floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wel ja ik, Jakhals, maar was dat twê uuren wérk, En langer?
Na dat ik 'et mérk Zoek jy weêr reeden om te kyven.
Wat hoef je zo lang uit te blyven?
Je weet wél dat men Man van huis moet, én hy staat Op heete koolen, 't word vast laat, En eer hy gaat moet hy Kozyn noodzaaklyk spreeken Maar, wacht ik leer nou al je streeken Ik zél die potzen weêr gedenken.
Wél, je ziet Ik héb geloopen dat ik swiet, En kan noch pas men adem haalen, Nóch kyfje; maar 't is wel, ik zeltje eens' weêr betaalen Geertruy.
Niet; 'k spreek niet een woord Geertruy.
Ontkén je dat ik zélver héb gehoort, En durf je nóch in 't heim'lyk morren?
Ik zeg niet aârs als van je knorren, Dat dat schier onverdraaglijk is.
kyk dien vlégel, hy heeft nóch gelyk na 'k gis, Jou réchten, druiloor, 'k zou voor jou dan moeten swijgen?
Ik zou het nä myn zin niet krygen?
Wél, wél, ik zél men haast ontslaan van zulk een kruis; Men man die gaat nu juist van huis, Maar wacht, als hy is weêr gekomen, Dan zél je eerst van de drommel droomen.
Joris, Bely.
AL weêr kwaad water!
wel de moord!
Het is zen leeven niet gehoord, Ze raad, én tiert, én dreigtme zonder reeden.
Belje.
Nou, nou, ontstélje daar niet om vaar, weest te vreeden, Je weet 't is Juffrouws haastigheid.
Is 't Juffrouws haastigheid?
wél zéker, schoon bescheid, Men zou de drommel zo niet plaagen; Dit ky ven duurt vast alle daagen; Maar élk een drommel heeft zen maand; ik zei 't 'er weêr Vergelden, die schynheilig; ja, ik zweer.
Dat ik hier in men woord zél houwen, Al zou 't men ook daar na nóch honderdmaal berouwen.
Wél, Ioris, zég wat wouje doen?
Wat raakt 'et jou!
Is dat fatzoen Zo laelyk op een ménsch te graauwen?
Ie kund wel spreeken zonder snaauwen.
Weest maar te vreên, 'k zél 't heur betaalen, én misschien zél jy het in het kort wél zien.
Nou niet te haastig Vaâr je zélt nóch wél bedaaren.
Ia, ja, ik zél het heel wél klaaren.
Ik ga, daar komt Sinjeur met Iuffrouw aan.
Geertrui, Filibert, Ioris.
Daar staat hy, Hartje, wilt 'em nu ter deeg bekyven.
Filibert.
Wel Joris, schaamje datje zo lang uit durft blyven, Waar komje nou zo laat van daan?
Sinjeur, Kozyn was uit, én 'k héb bylo geloopen Om hém te zoeken, in hét Heerelogemént, De Graaf, het Hof, de Zon, en waar hy is beként, Dat men het sweet heeft by het Lichchaam neêr gedroopen, Op 't lést vernam ik dat hy in de brakke grond By vrienden was, én 'k dorst niet gaan voor ik hem vond, Toen hy men boodschap had vernoomen, Beloofde hy aanstonds hier te komen, Toen bén ik straks na huis gegaan.
Wél, wél, je hébt je zaak heel wyzelyk gedaan, Kom, maakje vaardig, én wilt alles wél bestéllen, Je zéltmen op de reis verzéllen.
Geertrui, van ter zyden.
Dat 's goed, dit slaagt me na men zin.
Laat zien ereis daar schietme iet in, Ik héb op Rotterdam geschreeven, Loop kopieer de brief, en kom dan weêr.
Ik zél.
Loop ras, en doe je dingen wél.
Filibert, Geertrui.
Wél, Hartjelief, wél twéde leeven, Hoe staaje zo bedrukt?
Je wilt me dan begeeven?
Je reis die slaat dan t'avond vast?
Je weet wél dat ik moet.
Wat is het ook een last Neu juist te reizen by de Winter, konje blyven: Filibert.
