floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Misschien noch wel op dezen dag, wy zyn te zaamen van Sivilien gekomen.
Ik weet niet, hoe ik t heb, wat heeft hy voorgenomen, Henrikus, dat hy my misleid door valsche schyn?
Hy moest de zaaken my verhaalen, als ze zyn, waarom zoo'n man in zyn bedriegery gesteeven?
Als gy hem spreekt, zal hy u wel genoegen geeven, ooit dien bedrieger by zal staan.
'k vrees niet, dat hy FERDINAND.
'k hoor iemand komen, licht komt hy wel zelf daar aan, myn zoon, ik zal 't geheim van hem eens zien te ontdekken, als wy alleen zyn, ei, wilt voor eenwyl vertrekken.
'k haal hier myn Izabell, en help haar uit de ly.
Wat heeft Henrikus voor met deez' bedriegery, Om tot dien losbol my noch meerder aan te maanen, en myn aanstaande zoon wierd by de Siviljaanen ook al te veel geroemd, om zo slecht opgebracht, En ongeschikt te zyn, dat maakte hem verdacht.
Dat men my zo voor komt liegen?
Wat s dat, Henrikus gy ziet ik word misleid, en helpt my met bedriegen!
Ik u bedriegen?
Hebt gy niet daadelik.
Myn schoonzoon zelf gezien, HENRIXUS.
Ja, voor een oogenblik.
Met aandacht, en gekent?
hoe kan mon zich vergisien!
HEN Digitized by google BROederlyke MINNAAR.
Don Cesar?
Zoud gy niet kunnen missen?
Kent gy hem wel?
Zo wel, als ik u ken, myn heer.
Don Cesar D'avalos, HENRIKUS.
'k verwonder my heel zeer, waarom die vraag?
Ik zou dan myn zoon zo liegen Die zegt, hy is een guit, en zoekt my te bedriegen, hy kent don Cesar.
Zegt uw zoon?
dat kan niet zyn... ferdinand.
Dat een bedrieger door die valsche naam in schyn Tracht naa myn goed en zich hier laat Don Cesar heeten.
Dat s, dat hy hem niet kent.
Hy zegt dat wel te weeten, hy kent hem door en door.
Dat was een valsche list, 'k zou daar zo niet op staan, zo ik 't niet zeer wel wist, hy is don Cesar zelt, gy moógt my wel vertrouwen.
Tot zekerheid moet gy hem dan noch eens beschouwen.
DON CESAR OF DERDE TOONEEL.
FIRDINAND, HENRIKUS, BEATRIS.
Myn heer daar is een brief.
Haal my don Cesar hier.
Barnatris binnen gaande.
Hy kome.
Dat s een brief van Cadix denk ik schier, t Is Gomes, k'ken zyn hand, ik bid, wilt my vergeeven, ik moet eens zien, wat nieuws of hy my heeft geschreeven.
Ik heb my niet verhaast, u de droevige tyding te schryven, die Sganarelle u gebracht heeft.
Ik twyffel niet of gy zyt 'er zeer verbaast over geweest.
De dood van Don Lopes heeft my zodanig geraakt, dat ik my noch nauwlyks kan herstellen.
Men heeft niets gespaart om hem te behouden.
De geneesmiddelen zyn krachteloos geweest, en alle de wetenschappen der Doctooren heeft niet kunnen beletten, dat hy in vyf dagen door een gedurige koorts is weggerukt.
Sganarelle zal u zeggen, wat zorg ik genomen heb, om hem de laatste eerbowyzingen te geeven.
Die tyding is zo vreemd, dat ik er voor beswyk. hoe!
Is uw zoon dan dood, en levend te gelyk?
De uitdrukkingen zyn klaar, hoe kan dat moglyk weezen.
Ei wacht, ik moet die brief eens heel ten einde leezen.
Hy heeft op zyn aankomste by my doen brengen twaalf kassen, wel geconditioneert, waar over gy kunt disponeeren.
Ik zal u.
