floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
dat hij voor al Sijn leven lanck gans en gęer verdoemt wesen sal, Soo hy sijn Vercken ęen de Goden niet en offert, datten toorn stęegh sel rijsen: Ten węer hy met het Vercke penitentie wilde bewijsen, Voorts soo hy wilt luysteren en volbrengen mijnen ręet, Dat ick hem af-lęet sel geven voor altijt t’sijner bęet, Wat seghje sel ick hem niet bręef mit sulcke spijckers vermincke.
Jaap     Dien ręet is beter as ick die oyt sou konnen bedincke.
Męer soo hy nu niet en wilt luysteren nęer jou pręet.
Wy konnen altijt yets wes ęers beręmen, sien wy ierst hoe dit gęet, Het en is gien konst ien Geck te bedriegen dat kan ick my wel onderwinden.
Jaap     ’t Is węer, męer het is konst ien Geck wat vant hert te binden, Swijght lęet ons wat ęers kalle dęer komt Fop allien an gę.
* Fop uyt.
HEer-oom ick verstont dęer terstont datte Pausinne Johęnnę, Alias, Paus Jutte, ien kint op stręet heeft ekregen.
Fop      Goeyen dagh Heer-oom, reverende Pęter, hoe ist elege Mit jou esontheyt, benje noch wel te pas, Priest.
O ję, alsoo esont as ick van men leven was, Węer nę toe is de reys dat je hier soo vroegh op den dagh bent ekomen.
Fop      Ick heb om men huys-huyr eweest soo dat ick vrees en schromen Voor van dęeg ęen ien kant heb estelt.
Hoe veul hebje wel ontfangen wat ist voor specy van gelt.
Fop      Het is ien schoon, treftigh Vercken beter as ick sou konnen wenschen, Men Heertje, ey!
Hoor, dęer wier me terstont ien schoot met warme pensen Van ien jonge Meyt voor men Vercken eboon, Sou dat wel redelijck zijn, voor ien persoon As ick ben, die sulcken suycker-soete Grietje kan behęgen?
Ick mien men eer noch men Vercke dęer an niet te węgen.
Men sou al veul doen om sen wensch te krijgen van ien bręve Meyt.
Fop      Ghy bent ien rechten Koppelęer dęer me ist al eseyt, Sel ick ien hiel Vercke veur iens te soenen geve, Dęer Carel de Vijfde in sijn Keyserlijck leven Allien, de dorthien d’halven toe het lęten slęen, En as me dæer mee ierlijck voldoen kan: sou ghy me dan wel ræen, Dat ick men ehiel Vercken sou versæecke: Nien Knelis Heer, ghy en selt joncker Fop dat niet wijs mæecke, Want ghy en souckt niet as de luy bijsters te helpen: jæ ick eloof Dattje om jou bast te vollen veur d’Hel sou loopen op den roof, G’en schæemt jou niet met bedelæer en leprosen te eten, Ende dat in ’t openbæer om dat het al de werelt sou weten.
Ick versoucke Fop dattje selt vrienden blijven mit malkæer, En læten die schelt-woorden væren, want voorwæer Ghy hebt ongelijck, je sout veul beter stil zwijgen.
Het schijnt dat hy altijt uyt is om my te bespotten en te bekrijgen, ’k Segh seecker ick ben bevreest te komen dæer je bint, Over-al mæecktje me beschæemt dæer ghy me vint.
Fop      Ick bid jou Knelis dattje die fantasien wilt van jou werpen, Ick hebt allien edæen, om jou de sinnen wat te scherpen.
Wel hoe Fop ick meende selfs dattet quæetheyt was.
Jaap     Watten præet by ien verstandigh Keerel as hy, en komt gien quæetheyt te pas.
Fop      Nien by men keel niet ick liet me liever in duysent stucken kerve, Dan die heerlijcke soetigheyt van jou eselschap te derven.
Wel te leven en ierlijck te sterven ist gewenste goet, Dæerom ist nootsæeckelijck en yeder ien die moet Næer deught trachten, de sonden verlæten, bidden en vasten, Soo kan men sich van plægen en toorn ontlasten, En dewijle dat my den Hemel soodanigen ampt heeft verlient, Te berichten dat totten mensch sijn saligheyt dient, Voor hæer te wæecken en te bidden, hæer ziel te troosten die sy geven by duysenden wonden: Oock dewijl ick bemercke dat jou oogen mee seer root zijn van sonden, Soo wæer het goet dat ghy u sonde in Biechte beleet: De Heyligen offerde, het wæer dæer hiel wel æen besteet.
