floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hadtze ien meidt eweest asze hoorde / ik zou gien strijdt tegen heur anvangen: Want ik heb me teugen heur edraagen as ien rechtschaape vrouw: Maar ze was ien labbekak / die alle buure bakhuizen begaapen wou: Ging ze iens in de komeny / strak vilze an et kallen: bin dat gien boose werken?
Dan was et / men Heer Schout / in men naers en uit men naers / gae deur men naers te kerken.
Men kelder die by men aare meiden zoo klaer as melk en heunig was /  Lag by haar zoo morsig / ja zoo morsig of 'er ien varken Keuning was.
Die et vuur van ien aar wil reekenen / laet zen eigen uitgaen / heb ik wel hoore zeggen.
Men kamer was zoo slikkerig / dat 'er mit eeren ien zog in de kraem hadt meugen leggen.
Ik heb by jou moeten lyen as et wijnterkooren op et veldt.
Binje rijker as ik?
de Duivel dienje hebje geldt.
Heer Schout / ier ik by heur quam hadtze dertien meiden ehadt in neege weeken:  Ze zou ien roof veur dien hel van daan haalen / en de Duivel zou 'er niet teugen durven spreeken.
Ze maaktme / om me te doen haaten / zoo zwart as de zwartste mol is: Want die ien hondt doodt wil hebben hoeft slechts te zeggen dat hy dol is.
Jy gaapt niet of jy liegt: verstae je dat wel / helleveeg?
Juffrou / ik kom niet / om mit jou te hassebassen: Ik smijt slechts schoenen te grabbel / wil jyse aan trekken / ik kan niet beeteren datze jou passen.
Jy moet jou niet versteuren / of ik mit jou wat in et gros praat.
Heer Schout / spreek iens veur me / op datze men kist weer los laat.
Voort / bezie de kist / of geefze de meidt: we moeten hier iens zien in alle hoeken.
Loop mit jou kist an de galg / men hooft staet 'er niet nae om jou prullen te deurzoeken.
Juffrou / jy hebt me veul verlet / de dingen die ik noch beschikken zel: Maar ik mach deinken heb ik me niet zadt egeeten / dat ik me niet zadt likken zel.
Jy doet wel / datje om jou verzuimde tijt niet wilt kibbelen / noch mallen: Want die et lest uit de kan wil hebben / zel et lidt gemienelijk op zen neus vallen.
Kruier / reik me ien handt: want 'er is veul tin in dat ik van men ouwers heb eërft.
Vryster wat zellen jou vrienden al beuren as jy ongetrout sterft.
Heer Schout / we vijnden gien wijn in de kooken / noch kelder leggen.
et hiele huis vol volk / wat pokken is dit te zeggen?
men lieve man!
men uitverkooren!
binje daer al weer?
Hier wordt ezeidt datwe wijn eslooken hebben / en dit raaktme an men eer.
Dat zellenze liegen: ik wil hier gien vremt volk gehengen.
Heer Schout / ik heb 'er et vaatje mit wijn zelf in huis zien brengen.
Heb jy et ezien?
zoo haal alle kisten van de wandt.
Trijn roept van binnen.
Brandt / brandt / brandt / water / water / water.
Waer is de brandt?
Brandt / brandt / brandt/ water / water / water.
Waer is de brandt te vijnen.
De vlam komt uit et dak van et huis daer et kantoor is van de Pachters van de wijnen;   En 't huis van de Schout / dat 'er naest staet / begint men mee al deur te schrijven.
Impostmiester / daer dien ik by te weezen.
We dienen hier ook niet langer te blijven.
Is de brandt by de Schouts?
daer woont jou Breur ontrent / och!
Oene / daer bienj ook by.
Hoe staeje zoo te futselen?
loop / ier ik 'er heen ty.
Ik looper mit er vaert heen / om voor men Breurs huis te zorgen.
Ziet hum iens loopen: hy steekt zen naers uit of hy broodt wou borgen /  Vijndt hy daer wat te schikken / dan gaet hy tot de ooren toe in et bondt: Hy heeft et beschik-boekje op egeeten: want et kappetory hangt noch uit zen mondt.
