floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Gewis, zy had haar toorn zo ver niet uitgelaaten, Dat zy dees edle gloed in my zo fel zou haaten, het is de Minnenyd sprak zy, die u vervoerd.
't is waar, ik was betrapt, verslingerd en beroerd.
Prins Fredrik, doet zyn deugd niet als te veel beminnen.
Den hartog, die door dienst, myn liefde zoekt te winnen.
Kan ik gedoogen, maar de Prins, heeft d'overhand.
Waar wort een ziel, vervoerd?
ondraagelyke schand!
Word hy myn min gewaar, en kan ik niets verwerven, zo zal de raserny, my doen van schaamte sterven.
't is waar, hy weet nog niet, wat gloed dat my vernield.
Ach dat hy die nooit kend, ten zy z' hem ook bezield.
De RyksPrinces door dwang en staatzugt aangedreeven.
Moet zig met d'eerf Prins in 't huwlyk geeven, 't Was anders buiten hoop, my in myn smart gevleid, want zy munt boven my uit in bekoorlykheid.
Ik mag de koning, myn verdriet van verre ontdekken, En hooren, of myn min zyn haat ook zal verwekken.
Daar komt den hartog, k zou hem schuwen, was hy niet een man, die door zyn deugd my deze vlugt verbied.
ALS MEN TNIET verwagt, of ACHTIENDE tooneel.
HARTOG, CLORINDE, NIZA.
Mevrouw, van teere zugt als door een storm gedreeven, moet ik u volgen, waar gy u ook gaat begeeven.
Uw schoonheid, houd myn ziel geduuriglyk verrukt, Daar zy het waare beeld heeft in myn hert gedrukt.
Zult gy dat lastig fier, altyd voor my behouwen, en nimmer met een straal van gunst myn vuur beschouwen?
't is lang genoeg, verjaag het geen my weederstreeft, bemin hem, die niet, als om u te minne leeft.
Beroemden Hertog, die het oog zyt van den kooning, De styl, en steun van t Ryk, en aller deugden wooning Wat parst gy myn gemoed, voor t buigen van de min, de liefd is vol verdriet, zy maakt ons droef van zin.
Laat ik myn jeugt noch in de vryheid wat vermaaken, wy zullen veel te vroeg in slaafsze banden raaken.
'k bemin de zoete rust, die my zo teer behaagt, 'k bid dat gy tegens my, uw rampen niet beklaagt.
Gy zoekt my dan te vlien, o wreede en overschoonen, kunt gy u in dit Hof de min afkeerig toonen?
Daar 't alles als om stryd malkand'ren volgt en vleid.
Wat plaag vervuld uw ziel met deeze afkeerigheid?
Ach laat my voor myn zelf myn eige wellust pleegen, ik ben de minne pyn haar kwelling niet geneegen.
Wat uitstel hartog bid ik, van uw hoogheid af, Misschien gy had berouw zo 'k my u overgaf.
't Behaagt Mevrouw zo 't schynd myn pynen te verachten, stryk beter oordeel van myn minnende gedagten.
Zo lang dees borst beweegt en dat ik Aassem houw, volg ik uw schreeden na, vol min en ware Trouw.
'k zal na vermoogen u weer trachten te genoegen, 'k zal zyn, aan die de hand des konings my zal voegen.
Hlartog.
Met verlof, reik myn uw hand Princes.
Myn medevryster, is o spyt, myn Meesteres.
Eynde van t tweede Bedryf.
KOONING, HARTOG.
'k beken, prins Fredrik is een Vorst van groote waarden, kooning.
Zyn diensten, doen my zo veel blydschap, als d'ont aarden Zyn broeder my bedroeft, door al zyn spoorloosheid, In hem, blinkt waarlyk al de glans van majesteit.
