floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Marrij gaet weer wat sitten rusten.
Waarenar, Marry.
Goen dag in huys; kan men hier een pintje bier krijgen, voor gelt, en goeje woorde Peetje?
Jaje Bestevaer, setje daer het jou belieft, want in een leege Herberg valt keur van ’t mackelijckste steetje.
Hans tap eens met een vaert, Bestevaer beliefje zoet Bier of Mom?
Een Rotterdammertje, dat bitter tuyg, de droes gaf daer een oortje om.
Wel bekompje Bier, Waar.
Drink eens aen Peetje; dank hebt; ’k ben hier gekomen Om dat ik stilletjes met jou een saek af te handelen heb voorgenomen, Daerje my, dog niet sonder jou scha, hou en trouw in moet zijn.
Vertrek jy dan wat Hans, en pak jy jou wat aen een kant Trijn, An my en is geen falikant, kan ik het doen sonder mijn scha, en schande.
Ja jy mackelijk, want geen van beyde loopt gevaer door het geen daer is op hande.
Hoor Eelaert is mijn Soon, soo haest als die hier eens komt weer Meen ik hem hier te late gijsselen, daerom is op jou mijn begeer, Datjy my dat strakx stilletjes zelt late weten, mits ik de Schout al heb gesproken, Die altijt op mijn woort reet sal wesen, en dan sal ik die stoute guyt een aar papje koken.
* Mar.
Holla Bestevaer, dat ik in mijn eygen huys mijn beste klante sou verraen Vermag mijn consciensy niet.
Het wort slegs om beste wil gedaen.
Daerom en sel ik je ook niet begeven, daer kompt my yets in de zin vallen Dat veer het best sel wesen, en het mooyste van alle.
Dees straet uyt te gaen, je regter hant om, by de eerste steene sluys op die burgwal, Het derde huys, met een houte gevel, daer loof ik vast dat hy de meeste naght wesen sal; Uyt dat infaem hoerhuys mag hem de Schout vry hier brenghen, en dan sal ik je helpen ten eynde van jou saken.
Peetje daer beloof ik je dat een goeje teug braef op sel smaken, Ging het vast, ik lieppe so dadelijk na de Schout.
Daer mag hy vry ondersoek doen, om het officy dat hem is betrout.
Ik gaeje dan dit werckje beginne, wees jyme hou en trou, ik selt je wel beloonen.
Datje geen trouwer dienstboo in de werelt hebt, sel ikje metter daet betoonen.
Hou dan dat op hant, de rest als ’t werk beschikt is.
Ik dankje mijn liefste Bestevaer.
Die jou seker nou niet te degen hulp was al te ondankbaer.
Binnen allebey.
Ritzaart, Abram.
Rit.
Abram kom ganewe; maer let eerst wel te deeg op het geen ikje nou seg; So jy de minste ol my draeyt, soo bidt vry dat de droes jou dadelijk voere weg.
Wat not sou my het liegen geven, daer ik uyt de waerheyt soo veel kan trecken.
Is het waer, een nieu mantel staet daer op, en voor het gecken Armen en beenen stucken.
Jy beloofde my dan een Meyt Schoon en fris, jong en aentreckelijk.
Abr: Die heb ikje toe geseyt.
Ritz.
Die, na jou dunken, niet meer als met een had omgegaen, en met luttel wou verkeeren; Soo saepig en leenig, datje haer nog alle ding kost leeren, Die je wennen kost, en ontwennen naje eygen hant, Een Meyt beleeft van zeeden, en van een gaau verstant.
Die het dronke drinken haat, en matig is in haer eeten, Abram, al te veel brave gaven, om van een hoer te zijn bezeeten.
Ik leverse je voor geen hoer; maer voor een behulpsame Meyt, daer een flukx gast Een soet boeltje af maken sel kennen, doet hy wat weers, en dat hy te degen op past, Bynamen als ik hem helpen wil.
Om het uyterste wagen Hebje niemant beter als mijn van doen.
