floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hoe kan ik dat begrijpen?
Als onse degens plomp gevochten zijn, dan sal hy der weer punt aen slijpen, En daer is al veel aen gelegen dat men altoos versien is van een wel stekend geweer.
Draegh jy daer seker sorgh voor?
ik moet bekennen je siet al vry veer.
Hy doet dingen van de ander wereld, ja hy souje by manier van spreken Het spits van je baerd soo scherp maken, dat j’er me door een eyke plank sout steken.
Hebje eenige verroeste daggen of dolken, soo jese mijn ter hand steld, Ik salder weer punt aen maken, en slijpense soo klaer dat j’er je selven in spigelen seld.
Je sout het je leven niet willen gelooven hoe hy alle ouwe degens weer weet te verstalen.
Dat hy daer raed toe wist, wat sou hyder noch eenen grooten schat uyt halen!
Ik wilje wel versekeren kost jy alle ouwe degens weerom op snee en steek setten maet, Dat je haest met al de pot-pennigen deurgingt van die maets wiens wijser op ses uren staet.
Wat is dit nu voor een kerel?
dit is ook al een wonder compeer.
Al goed slagh.
Sijnen naem is Hans Jurrien Fresser van Poetsen ensenbagh: Ik geloof niet datje licht zijns gelijk sout konnen vinden in ’t eten, Het sou ’t eerst van sijn leven niet zijn dat hy der een ham met een schapen-boud had binnen gesmeten.
Een dousijn pekel-haringen daer kan hy mooytjes voor een onbijt me door gaen.
O elekaerten wat moet hy dan biers van doen hebben om sijnen dorst naer behoren te verslaen!
Wat quelmen die vogel!
ja seker laet hy der sulke brokke sakken!
Soo wil ik hem wel versekeren, dat hy op mijnen tee niet en sal kakken.
En wat ben jy voor een Lansman?
Ik ben van Emden van daen.
Daer had hy een kleyn ongelukje: hy was wat vroeger als sijn buren opgestaen.
Van daer gink ik naer Bremen, en se vilen men daer soo hert dat ikker niet langer kon leven.
Hy valt wat fijn in de religie moetje weten.
Hoe naer is hy om de schrift verdreven?
En daer by had hy sich tegen het achtste gebod soo al een beetje ontgaen.
Maer men seyd die noit en viel en behoefden ook niet weer op te staen.
Haperdenter een luttjen?
Wat hoeftmen ook alles soo diep te ondervragen.
De man is wel, hy isser Stads-bo gemaekt, maer hy most de bus op den rugh dragen.
Maer al kreeg hy der twee af twee an, hy slacht de hoeren, hy isser onnosel aen geraekt.
Voor mijn part ik en sal soo nau niet sien, als hy ’t ons maer wel maekt.
Wat is jou hand-werck?
Ik doe alderhande schadelijk gedierd verhuysen.
Siet hem daer vry voor aen hy heefter al veel op sijn schey, doch ’t waren meest ratten en muysen: ’t Is al een quaed moordenaertje.
Maer hoe veel neemt hy wel van ’t dousijn?
Y baes de mannen sijn duysend: se hebben al ter scherper examinatie geweest voor mijn: Se sullen voor my niet mank gaen: ik kan met een half oogh sien watse wegen.
Wel mannen ik neemje aen.
Maer se praten van een te vegen!
Indien ’t heerschop geliefde, we hadden verstaje wel op de hand geren wat.
Steld die dingen in sijn discretie: ik versekerje hy sel wel maken datj’et geeren had.
We sellen dan de liberaliteyt van ’t heerschop afwachten.
Ie spreekt als eerlijcke soldaten.
Seght sooj’et begeerd, en ’t sal anders geschien, want hy sal ’t onder hem niet laten.
Gaet geeftse geweer, stelter twee onder ’t eerste, en de derde onder ’t tweede rot.
’t Sa alon, ghylie sult elk een stink-roer hebben, en ghy een piek met een vierslot.
VYFDE BEDRYF.
* FOBUS.
HOe ongelijk word de kost gewonnen!
den eenen windt hem met leegh gaen, en de anderen moet slaven.
