floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
En schoon men niet veel staet op droomen plagt te maecken, kan dese dwepery niet uyt mijn sinnen raecken.
Om dat ick wert gewaer soo veel gelijckenis, In die my wiert vertoont, en die mijn Vryer is.
Ick denck somtyts daer om, en houd het niet voor leuren, maer dat het waerelijck aen u nog sal gebeuren.
Hoe veel van uws gelijck siet men in hoogen staet?
Die gy verr' overtreft in schoonheyt en gelaet.
Hoe meer ick u bekijck, hoe meer ick in uw wesen, voorteyckens van wat groots en aensien meen te lesen.
Gy lyckent een Gravin meer als een burgers kint, om de hoedanigheyt, die men in u bevint.
JUFFROUW VALfyn.
Daer is in mijn gemoet wel twyffeling geresen, Of ick niet in de wieg verwisselt ben voor desen, als ick in Waterland te Minnen was bestelt.
Nae dien de grootsen droes steets mijn inbeelding kwelt.
De tijt sal mogelijck dit raetsel openbaeren, en my nog voor een spruyt van edel bloet verklaeren.
Dunckt u niet dat ick my daer wel naer houden sou, en by google 17 de haegsche kermis.
En schynen inder daet een hoog geboore Vrou?
Ick weet een hoofsche swier aen mijn gedrag te geven, schoon kwaelijck opgevoet, weet ick genoeg te leven.
Dit wert in my verweckt door ingebooren aert, nadien men aen myn Jeugt onkosten heeft gespaert.
Natuer gaet boven leer, veel synder onderwesen, die, nevens u gestelt, Boerinnen souden wesen.
En schoon sy syn gekleet, naer d'aldernieuwste wys, nog hangt het aen haer lyf, gelijck een poppelys.
Maer gy verstaet het u, hoe men een kuyf moet ployen, hoe men voor weynig gelt, sig aerdig op kan toyen.
Men siet, dat gy verkiest, aen yder een behaegt, En yder volgen wil, de kleeren die gy draegt.
Myn man soo wel als ick, wy hebben konnen mercken, dat, seder gy hem gunt voor u te mogen wercken, hy nieuwe klanten krygt, waer van hy neemt de maet, om dat het geen sy sien, aen u, soo cierlijck staet.
Haer leest belet het haer, u naer te konnen aepen.
Den Hemel sy gedanckt, die my heeft wel geschaepen, en als ick altemets eens in de Spiegel kyck, dunckt my, dat ick in 't oog myn bueren niet en wyck.
Ick sal daer evenwel soo lang geen roem op draegen, tot dat ick Overal volkomen sal behaegen.
Slaet het niet in de wint, het geen ick tot u seg, gy hebt hem al geraeckt, hy heeft het loot al weg.
JUFFROUwVALENTIN.
Ick vleyde my daer mee, sag hy my door uw oogen, de gunst, die gy my draegt, heeft u misschien bedroogen.
Al heeft hy nu en dan wat soets aen my geseyt, het spruyt ligt niet uyt min, maer uyt welleventheyt.
De kennis is gemaeckt, sijn insigt sal haest blycken, Of het op trouwen loopt, of om my door te strycken.
Daer komt hy, tydt en stondt is daer toe regt bequaem.
Laet ons nu wat alleen, en gae weer in uw kraem.
OVERAL, JUFFROUW VALENTIN.
OVERAL.
Tuffrouw, ick heb naer u, niet eer gespoeyt myn gangen, Om dat ick, op die tydt, myn Wissel most ontfangen, en het liep al wat aen, eer dat die was getelt, Of dat men sleepen kost, naer myn vertreck, het gelt.
Maer als het wiert geset op staeppels en op hoopen, Heeft het niet veel gescheelt, of ick ben weg geloopen, uyt vrees dat, door verlet, ick komen sou te laet, en missen het gesigt van uw bemint gelaet.
Dog ick heb my vertrouwt op deese rappe beenen, en dat de liefde my sijn vleugelen sou leenen, dies heb ick my verhaest, door een geswinden tret, en pas nog op de stont, die gy my heeft geset.
Ick sou het nimmermeer aen myn banckier vergeeven, indien ick, door sijn schult, was in versteck gebleeven.
En daer den Hemel nu voor my wil open gaen, hadt ick dat luck versuymt, ick hadt myn selss verdaen.
