floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Daer leydt mijn Spin-rock, laet ick gaen, of ’t hier wou spoocken.
Soo yemant vraegt, hoe dit?
segt, den Boer is als een beest de moort gestoocken, Kom, laet hem leggen, nae binnen allegaer, Gaeut.
Dat vaert hem noch in zijn neus, soo heyt hy voor-wint, ...... Boer.
zijn zy weg, ja wel dat was een Volckje,* diemen in’t ghemeen in sulcke huysen vint, O mijn hooft, hoe wilt staeje nou, dan je bent rechtschapig voor een jaer wel geschooren, En oock wat verset, dan ’tis oock geen wongder al lijckense wat goelijcker als te vooren, Dan, het sel mijn heugen, dat ick tot Meester Joris hier in de Schaer heb geweest, Mijn gelt quijt, mijn gelt, pots wongden, hadt ick’er noch maer eens voor gequeest, Of gefijmelt of geleutert, maer ontstoolen, slapperment mijn Moer sel segghen, j’hebt versoopen, Of vertuyst en verspeelt, ja, ’kmocht wel in tijts op-staen, om nae de Mart te loopen, En daer de eerste de beste stee te krijgen; och!
het gaetme aen mijn hart, Als ick aen de moye Bosse-daelders denck, och!
mijn hooft, en mijn Lenden smart, Dat het sommige Stee-pollen wisten, ze souwen noch wel seggen, ’tis geen noot, ’tis songden, Hy heyt ons bedroogen met zijn Butter, en Eyeren, en Eenden, nou ’kmag heen gaen, of ’er eenige hier stongden, Ze mochten’t hooren, daer mee wiert ick in Stee op een aer tijt over de volle Mart gemeert, ’t Gaetje wel volckje, maer Schaer, Schaer...................... GAEUTJE uyt, en zeyt.
Is hy weg?
dit’s mijn vijfde van daeg, dan ’tspreeck-woort zeyt, soo gewonnen soo verteert, Wie wilder nou mee van de Meysjes?
ick noodtje al den bruy, die maer lust hebben, Wy sellen hier maer dichte by gaen, in ’t Paert, dat’s tot Klaes Francken den ellif-rebben, Te weten, mijn Meester, en die sullen speelen, en wy danssen, nae dat wy hebben gegeten en gesoopen met malkaer, Nou wilje mee, segt ja, ick mien jou Soetertje, en jy met jou gout-geel haer.
Soo wilder dan niemant?
neen, wel soo sal ick’er voor dese reys een spelletje by steecken, Ick hebje te bedancken van wegen Oestgeest-vreugt, datje mijn gaeuwigheyt hebt afgekeecken.
SLOT-REEDEN.
’tTonneel kan hier in’t kleyn verbeelden, Des Weereldts loop en gaeuwigheyt, Oock ’theden arm, en ’tmorgen-weelden; Daerom heb ick voor lang gezeyt: Wie door de Weereldt soeckt te raecken, Moet wat Bedriegen, Liegen, Taecken.
Aenziet het End’                                I.
DE ONTMANTELDE APOTHEKER, Met de GEFOPTEHOORNDRAGER, BLYSPEL.
Tot GOUDA.
By de Erven van L. KLOPPENBURG, in de Gehoornde waarheyd.
Den Wel-Edelen Heere P: A: D: H. Heer Van K..... Wel-Edele Heer le baccio lamano.
GRoote Ziel!
de Redenen waarom ik de vrymoedigheyd neem om aan u Wel-Edele dit Blyspel op te draagen, zyn in de volgende Latynsche Spreuk opgeslooten, semper devs dvcit similem.
ad similem.
behaagt het u Wel E. E., misara carissimo.
en waarom zou het u Wel E. E. niet haagen?
die een Mecenas zyt der Edele Dichtkunst; en van wien men met recht mag zeggen; 't geen Hor: in zyn Car: Lib.
