floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
En ’t is ’er ook zo stil, elk mag al op zijn bedt leggen, Ik mag dan weer heen gaan, ’t hart is me nu gerust, En weeze nog wat vrolik by de Vrinde, want eten nog drinke mijn niet en lust.
De Knecht uyt als een Kabouterman, en telt Geldt, Jilles dit hoorende, komt mee uyt.
Sus, luyster een reys, is dat geen telle van gelt?
Ja ’t, ’k loof dat het Kaboutermannetje mijn miesters schat telt, Daar zel hem de drommel over halen, ’k zal een Kaars op steeken, En zo ik dat kreng krijg, ’k zal hem hals en bienen breeken.
O mijn ’t Kaarsje gaat uyt, ’k loop zeeper veel te radt, Get die nou een tesje met vier en een swavel-stokje hadt, Die sting stout, elderemente hoort hem eens razen, Maar zouwent ook wel jongens doen, en gojen met stienen in de glazen, ’k Sel de Kaars weer op steeke, ’k moet dat eens gaan kijke.
Daar blies hy de Kaars uyt, ’k voelde hem neffens mijn lijf heen strijke, Dat hem de drommel haal, wacht ik zal ’t hem wel betalen, Ik zalje daar begort onze aldergrooste Lantaren gaan halen, Daar zel hy de Kaars niet in uyt blazen, ja beget dats best, En zo ik hem dan ook krijg, begort dat is zijn lest, Ik zal hem bruyen om die kop, en aan die kop, en voor dat bakkis, en after dat bakkis, Daar schiet mijn wat in ’t zin, dat dunktme dat beter gemak is, Ik zal hem gelijk een Kermis-gans gaan plukke, En goojen hem tegen de lugt aan hondert duyzent stukke.
Hy komt met een Waar binje nou jou kreng?
kom hier jou oolikke guytje,                   Lantaren uyt.
Daar gooyt hy in de Lantaren, ’t alderbeste ruytje, Get hoe wil mijn miester kijve, dats 2. stuyvers buyten boort, Neen ik neem liever weer een Kaars, en breng de Lantaren daarze hoort, Zo ’k hem nu krijg ik zel hem by den elderemente Kappe als Huspodt, en stooven hem met krente, Wat bruytme dat kreng, zal hy elkereys de Kaars uyt blazen, En daar en boven nog met stienen goojen in de glazen, Neen beget die man het hy niet veur, daar toe heb ik nog hande, En schoon ik ze niet en hadt, ’k verscheurde hem met mijn tande, Ja ik hebber volmagt toe, ’t Huys is mijn bevoolen, En ’t zou mijn gewete worden, was’er yets gestoolen.
Wil ik Anne mee op wekke, of hy mijn alleenig te gaau was, Get hoe zwoegtze of ze schier ameloos flaau was, Zy mag zo gealtereert weezen, datze niet kan komen tot bedaren, Ik laat dat zieke meysje leggen, ’k zalt ook allenig wel klaren.
Sta vast, waar is hy nou, ’t kreng is als de drommel zo sno, Daar hoor ik hem al weer, o elderemente, o, o, o, o. Hy meent de Kamer uyt te loopen, en loopt op ’t bedt.
Daar heb ik hem gevoelt, hy leyt by Anne op ’t bedt, Nou zel ik mijn miester gaan halen, ja ik beget, Die zalt hem wel betalen, dat hy mijn zo heeft geteystert, Want mijn hiele bek, och mijn hiele bek diende wel bepleystert.
Annetje van ’t bedt.
Blijf jy daar zo lang legge, ’k zal eens gaau na binnen, En zien eens wat hy doet, of wat hy wil beginnen.
Jilles uyt, en roept zijn Miester.
O miestertje, miestertje, daar is tuys zulken Kaboutermannetje, Dat het mijn zo geslagen, en ’t slaapt by onse Annetje.
