floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Voor my, ick hebbe noyt gelesen of gehoort Dat in een grooten Vorst soo vremde lusten reesen: k’ En geloof niet evenwel dat sulckx oock waer kan wesen Al schynt het wonder vremt ick twyffel daer niet aen, Soo aenstonts commen wy dwers deur de marckt gegaen Met sijne Majesteyt die wyl wy vooren loopen, Een vrouwe besich sag met een Capuyn te koopen, Het stuckje stont hem aen als weirdig sijnen dis, Sijn lust was wonder groot maer op de merten is Het goet niet voor die ’t lust maer voor die ’t eerst betaelen, De vrauw, die, soo het scheen niet langer wilde draelen Sprack ’t Boere wyf in d’oor en telde haer het gelt, Den Keyser stont hier op een weynig wat verstelt, En mits hy van’t Cappuyn seer geiren had ge-eten, Geboodt my dese vrauw te volgen, om te weten Waer dat haer wooning was, op dat hy noch van daeg Een deel van’t stuckje vleys doe sincken in sijn maeg: Voorwaer een viese lust: men spreekt van swaere vrouwen Die somwyl in hun lust veel vremde dingen brauwen, En hebben moeten waer het herte naer verlangt, Maer wat de sinnelijckheyt van mijnen Vorst belangt, Ick weet niet wat geval ick dese toe sal schryven; Voor eerst het praemt hem niet gelijck de dicke wyven; t’ Ontbreeckt hem aen geen macht, de beste spys van’t landt Wort daegelyckx bereyt voor sijnen graegen tandt; En als hy was gesint Cappuyne vlees te eten Men stacker daedelijck dry vier aen sijne speten, Wat is’t dan dat hem dryft om in een Borgers huys, Misschien by Lappers, of noch haeteger gespuys, Te soecken wat hy t’huys can nutten met sijn Heeren?
Wat, soud men seggen, kan een Keyser meer begeeren Dan hem sijn grooten staet en overvloet aenbiet, En die in volle maet al wat hem lust geniet: Sal ’t Borgers huys hem doen de spyse beter smaeken?
Of souw een Lappers kout, of praetie meer vermaecken Dan Princen onderhout?
ick weet niet wat het zy, Dit sie ick dat men selfs in d’hoogste heerschaepy Het herte niet versaed, geen staet hoe zeer verheven Kan aen des menschens ziel vol vergenoegen geven; Versaetheyt heeft men noyt gehaelt uyt overvloet, Maer uyt genoegsaemheyt; t’is dese die voldoet.
Waer woont genoegsaemheyt, onbreckt sy in de woning!
Van eenen grooten Vorst, en zegen-rycken Coningh Heeft desen niet genoeg, die, als hy maer gebiet Den schat van Oost en West voor sijne voeten siet?
Heeft desen niet genoeg, die op een winck der oogen Geheele Legers siet voor sijnen Troon geboogen?
Heeft desen niet genoeg, voor wie wort afgesnoeyt De beste Wyngaert vrucht die inde weirelt groeyt?
Ontbreeckt aen desen iet, om welcken te versaeden, Met Indiaens gewas; men Schepen vol siet laeden?
Ja.... daer ontbreeckt hem veel in desen overvloet, Van eere, ryckdom, macht, en alderhande goet...
Hoe veel wel... recht soo veel als hy noch can begeiren Die vergenoegt wil zijn moet sijn begeerten weiren; Soo lang hy noch begeert ontbreeckt hem altyt iet, Al sit hy in den Troon van t’ Opperste gebiet Gemeene lien zijn meer vernoegt dan groote Vorsten, Als buyten hunnen staet sy nergens naer en dorsten, Den armen wel te vreen, geen ryckdom locken sal Soo lang hy niet begeirt hy is den Heer van Al.
