floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
op het alderhoogste tegen; Indien ik van de Goôn had zoo veel luk verkregen, Dat ik in staet en macht uw Hoogheyd waer gelijk, Bezat in werelds pracht Palleys, of Koningrijk; Niet om dat my misnoegt mijn kleynheyd op der Aerde; Niet om dat mijn begeert tracht na een hooger waerde; Niet om dat mijn gemoed na werelds staet-zucht trekt; Maer om dat 's Konings hert tot mijne weêr-liefd strekt; Ach!
dat ik wenschen mocht, en dat het niet mocht hind'ren, Uw Edelheyd, noch staet in 't minste deel vermind'ren, Ik wenschten.
zegt, ik bid u. Faustin.
Wat zoud gy wenschen?
wenscht.
Mijn wensch strijd tegens reên, Doch, liefde kan, indien ik dool, mijn misslach helen; Ach!
Koninglijke Prins, al mijn gedachten spelen, Op 't geen zijn Hoogheyd my in liefd te voren leyd; Hier over wensch ik dan dat fijne Majesteyt, Mocht wezen mijns gelijk, bedeelt met minder goeden, En neffens my in 't veld de slechte Schaepjes hoeden, Wiens kleynheyd meerder vreugd als Konings wellust geeft; Een Koning alhoewel hy 't al na wensching heeft, Moet dikmaels in veel zorg, en droeve quelling swerven, En in zijn overvloed ook wel zijn lusten derven, Daer by gerustigheyd, voedstresse van de deugd, Gerustigheyd, wiens lust gaet boven alle vreugd; Waer vindmen meerder rust als in het Herders leven?
Waer uyt ik swarelijk zoud kunnen my begeven, Al waer 't dat my een Kroon van diamant, en goud, Al waer 't dat my een Hof van Marmor op gebouwt, Voor dees mijn rooze krans, in mangel wierd geboden, Ik zoudze laten, en my achten min van nooden De Scepter, en de Kroon, als Herders staf, waer meê Wy heerschen, en gebien ons Schaepjes en ons vee.
253 Constan.
Ik heb alreê uw wensch bespeurt uyt uwe reden; Ik heb alreê de proef van uw genegentheden; Ik heb alreê de grond van uwe wensch verstaen, Uw wensching die van my door liefd zal zijn voldaen; Ik zal my van het Hof, hier op het land begeven, En leyden neffens u een rustig Herders leven, Ik zal gelijk eertijds, van Princen is geschied, Begeven my te land, verlaten het gebied: G'lijk Deocletiaen, die Keyserlijke staten, Die Scepter, en die Kroon, vrywillig heeft verlaten, En zoo de rust gezocht, de vryigheyd betracht, 't Geen meermael is geschiet by Princen groot van macht.
Den Koningh Constantijn verwisselt zijn gebieden, Aen laege Herders staet, en tracht het Hof te vlieden; Te ruylen Rijk en Croon, aen uwe Herders staf, Ter liefd mijns Herderins, en snijden willig af De lust tot Heerschappy, en Koninglijke daden; En zoeken de natuur niet meer te overladen, Met lust van hoofsche weeld, en heyl-loos overvloed, Gelijk men in 't gemeen in s' Konings Hoven doet.
Den Koning Constantijn zijn liefde zal doen blijken, En toonen dat de pracht van hooge Koningrijken, Hem niet zoo waerdig zijn, als uw geruste staet, Die 's werelds Monarchy al verr'te boven gaet.
Is 't moog'lijk, moogend Vorst, dat ik u kan bewegen?
Uw Hoogheyd overleg de zake wel te degen; En proeve door de tijd, of zijne Majesteyt, Volstandig blijven zoud, in zijn genegentheyd; Wel heeft op zeker tijd den Philosooph geschreven, En tot een voorbeeld ons zijn spreuk in 't licht gegeven, Een spreuk die ons voor al behoord in 't hert te gaen, Een spreuk die noodig diend by ons te zijn verstaen; Dat is, den mensch moet zich zoo in zijn zaken dragen, 't Gun hy maer eens wil doen bedenken veele dagen.
