floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
O neen ik was op een eksploot voor hem uit, Om een sluiker te knippen, maar 't werkjen is heel verbruid, De knecht van de Wijnkoper, die 't my zelfs had doen weeten, Is van zijn meester met stokken 't huis uitgesmeeten, Om dat hy 't merkte, zo datter van aevond niet van vallen zel, Dat ga ik nu de Schout eerst zeggen, ik wenschte wel Dat mijn Heer zelfs me kwam, gelijk als't licht kon beuren, Want hy neemt een zonderling vermaak in zulke geuren, Wanneer 'er geen gevecht, of straetschendery me is vermengd.
Ba Sinjoor kik zou ikik niet derven bestoôn als gy de Schout me brengt.
Als ik jou lui daer voor in sta, benje dan niet te vreeden, Ik zal boeten al watter van komt, is 't dan niet wel?
Met reden, Ik vertrouwje dat wel toe Frans, maar ginder komt hy an, Hiel in 't harnas, met een Stormhoed en Piek als een Oorlogsman.
Nou het kruitje van vrypostigheid mostje wel onthouwen, Als we ons by men heer de Schout verdiffendeeren zouwen.
Ik zel 't straks me brengen, hadieu.
Kom gaanwe me in huis En loeren door ons venster.
Lubbert, Jaspertje, met drie Speelluy.
De andere uit 't venster.
JA Jongetje, ik had abuis, Dat ikme zo zonder wapens hier ter plaats dorst begeven, Laetze me nou ereis tanden, 'k wed, ze zullen schrikken, en beven, Datje om de wapens docht, Jasje, was een groote voorzigtigheid.
Ja, 't is men eens verteld, Oom, datter iens in een allebade iemand wierd neer geleid.
Daer, neem jy men rondas, hier zel ik men Morlion neer leggen.
Oom zelleze speulen?
Neen, bylo, wacht tot ik het jou zel zeggen.
Oom, wat doeje mit al die papiertjes, wat is dat voor goed?
Hy Jongetje, jy verstaetet jou niet hoe men vrijen moet.
Daerom luister toe als een vryjer, 't zijn zonnetten en rondeelen, Die ik noch bewaart heb, toen ik in Vlaanderen plegt te speelen, Sta ruim op dat ik beginnen mag te pronuncieeren, en zo dra ik ophouw, Moetje elk ereis pauze maken, Jasje, dat beveel ik jou.
Een vaersken zy geschreeven op mijn liefjen grasieuslijk, Een Maagdeke zo schoon, als Venus amoreuslijk, Zy heeft een neusje, dat is gemaakt wel, En daar onder een schoone blozende mond, Die roode lippekens ook zijn geraakt wel, Daar die blinkende tandekens rond Me zijn bedekt, die als tijd is en stond, Door een mannier lijk iachjen minjootlijk Hun dan toonen in een gelijk verbond Veel klaarder dan yvoore blootelijk.
Zy heeft een gelaat als een Godinne, Met een klinkende vois en een zoete taale, Mitsgaders een plaisante geputte kinne, Met een breede borst, daar hebt gy 't altemaale.
Dat's Pauze de bruy.
De Speellui speelen ô Leisje, mooi Meisje.
Schenk nu de Musikanten ereis wijn, Jasje, zelje.
Wel Oom, ik heb hier wel het glas; maar waar is de botelje?
Ha al ezien, ze staet daer byje Morlion, en spreekt niet een woord.
Repje wat, lustig als een mantje, zo gaenwe weer voort, Want ik moet noch referijnen en rondeelen, Geeft de Mufikanten niet te veel wijn, ze zouwen aars niet kunnen speelen, Maar wat dunk jou, als men Matres my in dit postuur zag, Zou 't kunnen passeeren?
Ja wis Oom, dat 's de regte slag.
't Is zo goed als iemand zou doen met gedachten.
Kom, geefme ook een glas wijn, en wilt een weinig wachten, Zo helder, als blinkt deze Wijn Zo blinken d'oogjens van de Liefste mijn.
Mijn liefjen is wel gefatsoeneerd Gelijk als dit glas en deze wijn is, Want dat is wel geproportioneerd.
Mijn liefjen is wel gefatsoeneerd.
Mocht ik 'er hebben zie daar ik zweert, Ik raakten uit al mijn pijn wis. Mijn liefjen is wel gefatsoeneerd, Gelijk als dit glas en deze wijn is.