Fop      Heer-oom dat sel ick geern doen om straffe te ontkomen, Want ick weet dat men sonden meerder sijn as de druppels inde stromen, Dæerom begint met ien, mijn leven is sonder weer-gæ.
Gæet strax dan næ de Kerck ick volgh jou dadelijck næ.
Jaap     NOu heb ick groote hoop, dat alles sel elucken, Ick zweer hy ræeckt het Vercken quijt, ten minsten ienige stucken.
Ick Gæ mit ien ter Kerck en hooren wat dat de Geck Sel Biechten voor sijn ewonnen in-landts speck, Ghy kondt u met u beyde æen den Autæer verschuylen, En hooren wat datter eseght wordt, of stæet achter de suylen.
Al ’t gien ghy ons ebiedt men Heer dat sel eschien.
Jaap     Ick miene dat wy hæest het Vercken sellen sien.
Priester, Jaap en Koppelaar binnen.
ACh!
hoe bedencke ick allensins men over grote misdæden, Wat hebbe ick mijn cativigh edarmte met lasten overlæden, Och!
Heer-oom hoe-wel wenste ick dattje quæemt te kerck: Ende dattje jou ebeden mit ien stelde te werck.
KOm Fop sit neer en verhæelt my al dattje hebt bedreven.
Fop      Mienje dat men hooft ien register is dat ick het al kan overgeven?
Ick wil veur jou niet veynsen mæer al seggen dat ick weet, Al het Marot met Venus evochte dat acht ick niet ien beet:* Ick heb iens...... mæer mot ick het oock recht uyt brabbelen?
Nou as ien Man spreeckt klæer uyt sonder snabbelen.
Fop      Ick hebbe dickmæels gepluckhæert, mes etrocken en menschen equelt, Jæ ick hebber in hæer vlees esteecke met kracht en ewelt, Ick heb iens ien vrouw soo epijnt datse sagh ofse besich was mit sot te worren,* Mæer het en duerde gien seven jæer, het gingh oock sonder knorren, Hæer grillen en hæer wesen was gehiel onbepæelt, Sy dee as ien blooden hondt die uyt benautheyt den steert tusschen sijn beenen hæelt, Heer-oom as icker langen tijt soo had equollen, Kreegh sy het wæter want sy was soo seer ezwollen, Dat het my by næ denckt tegen de natuyr te zijn.
Væer voort mit jou verhæel soo ræecktje buyten pijn.
Fop      Ick hebbe dickmæels in ’t linwæet ehandelt, versopen dat ick had ewonne, Vol en sat t’huys ekome, verbrast dæer men Wijf had voor esponne: Metter evochte en stæegh eleeft met groot krækeel, En in plæets van de Kerck te besoucken eloopen næer ’t bordeel, Ick heb hæer asse van twee Keyeren zwæer was voor deur ejoge, En mit ien blooten houwer achter an evloge, Watse schreyde of watse riep men lieve Man wat heb ick edæen, Noch liet icker wel twee uyren voor de deur in de koude stæen, Ick heb van dagh tot dagh eloopen versmoort beschoncken, Ick stont ten vier uren op, en liep ten sessen weer te bedt vol en droncken Ten achten weer frits, dan liep ick næ de krough as ien kaper næ den roof, En soop totten middagh dat het heyr van de kop stoof, Ick heb van veul arme Luytjes gelt op interest enome, ’t Was my even-veul van wien as icker męer konde ęen kome, Ick bedroogh hęer mit mijn fluweele tongh en bracht hęer in verdriet, En al den bras is op; nou te betęlen en kan ick niet.
Den Hemel schreyt en roupt wręeck over jou misdęden, Ghy mot penitentie doen of ghy krijght jou leven gien genęde.
Fop      Ick was altijt enegen te ondersoecken ęere luy hęer elegentheyt, En mijn eygen stęet te męken en konde ick niet doen dęer me ist al eseyt Konje my dit vergeven mijn liefde sel mier as vyer brande.
Ick kan wel: męer ghy mot jou versoenen mit offerhande, Wilje dat doen ick ben verseeckert van vollen aflęet.