Lustig dan maer, ik salje genoeg opperen, en andragen, Wagt jy ons slegs op een kamer alleen by Hoer Ael, Tot ik met een snap heen loop, en haar op het spoedigste by jou haal.binnen beytegaar.
Eelaardt.
Nu gaan mijn zinnen; En al mijn minnen, Naa ik van binnen Zal zien mijn Elzelijn, Of die, reyns, of in schijn, Te deegen is de mijn.
Ik sweer, indien het luk mijn ietwes schuldig was, En wou my na mijn keur, en zinnen laaten kiezen; Hoe willig, en hoe graag koos ’k ’t eerlijk Elsje ras, Daar ’k dan de werrelt wou liever als haar verliezen.
Hy klopt aan Hoer Aals deur.
Hoer Aal, Eelaardt.
Eelaardt, wel!
hoe vaart het al?
Wat drollig, ik kom hier nou om Ritzaardt eens te zien vryen, Of het my eens te pas mogt komen, by nagt, of aare ontyen.
Mooy ezeydt, ik zou langer huys houwen, om aare te laatte bespien.
Wel, alsje hoorde dat het om bondige reden was, en jou daarvan geen schade kost schien.
Mondt toe, trots steene Roelandt, dit op handt, en hier naa beloof ik zelje nog meer krijgen.
Ik zel ’t my troosten, wilje my slegs te deegen bezweere jou swijgen.
Beytegaar binnen 8.
Elsje.
Abram.
Hoer Aal.
Abram, waar gaanewe?
Hier zoo.
Hoer Aal doet op.
Abram,wel je klopt ofjer in weezen woudt: Abr.
Dat is mijn meening ook; want het valdt my voor de deur te guur en te koudt.
Nou dien jy ons braafjes te setten, en uyt het egte paters vaetje tappen.
H. Aal.
Gaere kyertjes, gae maer soo lang zitten, ik selje daerom met een vaert selfs nae beneden snappen.
Abram ’t lijk’t my hier soo klugtig, en regt uyt geseyt, Ik weet niet wat voor hollebolgs my op het hert, en daerom heen, te woele leyt.
Avoe nou moer, op de goeje komst van een sappige prammelaer; Maer mooy diertje, wat souje ook passen onder een jonge frisse rammelaar; Een dubbelt swietje snobbelig ding waerje oover-dubbelt waert.
Heus, heus!
ik breng j’eens Abram.
Dank hebt!
daer loof ik is sy seker niet heel veul voor vervaert.
Een woortje Abram.
Sy luystert Abram wat in, die antwoort.
Ja waerom niet.
Wat seyt de Vrou?
dit fluysteren Ontroert my nog meer, in een oopen kamer hou ik van geen luysteren, Wat isser dan?
Maer wat vreemts, beneen, seytse, is een kameraet Van onse Eelaart, die hy hier gesonden heeft, en daerom vriendelijk vraegen laat Of hy hem by ons mag verwagten lijk sy aars buyten alleen sal moeten doen.
Dats fout of het is my vergeten.
Ik praat slegs van haeren seggen, anders en kan ik niet weeten.
Ik weet wel vast dat hy geen beeter vrient in de Stadt heeft, en daerom gaf ik hem dit woort.
Dies begeef ik jou, en sijn geselschap, vaer wel, ik gaeje voort.
Soo zy weg gaat wort sy tegen gehouden.
Ritzaart, Elsje, Hoer Aal, Abram.
Soetjes mijn Juffertje, jou Eelaert sal hier stracx weesen, waer heen?
Eeventjes op straet nae hem kijcken.
Dus in de naare nagt, wel waer of dat nae sou lijcken?
Nou, eerst eens gedronken.
’t Wort te laet, ik moet gaen.
Doe de Luy eerst bescheyt, hoe meugje dog soo hollebolligh staen.
Zetje, zetje, soo wilt niet ofje met een trommel in het bos waert gevangen.
Dat’s goet, maer mijn voeten kennen haer schoenen het best voele prangen.
