floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Zy is zo kuis.... zo kuis.... indien zy wierd gewaar, Dat eenig mensch het oog geworpen had op haar, Zy sloot zich op, en kwam in jaaren en in daagen Niet buiten haar vertrek, ik heb haar hooren klaagen... Lodewyk, schellende.
Zo zy... Zestiende tooneel.
Leander, Izabel, Lodewyk, Jan. Leander, uit komende tegen Izabel die hem houd.
Laat my begaan, dewyl gy zelve zegt Dat hy zo bloode is.
Jan. Dat is hier drommels slecht.
Hoe komt... Lodewyk, tegens Izabel.
Lichtvaardige!
Ik zeg u, laat dit schelden; Of 'k zal 't met deeze kling, u daadelik vergelden.
Schaam jy jou niet dus schelms... Leander.
Het geen hier is geschied.
Zyn zaaken van belang, de welk met schelden niet, Zyn af te maaken, maar door wel gegronde reden.
Dies hoor my eerst, of wild met my ter zyde treeden, Om op een and're wys te slechten dit geschil.
Juffrouw 'k bid, laat my doen 't geen ik wil.
't Is hier geen tyd om naar vermaaningen te hooren.
Wel nu myn Heer, hebt gy dan een van twee verkooren?
Jy bent een Beest, en zy een Hoer.
Gy hebt gedaan Het geen geen Juffer van haar ouders zou verstaan; Ik zwyg haar broêr, gy hebt haar zo lang opgeslooten, Die tyranny heeft haar, en met groot recht verdrooten.
Dat most ik doen.
Jan. Ja toch.
Myn Heer had met een eed Gezwooren, dat zy noit, het was haar lief of leet Zou trouwen.
Om dat zy een man had afgeslaagen Van zestig jaar, daar gy woud dat zy haare daagen.
Mee slyten zou.
'k Hoef jou geen rekening te doen.
Ik zal jou alle bei, jou Hoer.... Leander.
Spreek met fatsoen.
't Is schelme werk.
Hem by de Arm vattende.
Ik zie wy zullen moeten vechten?
Komt wat ter zyden dat wy daar 't geschil beslechten.
Jan. Dat staat hem wonder schoon, nou is hy in de nood, Geef hem jou zuster Heer of jy raakt zeker dood.
Ik zweer, dat ik u zal berooven van het leeven Myn Heer, of gy zult my u Zuster daad'lik geeven.
Zeg ja, of trek uw kling, ik heb die eed gedaan, 'k Wil die volbracht zien eer wy van elkand'ren gaan.
'k Dec ook een eed.
Die werd uit hooge nood gebrooken, 't Is noch veel beter Heer, als dat je werd doorstooken.
't Beraaden duurd te lang myn Heer, de tyd verloopt, Zeg ja, of.... 't is vergeefsch dat gy iets anders hoopt.
Jan. Zeg ja myn Heer om zo al ongeluk te myden.
't Geen ik niet hind'ren kan, zal ik dan moeten lyden.
'k Ben u verplicht.... Izabel.
Monfreer.
Mejuffrouw met verlof, Laat ons in huis gaan, met myn Heer van deeze stof Daar breeder spreeken.
Ik zal onderwyl dees zaaken Aan dien die 'k 't schuldig ben, aanstons bekend doen maaken.
De Krollende Ritzaart, Met de Gulde legenden van JAN VAN TONGEREN.
KLUCHT.
Suigt over al den besten zin, Gelyk de By, niet als de Spin.
Tot AMSTERDAM,                  Gedruckt by Iacob Waermond, Boeckverkooper woonen- de op de Nieuwe-mart, 1658.
KLaartjen Altegoed, Deughdelikke en zeer saghtzinnighe Vrouw, lang een tijd van’er Man, ghenaamt, Krollende Ritzaart, geweldigen Hoerendop,* met slagen, en andere onbehorelikheeden, geplaagt zijnde, koomt endelik by Griet Duivels een van’er oude Kornuiten, door trapt in loosheid, en vaardig van mond en handen, waar aan sy d’onhebbelikheid van’er man, en’ rampzalig huwelik te kennen geeft.
