floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Verleend my zoo een man goed-aerdig, saft van zinnen; Een man, die door zijn deugd, en door zijn kloeke raed, Zijn vrouw en huysgezin in alles gade slaet; Een man, die zich van jongs heeft naerstelijk gequeten, Om op zijn rechte tijd de manne plicht te weten; Een man, die zich van jongs en van zijn kindsheyd af, Steeds tot de vreeze Gods, en alle deugd begaf; Een man, die 't huysgezin in deugde weet te stijven; Een man, die herten weet tot deugden aen te drijven; Een man, die wijs beleyd in echte zaken heeft; Een man, die 't huysgezin veel goede wetten geeft; Een man, een deftig man, begaeft met wijze zinnen, En vrouwe zwakheyd weet met reden t' overwinnen; Een man, die door beleyd het vrouwelijk gemoed, Met teere sausen queekt, en weke spijze voed; Een man, die met een vrouw na reden weet te leven, Een minnelijk gezicht zijn vrouwe weet te geven; Een man, die alle ding ten goeden eynde keerd, Een man, die zijne vrouw uyt liefde diend en eerd; Een man, die naerstig is zijn oeffening te drijven; Een man, die buyten 's huys, niet is gewend te blijven; Een man, die zelden zoekt gezelschap by de weerd, Maer die zich meesten tijd schikt aen zijn eygen heerd: Wild my, ô goede God!
met zoo een man doen trouwen.
Gund my, met zoo een man Godzalig huys te houwen.
O eeuwig Hemel voogd!
verleend my zoo een man, Waer meed ik zaliglijk mijn leven eynden kan; O eeuwig eenig drie!
drie eenig Godd'lijk wezen, Wiens hooge Majesteyt de zielen moeten vreezen; Drievuldig eenig God!
voor wien ik neder kniel, Uytwendig met het lijf, inwendig met de ziel, 280 Inwendig met de geest, uytwendig met de leden, Opheffende voor God den offer mijns gebeden; O Schepper!
schept in my, een zuyver reyn gemoed Een hertje zonder smet, een ziel die deugde voed; O Schepper!
schept in my, een Goddelijk behagen, Op dat ik na uw wil in alles my mach dragen, 't Sy dat gy my beroept tot d' echte staet of niet, Maer na gy dat met my ten zaligsten voorziet; O Schepper!
gy die hebt geschapen alle dingen, En door wiens mogentheyd uw schepzelen ontfingen Het leven, en de ziel, de wille en 't verstand, O Schepper!
die den mensch dees drie hebt in geplant, Op dat wy door 't verstand uw Godheyd zouden kennen, En leeren waer toe wy van u geschapen bennen, Te weten, na de ziel, geschapen en geteeld Van Goddelijke macht, na Godes eygen beeld; De ziel, het opperdeel van 't menschelijke leven, Is ons van u, ô God!
tot zaligheyd gegeven; De wil hebt gy als voogd van mijne ziel gesteld, Indien dan dat mijn ziel na quade gangen held, Om tegens uw gebod het doolpad in te keeren, De ziel vervreemd van God door 't quaed doen te begeeren, Maer wil de wil van 't quaed tot deugdens yver spoên, Soo zal die goede wil in ons Gods wet voldoen; Maekt my, ô goede God!
aen goede wil gebonden, Een wil die noyt en wil ten dienste zijn de zonden, Een wil die alles wil wat gy mijn God gebied, Een wil die wat gy wild, dat naer uw wil geschied.
Besluyt der minne wetten.
ZWakke maegden, ziek van minne; Grage vryers, heet van zinne; Hebt gy quelling, hebt gy strijd, In de ziekte die gy lijd?
Zoekt gy hulpe voor uw smerte?
Zoekt gy vreugde voor uw herte?
Zoekt gy van uw minne pijn, En uw smert verlost te zijn?
Zoekt gy van uw minne plagen, Vry te wezen, en ontslagen?
Zoekt gy troost in dit geval?
Hoor, wat ik u leeren zal.