Daer niet te doen is weet hy geweldig te helpen.
Juffrou / nou is et tijdt om jou bangigheidt te stelpen.
Waer is Ritsaart?
Die heb ik al uit de kist doen gaen.
Nou moet et vaatje mit wijn / dat ik flus vergeeten heb in de kist te schuilen / an ien edaen.
Heb ik van de kist en brandt niet giestig kennen verzieren?
Ik zel jou lijf teugens Paas / tot loon / verzien van nieuwe klieren.
Volhardt jy vry in liegen en bedriegen / zoo hou ik jou voor ien deugdelijke meidt.
Die zeggen dat liegen zondt is / betoonen heur bottigheidt.
Die voorzichtig is / moet hum nae de tijdt voegen / hoort men de wijzen kallen.
Wie om best willen liegt / leidt ien stien uit de weeg / om dat 'er ien aar niet over zel vallen Kom / brengen we et vaatje an ien zy / zoo worden we niet in et lyen ebracht.
Wie zen schandt kan bedekken / en schae verhoeden / et groote kracht.
AMPHITRVO, BLYSPEL.
Door D. B. Vertoont op de Amsterdamsche SCHOUWBURG.
TE AMSTERDAM, By Jacob Lescailje, Boekverkooper op de Mid- deldam, naast de Vischmarkt.
KORTEINHOUDT.
IUpijn beslaapt Alkmeen, in schijn van haaren man.
Merkuur bedriegt de knecht ten dienste van zijn vader.
Kupido speelt zijn rol: en dient zich listig van Twee Sosiaas, en twee Amphitruoos te gader.
JUPITER, onder de gedaante van Amphitruo.
AMPHITRUO, Veltheer der Thebanen.
MERKURIUS, onder de gedaante van Sosia.
ALKMENE, vrouw van Amphitruo.
BROMIA, dienstmaagt van Alkmene, en huisvrouw van Sosia.
SOSIA, dienaar van Amphitruo.
NAUKRATES, broeder van Alkmene.
POLICLES, BLEFARUS, ARGANTIPLACIDOS, } Thebaansche Oversten.
KUPIDO.
Het Tooneel is in Thebe, voor ’t huis van Amphitruo.
AMPHITRUO.
SOSIA.
WEr daar?
ik beef van angst.
goet vriend.
ik zoek geen twist.
welk een stoutheid, welk een onvertsaagtheid is ’t, In zulk een donk’ren nacht te doolen langs de straaten!
Wat speelt mijn Heer my nu een pots, hy moet my haaten, ’t Gaat vast; want zoo hy om zijn evennaasten dacht, Hy had, met dit verhaal, wel tot den dag gewacht.
Juist moet ik nu zoo laat by duister loopen dwaalen, Om aan zijn vrouwtjen zijn victory te verhaalen.
Maar, zoo my dunkt, ik zie ons huis daar, ja gewis.
Nu voel ik dat mijn vrees weêr schier verdweenen is.
Maar Sosia, kom wil terwijl eens overleggen, Of gy uw boodschap wel ter deeg zult konnen zeggen.
Ik moet Alkmene net verhaalen, hoe mijn heer De slag gewonnen heeft, maar, dit verbrust het weêr, Ik heb het niet gezien, want ik had me juist versteeken.
Geen noot, ’k zal niettemin wel braaf van vechten spreeken, Als* had ik ’t zelfs gedaan.
Hoe meenig zwetst ’er van Batailjes, die hy niet met waarheid zeggen kan. Nu lustig een begin.
Dit zal de kamer strekken, Waar in ik zoo te post kom om Alkmeen te wekken.
En deez’ lantaren, die ’k hier neêrzet by mijn voet, Zal zijn Alkmene, daar ik tegen spreeken moet.