Denk aen Sartorio, van wien men hoord, en leest, Hoe langzaem dat hy tot het plegen is geweeest, In zaken van gewicht; noyt liet hy zich beroeren, Maer bleef stantvastig, om zijn zaken uyt te voeren; Dit zy uw Majesteyt alleenelijk verhaeld, Wie zich niet wel bedenkt, hoe lichtelijck hy dwaald.
Hoe meer gy met my spreekt, hoe meer ik u beminne, Uw aerdigheyd munt uyt, wel wijze Herderinne; Ik ga, en keer ten Hoof, om na een goed beraed, Te wisselen de Kroon aen laege Herders staet.
254 Tweede handeling.
CALISTA, CANTISA.
Calista.
CAntisa!
Canti.
Wat gelieft haer Hoogheyd de Princes.
Wat tijd is 't?
zegt my doch.
Cantisa.
De klok sloeg hallef ses, Mit dat uw Hoogheyd waert ten Hove afgetreden.
Cantisa, is 't zoo laet?
hoe voel ik my bestreden, Van liefd tot Ferdinand; Cantisa, u vertrekt.
Nu ben ik ymmer vry; Calista, ach!
ontdekt Uw innerlijke smert, verzachtze door het klagen; Wild uw verborgen pijn in 't hert niet langer dragen; Meld uw genegentheyd, tuygt dat gy zijt gezind, Tot Ferdinandi liefd; tuygt dat gy hem bemind; Hoe zal dit best geschien?
'k ben machteloos in 't plegen, Van liefdens listigheyd, hoe wel tot liefd genegen; Ach!
minne God, in my gebreekt een goede raed, Daer by voorzichtigheyd, om dees mijn teere staet, Aen Ferdinandus op 't bequaemste te ontdekken; Ach!
had ik yemand die my mocht een hulper strekken, Hoe zou't verliefde hert verquikken in zijn druk; Hoe blijde zoud ik zijn noch in mijn ongeluk; Dat ik Cantisa ging mijn liefd te voren houwen; Calista!
swaerlijk is 't op menschen te vertrouwen; Noch swarelijker is 't, en oorzaekt meerder smert, Wanneer dat men zijn quel verbergen wil in 't hert; Gemeenelijk bleef die in ramp-spoed meest verlegen, Die door te bloden vrees zijn meening had verswegen; Cantisa?
neen; waerom?
daer is in dit gewest, Geen mensch die ik mijn liefd derf beter toe vertrouwen; Als haer; dies ik de zaek haer wil te voren houwen; Cantisa is getrouw, en heeft een goed beleyd; Cantisa diend de zaek van verr'eens aengezeyd; Cantisa!
Wat gelieft uw Hoogheyd?
Calist.
Yets 't geen gy Bequaemlijk, na my dunkt, uyt voeren kunt voor my.
Uw Hoogheyd my gebied.
Wat zoud ik u gebieden?
Het geen Princesse wil dat van my zal geschieden.
En of dit mijn gebod waer tegens uw gemoed?
't Is geen volmaekte dienst die men onwillig doet.
En of u mijne dienst tot nadeel mocht gedijen?
Een trouwe Dienares moet dat geduldig lijen.
255 Calista.
De zaek heeft geen gevaer, ten waer s' u lastig vil.
Geen last, hoe swaer, zy werd verlicht door goede wil.
Cantis.
Als getuygen mijns genegentheden, In will'ge dienst tot u. Calist.
Wie zich vertrouwt op reden, Staet op een losse grond, en oorzaekt haer elend.
'k Hoop dat haer Hoogheyd my voor een getrouwer kent.
Zoud gy, Cantisa, wel van uwe trouw begeeren Verzekering te doen, en my met eeden sweeren, Dat wat ik u ontdek zal werden noyt gemeld?
