floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hoor, Wyf, de Vrouwen hebben zoo veel praats niet bedongen, versta je dat wel?
Mogelyk dat 'er Johanna zelfs zoo niet tegen argueeren zel; Principaal, als zy hoord, dat ik sta, om te breeken: Want dan weet ze wel, dat ze van Reinharts Huwlyk zal zyn versteeken; Dewyl die, als alle andere Vryers, het meest op de Huwlykspenningen ziet, En nu denken zal; twee naakte billen, bedekken malkander niet.
Daar is een Vrouw, myn Heer, die je verzoekt eens te spreeken.
Wat Vrouw?
Annetje Simpelmans.
Fredrik Jou malle varken, kon je de vinger in de mouw niet steeken, En zeggen; myn Heer is 'er niet in?
Recommandeer dat aan uw Knecht, Die is op die bedriegchelyke kneepen, en dubbelzinnige loopjes, beter afgerecht.
Al weêr op Wouter?
die arme knecht moet veel lyden en verdraagen.
Nu, zeg dat ze binnen komt.
't Is een Vrouw, die om de Renten van 3000 gulden komt vraagen, 't Is van middag net vervallen, ze verzuimt uur noch stond.
Fredrik, Margriet, Annetje Simpelmans.
BEn je daar, Annetje Simpelmans?
naar ik aan uw wezen zie, zyt gy noch gezond.
Dat is zoo tamelyk, Sinjeur!
de beenen beginnen my zoo wat te begeeven.
Had ik niet benoodigd geweest om geld, ik had wel t' huis gebleeven; Want ik-heb wel twee uuren onderweeg geweest, tusschen dit en den Dam, En wel tienmaal, hier en daar, op een stoep, moeten rusten, eer ik hier quam.
Dat zou me niet zeggen; want je komt me noch al heel jeugdig en smakelyk te vooren.
Hoe oud zyt ge wel, met verlof?
Toen den Bos over ging, ben ik gebooren; Maar sint ik Weeuw ge weest ben, heb ik veel hartzeer en moeijelykheid gehad; Want toen myn Man sturf, was ik een Weeuw, die een burger Kapitaal bezat; Maar ik ben, door een party uitzuipers en bankroetiers, zoo misleid en bedroogen, Dat meer, als twee derdeparten, van myn goed, dat hy naliet, daar door is vervloogen.
Nu ben ik van sints, en andre goede lui raaden 't my ook aan, Dat ik voor de drie duizend gulden, die ik onder u noch op intrell heb staan, Myn kost op St. Joris zou koopen, of Lyfrenten; dewyl ik van dat Kapitaal qualyk kan leeven: Derhalven verzoek ik, dat gy my nu d'Intrest, en over drie Maanden het Kapitaal gelieft te geeven.
Uw kost, of Lyfrenten koopen, in zulk een zwaaren Oorlog, als we zyn!
Die u dat geraaden hebben, zyn uw vrinden maar geweest in schyn.
Zoo 't Land eens overging, daar ons den Hemel voor wil behoeden, Zie, dat was voor je Kostgeld en Lyfrenten; niemand zou 't u willen vergoeden.
In zulk een gelegendheid is 't recht van pretensie uit, gelyk men in Duitsland en Vlaanderen ziet: Want de vyand neemt de steden wel na zich, maar de lasten niet.
Wel, wat zal ik dan doen?
ik kan, gelyk je weet, van vierdchalf ten honderd niet leeven; En ik ben te oud om een winkel te beginnen, of my tot nering te begeeven.
Zie, dat je grooter intrest krygt; voor my, ik geef niet meer, als drie en een half per cent.
Ik doe het, om dat je een oude vrouw, en een kennis van my bent: Anders had ik je d'intrest lang op gezeid, en 't Kapitaal t'huis gezonden.
Zou Sinjeur dan geen vier geeven?
Ik wil daar niet aan zyn verbonden.