Hoe veel gater hier met de handen in de sak, daer ik moet loopen en draven.
Men maekt by naer een uer-werk van men, ja mijn getrentel neemt noyt end: Maer ik sie wel al is een dinge moeyelijk men worttet noch al gewent, Laet sien eens waer sal ik best het huys vinden?
dat ik men niet en vergisse: Dit is aldernaest den regenboogh, en tegen over het gulde kruys dit kan niet misse: Ik macher eens aen kloppen om te sien op Hopman Ulrich tuys is.
Joris van binnen.
O bloed ’t is den onder wacht-meester hier moetje uyt baes dats wis. Ulrich spreekt van binnen.
Wat raet?
’k Sal sien of ik wat versiren kan om dese swarigheyd te ontkomen.
Fobus.
Is den baes tuys Joris?
Verseker is hy, want hy heeft van de morgen noch wat ingenomen.
Heeft hy van de mergen wat ingenomen soo isset werk hier bekaeyd.
Soo ister gesteld: Hy heeft een infusie van robarber genomen, want hy is vry wat met de gal gequeld, Ik kom soo uyt sijn kamer, en naer ik aen den reuk heb konnen merken, Soo geloof ik dat de medicijnen al hebben beginnen te werken.
Dat komt soo qualijk alst magh: ik had anders last hem te seggen aen, Dat hy binnen een uer met eenigh gecommandeert volk most uytgaen.
Quamje darom seker!
o bloemerherten hoe wil hem dit spijten!
Hy sal van quaedheyd ’t haer uyt sijn hooft trekken en op sijn tanden bijten.
Ik moet ’t hem al eveleens eens gaen seggen dat je daerom gekomen zijt.
Joris in en uyt.
Wel wat seyd den Hopman!
Wat sou hy seggen hy barst van spijt, Hy wil hebben dat ik om den doctor ga. Je kont hem ook noit qualijker aentreffen.
Sta wat, wat sal den doctor doen?
De purgatie opstoppen.
Laet hem aen die sak niet heffen, Want daer is niet me te gekken: dat was somtijds om sijn gesondheyd te doen.
Ia daer vraegd hy veel naer alsser slands-dienst aen hangt, maer laet ik men gaen spoen.
Wel hey benje gek stijn?
wilt bylo sulke sotte dingen niet beginnen.
Soo souj’et hem afraeyen?
Sou ik niet?
is de kerel heel berooft van sinnen?
Ik sal liver sijn indispositie te kennen geven, en maken dat een ander in de plaets sal gaen.
Ie meuchtet doen, maer ’t sal hem soo spijten, dat hy sijn selven sal slaen.
Kom vry te voorschijn baes, dat onweer is al verdwenen en overgevlogen.
Wat sel ikje seggen Joris, je hebt daer wakker met een statige troni gelogen.
De goeye vrienden sieje wel die kend men alderbest in tijden van nood.
Ie weet ook overal raed toe.
Behalven tot de dood.
Soo moetmen eenen steen verleggen, die ergens een goed vriend in de weegh is.
Ik beloofje dat, je seltter de kan ook eens voor hebben alsse leegh is.
Wat segje: moet je nu niet bekennen dat ik vol anderhande virtuyte ben?
* ’k Salderje wel deur helpen als ment met gestoffeerde leugens ontsnappen ken.
’k EN had mijn leven niet gelooft dat de ampten de luy soo konnen doen veranderen in maniren: ’k Wou datje eens saeght hoe mijnen ouwen met den degen op de neers gaet swiren.
Ik lacher altemets by mijn selven om dat ik schier ter neer sijgh.
Hy praet nu gestadigh niet anders, als van saken van oorlogh, en van krijgh, Van steden te beleggen, van storm te loopen, en van bataeljes te geven.
In ’t bed verhaeld hy men wat Alexander en Julius Ceasar al hebben bedreven, Hy laet sich voorstaen, dat hy bequaem is tot den oorlogh en de policy bey.