Ik sweer 't, vertrouw my vry en u gerustig steld; Haer Hoogheyd heeft voor mijn getrouwheyd niet te vrezen, Begeert al wat gy wild, 'k zal u gedienstig wezen.
Cantisa, zoud gy 't doen?
'k Zal doen wat gy gebied.
'k Wil yets verzoeken, maer in 't minst gebieden niet; Cantisa, ach!
of ik my schoon inbeelde, Te swemmen in een Zee van wellust en van weelde; Cantisa, ach!
of al een sterflijk mensch, Op Aerden alle ding heeft na zijn wil en wensch: 't Is veel, maer niet genoeg, 'k heb alles na mijn wille, En noch en kan de wil begeerlijkheyd niet stillen; Ik speur behoeftigheyd in 't Edele gemoed; Ik lijd gebrek, en leef nochtans in overvloed; Hoe zoud gy dit verstaen?
'k heb alles, yets ik misse, Cantisa, wat het zy zult gy noyt kunnen gissen, Ik schroom dat ik het zeg.
'k Sweer dat het my verdriet, Dat uwe Hoogheyd schroomt, spreek uyt.
Ik durve niet.
Princes, ontlast uw hert van innerlijk beswaren, En meld my uwe zin.
Zoud ik het u verklaren?
ja Princes.
ô neen Cantisa, neen.
Om dat het tegen strijd de reên.
De reên?
De reed'lijkheyd verbied my u te zeggen, De lasten, die eylaes!
my op het herte leggen, En perssen 't teer gemoed met innerlijke pijn, Zoo dat de schaemte zeyd, het melden mach niet zijn; Hoe werd mijn ziel bestreên!
hoe mijn de zinnen malen, En kan met zijn gedacht geen mensche achter halen; Wat zoete zotterny beheerscht Calistaes zin, En sluypt, en kruypt ter sluyk tot dees mijn boezem in; En plaegt, en knaegt mijn hert met noyt verzochte plagen, Die maegdelijke schaemt aen my verbied te klagen; Cantisa, zoud gy niet wel licht de grond verstaen?
Mijn dunkt, Princes, ik zou uw mening nu haest raên; 256 Princes, hoe na is 't liefd waer van gy word bestreden?
Calista, Cantisa, liefde is 't, die my door al de leden, Met schrik, met angst, met schroom, zoo fel en bitter quelt, Dat niet het hert alleen, maar ook de ziel ontsteld.
Princes, de liefde is vol wonderlijke vlagen.
Zy geeft den eenen vreugd, zy doet den ander klagen; Cantisa, liefde is van wonderlijken aerd, De liefde die verblijd, de liefde die beswaerd.
Princes, het liefste Lief, geeft liefde, na liefdslijen, De liefd verzelt met vrees, geeft dikmaels 't zoetste vrijen.
Cantisa, 't waer geen nood dat my de vreeze smert, Zoo hy, die ik bemin, my liefden in zijn hert; Maer ach!
dat ik hem lief is noch aen hem verholen, En dat hy 't niet en weet, doet my de zinnen dolen; Wat is 't of ik hem lief, zoo hy dat niet en weet?
Wat is 't of hy 't al wist, zoo liefd hem tegenstreed; Eylaes!
ik lief, en ben op 't alderhoogst in vreeze, Zoo 'k hem mijn liefde bie, zal s' hem onwaerdig wezen; Cantisa, ach!
wat raed, hoe leg ik dit best an?
Ik zal u dienstig zijn, Princes, alwaer ik kan; Indien ik weten mocht wie dat uw Hoogheyd minde, Ik twijffel niet, of zoud uw Hoogheyd hulpe vinden.
Cantisa, mocht dat zijn.
Princes, het zal geschien; Gebruykt my in uw dienst, mijn trouwheyd zult gy zien.
