floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Dat zal ik om uwent wil, gaare verdragen, Want ik wou, dat ik de Juffer maar krygen kon, voor een huid vol slagen, Dan wierd dien ouwe tagryn, na zyn waardy gestraft, Die zyn dochter, om eeuwig te klaagen, stof verschaft.
Maar, daar zie ik Margo, het is waarachtig of het wil weezen, Dit zal okazie geeven, dat haar Juffer dit briefje zal leezen.
Ga je maar heen myn Heer, laat my de zorg alleen, Ik zal dit varken nu wel wasschen, zo ik meen.
MARGO, FILIPYN.
MARGO.
Maar Filipyn, benje daar weer, hoe heb je ’t hart gekreegen, Komt myn Meester op ’t slag, ik vrees van uwent weegen.
Daar is geen nood Margo, ik bid u dat gy swygt, Maakt maar, dat uw Jufvrouw, dit briefje in handen krygt, Wat u dan te doen staat, dat zal zy u onderregten.
Maar het is eveneens of je tegen de maan, wild vechten, Zy is zo wel verzekert, of zy in het spinhuis zat.
Te loffelyker is myn aanslag verstaje dat.
GORIS, FILIPYN, MARGO.
GORIS.
Goris slaat Filipyn.
Maar deeze aanslag, hoe kan u die behaagen, Jou vaagebond als je bent, kom je weer, om my te plaagen.
Wat doe je weer, aan myn deur, zeg lompe vent.
Je hebt een verkeerde voor olibok, dat blykt om dat je myn naam niet kend.
Ik ken je wel, jou snoodste van alle aazen.
Dan hoef je my niet onbekend, in... je verstaat my wel, te blaazen.
Ik zel je blaazen dat je de gal barsten zel, Zo je hier niet van daan gaat.
Loop na de hel, Jou galgbrok, en plaag van vroome menschen.
Ja wel patroon, ik zou je niet graag gekker wille wenschen.
Maar zeg eens als het u beliefd, groote maat, Om dat je in dit huis woond, ben je daar om meester van de heele straat.
En mag een ander, die zo wel niet als gy betreeden.
Ja, maar ik wil je omtrent myn huis niet hebben, dat heeft zyn reeden, Ik weet wel wat je zoekt, maar dat gaatje boorje niet.
Sta af zeg ik, ik lei niet dat je myn huis bespied, Ik zeg dat je vertrekt, of de drommel zal je haalen.
Ik ga, ouwe schytebroek, maar ik sweer, ik zal het u betaalen.
GORIS, MARGO.
Ga, betaal jou schuldenaars maar, doorslepen guit.
Margo, zeg me eens, wat drommel dit beduit, Dat gy dien vent ten antwoord staat, daar ik u order heb gegeeven, Dat gy de deur zoud sluiten, als gy hem zaagt.
Wie heeft zyn leeven?
Dat is myn schuld niet, ik deed myn voorhuis wat uit, En mit schiet hy me op zy.
O die guit!
Maar hy sprak van een aanslag, wat wou hy daar mê zeggen?
Hy verzocht my, om de hand mê aan ’t werk te leggen, Om onze Juffer uit den huis te krygen.
Op wat fatzoen?
Dat ik de grendels van een venster maar stil op zou doen, Dan wist hy wel kans, zo hy zei, om haar daar uit te haalen.
Zyn meester zou my daar voor rykelyk betaalen.
Wat antwoorde gy, toen hy u dat vroeg?
Dat ik liever wou, dat hem dit, en dat, sloeg.
Dat was treffelyk gesprooken.
Je bent een meid met eeren, Daar staat een half blanks koek toe, om dat je u, zo braaf dorst weeren, Ik had zo veel trouwheid van u niet geloofd, Je bent een meid van alle meiden, ja haar opperhoofd.
Gelukkig is het huis, dat van zulk een schildwacht voorzien is.
Maar daar zie ik Heer Spaarpot, my dunkt dat hy niet ras ter bien is.
