floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Op mijn siel hy sal van daegh noch koomen, En oft soo niet en wasÉ.. maer ’k heb gerucht vernoomen, Vertreckt Mevrouw, vertreckt, ey wilt niet langer staen, Ick sal dien minnaer, die verbaest komt, tegen gaen.
Ieroen singende uyt.
Voys, Petite Royal.
BEmindt soo seer ghy minlijck sijt, Wilt ghy als ick beminnen, Soo moet ghy beginnen Want het is al tijt.
&c. Beat.
Het is Jeroen dien hondt.
Ick groetje soete meysje.
Wat komt ghy hier weer doen?
Ick, poeselachtigh vleysje Kom honger lyen; hoor; den fantastijcken man Heeft weer sijn soon ontboôn; wy koomen pasjes an Op den gesetten dach; ick kom soo fix voeteeren, Mijn meester op de rugh sijn ’s kleppers komt braveeren.
Waer of hy nu magh sijn?
ick kan ’t voorwaer niet raên, Sijn klepper droegh hem noch, en is eerst weggegaen, En komt juyst op het lest.
Ick steun op deese beenen Die brengen my der eer, ick wilse noyt uytleenen.
Beatrix wat seght ghy?
Gae slaepen.
voort te koy.
Te koy mijn engel?
neen.
Te koy.
O vuyle proy!
Al ben ick wat vermoeyt, ’k souw u noch wel versaeden.
Ick gae maer op een pas, ick wordt noyt overlaeden.
U Heer dan?
Dat ’s een geck, die niet te helpen staet.
Hy slijt hier t’Amsterdam de steenen van de straet, En sonder dat hy denckt sijn ouwde grijse Vaeder Van huys verandert is, en dat ick ’t allegaeder Wel weet waer dat het is, en heb sijn brief alleen Gekreegen, opgedaen, Soo gaet dien loskop wegh en is van my gescheyden, Daer hy my noyt de reên van onse komst hier seyden.
Te bed en wacht hem daer.
Men moedt noch leeven, en De ouwde vriendschap doen volharden waer men ken.
’k Word huyden van geen bedt om slaepen ingenoomen, Ten sy ick heb gepraet gelijck een nieuwgekoomen.
Loop geck.
Loop geck!
wat hebt ghy dat niet dient gevat, En min gemeensaem als een dochter van de stadt?
Gaet soekt u Meester.
Jae, ’k ben moe.
Wel ’t is te bijster; Flus seyje waerje ’t niet.
Ick jockte liefste vrijster.
Beatrix, soetertje, laet ons een ommesien Quaedt spreecken, sonder doch malckander aen te sien, Spreeckt ghy quaet van uw’ vrouw, ick sal mijn meester schelden, En seggen wat ick weet: laet ons elckaêr vermelden De Vetjes die daer sijn gevallen voor uw’ vrouw: Laet ons Historitjes vertellen uyt de mouw, Om de memory dan te grooter aen doen wassen; Ick sal ’er u eens een vertellen, wilt oppassen.
Daer was een Kooningh; en die Kooninghs woonplaets was In ’t wouwt; en in dat wouwt in ’t midden was een plas Van waeter, een rivier; en over dees riviere Daer lagh een bruggetje van schoonheyt overfiere.
Naest aen die brugh daer was een valbrugh voor het vliên Van een aaloudt Kasteel met toorens wel versien, En grachten waeterrijck; in deese waetergrachten Swom een Meermin; en dees meerminÉ Be.
’kwensch te verwachte Een vierdendaeghse koors voor dien vervloeckte nar.
Soo hem de Graef hier siet, soo raeck ick in de war.
’k Hoor fluyten.
goede goôn!
nu is ’t met my verlooren!
Is hy ’t, soo is ’t verbruyt.
Ey wilt u niet verstooren Mijn liefje, of men fluyt, dit is een goedt gefluyt, Dit fluyten van Cypres byslaepen ons beduyt.