Vorst Carel sal van daeg misschien meer sijn te vreden Met slechte Borgers cost, als dat hy in’t voorleden Met Keysers spyse was: maer k’ blyf hier lange staen, Siet ’t wyf van ons Cappoen, die comt daer ginder aen.
Ambroos blyft ter syden.
Wat dunckt u van dien coop?
Ick sag mijn leve dagen Geen leckerder Cappuyn, ey Moeyer, laet my ’t dragen Eer dat gy u vermoeyt.
Geen noot.
Gy trock van pas In’t toeslaen vanden coop het gelt uyt uwe tas, Want eenen grooten Heer quam achter ons al sluypen, Ten uyttersten gesint, om u te ondercruypen, Oock scheen hy wat verstoort, doen gy’er mé vertrock.
Daer lach ick mé, my lust soo wel een goeye brock Somwylen t’ eten, als die opgepronckte Heeren, Die dickwils staen te pronck met anderliedens kleeren, Een ieder draegt en eet het geen hy heeft betaelt, Voor my ick heb’ nog noyt iet op den kerf gehaelt, En t’waer my groote pyn geborgde spyse t’ eten, Gemeene lieden lust heeft rycke altyt gespeten, Doch spyten ofte niet ick spotte met dien Heer, Al lapt u Vayer schoen hy heeft geen mont van leer, t’ Cappuyn sal hem soo wel als eenen Keyser smaecken, Maer daer ontbreekt noch wat om ons gerecht te maeken, Gaet naer de groenselmerct en coopt wat roode beet Sy geeft haer gelt.
En kool en van dat groen dat Vaer soo geeren eet, Neemt wat Ajuyn daer by, een mande verssche knollen Karstaignien vyf ses pont om ons Cappoen te vollen, Wat Peeren om te braen gelijck u is bekent Dat wy op desen dag van vreugden zijn gewent.
Ick weet wat ons behoeft ey laet ’t my slechs betyen.
Maer wacht u Jaquelyn van op den weg te vryen En maeck u merct-ganck kort.
Ick keer op staende voet.
Maey alleen.
Ick treck langs dese straet naer mijnen ouden bloet Die seker op mijn komst sy selven sal verblyen Al scheen hy tegen my aenstonts soo fel te stryen Wanneer m’ iet mede brengt mis altyd lief getal.
Ick lette neerstich waer dit wyf in kruypen sal.
Al binnen.
Kosen alleen uyt.
Seg Kosen ick wel weet dat gy soo veele pyn By dag en nachte lydt om uwe Jaquelyn Om eene lichte tuyt... my dunckt gy zyt wel sot Is’t dat gy vryen wilt vrydt glaesen ende pot Daer krygt gy deugt van die en sal u noyt verstooten En isse somtyts leeg, sy wort weer vol gegooten?
Wat crygt men vande min als quaelijckten aen het hert En pynen in het hooft?
t’ is altyt droefheyt, smert, Benouwtheyt schroom en vres, en hondert duysent sorgen Die my gedurig aen verdreygen en verworgen Als ick haer niet en sie ick ben in hertseer groot En als ick by haer kom sy jaegt my in de doot, Sy schelt my of ick waer in’t oude leer gevonden Het is wel slappe klaes, wie heeft u schoen gebonden?
Wie nesteld’ uwe broeck?
van hier gy vuyle guyt Gy slobberaer?
gy mof, gy quilebal?
snuyt uyt Uw’ rotten neus, van hier gy doet mijn mage walgen, Slavoen... daer hangender daer buyten aen de galge Veel jeugdiger dan gy... vertreckt terstont van hier, Daer is het lief onthael dat my dat soete dier Schier alle dagen doet, en waer het niet om Vayer, ’k Geloof men had’ my lang vercocht aen Jan den draeyer Om blocks te maecken voor Joos Potters bolle baen, Wel waerom moetse my soo schimperig ontfaen?
