floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Door t eene woordt in t aer, syn wy geraeckt aent t kyven, en mits ick haer daer in geduerig tegensprack, wierdt haer het hooft soo warm, dat sy my gaf de sack.
Wy souden mogelijck daer over oock krackeelen.
Gants niet, schoon gy t genot uw Dogter mee liet deelen, ick ben daer willig toe, de schae heeft my geleert, Dat men het al verliest, als men te veel begeert.
MARGRIET, jacoba, PIETERNEL.
't is ick nieuwsgierig ben, wilt Moeder my verklaeren, hoe dat gy met uw Man daer even syt gevaeren.
Heeft hy het goet gekeurt, dat gy hebt voorgestelt?
Ick bidt u, dat gy my, wat hy gesegt heeft, meldt.
Hem t'overreden, is de Moriaen gewassen, En tydt verspillen in onnodig hassebassen.
Eer dat ick eyndelijck heb syn besluyt gehoort, syn wy, door jemants komst, in ons gespreck gestoort.
Dies sal het dienstig syn, eer ick 't weer sal beginnen, Dat gy doorgronden moet Thereses eygen sinnen, En toetsen haer gemoet, hoe dat het is gestelt, of het tot Argus meer, als tot Leander helt.
Haer Vader heeft gesegt, dat hy haer niet wil dwingen, Om een onaengenaem Persoon haer op te dringen, dat hy de vrye keur sal laeten aen haer hert, En geven haer tot Man, die meest begunstigt werdt.
Als gy sult opening van haer' gestalte vergen, geloof ick niet, dat sy haer' meining sal verbergen.
De vrientschap heeft u meer als onse trouw verknogt, Waer van sy d'oeffening heeft steets met u gesogt.
Die sal sy regtevoort niet, om een Vryer, breecken, schoon BLTSPEL.
Schoon haer het oogmerck van haer Vader was gebleecken, voornamentlijck indien haer Argus meer behaegt, en dat gy werdt gewaer, dat sy hem liefde draegt.
Sy komt, op dat gy meugt in vryheydt met haer praeten, sal ick u hier alleen, in haer geselschap, laeten.
Ick heb myn tydt van doen, op dat ick ordre stel, Op t werck van t Huysgesin.
Kom volg my Pieternel.
THERESe, jacoba.
THERESe.
Wat ben ick bly, dat ick u heb alleen gevonden!
Wen nu niet werdt belet, om aen u te verkonden, het geen myn Vader my terstont heeft doen verstaen.
Dat hem Leander best tot Schoonsoon aen sou staen.
Wiens Huwelijck hy my getragt heeft aen te raeden, als of t my dienstig was.
Maeckt u dat soo belaeden?
Ick denck niet, dat uw sin daer tegen is gekant En dat gy meent, dat hy niet waerdig is uw' handt.
Het is daer ver van daen, dat ick hem sou misprysen, daer syne deugden doen myn achting voor hem rysen.
Ick heb genoeg gemerckt, dat hy verdiensten heeft, wat helpt dat, soo myn hert hem echter tegenstreeft?
Ick voel, dat het alleen tot Argus is genegen, Die myne tederheydt heeft overlang verkregen.
Het is myn oordeel niet, dat deese banden smeet, ick werdt daer toe beweegt, door yets dat ick niet weet, Dat myn Geboorte star in myn gemoet doet vloeyen, En Argus, door syn dienst, toenemen doet en groeyen.
De medevriyers doen somtyts de selfde saeck, maer geven my daer door niet even groot vermaeck.
Jacob. digitized by google.
14 jacoba.
Maer uw planeet moet dan niet kragtig op u wercken, Dat men, door uw gedrag, nog niet heeft konnen mercken, Aen wien van dese twee, dat gy de voorkeur geeft, En hem niet hebt getoont, wat hy te hoopen heeft.
Dat my weerhouden heeft, Vriendin, syn de gebreecken, die my van Argus aert geduerig syn gebleecken.
Wiens ongeruste geest, door minnenydt besmet, Heeft vaeck de goede wil, die 'k voor hem heb, belet.
Mits ick syn achterdogt in 't groene heb te vreesen, wat sal het naederhandt dan in het dorre weesen.
Terwyl ick ongetrouwt, daer voor, niet ben bevrydt, denck dan, wat dat de Vrouw van een jaloerschen lydt.