'k Vertrouw mijn op uw trouw, dies spreek ik zonder schromen; Ik heb, eylaes!
de liefd te diep in 't hert genomen, En weet niet of die geen die van my word bemind, Tot mijne liefden ook zal wezen wel gezint; Gy weet, Cantisa, wel, waer Maegden moeten vrijen, Hoe zelden dat men ziet de liefde wel gedijen; Dit is het geen my queld, Cantisa, ach!
dit is 't, Het geen my pijnigt, mits het hert 't geminde mist; Wat raed?
wat middel zal Calista kunnen vinden, Dat zy haer liefde mach ontdekken haer beminden?
Wat middel dient'er best in deze zaek gedaen?
Waer door dat ik hem geef mijn meening te verstaen?
Indien uw Hoogheyd my gelieve te doen weten, Wie 't is die gy bemind, en hoe hy is geheten, Ik weet, Princes, een vond te vinden, die uw diend.
Cantisa, ach!
Cantisa, spreekt gy zoo gy 't mient?
Uw Hoogheyd zy daer van verzekert.
Dorst ik melden Wie dat het is, eylaes!
de waerdigst aller Helden, Die in het Griekze Hof oyt komt oft is geweest, In moedigheyd van moed, als aerdigheyd van geest.
257 Cantisa, zijns gelijk en leeft'er niet op Aerden, Zijn deugden munten uyt verr' boven alle waerden, Cantisa, 't herte my in liefdens vlamme brand, En die 't my branden doet, ach!
dat is Ferdinand.
Is 't Ferdinand Princes?
't Is hy dien 'k liefde drage; 't Is Ferdinand, op wien speeld al mijn wel behagen; 't Is Ferdinand, die my in liefde branden doet, Hoe wel van lage stam, doch edel van gemoed; En 'k vrees zijn heusch gemoed, zal geenzins kunnen lijen, Dat ik hem zoeken wil te locken tot het vrijen; Cantisa, ach!
ik vrees, als hy dit zal verstaen, Hy zal't my weyg'ren, en mijn liefde gantsch versmaên.
In 't minste niet, Princes; maer tegens uw vertrouwen, Zal Ferdinandus zich op 't hoogst gelukkig houwen; Wat reden zouden hem beweegen af te slaen Uw liefde?
waer door hem werd meerder eer gedaen; Ik hoop niet dat Princes in errenst dat zoud meenen, Dat zy met Ferdinand zoud trachten te vereenen; Hy die niet meer en is, als een Schaep Herders zoon, Gy's Konings Dochter, van de groote Griekze Kroon.
Cantisa, swijgt, ik wil, en zal hem liefde dragen.
Al wat uw Hoogheyd wil, dat zal my wel behagen.
Zoo doet dan dat ik wil, mits dat ik u beloon.
Cantisa willig is te doen na uw geboôn.
Cantisa, kost het zijn dat hy my eens quam spreken.
Princes, behendig zal ik deze zaek besteken.
mocht ik Ferdinand hier t' avond by my zien.
Uw Hoogheyd zy gerust, ik weet het zal geschien.
eylaes, hoe woud gy dat beleggen?
Dat zal ik u, Princes, in korte reden zeggen; Dit zal mijn aenslag zijn; dewijle dat ik weet Dat Ferdinand, Princes, is een begaeft Poët, Die zoet en aerdig rijmt; zal ik van hem begeeren, Dat hy uw Hoogheyd wil van avond noch vereeren Een Liedjen, waer na dat uw lust op't hoogste trekt, Die tot het zingen van zijn zoete Rijmpjes strekt; 't Is ongetwiffelt of gy zult uw wensch verkrijgen.
Cantisa, wel bedocht, maer 'k bid u, wilt doch swijgen, Van 't geen ik heb gezeyd, gy weet dat maegden eer, Werd lichtelijk gequetst, want die is swak en teer; Cantisa, ga, ik bid.
Ik doe na uw begeeren.