Myn Troosje lief, dat kan niet zyn.
Kan jy 't niet schryven?
'k moet zélver zien hoe dat men zaaken staan.
Laat 'er iemand anders gaan.
Dat kan niet weezen, 'k moet de Koopliên zélver spreeken.
Je hébt te Leiden eerst geweest voor drie vier weeken, En in den Haag.
Dat 's waar, maar 'k kryg daarom geen géld; 'k Word ieder post vast uitgestéld.
Van dag tót dag, én 'k moet ook géld betaalen Geertruy.
Dat kunje by Kozyn wél haalen.
Dit is reeds by my in 't verschót Vier duizend gulden, én hy wilder geen genót Van trékken, 'k héb hém nu ontboden, Om dat ik nóch wat kasgéld héb van nooden, Dat morgen vroeg betaalt moet zyn; Zo dat ik gaan moet om men géld ook in te krygen.
Men hart is zo benaauwd, och!
Na alle schyn Zie ik je niet gezond weêrom.
Wilt dat swygen; Wat, ik héb meêr van huis geweest, Maar nimmer was je zo bevreest.
Dat loof ik wél, zo naar te droomen, Gewis my zal iet overkomen, En raakten ik jou kwyt, zie daar ik stierf van rouw.
Waar is in Amsterdam zo deugdelyk een Vrouw?
Dat is eerst liefde!
kon het weezen, Ik lietme waarelyk beleezen.
Maar, weest te vreeden, Lief, je zietme haast weêr om.
heeten ikje al wéllekom, Dat zou men droevig hart verlichte.
Sesde tooneel.
Volkert, Filibert, Geertruy.
Volkert.
Goe'n avond, Neef, goe'n avond, Nichte, Kozyn, die gaat van huis gelyk ik héb gehoort?
Ja, voor het sluiten van de poort, Ga ik op Haarlem, én dan mórgen Op Leyden, en den Haag, maar, Neef, eer dat ik ga Héb ik een béde, ót gy my woud verzórgen Mét eenig kasgeld, want ik zal, zo dra Ik weêrkom, alles mét 't résteerend wédergeeven, 'k Héb al men bankgéld van de mórgen afgeschreeven.
Zeer gaaren, zég maar hoe veel geld 'er nóch ontbreekt.
Wél, 't zél der morgen weezen, Begeerje iet meêr, je kunt hét krygen alsje spreekt.
Neen, Neef, ik dankje.
Wilt niet vreezen, Spreek onbeschroomt.
Neen, Neef, ik dankje, 't is zo wél, 'k Zél aan men Vrouw het hand-schrift geeven, Waar in ik zoveel schuld bekén, hét is by leeven óf stérven.
't Hoeft niet.
Al, ik kom straks weêr, ik zél 't Gaan schryven, stél terwyl men Vrouwje wat te vreden, Zy is mistroostig door een droom, én heel belâan Mét vrees, nu ik van huis moet gaan.
Myn Heer, dat is niet buiten reeden, Zy heeft u lief.
Daar heb ik blyken van gezieu, Zy mind my krachtig.
Ja, misschien.
Sevende tooneel.
Volkert, Geertruy.
Wél, Nicht, dit slaagt na wénsch.
Niet waar, maar 't bést van allen, Zyn knecht gaat meê, en 'k bén verzékert van myn Meid, Die trouw blyft door uw mildigheid, Kan ooit de zaak wel béter vallen?
Men man die heb ik door myn vleijen gantsch verstrikt, Hy zou my voorstaan, schoon dat alles wierd verklikt, Myn zedigheid heeft hem alle achterdocht benoomen; Ik veinsde my bedroefd, maar kan me niet betoomen.
Van vreugd, nu hy van huis gaat.
Spreek wat zacht.
Hy is op u gantsch niet verdacht, Gy zyt zyn Vriend.
Dat 's waar, maar de uwe nóch veel meerder.
Wél, twyfelt gy?
'k begeerder Geen klaarder blyken van, ik zie die reets zo groot.
Wél zonder u, Neef, was ik zéker liever dood; Wat vreugd genoot ik in dit leeven, Mocht ik zomtyd myn hart aan u niet overgeeven?