Fop      Al dattje begeert is ten besten: seght męer wat ręet, Al dat ick heb dat is dęer voor ten besten.
Siet, Fop, wilje dat de straffe sel vernesten, Soo offert den Goden jou Vercken dan blijfje buyten equel.
Fop      Men Vercken Heer-oom, wie het zijn leven ehoort datmen Verckens offeren sel: By men keel Heer-oom ghy pręet as ien recht Vercken, Men Vercken offeren den Klęveren-heer wilt in jou wercken, Men Vercken Heer-oom męer mienje oock mit borstels mit al Heer-oom, ick hadde liever dattje vloogh as ien kęetsbal.
Ghy sult in jou sonden versmoore en altijt zijn versteecken.
Fop      Ick wil al doen dattje wilt, męer, van mijn Vercke niet te spreecken.
Dat motje doen wilje jou helpen buyten verdriet.
Fop      Loopt dan voor den drommel soo en beschijtje den Autęer niet, O Broer mienje men Vercken te krijgen is dat jou vermeten, Ghy seght van de Goden te offeren en ghy sout het selfs in jou gat freten Wat mienje dat men Wijf sou segge as ick t’huys quam.
Hebje dan liever ien bock te blijven as te veranderen in ien lam.
Fop      Ick verstę jou seggen wel ick selt liever levent nę huys leye.
Jaap en Koppelaar uyt.
DE Geck is te handt-vast hy wilder niet van hooren spreecke veul min van scheye.
Jaap     Hy motter nochtans ęen het gęet soo ’t gęet.
Kom hoor ick bedenck dęer so strax veul beter ręet, Lęet hem ęenseggen dattje hem te gast doet nooden: Hy hout machtigh van suypen as hy op ien ęer sijn kost wert ontboden.
En as hy droncken is en in sijn dreck leght en wroet, Soo selle wy het Vercke met gemack krijge, en węre dat niet goet?
Hiel goet.
Ick sel onder tusschen dęer onder spelen, En seggen an mijn Nicht Datse hem liefde dręeght, ende dat hy hęer het Vercken gaf Op trou, lęeter my dan voorts me omspringe ick weeter af.
Jaap, Koppelaar en Priester binnen.
Colette uyt.
DAt ick wist dat neef Meynart mijn gien part en sou geven, Ick sou Fop de sæeck bekent mæecke: soo wæer as ick leve, Want al het gien ebeuren mot dat sel door my eschien, Ick mot Fop te gaste noon en hem mijn min æen bien: Al is het sonde yemant te bedriegen ick sel aflæet verkrijgen, Mæer hou, ick ben an Fop sen deur ’k sel æen kloppe en stil zwijge.
Colette klopt, Fop roupt van binnen.
Fop      WIe klopt dæer?
Colet.
Ick bent, Joncker Fop, ick brenge hier wat dattje geern hoort, Mijn Heer die is bekommert dat ghy bent verstoort, Dæerom motje dadelijck by hem te gast komen, Komt vryelijck g’ en behouft veur gien betælingh te schromen.
Fop      ’t IS beter Juffrouw dat ick næer huys gæen al sachtjes en stil.
Ey lieve Joncker Fop komt doch om mijnent wil, Ach!
mocht ick Joncker Fop mijn sæecken u verklæren, De droufheyt die mijn hert steets brenght in groot bezwæren, Ick sterve soo ick leef het leven is mijn doot: Ach!
mocht ick Joncker Fop an jou klægen men noot, Dan weet ick dat de pijn sou sachter zijn om te drægen, Mæer nou, ach!
Joncker Fop, ick sel het my beklægen.
Fop      Ick bid Juffrouw, spreckt vry, ick selje helpen dæer ick kan of mach, Wel wæerom dan soo etruert, ey Juffrou houdt op mit dit geklagh, Seght vryelijck wat jou deert, ick selje etrouwelijck blijven, Juffrouw spreeckt toch soo het jou belieft soo ick jou kan gerijven, Het sel mit ien eschien dæerom ick segge Juffrouw dattje spreeckt.
Men lieve Joncker Fop gelooft men hart dat breeckt, Ick en kan nauwelijck mijn tranen wederhouwen.
Fop      Juffrouw hebje wel sin om te Trouwen, Colet.
De Mæeghdelijcke schæemt mæeckt dat ick zwijgen moet, Fop      Juffrouw verklæer me doch het binnenste van jou emoet.