Wat zegje daar jou guit?
O miestertje houme zo vast niet.
Ik zalje laten op hangen.
Och miestertje de strop en pastme niet, Mijn alderliefste miestertje geef me dog vry gelay.
Gaatme dan voort na Huys, jou schelm, eer ikje de hals om dray.
Annetje komt weer van binnen by ’t bedt.
Ik zie hem nieuwers niet, ’k vrees hy is na mijn Vader gegaan, Want hy heeft al de deuren wijt open laten staan.
Dan is ’t voor mijn geen tijt hier langer nu te blijve.
Wel dat u Vader quam, hy mogt mijn hier ontlijve.
Weg, binje gek, daar voor weet ik wel raat, Als hy komt, ik zal zegge ik riep jou van de straat, Om mijn wat geselschap te houwen, want ik was alleenig vervaart.
Al weer aan goet, zo een kermis-vreugt is wel een bil-slag waart.
Jilles en Meelis uyt.
Daar komenze, ay hoorze eens razen?
O jou guyt, Voort, voort zeg ik hier van daan, en gaatme ten Huyze uyt.
Stil Vader, Vader stil, wat letje dus te slaan?
Dat wort hy wel gewaar.
Wat heb ik jou misdaan?
Schellem spreekje nog, eerdief durfje dat nog vragen?
Gaat uyt mijn Huys, of de bienen zellender jou niet levendig uyt dragen.
Vader ik riep die goe vrient in, doe ik ’t Huys alleenig hadt.
Ik heb hier met zulke pis-reutjes niet te doen, verstaje dat?
’k Zeg dat hy uyt mijn Huys gaet, of de duyker zel hem’er uyt halen.
’t Is best dan dat ik deur ga, ’k mogt met die gek verdwalen.
’t Gadt geleye, want als ik dit volk hier zie zo wordt ik hels dol.
Dat komt van ’t lang preke zey de Kosterin, en zy scheet haar pels vol.
Nou zal hy mee ’t gat uit, al zou het nog zo gaan.
Maar hoor eens Annetje, zeg wat heeft hy u misdaan?
Hoor Vader, ’k lag flus stil en sluymerde op het bedt, En ’t lijkt dat het Kaboutermannetje nu in mijn Kamer geweest het, Dat kon hy met vree niet late zo dra als hy dat hoorde, En hy heeft ’er mee legge razen als of hy ’t wou vermoorde, Midt vloog hy op het bedt, en maakt zulken gewelt, Dat ik het niet kan zegge, zo ben ik’er van ontstelt, Doen liep hy de Kamer uyt, en ik wou hem na loopen, Maar hy was ’t gadt al uyt, en liet al de deuren oopen, Daar sting ik doe en riep moort en brant door verbaastheyt, En dat hoorden hy, dieje daar zo ondankbaar hebt ten huyze uitgeleyt, Hy quam byme in Huys en wou ’t goe best doen, Maar ’t quaat dat jy hem hebt gedaan, zal ’k hem wel weer vergoen.
O jou deugeniet, hadt ik jou dat belast?
Genade miestertje.
O jou verbruyde hangebast.
Och miestertje slame niet eer jy me spreeken hoort, Mijn alderliefste miestertje, hoe binje op mijn dus verstoort.
Jou schellem, waarom maakje zulken gewelt in mijn Huys?
Ik miende dat ’er dieven waren, want ’er was sulken gespuys In de Kamer, en zy warender doende after jou schat, En hadde zy dat gestoolen, zo hadt jy ommers niet een duyt meer gehadt, Ik stak een kaars op en wou ’t eens gaan kijke, En mit ik in de Kamer kom, gater een verby mijn lijf heen strijke Die blies de Kaers uit, en gaf mijn sulken trek, Zo met een platte handt aen die zy van men bek, En heb ik doe getiert en geraast dat kan ik niet weete, want ik wist niet wat ik dee, En ik miende de Kamer uit te loopen, en ik liep juist op Annetjes bedtstee, Daar dogtme voelde ik nog een hooft behalven onze Annetje, Dat is de dief zey ik, of het is wis ’t Kaboutermannetje, Dat zal ik mijn miester gaan zeggen, zey ’k, die zalt hem wel betalen, Gelijk ik heb gedaan, want ik gongje van stonden aan halen, Want jy hadt ’t Huys mijn zo streng belast, ik dorst het jou niet ongeseyt laten.
