floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ze 'er boezem voelt met duizent zorgen prangen, dat haer die snoepreis noch eens weer zo dier zal staen, als toen zy wierdt betrapt door 't kraçion van den haen?
Waerom liep Jupiter op nieuwen snuf verzot, zoo spooreloos uit krollen, om dat hy altemet, by Juno moë gekust, Verandring zocht als hy veranderden van lust.
De trouwknoop hadt hem ook geboeit aen hant en voeten.
Nochtans kon 't huwlykszoet het hartzeer niet verzoeten 't Geen hy in 't huwlyk hadt verandering van spys Verwektte nieuwen lust, al was de snoeper grys.
Zie daer, ik wil met Knier wel nieuw liefde queeken, indien ze my belooft van t huwlyk nooit te spreeken.
En schoon t beklaeglyk lot my van Kleandra smart, Wil ik haer evenwel verzeekren van myn bart.
Ik schuw haer niet om dat my haer bekoorlykheden Mishaegen, maer om dat ze 'er wel gevormde leden Wil onderwerpen aen een lastig huw'lyksjuk, Dat al de zoetigheid der liefde in ramp en druk Verwislen zal, als ze in dat opzet wil volharden, En Venus gordelriem verscheuren wil aen flarden, dat haetlyk opzet maekt haer zoo gehaet by my, Dat ik thans walg van al haer minnekozery.
Want als my eindlyk nae t genieten van die weelde, die myn verliefde ziel met zoo veel wellust streelde, die schrikkelyke naem van trouw, in de ooren klonk, was t, of ik in een poel van duizent rampen zonk.
Zeide ik meenigmael, mistrouwt gy dan uw minnaer, die van uw neiging en uw hart reets is verwinnaer?
Of is het uitterlyk bewys van myne min Tekragtloos, schoon ik 't al op uw gemoet verwin, Dat u de inbeelding van die zoete hoop zou rouwen, Dat gy u vreien mogt, dat ik u nooit zou trouwen?
Jan. gy dekt uw afkeer met een looze politsy karel.
De trouw is willig, zy gedoogt geen slaeverny.
De keur gaet voor de trouw, nochtans is ze onverschillig.
De liefde boeit ons niet, zy handelt ons vrywillig.
Verkiezing is de ziel waer door ze althans bestaet.
Zy gunt ons vryheit als de keur ons anders raedt.
Maer echter wil ik haer met deeze hoop noch streelen Dat ze eindelyk met my in t huwelyk zal deelen, als zich haer hart door my hier in verzeekren laet, dat ik de trouw niet maer de huwlyksboeiens haet.
Hoe magh het u van 't hart?
houdt toch eens op met veinzen.
KARLL.
Zwygt daer van stil, 'k heb op wat anders thans te peinzen.
Jan. maer laet ons t noodigtst niet verzuimen.
Jae, dat 's waer.
Vroeg Knier niet of ik op de plaets was?
JAN. neen karel.
Jan. dit schyngeluk heeft haer dit hartzeer doen vergeeven.
Zy stoeien saemen in het starrebosch.
zy weeten Noch van geen zwaerigheit.
De inbeelding van 't geluk Dat zy genieten zal, verydelt al den druk, Daer uw mishandeling de sloof in heefi gewikkelt.
Wie weet het hoe de wraek de uitzinnige niet prikkelt, en hoe ze myn gedragh op t haetlykst brantmerkt?
Jan. zy zyn opgetoogen in hun minnestoeiery.
Denkt gy nu dat die drift hunn harten zou regeeren?
Neen, neen, dat 's 't minste daer ge u thans hoeft aen te keeren.
Naer 't toescheen tracht hy haer te schaeken.
Wonder goet!
Maer zoo haer Neel nu eens by ongeluk ontmoct?
Jan. geen zwaerigheit, dat zal uw zaek te meer verhoogen.
Dan zal t geval zich noch rechtvaerdiger vertoonen.
Zoo veel te minder heeft zy arg op u myn heer.
