floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hoe wel van d’andere kand, door soo veel ongeval, Mijn Dolheyt licht van self sijn Rol wel speelen sal.
wat sie ick voor mijn oogen?
Wat Goddelijcker Light, wat Blixem uyt den hoogen, Treft my door dees Sottin met sulck een gloeiend Vuur?
ô Nooyt-gesiene Schoont!
ô Wonder der Natuur!
Hoe komt ghy in dees staedt my so volmaeckt te vooren?
ben ick noch mijn selfs, of heb ick my verlooren?
Gewis ick voel mijn breyn ontroert door dees Sottin, En mijn verstant verhuyst op ’t koomen van de Min.
wat heeft dien Sot?
dat hy dus opgetoogen, En dus aendaghtigh staet, en siet my onder d’oogen?
Voorwaer een gansche eeuw van jaeren agter een, Was noch te korten tijt, om so veel wonderhêen Regt te besigtigen: Vermits de Heemelingen, Op ’t sien van so een Beeld, selfs vol verwonderingen, En opgetoogen, ja betoovert souden staen.
Wel aen, ick voegh m’er by, en spreeck haer een mael aen.
ick stae bedroeft, wijl dat ick gae beginnen Te spreecken met een steen, ontblood van Ziel, en sinnen.
Waer sta ick op en denck?
en waerom vlugt ick niet?
Het schynt dat syn gesigt het vlugten my verbiedt; Wat welgemaeckter Man!
wat aengenamer weesen!
ick min hem eer, dan dat ick hem souw vreesen.
ô Hemelsch Schepsel!
dat myn Ziel vol vuur ontsteeckt, Myn tongh die blyft verstomt, terwyl myn liefde spreeckt.
Wat heerelycker stal van lichaem!
door wat reeden, ô Hemel!
is ’t verstand geen Meester van dees leeden?
De gantsche Weereld, souw schier sterven van verdriet, Als hy so schoonen Beeld berooft van sinnen siet.
Rampsalige!
ghy zijt als die vergulde Vaeten, Die in der daet gemaeckt, om Amber in te laeten, Regt teegen alle reen, vervult sijn met fenyn, Hoewel dat ick gevoel, dat ghy, helaes!
in myn, Schoon ghy uw sinnen mist, myn Ziel berooft van sinnen; Vermits dat ghy my dwingt, uw Sotheyt selfs te minnen.
uyt wat Koocker, segh ô Spooreloose Liefd!
Hebt ghy die pyl gesogt, waer mee ghy my doorgrieft?
En in wat Sotter Nat hebt ghy sijn punt gaen doopen?
Waer van ick het vergift voel door myn aders loopen.
dat ik hem toch mogt spreecken van myn Min.
by aldien ick wist, ô Heemelsche Sottin!
Dat u een Sot, wiens lot hem alleen Sot doet weesen, U aengenaem souw sijn, wanneer hy was geneesen, So wierd ick daedlyck wys, in spyt selfs van myn noot, Nadien dat ick by u geen vrees heb voor de Doot.
ben ick niet die geen, die door myn knegt bedroogen, En arm geplundert ben?
na dat ick uyt de oogen Van myne Ouders so stoutmoedigh was gevlught?
En sta ick nu bedeest, verwonnen, en bedught, Door ’t aensien van een Sot, berooft van Ziel, en Reeden?
Niet waerdigh van op hem myn oogen te besteeden?
wat twijffel ick?
ben ick mee Sot, in ’t end?
hy spreeckt haer aen.
daer verdwynt myn Son, wyl sy haer oogen wend.
ô Nagt-verwerckster!
ey, doet toch die mist verdwijnen, En laet toch uw gesigt op nieuws myn Ziel beschijnen.
Dus spraecksaem, en beleeft!
Myn schoone!
noch myn Geest, Noch myn verstand is nooyt voor deesen Sot geweest.
Maer, wyl uyt u te sien myn Sotheyt is verreesen, So sweer ick eewiglyck met u mêe Sot te weesen.