Deeze, met’er verleeghen zijnde, spreekter een hart in ’t lijf, met een voorstellende zeekker kluchtig middel, om Ritzaart van zen quaad leven, ter bekeringe te brengen, het geen in ’t werck gestelt zijnde, zoo veel nuts schaft, dat Ritzaart, wanende dat de Duivel hem ontmoet was, alle hoeren, en Hoer huizen af sweert, en met zen Gemaalin voort aan in alle min en vriendschap, het leeven endigt.
Het Toneel is ’s GRAVEN-HAGE.
Spelende Bedrivers.
GRIET duivels.
KLAARTIEN altegoed.
KAAT lichtjekeurs.
Krollende RITSZAART.
Holle IAS.
VROEGBEDORVEN.
LICHTVERLEIDT.
Eerste uit Koomst.
Griet Duyvels.
Klaartje al te goed.
Holle-Ias.
MYn lieve Klaartje buir, is’t waar!
is ’twaer!
is’twaar!
Ik hoor men oren uit, dien rechten dreumelaar, Dien droogaart by de luy, dien viezen semel knoper, Die, heer bewaarme mond, beveinsden flits verkoper, So stuurs en nors in huis?
’k beklaagje in men hart.
Sie deer je bint een vrouw, die duizend vrouwen tart.
Wat drommel mient de nar?
hy zel ’t en noch beklagen, Begunt hy, broedts en wilt, in ’t kreupelbos te jaagen: Want daar verliest een man, al eer hy ’t waant, goedkoop, Zen kruid, zen koegels, en een eindtje van zen loop; In voegen dat hy dan, berooft van weer en waapen, Als een gelubde ram, staat voor het schaap te gaapen: So dat het vaak, door nood, moet springen over ’t hek: Want zulck een jonge vrouw heeft meer als brood gebrek.
Was ik, by gout, als jey ik liet men zo niet doecken.
Klaart.
* Maar Griet, wat zou ik doen?
*                                                  Een tijdverdrijver zoecken, En kronen hem gelijk Acteon wierd gekroont.
Dat’s, in den Haag gemeen.
Waarom dan hem verschoont Je hebt’er reden toe.
Klaar.
Maar Griet!
wat magje praten.
Dat zeg ik.
en ’tis waar, hy zou men ’t huylen laaten, En speelen, by de buurt, zo op zen Zakpijp niet, Of ik zou altements eens zingen: lustig Griet, Speel ook moey weer, Dat’s lap om leer, En laetje kousje naayen van d’een of d’ander Heer.
Dat ’s rechte Kudmans klap.
Ik moet men eer bewaren.
En zondigt hy, hy zal ’t eens boeten.
Fijne snaeren.
Ze klincken als de quint van scheele Herrijs veel.
Men mag wel goed zijn, maar niet mal.
De navel keel Van vrouwen heeft’er recht, en hoeft geen dorst te lijen.
Een eerbaar Wijf moet haar voor hoere rancken myen, En dragen met gedult heur kruis zo langze kan. Griet.
So doende, Klaartje buur, bederfje zelfje man.
En Ritzaart zal, zo lang hy Ritzaart heet, je plagen.
Wat zeitje Moeder toch?
Die hoorde my noit klagen, En weet noch niet een zier van ’t lijden dat ik ly.
Hoe duicker kan dat zijn?
Wel Ritzaart houd zich bly, En minlik by de liens.
Hy vat men by men handen, ’T is liefje, voor en na, en onderwijl o schanden!
Nijpt hy men, hier en daar, een blauwert in de huit, En drijft, al lachende, de bange tranen uit Mijn ogen, en het sweet, van angst, uit al men leeden.