Dan hadt ick van dat gelt een strop wel mogen koopen, Om aen den eersten boom uw dienaer op te knoopen.
Soo hoog waerdeert myn hert een lonck van uw gesigt.
Denckt eens wat brant, daer in, is door de min gestigt.
Soo gy myn ingewandt door hoop niet wilt verkoelen, sal men my, langs de straet, als sinneloos sien woelen.
Spreeck dog een gunstig woordt uyt uw koraele mondt, en leg, door wedermin, wat balsem op myn wondt.
JUFFKOUw VALENTIn gy hebt, met soo veel geest, uw liefde voorgedraegen, en legt myn vryigheyt soo veelderhande laegen, dat is genoeg.
Dat ick in twyssel ben, of gy niet hebt gelooft, Dat het een ander is, die gy soo hooglijck looft.
Als ick naeukeurig soeck, kan ick in my niet vinden, waer door ick, sulck een Heer, soodanig sou verbinden, myn schoonheyt is gemeen, myn gaeven en verstand Verdienden nimmermeer soo grooten offerhand.
Den Hemel wert vergramt, als hy hoort leppig spreecken, van t voorwerp daer syn magt en konst aen is gebleecken.
Natuer wiert uytgeput, als gy wiert voortgebragt.
Ick vint in uw Persoon, al wat men pryslijck agt.
De Min heeft tot syn throon uw Voorhooft uytverkooren, Soo ras de Lecker was uyt Venus schoot gebooren.
Tot pylen besigt hy de straelen van uw Oog.
Uw swarte Wenckbrauw is syn Ebbenhouten boog De krullen van uw Hooft, die langs uw Schouders hangen, syn netten, die hy stelt om herten in te vangen.
Uw' lipjes van Robyn met paerelen gevoert, syn 't lockaes daer op steets soo meenig minnaer loert.
Uw Wangen syn besaeyt met Lelien en Rosen, die schoonder op uw vel, als in de tuynen blosen.
Uw borsjes ingeleyt met aeren van Lazuer, syn yder met een kars geciert door de natuer.
Ick swyg van een Juweel dat laeger wert gevonden, en dat door swagtels is van eerbaerheyt bewonden.
Had Paris dat gesien, eer hy den Appel schonck, Vrouw Venus nad hem niet verkregen door een lonck.
Hou schilder, verder niet, uw geest begint te dwaelen, soo gy, door uw pinceel, myn sighaem af wout maelen, sou niemant, in uw werck, erkennen treck of streeck, Die naer myn beeltenis, in eenig deel, geleeck.
Mag ick u, naer myn sin, van digte by bekycken, sal ick, het geen ick maeck, u doen soo wel gelijcken, dat blyspel.
Dat yder seggen sal, de Schildery die leeft, En het is vleys en bloet, waer in uw wesen sweeft.
Het geen gy segt, myn Heer, gaet boven myn gedagten.
OVEKAL.
Neen engelin, gy soud het laeger moeten wagten, ha, ha, na, ha, ha, ha, daer heb ick u gehad.
Hoe geestig dat het is, ick heb het niet gevat.
Om u myn meyning dan wat klaerder uyt te leggen, sal ick vrypostig seggen.
Dat ick tot myn besluyt verkies den egten banat, en daer toe bied' ick aen myn Adelijcke handt.
Hoe grooten eer ick heb, door uw versoeck verkregen, Moet ick dit evenwel, met vrienden, overwegen, en schoon de voorslag my niet kwaelijck aen en staet, geef ick het jaewoort niet, eer dat ick hoor haer raet.
De hoop, die gy my geeft, kan my wel wat verblyden, maer prickelende min en kan geen uytstel lyden.
Ick sterf, indien ick nog soo lang vertoeven moet, ten sy gy, door een kus, die bitterheyt versoet.
Hy lust der.
Nu voel ick weer myn hert.
Terwyl ick moet verbeyden, gun my dan, dat ick mag u naer de Speelen leyden.
Daar is wat vreems te sien, laet ons daer heene gaen.
Ick heb niet veel te doen, die voorstel neem ick aen.
C3r, p. 21 de haegsche kermis.
22 TWÉEDE bedryf.
GEERTRUyt, juffrouw VALENTIN.
GEERTRUyt.