Beveelen nauwkeurig voltrekken, en deel in uwe smarten, zo veel als het doen kan. Uw onderdanigste Dienaar GOMES.
HEN. digitized by google BROederlyke MINNAAR.
Don Lopes, kassen, daar u Gomes van vermeld, die maaken u naa myn gedachten wat ontstelt, 't is zyn nalaatenschap, de zaak schynt klaar en zeker.
Zy geeft my peinzens stof.
Maar zeg, die tegenspreeker, die meent, dat gy door dees gewaande naam of list, als of ik daar mee van wist, Werd vals bedrogen, zou die niet zelf wel een bedrieger kunnen weezen?
U zich indringt, 'k zou 't schier vreezen.
Die als een zoon by FERDINAND.
Die brief van Gomes brengt my waarlyk in verdriet, ik vind verborgenheid in al wat hier geschiet, en de aankomst van myn zoon, wiens dood men my komt schryven, wel k zeg, de fynste op aard moet daar verstomt van blyven.
Maar om dit kluwen eens t'ontwinden, spreek, zie daar, daar komt myn schoonzoon, wel, bedriegt men my, is 't waar?
FERDINAND, PASCAL, HENRIKVS.
FERDINAND tegen Pascal.
Hier is Henrikus zelf, hy zal u vriendschap toonen.
Noch al Henrikus?
Kom, gy moet malkaar verschoonen, ik bidje omhels malkaar.
Ei kyk, dat zeide ik al, o onverduldige schoonvader, je bent mal, waar toe was t nodig om zo schielyk vreê te maaken.
Nu 'k vriendschap zoek, zal hy 't uit grootsheid noch wat staaken, hy zal daar niets toe doen, en wind vast by dit spel.
FERDINAND tegen Henrikus.
Let op zyn wezen, ei, ik bid, beschouw hem wel.
Zo hem 't accoord mishaagt, kom, kom!
'k zal 't laaten blyven.
Geschiet dat zo maar, om den tyd wat te verdryven?
Bezie hem eens ter deeg, pascal.
Zo hy 't in 't zin niet heeft, is 't maar vergeefs gefluit, hy 's drommels onbeleest, die fynman, 'k zie het wel, door dit stilswygend spreeken Staat hy op zyn respekt, schoonvader, 't is een teken Dat zweer ik op myn eer, hy spot met u en my.
FERDINAND tagen Henrikus.
Wat denkt gy?
Ik heb niets te zeggen, k zie, dat gy Eens lust tot lachchen hebt, fiat, ik ben te vreden.
Gelooft gy, dat ik lach?
Ja toch, met groote reden, het is een spel, dat u, na 't schynt, behaagen kan. pascal.
Dat lykt 'er na, wees vrolyk als een man.
Henrikus, hoe zo koel?
Dat zag ik nooit voor dezen, gy ziet myn schoonzoon.
Hoe zal deeze uw schoonzoon wezen?
Zyn schoonzoon!
Ja, wel ja, zyn schoonzoon, en wel één Van de alderschoonste.
Wel, wat is 't?
HENRIXVS.
Ik ben te vreën, ik zeg niets, doet uw zin, gy kunt uw dochter geeven, aan wien gy wilt, en als een vader met haar leeven, maar zo gy meent... pas op.
75 pascal.
schoonvader, ik ben moê Te hooren, dat ik aan dien prater niet voldoe.
K ben op bevel hier van myn vader aangekomen, en zo je er uitscheid, kom, heel gaaren zonder schroomen.
Myn schoonzoon, word niet quaad.
Wie quam ooit zo te pas?
Zo 't om uw zoon, myn vriend Don Lopes niet en was, Die weet te leeven, en my smeekt, 'k zal haar verschoonen, wanneer zyn zuster, die zottin, my trots komt hoonen, door haar quaadspreekenheid, ik zou alreê tienmaal... maar 'k gaa hem zoeken, en 'k meen hem een net verhaal Hier van te doen, en zo 'k hem niet te veel ontstelle, Ik laat je muffen met je dochter Izabelle.