Is het de man niet zelf, ei!
kyk eens toe sinjeur, Ik weet zeeker niet of hy achter uit loopt, of veur.
Hy is het zelf, hy komt om van het huwelyk met myn dochter te spreeken, Dan zelje wat moois krygen.
’k Wou liever dat ik hem den hals zag breeken.
Maar wat zel jou dochter, met zulk een styven klik doen?
Is het niet beter styf, als slap, zeg malle baboen.
SPAARPOT, GORIS, MARGO.
SPAARPOT.
Ik wensch u goeden dag myn Heer.
Ik kom u feestelyk groeten.
Zel dat onze Juffers postlooper weezen, dat kan ik niet zien aan zyn voeten.
Myn Heer, de reedenen waarom ik by u kom.
Verstaaje wel myn Heer.
De kaerel lykt wel krom.
Is om met u, van myn huwelyk te spreeken.
Begryp je wel?
Ik moet lachchen, of ik zal breeken.
Zie ik heb my op de voortgang nu wyszelyk beraan, En daarom meen ik het nu te doen.
Dat is een arijankraan.
Maar zel jou dochter met dat vreemde monster trouwen?
Maar is het noch geen tyd, dat gy de bek zult houwen?
Die vryster zag haar Juffer ’t liefst paaren met een jong gezel.
Daar heb je gelyk in, Heer, dat begryp je wonder wel.
Maar ik zel zorgen, dat zy over my niet zal klaagen, Want ik heb mooije dingen, die haar wel zullen behaagen.
En daar en boven is myn hart noch zo groen, als een jonge lauwerier spruit.
Maar de rest, geloof ik, komt heel slecht voor myn Juffer uit, Ê¼t Was beeter dat gy op de binnen Amstel na een doodkist gingt kyken, Of een kostganger uit knorrenburg zou u beeter gelyken, Als onze Jufvrouw.
Dat biest breekt hier al myn ontzag.
Ik zel barsten Sinjeur, zo ik niet spreeken mag.
Eerje weer in myn reeden valt, valt liever in ’t kakhuis.
Ik spreek geen enkel woord.
Dan speeld de nikker met u bakhuis.
Ga jy na binnen, doet als een brave meid.
Dat zou ik evenwel gedaan hebben, versta je wel, al had je dat niet gezeid, Begryp je wel?
GORIS, SPAARPOT.
Ik zel jou die stoutigheid uit peperen, dat wil ik sweeren, Ik ben zo kwaad myn Heer, dat ik tot my zelf niet kan keeren, Je zult te mai uit myn huis, verstaje dat?
Ik loof niet dat ’er een slimmer karonje woond in de heele stad.
Daar leid niet aangelegen, als uw dochter goed is.
De goedste van alle menschen.
Ze zel zo maklyk onder u buigen, als je zoud willen wenschen.
Zo veel te makkelyker zal het gaan: dat is een teeken van verstand.
GORIS, SPAARPOT, KOENRAAD, FILIPYN.
Daar koomen de twe grootste pluggen van ons heele land.
Kom myn Heer, gaan wy binnen, om met myn dochter te spreeken.
FILIPYN, KOENRAAD.
Ik heb weêr braaf klompzak gehad, maar ik zal my wreeken Aan dien weerzoorrigen zaggelaar, zyn straf is bereid.
Maar op wat voor een mannier?
Dat zal je weeten op zyn tyd.
Maar ondertusschen gaat’er veel tyd verlooren.
Weet je een korter weg als ik, laat eens hooren, Hebt gy u beeter als ik in deeze zaak beraân, Dan hoef ik die verdoemde stokslagen niet meer uit te staan, Noch ik heb die duivelsche zaters kop zyn haat niet meer te vreezen.
Hoor Filipyn, dit beursje met dukaten zal al uw smart geneezen.
Zacht, zacht, het is noch zo na niet, Eerst moet ik het eind zien van myn geleên verdriet.
Dan zal ik uw moeite, met al myn hart beloonen.