Daer zie ik Neel.
kom pakje heen lustig!
eer Ze u by me vindt, zy tracht my wis alleen te spreeken JAN. weest wat omzichtig, dat je 'er doch niet in blyft steeken?
TWEde neeltje, karel.
Wat 's nou de tweede slag!
wat droef heit gaet my Digitized by gog an.
De verwaende luizaert, dat 's goet menheer dat ik je allienig spreeken kan. karel.
Jae zeg ik je, je wout me flusjes niet gelooven.
Maer 't is gelyk men zeit, het vet dryft altoos boven.
Hoe is het meugelyk!
ik ben 'er van ontstelt!
Gemeenlyk wordt me van zyn eigen meest gequelt.
Ik hadt het nooit edocht.
'k zal 't u doen zien en hooren.
Die feex, ze quam me flus daer noch zoo fyn te vooren.
Nou zie ik je onschult.
Hoe is het te verstaen?
Zoo 'n vreemden vent daer zoo lichtvaerdig op te slaen?
Zy zyn zoo vreemt niet van malkander, als wy denken.
En boven dat durft zy dan myn fatsoen noch krenken.
Het was een daelder waert, om zulk een klucht te zien.
'k hadt heur vernielt menheer.
hoe kan 't eschien?
Dan was ze noch zoo vies van govert.
die karonje.
'k beloof 't je dat ze strak daer veur iens wakker bonje Zel hebben.
Jae, ze was bezonder in haer schik.
En 't is een kaerel die zoo styf is als een klik.
Maer zy weet hem dan weer zoo vleiende aen te haelen.
Dat ik verstelt stondt!
maer ik docht, de meisjes dwaelen met 'er wel eens van eef haer juist al 't spoor.
geen schult.
NEEL Digitized by google, of de getrouwe tegens dank.
107 neeltje.
Dat s praet men hebt die me de zak nou niet en vult.
'k ben te eerlyk dat me kint ien all'mans hoer zou weezen.
Nu niet te haestig, neeltje.
ze magh wel veur me vreezen.
Wacht, wacht, spreek ik 'er vaer, zoo zel 't er honden.
Neen, dat zin dingen die me straffen moet.
ik gruw er van.
'k ben nou zoo out, maer 'k heb van al me leeven van zulks noch niet ehoort.
Men moet al meë vergeeven.
hoor menheer, as 't quaet niet wort estuit, wanneer zy jong zyn, wil 't 'er out veur al niet uit, Ik ben mey jongk eweest.
Toen waeren t andre tyden.
Toen was het quaedt noch niet gemeen, toen kon men t myden.
Maer och!
Die zeden zyn verbastert, en de jeugt Spot tegenwoordigh met die ouwerwetsche deugt, Dat heet nu simpel en in 't wereltsche onervaeren.
Zie moër nu groeit het quaet alteffens met de jaeren.
Maer zagt, daer zyn zy.
wyk een weinigje aen deezzy.
Die onbeschaemde teef.
Nu zyt ge 'er zelver by.
KLEANDRA, KNIERTJE, FRANCYN.
KARELen NEELIJE ter zyden.
Myn engelin!
gy kunt verzekert weezen, dat ik u eeuwig zal beminnen, wilt niet vreezen.
Al haet u Karel, ik verlaet u daerom niet.
't is waer je zegt dat wel, maer daer is myn verdriet.
... KLEANDRA.
Hoor twyfel geenzints aen myn woort.
myn engel!
Gy kent de liefde wel... kniertje.
Jae, jae, dat is ien bengel Die ons verleidt menheer, wy zin eenvoudig, slecht En simpel opevoedt, wy kennen links noch recht.
Die ons verwint menheer behaelt gien groote zegen, terwylwe zwak zyn, daer 't ook al in is eleegen.
't is daerom dat ik ook zoo teer ben voor een vrouw, zyn zwakkevatjes.
Nu, koom troost u maer.
Ik trouw u op myn woort, myn lief!
ik zal u nooit verlaeten.
Jae, ik heb hem somtyts al meê zoo hooren praeten.