Indien een minnaer ons door dese kwael komt plaegen, dat kan men ligter, als van een gemael, verdraegen.
Die twyffelt aen ons' eer, en echts getrouwigheyat, daer d'eerste, door de vrees, leeft in onseeckerheydt?
En geen beloften heeft, waer op hy hoop kan bouwen.
Schoon men hem gunstig schynt, men kan een ander trouwen.
Dies het niet vonder is, dat hy blyft ongerust, tot dat hem syn geluck volkomen sy bewust.
Het is seer haetelijck, dat men moet rede geven, van 't geen men heeft gedaen, of 't geen niet is bedreven, dat een gesigt, een woordt, de Minnenydt verweckt, die steets een kwnet gevolg uyt onsen handel treckt.
Waer door gelieven vaeck aen het kraeckeelen raecken, En, naer verwydering, veel bitterheden smaecken.
Wanneer sy naderhand malkand'ren weer verstaen, blaest dat verschil het vuer der liefde stercker aen.
Als d'onschult onderling verklaert is, en gebleecken, werdt de genegentheydt te heviger ontsteecken.
Het woclendt Venuskind went in de staep gesust, als men 't genieten laet een ongestoorde rust.
De son vertoont sig noyt meer aengenaem aen d'oogen, dan als een duystre wolck, daer over was getogen, die door de vindt beweegt, opheldert en verdynt, waer door het Hemels ligt met grooter glans verschynt.
Naer dat ick heb gehoort, het soud' u niet verveelen, indien uw lief met u kwam sulck een rol te speelen?
Dat gy, door syn beklag, soudt aenstonts syn gekwelt, Soo ras hem dit of dat van u sou syn gemelt, dat hy met achterdogt uw gunsten sou beloonen, En over uw gedrag sig ongerust steets toonen, uytleggend averegs uw woorden en gelaet, als of de min bestont door teeckenen van haet.
Een vryer, wiens verwyt ick dagelijcx moet hooren, gebruyckt geen middelen, die myn gemoet bekooren.
Indien hy meent, dat ick ben tot bedrog bekwaem, schoon syn Persoon behaegt, hy blyft onaengenaem.
Ick wil niet, dat hy sal, uyt het onsag, oyt wycken, Nog laeten van syn geest het misvertrouwen blycken, Niet dencken, als hy my somtyts siet ongesint, Dat het is, om dat hy sig tegenwoordig vindt.
En daer door my belet een ander Man 't ontfangen, die my besoecken sou soo ras hy wendt syn gangen.
Nog my bejegenen met norsche grynigheydt, als eenig ongenugt hem op de lever leyt.
Vriendin, wat is t begrip verscheyden van de Menschen, ick sou, dat gy mispryst, eer in een Minnaer wenschen.
Die met een lauwe drift syn hert en handt aenbiedt, En onbekommert is van geest, behaegt my niet.
Schoon dat hy werdt gewaer syn mede vryers pogen Meent echter, dat ick hem niet sou voor by gaen mogen, om dat hy van myn gunst sig soo verseeckert acht, dat hy myn Huwelijck al slaepende verwagt.
Die my believen wil, moet selfs omsigtig wesen, ick sal hem van die kwael niet soecken te genesen, als ick dat in hem speur, ben ick daerom verblydt.
De waere toetsteen van de liefde is Minnenydt.
In myn' bevatting schynt een Vryer te vertraegen, die kan van syn Meestres, wat dat sy doet, verdraegen.
Schoon dat sy dagelijcx houdt ymandt aen de praet, Waer meje sy wandelen of spelen vaeren gaet, Wiens ongevoeligheydt daer niets heeft op te seggen, al hadt hy haer gesien in yemants armen leggen.
En even vergenoegt, hoe wel dat hy haer vondt, Gelijck een kriele duyf, met yemant mond aen mondt.
Neen, die my lief heeft, moet geduerig op my letten, Te veel gemeensaemheydt, met anderen, beletten, Verspieden myn gedrag, en soo hem dat mishaegt, Vindt ick het redelijck, dat hy daer over klaegt.
Werdt hy somtyts vervoert tot buytensporigheden, Daer myn' onnoselheydt sou werden door bestreden, die spruyten, soo my dunckt, eerst uyt een goet begin, Indien men die beschouwt met geen verkeerde sin.