Filipyn wacht voor uw dienst van my twe honderd kroonen.
Twe honderd kroonen Heer!
dit gaat buiten myn vermoên.
Dat myn Margo dit wist, dan kreeg ik straks een zoen, Zo haast als ik by haar kwam.
Maar gy zult uw woord houwen?
Want zo haast als gy de Juffer hebt, meen ik de meid te trouwen.
Bemind zy u Filipyn?
ja, zy is heel op my gesteld, Zy zou my geen byslaap weigeren, als ik maar voorzien was van geld.
’t Is wonder, dat het geld zo veel vermag op de zinnen, O!
de jonge kleuters weeten meê al om geld te beminnen, Hoe wel daar zyn der noch, die onderscheid maaken tusschen een lomp, en een braaf man, Maar dat getal is zo klein, dat men der naauwlyks een vinden kan. Als ’er geld is, schynen al die bekjes geschaapen om te kuszen.
Maar je zult met al dat snappen uw tyd verbruszen.
Daar gaat de deur weêr open, ga spoei u als een man.
Ik ga, en zal zien, wat ik voor u uitvoeren kan. Daar komt Margo.
KOENRAAD, MARGO.
Margo, weet je noch geen hulp voor my te vinden?
Ja, ja, het kluwen zal zich nu wel haast ontwinden.
Maar wat heeft onze baas daar een vent op geschommeld, ik ben der van verschrikt.
Waarom Margo?
Om dat hy niet waard is, dat hy de naars van de Prins zyn paard likt, ’k Laat staan die van onze Jufvrouw: wie heeft zyn leeven?
Dat zy myn kind was, ik zouze liever aan een beersteker geeven, Zulk een stinkende traanbok!
hy heeft een kevelkin, Daar men ofse klauwen op af kloppen zou, en zyn oogen staan zo diep in Zyn kop, dat men een mikroskopium van doen heeft, om die te vinden.
Hoe kan dat drommels geld myn meester zo verblinden, Dat hy aan zulk een schamzeljoen zyn dochter geeven wil?
Maar wat heeft Filipyn u gezeid?
Hy gaf my een briefje, dat ik heel stil Myn Juffer zo datelyk in haar hand heb gesteeken, Die my, als de ouwe gek weg is, daar over zal spreken.
Is hy by haar?
ja, hy klaagd over zyn minne wond, Hy is zo verliefd, het kwyl loopt hem een elle lang uit de mond.
En de Vaar zitter by, ja wel je zoud u bedroeven.
’t Lykt net de histori van Zuzanna tussen twe boeven.
Maar Jonker ga van de deur, ik hoorze al op de trap, Ik zal myn Juffer spreeken, ik bid myn Heer, ei stap Zo lang ter zyde, gy moet dit niet kwalyk neemen.
Daar zyn ze, wie weet hoe lang zy zullen teemen.
SPAARPOT, GORIS, KOENRAAD, ter zyde.
Wel wat dunkt u van myn dochter, is zy niet humbel, en beleefd?
Dat gaat wel heen, maar my dunkt dat zy niet veel zin in my heeft.
,, Dat is geen wonder.
Heeft haar ook imand anders gevreeden?
Ik wou hem niet graag de schoen uit de voet treeden, Want de liefde van een jong meisje tot een oud man, is dikwils van korte duur.
Zy zel jou lief hebben zo vast als een muur, Indien gy haar vyftig duizend gulden, als het gezeid is, tot een duwary wild geeven, SPAARPOT.
Ik zal my tot morgen bedenken.
Wie weet of wy morgen leeven, Die dingen lyen geen uitstel, wy moeten ons wat spoên.
Als ik morgen sterf, dan heb ik overmorgen geen wyf van doen.
Dat weet onze kat wel.
Myn Heer, mag ik u nog iets te vooren leggen?
Welneen kalje baard, melkmuil, wat wou je zeggen.
Laat hem voortvaaren, hy spreekt met fatzoen.