Zy hebbe gelijk, en elk verschoont hem in zijn praten, Zy zijn ontschuldig, en ik heb alleenig schult, Dan ik swijg, en ik verdraag ’t met gedult, Maar ’k wil wel sweere dat niemant mijn weer zo schoon zal praten Dat ik te gast zal gaan, als ik heur thuys moet laten; Maar ik vrees voor quaat, om datje de Kabouterman zo qualik gingt bejegenen.
Dat schaat niet miester, Hieroom zelt wel weer zeegenen.
’k Zout u betaalen, zo ik maar aars de kragt hadt, Ik haalden jou de oogen uit de kop, zo ik je in me macht hadt.
Ja ik vrees ik vrees, dat ik voor blyschap heb druk in stee, Want daar de Kabouterman zo scheyt, neemt hy gemeenelik ’t geluk mee.
Jy zorgt te vroeg miester, je maaktje swaarhoofdig, je slagt onze Annetje, Ik hadt hem wel met vree gelate, maar ik dogt om geen Kaboutermannetje.
Daer is het weer Jilles!
Och, och, wat raat?
Sus, swijg miester, ’t lijkt dat het na de deur toe gaat.
O lieve zalige Geest, jy hoeft om mijn niet te vertrekken.
Wat laat dat geboghelde kreng loope, zoekjer nog mee te gekken, Ik geef hem wel zo een trek, gelijk hy mijn flus gaf, Zie daar deur gaat hy, en hy ligt nog zijn mutsjen af.
Dat ’s goet, dat en is nog geen teeken van quaatheyt; Maar wat pokken is dat te zeggen!
Jilles waar heb ik mijn Mes geleyt?
Nou moet ik lacche, wel dit komt zeeper zoet, Gaf jy ’t mijn te bewaren?
Pas ik op dat goet?
Lach jyder nog om, en voerje nog qua snap?
Wel zou ik niet, de bek gaatje gelijk een Laseris klap.
Ay segme dog waar ’t is, of waar ’t is gebleven?
Maar dat ’s een drommels ding, heb jy ’t mijn gegeven?
Jy hadt ’t flus in jou handt, maar waar dat jy ’t doe liet, Dat en kan ikje niet seggen, en ook en weet ik ’t niet.
Raak ik zoo mijn Mes en Vork quijt, zie daar!
’k word’er ziek van; Kom, Jilles, voort een Lantaren by de werke, ’k wil zien of ik ’t vinden kan. Jilles.
Hier hont schijtmen ien Jong, sellewe nou noch uit,, gaan?
Ga jy, en doet datmen u zeidt: Hoe stelt ’em deuse Guit,, aan?
Ik zel’t doen, Miester Meelis, en kijft doch niet, mijn Heer.
Jillis binn.
Annetje, mijn Mes en Vork leyt ginder, dat sellewe gaan halen, en komen voort weer.
’k Ga dan soo lang na binne toe, en ik selje verwachten.
Ga jy vry na bedt, sy zijn voor jou te kout de nachten.
Annetje binnen.
Jilles uit met een Lantaren.
Nou kom, waar binje Miester?
hier heb ik de Lantaren.
Kom trek de Deur toe, onse Annetje sel ’t huis wel bewaren.
Karel uit, Jilles loopt hem op ’t Lijf.
Foey, dat ik ben gesteurt van soo een Gek der Gekken.
