floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
En onderzoeken waar zy zig verschuilen, want 't Is nodig dat wy voort die monsters uit dit land Weerom vervoeren, naar de strasplaats van hun d'aden, Eer zy dit land op nieuw ontroeren door 't verráden Van d'een of d'and'ren, die door zyn eenvoudigheid, En al te ligt geloof word door bedrog misleid, Die bloedige Vorstin zal zeker hier weer pogen, Verzeld van Morgans list, de deugd en haar vermogen te schenden, dies is 't tyd dat wy ons wel beraan, want zo ze ons door hun list ontslippen, is 't gedaan Met ons gezag, 't voegd ons dan op onz'pligt te pas zen, Om hen, die onze magt ontvlóden, te verraszen, Kom gaan wy 't Zaligdal langs allen kant bespien, Wy moeten 't overal doorzoeken, en indien Wy hen ontdekken, op het allerfelst benépen, met sterke boeijens voort weer naar de hel toe slepen.
Zwyg, k zie daar iemant ons genáken.
Laat ons gaan, en van ter zy bespien wie dat dit is.
JOHANNA GRAY, ALECTO, MEGERA ter zyde.
Wat vint de ziel hier rust en vreugde, Ontlast van s wérelds bang gewoel, wyl niemant zig ooit, in dien poel van ramp, dan maar in schyn verheugde, hier blinkt men met een schoonder kroon, Dan op t verganklyk goud van eenen konings troon, Hier blinken wy met beter strálen Dan die van goud of diamant, Geen Staf nog Diadeem kan by den wellust halen Van dit gezegend Vrede land.
Hier is de regte rust te vinden, hier blinkt de vergenoegzaamheid, hier leefd elk een in Majesteit, geen ramp kan hier de blydschap binden.
Myn zuivre ziel kreeg hier het loon, Na ik onschuldig, om eene opgedronge kroon, Op t bloedig hofschavot moest snéven, Hoe wel de rust, die in dien nood Myn ziel bezat, my toen alreeds die troost kwam geeven, Hoe k zou herléven door myn dood.
'k heb 't treurtóneel vol moed betréden, en zag de dood in 't aangezigt, Daar 't overtuigd gemoed voor zwigt, Zo dra 't word door die angst bestréden, De dood kon my een blydschap zyn, by 't sterven van Eduard, wierd door Joan Dudley, Hertog van Northumberland, zo veel te weeg gebragt, dat by zyn beide zusters Maria en Elizabeth van de Kroon uitstoot, en Johanna tot erfgenaam van 't Ryk verklaarde, 't geen daar na in 't volle Parlement bevestigd is, dog als johanna de Kroon wierd aangeboden, beeft zy de zelve edelmoediglyk geweigerd, tot dat zy die eindelyk, op 't aandringen van haar Vader en Moeder, en het Parlement, moest aan nemen, waar na zy om dit aannémen, door die zelve, die haar gedwongen hadden, na dat Maria tot koningin verklaard was, ter dood verweezen wierd, 't geen wy elders wydlopiger zullen aantekenen.
Zed by Google VAN DEN ONDERAARDSSEN PARNAS.
Wel ik door eenen slag verlost wierd van de pyn En rampen van t elendig léven, myn Vonnis scheen me een heilgeluid Voorspellende de vreugd, die t myne ziel zou geeven, dies vloog ik bly ter wéreld uit.
Ik haakte naar het uur van t sterven, daar t knagend overtuigd gemoed, staag alle weer en poging doed Om een uur uitstel te verwerven, de dood zo schrikklyk in dien staat, vertoefde my te lang, zy was myn toeverlaat, Ik zag in haar myn vreugd herboren, met opene armen heb ik haar Omhelst, dewyl dit lot myn leven was beschóren, was t ook het eind van myn gevaar.
Dus kan de deugd zig zelf vertroosten, En stormorkanen van verdriet, Zy ziet de wéreld aan als niet, Zo kan de kleinsten en de grootsten, wanneer t geluk den nek hem toond, Is het gemoed maar vry, zig zien met heil gekroond, Terwyl de bozen t sterfuur vrézen, Gelyk een straf voor al hun kwaad, Daar t rein gemoed, wat lot het mag beschóren weezen, zig op zyn onschuld staag verlaat.
MEGERA, tegen Alecto, stil.