Ik heb met zyn fatzoen, of onfatzoen niet te doen.
Hoor myn Heer, hy zoekt my myn dochter maar te ontdraijen; Maar ik zal daar voor weezen, dat naatje zal hy niet naijen, Ik geef haar niet aan een, die langs de straat, Met de handen in de zak, en de deegen op de zy spanzeren gaat, Daar heb ik al te lang om voor de honden geswurven.
Maar ik kom u zeggen, dat myn motjen is gesturven, Daar ik wel vyftig duuzend gulden van zal erven.
Is dat niet wel?
Dat zyn vygen na paassen.
Daar staat de man, die haar hebben zel.
Maar ik heb nog een oom, zyn goed word my ook eigen.
Hoor al sturven al de koejen in Braband, en dat gy al de klauwen zoud krygen, Zo krygje myn dochter niet, SPAARPOT.
Maakt dan het goed alleen’t verschil?
Neen, maar weet dat ik ze aan hem niet geeven wil.
Het is een ligtmis.
Waar is dat ooit gebleeken?
Ga uit myn oogen, ik wil je niet langer hooren spreeken.
Ik ga myn Heer, maar mooglyk zal ’t geschiên, Dat gy uw dochter my nog zelver aan zult biên.
Als al je vingers even lang zyn, dan zal dat gebeuren.
Men zou schier zyn reuzel om die stoutigheid van dien bengel scheuren.
Die jongman ziet ’er evenwel niet kwalyk uit.
Het is een ligtmis, die al zyn goed verbruid, Die dag aan dag een pantje in de lommert gaat plakken.
men kan van buiten niet zien, of zy hart, of wiek kakken.
GORIS, SPAARPOT, JANTJE, KLAAS, MARGO, in ’t venster.
FILIPYN, als een Harlekwien gekleed, met een kas op de rug, en een fijool op de zy.
Hum heb hier mooi frai kiek, de Statte Jeruzalem.
Dat is de ouwe harlekwien ik ken hem aan zyn stem.
Kom harlekwien, laat ons voor een oortje eens keiken.
Hum kiek niet mindre as de stuiver.
Dat zou wat leiken, Je hebt ’er anders niet, as het spulletje van keesje maat in.
Hum zel zien, hoe de Hollandre non plus ultra win.
De keesje maat, hum is niet anders as de prullen, Hum kiek hoe dat de volk van holland vekten zullen.
Hoe fraai dat zy de hooi, heb in de brand eschiet.
JANTJE Daar is voor elk een oortje, wy geeven meerder niet.
Kom voort zeg ik, laat ons zien, eerje gaat stappen.
Kom keesje, pakken wy hem an.
Ze zel jou om de ooren lappen.
Jou stoute schelmen, wat doet jou de man?
KEESJE.
Wel molik in de karszeboom, wat gaat jou dat an?
Zeg ouwe zeverbaard?
wat mag de gek al roojen, Hy zel ons laaten keiken, of wy zellen hem met zyn spul in ’t water goojen.
Heb je dat hart in jou bloed maar, stoute guit.
Kyk, die apetroni geeft nog meê een duit In ’t zakje!
paai platvoet, hoe zel het hier met jou weezen?
Zo harlekwien, dat gaat wel, klop ’er op zonder vreezen.
Harlekwien slaat de jongens.
Dat zellen we jou betaalen, krygen wy je maar in onze buert, Jou stinkende rotzak.
Benze nog niet enoeg eschuerd?
Gaat ze niet weg, ze slaat jou de kop aan stikken.
Krygen wy jou allien, wy zellen jou likken.
Ja likke je myn gatte, oorje wel?
Daar heb je gelyk in maat.
Wy zellen hem met steenen gooijen waar hy gaat.
Eerst zelze jou braaf klop.
Hy saat de jongen.
GORIS, SPAARPOT, FILIPYN.
Harlekwien daar heb je jou braaf gekweeten, Loop nu na huis, en tei wakker aan het eeten, VEERTIENDE TOONEEL.