Hoe is ’t, kanje niet zien?
of hebje gien oogen inje harssebekken?
Hoe spreekje de Luy soo toe?
Swijg stil, en gaat maar voort.
Meelis en Jilles binnen.
Dat dunkme is Meelis stem, na dat ik heb gehoort: O ja, hy is’t: Dit doetme wonder vreemt Dat hy nou noch uit gaat, en noch zijn Knecht mee neemt.
Dat gaat weer na zijn Dochter, ’k hoop ’t selme nou niet missen, Want soo lang als ik Hoek krijg moet ik noch al vissen.
Hy klopt aan de Deur, Annetje uit.
Karel ben jy ’t?
Wel hoe dorstje dit bestaan?
Ik sag u Vader terstondt voorby my heene gaan, U Knecht liep my op ’t lijf, eer ik ’t sag of wiste, ’k Keeck eens na ons huis, ’t leek wel dat ik ’t miste; Wel waar gaanse nou heen?
Maar dat sel ikje seggen, Mijn Vader heeft zijn Mes daar ginder laten leggen, En dat halense nou weer.
Kom gaan wy dan na binnen, En daar wy flus in zijn gesteurt, mogen wy eens op een nieuw beginnen.
Maar wat staat hier aan de Deur geplakt of aan gewreven?
Dat moet’er of, soo sal ’t voor eerst een vremdt aansien geven.
Meelis en Jilles uit.
’t Dee men al wonder datje jou Mes daar soo liet leggen.
Meel.
Men sou wel wat meer vergeten, alsmen iemant soo een bootschap quam seggen, En mijn moye Mantel die lag’er mee al onder de voeten, Helpt ’et onthouwen datse onse Annetje morgen wat sel kladden moeten.
Akkermast wat sat daar ien mooy Meisje!
bloedt, daar had ik wel bek,, op.
Ja wel, ja wel, waar vallen de sinnen mee al van een Gek,, op.
Mocht ik met men Mesje haar Neutje iens ontbloote van de Bolster, Ik sout ’er in s’jappe as ien stik Spek in een Hannekes Holster.
Wel Jilles, hoe jy dus groen?
dat ben ik van jou ongewent.
Wel hoor Miester, wanneermen op ien dorr’ Struikje ien willig Spruitje ent, En als ’er maar vocht by is, soo sel ’t gemienlik groeien, En zoo is’t ook met mijn, ’k plegtme met gien vrouw-luy te bemoeyen, En kom ik ’er nou by, al was ’t dat ik maar ien paartje gedronken had, Soo word ik beget zoo groen gelijk een Endt-veugel veur zijn gat.
Een schoone gelijkenis.
Doet de deur op, jy bent een brave Vryer, Jy moet beget aan de Meit, zie daar, of de broek moet wijer.
Miester de Sleutel steekt in ’t Slot, en de deur wil noch niet open, Hou waar draay jy ien reis, ik selder mit me voet op loopen: Hy het’er de bruy van.
Maar binne wy ook an ien onrechte deur?
Denkje daar nou om, en jy maakt’er sulcken gewelt veur?
’k Moet iens met de Keers kijken, want men ziet zoo wel by nacht,, niet.
Wel ja, wis is dit ’t huis, al is ’er juist de Schilt-wacht,, niet.
Nou klop ’er eens aan, onse Annetje hetse licht van binne geslooten.
Wel hoorense dat ook niet?
soo moet ik ’er al beter op aan stooten.
Karel uit het Veinster, en Annetje luystert.
Hou op, waarom maakje zulken gewelt op mijn Deur?
Jou Deur?
neen, beget, de Eygenaar van ’t huis staat ’er noch veur.
Wel hoe is ’t Keerel, mienj’et, of scheerj’er de gek,, mee?
De Drommel moetme halen, dat ikje hier hadt, soo ikje niet in de bek,, snee.
Vagebondt gaat uit mijn huis, of doet de Deur open: Of dat gaat na de Schout.