Mijn bede is dattje niet-mit-al selt openbæren, Van ’t gien dat ick u segh en æenstonts sel verklæren, Al ist oock dattet u in ’t minst niet æen en stæet, Of anders selt ghy zijn ien doel tot meerder quæet.
Fop      Seght alles dattje weet, veynst niet, leght jou hert vry open.
Fop dæer is ien stræel van Venus in eslopen, Soo dat ick ben equelt tot æen het in-ewant, Ick voel my over-al wæer ick my keer om brant.
Fop      Dat is kluchtigh, ick en kan nochtans gien brant an jou sien of versinnen.
Mijn lieve Fop den brant die brant estæegh van binnen.
Fop      Læet me jou doch iens tot binnen in sien.
De droufheyt sel me noch doen uyt te werelt vlien, Om ien die ick bemin soo moet ick hier dus treuren.
Fop      Ey!
spreeckt kan ick jou helpen het selje ebeuren.
Van dæegh as ick jou sagh mijn bloet wier hiel ontroert, Mijn sinnen, ’k weet niet wæer, mit ienen om-evoert, Mijn ziel wiert soo ontstelt ontrent jou jonge jæren, Dat ick of mit de doot of wel mit jou moet pæren, Te leven sonder jou is dubbel groot verdriet, Hoortje niet watter schort, kent ghy mijn klachten niet?
Fop      Mæer Juffrouw is dat possibel wenst ghy dan wel te weten, Wat dat Joncker Fop al voor heymelijcke secreten By hem dræeght?
wat benje oock ien drollige Meyt, Dat ghy mijn vermæeckelijcke Tronye om weder-minne vleyt, Ick weet voor seecker dat ghy het doet om mijn te beprouven.
Mijn lieve Fop ghy doet mijn hert en ziel bedrouven, Ghy kondt soo ’t u behæeght vernietigen ’t etreur.
Fop      Juffrouw ick mot jou wat vræge, mæer hout jou coleur, Hebje wel Pekel-harinck in ien Vyver, sie zwemmen?
Mijn Fop, mijn lieve Fop, wilt ghy mijn min niet temmen, Soo mot ick as het was verdwijnen door het vyer.
Fop      Juffrouw touft ien weynigh ick loop mit ien om de Parochy-stier, Die sel jou in korten tijt wel van mijn mæeghschap mæecke.
Mijn lief dat is eseyt om in jou gonst te ræecken, Wat komt ien biest, ien stier, hier by de min te pas.
Fop      Wel sey Juffrouw dæer terstont niet, dat sy tuchtigh was.
Mijn lief alst u behæeght ghy kondt mijn vreught vergæren.
Fop      Ick en speel niet geern op ien vreemde Luyt met elf duysent snæren Colet.
De woorden die ghy spreeckt die drucken as ien zwæert, Mijn soete lieve Fop, mijn leven, ach!
bedæert, Ach!
læet my in jou gonst en wilt niet langer veynsen.
Fop      Voor dees tijdt ist onmogelijck, want al mijn gepeynsen Zijn by Heer-oom, ick denck nu allien op pot en kan, Met suypen doe ick al de werelt in den ban, Mijn darm is over malkęer ick kan twie reven uytsteecke, De ierste is ien kan, de twiede een stoop, en dan en selt noch niet uytleecke.
Kondt ghy wel eten hebje oock goeyen appetijt, Ick weet wel dat ghy hem ten hooghsten will’kom zijt.
Fop      Ick kan af-grijslijck sneuckelen sonder spuygen, Doch ick houf het niet te seggen de vrienden sullen het etuygen, Evenwel dęer zijnder die my overtreffen en te boven gęen, Die hiele quartieren vleesch inslicke al ist datter thien witte-broden by-stęen, En dan en koockter mæegh noch niet; wilt g’ het wete, Dæer zijnder die hiele sticken zoute vleesch op ete, Mæer ick weet wel dat sulcke groote eters in Engelant Niet en soude derven komen hebben, sy quamen te schant, Want Konink Eduward deeder iens dry vangen, en mit ien op-hangen.
Kom gæen wy næer men Heer.
Kom gæen wy Joncker Fop.
Fop      Acker-malementen ick sel suype datte luysen sellen bersten op men kop.
Alle beyde binnen.
Priester, Jaap, Fop, Koppelaar, Colette uyt.