FILIPYN, GORIS, SPAARPOT, MARGO, in’t venster.
Myn eerre ze zou ze myn spul wel late kyk, Maar zy is veur de jong Juffer, en voor de kind.
Daar in hebje gelyk.
Is het voor de jonge Jufvrouwen, dan moet je eens booven komen, Om onze Jufvrouw wat te vermaken, die van droefheid is ingenoomen.
Wat zou dat beduije, larie?
Daar steekt ommers niet in, Laat hy uw dochter wat vermaak aan doen, ik bemin De vrolykheid, al ben ik wat oud van jaaren.
Wel harlekwien, loop dan na boven, en stel je snaaren.
Wel myn eerre.
Ik moet wat toe zien, ik ben bang voor een part, Want de Jonker heeft een knegt, dat is een gauwedief in zyn hart, Ja een dubbelde schelm, die mag ik niet vertrouwen.
Daar is geen swarigheid, wy zullen wel een oog in ’t zyl houwen.
Ik zie ook niet, dat hy hier iets uitregten kan. Maar na dat ik hoor, zo gaat de vreugd boven al an, De poppen danzen al, en Margo begint te zingen.
Dat gaat plyzierig, ik zou meê wel haast in de bogt springen.
Ik ook, maar laat ons wagten tot de bruiloft van u en myn kind.
Dat zel wel gaan, als ze my maar bemind.
Dat weet ik voor ons beide wel, zy bemind u volslaagen, Maar de meisjens zyn wat beschaamd, als men haar dat eerst komt vraagen, Als je haar maar wat moois in de hand steekt, dan zal alles wel gaan, Koop haar van de beste juweelen, dat zou ik u raân, Want dat past wel voor een bruitje, die wat schoon is.
Dan zel je zo mooi in haar oogen weezen, als een jonge Adonis.
Ze zel jou vieren en dienen, als een gehoorzaame vrouw.
FILIPYN, GORIS, SPAARPOT.
Ze zel morgen weêr kom, beloof ze jou.
Wel maat, heeft myn dochter jou spul wat konnen behaagen?
Ze zek, hun heb nooit zo mooi kiek van hum daagen, Ze moet morgen weêr kom, heb hum gezek.
Als de jongens weêr komen slaat ze lustig veur de bek.
ZEEVENTIENDE TOONEEL.
Myn Heer ik zou u vraagen, Terwyl uw dochter my op ’t hoogste kan behagen, Of het niet billik zou weezen, dat zy in de maaneschyn, Een promonadetie deed met u en myn, Ik zel in de Vogelaar in ’t hart een honderd oesters geeven, Aan de beurs in de gapersteeg.
Ze kosten een kroon myn Heer, en zouden wy, Dat met ons drieën verteeren?
Dat zy daar mê zo ’t zy, Weest maar gerust, je zelt ’er niet een duit van betaalen, Al koste het drie kroonen, dat moet zyn hart op haalen.
Als het u maar beliefd, dat uw dochter met ons gaat.
Ik zou het wel doen, maar ik ben voor myn dochter bang op de straat.
Ik denk niet dat je bang bent, dat zy haar zullen steelen.
Mogelyk is miszelyk.
Wel daar zou de drommel meê speelen, Het is ligte maan, en daar zyn veel menschen by de straat: Ik wou niet, dat imand hoorde jou malle praat.
Wie nikker zou uw dochter van onze zy haalen?
Maar zo het gebeurde, je zoud ze tot een duit toe moeten betaalen.
Al was zy zo swaar van goud, als van vlys en bloedt.
Verstaaje wel?
’t Is wel dan, ik doe ’t.
Margo, Margo!
GORIS, MARGO, SPAARPOT.
Wat beliefje myn Heer.
Zeg, dat myn dochter af komt, wy zullen heen, en weêr, Een oestertje gaan eeten.
Waar wagt gy na, of moet ik eerst graauwen?
Nou, hier zel een beer tuimelen met kopere klaauwen.