4. zegt.
instillat a patris virtvs tibi: fortes creantur fortibus & bonis Gy zult my zekerlyk vragen, wat bewoog u tot het maaken van zulk een Blyspel: Ik antwoorde met de Vaerzen uyt Juvenalis, semaer ego auditor tantum?
en vervolgens: ...ridentem dicere verum quid vetat.
ik vrees geen vitters, of Letterknabbelaars; zo u Wel E. E. myn Eersteling in uwe bescherminge wilt neemen: laten de prullevaars vry, als uytzinnig, roepen: al weer een rymelgekje, taal bederver, die noch van Toneelwetten, noch Poëzy iets weet: zyn dat Vaerzen?
dan korte, dan lange, dan met, dan zonder maat: is dat Taal, en Geslachtwoorden waargenomen?
maar laaten zulke denken chi troppo s'assotiglia, si scavezza.
Maar wat durft de stoutheyd niet ondernemen?
u Wel E. E. gaat zelf niet vry, van wie ik met recht durf zeggen met de woorden van Lucretius, Qui genus humanum ingenio superavit & omnes, Prastrinxit stellas, exertus vti AEtherius sol.
en aan wien ik onbeschroomt de Vaerzen, die, de Vader der Nederduytsche Dichtkunst J. V. Vondel, den Edelen Jonkheere N: van Vlooswyk, ten Lof zong, durf toeeygenen.
Hoe heeft uw Rol 't aanschouwers hart verquikt, Den geest gesterkt met ed'le wierook-reuken, Van Leeringen en Goddelyke Spreuken!
En lager: Wie vrolyk leerd en sticht verdiend Gods pryzen.
En ik voeg hier noch by, het geen den Heer Vollenhoven op de Poëzy van den Heere A: Monen uytgalmde.
Dees heeft de kunst, van Taalgebreeken Heel schuw, d'aaloutheyd afgekeeken; En lager: doch met een woord veranderinge.
Begroet, ô vrye Nederlanders, Lief hebbers van iets schoon en schranders, Hergroet, met lust, zyn Poëzy; Vlecht kranssen dankbaar, vlecht Laurieren, Om 's Dichters hoofd en werk te cieren.
Gy vliegt als eenen onvertzaagden Adelaar de Zon in 't gezicht, terwyl een party keffertjes, uyt nydigheyd u nabassen: maar denk Ars non habet osorem nisi ignorantem, Vei.
Quôquis indoctior, eó impudentior.
Hoor uwen Voorganger, de groote Goezenaar, die gy onuytkennelyk volgt, in zynen tyd al klagen.
Onze eeuw, naaukeurig boven reên, Is thans meer vruchtbaar in het baren Van Zwynen, die op roozen treên, Als ongeveynsde Kunstenaren.
En steekt maar iemand uyt in Lof, De wangunst heeft een zee van stof.
De schaduw durft de Zon braveeren.
De haat wind 't Veld.
de Kunst neemt af.
Zoïlen tarten weêr Homeren; De dood vind zelfs geen rust in 't graf.
Men spuuwt, baldadig en vermeeten, Op heylige asschen der Poëten.
En lager: Heeft Scaliger niet Flakkus Lier, Zo Goddelyk van klank en zwier, Beschuldigt van vervalschte snaaren?
En word niet Nazons ed'le geest Gebrandmerkt, als ofze onervaren Te los en weelig was geweest?
De kunst baard nyd: maar grande malem invidia.
Laat de nyd u aanbassen, de domheyd uw Poëzy schennen, en de laster u bekladden, en gy zult pal staan: Illisos fluctus rupes ut vasta resúndit, Et varias circum Latrantes dissipat undas, Mole sua.
In weêrwil van die u haaten, en u onsterflyk maaken: a musis aeternitas.
Dignum laude virum Musa vetat mori, Toen ik laatst de eere genoot om uw weergadeloos Treurspel te zien vertoonen, schooten my de Vaarzen van den Heer Vondel in gedach- ten, in de Opdracht van zyn Ovidius, aan den Heer Buisero toe geeygent, die ik met reden op u Wel E. E. toepaste.