Maar 'k was geen kleentjen in de ly; Toen Joris uit bleef, 'k dagt hy zal Kozyn niet vinden, Die zit al by zyn goeije vrinden, En denkt nu langer niet om my.
Om u niet denken, die mijn wéllust zyt, én leeven?
zie my daar voor tóch niet aan; Gy weet wél wat ik heb om uwent wil gedaan, En dat ik u nooit zal begeeven; Had ik gweeten dat uw Man van huis zou gaan, Ik had gevloogen om te passen op uw wénken; Maar wie zou dit van daag juist dénken?
Ik had het zélver niet gedacht.
Gy zult my de eer van uw gezelschap dan vergunnen, En my verzéllen déze nacht?
zou ik iet béters wénschen kannen?
Maak maar de toestél reed, zég Kniertje dat ze niet 'T geen ons vermaaken kan ontziet, 'K heb lust om uit de band te springen, Ik moet tóch als men Man in huis is my bedwingen, Nu wil ik uit de borst mét u eens vrolyk zyn.
Wat bén ik u verplicht.
Maar 't moetal mét een schyn Van deugd geschieden, dóch men kan licht midd'len vinden, Om de oogen van de Waereld te verblinden; Voor my, myn slécht, én stemmig kleed, Maakt dat geen ménsch van my iet dénken kan, óf weet.
Daar komt uw Man.
Filibert, Volkert, Geertruy, Joris.
Kund gy myn Vrouwtjen overreeden Heer, Vólkert?
stélt ze 'er wat te vreeden?
Myn Heer, zo tamelyk, 't schynt datze uw byzyn niet Wél missen kan, uw reis verwékt haar veel verdriet; 'T is wél een swakheid, maar zy mind u als haar leeven.
Ja zulk een Vrouw is ook aan ieder niet gegeeven.
Dat is de waarheid.
haar deugd Is ongemeen, zy strékt een voorbeeld aan de jeugd.
Ik acht Neef in dat deel gelukkig.
zie, hoe staatze daar, hoe drukkig.
Ik bid, Liéf, kweldme tóch nïet meêr.
wat 's opréchte liefde teêr.
Nou, Engel, schrei niet of je maakt my ook bewoogen, Je parst me traanen uit men oogen.
Ja, ja, spót al mét myn verdriet.
Neen, Hartje, 'k doe dat zéker niet.
Nu, Neef, behouden reis, vaar wél, ik zal u morgen, Als 't is gezégt, het géld bezórgen.
Wat blyf ik u daar voor verplicht.
Wél zou ik zo veel niet voor u doen, én voor Nicht.
Vaar wél, én goede nacht.
Filibert en Geertry.
Goê nacht, Neef.
Filibert, Geertruy, Joris.
Mét dat praaten Verloopt de tyd, geef Neef dit brief je als hy hét géld Hier mórgen vroeg in huis bestélt, Je kunt het ook wel door een Kruijer laaten haalen; Dan moetje die Sinjeur betaalen, Daar ik dat goed van héb gekócht, Dat gist'ren is in huis gebrógt; Ik had hem uitgestélt tót mórgen Ay!
Hartje, wilt dan ook men reiszak.
voort bezórgen Laat Béletje de brief bestéllen.
Thiende tooneel.
Filibert, Joris.
Joris, is Nu alles vaardig?
want het word al tyd na 'k gis.
Moet ik ook nóch aan iemand schryven?
Vergeet ik ook nóch iet?
Niet dat ik weet, maar gaat Je reis nóch voort, Sinjeur?
Wél ja zé, wat een praat Is dat, moet ik niet zien men schulden in te krygen?
Wél alsje moet, dan moet ik swygen, Maar wist jy wat hier al geschied Als jy van huis bént, Heer, je gingt van avond niet.
Wél wat geschiet 'er, spreek?
Ik durf 't je schier niet zéggen, Hoe hier in huis de zaaken léggen, Je zout me ook niet gelooven, maar zie daar Ik sweer 't, al wat ik zég is waar, Ik zél 't bewyzen, én zo ik blyv' in gebreeken Jaag my dan voor een vagebond, een guit Vry uit je huis, en geef me niet een enk'le duit Van al men huur, nóch meêr, je meugt me vry deursteeken Indien ik lieg.
