floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wat, Heerschop, sugt soo niet, geeft my wat om te licken, ick sal, om haer te sien, gelegentheyt beschicken.
Mijn kennis wert verligt door geesten van de Wijn, En sal vernuftiger, tot uw genoegen, zijn.
Aen dit oor bent gy doof, en kaerig om te langen, maer oock in tegendeel milt van uw Dienaers gangen.
Gy soud my draeven doen, veel eer, een gantschen dag.
Als gy my geven soudt, somtyds, een vry gelag.
Mijn Wissel, als gy weet, is noch niet aengekomen.
Men wyst die, loof ick, aen, op dampen van de stroomen, dees inkomst is wel klaer, maer wert niet ligt gevat, Schoon men die meenigmael gewaer wert in de Stadt.
Dat is een lockaes om de vremden te bedriegen, en eenig schuldenaer door hoop in slaep te wiegen.
By my, vertrouwt gy wel, is dat geen gangbaer gelt.
Ick weet hoe dat uw beurs gemeenlijck is gestelt.
Ick dagt niet, dat aen my, gy daer van op soudt snyden, noch my, door valsche waen, soudt tragten te verblyden.
Die van de Kunst is, Heer, beschaemt sijn Meester met de streecken die gy biet.
Siet dan dat gy my kondt wat penningen bestellen, Dan sult gy vrolijck zijn met ai uw metgesellen, ick ben niet gierig als mijn sack wel is gevult, maer mijn verlegentheyt is steets daer van de schult.
EELBLOIT, REYNIER, DIBBERIGH.
Wat oorsaek, dibberigh, stuert herwaerts aen uw gangen?
Ick moet hier, voor mijn goet, wat penningen ontfangen.
Sinjeur Verlight heeft flus een sommetje besteet, hy heeft, van my, gekoft een schoon en deftig Kleet.
REYNter.
Hoe veel bedraegt het wel, het geen dat gy moet haelen?
Was het maer eens soo veel, hy kan het wel betaelen, ick schel hem, en sijn kint, voor hondert daelders kwijt.
Sy hebben het goet koop, ick win daer aen geen mijt.
Wy.... de neus wys.
Wy moeten altemets, uyt noot, de handt eens ligten, men kan, door schaed' en winst, uytdragers neering stigten.
By dese voorval weet ick, voor u beyden, raet, haer Soon, de losse Jan, hebt gy tot uw Soldaet.
Hy heeft al lang gedient, en bygewoont veel Slaegen, en is bekwaem genoeg een Hellebaert te draegen.
Het een is in uw magt, vermits het open is.
Wat dibberigb.
Mijn Heer heeft gelt van doen, uw soons behoudenis, voor een geringe prijs, kondt gy van hem verkrygen, indien gy schieten wilt, en boven dat noch swygen.
Hy was bedurven, door het dagelijcks verloop, soo het niet wiert geboet door diergelijcke koop.
Legt noch soo veel daer op, als men u hier sal tellen, dan sal ick mogelijck het met hem konnen stellen, maer daer moet noch voor mijn een nieuwen Hoedt op staen.
Indien ick soo veel hadt, de koop was al gedaen.
Geeft my drie dagen tijd, dat ick de rest kan soecken, daer staet noch oude schult in mijn voorgaende boecken.
Dat men hier schieten sal, geeft ons dat op de handt, En daer mee wert uw Soon van stonden aen serjant.
Het was aen my belooft, daer hy nu toe sal komen, ick heb, om uwent wil, soo lang gedult genomen, tot dat weer iemant sterft.
Gy zijt mijn bestemaet, uyt vrientschap doen ick het, dat ick het overlaet.
Als gy daer binnen zijt, wilt Claertje blijcken laeten, dat ick haer hier verwagt, om met haer wat te praeten, En leyt den ouden Man den tuyn geduerig om, op dat hy het gespreck, van ons, niet stooren kom, dat is het noch alleen, het geen ick wil bespreecken.
Een beuseling of twee sal, Heer, de koop niet breecken, dat ick u dienst wil doen, heb ick flus al getoont.
Ick vat uw meening wel, gy zijt noch niet geloont.
Maer ick sal naderhant het onder my niet laeten, als ick de Leening heb betaelt aen mijn Soldaeten.
Ick seg het daerom niet, maer het kwam soo te pas, ick ben niet ongerust, en klop niet op de tas.