Maar wat een quart, of een half per cent belangt, ik wil daar zoo naauw niet op zien; Hoewel ik van dezen dag wel duizend dukaaten tot die prys kan krygen, al was 't 'er tien.
Wel nu dan: ik zal het aan Sinjeurs diskretie laaten.
Wat is een veertien of vyftien gulden?
dat kan Sinjeur weinig, en my veel baaten.
Als ik 'er een gulden, of twee, by leg, is 't noch ruim vuur en licht alle jaar.
Nu, stel je wat gerust, wy zullen dat wel maaken met malkaâr.
Als 't Sinjeur dan gelegen quam, wou ik, dat hy my d'Intrest van dit loopende jaar beliefde te betaalen: Ik ben heel benoodigd om geld; want ik heb hier en daar al zoo wat te borg moeten haalen.
Fredrik Of 't my gelegen komt?
dat 's een kleinigheid; het komt my altyd wel te pas: Maar onze Wouter, de Kantoorknecht, is uit, en die houd de kas.
'k Zal hier wel wachten, Sinjeur!
Dat is niet noodig: 'k zal 't u wel stuuren; Hy zal mogelyk niet t'huis komen, voor t'avond, vyf, of zes uuren.
wou je dat doen, Sinjeur?
de gang valt my zoo schrikkelyk zwaar, En ik kan 't onmogelyk stellen; want ik ben al veel schuldig, hier en daar!
Zorg daar niet voor.
Annetje Simpelmans, weggaande.
Wel nu, ik zal het dan verwachten.
Fredrik Ik zal 't myn Knecht doen bestellen morgen ochtend ten zeven uuren, of uiterlyk ten achten.
Wat bruit me die teemkous, ze maakte my geen kleintje loof.
Kedaar, ik kan 't niet zien, dat je met zulk een onnoosle Sloof, Die zoo eenvoudig en oprecht is, zoo onrechtvaerdig zult leeven: Kom hier, Annetje Simpelmans, ik zal u het geld by provisie wel geeven.
Als 't je beliefd, Juffrouw.
loop ras, En kryg dat zakje geld eens, dat 'er voor 't linden leid, in de kas.
Waarom is dat nu?
om my te conteleuren, of Annetje Simpelmans te plaagen?
Heeft die oude Sloof niet genoeg aan haar eige lyf te draagen?
Moet je haar daar en boven noch meer belasten met geld?
Ik moet bekennen, je bent te wonderlyk op die averechtse gedienstigheden gesteld.
Margreet, terwyl zy 't geld van haar Dochter krygt.
Dat zy zoo, zy zal haar, door die last, zoo veel niet vermoeijen.
Daar, Annetje, daar zyn honderd guldens aan schellingen, 't zyn altemaal goeijen.
Nu moet je, naar myn rekening, noch vyf gulden hebben, hou daar.
Teiken nu maar eens achter op de Obligatie, dat d'intrest voldaan is, van dit jaar.
Annetje Simpelmans, na zy geteikend heeft.
Kedaar, ik heb het, gelyk ik altyd doe, geteikend met een kruisje.
Ik bedank je hartelyk, en ga op handen en voeten weêr kruipen na myn huisje; Nu, ik wens je welvaaren, Juffrouw, en jou meê, Sinjeur.
Kom, Annetje Simpelmans, ik zal je uitlaaten: daar is niemand veur.
Margreet, Johanna.
HOe gedienstig toond hy zich noch, die uitzuiper van Weeuwen en Weezen.
Die oude Sloof zou zich met een praatje zoo hebben laaten beleezen.
Zy had niet een deuit van den Intrest gekreegen, had ik het niet betaald uit myn kas.
Johanna, wat waar je gelukkig, dat die geld- en-eerdief je vader niet was!
Hoe, geld- en-eerdief?
Ja, geld-en-eerdief; hy meent, om zich zelven te verryken, bankrot te speelen; Zal hy daar door onze eer, en een anders geld niet.
steelen?