In tegenstellinge van zo veel prulstukjes, die, helaas!
jn deze bedurve Eeuw, ten Toneele gevoerd werden.
Zo dooft een sterker licht het flaauwer en zyn luyster.
Zoo straald een diamant veel schooner in het duyster.
Wie ooren heeft bekent, als zich uw stem verheft, Hoe Treurtooneeltoon verre alle and're overtreft, En overouden, in hun doodbus lang begraven, Zien op, verwonderd wie zo hoog hen na durf draven.
Non datur ad musas currere lata via.
uw zedig aangezicht raakt door myn gegronde Lot spraak aan 't bloozen!
uw bekende nedrig- heyd gantsch ontslagen van eygen liefde, een deugd die weynig Dichters thans bezitten, doet my met de Heer A: Monen aanheffen.
Uw glori toch, ô eer van Febus koor, Die gy verbergen wilt, breekt alzins door, En volgt gedurig 't zonnewagen-spoor In glans en luyster.
Bescherm my grooten Dichter, daar klampen my de maandelyke Boekzaal-schryvertjes aan boort: een Volkje dat meer op hekelen, dan op uyttrekken schynt belust te zyn, die niemand ontzien, en waar van men gegrond mag zeggen: Multi multa sciunt & se ipsos nesciunt; Cum summa Philosophiasit cognitio Sui: Onze eygen liefde vervoert ons buyten ons zelven.
Mais jehay par sur tout un sçavoir pedantesque.
Hoe kokermuylen zy in hunnen schuylhoek!
als niet twyffelende de zegenpalm te hebben geplukt: maar - Victoria nulla est, Quam quae Confessus animo quoque subjugat hostes.
Vincitur haud gratis Jugulo qui provocat hostem.
Dat ze gedenken wat Ariosto zegt.
Basti al nocchiero Ragionar deventi, Al bi folco de itore & le suae piaghe Conti 'l guerrier, conti 'l Pastor gli armenti.
Ik voeg hier nog by Nescio, quo pacto magis in studiis hominis timor, Quam fiducia decet.
Men zal my licht vraagen, mag men dan geen uyttrekzels maaken?
ik zegge Ja.
sapientiae libertas.
Si melius quid habes, accerse, vel imperium fer.
Doch qualis vir, talis oratio.
Maar weer tot de zaak.
Verschoon my, dat ik dus uytwyde: behaagt u Wel E. E. dit Blyspel, zo zal u Wel E. E. in het kort zien volgen, de Baatzuchtige Boekverkooper, Blyspel.
Jo sarò sempremai divotissimo servitore della sua Signoria & mi raccommando alla Continuazione del suo favore.
Aan den Maker van het blyspel, De Ontmantelde apotheker, Met de Gefopte hoorndrager.
VAar voort, myn Vriend  Met de ondeugd in haar werkente bestrassen: Brengt, onbeschroomd, die monsters aan den dag, Die deugd noch trouw ontzien, noch 't minste ontzag Voor eer, noch Echt, noch Ov'righeyd vertoonen.
Thalia zal met Lauw'ren u bekroonen: Toon onvertzaagt, op't Nederduyts Tonneel, Hoe yder voor zyn werken krygt zyn deel.
H: V: B. Vertooners.
Cornutus, Man van Lonkoog.
Lonkoog, Vrouw van Cornutus, Verlieft op Rotkeel.
Rotkeel Geenkuyt, Apotheker, Verlieft op Lonkoog.
Bamboes, Vriend van Cornutus.
Ritsaard, Vriend van Rotkeel.
Zondergal, Knecht van Cornutus.
Flodder, Meyd van Lonkoog.
Kaat Zonderziel, een Hoerewaardin.
Truytje Zoetpruym, Kamerkat van Kaat Zonderziel.
Notaris, Jurgen Knoet, Een Kruyer.
Het eerste Bedryf van dit Blyspel speeld in het huys van Cornutus.
Het Tweede in het stille Hoerhuys van Kaat Zonderziel.