I weer aen op den tril, gy wert een regte loopster, dan naer des Snyders Huys, dan naer de Kant verkoopster.
Al wat gy s nagts versint, al wat gy daegs besluyt, het komt gemeenelijck op gelt verkwisten uyt.
Dat is de middel niet, om eerlijck te bedyen, Uw ouders mooye goet sal door uw vingers glyen.
Sy hebben het, voor u, door suynigheyt vergaert, en gy verwaereloost, dat door haer is gespaert.
Maer meutje, wilt gy dan geduerig op my kyven?
Wanneer het Kermis is, sal men in huys dan blyven?
Dan is de gantschen Haeg in uytgelaete vreugt, het schynt, uw jongen tyt u langer niet en heugt.
Dan voegt het draelen niet, door dien men langs de straeten, Veel droncke luyden vint, Ligtmissen, Onverlaeten, waer door een Dogter ligt kan werden aengetast, dies het gevaerlijck is, en haer dan minder past.
JUFFNOuwVALENTIN.
Wat smeet gy swaerigheyt altyt in uw gedagten?
Ick sal myn selven wel, voor kwaede ontmoeting wagten.
Wat is den Ouderdom bekommert, en verheugt, als sy bedillen mag, de driften van de Jeugt!
Een dwaelent Schaep verliest syn wol en beste vloeken, die het, door heg en struyck, wert uyt de Vagt getrocken.
Gelijck het meenigmael is aen een Maegt gebeurt, dat gitized by Google 23 BLTSPEL.
Dat sy heeft, in t gedrang, haer beste kleet gescheurt.
Maer gy wilt mogelijck, daer door, aen oorsaeck raecken, om, naer de hoofsche snuf, weerom wat nieuws te maecken.
Uyt vrees dat het te lang sou dueren, dat gy hebt, al is het sonder sleet nog vers en onverlept.
Wanneer men u de luvs dus in de pels siet setten, sal het een Huywelijck, dat dienstig is, beletten.
Nadien een Burger Man sig wel bedencken sou, eer dat hy kiesen wil, een kwansel tot syn Vrouw.
Aenschou my met bescheyt, kunt gy nu niet gelooven, dat sulcke trecken my wat hooger staet belooven, en dat myn schoonheyt is meer als een Burger waert, gy sult, my sien eerlang met een groot Heer gepaert.
Och nicht, laetdunckentheyt draevt u dit rat voor d'oogen, En door inbeeldingen wert uw verstant bedroogen, 't begint te leuteren, denckt eens wie dat gy syt.
Snuft nieskruyt, en maeckt u dees sotte grillen kwyt.
De vryer is gereet, ick hoef niet lang te wagten, Indien gy met myn Oom het hylijck goet wil agten.
Het is een Edelman, de Heer van Overal, die d'eernaem van Mevrouw aen my beschicken sal.
Hy weet, in myn Persoon, t'ondeeken en te vinden Verdiensten, welckers glans is duyster voor myn Vrinden.
Aen luyden van die staet is prysselijck en waert, het geen verachtelijck schynt aen den burger aert.
Uw Maegschap is gewoon de waerheyt u te seggen, En buytenspoorigheyt, als dwaesheyt uyt te leggen.
Maer gy gelooft het niet, wat door ons wert geseyt, mits uw inbeeldingen dus blyven ongevleyt.
Ick weet wel dat altyt, u meer bevallen sullen, die, door flickvloyery, de kap u komen vullen, daby Google En de haegsche kermis.
En agter uwen rug daer dryven mee de spot, als die beletten wil, dat gy wert stapel sot.
De lincker, die gy segt, dat in u heeft bevallen, is op de Kerremis hier uyt de Lugt gevallen, en sal daer mogelijck weer werden uytgeluyt, Wanneer de klock verdryft soo meenig lose guyt.
Meent hy soo, met een sprong, een vetten Haes te vangen, hoe laet gy daetelijck uw ooren daer naer hangen?
Gy weet pas hoe hy hiet, maer waer hy komt van daen, geloof ick, dat gy nog van hem niet hebt verstaen.
UFFROUwVALENTIN.
Hy heeft my Huys en goet en Maegschap voorgedraegen, Terwyl wy met malkaer de Koordedansers saegen.
Ick ben genoeg voldaen van syn gelegentheyt, waer van hy toonen sal goe blycken en bescheyt.