Hy liet zyn broeders van zyn eige post najaagen, om tydiger, nog by zyn vader op te daagen, Daar by verzeekert hy, dat het beschreeve blad geen veel eerst bemorst leck of beklad, geen onrust baaren zal, zo lang als hy zal leeven.
Dees kennis, heeft hy aan myn dochter ook gegeeven.
Ook aan uw dochter, was zy doen verzelt of niet?
Deze verzeekring, is aan haar alleen geschiet.
De Prins bemind, ik speurt in zyn gelaat en werken.
Wie mind hy Hartog, hebt gy dat ook konnen merken?
Niet regt, maar 'k zal voortaan daar nader acht op slaan.
Wie weet of zyne min my niet te dier zal staan?
Zyn diensten aan dit Hof, dat kan ik niet besluiten, Dat zy alleen maar uit beleeftheid zouden spruiten.
't zou my vernoegen, dat een van ons Hofgezin Zo veel vermoogen had, 'k vind daar veel glorie in.
Spand al uw geesten is het mooglyk om t ondekken, wie dat des Princen hart, tot liefde kon verwekken.
Zo dit, ontdekken my.
Niet ongelukkig maakt.
Zou 't uw Clorinde ook zyn, is hy van haar geraakt?
'k Wil dit niet hoopen, 't zou myn ziel een doodsteek weezen.
Zy mind u veel te teer, uw staat is niet te vreezen.
Ach was het zo, wat, zou myn lot gelukkig zyn!
Vorstinnen, hoe verlieft, zyn altyd koel in schyn.
Ga, onderstaa, wie dat dees groote Prins doet minnen, en laat my wat alleen, verluchten myne zinnen.
KOONING, alleen.
En hartog zegt het, maar ik heb het ook gedacht, prins Fredrik, buigt hem voor een onbekende macht.
Den hartog was te wys, zyn hart regt uit te spreeken.
Myn dochter, zou zy ook des Princen borst ontsteeken?
Ach of het waar was, voor het algemeene nut!
Zo wint myn troon een zuil, myn staat verkrygt een stut, Waar op zy rusten mag, in t dreygen der gevaaren.
Een weinig tyd, en konst, zal ons zyn wit verklaaren.
Laat ons vertrekken, en myn dochter ondergaan, Of zy iets uit de Prins ontdekt heeft, of verstaan.
'k hoor imand naad'ren, 'k wil my hier niet laten vinden, laat ons van dit geheim het kluwen zien 't ontwinden.
't is als ik zeg, Clorinde is op uw smoor verlieft.
Zo heeft de min als my haar teere borst doorgrieft.
Zy was wel waardig om haar wederom te minnen, maar 't is niet in myn magt, een ander heerst hier binnen.
Zy is van t zelve lot geplaa.
Zy wort bemind, van een die aan haar keur mishaagt, en ik bemin het geen ik nimmer mag verwerven, zo doet een blinde zugt, ons beide hooploos swerven.
O wreet, digitized by google, degewaandeprins.
O wreet verdriet!
wanneer men swygende bemind, En wederzyds zo droef en hoopeloos begind.
'k zal nooit zo stout zyn, dat ik derf myn liefde ontdekken, Maar swygende, my zelve een wreede straf verstrekken, Van myn vermeetelheid, en al te hoog bestaan, Dat ik een vuur bemin, waar in ik moet vergaan.
Myn Heer 't is lang genoeg, met uw vergeefsze klagten, gy hebt een beter lot voor zo veel dienst te wagten.
De Ryks Princes, is van uw deugden overmant, En gloeid uw borst van vuur, de haare staat in brand.
'k heb haar beluisterd, daar uw heusheid wierd verheeven.
Dat zy, gelukkig was, die in uw gunst mogt leeven, dit wierd bevestigt, en geslooten met een zugt.
Om niet gezien te zyn, gaf ik my op de vlugt, zo dat, hoe ver het schynt, nog is iets goets te hoopen.
Myn hart voorzegd dit naar uw wenschen af zal loopen.