Hy heit my altemet dat sprookje al meê vertelt.
Maer zie, daer quam niet van.
'k was daer niet o estelt.
't zou jammer zyn dat al het bakfel een was.
Woorden Menheer.
zwyg myn lief!
gy wilt myn ziel vermoorden!
Ik zweer u, dat ik u zal wreeken, waer ik kan.
Die trotsheit dient gestuit.
'k ben ook een edelman.
Ik heb me een aedlyk bloet in de aedren, zou 'k vertrouwen.
't is alles wel menheer, as ik 'er op kan bouwen.
KLEANDRA Karel gewaer wordende.
ik zie Karel daer.
Nu is het veinzens tyt.
Aen wie ik heb myn zuchten toegewydt, duldt, dat ik hem doe aen zynen plicht denken, opdat hy my, als eer, een zuiver hart magh schenken.
Och zoo zyn afkeer hem zyn oogen heeft verblindt.
Dat hem myn wraek vervolge als ik hem trouwloos vind.
Myn heer ik bidt u!
laet uw drift u niet vervoeren.
Gy ziet het ummers wel hoe dat zy op ons loeren.
Wat mommelje in je zelfs?
'k zeg dat gy nu zult zien, Hoe gy my hebt gewondt.
gy zult myn hart gebien.
Juffrouw gy vrydt zoo teer dat ik er om moet lachen.
Ik zou haer altemets eens om een kusje prachen.
Zwyg stil meit.
De verwaende luizaert, tegen kniertje.
dat maekt my weer gezont!
Ik kan niet veinzen.
Daer 's myn hart, 'k ben ook ewondt.
Kom, laeten, we nou iens terdeeg van Govert spreeken, en hoe dat wy ons best van Karels ontrouw wreeken.
Je weet het ummers wel, wat ik je heb vergunt.
Jae meerder as je zelfs van me begeeren kunt.
Hoe, hoe ontgaen we best de plaegen die ons drukken?
Ik zal u daetlyk uit hun wreede klaeren rukken.
Kom vluchten Wy myn lief.
't geluk biedt ons de hant.
NEELTJE, karel, KLEANDRA, KNIERTJE, FRANCYN.
Neeltje, kniertje vasthoudende.
Wat zou de drommel doen.
snoode schelm!
Hou stant!
K'leANDRA met den degen uit.
verraet!
hedrieger!
FRANCYN, ik zagh het wel, het kon niet opgaen met die vlieger.
Laet af!
ontrouwe!
eer ik uw raezende overmoet, Rechtvaerdigh koelen doe in uw meineedigh bloet?
Een simple boeremeit, zoo eerloos te verleien?
Neen, neen, gy kent te wel de kunst van hoflyk vleien.
KNIER of de getrouwe tegens dank.
Iii knierje tegen Karel.
Blyf van zen lyfvent.
wat heit jou die heer misdaen?
Hy mindt me oprecht.
hy blyft noch in zen schoenen staen.
Kom hier jou looze pry!
ik zel jou dat iens leeren.
Jy jou behouder hier zoo schandlyk afgronteeren?
Kniertje schreiende.
Jae 't is de waerheit, en zie daer, ik blyf 'er by.
Al zei je noch zoo veul, ik schouw hem echter vry.
Wel waerom zou ik me fortuin niet moogen zoeken?
Neen, neen jou lichtekooi, je zelt me zo niet doeken.
Of heb je alries al van vaers nukkon in jou gat?
Strak tumelt er ien beer.
Hou je maer zo plat.
KNIERTIE tegen Kleandra.
Heb ik het niet ezeit dat hy heur op zou stooken.
Neen, neen, hy heit zin woort zoo schelmsch noch niet ebrooken, as jy schavuit!
Jae jou, jou miene ik, valsche hont!
Ik bidje neeltje!
Stop je dochter toch den mont.
Nou wil ik spreeken.
'k zel 't de hiele werelt klaegen.
Valsche aris!
wie kan die spyt verdraegen?