Honderd mael op eenen dagh raekt den degen in en uyt de schey: Ja hy wortter niet een haer te goed toe om tegen sijnen schim te vechten: Men seyd van apen, maer my dunkt dat ouwe gekken ook wel drollige kuren aenrechten, Als eenen tweeden don Quixiot de la Manche, soo brageerd hy staegh door het huys, En alsser eenigen dienst te doen is, dan isser by ’t heerschop nimand tuys.
Ik denk somtijds hoe past jou dat gewaet, even als een esel de leersen passen!
Arme knecht hadje den yseren hoed wat eer op geset, soo haden de hoorens daer soo niet duer gewassen, Ik beken ik heb men in sijn impertinentie in ’t eerst al vry wat gequeld, Maer nu denk ik, ik sie alle daegh comoedien voor niet en een ander kostense geld.
Het sal nu haest weer sijn beurt zijn dat hy sal moeten buyten trekken, Soo hy werom met siekten of anders sijne poltronnery weet te bedekken, Soo moet ik hem met spokery verveerd maken, want daer issi soo bangh voor als de duyvel voor ’t kruys.
Ik sal hem wel sulken schrik aenjagen dat men hem met geen geweld en houd in huys, En het ondertusschen soo stellen dat sijne absentie niet onnuttelijk sal worden versleten, Want terwijlen dat hy Mars in ’t hooft heeft, soo sal ik Venus niet vergeten.
FOBUS.
’k WIlje wel rond uyt bekennen dat ik met allen verset stond, Dat ik sulken onverwachte veranderingh in de goeye man vond.
Naer ik heb onthouden soo waren dat sijne eygen woorden.
Wel wat sey jy daer op?
Ik praetten niet als van dood steken en vermoorden, Van in duysend stukken te kappen en honderd steken te geven naer haer dood.
Ie konter ook louter met de bree bijl in hakken alsje begint, sakerloot!
Ie sout de luy wel eenen schrik aen jagen met je ongemakkelijk praten.
Daer geef ik niet om, de besukte bengels se mogen haer kater jagen laten.
Nou baes, kan ’t wesen soo latet wesen: datje noch praetten van wat afgerost.
Wat soumen de luy soo vermoorden, se hebben alteveel van wigen gekost.
Begin jy ook al soo te praten?
je selt geen ses schellingen voor die consultatie geniten.
’k En had mijn leven niet gelooft dat den degen soo weynigh met je sou beschiten.
Ik had gedocht dat je wat genereuser soudt hebben geworden door de handelingh van ’t geweer.
’kEbje geavanceerd, maer dat jemen soo langh niet gediend en had ik casseerdeje weer.
Daer’s de wacht-meester baes.
De duyvel haeld de vent.
Nou begindmen’t hooft te klouwen, En strax praettemen van casseren,                                         Ulrich.
Ie moet den ouderdom wat ten besten houwen.
Wat sal ik hem op de mou binden?
Eer hy men siet seght dat ik siek ben.
Ik voel groote rommelingh in den buyk, en sal ondertussen eens gaen daer ’k nimand senden ken.
Goeden dagh meester Joris.
Ongelukkiger als ik en isser noyt geboren.
Och nu is alle hoop met mijn verloren.
Wat ongeluk isje overkomen?
’k Weet niet warom dat ik mijn selven niet en verdoe.
Men moet soo desperaet niet praten.
’k Hebber meer als reden toe.
’k En verwacht nu anders niet, als dat hy ’t met de dood sal moeten betalen.
Isser imand siek?
Ik vrees hy sal den dagh van mergen niet halen.
Is’t mogelijk, wie isset?
Hy salder nu voorseker me deurgaen, want Hy had gisteren al verscheyde mael t’end in de hand:                                         Fobus.
Maer seght men eens, wie isset doch?
Och ik ongelukkigen duyvel.
Ik vraeghje, wie isser soo siek?
Siek?
ja soo vol veyge teykenen als een ey vol suyvel.
Wel dit lijkt wel scheren: wie ist?
ten minsten dat je men eens antwoord geeft:                                         Joris.
Wie sout wesen mijnen goeyen baes.
Ba soo, spreekt of vijst soo hoortmen* datje noch leeft, Is de goeye man seker soo siek?
ik quam anders om hem te commanderen.
O Heer hy moeyt hem met de wereld niet meer, darom dienj’em niet te troubleren.