NEEGENTIENDE TOONEEL.
Ik wil hoopen, dat het uw dochter aangenaam zal zyn.
Buiten dispuit.
Maar hoor ik drink geen wyn, Wil je by de oesters een Rotterdammertje geeven, dat mag weezen, Want een Rotterdammertje by oesters, dat word gepreezen.
Maar waar blyft de meid met myn dochter?
is het van ’t mal?
Je bent wat schielyk gebakerd, ik denk dat zy haast komen zal: De meisjes hebben ’t wat drok met haar strikken en kwikken.
’t Is avond, zy behoefd haar nu niet op te schikken.
Waar blyft myn dochter Margo?
hy roept aan de deur.
MARGO, van binnen Dat weet ik niet Sinjeur.
Wat drommel scheeld de meid?
loop ter een streep deur?
GORIS, SPAARPOT, MARGO.
Benje daar, sleep toffel?
waar is myn dochter?
Zal ik het wel zeggen durven?
Ja wel myn Heer, het lykt hier heel verkurven, Want ik vind jou dochter niet in ’t heele huis.
Dat kan niet weezen kind, je hebt abuis.
Wat duyvel zeg je?
dat myn dochter niet in huis zou weezen.
Wel dan heb ik myn leeven zulk een vreemde historie niet geleezen, Ik heb haar zo datelyk gesprooken en gezien.
Wat tovery zou dat zyn?
och, hoe beeven myn kniên.
Heb je op het sekreet gekeeken, of op het zaaltje?
Maar ik geloof dat uw dochter weg is.
Met dat luiker waaltje, Die hier zo datelyk met zyn fraai kiek in huis is geweest.
Dan hebje daar kennis van, jou doortrapte beest.
Hoe ik myn Heer?
dat zal nimmer blyken.
Heb je hem niet boven geroepen om zyn spul te laaten kyken?
Moest ik dat niet doen?
het was onze Juffers last.
Zou hy met myn dochter deur weezen, die vervloekte hangebast?
Ik weet niet wat ik hier van zeggen zal, het lyken wel droomen, Wy hebben die man met zyn mars maar alleen zien uit koomen.
Ga zelver eens kyken, zoek ter deeg door ’t heele huis, Je zult haar wel vinden.
Zo wel niet als een prachcher de luis.
SPAARPOT, MARGO.
Zou uw Juffer weg weezen?
wie zou dat kwaad vermoeden?
Daar heeft zy groot gelyk in, ei hou my dat ten goeden.
Dat ik in haar plaats was, ik teeg mê op den tril.
Zou ik met een vent trouwen die niemand hebben wil?
Want ik durf zeggen, zonder van de waarheid te wyken, Dat Jonker Koenraad haar beeter, als gy haar zoud gelyken.
Want een jong meisje met een oud man maakt maar een hel, Al kakteje zilvere potten met gouwe hengels, verstaaje wel?
Zo zou ik u niet hebben willen, laat staan dan onze Margrietje.
Het zel jou malle gat ook niet overkoomen.
knecht, hoe zwietje?
Je zelt ’er niet eens aan ruiken, myn oude bloed.
GORIS, van binnen.
och, vind ik myn dochter niet, zo moet Ik, eer myn tyd komt, gewis ten graave daalen.
Dat is goed, zo moet men de gierigaars betaalen, Die het welzyn van hun kind niet beeter neemen in agt.
Waar toe zie ik my in deeze waereld gebragt!
Myn kostelyke dochter weg, och!
Wat of ik nu aan zal vangen?
Is ’er niet een barmhartig mensch, die my dood slaat, aârs moet ik my zelve verhangen.
Had ik ze nog aan Koenraad gegeeven: nu ben ik haar kwyt, En ik zal ze mogelyk niet weêr zien van nu tot in der eeuwigheid.
hoe kan een mensch door gierigheid dwaalen!
Daar zyn drie duiten Margo, om een strop te haalen, Besteeje geld tog wel.