Men sal die ligtelijck verschoonen, wil men mercken, dat het van groote min syn de gewoone wercken.
Hoe teerder is een hert, hoe t eerder werdt ontrust, wanneer men het betwist het voorwerp van syn lust.
mogt Leander my daer teeckenen van toonen!
Dan was hy nogh verlieft, ick sou die fout verschoonen, hoe seer hy het ontsag daer door beledigt hadt, hy kreeg vergiffenis, soo hy my daerom badt.
Maer d'onstantvastigheydt, waer door hy werdt beseten, is onverdraegchelijck, die kan ick niet vergeten.
Hy denckt om my niet meer, uw schoonheydt regtevoort, veroorsaeckt myn verlies, uw oog heeft hem bekoort.
Ick logchent niet, hy heeft van liefde my gesproocken, maer ick heb syn versoeck ten eersten afgebroocken.
Het soogle BLT-SPEL.
Het is vergeefs, dat gy daer door ontrustigt werdt.
Ick acht Leander veel, maer Argus heeft myn hert.
Gy kunt verseeckert syn, dat ick met hem sal trouwen, Soo hy beloven wil, die dweepery te schouwen.
My dunckt, dat gy hem haest daer van genesen sult, Door hoop te geven, dat syn wensch sal syn vervult.
Soo gy hem opening wilt doen van uw' gedagten, sal hy die swackheydt uyt syn hert te bannen tragten.
Gy hebt hem syn geluck tot nog toe noyt gemelt, nogh door een gunstig woordt syn geest gerust gestelt.
Hoe kan hy raeden, dat gy tot hem syt genegen, eer hy verseeckering heeft, door uw tong, gekregen.
Moet dan een juffer juyst bekennen met de mondt, dat door Cupidos schigt, haer boesem is gewondt?
Kan een gesigt, een zugt, een blos, dat niet verklaeren, aen die maer tamelijck in 't minnen is ervaeren?
Door die belydenis wierdt ligt ons eer gekrenkt.
De schaemt belet een Maegt te seggen, wat sy denckt.
Door myn bejegening is dat genoeg gebleecken, al werdt dat verder niet bevestigt door myn spreecken.
De min doet sig verstaen door meer als eene tael.
Besoeck of 't hoogste woordt niet heelen sal syn' kwael.
Mits gy niet laeten kunt, hem echter te beminnen, sal mogelijck uw gunst syn luymen overwinnen.
Soudt gy niet wenschen, dat hy daer van waer verlost, wat kan het schaeden, dat soo wevnig moeite kost.
Ick twyffel, of ick kan my tot dat middel keeren, mits ick syn ommegang kan lyden, nog ontbeeren.
Laet ons naer binne gaen, en nemen daer beraet, wat ons, in dit geval, te doen, of laeten staet.
TWEE, 17 18 MINNENYDT, twede bedrief.
PIETERNEL, SWEER.
Het bootschap is volbragt, spoey weer te rug uw gangen, op 't geen uw Meester raeckt hebt gy bescheyt ontfangen. d'Therese sal hem sien, hy doet haer geen belet, gy hebt het voor gehoort, en volgt nog naer 't salet.
SWEER.
Dat moet ick doen, nae dien gy daer in syt geweecken, mits ick, van myn belang, met u nog heb te spreecken.
Gy syt een brave Meyt, ick heb in u wat sin, of ick het swygen wil, ick voel dat ick, u min, en kan niet syn gerust tot dat gy het sult weten.
PIETBRNEL.
Deck u wat warmtjes toe, gy sult het wel uyt sweeten, of anders soo gy het laet raecken in het bloet, Mogt gy wantrouwend syn gelijck uw Meester doet.
Ick kan die dweepery dogh, op myn doot, niet lyen, en seg het u voor af, indien gy my wilt vryen, Soo moet gy syn gerust op myn' vroomigheydt, en wysend' van de handt, al wiert het u geseyt, Dat ick van anderen my liet wat soets vertellen, Al scheen het schoon, dat ick daer naer begon te hellen.
Een Vryster veynst somtyts, haer uytterlijck gelaet, is geen bewys, dat sy.
Haer eerste lief verlaet.
Indien de waen u kwelt, wilt het niet onderwinden.
Gy sult myn' ommegang niet ongemaklijck vinden.
Ick kan wel jock verstaen, en om een beuseling, sal ick u nimmermeer verwyten eenig ding.