Wat liefde werken zal, dat moet de tijd voort leeren.
258 FERDINANDUS.
Ferdin.
Na dat Cantisa my die blijde bootschap brocht, Als dat my de Princes tot haren dienst verzocht, Met mijne rijmery, heb ik daer yets geschreven, Het geen ik de Princes Calistameen te geven; Ach Rijmpjes!
waert gy doch van zulk een aerten kracht, Datge mijn lievend hert vertoonden haer gedacht; Ach Rijmpjes!
dat gy kost getuygen aen haer zinnen, Hoe dat ik liefde draeg, en niet en durf beminnen; Ach Rijmpjes!
dat gy kost haer Zieltjen doen verstaen, Hoe dat mijn Zieltjen is haer Zieltje toegedaen; Ach Rijmpjes!
dat gy kost voor uwe Rijmer klagen, Licht zoud Princes haer liefd tot Ferdinandus dragen; Maer ach!
alk ik bedenk hoe 't luk haer heeft bedeeld, Calista uyt.
Hoe veel Calistaes staet met Ferdinand verscheeld, Is 't vruchteloos; daer komt Princesse my ontmoeten; Princesse, met verlof doe ik uw Hoogheyd groeten.
Wat reden, dat gy doet uw groetenis aen my?
Op dat Princes mits dien ontfang mijn rijmery.
Hoe Ferdinand, wat 's dit?
't geen gy my hebt geboden Door uwe dienares.
't En is in 't minst van noden, 'k Ben anders nu bedacht.
Zoo bid ik dan verschoont, Uw dienaer, ach Princes!
die zich boetvaerdig toond, Dewijl hy tegens uwe Hoogheyd heeft misdreven.
Waer is uw rijm?
Princes, ey!
wild het my vergeven, Ik weyger u het rijm hoe wel gy dat begeert.
Ik zeg u, geeft het my.
Onwaerdig is 't, ik sweert 't.
Wel Ferdinand, mach my die eer dan niet gebeuren?
Ik vrees of de Princes haer daer aen mochte steuren.
Wel is 't dan zoo gemaekt?
zoo lust het my te zien.
Princes, den Hemel gun dat ik gena verdien.
Doet gy dit om verdienst?
dit komt my vreemd te voren.
Verdienste vangenaed, indien ik mocht verstoren Uw Hoogheyd.
Ferdinand, behandigt my 't gedicht.
Indien 't u zoo gelieft, Princes, 'k voldoe mijn plicht, En wil gehoorzaem my aen uwe Hoogheyd dragen; Gun, Goôn, dat haer doch mach mijn rijmery behagen.
Sy leeft binnensmonds.
Wel Ferdinand, wat 's dit?
wat beeld gy u niet in?
Wat hebt gy, zegt my doch, met dit uw rijm in 't zin?
Wat waend gy, dat de min mijn hert heeft in-genomen?
Wat waend gy, dat ik zoud hier door tot minnen komen?
259 Wat meend gy Ferdinand, dat my de minne tergt, En dat mijn Edel hert u tot het minnen vergt?
Princes, ik had noyt diergelijk gedachten, Noyt heeft haer Hoogheyd zulks in 't minste te verwachten, Van Ferdinando; die zich nimmer zoo verstout, Maer sich als slechte Slaef van uwe Hoogheyd houd; Waer op zoud ik my doch zoo zeere verhoovaerden, Ik die een Herdet ben geweest van slechte waerden; Die Schapen en die Vee te lande heb gehoed, En ben in kleynheyd, hoe wel deugdzaem, opgevoed; Zoo dat ik na der hand zoo verre ben gekomen, Dat ik de Wapens heb met lust ter hand genomen, En zijne Majesteyt uw Broeder trouw gedient, Daer my 't geluk op 't hoogst haer gunste heeft verliend, En my ten Hove heeft tot hooger opgerezen, Doch zonder dat ik zoo vermetelijk zoud wezen, Dat ik gedachten kreeg van zulken hovaerdy, Als dat Princesse zoud genegen zijn tot my; 'k Hoop, reden heeft in my, Princes, een meer vermogen, En zal in Ferdinand die zotheyd niet gedogen.