'k vraeg of je zwygen wilt?
Neen, neen, nou wil ik niet.
Je meugt het weeten, jae, al wat 'er is eschiet.
Zie daer, dit heit hy myn op trouw egeeven.
Al wou de schurk nou, zoo wil ik niet met hem leeven.
Ik ben licht de eerste niet die hy zoo schelmsch, misleidt.
'k loof dat hy 't kunsje noch wel iens ebakken heit, aers zou die fielt wel, as hy overtuigt was, bloozen.
KLEANDRA tegen Kniertje.
Hy heeft u zeker daer alleen niet toe verkoozen, zyn loozen handel wort licht eer ontdekt, dan hy zou kunnen denken.
Knierje schreiende tegen neeltje.
wist je iens wat schelmery?
... neeltje.
Ik wil gien enkel woort van deuze dingen hooren.
KNIERTje tegen Karel.
Dat ik me niet ontzagh, 'k zou jou 't gezigt uit booren.
Neeltje, hou haer vast!
zy wort geloof ik dol!
Tegen Kleandra.
Jy vuile sneukelaer, jy hielpt de meit op hol.
Terg myn gedult niet, of dees degen zal u leeren, wat vrucht gy trokt van haer zoo schandelyk te onteeren.
Trouwlooze schelin, die een onnoosle duif misleidt.
Bezit gy in 't geheel dan geen oprechtigheit?
Maet inooglyk is myn heer gewoon aldus te handelen.
Maek hier gien questy.
Kom, jy meugt wel heen gaen wandelen.
Wat Digitized by google, of de getrouwe tegens dank.
Wat drommel of die vent hier op de hofstee doet, wie ben je?
Nou staet hy as ien bloet.
Menheer laet jy jou van zoo'n guit, zoo'n schoft, zoo bruien?
Of quam je ekspres hier om ons zoo wat uit te luien?
Hoe koom je an kennis met die eerlooze pry?
Wat duvel heerschop spreek.
Je staet 'er ummers by.
Ik weet waerentig niet wat ik hier of zel zeggen.
Men zal u dit, als t voegt, ordentlyk uit doen leggen.
Maer als je van myn komst wilt weezen onderrecht, zoo vraeg het Jan maer, die my inliet, 'k meen de knecht.
Maer dat s de questy niet.
het wil hier anders daegen Karel.
gy zult u dit stuk beklaegen.
Toe, toe, dat 's goet!
nou trapje je 'em eerst recht op zen zeer.
Dan zou hy doen elyk zen plicht was.
Lieg je al weer?
Wel aen, lafharte!
ik zal de schennis voor haer wreeken.
'ken, maer snoode leugenaer!
Dees kruiden zullen spreeken, hoe gy de onnoos'len, door uw vleien, laegen legt.
Wel aen, trek maer van leer.
NEELTje, Karel vasthoudende.
'k verstae niet dat je vecht.
Tegen Francyn, op Kleandra wyzende Ei, stel hem toch te vreën.
Ik magh me 'er niet mee moeien.
De questy raekt my niet.
hy zal 'er zelfs veur bloeien.
Gy ook ontaerde!
die onwaerdig zyt dat gi Den naem van moeder draegt, ik merk uw veinzery.
't Belang heeft u tot deez' lafhartigheit gedreeven Dat gy uw kint en my hier ongelyk durft geeven.
Jae praet jy wat.
Loop, loop, dan kan je 'er noch niet recht.
ANZELMUSvan Jan wederhouden wordende.
JAN, KLEANDRA, KAREL, neeltje, kniertje, francyn.
ANZELMUS aen 't einde van 't tooneel, tegen Karel.
myn heer, worde ik weërhouden van uw knecht, karel.
Myn heer wat deert u?
Spreek wie heeft u iets ontnoomen?
Gy anzelmus?
Dat kon myn heer niet droomen.
Wat jaegt u hier?
Myn nicht.
KARel uw nicht?
wat 's dit voor praet?
ANZELMUS op Kleandra wyzende.