Al waert gy Vryer sieck, ick sal niet ondersoecken, wat BLT spel.
Wat dat geschieden kan in holen of in hoecken, als gy met eenig kwant daer schuylewyntje speelt, en toont, dat u den tydt in t duyster niet verveelt.
Al sag ick wat, ick sal myn' oogen selfs versaecken, En, steunend' op uw woordt, uw eygen onschult maecken, mits men werdt menigmael bedrogen door 't gesigt, En d'eene, door de schyn, voor d'andere betigt.
Noyt sal ick, van uw doen, u reeckenschap afvraegen.
Dat is de regte wys om Vrouwen te behaegen, die willen niet soo nauw gesien syn inde kaert, nog dat men aenstonts sy, voor haere deugdt, vervaert.
Men moet hen onbedilt de vryen teugel geven, dan werden sy soo ligt tot swackheydt niet gedreven.
Maer een jaloersche, die houdt syne vrouw verdagt, brengt haer selfs in de sin, waer op sy nimmer dagt.
Indien myn bedgenoot sou willen my begraeyen, soud' ick hem met vermaeck een radt voor d'oogen draeyen, En maecken, dat het geen hy te berispen vondt, sou langer niet op waen, maer waerheydt syn gegront Soo hy toegevend' is, sal ick syn voorhooft spaeren, en myne kuysheydt sal voor oneer hem bewaeren, Als hy maer voor de schyn wil wesen blint en doof.
Soo veel vermag op my het onbeweegt geloof.
Vergun my dat geluck, wilt u met my verbinden, al was het op de proef, gy sult my soo bevinden.
Wy syn soo nae nog niet, oock twyffel ick daer aen, of gy, wat gy belooft, het proefjaer uyt soudt staen, en myne meyning is gegront op groote reden.
Ick sie, dat gy gestaeg uw vlyt tragt te besteden, Om op te vissen yets, dat myne juffer raeckt.
Waer door gy het gemoet van Argus gaende maeckt, En tot de minnenydt het telkens soeckt t'ontsteecken, soo ras u dit of dat, is van haer doen gebleecken, het geen gy geven kont een averegschen dag, op dat hy het vergift te ligter swelgen mag.
Door uw kwaetwilligheydt, vervult gy steets syn' ooren, met wat gy hatelijx kont van Therese hooren.
Al hebt gy het verstaen van haere vyandin, gy blaest het evenwel aen hem ten boesem in.
Hoe ver hy van haer is, gy leent aen hem uw' oogen, Daer hy haer ommegang sou door verspieden mogen. Gy styft syn achterdogt, waer door dat hy haer kwelt, En stoot hem voort, daer hy van selfs genoeg naer helt.
Soo gy die parten hebt, ontrent uw Meesters saecken, wat soudt gy dan bestaen, als het u selfs sou raecken?
't is seecker, dat gy moet jaloers syn in den aert, Nadien een schaduw u voor Argus maeckt vervaert.
Ick kan begrypen, dat hy selver dat kan wesen, Soo lang Therese hem geen weermin heeft bewesen, haar ongevoeligheydt maeckt ongerust syn geest.
Terwyl hy somtyts hoopt, en somtyts weerom vreest.
Maer gy, die daer toe werdt door hertstogt niet gedreven, Syt schuldiger als hy men kan t u niet vergeven, Dat gy, tot dese drift, uw Meester staeg opruyt, waer uyt verwydering en kwaet vertrouwen spruyt.
Laet hooren, wat gy tot verschooning weet te seggen?
Terwyl gy dat begeert, is het ligt uyt te leggen.
Myn ingeboren aert is daer geen oorsaeck van, maer mits ick sonder dienst my niet behelpen kan, soo moet ick myn gedrag naer s Meesters luymen schicken, op dat ick in syn gunst my sou, dus doende, wicken.
De kortste weg daer heen is, dat men vleyen moet, de swackheydt, die men merckt, dat heerst in syn gemoet.
De myne heb ick noyt mildaediger gevonden, dan als ick kom wat kwaets van syn Meestres verkonden.
Wat scheelt het my, dat ick syn dwaeling meer verweck, indien by google BLTSPEL.
Indien ick hem behaeg, en daer uyt voordeel treck.
