floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Bemerckt, dat tot meerder onderrichtinghe van den Spelder, op eenighe plaetsen ghestelt is dit Teecken, waer door beduyd wordt Alleen spraecke.
Dat is, dat het moet belonder ghesproken worden, op dat het de andere Vertoonders niet en hooren.
De. aey ized by.
e. sd. 28888883 p. gov. gh. gh. gov. gh. gov. gh.
Auroor sittende aen een tafel met een boeck in haer handt.
Ik langh ghenoch ghesocht, 'k heb maer myn tydt versleeten En noch en vond' ick niet, het gheen ick wensch te weten.
Men heeft my doen verstaen, dat men mensch en sach, en daet ick menighmael noch in my self om lach, te weten, dat de wond', of smert waer van ick lese, Dat die de wonster kan alleen te recht ghenesen, Doch hoe het gaet of niet, my dunckt het is een spoock, Dat inkomt als de locht, en wegh gaet als den roock, ten heeft noch huyt, noch hair, noch scheyn van eenigh dinghen, Nochtans kan het een man ghelyck een reus bedwingen, jae maeckt die wys is, sot, den armen somtyts ryck, en soo 't niet wordt betoomt, het velt een koninghryck, wat wilt ghy dat ick segh, het jaeght, en 't wordt ghevanghen, En houdt ons als gheboyt met suchten en verlanghen, Dus dat ick my verheugh, insiende sulcken last, Dat my dit wonder spoock heeft nimmermeer verrast, den Hooghmoed schynt van my dit slim ghedrogh te weeren, op dat ick achten sou naer 't gheen my kan vereeren, Te meer, vermits my is, van overlangh voorseyt, Het gheen ick menighmael daer nae heb over leyt, als dat een seker Prins my sou tot Man ghewerde, die my verheffen sou tot koninghlijcke weerde, En nae ick speuren kan aen 't ketsen met den bal, Soo naeckt nu ons gheslacht dit wonderlyck gheval, Vermits de schoonheydt die natuer my heeft ghegeven, Verquickt een Princen hert en doet hem als herleven, maer laes niet sonder smert, want wie syn dienst my biet, Kryght voor een korte vreught, een al te langh verdriet, wat wilt den minnaer doen, hy staet gelyck verwesen, en roept hy my om hulp, soo wort hy min ghenesen, De liefde slim van aerdt, en gheëft niet datse toont, mits aldernaest haer deur, bedrogh en valscheyt woont.
Wat my belanght, ick vort met ghiften en ghebeden, Niet eens, maer duysentmael op eenen dagh bestrden, en des as niet te min, ick lach in my ghemoet, En stoot hun klachten met de voet Siet daer komt Klaes Compeer, wat dat de geck weet.
segghen.
Klues compeer.
Kost ick, gelyck ick wensch, myn woorden wel beleggen, mevrouw u minste slaef.
Ick gheef u vrydom vriendt.
Geen flaef, maer Prins my dient.
Gaet, ick bemin u rust.
Klaes ofte hooghveerdighe bedroghe maeght.
Klaes compeer.
Waar sou ick henen gaen?
ick voel my als ghebonden, auroor.
Ick raed' u loopt nae huys of ghy wort heel verslonden, klaes compeer.
U bysyn my verblydt.
Auroor.
U afsyn my vermaeckt.
Soo dient syn gangh ghestut, eer hy in 't sothuys raeckt.
Bellinde leyt hem wegh, ick sien Heer Smeerborst naecken, ick wil een wynigh tydt met desen my vermaecken.
SMEERBORST ende VAN LEER uyt, op d'een syde des Thiaters.
Van leer.
Laet my maer doen, swyght stil, ick stelse in u handt.
Maer baesje, tast een reys hoe seer dees palm my brandt, het gelt heeft groote kracht, nae gelt komt elck te micken, hat maecke de boden rap, en doet de mysjens knicken, daer om soo dient voor al myn handt met goudt ghe smeert, op dat u door dees ghift, een meerder wordt vereert, u Smeerborst.
't willje nu van geldt, van dit of dat verhaelen, ick sal u thien dobbel dan betaleque van leer.
Mevrouw, ick staen ten dienst van die u slaeve is, ghy syt soo aen ghenaem ghelyck een Hagedis.
Soo ben ick dan venyn?
vertreckt uyt myne ooghen.
Van leer?