Den kooning eerd uw deugd, en daaden overval, Die u, in t gantsche Hof geen schoonheid weig'ren zal.
Dat gy een post hebt, met uw broeders afgezonden, Daar acht hy zig aan u weer alles door verbonden.
'k vernam, dat hy by zyn vrind den Hertog stont, voor u, al wat tot lof kost dienen, uit zyn mond, en dat hy dan ten top zou van zyn wenschen raaken, zo hy ook met zyn kroon u kost gelukkig maaken.
Ik kan niet denken, dat dit anders word gemeend, als dat hy gaarne zag u met zyn kind vereend.
De Ryks Princes, waar kan zy grooter wit beschieten, als voor een Zot, een Prins vol wysheid te genieten?
Zyt gy niet stout genoeg, dat gy uw min ontdekt?
Vergun my liever dat dit gebrek myn tong voltrekt.
Zo gy myn geest betrouwt, 'k zal haar uw min doen kennen, zonder uw ontzag noch haar gezag te schennen.
Ik heb zo veel bespeurd, gewis zy is geraakt, 'k weet zeeker dat zy reets na die ontmoeting haakt.
Terwyl wy uw verniift, zo vaak volmaakt beschouwen, zo zal ik myn geluk noch eens uw konst betrouwen.
Van nu af bid ik, dat gy u daar op verlaat, en deeze naare zorg, uw groote geest ontslaat.
Maar om een weinig stof, tot vreugde u toe te voegen, zo leest dees lettren van uw Broeders ongenoegen.
'k zag by geval dit blad, dat op zyn tafel lag, en stak het stiltjes in myn zak, eer 't iemand zag.
Dit 's een Copy, hoe schoon zal 't principaal wel weezen!
Myn Heer gevald het u, dat wy den inhoud leezen?
Wy luist'ren, wat zyn geest, zo aardig heeft verdigt, in 't ryk der Zotten, blinkt hy voor een wonder ligt.
BRIEF VAN RAMIRO.
Waarde Vader.
Wat voor een Hof, hebt gy my gezonden?
Het krioelt hier van geesten, en stinkende honden.
Zo ver te reizen, om een vrouwmens een pry.
Dat is niet anders, als de grootste zotterny.
Dit volk is lomp, en hartnekkig gebooren.
Hier lang te vertoeven is maar tyd verlooren.
De kooning, is ook niet veel wyzer als een malloot, Men kan hier pas een dronk kreygen, of een stuk brood, En zyn dochter, die my voor al moest regaleeren, Wil in d'eerste zes maanden, noch niet uit haar kleeren, Hier voor, heeft zy haar verplicht aan de geest Van haar Grootvaar, die wel eer eer onze slaaf is geweest.
Dit nagt gedrocht, verbruit al het fatzoen, van myn glorie en uw staaten.
Pliet dit trouwen?
dan versta ik 't my niet.
Daar ik vreucht zogt te plukken, vind ik niet als verdriet.
Dat zy my noch zocht te verzellen, den trouwdag zouden wy noch zes maanden uitstellen.
Maar wat ik doe, 't is hier al tegen de man, hoe smaaklyk dat ik het myn Bruid voor hou, zy wil 'er niet an.
't is hoog tyd, om hier raad in te schaffen, Gy moet zelf overkomen, om dit jan hagel te straffen, 't is niet langer te lyden, of ik bruy hier van daan.
Papa, kom haastig, uw geluk en myn leeven hangt 'er aan.
RAMIRO.
Een cierlyke brief, galant en sneeg begonnen, de styl is gadeloos, en wonderlyk verzonnen.
Elk letter, is van zin zo glad, beknopt, en vast, als of hy was gedraait, uit d'alderdikste kwast, Het schyne Ruiters, die los door den and'ren draaven, Hier is zyn wysheid in gesturven, en begraaven, 't zal wonder zyn, zo uw Papa dees lettren leest, Of hy van blydschap niet berooft word van zyn geest.