Hy geeft my graeg gehoor, als ick yets kan ontdecken, dat tot beschuldiging kan van Therese strecken.
Hoe meerder ick hem geef tot achterdencken stof, hoe beter dat ick heb, by hem gemaeckt myn hof.
De steen des aenstoots is hem uyt de weg genomen, nadien 't Leander is verboden, hier te komen, die menigmael hem heeft veroorsaeckt minnenydt.
Terwyl hy nevens hem Therese heeft gevrydt.
Mevrouw heeft, naer ick hoor, een stock in 't wiel gestoocken, daer syn vryaedje door is onlangx afgebroocken, gae maeck het hem bekent, als hy het sal verstaen, geloof ick, dat het hem niet kwaelijck aen sal staen.
MARGRIET, van binne, PIETERNEL, SWEER.
Wel houdt gy daer salet?
Wat sal dit langer wesen?
Flux pack u voort, mevrouw sal my de biegt voorlefen, dat ick u heb soo lang gehouden aen de praet, ontwyck haer, soo gy kont, en win terstont de straet.
Of soeckt gy deelgenoot te werden van haer kyven?
Dat vetje lust my niet, ick laet dat voor u blyven.
MARGRIET PIETERNEL.
Waar blyft gy Pieternel?
wie stondt gy daer te woordt?
Heb ick myn Man met u niet in gespreck gehoort?
Maer of 't soo was, is daer yets aen gelegen?
Ick denck niet dat gy hebt een luys in 't oor gekregen.
Als of myn Heer met my te veel gemeenschap hadt, Daer uyt gy, tegens my, hebt argwaen opgevat.
Ben ick by hem alleen, gy luystert aen de deuren, en, om daer in te sien, soeckt gy naer spleet of scheuren, op dat gy weten soudt, wat onder ons geschiet, En of ick van syn min geen teyckenen geniet.
Niet sonder reden, kint.
Ick mag myn rug niet wenden, nogh wagten het versoeck van vrienden of bekenden, of gy versint terstont een bootschap by myn Man, als ick de vryigheydt u niet benemen kan. men siet u daer van daen niet komen inde Keucken, als blosent van gelaet, en met uw goet vol kreucken.
Inbeelding altemael, als men syn huyswerk doet, versolt men syn gewaet, en men verhit syn bloet, den haert moet syn gedweylt, en 't bedt is op te maecken.
Ick heb u vaeck belast, gy soudt dat soo lang staecken, en dat gy moet terwyl yets elders onderstaen, tot dat gy wierdt gewaer, dat hy was uytgegaen.
Als hy den ganschen dag wil in syn kamer blyven, sal ick dat dan niet doen, of hem daer uyt verdryven?
Dat voegt niet, en als gy wierdt myn versuym gewaer, Kreeg ick van u de droes, ligt, tot een nieuwe jaer.
Daer geeft gy weynig om, en soudt daer voor niet vresen, verseeckert, dat myn Man sal uwe voorspraeck wesen, Gelijck hy menigmael u verontschuldigt heeft, als uwe onachtsaem heydt my stof tot gramschap geeft.
Myn Heer is redelijck, en kan het niet verdraegen, dat gy my soudt gestaeg met hassebassen plaegen.
Hy spreeckt gemeenelijck inde geregtigheydt, schoon dat hy liever heeft syn' Vrouw als syne Meydt.
oogle BLTSPEL MARGRIET.
Ick moet het tegendeel, van dat gy segt, geloven, nadien ick syne min tot mywaerts voel verdoven.
Hy lyckent my niet meer de selfde Man te syn, en ick ben syne Vrouw, by nae maer, inde schyn.
Ick streel hem te vergeefs, maer kan geen lust verwecken, door uwe aenminnigheydt moet gy hem van my trecken.
Ick vind hem altyt koel, dies houde ick voor gewis, dat gy genieten moet 't geen hy my schuldig is.
De mans syn wel gewent te soecken vremde spysen.
Al hoog genoeg, Mevrouw, dat sult gy niet bewysen, Dat hy die by my vindt, dat waer te veel geseyt, maeck my dat waer, ick ben een eerelijcke Meyt.
Swyg onbeschaemt fatsoen, ick hoef geen klaerder blycken, als dat ick dagelijcx uw armoe sie verrycken.
Gy hadt, toen gy hier kwaemt, een Schort pas en een Jack, nu hebt gy Sondags al een Armosyne pack.