Maer ondertusschen sel jyje geliven gereet te houwen voor jou persoon in ’t particulier.
Hoe durfjet een eerlijk man te voren leggen!
ik sou mijn meester verlaten in sulken dangier.
Mijn meester, mijne goeye meester, wat en souje niet van men seggen, Dat ik de stad uyt liep om de luy dood te smijten, en liet jou in doods node leggen!
Mijn meester, mijn meester, och mijne goeye meester.
Nou ylive setje doch wat neer.
Ik weet best waer mijn de schoe wringhd: nimand hinkter aen een andermans seer.
Soo langh alsser leven is soo isser hoop: laet ons met den almenak een beter hopen.
Och mijnen goeyen baes jen sout niet sterven mocht ik jou leven met het mijne afkopen.
’t Sal best zijn dat ik ga, en geeft te kennen hoe ikket vind gesteld.
Loopt vry aen de galgh, soo wordewe in lange niet weer vanje gequeld.
Is de vent al wegh Joris?
Sijn leven isser nimand op den eersten van april beter versonden.
Een oud man is niet anders als een glas heb ik aen mijn selven bevonden.
Wat banghigheyd quamje daer soo schilijk over?
’t Was een spetie van een colicompas, Dat my soo geweldigh tourmenteerde, dat ik niet en wist waer ik was: ’k En kantje niet seggen hoe mijn de winden in ’t gedermt’ staken, sneden en stiten,                                         Joris.
Ofje dat weer buerden, soo bind een hase vel voorje neers daer sullen de winden strax op los schiten,                                         Ulrich.
Daer en is niet me te gekken een oudman souwer soo somtijds me deurgaen.
Darom meen ik mijn van alle moeyte, en voor al van de militie te ontslaen: Niet dat ikket uyt bloyheyd doe dat most nimand van men vertrouwen, Daer heb ik ’t hert veel te hoog toe: maer om by ’t wijf een goed oogh in ’t zeyl te houwen.
En dat dunkt men dat wel soo raedsaem sal zijn als te gaen loopen uyt de stad.
Bellona mocht wel een paer krijgers verlisen, mijn dunkt de krijg heeft met ons al een gat.
Ik heb alles rijpelijk overleyd, en om u mijne genomen resolutie te seggen, De meyningh en is niet langer met de ringh kraegh gebordst te zijn, maer den degen neer te leggen Ik heb mijnen buyk van den oorlogh al vol.
Ja wel of ment seyd of dat ment swijghd, ’k En sie niet, dat onse juffer noch eenen indiaense ketting van ons om den hals krijghd.
Waer in sou de kettingh bestaen, dise van ons sou konnen krijgen.
Uyt afgesneden vyandelijke mannelijke instrumenten, die de indianen laten drogen en aen een snoer rijgen En hangense dan de vrou van den Hopman om den hals, tot een teyken dat hyder veel heeft vermoord.
Wie heefter sijn leven van sulkenen drolligen tour peerlen gehoord?
Sulke kettingen worden daer voor de beste juwelen aen de vrouwen geschonken.
’k Versacher wel een vaen aen, dat ik eens een indise dame me mocht* sien sitten pronken Ioris.
Slans wijs is slans eer: dat is daer de groote mode en de aensienlijkste pracht, Ia hoe dat een dame meer sulke peerlen aen haer snoer heeft, hoe datse meerder word geacht.
Maer laet ons al die indiaense juwelen en kleynodien daer laten, En wederom ter materie komen daer we van begosten te praten.
’t Is maer malligheyd vrome feyten te doen, want in plaets datme daer eer me behaeld, Soo ist, hy doet niet meer als hy schuldigh is, en hy worter voor betaeld: Darom soo sal ik soo dwaes niet zijn, dat ik mijn leven soo licht op offer.
’t Was een kleyn principael hadmen noch een provisie van lijven in de koffer, Maer ’t quaetste datter van is, als men eens dood is men komt zijn leven niet weer.
Versint eer ghy begind.
’k Moet mijn selven kennen ’k ben al te haestigh en rukte te licht van leer.