Nou is 't alweer pauze, De Speelluy speelen als mijne man uit, &c. Jaspertje.
Daer hoor ik jou, liefste Lubbert Oom, Lubbert.
Gut Jaspertje, spreek nou Latijn, wakker, maatje, houje vroom, Ik zel het jou van tutteltje tot tutteltje, van mannetje tot mannetje na zeggen.
Ja maar, waer verschuil ik me best?
Ga, hier achterme leggen.
Mayken, by de voorgaande.
Jaspertje, en Lubbert.
Parve, nec invideo, sive me liber ibis in urbem, Hei mihi!
quo domino non licet ire tuo.
WAt zegje nou liefstentje van mijn geleerdheid mag dat niet wel passeeren?
't Is zeer extravangant.
Nou weer aan 't musiceeren.
De Speellui speelen de veis van Koolsla.
Hoort eens dat 's een musikaal deuntje, da komt zeer net, Moôr kik zal au straks eens trom petten laten op deez mijn trompet.
Wat dunkje van onze allebaden, mach het niet wel deur den beugel?
Ja wel, zy dy geen Zoon van Pallas, zo zy dy een breutzel van hoôren veugel.
Oom, hoorje wel?
ze scheltje voor een uil uit; leije dat?
Jongetje, zwijg jy maar stil, dats iets, dat jy niet en vat.
Kan ik UE.
noch ergens in behagen?
Ja, als u niet en vervelde, Da gay voor myn een deunke op dit schalmayke spelde, Gy zaut mijn verobligeeren, en doen noôr mijnen zin.
Kom, geef het mijn maar aan, mijn zuivere Godin.
Wel ik blaas dat ik rood om de kop word, en kan geen geluid hooren.
Kom geef es main weerom, gy gelaykt nauw wel een keuning van de Mooren.
Wat Duivel, hebjerne dan swart gemaakt?
Wel woôrom zou kik niet?
Moet ikje bidden, Gerbreg, kijk een reis hoe den uil ziet.
Jou zelderementze Braband ze teef, had ik jou hier ik sneje an flarden.
Ja wel Jannetje, ik ben zo vol lachs, dat ik niet langer ken harden.
Jou Brabandsche karonje hebje 't hart zo kom ereis beneen.
Ei lieve Lubbert Oom, ik bid gaenwe maar heen.
Jonge blijf van me lijf; varken, 'k zel van avond noch by de Schout overje klagen.
Kloôgt gy moôr wat heen, de Schout zoôl veul noôr oôu vragen.
Wanneer hy hoort, dat gay hier zo de pijpe stelt, En maakt hier in de buurt gedurig zulk gewelt.
Wat hebje me swart te maken, zeg.
Om da gay au uit de buurt zou absenteeren, Want komdy wederom, zal ekik au noch anders vexeeren, Doôrom willekik au roôden, blijf hier voôn doôn.
Dat zouje flus gezeid hebben, eer ik al deuze onkosten had edaen.
Speullui, daer is jou gelt, ga jy maar heen.
Ik wil wel zweeren Ik ga altijd mijn leven niet weer uit allebadeeren.
Wat schort 'er binje swart Lubbert, wil ikje weer of wassen, vaar, 'K heb hier noch water by me.
Die varkens houwen 't met mekaar.
Gerberg, uit het venster.
Zo doenwe Lubbert Teunisz.
wilje jou niet weer laeten logen, Ik zel wel byje komen, en het dan mooitjes of droogen.
Ja kom een reis beneen, metje wassen en droogen hebjet hart.
Laet 'et haar maar doen Oom zeker je bent zo swart.
Je weet 'er niet of Jongen, ze gekken met me, wat mengje razen.
Mayken, uit het venster.
Trompetter van de Prins, wildy niet noch een vooisje bloôzen?
Daer is de derde ook, ô, ze houwent zamen alle drie; Ja wel, ik spring uit men vel, dat ik dit hoor en zie, En me niet wreeken kan, maar by de ellemallementen, Dat geld, verstaeje wel, dat heb jy luy maar op renten.
Je zelter wel dubbelde intrest van geven dat beloof ik jou, Is 'er aars recht in de Stad.
Ay excuseert ons Lubbertus.
Nou, nou, Gekje maar metme, daer zien ik'er een aan koomen; Die zel ik het in handen geven, je zelt van de drommel droomen.
Frans, by de voorgaande.