Wel zég wat isser dan te doen?
Wat schort 'er?
óch!
men leeden beeven.
Sinjeur, iet dat je van je leeven, In 't alderminst niet zoud vermôen.
Wat isser dan?
spreek op!
Als ik 't je zou ontdékken, Moest jy belooven, dat je niet, uit ongedult, De gantsche zaak verbrodden zult Mét raazen, want het zou jou meest tót nadeel strékken.
Wél dat beloov' ik; zég nu op wat dat 'er schort.
Wél hoor, Sinjeur!
jou Vrouwtje word Van Vólkert opgepast.
Wat wilje daar meê zéggen?
Niet; als dat hy gaat in jou plaats by Juffrouw léggen Als jy van huis bént.
speelt dan men Vrouw de hoer?
Wat zégje, Joris!
'T is geen loogen, Sinjeur, ik héb 'er zélf al twé dry maal verspied, En 'k zélt je zien doen veur jou oogen, Geloof men zéggen eerder niet.
houw me vast, ik stérf; wie zou dat toevertrouwen, Aan zulk een Spiegel aller vrouwen?
Maar word ik dol?
geloof ik dat Men Vrouw heur eer zo vuil beklad, Op 't zéggen van een guit, die door zyn snoode streeken, Heur zoekt de kroon van 't hoofd te spreeken?
Sinjeur, denk wat je zégt, én doet, Ik spreek de waarheid.
gants bloed, Hou jy't nóch staande, schélm?
Ik zég je hébt geloogen.
raas dóch niet, dénk om je woord, Want zo je Vrouw maar 't minste hoord, Dan is 't niet meêt in myn vermoogen, Om jou het zélf te laaten zien.
Wél 't kan onmoogelyk geschiên, Dat zy, die pas van my een oogenblik kan duuren, Uitwérken zou die snoode kuuren.
Ja daer deur heeft ze jou verkloekt Tót nu toe, én zo fraai gedoekt.
Wél wie zal dan iet toebetrouwen, Op't vleijen, én geschrei van vrouwen?
Maar zégt eens, Joris, hoe je 't weet?
Wél hoor, Sinjeur, 'k héb lang geweeten, dat de waagen In huis niet récht ging, én het is me zéker leet Dat jou Kozyn doet hoorens draagén; 'k Beként, ik héb 'er na gegaan, Als jy van huis waart, én vernoomen Waar dat zy by malkander komen; 'T is in een sluiphuis, by een zéker Roffiaen, En tót nóch meêr bewys dat ik niet bén bedrógen, Dat alles waar is, én geen loogen, Men Neef heeft zélf altyd voor heur gespeeld.
Ik zweer 't!
Je zweer 'et!
wel, zie daar, Ik zég 't je, maar mét waare woorden, Indien het waarheid is zél ik de Hoer vermoorden; Och!
wat word ik ongerust, Och!
dit beneemt my al men lust; Men Vrouw lichtvaardig; maar het kan niet moog'lyk weezen; Zy lykt zo deugdig van gemoed, Zo zédig, én wél opgevoed, Ik laatme niet zo licht beleezen.
Wél hoor, veel woorden zyn om niet, Sinjeur, maar zél jy 't niet gelooven als je 't ziet.
Zét dan je misvertrouwen Zo lang ter zyden, én geloof het geen ik zég, Sinjeur, wanneerwe zyn op weg.
Zél ik de heek zaak gelyk het lyd ontvouwen En wat van ons gedaan moet zyn, Ik zel je ook in het breed dan zeggen, Hoé wy het hooren aan te leggen.
Ja wel, de Duivel haal Kozyn; Hy wil geen Intrést van zyn geld van my genieten, Maar na dat jy men nou verhaalt, Heeft hém men Vrouw wél ruim betaalt; Ik wed'er meêr zyn die zo gaeren géld verschieten.
Swyg, daar komt Juffrouw.
Geertruy, Filibert, Joris, Bely.
