floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
't geen van Angelika, gezegt is, en daar neven, dat my mijn Vader had ten Huwelijk gereven.
Aan een, die my mishaagd, 'k had dit alleen verdichi Om eens te zien, of gy Angelika, mijn Nicht Zoud trachten wederom tot nieuwe min te welken, Maar nu ik heb verstaan, mijn Heer, dat uw vertrekken Uit uwe wanhoop spruit, zo houde ik voor gewis, Dat uwe min volstrekt, en geer bestendigis, Uw Goudbeurs zal my doen voor eeuwig aan u denken, En om die zelve reen kom ik u ook beschenken Met zulk een kleen geschenk, op dat gy, waar gy gaui My in gedachten houdt, schoon gymyn u verlaat, maar zo gy my noch eens wilt spreeken voor uw scheiden, zo volg mijn Dienaar na, die zal u by myleiden, Daar gy my onbeschroomd moogt spreeken van u min.
Waar voert my het geluk nu heenen!
Ik woon niet langer op deraard.
My dunkt, ik vlieg al Heemel waart, Mijn voeten raaken stof noch sternen Wat wellust is my nu beschooren!
Wat rijltdom vloeit my in de schoot, wat worden mijn gelukken groot!
Een markgravin voor my gebooren!
Ien markgravia, zou 't waarheid weeaen!
Of zonden 't droomen zijn of spook!
De goudbeurs zeit het ook, en 't staat in deze brief te leezen.
Hy leest noch eens.
Maar, zo gy my noch eens wilt spreeken voor uw scheiden, zo volg mijn Dienaar na, die zal u by my leinden.
Daar gy my onbeschroomd moogt spreeken van uw min, vaar wel, mijn Heer, ik blijf uw trouwe MARKGRAVIN.
Drie honderd zijn 'er net, drie hondert Pistoletten!
Mijn Heer, wilt nu Parijs vry uit uw sinnen zetten.
Ga zeg de Paarden af, en dat ik heb belet, Gekreegen, t geen mijn reis een dag of twee verzet.
Ik zal de Paardeman hier geld voor moeten doeken, hy 's mager als zijn Paard, 't is Gerret met de locken.
Geef Philippyn aan hem een rijklijk bodeloon.
Ei, neen, mijn Heer, ei neen, dat is hem wis verbôon.
Mijn Heer, ik moet de beurs u geeven, niets ontfangen, maar weet, de markgravin u wacht met groot verlangen.
Wacht my de Markgravin, verlangende, wie maakt My by haar doch zo groot, dat zy, als na my haakt, die hier een vremd'ling zy, dit schijnen wonderheden.
Mijn Heer, uw vlugge geest, en wel geschape leden Zijn d'oorzaak van uw heil, ga spreek de markgravin Dieu verwacht.
My dunkt, ik trae ten Hemel in.
Izabelle, marinette, iouize.
Francoise gaat, en ik heb last hem na te spooren, Wat hy bedrijft, Mevrou dies leen ik u geen ooren, Houd my niet langer staan, ik moet vertrecken, ziet Uw trouweloos verzoek op my gevalt my niet, Getrouheid is veel meer dan dierbaar Goud te schatten.
Ontfang maar dit geschenk, gy zult het anders vatten Wy zijn hier in den Haag, daar ieders pronk gewaad Alleen is een geschenk, niet anders in der daad.
Al wie hier geen geschenk zou derven na zich trecken, die soumen openbaar, als zinneloos begecken.
Zoude ik dan om het geld Angelika verrâan?
Neen Marinette, gy hebt my niet wel verstaan, weet dat ik ben verliefd op Heer Fabrices gaaven.... zwaan.
VAN haar zelve.
Zijn afzijn houd mijn ziel als leevendig begraaven, Fabrice, alleen is 't, die in dese boesem leeft.
En nu Angelika aan my beleeden heeft, dat sy Fabrice, als haar niet waardig denkt te wraaken, zo tracht ik door uw konst in sijne gonst te raaken.
Vrou, maar weet gy wel, hy is los, en licht van sin, hy haat Angelika, en mint een markgravin, en dat alleen door t sien van haar sneeuwitte handen, die, segt hy, binden hem met vaste minnebanden.
Ei Marinette, help mevrouw uit haare pijn, woud gy in sulken saak niet graag geholpen sijn?
Ik denk wel, ja, gy moet medogendheid betoonen, als sy haar mildheid, want sy sal uw rijklijk loonen.