WAt is hier te doen Lubbert Oom, hoe gaeje zo geweldig aan; Wilje met de Star loopen, je ziet zo swart als een moeriaan, En je bent gewapent van 't hoofd, tot de voeten, Gelijk ofje voor Sint Joris zou speulen die den Draak zou bevechten moeten.
O Frans; ik ben zo angehaalt, hebje nou eenig verstand, Zo komtme te hulp, ik ly, het grootste affront van 't land; Ik ken het niet zeggen, en noch veul minder verdraagen, Maar ik zelme wreeken, datter Amsterdam van zel waagen, Die hoeren, daer in 't venster, moeten alle drie op de kaak.
Gerbreg, Mayken, en Jannetje, lachchen uit het venster.
Of ten minste in 't Spinhuis al lachchenze.
Gerberg, Mayken, en Jannet Je, lachchen uit het venster.
Ha, ha, ha, Frans.
In zo swaaren zaak Zou ik me niet graag steken, het schijnen lui met eeren.
Met eere, met eere.
Gerberg, Mayken, Jannetje al lachchende uit het venster.
Ik zelje dat lachchen wel verleeren: Ei Frans, ik bidje gaet een reis metme na de Schout, Ik zelt goed maken, al was 't datjer een rosenobel voor hebben woud.
De Schout, die is zo op de weg om hier datelijk voor by te komen, Maar deze lui zijn van me kennis, daarom heb ik voorgenomen, Geen van jou beiden te helpen, doch hebje geen vrypostigheid, Omje woord te doen, daer heb ik remedie toe.
Je hebt ommers gezeid, Datje ons die remedie zoud langen, zoekje ons te bedriegen: Dats fraay van jou edaen, een mensch zo in slaep te wiegen.
Geef jy 't me maar Frans.
Daer is 't alsje daer wat veul van snuift, Zo is 't of alle beschroomdheid van een menschen hart of stuift: En dan heeft me geen advokaat van doen, zo kenmen praaten.
Dat gaet er nae toe; waer is hy?
Ik heb hem in 't gulde Vlies gelaaten, Op de Nieuwendijk, maar 't lach was al gerekend hy stond op zijn vertrek.
Ik loop hem al snuivend te gemoed.
Loop heen snuiverd, loop heen malle gek.
Erans, Gerbreg, Mayken, Jannetje.
Gerbreg, uit het venster.
ZO zeker Frans, daer laetje ons mooi in de pekel steeken, Men mag op jou wel vertrouwen, en jou om raed anspreeken, Of zelje de boete met de Schout deilen, ben jy een stollesteur, Je meugt een verklikker weezen.
Kom ereis beneen voor deur Peete Gerbreg.
Ik zelme dat wel wachten, de Schout mochtme me slepen, Ik vertrouw jou niet, foei jou verklikker, hebje zulke knepen.
Hoor Gerbreg, het scheeltme niet watje van me vertrout, En ofje me solliciteur noemt, of verklikker van de Schout, Daer leytme niet angelegen, ik heb me leven menig mensch bedroogen, Maar jou niet als dienst gedaen, heb ik je ooit wel een woord te vooren gelogen?
Wel neenje, maar waarom geefje hem dat kruidje van vrypostigheid.
Hoort me ereis toe, ik heb zijn pijpesteldery aan de Schout gezeid; En hem 'er na toe gezonden, om die in de mond te lopen, Ik wouw zelfs niet me gaan, want hy zel het zuur bekopen.
Te minste zetteze hem zes weeken te water en te brood, En om dat hy licht zijn zelven met een mooi praatje uit de nood Zou zoeken te helpen, heb ik hem een kruitje om te snuiven gegeven, Dat hem in plaats van vrypostig te maken, daer veur zel doen beven: Zie daer het was uit dit verkeerd papiertje, kijk dit is blaauw, Maar de briefjes van 't kruitje van vrypostigheid zijn graauw.
Jy neemt het me kwalijk of, maar me docht ik deed jou grasi, Want het zijne is van zulken wonderlijke operasi; Het doet zo hakkelen en stameren, dat de Schout in plaats van hem te verstaan, Kwaad zel worden, komt hy dan hier met hem verby gegaan, Gelijk ik weet dat hy doen zal, en datje lui dan kunt praten, Door de briefjens van vrypostigheid trots de beste Advokaten.