Neen, neen, verraeder, k zie heel wel wie ginder staet.
't is myn oom!
Francyn wy zyn verraeden Digitized by google.
Wat let my dat ik u niet in uw bloet doe baeden?
my myn heer?
Waer in hebbe ik u dan misdaen?
't is noodeloos dat wy u de oorzaek doen verstaen.
Gy spreekt zoo duister.
ANZELMUS. 'k zal 't u straks wel doen begrypen.
Neeltje wel hoe!
Mekaer in t heimlyk zoo knypen?
Eerlooze!
Hoe, myn heer!
Myn nicht met list, of kracht Te schaeken?
dat hadt ik nooit van u verwacht.
Ik dacht, myn heer, gy waert uit eedler bloet sprooten.
Gy hebt deez' aenslag tot uw' eigen val beslooten.
Gy ook ontrouwe.
Dit myn heer.
Ach, ach, vergeef my Dat ik dit stuk besloot, was om myn minnaer weer te brengen tot zyn plicht.
Wat ik zie!
Jae, verraeder.
KARel knielende Mevrouw verschoon my doch.
Koom niet naeder, karel.
'k ben schuldig.
Jae mevrouw.
Wel hoe, wel dat is raer!
Knielen langer nou de manlui veur mekaer?
Laet af.
Mevrouw, 't is waer, 'k ben uw gezight onwaerdigh.
Wel naer me dunkt verkeert de kans hier al hiel aerdigh!
Klevendra tegen Karel.
ik dacht niet dat gy zoo trouwloos zoudt zyn?
Maer 'k heb u door dit kleet verschalkt.
was de schyn Van uw geveinsde trouw zoo groot, dat ik myn zinnen Dus vruchtloos heb gevleidt met uw bedrieglyk minnen?
'k kon het bevatten waer uw afkeer uit ontstondt, maer 't haetlyk voorwerp, daer myn oom my aen verbondt, was 't middel dat ik uwe ontrouwheit moest ontdekken.
Ik dacht my door dit kleet zyn dwing'landy te onttrekken, opdat ik in den noot by u myn' toevlucht vondt, by u, die my wel eer zo teder hadt gewondt, maer om de haet'lykheit dier snoode tierannye l'e ontgaen, verviel ik in een erger dwing'landye Myn nootlot spaert my voor dat dreigende ongeval, opdat my moogelyk een zwaerder treffen zal.
moet ik dit aenschouwen met myne oogen?
En kan de liefde zulk een gruwelstuk gedoogen?
Ik of de getrouwe tegens dank.
Ik dank t myn kunne die my die bequaemheit gaf, Dat my myn gramschap niet vervoert heeft, tot uw straf.
Gaf 'k u noch reden daer uw al keer uit kost spruiten?
Wanneer ging ik, me als gy, in mynen plicht te buiten?
Wanneer verpasidde ik tot zoo snoode een prys, myn hart, aen eenig minnaer, die myne ontrouw steets met smart Beklaegen zal?
ontrouwe ach!
moest ik 't offer strekken Van uwe ondankbaerheit, kost gy die vuile vlekken van snoode ontrouwheit, daer gy meê bezoetelt waert, 'maer gy ontdekt hier door alleen uw schelmschen aert, 't niet zuiveren dan in den schoot van dees beminde?
Die 'k ruim zoo eereloos, en valsch mishandelt als ik, als ik, die my nooit bloot stelde aen uw' lust?
Dien gy tot walgens by dit meisje hebt geblust.
ik hebbe u dit in t heimlyk toegebeeten, opdat ge op t haetlykst niet van elk wierdt uit gekreeten, want zoo het ruchtbaer was hoe gy met Kniertje stondt, die ge onder schyn van trouw haer zuivre kuisheit schondt, gy zoudt.... karel knielende.
Niet meer, mevrouw.
Ai wilt!
my spaeren!
Mogt ik de toestant van myn ziel u eens verklaeren, en hoe het naeberouw my geesselt tot myn straf, gy stondt het recht, 't geen ge op myne ontrouw hebt, straks af.