Ick ben soo mannelijck als haeren joncker Jooren, Al heeft hy wat meer snaps, al weet hy naer haer ooren Te vleyen en somwyl te maecken Arlekyn, Al draegt hy aen sijn das een letse van Satyn, Al loopt hy dagelijcx naer Pier den danssers schoolen Al maeckt hy voor sijn lief Jaqulyn veel cabriolen, Wel sou hy daerom moeten sijn gestelt voor my, Men sie niet wie best clapt of danst van ick of hy Maer wie best muylen, schoen, en leerssen weet te lappen, Men queeckt sijn kinderen en vrouw niet met te snappen, Dus ’t is nu soo gestelt dat al de meyssiens sien, Naer ’t schoone haer, en oock naer’t lyf der jonge lien, Die best met ’t kakebeen kan spelen, wat can liegen om ’t wel staen, en daer by een suchtien laeten vliegen, Met eenen oogen slag, al douwen in de vuyst, Alwaer hy uyt sijn stadt selfs sonder son verhuyst, Hy sal dat lichte volck meer dan gebuer behagen, Daer is’t waer nae nu al die hoofsche vrysters vragen, Van deugt en spreeckt men niet, alwaer hy Turck barbaer Soo hy maer blaesen can hy vint sijn saecken claer... Genomen ’k was wat swaer van leden en van sinnen, Is mijne beurs niet weert dat sy my soud beminnen?
De beurs die t’ al bekoort... daer sijnder meer als thien, De geen die my daerom wel geiren souden sien, By gommen k’ wil niet meer soo sot sijn als voor desen, Ontsegt sy my noch eens ick wil geen Kosen wesen, Soo ickse hier aenspreeck... Jaquelyn uytcommende.
Wel Kosen lieven maet.... Kosen.
Ho ey!
Hoe vind’ ick u hier suchten op de straet.
Kosen.
Och Jaeckje vraegde dat.
Ick moet den bloet wat fleyen Wat schort u dan?
gy siet als of gy quam van schreyen?
Eylaes ick sie gy peyst niet veel op myn verdriet.
Ick waerom seg gy dat.
Al kackx gy weet het niet.
Wat sou ick weten.
Dat het hert van uwe Kosen U siende weer ontdoyt, hoe seer het was vervroosen... Jaquelyn.
Jae!
Kosens hert ontdoyt..... Kosen.
Het gloeyt mijn Jaquelyn Soo haest het maer verneemt uw’ loderlijcken schyn.
Vervroosen en ontdoyt en dadelijck aen ’t gloeyen?
Sy sprack my noyt soo soet, haer vrientschap schynt te groeyen.
Wat segt my lieven vrient.
Dat gy soo minsaem syt Dat sonder u mijn hert noyt wesen sal verblyt.
Dat ’s liefde.
Dat ick eer geen Boeckweyt bry sal eten, Dan mijne Jaquelyn uyt mijn gedacht vergeten.
Iaquelyn.
O groote vierigheyt.
Dat Kosen liever sou Veranderen van hoet dan missen uwe trouw.
Ick hadt het noyt gelooft.
Dat ick voor al mijn leven U Jaecqje heeten sal wilt gy my ’t jae woort geven.
O suycker soete naem.
Dat als wy sijn gepaert Gy alles hebben sult het gen’ ick heb gespaert.
Wanneer verschynt den dag.
Dat als gy zyt gelegen Ick t’ jonge popje self sal paeyen ende vegen.
Een Engel van een man.... Kosen.
Dat met u eerste kint Gy t’alderschoonste paer oudt nieuwe muylen vint.
Uw miltheyt wort te groot, Kosen.
Dat ick u noyt sal wecken By nacht als ’t kintje kryt maer selfs de wiegbant trecken.
Hoe luckig sal ick sijn.
Dat ick van s’morgens vroeg Tot s’avonts sonder u noyt gaen sal naer de kroeg.
Dat is getrouwig sijn.
Dat Kosen noyt sal eten Ten sy gy op een stoel by hem zyt neer geseten.