Gaet doet uw’ handtwerck, gaet, ick wil u niet beletten, Ick sal om uwen ’t wil my in uw’ bedt gaen setten.
Voorwaer ick lijd’ al veel; ey siet dit teemen aen.
Ick raes.
’k ben dol.
dat heeft sijn moeylijckheyt gedaen.
’k Sal ’t hem betaelen; maer het stont noch te verdraegen, ’t Gingh half al nae mijn sin, ’k verwachte slimmer vraegen Van soo een snoode fiel en quaedt gestelt gemoedt, Laet ons een and’re deun eens singen.
lustigh!
bloedt!
Wat doe ’k?
hy fluyt als dol.
ick wil de Graef in haelen.
Nachtroover kom in huys, waer toe dit lange draelen?
DOet uyt uw’ licht, doet uyt, een vriendt die by my is En wil niet sijn gesien.
Heer Graef ick weet gewis Mevrouw u siende sal seer groote vreughde krijgen.
En ick geen minder vreught.
Ey raest niet, ey wilt swijgen.
’k Sal u een quaede nacht doen overbrengen.
Heer Denckt nu maer op uw’ saeck en denckt op my niet meer.
Uw’ hardt is vol van eer.
Selfs tegens eygen maegen, Al had de weerelt heel sich tegens my te waegen Geswooren, ’k souw om u mijn eer te buyten gaen, Wyl ick ’t u heb beëedt.
Ick heb ’t u kondt gedaen, En ick hervat ’et noch.
’k Verwachte nimmer minder Van soo ’n volmaeckte siel.
Uw’ woorden doen ons hinder: Beleeftheyt sy gedaen.
Den Vyandt ons gemeen Den grysaert licht ontwaeckt.
Kom volgh met sachte treên.
Karel in een stoel alleen sittende.
Sy brenght denGraef binnen.
Ick diende meer te doen op ’t vaderlijck gebieden Wanneer hy is gehoont, en hem veel liever vlieden Die mijnen Vyandt is vol doodelijcken haedt, En volgen Vaeders wil in ’t wreecken van sijn’ smaedt.
In ’t kriecken van den dagh van dees aenstaende morgen Sal ick op ’t spoedighste van alles my versorgen, En Vaeder soecken gaen daer ick hem vinden moet, En hooren wat voor hoon en leet sijn ouwde daegen Geschiedt is, dat hy my tot wraecke uyt komt daegen: Sijn Brief was dwingende, doen heb ick noch verstaen Dat hem groot ongeval en spijt was aengedaen.
’t Beswycken van mijn plicht, sijn eerbaerlijcke achtingh Te stellen in Balans, is volle eerverkrachtingh; ’k Begingh een dubb’le faut.
ô jae!
ô neen!
Ick ben ten eynde raets.
Ay heemel!
komt te rae.
TEn schijnt my geen bedrogh, ick heb geraes vernoomen, ’k Heb woorden stracx gehoort en ymant herwaerts komen, ’k Wil my verseeck’ren gaen.
Ik weet niet hoe ik wil.
Hij klopt achter Fel.
Wel aen!
ick volgh ’t geraes; indien ick niet en stil     op sijn Stoel.
De dolle drift mijns toorns, maer soo ick als verbolgen Met waepens in de vuyst het nachtgedruys vervolge, Soo berght hy sich wel licht door hulpe van de nacht, En loerd dan op mijn komst.
Flux werd my licht gebracht.
Felix binnen.
In deese heele straet en woonde noit mijn daegen Een Juffrouw groot van staet, of waert om nae te vraegen, Of dochter van verdienst, of schoonheyt ongemien, Die van soo braeven Graef verdient had oyt gesien Te werden of gevrijdt.
Den toeval is doch moeylyck En seer veracht, is ’t niet, soo is de daet verfoeylyck: Felix weer uyt met een blooten deegen en fackel in de handt.
Dewyl een moedigh hart daer groot gevaer in vindt, En iemandt onbekent om tweede hulp bemindt.