Mevrouw... Amphitruo mijn heer... ’t Is wel begonnen, Heeft zeer gelukkelijk zijn vyand overwonnen, En zendme in Ambassade om ’t u te doen verstaan, Wel, welkom Sosia, het staat my zeer wel aan, Dat ikje zoo gezont hier wederom zie keeren.
Maar zeg, hoe vaart mijn man?
heel wel, wat zou hem deeren?
’t Is puik!
verlangt hy ook na my?
gelijkge ziet; Want anders zond hy my in zulk een donker niet.
Wilt ons d’omstandigheên van dezen strijt vertellen.
Zeer wel Mevrouw, ’k heb ’t zelfs gezien, en zal ’t wel stellen.
Nu beeld je zelven in, dat hier aan deeze kant De stad Telebe legt, een stad, na mijn verstant, Zoo groot schier als ons Thebe, aan gins zy, moetje weeten, Loopt een revier, laat zien, hoe word die ook geheeten.
Ja, ja, dat ’s evenveel.
hier nam ons volk het veld; Daar had de vyand zijn Infantery gestelt.
Ik weet het net, want ’k heb die tijd geen oog gelooken, Gins lag ter rechter zy de Ruitery, gedooken Beneden ’t kreupelbosch.
na ’t bidden was gedaan, Zoo gafmen ’t teeken, dat de veldslag aan zou gaan.
De vyand meende ons toen van achter in te breeken, Maer wierd gestut, en liet wel haast dien aanslag steeken.
Zie onze voortocht daar, die overvloeit van moed, Zie hier de lijfwacht van den Koning, ô gans bloet!
Wat kaerels zijn ’t, wat zijn ’t soldaaten, by gans krachten!
Maar wat geraas is dat, hoe zal ik my best wachten?
UITKOMST.
MERKURIUS onder de gedaante van Sosia, SOSIA.
MERKURIUS.
IUpijn, die binnen vast de schoone Alkmene streelt, En daar Amphitruo, haar eigen man, verbeeldt, Heeft my, Merkuus, zijn zoon, tot koppelaar genoomen Van zijne min, en hier in dit gewaad doen koomen Van Sosia, die ’k af zal drijven van deez’ kust, Om onze minnaars niet te stooren in haar lust.
Ik heb nu weêr wat moed, ja, laat ons binnen treden, En daar ’t officy van Ambassadeur bekleeden.
Men zalje dat wel haast beletten.
’k Heb voorwaar Mijn leven noit gezien een nacht zoo lang en naar, Als noch een nacht, toen ik, ’k weet niet waarom, gevangen, En braaf gegeesselt, aan een touw moest blijven hangen.
Ik loof dat Febus moet van gist’ren dronken zijn, En dat het hooft hem nu noch zeer doet van de wijn.
Maar wat is dat?
my dunkt ik zie een man daar waaren Voor onze deur, dat is niet goet, hoe zal ik ’t klaaren?
Het zingen is een blijk van onvervaartheid.
Ik zal dan zingen, schoon ik bang ben in mijn bloedt.
wat zijn wy arreme slaven!
Ha wat zijnwe een arrem geslacht, Van by dagen en ook by nacht Geduriglijk te moeten draven.
Had ik nu een zoopje te drinken Van Rosolis, of Brandewijn, Zoo zou my’t hert vry wat moediger zijn, Dat ik my nu heel voel ontzinken, Ha, ha, ha.... MERKURIUS.
Wat ’s dat voor een rabout, die my zoo vroeg durft wekken Met zingen?
wil ik hem eens braaf met vuisten dekken?
Die man, naa ’t schijnt, is geen liefhebber van muzijk.
’t Is nu bykans een week geleden, ’k heb gelijk, Het is een volle week, dat ik, om my te wreeken, Geen mensch gevonden heb, dien ik den hals kan breeken.
De starkheid van mijn arm vergaat maar in de rust, Ik zoek maar iemand, dien ik heerlijk, na mijn lust, De rug mag meeten, om mijn hart wat op te haalen.
Wat boozer turk is dat!
hoe droes komt die hier dwaalen?