Uw kist is opgepropt van Wolle, Linden, Kanten.
Een goude Naelt in t hair, aen d'ooren twee Pandanten.
Staeg weer een nieuwe snuf, daer is nu niets te duer.
Kan al dat moye goet afvallen van een huer?
Soo gy dat weyts gewaet soo ras kunt overwinnen, soo kunt gy seecker meer als naeyen of als spinnen.
Gy dient my langer niet, de waege gaet niet regt, onthoudt het, dat ick u de huer heb opgesegt.
Seer wel, terwyl ick niet kan myden uw vermoeden.
Maer, eer dat ick vertreck, sult gy myn' eer vergoeden.
Het is my niet genoeg, dat gy die hebt geschent, 'k wil, dat gy 't tegendeel van dat verwyt bekent.
24 VIERDE TOONEEL.
MARGRIET, THERESE, PIETERNEL.
Hoe spreeckt men hier soo hart, dat ick 't kan binne hooren.
Is 't moeder uwe stem?
wie kan u soo verstooren?
Dat doet die helleveeg, die voert het hoogste woordt, sy swigt nog swygt voor my, maer daerom moet sy voort.
'k wil die baldaedigheydt in Bojen niet verschoonen, die 'k geven moet de kost, en jaerelijcx nog loonen.
Men trapt een padt soo lang, tot dat sy swadder braeckt, mevrouw heeft my gesart, tot ick ben kwaet gemaeckt.
Soo dat ick eyndelijck heb het ontsag vergeten, als sy my t'onregt heeft ligtvaerdigheydt verweten.
Sy sal sig beteren vergeef haer dese fout Die sal niet syn volmaeckt, die gy weer krygen soudt.
Gy sult verlegen syn, als gy haer sult ontbeeren, sy weet alreets het geen een nieuwe Meyt moet leeren, die kent de slender niet van een vremt huysgesin, gy syt aen haer gewent, en sy verstaet uw sin.
Ick heb u wel gehoort tot haer verschooning spreecken, maer uyt haer eyge mondt is my die niet gebleecken.
Soo sy haer parten laet, neem ick haer weerom aen, maer soo sy die hervat, sal ick haer laeten gaen.
Ick sal my door de daet, voor uw misnoegen wagten, maer ick kan niet ontgaen de waen van uw' gedagten.
Gy beeldt u selven in, dat nimmer is geschiet, en helpt u selfs daer door, en and'ren, in verdriet.
Sal ick dit altemael voor goede munt ontfangen?
Wat dat de Kreeft belooft, sy houdt haer slinxse gangen.
Verlaet uw achterdogt, gy weet hoe dat de Spin Vergift suygt uyt een bloem, al is het daer niet in.
Grypt naer de schaeduw niet, de schyn kan ligt bedriegen, men kan door achterklap een eerlijck mensch beliegen.
MARGRIet stil.
Het seeckerst is, dat ick wat op den haspel let.
Tot t bese bart.
Daer komt uw minnaer aen getreden in t Salet.
Tot Pieternel.
Laet ons naer binne gaen, ick heb het u vergeven, Dat gy, door kwaet bescheyt, hebt tegens my bedreven, Wy souden hinderlijck syn aen haer onderhout, en ick heb geen belang in t geen hy met haer kout.
THERESe, argus.
ARGUS.
Mejuffer, hebt gy nog geen deernis met myn lyden, en moet ick langer nog met uw' koelheydt stryden?
Myn onvermoeiden dienst, myn zugten en geklag, beweegen u niet meer, als op den eersten dag.
Door wat voor teyckenen wilt gy myn min beproeven?
Sal myne tederheydt nog klaerder blijck behoeven?
Ick bidt u, dat gy dog wat duydelijcker spreeckt, op dat ick hooren mag, wat daer aen nog ontbreeckt, en op wat prys dat gy begeert uw hert te setten.
Gy kont verseeckert syn, dat my niets sal beletten, Om al het geen te doen, dat u behaegen kan, Indien ick mag verstaen, dat gy my wilt tot Man.
Geef my wat gy wilt, is het in myn vermogen, ick sal, op dese hoop, het uyt te voeren pogen.
Hoe kostelijck het is, ick acht geen ding soo hoog, het geen niet wycken moet voor uw bekoorlijck oog.
En MINNENYDt.