Een man treet op my aen met een gestroopte deegen, ’k Verweere deese plaets, en stel my moedigh teegen.
Sta af of ’t gaet ’er deur.
Ghy sult eerst sterven.
Goôn, Het is mijn vaeder!
de stem gelijckt mijn Soon, Ick naeder om te sien.
is hier vaeders wooningh?
Hier is den Graef terstont gegaen om liefdens looningh.
is hier vaders huys?
en woont hier Jufferdom?
Dit is een vreemde saeck.
’t Is Karel ommentom.
Ick twyffel nu niet meer.
Ha vaeder lief!
Beminde Soon Karel, hoe kost ghy by duyst’re nachten vinden Myn Huys?
wie wees het u?
Uw’ vaederlijck gemoedt En droeve vraegh my weer niet t’onrecht vreesen doet.
Ghy moet stracks sterven, of mijn ouwde eere wreecken.
Maer hoe mijn Soon!
hoe is ’t?
en kunt ghy niet meer spreecken?
Ick sie uw’ siel ontroert en brandend hert geslist, Nu ick u weck; wat ’s dit?
hoe suft ghy Soon?
of is ’t Dat ghy hem kent die my mijn eere dorst bevlecken?
’t Moet sijn.
Men kan niet langh sulck ongeluck bedecken.
Of souw uw’ kloecken arm die vyanden verslaet Alreets al van de wraeck ons ’s oneers sijn versaet?
Alreets al sijn versaet van onse hoon te wreecken?
Iae die te wreecken.
’t Is uw’ moedigheyt een teecken.
Het pack is licht genoegh ten aensien van ons quaedt.
Wreeckt my, soo wreeckt ghy u. Kar.
Niet wetende de smaedt.
Wy vliegen nae de wraeck, ghy sultse daed’lijck hooren: Dees middel isser maer, Die my mijn voor’ge eer noch weder geven kan, Of sonder schande sijn.
Mijn Soon ick kan wel van Ons hardt gemeen verdriet, dat ons met schaemt doet leeven, En worden niet beschaemt, een goede reeden geeven.
Vergeeft het my mijn Soon, dat ick ons schandlijck quaet Souw openbaren, een soo moeyelijcke daet.
Soon Karel schelt my quyt, dat ick u souw vermelden Een doodelijck verhael; uw’ Suster sal ’t u spelden, Gaet soeckt tot ghyse vindt, al ’t geen d’er over is.
Maer spreeckt haer sachjes aen, spreeckt van vergiffenis Meer dan van straff mijn Soon, als sy u komt te leesen Haer quaedt, soo geeft haer raedt haer quaetheyt te genesen.
Mijn bloedt selfs pleyt voor haer in ’t vaederlijcke hart: Denckt dat s’uw’ Suster en mijn Kindt geheeten wardt.
Selfs tegens eygen eer volgh ick mijn Vyandts raeden.
hoe veel ongelucks hebt ghy op my gelaeden.
Soon Karel wy doen best dat wy saem binnen gaen, Haer droefheyt vleyende, die noyt meer acht te slaen.
Neen Vaeder, wacht, gy mooght daer noch niet binnen komen.
Ick niet?
Neen Vader.
is my die macht benoomen?
’k Segh u de waerheit, ’t en sal nimmermeer geschiên Soo langh ick leevend ben.
Magh ick mijn kindt niet sien?
Wat raeserny is dit!
sal ick dees smaet gedoogen!
Sijt ghy uw’ sinnen quyt?
waer toe betraende oogen?
Waer toe uw’ droef gesucht?
gaet wegh.
Wijckt.
Treet niet in.
’k Bewaere deese deur.
Een soon sijn Vaeders sin Te weederstaen?
en dus sijn Vaeder toe te brullen?
Soo schoot niet over om mijn onluck te vervullen Dan dat u herssens-vat verstandeloos souw sijn, En sien die soo gequetst gelijck de eer van mijn?