Wagt u, myn vader in dit zots bedryf te mengen, schoon hem zyn swakheid, wel iets dwaaslyk doet gehengen.
Dees lettren, zo besmet van dolheid, overal, Wel haast verandring in zyn dooling brengen zal.
Wat tot een geest behoord, dat heb ik by malkand'ren, Uw broeder, zal ook haast van minnelust verand'ren.
Zo dra t geval ons plaats, voor dees verschyning laat, zal ik bezorgen, dat zyn trouwzugt over gaat.
Clorinde nadert, ach hoe zullen wy ons houwen!
Wie kan een schoone ziel, gevoelloos beschouwen?
'k ben met haar leed begaan, ach stont het in myn macht, 'k gaf haar myn hert, dat door een ander is verkracht.
CLORINDE, NIZA, FREDRIK, TRIGUERO.
Wat kwelt uw hoogheid zig met leed of ongenugten?
WGy schynt ons Hofgezin en jufferschap t onvlugten.
Heeft imand onder ons, zig in zyn pligt misgaan?
Ontdek ons, waar gy zyt beleedigt, of misdaan.
Men ziet u onverzeld, in hof, en paaden doolen, ons is de zorg voor uw vermaak, en lust bevoolen.
Den koning wil, dat elk zig naar uw neiging rigt, hy acht hem alles, aan uw moed en deugd verpligt.
Het koninglyk gebod, is dat men alle speelen Zal houden, om uw geest die droevig schynt te streelen.
Op morgen, wil hy dat een ridderlyke stoet, Door t brecken van een lans, uw waardigheid voldoet, Daar na, zal dans en zang, een eynd van t steekspel maaken, En doen de duistre nagt, van duizend toortzen blaaken.
Wat droefheid nesteld zich, in uw grootmoedig hert?
Ontbind de plaagen, daar uw ziel zig door verwert.
Indien wy waardig zyn, dat wy 't u mogen vergen, zo wil ons d'oorzaak van uw klagten, niet verbergen.
Mevrouw, d'eerbiedigheid die wy u schuldig zyn.
Verbied ons om u deel te geeven, in een pyn Die my de rust beneemt, en ieder zal mishaagen.
'k ben sweygende gedoemt, dit wreed geweld te draagen.
't ontzag, sluit my de mond dat ik my zelf nau ken.
Ontschuldig my Mevrouw, daar 'k onvermoogend ben.
'k schonk u myn leeven, was het tot uw dienst van nooden, Alleen 't ondekken van myn ramp is my verbooden.
Hoe treft uw diepe druk, dit ongelukkig lot!
Wat macht is oorzaak, van zo hatelyk gebod?
'k zag diergelyke meer, om een geveinsde reeden.
't is zomtyds tegens dank, te veel gehoorzaamheeden.
't ontzag, is altyd niet van een en zelvige aard, 't Word vaak te lang gerekt, en vruchteloos bewaard.
'k zie in de Prins niets dat het licht behoeft te vreezen, al 't geen u noopt, dat kan niet als doorlugtig weezen.
Maak dan geen meer verdriet, van uw verborgentheid, op dat uw zorg verstroid, terwyl zy wort verspreid.
Noegen.
Zo 't in myn macht stond, 'k zoud haar hoogheid vergeeven, maar 't kan u niet als druk by myne elenden voegen.
'k verneem den hartog, houd myn afscheid niet verdagt Acht zeeker, dat myn wit, niet als uw dienst betracht.
VYfde Digitized by google degewaandeprins.
43 vyfde tooneel.
Myn vrees is al te waar, de Prins alleen te spreeken!
M'k verveel haar onderhoud.
Zyn hoogheid is geweeken.
Mevrouw, myn ongeluk, heeft u verongelykt.
Wat jaagt de Prins, dat hy zo schielyk van u wykt?