Dat zel ik wel doen, Maar wil je zo met een leege maag sterven, dat is tegen uw fatzoen, Je moet eerst jou buik vol eeten, eer je na de hel zult vaaren, Want die reis duurd wat lang.
Wy konnen die kosten wel spaaren, Dat is niet nodig, doe je maar, dat ik zeg.
Wat komt my over och!
myn kind is weg, myn kind is weg.
Myn Heer bedaar, het zal mooglyk nog wel ten beste koomen, Versta je wel?
hy heeftze ligt uit korswil meê genoomen.
Daar heeft myn Heer gelyk in, dat is wel te verstaan.
Hy kon ze in zyn zak niet steeken, dat gaat niet aan.
Dat hy het evenwel gedaan heeft, zal zeker haast blyken.
Hy heeft haar mooglyk in de stad Jeruzalem gezet, om voor een oortje te laaten kyken.
Daar ben ik zo mislyk niet van, je zegt daar zo iet.
Dan is ’er geen grooter schelmstuk in de waereld ooit geschied.
Maar myn dochter, zou ommers dat niet doen willen.
myn lieve Sinjeur, de liefde heeft haar naars zo vol malle grillen.
Ook moet je weeten, het is uw eige schuld.
Myn schuld?
karonje, och!
ik raas van ongeduld.
Ja uw schuld is het, had gy haar aan Jonker Koenraad gegeven, Dan had zy uw gehoorzaame dochter altyd gebleeven.
Want teegen zyn zin te trouwen, dat heeft al vry wat in, Men zeid een mensch zyn leeven is een mensch zyn zin.
Maar zou haar die landlooper weg gevoerd hebben?
het swiet breekt my uit aan alle kanten.
Hy zel ze ligt na nieuwnederland stuuren, om tabak te planten, Of voor een slavin verkoopen aan den grooten turk.
Ik wou dat ik hem den hals zag breeken, ô!
die duivelsche schurk.
Maar myn Heer, ik zie geen beter middel in deeze zaaken, Als om de Schout met den eerste dit bekend te maaken, En verzoeken hem, zyn dienaars uit te stuuren over al.
Hy woond niet ver van hier, gins op de burgwal, Hy kan nog niet ver weezen, zy zullen hem wel haast vangen, Om hem met alle fatzoen aanstaande zaterdag op te hangen.
Dat zou ik doen, myn Heer, de man zyn reeden zyn goed.
Terwyl het weezen moet, ik doe ’t.
RYKAARD, KOENRAAD, MARGO.
Daar komt haar ouwe galant, ik moet hem wat in twyffel houwen, En niet zeggen, dat Filipyn dit heeft gebrouwen.
laasie, Och!
armen, dit ongeval slaat my zeeker in ’t hoofd.
Wat is ’er gaans Margo?
onze Juffer is geroofd.
Van wien?
van Filipyn?
neen, dien heb ik niet vernomen, Hoewel hy beloofd had, dat hy daarom hier zou komen.
Myn arme Juffer is van een straatlooper weg gevoerd.
ik voel dat dit verhaal myn hart en ziel ontroerd.
Ik ben zo benaud, dat ik nergens kan duuren; Hy zel haar ligt na’t leeger voeren, om de pieken te schuuren, Of om het geweer van de Soldaaten schoon te houwen, dat het niet roest.
had hy my daar liever toegenoomen.
Hoe praatje dus woest?
Ben ik myn lief dan kwyt, die my trouw had gezwooren?
Ik ga na binnen; want ik mag ’er niet meer van hooren.
RYKAARD, KOENRAAD.
Wel neef, dit werk is hier mooi gemaakt, Ik wou niet, dat gy aan die schoone Beli was geraakt: Uw trouw te geeven, en met een ander door te stryken, Daar aan laat de Juffer, hoe eerlyk dat zy is, wel blyken.
Maar Oom!
wie had zyn leeven zulke dingen geloofd?
Ik staa en kyk, of ik een paar hoorens kreeg op ’t hoofd.