En ik sel na Miester Hans toe loopen, En seggen dat hy mit sen Gerieschop hier komt daar hy de Nooten mee slaat, En ’t Hennepe-venster ’t geender in ’t Kozijn hoort dat’er aan de Voolewijk staat, Om dat iens omje hals te passen, om niet ruggelings van hem te dwalen, En die Stooter die hy jou dan toe geeft sel hyje mit gien vals gelt betalen.
Dat ’s een Schelm.
Dat ’s ien Guit!
Dat ’s een Rabout.
Liefste ga jy eens after uit na de Schout, Die sel’t heur wel verleeren.
De Schout die het het hier gien vat,, an, Maar wilje loope Speciaal?
zoo loop hier metje Neus teuge me gat,, an.
Liefste breng hier eens een Kaars, dat ik dit volkje te deeg aanschouw.
Wat Liefste, hee?
Of eigen jy mijn Dochter al veur jou Vrouw?
Neen beget, dat luk selje niet hebbe van al jou leve, Ik settense liever in’t Spin-huis eer ikse soo een Guit wou geve.
Daar komt gien Keers, daar is onse Lantaren, bekijk ons wel te degen.
Dat ’s mijn Lantaren, hoe heb jy Luy die gekregen?
Wat seydt hy daar?
Die Lantaren is zijn eigen: Dat ik hem hier had hy sou, byme keel!
ien moye bruy veur sen Toet krijgen.
Maar Jilles binnewe ook in een verkeerde straat?
Neen Miester, dat ’s jou Huis, daar die Kalje-knevel in ’t Veinster staat, ’k Kent noch wel aan de Stoep en Deur, dat ken ommers niet missen, Maar hy soektje soo een bruy wijs te maken, dat keunje wel gissen Aan jou Lantaren, want jy hebtse noch selver mee gekoft mit jou Vrouw zaliger, in de Kraam, En die eigent hy mee al, en dat liegt hy, dat weet ik zoo wis als mijn naam, Want die stikkende Ruyt het’er de Kabouterman flus in gebroken, en daar kan ik’t mee noch wel aan zienen.
En die heb jyder selver in gebroken!
is dat nou mijn dank voor jou diefachtig lienen?
Wel ik seg datj’et liegt.
Hou, set de Lantaren daar binnen neer.
Hoort vrienden, hebje wat te seggen, zoo komt morge by daag weer.
Ik waarschouwje, begint dat niet, of ’t selje, begort!
Wilt swijgen.
’k Sel zien of ik hem deur eenige schalkheidt niet uiten huis kan krijgen, Ik selme veynsen te verhangen.
Zie daar, liegen of niet, Ik wilme aan mijn eigen op-knoopen, draag jyder kennis van hoe het is geschiedt.
Miestertje hangje niet op, ’k mag het doch niet zienen; Ja wel hang jy jou by ’t hooft op, ik hangme op by de bienen.
Hoor Jillis, ’k selje een Testament make daarjeme by gedenken meugt.
Wilje dat doen Miestertje, soo spring ik beget op van vreugt.
Ik maakje mijn Linnen en Wollen, ja mijn gansche Imboel, Van Bedt en Bulster, ja tot een kleine Mat-stoel, Mijn Sulver, Goudt en Pastelijn, ja tot een Lepel-steel inkluys, En je zult mijn Dochter dan morgen voort laten setten in ’t Spin-huys; Voort sulje in ’t bezit blijven van ’t Huisraat al-te-maal.
Kom geefme dan gelt dat ik ien wakker Strop-touw haal.
Neen, sou ’t noch gelt koste, dan schey ik’er uit.
Wel hoe sou ik dan aan mijn Testament komen, binje mit de kop ebruit?
Miester doet dat doch niet, ’t was al te groote schandt, Kom hier, ik selje ook wel ien strop maken vanme Kousse-bandt.
doet’et niet, ik maak de Deur al open.