Sa, Pagies!
haest u wat, brengh al het volck by een.
daer holt haer geest weer buyten alle rêen.
Ick wil my mêe, als sy,* in volle Sotheyt stellen.
Brengh my so daedlyck hier, een van myn beste Tellen, Die my vereert sijn van myn Ridder Mandricart.
’t Schynt, als of door Romans haer breyn dus is verwart, Die seecker huydens daegs veel nieuwe Sotheyt teelen: Wel aen, ’t lust my met haer die selfde Rol te speelen.
Sa, brengh my hier myn paerd, myn Sabel, schild, en speer, Want daer mee treck ick dien Doorlugten Reus te keer, Die lestmael Sacripant tweemael de Sael deê ruymen; Sa, brengh my myn Helmet, beschauwt met groene pluymen Vermits mijn ouwe Min voortaen als roock verdwijnt, Terwyl een nieuwe Hoop weerom mijn Ziel beschijnt.
Ghy Ridder wie ghy zyt, wild my den beugel houwen; Ferd.
Dat ick uw Dienaer ben, dat moogt ghy vast vertrouwen; Want ghy!
ghy zyt de Ziel, waer door myn lichaem leeft.
Hoe Fiel!
byt ghy my in de voeten?
geeft Ghy dus de naem van Fiel, Princes!
aen uw gevangen?
Die uyt ootmoedigheyt blyft aen uw Voeten hangen.
Weet ghy wel, Ridder!
dat ick Doralize ben?
Uw groote Schoonheyt maeckt dat ick u daer voor ken.
Maer leyd dat ick met een uw Mandricart magh weesen.
Wel aen, ick stae ’t u toe; schoon Mandricart voor deesen In wysheyt plagh te sijn een Phenix van syn tyt, Daer ghy de grootsten Sot van heel Europa zyt.
’k Beken, ick ben een Sot; maer saegt ghy my van binnen, ’k Weet dat ick Mandricart in wysheyt souw verwinnen.
Gaet vraegt myn Schil-knaep of Rogier hier is geweest.
Hy seyd, dat met syn Schip door seecker swaer tempeest Hier op de kust gejaegt, hy flus quam aen gevloogen, Maer dat hy nu by ’t Vuur sijn Schoenen sit te droogen.
Hoe is uw Naem?
Mijn Naem?
’k loof dat sy Karel is.
So zijt ghy dan geen Neef van Joncker Amadis?
Sijn Neef?
wel deegelijck: ’t is noch geen maent geleeden, Dat wy te saem ter jaght op Kabbeljauwen reeden.
En kend ghy Roeland wel?
Seer wel, so ’k aêrs niet weet; Is het die Man niet die so graegh Pompoenen eet?
’t Is een seer eerlijck Man.
heet ick u dat liegen?
Neen, neen, dees is niet Sot, of ’k moet my wel bedriegen, safjes.
En selver Sotter sijn dan ick hem heb geaght.
Want, laes!
waer heeft de Min in Sotheyt so veel maght?
’t Schijnt schier, als of sy iet van mijn verstand moet peynsen.
safjes.
Daerom volhard ick best, in my noch Sot te veynsen.
Wel aen, ick wil ter jaght; men Saedelt my mijn Paerdt: Waer sijn de Bracken?
dat men stracks de honden paert: Brengh hier de Valcken, met de Winden, en de Fretten.
Waer sijn de Vuur-Roers, met de Hoorens, en de Netten?
Waer sijn de Jaegers?
sa, wy moeten op den tril.
Maer brengh geen Valcken, mits ick selver vliegen wil, Ja, so hoogh, dat ick selfs de Starren, en Planeeten Sal kunnen vangen, om voor Wild-braed op te vreeten.
Sa, geef my Gaeren aen, op dat ick Netten braey, Want ginder in ’t verschiet, daer komt een Papegaey.
Ferdinant.