VAn harten willekom, mijn vrient Fop, hoe stæen de sæken?
Fop      Hiel wel Heer-om, het stuck dat stæet om ten eynd’ te ræken.
Dat is my van harten lief, kom gæen wy næer den hof, Vrienden volght æen, dat gæetje veur, met verlof: Sit an, læet ons ter deegh bachanalia houwen.
Fop      Ick hou veul van bier dat æende wijn-stock wordt ebrouwen.
Soo doen wy mee as wy zijn te gast enoot.
Jaap     Men Heer vergeeft het ons de stoutigheyt is te groot.
Ghy zijt me willekom, avous Fop, iens edroncke.
Fop      A moy men Heer, sulcke woorden doen men ziel ontfoncke, Dat gæetje veur, avous Beste-væer.
Ick bedancke u Fop Lambertsen, læten wy nu mit malkæer Een uyrtje vrolijck zijn, en ons stellen buyten sorgen.
Jaap     Veur my al duyrde het totten midder-nacht of totten morgen, Ick en sou de ierste niet zijn die scheyden sel.
Soo ick het doe, soo noemt me ien groot rebel.
Fop      Wat is dit voor kost?
’t Is lever van ien Vercke.
Fop      Het mocht de pest, ick wil mit ien næer huys.
Ghy bent dol næer ik bemercke.
Mæer lieve Fop hoe benje noch soo bot?
Siet ghy niet, wy scheeren de sot.
Fop      Selje me te gast noon om men Vercke te verslinden.
Jaap     Ben der gien Verckens meer inde werelt as jouwe te vinden, Vræeght het Juffrouw Colette hoe sy ’er æen is erocht.
Men Lief gelooft u Lief, ’t is op de Marckt ekocht, Sel ick u bedriegen die ick soucke te behægen, Soo wæer ick plægens wæert, met d’aldergrootste plægen, Nien troostje suycker-beck, gelooft de leugens niet, Ick segh u wæerlijck dat het niet en is eschiet.
Siet by nou iens stæen kijcken mit ien neus van ses ellen, Iens edroncke ick mach me met die præet niet mier quellen.
Hoor toe; vrienden dese romers set ick mit ien te koop, Die van ons best lever-dicht, wint den hielen hoop, Hoort toe; dit levertje is van ien Vercken, mæer van gien Merekat, Ick ben gæerne by de vocht, en met men beck in’t nat, Mijn vreught allien bestæet in de Wijn.
Fop      Soo motje wel ien fijnen Priester zijn.
Jaap     Dit Levertje is van ien Vercke, mæer van gien Sprinck-hæen, Ick hoop van desen nacht met Joncker Porcus uyt wand’len te gæen, En nemen Worst, Soucijs en Beulingen daer van.
Fop      Wel, is Joncker Porcus dan ien Vercke-man.
Dit Levertje is van ien Vercke, mæer van gien Zee-Post, Ick houwe veul van drincken as ’t gien gelt en kost, En stæegh te brassen met gemack.
Fop      Soo binje wel ien grooten schocke-back.
Dit Levertje is van ien Vercke, mæer van gien Perkijt, Ick wilde dat ick Beulingen had van die ick heb evrijt.
Fop      Wel Juffer, dan was ick mijn Beulingh quijt.
Doet nou jou mont op, læet nou jou konste blijcke.
Fop      Ick kan tormentigh Rethorijcke: Dit Levertje en het noyt eweest in Noachs Arck, Ick wilde dat ick t’huys was met men Varck, Dat ick hadde Vleugels nou, Ick wed icker hæest vliegen sou.
Wæer sou ghy dan vliege, by jou Grietje, jou Rosemont?
Fop      Neen, mæer op het tiptje van jou neus, en kacke in jou mont.
By men keel, Fop het vier glasen Wijn ewonne.
Fop      Dat wist ick wel te veur, eer wy het Lever-dichten begonne; Dat is ien, dat is twie, dat is drie, en dat is vier, Sulcke Plæesters trecke beter as die van ien Barbier.
Jaap     As ’t altijdt soo douwt, en behoufje om gien regen te karmen.
Fop      Juffrouw hebje dan oock sulck ien sin in men darmen?