Die openhartigheid is al een aardig ding.
Wie is die schoonzoon, en door wat verandering Houd gy uw woord niet met Don Cesar?
Ik niet houden!
Is dat don Cesar niet, dien wy daar zo beschouden?
Ik bid u, laat ons eerst malkander wel verstaan, is dat don Cesar, die daar zo is weg gegaan?
HENrIKUs, zo hy dat was, zoud slecht zyn, zo k gingzeggen, Dat hy zachtzinnig was, hy zoud t zelf wederleggen.
HENRIKUs.
Don Cesar, zulke een losse en plompe vent!
Gy hebt zo daadelyk hem zelf daar voor erkent.
Wanneer ik u flus sprak, k bekent, k ben niet bedrogen, zag ik don Cesar zelf verschynen voor myn oogen, maar... ferdinand.
Gy ziet hem nu weer, dat 's kluchtig inderdaad, hy was de zelve.
die zotskap, die daar gaat, is dat de zelve, dien ik daadlyk heb vernomen?
Daar s niemand deze dag, als hy in huis gekomen.
En hy was 't, dien ik zag?
't is zonder tegenspraak, gy hebt hier iets mee voor, dat 's een verwarde zaak!
't Komt my noch vreemder voor, zo gy noch zei van dezen Dat hy u nu niet schynt, dien gy hem dacht te weezen, Dat hy van verre scheen Don Cesar heel gelyk, en dat het onderscheid nu groot is, dat had blyk.
Maar dat te ontkennen, dat wy daadlyk van hem spraaken.
Ja, ik ontken t, vaar wel, gy zoekt u te vermaaken.
Henrikus, hoe!
verlaat gy my, is dat myn loon?
Wat kan ik doen, wyl ik myn yver vruchtloos toon.
FERDINAND, IZABELLE, CESAR, BEATRIS, HENrIKUs, CARLYn.
Ik bid u, hoor my aan, 't staat nu aan my te spreeken, de twist zal groot zyn, zo ik 't zelf niet af wil breeken.
Zoon, nader, ik roep uw getuigenis hier by.
Waar twist men nu noch om?
hy is don Cesar, hy!
wel dat's myn zoon, van Goa weergekomen.
Don Lopes, ja.
Ik heb noch niets vernomen Daar van, als van uw zelf, die zaak is me onbewust, maar wat dien heer aangaat, ik zeg u, wees gerust, Dat don Alonzo is en biyst zyn eigen vader.
Weet gy dat vast?
HENRICKUS.
ja, ik kon geen mensch ooit nader, hy is don Cesar heer.
O groot geluk!
Indien dat hy myn broeder niet is, ik hoop, ik zal het zien.
Zwyg maar.
't is, tyd om dit stilswygen af te breeken, ik ben don Cesar, heer, en zal u nader spreeken.
Gy, gy!
Dat is onmooglyk waar, myn oog bedriegt my niet, ik zie myn zoon, dat s klaar, gy overtuigt uw zelf, en ik geloof myn oogen.
Door deze trekken, hem gelyk, zyt gy bedrogen.
kan het zyn?
Gy zyt myn zoon dan niet?
Neen, HENRIKUS.
Gomes schryft zyn dood.
FII. ferdinand.
Maar Sganarelle liet gy immers, om dat hy u had bestolen, vangen.
'k Heb onder dezen naam geschult om myn belangen, En wat de dievery betreft... CARLIN.
Dat s myn zaak, heer.
Zyt gy den dief dan?
Neen, t gemoet is my te teer, maar k wil maar zeggen, dat ik dat zo had besteken, beatris quam my eerst van Sganarel te spreeken dat hy myn heer bestolen had.
'k zeide om de grap, BEATRIS.
Die amne bloed raast onderwyl als dol voor 't gat.
'k zal hem wel helpen.
'k heb dan myn zoon verlooren, en 'k mis hem op dien tyd, als ik hem meen te hooren.