Angelika is nu haar Bruidegom toch kwyt.
En nu de Markgravin van hier, so ver en wyd Vertrocken is, nu gaat Fabrice op vrye voeten, hy mag nu, wie hy wil, versoeken, en begroeten, En gy moogt, onbeschroomd, nu helpen wie 't u lust.
Zeg dan aan Isabel al wat u is bewust.
Geen mensch ter Waereld sal t van ons te weeten krijgen, weest vry versekerd, dat wy t eeuwig sullen swijgen.
Wat waar 't my een geluk, dat ik Fabrice kon Bekooren tot mijn min, dat ik zijn hart verwon.
Lieft gy Fabrice noch met alle sijn gebreken?
Indien ik waar, als gy, k sou hem nooit hooren spreeken.
Helias!
De liefde heeft my onder sijn geweld, dies wil ik dat gy nu ontfangen fult dit geld, ai, red my door uw raad, eer dat ik ga verlooren.
Op dat niet verder ga uw droefheid en uw tooren, neem ik het goud, Mevrou, op u wy begeerten aan. lijden is mijn pijn.
Ik heb u doen verstaan Hoe dat die minnaar op een markgravin sijn sinnen Gevest heeft, maar hy moet haar nog gemaskerd minnen Dies moet gy, na mijn raad, u dienen van t geval ten Dat u nu toelacht, en ook wel behaagen sal, want hier sal in t voorhout, omtrent kwartier voor ach Fabrice veesen, en sijn markgravin vervvachten.
Dies moetge u dervaarts gaan vervoegen, voor die tijd Gemaskerd, lichtlijk sal hy vvaanen dat gy zijt Zijn eigen markgravin, en ik sal in gevvaaden U haar gelijken doen, zo ook in hals zieraaden.
Maar, Marinette, ik vrees mijn spraak zal my verraaden.
Spreek weinig, en niet hardt, dan zal 't u wel vergaan.
Vraag of uw dienaar hem de goudbeurs heeft gegeeven, en of hy heeft de brief door uwe hand geschreeven, zeg.
Hoe uw vaderland u niet behaagen kan, zy uw markgraaf, en uw man.
Vertoon hem ook die beurs, want hy zal straks door deeze geloofen dat gy moet zijn markgravinne weezen, en als gy 't masker dan op zijn begeerte licht, zo blijft hy eeuwig door zijn eige woord verplicht.
O marinette!
komt mijn liefde dit te boven, gy zult genieten meer als ik u kan belooven, omin!
Gelief my, en begunstig mijn bestaan, laat deze liefde list na mijne wensch vergaan.
Zet my uw krachten by, op dat ik zonder schrikken, Fabrice vang, en bind met zachte strikken.
Mevrouw, vertrek, t is tijd, voort, gy moet vaardig gaan, ik zie Fabrice met Maurice komen aan.
Fabrice, Maurice, Philipijn.
Jy dachten, neef, dat gy de reis had aangenoomen Fab.
't zou geschiet zijn, maar daar is wat voorgekomen, de markgravinnes reis en is niet voortgegaan, dies blijr ik ook, te meer nu zy my doet verstaan Hoe zy my macht, om haar met my in de echt te binden, wie kan op aerde door de min meer voordeel vinden, als ik, die haare schat, haar schoonheid, en haar goed Deelachtig zijn zal!
schoon zo hoog niet opgevoed.
Waar vinde ik woorden!
of waar knijg ik zo veel krachtem, Dat ik na eisch verbeeld mijn vrolijke gedachten?
Zo is Angelika nu uit uw hart en zin.
Eib.
Meef, die vergun iku, wijl ik 'er een bemin Die 't alles orertrest, het zal my wel behaagen Dat u Angelika wil trouwe liefde draagen, Gelijk ik merke dat, de markgravin my doet.
Maurice, dacht gy wel dat ik wierd opgevoed? jitized by Googl van haar zelve.
31 om met een markgravin als egt genoot te leeven?
O neen, maar het geluk maakt u zo hoog verheeven, Dat ik door u geluk ook my gelukkig maak.
Al wat ik, waarde neef, kan vord'ren in u zaak Zal ik bevlijtigen, ja zelfs zo gy moogt vreezen Of in Angelika een vonkje noch zou weezen Van oude min tot my haar Bruigom, wel ik zal Haar schrijven, datze my verplicht heeft boven al, Indienze my vergeet, als ik haar heb vergeeten, Want zy staat uitgeschrapt in 't boek van mijn geweeten, Op datze in mijn gedacht doch nimmer weer verschijn!