Men sal seggen dattet uyt bloyheyd geschiedt, en men sal ons al een luttjen met de waerheyd overtuygen.
Ik weet wel daer een bie honigh uytsuyghd daer kan een pad wel fenijn uyt suygen.
Maer of de luy wat snappen en kakelen daer vraegh ik heel weynigh naer.
Hanght men dien degen van ’t lijf, soo doed den hoed weer ter syen neer, had daer Torrend de pluymen daer af.
Naer ’t hem laet aensien soo loopt de krijgh geheel met ons ten enden.
De veren sijn jou vereerd                                             Ioris.
Dankheft, sey de krepel, en hy kreegh een kruk in sijn lenden.
Ik heb al langh genoegh gaen torssen met dit stuk koud yser op de zy.
Hanght de vocht-lepel in de wapen kast.
Seer wel: ik hanger mijnen brood winder haest by.
Maer sullewet ons niet beklagen datwe ons dus van onse ampten gaen ontblooten?
De resolutie is genomen.
Als jyt goed vind, ’t is voor mijn ook been, sey den hond, en hy kakten koten.
’t Behaeght mijn alsoo, en darom vraegh ikker niet naer of ment sus of soo duy.
In ’t scheyen van de merkt sieje wel soo kendmen gemenelijk de coop-luy.
MELS.
DEn eersten aenslag was wel aengeleyd, maer heeft ons echter niet veel konnen baten ’k Had altoos wel vrees alst’er op aen quam, dat den bloyerd sijn ampt sou verlaten Maer ’t best dat ikker van weet we hebben al meer pijlen op onse koker als een, Hy magh doen wat hy wil ’k sal hem evenwel de baen wel doen ruymen soo ik meen.
Maer soettjes, daer is Jan tre saft.
Wel waer hebje nu weer wesen klappeyen?
Dit komt weer uyt het collegie van de commeren, of uyt de vergadering van alle heybeyen.
’k Salder geen doekjes om winden, al dit geloop en staet men nimendal aen.
Ie seld by men komen en verlof vragen alsje ergens uyt wilt gaen, Of daer sel meer als eenen duvel me spelen.
Soetties,wilje kijven, De duvel is eenen quaje gek laetter die altoos van daen blijven.
De duvel magh de duvel halen, en jou besukte kol-rijdster daer by.
Je seltmen noch voor mijnen sterf-dagh doen sterven, jy lichtveerdige pry.
De nikkers sullen noch eens aenje gat moeten komen, soo langh suljese tergen.
Ik pas op de duvel noch op sijn moer.
En als hy eens quam dan soumen sijn gat niet weten te bergen.
Wat isser te doen Joris hoe komje dus loopen, seght hoe benje dus verbaest?
En hoor jy luy dan niet, hoe dattet daer binnen spookt en tierd en raest?
Soo komet de luy gemenelijk aen alsse gek worden, ’k denk hy heeft ergens sitten dromen.
Och daer hoor ikket ook!
’t Most bylo evenwel hier niet komen.
Hoor, hoor!
Y wijf laet ik wat achterje staen, och nu word ik ook verveerd.
Ik koom door Plutoos last van onder uyt der eerd, Hy eyst een koekkoek, een der knorrende gesellen Die hier niet anders doen als ander menschen quellen, Om hooren beesten is’t, dat ik u hier verschijn.
Ik word soo koud als ys, de duvel komt om mijn.
’k Heb last om over al de koekkoek aen te pakken.
’k Bedoemen: och ’t gewey begindmen schier t’ontsakken,                                         Godefroy.
Dat gemenelijk gebroed dat staegh de vrouwen plaeght Dat wrokt, dat knord, dat kijft, en alle rust verjaeght, En is niet anders weerd als hals en been te breken.
Naer ik hoor so sou de duvel hier wel de passie preken,                                         Ulrich.
Och Joris.
Och Meester.
Ik ben soo angh dat ikmen schier bepis.
Alles sal wel wesen soo de duvel hier slechts geen straed-schender en is.
Het is op mijn gemunt.
Och juffrou wilt doch voorje goeyen man een woortjen ten besten spreken.
’k En derfmen niet verroeren.
Soo sal ik dan de duvel voor hem een keers aensteken.