Ik moet, in deeze pijn, vernoegt en wel te vreden, Hem streelen, stroocken, en begroeten met den naem Van Hartje lief, of zo als ik het dan best raam: Want toon ick een gelaat van droefheid by de menschen, So hoef ik binnens huis, om slagen niet te wenschen: Hy tiert, hy vloekt, hy schelt, hy schopt, hy stoot, en slaat, Met tang en bezemstok gedurig, zonder maat, Op hooft, en lendenen, dat al men ribben kraaken.
Sie daar de Waerheid spreekt hier zelf, wie kan ’t verzaaken, Die neepen kreeg ik noch huynochten op ’et bed, Met duizend vloecken toe.
ik sta verzet, En barst schier uit men vel van quaadheid, en van tooren.
mogt ik spreeken, moer je zoud wat ander horen.
Het kan niet slimmer zijn, of koste hals en hoofd.
Het kost dan dat’et wil, indienje my gelooft, En swijgen wilt, ik zal een ander boekjen opslaan.
Och jaa ’k, zo waar als wy ten offer by Sint Jop gaan.
’K was, van men eirste kind, gien viertien daagen oudt Heel swak; en daar hy noch, tot aan men hart, verkoudt.
’t Gebeurde dat hy van zijn Hoeren quam vry laatjes.
Ik zey: Genevent vaar: en gaf al zoete praatjes, En zocht de lieve vree, zo veel ik immer kon.
Hy sprak eerst niet een woord: maar op het lest begon Hy, als een bullebak, te grimmen en te baaren, En voort, op deeze wijs, onreedlik uit te varen: Jou Hoer, jou beest, jou prij, jou rechte vuille slet, Wat duivel doeje daar te stincken op het bed, Ik mag jou, of je kind, niet zien noch horen kicken.
En wenschte dat den droes, aan honder duizend sticken, Je scheurde, en daar mee voort naar nobis kroeg toevloog, Zo raakteje by tijdts, o varcken!
uit men oog; Want schiet’et niet, ik zal men handen anje schenden, En u, naar ’t vagevuur, met dus een paspoort zenden.
En daer op trok hy voort de Deeckens van men lijf: Ik bad hem om gena, en zei: ontzieje wijf, Een swacke kraam vrouw, met de dood schier op’er lippen: Ontzie my, omje kind, o Ritzaard!
Jei meught hippen, En springen zoje wilt, karonje, zei hy weer, En daar mee smeet hy my, in ’t hemt, van boven neer, Ik sweem gelijk een deur, en kon geen woord meer uitten, Hy trat men op men borst, hy trok me by men tuitten, En richte me zo toe, dat ik, ik word schier stom, En hiele maand, op ’t bed, in bloed en water swom, En duizend prijckel liep van ’t lijf ’er in te schieten, Noch mogt ik qualik iets, tot lavenis, genieten.
Indien de Baaker moer heur best niet had gedaan, Ik waar nu, in het graf, gewis al half vergaan.
Bewees hy geen berouw, daar na?
Dat ’s wel gebleecken, Op ’t kostlik kindermaal, na dat ik zeven weecken, Of daar om trent men kruis, met smart, gedragen had Hy nood de Vrouwen, en twee Juffers, licht van gat, En in den Haag vermaart voor Venus kamenieren, Gerijffelik, om geld, voor alder hande Stieren, Dees zet hy, tot een hoon, van my, en mijn geslacht, Aan ’t hoog end van den disch, en heeft de heele nacht, Met haar gedomineert, gezongen, en gesprongen, Gezoent, gesabt, gelekt, de wijn in ’t lijf gedwongen, En dan den eenen voor, en d’ander na, alleen, In zijn vertrek, volmoets besprongen, be bereen.
So dat hy, met den naam van Ritzaart wel mag brallen.
De weer ga van Jan pis, ’k wil zeggen, laatme kallen, De volle broeder van mijn Heer den Advocaat Van Tongeren, die mee zen Wijf, op zulck een maat, Het danssen heeft geleert, uit liefde tot zen hoeren, De schoone Juffer Ruis, en Apolloon.