Gy ruckt mijn herte weg.
Dat ick noyt loopen sal Waer den getrauwden man licht krygt een ongeval.
Dat sal een leven zijn: o Kosen... lieve Kosen... Kosen.
O liefste Jaquelyn..... Iaquelyn.
U woorden sijn als Roosen... Uw tong is honing soet... uw spraecke leckerny... Wie wiert’er niet bekoort van soo een vriendt als gy... Ioren van verre uytcommende.
Wie sien ick ginder ver, my dunckt t’is onsen Joren.
Wel of het Joren waer?
geen Joren kan u stooren.
t’ Is waer maer niet te min, t’ is best dat hy niet weet Wat tusschen ons geschiet, Jaquelyn.
Vreest gy voor eenig leet Kosen.
Neen, maer hy mocht misschien Jalours zijn.
Hoe sal ’t wesen Als wy eens sijn getrauwt... Kosen.
Dan is’t Proces gewesen Ick gae!
mijn Jaquelyn, hou Kosen in u hert.
Blyf, ick weet niet waerom gy dus verlegen wert.
Ick sal, eer corten tyt, u weer tot Vayers vinden.
Treckt binnen.
Iaquelyn alleen.
Versteven lafhert k’wensch u voor de noorde winden... Siet wat dat houwen wilt... aenschouwt eens dat fatsoen Wat soud een jeugdig hert met soo een kneuckel doen?
Ick trauwen met dien loen, dien uyl, die Jan tast sochte, k’ Had liever dat men my met eenen ruyter cnochte... Maer hier is Joren... Aen hem.
Waer comt gy soo vroeg van daen... Ioren.
Ick deed dees morgen stont die blecken plaeten slaen Van pieren ons gebier, gelijck men op de scheenen Gemeenelijck draegen siet voor de gequetste beenen Jaquelyn.
Gy syt vol boertery; ick dencke gy wort geck Wat wilt gy Joren met die plaeten doen van bleck... Ioren.
Om tegen al wat stoot mijn schenen te bedecken Jaquelyn.
Syt gy dan schene rot?
Ioren.
Ick kryg soo veel te trecken En kloppen tegen t’een en tegen t’ ander been Dat ick het minste niet kan lyden op de scheen.
Gae heene vent, gy sult noyt uwe perten laeten... Ioren.
Van perten weet ick niet te seggen noch te praeten Dit weet ick dat van daeg een grouwelijcken stoot ’t Been van mijn schenen schier geheelijck heeft ontbloot.
Wie gaf u dese stoot... Ioren.
Uw Vayers lieve Kosen.
Jae, is’t maer dat?
gy spreeckt gelijck een herssenloosen.
Dat heb ick wel gehoort.
En wat hebt gy gehoort Ioren.
Hoe seer uw Vayer is door Kosens beurs bekoort Hoe straf hy uw beveelt hem als uwe vrient te vieren.
En wat sey Moeyer.
Of uwe Moyer al comt tieren Daer past mijn Baes niet op.
Dit heb ick wel gesien Om tegen voorder leet mijn scheenen te voorsien Bind’ ick die plaeten vast van buyten op mijn Hosen, Hy bindt de plaeten op sijn Kousen.
Dat ’s wel... nu vrees ick niet... kom Kosen stoot nu Kosen, Klopt, smyt, slaet achter uyt, met uw getaste schoen Die plaeten sullen my voor uw gewelt behoen.
Nu zyt gy net gestelt gelyck Jeroon den Cuyper Die rood caek bonckel neus dien dronken kelder sluyper, Wiens scheenen sijn geverft gelijck verrotte kaes.
Dat Kosen stoot en smyt.
Wel Joren zyt gy dwaes.
Of dwaes of wys ick wil geen blauwe scheenen lopen Al moest ick al mijn gelt besteen in bleck te coopen.