Kom gaan wy, om die wy thans zoeken op te sporen, 't geduld ontgleid my, om haar blydschap meender te horen, DERDE TONEEL.
JOHANGLRAY, MEESTRES ELLIN.
ELLIN.
MAANDELYKS BERIGt, johanna.
Wie stoord my hier?
Zyt gy 't myn hartsvrindin, myns onbevlegte deugd en zuivre rouwheid, in 't Elendig léven, my is op het schoonst' gebléken.
K zie uw Gemaal, Mevrouw, genaakt om u te spréken, jochem.
Zyn byzyn maakt de vreugd nog groter in myn hart.
JOHANGA GRAY, GIIFORDDUDLEY, MEETRES ELLIN.
Myn waarde Gilford, hoe 'herdenkt gy nog de smart, Die gy geléden hebt voor 't einde van uw dagen, dat ik uw aanschyn dus zie treurig en verslagen, Wat onrust kan uw ziel hier storen in haar rust?
GILFORD.
Eene onbekende zorg beneemt my al myn lust, myn zuivre ziel word niet gepynigd door t geweten, en egter word zy door een bangen schrik bezeten, ik beef, en zonder dat ik weet waarom.
Ik zugt, en ben voor een'gen ramp, my onbekent, bedugt.
Myn vreugde is uitgedoofd, 'k voel niet dan droefheid blaken, ons zal gewis, of de een of de andere ramp genáken.
word uw geest hier nog met zorg ontroerd?
Herstel uw moed.
Zulks is onmooglyk, k word vervoerd Door agterdogt en schrik, die my op t felst bestormen Ach!
iets zal zekerlyk ons vreugde in leed hervormen.
J0r.
DIGITALIZATION VAN DEN ONDERAARDSSEN PARNAS, johanna.
Zo dan de ramp ons nog moet volgen na de dood Daar wy onschuldig zyn, zo laat ons in dien nood, Standvastig op onz' deugd, het ongeluk verwagten, 't Gevaar trotszeren, en het zwaarije leed verägten, Het onbevlekt gemoed moet in alle ongeval zig zelf gelyk zyn, en onwrikbaar staan en pal Gelyk een rots, die door geen golven, nog orkánen Geschokt word van haar grond, om dus een weg te Lanen, Dat, hoe 't geval ook draaid, de ziel blyft los en vry, 't zy in geluk, of ramp, of vreugd, of sláverny, dat is de toets waar aan de deugd, door haare werken, De kragt der ziel, en ruit van het gemoed doet merken.
GIIFORD.
Grootmoed'ge Prinses, gy hebt getoond, hoe groot de moed was van uw ziel in het gevaar der dood, 't Geen elk veschrikt, scheen u beminnelyk te wézen, en kon de strenge dood nooit uw gemoed doen vrézen, zo is 't geen wonder, dat geen vrees u nu genaakt, Want die zig van dien schrik eens meester heeft gemaakt, Is wel getroost al 't leed der wéreld te verduuren, het rein gemoed kan hem vertroosten t'aller uuren Maar nooit was myn gemoed zig zelf zo meester, dies Verdroeg ik met meër leed, en ongeduld, 't verlies Van staat en leven, toen Maria, onregtvaardig Uw troon beklom, en ons, als 't lieve ligt onwaardig, Ter dood verdoemde, en 't schynt, die vrees, te vast gezet, Doet aan de werking van myn vry gemoed belet.
En doet een nieuwen schrik weezer in myn zinneu léven.
Geen ongeval kan ons na 't sterven tegenstréven.
GILFORI.
Nogtans myn bange vrees voorspeld my weinig goed.
MAANDELYXS BERIGt JOHANNA, die vrees is niets, dan maar een twyffling van 't gemoed.
De vrees kan ons nogtans zomtyds een voorboô strekken, Om tot zorgvuldigheid onz' zinnen op wekken.
De vrees is maar een plaag, die ons den lust beneemd De ziel ontroerd, en 't hart van alle vreugd vervreemd.
,, zie daar myn Vader met Prins Eduard genáken.
EDUARD, JOAN DUDLEY, JOHANGLRAY, GILFORD DUDLEY, MEESTRESELLIN.
Ik heb een vreemde maar aan u bekent te maken.
Indien het u behaagt, zo zeg ons wie het raakt.
Het raakt ons al te zaam'.