Hoe, zou hy bankrot speelen?
ik geloof dat Papa daar de gek meê scheert, Dan was Monsieur Reinhart, die my vryd, t'eenemaal geruïneerd; Dewyl hy drie duizend pond vlaams op Papaas rekening heeft afgeschreeven.
Reinhart mag je wel uit uw gedachten stellen; want hy wil u aan Wouter geeven.
Die valsche flik flooijer, die zoo deugdelyk is in schyn, Heeft hem in zyn schelm stukken gehulpen, daar gy nu 't loon voor zult zyn.
Maar, Mama, zul je dit dan zoo aanzien, voor je oogen?
'k Heb het genoeg zoeken te beletten; maar 't is buiten myn vermogen, Ook kan ik zyn voorneemen met fatsoen niet bekend maaken; want ik ben zyn Vrouw; En Boeken te veranderen, is een falsiteit, daar de Schout meê speelen zou.
Dat 's waar, Mama: maar schoon je Papa, in dat voorneemen niet kunt wederhouwen, Hoef je echter je stem niet te geeven, om my aan Wouter uit te trouwen; Want een Moeder heeft, zoo wel, als een Vader, wat te zeggen, in 't huwlyken van een Kind.
'k Zie, dat je meer bekommert voor dat huwlyk, als voor je Vaders bankrotspeelen bint, En dat je meer aan 't verlies van Reinhart, als aan 't verlies van uw eer schynt te tillen: Maar meen je, dat u die Monsieur, schoon hy zelfs naakt is, noch zal hebben willen?
Geensints myn Dochter; want hy zal denken, door dit geval, Dat gy kaal en berooit zyt, en uw persoon hem gantsch niet dienen zal: Daar by zal hy je haaten, dewyl hy zoo schandelyk door uw Vader is bedroogen.
Fredrik, Margreet, Johanna.
Fredrik, het geld toonende, dat zyn Vrouw aan Annetje Simpelmans had gegeeven.
KYk eens, wat je nu uitgerecht hebt, door je averechts mededoogen.
Daar heb ik het geld weêrom, dat Annetje Simpelmans van jou ontfing.
De zwakke Sloof had werk, dat ze met haar leege lyf de stoep afging.
Foei jou an, dat gy u zoo onrechtvaerdig toont.
Jou Bedrieger, als je bent, dat heb j' 'er met een zoet praatje afgetroont.
Wat revel je al weêr van onrechtvaerdig?
zy was 'er zelfs meê verleegen, Uit vreeze, dat 'et 'er ontstoolen mogt worden onderwegen: 't Welk ook niet zonder reden is; want daar loopen veel gaauwdieven omtrent den Dam; En zou men daar niet oorzaak van zyn, zoo d'oude vrouw dat ongeluk over quam?
Jou Geveinsde, 't is wonder, dat d'aard niet verzinkt onder je voeten.
Fredrik, Margreet, Johanna, Wouter.
NA 'k gehoord heb, Patroon, zal je zoo aanstonds vertrekken moeten; Zoo als ik na 't Posthuis ging, ontmoette my de knecht van Pierre le Pont, Die me in confidentie zei, dat zyn Meester ordre had gekreegen uit de Zont, Om je, wegens die Wisselbrief, die je met protest van non betaaling liet keeren, Terstond by de kop te vatten, en naar rechten, tegens je te procedeeren.
Is dat waar, Wouter?
die ordre, dunkt me, komt al wat subiet.
Maar daar is niet aan gelegen; want permissie van den Officier heeft hy noch niet; Zoo dat men my in 't eerste uur noch niet zal zoeken.
Kryg jy maar voort het geld, dat 'er noch is, en pak dat met de origineele boeken In 't kisje, dat 'er op 't kantoor staat, achter de deur, En breng het dan, onder je mantel, by Wolfardus, den Solliciteur.
't Is wel, Patroon.