Wat jaagt u hier, om ons zo schaamtloos te verrassen?
Of is uw stoutheid het verplicht ontzag ontwassen?
Wy zyn u, niet verschuld, daar gy zo spoorloos vraagt, als dat nooit onbescheid, my zo veel heeft mishaagt.
HARTOG.
Alleen.
Felle minnenyd, die in dees borst komt dringen!
O wie vond zig oit zo fel en onverwagt bespringen?
Zy mind de Prins, 't gaat vast.
Zo hy haar weer bemind, zyn al myn diensten weg, verstooven in de wind.
Keurzicke vrouwen, voor verandering gebooren.
Gaat zo veel min, en trouw, dan op een uur verlooren?
Om een gering misdryf, een bits en straf verwyt.
Ik vind my zelf vervuld, van wraakzugt en van spyt.
Zo 't waar is, dat de Prins myn schatten zoekt te rooven.
Zo zal dees kling de vlam van zyn begeerten dooven.
De RyksPrinces, t schynt of zy deeze zaal genaakt, k zal licht bespieden, wat de Prins hier wyders maakt.
Laat ons dan alles op het aldernaust bespeuren, zyn te straffen, die verliefde banden scheuren.
32 Digitized by Google ZE- ALS MEN TNIET verwagt, of 44 ZEVENDE TOONEEL.
Fredrik swygt nog, en verbergt ons zyn verdriet.
Hy is te heus Mevrouw, en heeft die stoutheid niet.
Hy mint u, alles toond ons daar van klaare blyken.
Wat port hem, om ons oog, en onderhoud t'ontwyken, Flora.
't ontzag, d'eerbiedigheid, die hy haar hoogheid draagt.
Die iets verkrygen wil, daar diend iets om gewaagt.
't is wonder daar zyn moed hem noopt tot vreemde kroonen, dat zulk een groote ziel, die swakheid kan bewoonen.
De klockste helden, en vermaarste in het gevegt, zijn meest aan dit gebrek gestrengelt, en gehegt.
Hoe dapperder in t veld, hoe blooder in het minnen, Zy zullen min bevreest, een lyf gevegt beginnen, als t geen vertoornen, dat de min is heilig eerd.
Te veel eerbiedigheid is altyd niet begeerd.
Myn ziel te redden, uit gehaate en slaafsze banden, zyn eige welvaard, voor myn vryheid te verpanden, alreets zo veel voor myn geluk, en rust gedaan.
Wat is er, daar een Prins als hy, niet mag na staan?
't is waar, Mevrouw 't volmaakte is hem als ingeklonken, In al zyn daaden, heeft een majesteit geblonken, Die aan de Vorsten van de grootste ryken past, dit heeft uw nicht Clorinde, ook met de min verrast.
'k Weet dat zy toeleid door omzigtig!
Onderwinden hem door de strikken van haar schoonheid, te verbinden.
Den hartog, die haar mind, zy haar genoeg daar voor, En zo zy verder gaat, als t edel minnespoor, zo zal men haar wel haast, die swakheid doen gedenken Zy moet hem afstaan, zonder spreeken, op myn wenken.
Maar k denk niet dat de Prins, het op haar heeft gemunt?
Natuur, heeft hem t gezigt met meer beleid vergunt.
Hy heeft een sneedig knegt, wiens geest ons is gebleeken.
,, 'k ben ook benieuwt, om met die hoflnaak eens te spreeken.
Het lykt een klocke geest fynzinnig onbedeest, hy moet aanstonts alhier verschynen, voor een geest.
'k hoop dat die list naar wens met voordeel zal vallen, om eens bevreyd te zyn, van 't onverdraaglyk mallen.
Dit is een gek wel eer door minder konst gedaan.
Maar of het weezen wil, daar komt dees kloekert aan.
PHENICIA, FLORA, TRIGUERO.
Mevrouw 'k ben vaardig, om voor geest haast op te Triguero.