My is bekent gemaakt, dat hy Feckman hier tot eer durft van myn Zuster spréken, gy kent zyn aard, Mevrouw, want die s u t best gebléken, dies gaat het vast, zo hy Maria roemd, dat gy Zyt t voorwerp van zyn haat en blinde rázerny.
Om dat gy geen gehoor wouwd geeven aan zyn reden, Na hy de Koningin om uitstel had gebeden Van deze Geestelyke bragt, na dat Johanna lang gevangen gezéten had, waar de tyding om zig binuen twé dagen te bereiden om te sterven, waar nevens hy met eenig verzoekt van den onderaardssen parnas.
Van uwe dood maar 't geen my 't meest' verwonderd maakt Is, dat hy dit gesprek tot nu toe heeft gestaakt, En nooit gesproken om haar eenige eer te geeven Dies moet hy door iets vreemds zyn tot deez' zaak gedreeven.
Dit is t begin alreeds van t geen myn ziel bezwaard.
JOAN.
Zo lang als hy zig zelf nog niet ronduit verklaard Is 't duister om te raan, wat reden hier mag weezen, johanna.
De staat waar in wy zyn beneemt ons al het vreezen.
'k verzeker u nogtans dat hy iets van gewigt.
'k zie dat hy ons genaakt.
Elk poogd dan naar zyn pligt Te veinzen, om den grond van zyn gemoed te ontdekken, op dat wy zien, waar heen zyne aanslag zig mag strekken.
EDUARD, joan DUDLEY, johan karel, GILFORD DUDLEY, FECKMAN, MEE STRISELLIN.
Gijst em met haar over haar geloofs punien te spréken, waar op zy hem ten antwoord, gaf, dat de tyd haar niet toe liet om zyn verzoek te voldoen, dies, ging hy uit zig zelf naar Maria, van wie hy nog twé dagen langer vitstel verzogt, en ook verkreeg, waar op Johanna ook zyn verzoek voldeed, dog tot weinig genoegen van Feckman.
Digitized by google. MAANDELYKS BERIGt GILFORD.
Wat jaagt u hier naar toe, Heer feckman?
FECKMAN.
Niets myn Heer, voor 't minst' geen zaken van belang, alléuig de eer Van uw gezelschap heeft my her waarts heen gedréven.
Zo voeld gy dan geen zorg nog haat in u herleeven?
Geen zorg nog haat?
waarom dit zo gevraagt?
een van twe uw ziel belaagt.
Om dat ik weet, daer is een feeckman.
'k ken my onschuldig, want 'k heb u nooit haat gedrágen.
zal ik vragen, die myne vyandin durft roemen, of geschied dit buiten haat?
Is die myn vyand?
'k versta niet wat gy meent.
Eer gy dan verder gaat Zal ik 't u zeggen, om geen logens meer te hoeren Waar door gy heel geveinst de waarheid zoekt te smoren, Gy durft Maria die ontmenste, die haar roem Op 't aardryk stelde in 't bloed der Vromen te ver gieten.
Als moest zy 't Zaligdal door zulk een kwaad genieten, durft gy hier nog pryzen, schoon gy weet Dat 't helsse strafgeregt haar in den afgrond smeet Om duizend moorden en gehate onmenst'lykheden.
** Digitized by google van DENONDERAARDSSEN PARNAS.
En als gy haar verheft, zo toond gy door uw reden, Dat gy Johanna haat, ja dat ge in haar de deugd, De zuivre zeden, en de onnozelheid, en jeugd Hier weder poogd op nieuw te trappen met uw voeten, ja ligt deed gy haar hier het zelve lot ontmoeten, Als 't geen ze onschuldig op de wéreld heeft geleën, Door 't vloekverwantschap van de wispeltuurigheën, wat reden hebt gy om Marie met eer te noemen?
Daar 't gants Heel al moet haar gedagtenis verdoemen.
Gewis, daar word iets vreemds in uwe ziel gesmeed.
Of poogd u veinzend hart ons hier nog eenig leed Te brouwen, om op nieuw de onnooz'le te verráden?
Ik roem Maria, en met regt, om haare daden Die zy ten dienst heeft van de Geest'lykheid verrigt, dies doen ik in deez' zaak niet anders dan myn pligt, dog ik heb egter nooit Johannas deugd gelasterd, Of iets gezeid, 't geen van de waarheid is verbasterd, ik roem Maria, en Johanna ook met een Maar waarom de eerste meender myn zielsgenegenheën zyn toegewyd, kunt gy heel ligtt'lyk zelfs verzinnen, wyl 'k haar om myn geloof bemin, en moet bemin'nen.