Vergeet uw zoon om my, dat bid ik u myn heer.
Die troost is voor myn smart de beste tegenweer.
Henrikus, k bid, laat ons op nieuw in vriendschap leeven.
Ik zal don Ferdinand hier in als borg u geeven.
die als bruigom hier by my Maar die bedrieger Om deez' myn dochter quam, die Cesar, wie is hy?
Om dit te weeten, moët men hem hier zelf verwachten, men zegt, dat hy my zoekt.
Hoe meer ik myn gedachten laat op myn zoon gaan, en hoe meer ik u bekyk, hoe gy hem meer in spraak en weezen schynt gelyk.
79 CESAR.
Zo gy noch twyffelt, k zal u daadlyk doen beschouwen... ferdinand.
O neen, 't is al te klaar, ik kan u niet mistrouwen, en 'k dank den hemel, dat, wyl ik myn zoon verlies, ik juist toevallig weer als schoonzoon een verkies, die myn don Lopes zo gelykt in allen deelen.
HENRIXUS.
Uws dochters huwelyk zal dat verlies haast heelen.
Wel nu, mevrouw geeft dit u blydschap of verdriet?
Dat g'in uw broeder nu uw' eigen minnaar ziet beklaagt ge u ook, dat gy myn zuster niet kunt weezen?
ook, om dat ik u voor deezen Veroordeelt gy my Geplaagd heb, dat gy noch Don Cesar trouwen zoud?
Zo gy oprecht bemint, hebt gy met vreugd beschouwd Dat hy om uw' wensch wil my 't meeste moest mishaagen.
FEBDINAND.
Stil, de bedrieger komt, men moet... CESAR.
'k zal zorge draagen.
LAATSTE tooneel.
FERDINAND, CESAR, PASCAL, HENRIKUS, IZABELLE, BEATRIS, CARLYN.
Schoonbroeder, ha!
Dat s goed, zyt wel gevonden, maat, een woord zo goed, als tien, ik walg van al die praat, Die straks jou maagschap uit haar kaaken beeft gestooten, De één staat op zyn respect, en de ander speelt den grooten, En dat noch erger is, deeze ongeschikten heer, van frissen datum, naa my toeschynt, zal wel meer... CESAR.
Al die verschillen zal ik aanstonds wel beslissen.
Door lange afwezenheid, die alles vit kan wissen, heeft u Henrikus voor Don Cesar niet gekend.
'k Heb de eer wat hoog geplaatst, hy spreek maar op, die vent Zou of 'k Don Cesar was, in twyffel durven trekken?
ik zie hem nu.
Hoor, dat is voor de gekken, aan my te twyffelen!
K ben Don Cesar van myn hoofd Tot aan myn voeten toe.
Don Cesar werd geloofd.
Ziet den vermaardsten van t geslacht der Avalossen.
CARLYn stil.
heer d'avoos!
wat maak jy groote glossen!
'k vrees voor jou heerlykheid.
Noem hem uw vrienden maar, die ge in Sivilje hebt, hy kent hen allegaar.
Dat zou onnodig zyn, en t zou my ook niet lusten, kent hy hen, dat is goed, laat hy ze laaten rusten.
Maar, hoor!
't komt hier alleen maar op drie woorden aan, wil zy me trouwen?
Ja toch, t zal daadlyk gaan myn dochter, k heb u aan Don Cesar toch gegeeven, geef hem uw hand, k sla t toe.
Maar, zonder tegenstreeven, Of anders spit of.
Neen, ik doe dat met vermaak, Dewyl ik voordeel zie voor my in deze zaak.
Gy krygt smaak in t end, zo k al me aantreklykheden En krachten, die k besit, eens aan u kom besteeden, Zult gy wel haast.... Cesar ontfangt de hand van Izabel.
Copy by google BROederlyke minnaar.
81 CESAR.
Die hand geeft zy my tot bewaaring slegs tot dien tyd toe, dat wy Een klein geheim, dat ge ons tot noch toe wilt verzwygen van naauwe vriendschaps band uit uw mond zullen krygen.