Daagen, myn toestel, hoop ik zal niet aan myn rol mishaagen.
Zyn hoogheid, wandeld met uw vader in den hof, van tam, en wilt gediert, daar spreekt hy wond'ren of.
Uw vader, toond hem daar al t zoort van die geslachten, hy zal t haast moe zyn, k zal hem in zyn kamer wagten.
Zo dra geleegentheid ons eenig voordeel laat, zo vange ik aan, en volg hem waar hy zit, of gaat.
'k zal hem dat minnevuur zo diep de borst uitdryven, dat geen de minste vonk, daar van zal overblyven.
Waar is de Prins uw Heer?
Het schynt dat hy ons vlugt.
Hy is getroffen van een damp, een vuurge lucht.
Hy kan het licht niet, van die schoone Zon verdraagen.
Wat zon beschynt hem, van wat vuur is hy geslaagen?
Van 't geen niet waarlyk by den Blixem vergelykt, een licht vol glans, waar voor al 't sterfelyk beswykt.
Verhaald ons, van wat kant dat licht kwam op te dagen.
Mevrouw, de waarheid mocht hier van u iets mishaagen.
Pbenicia.
In teegendeel, ik sweer gy my behaagen zult.
Het treft niet, of daar is by u Mevrouw wat schuld.
Het daagt van zulk een kant, die maar zyn oog derft heffen Dat het met eene straal, kan duizend zielen treffen.
Myn Heer, had u al lang zyn ongeluk verklaart, Maar hy is als de droes voor kwaad gevolg vervaart.
Zo gy 't hem toestaat, dat hy 't zelf eens mag vertellen, gy zult bespeuren, hoe de schrik hem doods zal kwellen.
't is anders een Zoldaat, vol moed, in 't Harrenas, maar in dit ampt, is hy veel blooder, als een das.
Indien wy schuldig zyn, tracht ik my te verschoonen, maar hy moet myn misdryf my vry wat klaarder toonen.
Gy spreekt zo duister, dat ik u niet derf verstaan.
't is te beschreyen, welk een leed hem word gedaan.
Ik kan getuigen zyn, en met een goet gewissen.
Hy wenst den dag veel eer te missen.
Een wonderlyk verdriet, k vergun de Prins verlof, hy doet my zelf verstaan, wat Blixem dat hem trof.
Geen grooter blydschap, zal zyn fiere ziel ontmoeten, als dat hy u Mevrouw, hier over mach begroeten.
Wat dunkt u van zyn geest?
Z'is wonderlyk, volmaakt.
Al boertende, is hy tot zyn wit byna geraakt.
't is zonder vlek, of smet, door ons is niet bedreeven.
Hy heeft zyn woorden op een konstig touw geweeven.
De Prins heeft geen verlof, als voor wat onderhoud.
Dit slegs, dat hy uw vuur t geen hem zo trof, ontvouwt.
Daar komt het monster aan, tot myn bederf gebooren.
Gy moet de Gek met lust maar om zyn zotheid hooren.
Ik zoude hem vlugten, maar myn vader is er by.
Vermaak u liever eerst, wat met zyn zotterny.
RAMIRO, kooning, PHENICIA, NIZA, FLORA.
En gevolgen.
Y hebben in ons hoff, ander vreemd slag van dieren, k heb witte Ravens, en een gants duivchok vol blauwe gieren.
Ook Digitized by google degewaandeprins.
Ook heb ik een Uil die een Arend beschaamd, hy zit in zyn kouw zo staatlyk, als het een Keizer betaamd.
Daar by ziet hy zo snel, en schrander uit zyn oogen, dat hy meenig wys man voor een Arend heeft bedroogen.
Dat gy hem zaagt, ik hield u het beste glas, Dat gy ook zouwt meenen, dat het een Arend was.
'k heb daar niet teegen, wat zyn hoogheid wil gelooven, Uw hofuil, gaat daar ook den Arend ligt te booven.