Zeg, dat ik, volgens afspraak, by ons genomen, Binnen den tyd van een half uur, tot zynent zal komen.
Fredrik tegen zyn Vrouw.
AL had ik nu een bord voor myn naers, zoo moet ik even wel voort; Want daar zal aprehensie op myn persoon verzocht worden, gelyk gy daar hoort.
Betaal de Wisselbrief, met de kosten, zoo behoef je daar niet voor te vreezen.
Zou myn kredit, en dat ding, dat je eer en fatsoen noemt, even wel niet geschonden weezen?
Daar by kon my dat zelfde weêr overkomen met de naaste Post: En zou 'k dan alles, wat daar op loopt, betaalen?
je weet niet hoe veel dat het kost.
Papa, denk eens, hoe schandelyk het voor ons geslacht zal weezen; Ik weet niet, dat 'er ooit een Bankroetier onder ons is geweest voor dezen; Zoo Grootepapa eens opzag, hy sturf van hartseer en verdriet.
In Grootepapaas tyd was 't faljeeren de mode noch zoo niet.
In die eeuw was 'er, met een eenvoudige oprechtigheid, wat te winnen; Daar ze altemaal nu achter leggen, dat geen Sneezen, of Smousen binnen.
Zoo gy en andere dat quaad niet opvolgden, zou 'er die zelve eenvoudigheid noch zyn.
Wel, wat zou ik doen?
'k moet al meê speelen, fyn contra fyn.
Maar dat overgeslaagen.
Hoor eens kind, je hoefd je daar over niet bekommerd te maaken.
Schoon je Vader bankrot speeld, zal je echter wel aan de man konnen raaken; Wat dunkt je van Wouter?
dat is een knecht, die heus is, en beleefd, En noch een mooije stuiver van zyn Ouders te wachten heeft.
die groene mof, Papa?
dat zou je immers zelfs niet willen gedoogen.
't Is beter by een Uil gezeeten, als by een Valk gevloogen.
De knecht is te Munster uit een fraaije burgerlyke stam; En de Moffen vaaren hier het allerbeft te Amsterdam: Want dat volk weet zich heel vlytig en gedienstig te houwen, En 't is sterk en gezond van kompleksie; 't welk een schoone qualiteit is voor de Vrouwen.
Een Mof!
wel waar vind je Mannen, die zoo fris en welgemaakt zyn van leest?
Ik heb zelver wel gewenst, dat ik een Mof waar geweest.
Ja wel, Papa, ik wil liever sterven, eer ik met Wouter zou leeven.
En ik zag je liever sterven, eer ik je aan een ander zou geeven: Wat bruit me dat kleuter?
ze wil liever sterven, eer ze met Wouter leeft; 'k Merk wel, wat 'er achter schuild; 'k geloof, dat je Moeder jou opgerokkend heeft.
Al had ik 'er opgerokkent, het was niet zonder reden; Want ik zal nooit toestaan, dat ze met Wouter in 't Huwlyk zal treeden; Al heeft ze een Bankroetier tot een Vader, ze is echter te goed, Om de Vrouw te weezen van zulk een Westfaalsen knoet.
Hoor, Wyf, de Moeders hebben wel wat over 't bestier der kinderen te zeggen, Zoo lang ze jong zyn, of als ze in de wieg noch leggen; Maar als ze groot zyn, en 't komt op een uithuwelyken an, Dan is 't gezag van de Vrouw uit, en 't staat alleen aan de Man.
Maar 'k weet niet, waar over dat ik my zoo moeijelyk mag maaken; 'k Zou, door dit talmen, wel in 't witte Wammes, of op 't Stadhuis, voor de wafelyzers, raaken: Derhalven is het tyd, dat ik my uit de kinken houw.
Nu, vaart wel, je beide; dank, dat gy myn Dochter zyt, en gy myn Vrouw.
Denk jy, dat je Vader en Man bent; dan zult gy zulke dingen niet beginnen.