Verstaet my eerst te recht, soo sydy niet bedroghan, kent ghy de Hagedis, oft aerdt van dese beest?
Ghy hebt te Roomen noyt geweest, dit diertjen is venyn, maer schaedight geene menschen, die komt'er om te wenschen.
Den Italiaen al daer, auroor.
Sy soecken dan venyn?
Om meerder quaet ton t gaen.
Ghy syt een rechte nar, 'k kan u niet verstaen.
't is om syn soetigheydt, en aenghename ooghen, oock heeft het somtyts wel een stouterick bedroghen, het voeght sich by den mensch, jae als hy slaept, onwaeckt, vanneer hem een Serpent, of schroomigh dier genaeckt.
'theeft aenghename ooghen, ick heb den sin ghevat, 't is vrindelyck, en oock soo woordt me 'r door bedrogen, leert dan niet al te stout by eene Maeght te zyn.
Mevrouw, met u verlof, tapt ons een kanne wyn.
Auroer.
Dat past wel op myn les, die ick u quam te gheven.
Van leer soo ghy niet rap en gaet, het kost myn baes het le Auroor.
Myn Dienstmaeght Bellinde.
Roept Mevrouw?
Leydt hun te deuren uyt.
Auroor wilt binnen gaen.
Smeerborst.
Ghy syt, tot myn verderf, een welghemaeckten guyt.
Van noyt geneelt.
Ne menschen, venschen.
Van ofte hoogh veerdighe bedroghe Maeght.
Hoort baesje, swyght maer stil, ick sal haer wel boven trappen, houdt standt doorluchte maeght, roem aller wetenschappen, kent ghy myn Meester wel?
myn Heer dat edel bloedt?
Die, als hy kackt, noyt kackt, dan in syn eygen goet, hy is al'igheen een man met eeren kan ghewesen, jae meer, hy weet de konst om pocken te ghenesen, ick myn die puttjens Lief die in u aensicht staen.
Ick segh u, doet den schelm uyt myne ooghen gaen.
Auroor binnen.
Dat u de kraey bescheyt, weerhoudt my eer ick steke, eer ick tot myn leet, soodanigh schelmstuck vreke.
Ick gaen, maer Baes gedenckt dat ick nu vry voor my.
Wat seght ghy, voor u self?
Dat is myn doodt staet by, ach alder besten vriendt, laet my dit noyt aenschouwen, van leer, ken kan myn lyf niet overendt meer houwen.
Nu baes, schept moet, stae vast, sy sal de uwe zyn.
Dat woordt verquickt my weer, en stelt my buyten pynz Begeert ghy dat ick leef?
Wilt van geen scheyden praten.
Neem aen, daer is myn handt, 'ken sal u noyt verlaeten.
Laet ons dan henen gaen, ick spreeck haer self eens aen.
Niet haestigh, want sy is juyst kacken daer gegaen, sal ick u wat leeren courtoiseren.
De ghedempte Hooghmoed, ghy sult de juffrouw syn, ick een van die Monsieuren, Madame vôtre Valé, nu andtwoordt my een reys, Monsieur vôtre Cervant, dat is de rechte wys, soo moet een lieve myt met eerbiedt syn ghewonnen, nu leeren wy al voort, of wel ghy wort versonnen, iaison le beau Garçon in gesten en ghelaet?
En lacchen sonder reen, of t wel, of qualijck staet?
Kemt somtyts oock u hair, maer wilt geen luysen knicken, al doetse dat wel self, sy souder af verschricken, des somers moet ghy haer gaen lyden naer de Kerck, Maer in den winter niet, dan ist Comedie werck, Vergeet oock onder dien niet wat te franskiseren, Garçon depeche vous, gaet haelt myn witte veeren, doch boven al wilt sy vereert syn met Rondeaux, Sonnettes, Elegies, Chansons, & Madrigaux.
Siet baesje dit 's de konst, om 't vrouwelyn te winnen, soo ghy niet vryen kont, hier hebt ghy leeren minnen.
Wel aen ick heb den sin in alles wel verstaen, gaet siet wat haer onbjeckt, ick moet oock kacken gaen, maer spoyt u wederom, vermits ick seer verlanghe, Of dat sy noch purgeert, en wel u heeft ontfanghen.
AUROOR, BELLINDE, en van leer uyt.