Hartje lief, Hier is je reiszak, hébje iet meerder ook te zéggen.
Ze is wel verrzien van al wat dient tot jou gerief Ik mag ze hier vast neêr gaan leggen.
Neen, 't is zo wél; kom kryg men mantel, en men hoed.
Kom voort, waar wacht hy nou zo lang na dezen bloed.
Zo, 't is zo wél.
Myn twéde leeven, Je gaat men eindelyk begeeven?
Ja, ja, weest maar te vreên, Geertruy.
Ay reist tóch met gemak.
Hier, Joris, neem de zak.
Vaar wél; ik moet dan eindlyk scheiden.
eens gekust, nóch eens.
Al wél, ei!
weest te vreên.
Reis doch voorzichtig mét je beiden.
En breek in 't keeren hals en been.
Geertruy, Bely.
HOor, Bély, Vólkert Neef heeft my mét ernst gebéden, Of ik hém wou vergasten, 'k hébt belooft, En 't zél wat laat zyn eer ik 't huis kom, 'k héb ook héden Veel swarigheden in men hoofd, Zo door't vertrékken van men Man, als andre zaaken, Die 'k wil vergeeten door 't gezélschap, ga, bestél De Brief, en kom voort weêr, ik zél Terwyl men zélven vaardig maaken.
Geertruy binnen.
Belt.
Wél, Juffrouw.
Dit 's na wénsch, zy gaan weer zamen heen, Dan héb ik mooy het huis alleen, Dan kan ik onze Dirk weêr delikaat onthaalen, Myn lieve Vryer, Juffrouw gaat Te gast by Vólkert, nou 'k zél swijgen, maar dat staat Ons schoon, hier zal geen ménsch na taalen.
Ook sny ik, want het doet men beurs in 't minst geen zeer, Zacht bteeje riemen uit een ander man zen leer.
Einde van 't Eerste Bedryf.
Twede bedryf.
Volkert, Agata, Kniertje.
Agaat, hoe komt gy weêr beneeden?
Wie hélpt men liefste dan verkleeden?
Myn Heer, uw liefste is al gereet, Ik wou maar vraagen, óf men heer wél weet, Dat Lichthart, die zo aanstonts is gekomen, Twé vreemde speelliên nóch heeft mégenoomen.
Ja, Ja, laat Lichthart maar begaan, Agaat, het mag 'er nu op staan.
Waar zyn de danssers?
zyn de kleeren Ook bóven?
kunt gy 't voisje leeren?
'k Meen Ja, de kleeren zyn ook boven, alles is Gereed.
Wy zyn nu buiten vreezen?
Dies laat ons uit de borst eens lustig vrolyk weezen; Haar man zit in de schuit, én droomt al na ik gis, Hy zal nu onze vreugd niet stooren?
Laat ons dan onbekommert zyn; Hoe vaart de kóst?
hoe vaart de wyn?
Is alles al gereed?
laat hooren?
Kniertje.
't Is alles wél verzórgt, stél maar je hart gerust; Ik héb een kóst doen vaardig maaken, Die 'k weet dat ongemeen zal smaaken.
Wél daar op eens mét smaak gekust.
Kniertie.
Sus, sus, men man zou 't zien.
Wat isser aan geleegen.
Zég, Kniertje?
is je man jalours?
Ja wél ter deegen.
'k Had hem uitgestuurt, Hier by de speellui in de buurt, Maar zie, daar is hy zélf.
Tweede toneel.
Volkert, Kristoffel, Kniertje, Agata.
Ho, Kristoffórus, wonder Wie geits?
Her, Vólkert, noe!
Hans donder!
Wie geits dem Hér, wie geits?
Al wél, Kristoffel.
Neem gemak.
Hebt gy uw boodschap al verricht?
wélk ein snak!
't Is alles richtig, hei!
laat ons man lustig weezen, Nichs haab ik zegt breur, 't hart ist goet Ond eerlich, man we zunt toe hoop von vleisch ond bloed.
Je bent een noob'le kwant, ik héb je altyd gépreezen.
I zunt potzierlich!
