floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Mach zy in schoone leên by my wel zijn geleecken?
Adm. O neen, dat vonnis zouw elck tot u voordeel spreecken, Zy is een duyst’re nacht by uwe morgenstond.
Dat wist ik wel, al eer gy open deed’ uw mond.
Adm. Hoord gy dit Fabio?
O ja, maar opgetoogen, In twijfel, wie ik loof mijn ooren of mijn oogen.
Adm. Z’is als een luyt in ’t oogh heel aangenaam en schoon, Maar aan het oor verdriet, als vals van klanck en toon.
Dit is een goede vond, en wonder wel besteecken, Om zoo dit nieuw verbond en min gansch af te breeken.
De Prins nochtans, Mevrouw, is wel beminnens waard.
Ik mach wel zien, dat hy zijn min voor andren spaard.
Dat dit een wijs vernuft eens zach, hy zou wel peynzen, Dat gy u zelven hoond, met u zoo dwaas te veynzen.
Dat kan wel zijn, indien hy nooyt en hadt bemind; Maar die de liefde kend, wel haast mijn onschuld vind.
Wel als ’t dan weezen moet, volvoer u veynzeryen.
Hoe is het met de Prins, wil hy niet haast uyt vryen?
Adm. ’t Schijnt of nieusgierigheyd noch plaats heeft in haar geest.
Zegh, leeft hy vrolijck, of heel droevigh en bevreest?
Adm. Een ongeval, Princes, daar vleyery noch hoope Hem niet meer stutten kan, dat doet zijn vreughd verloopen; En baard hem droeve smart veel meerder als gy weet.
Ik hoor hy is een goed Poëet; En in die oefening bestaat meest al mijn leeven, Door dien den hemel my veel wijsheyd heeft gegeeven.
Adm. Ik wensten dat de Prins iets van u konst mocht zien.
Oct. O was hy hier, mijn heer, dat zouw wel licht geschiên; Nu luystert naarstigh toe, ’k zal u een staaltje toonen, Daar uyt zo moocht gy zien, wat geesten in my woonen.
De Min word afgebeeld met d’oogen toegeblind, Als een onnozel kind, Noch weet zijn vlugge pyl zoo wis het doel te raacken, Dat wat hy quetst, moet blaacken.
Hy doet een wyze maaghd zich veynzen dwaas van zin, Alleen uyt trouwe min; Hy doet een plompe boer hoe laag en bot gebooren, Flux draaven na zijn spooren, En wend, en keerd hem naa zijn eyge welgeval.
De Min regeert het al.
En wie hem streng en straf altijd wil tegenstreeven, Die plaagt hy al zijn leeven.
Den Aartkloot op zijn boogh en snelle pijlen dreyt.
D’een lacht, en d’ander schreyt.
Wie hoorden ooyt van meer en wonderlycker krachten!
Elck schroom hem te verachten.
’k Heb ’t quaat genoegh, dat ik van lachen my onthouw.
Oct. Want dunckt u van mijn rijm?
Adm.                                                        ’t Is wonderlijck, Mevrouw.
Haast u, mijn Heer, en wilt de koop maar daat’lijck sluyten, Nu zy de vaarzen zoo verstandigh weet te uytten; Of anders zy wel licht een wyzer voor u kiest: ’t Sa lustigh, val maar aen, dat gy geen tijd verliest.
Adm. Zwijgd dwaaze nar.
Mevrouw gelieft dees brief te leezen, Ik wacht bescheyt; mijn tyd zal haast verstreeken weezen.
Oct. Daar, Iulia, leeft gy, nu lustigh lees maar an.
Wat zal dit zijn, mijn Heer, of zy niet leezen kan?
Hoe heerlijck was mijn lot, en hoe gewenscht mijn wonden, Zoo staagh de wijsheyd by haar schoonheyd wierd gevonden!
Iulia begint te leezen.
Princes en waarde Nicht.
Oct.                                        Hou op, en lees niet voort, ’k Heb van die zoete brief nu al genoegh gehoort; Ik zal van deeze nacht voorseeker daar van droomen: Als ’t u belieft, gy kund dan om bescheyt weêr koomen.
Wijl hy zich heeft vermomd, heb ik my oock geveynst.
Octavia en Iulia binnen.
Wat schort u, Prins, hoe is ’t?
hoe staat gy zoo en peynst?