Dat slymich mosseljongh wat laet den nar sich dencken, dat ick hem quam tot my aen te wencken, u Meester is niet weerd' dat hy myn schoenen kust, seght hem, wat ick u sey, voorts wil ick myne rust, Of anders, van leer.
Au Arme man, afte hoognveerdighe bedroghe maeght.
Vertreckt, van leer.
Hy komt te sterven, Soo hy noch langher moet u soete aenpraeck derven.
Hoe styghert my het hooft vol dulle taserny.
Me juffrouw, niet te straf, ick bid' u, hoort nae my, de gramschap baert veel leet, men moet hem soo niet stooren.
Hoe kondy syn soo straf, dat ghy hem niet wilt hooren?
Denckt op syn geldt en goedt, het sal dan beter gaen, ick swygh, want nae ick merck, komt hy daer aenghegaen.
Hoe langhe sal ick noch, o schoonste aller Vrouwen!
Naeloopen, igheen ick wensch?
dat is den dagh t'aenschouwen, dat ick de uwe ben, en ghy de myne zyt, auroor.
Hoe kan myn laffe ziel verdraghen desen spyt?
Bellinde stut syn gangh, en doet hem stille swyghen, vilt ghy, en hy, my niet tot vyandin verkryghen.
Wat aenghename schoont, dat vuyl en grousaem dier!
Myn hert springht op van vreught.
Ick vlucht, jaeght hem van hier.
Daer koemt Bellinde aen, ick luyster nae haer spreken En myn beminde is uyt myn ghesicht gheweken.
Bellinde, 't is myn wensch, dat ick u eenigh vant, bellinde.
Hebt ghy op my ghedacht?
U wensch is in myn handt, siet daer een goude Ringh, en een Schribaen daer neven, den Ringh die is voor u, het ander sult ghy gheven, aen die, de welck myn hert de minnestryt aen doet.
't sal vremd' gaen, soo ghy haer noch langhe derven moet, want onse joffrouw kan tot nimandt liefde draghen, ten zy, hy weet voor al haer dienstmaeght te behagen.
't is waer, en daer om quam ick u oock jonst te bien.
Ghy sult, door myne hulp, haest goede uytkomst sien, ick stel u liefde haer van dagh tot dagh te vooren, En gaet het, soo ick myn sy is voor u ghebooren, dus toont u mildheyd staech, soo wel aen haer, als my, soo kryghen wy te recht ons wensingh alle dry, maer op dat ick dit spel wel speel tot u behaeghen, is noodigh, datge haer een Minnebrief laet dra ghen, want d'yser dient ghesmeedt terwyl het gloedigh is, vaert wel dan goeden broer, Auroor voor Smeerborst is.
Wat slimmer mensch is dat, hoe laet hy hem verbinden met loghens en bedrogh, myn Heer sy lieght Bellinde, auroor vervloeckt u schier.
Houdt op van sulcken praet, en goede wyn, my nimmer teghen staet.
Myn heer is.
Irb'linden, praet, staet, ofte hooghveerdighe bedroghe Maeght.
Gaet, en bereydt den disch.
Ick springh schier uyt myn sinnen.
Myn buyck dient eerst ghesmeert, eer ick dit werck beginne, want schoon de liefde voet, noch meer voet dranck en spys, die sich niet wel en toest, dat is een rechte thys, ick laet den Gierighaerdt, nae geldt en schatten jaghen, Auroor, dat Lieve Beldt, dat komt my te behaghen, te meer, als Bacchus Nat my wonderlijck wel smaeckt.
Hola, van leer, hoor hier, wat ghy daer binnen maeckt.
Van keer.
Ick maeck het eten reed', smeerborst.
Dat komt my te verblyden, ten waer de minnepyn, ick leesde sonder lyden.
Wie heb ick tot myn gast?
Soo 't u belieft, van leer.
Gaet haelt op staende voet myn buerman Klaes Compeer.
Van leer binnnen.
Dat is een loose vondt, vant nae ick kom te gissen, Soo vrees ick, dat hy sal my in de schoenen pissen, aengaende syn persoon, den Man is goet en wel, maer wilt hy myn Auroor, soo heeft hy een duel, ick sal hem dan by tydt myn liefde laeten weten, op dat soo goede vriendt hem niet en magh vergeten, want als men is in t net, dunckt ons den raet regael, hy nadert, het betaemt, dat ick hem innehael.