Dat is waar, maar ik heb noch een aap, met een baviaan, twee zoeter beesten konnen 'er op geen voeten gaan.
Het gantze Hof, schept in haar potzen behaagen, Heeft er iemand beeter, wil ik my met een vossestaart de kop of laaten zaagen.
't geen ik hier gezien heb, komt 'er niet by.
Al den bruy prullen, ruigt, en voddery.
't Gevalt my dat dit zoort u 't meeste kan vermaaken, Want die zo geestig zyn, beminnen zulke snaaken.
Al lang genoeg van dat beestig.
Princesje maat, zyt gy wat weer bezaadigt, of zyt gy noch kwaat?
Ik ben niet kwaat waarom zou ik my doch verstooren.... ramiro.
Flus, woud gy ommers van ons huwlyk niet een woord hooren.
Nu ook niet, daar om ben ik niet verstoort, of gram.
Laat ons trouwen, gy ziet 'er zo zoet uit, als een lam.
Wanneer zes maanden myn beloften zyn verstreeken.
De zes maanden, de droes moet ze den hals breeken.
Zo gy niet deezen dag voor ons huwlyk besluit.
Morgen zult gy berouw hebben, ik schey 'er ook uit.
Dat waar te wenschen, daar is weinig aan misdreeven.
Weet gy dan niet, dat ik aan myn vaar heb geschreeven!
Dat kan wel weezen, maar dat schryven raakt my niet.
Zal het mis weezen, als gy dit ryk door staal en vuur vernemen ziet?
Geeft ons dat, ik zal het met geduld gedoogen.
Laat ons liever trouwen, ik ben met jou swakheid bewoogen, waarlyk doe uw zelf niet te kort, 't is tyd om te gapen, als 'er pap geboode wort.
Philicia.
My lust niet, gy kont daar een ander mee vereeren.
Zegt gy dan rond uit, dat gy my niet zult begeeren?
Niet voor de tyd, wanneer die om is, spreek my dan.
Geef my nu de zak liever, is het of, of an?
Noch 't een noch 't ander, 't mocht my een van beyd' be rouwen.
Begeerd gy vryheid?
ik wil z' ook houwen.
Uw koninglyke majesteit, raad de privilegies dat zy met my trouwd.
Doe profyt met deezen dag, eer het u morgen berouwd.
'k voorzie 't al, daar na, zult gy my bidden, en smeeken, Dan zal het te laat zyn, en uw kans is verkecken.
'k zal onderwylen wel een ander zoeken, die my behaagt, 'k zal zo doof als een kwartel weezen, als gy uw verzuim beklaagt.
'k vermag myn dochter niet in weerwil te verbinden.
Rumiro.
Volg uw Kop dan, gy zult uw doling te laat bevinden.
Adieu Princesje, ik ben vermoeit het wort laat, Ik hoop ommers, dat den dis in myn kamer gedekt staat.
Myn jakhals van een knegt, waar of de vuilik is geloopen?
Wie weet of die natgierig niet door de mond van een stuk vat is verzoopen?
KOONING, PHENICIA, RAMIRO, FLORA, COMACHO.
O myn Heer, vind ik u hier?
ik zoek u by na uit myn aam.
Gy zoekt my zo verstandig, dat ik het my schaam.
Voor wat kraan zyt gy geweest, hebt gy niet vol kunnen raaken?
Ik heb myn geweer en myn schee wat schoon laten maaken, t is er van nooden, dit werktuig voor myn eer.
Daar is meer toe van nooden, als dat luizig geweer.
Volg my, en past wat op tappen, en schenken.
Als ik dat doe, zal ik my zelfs ook gedenken.
Een weinig Courage pap, styft wel in t gevegt, met dit entje zal ik maaken, dat hy sneedig wort beregt.
Twaalf. degewaandeprins.
49 twaalfde tooneel.