Ey laet dat mallen daer.
mallen?
neen Jaq’lyn k’ Wil om geen souvereyn noch soo gestooten zyn!
Noch al... k’ gebied u van die sotterny te swygen.
Soo is’t u wille dat ick noch veel stooten krygen.
t’ Is mijnen wil dat gy die plaeten neder legt.
Ick ben u minste slaef, uw dienaer uwen cnecht, Hy maeckt de plaeten los.
Dat uwen wil geschiet!
hoor schenen niet te klaegen Al Moest gy noch soo veel schuppen, stooten, en slaegen En smeten onderstaen, gedenckt in uwe pyn Sulckx is’t behaegen van die schoone Jaquelyn; Die lodderlycke meyt, die bloeme een uyt hondert, Dat puyckjen over wie geheel Brussel staet verwondert, Die peirel vande jeucht, dat lieve minne pant.
Die Roose, die Karssauw, die schoone Tulippant, Iaquelyn.
Daer gaet die tonge los... Ioren.
Die soete engelinne, Mijn troost, mijn toe verlaet, mijn hulpe, mijn vriendinne, Mijn troost, mijn Tortel duyf, mijn lief, mijn hert, mijn lam, Mijn rust, mijn suycker doos, mijn jeugt, mijn vier, mijn vlam, Nu ’t haer behaegen is dat Kosen slae en smytte, Lyt scheenen, lyt en swygt schoon dat gy moeste splyte.
Mijn herssens worden los door al die malle praet.
Maer seg nu eens recht uyt hoe uwe saecke staet, Heeft Kosen niet met al tot achterdeel van Joren.
Hebt gy mijn Vayers last soo fraeytiens konnen hooren Soo hebt gy oock gehoort wat Jaquelyne sey.
Mach ick daer vast op gaen.
Gy zyt my al te vry Ick moet naer huys, gae heen mijn Moeyer mochte kyven.
Och gaet gy Jaquelyn?
gy doet mijn hert verstyven.
* Binnen van d’ander cant.
Ambroos alleen uyt.
Heb ick niet wel geraen?
de koopster van ’t Cappoen Is een Schoenlappers wyf, het aerdigste fatsoen Dat ick mijn leven sag te Brug in d’Ezels straete, Voor die was’t dat mijn Vorst sijn apetyt moest laeten, Al wasse noch soo groot?
wat segde van Jan lap?
* Die leeren muyl, die heel verhart in Toeback dampen, Weet oock op sijnen tydt van leckerlijck te slampen Soo wel als Heeren doen: het is nu soo gestelt Hoe slecht de tyden zijn, hoe seer men schraeft om gelt, Hoe raer de munte is, men sietse noyt ontbreecken Op marckten, ider comt daer moedig uyt gestreken Met gelt in d’handt?
hoe veel dat braetvercken?
dat hoen?
Dat coppel haenden... dien Faisant... dien Callekoen...
Hoe veel die Quackels... die Bosch-sneppen.,.
die Partryssen....
Hoe veel dat Brugs Capoen.. soo jaegt door diere prysen Den een de ander op... veel houden ’t wilt in d’handt, En staen met open beurs, gereet om ’t lecker pant Waer nae hun herte gaet, met Silver op te wegen: Niet schynt’er hun te dier om hunne lust te plegen, ’t Sy coop of ambachtman, ’t sy ryck of arm gesel Elck past op leckernye, dien segt ’t smaeckt my soo wel Als ’t aen de groote doet, en als ick ’t kan bestellen Ick wil mijn maege niet van lusten laeten quellen Verfoeyelijcke drift die al de weirelt stoockt... Waer sijn de tyden nu, wanneer men met gekoockt Karoot of Raep-moes, met Peën en Pasternaeken En groenen kruyden wiert gevoet, niet om te smaeken Te streelen, maer om t’ lyf in cracht te houden staen: Wat breeck ick hier mijn hooft... dien tyt is lang vergaen Men peyst nu niet meer op wat aan het lyf kan kleven Maer op wat aen de smaeck kan vergenoegen geven.