Kom hier Jilles, soo dra als de Deur op gaat sullen wyder in loopen.
Karel en Annetje komen uiten huis, Meelis en Jilles loopender weer in, en doen de Deur toe, en gaan uit het Venster leggen.
waar binje?
’k Bidje spreek doch.
Hier sta ik op jou Stoel, in mijn Kerck, en preek noch, Wat dunkje van de Koor-sang nou de Kerk uit,, is?
Ik seg, dat die ouwe Keerel een drie-dubbelde deur-trapte Guit,, is.
Ik ga deur, schoon ik mijn Mantel mis, Ik mag denken dat ’er in een Jaar twee a drie soo mennigen versoent is.
Vader doet de Deur op.
Wel wat sou dat beduyen?
Kom Miester, gaan wy na binnen toe, zy mag heen bruyen.
Vader laatme in huis, en wilt jou haastigheit doch bedaren.
Neen, die zijn Ouders de Deur voor ’t hooft sluit die moet niet beter varen; Loop na jou Vryer toe die selje wel wat makkelijker houwen, En dekken jou wat warrem, zoo zelje niet licht verkouwen, Ga jy heen, mijn Moer, jy zelt ’er jou gat zoo niet weer in drayen, Spaar jy die woorden vry, je meugt’er jou Kindt, asj’et het, mee payen.
Ik ben noch die ik was, dus bid ik mijn verschoont.
Jy hoeftme niet veur te hinken, ’k heb al te lang in de Kreupel-straat gewoont, Daarom gaat hier van daan, sooje jou leve lief,, het, Of ik selje van een Rakker late vatte, eveliens als hy een Dief,, het.
Vader, Vader, och!
’k bid, verset jou tooren, En komt hier doch beneen en wilt me spreeken hooren, Heb ik van te veuren geweest jou gehoorsaam eenigste Kindt, Toon dan doch eenig teeken waar mee jy me bemindt, Al heb ikje ongehoorsaam geweest met een Vryer in te laten, Neemt daar gien oorsaak uyt om jou Kindt mee te haten, Ik sel voortaan de steun zijn vanje ouderdom, Dus neemtme toch weer in, en denk hier niet meer om, Dat bid ik met gevouwe handen en knye neer-gebogen, En met een ootmoedig hart, en tranen in de oogen.
En ik moet mijne drooge, dus bid ik, niet meer schrey.
Ay Miester, doet de Deur op.
Wel nou, ik komje by.
Maar zeg eerst die kerel die hier strak was of die nog byje staat?
Neen Vader, kom maar beneen, ’k ben hier alleenig op straat.
Wat segje nou?
Hier sta ik in mijn deur?
Och Vader ik bidtje, helptme dog uit dit getreur, Ontfermt u over mijn, en neemt me weer in genaden, ’k Sal voortaan niet doen, of jy zelt ’t mijn zelver eerst raden.
’k Sou ’t wel doen als ik ’er eenige deugt of beterschap in zag.
’k Belooftje als een Dochter met eere.
Ik weet niet hoe jyder ook zo terge mag.
Komt dan in Huys, en bemint de deugt daar men zijn ouwers mee moet eere, Zo zelje al van me krijgen watje zult wenschen of begeere.
Alle bey binnen.
Iilles Singt.
GA jy maar heen mijn Sloerje-moer, Zy kreeg ’er een mooye teyster, En is het ’er niet zo mijn broer, Wat dunktje van die Vryster, Wat dunktje van die Vryster, Zy heeft om een pleyzier geweest Al met een Veenis pryster, Al met een Veenis pryster, Hadt ik ’er maar Barrebier geweest, Mijn salf maakt beter plyster, Mijn salf maakt beter plyster, Die in een korte tijdt geneest, Zo een Vryerzieke Vryster, Zo een Vryerzieke Vryster.