Dat is beter nu, als daar na: want het staat te vreezen, En ik zou het ook gelooven, dat zy een ligtekooi moet weezen.
Al geeft men het nu de naam, dat zy gestoolen is, Men roofd de juffer zo licht niet, maar ik gis, Dat het met haar wil is geweest, en ik zou van haar meenen, Stoot my daar ik weezen wil, of ik val daar zelver heenen.
FILIPYN, RYKAARD, KOENRAAD.
Hum moet plaas maak voor de fraaikiek van monsieur Harlekwyn.
Wel rotzak, is dat stooten, wat zal dat zyn?
Ik zou u wel een brui om jou ooren langen.
Hum zel de statte Jeruslem neêr zet, ga jou gangen.
Ik wil myn deegen niet trekken tegen zulk geweer; Maar wat let my, dat ik u daar de ribben niet mê smeer.
Hum zel jou braaf smeer, hum zel jou de rotzak betaalen.
Hoe drygje nog, reekel?
daar zelje de drommel voor haalen.
Halte, halte, het zou geen eer voor u weezen te vechten met uw knecht.
Hoe Filipyn!
benje het zelf?
ja, wie anders?
wel te regt; Bezie my vry van het hoofd tot aan myn voeten.
ik dagt niet dat ik u als een gek zou ontmoeten, Gy had my Margreet te leeveren voor vast beloofd.
Dat zou ik wel gedaan hebben, maar ik ben wat bang voor myn hoofd, Voor hals, en schouders: want het is geen kleintje selleweeken, Terwyl de Vaâr gezwooren heeft om my de hals te breeken, Zo haast als ik weêr aan zyn huis kwam.
Die zaaken zyn gedaan; Want Margriet is met een ander door gegaan.
Met wien?
Dat weet ik niet, indien ik dat kon hooren Wie dat het was, ik zou hem zulk een knoopgat booren, Daar hy genoeg aan hebben zou.
Dat staat my wonder schoon, Zei de Filozoof, en hy kreeg een lap voor zyn koon.
Maar ben ik dan van de zorg, om haar te rooven ontslaagen?
Maar wat doeje met dat ding op je rug te draagen?
En waarom hebje dat kleed van alderly lappen aan je gat?
Dat is een nieuw Ambagt, dat ik eerst heb by der hand gevat, Om vroom, en eerlyk myn kost daar mê te winnen.
Laat eens zien Filipyn, wat schuild daar binnen?
Dat is een proefstuk van de natuur, nooit hebje beeter gezien; Je zelt daar gaaren voor buigen willen op uw kniên.
Wat zegje myn heer?
wilje daar een dukaat aan verkyken?
Een voet voor je gat, meenje.
Dat zou my niet veel verryken; Zou dat myn eerste ontfangst weezen voor myn mooije spul?
Je zult ’er niet anders in hebben als een prul.
Een prul, zegje, dat zou my zeeker rouwen, Je hebt nooit beeter gezien ter goeder trouwen.
Het zal een kous te beduijen weezen.
FILIPYN, doet de kas open.
Kryg de ton.
Dat is wel geraân.
Wat dunkt u van deeze k, o, u, s?
staat ze u niet aan?
KOENRAAD, MARGAREET, RYKAARD, FILIPYN.
wat een vreugd, ik staa of ik voor myn hoofd wierd geslaagen.
Myn engelin, myn lief, myn troost, myn welbehaagen; Zie ik u uit gevaar, gans buiten hoop gerukt.
Wat zegje nu?
is myn aanslag niet deftig gelukt?
Myn uitverkooren.
zie ik my in uwe armen?
Zieje hier het eind niet van al uw klaagen en karmen?
Myn kostelyke Filip, ik houw u voor een man van verstand.
En ik hou veel, myn Heer, van larsian kontant; De rest dat zyn maar knollen, de dukaaten moeten der weezen.
Voorzeeker gy hoefd daar in ’t minst niet voor te vreezen.