't Minne plegen is van noode, Aen natuur verleend door Gode; Maer dat gy het wel verstaet, Min heeft wetten, tijd, en maet; Wetten zijn 'er voor de minne, Wetten zijn 'er voor de zinnen, Wetten die de min gebien, Datze moet op tijd geschien; Min bestaet in maet van reden; Wie die maet wil over treden, Min gebruyken voor de tijd, Die vervalt in minne strijd.
Dit zijn wetten voor de zinnen, Niet te graeg zijn na de minne; Dit zy maegdens minne wet, Dat zy op haer tijden let.
Vryers tot het minne plegen, Moeten maegden niet bewegen; Maegden hier om aengegaen, Moet en vryers tegen staen, 281 Tot 'er tijd dat echte wetten, 't Minne plegen niet beletten; Tot der tijd dat echte trouw, Maekt door liefde man en vrouw; Eer mach minne niet geschieden, Dit zijn wetten die 't verbieden; Onge-echt de min volbracht, Teeld berouw en droeve klacht; Onge-echte minne vruchten, Teelen tranen; teelen zuchten; Onge-echte minne vreugd; Teeld maer droefheyd in de jeugd.
Min gepleegd voor echte tyen, Is een wellust volvanlyen; Ionge maegden, zoet geslacht, Zijt in 't vryen wel voordacht, Dat gy u verliefde zinnen, Van de min niet laet verwinnen, Dat gy noyd  Vwe maegdom over geeft; Schoon verloofd wild niet gelooven; Maer de minne vlamme doven, Tot gy op het bruylofs bed, Minne bluscht door echte wet.
'k heb u lessen voorgeschreven, Wat verdriet de min kan geven; Schoon verloofd, en onder trouwd, Min gepleegd noch vaek berouwd; Min gepleegd kan vrucht doen erven, En uw minnaer komt te sterven, Denkt in wat bedroefde staet, Hy d' onechte moeder laet; Die de min beweend in rouwe, Zijnde maget, nochte vrouwe, Zijnde moeder met een kind, Dat noyt echte vader vind.
Minne-lessen.
toegepast De min-grage vryers.
HOor toe, verliefde jeugd!
gy die in minne zaken, Zoekt dagelijks uw werk en oeffening te maken, Die dagelijks verzoekt het maegdelijk geslacht, En offerd met de mond een losse minne klacht; En zweert by Venus zelfs, en by Cupidoos wetten, Hoe dat u herte brand met innerlijke hette, Hoe uw gemoed en ziel, hoe uw verliefde hert, Gevoelen minne pijn, beproeven liefdens smert; Gy zweert by vuur en vlam, en by de minne vonken, Dat gy verwonnen zijt door lodderlijke lonken; Gy zweert dat haer gezicht, oft haer korale mond, U hebben aen het hert en aen de ziel gewond; Gy zweert dat zonder haer uw leven moet verdwijnen, En uwe Lentes jeugd in dorre knaging quijnen; Gy zweert ik weet niet wat, dat u geschieden moet, Indien de zoete maegd uw smerte niet verzoet; Gy slijt een langen tijd, een groot getal van dagen, In zuchten en geween, in treuren en in klagen; Gy bid en smeekt u lief, gy vrijd al wat gy kend, Gy klaegd van uw verdriet, gy klaegd van uw ellend, Gy moet om haren 't wil wel duyzend dooden sterven, Wanneer gy maer een dag haer by zijn schijnt te derven; 282 U lief is een Godin die hert en ziel gebied, Noch duyzend dingen meer, de helleft weet ik niet.
Na al dit minne werk, na al dees minne kuren, Die niet al te lang en duuren; In 't kort na al dit doen, en na een lang getreur, Gy slaet het blaedjen om, en gaet weêr schielijk deur?
Gy raekt in de min aen 't doolen, En hebt de zw kke maegd zomwijl het hert gestolen; Leer, door dit slechte rijm, ô licht verkeerde gast!
Dat noyt een heusch gemoed die slimme streken past; Leer, losse minnaer!
leer, 't kan noyt ten goede strekken, Dat met een eerbaer maegd de vryers willen gekken; 't Is ô geen eerbaer hert!