Daar Boeren, En Burgers nu den tijd mee slijten, dag an dag, En zingen ’t, voor wat nieus, in ’t dronckenmans gelag: Of laten’t op de straat, en aan de deuren, horen.
Doch de Ezel krijt niet eens, al trekt men hem by d’oren; Maar houd zich even trots, en moedig waar hy koomt, En schijnt voor Kerck noch kaak in ’t minste niet beschroomt.
Dus aart hy na zen Vaer, den ouden Hoerejager, Doch of hy hem niet wel erkennen mag voor swager, Dat oordeel laat ik aan Petit, om reeden, staan.
* Gut Griet, hoe vaarje ook uit.
*                                                 Daar is niet an misdaan.
’t Is kennelik genoeg, vermits het Hof dien snoden, By openbaar bevel, het pleiten heeft verboden, En voor onwaard verklaart, om op de Rol voort aan, Met d’onbeschaamden bek te kraien als een haan.
Des heeft hy nu zen eer, en Vrouw gelijk verloren.
Maar laat hy ’t daar zo by?
Hy scherp zen tong en sporen, En heeft een Harnas, van een boek pampier gesmeet, Daer mee hy, tegen ’t Wijf, nu in de vechtschool treet, Om al zijn boosheyt op heur reeckening te stellen.
men kent den zot aan kovel en aan bellen.
Van Tongeren is loos, en vind licht dit, of dat, Daar mee hy d’ arme vrouw verduivelt, en bekladt.
De loosheid gelt’er niet: men mag geen guit geloven.
Daar zijnder meer als hy, maar Veth drijft altijd boven.
Wel dunckje dat, zo schiet by tijts een schut daar voor.
Ik wou wel, dat ik kon.
Ik weet’er raadt toe.
Hoor, Indienje naar goeraad wilt luistren, ’t is gekloncken.
Nu zit hy al in ’t Kot, en tavond koomt hy droncken, Met d’een of d’andre Snol, in ’t doncker aan zen zy, Van Juffer Hartjens, of zulck volckje, dit voorby, Beladen met het wilt, gevangen, zonder renne, Door zijn kortoorde brak, in ’t bosje van Ardenne, ’K* wil zeggen, in het wout van d’eedle vrouw ter haar, Gebiedster tot Kulstaart, en ’t huis te vogelaar.
Genomen, ’t beurde zo; Wat zou het dan al weezen?
Dan zullen wy, voor hem, een mooy Kapittel leezen, En wijsen Hoer, en Boef den weg naar ’t Hemelrijk.
’K versta niet watje zegt.
Wy zullen ons gelijk Twe appel teeven, of Viswijven toe gaan stellen, Verzien met* Wappers, van twe taye ale-vellen, Of kanefas gemaakt, met asch, of meel gevult, En d’een met d’afkomst van een eerlik mensch vergult, En daar mee dan de Hoer heur rug en lenden meeten, So kan ze, by ’t bewijs, ’t getal der slagen weeten: Doch om, voor ongeval, ons zelf te hoeden, moet Ons Holle Jas d’ Wecker van ’t Veer, die zelden goet Aan Snollen heeft gedaan, zen grove vuisten leenen, En staan ons lustig by, met kneppels, of met steenen, Na dat de tijd, en nood het dan gebieden zal.
Griet, houje bakhuis toe.
benje mal?
Sou ik men eigen Man de Stocke dans zoo leeren?
Dat mag niet van men hart.
Wie ’t grootste quaad wil weeren, Die moet een minder quaad gebruicken, op zen pas.
’t Geschied om beste wil.
Daar by zal ik, aan Jas, Wel leeren hoe hy zich zal in den handel tonen.
De Hoer vry beucken, maarje Ritzaart wat verschonen; In voegen, dat het maar een Bullebak zal zijn, Om jou, uit alje druk, en lang geleden pijn, Te helpen, en om hem van ’t quaad doen af te brengen, Dan om wat anders.