Ik breng jou eens mijn soetertje, Els.
’k Bedankje seer.
Wel bekomsje aentreckelijckste meyt.
Maer soetjes doch, ey heus.
Mijn alderliefste vriendelijkheyt: Waerachtig hoe ikje meer besie, hoe ick meer op Eelaert moet schelden.
Wat heeft die doch hier verbeurt?
Maer om dat hy my somtijts vertelden Dat hy een vrijster hadt, een meyt soo redelijck schoon, leugenachtige fiel, Jous gelijk weet ik niet dat ik mijn leven noch gesien heb.
praetjes.
Dat sweer ickje by mijn ziel.
Wat sou ik an jou niet versnoepen, mijn waerste zieltje, mijn liefste leven, Geefme wat van jou goeje gunst, en ik salje daer voor, watje wilt, graeg weerom geven.
Abram, en Hoer Aal sluypen wegh.
Die heb ik verswooren aen een slegts, die jy met geen regt Die benemen kundt, soo Eelaerdt jou so goejen vriendt is, gelijk als jy segt.
Ik weet wel dat hy jou onderhout, en dat sel ik hem so helpen uytvoeren, Dat jy die koop jou niet ondanken zeldt.
Doe jy dat een deel behoeftige Hoeren.
Zoek je wat, daer is overal stofs genoeg, maer aen my hebje geen vat.
Lijckewel kan ikje so niet laten, voor ik kuyt, of haring heb vanje gehadt: Die Diamant-ring zel ikje schenken.
En dat buyltje met Dukaaten.
Bewaer die vry tot een beter koopmanschap, want ik sweer dat ik jou het minst niet toe sal laten.
Jy selt al.
Rust of ik schreeuw stracx om hulp, wie meenje hebje veur?
De mooyste Meyt van de Werelt, en die ik voor de alder aentreckelijckiste keur.
Hebje mijn Lief, so mis handelt my so niet.
Ik kan niet langer duuren.
Soo moet ik dan schreeuwen, hellip!
hellip!
Wel wat zijn dit voor kuuren.
Ey Liefste!
swijg dog stil.
Abram moort!
Abram, Elsje, Ritzaart.
Wel wat is hier te doen, wie heeft van zijn leven sulk een schreeuwen gehoort?
Jou schelm, waertoe hebje my gebragt?
selje soo jou braafste Miesters goet doen beloonen.
Dat dit myn opgeset werk is, beken ik, maar om te maken dat ik hier mogt blijven woonen, Most ik om Waarenars gierigheyt, en Eelaarts schraaligheyt, grijpen nae een vaster tou, Of ik zag vast van te vooren, dat het deerlijk op het lest met mijn haperen zou; En om dat wy van jou schier alleen, dus lang zoo rijkkelijk ons onderhout kreegen, Hoe dikwils, en hoe zwaar, wy ummer waaren verleegen: Mits ik mee met al mijn zinnen op het minst niet kost verstaan, Uyt al jou ommeslag, waar pokken dat sulk een oovervloet quam van daan, Of jy most het met jou vuysten, daarjy op zit, winnen: Zie daarom, regt uyt gezeyt, ging ik deeze parten beginnen.
Jou verdoemde schelm, Godt weet dat ik nooyt een droppel bloedts heb in mijn lijf gehadt Die van de minste hoerery eenighsins was beklat.
Dan heb ik me maar verzint, en om regt uyt te zeggen, Wil ik dus voort door de weerelt komen, zoo moet ik het op alderhande boegen aanleggen: Daarom hoor Els, en let te deeg op ’t geen ikje nu zegyen sal; een zonde onbekent, Daar wordt hier ter werelt niemant op het minste door geschendt, En een loopent gerugt, schoon loogen, met een beetje schijns van waarheyt, zelje meer schaade Als jy in eeuwigheyt dikwils goet zult kunnen maakken, met alje vroome daaden; Wat schaat het Eelaart, als hy daer niet naa wagt, of jy een half uurtje in stilligheyt plaayzierdt.