Als gy de tweede paey van het verdrag sult brengen, sal in vermindering mijn Heer een pondt gehengen.
Soo ras als ick het krijg, sal het u zijn gebragt, maer ick vergeet het schier, dat men my binnen wagt.
Wie van mijn twee Serjants, segt gy, dat is gesturven?
Hadt ick u niet gewenckt, gy hadt het spel bedurven.
Ick weet, soo wel als gy, dat sy noch zijn gesont, verson ick dese vont.
Om u te schaffen gelt, gy sult daer aenstonts door aen hondert daelders raecken, dat is een goet begin, voor uw vervalle saecken.
Soo sy haer soon dat vraegt, wert sy stracks onderregt.
Gy hebt dat gelt al weg, eer hy dat aen haer segt.
Sy sal hem, mogelijck drie dagen, moeten soecken In kuffen, op de Geest, in afgelegen hoecken, eer sv hem vinden sal, en doorgaens is hy sat, Soo dat hy het bescheyt, van dat men segt, niet vat.
Maer als de waerheyt sig op 't lest sal openbaeren?
Dan sal sy tieren, en daer naer sig weer bedaeren, en, nevens anderen, sig troosten met gedult, dat gy betaelen sult.
En E3r, p. 37 deuswyk.
En ondertusschen hebt gy wat om aen te tasten, soo lang daer voorraet is, behoeft men niet te vasten.
Uw Huwelijck misschien, gaet, eer dat uytkomt, voort, ten minsten wert het niet, door uw gebreck, gestoort.
CLAERTJE, EELBLOET, REYNIER.
Hoe, by schoon dag, mijn Heer?
Ik vrees dat dit naer desen, Aen onse saemenkomst een hinderpael sal wesen, en my beletten sal te komen aen de deur, Indien mijn Vader my, met u, siet door een scheur.
Wanneer het doncker is, kan hy my niet verspieden, ick moet, soo veel ick kan, sijn ongesintheyt vlieden.
De Man, tot mijn verdriet, wert misselijck voortaen, hy wil niet dat ick u te woort sal langer staen.
En evenwel gy siet, dat ick my durf verstouten, om, tegens sijn verbodt, met u te komen kouten.
Ach wist gy, hoe dat hy daer door mijn ziel ontstelt, als hy met onverstant, om mijn belang, u kwelt, en niet te min ick tragt somtyds met u te spreecken, Om in u, kan het zijn, wat wedermin te kweecken.
Voor al is het my nut, dat gy mijn onschult kent, wat voorval dat my heeft flus van u afgewent.
Ick hadt geen rust soo lang, tot dat gy het soudt weeten.
Wat was ick ongesint!
wat heeft het my gespeeten, dat gy my, te vergeefs, hebt in den hof gewagt, mijn Overste heeft my gesonden op de Wagt.
Wilt geen naerlaetigheydt, daer over my verwijten.
Laet ons daer regtevoort ons tijdt niet mee verslijten.
Dees lang gewenste stondt is my te kostelijck, dat ick verspillen sou, daer van, een oogenblijck.
Ick wil mijn ziel voor u dan achstonts open leggen, en u, mijn Engelin, voort fonder uytstel seggen, dat blyspel.
Dat uw bevalligheydt soo diep staet in mijn sin, dat ick opregtelijck, meer als mijn selfs, u min.
En dat mijn het geluck sou, tot de wolcken, draegen, als ick, met sulck een Vrouw, verslyten mogt mijn daegen.
Ick sie min op uw goet, als deugdelijcken aert, gy sijt alleen my meer, als alle schatten, waert.
Een opslag van uw oog.
Kan beter my bevallen, Als al den rijckdom van den amstels gulde wallen, voor al het gelt, dat in haer banck geburgen werdt, soud ick, niet wisselen de weermin van uw hert.
Eelbloet, het is my lief, uyt u te mogen hooren, Dat ick aen uw verstandt soodanig kom te vooren, Hoewel mijn uw pinceel heeft gunstigh afgebeelt, En dat de schildery veel van het leven scheelt.
Ick ben daer in, gelijck doorgaens de meeste menschen, die ligtelijck het geen gelooven, dat sy wenschen.