Ick heb u, Juffrouw!
hier een nieuwe Rock doen maecken, Die ick u passen wil; wild dan dit praetje staecken, En gaet met my in huys: En ghy, Heer Karel!
sult, So ’t u belieft, aen my toereeckenen de schuldt, Dat ’k u beletten gae, u niet met haer te moeyen: Want Sotten hoeven hier geen Sotten voort te broeyen.
Hoe komt de wijsheyt jouw toch uyt die Bocke-baerdt?
wat is jouw mond met sulck een Neus bewaert!
Gelijck ghy seer wel segt, die wijsheyt hoor ick gaeren: Maer of dat gintse Hock u mêe wel sal bewaeren, Om u die praetjens met malckander te verbien, Dat sult ghy ligtelijck in ’t korte mee eens sien.
Ick lach met u; Want ick ben vry in alle saecken; Want ick heb vryheyt, van mijn Huyck een Broek te maecken, Ja selver, van mijn Hart een Knap-sack, als ick wil.
Kom, kom, al praets genoegh; gae met my, en swijgh stil.
Vaer wel dan waerde Sot!
ô Godlijcke Sottinne!
Ick segh u duysentmael Vaer wel.
Kom, kom na binnen, Beyde binnen.
Ferdinant alleen.
HOud stand, gaet lancksaem, mijn gedaght!
Wild ghy niet door de Wind verswinden, ’t Is noodigh, dat ghy zijt verdaght, So ghy het regte spoor wild vinden, Dat ghy ’t verstand tot leyds-man waght.
Ghy gaet wel, daer de wil u leyd; Door d’eerste driften aengedreeven; Maer laes!
de Reeden die beschreyt ’t Gevaer waer in gh’u hebt begeeven, Door ’t hollen van uw lossigheyt?
ô Neen, ô neen, keer liever weer: Want de beroovingh van uw sinnen Ontrooft uw Ziel sijn glans, en Eer; En voorts, door een Sottin te minnen, Stort al de vreugt van ’t minnen neer.
Wegh Min: wiens dwangh my teegen streeft; Wegh dwaes, en al te Sot verkiesen; Vermits het gansch geen reeden geeft, Sijn Breyn, en Reeden te verliesen, Om een die Breyn noch Reeden heeft.
’k Weet, Ferdinant!
dat gy myn Sotheyt eer sult vloecken, Dan my bedancken voor dat ick u kom besoecken: Want, Vrind!
om uwent wil en kom ick hier nu niet, Maer om myn selven, die door seecker vreemt verdriet, Helaes!
het leeven, met myn vryheyt heb verlooren.
Ach, Vriend Valerius!
wat doet ghy my hier hooren?
Heeft iemandt my verspiet?
weet iemandt waer ick ben?
En dat ick in dit Huys my niet verbergen ken?
Tot noch toe, waerde Vrind!
is uw verblyf verborgen; En voor ontdeckt te sijn en hebt ghy niet te sorgen, Vermits dat u dit kleet bewaert tot beeter lot.
Maer, ach myn Ferdinant!
ick self, ick self ben Sot; En wyl myn Sotheyt sigh niet langer kan verschuylen, Souw ’t ons wel noodigh sijn van kleederen te ruylen.
Segh my, Valerius!
wat voorval dat dit is, Dat dus uw Breyn verdraeyt uyt sijn gestaltenis?
wat doet uw Verf, wat doet uw geest verdwijnen?
Wat heeft, in ’t end, uw staedt verandert in de myne?
Heeft men hier gisteren in ’t vallen van de Naght, Geen seeckere Sottin in ’t Lasrus-huys gebraght?
Wiens schoonheyt, by de Son, by Heemel, en Planeeten, Ja by d’Onsterflijckheyt schier niet is af te meeten.
is sy d’uwe ligt, dees heerlycke Sottin?
De Myn’ is sy so niet, als ick my d’haere vin.
Kom, gaet met my in huys, om u wat neer te stellen, Waer ghy my, so ’t u lust, uw voorval sult vertellen.
ghy sugt.