Doch hoe het is oft niet ’k sal trachten dat ick dan Den Keyser desen lust uyt sijne herssens ban, Want waerlijck hier geseyd; ’t is by Jan hagel volck In eenen Kelder, vuyl gelijck een tover colck.
Joren klaegt over de smerten van sijne liefde, Maey in’t    beslag van de Knechten.
den Keyser met Ambroos op    de weg naer huys wort ingelaeten en quaelyck aenge-    sprooken; doch op ’t voorstel van vier potten Wyns aen    Tafel gestelt; sijn Gasten slapigh geworden synde hy    vertreckt; Joren spot met den droncken Kosen en wort    daer naer oock gevat.
Joren alleen.
EEn Elssen is seer fyn, en geeft een cleene steeck, Maer dickwils volgen daer veel quaelen op; dit bleeck Aen mynen macker Claes, wien, soo hy schoenen lapte, In’t steken door de sool den Elssen soo ontsnapte Dat sy ter zyden of dwers door sijn vinger schoot... Soo dat het mager dier, ick seg de bleecke doot Tot op den dorpel quam om hem in’t graf te steken Och!
een veel minder scherp heeft mijne borst doorsteken Soo hevich en soo fel, dat geene smert noch pyn Van onsen Claes daer by kan vergeleken sijn; Een smert, een pyn soo groot onmogelyck te stelpen Dat geen Aptekers salf noch plaesters my kan helpen; ’k dacht in’t begin dat dien ervaeren meester Jan die, soo men segt uyt ’t graf: half doode trecken kan, En door wiens wack’re const mijn macker wiert genesen, Oock wel met pappery mijn quaelen af sou lesen, Dies ging ick hem te raed!
eerst taste hy mijn handt Dan vraegde hy, hebje pyn in keel of ingewant; Of schort het in de zyd!
of leeden of gewrichten; Of hebt gy u misschien t’Antwerpen met de Nichten Der Lepel-straet vermaeckt?
’k wierd op de selve vraeg Tot achter d’ooren root, en sey hem neen: wat plaeg, Sprack hy dan wederom, mag u soodaenig quellen...
Hoe, voelt gy meest de pijn, al liggen, sitten, hellen Of staen?
wanneer, by nacht?
by dag?
waer sit de smert?
Toont met de handt: ick ley de sijn recht op myn hert En riep daer Meester Jan: hy trock myn Wambaes open, Hy sag, hy tast en dauwt al schreuwen, g’hebt gesopen Geloof ick Joren, of gy syt verdraeyt van kop: Hier onder streeck hy eens sijn Spaensche knevels op, En vraegde hoe my eerst die pyn had overvallen, Ick wederom, t’ is nu een jaer dat ick al mallen Met onse Jaquelyn van haer een oogslag kreeg, Want s’in’t dien oogenblick en wil nu noyt ter deeg, ’k Had nauwlycx Jaquelyn een oogslag uytgesproken, Of Peck en Olye scheen in sijn gesicht te koocken Waer op hy tierde, bruyt van hier naer Jaquelyn Gy schobejack, en vraegt van haer uw medecyn, Dit buld’ren sloeg gelijck een donder in mijn ooren, Ick liep ten huysen uyt als voort gejaegt met spooren, My docht dat t’ hol geraemt dat in sijn winckel stont Met al de dieren en gedrochten die in’t ront Van boven hingen my te saem op d’hielen saeten, Soo liep ick sonder ’t hooft te keeren dry vier straeten Noch min noch meer dan een hondt wien aende steert, Een fles gebonden is, noyt was ick soo verveert: In die benauwtheyt quam ick aen den hoeck geloopen Waer Cupido g’heel naeckt stelt al sijn dingen open: En sonder stil staen stroelt als of hy met dat vocht, Vercoelen wou den brant van iders liefde tocht; Dan dacht ick of dat wicht oock met sijn heete voncken In my geschooten had met Jaquelynens loncken Dies leyd’ ick muyl aen boort en soop soo veel ick kon, Van ’t water dat hy stort uyt sijne koele bron, Maer ach!