Mogt dat schien, ik zou ’t gehengen.
’t Sal zo geschieden, heb maar slechts een goeden moet.
Speul, Juffer uit de mond, als jey hem tavend groet, En laat’er al te met een duivel onder lopen.
Het schijnt men moet somtijts de rust, voor onrust kopen.
De zoete Vreede word dan van ’t Orelog gebaart, De vryheid door ’t geweld, en door de kracht van ’t Swaart.
Ik weet’et; want ik heb de proef daar van genomen, En zo de bynaam van Griet Duivels eerst bekomen; En die maakt meer ontzag, als Klaartjen al te goed.
Want al te goed, is mal.
De pluim past op den hoed; Den niet te min, de Vrouw hoeft altoos niet te duicken, Maar mag, als ’t pas geeft, ook heur handen wel gebruicken En laaten aan een Bul, heur hart, en tanden zien.
Dat is de waarheid, Griet, ik laatje dan betien.
Om alle dingen, naar behoren reedt te maaken.
En lukt het ons naar wensch, en wil, met deeze zaaken, Ik zelje, met wat moois, vereeren, tot een danck, En lievenje op het hoogst men levens dagen langk.
Dat zel wel gaan.
Pas maar de Wappers klaar te krijgen, En ’t Vis wijfs poppe goed, om ons daar in te rijgen.
Ik zel een duivels gryns gaan kopen op de Saal, En voegen me te post, van daar, naar Jacq de Waal, De macker van Bronjalck, die braven wijngaard snoeier, Op stinckaarts slootje, neevens Floor de kakhuis roejer, En huiren, voor een dag, ’t geparfumeerde kleedt, Daer me hy door den Haag als oppermeester treed Van ’t Schoorsteen veegers gild, om Jas daar in te steecken.
So blijft hy onbekent als Ritzaart hem hoort spreecken, En binden hem de Grijns voor het verweent gezicht, Hy staat in ’t quade blad, en daar mee houdmen ’t dicht.
Hoe droes versiertje’t oock?
Ik weet van zulcke dingen.
Nou Klaartje ’t word hooghtijd, de vos mogt ons ontspringen.
Klaar   Naar huis toe, alje best, en ik naar Jas.
zie daar, binnen Daar koomt hy, pakje deur.
wel Jasje, wel men vaar, Je hebje hooy al tuis, doch is vry nat gewonne.
Ias uit.
Hoe kijkje men zo an?
Griet Duivels!
Malle bonne.
dat’s een Man.
Waar koomt de reis van daan?
Van Dieuwer Grabbelteerts, de Dochter in de Swaan.
Griet Duyvels!
Gut daar vil zo wakker wat te veegen: Maar ’t Duimkruid kloncker niet, daar ben ik om verleegen.
Wel, zoekje Geld?
ik heb een Dukaton voor jou; Doch op kondisy Ias.
Griet!
wat binje een brave vrouw?
Een Dukaton!
zie daar, ik liet m’er schier om strippen.
Segop, wat zou ik doen?
hoe staje?
repje lippen.
Maarje kent Ritzaart wel, hier onzen mallen bloed, In ’t Achterom, de man van Klaartjen al te goed?
Die rechten Hoeren dop Die droncken wijve plager.
Die zit noch rechte voort, te poojen tot de jager, En heeft een brave snol op zy, of op zen schoot: Of Knip.... Griet.
Swijg, al genog.
Dat is zen daaglix brood.
Maer toch, benje belust een Ducaton te winnen, En lekker wijntje toe, zo wetje zeeven zinnen, En ga met my, ik zalje zeggen waar ’t op staat?
Geen liever ding als dat.
Men beursje zonder naat, Men Katsvel, zinje wel, is leeg.
Men spaanse kluiten, Door ’t keelgat, al de bruy verandert in wat duiten, Daar van het meeste deel geen pening halen kan; Des is het Geld de leus.