Gy reed'lijk, Ferdinand?
neen, al te groots en trots, Acht gy u tot mijn min, dewijle gy zoo schots, De minne scheld voor zot, en zegt dat uw gedachten, Noyt na Princesse min door liefde zullen trachten.
Ten aenzien, ach Princes!
ik zulks onwaerdig ben, Uw Hoogheyd al te hoog, te kleyn mijn kleynheyd ken, 'k Acht my uw Slaef onwaerd, dat mach ik vrylijk sweeren.
Of ik u minden, zoud gy 't minnen wel begeeren?
Het antwoord op die vraeg, Princes, valt mijn te swaer, Mits dien ik niet en weet of 't veynzen is of waer.
Gy twijffelt, hoer ik wel, of ik u mocht beminnen, En 'k heb alreê bespeurd d'hoovaerdigheyd uws zinnen.
'k En doe Princes, ik sweer 't, zoo waer ik neder buyg.
Hoe Ferdinand, ik neem uw woorden tot getuyg; Gy twijffelt of ik veyns dan oft ik waerheyd spreke; Waer uyt gy blijken doet een vast en zeker teken, Van uwe twijffeling, of ik u min, oft niet, Dit is laetdunkentheyd, die men u plegen ziet.
Een vreemdeling, noch meer, een Herder, die voor dezen, Een Slaef, een Hoeder van de Schapen pleeg te wezen, Zal die vertrouwen, dat een Maegd, des Konings bloed, Hem minnen zoud?
gy toond d' onheusheyd uws gemoed, Onlijd'lijk is 't, ik sweer 't, en kan het niet verdragen.
Princes, in dien't zoo zy, wensch ik der Goden plagen, 260 In zulken groot getal op mijne hals gelaên, Dat lijf en leven my daer onder gantsch vergaen; Zoo 'k eengedachte kreeg van zulke boovaerdije, Wensch ik de swaerste straf op my die men kan lijen, Calista.
'k Heb, Ferdinand, geveynst, en 't zeggen niet gemeent, Verschoont my, heb ik u in uwe eer verkleent; Ik sweer 't, ik heb van u een al te goed vertrouwen, Gy mengt het, Ferdinand, wel vast en zeker houwen, Dat ik u liefde draeg.
Eer zal den Hemel zijn Berooft van 't held're licht, en klare Zonne-schijn; Eer zal den Nacht in Dach, eer Lucht in Aerd verkeeren; Eer zal het pluym-gediert, de water vloed begeeren, En nestelen in Zee, daer 't woeste water stroomt; Eer zal 't geschobde Vee zich voegen op 't geboomt; Eer zal den Hemel d' Aerd van al het Aerds berooven; Eer Ferdinandus dit vertrouwt, of zal gelooven.
Het is uw misverstand, dat gy mistrouwt van mijn.
Ik weet wie dat gy zijt, en wie ik pleeg te zijn.
Dit schijnt my toegepast op 't geen ik heden zeyde, Als dat voor dezen gy de Schapen pleeg te weyden; Ik bidde, Ferdinand zulks hem wil belgen niet, Mitsdien dat zeggen my zoo wel als u verdriet.
De reed'lijkheyd verbied zijn minder kleyn te achten, En eerlijk is 't in 't kleyn, na hooger eer te trachten; Ik lief u, Ferdinand, en sweer 't, gelooft me vry.
dat geloof, Princes, komt nimmermeer in my.
Dat is quaedwilligheyd, die menschen kan berooven Van goede wille om niet te, willen gelooven, 't Geen hem tot voordeel strekt; ga met my in de Zael, Daer ik van deze zaek wat meer aen u verhael.
Haer Hoogheyd my verschoon, 't is tijd ten Hoof te keeren.