Zo hebjer niet an te twijfelen, of jy lui bent vry Van alle boeten, en van zijn pijpestellen; en hy raakt selfs in de ly.
Maar wijlje me mistroud, wat leyter my an bedreven, Je most het al liever hebben willen, als ik het jou zou willen geven.
Is ter zo geleegen, ei excuseertme Sinjeur Frans, ik kom beneen, Mayken, uit het venster.
Kik zauwe kik, liever uit het venster springe als loôten u die vreugd alleen.
Moete kiker bay zijn.
Ik diender ook wel by te wezen.
Het was daer schier verbrod, maar de zottinnen laten 'er noch belezen, Daar komt de Schout van pas, waar benje?
de Schout komt ginder an.
Gerbreg, uit.
Hier ben ik, ei Frans geefme wat.
Jannetje, uit.
Geefter my ook wat van.
Mayken, uit.
My ook, moôr moetme veel gebruiken.
Neen, maar zo een klein siertje, Daer is zo veel, alsje hebbe moet, voor elk wat in een pampiertje.
Alle de Tooneellisten.
JE zoutme dol maken, ik kanje niet verstaan, je staat en fniest, En wilt evenwel praaten.
Zieje wel, dat hy 't proces al half verliest.
Wakker; snuif jy nou, en begint dan te spreken; Zo, dats treffelijk, daar me is hem de kans of ekeken.
Maer mijn Heer.... Schout.
Zwijg, zeg ik tot je heel uitspreeken kunt, Maar Vrouwtjens, 't schijnt hy heeft het op jou gemunt.
Wat hebje hem gedaan, 't schijnt dat hy over jou komt klagen.
Mijn Heer, die guit.... Mayken.
Die pijpestelder.... Gerbreg.
Jy kunt het Sinjeur Frans vragen.
Ze liegent.... Mayken.
Zwijgt vagebond..... Lubbert.
Dat karonje.... Jannetje.
Ei, hoor mijn Heer.... Lubbert.
Neen ik eerst.... Gerbreg.
Gelieft hem niet..... Jannetje.
Ik zal 't zeggen..... Mayken.
Op main eer.... Schout.
Hoe is 't, houje me veur een dagscheer, hoe zelt lukken.
Ik bid men Heer.... Jannetje.
Mayken, Gerbreg.
Wy bidden alle dry.... Schout.
Stil, met dit rukken en plukken, Wie meenje veur te hebben, fop me niet ik raje dat; Of ik zetje alle vier zonder veel woorden datelijk in 't gat.
Spreek d'een voor, d'ander na hebje wat te zeggen, Maar met fatzoen, en jy eerst Jongman, hebje mijn wat voor te leggen.
Ik kwam verstaeje wel.... mijn Heer, verstaeje wel.... van aevond, verstaeje wel..... Schout.
Hoe duivel zou ikje verstaen, gy fniest, en maakt me een gelel, Aan't hoofd, dat het om loopt, dus gebied ik jou te zwijgen, Spreek jy Vrouwtje, hebje deze Jongman ergens van te betijgen.
Hoor men Heer.... die eervergeten.... gaudief.... die vagebond.... Schout.
Hoe droes is't scheerje me ook, houd me altemaal de mond En spreekt gy Juffrouw.
Sinjoor Schaut.... die scharluin.... dat varken.... Schout.
Ho, 't is deur steken werk, ik begin de pots te merken, Maar wacht, laat eens zien, wie malkander 't lest scheeren zal, Jy of ik, met een Officier te gekken, heeft weinig val; Maar benje ook van de party, of hebje wat te zeggen vrijster, Jannetje.
MenHeer.... die schobbejak.... heeft van aevond.... in onze buurt.... zo bijster.... Schout.
Hier Abram, en Jan bintze alle vier aan malkaar.
Abram en Jan. Hier zijnwe alre.
Frans helper wat.
Mijn Heer.... Jannetje.
Ei men Heer.... Schout.
Voort neemter me.
Met verlof, Heer Schout, laatme eerst eens een woordje spreeken, 't Is me leed datje moeilijk wordt, maar ik heb 't werk zo besteeken.
Hoor, om dat haar lui kwestie niet veel om 't lijf had, al scheense groot, En om datje hoofd niet wel stond, om 't mislukken van 't eksploot, Meende ikje met deze pots zo wat te verheugen, Ik heb 'er 't nieskruid gegeeven, en haar een leugen Vijf zes wijs gemaakt, om dit zo uit te werken, maar Je benter niet kwaad om hoop ik.