Maer soo gy waerelijck een goet voornemen hebt, En dat uw liefdens vloet, niet voor de tijdt en Ebt, dat gy, gelijck een Man van eer, uw woort sult houwen, wil ick, hoe rijck ick ben, met niemant liever trouwen.
Maer oock beelt u niet in, schoon van gering geslagt, dat ick tot losse Min sal werden oyt gebragt.
Ick weet, dat uws gelijck min trouwen soeckt dan mallen, als op een burgers kint haer oogen sijn gevallen, en dat een dwaese sloor de lincker niet meer siet, als hy, voor sijn vertreck, haer Maegdeblom geniet.
Die schennis, juffrou, moet gy noyt van my gelooven.
Eer sal de bleecke Maen het Sonneligt verdooven, eer sal aen het gewelf geen Star des Hemels staen, eer dat tot uw persoon mijn liefde sal vergaen.
Vreest niet, dat gy, door my, sult immer sijn geschonden.
Indien een druppel bloets wiert in mijn hert gevonden, die daer toe neyging hadt, ick tapte het daer uyt, Ick soeck u niet tot Boel, maer tot mijn agte Bruyt.
15 by google de neus wys.
Is dit mijn meening niet, moet my den Hemel schennen, en maecken my soo swart, dat niemant my kan kennen, of dompelen my voort in helsche duysternis, indien ick anders spreeck, als mijn gevoelen is.
Is mijn opregtheydt u nog niet genoeg gebleecken?
Ick schijn voldaen te sijn, maer wilt mijn Moeder spreecken, het is een goede Vrouw, vraegt my van haer ten Egt, en maeckt haer oock bekent, dat gy my hebt gesegt.
Sy toont sig, soo my blijckt, voor u niet ongeneegen, of sy nog altemets mijn Vader kon beweegen.
Hoewel ick nauwelijcks dat selfs gelooven kan, men sou den toren eer versetten, als die man.
Schoon sy niet veel en heeft in 't huysgesin te seggen, ick kom van haer soo wel, om het haer voor te leggen, als van mijn Vaders kant, die het niet goet en vint, ick ben van d'een niet meer, als d'andere het kint.
Maer soo hy niet en wil, sal ick dan moeten sterven?
Want dat sal sijn mijn lot, indien ick u moet derven.
Wat souden wy dog doen?
blyft sijn gemoet verhart, Soo moet ick met gedult, verdraegen dese smart.
Hebt gy my dan niet lief?
Dat hoeft gy niet te vraegen.
Soudt gy naer Amsterdam geen reysje met hem waegen?
Al hadt ick dat in 't sin, ick wert te seer bewaert, Mijn Vader siet soo nauw my doorgaens in de kaert, Dat ick onmogelijck soud' uyt sijn nanden komen, al hadt ick, dat niet is, sulcks met hem voorgenomen.
Maer soudt gy wel uw handt my leenen tot de list?
Soo mijn behendigheydt een middel daer toe wist?
Ontspel.
Ontbreeckt het hert u niet, indien men u kon schaecken Om van de noot een deugt, in dat geval, te maecken?
Wanneer men met malkaer is op het padt geweest, de tydt heeft bus en salf, die dese kwael geneest.
Hoe veel sijn dese weg, voor desen, ingeslaegen, die het wel is geluckt, en des sig niet beklaegen!
Ick wedt, men eenige wel in het haegje vindt, die nog geworden sijn, daer naer, het liefste kindt.
Ick wenschten echter, dat niet hoefde te gebeuren, het sou mijn leedt sijn, dat ick deedt mijn Vader treuren.
Hoewel hy my soo hart en ongenaedigh werdt, ick draeg, niet te min, hem een genegen hert.
VERLIGHT, CLAERTJE, EELBLOET, REYNIER.
VERLIGHT, van binne roepende.
Laerig, nel hoon ga nies CLAERTje, in buys gaende.
Ick durf niet langer blyven, het is mijn Vaders stem, wat sal hy my bekyven, verliefd, uyt komende.
Is het nog niet genoeg gelarit op de straet?
Tot Eelbloet.
Sijt gy het jonckertje, die haer houdt aen de praet?
Ick vry haer, het is waer, en wil daerom niet liegen, ick meen het, en ick sal nog haer, nog u bedriegen.
Daer voor ben ick niet bang, ick schel die kunst u kwyt, stelt die te werck, soo gy daer gauw genoeg toe zyt.