Myn buerman uwe komst die doet my als herlexen, hy zyt den rechten vriendt, om vrienden raedt te gheven.
Wat schorter, ben dy sieck, of quelt u minnepyn?
My dunckt dat wy te saem in eenen doolhof zyn.
Kent ghy de schoon auroor?
Die son kom ick te eeren.
Soo sult ghy haest verstaen wat ick van u begeere, maer eerst voor alle werck, soo dient de maegh versterckt.
Op dat Parnas in ons te beter vloyt en werckt kom, gaen wy tot den disch.
AUROOR en BELLINDE uyt.
Autoor.
Bellinde staeckt die reden, ick krygh van hem een schrick in alle myne leden.
Hy zond u dit Schribaen, vol Peerlen en Ghesteent.
Laet sien, syn doen beduyd', dat hy het seker meent, die Bagh is wel ghewerckt, elck salder doog op werpen?
Wat dit oock wesen magh?
Een van die fransche Cherpen, hier noyt te landt ghesien.
Al goetjen dat my past.
Daer noch een perlen snoer, dat niemant ons verrast.
De eeren.
Zere, naegh verlieft, hy byde binnen.
eckt die reden, myne leden.
En ghesteent.
Her seker meent ader doogh op Fasche Cherpel, ofte hooghveerdighe bedroghe Maeght.
11 Bellinde gaen wy aen, op dat ons dese saecken Verstrecken tot geen leedt, maer salven en vermaecken.
Auroor en Bellinde binnen, men opent de achterste Gordyn van den Thiater, al waer SMEER,BORST en KLAES COMPEERaen een Tafel t'samen eten.
Klaes Compeer, 't en waer, dat sy u hadt, vast in haer hert ghestelt, ick liet my kappen eer, dan ick verliet dat Beeldt, dat in haer leeft, al 't gheen de jeught tot vreught kan trecken, Vaer door dat sy my oock tot liefden quàm te weeten, doch ick verwin my self, ten opsicht van een vrient.
Dit is het gheen ick wensch, en dat my heden dient.
Klaes compoer.
Tot sekerheydt van dien, wil ick u gaen wat gheven, het is een minnebrief, van niemandt onderschreven, Voor desen aen den Drost myn Beste vaer vereert Van dien, die de konst der minnen heeft gheleert.
Ick send' haer desen toe, en stel myn naem daer onder.
Doet, als ghy hebt gheseyt, want 't is een achtste wonder.
Myn dienaer van leer.
Baes, smeerboyst.
Hoor hier, bestelt my dit papier In handen van auroor.
Van. goog'le.
De ghedempte Hooghmoed, van leer.
Aen sulcken grousaem dier?
Dat u vernielen sal.
Ick raed' u stil te swyghen, eer ghy door uwe tongh een mael slot komt te krygen.
Die straf is al te hert, nu baes wat is u wil?
Doet, wat ick heb gheseyt, en maeckt hier geen verschil, want wie myn lieve Son komt geenen lof te gheven, die moet, wie hy oock is, voor desen deghen beven, dus gaet, soo sydy wys, want ick van gramschap blaeck?
Ber dat ick in volle vlam gheraeck, van leer.
Ick sal dan, of 't geviel, een eemer water halen.
Laet alle dinghen staen, en houdt u in dees palen, doch hebt ghy koutens lust?
Maeckt haer een complement, ghelyck nu hedens daeghs de Jonckers syn ghewent, snyt wacker op, spreckt frans, wilt alles wel stofferen, soo als ick met vermaeck voor desen quam te leeren.
Ick sal het hout dat vast, wel draeyen om en dom.
Loopt, en niet langhe draelt, maer spoyt u wederom.
Van leer binnen.
Terwylen sullen wy den nieuwen wyn gaen proeven, Die Meester Hans den Duyts ontsongh tot myn behoeven, en drincken de Santé van die myn herte stal.
Soo draeyt, en keert het Rat van t wanckelbaer gheval.
Myn liefde moest van kant, eer ghy dit wit kost raecken, ick google 'er gen. hil, en?
n. m. n. e. ofte hooghveerdighe bedroghe maeght.
'k laet dan een Vriendin, om eenen Vriendt te maken.
Imeerborst en k.comeer binnen.
AUROOR, en BELLINDE uyt.
Het gheen ick heb gheseyt, dat sal alsoo gheschien, my dunckt ick iemandt sien.