Ick sugt, myn Vrind!
met reen; Nadien ick met myn Hart, myn Breyn verlies, met een.
IS dan ’t Geval noch niet vermoeyt?
Van in myn onluck, so verbolgen, My met een quellingh te vervolgen, Die alle daegh noch wast, en groeyt?
in die plaets van hier t’ ontvluchten Het dreygend onluck van myn Doot; So streckt dit Huys my, in myn noot, Een doot van duysent ongenugten.
Want pas, als of door vlaegh, op vlaegh, Myn Ziel nooyt smarts genoegh kon vinden, So word de waerdste van myn Vrinden Op nieuws my tot een dubble plaegh.
Valerius, wien myn gedagten Bekend sijn, als sijn eygen hart, Komt en vermeerdert noch myn smart, In plaets van hulp van hem te wagten.
Vermits hy mêe door myn Sottin, Met my, in eenen staedt gebragt is; En sweert dat hem de Ziel verkragt is, Door ’t Vuur van deese selfde Min.
Hy sweert te sterven duysent dooden, So sy niet blust sijn heete brandt; Want weynigh reeden, en verstand Heeft de verhitte Min van nooden.
Daerom soo tragt hy hier van daen Haer uyt dit Lasrus-huys te ligten; Quansuys als yemand van sijn Nigten, Waer van de sorgh op hem moet staen.
in hoe veel gevaeren En leeft, en sterft, en quynt!
die geen, Die ghy nu in uw slaverny doet treen, Wanneer uw Keetens hem beswaren!
Maer egter, spyt dees smart en pijn, ’t Zy men my wys of Sot wil schryven, Laet my by mijn Sottin slegs blyven, Wild ghy my niet puur Sot doen sijn.
of ick van myn selfs hier dan geen tijng sal hooren?
Hier, segh ick daer ick eerst myn selven heb verlooren; Maer neen!
ick dool misschien, mits myn geheugenis, Ligt mêe, met myn verstand, my reets ontvloogen is.
Want d’alte-wreede Min, door my het hart t’ ontrucken, Brack wis, met eenen treck oock al myn Breyn aen stucken: Ja so, dat spyt de Naem van Sot, en dwase Min, Ick in myn selfs de Daet noch tienmael Sotter vin.
Een Sot, helaes!
vervoert mijn wel bepaelde Sinnen, Die reets al Sotter sijn, dan hy, die sy beminnen; So dat ick van een Sot ben het Cameleon, Nadien dat ick sijn Verf dus schielijck ooverwon.
Na dat ick hooren ken, uyt deese haer gedagten, safjes.
So sal ’t my noodigh sijn my wat voor haer te wagten?
’t Sal best sijn, dat ick tragt, de Sotheyt van haer Min, Weer door myn Sotheyt, te verdryven uyt haer sin.
Dies ick my Sotter noch gae veynsen dan voor deesen.
Sal dan een Sot, helaes!
myn ooverwinnaer weesen?
En sal ick...... Ferd.
Hebt ghy hier niet in passant, misschien Gevoelt, geproeft, getast, geroocken, of gesien, Een seeckren Olifant die ick flus heb verlooren?
Gekleet in ’t groen Fluweel van ’t gat tot aen sijn Ooren, En net gefigureert met Laersen aen het been.
En hebt ghy my hier self niet eer gesien, alleen, Wanhoopigh in myn druck, en treurigh in myn lyden.
Die eens, ô Suster!
lijd, sal sigh oock eens verblyden.
ô Woorden!
die in dien ghy Prophetyen waerd, My d’alderluckigste soud maecken hier op aerd!
ô Pinsternakelen!
ô Geel, en Roo Karooten!
In dien ghy loopen kost op uw gesplitste Pooten, Hoe soud ghy draven op het roeren van de Trom!
hoe schielijck keert sijn Sotheyt wederom!
So ghy, ’t geen ick verloor my weeder kund bestellen, Sal ick tot berg-loon u vereeren twee-paer bellen.