Zie daar de reden waarom ik spreek tot haare eer.
Maar dat belang van uw geloof raakt u geen meër, wyl ge in een plaats zyt, daar nog voor nog tegenspreken iets helpen kan. FECKMAN.
't is waar, maar 't is een zuiver teken Van de agting, die 'k voor haar op 't aardryk heb gehad.
Maat weet gy wel, dat gy u zelf daar mee beklad.
En ons doet denken, dat gy iets poogd uit te voeren, Om tot Johanna 's ramp het Zaligdal te ontroeren?
Dies was het best, dat gy voortaan eene and're taal Ons hóren deed, waar in Maria met geen praal Van woorden wierd ontdekt.
My staat hier vry te zeggen Al wat my lust, of al wat ik op 't hart voel leggen.
Zo wilt gy, naar het schynt, dan onzen vyand zyn.
Zo gy my daar voor agt, ik ben die dan in schyn, ik zeg in schyn, wyl ik u nimmer haat betoonde, nog d'een nog d'and'ren, van die hier zyn, immer hoonde.
gy Maria pryst.
Gy hoond ons nu, als FECKMAN.
Ik moet Myn pligt betragten.
Keurd gy dan dien pligt voor goed?
Ja, 'k heb als onderdaan aan haar myn trouw gezworen.
gaat met het léven ook verlóren.
Die eed, hoe hoog, FECKMAN.
Schoon dat by u zo leid, dat leid by my zo niet.
Zo wilt gy dan u zelf gaan storten in t verdriet, Door t houwden van een eed, dien gy gerust meugt bréken.
Ik breek geen eed, 'k verzoek my daar niet van te spréken.
EDU. van den onderaardssen parnas.
EDUARD, tegen Joan.
'k verzeker u, myn Heer, dat deze feinigheid, Waar door hy uitterlyk zo veel heeft misleid, een Vos en Wolf verbergt, geslepen op 't verráden, En op 't verscheuren, en het eind zal door zyn daden U klaar vertónen, dat ik u de waarheid zeg.
Gy my lasterd, overleg.... zyn Majesteit, eer EDUARD.
Geen overleg is ons in dit geval van noden.
Maar zonder ryp beraad, is 't oordeel u verboden.
Wy zullen wel haast zien of gy onschuldig zyt, Want alles zal zig klaar ontwinden door den tyd.
FECKMAN, alleen.
Chynt dat by hen de leus alreeds is waargenomen En dat zy wéten, dat Marie is hier gekomen Met Morgan maar wie heeft hen dit geheim ontdekt?
Dog t is de zorg ligt, die deez vrees in my verwekt En t kan by toeval zyn... maar, k zie hen my genáken.
MARIA, MORGAN, FECKMAN.
Hoe gaat het feckman?
zal ik tot myn oogwit raken?
Zal ik Johanna, zo 'k weer'er naar myn strat moet gaan of hebt gy nog niets gedaan?
Meeslepen kunnen?
Niets van belang, mevrouw, wyl ik door t misvertrouwen vertrouwen.
MAANDELYKS BERIGt Verhinderd wierd, 'k geloof, en durf het daar voor houwen, Dat gy reeds zyt ontdekt, maar wyl wy zyn alleen, Bidde ik, ontfouw my eens hoedánig gy hier heen Gekomen zyt, want 't schynt me onmogelyk te wenschen, dat gy zyt 't helsse ryk ontkomen, daar voor dezen Geen geest ooit uit dien poel van ramp is weer gekeerd.
Ik zal u op t verhaal, t geen gy van my begeerd, Voldoen.