Maar laat ons evenwel meê toonen datw’er zijn.
Wel ik.
Ik, Sosia geheeten.
Wat is uw lot?
spreek op, en voort, ik wil het weeten.
Een mensch te zijn.
Wat bentge, een meester of een knecht?
Gelijk het my gevalt MERKURIUS.
Dat is al stout gezegt.
Waar leit uw weg na toe?
Daar ik denk heên te treeden.
dit verdrietme.
Ik ben daar heel wel meê te vreeden.
Je schijnt niet gek, en komt al snedig voor den dag.
’k Moet kennis maken, en voor eerst met deeze slag.
U slaan.
ik zal noch eens die proef u geeven.
Hoe is ’t, om ’t wats?
Wel neen, dat doe ik noit mijn leeven, ’t Is slechts uit kortswijl.
Hoe, zoo zonder eenig woord, Een mensch te tromm’len op zijn bakhuis?
ik ga voort Mijn vriend.
Waar wilje heen?
Wat roert het jou?
Laat hooren, Ik wil het weeten.
Hier in huis, wat hebje my te stooren?
’k Moet voort, mag ik niet gaan tot onzent, daar ik woon?
wat zegje datje hier woont?
Dat komt schoon, Is hier Amphitruo geen heer af?
Wat kan ’t geeven?
Ik ben zijn knecht.
Ja, ik.
Wie heeft zijn leeven... Ben jy zijn knecht?
Ja, wel te weten.
Zegme dan Uw naam.
Die ’s Sosia.
Sosia.
Ik kan ’t Niet langer hooren, wacht, ik zalje bastonneeren, Jou vagebond, dat jy mijn naam durft usurpeeren, En zeggen stout, dat jy bent Sosia, hou daar.
Hou op toch, want je slaat mijn schouders van malkaâr.
Ben jy noch Sosia?
Door uw slaagen Voel ik my in der daat geen ander lichaam draagen; Maar echter vinde ik een verandering in my, Dat ik dan Sosia, maar de geslagen zy.
Noch hondert slagen?
Neen, wat treves, mag het weezen, Van bastonnaden.
Wel, jy hebt my niet te vreezen, Ban maar die fantazy, en zotheid uit uw hooft.
Maar zegme toch, indienje wilt datme u gelooft, Hoe kom jy Sosia te zijn?
en’k zalje prijzen Voor al mijn leven, zoo gy my dat kunt bewijzen.
’k Ben Sosia geweest, van kintsbeen aan.
nu heeft Amphitruo my hier gezonden, om beleeft Zijn vrouw Alkmene zijn victory t’openbaaren.
Ik ben die Sosia, die nu schier twintig jaaren Mijn heer heb trouw gedient, den goeden Davus zoon, De broêr van Arpagus, en op dat ik ’t betoon Zoo klaar gelijk den dag, ’k heb, tot mijn zwaarste rouwe, De stuurse Bromia, gekregen tot mijn vrouwe.
Die dikwijls my de kop op hol helpt, door haar praat.
’k Ben hondert malen hier wat afgerost op straat, En zonder dat ik oit dorst kikken, of my weeren.
Men heeft, door meester Hans, my eens de rug doen smeeren Met roeyen, na me dunkt, om eenig klein gebrek; Maar tot mijn onschuld.
Wel, ik word waarachtig gek, Hy heeft gelijk; want al die dingen met malkander Weet Sosia alleen te zeggen, en geen ander.
Maar zeg my eens, zoo ’t u belieft, wat kostlijkheid Amphitruo nu heeft verovert?
dat bescheit Kunt gy niet weten.
vijf schoone diamanten, Den Veldheer afgestroopt, met gout aan alle kanten Bezet en ingeleit.
Voor wie was dat prezent?
Wel, voor zijn vrouw.
Hy spreekt de waarheid, ik beken ’t.
Maar wat deed’ Sosia, terwijl dat d’andre streeden?
Ter zijde.
,, Dat ’s een geheim!
kom, geefme eens antwoord op die reeden.