En het Derde weer in het huys van Cornutus, Het Spel begint des Morgens, en eyndigt des Avonds ten 8 uuren.
De ontmantelde apotheker, Met de gefopte hoorndrager, Blyspel.
Eerste toonneel.
Lonkoog, Flodder.
Lonkoog.
FLodder, Flodder.... Flodder.
Hebt gy alles klaar, het geen ik u hebbe gezeyd?
Flodder.
ô Jaa.
Dat 's braaf: gy zyt een Keuningin van een meyd: Nu, Heer Geenkuyt, zal 't u wel rykelyk beloonen: Hy kend de waereld.
Een schrander sneukelaar zal zig altyd tegen de meyd libera I toonen.
Dat 's waar: die Heer is altyd geweest generens en mild; Hy heeft al menigen frayen steek penning aan een mooye meid verspild.
ô Dat sneukelen kost geld!
zo plagt myn Peetje tegen haar Zeun te praaten: Maar dan hy weer: 't is my aangebooren!
hoe kan ik het laaten?
Ik verhing my liever als te verstikken in dat vuur.
Het geen gestookt, gekoestert, ca gekweekt werd door Natuur; En onze geesten streeld met duyzend zoetigheden: Voor liefdens hartstocht wykt de zedekunst en reden.
Wel wat dunktje van Flodder!
wel meyd!
je Poëzeert: Heb je dat van je Peetje, of van de Apotheker geleerd?
Maar zacht; daar komt myn man: hy moet van ons gesprek niets weeten: Hy is t' zedert 't bewuste voorval, op myn Apotheker fel gebeeten.
Ik zal my ziek veinzen; om door dat bedrog te zien, Of hy, als voor dezen, hem zal willen doen entbiên.
Lonkoog, Cornutus, Flodder.
Ach hartje, benje daar?
Myn ziel, myn uytverkooren.
Cornutus.
‘Dat woord van hartje klinkt my niet al te wel in de ooren: Zy zal weer ziek zyn: maar ik moet veinzen, zal ik haar ‘Betrappen: ô ik merk haar kneepen aan heur gemaakt gebaar.
Hoe is 't myn ziel?
gy schynt gantsch niet wel te weezen: Dat telkens ziek zyn doet myn vaak voor onheyl vreezen.
Loop Flodder, haal de Dokter, zo quyt ik my van mynen plicht, Die laatst geweest is, in dat zwaar toeval, by onze Nicht.
Dat zal niet nodig zyn; laat ons, tot nog, die kosten spaaren: Het is myn oude duaal, het Moerspul, en daar is myn Apotheker wonder in ervaar en.
Neen lief, gy zyt my te waardig, om aan een Apotheker te zyn vertroud: De meeste Doktooren begaan, och lacie!
dagelyks fout op fout; Die 't, of aan ondervinding, of aan wakkere studie ontbreeken: Wat zou tog een jong ongetroud Apotheker van 't Moerspul kunnen spreeken?
scheert gy de gek met my liefste?
Gy hebt my dikmaals gezegt, dat'er geen bequamer Apotheker is in de Stad: Hy kent myn Natuur; en heeft menigmaalen My dienst gedaan; en geholpen van deze en meer qualen: Gy zyt immers zyn boezemvrind: en de vrinden behoerd men malle geval Eerst voort te helpen; indien men de vrindschap aankweeken zal.
Gy hebt gelyk: 't is wel, bent gy daar meê te vreeden: Ik zey 't om bestewil: goet, ik laat my overreeden.
Gaa Flodder, haal de Apotheker; zeg dat hy aanstonds komen moet.
't Is wel Sinjeur.
‘hoe fyntjes werd hy in de zak gepist!
dien goeden bloed.
Cornutus, Lonkoog.
Liefste gaa na uw slaapvertrek, daar kunt gy beter rusten.
Gy hebt gelyk hartje.
‘Nu zal ik my met myn Apotheker verlusten.
Cornutus, Zondergal.
HOe Zondergal!
hebt gy, 't geen u belast is ontdekt?
Zondergal.