Geen Mensch weet tóch wat hier geschied.
Kristoffel, ei loop heen, de Tafel is al vaardig, En spoel de glaazen; daar komt Juffrouw, Heer!
hoe aardig Is ze opgeschikt?
Derde toneel.
Myn Engelin!
Weest wélkom.
Is 't zo na uw zin?
Bezonder, en wanneer 't kon weezen, Ik wénschte wél, myn uitgeleezen, U altyd zo gekleed te zien.
Ja zo het zonder opspraak kost geschiên.
Maar is 't niet wél, dat ik uw oogen mag behaagen, In zulk een aangenaame schyn, En als ik by myn Man moet zyn, Dat ik mag slechter kleed'ren draagen?
Voor hém is 't ommers wel, én goed genoeg, myn heer; Want als ik mag by u verkeeren Dan schort 'et immer aan geen toestél, óf aan kleéren.
Dat 's waar, maar beurde zulks wat meêr.
Men moet zich na het geen niet anders zyn kan voegen; Men heeft tóch nimmer zyn genoegen; De vreugd, die al te veel genooten word, verveeld, 't Is 't lékkerst brókje dat men steelt.
't Is waar, én nu het zo moet weezen, Is 't bést de korte tyd besteet.
De Tafel is byna gereet.
Ik bid zét u hier bymy neêr, myn uitgeleezen, Gy hébt die plaats wel meêr bekleed.
Ik zal, én stél voort alle zórgen, En swarigheden uit tót morgen, Men man zal onze vreugd nu niet Verstooren, en 't geen 't oog niet ziet, Kan 't hart niet deeren, hy is gierig, Ik jong, én gaaren by de vreugd, Als zynde in 't béste van myn jeugd, Al schyn ik zédig, 't hart is swierig Ik zie wel of men raapt, én schraapt, En by een Man vol zórgen slaapt, 'T heest ook wat in, by goede vrinden 'T vernoegen van de jeugd te vinden.
'K bén bly, myn Engel, dat gy 't zo mét my vetstaat.
Ik weet et wél dat men kwaalyk praat Van Vrouwen, die van braave vrinden, En van een eerelyk geslacht, By and'ren méêr vermaak als by haar mannen vinden; Ja 'k heb 'er zélf zomtyds veracht, Maar 'k wist toen nóch niet wat het in had, een van beiden Te kiezen, óf gebrék te lyden Door al te teeder een gemoed, Of dat men weelde kan in volle overvloed Genieten, zonder achterdénken Te geeven, óf zyn naam te krenken; Ik zie wel, óf men zich al veel verbeeld van de eer, De zoete tyd, die vast verby is, keert niet wéêr.
Kniertje, Volkert, Geertruy, Kristoffel, Agata.
GEliefjes, zyt gy al gezeeten?
Zal ik ook wachten mét het eeten?
'T is alles vaardig.
Neen, is alle ding gereet Zo maak maar dat men aanstonds eet.
Kristoffel, dit 's uw plaats, wilt u hier neder zetten.
Der Hér értzy mich. Volkert.
Nú, zit néêr, En maak geen Komplimenten méêr, Uw byzyn zal de vreugd vermeerd'ren, niet belétten.
Kniertje en Agata bréngen 't eeten.
Geliefjes, wélkom.
Dat gebraad Heeft goeje mines, zo!
het lykt zeer delikaat.
Kom, Kniertje, zit hier néêr, dit zal uw plaats zyn.
Vrinden, Ik durf me dat niet onderwinden, Ei!
Ekskuzeer me.
'T moet zo zyn, Agaat, kom schénk een Glas mét wyn, En laat de Speelliên binnen kómen, Wy moeten nu niet zitten ofwe droomen, Muzyk, en Wyn verheugen 't hart.
Dat 's waar, ik mag het ook byzonder gaaren hooren Volkert.
Ik bréng 't u eens, myn uitverkoren.
Héb dank, myn Heer.
O jé!
Wat zyn die Speullui swart.
Vyfde toneel.
Filibert, én Joris, verkleed als Speelliên, Volkert, Geertruy, Kristoffel, Kniertje, Agata.