Die tapte een pul met wijn, en schuilende achter ’t vat, Zag nergens na voor hy die uitgezoopen had.
Net op zijn kop geraân.
maar hoe kan hy dat weeten?
Ten zy de drommel zelfs heeft in die pul gezeeten.
Maar laat ik u eens by het licht bezien, of gy Me ook wel gelijkt.
laat zien, ô moort!
dat’s toovery.
’t Is of die kaerel uit mijn tronie is gesneeden; Wy twee zijn eveneens van leeden en van kleeden, Maar ’t geenme meest verzet, is, dat zijn rossen baart, En groote neus, zoo wel zich met de mijne paart.
Ja, gy zijt Sosia, ik moet het zelver zeggen, Maar zoo gy ’t zijt, gelijk de zaak nu schijnt te leggen, Zoo zegme, wiege wilt dat ik ben, in deez’ schijn, Want zeeker ik behoor voor ’t minst wel iets te zijn.
Weez gy dan Sosia, als ik ’t niet meer wil weezen, Want anders wachtje voor stokslaagen.
jy moogt vreezen.
Merkuur binnen.
Ik weet niet wat hy meent, maar wat zijn slaagen zijn, Dat heb ik al te wel vernoomen, tot mijn pijn.
De drommel haal dien beul.
maar wie mag daar weêr weezen?
’t Is Bromia, mijn wijf, och arme!
ik mag wel vreezen, Dat d’andre Sosia, die hier zich zelfs onthoud, Terwijl ik uit ben, braaf mijn akker heeft gebout, Maar ’k heb nu juist geen tijd om ’t al op ’t nauwst te vraagen.
BROMIA, SOSIA.
BROMIA.
ZYt welkom, Sosia, hoe heeft het zich gedraagen Op reis?
kom hier myn zoete vaâr, Is ’t noch gezont, en hebje buit?
Zoo paslijk maar.
Ik spreekje wel daar na, maar ik mag nu niet draalen, Ik moet Amphitruo iets noodigs gaan verhaalen.
Hoe Sosia, meent gy zoo koeltjes heên te gaan?
Hoe, wilje niet dat ik mijn heer ten dienst zal staan?
Maar my zoo schielijk te verlaaten?
Schoone zaaken.
Daar na komt tijds genoeg ons zelven te vermaaken.
zoo weg te gaan, op zulk een vreemt fatzoen, Als of je waart gestoort, zelfs zonder eens een zoen Te geven, of voor ’t minste een vriend’lijk woord te spreeken?
Wat meenje dat ik mijn verstand en kop wil breeken, Om al die grollen weêr te halen voor den dag, Wy hebben al gezegt wat dat men zeggen mag, En kan, in onzen tijd.
Maar sla toch eens uw oogen Op onze Amphitruo, zie eens hoe veel vermoogen De trouw op hem heeft, daar gy in het tegendeel Uw vrouw zoo weinig acht.
dat is groot verscheel.
Het is noch vryery met hun, en zeek’re tijden Verschoonen, ’t geen daar na de jaaren niet en lijden, En is ’t niet mislijk dat een man, zoo lang getrout, Zijn wijf gedurig kust, en malle praatjes houd?
Ben ik dan buiten tijds, om meer iet zoets te wachten?
Neen, ’k zeg dat niet, en ’t is ver buiten mijn gedachten; Maar ’k heb te groote een baard om wel te zuchten, en Ik zouze bersten doen van lachen; want ik ben Tot schreyen onbequaam, waar toe ook al die rouwe?
Gy zijt niet waardig zulk een eerelijk een’ vrouwe.
Je bent maar t’eerlijk na mijn zin, ô ja, ’k geloof ’t.
Doch wees zoo eerlijk niet, en breek my minder ’t hooft.
Hoe, moet ik om mijn deugd noch zelfs verwijting hooren?
De zachtheid van een vrouw, kan my het best bekooren, Daar, in het tegendeel, uw deugd u maakt gehaat.