Weygert my Ferdinand, zijn by zijn te vereeren?
Hy ga dan daer 't hem lust.
Ik weyg're nimmer niet, Van 't gene de Princes aen Ferdinand gebied.
261 Derde handeling.
CONSTANTINVS in een Herders kleed, onder zijn Koninglijke kleeding, en met eenige Dienaers.
VErtrekt.
Wy doen het geen den Koning ons gebied.
Nu ben ik ymmers, daer my niemant meer en ziet, Daer niemand melden zal 't geen liefde my doet plegen, Geen staet-zucht kan mijn hert tot Hoogheyd zoo bewegen, Als wel de liefde my tot kleynheydt neder trekt, Om dat door liefde 't hert tot kleyne laegheyd strekt; De Kroon, de Scepter, 't Rijk, de Koninglijke Staten, Wil ik ter liefde van Faustina gaen verlaten.
Weg Koninglijke Kroon, weg Perlen, Schat en Goud, Weg Koninglijk Palleys, van Marmor opgebouwt, Weg weelden vol verdriet, weg wellust zonder vreugde, Weg Hoofsche veyn ery, schijn-heylig zonder deugde; Hy smijt het Konings kleed af.
Weg Wereldlijke eer, van wien de wijsheyd zeyd, Dat al haer roem niet is als stof, en ydelheyd; Hoe meenig Vorsten zijn 'er door de dood vergeten, Die s' werelds Monarchy in lust hebben bezeten; Waer is hun wellust nu?
waer doch hun Heerschappy?
Waer Scepter, waer de Kroon, waer al de Monarchy?
Verrot, vergaen, verteert, gelijk een rook verdwenen, Hun vleesch als stof en asch, vervallen van de beenen.
Wie heeft 'er lust zijn hert te hangen aen het goed, Wanneer hy dit bedenkt met aendacht in 't gemoed; Wie voeld zich tot de eer des werelds aengedreven, Die in zijn hert bedenkt de kortheyd van dit leven?
Weg werelds ydelheyd, weg, zeg ik, uyt mijn zin, Weg, zeg ik, uyt mijn hert, en komt 'er noyt weêr in.
Wat is 't een zoete vreugd, Een wellust, en geneugd, In Zomer tijd t'aenschouwen, De Telgjes groen van blaên; Die op hun struykjes staen, In weelige Lands-douwen.
Daer't Pluymige gediert, Zoo vrolijk triereliert, In schaeuw van groene boomen, Daer ruyschend beek en bron, Begroet van morge Zon, Uyt storten hare stromen.
Besprengen Duyn en al, En groen begraefde Wal, Wiens versch ontloken spruytjes, Een offer van hun geur, Verspreyen op de kleur, Van bloemen en van kruydjes.
262 O koele water-vliet!
Gy die uw drifjes schiet In kristalijne stroompjes; Hoe lieftelijk en zoet, Speeld in u water vloed, 't Gewemel van de boompjes.
Wjens takjes dicht van groen, De stroompjes pronken doen, Met vrolijke çieraden; Daer 't klare kristalijn Een spiegel schijnt te zijn, Voor pronk van Rooze bladen.
Hier is de plaets waer mijn Faustina pleeg te zijn, Hier zal ik haer verwachten; Hier zal ik offer doen, Omlommert van het groen, En voeden mijn gedachten.
Gaet neder zitten in de groente.
FAUSTINA Singt: Op de Stemme: Na dien de Goddelijkheyd.
WIe heeft 'er meerder rust?
Die zijn gemoed,, voldoet, In wel vernoegings lust; Of die door werelds macht, Van begeert,, overheert, Na meerder Hoogheydtracht?
Ervarentheyd die leerd, Dat overdaet,, niet baet, Die 't meest heeft meer begeert; In meerder rust hy leeft, Die zich voegd,, wel vernoegt, In 't weynig dat hy heeft.
