt hem ondergaen.
Hy laet sig altemets door uw nog overreeden.
Ick sal, op uw versoeck, myn vlyt nog eens besteeden, schoon ick versceckert ben, dat het niet baeten sal, en dat ick vrugteloos ontroeren sal syn gal.
Ick vertreck en durf hem niet vertoeven, volg caet, syn weygeringh sou my te seer bedroeven.
1.. VYfde IONEEL.
VERLIGHT, soetje.
Ick dagt dat gy de weg naer huys vergeten hadt.
Werdt gy dan nimmeer moe, te draeien door de stadt?
Geduerigh op den tril, en u eeren uyt te blyven?
De welkomst, soo my dunckt, gelijckent wel naer kyven.
Wat schorter, dat ick my niet wat vertreden mag?
Men sit sig selven lam, in huys, den heelen dagh.
Ons Claertje vreest, dat sy ten lesten aen sal wassen, en gy verbluft het kint veeltyts met hassebassen.
Gy styft haer, als sy sig aen my halstarrig toont.
Ick wedt dat gy, door haer, weerom syt uytgetroont, op hoop, dat sy de lust sal van haer oogen boeten, en dat sy, langs de weg, haer Vryer sal ontmoeten.
Die met een laegen groet haer nygen steets beloont.
Ick heb veel jaeren in de kreupelstraet gewoont, sy syn bedrogen, die voor myn bestaen te hincken.
Gy sult haer noch de moet doen in haer schoenen sincken.
Dat sou best voor haer syn dat sy verloor den tuyt, daer haer afkerigheydt, voor haers gelijck uyt spruyt.
Sy laet voortaan haer hooft naer Edelluyden hangen, maer, voor die linckers, is in myn huys niet te vangen.
Seg my dan wie haer meer, als Joncker Eelbloet, vrijdt?
Dat gy geduerig haer soo schamper dat verwijt.
Want met Jeronimus begeert sy niet te paeren.
Voor wie dog wilt gy haer, ten lesten, noch bewaeren?
Uyt een aloude Stam is het een eerlijck Man, hy heeft een Hopmanschap, daer hy van leven kan, en op syn ommegang en valt 'er niet te seggen.
Men kan het goet altyd niet in de waegschael leggen.
Soo van syn ouders hem een schat gelaeten was, aen sulck een Edelman kwam claertje niet te pas.
Dat is het waerom sy met hem noyt sal versaemen.
Ick wil geen Swager die sig over my sou schaemen, die meenen sou, dat ick, door hem, sou zyn vereert, Wanneer hy ridderlijck myn goetjen had verteert.
Als sy vol schulden zyn, sien sy naer rijcke Vrouwen, om met haer minders beurs, niet met haer kroost te trouwen.
Met haer en ons geslagt komt geen verbintenis, het Schoonsoonschap is uyt, soo ras het goet op is.
Haer Kinders souden my geen Grootevader noemen, maer altyd op haer naem en Vaders vrienden roemen.
En schoon dat voor myn gelt sy wierden groot gemaeckt, de gever evenwel sou door haer syn versaeckt.
En verder, om de saeck noch nader te vervolgen, soud ick myn Dogter steets het Leger laeten volgen?
Wanneer haer man, die dient, u zyt'reeken sou te velt, is daer een burgers kint, wat dunckt u, naer gestelt?
Gelijck als andere sou sy dat leeven leeren.
Men kan om het vermaeck wel wat gemack ontbeeren, en uyt nieuwsgierigheyt soud' ick dat niet ontsien, ick hoop noch voor myn doodt een Leger eens te sien.
Die Tenten, by t geschal van trommels en trompetten, het donderent Geschut, de blinckende Helmetten, het moedig Paerdevolck, Voetknegten, Soetelaers, Vergulde Vaendelen, Harpoocken en Standaers.
Hoe sal ick het gesigt noch eens van u bekomen?
Gy komt somtyds aen my te vooren in myn droomen.
Soo Claertje derwaerts trock, ick sou haer leytsvrouw zyn, ick wou daer aen versien een Oxhooft goede Wyn.
Wel Vrouw het komt my voor of gy begost te raesen.
Wie heeft die sotterny dog in uw geest geblaesen?
Laet ons naer binnen gaen, ick hadt het noyt gelooft, Dat 't een of 't ander oyt sou komen in uw hooft.
He donder moet hem, de blixem hem verpletten, Die, die gelegentheyt my flus heeft doen verletten, dat ick haer spreken kon, daer ik soo lang naer wensch.
Reynier, wat ben ick oock een ongeluckig mensch!
REYNIEb.
Heeft iemant op uw lyf een pot met dreck gegooten?
Of heeft een onverlaet in 't water u gestooten?
Ick bid u dog, myn Heer, dat gy het my vertelt, Wat oorsaeck het mag zyn die dus u heeft ontstelt.
Het is myn Overste, de duyvel moet hem haelen, en Digitized by google.
En in een doncker gat, soo kleyn als mostert maelen, die, tot mijn ongeluck, my huyden tegen kwam, als ick, met haest, myn weg naer 't oude Hof toe nam.
Soo ras als ick hem sag, dagt ick de Vent t'ontwijcken, En ergens, op een hoeck, een straetje door te strijcken, maer alles was vergeefs, mits hy my by sig riep, En vraegde, waer nae toe dat ick soo vlytigh liep?
Ick ben, antwoord ick hem, op een glas Wyn gebeden, dat ick gewonnen heb, van Bart, niet lang geleden, Naer dat een Weddingschap, geresen uyt geschil, my winnaer heeft gemaeckt, die hy betaelen wil.
Ick ben verblyd, sprack hy, dat ick u heb gevonden, Ick heb van d'Orderwagt, een naer u toe gesonden, Maer die was vrugteloos weerom te rug gekeert.
Wat is het vraegde ick hem, dat gy van my begeert?
Gy moet van stonden aen, seyd' hy, de Wagt op voeren, en hebt uw tyd van doen, ick hoor den Trommel roeren.
Den Hopman die de beurt, om dat te doen, nu hadt, is door een felle koorts, seer schierlijck, aengevat.
Uw Meemaet sou sijn post geen minder overgeven, De Staeten zijn vergaert, wat is daer aen bedreven?
Soo ras dat is gedaen, drinck soo veel als u lust, den avondt is noch lang, dan laet men u gerust.
Ick moest gehoorsaem zijn, vermits ick was gevangen.
Schoon ick myn ooren liet, gelijck een Ezel, hangen.
Ick ging, of iemand hadt my nae de galg geleyt, nu hebt gy van mijn doen het droevige bescheyt.