Adm. Haar schoonheyd quetst mijn hert, haar dwaasheyt komt het heelen: In deeze doolhof schijnt mijn gansch verstand te speelen; Aan zoo een dwaaze geef ik nimmermeer mijn trouw.
Waarom, mijn heer, dewijl gy zoeckt alleen een vrouw?
Wat hoeft zy doch zoo wijs, of zoo geleerd te weezen?
Gy hebt verstand genoegh voor u, een oock voor deeze.
Adm. Gy zijt van oordeel en van kennis gants niet rijck.
Het is geen wonder, want, gelijck mint zijns gelijck.
Daar quam een vleyer steets by zeeckre Hartogh praten, En als, verstaje wel, zy by den and’ren zaaten, Den hemel, zey de fiel, neem van mijn daagen af, En voegd die bij mijn heers, zoo raack ik eer in ’t graf: Een korte wijl daar naa begon het fel te waeyen, De reegen quam zich toen heel dicht op d’aarde zaeyen, Den Hartogh zey verschrickt, wat een onstuymigh weêr!
De vleyer sprack heel stil, van zulcken daagen, Heer, Neem my den hemel af, en voegh die by al d’uwe.
Wat dunkt u van dat volck, en zijn die niet te schuwen?
Adm. Waar toe diend dit verhaal zoo kaal en slecht van zin?
’t En is zoo slecht niet, neen, daar steeckt mijn mening in, Dewijl gy geen vermaack vind in dees vrouw haar leeven, Den heemel neemze u af, om die aan my te geeven.
Verstaat gy nu de zin?
Adm.                              U dwaasheyt gaat te veer.
Wel nu, met wat besluyt weêrkeert men dan, mijn Heer?
Adm. Gy zijt een oorzaak, dat ik schandigh ben bedroogen: Wat was u mening doch?
waarom aan my geloogen?
En my de weetenschap en schoonheyd zoo geroemd Van deeze dwaaze vrouw?
Ik heb haar wys genoemd En daar by god’lijck schoon, en zegh het noch op heden: ’k Geloof, men ons bedrieghd, en daar gy deeze reden Meê hebt gevoerdt, niet is geweest Octavia.
Adm. Wel kent gy haar dan niet?
Zy zwymd daar wonder na; Ia zoo, dat ik my zelfs vind nevens u bedroogen: Mijn Prins, ik bid, ey leen een weynigh doch u oogen, Of gun dat ik het lees.
Adm.                                Wat wilt gy met dit schrift?
Hier in zult gy bezien de heerelijcke drift, Waar door haar schrand’re geest gestaadigh word gedreeven, Het is een vaarsken, Heer, dat zy eens heeft geschreeven Op’t hondje, datter lach op zeeker Iuffers rock: Ey hoor, of ’t logen is, het geen ik u vertrock.
Fabio leest.
GEtrouwe wachter hoogh van waard, Wat lieve plaats hebt gy gevonden?
Gy kiest de Iuffers rock voor d’aard, En hebt u heel daar in bewonden.
De plaats geniet gy maar door gunst; Gy zijt het waard; u aardigheeden En oefening van zoete kunst, Doen u die steê zoo vaack betreeden.
Dat maackt u aangenaam en zoet, Al kunt gy met geen woorden smeecken, U vriend’lijckheyd in overvloed Is my tot allen tijt gebleecken.
Gy kunt somtijts mijn doffe geest Verdrijven, en doen vreughde vatten: Ik heb u lief, bevallig beest, Ia, min u meer als gout of schatten.
Nu oordeel, of dit uyt een slecht vernuft kan koomen.
’k Sta door haar dwaaze reên en geest als opgenoomen, ’k Ben in een doolhof daar ik zie begin noch end.
Men heeft licht u persoon, hoewel vermomd, gekend; En daarom hebben zy deez’ part u willen speelen.
Adm. Dat was een kleyne zaack; en ’t zou my niet verveelen, Zoo slechts Octavia zoo schoon als deeze was, En met verstand begaaft, mijn druck wel haast genas.
Metilla en Vendicio.
Vend.
HOe kort de tijd oock is, dat wy hier zijn gekoomen, Heb ik in u gelaat verandering vernoomen, Ia zoo, als of een quaal van groot gewicht u queld.