Och, Mama, wat gaat ons aan!
'k verlies, van droefheid, myn zinnen: 'k Had niet gedacht, dat hy komen zou tot zulk een schandelyk besluit.
'k Moet eens zien, of hy achter gegaan is; want niemand, hoor ik, gaat 'er uit.
Ey, Mama, doet dat, of hy op het lest noch wierd bewogen: De traanen van een Vrouw hebben op 't hart van een Man groot vermogen.
Johanna, Jannetje.
wat is dit te zeggen, Juffrouw?
hoe ben je zoo moeijelyk van geest?
Ben je van je Vryer Reinhart niet wel getroost geweest?
Of heeft Papa en Mama ook op je gekeeven?
ik ben de ongelukkigste mensch, die 'er op de waereld kan leeven.
Zeg me, wat 'er in de weg is; vallen je Ouders je wat te strat?
dat de dood maar quam, en sleepte my in 't graf!
wou je sterven, Juftrouw?
je behoorde eerst eens te trouwen.
Och, Jannetje, dan zou ik die schande niet aanschouwen!
Wat schande?
zeg het my.
Ik bid u, vergt het my niet.
Reinhart, och!
hoe zal 't u treffen, als gy 't ziet!
Wat reutel je van Reinhart?
is die u ook te na gekomen?
Wy zyn meisjes onder malkander, voor my behoef je niet te schroomen.
Zou ik my, met een Vryer, zoo ver te buiten gaan?
dan waar ik wel zot: ô!
Neen; 't is heel wat anders.
Wel wat is het dan?
Papa is bankrot.
Bankrot, Juffrouw, zyn dat juist zulke bedroefde zaaken?
Dat doet men nu veel, om zich zelven, en zyn kindren, ryk te maaken.
Voor my, het zou my leed zyn', dat ik daar een traan om liet.
Dat het schadelyk aan je huwelyk zal zyn, geloove ik niet, Want ik meen, dat jy, en Reinhart te vast verloofd zyt aan malkanderen.
dat is noch zoo vast niet, of hy zou noch wel konnen veranderen.
En 't was zoo vreemd niet, dat zyn liefde verkeerde in louter haat; Dewyl hy, by Papaas fallicement, by de twintig duizend guldens zitten laat.
Twintig duizend guldens, Juffrouw?
Ja; voor bankgeld, dat hy op Papaas rekening al heeft afgeschreeven.
Als Papa cessie gedaan heeft, zal hy dat geld aan zyn schoonzoon wel wedergeeven, En misschien noch wel eens zoo veel huwelyks penningen daar by.
myn lieve Jannetje, dat is een kranke troost voor my.
Naar ik zien kan, schynt hy zoo veel niet van Reinhart te houwen; Want hy meent me, met kracht en geweld, aan Wouter uit te trouwen.
Aan Wouter, Juffrouw!
hoe komt Sinjeur dat ook in 't zin?
Die laf bek heeft immers byna noch geen hair aan zyn kin.
Dat is geen kaerel, als ik recht uit zal sprecken, die naar Juffrouws lyf is, Dewyl hy een Westfalinger, en, als een puthaak, zoo styf is.
Ik ben maar een meid, die met myn handen de kost winnen moet, Maar eer ik my wou verbinden aan zulk een lompen knoet, Liet ik me liever in een klooster, of in een gat, daar zon noch maan schynt, steeken.
Ik denk ook niet, dat Juffrouw zoo gek zal zyu, en laaten zich daar toe bepreeken.
Wat zal ik doen, als het Papa zoo verstaat?
Wat zeid Mama?
Dat is een Vrouw, die zich licht overstemmen laat.
Maar die is 'er anders tegen.
Tut, tut, dan zou 'k 'er niet eens voor vreezen.
Want gehoorzaam je dan den een, zoo moet je d'ander ongehoorzaam weezen.
Jannetje, daar gaat Papa weg; want ik hoor daar iemand aan de deur.