BROMIA, Je moest een vrouwtjen, dat u met een valsch gelaat Kon streelen, om daar door haar geilheid te bedekken, Verkreegen hebben, die u zouw tot straf verstrekken.
Maar wiltge dat ik u mijn zin eens recht verklaar.
Een ingebeelt affront, dat raakt de zotten maar.
Ik zou op mijn signet, voor mijn devies, doen snyen, Wat minder eer, en wat meêr rust.
Hoe, zouje lyen Dat ik, behalven u, van iemand wierd bekoort?
Ja, zoo ’k niet meerder door uw knorren wierd’ vermoort.
Een makkelijke fout, die kan my meêr behaagen, Als moeyelijke deugd, die stadig ons komt plaagen.
Nu Bromia, het ga u wel; ik moet mijn heer Gaan zoeken.
Waarom juist heb ik ’t gemoet zoo teer, Dat ik dien vlegel niet kan straffen, zonder vreezen?
Foei, ’t spijtme waarlijk nu zoo kuisch een vrouw te weezen.
Ja kuisch, gelijk’er veel, tsa lustig maar, vertrek.
Ik ga, en ’t is mijn leet dat ik heb zulk een gek.
Z’is weg.
ik veinsde maar, om eensjes recht te weeten, Of d’ander ik, die my zoo braaf de rug kon meeten, En haav’nen, ’t hooft niet meê bezet heeft, met het hout, Daar meê Acteon eer liep pronken door het wout.
Toch, naar het schijnt, is zy zoo licht niet te bekooren.
Maar daar ’s mijn meester, die ook wonder op zal hooren.
AMPHITRUO, SOSIA.
HEbt gy gedaan het geen dat ik u had belast?
Ja, heertje, maar ik quam zoo treffelijk te gast By uwen Sosia, mijn ander ik, mijn maatje, Mijn rug gevoelt noch braaf de nasmaak.
Maar dit praatje Dient nergens toe, kom, zeg maar wat gy hebt gedaan?
Maar zeg eerst op wat wijze ik met u om moet gaan.
Of ik u op zijn hoofs de zake moet verhaalen, Of waarlijk, als ik die moest met mijn huid betaalen?
Wat hoofs?
wat huid?
wel wat zal ik daar meê verstaan?
Zeg kortelijk de zaak, gelijkze is toegegaan.
Goet, laatme slechts begaan, vraag maar, ’k zal antwoord geeven.
Op d’ ordre, die ik u daar flusjes heb gegeeven.... SOSIA.
Ben ik vertrokken, ’t was zoo donker als een hel, En vloekende sprong ik, van spijt, schier uit mijn vel, U wenschende, om deez’ last, een millioen van plaagen.
Wat zegje daar rabaut?
Heer, gy hebt niet te klaagen, ’k Zal liegen zooje wilt.
Zie wat genegentheid Die fijne knecht heeft voor zijn meester, zoo hy zeit.
Maar ’k laat dat gaan.
zeg wat u onderweeg ontmoet is?
Een ysselijke schrik.
Ei ziet eens wat een bloet ’t is!
Natuur is misselijk, den eenen geeft zy hert, Daar d’ander, door een wind, terstont verslaagen werd; Deez’ houd van dooden, en ik houd alleen van leeven.
Nu koomende aan het huis?
Wierde ik van daar gedreeven.
Door wie?
Een ander ik, die gy gezonden hebt, En die maar al te wel mijn last heeft onderschept.
Wat fabeltjes!
Neen heer, het is de reine waarheid, Dien ander ik, ô ja!
het is een zaak die klaar leit, Dien andre Sosia.
Wat Sosia?
zeg aan.
Ik zelfs, die t’huis ben, niet die nu met u komt gaan, Die was al lang voor my tot onzent ingekoomen.
Waar toe deez’ zotte klap?
is ’t dronkenschap, of droomen?
Is ’t dolligheid?
spreek op, of slechte kortswijl?