Heel niet Frans, 't is raar, Vanje bedocht, brengme t'huis ik zalje daar een glaasje voor schenken.
Mijn Heer, ik zelme daer niet lang over bedenken.
't Is wel Frans.... Mayken.
Kik beloofs au.... Jannetje.
Schaamje jou niet.... Gerbreg.
Ben jyme kornuit... Frans.
eisch, tisch, tisch, tisch.
Loop elk in huis en fniest daar jou malligheid uit.
FIELEBOUT,ÓF DE DÓKTER TÉGENS DANK, KLUCHTIG BLYSPÉL.
Te AMSTERDAM, By PIETER ROTTERDAM, Boekver- kooper op de Vygendam, op de hoek van deBeurspoort.
Aan den E. E. HEERE WILLEM HOOFD, Sékrétaris der StadAMSTERDAM, En De E. E. MEJUFVROUW MARIA DE WIT, Tégenwoordige Bruidegom en Bruid.
MYN HEER, MEJUFVROUW, Wy kunnen plichts, nóch genegenheitshalven nalaaten mede ons deel te hebben in de vreugd van Uwer E. Ed.
bloedvrinden, én genegene bekénden over Uwer E. Ed.
zo gelukkiglyk getroffen Huuwelyk, waar uit zulke Mannen verwacht worden, als daar Uwe E. Ed.
uitgesprooten zyn.
En overleggende, hoe wy ons deel in die vreugt best uiten, én aan de Waereld zouden bekénd maaken, dacht ons dat een Bruiloftsdicht al te gemeen voor zulk een ongemeen Paar zoude zyn, behalven dat zelfs de allerfraayste gedichten, ééns geleezen, en herleezen zynde, hunne werking gedaan hebben, én der vergeetenheid opgeófferd worden: waarom wy, op iets ongewooners, én duurzamers oogende, ons verstouten in déze toestand aan Uwe E. Ed.
gezaamendlyk op te dragen dit kluchtig Blyspel, de Dókter tegens Dank, om dat het buiten twyfel in veeler handen zal geraken, én na alle schyn wel eenige stand op ons Tooneel houden, op dat ieder één, die Uwer E. Ed.
naam ziet, mede deel aan onze blydschap hébben, én met ééne onze geneegenheid en eerbiedenis te Uwaarts moogen kénnen.
Veelen zal misschien vreemd schynen, dat déze opdragt aan Uwe E. Ed.
zo laat, en voor een werkje komt, dat al lang op ons Schouwtoneel vertoond is, aangezien de gewoonte wil dat men de spélen doe drukken, én de Opdragt daar van maake, eer die gespeeld werden.
Maar alle gewoontens zyn niet goed, het gebeurt dikmaals, dat iemand vervoerd door eigene liefde zyn werk door eene doorluchtige naam denkt te vereeren, dewelke in tegendeel die naam door de sléchte uytval zyns werks onteert.
Men gaat veel zekerer mét een Spel, dat zyn lót uitgestaan heeft: en hier in volgen wy de deftige Fransche Tooneel-dichters, die tót een grond van hunne opdragten aan de grootste Prinsen, én Prinsessen stellen het geluk, dat hunne werken gehad hebben van aan de beste wel te gevallen: én dewyl wy ons van het lót dezes Blyspels gansch niet te beklaagen hebben, durven wy hoopen, dat onze vryigheid van het zelve aan Uwe E. Ed.
op te offeren, indien niet beaangenaamd, ten minsten verschoond zal worden.
Het voornaamste, dat hier op te zeggen mogt vallen, is, dat de stof ontleend, en daar by laag zynde, de eer van Uwer E. Ed.
aanneming niet verdient; maar die de moeite neemt van beide de Fransche Stukjens, daar dit uit gehaald is, eens na te zien, zal lichtelyk aan de kunst van veranderinge zo in schikking, als plaats en tyd, de kleine eer niet weigeren, die in het gemeen met eigene vindingen behaald wordt; en wanneer eene stof maar wel behandelt is, de laagheid zal die niet geheel onsmaakelyk maaken.
Séneca en Teréntius hebben beide een zeer grote, doch ieder hunne byzondere lóf ingelegd.