Maer om van mijne kant daerom oock niet te liegen, ick meen het geensints, nog en wil u niet bedriegen, hoe schoon gy praeten kondt, gy raeckt niet aen mijn goet.
Ick heb mijn Dogtertje, voor u, niet opgevoedt.
Wie spreeckt u nog om goet?
ick heb selfs om te leven, de Staeten hebben my mijn Hopmanschap gegeven.
Dat kan my rijckelijck verschaffen onderhout, En aen uw Dogter oock, indien sy met my trouwt.
HEYNIER.
Mijn Heer heeft, boven dat, nog ridderlijcke leenen.
Dat hy een kaelis is, Sinjeur, moet gy niet meenen.
Sijn afkomst en sijn goet sijn beyde wel bekent.
Hy heeft een Vogelkoy, gevaerlijck voor het endt, en overvloet van saet, nog uyt een vette polder, hy wyst uw billen.
Een stercke kist, gevult met sacken op sijn solder.
Sijn voorregt haer met haer, geeft hem de vrye jagt, ick swyg, net geen hy van een Peetemuy verwagt.
Hy voert den T'ytel van verscheyde Heerlijckheeden.
Waer wilt gy dog u v kint al beter aen besteeden?
Tot sijn verbeetering geraeckt hy met een snap, hy staet nu regtevoort al op den naesten trap.
Noyt heeft men Vryers kael, gevangens rijck gevonden, Uw Toon komt over een, schoon uyt verscheyde monden.
Ick hoor het deuntje wel, hy singt gelijck gy fluyt, maer ick werdt niet verlockt door al het soet geluyt.
Hy wyst op syn voorbooft, daer sit wat oordeel in, dat al te ligt kan mercken, Wanneer een lincker my, door streecken, wil bewercken, soeckt elders, die gy meent, te leyden by de neus.
Het is soo niet gemeent, mijn Meester is te heus, en gy te snoo, dat men u van de key sou snyden.
Indien dat gy begeert, uw Dienaer te verblyden.
Maeckt dat ick nimmermeer, ontrent mijn deur, u vindt, ick heb geen bril van doen, mijn oogen sijn niet blindt, eer gy de mondt op doet, kan ick uw meening dencken.
SES.
soo g'le blyspel.
243 SESDE TONEEL.
SOETJE, VERLIGHT, EELBLOET, REYNIER.
SOETJE, uytkomende.
Jan, komt gy niet in huys, ik soud een Teetje schenken, het water is gekoockt.
Verlaet de koude stop, ick heb, met Dibberigh, al meenig kopjen op.
Maer daer is overvloet, gy sult genoeg nog vinden, gy staet hier op de scheut van alderhande winden.
Hy was soo groen als gras, en van een boontjes geur, kost gy de lugt daer van niet ruycken aen de deur?
De kamer was vervult daer wy die saemen droncken, het proefje daer van heeft ons Dibberig geschoncken.
Wanneer ick van dat nat ses backjes drincken mag, soo fris gelijck een hoen, ben ick den gantschen dagh.
Ick kan goet koop daer van een pondt of twee nog krygen, Soo gy daer smaeck in vindt, de prys sal seecker stygen.
Al wat van Dibberig te voorschyn wert gebragt, is steets verleegen goet, dat wyf is my verdagt.
SOETIe.
Ten onregt syt gy met vooroordeel ingenomen, gy sult, door eygen tong, tot beeter kennis komen.
Ick wil niet, dat gy haer gelooft op losse voet.
Een Koopvrouw is gewent te stoffen op haer goet.
Voorwaer ick luyster niet, naer prysen nog.
naer teemen, maer als men, door de daet, de proef daer van kan neemen, geloof ick, dat men mag daer wesen op gerust, laet ons naer binnen gaen, en drinckt soo veel u lust.
SEvende tooneel.
SOETJE, EELBLOET, REYNIER.
REYNIER, haar naer lopende en vast boudende.
Uffrouw, een oogenblick, mijn Meester moet u spreeken.
Maer voor een woort of twee.
Tot Eelblout.
Blyft F2 de neus wys.
Blyft nu niet in gebreecken, verhaelt haer wat gy flus aen Claertje heb gesegt, op dat sy van uw ernst mag wesen onderregt.
Ick heb haer handt versogt, en wens met haer te paeren, Soo gy het toe wilt staen.