De zaak is als ik heb gezegt.
ik die alleen Te weezen meende, vond, ver buiten mijn gedachten, Een and’ren Sosia, die ik daar niet verwachten; En als ik u de zaak zal zeggen, naakt en klaar, ’k Waar daar gekoomen, eer dat ik daar gekoomen waar.
’k Moet wel zachtzinnig zijn, en traag gewekt tot tooren, Om zoo veel zottigheên noch langer aan te hooren.
Indienje quaat word, zal ik niet gehouden zijn..... AMPHITRUO.
Neen, zonder drift; maar zeg my toch eens, wat voor schijn Dat deeze zaak, op die manier, gebeurt zouw weezen?
’t Is zeeker, ’k heb het noit gezien, noch zelfs geleezen, Maar het is echter waar.
Wie zouw ’t gelooven.
Ik Heb meê een ruime tijd getwijfelt, en van schrik, Toen ik mijn zelven zag, verloor ik schier mijn zinnen.
’k Zei lang, je liegt het; maar hy kon my overwinnen.
Ik zag dat ik het was, hy lijkt my op een haar, Schoon, welgemaakt van lijf, van aanzicht fris en klaar, In geener wijs bezet, gelijkje ziet, met puisten, En ’k was voldaan, had hy niet zulke harde vuisten.
Wat moet ik al gedult gebruiken!
zeg my hier Voort, quamje niet in huis?
In huis!
op wat manier?
Van vooren door de poort.
Neen, dat wouw zoo niet vlooten, Heb ik my zelfs de deur niet voor de neus geslooten, En die verboôn?
Met eenen braven stok.
Men sloeg u?
Braaf!
En wie!
Hoe, gy?
Zonder jok.
Ik niet, dien ik van hier, maar d’ander ik: ervaaren In knuppelkennis, niet gewoon het hout te spaaren.
Ik word noch razend, zaagt gy dan mijn vrouw niet?
En door wat oorzaak, zeg?
Om suffisante reên.
Wie heeft het u belet?
spreek guitzak, zonder draalen.
Moet ik u vijftigmaal de zelve zaak verhaalen?
Ik zeg u klaar, ik vond tot onzent twee voor een, Van die twee ikken, d’een op d’ander heel t’onvreên, En nijdig, datze dus elkanderen geleeken, Is d’andre t’huis, en d’een heeft d’eer met u te spreeken.
’k Zeg dat dien eenen ik, van draven afgeslooft, Dien and’ren ik daar vond, vast bloozende om het hooft Van vrolijkheid, en fris, en welgedaan van weezen, Den eenen ik vol angst, den ander zonder vreezen, En zonder and’re zorg, als hoe hy, tot mijn rouw, Zijn eigen zelven, my, de beenen breken zouw.
Gy spot met my.
ik zweer, ik zal my wreeken, Maar zeg, wie sloegje, in plaats dat gy mijn vrouw zoud spreeken?
Ik, zeg ik u, dien ik, veel steeviger als ik, Dien ik, die my de deur ontweldigde, en vol schrik Verjoeg, dien ik, die my zoo fijn heeft leeren zingen, Dien ik, die my de poort deê voor mijn scheenen springen, Dien fieren ik, die zich zoo meester heeft getoont, Dien ik, die nu, in plaats van my, tot onzent woont.
De wijn heeft zekerlijk zijn razend brein bevangen, ’t Verstand is op de loop, door ’t drinken.
Ik wil hangen, Zoo ’k meer als water heb geproeft, aan ’t hoogst geboomt.
Gelooft my op deeze eed.
Zoo hebje ’t dan gedroomt.
Noch minder, ik heb niet geslaapen, beste maatje, ’k Was heel wel wakker, en dat ander Sosiaatje Sliep ook niet, als hy my de vaak uit d’oogen dreef, En zoo onzachtelijk mijn arme lenden wreef.
’t Is lang genoeg met al die razende gedachten, Maar daar ’s Alkmeen, na ’k gis, zal zy my nu niet wachten.
V. UITKOMST.
ALKMENE, AMPHITRUO, BROMIA, SOSIA.