Men verzekert ons, gy zyt genoegraam een met don Pascal Giron?
Wel, jy weet wel van neen?
Hy s een volkomen guit, vermomd met valsche streeken.
Ha don Pascal Giron!
Waar 's de Valies versteken?
Ja, apropo, valies!
'k vergat 't afbeeldzel, 't geen Een kunstig schilder heeft gemaakt voor my alleen, ik zal 't eens haalen gaan, dat moest ik niet verliezen, Waar ben je, Gusman, hei!
Pascal vlucht.
Myn heer, hy pakt zyn biezen.
Beatris, volg hem na, dat s een doorsleepen gast!
K heb goeje beenen, k zal.... ferdinand.
Loop, houd den dieftoch vast?
Snyd hem de pas af, op dat hy 't niet mooge ontkomen.
Hy was al in de deur en had de vlucht genomen Indien Carlyn hem niet by de arm gegreepen had.
Myn arme cavalier.
kiesje 't haasjepad?
't was om myn hoofd niet meer met jou getalm te breeken, spreek?
FERDINAND, myn goud.
Neen, ter deeg te spreke DON CESAR OF DE BROederlyke, pascal.
Wel nu, kom an, je weet dat yder leeven moet, 'k Begeer het uwe niet, ik ben van te edel bloed, 't is nu geen schande, zelf by de aldergrootsse heeren, datze in der minne met malkander accordeeren, een goed accoortje, paai, de helft geef ik je weer, Of 'k hou my anders by de negative, heer, bewys jy 't.
Hoe wat 's dat?
Ja, 'k heb genoeg verlooren, Dat ik de bruigom met myn trotze en uitverkooren Niet ben, en dat 's uw schult, 'k wil kost en schadeloos Gehouden zyn, of 'k schut de bruiloft voor altoos, de zaakt raakt my nu meê.
Vyf hondert pistoletten!
Hy spreekt recht uit, 'k zou my daar maar niet tegen zetten En nemen 't geen hy geeft, kom, kom 'k staa voor hem in, om deze zaak maar voort te smooren in 't begin.
Dat's eerst een eerlyk man!
dat wil ik ondertekenen.
Maar 'k laat je noch niet gaan, kom, kom, wy moesten rek'nen CARLIN.
Beatris met vyfhondert kroonen is Voor u, zo gy met haar treed in verbintenis.
Vyf hondert kroonen!
Ai, laat ik uw schoonheid vraagen, waar toe dat dienstig is?
Dat 's om my te behaagen.
Te Goa willenwe, zo dra we zyn getrouwt, met deze kroonen ook gaan handelen in goud.
E INDE.
Og jitized by!
De iaen wEER, of blyspel.
IN SGRAVENHAGE, gedruckt by GERRIT RAMMAZEY, boeckdrucker in de Houtstraet by t Pleyn, in t Schermstraetje.
Digitized by OPDRAGT AEN DEN HOOG EDEL GEBOOREN HEERE JACOb GOLEIROY.
BARON VAN DEN BOETSELAER, HEERE van NYVEEN, &c. wegens de Ridderschap van hollandt, gecommitteert ter Admiraliteyt tot Amsterdam.
Hoog.
Heemraet van Rhijnlandt, c. c. c. c. myn man behoeft nu geen verlof te vraegen, om u, hoog.
Edel Heer, dit blyspel op te draegen.
Ick cier het met u naem, nu het in 't ligt geraeckt, mits het is met uw raedt, en overleg gemaeckt.
Door diergelijcke stof kunt gy de sorg versagten, Die het bestier u geeft voor Neerlandts Watermagten, dat uyt seer kleyn begin nu heeft sulck groot gebiet, Dat men de Werrelt door haar Vlag eert, of ontsiet.