KONING, PHENICIA, FLORA.
Zo ver gaat het wel, zyn brand zal haast verkoelen.
Op welke schoonheid, of zyn nieuwe min zal doelen?
Wat zal t ons scheelen, waar de zotheid hem vervoerd, Indien hy maar myn rust na deezen niet ontroerd?
Waar of Prins Fredrik zig verschuilt, of mag onthouwen?
Hy volgt ons niet nog ook, t gezelschap van de vrouwen.
Wat zyn dees broeders met verscheide geest bedeeld!
Een vleid in alles, daar den and'ren in verveeld.
Heeft hy toi nog u niet gezogt alleen te ontmoeten?
Tot nog, schynt d'eenzaamheid zyn kwelling te verzoeten.
'k geloof de zotheid van zyn broeder, hem mishaagt, die hy ver van ons af beschuldigt, en beklaagt.
Maar zou dit wel alleen zyn geest ontstellen?
't Gewisse is onbekend, van 't geen hem schynt te kwellen.
Hy komt ons nadren, ziet of gy zyn leet ontdekt.
My dunkt zyn komst, u wat onsteltenis verwekt, k Wil geen getuigen zyn, van t geen hier zal geschieden, hem wel t ontfangen ist alleen dat wy gebieden.
FREDRIK, PHENICIA, FLORA.
Mevrouw, ik nader met een diepe eerbiedenis.
Verschoon myn stoutheid, die licht onvergeeflyk is.
Ik buig my neder, voor haar hoogheids schoone voeten En kus het stof daar voor, om myn misdryf te boeten.
Ik heb uw waardigheid verkort, my zelf misgaan.
Wonder ik dit zo stout en rockloos dorst bestaan.
Ryst wy 't vermaarde Prins, zo gy ons wilt verplichten.
Wy zyn iets meer verschuld, om voor u te verrigten als u te heffen.
Ryst, wy zien door uw beleid, myn vaders rust hersteld, my van een dwaas bevreid.
Na zo veel diensten, wie zou zyn beschermer haaten.
Uw noit volpreezen deugd wort dit ligt toegelaaten, Wy achten ons vereerd, wanneer gy ons ontmoet.
Mevrouw, beschenkt my, met een onwaardeerlyk goed.
't Geluk van u te zien, is boven myn gedagten, dat zal de grootste Vorst des waerelts glorie achten.
Voor my, 'k wil na geen doel van hooger eerzugt staan, als dat ik 't oog mag op uw schoone gaaven slaan.
Wie zoude een waakend oog als t uwe derve sluiten?
Wie kwets uw glanssen niet, die nergens zyn te stuiten?
Mevrouw, myn teer gemoed beswykt, voor zo veel licht, myn oog, verblind op t zien, van uw volmaakt gezicht.
T Verstand beneveld van t aanbiddelyk verbeelden Verlust zig zelf, en doold in t midden van zyn weelden.
Mevrouw, 't ontzag dat wy uw hoogheid zyn verschuld, lyd hier geweld, 'k verga van liefde en ongeduld.
Van liefde om dat ik u niet laten kan te minnen.
Van ongeduld, om eerst een kroon voor u te winnen.
En op dat u myn moed hier van de blyken toond, 'k Begeer geen weedermin voor gy my ziet gekroond.
Alleen dat bid ik, voor myn zugten toe te laaten, dat ik u minne mag, en gy my niet zult haaten.
Myn Heer u haaten.
Dat was d'edelmoedigheid Verkort, en ons een vlek, en schandelyk verweit.
Gy die uw vaders haat, om ons, hebt derven waagen, wy zullen ligt dat gy ons volgt en mind, verdraagen.
Myn vader, weet ik dat uw moed en deugd bemind, welk niets, als op het spoor van eer, iets onderwind.
Op deeze weg, laat ik u toe my na te streeven.
Myn blydschap fluit de mond.
De spraak wil my begeeven.