De wrok, die staag myn zinnen heeft bezeten, Was my een prikkel in het knagende geweten, om, was 't my mooglyk, van myn kluisters my te ontslaan, 'k Deed Morgan heimelyk myn groots besluit verstaan, die straks bereid was om my in deez' zaak te dienen, Wy gaan met list te werk, dan we er eens stout, we zienen Nu elk, dan niemant, ja zelfs Pluto niet, in 't end Breekt elk zyn keten, en met eenig zyn elend', Wy stappen aanstonds voort, tot wy den wal genáken, Daar wy den Helhond zien drie zwavel stromen braken uit zyn drie koppen, vol van slangen, wyl hy raast, En blast, en woed, en voorts de hel verbaast, Toen wy de stale poort ontgrendelde en ontsloten, Regt hy zig op, en vliegt met open muil en poten Regt op ons toe, waar door wy heel verbeisterd staan, Als Morgan sprak, Mevrouw, laat my alleen begaan, Steun op 't geen ik beloof, ik steun op myn vermogen, 'k heb honderd wagters op het aardryk wel bedrogen, Als zy, als Cerbrus, met hun holle keel.
Wie daar my eerst verschrikten, dog wanneer ik by hen waar, wist ik hun monden haast te sluiten voor het spréken, met in hun weiden muil een Goude Pil te stéken.
En 'k twyffel niet, of zelf deez' Helhond, zal de kragt Van 't goud erkennen, en tot zwygen zyn gebragt, hy zal zyn rázen en zyn woestheid haast vergeten, en edt by Google VAN DEN ONDERAARDSSEN PARNAS.
En voor uw voeten zelf neërbuigen aan zyn keten, zo dra op dit Metaal zyn tanden knarszen, en t Gelukte als hy aan my had voorgesteld, ik ben met hem gelukkig uit het helsse ryk gekomen, En zonder dat tot nog ons iemant heeft vernomen, nu is myn toeleg, om Johanna, in myn schyn te rug te zenden, zo ik eens ontdekt mogt zyn, of, zo zulks niet geschied, zal ik myn zinnen slypen, Om haar aan t een of t ander zelf te doen vergrypen, Myn list heeft daar een vond, die goed is, toe bedagt.
Maar hebt gy myn bevel nu reeds genoeg volbragt?
Hebt gy myn naam met lof doen in elks ooren klinken?
Om dus Johanna s eer voor myne te doen zinken.
'k heb dit gedaan, zo ver 't my moog'lyk is, Mevrouw, maar 'k ben daar door by elk verdagt geworden zou, Zo 'k verder ging, u zelf en my gelyk'lyk wagen Aan duizend rampen en gevarelyke plagen, Ja 't zou ligt 't middel zyn, waar door uw aanslag wierd Verhinderd, en den glans van uwen naam ontsierd, 't is beter dat gy stil, 't geen gy hebt voorgenomen Met list volvoerd, madt zagt?
'k zie iemant herwaarts komen.
MORGAN.
T is polus, t is myn Vrind den Kardinaal, hy zal Geheel verwonderd staan, door t onverwagt geval Van u, en my, Mevrouw, in déze plaats te aanschouwen.
MARIA, KARDINAALPOLUS, MORGAN, FECKMAN.
POLus.
Dedriegt myn oog my?
durf ik myn gezigt vertrouwen?
MAANDELYKS BERIGt hoe?
Is 't myn koningin Maria?
Is t Morgan?
Neen, myn oogen zien te klaar, Om door een sluimering te wézen overtogen.
Neen, gy bedriegt u niet vertrouw vry op uwe oogen, Vrind, wy zyn het zelt, myn POLUS.
Hoe komt gy hier Vorstin?
Door list, en wraakzugt.
OLUS.
Heeft die nog uw boezem in MARIA.
Ja, door de list ben ik het Helsze ryk ontkomen, En door de wraakzugt, die myn ziel heeft ingenomen?
Tragt ik Johanna weer te domp'len in den poel Waar uit ik ben verlost, myn haat maakt haar het doel Van myne razerny, ik tragt haar vol elenden t zy ik hier blyft of niet, naar Acheron te zenden, gy weet hoe ik de kroon, door d'ersv'nis en de wet, met wil van t Parlement, haar op het hoofd gezet, Haar weder heb ontrukt, haar van den troon doen trappen, Om van die hoogheid op het Hofschavot te stappen, k dreef f Gilford nevens haar de slagtbyl door den hals, myn onregt wierd tot regt, haar wettig regt wierd vals.
'k ben door myn moed alleen niet op den troon getretten, maar 'k heb my zelf daar op bevestigd, en de stéden Reeds, Eduard de zesde, koning van Engeland, verkoor by Testament Johanna Gray, als koningin, 't geen door de wet goed gekeurd, en door 't bèle Parlement bevestigd wierd.