Goddelooze Koppelaar, wat sou het jou schaan, datje leevendig gerabraakt wierdt?
’k Seg Els!
helpe an mijn nieuwe mantel, of ik zweer, dat ik Eelaart zulk een lesje zal leezen, Van dit Bordeel daar jy nu in bendt, en van jou ommegang, dat jy vry zeldt meugen ijzen en vreezen.
Booven mijn vroomigheyt agt ik nog Eelaardt, nog jou, nog alde rest, En die zel booven zwiere, en zijn meester nog moeten kroonen op het lest; Daarom verzeekkerje vry dat hier in, van jou niet een stip op my en is te winnen.
Nogtans zelje nog een uurtje met die fikxe gast allienig huys moeten houwen, moochelijk hoeje nog verandert van zinnen.
Zoo Abram weg meendt te gaan, houdt hy t’half weegen standt,door het getier dat hy in het Voorhuys hoort.
Hoer Aal, Schoudt Geeraardt met zijn Rakkers.
Heer Officier!
is het om een Dukaat of twee te doen, zo bidt ikje, en doe my dog geen ooverlast.
Niet als maar een beetje huyszoeking; wel hier kom ik ten eersten al fraay te gast.
Hier moetender nog meer zijn, want de schaaduw kan sonder lichaam niet weezen; Waar is Eelaart Hoer Aal.
Weet ik het.
Houten aanzigt, zoo ik hem zelver op zoekken moet, zoo meugje wel vreezen.
* H. Aal.
’k Zie wy zijn verraan, want jy weet al onze dingen te fikx en te wel; Wagt dan een beetje, ’k sal hem gaan haalen, als het dan soo weezen moet, en weezen zel.
Eelaardt, Geeraardt, Ritzaardt, Abram, Elsje, Hoer Aal.
Wat’s hier te doen?
Wie quaat dee, zal hier quaadt ontmoeten, Die met zijn aars op de barnende koolen wou zitten, zel het met de blaare boeten; Je zeldt je allemaal gereedt moeten maakken, om daatelyk met my te gaan.
Zoek jy schelmen en dieven op, maar eerelykke luy kinderen laat die altoos met vreeden staan.
Soo lang zy eerlijck zijn, voor dees tijt moet het zoo weezen, Hier digte by slegs in gijzeling, en die hem daar dan morgen verschoonen kan, en hoeft niet meer te vreezen.
Daar zie ik voor niemant zwaarigheyt in, mits ik niet weet, wie het minst misdee.
De plaag denk lijkwel wat veerder.
ik zie wel of wy willen, of niet, wy moeten lijkkewel mee.
Benje gereet volkje?
kom meysje maat!
waar naa staanewe?
Ey, wagtewe nog een beetje naa de Speulman.
Abram kom gaanewe.
Zy gaan allegaar Hoer Aal haar huys in, en komenvan binnen door Marrijs huys.
Schoudt Geeraart, Waarenar, Ritzaardt, Abram, Elsje, Eelaardt, Marry.
Gortelingen kameraadtje, Als jy eens deeg werpt jou net In de weereldt, niemandt raadtje Watje vangen kundt te met.
Ummers zogt ik maar een visje, En ik kreegje dit heel resje.
Die zoo is ons te vet; hoe wil die ons op breekken, Blijven slegs hier of daar, geen kromme bienen in onze keel steekken.
Hoe Bestevaar brabbelaar, En jy Schoudt grabbelaar, Soo waar jy dan uyt, om dit zootje op te vissen; Wel nou meen ik zel de Duyvel jou dat ook braafjes op dissen.
Wie’k in ’t Hoerhuys vindt verkeeren, Breng ik, door mijn ampt, vooor d’Heeren.
Wel dat sluydt, Dat het zijn moer bruydt.
Schout, ey laat dat meysje loopen.
Alles doe’k voor munt en kruys, Waar.
’k Wil haar strakx dan vanje koopen.
Species in manibuys.