En myne misdaet zou by u min haetlyk weezen.
Ik gtedet gogle de verwaende luizaert, ik kan uit uw gezight de liefde leezen, die ge ongeschonden voor uw Karel hebt bewaerdt.
'k beken 't, ik heb my nooit voor 't huwelyk verklaert, dan met geveinstheit, om myn lusten slegts te boeten, en deugt en trouw en eer te trappen met den vaten, maer 't zelve vuur, dat my ontstak in dezen Just, Heufe, op 't gezigt van u, dien geilen tocht geblust, En stelt myn' gruwlen my, op 't haetlykst' voor.
Het deert me noch dat 'k u in zulk een staet aenschouwe.
Kan 't weezen dat ik u zoo zuiver heb bemindt?
Heeft uw geveinstheit dan myne oogen zoo verblindt?
En heb ik u, ondankbre!
al myne zielsgedachten Zoo ongeveinst verklaert, dat gy my zoudt verachtene Laet los!
Laet los gy zyt myn byzyn niet meer waert.
Gy hebt geen recht op my.
ik zie uw' valschen aert.
Zy is niet meer mevrouw!
ik zal u ewig minuen.
Myn nieuwe liefde zal dien ouden wrok verwinnen, en u erinueren wat ik u schuldig ben.
Terg my niet.
gy weet dat ik u ken.
Wat magh myn oom uit dit geheim verwyt sluiten?
't is hem noch onbekent dat gy u gingt to buiten, 'maer 'k ben verzekert, dat hy des verstendigt was, dat hy wel haest van toon verandren zou.
KAREL ik pass niet op de bruskheit van zyn dolle dreigementen.
Die eerbiet heeft nu uit die hy u in kost prenten, gy zyt wel door belang maer niet uit plicht verzoeken.
Vreest Digitized by Google ON DE GETROUWE TEGENs DANk.
Vreest gy hem noch die u uit eigenbaet verkocht, 't is de oorzaek is, waerop myn afkeer eerst gewront is?
Zoekt gy u met die fout te dekken?
die wont is veels te versch, dat 'k met myn gunst die heelen tou karel.
Erinner u toch eens myne eerste oprechte trouw.
En vonnis dan of ik u euwigh moet verlaeten, of ik 't wel verdien, dat gy my steets zoudt haalen. KLEANDRA.
Zoo waent gy dan dat ik, nae 't schenden van uw trouw.
Die zuivre trek, die zucht, dat hart, voor u behouw, t geen k eertyts voor u hadt?
Kleandra heeft u tot deeze inkeer niet bewoogen, maer de overtuiging van uwe eeden, die ge my Gezwooren hebt, en die u, uw verraedery Voor oogen stelt, die, zyn 't die 't hart in schroeven zetten, zoo dat de liefde u niet bekeert, maer wel de wetten.
En hadt het goet geval my hier niet heën gewendt, gy hadt meer takken op dien gruwelboom geënt.
En schoon ik mindde al, ik durf u nooit vertrouwen, om dat me op eedt noch schrift noch zegels meer magh bouwen.
Laet los!
KAREL haer vasthoudende.
Myn ziolsvoogdesse!
ik schei niet van u af, Voor gy me weder in genaede ontfangt.
Ja, straf my met uw akker niet!
Zagh ik my gewrooken.
Die liefde tusschen my en hem wort ras ebrooken.
Ien meisje, ei, dat is raer!
Hoe kan ik dit verstaen.
Flus wou hy vechten, en nou bidt hy heur weer aen maer zacht, ik heb daer al ien beetje lont erooken.
Al uw mishandling heeft myn liefde niet gebrooken.
Maer weinig dacht ik dat gy zoo laf hartig waert, Dat gy uw liefde aen deeze onnoosle hadt verklaert.
Ontrouwe, hoe kan ik dit lasterstuk gedoogen?
De hemel zwygt wel, maer hy ziet met duizent oogen.
Een tovrent lokàes heeft my van myn plicht verleidt.
geef de schult nou slechts an deure boere meit.