Gilford Dudley, wierd op dien eigen dag, voor jochem da, door t bevol van de bloedige Marie, onthalst.
Copyevan denonderaardssenparnas.
17 Reeds smeulende door t vuur der muitzugt, t geen den naam Van zuivren Kerkdienst droeg, in d' opstand al te zaam Beteugeld, met een reeks van Ketteren te dóden, Want tot die harde kwast was t scherpste staal van den Dies moet ik t myne list en dapp'ren moed alleen Bedanken, waar door ik ben op den troon getreën.
'k beken, uw list en moed dorst alles onderwinden, Om 't vuur der ketters in zyn voortgang in te binden, Maar dank uwe opkomst aan de wispeltuurigheid Van 't onbezonnen Graauw, dat nu eens steekt, dan vleid, dat ieder jaar, ja maand van Vorst wel zou verand'ren, Want de ongestådigheid van 't aardryk by elkand'ren, Is nog zo groot niet dan der Engelszen alleen, Zy léven als de wind in wispeltuurigheën, dog 't zy daar meê zo 't wil, zo gy u poogd te wréken, Want 'k haat Johanna, zal 'k ugeenzints tegen spréken, Maar al myn kragt terstont inspannen voor uw zaak.
Ik ben geheel voldaan indien ik maar myn wraak Verkrygen mag, waar op myn gramschap my doet hopen wyl k onbekommerd ben, hoe t met my af mag lopen POLUS.
Maar wat is uw besluit?
Ik zal t u doen verstaan.
Eer gy t ontdekt, zo laat ons liever elders gaan, Daar t meerder veilig is, men mogt ons hier bespieden.
Zo gy zulks goed weet, zal het naar uw wil geschieden.
MAANDELYKS BERRIGt TWEDE BEDRYf.
THOMASWIATH, THOMAS CRAMMER.
WIATH.
Een Crammer, 't is vergeefs op 't aardryk 't kwaad met goed Te willen stuiten, neen, het onregt word met bloed.
Door vuur en staal gestort, het best in toom gehouwen.
CRAMMER.
Maria kwam u op dien voet haar regt ontfouwen, Toen ze u om muitery, dus noemde ze uw trouw, het staal joeg door den hals.
En gy, die deeze Vrouw Op d'oever van de dood, door 't bidden hield in 't léven, wat loon is u voor zulk een grote daad gegeven?
Het zelve loon, waar mey de deugd staag word beloond, die door de boosheid word vervolgt, verägt, gehoond, Geschonden, en verdrukt met veellerbande plagen, dies moest ik voor myn deugd de doodstraf ook verdringen, want Wiath rebelleerde tegen Maria met eenige andere Engelsze Héren, om het huuwelyk, 't geen zy met Filips den twede, koning van Spanje, was aangegaan, en om haar vervolging tegen de Gereformeerden te beletten, dog hy en zyn volk geslagen zynde, moest met het onthalzen zyn schuld tegen Maria, en zyn trouw voor zyn Vaderlond, betalen.
† Vermits Maria in hare jeugd, in 't stuk van 't Geloof de zed by Google VAN DEN ONDERAARDSSEN PARNAS.
Gebonden aan een Paal, alwaar ik de natuur Haar tol betaalde, door den gloed van 't blakend vuur, Dog schoon ik d'eze dood onschuldig heb geléden, Zo ver Maria raakt, door haar tierannigheden, Myn afval van 't geloof, het geen ik in 't gemoed Omhelst had, wierd te regt gezuiverd door dien gloed, En schrikkelyke dood, dog die my niet deed sehrikken, Want ik getroostte my in de uitterste oogenblikken, die zelve hand, die het herroepen van 't geloof Had ondertekend, 't eerst te geeven tot een roof Aan de alverslindb're vlam, zo ik was bezwéken Door zwakheid van 't gemoed, door dreigen, en door sméken, 'k ben uit myn val weërom met luister opgestaan.
En ik dogt door het zwaard 't geweld te keeren te gaan, en de belangen van haar Moeder tegen haar Vader Hendrik den Agisten hield, en zig in vele andere dingen tegen hem aan kanten, nam hy 't besluit van haar te doen sterven, met dorst tegen den koning voor haar spréken, allénig casumer durfde het waggen, en bragt, na vele moeite, den koning tot andere gedagten, zo dat hy haar in 't leven hield.