Daar is een mof of een kruyer aan de deur, die wat met my gekt: Hy heeft een brief; die hy zegt, aan de Juffrouw zelf te moeten geeven: Styfkoppiger knoet zag ik nooyt van myn gantsche leeven.
Zeg dat hy binnen koom.
Ik meen dat ik hem dien brief wel af handig maaken zal.
Nu zal ik zonneklaar heur hoerery ontdekken: Die brief zal my, misschien, tot volkomen getuygenis verstrekken.
Cornutus, Jurgen Knoet, Zondergal.
Jurgen Knoet.
DAg Heerschop.
‘ô woupen, ô moort, 't is hier niet pluus: Dit 's mien zeel den man of Heerschop von 't huus.
Hoo zal ik et moken?
ik bin verroon.
‘ô Ongelukkige die een hoorenweerdin ten deenst mot stoon.
Wel Vrind, wat hebje voor een brief?
waar, en aan wie moet die weezen?
Ik heb gien breef.
‘ô ten duuvel ik begin te vreezen.
Ik aarmen mensch!
woor bin ik lieder too ebrocht?
‘Ik weet mien zeel nicht wan ik verroon bin oder verkocht.
Wat legje te mompelen?
geef op, of 't zalje rouwen.
Zondergal, krygt een end houd ik moet hem den huyt wat touwen.
De breef is an ou neet; wat schol y mit ein anders mans breef doen?
Geef hier zeg ik of ik geef u een onzagte paerdezoen.
Hy grypt hem de Brief uyt de hand.
Jurgen wil weg gaan, maar word weederhouden.
Neen Broer, gy moet wagten, dat ik hem op doe, en zie, Van wat inhoud deezen Brief is, en van wie.
Hy leest het opschrift.
Breekt de Brief open en leest zagt.
Gaaheen, maar wil noyt op deeze wys wederkomen, Of je moogt voor wat schuuring op je maagere ruggraat schroomen.
Cornutus leest de Brief.
Aan Mejuefrouw, Mejuffrouw.
Lonkoog, In eygen handen.
Mejufffouw.
IK verwagt u ten vyf uuren ten mynen huyze, Heer Geenkruyt en zyn Vriend Ritsaard zullen daar zyn.
Uw genegene Vrindinne.
Kaat Zonderziel.
Nu ben ik agter de zaak, ik zal myn Vrind Bamboes kennis daar van geven; Geen beter tyd, om haar te betrappen, deed' zig ooyt op van myn leeven.
Zondegal, daar is Flodder; laat toch niets blyken van de Brief, of 't is verbruyt: Pas op alles; laat je niet bedotten; ik ga eens uyt.
Agtste toonneel.
Zondergal, Flodder.
WAar gaat Sinjeur.
Ligt naa 't Koffy-huys, om een pypje te rooken.
Maar wat weet ik het, had je hem zelf liever aangesprooken.
Daar is iemand aan de deur.
Dat zal de Apotheker zyn; zeg dat hy binnen koom.
Negende toonneel.
Flodder Rotkeel.
MYn Heer neemt uw gemak; Sinjeur is uyt, zit zonder schroom.
Ik zal Juffrouw roepen, die uw reeds wagt met groot verlangen.
Rotkeel.
Hou daar meyd, wil dit kleyn prezent voor uw gedaane moeyte ontfangen.
ô Dat hoeft niet; ik ben duyzentmaal meer aan uw goedigheyd verplicht.
daar is Juffrouw.
Ik heb 't geen myn belast is, gelyk gy ziet, verricht Tiende toonneel.
Lonkoog, Rotkeel.
MAg ik, ô paerel van de vrouwen!
Uw schoon, uw vriend'lyk aangezicht, Myn waardiger als 't zonnelicht; Na zo veel rampen weêr beschouwen!
Mag ik uw lieven roozemond, Weêr met een blyden kus genaaken!
Geen nektar kan Jupyn zo smaaken, Als my dien balzem voor myn wond.
Die kusjes, doen myn ziel herleeven!