En ick beloof u dat.
Wilt niet te veel belooven, de kennis van myn eysch mogt uwen yver dooven.
Het sou my schande syn, dat ick my hadt verklaert, en dat ick hadt myn wil vergeefs geopenbaert.
Dat is onmogelijck, ick werdt te seer gedreven, Naer uw' aenminnigheydt.
Wilt my maer kennis geven Wanneer ick winnen kan de gunst van uw gemoet?
Als gy my soo bemint, gelijck men minnen moet.
Gy moet alleenelijck uw selven overwinnen, en 't naere wangedrogt verbannen uyt uw' sinnen, daer door de reed'lijckheydt veeltyts benevelt werdt, En dampen in uw breyn opstygen uyt uw hert.
Soo lang de minnenydt vergiftigt uw' gedagten, Soo sult gy te vergeefs my te behaegen tragten.
't mistrouwen, dat gy toont, verweckt uw eygen kwaet, en myn' genegentheydt verandert het in haet.
Gy hebt geen ongelijck, ick moet beschaemt bekennen, Dat ick beswaerlijck my die swackheydt kan ontwennen.
Als ick geloof, dat gy meer naer Leander helt, bevint ick, dat myn bloet werdt innerlijck ontstelt.
Ick kan niet syn gerust, schoon dat ick heb vernomen, dat hem verboden is, meer in uw Huys te komen.
Ick vrees, dat uw gemoet door syn afwesen lydt, en dat gy denckt op hem, terwyl gy by my syt.
Neem dit soo kwaelijck niet, ick heb niet konnen dencken, dat overvloet van min sou myn Vryaedje krencken.
't is yver, die myn hert soo teergevoelig maeckt, dat het op uw gedrag naeuwkeurig let en waeckt.
Maer wetend' dat die drift my sou nadeelig wesen, sal ick die maetigen, en my daer van genesen, ick sal uyt myn gemoet die dryven met gewelt, Soo oogle BLPSPEL, soo dat gy nimmermeer, daer door, sult syn gekwelt.
Ick vrees, dat die daer in is al te diep gekroopen, maer soo gy dat kunt doen, vergun ick u te hoopen.
Als gy die hinderpael hebt uyt de weg geset, Werdt ick verlost van 't geen myn wedermin belet.
Op die verseeckering dat ick sal troost verwerven, wil ick myn oudt gebreck alreets, in my, versterven, het is daer mee gedaen, ick sweer by 's Hemels Ligt, dat ick naer desen noyt vergeten sal myn pligt.
En wilt gy dat ick nog sal mynen eedt verhoogen, myn liefst, ick sweer u by de straelen van uw oogen.
Laet hunnen invloet noyt neerdaelen in myn ziel, indien ick ongerust niet myn beloften hiel.
Dat is de grootste straf die my kan overkomen, ick sal meer dat verlies, als van myn leven, schroomen.
Maer nademael gy schynt te neygen tot myn wensch, heb ick daer voor geen noot, en werdt een ander mensch.
Naer desen sal ick noyt uw handeling mistrouwen.
THERESÉ.
Gy moet niet al te vast op uw genesing bouwen.
Een siecke, die bekomt, stort altemets weer in, dan is de laetste kwael nog arger als t begin.
ARGOS.
'k sal aen de selfde steen myn voet niet tweemael stooten.
Het heylsaem tegengift, het geen ick heb genooten, Door uw verseeckering, heeft my voortaen bevrydt, Van alle opborteling van anxst en minnenydt.
JACOBA, THERESE, ARGUS.
'k heb ick van desen brief het opschrift hadt gelesen, gemeent, dat die voor my mogt wesen.
Indien ick uwen naem daer op niet hadt sien staen, waer t ligt gebeurt, dat ick hem open hadt gedaen.
Ick kom die misslag voor, en stel hem in uw handen.
Ick ben u seer verpligt.
ARGUS, terwyl Therese leest.
Komt hy van vremde Landen?
Den inhout, soo my dunckt, heeft oock u niet mishaegt.
Kent gy de handt, dat gy dit soo nieuwsgierig vraegt?
Misschien, soo 'k van naby de letters mogt bekijcken.
O swacke minnaer!
gy begint al te beswijcken.
De minste schaduw' maeckt, ten eersten, u vervaert, soo weynig hebt gy nog verandert uwen aert.