De vergelding die hy voor t verhaalde genoot was dat hy, toen Maria aan de Kroon kwam, nevens andore Max telaren verbrand wierd.
I Crammer door eene langdurige Gevangenis afgemat, en door den schrik van eene smartelyke dood afgeschrikt, wierd cindelyk, door vrees voor t'leven, zo ver gebrogt, dat hy een herroeping van zyn geloofsbeleidenis deed, dogegter moest by sterven, dies beweende hy net vle tranen zyn asval, en sprak, naar de staak guande om verbran te worden, die hand, die de herroeping ondertckent heeft, zal ik 't aller eerst in den brand steken, by deed het ook, en heeft daar in uitgestrekt eenige schryvers tekenen aan, dat toen hy verbrand was, zyn Hart in 't geheel en onverzeerd gevonden wierd.
In t schrikk'lyk woeden op zo veel onnooz'le zielen.
Die 'k door hun Bloediaad zag met vuur en staal vermooren, en schoon het noodlot my in d'aanslag heeft belet.
't Heeft egter nooit de kragt van myne ziel verzet, ik heb met roem geleefd, ik ben met roem gesturven, en heb, spyt al haar magt, eene eeuwige eer verwurven.
Maar zo ik na myn dood my nog mogt wréken, 'k zou Dat schrikk'lyk monster, in den schyn alleen een vrouw Altoos vervolgen, om haar geest met ramp te plagen, tot zoen der schimmen, die haar boosheid heeft verslagen.
Wanneer de onnoozelheid door boosheid word geplaagt, Op t hart getrapt, en uit haar have en goed gejaagt, Ja zelf verweezen, om niet eens, maar duizend werven, Door duizend pynen, op het schiikkelykst te sterven, Blinkt zy nog als een zon met hérelyken glans, Verwagtend tot haar loon den eeuwen lau werkrans, Terwyl de boosheid, in spelonken, en in hoeken, En woesteneijen, haar behoudenis gaat zoeken, Die zy, door t knagen van het overtugd gemoed, t Geen in zyn binnenste zyn beul en regter voed, Vergeefs wil vinden in het ongelukkig léven, Tot zy word door de dood tot de eeuwge straf gedréven.
Alle die genenen, die door Maria om geloof omgebragt zyn, in ons klein bestek te willen aanhalen.
is onmogelyk, dies zullen wy alleen eenige uit de Bisschoppen, en Leráren aantekenen, als Rogers, Hoeper, D. Taylar, ridlei, John Laurence, Fernar, John Cardmaker, Braford, Blound Roberi Samuel, Frankesch, Latimer, Thomas Wirthe, robert Draaks, en anderen, en onder de Vrouwen, Margaretha pollei, Elizabeth Warne, Johanna West, enz.
n5 efl.
Foh est 21 van den onderaardssen parnas.
Gelyk Maria nu haar boosheid word beloond, dies bidde ik u, dat gy wat minder haat betoond, En uwe gramschap niet tot na de dood laat duuren.
Want die rampzalige moet straf genoeg bezuuren, by de onderdanen van den Acheronsen staat.
Gy spreekt als Léraar, en ik spreek als een Zoldaat, die kwaad met kwaad vergeld, die door een enk'len degen, of scherpen dolk, in een verraders hart gerégen.
Veel eer den moedwil van het kwaad kan tegenstaan, En schroom verwekken voor afschuw'lyke euveldaan, En snode boosheid, dan met duizend jaar te préken.
Wanneer de tong en 't zwaard gelyk voor 't regt komt spréken, dan blyft de weegschaal 't best in haar balans, dan word Het wettig regt door geen flaauwhartigheid verkort, noch door geen tieranny een schandvlek aangevréven.
De degen kan het regt zyn grootsten luister geeven.
Wanneer de degen geeft den grootsten glans aan t regt, Dan word de misdaad met vooroorde el vaak bessegt, waardig.
Ik zie de koningin Johanna ons genáken.
O deugdelyke Vrouw, wiens yver moet niet blaken, Om u met eer en lof te ontmoeten, waar gy gaat, uw boezem zuiver is van list, geweld, of haat, drie eigenschappen, zo gemeenzaam aan de vrouwen dies mag men u met regt gelyk een wonder houwen.
JOHANGLARY, THOMASCRAMMER, tHOMAS WIATH, MEESTRESELLIN.
Gedugte koningin!