Hadt jy’t meysje kenne koopen, Voor jou schat, Lang waarj’ hier mee deur geloope, Goore gat.
Elsje, raaktej’ in de klem, ’k Sweer ik zelje los weer maakken.
Wilje losse, zoo los hem; Los kan Elsje zelfs wel raakken.
Ag!
die hetter naa’ gemaakt, Dat hy is in de klem geraakt.
Zou men klemmen ieder een, Die ’t verkurf, jou most men plett’ren.
Paus ken ummers bannen geen, Hy schrijfdt zelfs slegs ban zijn lett’ren.
Maar wat ’t Opper-Hooft misdoedt, Dubbel men dat reekk’nen moet.
Hoe wil Bestevaar natuuren, Vrijt hy hier om wats of jokx, Kijk hum ’t grillig weezen stuuren: Hoe vaar woordt jy onderrokx; Naa dit lijkt zel ’t drollig lukken, Kakke zonder iens te drukken?
Wees staadig jy by ’t grijs, Nog risp geen ouliens doen.
Zoo lang die gaan op wijs Van ’t staadig oudt fatsoen.
Zoo jy reyns uyt die meydt miendt, Doe jy, dat niet gezeydt dient.
Wat voel ’k jeugdt schuylen Onder dees grijze haayren, Die ik niet ruylen Wou om van twintig jaaren.
Hadt de Schoudt slegs wat meer volk Pestelorum, mee genoomen, Veur die ouwe Duytse dolk, Zou hy meugen sonder schroomen Sluyten koop; want met heur twien Hielpe zy die ligt op ien.
Weg, ’t spotten uyt!
dees nagt verkrimpt vast, en het daagdt, Sommige van jou luy zijn van dees aangeklaagt, En voort heb ’k sommige, zoo ’k om die dee ronde, In een infaam Bordeel, en snooje plaats gevonden, Dies, die ’t strakx af niet maakt, zie dat hy met my gaat Voor ’t Stats Geregt, soo haast de klok maar neegen slaat.
Jaa Waarenar!
’t Is waar, Staag deeje mier als aar Ooyt heeft voor mijn gedaan; ’t Hulp niet, ’t geen ’k staag ging raan, Schey uyt!
schey uyt!
u kan ’k Niet kiezen voor mijn Man, Maar dank u voor het geen Gy wilt aan my besteen: Gy weet wel dat ik quam, Van vroome Burgers stam: Maar daar de quaa fortuyn Nooyt boo, als kaale kruyn, Gy, door een milder gaaf, die hiel my braaf.
Dit optooy lokten an U Zoon, onkondig van Ons onderling gedoen, En bleef zonder vermoen, Van u mee Heer van mijn vryicheyt, Jou kost, jou kleen, jou schat, En wat ’k ooyt van u hadt Daar kreeg hy af zijn deel, Of ummers ruym soo veel: Zijn jeugdt, zijn staat, zijn goet Verwelgde dit gemoet; En doe ik hadt de zoon, Kost ik de Vaar geen hoon Met weygeren doen an, Dies most ’k u schuyven van U staag gehaakte ja, Aars kost ik geen genaa Leevren jou gulle hert, Daar ’k zoo ge-eert door werdt; zeg, Dee ’k dan quaadt ooverleg?
Dat hier een bengel, My waarloos laaten zou, mijn ziedendt bloedt verkookken?
’k Sweer, ik eer strengel Een handt vol garden, om die geylle huydt te schrookken.
Vaaderlief, die tot de grondt Hebt bespeurdt mijn gantse jaaren, Daarje nummer aars in vondt, Als de jeugdt met deugdt zig paaren, Naarstige gehoorsaamheyt, Lijtzaamheyt in onreyns kijven, Naa u zin gevoegzaamheyt, Ellek een zijn vriendt te blyven; ’k Raakte in een Roozegaardt, Daar by tros de Roosjes hingen, Zo krom-scherpe dooren staard, Losse frisse voetjes vingen, Kost ’k ’t soo wagten?
ik zogt Niet naa ’t geen u mogt bevalle, Daar heb ik nooyt opgedogt; Maar ik koos slegs een van alle, Kiezens waardt, en om haar keur Die jy zelfs, helaas!
uytpikte, Zoo haar zuyvre gans, haar geur, Dit te zwakke breyn verstikte.