Gy sult verwondert staen, als gy het hoort verklaren, maer hy heeft my versogt het nog niet t'openbaeren.
Uyt vrees dat syn geslagt niet toe sou willen staen, dat hy verbintenis met burgers aen sou gaen.
En daerom sou hy wel in stilte willen trouwen, eer het een stock in 't wiel, tot syn verdriet, kost douwen.
Men siet misnoegen aen als nodelose klagt, wanneer die komt te laet, en alles is volbragt.
Maer gy sout naderhant daer niet uyt konnen scheyden, als gy, door losse waen, u selven liet verleyden, en op syn woort alleen de joncker had gelooft, als gy niet vinden soud, het geen hy heeft belooft.
Een deftig Edelman maeckt schande van te liegen, en hy heeft my te lief, dat hy my sou bedriegen.
Dat s schoone borrigtogt, de liefde met syn woort!
Indien hy noyt gerugt had van uw goet gehoort.
Misschien was hem de Min noyt om het hert geslaegen, en soogle BLT-SPEL.
En uw bekoorlijckheyt deedt hem de koop niet waegen.
Ick meen, dat hem uw beurs meer als uw schoonheyt raeckt, en dat gy los besluyt op alle beyden, maeckt.
Gy blyft met uw verstant steets langs der aerde sweven, en de verdieping is daer van niet hoog verheven.
Dat maeckt dat gy de kragt niet van myn oogen kent.
Ick heb die meenigmael van Minnaers afgewendt, Of eenigsints versagt, uyt enckel medelyden, Om dat ick haer niet wou doen sterven, of verblyden.
Meent gy dan dat ick oyt het regte doelwit mis, waer op door myn gesigt de boog gespannen is?
Dat hy verlieft mogt syn, kon ligtelijck gebeuren, eer als uw Oom of ick dit Trouwen goet sou keuren.
Hoort, uyt syn eygen mondt, of het hem aen sal staen, daer komt hy, regt van pas, selfs naer ons toe gegaen.
NOOM JAPICk, juffrouw VALENTIN, geertruyt.
Oom japick my betaemt dat ick u raet moet vraegen.
Hoe dat ick, in een saeck, myn selven heb te draegen, waer door een mensch geraeckt tot heyl of ongeluck, En leven kan in vreugt, of sugten moet in druck.
Gy hoort wel dat ick spreeck van Huwelijckxe saecken, en dat het my betreft, dat ick bekent kom maecken.
Door een bekoorlijck man wert ick ten Echt versogt, en wensche dat myn keur u niet mishaegen mogt.
NOOMJAPICk.
Tot naeder opening, eer gy sout mogen komen, en verder u verklaert, is hy wel van de Vromen?
Dryft hem naer u syn geest, of grontvest hy syn eysch, op de bewegingen en prickels van het vle ysch?
Siet oogle de haegsche kermis.
Siet men hem wandelen in s Hemels enge paeden?
JUFFROUW VALENIIN.
Wat ick versoecken mag, wilt het my niet ontraeden.
Wy werden tot malkaer getrocken door de Min, hy heeft my doodlijck lief, en ick heb in hem sin.
Soo hy my niet geniet, en ick dien troost moet derven, sult gy my kwynen sien, en hem van hertseer sterven.
Ey geeft ons teyckenen van goedertieren aert, het is barmhertig werck, dat twee gelieven spaert.
Als gy hem doot sult sien, my treuren, sal 't u rouwen.
Wat kan t u hinderen, dat wy malkandren trouwen?
NOOM JAPICk.
Die saeck lyt nog geen last, wat styl heeft dese Vrient, Daer hy sig door geneert, en in de Weerelt dient?
Het is een Edelman, dien ick heb uytverkooren, die met een volle beurs is, om den hals, gebooren, soo dat hy niet behoeft te vroeten om de kost, en als ick hem geniet, ben ick daer van verlost.
Den hoogmoet nigje lief, vrees ick sal u bedriegen, ick dagt niet dat uw geest soo hoog sou willen vliegen.
Gy hebt voor uw pynas het seyl te hoog gehaelt.
Beteugelt uw gemoet, eer 't in de Wolcken dwaelt.
Veel beter by den Uyl blyft men om laeg geseten, als dat men, in de Lugt, wert door een Valck gebeten.