Geluckigh soud ick sijn, indien ick u ’t verstand, Dat ghy verlooren hebt, weer stellen kon ter hand.
Doet het om ’t Booden-broodt, indien j’het hebt gevonden, Of ’k sweer Caronje!
dat ick voor je ouwe sonden, Al ben je noch so mooy, u smyten sal met slick.
Segh eens, uw Vryster, is die wel so mooy als ick?
Wel deeglijck; Want sy doet elck die haer siet, ontvonken, Vermits sy is van Sneeuw en Peeper saem gekloncken.
Sy is het die my bind, met een onbreeckbre band, Mits sy, door ’t selfde Vuur, dat my verteert, verbrandt.
Om haer, helaes!
alleen, hebt gh’ uw verstand verlooren.
Het branden van haer Oog dat maeckt de luy tot Mooren; En ’t lachen van haer Mond heeft sulcken soeten treck, Dat wel een Water-Snip souw vliegen in haer beck.
in plaets dat dit mijn Min dient om te keeren, So doet sijn Sotterny mijn liefde noch vermeeren; Ach!
met wat schoonder Geest souw hy niet sijn verciert?
Indien van deese quael sijn Breyn geneesen wierd.
My dunckt ghy by u selfs, staet te Philosopheeren; Dies, om mijn reedenen daer by te Copuleeren So weet, dat Amor De Ziel, de Ziel het lijf, regeert, na ’t Temprament; Waer uyt ick induceer, dat na de Tempramenten, De Min vaeck wonderlyck in ’t lyf moet redementen.
Houd op, hier van genoegh: Maer seg, waer is myn lindt, Van hoop, dat ick u gaf?
Dat is al aen de Windt: Want sijnde niet heel Sot in ’t Minnen, noch in ’t hoopen, So moest ick dadelyck dat Troef-blad laeten loopen, En discarteeren dat behendigh uyt de weegh, So dra ick beeter Kaert, en Spel in handen kreegh.
Wat kreeght ghy dan?
Ick kreegh een Kooningin van Harten: Die selfs de Kooningin van Vranckryck wel mogh tarten, In veel Provincien te winnen in een uur.
Hoewel hier teegen, door een vreemden Avontuur, Myn Vyand in het Spel, hoewel myn Vrind in ’t leeven, Door een verdoemde steeck, myn gansche Kaert, vergeeven En ydel maeckte, door het sien van ’t selfde bladt, Dat my de winst van ’t Spel schier al verseeckert had.
Dit dêe wel haest, door twist, ons’ Vrindschap, als verswinden; Tot Vyand maeckende de twee Getrouwste Vrinden; Vermits de Vrindschap, in de Min, en ’t speelen, stuyt; Want daer men speelt, of mindt, daer heeft de Vrindschap uyt.
So is myn Hoop dan wegh?
So doet de myn met eenen.
Wild ghy een ander?
Hoe, te geeven of te leenen?
Te geeven, so ghy wild.
Waer hebt ghy dan het lindt?
Hier op myn hooft.
Soo hoogh?
Hoe nu dan, zyt ghy blindt?
Wel, maeckt het dan eens los.
Ghy moet het self ontbinden; Ferd.
Sta dan so langh wat stil, ick sal de knoop wel vinden.
Hy ontbind haer hooft-strick.
Ontknoop se, s’ is voor u. ô Heemel!
so ick dorst, ’k Souw hem omhelsen, en hem drucken aen myn borst: Maer waerom derf ick niet?
geen mensch is hier op weegen; En sot, gelijck hy is, wat is daer aen geleegen?
Sy omhelst hem.
Hoe nu: wat doet ghy my?
al sachjes met gemack, Of hoe nae wild ghy my iets stelen uyt de sack?
hy laet niet toe hem in myn arm te knopen, O dwase, en sotte Min wat kund ghy my doen hopen?
Isabel in Sotte kleeren.