Wel koom, en repje dan.
Ga met me, naar de Saal.
ik zalje onderweegen Vertellen wat’er schuilt, en waar het is te veegen, Dit straatje deur.
Maer Jas, het swijgen dient voor al.
Is’t anders niet!
Ik swijg als ’t muisjen in de val, Al zat de Kat’er voor te krollen met de Kater.
Beloofje dat?
Ik sweer ’t.
Grietduyvels en Holle-Ias binnen.
TWEEDE DEEL, Eerste uit Koomst.
Krollende Ritzaart.
Kaat-lichtjekeurs.
Wel Kaat, is ’t noch niet later Als acht?
dat’s wat te vroeg, en buiten onze gis.
Nou ’tVoorhout noch eens deur.
’theb zulck een pis.
Ritza.
Dat gaatje voor.
Je hengst wil noch wel stallen.
Jou merry mee wel.
Kaat knap laatje schot deur vallen, Of’t heele land verdrenckt door zulck een overvloed Van warme vochtigheid.
Berg iey je poppe goed, Tot onzent ebt’et al.
Mijn mes is op gesteecken.
De brand is schoontjes uit.
Maer by gans ele weecken, Het quam te slecht dat Floor het werck met May begon, En zo gestoort wierd, eer hy ’t zoklam paijen kon?
Wat’s daar an, ’t beurter meer.
Daar valt niet van te praten, Hy hoefde voor ’t Gelag zen mantel niet te laten, Als lestent tot Sibil, die looze koplaarres, Een vrient van Rotterdam, aan Vogel, die zen mes Daar al te met eens wet, op ’t slijpbort van... al soetjens.
Moest doen, en swygen noch Ritz.
Kaat!
zijn’er zulcke bloedtjens?
ho?
daar beurt zo veel daar ’t land geen tol van heeft.
Men sluikt hier inden Haag te bijster, en men weeft Hier meer als Kamerdoek, dat magje vrij geloven.
De grootste Juffers vrient zijn met dat meel bestoven.
En laaten t’er van Heer, Koetziers, en Stalknechts doen.
Ik ken’er, Ritzert, daar men ’t niet op zou vermoen, Die in’er eigen huis dat Gravenambagt pleegen, En waagen lijf en goed aan ’t puntje van den deegen.
Al zijn de Schermers schoon met grins, en kleed vermomt.
* Het Vrouvolck danst te graag wanneer de zakpijp bromt.
Ik wet’et.
Wel zie daar, ik lietme liever villen, Als met een brave tas somtijts niet eens te drillen.
Ja, Ritzert, jey bint ook al meer, vriend, als gemeen.
Het heugtje noch hoe dat, men hansje zonder been, Het slot te harenburg, tot jouwent quam bespringen.
Weg Lubbert metje fluit, de Blindeman moet zingen.
Doch ik beklaagme niet; je doetje dingen wel.
Maar Ritzert, hoor eens hier.
Mijn vagevier!
mijn Hel!
Mijn Klo....... Kaat.
Sacht, hoger niet.
Neen Kaatje, ’t schortje lager.
’K heb spelde geld van doen, mijn zoete zorrig drager, Koom doeje milde hand eens open, ’t eerst van ’t jaar, So hebje een reis te goed.
De beurs weegt niet te swaar.
Doch evenwel daar moet een franse kroon op lopen.
Sacht Ritzert, zagt, de deur is noch niet open.
Dat dunckt men zeeker ook kom trek eens aan de bel, So raak ik binnen gaats, en..... Kaat.
Stil niet al te fel.
De voering vanje broek begon daar al te kraaken.
Griet, en Klaar versien met wappers, Holle Ias in een Schoorsteen vegers kleed, met en nikkers grijns, voor ’t aangezigt, en een kneppel in de hand stillekens uit Griet.
Hy is ’et.
Jas, pas op.
En zie flus wat te raaken.