Mijn alderliefste diabeltje, ’k machtje bidden laet onsen baes doch vry, En wilje immers koekoeken eten, soo eet nabuer Wybrand, die is jonger koekoek als hy.
Ik weet wel jy luy stookt groote viren, maer ’t en isje evenwel niet te raeyen, Want al leyje hem tegen ’theele vagevier j’en soud den ouwen knecht niet gaer brayen.
Waer blijft Arostophox?
Ik vrees hier sal al meer duvel me spelen als een.
Mels uyt.
Docht ikket niet wel, de ikkers siek wel slachten de moniken s’en gaen ook niet geren alleen.
Is ’t nu niet wel gevloekt?
Och dat ik nu Mercurius vleugels hadde.
Warom dus langh vertukt?
tsa vatterwe hem by de kladde.
Och man.
Och Meester, loop, y repje, soo je kent.
Ulrich loopt wegh.
Mijn dienaer gaet en siet waer dat de gek volend.
Mels binnen.
Hoe bangh was den bloed-beulingh!
’k Wed hy ’t huys niet weer sal derven genaken.
Iy luy hebt ulespigels ranken inje gat, je weet te krepelen haest rap te maken.
Waer nam hy de koers na toe?
Mels.
Hy liep regelrecht op ’t huys van Wybrand aen, En hy klopten alsof hy de deur op de vloer wilde loopen, tot datter wierd open gedaen.
Past datje nu gau bent, dese gelegentheyd diend waer genomen, Want ik loof niet, dat hy van de nacht weer ontrent het huys sal derven komen.
Daers geen nood af, want hy heeft de schrik nu al te seer op ’t lijf.
Of hy evenwel met eenigh volk quam, ’t is dienstig datter wacht in ’t voor huys blijf.
Om op alle voor vallende gelegentheyd een wakend oogh te houwen,                                             Ioris.
Al quam hy met de heele ratel-wacht, wy sullenje tijds genoegh waerschouwen.
Past wakker op.
Ga heen maer en laet dees twee Meesters voort met de smert begaen.
Maer makker souje geen raed weten om onsen dorst ondertussen eens te verslaen?
Hoor: terwijlen datje Meester vast besich is om eens van ’t maters vaettjen te swikken, Soo sullen wy’t paters vaettjen ontsteken haddaer, en eens louter samen om likken.
’t GEen dat ik segh dat segh ik om beste wil, darom soo bid ikje volgd mijnen raed.
Gaet naer huys terwijl ’t noch donker is, nu zijn de klappeyen noch van de straet.
’t Is wel waer, maer de nikkers souwen al weer komen sou ik vreesen, En dan sou altemets de leste dwalingh erger als de eerste wesen.
Kom gawe, ik raye als een vriend, want wachje soo langh dat de winkels open gaen, Soo hebje strax tot Swarte Nel het voorhuys vol Brandewijn drinkers staen.
Ook sal’t haest tijd worden dat onsen buer-man sal gaen blasen heete weggen, En sooje de luy gewaer worden, soo salder strax een ider t’zijn van seggen.
Maer ik denk alles laet hem seggen: of de luy wat praten wat roerd mijn dat.
’k Heb liver een dousijn leugens, moetje weten, als eenen duvel aen mijn gat.
Maer dewijl jyt soo goed vind soo sal ik evenwel gaen, al en ist ons niet altewel te rayen, Want ik heb wel konnen merken dat het de ikkers wonder op ons hebben gelayen.
Ie bent ook lijdige swaerhoofdigh: ik versekerje datter geen swarigheyd wesen sel.
’k En sou niet geren moetje weten met Belsebuls afgesanter een speel-reysje doen na de hel.
Wel wats dat?
Godefroy en Mels uit.
Docht ikket niet wel, kom laet ons hier in dit hoekje neer duyken.
’s En konnen ons hier niet sien.
Maer ik vrees se sellen ons ruyken.
Ie hebt je selven hoop ik emmers onderstusschen wat goeds gedaen.