Bellinde sluyt de deur, bellinde.
Het is van leer syn knecht.
Me juffrouw die moet weten, Dat haer gheluck en vreught is in myn handt gheseten, Behaeght ghy myn persoon, ghy staet myn Meester aen, soo niet, ick scheur den brief, en wil nae huys weer gaen.
Dat Compliment is soet, van leer.
Noch soeter is myn baesje, die veel van joffrouws houdt, maer meer noch van t ghelaesje, hy brandt, en raeckt in vlam, soo ghy hem niet en blust, dieu myn lieve son, ick wensch u goede rust, maer seght my, eer ick gaen, komt ghy hem te beminnen?
Twee twyfelt, leeft in anghst, seght dat hy rust syn sinnen.
De liefde heeft in my d'overhant, Ick min een Bagh', een chierp, een Ringh, en schoone Kant.
Soo magh ick u dan vry het minnebriefjen gheven.
Met dat ick raeck dit schrift, wort synen naem verheven Het gheen ick selfs noot hadt, is hem door my vereert?
Daer teghen heeft u Baes myn Kabinet vermeert So doende, kan een vrient van fraeyheydt my gerieven Om dus te beter aen myn Minnaers te believen, den diamant die nemt eerst synen luyster aen, met dat hy door de konst komt in het goudt te staen, verstaet ghy mynen sin?
Ick dien het wel te weten, want mynen Vader was den Prince der Poeten.
Soo wilt dan henen gaen, eer u de liefde knapt.
Ick gaen, maer siet wel toe, dat hy u niet onsnapt.
Soo doende kom ick niet myn vryheydt te verkoopen, en hy sal onder dien op myn ghenade hopen.
U segghen my beviel, ghy zyt seer wel bedacht, dit ketelt hem soo seer, dat hy van blydschap lacht, dees andtwoort doet Van leer al weer met Perlen komen, te meer, mits ghy syn Heer de vryheyt hebt genomen, en laes ghy lacht met hem, hy sucht heel nachten langh, en ghy omhelst de vreught verbuyten syn bedwangh.
Kurdor.
Wie niet en gaet syn gangh', maer loert op myne wanghen.
Die worpt hem in het net van suchten en verlanghens Elck een verdrinckt sich licht in' gheen hem seur wel smaeckt.
Soo siet men dat de muys oock in de valle raeckt, myn aehsicht heeft een ghif dat niemandt kan doorgronden, Dan die hun al te stout in myn gheselschap vonden.
Veerdighe bedroghe Maeght.
Daerom wie wenst t'ongaen dit menschelyck verdriet, soo hy sulcken dier, als myns ghelycke siet, ick doen de minnemoer voor myne voeten duycken, en ruck haer van den kop de ciersels en paruycken, ick staen alleen nae staet, ken acht geen slechte lien, myn wesen dat verheyst een Konigh aen te.
Doch soo ick evenwel met Borghers moet verkeeren, ontfanghen sy een straf, die felf my komt te deeren, Bellinde laet dan noyt, my iemant komen by ten sy een Prins, of Heer, met knechten in livry.
Al wat Mejuffrouw wilt, dat sal alsoo gheschieden.
Kom gaen wy, want ick sien daer ginder vremde lieden.
Auroor, en Bellinde binnen.
Jonker smeer BORst en van leer uyt.
Sy was dan wel ghesint, blygheestigh, soo ick schat, van leer.
Jae schier al even eens of sy de tandt pynht, u brief hadt sulcken kracht als oude rotte touwen, sy liet haer hanghen eer, dan sy met u sou trouwen.
Smeeraborst.
Het brenghen van den brief, heeft sy u dat beloont?
Met stocken, hadt ick niet myn strammen leen verschonnu Ick raed' u, sydy wys, geen brieven meer te senden, sy gingh hem nael oxtugal toe venden.
Stelt jocken aen een syd, ist niet een schoon Diaen?
Als ick het segglien moer.
Fy staet my seer wel aen, dat meer is, maer ick swygh.
Wat alles my ontvouwen.
Sy sou, nae dat ick merck, met u wel willen trouwen.
Maer haer mishaeght, smeerborst.
Wat is 't!
Van leer, dat ghy niet milt en syt, Soo wel aen uwen knecht, als aen Bellind' haer myt.
Dit wort u strax beloont, kom gaen wy.