Koom Klaartje, maakjei meeje mond en wapper reed.
En schuif wat in den hoek.
Je scheurt men schorte kleed.
Nou Kaatje, laat ons eens aan ’t hossebosse tyen, Dit banckje dient’er toe.
Je zeltje wel wat lijen Wat duicker meenje, dat ik, als een ritze teef, Men kous, hier op de straat, aan elck te besten geef?
Neen Ritzert, denck dat niet ’k moest mackelicker leggen.
En of ’t je Vrouw vernam, wat drommel zou ze zeggen?
Wat duivel bruit me ’t Wijf.
Dat malle varcken kan Haar in het alderminst, niet voegen naar de man, Se leit gelijk een blok.
’k loof dat’er gat van lood is, Of dat ze, door ’t gevoel, beswijmt; of zo lang dood is Als ik men ramme.... Kaat.
Swijg.
Laat speelen voor er poo..... Kaat.
O vuilbek!
Wat een fielt!
wie heeft’et meer gehoort?
Al zoetjens, luister toe.
’t zal noch wel schoonder komen.
Ik weet, met kneppelkoek, het Swijn zo wel te tomen, Dat zy geen enig woord durft kicken, als ik spreek.
Ik hol, ik krol, rinckinck, en drinck een heele week, En zy moet evenwel, wanneer ik tuis kom swijgen, Of Stokvis staat’er toe, gestooft met lange vijgen, En vuistlook, dat is kost die zulcke Wijven past.
De man moet voogt zijn Kaat.
Een wapper opje bast.
Jou eereloze Schelm, je zelt haast anders zingen.
Nou Kaatje, legje vlak, men springhengst moet eens springen.
Wel wijzer.
Neen men vriend, dat gaatje boorje niet.
Je steekt te vinnig toe, en als het was geschiedt, Dan mogt ik, met de buik vol beenen, blijven treuren: Of jei mogt, met een muis, of rot, men komen steuren, En drijven zo de vrucht, ontijdig, van men af, Of helpen my, en ’t Kind, op zulck een wijs’, in ’t graf; Want ik zou, voor een Muis, door vuur en water lopen.
Wat meenje, dat ik mee een lofdicht zoek te kopen, Gelijk van Tongren doet, dien ouden rammelaar, Die zulcke potsen speelt.
Maakjei je baan vry klaar.
Vertrouwme dat niet toe.
’K ben vromer in men hart, kindt.
jei bent geld waerd.
’K wedmen muskus op je start vint.
Indien me ’t groot geluk te beurt vil, Kaatje, dat Je, van me, swanger wierd, ik zouje, uit de Stadt, In ’t een of ’t ander dorp, besteeden, en verzorgen, Al moest ik ’t hier en daar, gaan leenen, of gaan borgen, En houdenje de Kraam braaf, naar behoren, uit.
Een Zorglijn om’er keel.
Een kneppel op zen huidt.
Jou rechte vagebont, jou luize bos vol neeten.
En kreegje een zoon, die zou voor zeker Adam heten, En zo’et een Dochter was, dat moest een Eva zijn.
Ik bidje Klaartjen, hoor die snaren klincken fijn.
Ik barst schier uit men vel.
Ik kan ’t niet langer horen.
Swijg stil.
’t Is noch geen tijd.
Ik bidje dwingje toren.
Wel waarom niet een paar of drie gelijk?
O bloed, Dan was ik wel gekroont, met rozen om men hoed, En hoefde d’Advokaat van Tongeren niet te wijkken, Al zit hy met den naam van Drieling nu te prijkken, En zelf de deekken tart van ’t Kindermaakkers Gild.
Het is een gast als jei, hy rammelt staag in ’t wild, En heeft’er nou al vier met poppen leeren speelen.
Doch doet niet als zen Vaar, die ’t meisjen wist te streelen, Tot datze, met een paar Zoklamren aan de mam.