’t Is waar, Vendicio, mijn geest is gansch ontsteld; Die d’oogen gaf de naam van kristallyne glaazen, Die heeft heel wel gezeyd; het zy ons zinnen raazen Van tooren, of het hert met droefheyd is bezet, Of gansch door vreughd verruckt, zoo wie daar maar op let, Die ziet de driften daar, als in een spiegel schijnen: Dus ziet u oogh in ’t mijn, een hert gepijnd door pijnen; Wilt gy als trouwe vrind deelachtigh daar van zijn, ’k Ontdeck u mijn geheym, en waarom dat ik quyn?
Of licht door u vernuft een uytkomst wierd gevonden.
Ik heb al overlang my in u dienst verbonden; Mijn onverzetb’re trouw is aan Mevrouw bekend: Ik acht het voor geluck, in dien mijn levens end ’t Begin kost baaren van u vreughd en zoetigheede, Dit staal zou u voldoen, hier op dees eyge steede.
U trouw zoo lang getoetst ontsluyt voor u mijn hert, Gelijck van de magneet het staal getrocken wert, Zoo treckt de schoonheyd ’t oogh, en rooft ons hart en zinnen.
Toen laatst de schoone Ireen ons waardige vriendinne My d’eer gaf van’t bezoeck, vond ik haar zoet gelaat En vrolijckheyd verkeert in al te droeven staat; Ik vraagden haar aanstonds, wat druck dat haar quam quellen, Zy zuchte, en zey, helaas!
ik kan ik kan ’t u niet vertellen.
Ik vroegh noch eens.
Zy sprack, ik min een Edelman, Vergeeft het my, door dien ik niet meer zeggen kan; Doen zweegze met een zucht en traanen in haar oogen; Ik wierd zoo hevig door nieusgierigheyd bewoogen, Dat ik toen voor my nam, ’t zy door bedrogh of list, t’Ontdecken het geheym, dat my toen was gemist: ’k Verspieden al haar doen, en volghd’ haar eenzaamheeden; Van deeze morgen kom ik in haar kamer treeden, En vond haar noch te bed en in een diepe rust; Ik zag haar schoonheyd aan met overgroote lust.
Van ’t aanzicht daald mijn oogh tot op haar schoone handen, En onder een van die daar zagh ik groene banden, Ik naader met het oogh, en vond een beeltenis, Dit is, het geen ik zoeck, en van haar droefenis Al d’oorzaack, zeyde ik; en heb zoo zoet ik konde Dit beeld, ach!
’t onbedacht van haaren arm gebonden: ’k Ging voort in mijn vertreck met dit geroofde pand, Dat my op ’t eerste zien bond met zoo starcken band Van liefde; dat mijn nicht nooyt hechter was gebonden; Nieusgierigheyd, helaas!
wat kost gy my al wonden: Vendicio, zie daar, zaagd gy ooyt schoonder beeld?
Hoe aardigh heeft de konst met de Natuur gespeeld, Met levend wit en root zoo onder een te mengen?
’t Is waar, wie zal dit zien, en zich daar niet aan zengen?
’t Is of hy lachend zeyd, ’k ben van geen ziel ontbloot, Al ben ik stom, Mevrouw; want zwijgen is geen dood.
Hou daar Vendicio, ey wild die schat bewaaren, Ik hoop door ’t niet te zien, een weynigh te bedaaren.
’k Aanvaard u, wonder beeld, dat stom en onbespraakt Metillas vryheyd hebt tot u slavin gemaackt.
Terwijl de Faam u lof gansch Napels door gaat roemen, Vind ik u in de tuyn, alwaar de schoonste bloemen Vast twisten, welcke verf dat best naar u gelijckt, De lely en de roos van u geen voordeel strijckt; Gy wint, Mevrouw, de kroon van al dees tuyn-cieraden.
Octavia komt luysteren.
Terwijl haar Hoogheyd veel bewandelt deze paaden, En door haar schoon gelaat al wat’er leeft verdooft, Zoo hoord aan haar de kroon, die gy haar heeden rooft.
’k Beken Octavia heeft wonderlijcke gaaven, Maar... Oct.         Maar, wat zal dit zijn, waar wil dit heene draaven?
O Fulvius!
die maar, meld uw ondanckbaarheyd.
Voor het gepurpert root, dat op u kaacken leyt, Moet d’appel-bloeysem, als verwelckt, haar verven laten; U lippen zijn zoo schoon als korlen van granaten: U stralende oogen zijn twee zonnen hier op aard.
Verbloemde veynzery!
Oct.                                      Wat maackt my oock bezwaard!