‘O Bloed!
dit 's Volkért, én men wyf, dat wil ik sweeren, Zy is het, maar in and're kléeren!
De duivel haal de looze hoer!
O Moord!
‘Ik bid, Sinjeur, ei!
snoer Je Mond, laat dich in 't minst niet blyken, Wy moeten nu de kat zien uit de boom te kyken Filibert.
Joris houw men vast, 'k word as een stók zo styf; Maar, zyn ze 't al?
't is Vólkert mét men wyf, Wie drommel zou 't zo durven droomen?
wat zél men overkomen?
De duivel vaar in dat Kozynschap.
Swyg dóch stil, ‘Dat bid ik, want ie hébt nou alles na je wil.
is 't men wil dan, dat men wyf en hoer zél weezen?
Neen, maar 'k wil zéggen, dat je 't zelf nou heb gezien, Want anders mogt je 't nóch misschiên, Gelyk als eerst, voor leugens vreezen.
Ja, 'k zie genoeg.
Jou hoer!
jou guit.
Wél swyg je niet, én voer je diergelyke woorden, Zo is de heele zaak verbruid.
'K zél swygen, maar in huis zél ik de hoer vermoorden.
Joris, wel hoe klópt men hart, Och!
Maak hier maar dat je niet beként word door je praat.
'T za, Speelliên, zaag eens op.
Kom laaten we eensjes klinken, Kristoffel; Schoone, ik zal 't op uw gezondheid drinken.
Héb dank, Neef.
Agata, zég dat De Potzemaaker voort begint, Agata.
Men Heer, ik vat De zin, 't zél voort geschiên.
Laat de andre nóch wat wachte.
Hier worden eenige Potzeryen, én danssen vertoond.
Wat dunkt u, Schoone, is dat niet aardig?
Mét gedachten Kan 't niet verbétert zyn, 't is zéker ongemeen.
Vólkert.
Dat zich de danssers ook verkleên.
Zy zyn al vaardig.
Wél, men laat ze voort beginnen.
Hier word een Ballét gedanst van vier of zes Perzoonen.
Wél, Neef, hoe kenje 't zo verzinnen?
Nicht, zulk een toestel valt niet swaar Geertruy.
Maar, is de Juffrouw die hier zingen zou, al klaar?
'k Meen ja, Mevrouw.
'k Verlang om haar te hooren.
Ik bid, gebie, myn Uitverkooren.
Hier word gesongen.
I dat geit hups, noe, noe, wie wollen auch eins springen, Ond zingen; las ons lustig zyn, Der Musik voegt wol by de wyn.
Wel; Vaâr, verstae jy jou ook van die seuve saaken?
Ja, ja, laat hy hem meê vermaaken.
Der Pompernik kel is aber hie, Ich werd em nicht verlassen: Wen ich dein Schoen braun ooglein zie Erlieb ich aussermassen; O lieb, o lieb, o lieb, ier doet mie 't harts zo weê; Wen ich 's lyb vol gezouffen haab lig ich in roe, end vré.
Noe zund wie lustig.
Kan ik u noch meêr verlusten?
Ik word al slaaprich.
Gy sult in myne armen rusten.
Moet ik dit hooren, en kan ik hier langer staan?
Men zou de drommel zo verraân, Volkert.
Geef aan de Speelliên ook eens drinken, Kristoffel.
Her Vólkert, las ons auch eins klinken.
Wel, op een kusjen aan weerzyden Volkert.
'k Ben te vreên, Geertruy.
'k Verdoe dat: want die kus die smaakt me ongemeen.
‘ô Heer!
zie ik dit voor myn oogen?
Wat dunkje, heb ik nou geloogen?
Neen, Joris; och!
't is al te waar, Maar, 'k zél die vuile hoer, die ranken duur betaalen, Kom laet ons voort de Schouwt gaan haalen.
Zy loopen verbaast wég.
Geertruy, Volkert, Kniertje, Kristoffel.
WAt 's dit?
hier is de baan niet klaar; Wat schort de Speelliên?
Zyn ze dol, óf buiten zinnen?
't valt me daar als loot op 't hart, na 'k merk, Kozyn, is dit geen deeglyk werk.