Gaat hy dan zoo voort na Vianen?
Neen, hy heeft een kamer gehuurt, by de Solliciteur; Daar zal hy zich zoo lang onthouden, tot hy zyn vryheid weêr heeft verkreegen.
Ik moet eens gaan hooren, of Mama hem noch heeft konnen beweegen.
Jannetje alleen.
Och, wat gaat my aan!
nu ben ik te lydig in de klem.
Zy zal Wouter mogelyk trouwen, en ik ben misschien zwaar by hem.
Reinhart, Johanna, Jannetje.
Reinhart, vattende Johanna by de hand.
DAar word gy verrast: men zou je huis leeg draagen, want de deur staat wyd open.
wat 's dat te zeggen, myn Engel?
je bent niet verschrikt, wil ik hoopen.
Ik bid u, laat me los.
Reinhart.
Vergeef my, zoo ik u hier door misdoe.
Reinhart, haar los laatende.
Om welke reden zyt ge dan dus droef te moe?
Och, myn Heer, verg my niet!
de schaamte gebied my te zwygen; Ik zeg u voor eeuwig vaarwel, van Jannetje zult gy meer opening krygen.
Reinhart, Jannetje.
HOe, eeuwig vaarwel!
wat zal ik uit die onthaaling vermoên!
Wat is dat te zeggen, Jannetje?
gy, zeid ze, kunt my daar meer opening van doen: Is 'er iet voorgevallen, waar door zy veranderd is van zinnen?
ô Neen, zy mint u, en zal u, hoop ik, eeuwig minnen; Maar.... Reinhart.
Wat valt 'er te maaren?
zeg my, hoe het is.
Heer, je zoud een gebrek krygen, en dat uit puure ontsteltenis.
Geensints, kom zeg het maar.
Wel, als je 't dan wilt weeten, Haar Vader word tegenwoordig leevendig dood geheeten.
leevendig dood!
ik denk niet, dat gy met my spot.
Zoo noemt men gemeenlyk iemand, als hy is bankrot.
Zoo is hy ook.
Bankrot zegje?
Ik dacht wel, dat het je vreemd in de ooren zou klinken.
Och, Jannetje, wat hoor ik!
't is of ik leevendig door 't aardryk zal zinken.
Dit is 't alleen niet, u treft nog een veel grooter ongeval.
Hy wil hebben, dat Johanna met Wouter, de kantoorknecht, trouwen zal.
wreede hemel, kunt gy my noch zwaarder quellen!
Matig je droef heid, 'k weet een middel, om 't een en 't ander te herstellen.
Och, Jannetje!
'k zou je zoo rykelyk loonen, wou je me dienen met je raad.
Onze Sinjeur speeld met uit nood bankrot: hy zit in een goeije staat, En kan zyn krediteuren wel geinakkelyk het haare geeven; Maar 't is uit enkel baatzucht, zeid Juffrouw, om rykelyk op zyn renten te leeven.
Nu dat overgeslagen, weet je, waar hy zich onthoud, 't Is by een Stollesteur ... ey, hoe hiet hy ook?
hy 's met een gefontansjeerde Juffrouw getrouwd, Hy woond.... hy woond.... cy, hoe leg ik ook en revel!
Daar de vergulde wolf uithangt, met de vyf tasthaaken in de gevel.
Dat zal Wolfardus van Warrewyk zyn, myn goede vriend.
Ja, dat is hem, hy heeft onze Sinjeur al overlang bedient, En is zoo veel, als knypraad, in al zyn doen en laaten: 't Is een inhaalend en geldgierig beest, en zal door een hand vol dukaaten Licht om te zetten weezen: zoo 'k nu was, als jy..... zacht, daar is iemand aan de deur.
Wolfardus van Warrewyk, Reinhart, Jannetje.
HOe, wat 's dat te zeggen, is hier noch geen Kurateur?
Jannetje, in 't weggaan, tegen Reinhart.