Hy zoeckt door dit gevley zijn min tot my te veynzen; Ik tree dan naar haar toe, en wil wat anders peynzen, Met een verseeckerd en een onverschrikt gelaat.
De starren zijn gewoon, wanneer haar licht vergaat, Te naad’ren aan de zon, om weeder glans te haalen: Ik kom dan als een star, laat doch u straalen daalen Op my, zoo werd ik weer als op een nieuw verlicht.
Daar is geen vreughd zoo groot die niet voor droefheyd zwicht, Of geen geluck, daar zich geen onluck in komt mengen.
Princes, de geen die u de brieven quam te brengen, Verzoeckt nu antwoord, komt het u te pas of niet?
Oct. Roept hem hier binnen.
en gy Hartogh hoort en ziet, En wild wel letten op mijn antwoord en mijn vraagen; Gy zult hier leeren, hoe men trouwe min moet draagen.
Ondanckbaarheyd verdiend te grooten ongenaa.
’k Gehoorzaam u, Mevrouw.
Admiratus, Fabio en Pasquin.
Adm.                                            Wie is Octavia?
Zegh, Fabio, zie toe, datze ons niet weer bedriegen.
Die aan de rechter zy.
mijn oogen niet en liegen.
Adm. Het is de zelve, die ick eerstmaal heb ontmoet, En die ik heb gebracht Clorindes brief en groet.
Marquis zal u vertreck zoo daatelijck geschieden?
Adm. De wind en stille zee ons schijnen gunst te bieden.
Zoo ryd gy dan te post?
Adm.                                     O neen, maar over zee.
Wel nu, ik groet mijn Nicht heel vrind’lijck op haar beê; Adm. Gy zult mijn groot vernuft aan haar te kennen geeven, En leverdt haar dees brief, ik hebze strax geschreeven, Zy zal verwondert zijn als zy den inhoud leest.
Adm. Daar is geen twijfel aan, gy zijt begaafd van geest.
Maar zegh niet aan de Prins, dat gy my quam te spreeken.
Adm. Waarom?
Hy zou u hooft door duyzend vraagen breeken, Dat zijn de minnaars doch van overlang gewoon; Wie niewe tijding brengd, krijghd vraagen tot zijn loon.
Octavia die schijnt berooft van haare zinnen, Ik merckte het nooyt als nu: wie zou haar dus beminnen?
Zoo licht d’ afkeerigheyd de min het momtuygh af.
Adm. Hoord gy wel Fabio?
De lof, die ik haar gaf, En van de Looge-faam haar oorsprong heeft genoomen, Verdwijnd tot niet, gelijck zy is van niet gekoomen.
Mevrouw, ik bid, dat gy u diep gepeyns eens breeckt, Ziet op het weezen van die met haar Hoogheyd spreekt; Is ’t niet de waare ziel van deeze ontzielde leeden?
Mijn oogen doende zijn met deeze bezigheeden.
Daar is geen twijfel aan, Mevrouw, hy is’t gewis, Een onverwachte troost voor uwe droefenis.
Ey vraagh eens aan de knecht, wie dat zijn Heer mach weezen.
Mijn Heer, een woord of twee.
Gut dat is wel gepreezen; Wat wilt gy?
zeg maar op, en schroom niet voor te stout.
Ik wenschte wel, mijn Heer, dat gy eens zeggen woud’ De naam van hem, die nu haar Hoogheyd hier komt spreeken.
’k Zal op mijn Heers gebod de waarheyt gaan versteeken; Pasquin zoo is zijn naam, een overkluchtigh man, Die steets Prins Admiraat daar meê vermaacken kan; Om de Princes te zien, laat hy Marquis zich noemen, Om zoo zijn eyge staat door tittels te verbloemen: Belacht die veynzery, als wy vertrocken zijn.
Hebt gy’t gehoord, Mevrouw?
O ja, met spijt en pijn; Ik ben beschaamt, dat ik in ’t kiezen zoo ging dwaalen; Maar ’k zal die schande op u bedrieglijk beeld verhaalen, Gy zult dit boeten, zoo dit maar de waarheyt is.
Adm. ’k Heb van u deughd, Princes, te veel getuygenis: De wereld, hoop ik, zal noch van uw wijsheyd hooren.
Dat zouw wel gaan, mijn Heer, was zy maar stom gebooren.
Adm. Vaar wel, Princes, geluck en vreughd u steets verzel.
Admiratus, Fabio en Pasquin binnen.