Ik zal zo lang ik leef u daar voor dan kbaar zijn.
Jv, of mijn schoone blijft?
Wat mag haar komst beletten!
Het heeft veel tijd van doen haar handen te blanketten, want onder zijnze zwart, en maaktze 't bakkes wit.
Ik vved de vluchtvast daer een hoele dag op zit.
Sy komt daar ginder aen, hier eindigt al u vreezen.
Izabelle, gemaskerd, Fabrice, Philipyn.
Oud het de markgravin, izabel.
Zou dat Fabrice vreezen?
O ja Mevrou hy is 't, die u getrou bemint.
Ik tvvijffel niet, nu gy my zo standvastig vind, Of gy zult einden mijn verlangen, en mee hoopen.
U ongeveinsde min, komt my op heden noopen Tot vaare vedermin, zelfs tot den echten staat, nu gy Angelika om my te minnen haat.
Ik bid vergun my ook, o pronk juweel der vrouwen, dat ik u Aengesigt mag onbedekt aenschouwen.
Dat zal geschien, maar lief geloofde gy zo ras, Dat ik van daag al vroeg na huis vertrokken was, Fab.
O ja, mevrouw.
Fabrice, o neen, want ik zou sterven, izabel.
Zoude ik u, mijn markjes, mijn bruigom moeten derven, ik leef niet daar ik ben, maar daar ik lief, wat vreugd geniet ik in uw ziel, vol wijsheid en vol deugd, Daar ik onsterfelijk voor eeuwig meen te woonen.
Met wat voor liefde sal ik deese liefde loonen.
Draag my tot in het graf gestadig trouwe min.
(vin.
Mijn Heer, alweer wat nieuws, een twede markgraaf.
Fabrice, Philipyn, Izabelle, Angelika, gemaskerd.
Den tweede markgravin, wat sal my noch genaken!
Ontrouwe, gy moogt noch wel den verbaasde maaken, als sijnde onkundig van dat ik hier by u kom.
Fabrice uw liefde draait gelijk de weerhaan om, Na dat gy gist'ren sijt in SGravenhaag gekomen, Hebt gy na dat ik sie, uw darde Bruid genoomen, Angelika was ute laag, te slecht van staat, Als ook de Markgravin, die gy so licht verlaat, om dese die u vleit, 'k dacht dat alleen mijn handen U konden kluisteren met trouwe minnebanden, Of heeft haar schoone voet mijn schoone hand vertreen Of is 't een Frans gebruik te minnen dry vooreen?
Of geeft vergeetelheid u sulke losse toomen?
Mevrouw, gy komt te laat uw plaats is ingenoomen.
Die nu mijn plaats bekleedt vergun die ook uw hartschep in verandring vreugd, maar weet dat niet dan smart U na sal volgen, o lichtvaerdige!
al uw dagen, Zult gy uw trouweloose, en losse min beklaagen.
Gy oordeelt veel te vroeg, van 't geen gy weet noch siet, dies bid ik, markgravin, dies bid ik laster niet, maar wilt mijn onschuld, op gegronde reden, hooren.
Ik meende dat ik was alleen uw uitverkooren, Maar 't is als ik gevoel, uw min is niet gegrond, en sonder hart vrijt gy alleenig met de mond.
Uw toomelooze tong zal ik u haest doen binden.
Maar gy, Fabrice, zeg, weet gy hier noch te vinden Een andere markgravin, die u in t aangezigt Verwijt, hoe dat gy zijt meineedig, valsch en licht.
Daar gy als overtuigd geen woord derft tegen spreeken, ik zal van deze hoon my aanstonds aan u wreeken.
Mits ik vertrek, en laat uw met uw Bruid begaan.
Fab jitized by google van haar zelve.
33 Fab.
Ik bid uw markgravin, ik bid u lief blijf staan, weest vry gerust, want gy alleen kunt my behaagen.
Zijt gy een markgravin!
wat moet ik al verdragen!
Fabrice, ben ik niet uw Bruid en Markgravin?
Is dat de beurs niet, zeg, die gy my gistren in Het uitgaan van de Kerk, hebt voor mijn beurs gegeven?
O ja, net is cibeurs, dat zweer ik by mijn leeven.