't en is geen heusch gemoed, Dat aen een eerbaer maegd dees slimme ranken doet; Indien gy zijt gezind te vryen, Gy moet voor alle ding, gy moet de streken myen; Indien gy uwe eer wilt trachten voor te staen, Gy moet in 't minste deel noyt zulke gangen gaen; Gy moet een eerbaer maegd niet licht van liefde zeggen, En haer de geyle min zoo los te vooren leggen; Gy moet een eerbaer maegd niet vryen met de mond, Indien dat u het hert leyd op een losse grond; Gy moet geen eerbaer maegd om weder minne vleyen, Indien gy zijt gezint daer schielijk uyt te scheyen.
Wel aen dan losse jeugd, het is een quade daed, Dat gy in uwe min die kromme gangen gaet; Hoor, losse minnaer!
hoor, een woordje moet ik spreken, Schuwt in de zoete min de goddelooze streken, Wanneer dat zulke min met uwe zinnen strijd, Zoo schikt, dat gy voor al een ding gedachtig zijt.
,,Zoo yemand komt gereysd, zoo yemand komt gereden, ,,Het zy in verre land, het zy in vreemde steden, ,,Zoo yemand zich van huys in eene plaets begeeft, ,,En daer hy koopmanschap oft zijnen handel heeft; ,,'t Zy dat hy reyst te land, oft dat hy komt gevaren, ,,Veel mijlen door de zee, en door de diepe baren; ,,Is 't zaeke dat hy daer voor schaed oft onheyl vreest, ,,Leer, hoe in dit geval zijn zorge zy geweest; ,,Hy om geen zwarigheyd oft eenig scha te lyen, ,,Hy om voor schade zich in alles te bevryen, ,,Hy op dat hem ter zee, geen vyand aen en tast; ,,Hy op dat hem te land geen zware over last ,,Van Rovers en geschied, zal goede zorge dragen, ,,Dat hem geen vyand quel, dat hem geen rovers plagen, 283 ,,Dat hem zijn goed niet werd genomen met geweld, ,,Het zy dan op de zee, het zy dan in het veld, ,,Hy,  ,,Verziet hem op de weg met wel ervaren mannen, ,,Die met een goed getal van wapens zijn verzien, ,,Ter oorzaek, hem geen leet zoud op de reys geschien.
Indien gy, losse jeugd, mijn zin hier uyt wild leeren, Indien gy uwe zin tot deze les wild keeren, Indien gy wild de zin van dit verhael verstaen, Zoo wild een weynig noch in 't lezen verder gaen; Het gaet, ô jonge jeugd!
het gaet zoo in het minnen, Gy hebt in deze zaek te letten op uw zinnen, Dat gy niet al te los u op de weg begeeft, Alwaer de zoete min, voor u veel onheyl heeft; De onheyl die voor u in 't minnen is gelegen, Kund gy in uw gedacht door reden over wegen, De zwarigheyd die u de minne geven kan, Die zal ik, losse jeugd, u nader wijzen an; 284 Wanneer een geyle drift u prikkeld in de zinnen, En drijft u hier oft daer tot ongebonden minne; Weet gy wie dat met u op deze tocht moet gaen?
let op ons vervolg, gy zult het haest verstaen; Indien gy rovers voeld bestrijden uwe leden; Indien gy in uw hert voeld quâ genegentheden; Indien gy lusten voeld van ongebonden min; Indien onreyne zucht u worsteld in de zin; Indien gy voeld een trek in 't diepst van uw gedachten; Meer uyt een geyle drift als Goddelijke krachten, Zoo denkt in u gemoed, wat voel ik hier in my?
O ziel!
ô waerde ziel!
het is struyk rovery; 't Is goddeloos gespuys dat u zoekt aen te randen, 't Zijn rovers die de min vervallen doen in schanden, 't Zijn rovers die de ziel aen tasten tot 'er dood, 't Zijn rovers waer door 't hert van deugde werd ontbloot, 't Zijn rovers die alleen de eere niet vernielen, 't Sijn rovers die ook schâ doen aen der menschen zielen, 't Sijn rovers die alleen niet pijnigen het hert, Maer plagen ook de ziel met innerlijke smert.