Weet gy wel wie dat was?
Ia niet dan al te wel, Al heeft hy zich geveynst, en een Marquis geheeten, Ik heb zijn naam en staat al overlang geweeten; Daarom heb ik hem oock zoo dwaasselijck onthaald, En zyne veynzey met eve munt betaald.
Het is dan waar, o spijt!
ik zal my zelf dan wreeken, En dit vervloeckte beeld aan duyzend stucken breeken, En uw geheugenis verbannen uyt mijn hart.
Metilla en Vendicio binnen.
Ik weet niet, wat ik hoor, en raack noch meer verward; Ik kan gants geen begrip uyt al dees handel krijgen.
D’ontsteltheyd van uw geest betoond gy door het zwijgen: Gy quaamt om mijn belang nooyt rechter hier van pas, Weet dan, dat deeze man Prins Admiratus was, Hoewel hy veynsde maar een Edelman te weezen, Dus vrezend, of in hem een brand mocht zijn gereezen Van min; Zoo heb ik door dees list die t’eenemaal gedooft, My met zoo zinneloos aan deeze Prins te veynzen; Wat hier van d’oorzaack is, kunt gy by u wel peynzen; Gedenckt eens, of gy ooyt ook hoorden van een vrouw, Die grooter blijcken gaf van haar oprechte trouw.
Zy gaat met Iulia wat ter zyen.
’t Is waar, dees proef is groot, noch kanze niet beletten, Dat ik Metillas min ga boven d’uwe zetten; Die schoonheyd heeft mijn hart te vast aan band geleyd; Vergeef my dan uyt min oock dees ondanckbaarheyd.
Daar gaat d’ondanckbre heen, wie zal ik dit nu wijten?
Ik heb de slang ondooyd, die my nu zoeckt te bijten Tot loon van al mijn deughd; ik heb te licht gelooft.
Princes, maak dat dees druck u wijsheyd niet en rooft; Gun doch de reeden plaats, en laat die by u woonen; En wijl men trouwe min met wedermin moet loonen, Beloond zijn ontrouw dan oock met ontrouwigheyd.
Wijst my geen wegh, die van het spoor der deughden leyd: My smert zijn ontrouw wel, doch kan hem niet vergeeten.
Wilt gy d’ondanckbaren zijn maat niet weer toe meeten, Veracht hem dan, en mint den Siciljaanschen Prins.
De reeden raat het my, de liefde weer geensins.
Gy hoord nochtans, Mevrouw, eens met die Prins te spreeken, En toonen u verstant.
Kost gy het zoo besteeken, Dat hem niet wierd bewust, Dat ik hem sprack, ik zou ’t om uwent wil bestaan.
Zoo gy wild onbekend dees toespraak hem vergunnen, Hoe zal hy van u geest dan oordeel vellen kunnen?
Ik spreeck hem anders niet.
U wil zal dan geschiên; Hoewel ik in die wil u voordeel niet kan zien; Ik zal hem door een brief hier in de tuyn doen koomen.
Metilla uyt.
Ik heb ten deele al u pijn en smart vernoomen; Vermaack u wat met my, en toon u moed en deughd.
Mijn droefheyd maackt die zwack, en laat geen plaats voor vreugd; Maar zegh my eens, mijn Nicht, zoo gy door trouw te minnen Een Minnaar had verplicht, die weer zijn hart en zinnen Van u ging wenden, en zijn trouw een ander gaf, Wat zoud gy doen?
Ik zou dan met de zelfde straf, Die ik een beeld aandeê, zijn trouloosheyd betaalen; Dat beeld, dat quam my staagh zoo door de zinnen maalen, Dat lust en rust verging; mijn vryheyd streeck de vlagh Voor dit geschilderd schoon; maar als ik ’t leeven zagh, En hem bevond in staat mijn min geheel onwaardigh, Heb ik dat beelt vernielt hoe schoon, hoe zoet, hoe aardigh; Dus wierd die nieuwe vlam van min tot niet gebracht.
Dat was een liefde, Nicht, van al te weynigh kracht: Kom voeg u nevens my, wy zullen t’saam wat wandelen, En deeze vreemde zaack wat breeder gaan verhandelen.
MYn Heer, hier is een brief.
Adm.                                                  Wel waar komt die van daan?
Meent gy, dat ik dat weet; dat was my konst te raân.
Adm. Wel is die brief van zelfs dan in uw hand gevloogen?