Waarachtig 't is de beurs, mijn Heer, ik ken hem wel.
't geen ik hier hoor, en zie, schijnt droom en guigelspel.
Op dat gy my nooit zoude uit uw gedachten zetten, zo zonde ik u van daag dry honderd Pistoletten.
Dit is de markgravin ik heb gevoel daar van.
Zy is een Toveres, die zwarte kunsten kan. Izao.
Fabrice heeft mijn kuegt van daag geen brief gegeeven Aan u, die ik zelver had met mijne hand geschreven.
Fabrice tegens Angelika, o ja, ik ben voldaan, maar gy die t al verdicht, wat dat gy zegt, vertrekt, vertrekt uit ons gezigt.
Fabrice hoe kan t zijn, dat zo u oor en oogen Door list en valsche schijn gestopt zijn en bedroogen?
Kunt gy, wie dat ik ben niet uit mijn spraak verstaan?
Uw min, o minnaar!
't is nu de derde maal, dat gy my hebt gesprooken, moet u niet ter harten gaan, kent gy die linten niet, die van u beurs gebrooken, noch by my zijn?
Fabrice tegens Izabelle.
Mevrou, die linten, en u spraak Getuigen, dat gy zijt mijn Bruid, mijn ziels vermaak.
Zo gy uw hand, de handschoen wilt ontrecken, zal de markgravin haar zelven haast ontdecken.
Zoude ik om haarent wil mijn hand ontdecken, neen, ik maak mijn hand nooit met een andre hand geineen, nu gy my op de rang stelt van de Haagsche vrouwen, Zult gy na deeze dag my nimmer weer aanschouwen.
Angelika, Fabrice, Philipijn.
U vryery, mijn Heer, gelijkt maar spot en spel, dies blijf, ik ga,, en zeg voor eeuwig u, vaar wel.
Ik zou de gaauste man doen in het Dolhuis zotten, Niet troost my, als alleen de beurs van Pistoletten.
Ik sta verwonderd Heer, dat gy dat spul vorliest, troef Aas, troef Heer, daar by dry vrouwen, en noch biest!
Zy hebben valsch gespeelt, het vaaren looze pryen.
Ik heb zulks meer gezien in d'and're mommeryen.
Dit maakt my raadeloos, ik weet in dit geval wat my staat te doen, of wat ik laten zal.
Waar voert my dit gespook, waar sal ik noch belanden?
O zoete Toveres!
met u znecuwitte handen, hoe slingert gy mijn ziel, hoe buigt gy my de vvil, ik ben als roereloos, mijn zinnen zijn dood stil.
Mijn rol is uitgespeeld, wat doe ik noch in 't leezen?
Den Haag hoeft in bedrog Parijs niet toe te geeven, het los en lich geval draait hier wel haestigrond, flus zat gy als in top, nu legt gy in de grond.
Philipyn, wie sal my dit bedrog ontdecken!
De baas in 't gasthuys, Heer, van de verliefde geeven.
Maar, wat vvord ik gered van al mijn lastig kruis?
Tot delft hier dichte by in het verbeter huis.
Wie zal my het geheim van dit bedrogh doen blijken?
Uw konings brii, mijn Heer, daar kan men klaar door kijken.
Waar of de schoonheid is, die my de ziel vermant?
Zy is na huis, mijn Heer, dat is na t Moorenland, daar zy gebooren is, ik vrees zy vordt geheeten aagt sonder ziel, en wil dat vremd figuur vergeeten.
Vergeeten, neen, o neen, zo lang ik adem schep, en dat ik eenig lid van deze leden rep, zal ik die schoone, trouwe en vaste liefde dragen, want zy in 's vaerelds rond kan my alleen behnagen, Phil.
Gy veet, haar naam, haar van, noch haar geslacht, 't is mis te zoeken na een mensch die niet te vinden is.
Aan itized by.
Aan vie, of in wat land, meent gy haar te bevragen?
Verlaat dat nacht gespook, eer gy u zult beklaagen, keert na Angelika, zo raakt gy buiten pood.
Ik blijf mijn markgravin, getrouw tot in de dood.
Ik zal haar soeken, en ook zonder haar niet keeren.
Wist dit paskwijn, ik vrees hy sou nu pas kwilleeren, en noemen u de geest of Aap van don Quisiot.
Die dulcinea zogt, en vierd een iders spot.