Wy hoopen dan, dat ons inzigt van Uwer E. Ed.
onze gedienstige eerbiedenis te doen blyken dat gebrek vervullen zal, en dat, indien wy alhier Uwer E. Ed.
bysondere deugden, nóch de hooge luister van Uwer E. Ed.
beider geslagten niet ophaalen, de vrees, die wy hebben, van mét al ons magteloos poogen niet te kunnen bereiken de deftigheid, en waerde, waar mede men het zelve behoorde te verhandelen, ons niet alleen verontschuldigen zal, maar dat Uwe E. Ed.
gunstiglyk zullen opneemen, dat wy Uwe E. Ed.
in het aanstaande Huuwelyk alle bedénkelyk genoegen, dat is, lange gezondheid, en geduurige aanwas van beider onderlinge geneegenheeden wenschen, en dat ons de eer gebeure van geacht te worden, MYNHEER, MEJUFVROUW.
Voor Uwer E. Ed.
Ootmoedige Dienaars, Onder de naam NIL VOLENTIBUS ARDUUM.
DE Staten van Holland ende West-vriesland, doen te weten: Alsoo Ons vertoont is by eenige Liefhebbers van de Nederduytsche Taal en Poëzy, hoe dat sy al voor eenige Jaren, na het voorbeeld van de Italiaansche ende Fransche Academie, t’Amsterdam opgeregt hadden, een Konstgenootschap onder de Prent en Sinspreuke van NIL VOLENTIBUS ARDUUM, waar in dagelyks gearbeyt was, en noch wiert, tot voortsettinge van onse Taal en Dichtkunst, gelyk ook al eenige Werkjens, nu en dan daar van in ’t ligt gekomen, en door den druk gemeen gemaakt waren; en dewyl van tyt tot tyt uytgegeven souden worden grootere werken, die by dat Konstgenootschap, sommige reets gemaakt sommige noch onderhanden waren, waar toe het selve, boven haar tyd en arbeyd, noch groote kosten tot den Druk, en wat daar meer toebehoort, soude moeten doen, en vermits ook niet sonder groote reden gevreest wierd, dat al het gene van eenigh belang zynde, by het selve Konstgenootschap uytgegeven soude worden, aanstonts door andere soude mogen werden naargedrukt, en sonder eenige opmerkingh, veel min naauwkeurigheyd der Spelling ofte nettigheyd der Tale, aan al de Werelt gemeen gemaakt, waar door het goede Insigt tot opbouwing der Nederduytsche Tale, ende voortsettinge van de welsprekentheydt in deselve verhindert, ende lust om daar in voort te gaan aan het voorseyde Konstgenootschap soude benomen worden; soo hadden sig het selve Konstgenootschap genootsaakt gevonden, om sich te keeren tot Ons, ootmoedelyk versoekende, dat het Ons gelieven mogte haar te begunstigen alle de Werken, die uyt het selve Konstgenootschap in ’t licht gebragt souden worden, met ons Octroy voor 20 jaren langh, en onder sodanige straffe tegen de geene, die deselve souden nadrukken, verkoopen, of elders naargedrukt, in dese Onse Provintie voeren om te verkopen, als het Ons soude gelieven goet te vinden.
SOO IS ’t dat Wy, de sake en ’t Verzoek voorsz.
overgemerkt hebbende, ende genegen wesende ter bede van de Supplianten, uyt Onse rechte wetenschap, Souveraine macht ende authoriteyt deselve Supplianten geconsenteert, geaccordeert, en geoctroyeert hebben, consenteeren, accorderen ende Octroyeren mits desen, dat zy gedurende den tyt van vyftien eerstkomende Jaren, de werken by het voornoemde Konstgenootschap onder den Tytul van NIL VOLENTIBUS ARDUUM gemaakt werdende oft alrede zynde, binnen den voornoemden Onsen Lande alleen zullen mogen drukken, uytgeven ende verkoopen, verbiedende daarom allen ende eenen iegelyken, deselve Werken na te drukken, ofte elders naargedrukt binnen Onsen Lande te brengen, uyt te geven ofte te verkopen, op de Verbeurte van alle de naargedrukte, ingebragte ofte verkogte Exemplaren, ende een boete van drie hondert guldens daarenboven te verbeuren, te appliceren een derde part voor den Officier die de calange doen sal, een derde part voor den Armen der plaatsen daar het Casus voorvallen sal, ende het resteerende derdepart voor de Supplianten.