We zyn verspied; wat raad?
wat zullenwe beginnen?
Agata, Geertruy, Vólkert, Kniertje, Cristoeffel.
MEn Heer, én Juffrouw, och!
wat héb je lui gedaan?
De Speelliên zyn kwaad wég gegaan; Ze spraaken van de Schout te haalen, De een zei, ik sweer ik zél die Hoer dat wéêr betaalen.
't zél men man zyn, dat gaat vast; Och!
Neef wat raad?
we zyn verrast, We zyn hier laelijk in de val; 'k wil sweeren, Dat hy ons in die Speelmans kleêren Verspied heest; 'k twyselde al, maar, ach!
nou is 't te laat, Ik bén bedurven, ach!
Ik sta verstélt; maar kom we moeten hen verkloeken, Nu zy zo dom zyn; ras de kleren uit, en voort Na huis, dan zyn zy licht te doeken, Zo gy maar vast blyft by uw woord.
ik kan van schrik me zélven pas bedaaren.
Kom, niet te sém'len, kryg de kleêren, trek maar uit, Want vondenze ons, zo was het heel procés verbruid.
Wat zél men eind'lyk wédervaaren?
Dit is men droom.
Hier zyn je kleêrén, trék maar aan, Wat hoeft 'et juist zo nét te staan?
Wat zo!
je kaper op.
Men beenen staan en beeven.
Als wy maar weg zyn, mag 't geen kwaad, Dan isser gantsch niet aan bedreeven.
'T is donker, én zo glad op straat.
Dat mag geen kwaad, ik zal u aan uw huis verzéllen, Ei!
wilt u niet te veel ontstéllen.
Kom, 't zal zo wél zyn.
Nu, goé nacht; Ik had dit voorval niet verwacht.
Indien zy komen, kunt gy alles maar ontkénnen.
Zo schoon; ey!
lieve ga maar heen, Begeerje ook een Lantaeren?
Neen Achtste tooneel.
Kniertje, Kristoffel, Agata.
SUnt Vélten moet die Lichthart schennen, Die guit heest ons die pots gespeelt, En hier 'er Man in Speelmans kleêren Gebracht, wie had em dit zen leeven zo verbeëld?
Maar 'k zél 'et hem wel weêr betaalen, wil ik sweeren.
Zo dra ze kwaamen had ik in 'er doen geen zin, Ze gluipten zo.
Dat 's waar, ze dorsten pas 'er oogen Eens opstaan; wél ik bén nóch nooit zo valsch bedroogen.
Des em der haan hak, noe!
Ik beelde me schier in Datze onze taal niet kosten spreeken.
Ich wol em hals ond beinen breeken Dem Lichthart da!
dien Schélm!
Hoe waarje zo verblind Dat jy 'er aannaamt?
Noe!
i snakken wie ein kind; Kon ik die Nar?
i zé!
ik heb em von myn daagen Nicht zeên, wat meug i dan zo vraagen, Man by dem kranken, wen ik Lichthart zé, er zol Mi saterfaction verschaffen, ob ich wol Em eins der kraage, was verzétten.
Laat ons op onze dingen létten, Schik alles aan een zy, Agaat, daar bérg al 't goed.
Jy voort de tafel, niet te wachten, Wy moeten heur die kans af winnen, met gedachten, Die sakkereerse zót, die bloed, Hy meent zen Vrouw hier nóch te vinden, Maar dat zél mis zyn, én hy moet 'et liegen, dat Zy hier geweest is, zo ik aârs de zaak récht vat.
Daar word geklopt.
De Schout, Twee Dienaars, Filibert, Joris, Kniertje, Kristoffel, Agata.
Goên avond, vrinden; Kom, zég ons voort waar dat de Vrouw is van die Man.
Zyn Vrouw, men Heer, wel daar heb ik geen kennis an.
Her Scholtétus!
Dit ontkennen zal niet baaten, Gy paait ons niet met schoon te praaten.
Zég waar zy is.
Men Heer, je hebt gewis abuis, Je bént hier in een onrécht huis.
Wat, in een onrécht huis?