Mijn Vader, mijn verstandt en welgestelde sinnen Nooyt waeren soo gesondt; dit stuck dan te beginnen Rechtvaerde oorsaeck heeft.
Vreest ghy mijn haet dan niet Ondanckb’re soon?
Leonora en Pompeus achter ’t Tooneel.
VErgeefs, want ghy ontkomt my niet.
Mevrouw doet op de deur, ’k sal vaeder wacker kloppen.
Uw’ dreygen gelt hier niet.
Ick salse needer schoppen Of doetse op.
’k En sal.
Ten is my noch geen tijt.
Mijn dochter by een man!
o goôn!
Ick barst van spijt!
Sijn vaeder tegenstaen om vyandts gunst verwerven.
Leonora en Pompeus koomende op ’t Tooneel.
Vader en mijn Broêr!
Heer Karel ick kom sterven Of winnen aen uw’ zy.
Heer Graef ick ben bereyt Te sterven aen uw’ zy.
Soon, hy is ’t die het feyt Van hoon ons heeft gedaen, hy dee ons’ eere splissen.
Hy noemt hem soon.
Sijn bloet moet onse schand’ uytwissen.
Mijn eer weer leeft, wanneer soo snooden schellem sterft.
Ick kan niet kiesen.
doch Pompeus dient geberght.
Ick houw my by mijn eedt, en wil geen schellem slachten.
Wat preutelt gy mijn soon?
Heer vader men most wachten.
’k heb te langh gewacht, kom leer my dan mijn plicht.
U doenmael te verraên Heer Karel was my licht, Doen ick u tegens my tot een verschuylplaets diende, En ondertusschen my tot uwent nu eens siende, Sien ick u als een man seer haep’ren sonder trouw, Of ghy uw vaeders zy of mijne kiesen wouw.
Hoe Karel, geeft uw’ hart gehoor aen sulcke reeden, Die hem uyt bangigheyt de vreese spreecken deeden?
En hoort ghy niet nae my u vaeder?
dat hy eer Uw’ leeven heeft geberght, sulcks reeckent hy sich Eer, Maer rooft u van het uw, dien eervergeeten schellem.
Wraeck!
wraeck, mijn soon!
wraek!
wraek Heer Karel, ik bedwellem Mijn sinnelijck verstandt.
Soon, wreecken wy soo ’t hoort.
Mijn Vaeder, ick ben hem mijn leeven en mijn woort Vol schuldigh: ghy hebt my het leeven wel gegeven, Hy heeft ’et kunnen my ontrooven sonder beeven.
Hy kon tot mijn verderff sijn Graefelijck gemoedt Toen uyten tegens my alleen, doen ick het bloedt Van Heer Pompeus broêr geplenght hadt; jae sijn knechten Indien hy ’t had belast, die kosten my bevechten.
Had hy trouwloos geweest, ghy waert nu sonder soon.
Houwt een gegeeven woordt Meer dan uw’ slappe eer en Suster laes!
geschonden.
Gaet, gaet dan Karel, gaet, spaer hem dien ghy bevonden Soo trouw te sijn, en die u ’t leeven houden liet.
Den geever van de uw noemt my voortaen nu niet.
Iae, ick sy sonder soon.
Hy sterf of ons vermoorde.
Ey hoort Heer Karel, en ghy ouwden nae mijn woorden.
Gramschap is raeserny die kort is sonder trouw.
De gramschap al vernielt en geeft u naeberouw.
Toomt dies uw’ gramschap in.
Ick kan mijn eygen leeven Beschermen, en ick kan wel iemandt ’t leeven geeven.
Ick kost u wel ontgaen door kloeckheyt van dees’ arm, Maer of de dolligheyt en ’t siedent bloedt soo warm Van Vaeder en van Soon sich saemen had gaen mengen, Om ’t moedigh Graeflijck bloedt te storten en te plengen, Onwaerde Vyanden ghy nimmer veyligh sijt Van dat men t’elcken dagh met recht aen u verwyt, Hoe dat een Soon, begaeft met kleyne moedt en krachten, Had ick niet hulp getoont, de doodt had te verwachten.