Die afgefoltert ben door min; Herhaalt die kusjes, ziels-vrindin: Ach!
mogt ik kussende dus sneeven; Omarmd, gestrengeld in uw schoot; Gekwetst door lonkjes uyt uw oogjes, Als schigjes van Cupidoos boogjes, Zo stierf ik een volmaakte dood.
Leef, leef, myn Heer, zo blyst myn hoope mede in 't leeven, Dat eens 't geval ons wil een gunstige uytkomst geeven.
hebt gy dat schoone beeld!
Zo ryzig!
poezel!
wel geschapen!
Om altyd by een Bok te slaapen?
Wiens stank, en nortsheyd elk verveeld: Mag hy dien schonnen boezem raaken?
Daar 't minnegoodje dart'lend' speeld; Waard van Jupyn te zyn gestreeld; Indien hem ooyt een vrouw kon blaaken.
Hou moet, myn ziel, myn levens vreugd; Ik schonk u 't bloempje van myn jeugd Zo menigmaal, ten spyt, van nootlot, trouw, en magen, En zal 't u schenken....ach!
de Min Stort my weer nieuwe listen in, Om 't u van dezen dag noch rustig op te draagen: 'k Omhels u met dees lieffelyken kus: Gun minnegoôn dat ik myn vlamme blus.
Ik blyf, myn zelve ontrukt!
aan uwen boezem hangen; Maar hebt gy geenen Brief van daag van Kaat ontfangen?
Zo weest verdagt dat gy die zeeker krygen zult: 'k Heb u verzoeken doen, ten eynde van geduld, Of gy ten haaren huys, ten vyf uur wilde koomen; Staa my die beede toe; Waar voor hebt gy te schroomen?
'k Zal, wat me ook tegen staat, nu geen gevaat ontzien: ô Liefde, wil my toch, met gunst, uw hulpe biên.
Vaar wel met dezen kus, ik zal u dan verwagten.
ô Min, hoe koesterd en hoe streeld gy myn gedagten.
WAt baard g' ô Huuw'lyks liefde!
al smarte Aan hen, die uyt een valschen grond, Steeds moeten leeven, mond aan mond, En ander minnen in het harte: Gedwongen liefde, door de trouw, Baard, onheyl, quelling, en berouw.
Zy queekt gestadig huys-krakkeelen, Waar door 't geslacht te gronde gaat: Zy voed verachting, eygenbaat: Wie zou die liefde niet verveelen?
Die ons van 't pad der deugden leyd; En alle rampen ons bereyd.
wie kan de min betoomen?
Hou moed, hou moed, myn minnend hart?
Uw min, die alle rampspoed tart: Zal u met wellust overstroomen?
Een wellust, die de Hemelgoôn, Vaak lokten, van hun starrentroon.
Truytje Zoetpruym voor de spiegel heur krullen schikkende zingt....
Stem, Tranquille Coeur.
GEkrulde lokjes, van de min Als duyzend strikjes uytgehangen, Daar meenig, al te los van zin.
Eer dat hy 't weet werd in gevangen: ô Ciercel!
daar natuur zo mild my meê beschonk; Gy strekt my tot een pronk.
Zig blankettenda.
Blanketzel, 't middel, om natuur, Hoe schoon!
nog schoonder glans te geven: Wat staat gy menig jongman duur; Die kussende aan uw schynschoon kleven: ô Kunsjes!
door de min bedagt, die 't Ritzig hart In zynen strik verward.
Caat Zonderziel, Truytje.
Caat Zonderziel.
WAt legje te lollen: wel wat benje een gaauwerd, je bent nog pas gekleed: Lustig rep je handen, wakker, is alles het geen ik je belast heb gereed?
Heer Ritsaard zal je zo aanstonds koomen bezoeken, Hoe zit je dat kleet aan je gat, en wat is het vol vlakken, ik zou 't schier vervloeken Om oyt een Moffin weer in myn huys te neemen, want men kan der geen eer aan begaan.
Ik gaf u myn beste kleed.