ALKMENE.
KOm Bromia, laat ons de gooden danken gaan, Dewijl Amphitruo, zoo zeegerijk in ’t slaan, Zijn vyand heeft vernielt, en door de min gedreeven, Daar van my allereerst, heeft kennis willen geeven.
ô goôn!
De heemel geeve my, Dat nu Amphitruo, zijn liefste welkom zy, En dat u deeze dag, door mijne min bewoogen, U met het zelve hart mag geeven aan mijn oogen.
Zoo ras weêrom!
dit is een kleine blijk Van liefde, en mijne min geschiet groot ongelijk, Zoo ras weêrom, is voor een hart, van min bevangen, Een slechte taal.
Ik wensch de reeden met verlangen... AMPHITRUO.
Neen, neen, Alkmene, ik moet my van dit flaauw onthaal Beklaagen, en van u wachte ik een and’re taal, En meende dat men my met andre tederheeden, En vreugde, ontfangen zouw.
Gy klaagt, maar zonder reeden.
Ik weet niet hoe men u, met meerder vriendlijkheid Ontfangen kan, en ’k heb u nergens in misleit.
’k Heb gister avond, na mijn oordeel, my gedraagen In alles, als een vrouw, die wil haar’ man behaagen.
Zaagt gy in mijn oog de blijdschap niet?
en kan Men meêr doen op de komst van een beminde man?
Dat gy vernoegt scheent, buiten maaten, En dat ik, nu gyme eerst deez’ morgen hebt gelaaten, Niet zien kan, waarom deez’ verwond’ring u verzet.
Heeft in deez’ nacht een droom de waarheid dus belet?
En meentge Alkmene dat mijn liefde nu volkoomen Voldaan is, nu ge my onthaalt hebt in uw droomen?
Hoe, heeft een quade damp Amphitruo ontstelt, De waarheid van zijn komst verduist’rend met gewelt, En meent gy dus mijn vlam haar eerbaarheid t’ontsteelen?
Die damp, daar meê gy my onthaalt, kon licht verveelen.
Die kan men geven voor den droom.
Het geen gy zegt Kan niemand, zonder droom, ontschuldigen met recht.
Men kan niet zonder damp, het geen ik hoor, ontknoopen.
Zwijg van den damp Alkmeen.
Laat gy den droom dan loopen, Amphitruo.
Wel aan, eens ernstig ’t nu gezeit.
’t Is lang genoeg gescherst.
Durft gy dat onbescheit Noch staande houden, en my zeggen, zonder zorgen, Dat my hier iemand heeft gezien, voor deezen morgen.
Hoe, wilt gy onbeschaamt ontkennen, dat gy hier Noch gister avond quaamt?
Ik gist’ren!
Ziet hoe fier Hy ’t lochent, ja, en dat gy zijt voor dag me ontweeken, Om datge, in’t leger, vroeg moest met de krijgsraad spreeken.
wie zou dit niet ontstellen, hoort gy ’t niet, Zeg Sosia?
Z’is niet rechtzinnig, zooge ziet.
Alkmene, ik bid u let op ’t geen gy zegt.
Met reeden, Ik let ’er op, maar ik versta die vreemdigheeden In ’t minste niet, en kan niet zien waarom gy ’t doet.
Al ons gezin heeft u gezien, en u gegroet; Maar zoo ’k in deeze zaak, tot nader proef, moest koomen, Van wien heb ik ’t geval, der laatste slag, vernoomen?
De diamante strik, verovert in dien slag, Is ’t niet van u?
van wie of ik die hebben mag?
Heb ik u reets de strik gegeeven?
Als gy ziet.
mijn leeden beeven; Heeft zyze dan van u, zeg Sosia?
is ’t spot?
Ik hebze zelfs.
’t Is waar, het kasje is noch in ’t slot.
Is ’t toovery?
Foei, schaamje wat, Amphitruo, dat gy aldus mijn eer beklat.
Voort, zeg ik, Sosia, breek voort het kasjen open.
Ma foi!