ick hadde schoon te suypen en te drincken Den brant bleef aen het hert en wou van daer niet sinken, Waer over ick besloot te sien of Meester Jan, My wel geraeden hadt soo veele was daer van, Dat hoe ick Jaquelyn quam nader by getreden Hoe meerder pyn en smert ontstack in heel myn leden, Want sag sy soet, door vreugt, was t’ herte weg geruckt, En sag sy suer, het wiert door wanhop g’heel verdruckt, Och beter hadden dan thien Elssens my doorsteken, Als eens van Jaquelyn aldus te sijn bekeken.
Maey van binnen.
Kom Joren!
Jaquelyn!
Theun!
Kosen!
niemant niet!
De drommel hael het volck!
niet een die omme siet.
Uytcommen.
Als alles is gereet elck komt seer vlytig eten, Maer niemant die eens sorgt naer potten, pannen, speten, Aen Joren.
Hoe Joren syt gy daer.
Kan ick u dienen vrouw.
Kom, stelt de Tafel, tapt wat bier, besorgt de schouw, Van branthout, draeyt het Spit, sa ras, sny roode kolen, Loop, vlieg.
Joren.
Wat doe ’k d’eerste.
Het geen u is bevolen.
Al had ick dobbel lyf en handen seven paer, Hoe wilt gy dat ick dit volbrenge allegaer.
Wie segt u al-te-gaer?
eerst t’een, en dan weer t’ander Com volg my sechs maer naer en helpen wy malkander.
Keyser Carel uyt met Ambroos.
Keyser.
Uw’ soete boertery, behaegt my soo Ambroos Dat ick u in de Clucht uyt g’heel het Hof verkoos, Ick moet my heden op sijn Lappers wat vermaecken.
U wachten, sullen aen den hoeck der straete waecken, Gereet tot uwen dienst in allerley gevaer, Keyser.
Ick ken u trauwigheyt en goede sorge; maer Die sijn in dese Stadt my noodig slechts tot luyster, Niet tot bewaerenis, in’t claer of in het duyster, Met wacht of sonder; ’k vind my seker over al; Een Vorst die vrede voet en vreest geen ongeval, Elck onderdaen is als een borge voor sijn leven, Den Throon waer op my Godts genaede heeft verheven, Het gon dat Oost en West laet sacken in mijn schoot, De wyt berichte macht van myne Oorlogs Vloot, De fiere Leger cracht voor die de Ketters beven, En die den Sultan self van Weenen heeft gedreven, Vermogen, ryckdom, pracht, staet, glori, Majesteyt, Vernoegt mijn ziele min, dan dese sekerheyt Van d’ondersatens trauw, gerust en sonder wapen, Sou ick in d’armen van den minste Borger slapen, Oock ben ick hun soo lief, dat my een ider niet, Als Vorst en Keyser, maer, als sijnen Vaer aensiet, Maer segt wat dunckt u van die à la mode kleeren.
Myn Vorst gy zyt gelijck een van die groote Heeren, Die in het Landt van Waes, de diensten doen van Schout, Of Boer Baillus.
’t Is waer Ambroos maer segt my, sout Gy oock wel Racker zyn, want als ick Schout wou wesen Denckt gy my dienen moet, gelijck gy ded’ voor desen.
Seer geerne Heer, daer toe heb’ ick al eygendom, Ick heb’ een backhuys styf als marber; slom en krom Staen mijne vingeren; ick loop gelijck de Haesen, Ick sie gelijck een Valck; en kan geweldig blaesen.