Naer dat ick u most sien, uyt ons gemeenschap gaen, komt d'eene dwaeling voor, daer naer u d'ander aen.
Sins hebt gy neer geleyt ons sedigheyt en kleeren, men sag u datelijck met wilder volck verkeeren.
De bose geest dryft u, tot wulpsheyt en tot pragt, en syn bekooring heeft u tot die val gebragt.
Gy loopt in uw verderf, en sult uw goet verliesen, Indien gy tot uw Man die snoeshaen wilt verkiesen, dien ick, niet lang geleen, heb aen uw hant ontmoet, soogle Ick wist niet, waerom ick zo feestig wiert gegroet.
Al had ick niet gesien syn kaeckelbonte kleeren, met passement besmeert, syn hoet vol wilde veeren.
Als, voor een sterflijck mensch, hy heeft syn hooft ontbloot, sag ick wel dat hy niet was ons geloofs genoot.
Hoewel gy regtevoort u daer aen, niet sout stooten.
Maer nademael gy syt, uyt ons gessagt, gesprooten, hoop ick dat gy niet hebt uw sin op hem gestelt, En het een ander is, waer van gy hebt gemelt.
Indien het dese was, soud ick u seer beklaegen, Dat gy gevallen syt in een opsnappers laegen, daer heeft hy t'eenemael schyn en gedaente van, eer van een Vagebont, als van een Edelman.
Noom Japick, gy verstaet u niet op hoofsche swieren, de Heer van Overal is 't voorbeelt der manieren, een regel van het geen, dat wel of kwaelijck staet, In Adelijcke dragt, maer niet in Boers gewaet.
Indien hy had gehoort uw smaelen en uw schelden, vrees ick, dat hy syn leet soud' op uw kop vergelden.
Want, onder luy van eer, volgt wraeck haest op de vloeck.
Soo gy geen moeyte soeckt, bewilligt syn versoeck.
Dat kan ick nimmermeer op myn gemoet verkrygen.
Daer gy loopt in t verderf, wilt gy dat ick fal fwygen?
Smyt u dog soo niet weg, maeckt u niet tot een spot, gy syt nog jong genoeg, verwagt een beter lot.
Of soo het geyle vleys uw geest wil overheeren, En Vrouwelijcken aert een Man niet kan ontbeeren, aen Stoffel Japicksen geeft liever dan uw hant, myn soon is wel gestelt, en is een rustig kwant.
Die sal de prickelen wel van het vleys verdryven, en dan sal oock het goet onder de Vrienden blyven.
Met het verdwaelde Schaep, dus doende, raeckt gy weer, in de haegsche kermis.
In d'uytverkore kudde en weyden van ons Heer.
Dan sal ick, met genoegt, syn Lammeren sien speelen, En nieuwe aenfockselen, voor onsen Herder teelen.
Hoe nederig wy syn, en effen van gelaet, wy syn niet min bekwaem tot werck van d'gelyken staet.
Wy syn gewoon ons Jeugt en kuysheyt te bewaeren, tot dat wy syn geraeckt tot Mannelijcke Jaeren.
Dan vint een Vrouw in ons een lang verspaerde kragt, die meenig Joncker heeft in wulpsheyt door gebragt.
Al wat ick u beloof daer kont gy staet op maecken, maer die van verre komt stoft op onwisse saecken.
Men kan daer naeuwelijx van werden onderregt.
Gy hebt te ligt gelooft, het geen een Vryer segt.
Wy sullen dese saeck, wat naerder, overwegen, als wy verseeckering daer hebben van gekregen.
En gy kunt onderwyl oock selver overslaen, of Stoffel Japicksen u beter aen mogt staen.
Soo broer, gy hebt gelijck, segt het haer vry ter degen, door myn vermaningen, laet sy sig niet bewegen, sy wil niet luysteren naer reden van myn stem, maer mannepraet gaet deur, en is van meerder klem.
Ick hielt my soo lang stil, tot gy had uytgesproocken, uyt vrees, dat uw gespreck mogt werden afgebroocken.
En myn gevoelen is aen haer genoeg bekent, dat sy sig wagten moet, voor die geslepe Vent.
Gy beyde syt bedugt, dat als ick kom te trouwen, gy dan myn ouders goet niet onder u sult houwen.