Ick moet u nog verklaeren, dat sy genoegen neemt in myn persoon en staet, In mijn bedieningh oock, en dat sy my niet haet, indien dat ick soo wel haer Ouders mogt behaegen.
Ick heb het aen uw Man, daer even, voorgedraegen, hy denckt, dat men aen hem geduerig laegen leyt, En dat men nimmer hem de regte waerheyt seyt.
Dat bidt ick u, dat gy hem uyt het hooft wilt brengen.
En, soo veel het u raeckt, dat gy het wilt gehengen.
Een Moeder heeft soo wel als Vader stem daer in, en gy syt voor de helft voogt van het huysgesin.
Terwyl dat gy de gunst van Claertje hebt verkreegen, sal ick, wat my belangt, uw hoop niet houden tegen.
Ick wensch u met malkaer veel voorspoet en veel neyl, Mijn Man in tegendeel is door de banck soo steyl, Dat sijn eensinnigheyt mijn hooft steets om doet loopen, Soo dat gy geen geluck hebt van die kant te hoopen.
Ick wedt, dat hem alreets mijn achterblyven kwelt, soo hy niet denckt, dat ick een Theebrief heb bestelt.
Hy mag niet weten, dat ick heb met u gesproocken, des heb ick het gespreck te rasser afgebroocken.
DIBBERIGH, EELBLOET, REYNIER.
DIBBERIGH, soctje tegen komende.
'k danck u, dat gy my hebt soo beleeft onthaelt, iean Juffrouw, dat men my soo prompt noch heeft betaelt.
Nu kom ick op de handt u hondert daelders geven.
Ick hoop nu, dat mijn Soon sal beteren sijn leven.
Als oogle Blyspel.
Als hy het Hellebaert van u verkregen heeft, of andersins is hy niet waerdig dat hy leeft.
Hy weet, dat ick het gelt moet uyt mijn buyck verspaeren.
Ick sal mijn best gaen doen, om 't ander te beschaeren, ick help, soo veel ick kan, hem op de goede weg.
Hy luystert meenigmael, naer yetwes dat ick seg Ick hoop, dat ick hem sal van kwaet geselschap trecken.
Als gy tot mijnent komt, sal ick de Tafel decken, ick heb een ham gekoockt, de schoonste van het landt, En geven u dan noch een romer op de handt, Indien gy hem tot deugt wilt altemets belesen, En in den dienst voortaen sijn onderwyser wesen.
Dan sal ick oock den Hoedt, gelijck ick heb beloofts By vry Toeback en Bier, u setten op het hooft.
REYNIER.. wy sullen uyt de kunst een pypje saemen roocken, en ick met een, zijn wel gewent te smoocken.
Vaer wel dan, dibberigh, gelijck het is geseyt.
Nu zijt gy weer geredt uyt uw verlegentheyt.
JERONIMUS, DIBBERIGH.
Hoe gaet het, dibberig?
hebt gy haer t'huys gevonden?
Wanneer men my gebruykt, gis ick soo wel de stond, dat ick de luy niet mis, als ick haer spreecken moet, gy zijt van goede keur, wat is het Meysje soet, JERONIMUS.
Voor desen vondt elck schoon, dat ick hadt uytverkooren.
Gy hebt, door ouderdom, die smaeck noch niet verlooren.
J. de neus wys.
46 JERONIMUS.
Ick was een sneuckelaer in onse jonge tydt.
Ick vondt geen hart van steen, wanneer ick heb gevryt.
De fierste van de stadt, heb ick het durven vraegen, kost ick dit lieve Kindt maer nu soo wel behaegen.
De Man die jaeren heeft, neemt penningen te baet, een goude Sleutel weet tot alle Slooten raet.
De Meysjes laeten sig door moyigheyt verblinden, dan schemert haer gesigt, dat sy geen rimpels vinden.
Tabbertje heeft reets een goet begin gemaeckt, maer wagt uw woorden, dat gy sulcks niet aen en raeckt.
Sy wil niet weten, dat het van u was gekomen, schoon dat sy het wel merckt.
Heeft sy het aengenomen?
Was het wel naer haer sin?
heeft het haer aengestaen?
Soodanig, dat sy het terstont heeft aengedaen, gy sult haer daer in sien, als gy haer suit besoecken.
JERONIMUS haer Vaders woort en wil sal my daer toe verkloecken.