Ik weet en ken 'er een, die hem in minne vlagen, Niet heeft in zijn jeugd gedragen; Ik weet en ken 'er een, die eens een maegd verzocht, Aen wien zijn snode min, zoo veel te wege brocht, Dat hy, na lang gevry, zoo verre was gekomen, Dat by de vrienden zelfs de zaek wierd aengenomen; Hem wierd op zijn verzoek de dochter toegestaen; Het houwlijk wierd gemaekt, en alles was gedaen; Doch na een kort vertrek, en eenig tijd van dagen, Soo heeft, in dit geval, de zaek zich zoo gedragen; Dewijl de dochter was een ouderlooze maegd, Die aen haer bruydegom de gantsche staet op draegd, En hem als voogd-heer steld in alle hare zaken, Om staet en rekening van al haer goed te maken; Sy zonder achterdocht heeft hem dit toe vertrouwd, 't Geen na een korten tijd de lieve maegd berouwd; Want als hy had door zocht, en zekerheyd gekregen, Hoe dat, in dit geval, de zake was gelegen, En dat haer rijkdom was zoo groot niet als hy docht, En niet zoo veele goeds, als hy wel had gezocht; Wat is 'er doch geschied?
een wonderlijk bedrijven, Het geen ik nodig acht u tot een leer te schrijven, Ten aenzien dat de jeugd daer uyt yets leeren zouw, Niet zoo, in zulk geval, te leven met een vrouw, 285 Ten aenzien dat de jeugd zich mijde voor dat dwalen, Moet ik haer dit bedrijt in rijmery verhalen.
Als hy de gantsche grond had van haer staet verstaen, En over alle ding nu zelver had gegaen, En dat het hem hier in ging tegens zijne gissen, En dat hem nu de daed zijn meening dede missen, Niet tegenstaende hy met eeden had beloofd, Te zijn haer echte man, haer lief, haer opperhoofd; Niet tegenstaende dat het houw'lijk was besloten, Heeft hy de eer en eed gelijk om veer gestoten, En om een weynig goed dat hy 'er minder vond, Verwisseld trouw en eed, en breekt het vast verbond.
om het ydel goed steld hy de trouw ter zijen; Ach!
om een weynig goed brengt hy de maegd in 't lijen; Ach!
om een hand vol goud, oft om een weynig meer, Verlaet hy zijne lief, verlaet zijn trouw en eer; Ach!
om dat ydel geld heeft hy zijn vuyle zinnen Getrokken van de maegd, aen wien hy zwoer zijn minne; Hy, die voor die tijd pleeg met liefden om te gaen, Verlaet na die tijd haer, en blijft 'er los van daen.
wat een valsch bedrog en goddelooze schande, Den linkkert neemt de vlucht en reyst in vreemde landen, En laer de eerbaer maegd, in treurigheyd alleen, Die dit onluk beklaegd met tranen en geween; Zy eylaes!
zoo diep gekomen, Dat haer het herte swemt in brakke tranens stromen; Zy eylaes!
zoo diep geraekt, Dat zy door het vervolg daer van gewoonte maekt; Sy heeft de treurigheyd zoo diep in 't hert gelaten, Dat men haer niet en weet zulks uyt het hooft te praten; Sy neemt haer dit zoo na, dat na een korten tijd, Van dit geleên verdriet en innerlijke strijd, Het herte word geknaegd, en door een bitter weenen, De droefheyd haer het vleesch stroopt van de teere beenen; De quijning krenkt het bloed, het bloed dat teering schort, Is oorzaek dat de maegd haer jonge leven dort; In 't eynde, na een sleep van zoo geleefde dagen, In treuring en gequijn, in hertzeer, en in klagen, In tranen en geween, in knaging en verdriet, Was 't dat de lieve maegd haer jonge leven liet.
O droefheyd over droef!
wat oordeel zal ik geven?
Sijt gy, ô snoode guyt!
geen beul van 't maegde leven?
Om dat gy haer ontsteeld, om dat gy haer ontroofd, Het geen gy haer in trouw met eeden had beloofd.
286 O snoode gierigheyd!
ô kanker in de deugden!
O dief-eg aen de liefd!
ô rover aller vreugden!
O liefdelooze min!
ô goddelooze daed!
Daer men om geld en goed gezworen trouw verlaet; Men acht het moordery die yemand brengt om 't leven, En is het niet te recht een moordery bedreven, Dat yemand zoo veel leet een eerbaer dochter doet, Dat zy door hertzeer, laes!
het leven missen moet?