En dat een Vaeder sonder my Sich vonde sonder Soon; dat ick alleen dorst stellen Mijn leeven tegens twee, om haer ter neêr te vellen, Of sy my.
Meent ghy oyt dat men die schand vergeet?
Kunt ghy beletten dat het Hollandt nimmer weet, Dat ick my voor de soon veel meerder dorste waegen Als ’t oyt behoorlijck was?
Voor ’t lest moet ick ook klaegen Dat hy dit al vermelt my schuldigh is, en niet Heeft weêrgegeeven, komt dan Vaeder en besiet De weldaên tegens een.
Kom saemen Soon en Vaeder, En proef myn gramschap, proef de macht van een verraeder, Die doch weldoender is.
Alleen en sonder Soon Geef ick my aen uw’ klingh ten besten om te doôn.
Mijn Vaeder!
waer toe brenght de drift u win uw tooren?
Tot mijn en uw verderff, mijn Dochter te doen smooren In ’t bloedt door deese poock.
ô foey!
vervloeckte pest Van ’t gansche huysgesin.
verduyvelt nest.
Dat ick u deese klingh in ’t lijff schiet.
Niet te schenden.
Neem ô bedroeft geval op my begin en ende.
Houwt sijn Vader tegen.
Felix tegens Leonora.
Pompeus sachjes tegens Leonora, en sy binnen.
Vertreckt.
Begeeft u voort op straet, dan na het hoff.
Nu dan Soon sonder hardt, wat sult ghy tot u loff Beginnen?
Eer en deucht gelooven, niet vervloecken, Maer houden trouw en eer, en wraeck van hoone soecken.
Ghy stelt het een en ’t aêr dan in gelijcke schael?
Ghy doet een Broeder hem verliesen door het stael, Hy u uw Suster schendt.
Hy hoont uw’ ouden Vaeder, En staet hem nae de siel, en maeckt hem langs hoe quaeder.
Schijnt u dit al gelijck?
het eene is een leet, Het ander is een schandt.
Het eene raeckt het kleet, Het ander ’t ingewandt.
Het een ten strijt komt daegen, ’t Ander een leeven eyscht.
Het een wel rouw doet draegen, Maer ’t ander schand.
Siet, siet, hoe ick my wreecken kan Soon Karel sonder u. Kar.
Mijn Vaeder, soo oyt man... houwt sijn Vaeder tegen.
En spreekt my niet.
Ik gae op haer mijn gramschap uyten.
’k Sal haer van daegh in huys, dan in een kercker sluyten.
in sich selven.
Pompeus eed’le Graef, u siende hier allien Bekent ghy licht, wy al u in een ommesien Verdelghden soo men wouw.
Alleen kon ick de krachten Mijns arms u proeven doen, en geen profijt verwachten.
Maer ick behoor in ’t minst u Graefelijck gemoedt Te eevenaeren; want ’t verlies van Broeders bloedt, En ’t derven van de eer, in schade veel verscheelen By luyden vol van moedt.
Mijn moedigheyt ten deelen De uwe overtreft.
Uw leet is niet soo quaedt Als ’t mijne.
Ick betael met woecker de weldaedt Van u aen my betoont.
Ick ben noch niet te stillen; Sijt ghy voldaen, ick niet, voldoet dan eerst mijn willen.
Uw’ doot is maer bequaem mijn eer in d’ouwde staet T’herstellen.
Gaet dan uyt, maer wilt voort wederkeeren, Om in gevecht te treên.
Gevecht kan het begeeren Uws Broeders schim voldoen.
Mijn vader sal voortaen, Ick en mijn suster door u sneuv’len sijn voldaen.
Dit is een dubb’le kamp, wiens weergae van te vooren Het machtigh Nederlandt quam nimmermeer te hooren.
Ghy daeght my tegens u, ick daegh u tegens mijn, En sullen allebey gelijck verweerders sijn.
Sijt ghy een man van moedt, ghy weert u wel.