DIe knoop staet wonder wel, neen, neen, ga so vry voort, Want jy bent alle bey pas soo langh als ’t behoort, Voor my, ick wensch dat ghy een tal van blyde jaren, In dees omhelsingh, met malkander wel moocht varen.
Maer hoe verrader!
hoe, syt ghy myn Mandricart?
Die Doralice reeds gegeven had uw hart?
ick heb alreets berouw van die gedachten, Die my wel eer wat goets dêen uyt uw liefde wachten: En ghy!
in ’t heymelyck getrouwde Land-gravin, Van Denemarcken!
segh wat dolheyt schiet u in?
Dat soo ghy wys zyt, ghy hier Sot wordt by de Sotten?
Vertreck want yder een sal met uw Tabbaerd spotten, Daer ghy al slepende de vloer de neus mêe snuyt.
Al sachjes, Aegje!
sacht, roep soo niet overluyt.
Neen kaeckelaerster!
gaet, ’k wil uw ghesicht niet velen, Wyl ghy het wettigh kint sijn erf recht soeckt ’t ontstelen; Anna.
Het sal my best sijn, dat ick hier van daen vertreck, Eer dat een ander my niet mee en keurt voor geck.
Isabelle.
Wat koppelaerster souw myn saeck sich meer bemoeyen?
O jalousy!
gy die de liefde aen doet groeyen, Waerom ist dat men u een Soon noemt van de min?
Daer ick u eer de naem van Vader waerdigh vin, Na dien men dagelycks kan door uwe daden hooren, Dat hy door u alleen, soo dickwils wort gebooren.
Ghy hebt, O schoone!
my verlost ter goeder tijdt Van dees gehate vrouw: maer hoe wat treurigheydt Vertoont sigh in haer oogh!
hoe staet dus opgetogen Die schoonheyt die mijn Ziel vervoert heeft met haer oogen?
waerom spreeckt ghy niet?
Wat speelt ’t u in den sin?
Het rouwt my, dat ick met Mevrouw de Land-gravin Dus stout gesproocken heb, voor eerst, om dat ick vrese, Dat ghy my dencken sult van haer jalours te wese: Ten anderen, om dat ick heb uw vreught gesteurt, En dat ick door mijn komst u heb van een gescheurt.
Ach Aechje!
soo ick haer bemin, soo derf ick sweren, Dat my de blixem vry als bos-kruyd magh verteeren: En, soo ick niet en ben die selfde Mandricart Die Doralice alleen draeght binnen in sijn hart; Maer wijl sy, als ghy weet, is sotter dan wy alle, Soo hebben wy uyt jox met een wat staen te mallen; En soo ’t yets anders is, soo wensch ick, dat voortaen Uw haet my sterven doet, gebacken, of gebraen.
Ghy veynst op nieuws het hollen van uw sinnen, Neen, neen waert ghy gekoockt soo sou ick u beminnen, Vermits, soo ghy dan juyst niet wel gevield aen my, Ick u soo daetelijck souw hacken tot pastey; Soo drae ick in dit huys mijn voeten quam te stellen, Soo drae begon myn oogh mee na uw muts te hellen, En soo ghy my niet had doen twijff’len aen uw hart, Ghy waerdt spyt Rodomont, altijdt myn Mandricart.
ô Liefde.
Doet dees Vrouw ’t verstant toch weder komen, Wijl ghy, die geen die ’t had, het sijnen hebt ontnomen.
ô Min!
Soo ghy in magt meer dan Apollo sijt, Soo maeck aen dese man terstont sijn sotheydt quyt.
Dit schoone beeld doet daer een Ziel in leven, Op dat ick haer mijn smart eens magh te kennen geven.
Dit wonder werck dat past aen u alleen, Doet hem mijn vuur dan sien, en brand hem oock met een.
Dese Vrouw dient u tot gunst te wecken.
Ick derf mijn self aen hem noch niet geheel ondecken Voor dat ick sie, wat ick van hem geloven magh.