Zy suft waer dat zy gaet, zy mijmerd in de zinnen, In 't eynde, zy vervalt zoo diep in smert van binnen, Dat haer de lust tot spijs gantsch en geheel begeeft, Zoo dat de maeg geen kracht tot het ontfangen heeft; Het bloed dat werd ontsteld, door droefheyd in te kroppen, Zoo dat de lever schijnd de aderen te stoppen; Natuur ontbreekt den eysch van 't geen dat zy behoeft, Om dat het herte treurd en innig is bedroeft.
't Is zeker, zoo 'er yets het herte weet te quellen, Dat al de leden haer daer over ook ontstellen; 't Is zeker zoo 'er yets het herte gaet te na, Die quelling in 't geheel doet al de leden schâ; Door quelling kunnen al de leden zoo veer raken, Dat zy een snood verderf inwendig kunnen maken, Waer door den mensche kan geraken aen zijn end, Geraken aen zijn dood, door innerlijk ellend.
die den oorzaek geeft van diergelijke daden.
Laet u, ô teere jeugd!
laet u ten besten raden.
Gy die de minne pleegd, leer wat de minne doet, Gedoog dat zulke min, noyt heerscht in uw gemoed; Het is een slim bedrijf, een teere maegd te vleyen, En haer genegentheyd tot liefde aen te leyen; Het is een snoode daed, dat yemand minne pleegt, Zoo lang een dochter vleyt dat hy haer hert beweegt, Dat hy haer zinnen steeld, dat hy haer sweerd te trouwen, En mist 'er dit oft dat, men wil zijn woord niet houwen; Het is een snoode daed, dat yemand maegden mind, Dat yemand hem door trouw vast aen de maegd verbind, En dat hy na der hand, een dit oft dat mocht speuren, Een vieze vazery, oft ander slechte leuren, Het zy dat aen 't geslacht, oft zelver aen de maegd, Yets was dat hy niet wist, yets is dat hem mishaegd; 't Zy dat 'er zoo veel goeds niet was als hy wel miende, 't Zy dat 'er hier oft daer yets mangeld aen de vrienden, 't Zy dat 'er hier oft daer yets in uw mening mist, En dat gy 't anders vind, als gy het had gegist; 287 Ten staet u geenzins vry, uw meening te verkeeren, Te wisselen uw zin, te stutten uw begeeren, 't Zy dat 'er dit of dat naer uw gevry op staet, Als 't maer niet buyten wet van eer en kuysheyd gaet, Vermoogt gy nimmermeer beloftenis te breken, Gy meugt, ô losse jeugd!
de zaek niet laten steken; Beloftenis maekt schuld, en schuld moet zijn voldaen, Wilt gy onschuldig zijn, zoo leer eerst wel beraên, Eer gy in 't vryen treed, tot minne zijt genegen, Wild met uw ouders eerst de zaek wel over wegen, Op dat met ouders wil, en wijsselijk beraed, Uw minne wel gedy, uw liefde wel beslaet; Belofte eens gedaen, en mach niet zijn gebroken, Geschied het, 't is gewis, het word van God gewroken; Dies ik u op een kort met rijmery vermaen, Hoe gy, verliefde jeugd, moet in het minnen gaen; De min die heeft uyt God haer oorsprong eerst gekregen, God maekten tot de min het menschen hert genegen, God heeft in 's menschen hert de minne in gestort, Als middel waer door dat den mensch geboren word; De min is het begin van 't menschelijk vereenen, De min moet aen den mensch de eygenschap verleenen, Waer door de liefde teeld het menschelijk geslacht, Het is de min waer door den mensch word voortgebracht; Dewijl de min uyt God haer oorsprong heeft genomen, Zoo moet gy in de min eerst tot den oorsprong komen, Dat is, gy moet voor al tot God in 't minnen gaen, En bidden in uw hert zijn groote Godheyd aen; Gy moet een zuyver hert aen hem ten offer vieren, Dat hy u in de min wil met Tobias stieren; Gy moet uw Heer en God aenroepen met de mond, En toonen hem uw hert, en toonen hem de grond; De grond waer uyt uw min komt gerezen, Moet voor uw Heer en God, oprecht en zuyver wezen; De grond waer op uw min, waer op uw minne leyd, Moet opgeofferd zijn aen 's Hemels Majesteyt.