Ik loof voorzeeker ja.
Adm.                                  Pasquin dat is een loogen.
De stof is licht genoegh, maar was ’t een klompje gout Zoo van een duyzend pond, met reên gy twijflen zoud; Maar zulken goed, mijn Heer, dat mijd my al zijn leeven.
Adm. Al lang genoegh, zegh op, wie heeft u die gegeeven?
Het was een Venus, met het aanzicht heel bedeckt, Die quam al nygend en al buygend met respeckt, En speelde stommetje, met zulck een statigh weezen, En gaf my zoo de brief.
Adm.                                          Geef my, ik zalze leezen.
Een zeeck’re Iuffer door nieusgierigheyd belust, Als van u wijsheyd en welsprekendheyd bewust, Verzoeckt met u, mijn Heer, hier in den hof te spreeken, Om haar gedoofde geest aan d’uwe weer t’ontsteeken, Mits zy van u verstand vermaack en lering hoopt.
Lees voort, mijn Heer, wel hoe?
wel isse niet gedoopt?
Adm. Dat weet ik niet, haar naam is in de pen gebleeven.
Die deeze brief zoo kort en snedigh heeft geschreven, Dat is een ouwe Hex of tandelooze best, Die op een stond kan zien het oosten en het west.
Hoe weet gy dat Pasquin?
Om dat de schoone vrouwen Veel meerder van cieraad, als wijze lering houwen: Dus ziet men zelden vrouw die schoon is en oock wijs; Maar wel een ouwe die al kaal is en oock grijs.
Adm. My dunckt ik hier ontrent een venster hoor ontsluyten, Nu zal ik zien of gy de waarheyd komt te uyten.
Octavia en Iulia vermomd.
Dat is niet mogelijck, hoe naar oock datje komt, Heb ik niet recht gezeyd, de nacht-uyls zijn vermomd.
Adm. Ik naader evenwel, om met doorsleepe reeden Te toetsen haar verstand, haar geest en schranderheden.
Daar komt hy aan, Mevrou.
Oct.                                            Het is my wonder lief.
Adm. Ik ben zoo daat’lijck door een onbekende brief Genood, om hier een proef van schranderheyd te geven; ’k Geloof, Mevrou, dat die is uyt uw last geschreven, Daarom kom ik, gelockt door uw verborgen zin, Maar zonder u en my, daar nevens zonder min: ’k Ben zonder u, Mevrouw, om dat ik d’eer moet missen Van dicht by u te zijn; daar uyt zoo kund gy gissen, Dat ick oock zonder my door ’t groot verlangen ben; Het is niet vreemd, door dien ik u niet zien en ken, Daarom ook zonder min; want die word meer geboren, Door ’t zien van’t schoon, als wel van’t zoet geluyd te horen; Dat nydig masker baard in my zo vreemden zin, Dat ik ben zonder u, en zonder my, en min; Nochtans zo word mijn geest gequeld door het verlangen.
Oct. Dat is geen wonder, Heer, uw geest is nu bevangen, En ganschelijck gepraamd door u nieusgierigheyd, Dus zijt gy zonder u: de plaats, die tusschen leyd, Die maackt u zonder my: en wijl de min door d’oogen Zijn eerste oorspronck neemt, zoo is het niet geloogen, Dat gy zijt zonder u, en zonder my, en min.
Mijn Heer, zy leerd al wel, daar steeckt wel vry* wat in.
Adm. Al word my niet gegund al uw bekoorlijckheeden Te zien, nochtans, Mevrouw, uw overwyze reeden, Die geeven my door ’t oor de kennis van u ziel; Wijl ick welsprekendheyd altijd voor schatten hiel, Daarom, schoon ’k u niet zie, zoo moet ik u beminnen.
Oct. Dat zijn geen reeden, Heer, maar driften van u zinnen, Gy oordeeld naa ’t gehoor van ’t geen gy niet en ziet, Dat dickmaals ’t oor beviel, ’t gezicht wel haast verstiet; Uw oordeel staat te los, gy moet het vaster gronden.
Daar is altijd, mijn Heer, groot onderscheyd gevonden, Door dien men door het zien kan horen ’t geen men ziet, En niet door’t hooren zien het geen men hoord.
Zy schiet Net in het doel, och wou zy my wat wijsheyt leene’!