Je hebt myn meening wel gevat, je moet je aan een dukaat, of twintig, niet binden.
Serviteur, myn Heer en vriend, hoe, kom ik jou hier te vinden?
Ik hoop niet, dat gy mee by den Failliet zyt geïntresseert.
Zou ik niet, Sinjeur Wolfardus?
ik ben 'er half door geruïneert.
Half geruïneert, zegt gy?
dat spyt me zeker, van uwent wegen.
Maar hoe is 't mogelyk, dat hy by u zoo veel kredit heeft gekreegen: Want hy heeft al lang, by veel menschen, in een quaad blaadje gestaan.
Hoor, Monsieur Wolfardus, wy zyn te goeije vrinden, om voor malkander mank te gaan, Ik weet, dat hy al zyn Krediteurs gemakkelyk kan betaalen.
Betaalen!
wel waar of hy dat doch van daan zou halen?
Zyn schuld is, na 'k gehoord heb, een groote toune goud.
Dat zal ik hem zelfs wel zeggen, waar hy 't van daan zal haalen: 'k weet waar hy zich onthoud.
Ja, weet je dat!
dat 's goed!
'k zou 't je, uit grond van myn hart, wel gunnen.
De hospes, daar hy logeert, zou 'k met een natte vinger wel beloopen kunnen.
Ik denk niet, myn vriend, dat je meend, dat hy tot mynent is.
Ja, daar is hy, Wolfardus; ik weet het geheim van de mis, En heb al twee Schildwachten voor je huis gesteld, om hem te observeeren, Tot ik permissie kryg, van hem, in je huis, te apprehendeeren.
Wolfardus ter zyde.
Wat droes of hem dat gezeid heeft?
My dunkt, je staat 'er voor versteld.
Die dat zegt, heeft je een groote leugen op de mouw gespeld.
zou ik den Failliet, om dat ik hem bedien, juist moeten logeeren?
Hoor eens, myn vriend, de tyd lyd niet, dat we daar langer over disputeeren; Ik meen 't aanstonds in 't werk te stellen, het geen ik heb gezegt.
Waarlyk, Monsieur Reinhart, je bent qualyk onderrecht.
Reinhart, dreigende weg te gaan.
Dat is tot daar aan toe, ik meen 'er een proef van te neemen.
Maar hoor; zoo haastig niet.
'k Zeg noch, 'k verlies maar tyd, met dat teemen.
Ik meende, dat je myn vriend waart, gelyk je altyd hebt geprote steerd; Maar 'k zie, dat je, als al je Konfraters, de vriendschap, naar je intrest, proportioneerd.
Wat zou 'k doen?
'k wou, dat ik je helpen kon, in deze verwarde zaaken.
Je kunt me gelukkig, en den Failliet weêr tot een eerlyk man maaken.
Dat zal ik je zeggen: de Failliet, stel ik, heb ik in myn macht.
Als ik hem nu met de Schout licht, word hy zeker achter af gebracht: Daar hy in tegendeel, voor de waereld, zou blyven buiten schanden, Zoo je hem, door de een of andre streek, stil kunt leveren in myn handen.
Wel, posito, ik wist nu al, waar hy was, en kon hem, door de een, of andre schyn, Stil in je handen leveren, hoe zou het dan vorder met hem zyn?
Ik zou hem, zyns ondanks, salveeren, en de boedel van de kamer houwen, Zyn Krediteuren voldoen, en zyn Dochter, daar ik aan verloofd ben, trouwen.
Als 't in myn macht was, ik deê het; want dan bleef hy, als gy zegt, een eerlyk man.
Laat ons daar niet meer over talmen, of 't in je macht is, ik ben daar verzekerd van.
Gy zult mogelyk op 't salaris zien, dat je, by zyn bankrot, uit zult winnen: Maar ke daar, daar is myn goudbeurs, daar, naar myn gissing, twee honderd dukaaten in binnen.