O eeuwig God!
van Hemel en van aerde, O Koning!
groot van macht, en heerelijk van waerde, Al-gever, milde God, die 's Hemels throon bezit, En uw genade gund hem, die u daer om bid; Ik bid u, goede God!
dat gy in 't lieve minnen, Wild voegen mijne hert, wild stieren mijne zinnen, Dat ik geen minne pleeg, als die ten hoogsten mijn Mach na uw lieve wil, mijn ziele zalig zijn; 288 O eeuwig eenig God!
indien de minne krachten, Door wetten des natuurs, haer lust in my betrachten, Zoo gund my dat ik mach my voegen na de wet, Die gy in 't minnen hebt een minnaer voor gezet; O eeuwig eenig God!
gy hebt een wet gegeven, Waer na ik schuldig ben te voegen hier mijn leven; O eeuwig eenig God!
voel ik de min in my, Zoo gun my dat zy doch naer uwen wille zy; Niet wulleps, licht, nocht los, niet ydel, ongebonden, Niet door een geyle drift genegen tot de zonden, Niet om de geyle lust in dertelheyd te voên, Maer in de echte trouw uw wetten te voldoen, O eeuwig eenig God!
indien ik word gedreven Tot lusten van de min, wild my uw zegen geven, Dat minne in mijn hert geen ander vruchten voed, Als daer de zoete liefd ten hoogst door groeyen moet; Dat min niet zonder liefd, en liefd niet zonder trouwe, In 't binnenst van mijn hert, een vaste plaets behouwe; Dat minne zonder liefd, mijn herte niet bezit, Maer dat de liefd door trouw, bemik het rechte wit, 't Geen gy, ô eeuwig God!
Hebt aen de zwakke jeugd in 't minne stuk bevolen; Geen minne mach 'er zijn, geen minne mach bestaen, Ten zy de minne werd door liefdens plicht voldaen; Geen min mach zonder liefd, in 't minnend herte wezen, Waer minne zonder liefd in 't herte komt gerezen, Daer moet noodzakelijk de reden zijn gedaegd, Daer moet het herte zijn de lusten afgevraegd; Indien de minne lust werd zonder liefd bevonden, De reden wijst 'et aen, het hert held na de zonden; De zonden smerten God, God wil de zonden niet, 't Is zonde, zoo 'er min, buyten de liefd geschied; 't Is zonde, dat men mind, en niet te willen trouwen, Een zonde die met recht voor gruwel word gehouwen; 't Is heylig wederom, dat yemand zich verbind, Door echtelijke trouw, een eerbaer vryster mind; Zoo mind, dat zijne min bestaet in liefdens deugde, En dat hy door de min tracht na de echte vreugde.
Dit gun my goede God!
dit, bid ik, my verleen, Indien de minne-zucht mocht trekken door mijn leên; Gedoog geen min in my, of laet my liefd verzamen; Door wettelijke trouw tot zaligheden, Amen; Dit bid ik, goede God!
dit wensch ik, Hemels Heer!
Tot mijne zaligheyd, mijn naesten tot een leer.
289 't Diend wel gevat,, van die 't noyt had.
HEbt gy noyt liefd gepleegd, geveelden gynoyt minne, Maer wild voor d' eerste mael de vryery beginnen?
Zoo leer een bleyne les, gy minnaer!
in dit stuk, De onbedreven min baerd veel tijds ongeluk; De min werd menigmael by vuur, en vlam geleken; Hy brand zich, die zijn hand in 't vuur bestaet te steken; Maer wild gy van de brand, en smert ontslagen zijn, Gebruyk voorzichtigheyd.
zoo blijft gy vry van pijn.
MEn zeyd voor een gemeen spreek-woord, voorzichtigheyd is de moeder van alle wijsheyd; om dan wijsselijk te vryen; komt het alle lievers toe voorzichtigheyd te plegen: dit werk kan zeer lichtelijk tot een goede, en gelukkige uytkomste gebracht werden.