Doch voor alle, soo moet u syn bekent haer voorder welbevalle, ten eersten, wilt sy dat ick draegh een syden kleed, smeerborst.
Dat heb ick gherust, van nu af aen ghereed.
Ten tweeden, aen myn handt een Ringh met d'lamanten, daer by een hupsche Kraegh met syn gewerckte Kanten, maer, onder ons gheseyt, sy was op my seer quaet, mits ick haer Myt niet gaf een Nobel of ducaet, dus derf ick niet meer daer henen loopen, ten zy ghy my voor al dees dinghen komt te koopen.
Siet daer, een Soveryn, die gheef ick u op d'handt.
Vanleer.
Sy is door dese ghift, van nu, aen u verpandt, het is den rechten tydt wanneer sy gaet ter Kercken, en hier leyt haeren wegh, hoe sal ick voor u wercken, nu ghy my soo beloont.
Baes soetjens, blyft wat staen, soo myn ghesicht niet faelt, sy komt daer aenghegaen.
AU ouwen.
Ouwen.
Ten syt, myt.
De ercken, ofte hooghveerdighe bedroghe maeght.
17 AUROOR en BELLINde nyt.
Hoe kort dunckt hun den tydt, die in de liefde werren, auroor.
Alis den wegh seer langh, hy dunckt die maets niet verre.
SMEERBORst en van leer uyt.
Begaefde soete Maeght, die in my hebt verweckt Een vier, dat deur en deur myn gantsche leden streckt.
Hy leeft ghelyck die beest, ghenaemt de Salamander, van 't schoon hy stadigh brandt, noch blyft hy aen malkander.
Troost uwen dienaer nu, hy bied u syne trouw.
Nemt ghy hem tot u Man, hy nemt u tot syn Vrouw, soo haest en toont ghy niet tot hem te zyn gheneghen, of 't ghelt valt in u schoot, als in ons pomp den reghen.
Wel hoe, wat spel is dit!
my dunckt ghy byde malt?
Ick schrick van sulcken volck, dat my soo overvalt.
Al sachtjens, niet te straf, syn schyven die versoeten, daer sal weer een schribaen met perlen u ontmoeten 't is niet gheloofbaer, 't g'heelt dat in syn koffers leyt.
Hoort voordt, en luystert toe, want het is weerd geseyt, syn overoude Moy, die heeft hem nae ghelaeten Ten minsten een milioen aen Reyers en Ducaeten.
Jae sonder al het gheen dat ick te buyten staen, en dat ick aen den Turck en tarter heb ghedaen, ick sal u, soo ghy wilt, Meesters van alles maecken, Soo ick bekom de gheen, waer naer ick kom te haecken.
Gaept, haest u, sydy wys, of anders bendy sot, en weerdt dat ieder een u lastert en bespot, hy heeft noch boven dien, veel vyvers, bemden, weyen, syn landt en sandt verstreckt, bynae tot in Turckyen, hy gheeft een pachthof wegh, ghelyck een boer een scheet, met dat ghy syt ghetrouwt, so zo maeckt hy u een kleet Van syn en lauter goudt.
Ik kom niet min te wachten, mitsick, en myns ghelyck, geen slechte waeren achten.
Thien knechten in livrv, staen t'uwen dienst berydt, dry maerten, staetjoffrouw, daer by een kamermeyt, doch dit is weynigh noch, maer saeght ghy de robynen, En al het syn ghesteent, dat t'onsent komt te scheynen, ghy saeght u selven sot, schoon dat ghy waert seer wys.
Hier van kreegh ick een stael van leer.
Vanneer auroor.
Naer d'eerste rys Doen ghy te mynent waert.
Dat syn maer viese vaesen, hy heeft een diamant van hondert duysendt aesen, dat meer is, een saffier, als eenen grooten serck.
Myn tydt verloopt, ick gaen, smeerborst.
Waer henen?
Au oog u pfte hooghveerdighe bedroghe Maeght.
19 aurocr.
Naer de kerck, smeerborst.
Kom, laet ons t'saemen daer, ons aen malkaer verbinden, soo kont ghy in myn vreught, oock u ghenoegen vinden.
Al sachtjens, niet soo stout, dat werck wilt uyt stel vriendt, smeerborst.
Siet hier een schoone bagh' Bellinde.