Van ’t Haagjen scheiden moest naar ’t weeldrig Amsterdam, Daar d’armen sloof zo lang, op zijn gena, moest leeven, Tot dat hy haar, op ’t lest, door brieven heeft verdreeven; In voegen datze nog gaat doolen, zonder dat Men weet waar dat z’er heeft versteecken in een gat.
wat moet een mens al horen die niet doof is?
Maar die ’t verdraag, ik zeg, dat dat een malle sloof is.
Je spreekt de waarheid, Griet, ’k ben dus lang zot geweest: Maar ’k zal ’t niet langer zijn, dat sweer ik.
’k zal dat beest, Strax groeten dat’et haar wel zeven jaar zal heugen.
Mijn Kaatje.
Sta toch stil.
magjer dan uit teugen?
Dat weetje wel: Maar hier op straat dat schikt zich niet.
Ga met me naar de kroeg.
Mijn lieve knecht!
je swiet ’t Is veel te laat.
je maakt vergeefs al dit gepreutel.
Ik doe waarachtig niet.
Gints in de Dubble sleutel Daar houdmen, alle nacht, de deur op, tot gerijf Van elck die komen wil.
Vriend, zoekje tijdverdrijf, De Dochter zelje wel een uur of twe verzellen?
Die rinze teef is zot.
Ga, leen’er danje bellen.
Dat zal ik, by men hiel, wel laaten, ben ik wijs.
Want Kaatje staat ind’t hart als een verguld advijs.
Des Middags schijnt de zon, dan kan me ’t fijnste linnen Best kennen, ontrent de Vangepoort.
veel vriendinnen Hebje, Ritzaart, och ja, ’t koomt op geen twintig aan.
De hoogstraat waagt’er af.
Men hoortje hamer slaan Op ’t ambeeld* van de Smits, daar altoos wat te doen is.
’t Fortuin is licht, het draeit na datje buis kool groen is.
De Duivel haalme Kaat, indien me vrouw of maagd, So zeer als jei doet, op de werelt, heeft behaagt.
En wilje tot mijn dienst je voegen, alje leeven, Ik zalje watje wenscht, en kost, en kleeren geeven, Al zou men Wijf droogbrood voor spijs, en, tot’er dranck Maar water hebben: want ze leeft me toch te langk.
’K wou dat’er deze nacht de moord stak, by men zolen.
Griet, nou is ’t tijd.
Ik sta op heete kolen.
Men tanden waatren, en men handen joukken al.
Niet te haastig.
Want de muis is inde val.
Jas, pas opje geweer, en als hy ’t wat te grof maakt, So touwt’em vrij de huid; doch datze tot geen stof raakt.
Wy zullen met de Hoer omspringen zo’et behoort.
Kaat wat dunckjer van.
Och Ritzert?
Spreek maar voort.
Kom zoenmen eerst een reis; indienje ’t meent van harten.
Ik meen’et.
En ik ook.
Ritzert, en Kaat aan ’t zoenen, en omarmen.
Kijk dat zijn malle parten.
Nou Klaartje, nou is ’t tijd.
Tre toe, en spreek hem aan.
Geneevent liefstentje, geneevent mijn Sint Jan. Ritz.
Karonje, wie ried jou zo stout om hier te komen?
Flux pakje weer naar huis, en blijft daar zitten dromen, In ’t hoekjen van den haart, en doeje ’t niet terstond, So krijgje kneppel koek.
Soo quaat niet.
Houje mond, En swijgme, kort.
Ik mag geen woorden vanje horen.
Maar Ritzert, meenjet.
Ja’k.
En ’k wijsje beyje oren Indienje niet vertrekt.
Wat Juffertjen is dit?
Wel swijn wat roert’et jou?
Twe oogjens als een git.
En wangen als een roos.
Dat’s eerst een mooy juweeltje.
’Kben licht zo mooy als jei.
Wat dinckjer van?
zeg beeltje.
Wel sletvinck.
Klaar, vertreck, of ’t kopstuk word hier honck.