De Gooden My onrechtvaerdigh sijn, soo ick u niet sal dooden.
De saeck hanght aen de daet.
Waer is de plaets bestemt?
Voor aen by Kattenburgh, verwacht my daer in ’t hemt.
Ick wacht niet lang.
Noch ik.
Ik kan mijn lust niet temmen Om stryden met elckaêr, en in uw bloedt te swemmen.
Vertreckt dan.
Pompeus binnen.
Felix weer uyt.
mijn Soon, voert hy sijn leeven meê?
Hebt ghy dat niet gerooft, hem die u oneer deê?
Ick sal hem vinden.
Vint u Suster eerst, vertrouwde Eerloose van een Guyt, die al dit onheyl brouwde.
Mijn Suster vinden?
hoe!
Geschent is s’ en gehoont, Karel binnen.
En van een Graef geschaeckt, u eerder niet vertoont, Eer sy gevonden is; jae komt u noyt vertoonen: ’k Wil geen vreê hebben meer, noch Dochters nochte Soonen.
De blooheyt van mijn Soon, mijn Dochter niet meer kuys, Sijn oorsaeck van mijn ramp, en schande van mijn huys.
Ick denck ’er geen meer aen.
Ick sal dan sonder draelen Het rechte rechte recht van Rechters Rechter haelen; En kan dan Amsterdam niet geven recht voor mijn, Soos sal geweldt en strijdt de rechte middel sijn.
HET VIERDE BEDRYF.
Ieroen in de Gevanckenis.
BEatrix om aen u de waerheyt te verklaeren, Ick soude u besoeck wel vriendelijck aenvaeren; Want ghy ’t my schuldigh sijt om diensten ongemien.
Ick quam hier niet om u, maer om uw Heer te sien.
’k Wist niet ghy hier geboeyt te sitten waert gedwongen.
Hoe kreegh men u doch?
ick had al half ontsprongen.
Op ’t schrickelijck geraes dees nachte aengerecht En ’t gruwelyck gekyff, en duyvelsche gevecht, Dat Vaeder en de Soon met Graeven gingen maecken, Om nieuwe scheldinge tot trotsheyt te oorsaecken, En smyten tegen moedt; verliet ick het geschreeuw, En gingh mijn Meester nae, die brullend’ als een Leeuw Wegh gingh, van boosheyt bleeck, en sweerend’ op sijn tanden, Sijn Suster noemende, den duyvel haer in handen Staegh gevende met hem, die haer heeft wegh gebrocht.
Hy heeft van hoeck tot hoeck den barsen Graef gesocht; Doch vondt hem echter niet.
Een Schout quam ons bespringen, En steld’ ons hier ter plaets en leerden anders singen.
Die plaets schijnt hier te sijn, hier is ’t Gevangenhuys, Ick sweert Gevangenhuys, en sweeren hiet in duyts Doodt, duyvel, blixem, hel, bloet, donder.
Ick vervloecke, VervloeckenÉ.
swygh stil, ’t is nu geen tijt te vloecken.
Soo hebt ghy dan uw’ huys verlaeten nae ick hoor?
’k Heb u de saeck vertelt.
En dat vrouw Leonoor Met u sich heeft geberght?
By de Graef.
En sijn Suster Cassandra?
Die ons hart weer maecken veel geruster Door ongemeen onthael, ons koomen was haer bly.
In kort, ’t is niet dan een vrouw Leonoor en sy.
Ick segh u dat mijn Heer is haer getrouwen Minnaer, En om die reên was hy haer broeders overwinnaer, Die most door hem de smaeck verlaeten van het broodt.
Ick hoorden gisteren iets seggen van die doodt.
En ick moet midlerwijl een gnaedigh vonnis hoopen, Dat staet my niet wel aen.
maer waer ginckt ghy soo loopen!