Mijn Roos, mijn Bloem, mijn Vrugt, mijn Vreugdt, Zel jyme die ontsnoepen; Zie vuyle Fiel, hoe datje deughdt: Gaa strakx jou doen herroepen.
’k Moet Elsje hebben, of ik sterf.
Goedt, zoo beurdt ’t Zeuntje dubbel erf.
’k Heb nooyt, dat u graagen mogt, U ontsnoept, ’k wil d’heemel tuygen, Maar in teegendeel gezogt, Na u lust my lustig buygen, ’t Luk dat gafme in de mondt, ’t Lekkerst beetje te bejaagen, Zoo ik daar nu smaak in vondt, En een opperste behaagen, Reedelijk u oordeel veldt, Of ’k lust quaalijk heb besteldt.
Vret jy jou balg, en bast an twee, Maar laat my ’t minst mijn lekker beetjen houwen.
Als ’t hondtje honger lee; Of die zijn vaar zoo’n hachje toe zou douwen!
Elsje!
liefste Elzelijn!
Eys, ik wil gehoorzaam weezen.
’k Eysch jou dan de mijn te zijn.
Hoo!
die waar ’k al lang voor deezen; Want jou Soon heeft ’t zoo gemaakt, Dat ’k al ben u kindt geraakt.
Geen kindt, ik wil gy zult gebien, Als vry vrouw oover mijn.
’k Wil my geen meerder eer zal schien Als dat ’k u kindt mag zijn; Want hooger naa gy zelver ziet, En kan ik ummers steyg’ren niet.
Akkrementen dat’s een deuntje, Bestevaar die Meydt was jou, Pasteze zoo niet jou zeuntje: Maar ’t is web van zijn getouw, Dat hy heeft zo braaf geweeve Dat het om jou niet kan geeve.
Hoor hier jy jongeluy, jy zegt, op hoop van trouwen, Dat jy te saamen hebt een tijdt lang huys gehouwen, Ho!
dat spul moet uyt, zoo straks: want in dees Stat Is al ’t boeleeren straf verbooden, en wie dat Hier willens in volhart, vervalt in groove boeten, Die men vaak boove geldt, met d’huyt betaale moeten.
Ook trouwen, zonder wil van Ouwers, mag niet schien; Dies moetje, Bestevaar, raadt schaffen met dees lien.
’k Weet niet waar binne Mijn reen en zinnen, Mits die ’k gegeeve, Heb vreugdt, en leeve, My nu moordt selve, En gaat my delve Mijn graff vol treuren, Nu my gebeure ’t Schoonst’ Elsje niet mag; Waar by ’k nooyt iet zag, Dat my kost maakke Vroolijk, wiens kaakken, En vroolijk lachje, Zoo meenig nachje, In storm en vlaagen, Dee bly my draagen.
’k Moet ummers met ’t Eelaart houwen, Nog en kan geen ander trouwen.
geen jeugdt ook te besteeden Voor los geldt, en stijve leeden.
zoetste Elsje!
zwijg, Eer ik een beroernis krijg.
Ey, of een aavondt-stondt zoo vroolijk en zoo heuglijk, Ons speelden door het oog, als ooyt een ogtendt dee, Soo is ’t haar flonkeren en flikkeren ommoogelijk, Dat d’een zoo lang als d’aar kan houwen voor ons stee: Want ginder daaldt d’alvroolijkkende Zon, Die tot meer glans hier zoetjes aan begon.
Waar.’k Slagt Febus, ’k ouwer nooyt.
Maer houdt wel met hem winter.
Jaa, dies soek ’k spaan en splinter.
Goedt, zooje mee ondooydt: In Lent vermeukte en zoo bragt Daar ’t soomertje mee pronkt, en lagt.