Adm. U goddelijck geluyd, wel-sprekende Sirene, Verruckt my t’ eenemaal, ach!
was Octavia Met zulck verstand begaafd, zy zou geen weederga Op aarden hebben; nu is zy voor my verlooren: Ik had hier nooyt gedacht zoo wijzen vrouw te hooren.
’k Geloof, mijn Heer, zy heeft tot man een Advokaat, Of Raats-heer, om dat zy zoo hoofs en wijs’lijck praat.
Adm. Mevrouw, vergun my d’eer en gunst van u te kennen, Ik zal mijn mond voortaan tot uwen lof gewennen; Ey gun dat ik u naam staagh in gedachten houw.
Oct. ’k Ben dat geluk niet waard, en maar een slechte vrouw, Die noch niet lang geleên in ’t hof eerst ben gekomen; Mits een bedroeft geval ’t verstand heeft wechgenomen Van ons Princes, wierd ik ontboôn, om eens te zien, Of ik door mijn beleyt haar eenigh hulp kost biên: Ik vrees ’t zal vruchtloos zijn, al wilmen ’t schoon verbloemen.
Adm. ’k Heb echter haar verstand en schoonheyd hooren roemen.
Oct. Zulcx is maar vleyery aan ’t hof te wel bekend, Alwaar men staaghs zijn tong tot lof en logens wend, En weet een mier zoo groot gelijck een bergh te maken, En bergh weer als een mier.
veel diergelijcke zaaken Beschrijft ons Xenophon.
Wel nu, wat noch al meer?
Wel blijf ik langer stom, ik barst gewis, mijn Heer.
Ik moet dees papegaey nu oock een reys wat vraagen; Jy Iuffrouw Xenophon, waar toe dat ding gedraagen, Zoo jy noch jeughdigh zijt?
of benje reets te oud, Dat jy ’t gerimpelt vel daar meê verborgen houd?
Zoo zegh maar zo vemomd, het lust my nu te weeten, Hoe dat men u en my te saamen doch mach heeten: Mijn naam die ken ik niet, maar d’uwe wonder wel.
Adm. Voort zwijght gy dwaze nar.
Ik zwijgh, hy kijckt zoo fel.
Adm. Moet ik dan zonder u te zien, helaas!
vertrecken?
Ik bid noch eens, Mevrouw, ik bid wilt u ontdecken.
Oct. Is uwe reys nu naar Sicilie, mijn Heer?
Adm. O neen, Mevrouw, ik keer zo licht’lijck daar niet weer; ’k vind door u wijsheyd hier een nieu geboud Athenen!
Gy lockt my door u stem, als eertijts de Sirenen Ulysses trocken, die toen danck wist touw en mast, Dat hem haar toover-zang door ’t oor niet heeft verrast; Gevaarelijcker is’t geluyt van u te vreezen, Zy dooden ’t lichaam, maar gy wond de ziel, en deeze Treckt gy ter ooren uyt, zoo dickmaals als gy spreeckt.
Oct. Ik hoor, mijn Heer, dat u geen vleyery ontbreeckt; Maar eynd’lijck zoo u Prins de wijsheyd ooyt beminde, Zoo raat hem, dat hy zich doch niet en gaat verbinden Door Hymens zoete band met zoo een dwaaze vrouw; Die teegenstrijdigheyt van zinnen baaren zou, Veel quelling en verdriet: mijn tijd is nu verstreecken, Ik heb mijn lust voldaan met u te hooren spreecken.
Adm.                    Wat hebt gy, Liefde een wonderlijcke kracht!
Want schoon men zeyd, dat meest bestaat u grootste macht, Met dat gy t’zaame bind eendrachtelijck tien zinnen, Word ik nochtans gepraamd tweedrachtig te beminnen, Octavias gelaat dat zet mijn borst in brand, En dees vermomde dooft dat vier door haar verstand; Ach was dit beyde in een, ik zou in vreughde leeven!
Weet gy geen raad, mijn Heer, ik zal jou die wel geven, Kom trout haar allebey, en d’eene voor ’t gezicht, En d’ander voor ’t gehoor, sluyt dan de wijze dicht In kamer of in kou, gelijck de papegayen, En laat Octavia haar montje dan toenayen, Zoo hebt gy dan van beyds, de wijsheyd en het schoon.
’k Gaf voor u raad, Pasquin, de waard niet van een boon; De stem, en d’oogen, en de handen die wy zaagen, Die druckten in mijn ziel een wonder zoet behaagen: En deeze in nieuwe min veel wond’re wercken doen.