Geen laster tong zal my mijn markgravin ontrecken.
Wat broeit de minnemoer al vremde soort van gecken.
Angelika, Pinabel.
Japinabel, verzuim geen tijd, bevraag, beziet Waar gy Fabrice vint, op dat mijn mins verdriet Verkeeren mag in vreugde, ach!
heb ik hem verlooren, zo is my alle ramp, en minnesmart beschooren, want leef ik zonder hem, zo sterf ik duizend doon, gapinabel, volvoer t geen ik heb geboon.
Oogen, my lust noch spijs noch drank, geen slaap bekruip mijn Voor dat ik hem verkrijg, die 'k niet zou derven mogen.
Wel aan, mevrouw, ik ga, stel vry uw hart te vreen, en geef u zinnen rust.
Neen Pinabel, neen.
En die getrou bemint, kan rust, noch vrede verkrijgen, als in de wedermin.
't is nodig dat wy zwijgen, Daar gaat Fabrice, gaauw, vertrek, ik zal bezien.
Van verre zijn bedrijf, en al zijn doen bespien.
Ik ga, volvber mijn last, k zal spoedig antwoord wachten.
Fabrice, philipin, Pisabel in ern scherin.
Jv, daar dwaal ik heen, helaas!
mijn vliegende gedachten vervoeren my, ik weet naau waar ik ben, of ga, Hoe wroegt my het gemoed om mijn Angelika, mijn Wiens trouw, ik trouloos brak, nu koomen in mijn zin, Gelijk als nachtgespooktwe schoone markgraovinnen, Waar van ik een bemin die my de ziel vermand, En kluisterd als een slaaf door haar volmaakte hand, Dan hoor ik Valentyn, Angelika haar Vader My schelden voor ontrou, eedbreker, en verrader.
Daar komt mijn Vader zelfs, vergramd vol ongena, my zo verwijten dat ik zijne wil versma.
Parijs en sGravenhaag hoe ruim zy zich vertoonen, Die zijn my veel te kleen om daar gerust te woonen, De wijde waereld daar in t alles adem haalt, Valt my te bang, en is my ook al te eng bepaald.
Laat ons vertrecken, Heer, eer wy hier meer verdwaalen, ik vrees de Markgravin zal van ons weer doen haalen De beurs met Goud, en dan, dan waaren wy in nood, Want wie geen geld heeft is veel slimmer als mors dood De Paarden staan gezaald hier zal t ons niet gelucken, En krijgt u Ferdipand, hy breekt u vlak aan stucken.
Om dat gy so versmaad zijn Zuster en uw Bruid, ik vrees voor ongemak, ik vrees zy onze huid Noch zullen beuken dat ons al de ribben kraaken, Fab.
U vrees is vruchteloos, ik zal daar wel voor waken.
Maar als 't gebeurt.
Wel dan, bekleed u met geduld.
Dat s regt zei krom neus, en zy sloegen hem om schuld.
Dat prijkel is te groot, k ben vol gevaar en vreezen, Gelijk een Koopmans Schip moet ik verzekerd weezen.
Lafhartige, gy zult noch door u vrees vergaan.
Vergaan, o mogt dat sijn, ik was hier haast van daan, 'ken maar Heer, wie komt daar gins zo zachtjens op ons zaeken, och!
het is haar knecht, ik ga mijn biesen packen, want komt hy om de beurs, zo weet ik nimmer raad.
Wat tyding, brenkt gy vrind, spreek is het goet of kwaat?
De Markgravin uw Bruid, laat u haar Bruigom weezen, als dat zy t'avond by Angelika zal eeten, en u dan daar verwacht omtrent de klocke tien.
Gy zult haar op dien tijd in 't voorste venster zien, maar gy moet hemmen, en zo dra zy u hoort spreeken, zal zy op u geluid het hoofd na buiten steeken.
Phü.
edt by Googl van haar zelve.
37 Phil.
Haar hoofd na buiten, ja zo staan wy vast en pal, dat ons misschien een pot met drek begroeten zal.
Ik schrik voor dit onthaal, want dat zijn vremde vonden.
Maar welke markgravin heeft u aan my gezonden?
Die u de brief schreef, die u zond de beurs met goud.
Dit woordje beurs maakt my gelijk als ys zo koud.
'k zal ter bestemder uur, en plaats my laaten hooren.
De markgravinne docht dat gy haar had verlooren, want waar haar wooning was hadze aan u nooit verklaard, Fab.
zy wordt te vast in deze borst bewaart.