Want anders weet ick wel, dat jonge Jeugt versmaet, al wat tot onderhout een oude Vryer praet.
Maer, claertje houd niet veel van ongesoute reden, waer in de groene maets doorgaens haer tydt besteden.
Sy mag niet wuysteren.
Ick wort wat stram en grys.
Den ouden dag komt aen.
Daer tegen bent gy wys.
Sy heeft bevallen om met sulcke te verkeeren, uyt welckers ommegang sy wat sou konnen leeren.
JEKONIMUS.
Meer als sy dencken kan, hoe wel ick wort wat ouwt, daer.
Daerom is de natuer, in my, nog niet verkouwt.
Ick ben nog mans genoeg, om een jong Wyf te paeyen, en Venus ackervelt somtyts eens te besaeyen.
Als ick het Meysje sie, gevoel ick my soo groen, Dat ick haer om den hals sou vliegen om een soen.
Ick ben nog wel ter been, het sou my niet verveelen Gelijck de jongeluy, om lesje mee te speelen.
Voet euvel kwelt my niet, nog steen, nog oock graveel, en aen de Tafel kryg ick rijckelijck mijn deel.
Wat segt gy dan van ouwt Sinjeur, gy schijnt te temen, men soud u, voor een Man van veertig jaeren, nemen.
Ick kender meer als een, die niet meer jaeren telt, en nog soo wel, als gy, daerom niet is gestelt.
Ick heb een beed' op u daer is my voorgekomen Een koopje, daer ick door wat voordeel sou bekomen, maer ick ben regtevoort wat in verlegentheyt De neering gaet thans slap, ick spreeck in vryigheyt, het is soo slegten tydt, dat yder een moet steenen wilt hondert daelders leenen.
Ick bidt u, dat gy my JERONIMUS.
Hoe kom ick Claertje voor?
dunckt u dat mijn gelaet, aen dese jonge blom niet kwaelijck aen en staet?
Daer, naer ick mercken kan, fal sy sig niet aen stooten.
JERONIMUS Wanneer gy haer weer spreeckt, moet gy mijn goet vergrooten Want, onder ons gesegt, daer is veel tellens aen, daer sal geen jong gesel ons in te boven gaen.
Met vyftigh duysent pont behoort men niet te gecken, des wil ick voor mijn doodt een Erfgenaem verwecken.
Een jong Schaep, segt men steets, dat met een ouden Ram, Voortbrengen, binnen s jaers, gewisselijck een Lam.
Ick hoop niet, dat gy my nu suit verleegen laeten, maer dat uw vrientschap, my daer in sal mogen baeten.
Die kansjes komen niet te voren alle daegh.
Een. deuswyk.
Een ander, die het wist, sou datelijck sijn graeg.
Ick vrees, dat sy sig sal tegens mijn jaeren steecken.
Dat maeckt de mensch niet ouwt, maer eerder de gebreecken.
Ten sy my schijn bedriegt, hebt gy daer van geen noodt.
Gy leeft tot hondert jaer, slaet men u niet eer doodt.
Ick heb 'er veel gekent, die daer toe sijn gekomen, eer dat gy die vervult, wilt voor het graf niet schromen.
Ick vindt u waerelijck gesont gelijck een vis, uw oogen sijn vol vuer, uw wesen is nog fris.
Ick kan het kleynste schrift, door dese fock, wel leesen, daer haepert het niet aen, was alles als voor deesen.
Die jonger sijn als gy, gebruycken oock den bril.
Het ander sal wel gaen, houdt u daer van maer stil.
Ick heb een raedt daer voor, soo gy die wilt gebruycken, sal ick uw kragten doen, gelijck een roos, ontluycken, dat Claertje meenen sal, schoon sy daer nauw op let, dat sy gekregen heeft een Jongman in haer bedt.
Om dese beuseling laet my niet in verlangen, ick bidt u, dat ick mag dat sommetjen ontfangen.
Wat kan dat hinderen een Man van soo veel goet?
Denckt dat gy my, daer door, een broedervrientschap doet.
JURIMUS, baer syn beurs gevende.
Daer, houdt de beurs daer by, gy hoeft die niet t'ontbiuden.
Gy sult, in goudt, daer in de hondert daelders vinden.
Men heeft, niet lang geleen, my die ter handt gestelt, Ick meende Bruygoms Wyn te koopen voor dat gelt.