Yget Jonker we hebben ons neus soo te weyk geleyd in den nobelen traen: Het ginker louter avous a moy, la komen de seep we sellen morgen wassen: Sulke vetties souwen maken dat me de broek te nau sou worden en twambas niet langer passen, Ik loof dat ik dese nacht een aenwas heb gehad van een half dousijn pont smeer.
Ik hoor wel watter af is ’t is heel goed rimen snyen uyt een andermans leer.
Naer mijn dunkt soo heb ik die duvels van mijn leven wel meer hooren spreken.
Houdje hooft toch binnen, want sagense ons, se souwen ons de hals breken.
Slaed de mantel om d’ooren, dat men ons niet kend of imand tegen quam misschien.
Houje binnen, houje binnen.
Ik moet die ikkers eens ter deegh onder de stert sien.
’k Verklaerje Jonker wy hebben soo veel vreugd met de wijn gehad als jy met de juffer.
De wijn af te dringen, en ’t wijf af te soenen, het staetem heel schoon den ouwen suffer?
Godefroy en Mels binnen.
Ik docht wel dattet sulken werk was.
Laet je niet sien of we worden opgesnapt.
Komt vry uyter muyten, daer is geen swarigheyd, de duyvel heeft hem al beklapt, Ik hebt finael al wegh warom datse hier gekomen zijn dees twee geesten.
Warom meenje?
Om op sijn Noord Hollands t’jouwend een luttjen te komen queesten, Wat sal ikje seggen?
live vriend ik heb daer den heelen hutspot ontdekt.
Het is men leet van jouwen twegen, datmen soo schandelijk met je gekt, Je kend dit spook soo wel als ik.
Wat seghje?
Wel te weten.
Den eenen naer ik merk heeft achter je wijf, en den anderen achterje wijn her geseten.
’t Is Godefroy met sijn dinaer.
’t Mocht de galgh met de dieven zijn.
Maer wat meenje, sou’t de duvel niet wel konnen wesen in haren schijn?
Die haer gedaente had aengenomen, om mijn te komen quellen.
Ik seghje noch eens ’t is Godefroy met sijn knecht, en naer ik heb konnen hooren aen de gesellen Soo hebbense je wijn afgedronken, en je wijf afgesoend daer by.
Y live gaet eens met men en siet eens hoe ikse sal knelis duvelen die besukte pry.
IK salje dat verleren, dat sweer ik, jy besukte ritsige kockedroelje, Men behoordje met je gat op een hekel te setten jy weige pompoelje, ’k En geloof niet dat men in ’t heele land sulken stael sou konnen vinden als jy bent, De beul isser te goed toe dat hy sijn handen aen je schend.
Maer mijn tongh is niet bequaem om jou quaeds genoegh te seggen.
Wat breeder dingen zijn dit, sey Jan oom, en hy sagh drie schollen in een schotel leggen!
Derf jyder noch om lachen, jy ombeschaemde verken, jy lichtveerdige fleers?
Ben ik een verken hoorje dat wel drogist, soo eet spek uyt mijn neers.
Wat valt hier veel te verken segh generalissimus van alle hoorenbeesten.
Jen seld men soo niet meer verjagen metje spokeryen en gemaekte geesten.
Ik sie wel als een koe bescheten is, soo slaetse gemeenlijk met de steert.
Of jy wat bulderd blaf-kaek ’k en ben voorje snorken niet verveerd, Even als een mergen lands soo beef ik voor je onverstandigh tiren, Je bent voorwaer een groot cadet: je moeyers neers bestond uyt twee quartiren Wat sal men op ’t lest noch beuren van desen Jan gat?
hoor hier drogen bloed, Hebje lang genoegh quaed geweest, soo meugje tussen je beenen sien en worden weer goed.
Sulken geaffronteerden vel ist: se sou verblosen noch verblicken.
Datter justitie in ’t land was men behoord sulken volk in ’t rasp-huys te schikken.
Daer souse haest sitten die verbrodsde pekel-hoer dattet naer mijnen sin gonk,                                         Sybille.
Niet veel te hoeren, dat segh ikje, of je billen en konen die worden strax honk.
Ik seghje datjemen swijghd en dat soo kort als een hoen dat de keel af is gesteken.
Wat queldmen desen dras broek, sel jymen verbiden te spreken?