Men alderliefste Fop, mijn vreught, mijn toe-verlæet, Æenschout jou Dienæres, wanhopigh desolæet, Ter oorsæeck van jou min, en wort ghy niet bewogen, Sult ghy ien tiere Mæeght verjægen uyt u oogen, Die ziel en lichæem beyd’ æen u tot wellust biet: Mijn Uytverkooren Lief!
ach Fop!
en spreecktje niet?
Ghy siet dat tot jou min mijn hiele sinnen wercken.
Fop      Juffrou en sou ghy my al te met niet wel beminnen om men Vercken?
Ick sel noch drie vrægen uyt-geven voor ses Romers Wijn, Die dæer næ ræden wilt, en mot niet droncken zijn.
Hoort toe de ierste sel ik jou wat stellen: Wat is het vermæeckelijcke van ien Huys?
Moeye Hontjes met Bellen.
Ien treftige Cipersche Kat.
Jaap     Men Hier ick ræede een vel met ien gat.
Fop      Benje noch soo dom datje dat niet en weet?
Ick selje het met ien woordt seggen, het is ’t Secreet.
Ghy mot reden geven van jou seggen.
Fop      De wæerheydt spreeckt, het is onnodigh uyt te leggen, Benje ien Mathematicus, Astrologus, ghy mooghter in gæen, Ghy selt den regen sien mette Eclipses in de Mæen, De rontheyt van de vleeschelijcke Werelt selje bespeuren, De Linie selje sien van achter en van veuren, Ghy selt æenschouwen uyt wat gat dat wæeyt de Middelantse wint, Jæ het gesternte van Venus, sooje nieus-gierigh bint: In ’t Secreet konje Dominus Podex rijkende Musijck hooren singen, En dat met vier partyen, binnen dat gien treftige dingen, Gesoden en gebraden spijs, die sel jou Sooje mæer gæpen en wilt, stæegh vliegen in de mont.
Ghy hebt de Wijn verdient, dæer mot ick jou in prijse: Mæer seggt de tweede vræegh, Hoe veel verschilt ien sot wel van ien wijse?
As het Oosten van het West.
As het quæetste van bet best.
Jaap     Een wijs man van ien sot die verschilt Alleen de wijsheydt die gien sot en kan ebeure.
Niemant van jou dryen en heeft het recht eræen.
Fop      Ick verseeckere jou dat ick mette Wijn sel heene gæen.
Hoe veel verschilt ien wijs man van ien sot, dat is de vræge?
Ick antwoorde niet mier as ien stoop Wijn, by men kræge.
Jaap     Wat seggen is dat Fop?
dat en klinckt niet mit al.
Fop      Ick weet dat ick het allien eræden hebben sal: Stelt iens twee persoonen by malkander, Den ienen hiel sot, den æeren hiel wijs en schrander, Geeft den wijsen mæer achter ien te drincken ien stoop Wijn, Eer ien half uyr sel hy sotter as den sot zijn.
Dat is wel, mæer seght de derde vræegh mot ick oock weten: Nevens wiens behoort men een gierigaert af te meten?
Nevens ien die in de werelt gien goet en heeft.
Nevens het onredelijckste Dyer dat in de Velden zweeft.
Jaap     Nevens Judas, is mijn gemercke.
Fop      En ick segh al wederom, nevens men Vercke, Men Vercken knort en stinckt, het besmet yder een, mæer næ sijn doot Krijgh mer leckerny van, soo is een gierigæert sijn loot.
Ick had dat van jou niet elooft, soo wæer as ick leve.
Fop      Ick sou jou noch wel wat æers te ruycken geve, De Glæestjes zijn by mijn verdient, steltse op ien ry, Mont op keele-gat, de Frans-man komt jou by.
Fop drinckt de Glasen uyt.
WAt let jou?
wort ghy qualick?
leght jou in mijn narmen, Fop      Men lieve Bestevæer, ick krijge groote rommelinge in men darmen.
Jaap     Wilje wat Diamanders in-nemen, sy brenght groote rust an?
Fop      Ey lieve jæ: mæer krijghme dæer gien stinckenden æesem van.
Fop word heel dronckigh.
IK voele by gort de Koors, sy sinckt tot in men beenen,* Heer-oom ick gæ het by men Vercken uyt-steenen: Adieu allegæer tot op ien æeren tijdt.
ICk zweere jou by men keel, Fop ræeckt nou sen Vercken quijt, Nicht neemt de Tafel wech: gæen wy mit eenen næ binnen, Mæer seght eerst, wat willen wy met het Vercke beginnen?