Heb danck.
Soo ras het mijn hanteering wil gehengen, sal ick, met danckbaerheyt, het aen u weder brengen.
Ick blyf u niet te min, daer over, seer verpligt, en laet u hier alleen, daer komt Sinjeur Verlight.
Stil, en wegh guende.
Eer 't door de vingers druypt, sal ick het Eelbloet geven, dan wert van stonden aen Jan tot serjant verheven.
TWEE zed by BLT SPEL.
JERONIMUS, verliefd.
De onderhandeling, die my met Claertje raeckt Hebt gy, soo was geseyt, haer die bekent gemaeckt?
Sal naer haer Vaders wil sy daer in sigh gedraegen?
Gy sult deswegen u niet over my beklaagen.
Ick sal u doen bestandt, dat ick u heb belooft, het is haer lief of leet, ick leef niet naer haer hooft.
Ick weet de weg wel om haer grillen te versetten, en om haer op mijn raedt en lessen te doen letten.
Ben ick niet mis gedeelt van oordeel en verstandt, sal ick mijn Dogters sin wel draeyen naer mijn handt, ick sal haer uyt den bandt, soo ligt, niet laeten springen.
Maer haer genegentheyt begeer ick niet te dwingen, een Vrouw, die men misdoet, heeft altoos wraeck gereet, waer sy door, op haer Man, vergelden kan haer leet.
Als men daer bang voor is, moet men haer nauw bewaeren, de linckers sullen dan haer kruyt en loot wel spaeren.
Een dief werdt ligt gemaeckt door de gelegentheyt.
Houdt goede wagt daer voor, soo werdt sy niet verleyt.
Als men voorsigtig is behoeft men niet te vreesen.
Ick wil haer Man wel zijn, maer haer Cypier niet wesen.
Mits ick, soo sy my trouwt, daer voor niet ben vervaert, uw Dogter heeft, daer toe, te deugdelijcken aerdt.
Ick heb haer al te lief, om yetwes te bedryven, dat niet voortbrengen kan, als ongenugt en kyven.
Soo sy toestemmen wil, sal ick haer al mijn goet, het geen ick met de doot hier naemaels ruymen moet, Gelijck ick heb gesegt, in eygendom, naer laeten, En laeten naderhandt mijn erfgenamen praeten.
Wy deus wys.
Wy sullen met malkaer als lammeren om gaen, en d'aerd' sal sijn te kout, waer op mijn Vrouw sal staen.
Sy sal mijn buygsaemheyt geduerig moeten prysen VERLIGHT.
Dit sult, gy tegens, my niet hoeven te bewijsen, dat gy meegaende syt, is yder een bekent, ick weet, dat gy van outs een goede slockaert bent.
Het komt daer maer op aen, om Claertje te doen duycken, mits gy niet wilt, dat ick sal mijn gesag gebruycken.
Want sonder vleyery, hoe seer gy haer bemint, Mijn dunckt niet dat sy smaeck in uw gemeenschap vindt.
Maer wat askerigheyt moet men in 't eerst niet achten, een vrouw verandert ligt van sinnen en gedagten.
Sy werdt daer naer gewaer dat sy hadt ongelijck, de min is meenigmael een vrugt van 't huwelijck, inbeelding vande jeugt moet voor die pligten wycken.
Sy sal daer mogelijck haer Moeder in gelijcken, die geen genoegen scheen te hebben in 't begin, dog sy kreeg, naderhandt, in my te beter sin.
Gy moet om strubbeling niet strax mistroostig werden, schep moet, en neemt gedult, hy wint die kan volherden.
Een druppel, door de tydt, holt uyt een marmer steen, soo hart is claertje niet?
Maer is van vleys en been.
Besoecken is het naest, wilt het haer selfs eens vraegen, een vryer die behoort sijn liefde voor te draegen, door eygen mont sijn lief, daer komt sy, spreeckt haer aen, vaer wel, ick moet in Stadt, eens om een bootschap gaen, Mijn tegenwoordigheyt, sal dan, uw praet niet stooren.
JERONIMUS, CLAERTJE, CAETJE, CAETJE, stu.
'k ben belust, Juffrouw, dit onderhout te hooren.
Terwyl ick ondersteunt ben van uw Vaders kant, Durf ick u schoone Maegt aen bieden dese hant.