Om dat men niet en sprack dan van een hevigh slaen, Van ponjaerts, als je weet, de vaeder scheen ons aen Soo sot gelijck de broêr, nu sijn wy t’saem gaen woonen By Graef Pompeus, die bemint Mevrouw die schoone Met soo een yv’re min als oyt een minnaer dee.
Wij sijn gekerckert hier, daer yder heeft sijn stee, En sijn soo slecht als ’t magh, ick troost my in mijn quaelen, Hier sijnder meer als wy.
Ick kom van te betaelen Aen ’t volck mijn wellekomst.
Ick gae dan weer mijn ganck.
U danckende.
Waer voor?
ghy hebt geen reên tot danck.
’k Sal bidden al de Goôn voor u als ghy sult hangen.
Ick hoop en wensch In die geleegentheyt voor u sulcks oock te doen.
Vaer wel kaeckster.
ghy krijght van my geen soen.
Wanneer komt ghy nu weêr?
Soo ick u kom besoecken Sal ’t avondt sijn.
Warrenaar.
Warr.
’t IS een gerijf voor alle broecken.
Wel wat Princes is dit?
’t is al een braeve tas.
Een meyt met eeren is ’t, die met my spreeckend’ was.
Sy is noch niet verrot, sy kan al louter stappen.
Sijn onse graege maets al moe van ’t kanneklappen?
Sy worden vry gewaer uw goet onthael.
Ick dee Nae dat de tijt, en plaets, en arremoede lee.
Nu moetmen vrolijck sijn; wy sullen morgen binnen In d’andre weerelt sijn, of dan de reys beginnen.
’k Heb driemael hier gesien hoe datmen om een feyt Aensicht aen aengesicht de doot heeft aengeseyt.
Ick dronck des niet te min.
ick lachten eeven hartigh.
Men is niet frisser of men schoon kijckt barremhartigh.
Liet ick geen mannen u van achtbaerheeden sien?
Ick sweer dat Hollandt noyt of Vranckrijck in ’t gemien Soo braeven volleck sach als hier sijn saem vergaedert Gevangen door de Schout.
Ons’ uer van sterven naedert, Wy slijten noch de tijt met speelen, en gebruy, Met drincken, niet te doen, als eerelijcke luy.
Heer Warrenaer heeft wel, jae dubbelt wel gesproocken.
Al sijt ghy hier benaeuwt in deese plaets gestoocken, Ghy sijt niet min als ick vervrolijckt in uw’ geest.
Dit is niet d’eerste reys.
Sijt ghy d’er meer geweest?
Jae, jae, en niet gedaen, al meer als seven weecken.
Soo seyt elck een.
wat heeft u hier nu ingesteecken?
D’aenvechtingh die ick leet om ietwes my bekendt.
Is ’t al?
’k Sal u de saeck verhaelen tot het endt.
Een Advocaet, een geck, op ’t hooft met vreemde haeren, Sach ick een reys een beurs, heel wel gespeckt, bewaeren, ick wierd op deese beurs verlieft, Het soetertje was soet, en ick wierd wel gerieft, De vrientschap eenighd’ ons voort in mijn sack.
De Joncker Was om de vriendtschap dol En stelt sich tegens my, men hielt my voor een guyt En roover, en men hielt my staende om de buyt, Die vindende by my, ’k most van die schoone scheyden, De hapschers quaemen my noch in de kercker leyden.
Ick bracht mijn reeden by, en sey, het is mijn Vrouw, Sy heeft mijn manlijck woordt en dieren eedt op trouw.
Maer echter d’Advocaet dee ’t huwelijck weêr breecken, En sonder Vriendt had ick langh in de kouw gekeecken.
Elck mensch met eeren is met ongeluck gequelt.
Maer waerom heeft men u van daegh hier in gestelt?
Om in de hooghste graedt te minnen.
O verbolge!
Is ’t weêr een beurs?
Maer een deugeniet die ’k volge; Een hondse Heer die ’k dien.
Wy gaende deese nacht Spanceeren Tot datmen de meestres genaeckte om een praetje.
Doen quam daer nachtgewelt.