Eer derf ick myn* verstand niet brengen aen den dagh, Voor dat ick heb gesien, waer voor ick haer moet aghten.
’K sal in myn sotterny hem melden myn gedaghten, Om te beproeven of syn* min, noch reden kend, Ferd.
’K sal haer in staet van sot verhaelen mijn elend, Op dat sy, soo sy dus myn Liefde komt te weten, Soo sy niet sot en is, mijn oock niet sot magh heten.
Seght fijn man!
weet ghy wel wat dat de Liefde is?
De Liefde is een guyt die nu al langh, na ’k gis, Is opgehangen, en voor bockingh hanght te drogen: Of anders, ’t is een drift oorspronk’lijck uyt de oogen, Die na ’t besitten haeckt van ’t geen de ziel bemind.
ô Groote Min!
heb danck wijl ghy soo wel begint!
De min is twederley, nae ’k dickwils heb gelesen, Dies vind ick, dat de schoont oock twederley moet wesen, De een van ’t Lichaem, en de ander van de Geest, Waer van de laeste u onthouden is geweest, Niet om de glans alleen van d’ander te verdoven, Maer om mijn ziel met een, al sijn vermaeck ’t ontroven.
Hoe is het mogelijck dat hy dit oordeel geeft, En dat mijn sotheyd schat dat hy geen wijsheyd heeft?
Maer ghy, die my soo veel weet van de Min te vragen, Kend ghy sijn kraghten wel?
Ick weet sijn sotte vlagen.
En wat die Gauwdief op een eerlijck mensch vermagh; Want van die selfde uur, dat ick u eerstmael sagh, Heb ick sijn mogentheydt soodanigh ondervonden, Dat ick uyt sijn gewelt, vrees noyt te zijn ontbonden.
Mint ghy myn dan mijn Lief?
Hy merckt myn brandt: Gewis hy is niet sot.
Gewis sy heeft verstandt.
Verstaet ghy wat ick segh?
ô Koningh van West-faelen!
Ick min u in myn hart, als krabben, en garnaelen.
En ghy Doorlughtige Princesse van Mogol!
Ick min u in mijn maegh, als varsch gesoute schol.
Hy antwoord in mijn tael, wie sal dat sotheyt heten?
Indien dat sy sot is, soo ben ick selfs beseten.
’K souw wis van u veel meer bemind sijn, en geaght, Soo ghy myn afkomst wist, en mijn beroemt geslaght.
En weet van uw kant oock, dat spijt dees sotte kleeren, Die ’t noodlot my lest tot een kermis quam vereeren, Dat ick een Edelman, en soo ryck ben in schat, Dat ick per overdaet een hondt houw, met een kat.
Een Fiel, nae dat hy myn hadt uyt myn landt ghenomen, En na hy hier met my was ’t Amsterdam ghekomen, Heeft my verraden, en ontstolen oock met een Al wat ick by my had, doch liet my ’t hart alleen.
En wyl ick hier op straet, myn ramp sat te beweenen, En dat my by geval, dit volck daer hoorde steenen, Soo hebben sy voor sot, myn in dit slot gebracht, Ter audientie van de Souveraine macht.
En ick, door ongeluck heb seker Heer doorsteken, Waer door ick vluchtende ben in dit Huys geweken, Om myn vervolgers niet te vallen in de handt; Nu speel ick hier voor sot, wijl ’t missen van ’t verstant, Myn neck, en hals bewaert voor meester Hans sijn slagen, Mits ick veel liever die van Joris vaer wil draegen, Dan dat een Intendant van ’t recht der Graefelyckheydt, My, sonder compliment, ’t hooft voor de voeten leyt.
Spreeckt ghy met ernst?
Gewis: En ghy, spreeckt gy met reden?
Ist waer myn Son!
ey wild die dan besteden In wat medogentheyt te toonen om myn smart, Siet hoe den Min alleen bestiert myn ziel, en hart; Wyl ick, Selfs, spyt uw sotheyd, u gedwongen was te minnen, En denck, of door de Min myn geest niet selver dwaelt; Wyl ick u in dees staet heb myn geheym verhaelt.