Hoe vaster staat een wijngaart rank, An ouwer Ollem boom, Rit.
Hoe ligter dortse, en wordt krank: Daar raakt ’t dan al mee om.
Schoon dat ik, goeje luy, te veur schier niet een tittel Om eerlijkk’ agtbaarheyt, ging brengen in ’t kapittel, Soo moet ik bersten, of jou geven te verstaan, Hoe het van ’t eerst tot ’t lest, is met dees zaak gegaan: Vrienden, mijn grootste wens was, om makkelijkke dagen, Hierom dee ik mijn best om de rijkke luy te behagen, Ik voegde my naa haar zin, al was dat vaak wat noo, Om dat ik gaappen most, naa die men de pap boo.
’t Is waar, ik hadt eerst wel miesters met hoopen, Maar dies te meer had ikker weer naa te loopen: Ik gaf my dies ten lesten by Eelaard, daar ik my ook by hiel, Mits die my in gebien, en beloone, het best beviel.
Ik wist, rijkkeluy kyeren hebben vreemde lusten, Die haar dikwils baaren veel quaals en onrusten, By naamen in het verslijten van heur kalfs klaauwen; Weshalven zy van doen hebben een goeje, en een gaauwe, Opregte vriendt, die haar de regte weg wijst an, Die heur te krieuwelig gemoedt niet te deeg houwen kan, In ’t gemeen zijn heur lusten grootter als haar kragte, Derhalven zo kunnen zy van haer selfs haer te luttel wagten; Ik leerde dan jou zoon, dat hy hem wel zou houwen Van vuyle Hoeren, en ander mans getroude Vrouwen, So dikwils niet drinken zou, als hem dogt het wel sou smaken; Die, en die niet zou slagten, die haer eygen lijf gingen rabrake Met nagt krolle, en naauw half uyt te slaeppe, Op bank of kouwe stien, geen kermis poppen na sou aeppen, Nog zijn kleeren so lang bewaere, dat hy daer in sou vervuyle, Haenematte schouwen, en dat paerde tuysschen en ruylen, Niet als om tijtverdrijf, of een pintje in’t gelag zou speelen; Hem wagte zou van straet-krasse, glaesse breekken, vegten, en krakkeelen; Goedtje voor de jeugdt het nutst, en ’t nootst gedaan.
Hy volgde my vry, maer most mee ergens aen, Want weelige jeugdt is te woelig om hiel te rusten, Dies most ik ook ergens in, late tobbelen zijn lusten; Ik liep hem Elsje dan op, daar hy al zijn jeugdig geweemel Soo vreugdig in af liet loopen, gelijk in een aardtse heemel, Daer ruylden hy alle aare grille veur, en wou nu een endt Van dit, wat te slordig leeven, maken, en u dees zaek bekendt; Dog wou eerst een proef van haer eerbaerheyt zien, daer hy zig vast Op mogt betrouwen; en dat bestelde ik hem door die gast: Ik verleyde haer, onwetendt, in geune hoere kot, Daar hielp ik haer doe saem, om soo te kijkken, tot Wat parten hy haer zou kunne brengen, hoe hy nu is gevaaren, Dat zel hy jou zelfs beeter, als ik, kenne verklaaren.
Van daer raekte wy dus hier, daer ik hoop dat je doen sult, dat je kendt En hoordt, dat is, dees zaak brengen op zijn best, tot zijn regt endt.
Schoonste Elsje, puyk van Meydt, Pronk en praal, van eerb’re vrouwen, Die jou wil jou wil onthouwe, Zoo eerlijken aangeleydt, Is geen leeven waardt, of vreugdt, Spiegel van opregte deugdt.
Waarenar, regt uyt gezeydt, Uyt dat lief aantreklijk weesen, En is ummers niet te leezen, Als opregte zeedigheyt.
Deel die u schat vry die, g’ooyt gingt vergaaren; Ik zweer het jou, zy zelze wel bewaaren.