Die recht ons joffrouw dient, een arm cieraet, ghevrocht met perlen, en robynen, van leer.
Die sullen in de nacht als katten ooghen scheynen, niet voorder baes, of siet, ick gheef u dienst een schop.
Voor u Bellind' een kruys, en voor myn knecht een knop, myn dochter past wel op, neem aen noch thien ducaeten.
Dat maeckt my sinneloos, baes 'k wil u gaen verlaeten.
Ja dieu, ick scheyer uyt, heb ick u niet gheseyt?
Dat ghy soo milt moet syn, aen my, als aen haer meyt, smeerborst.
Dat wil ick geeren doen, maer eerst wat inghenomen, jy sullen dan overeen wel komen, myn buyck is seer onstelt, hoort, hoe hy raest en bast, 't is buyten syn ghewent dat hy soo langhe vast, gaet, danckt de joffrou af, het sap van malsche druyven Dat doet de liefde wat verschuyven, smeerborst binnen.
Bellinde, en auroor, ghy byde hebt voldaen, staet u noch iet te doen?
ghy mooght vry henen gaen.
Auroor, hoe voel ick my vol spyt, vol gramschap ende tooren, hebdy hert Bellinde.
'k en kan de smaet niet hooren, neem aen, voor u bedryf.
Sy gheeft hem een sofflet.
Dit acht ick al te slecht.
Houdt daer, noch een blauw oogh, om dat ghy 't soo wel seght.
wat ghespoock is dat?
Het gheen u sal vernielen.
Soo loop ick wegh by tydt, en laet u sien myn hielen, Van leer en Bellinde binnen.
MONSIEUR BRASPENNINGh, op d'een syde van Thiater, uyt.
Braspenningh.
Hoe draeyt het wispelturigh rat van 't luck, en ongheval, die heden Ryck en Kroon besat, 't heeft morghen niet met al.
Die heden vry van liefde was, terwijl morghen hem ghewondt.
Al ofto hoogh veerdighe bedroghe Maeght.
Al heb ick goedt, noch gheldt in kas, noch leef ick wel ghesondt.
Geen min, geen druck, my pynt of knaeght, auroor.
Dan die u nu valt voor.
Myn hert nae Kroon, of Schepter jaeght, auroor.
Maer heden naer Auroor.
Bras penningh.
Wat schoonheydt kom ick daer te sien?
Gheweken van my af, Auroor.
Die u een strydt komt aen te bien, die vele helpt in 't graf.
Ick gaen haer te gemoet, en wil de vlagghe strycken, d'een win ick door ontsach, en d'ander met practycken, ick hangh de huyck nae windt, een joffrouw my behaagt.
Begaefde schoone Maeght verciersel onser landen, laet my ontfanghen d'eer, te kussen uwe handen, gy zyt dat lieve beeldt, die noordtster van myn hert, die my ghenesen kan van alle pyn en smert.
Myn Heer, nae ick bemerck, ghy fyt vol goet betrouwen, wat wenscht ghy?
Dat ick magh u staegh gheselschap houwen.
De eer van willen toestaen, dat ick met die ick min, magh nae haer wooningh gaen.
Een edelmoedigh hert kan geenen smaet ghelyden, nae Oorlogh volght den Peys, nae droefheydt het verblyden, 't is myn begeer, Bellinde haelt Civet, en brenght met eenen oock het Amberpoeder met.
Auroor en braspenningh binnen.
Soo raeckt het vinck in t net, den minnaer aen syn lyden, het drinckgelt in myn bors, ons joffrouw tot verblyden, dit is een Prins die schyven heeft, en die om duysend pondt of meer, niet veel en gheeft.
Heer Smeerborst, ghy moet voor desen strycken, VVant daer den adel komt, daer moet den Borgher wycken, nieuw Vryers, nieuwe kans, wel aen ick stel my schrapa, op dat ick kryghen magh syn geldeken in lap, Doch om dees goude rat arch listich te verrassen, soo dien ick hem, in als, seer vlytigh op te passen, VVant die uyt traeghen aert, versuymt een goede kans, Die wort in onse tael, ghenaemt een slappe gans, ick gaen dan, eer de Bruydt wort in de schuyt gedreven, want als men is ghetrouwt, dan laet men ander geven, de Vrouwtjens, en het vier, vermaecken, dat is waer, doch wie het branden vreest, en komtse niet te naer.
Bellinde binnen.