Zoo yemant wilde weten waer in deze voorzichtigheyd zonde mogen bestaen; zy bestaet, dat zoo wanneer men zich tot liefdens oeffening wil begeven, dat men als dan eerstelijk wel bedachte beradinge neemt, waer, en aen wien men zijn liefde zoekt te besteden; de natuur, en genegentheden van zijn geliefde wel te leeren kennen, die wel kennende, zich daer na te voegen.
SToord u lief haer licht in 't minnen, Leerd u buygen naer haer zinnen, 't Geen zy wil, gewillig doet, Is zy quaed, toond gy u goed.
Liefd heeft dikmaels vreemde treken, 't Hert is anders als het spreken, Voegd u na dat zy't begeerd, Tot der tijd, de tijd verkeerd.
't Is als eygen aen de maegden, Die het menigmael behaegden, Dat zy in het stuk van min, Hebben yder uur een zin.
Yder zin diend waer genomen, Wild gy in haer gunste komen; Yder zin, die 't meysje had, Ionge minnaer!
diend gevat, Zoo gevat, dat gy in 't vryen, Wat zy niet en wil  Wat zy wil, en niet en zeyd, Leeren door voorzichtigheyd.
290 In de vreugd,, ongeneugd, AL hen ik by mijn lief, de oorzaek van mijn vreugde; Nochtans spruyt uyt die vreugd, mijn grootste ongeneugde; Sy is al mijn vermaek, om dat ik haer bemin; Sy is die mijn bedroefd, als ik in vreug de bin; Mijn vreugde is de min, als ik min zoek te plegen, Soo is zy tot minne niet genegen; O minne!
gy zift zoet, ja 't zoetste dat men vind; Geen pijn smert meer, als dat mijn lief niet vveder mind.
IS zoo gemeen, als wonder, dat men zoodanige menschen vind, die in haer schade haer voordeel willen zoeken.
't Gaet met deze als die, die minnen; een minnaer liefde gesteld hebbende op al zulk een vryster daer hy ziet dat voor hem niet ten besten is, als yd'leschijn-vreugd voorzijn verkrijgings hope, niet tegenstaende dat hy met vriendelijke lachjes, minnelijke, lieffelijke kusjes, van zijn geliefde werd bejegend; deze bedriegelijke lok-kusjes, de oogen der verliefde zoo verblindende, doen hem in zijn zoete smerte, en pijnelijke vreugde, met vreugde in zijn pijn, gewillig in zijn onwilligheyd, door yd'le hoop volherden, tot vermeerderinge zijns quelle, en eyndelijke missing van zijn verhoopte blijdschap.
WIe oorzaekt my mijn mins verdriet, Mijn lief, oft ik?
zy niet; Nochtans zoo moet ik om haer lyen, Doch, d'oorzaek leg ik op mijn vryen; Had ik mijn liefd haer niet getoond, Liefd waer met geen verdriet beloond; Nochtans, mijn lief!
moet ik mijn plagen, Door eygen schuld alleen niet dragen; Uw lonkjes, lachjes, minne-kunst, Bedrogen my met schijn van gunst; Had ik gekend der maegden treken, Ik waer haerschalk bed rog ontweken; Had ik in 't eerst mijn wel beraên; En in mijn hert niet laten gaen, De lachjes die mijn vriend'lijk dochten, En dikmaels vreugd in 't herte brochten; Had ik uw lonkjes afgekeerd, Zoo had de min my noyt gedeert.
Dies leer met my, verliefde zinnen!
De vreugd baerd ongeneugd in 't minnen.
291 Hoe lager dat men 't dwingt, hoe hooger dat het springt.
HEt bovenst staet omlaeg, het laegst komt op gesprengen, Een licht vlammende toorts dwingt Venvs kleenejongen Al brandend na de aerd, hoe hyze lager dvvingt, Hoe meerder datze brand, hoe hooger daize springt; 't Gaet even zoo met die, die't minnen zomtijdt de plegen, Hoe meerder in bedvvang, hoe grooter in 't genegen; 't Is even in der daed, gelijk Cvpido vvijft, Hoe men de min meer dvvingt, hoe datze hooger rijst.