Drie van uw huys, voor u, syn tot dat Ampt gekomen Eer haar de Ridderschap tot Lit heeft aengenomen, De hoogste trap van eer die Hollands Adel heeft, Daer uw hoedanigheyt u hoop en regt toe geeft.
Maer uwe zedigheyt die wil het niet gehengen, dat ick de luyster magh van uw geslagt voort brengen, het is soo lang bekent voor menig eeuw geweest, dat men daer over al in de cronyck van leest.
Ick sal ten eersten dan tot myn voornemen keeren, en opdragt.
En uw bescherming maar, voor t nieuwe stuck, begeeren, waer in op het Tooneel een Weerhaen werdt gespeelt, Gelijck Horatius hem eertyts heeft verbeelt.
Dat slagh van volk is op de Schouwburg noyt verscheenen, soo myn geheugenis my niet verkeert doet meenen, dies om de nieuwigheydt men het verschoonen moet, Indien het yder eens verwagting niet voeldoet.
Maer d'uw insonderheyt, die syt bekwaem t'oordeelen, Van 't geen behaeglijck is, in Treur'en in Blyspeelen, Nadien ick weet, dat gy syt van soo goeden smaeck, Dat gy kunt Rigter syn, in diergelijck vermaeck.
Schoon het Hoog.
Heemraetschap, om de Rynlandsche Dyken, in staet te stellen, dat sy voor geen Water wyken Uw veeltyts besig houdt, of de Vergaederingh, Der Zeeraet, door t gewigt van een toetaeckeling, Om een gedugte Vloot met voorraet toe te rusten, Die s Landts Vyanden dreygt op vergelege kusten, Nogh hebt gy wel wat tydt, die ledig overschiet, En u toe laeten kan, dat gy dit Schouwspel siet, Hier op het Haeghs Tooneel, als gy daer werdt gesonden, Om van dat hoog bewint de meening te verkonden, Of op de Schouwburg van het magtig Amsterdam, Soo het geviel, dat het daer op te voorschyn kwam.
Gelijck men moet den boog by wylen eens ontspannen, soo moet men oock de sorg uyt de gedagten bannen, sy dringen andersints niet door met soo veel kragt, door de verposing werdt haer sterckte toegebraght.
Dus kwaemen Lelius en Scipio vermaecken, haer afgesloofde geest in Staets geheyme saecken, en aen Terentius verschaffen nieuwe stof, waer door hy heeft behaelt onsterfselijcken lof.
Die wist met Attisch sout te vryven de gebreeken, en soo gevoeggelijck een yder te doen spreecken, Dat men in 't taeffereel vindt de gelijckenis, van al wat door syn pen daer afgeschildert is.
Hier in bestaet de kunst, al lachchende te stighten, Van d'oogen des verstants de schellen af te ligten, En in een spiegelglas d'aenschouwers te doen sien, Wat men behoort te doen, en waer men voor moet vlien.
Dit is myn wit geweest.
Indien gy my doet mercken, Dat ick dit, naer uw sin, heb weten uyt te wercken, en dat gy hebt geschept vermaeck in dit bedryf, Kont gy verseeckert syn, dat ick uw dienaer blyf.
C. droste.
PI PERSOONAEDJES.
Hy zal, de weerhaen.
WAermond, syn Oom.
HANEBOL, syn knegt.
LEONOOR, susters.
ISABEL,vrouw SORGHART, haer beyde Moeder.
AGNIEt, haer Meyt.
CONSTANTIN, minnaer van Leonoor.
LECKER, syn knegt.
SCHALCKAERT, ontrouwe vryer van Isabel.
Het tooneel is tot Amsterdam.
Pag. 7 de wEERHAen.
HYLAS, hendrik.
HYLAS.
Hoe, hoe, hoe, hoe?
wat kan u herwaerts jaegen?
HANEBOL.
Myn Heer, ik kom alleen naer uw gesontheyt vraegen, ick vreesde, dat gy hier in 't sieck bedt waert geraeckt, mits gy daer langer bleeft, als gy hadt staet gemaeckt.