Zy gaat daarze gaat, zy heeft haar gadt al wel geschraapt, ’t Mogt wel, maar ik looft niet, dat zy te nagt alleenig slaapt; Dan wat roert het mijn, ’k ga in Huis en spreek ’er niet een woort,, van, ’k Bender de Vaar niet af, ’k veeg mijn naars tegen de Poort,, an.
J. Barentsz.
DE BETOVERDE GELDKIST, KLUCHTSPEL; DOOR JAN VAN GYSEN.
.TE AMSTELDAM,           By de Erfgen: van J. LESCAILJE, op de Middel- dam, op de hoek van de Vischmarkt, 1712.
AAN DEE.
E. HEEREN REGENTEN VAN HET WEES- EN OUDE MANNENHUIS.
OM u myn Heeren, en de Schouwburg dienst te doen; Waar uit gy Weezen en de Ouden stok helpt voên,* Bied ik u de Eerste Klucht, van my op veler vrinden Verzoek in ’t licht gebracht; en kan zy ingang vinden By u, dat gy die het Tooneel verwaardighd; schryf Ik meer ten dienst van uy myn Heeren, wyl ik blyf; U. E. Dienaar J.
VAN GYSEN.
DE Staten van Holland ende Westvriesland doen te weten, alsoo ons vertoont is by de Regenten van het Burger Weeshuys ende Oude Mannenhuys der Stad Amsterdam, en, in die qualiteyt, te samen eygenaers, mitsgaders Regenten van den Schouburg aldaer, dat sy, Supplianten, sedert eenige Jaren hebbende gejouisseert van onsen Octroye of Privilegie van dato den 19 September 1684. waer by wy aen de Regenten van den selven Schouburg, in die tyt, hadden gelieven te consenteren, accorderen ende Octroijeren, dat sy, gedurende den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren, de Wercken, die doenmaels ten dienste van het Tooneel reets gedruckt waren, ende, van tyt tot tyt, nog vorder in het ligt gebracht, ende ten Tooneele gevoert soude werden, alleen soude mogen drucken, uytgeven ende verkopen, nu ondervonden, dat de Jaren, by het voorgemelde onse Octroy of Privilegie genaemt, op den 19 September 1699. souden komen te expireren; ende dewyl de Supplianten ten meesten dienste van de Schouburg, waer van hunne respective Godshuysen onder andere mede moesten werden gesubcenteert, de voorgemelde Wercken, soo van Treurspellen, Blyspellen als Kluchten, als anders, die reets gedruckt en ten Toneele gevoert waeren, of in het toekomende gedruckt, en ten Toneele gevoert soude mogen werden, geerne alleen, gelyk voorheenen, souden blyven drucken, doen drucken, uytgeven en verkopen, ten eynde de selve Wercken, door het nadrucken van andere, haer luyster, soo in tael, als spelkonst, niet mogten komen te verliesen, dog dat sulks aen haer, na de expiratie van het bovengemelde ons Octroy, en sulcx na den 19 September 1699. niet gepermiteert soude wesen, soo vonden de Supplianten hun genootsaekt sig te keeren tot ons, onderdanig versoekende, dat wy aen de Supplianten, in hare bovengemelde qualiteyt, geliefden te verleenen prolongatie van het voorsz.
Wercken, soo van Treurspellen, Blyspellen, Kluchten als andere, reets gemaekt en ten Tooneele gevoert, en als nog in het ligt te brengen, den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren, alleen te mogen drucken en verkopen, of doen drucken en verkopen, met verbod aen allen andere op seecker, hoge penen, by U Ed.
daer te stellen, en voorts in communi forma; so is ’t dat wy de saecke, ende ’t versoek voorsz.
overgemerkt hebbende, ende genegen wesende, ter bede van de Supplianten, uyt onse rechte wetenschap, Souveraine magt en authoriteyt, deselve Supplianten geconsenteert, geaccordeert ende geoctrojeert hebben, consenteren, accorderen ende octroyeren, mits desen, dat sy, by continuatie, de voorsz.