Ey laet my om de proef eens uwen Racker sijn, Dan siet gy Peerden in arreste by dozyn.
Daer naer; maer laet ons eerst dat vet Cappoen besoeken.
Joren en Kosen uytcommende gelaen met cruycken vol Bier.
Sie daer twee gasten soo gelaen dat hunne broucken Van’t dragen craeken hoey... sy stinken naer ’t oud leer ’t Is.van het volck met wie gy eten gaet mijn Heer.
Stil luysteren wy!
Wat segje van die pullen, Och Joren niemant weet hoe braeve wy gaen smullen.
Sy rusten wat en hy besiet de Cannen.
Gans bloet elck hout een vaen voor ’t minst.
Die is voor my En dese voor den Baes.
Voor Kosen.
Wel zyt gy Den Baes gy lompen Kosen.
Ick verstont u qualijck Joren.
Ick weet men mach’er vry een koppel aen u ooren Vast maecken, want daer is geen bier balg in het lant Als d’uwe: ’k wed’ gy wel een quartien op sijn kandt Sout leggen.
Met bespreck van Toeback ende Pypen.
Al schoontiens ick en laet mijn neuse soo niet nypen, Wy kennen u wel vrient.
Wel mocht gy dan niet sien, Dat ick een potje drinck.
Een potje?
spreeckt van thien, Dat siet noch soo koel als eenen nuchteren reeuwer.
Jae Joren is’t waer dat gy syt een rechten schreuwer.
Nu houd’ u smoel en drinckt van daeg soo veel gy wilt.
Kosen omhelsende de kanne.
O myne vreugt?
mijn troost; mijn lust?
mijn hoop.
Ambroos stil.
wat brilt Ons desen stobbenaer.
Ambroos sluyt uwe kaecken.
Myn lief: mijn toeverlaet!
mijn opperste vermaecken!
Bemint gy dan de pul noch meer als Jaquelyn... Kosen.
Wien?
uwe aenstaende Bruyt.
Aenstaende Bruyt, van myn, Gy sot; sy mint u meer dan haere beste craege.
Is’t mog’lijck sou sy my soo groote liefde draegen, Ioren.
Het is om u dat sy by dag en nachte sucht.
Om my.
Om u. Kosen.
Och maet wat doet gy my genucht.
Ioren stil.
Om u, want om u is’t dat Theunis haer comt quellen.
Och liefste Jaquelyn wilt u niet meer ontstellen Om mijnen t’wil, gy zyt versekert van mijn trauw... Ioren.
Maer Kosen soo gy haer wilt hebben tot een vrauw, Gy mocht voortaen nog bier nog brandewyntie drinken.
Keyser stil.
Dat is een rechten snaeck.
Waerom.
Sy kan het stincken Van geenen stercken dranck verdraegen, voegt daer by Den Toeback.
Toeback oock?
dat is mijn leckerny Hoe sal ick sonder Bier en Toeback konnen leven... Ioren.
Begeirt gy Jaquelyn gy moet dit al op geven, Soud gy om soo een meyt niet willen afstant doen Van dese lustiens... seg...gy syt een rechte loen, By gommen kost ick haer soo wel als gy believen, Ick sou my t’haerder min van t’onbyt self ontrieven.
Van t’onbyt.
Sulck een spoock sag ick mijn leven niet.
Van t’onbyt Joren... Stil.
Neen, neen... Joren.
En daer nevens liet Ick haer altyt voor uyt d’helft eten van de soppen.
’k Bemin Jaq’lyne wel, maer moet mijn darmen proppen, Want anders valt mijn moet g’heel in d’oude schoen.
Jaquelyn hier op uyt.
t’ Is wel gy droncke neus, gy luyster, gy capoen Kom weer ick sal u naer de pyp en ’t glaesje stieren.
Ambroos altyt stil.
Daer is’t juweel.
Mijn lief.
Wel vryer vande bieren.
Ey syt niet quaet... Jaquelyn.