Als om de helleft van haer goedt, de rijkke lien Opregte deugdt haer kinders kennen koopen, En hoorde zy niet min daer voor te bien, Nog ongerijft niet van zoo een markt te loopen: Want al het weereldts goedt, Betaalt te deegen nooyt, een deeg gemoet.
Ik zogt voor al mijn goedt, maer deugdt,, En vreugdt, Die ik vondt bey in Elzelijn,, Te zijn, Ik pragt’ haer, tot ik wel te deeg,, Die kreeg, Daer ’k haer doe loofde voor mijn goedt,, En bloet, Die moet zy hebben als ’t haer slaagdt,, En haagdt, Els.
Eelaardts zoetst’, en liefste mondt, Die zijn hert droeg op zijn lippe, Daar noot woordtje af quam glippe, Of het quem uyt ’s herten grondt: Doe ’k staag sag zijn togjes steyg’ren, Die al staamlendt rolden uyt, ’t Reynste mondtje, kost ’k zijn Bruydt Doe te zijn, wel langer weygeren?
Wat trouw valter dan te breekken, Na men eens ging ’t woortje spreekken.
Gepaarde Paar, ’k Wil meer geen Heemel terge, ’k Gunje malkaar, Wat kan men meer mijn vergen?
Want jou schenk ik mijn goet, En jou mijn vleys en bloedt.
Dank Vaderlief!
ik zal u gunst, en gaaf, Beloont doen zijn, tot dat men ons begraaf.
Dank Vaaderlief!
’k besweer gewenste loon, En kan ik meer, nog meer jou, en jou zoon.
Jou loon, en schult van bey, zal ik in dank betaalen, Heer Schout, en jou Waardin, maer ’k wilje eerst onthaalen Op deeze Bruyloft, daer men met een swakke zwik Of drinkke moeten, al dees loos beleyde schrik.
Mijn Bestevaar, dat’s graag gedaan; Want mijn opperste verlangen, Og!
dat is te Bruyloft gaan, En geldt te ontfangen.
Voor Geldt, voor Kost, voor Kleen, Daer benje mee te vreen, Jou leeven te besteen!
Blijf jy in geen gebreke, Jou zal geen loon ontbreken.
’k Dank Godt, en jou, mijn goede vrienden, Voor mijn bezorgde kost, En Dat jyme zoo verlost, Te zoekken naa een hoopen Meesters, vry De moejelijkst’ en zwaerste slaaverny.
Toetsteen van mijn grootste vreugdt,,     En mijn alderwaarste schatte, Van mijn Elsjes reynse deugdt,,     Waar in zal ’k u loon vervatte, Daar moet ik mijn op beraan,,     Eerst zel jy te Bruyloft gaan.
Ey zeg van vreugdt, hoe draajewe, of staanewe.
Ik loof van beydts; zaa Abram kom gaanewe.
Zy voegen haar in een fatsoenelijk troepje, en het Tooneel eensom kye-rende, gaan met singen van dit volgendt Lietje, naa binnen.
Stemme: Ik heb de groene straatte, &c. NU zulwe Bruyloft houwe, Dat vryen dat isser gedaan, Mooy Elsje die zel trouwen, Hey!
wy zulle te Bruyloft gaan.
Een keursje van roodt scharlake, ’t Borstrokje van witte Satijn, Sulle wy ons Bruydtje maakke, Hey!
dat Bruydtje, mooy Elzelijn.
3 Zye kousjes Inkarnaate, En Schoentjes doorlugtig gesneen, Zel wy heur mee maakke laatte, Met strikjes vol geesticheen.
Dan zellewe kransjes vlegten, Van Roos en Violet, En an ons Bruydts tuytjes hegten, En dansen haar zoo dan naa bedt.
5 Daar zelwer laatte woele, Die lieve lange nagt, En blijven in dat Wijntje zitte joelen, Hey!
tot dat het heldertjes dagt.
OPDRAGT Aan de E. Ed.
Ionkers, Johan, en Kornelis de Magistris, REGTS-GELEERDEN.