Wat baet een Konings troon, Wat Heerschappy,, Voogdy, Wat baet een Goude Kroon; Soo 't herte ongerust Werd geplaegt,, en doorknaegt, Van onverzade lust.
Geen schat, geen overvloed, Geen Hoofsche macht,, noch pracht, En geven zoo veel zoet, Als wel 't vernoegen geeft, Aen die geen,, die te vreên, Gerust in kleynheyd leeft.
Ghezongen hebbende, spreekt dit navolgende.
Hoe wel kan zich in kleyne zaken, Een wel vernoegde geest vermaken; Daer d' onvernoegde zich in veelen, Geen vrolijkheyd kan mede deelen.
De Rijken in haer rijke gaven, Zijn dikmaels min als arme Slaven; Vernoegden, hoe wel min gegeven, Zijn rijk, schoon dat zy arrem leven.
Men ziet hoe veel tijds veele menschen, In d' overvloed, om meerder wenschen; En als 't na wensch al is ontfangen, Zijn 't strikken daer men aen blijft hangen.
En kunnen zelden ruste voeden, In wrek en gierige gemoeden; Maer doen, door lust van meer begeeren, In plaets van rust, de rust ontbeeren.
263 Constan.
Faustina, lieve Nymph, zie hier wat liefde doet, Ik ach gelukkig my dat ik u hier ontmoet, In 't krieken van den dag, en vrolijke boschagie.
Ik groet zijn Majesteyt.
Ik hoop dat mijn vryagie Uw hertjen, Herderin, nu zal vernoeging doen; Mits ik voor Konings Hof verkies dit lieve groen; Voor Princelijk gewaed, dees slechte Herders kleeren, Om voortaen noffens u als Herder te verkeeren, Hier in dit vrolijk Wout, en klaver rijke Dal, Waer ik de Schaepejes met Faustina hoeden zal; Wiens stadig by zijn my op't hoogste zal behagen, Om hert en ziel, en zin, uyt liefden op te dragen, Aen u, aen u, mijn Lief, mijn lieve Herderin, Om wien ik't Hof verlaet, en d' Herders staet bemin.
'k Verwonder my op 't hoogst, van 't geen ik zie geschieden, Dat gy, Grootmogend Vorst, uw Koninglijk gebieden, Uw Scepter, en uw Kroon, uw hoog verheven staet, Al t'zamen, zoo gy zegt, om mijnen 't wil verlaet; Heeft liefde zoo veel kracht; waer uyt is dit gerezen?
Ik kan bedenken niet wat dat 'er doch mach wezen, In my, ik zeg in my, die niet bedenken ken, Waer door ik, mogend Vorst, uw liefde waerdig ben.
Door schikkinge der Goôn, heb ik u, Lief, verkoren, Door yets dat van natuur uw jeugd is aengeboren; Uw Geest, uw aerdigheid, op't aerdigst gemanierd, Met wetenschap, en deugd op't alderhoogst geçierd, Gaen boven een Princes in Koninglijke Hoven; Wat gaven dat'er zijn, d' uw gaenze verr' te boven.
Zijn Hoogheyd stelt in lof mijn kleinheid al te hoog, De reden my gebied dat ik het niet gedoog.
't Is reên, ik u zoo hoog gelijk mijn zelver achte, Ten aenzien liefde ziet op liefdens wet en machte.
Vermach de liefd zoo veel?
Zoo veel de liefd vermach, 'k Sweer, Constantijns gelijk men noyt ter wereld zach.
Grootmoogend Majesteyt, uw voorstel doet my vrezen.
Wat vreest gy doch?
mocht ik verzekert wezen, Van liefds getrouwigheid, en ongeveynsde min.
Daer van zal tijd de proef betoonen, Herderin.
De vreeze my voorzeyd uw liefde zal verkeeren.
Van mijn getrouwigheids volherding wil ik sweeren.
Sweer niet, Grootmogend Vorst.