En om geen reeckening aen ymant vrems te doen, Brengt hy nu voor den dag syn Soon, die styve kloen.
Soud' ick my wederom met effen doecken hullen?
Verlaten het cieraet van kuyven en van krullen?
En met een Manteltjen, of met een swarte Schort, dit spel.
Dit lighaem baeckeren, of het was half verdort?
Dan met een Kapertjen, dat op de neus moet hangen, beschaduwen de glans van myn gebloosde wangen?
Ick wil niet wisselen myn nieuw verkooren staet, en houd uw onderregt verdagt van eygen baet.
Neem my niet kwaelijck af, soo het u mogt mishaegen, indien ick naer uw sin my niet en kwam te draegen.
Gy vergt voor uw belang te veel van myn ontsag, ick heb myn pligt voldaen, en wensch u goeden dag.
NOOM JAPICk, geertruyt.
Hoe toont sy steets haer hooft, wat sal men gaen beginnen, met dese harseloose en toomeloose sinnen?
Haer buytenspoorigheyt raeckt langer kant of wal, ick vrees, dat sy nog eens in schande raecken sal.
Het is een waensieck mensch, die moet men niet bekyven, maer met sagtmoedigheyt haer dwalingen verdryven, uyt vrees, dat sy verhart eens agter uyt mogt slaen, en, met die vremdeling, ten lesten dolen gaen.
Des moet men haer gemoet met ydle hoop wat streelen, Om haer inbeeldingen, met soetigheyt te heelen, maer draegen egter sorg, dat sy door haer gedrag, Van t eerelijck geslagt geen schantvleck werden mag Geeft haer somtyts wat toe, maer soo sy tragt t'ontglippen, haelt dan de koort te rug, die gy had laten slippen.
Indien de vryer komt, sluyt voor syn neus uw deur, op dat sy wanckelbaer mag werden in haer keur, en Stoffel japicksen mogt sien met beter oogen, daer uyt haer herssenen een damp is voorgevlogen.
Verklaert haer dat een Vrouw onwisse vreugde raept, die de haegsche kermis.
Die sig aen kleederen en 't uytterlijck vergaept.
Soo sy haer goeden naem voor opspraeck soeckt te hoeden.
(fertruyt.
Het is hooftbreeckery weeskind'ren op te voeden, met wat omsigtigheyt men syn gewisse kwyt, noch kan men niet ontgaen haer argwaen en verwyt.
Sy geven in de pragt van toestel en van kleeren En willen, met gewelt, haer goederen verteeren.
Indien haer Voogden sulcx haer weyg'ren toe te staen, sien sy gemeenelijck haer, als Vyanden, aen.
Aen onse Valentin is dit genoeg gebleecken, dien ick seer kostelijck in 't nieuw heb moeten steecken, om dat de Schuttery hem Vaendrig heeft gemaeckt.
Aen Pluymen en aen Scherp en wat sulcx verder raeckt, is d'inkomst van syn goet, voor 't gantsche Jaer, gevlogen.
Is hy niet langs het Speuy van ochtent opgetogen, Hebt gy toen niet gesien, hoe hy het Vaendel swaeyt, En om syn lendenen en door het beentje draeyt?
Ick ben niet seer belust, om ydelheyt te kycken, en spoeyde herwaerts aen myn gang om die t'ontwycken.
Maer fytje bleef in t Schip en sag het Schouwspel aen, en komt niet eerder hier, tot alles sy gedaen.
Ick hoop den Hemel sal myn buygsaemheyt verschoonen, Ick sogt, door onderregt, haer daer van daen te troonen, mits door het sien alleen, men syn gemoet besmet, En dat de boose geest die laegen voor ons set.
Maer toen ick met ontsag haer daer van daen wou leyen, begon het soete kint soo bitterlijck te schreyen, dat myn beweegt gemoet medogen met haer kreeg, Des ben ick weg gegaen oogluyckendt, en ick sweeg.
Men moet aen jonge luy nieuschierigheyt vergeven, en kan haer niet altyt naer onse sin doen leven.
Ons minderjaerigen, schoon gy daer wat van lydt, syn.
Syn aen uw sorg vertrouwt, denck wat gy schuldig syt.
Ick most het aen syn hant ons Saelge Broer beloven, Eer dat de doot de lamp syns levens uyt kwam doven.