Hy heit me eerst anzogt joffrouw dat moetje weeten.
Gy zyt onnoozel kint.
hy heeft zyn plicht vergeeten.
Tut me geluk is jou de zaek nou zelfs ebeurt.
Jae, jae joffrouw ik heb zy valsheit wel betreurt.
Maer evenwel je hebt ons altemael bedroogen.
Ik deedt dit slechts om hem zyne ontrouw zelfs voor oogen Te stellen.
Hoor, jy hebt hiel wyselyk edaen.
Mevrouw wilt gy dan dat ik nimmer op zal staen?
ANZELMUS tegen Kleandra.
Kom, kom staet hem maer of.
gy zult met govert trouwen.
K'le, of de getrouwe tegens dank.
121 KLEANDRA.
Die dwang was oorzaek van myn vlucht.
Kom, kom wy houwen ons woort.
daer valt niet van.
kom, kom gae jy maer voort.
redt my toch!
Helaes, myn heer, gy moordt Myn ziel met deezen naem.
ik zal haer liefde erlangen.
Myn schoone, laet ik toch van u diegunst ontfangen.
ZESDE en laetste tooneel.
Neeltje, karel, aNZELmus, kniertje, francyn.
GOVERT en GOOSSEN aen het einde van 't tooneel.
JAN, KLEANDRA.
NEELIJE Goossen ziende.
Ik weer ien nieuwe klucht.
GOVERI, Goossen by den arm voor op t tooneel trekkende.
Ik zeg koomt veur den dagh.
Ik weet niet wat of toch die zotheit helpen magh?
Kyk deeze quibus eens.
Wel waerom zou je vluchten.
Je hebt een misslag.
Jae 't is waer.
kom niet te.
zuchten.
ik vrees voor Karel al te zeer!
Wel werk elyk voortaen, dan hebje je achting weezen.
Goossen voor Karel knielende.
Genae, menheer genae!
Wel wat of dit magh wezen.
Goosjen. deverwaendeluiaert.
Ik zie me fout menheer.
'k zel werken as veur deegon.
Me nieuwsgierigheit heit me die part espeeldt.
Ik heb me zelfs te veul mit me verstant estreeldt.
'k zal nooit zo stout meer op myn eige krachten spreeken.
'k zie me onvolmaektheit.
Ien mensch is vol gebreeken.
Maer 'k heb met voordacht juist de zaeken niet verbruit.
'k wou 't iens bekyken, en het vinkje vloog 'er uit.
Maer 'k docht het wel dat die volmaektheit niet zou duuren.
Nieuwsgierigheit je doet me dut te hart bezuuren.
Zoo zyt gy dan alreets op deeren klip gestrant?
'k beken het.
Jae menheer, ik heb op me verstant Te veul esteunt.
ik zel mit Adam moeten spitten.
Ho, ho, ik voel het al waer hier de knorven zitten neeltje.
Wel hoe man!
Wel waer vervalje toe, se bent voorzeker dit gemaklyk leeven moe.
Ei, kyk, waer blyf je nou?
nou zel je moeten wroeton.
Maer 't schynt wel dat in 't ent de dwaezen leeren moeten.
Och, spot niet met my.
ik beken myn dwaesheit wyf.
Menheer, vergeef me toch myn onbedacht bedryf.
KAREL Wel zoo!
Ik ben ien mensch.
ik leer me zwakheit kennen.
123 karel.
'k vergeef 't u, als ge u maer tot werken wilt gewennen.
Gy weet wel Goossen tot wat einde ik deeze klucht Vertoondt heb.
om dat uw verbeelding zonder vrucht zou weezen, wou ik uw vermetelheit beproeven.
wilt me toch nou ni et meer bedroeven!
Menheer ei, wilt het noch iens deur de yingren zien!
'k beloof 't je!
het zel nooit zen dagen meer eschien.
Ik wist niet dat het luk zoo moeilyk viel te draegen.
Daer is me hant, 'k zel nooit meer over Adam klaegen.