Alles in dien verstande, dat Wy de Supplianten met deesen Onse Octroye alleen willende gratificeren tot verhoedinge van haare schade door het nadrukken vande voorsz.
Werken, daar door in geenigen deele verstaan, den Inhoude van dien te authoriseren ofte te advouëren, ende veel min dezelve onder onze protexie ende bescherminge, eenig meerder Credit, aansien, ofte reputatie te geeven; Nemaar de Supplianten in cas daar in iets onbehoorlijks, souden mogen influeeren, alle het zelve tot haaren laste sullen gehouden weesen, te verantwoorden; tot dien eynde wel expresselijk begeerende dat by aldien zy deesen Onzen Octroije voor dezelve werken zullen willen stellen, daar van geene geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie zullen mogen maaken, nemaar gehouden zullen weezen ’t zelve Octroy in ’t geheel en zonder eenige omissie daar voor te drukken, op pene van het effect van dien te verliezen.
Ende ten eynde de Supplianten deeze onze consente en Octroye mogen genieten, als naar behooren.
Lasten wy alle en iegelijken dat zy de Supplianten van den inhoude van deeze laten, ende gedoogen, rustelyk, vreedelyk en volkomentlyk genieten ende gebruyken, Cesserende alle beleg ende wederleggen ter contrarie.
Gedaan in den Hage onder onzen grooten zeegele hier aan doen hangen, den XV.
Maart, in ’t Jaar onzes Heeren, en Saligmakers duysent ses hondert, zeven-en-zeventigh.                                                                          A.
Het KONSTGENOOTSCHAP heeft het Récht van de bovenstaande PRIVILEGIE, aangaande de DÓKTER tegens DANK, vergund aan ALBERT MAGNUS, Boekverkooper tót Amsterdam.
In Amsterdam, den 18 van Bloey-Maand 1680.
Fielebout, een Tuinier.
Wobbetje, Vrouw van Fielebout.
Rykert, een Oud Man.
Lusyntje, Dochter van Rykert.
Volkert, Vryer van Lusyntje.
Dr. Smuller.
Dr. Nypewyn.
Dr. Teemer.
Dr. Rabbelaar.
Huibert, knegt van Rykert.
Melis, Boer van Rykert.
Pieternel, Meid van Lusyntje.
Pleuntje en Tryntje, Boer Meiden van Rykert.
Piet, Krelis, Klaas, Hein en Symen, Boeren in de buurt van Rykert.
Het Blyspél speelt in de Diemermeer, omtrent en op de Hofstéê van Rykert, en in de zelfde tyd, daar het in vertoond word.
FIELEBOUT, WOBBETJE.
FIELEBOUT.
HOu smoel, of anders meugje vreezen; Wie pikken óf hier voogd zél weezen?
Voort, geeft me géld, en daer meê wel.
Ik wéd, dat ik ’t wél laeten zél: Jy zélt nou naer myn’ pypen danssen, En wérken gaen.
Gansch duizend Franschen!
Wat is ’t een lastig tydverdryf, Gekwéld te weezen mét een wyf!
Een wyf is, óf ik laet me villen, Veul slimmer, als drie krókodillen, Ja slimmer, als een droes vyf, zes, Zo zeidt ons Aristotelés.
Kyk deuze wyshoofd, mit zyn Bouwen Van Aris Stoffels.
Wijshoofd?
Waar heeft men ooit een Hóvenier Gevonden, die met zulk een’ zwier Van alle ding kan disputeeren, Als ik?
Wat droes het lijkt wél scheeren, Ik, die by ’t leeven van men Vaâr De Rudementa op een haar Van buiten kon; ík, die vijf jaaren By een gelétterd, én érvaaren Dóktoor gewoond héb, zoud ik nou My laeten kwéllen van een’ Vrouw, Die staag niet praat, als van te wérken, En nimmermeer van ’t hart te stérken?
De koekkoek schén de gék!
De Droes Schén ’t varken!
Maak me ’t hoofd niet kroes.
Dat uur vervloek ik van mijn leeven, Toen ik jou ’t jawoord héb gegeeven.
En ik vervloek met meerder récht Notaris Slik-op, en zyn knécht, Die my dit huw’lyk deeden teek’nen, Dat ik veur myn verderf mag reek’nen.
Kyk dit juweeltje van ien man!
Schavuit, waar jy wél waerdig an Ien’ Vrouw, als myn persoon, te trouwen?
Jy meugt me wél in waerden houwen.