Om dees oprechtigheydt met myne te vergelden, Soo weet oock dat ick ben, die ick terstondt vertelde, En niet de geene, daer ghy my hebt voor geacht; Myn naem is Isabel, en ’t Adelyck geslacht, Is Geldersch, en verwand aen ’t meeste deel der Grooten; En vorders ben ick die, die sich geluckigh vindt, Van in dees sotte staet, van u te sijn bemindt.
Gelyck ick u na dees getuygn’is hoop te geven, Hoe dat myn minnend hart meer t’ uwe is als ’t myn Ja, dat ick tot ter doot steets sal de uwe sijn.
ô Grooten Hemel!
wat geluck komt my ontmoeten?
’k werp van vreugt myn selven voor uw voeten, Wyl ick u eeuwighlyck voor myn Goddin erken.
Staet op, dit is een eer die ick niet waerdigh ben.
AL weer an by malkaer?
waer wil dit henen?
Ick sweer dat ick jouw luy sal breeken hals, en benen: Gaet voort segh ick in huys, siet soo, hoe smaeckt je, dat.
Jouw gryse Roffiaen!
jouw backhuys als een kat!
Jouw ouwe woud aep, met je kamelotte kaken!
Mooght gy niet langer sien dat goe luy vrede maken?
Geen woorden seg ick, maer gaet stracks geschickt in huys, Of anders sweer ick u, dat ghy niet eenen luys Noch op je kop, noch vleys meer sult in ’t leven houwen, Mits ick se met dees stock te morselen sal touwen: Houw Marte!
Klaesje hou!
waer ben je met je twien, Isab.
’t Was tot ons ongeluck dat hy ons quam te sien.
WAt is hier nieuws te doen?
isser een doot gesteken?
Op dat dit koppeltje malckaer niet weer sou spreken Soo leght my dees Sinjeur sijn voeten in de band, En geeft dees Juffrouw eens een koort om yder hand.
Die niet en heeft gedaen, wat schult heeft die te boeten?
Boeyt my die handen mêe soo wel als bey myn voeten, Maer laet myn Suster gaen, want die en heeft gheen schuldt.
’k Sweer ghy u eerste bêe wel haest verkrygen sult, Soo ghy de moeyte neemt van noch wat praets te maken, Sa jongens pack haer aen en let voor alle saecken, Dat ghy haer houd van een, dies past voor al op hem.
ô Ouwerwets Model van Heer Methusalem!
’K sweer soo het fatum my weer in mijn rijck doet keren, Dat ick u sal tot straf in pick doen fricasseren.
Klaes O Sotskap!
weet ghy dan ’t gebruyck van ’t huys noch niet?
Segh, wanneer is ’t dat ghy hier vrouws by mannen siet?
Kom stapter sleghs meê wegh.
Waer wild ghy henen stappen?
Of wild ghy in de kroegh een paertje laeten tappen?
Kom peetje!
marsch jy voort.
Voert ghy my meê dan heen?
Gaet voort met allebey, maer houdse wel van een.
alle vier binnen.
Joris-Vaer alleen.
’K Verwonder my geensins te sien, dat dees sottinne, Sigh van een sotte vent als dees kan doen beminnen: Daer sy soo grysen, en soo wysen ouwe man, Schier door haer oogen, in temtatie brengen kan; Ick weet niet, die sottin die helpt mijn breyn aen ’t dwalen, ’t Hooft draeyt my of’er sat een meulen in te malen; Wel Liefde!
Word ghy dan langer sot?
En speelt ghy by de Goon noch voor een eerlijck God?
Wie sal dan voortaen op d’ouderdom vertrouwen?
Want ghy, ô kleyne Fiel!
ontsiet noch jongh noch ouwen.
En ’t sy, hoe dat het sy in ’t grys, of blonde hayr, Uw drift speelt in de mensch altijdt voor koppelaer.