Want waerelyk menheer hy hadt ien zwaere post.
Maer evenwel, 'k loof niet dat hy 't gebeetren kost, Dat doet niet tut de zaek, as 'k jou maer magh beweegen.
Waerachtig heerschop, ik was mit me zelfs verleegen.
Want ieder ommezien, wat 't altyt of de droes my op de hielen zat.
Die me geduurig zei kom.
willen wy iens kyken Wat in die schuttels zit?
Jae 'k zou wel haest bez wyken Van spyt, as 'k overdenk, toen 'k me vergreepen hadt, hoe henkers dat ik was ebeeten in me gat!
As 'k by geval, jou van die schuttels hoorde spreeken, het was ofme iemant zoo ien mes in 't hart quam steeken!
Menheer ik bidtje dat je et hem noch iens vergeeft.
Op die kondysie, dat hy wat geschikter leeft.
Wel Goossen?
wil je me daer op de hant vel langen?
En dat ge, als naer gewoonte, uw werk weezer aen zult vangen?
Jae, by me keel.
Hoe govert!
Ben je daer?
Kom aen het huwlyk met me nicht dat is nou klaer.
Neen broer, dan ben je mis.
Me lust gien hoer te trouwen, die om ien kaerel in mans kleeren op gaet douwen.
'k heb van heur staeltjes in het dorp daer al ehoort.
Me dunkt Anzelmus 'k bin nou miester van me woort.
ik kan hem dit niet tegen spreeken.
Was jy de joffer die hy miende?
dat zin streeken!
Wat zegt gy nu mevrouw?
nu zyt gy van hem af.
Ei handelt doch met een' misdaedigen niet straf.
'k ontfang u dan als of gy waert herbooren.
Nou govert, hoe zel t gaen met knier?
krab je je ooren?
Wel neen ik vader lief.
hoe staet jou ' heilik an?
GOOSSEN Hiel wel.
Zie daer me kint, daer heb je meê ien man.
Ik moet wel, maer ik zei die pots op Karel wreeken.
Kom, kom, nou moet men van gien ouwe dingen spreeken.
Nou kniertje ik denk wel dat jy me tut man begeert?
JAN zoo wort den luiaert en d'ontrouwen noch bekeert.
Einde van het vyfde en laetste bedryf.
De eery ZONDER OV I ERI BLYSPEL.
Te AMSTELDAM, by de erfgen van J. lescailje, op de middeldam, op de hoek van de vischmarkt, 1696.
Met privilegie, g'heele gebooren Heere De Heere en mr. ADRIAAN vander GOES, Heere van Naters, ed. hooge achtingedie u ed vor de Dichtkunst heeft, geeft my de vrymoedigheid dit blyspel op te draagen het is waar, dat u ed een hoogdraavende stoffe beter zoude behaagen, maar het gebeurd ook wel, dat men, in een vrolyke luim zynde, digtized behaagen in een vermaaklyk blyspel vind.
Ik hoope, dat my dit geluk te beurt zal vallen, en dat ik mag blyven Wel edele gebooren Heere, dienstwillige Dienaar, johan van MEERREN.
De stuten van holland ende westyciesland doe te weten.
Aleo ons vertoond is by de tegen voordige Regenten van de Schouwburg tot Austerdam, dat zy Supplianten zedert eenige Jaaren herumaris met hunne goede vrinden hadden gemaakt en ten Toquoele geuoert verscheiden Werken, van Treuripeelen, Blyspeelen als Xlugten, velke zy lieden nu geerne met den druk gemeen wilden maken doch gemetit dat deze Wesken door het nadrulcken van anderen, in Taal als Spelkonst zouden komen te verliezen, en alxo zy Supplianten hen berooft zouden zien van hun byzondere ooguit om de dederduitsche Taal en de Digtkonst voort te zetten zoo vonden ny hen genoodzaakt, om daar inne te voorzien, ende hen te keeren tot Ons, onderdanig verzoekende, dat Wy omme redenen voorsz.