Gy hebt een Buyte-Plaets gekoft, niet lang geleden, Waer aen gy woudt uw sorg en uw vermaeck besteden, Gy hebt veel arbeyts Volck daar in uw dienst gehaelt, En nauwlijckx is daer voor de laetste paey betaelt, Of gy ryd naer de Stadt, en laet fiolen sorgen, Schoon niemandt weet, wat hy beginnen sal, op morgen.
Want, de Gront teyckening, die gy hadt goet gekeurt, Beviel u langer niet, en wierdt van u verscheurt.
In uwe afwesentheyt is 't oudt Huys afgebroocken Het nieuwe werck staet stil, tot men u heeft gesproocken, De grontslag is daer van niet 't eenemael geleyt, En yder lanterfant, verwagtende uw bescheyt.
Ick dagt, toen ick vertrock, soo ras weerom te komen, als ick Bouwmeesters raed sou hebben ingenomen, het geen myn oogmerck was, wanner ick binnen kwam.
Maer ick hadt pas de voet geset in Amsterdam, als de WEERHAEN.
Als ick een Schepsel sag, soo wel gemaeckt van leden, soo schoon van aengesigt, soo vol bevalligheden, dat ick, die dagt vaer wel te seggen aende Stadt, tot t'mmeren gesint, myn buyteplaets vergat.
Dat aengenaeme beelt bleef in myn herssens maelen, Ick sogt haer Woning op, bleef daer ontrent steets draelen, tot dat ick eyndelijck vondt de gelegentheydt, Om opening te doen van myn genegentheydt.
Uw lighaem is gesont, dat speur ick aen uw wesen, en, ken ick u te regt, uw geest sal haest genesen.
Uw sinnen speelen niet lang op de selfde saeck, Schoon dat gy driftigh syt, in t kiesen van vermaeck.
't quicksilver van uw aert is moeyelijck te stremmen, die minne koorts sal u meer kittelen als klemmen.
Dies ick voor u niet ben bekommert, voor gevaer, want ick en acht u niet een liefdens martelaer.
Is t my geoorloft, Heer, dat ick sou mogen weeten, hoe t voorwerp van uw min werd regtevoort geheeten, hoe schoon sy wesen mag, sy heeft nog meer beleyt, kan sy veranderen uw onstantvastigheydt.
Guyt, gy krenckt het ontsag, en uw vrypostig spreecken, soude, op een ander tyt, u komen op te breecken, maer nu vergeef ick 't u, schoon gy vergeet myn les.
Ick heb uw hulp van doen, de Meyt van myn Meestres, Hebt gy voorheen gevryt, gy moet haer ondervraegen, Door wat voor middelen ick kan myn lief behaegen.
Toon nu, dat gy de kunst van koppelen verstaet, en ick verhef u strax tot myn geheymen raedt.
Hoe veel sal my dat ampt wel jaerlijx konnen geven?
Sal ick daer ruytterlijck en braef op konnen leven?
Want d'eersugt kwelt my niet, ick hou veel vanden dranck, en die myn beurs voorsiet, die weet ick grooten danck.
BLT.
Indien gy my wel dient, sal ick niet kaerig wesen.
Wat hantgift sou daer op myn ongeloof genesen.
En soo men winnen wil de Juffers kamer maegt, moet men haer in t begin yets schencken dat behaegt.
Soo raeckt men in haer gunst, en eyndelijck aen 't mallen, dan laet sy sig 't geheym van haer Meestres ontvallen.
HYLAS, geeft hem een vereering.
Neem dit op reeckening, mits dat gy 't wel besteet, En maeck, dat gy 't geheym vande vryagie weet, Die tussen Leonoor en Constantin mag wesen Die mede vryer is 't, die my het meest doet vresen.
Het is met reden, Heer, naer 't melden van Agniet, Indien hy het regt meent, haet hem de juffer niet.
Maer gy, seg, naer wat eynd' sal men uw liefde stueren.