Ik zie 't met bedroefde oogen aan: Ey zie hoe vol vlakken!
of het Van de toorts van den duyvel was bedroopen: Maar het is ook geen wonder, het is nu vier dagen dat je jou alle dagen smoordronken hebt gezopen.
Truytje.
Hoe drommel zal ik het na je zin maaken?
drink ik niet, zo knorje dat 'er niet genoeg word verteerd; Zit ik stil by de luy, het deugt niet, en zo ik woel dan zyn myn kleeren te veel gesmeerd: Maar, wie kan zulke rozyne wyn drinken, zonder ziek te zyn?
geef wyn als voor deezen: Maar die kost je vier stuyvers het mengelen meer, dat zou je schaadlyk weezen; Je wint 'er niet genoeg aan, dertig stuyvers voor een fles van anderhalf pint.
Ik beklaag dien tyd doen ik by je quam: maar ach, doe was ik maar een kint!
Dat uyt onnozelheyd uyt myn ouders, huys was gelopen.
Wat deed gy al voordeel!
met myn maagdom meer dan twintig-maal te verkopen!
Hoe meenig kalant hebt gy gemaakt door myn jeugd en bevalligheyd!
Maar, wat ben ik 'er van te bed!
zo arm dat het tot aan den Hemel schreid.
Ik heb twee half gesleeten hemden om my pas te kunnen verschoonen; En wat zal 't zyn als ik oud word?
dewyl je jou alreeds zo brutaal durft tooneu.
Ligt naakt ten huyze uyt geschopt, half vermuft, en verrot, En dan voor kruyshoer te loopen, het algemeene hoeren lot; Om zo nog naauw'lyks myn kost te winnen, met nagt op nagt te swerven; En eyndelyk van honger en ziekte op een kakhuys te sterven.
Is dit myn loon, voor al het goet het geen ik zo dikwils aan u heb gedaan?
Had ikje niet in huys genomen, had je niet van luyzen en vlooyen moeten vergaan?
Je waard immers te luy, gelyk je nog bent, om te werken: Foey schaam u gy assurante en ondankbare verken.
Hou je maar arm: maar denk dat ik beter weet: Hoe menigmaal houje geld agter de bak, het is aan je niet besteet: Maar 't is wel, nu ik je ken, zul je me voortaan niet meer loeren.
Je kreeg niet meer als een Agt-en-twintig, van die Sardammer Boeren?
je bakt me die kooltjes van dag, tot dag: En houd je maar arm: fyne kneepen, om te zyn in 't beklag.
Daar word geklopt: daar zal Ritsaard zyn: hou je geslooten: Weest te vreden als een meyd, ik zalje huur wat vergrooten.
OSpyt!
ik zal je dat betalen: maar 't is myn tyd noch niet: Zo veel snaps!
en my geen eeten te gunnen!
ô duldeloos verdriet.
Truytje, Kaat, Ritsaard.
Ritsaard.
JE Dienaar Dametje: je schynt, na uyterlyke schyn, nog wel te vaaren.
Myn Heer je Dienaresse.
Ja: ze kan 't nog als de beste meyd uyt de buurt klaaren.
Waar kan ik je meê dienen?
met zo wat peuzelwerk, denk ik, en een flesje wyn.
Ik heb het 'er van daag opgestelt, om eens lustig vroolyk te zyn.
Truytje, geef Heer Ritsaard een stoel: myn Heer zet u needer.
Ik zal wyn haalen...... Vyfde toonneel.
Ritsaard, Truytje.
Ritsaard Truytje by de hand op zyn schoot trekkende.
O Handje!
dat zo lief!
zo teeder!
My dikmaals streelde op 't ledikant; Gy steekt my 't harte weer aan brand.
ô Mondje!
dat met lieve kusjes, My vaak ontsteekt in dart'le lusjes; Terwyl den boezem zwoegd en daald.
ô Oogjes daar de min uytstraald: Gy, weet met lieve lodderlonken Een nieuwen gloet in my te ontfonken.