Jaap     Beginnen?
wy sellen het deelen onder malkæer.
Ick bender mee te vreden, mæer voorwæer Men Nicht die het veel moeyt’ ehadt, sy hoorde mee te deelen, Ien part voor mijn, ien voor hæer, ien voor de Wijn, kan dat verveelen, Dat zijn drie parten, wat seghje, en voor jou yder een.
As ’t men Hier soo behæeght, wy zijn dæer me te vreen, Ick gæ met ien næ Fop, ick hope dat ick het Vercke sel verrasse, Past ghy op mijn komste, ick sel op het steelen passe.
Gelieft męer te ebien, Het sel in aller yl van stonden æen eschien.
Allegaar binnen.
’t IS ellendigh te leven as wanneer het Huys-houwen Op de Vrouwen stæet, en sulcke Toote-bellen trouwen, Die niet en sien wæer dat de Schoorstien van roocken magh, Mæer nergens as næ suypen en dincken*, en soo den hielen dagh, Jæ hiele mæenden en jæeren met manden uyt-drægen, Ick segh en ick loof, de werelt en het gien grooter plægen, Dan dat ien verstandige Vrouw is met ien geck epæert: Kom ick ergens met hem te gast, de menschen zijn van æert Mijn nęer de elegentheyt van mijn man te achten, Die my somtijdts met sijn hersenloose woorden de ziel doet smachten: Ick was lęest op ien groote Maeltijdt enoot, Hy scheet en hy spoogh, soo, dat my het leven verdroot, Dęer was hy yders geck, yder die spottede van ter zijden, Het is onmogelijck voor ien ierlijcke Vrou te lijden: Dan komender dickmęel twist-męeckers, die seggen, wel hoe Fop, Lęet ghy jou van jou Wijf regieren?
slęetse veur hęer kop, Ghy mot miester zijn: bindtse armen en voeten, Męer dat hy iens begon, ick zweer, ick zou hem groeten, Dęer zijn veule luy die niet en weten watter schort, Męer en is ’t niet redelijck, as de man niet regeeren en kan, dat hy geregeert wort?
As hy spreeckt tegens ymandt, ick ben vol vrees, wilje het weten, Hy beleydt sijn woorden even iens as ien Peert sijn scheten, Ien stręet vol mans, męer innerlijck ien Lanteern sonder licht, Het scheen hy kan groote dingen doen, hoe groot oock van ewicht: Męer het contrarie is węer, dat heb ick al te drę bevonde, Ję as ick ’er męer an denck, soo wensch ick dat ick hem niet en konde Wat ben ick oock mal eweest, dat ick my ten Houwelijck begaf, Ick reeckene het voor ien plęegh, en voor soo grooten straf, As yemandt op de werelt kan ebeuren, Ick verhoopte en dacht nęer vreucht, ick vinde treuren, En de aldermeeste zwęerigheydt dat ick bevinde an de geck, Is, dat hy soo droogh is as ien zwavel-steck: Ick vrees dat het trouwen my noch qualijcker sel bekomen, My dencke datter yemandt seydt, Grietje Fops Vercken is enomen: Gęet nęer het Dorp, en męeckt wat hęest, De Koortse męeckte bangh, de vreese męeckte soo verbęest, Dat ick morgen vrough sonder langer te vertouven, Nęer hem gęen sien sel, vinde ick hem, hy sel prouven Wat dat Griet vermach.
ICk meende dat dien schelmachtigen Pęep niet iens te pas komen sel Æen dry deelen: ick wenste hem liever in ’t Vęge-vier of in de Hel, Sou ick męer ien deel voor al men moeyte enieten, Sulck ien reeckeninge sou selfs de drommel verdrieten: Is Fop bedrogen, de Pęep sel oock bedrogen zijn, En den Koppelęer niet min, ten dancke van zijn Wijn, Męer sus, my dencke by men keel dat ick het Vercke hoore knorre, Koppelaar met het Vercken uyt.
ICk zweer by onse helle-veegh, dęer komt hy, wat drommel sel dat worre.
Jou leven sulck ien gril, Fop lagh by sen Vercken en sliep, Hy had het in sen armen, het Beest stont op, ende het liep Colette, Priester uyt.
STrax nęer my toe, ick heb het dese touw om sen hals eregen, En sonder ienigh eręes tot hier toe ekregen.