Ga doet door trou bericht aan haar mijn antwoord weten Phil.
En ik zou wel uit angst mijn Goudbeurs op gaan eten.
Ik zal de Markgravin u meening doen verstaan, phil.
Hoe zal dit apenispel, noch in het end vergaan.
Pinabel klopt aan de deur van Angelika, is gy daar P'inabel?
Ik ben vol hoop en vreezen, Of my Fabrice zal voor eeuwig eigen weezen, Of dat ik sterven zal door hem niet meer te zien.
Hy zal op u verzoek, Mevrou, de klocke tien U komen spreeken, dus sal u bekomring stuiten.
Gabinnen, Pinabel, roept Marinette buiten, maar zeg.
hoe laat is 't nu, een die verlangt heeft pijn.
Wel na de klooster klok zal t dicht by tienen zijn.
't is wel rocp Marinette, ik moet haar noch wat vragen, eer ik Fabrice, spreek, om my daar na te dragen, het geeft in huys geen pas.
Angelika, Marinette, mevrouw, wat zal ik doen?
Hoor Marinette, weet, ik heb een kwaat vermoën, op u, hoe komt de beurs, die gy most trou bewaaren in and're handen kom, dit moet gy my verklaaren.
Mevrou, gy lacht met my, of ik versta u niet Heb ik de beurs niet trou bewaart, gelijk gy ziet, of zou Mevrou op my wel eenig ontrou vreezen?
De vvaatheid die ik zig, kan ook geen logen vveezen.
Ik sie die zelfde beurs, maar in een andre hand, mar.
Gevvis een Toveres verblinden u t verstand.
Jan. zed by google de MINNENYDIGE 38.
Geen spook noch tovery heeft my dat quaad gebrouwe.
Ik hoop, Mevrou zal my daar aan onschuldig houwen.
Ik heb u in mijn dienst nooit trouweloos gezien, Maar daarom is 't niet wis, of 't kan noch wel geschien.
De kameniertjens zijn moest kaal en opgeblaazen, en die gemeenlijk op haar Juffers Minnaars aazen, waar door zy vaak bestaan iets tegen eer en eed, zo dat ik sta beducht, ik weet niet wat ik weet.
Geen valse Toverkunst noch spook bedriegt my d'oogen, ik ben door u of uw bedrijf bedroogen.
Wat voor verzekeriag begeert gy dat ik geef, Van mijn getrouwigheid, zo waerlijk als ik leef Ik ben onschuldig, wil gy mijn goê naam berooven?
Droog uwe tranen af, ik zal u woord gelooven, Om dat ik u altijd bevonden heb getrou, Daar ik uit medelien u heden noch voor hou, Maar 't geen ik hoorde en zag, hoe zal ik dat verzetten, Zy die de beurs had, sprak, dry honderd Pistoletten zende ik Fabrice aan u, en daar benevens noch Een brief, die ick u schreef, ò grondeloos bedrog?
Mevrouw, ik sta verbaast, hoe zal ik dit doorgronden!
Gewis een Tovergeest heeft haar by hem gezonden.
Of 't kon wel mogelijk zijn, dat hy 't maar had verdicht, Om eens te zien, Mevrouw, ofge ook in minneplicht, En zulk een vramd geval u zou standvastig draagen, De minnaars leggen vaak de juffers looze laagen, En schoon hy trouweloos een ander lief verkoor, En u verliet, wat scha, dan had gy hoop, om voor Een losse minnaar aan een trouwer u te binden Keur voor Fabrice vry Maurice tot beminden, Die u standvastiglijk bemint, en anders geen, Ei gun hem uw gen.
Neen, marinette, neen, ang.
Geen minnaar zal in my een nieuwe vlam doen blaaken, zo lang Fabrice leeft, zal ik Maurice wraaken.
Staat dan uw liefde vast op een die los verkeerd, ang.
Wat kracht de liefde al heeft, hebt gy noch niet geleerd, al had Fabrice noch in 't minnen meer gebreeken, noch zoude ik maar met hem alleen van liefde spreeken, zijn fier aanminnig oog alleen mijn ziel verblijd.
Maar is het niet haast tien?
gitized by google van haar zelve.
39 mar.
O ja mevrouw.
't is tijd, En ik verlang met smart na d'oorzaak van mijn lusten, zo Vader na my vraagt, zeg dat ik leg to rusten, Dat niemand ons verspied.