Zagt, zagt myn Heer; daar 's Kaat: bedwing een wyl uw lust.
Ritsaard, Truytje, Kaat.
HOe zit je luy zo droomig!
waarom niet eens gekust?
Maar eerst een glaasje, de wyn queekt min: ey laat ons eens klinken.
Vat aan Truytje, wy zullen dien Heer zyn gezondheyd eens drinken.
Dat smaakt me; trouwens wy hebben in agt dagen geen volk gehad: Nog eens zey likkespitje en stak ten tweedenmaal in 't zelfde gat.
Myn Heer het zal uw Matres gezondheyd weezen; Hoe zie je na de deur?
de grendel is 'er op; je hoeft nergens voor te vreezen.
Alle goede dingen bestaan in drie; uw goede inkomst myn Heer, En dan laat ik je vryheyd: daar zet ik de fles neer.
Maar zy is bykans leeg.
om de hoek van de deur eene andere fles krygende.
Hier is weer een ander, met sap geperst uyt frissche druyven: ô De wyn doet ons alle zorg en hartzeer verstuyven.
Daar word geklopt: zie eens door 't venster of 't schreef je van de deur.
Nu Vrinden vaar wel, 'k geloof Heer Geenkuyt is 'er veur.
HOe zit je zo droevig?
ey zegt wat is je toch wedervaren?
Ach myn Heer, daar heb ik reden toe, die ik u moet openbaaren: Myn liefste: want ziet, ik word van een Heer van fatzoen gemaintineerd: Heeft onlangs verstaan dat ik met u heb verkeerd; Dat heeft hem zo fel tot my in toorn doen ontsteeken; Dat hy zyn geld in houd; en myzweerd hals en been te zullen breeken: Heb ik dan geen reden tot droef heid?
en ik had juyst nu nodig gelt van doen.
Jongetje, wouje my nu een extraatje geven, ik zouje met zoen op zoen Zo lief!
zo vrindelyk!
en ongemeen onthalen!
Ritsaard haar geld gevende Zie daar meyd; met een lekker kusjen kunt gy my weer betalen.
Daar komt Kaat: laat niet blyken van 't geld: en 't geen ik je heb gezegt.
Ritsaard, Truytje, Rotkeel, Kaat.
HOe zit je luy noch al eeven droomig?
wel dat vinde ik slegt.
Hô myn Heer Rotkeel; zyt wellekom: zal uw schoone Lonkoog koomen?
ô Ja; om my met een gansche zee van wellust te overstroomen.
Daar hoor ik een sleetje: het staat stil: daar is myn schoone zon: Wiens vriendelyk gelaat myn vaak ontsteeken kon: Wiens aangenaamen glans en lieffelyke straalen Door de oogen dringen en tot in myn harte daalen.
Ritsaard, Truytje, Ritsaard.
HY eere vry die zon; te sterk voor myn gezigt; Uw oogjes, tint'lend als het flikk'rend starreligt, Wiens straaltjens my de ziel ontfonken: zyn myn leeven.
Ey zoetert, wil my eens een lekker kusje geeven.
Ritsaard, Truytje, Kaat, Rotkeel, Lonkoog.
HAckereys Mannen, roept men op de Kermis: zie zo den bruy; Dat mag ik beget leyen: hou aan jonge luy.
Zyt wellekom Mejuffrou: hoe durf je 't onderwinden?
Al sloot men een verliefde op; zy zal altyd een openinge vinden.
Zyt gy de Moeder van de min?
ben ik bedroogen?
uw duyvekoets, bragt u van 's Hemels boogen: Geen sterflyk mensch bezit die schoonheid: ach vergeef Myn stoutheid; dat ik aan uw Goden lippen kleef, Met Hemels Ambrozyn en Nectar overgooten: Adónis heeft wel eer die gunst van u genooten: Ik min zo teder, als Adónis Chitherée: Of als Leander, die om Hero sturf in Zee.
Myn Heer, gy spot met my.
De min heeft myn gedachten Betoverd; dies zal ik u boven mensch'lyk achten.