Wy greepen na ons stael, En dreeven haer ter vlucht en sloegen s’altemael.
Mijn meesters blancke klingh voor d’eerste reys bewonden De heup van den Provoost; het sternum wierdt geschonden Aen sijnen Luytenant, en ick heb de Griffier De beck geveeght, en hem de neus soo met een swier Fix afgebruyt.
’t staet wel.
die hem niet kendt sal meenen Het is soo van natuer.
Mijn meester heeft de beenen Van d’hapschers aldenbruy als gras gemaeyt.
Wel hoe, En isser niemandt doodt?
Ick segh daer niet neen toe.
De klocken soo men seyt die raeckten voort aen ’t luyen.
Indien ’t soo is gegaen, soo souw m’er wel inkruyen Een beetje van de galgh; maer voor een moedigh man Is dat maer speelen gaen.
Die saeck, soo veel men kan, Moet worden inter nos versweegen en verborgen.
Con lisenza Patron.
Ick salder wel voor sorgen.
’k Moet eens een woordt of twee met hem, dien ick daer sie Gaen spreecken.
Gaeren maet.
ick slaep wat, nouw adie.
Sjappert.
WAt jaegt u hier mijn vrient?
’t Voorneem van u te spreken, En sien hoe dat gy vaert.
O groote vrundtschaps teken!
Ghy siet my hier mijn vriendt in een gevangen huys.
Sjap.
En ick kom om de weet van d’oorsaeck van dit kruys.
Met een onnutten loop heb ick schier al de hoecken Van deese Stadt doorsocht, in speelplaets gingh ick soecken En in vergadering, waer wy saem rade slaen Van saecken, die ’t gemeen en ’t Vaederlant aengaen.
Op ’t laetst, ick kon niet meer van u te hooren hoopen, Doen quam doch door geluck Trijn Slons my tegen loopen De Weeuw van Manckepoodt, die m’ ophingh in den Bos.
Die u beschuldighde tot dief van Paerdt en Os?
Die is ’t.
Ghy weet wel hoe die ouwde hex kan praeten; Sy sey my voort u vanghst, en heeft my de oorsaecken Daer by geseyt, en ick tot vordering van tijt Ben u nu koomen sien.
’k Ben dul, ick raes van spijt Dat ghy soo ’n braef Soldaet in soo een gat moet blijven.
Kon sy u wel de saeck, gelijckse is, beschrijven?
’k En weet.
soo sijse sey von ickse weynigh klaer.
Een seeckeren Student De suster van een Graef en deftigh Ridder liefde: Dees Ridder, doen hy ons met wijn en gelt geriefde, Bracht ons vijf in ’t getal ’s nachts by een kleyne Tent Om te vermoorden dien eêlhartigen Student.
Hy was geen bloo Jan Hen.
Wy quaemen met ons vijven Op hem alleen, alleen kost hy ons wel ontlijven; Alleen verjoegh hy ons.
den Ridder wierdt gequest Van hem in d’eerste storm, en gaf hem voort de rest.
De Burgery quam flux met macht op gedrongen*, Men hielt my, en ick wierd van achteren besprongen.
Men vraeghde my nae ’t woordt, en ick en wistet niet.
Doen wierd ick hier geboeyt soo schellems als ghy siet.
’k Heb altijt neen geseyt wanneermen my quam vraegen.
Men spreeckt hier onder ons van ’t Rasphuys en die plaegen.
’k Ben bly dat ick noch schelm noch valschen munter ben, Indien ick raspen moedt, ’k sal doen soo veel ick ken, Ick ben daer meester in; maer ick sal my wel wreecken, Ick sal dat duyvels volck noch hals en beenen breecken!
Een fout Heer Warrenaer moet niet meer sijn gedocht, Wy sijn al menschen saem.
Doen ghy my hebt gesocht Wat wouwt ghy doen van my?
Om uw mee aen te toonen Een koop, waer van ick heb gesien tien hondert kroonen Op goede reeckening.
Is het een saeck van bloedt?