Mevrouw wil binnen gaan, want zoo ik wel kan zien, Fabrice komt daar aan.
Hier is de plaats, daar ik mijn Markiezin zal spreeken, Phil.
En ik vind hier de plaats, daar ik my zal versteeken, Mijn Heer, de klok aan 't Hof slaat tien, verhef u stem, ik hoor haar venster kraakt, nu is het tijd.
Hem, hem, ang.
Gemaskerd, doet de venster op.
Zijt gy Fabrice?
Ja, die laat hem by u hooren, zijt gy de markiezin?
zijt gy mijn uitverkooren?
Die ben ik, maar spreek zacht, op dat ons niemand die ons zo stoud als flus nu wederom verstoor, hoor, Fab.
Maar, wanneer zal ik u ontmaskerd eens aanschouwen?
Als ik my meer als nu Fabrice derf vertrouwen, maar zegt my, wie het was, die ginder in 't voorhout, Mijn rol kwam speelen alzo ombeschaamd, als stout.
Mevrouw, ik ken haar niet, dat zweer ik by mijn leven.
Ik acht uw eeden als de winden die daar zweeven, Fab.
Zoo ik haar ken, zo moet ik nooit hier blijde dag Beleeven, want ik haar met kennis nimmer zag, ang.
Wel ik vergeef u al wat gy my hebt misdreven.
Ik ben onschuldig, lief, dies wacht ik geen vergeeven.
Fabrice ons beider treft een treurig ongeval Zo gy oprecht bemind, maar raakt my boven al.
Wy moeten allebey, die wy beminnen, laaten Een ander tot vermaak, o wet!
die ik moet haaten, Waar door mijn Vader my verbonden heeft, wat pijn Gevoel ik want eer 't daagt moet ik vertrokken zijn Na huis maar so 't u lust gy moogt die smart verzachten, Met uw Angelika, die u nooit zal verachten, Om uw verandering, zy blijft u tot de dood In liefde zeer getrouw, schoon dat gy haar verstoot.
Ik raade u ook mijn lief, wilt haar voor my beminnen.
Die nachtuil na ik hoor, wil spookende beginnen.
Zo gy voor my verkiest mijn nicht Angelika Vertrek ik wel vernoegd, en gy verzet u scha.
Zoude ik uw zuivre glans voor eeuwig mogen derven, het doelwit van mijn vreugd, ik wou veel liever sterven.
Ei matig.
uwe drift, en vlei uw taai geduld, Nu gy my nimmermeer noch zien noch spreeken zult, 'tgeen my wel prangt, maar wilt gy d'oude liefde opwecken, in nicht Angelika, 'k sal dan met vreugt vertrecken.
Lieft gy my dan getrouw tot aan mijn end?
Den Hemel is mijn trouwe min bekend.
Wel, zo uw liefde staat onwrikbaar zonder wijken, so moet haar kracht voor 't laast aan deze proeven blijken Belooft gy 't al te doen wat ik op u begeer.
O ja Mevrou met lust dat ik u dierbaar sweer.
Also ik trouwen moet na Vaders strenge wetten, Met een, my onbekend, t geen ik niet kan beletten, zo is t dat ik begeer op straf van ongena Dat gy tot Bruid verkiest mijn nicht Angelika.
Uw wil is mijn een Wet, ik liet veel eer mijn leeven, dan ongehoorzaam uw verzoek te wederstreeven.
Aug. gevaitu, dat ik nu Angelika mijn nicht Eens roep, op dat gy u aan haar in mijn gezigt Verbinden moogt, dus zijn wy van onze eed ontslagen.
Mevrou, zo 't u gevalt, het moet my wel behaagen.
O ongeluckige!
Door onstandvaste trouw, beroover van mijn vreugd, bedroever van een vrouw.
Gy dwingt my nu de keur mijn s Vaders te verkiezen, o onstandvastige u te vinden, is verliezen, hoe dubbelt gy mijn smart, ik moet nu tegens zin Beminnen die ik haat, en haaten die ik min.
Verrader van uw lief had gy my trouw gebleeven, Ik had mijn eed volvoert, in met u eens te leeven.
Ontrouwe trek van hier, want gy hebt my verran.
Verwijt my niet, maar wilt mijn onschuld eerst verstaan.
Wie zal uw wisseling, en losse keur verschoonen.
41 Fab.