Kwelt u de grooten Trouw, of syn het Minne kueren, soeckt gy het Huwelijck, of ander tyd verdryf, Een ligtgeloovig dier, of eygentlijck een Wyf?
Voor desen waert gy selfs afkeerig van het trouwen.
Indien ick andersints uw stelling heb onthouwen, was het een groote geck, die tot dat juck verstondt, En nam een hart gebit vrywillig in de mondt.
Die syne neygingen ging aen een ander binden, En in een Ledekant dagt syn vermaeck te vinden.
Nadien de menschen syn soo selden eens gesint, die leeft in het gewoel, daer d'ander rust bemint.
Daer dese, milt van aert, niets voor een vrient wil sparen, die gierig, soeckt alleen om schatten te vergaeren, waer uyt, gelijck gy segt, ontstaen kan huys krackeel, wie denckt, dat hy syn aert sal vinden in syn deel?
En dat den Hemel hem een wederhelft sal geven, die sal gehoorsaem syn, en naer syn wil sal leven?
En dat in menschen schyn een engelin op aerdt, werdt, onder duysenden, voor hem alleen bewaert.
Dat kwam my toen soo voor, maer sints heb ick bevonden, Dat, als men buyten woont, men vindt eensame stonden Dat ons de tydt verveelt, maer als men is getrouwt, En heeft een gauwe Vrouw, geniet men onderhout, men heeft haer hulp van doen, sy deelt met ons veel sorgen, Die men in 't Huys bestier vindt dagelijcx verborgen.
Als men is uyt geweest, vindt men den dis bereydt, dat dickmael werdt vesuymt, als t aenkomt op een Meyt, Die min sal op haer Heer, als op haer Vryer passen, En tot haar ontschult segt, dat hy haer kwam verrassen, dat sy syn wederkomst soo ras niet had verwagt, Mits dat sy hem eer siet, als sy het hadt gedagt, en ondertussen moet den Huys heer honger lyden.
Om van dat ongeval my voortaen te bevryden, zoek ick een egte Vrouw, al is sy niet volmaeckt, en kies het minste kwaet, al heb ick het gelaeckt.
Daer slae geluck toe, Heer, blyft maer by die gedagten, Soo mag ick van uw handt een Bruygomstuck verwagten.
En soo 't myn Vryster oock aen d'andre kant geniet, soo syn wy rijck genoeg, en ick trouw myn Agniet, daer konnen wy bekwaem ons mee ter neder setten, soo dat ick door myn vlyt op uw belang sal letten.
Daer komt uw Oom, myn Heer, hy soecktu, naer ick merck.
Wanneer hy buyte was, berispte hy het werck.
WAERMONDT, HYLAS, HANEBOL, WAERMONDT.
De Wooning die gy hebt, niet lang geleen, bekomen, de lust om die te sien, heb ick eens opgenomen.
Al ed by Googl BLTSPEL.
Al wat daer eertyts was, is overhoop geraeckt.
De tuynen syn tot Bosch, de wey tot tuyn gemaeckt.
Maer ick heb daer gesien, t geen ick moet tegen spreecken, dat men daer besig was, om t huvs oock af te breecken, t was nog een hegt Gebouw, en had lang konnen staen, eer men t van Ouderdom sou hebben sien vergaen.
Oom, het was ouwerwets, t'hans heeft men uytgevonden, De Wetenschap die toen de Bouwluy niet verstonden.
Men was te vreden met vier Mueren en een Dack, nu wil men yets voor 't oog soo wel als voor 't gemack.
Een Hoffelijck gevolg van Kaemers, daer voor desen.
Men wou dat elck Vertreck, een vry Vertreck sou wesen.
Waermond.
Is men nu wyser Neef, als men in die tydt was?
Waer komt aen ons gelijck een Voorsael toe te pas?
Wie maeckt aen ons het Hof, om ons daer op te wagten, daerom sal men u niet voor een groot Meester achten.
Indien gy datelijck uw Kaemer niet ontsluyt, als ymandt u besoeckt, soo lagt men u wat uyt.