Wercken, in ’t geheel ofte ten deele, naer te drucken, ofte, elders naergedruckt, binnen den selven onsen lande te brengen, uyt te geven, ofte verkopen, op de verbeurte van alle de naergedrukte, ingebragte, ofte verkogte exemplaren, ende een boete van drie honderd guldens, daer en boven, te verbeuren, te appliceren een darde part voor den Officier, die de calangie doen sal, een darde part voor den Armen der Plaetsen daer ’t casus voorvallen sal, ende het resterende darde part voor de Supplianten, alles in dien verstande, dat wy de Supplianten met desen onsen Octroye alleen willende gratificeren tot verhoedinge van hare schade door het naedrucken van de voorsz.
Wercken, daer door in genigen deele verstaen den inhoude van dien te authoriseren, ofte te advouëren, ende, veel min het selve onder onse Protextie ende* bescherminge eenigh meerder credit, aensien, of reputatie te geven, nemaer de Supplianten in cas daer inne iets onbehoorlyks soude influëren, alle het selve tot haren laste sullen gehouden wesen te verantwoorden, tot dien eynde wel expresselijk begeerende, dat by aldien sy dese onse Octroye, voor voorsz.
Wercken sullen willen stellen, daer van geene geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie sullen mogen maken, nemaer gehouden sullen wesen het selve Octroy in ’t geheel, en sonder eenige Omissie, daer voor te drucken, ofte te doen drucken, ende dat sy gehouden sullen syn een exemplaer van de voorsz.
Wercken, gebonden en wel geconditioneert, te brengen in de Bibliotheecq van onse Universiteyt tot Leyden, ende daer van behoorlyk te doen blyken, alles op pene van het effect van dien te verliesen, ende ten eynde de Supplianten desen onsen Octroye ende consente mogen genieten als naer behooren, lasten wy allen ende een iegelyk, die ’t aengaen mag, dat sy de Supplianten van den inhoude van desen doen lasten ende gedogen, rustelyk, vredelyk ende volkomentlyk genieten ende gebruyken, cesserende alle belet ter contrarie gedaen.
Gedaen in den Hage, onder onsen grote Zegele, hier onder aen doen hangen op den een en twintigsten May in ’t Jaer onses Heer en Zaligmakers, een duysent ses Hondert negen en negentigh.
Ter ordonnantie an de Staten SIMON VAN BEAUMONT.
qualiteit, het recht van deze Privilegie voor de BETOVERDE GELDKIST, Kluchtspel, vergund aan de Erfgenaamen van J. Lescailje.
In Amsteldam, den 17 April, 1712.
Een oude Gierigaard belooft aan een als hy, Zyn eenig kind; die door een schyn van Tovery, Door vrees, haar vader, en den gryzaard, schier doet sterven, Dat haar in ’t einde haar beminde doed verwerven.
BERNHARD, Vader van Amelia.
AMELIA, Dochter van Bernard.
GOVARD, Een oude Gierigaard, HENDRIK, Een Koopmans Zoon, } Minnaars van     Amelia.
LOBRECHT, Zuster van Bernard.
HUYBERD, Knecht van Hendrik.
KATRYN, Meid van Bernard.
Twee Spooken, en een Gebocheld Poetsienelle.
Het Tooneel is een Kamer.
De Klucht begind en eindigd in den tyd dat zy gespeeld werd.
DEBETOVERDEGELDKIST, KLUCHTSPEL.
BERNARD, KATRYN.
BERNARD.
Katryn gy hebt dan nu myn meening wel verstaan: Maar draagt voor al toch zorg wanneer ik uit zal gaan, Dat Hendrik met myn kind toch niet en komt te spreeken, Of ’k zou.
Maar is myn trouw u niet genoeg gebleken Myn Heer?