Ik beken, ik zou 'er wel een zakje dukatons uit konnen haalen, al was 't tweemaal geteld; Maar als ik dit deed, zou ik het uit vriendschap doen, en niet om het geld.
Want men heeft my, in zulk een okasie, wel eens zoo veel durven bieden.
't Is wel waar, dat dit een goed inzicht heeft, en zelfs ten besten van den Failliet zou geschieden; Maar het volk zou even wel zeggen, dat ik door geld... Reinhart.
Het volk, ja zelfs de Falliet, Hoeft niet eens te weeten, dat de aanslag met je kennis is geschied.
Zelfs de Falliet niet!
op wat voor een wys zou men dat dan klaaren?
Maak hem wys, dat hy, in 't ingaan van uw huis, ontdekt is, door een van zyn schuldenaaren, En dat hy derhalven prykel loopt, om van daar uitgeligt te worden, met de Schout, Zoo hy zich elders niet, vermomt, retireerd, en uit de kinken houd.
un bon entendeur ne faut qu'une demi parole; Dat heb je admirabel wel bedacht, by myn zoolen.
Dan zou je de verpluimde veugel in de vlucht slaan, als hy quam buiten de deur: Fiat, ik zal den aanslag waagen, ter liefde van den inventeur, En uit consideratie van de Falliets Vrouw, die van zulk een fraai geslacht is.
Wel, ga dan voor uit; ik zal hem voor je deur waar neemen.
't Is wel, 'k zal maaken, dat hy in je macht is.
JAnnetje, Jannetje.
Ik heb het alles gehoord; 't was admirabel goed; Maar de schurk mogt je bedriegen, volg hem zoo op staande voet.
Dat zal ik doen, ik wou je maar zeggen, hoe ik met hem ben gevaaren.
Vaar wel: 't kon wel zyn, dat we in 't half uur hier weder waren.
De hemel geef'er zyn zegen toe, dat wens ik je uit grond van myn hert; Te meer, dewyl Wouter, die me zoo schelms misleit heeft, daar door van Johanna versteeken werd.
Slokop, Jannetje.
Slokop.
HOe, is hier niemand in?
Wel ja, wat is je zeggen?
Ik heb patent gekregen, om hier in garnisoen te leggen.
Wat leg je hier te patenten, kaerel?
schort het je in de bol?
'k Heb order, om je boel te bewaaren, dewyl 't Heerschop is op hol.
Jannetje, stil.
Order, om mvn boel te bewaaren!
daar zal hy onze Wouter meê mienen.
Tegen Slokop.
Dat onze knecht wist, dat j' 'em voor myn boel uitschold, hy brak je hals en bienen.
Hoor eens, Kind, ik ben knecht van de kamer.
Wel, wat bruid me die hongerige luis!
Om dat hy knecht van een kamer is, komt hy de meester speelen in een andermans huis.
Voore; pak je biezen, Vent, of ik zel je terstond bienen maaken Slokop.
Blyf van me, vrouwmensch, ik ra je zoo slout niet van my aan te raaken.
Grypardus, Jochem Heeler, Jannetje, Slokop.
Grypardus.
wat is dit te zéggen?
wie maakt hier zulk een geraas?
Dat doet die Visteef, die speeld zo afgryselyk den baas; Ze wil me de deur uitjaagen, zeid se.
Grypardus, tegen Jannetje.
Dat zou by den Rechter qualyk worden genomen.
Want het is zulks, dat wy, ex officio, hier in uw huis zyn gekomen.
Zoo heeft u 't Gericht hier gezonden?
ô nou begryp ik het wel.
Hy zey, dat hy knecht van een kamer was, ik dacht, wat of die hier maken zel!
Neen, 't is zulks, dat hy hier, volgens ordre van Commissarissen, moet logeren: Op dat d'Imboel niet verminderd word.
Tot dien einde, kom ik ze, met een Klerk, inventarizeren.