Maer ick wist niet te regt, wat daer al was aen vast, en als men ouder wert gevoelt men best die last.
Soo lang de Kinderen ter School gaen jong van Jaeren, kan men haer door de roed' of snopperny bedaeren, maer als de Jeugt begint te woelen in haer bloet, kan men nauw brydelen, de drift van haer gemoet, sy willen naer geen raet of geen vermaning hooren, En volgen blindelijck het geen haer kan bekooren, tot dat in haer verstant de rede sterker wert, Die de beweegingen beteugelt van het hert.
Maer meenig hockeling gaet, voor die tyt, verlooren, die men te vroeg siet in kalver liefde smooren, en al verdroncken is, eer dat hy waeter kent, hoe selver oorsaeck is, van syn aenstaende elent.
Men moet, op 't regte pad, de jonge luyden leyden, En door vermaeningen van kwaet geselschap scheyden, Ick roep den Hemel aen, voor haer, in myn gebet.
Indien ick waerdig ben, dat daer op wert gelet.
Hoewel ick in 't geloof my durf regtsinnig noemen, wil ick my niet te min, daer over niet beroemen, om dat ick selver voel, hoe veel my nog ontbreeckt, En dat den ouden mensch soo diep nog in my steeckt.
De geest, als t hem behaegt, sal myn verstant verligten, op dat myn ommegang de Broederen mag stigten.
Maer daer komt Fytje Sus, wat maeckt haer dus ontstelt, ick merck aen haer gelaet dat haer misnoegen kwelt.
VIER Digitized by Google 31 de haegsche kermis.
32ERDE TONEEL.
NOOM JAPICk, geertruyt, phitje.
Wieft men u kwaet gedaen, heeft ymant u gestooten, of eenig onverlaet, in uw gesigt, geschooten?
Dat krygt men altemets als men een eerscheut wagt, het kermisbier en wyn maeckt Schutters onbedagt.
FYTje.
Och neen, ick heb het volck met veel vermaeck gekeecken, hoe wel het drillen kon, en net was uytgestreecken.
Neef Valentin heeft my veel eer bewys gedaen, hy hielt het laetste Rot lang voor ons Gangboort staen.
En wist haer over een, als Vyanden, te stellen, Om op malkanderen haer schiet geweer te vellen, daer t'elckens niet als vuer en roock wiert uytgebraeckt, Soo dat het wonder was, dat niemant wiert geraeckt.
Hy deedt haer door een woort dan lossen dan weer laeyen, tot dat ick eyndelijck hem sag het Vaendel swaeyen.
De pluym hoet in de hant, streeck hy voor my syn been, en trock gelijck een Paeuw ten langen lesten heen.
Tot nog toe hoor ick niet, wat u heeft konnen deeren, al wat daer is geschiet, was maer tot uwer eeren.
Wat isser naderhant tot uw verdriet gebeurt, het geen u rede geeft, waerom dat gy nu treurt.
Naer dat ick sins myn weg heb herwaerts aengenomen, ben ick tot op de Plaets, al draelende gekomen, en sag daer opgeregt een wonderlijck Schavot, daer meenigte van Volck was rontom saem gerot.
Dat een Kwacksalver sag verscheyde poetsen maecken, ick, uyt nieuwschierigheyt, begon het oock te naecken, en lagte dat ick kreet, wanneer ick Hans op sag, in by google BLTSPEL.
In 't kaeckelbont gewaet uytkomen voor den dag.
Die door syn Meesters last opblaesen most syn wangen, Mits hy niet swygen kon, en babbetoens ontfangen, dan kreeg hy wederom wat voeten onder t gat, Als hy de stoel uyt trock waer op een Juffrouw sat, die kostelijck gekleet niets deet als gelt vergaeren, dat haer wiert toegegooyt, voor haer heylsaeme waeren.
Haer balsem, sey den Baes, was goet voor alle ding, de moejelijcke kramp genas hy door een Ring.
De tanden wist hy wit en weder vast te maecken, en voor een schelling kon elck aen dat goet geraecken.
Had ick niet in myn sack vergeefs naer gelt gesogt, ick had oock van die waer een packje mee gebrogt.
Maer my was, in t gedrang, eylaes de tas gesneeden, dies kom ick dwaese Maegt bedruckt tot u getreeden.