floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Dit heeft Orestes ons en Pilades getoond, De zugt van Pythias en Damon wierd gekroond Met eer en glori, 'k weet meer reden by te brengen, Maar schroom het heilig, met iets anders te vermengen.
De band der vriendschap is die 't aldersterkste klemd, Daar veel de liefde, door 't afweezen, ligtelyk stremd.
De myne niet.
'k Zal u een minnaresse geeven, Zo waardig als Sofi, om in den egt te leeven.
Verban de liefde die u niet meer helpen mag, De zon van u geluk straald in een schoonder dag.
Schoon gy al 't geene dat den aardkloot kan bevatten, Paktool, en Gangus, met hun onuitputbre schatten My geeven kon, ik gaf 't weer alles voor Sofy.
Maar 'k wensten wel, myn heer, nu ik my zelve vry Gesproken zie door u, dat ik myn lieve Vader En Moeder hier mogt zien, want niemant heb ik nader, Zo zy door droefheid noch niet zyn in 't graf gedaald.
Zo 't u behaagen is zy werden straks gehaald, Ga, laat haar door 't bevel van my, haar Starvoogd weeten, Dat ik hun spreek en moet; zy zullen niet vergeeten Om hier te koomen, gy moet hun, dit is myn wil Verzeekre van myn gunst, maar houw u zelve stil Als onbekend, in 't eerst.
Myn heer, 't zal zo geschieden, 'k Zal door een ander hun zo daatlyk doen ontbieden.
Uw goedertierenheid steld myn gemoed te vreên.
Daar komt Gerardo met zyn broeder, ik ga heen.
Komt gy my zien, en nu als Koning, hier begroeten?
ô Ja, wy knielen voor uw Vorstelyke voeten, En wenschen u geluk en zeegen in dees staat.
Rys op, denk dat myn ryk op stroije been en gaat.
Met wat al moeiten werd een amt van staat verkregen Ik kryg het blindelings, maar ben daar meê verleegen Gelyk een waterbel gedreven naar om hoog, Heel zierlyk flikkerd, door de zon, in yders oog.
Zo zal myn koninkryk, dat haast een eind zal vinden Door 't minste wintje, met de waterbel verswinden.
Terwyl de tyd van myn ontdekking reets genaakt.
Maar wyl ik tot noch toe, niet heb bekend gemaakt Wie dat ik ben, en wat my al is wedervaaren, Zins ik myn ouders huis verliet, 'k zal 't u verklaaren.
Doorlugte vrouw, gy doed ons beide te veel eet.
Gy hebt dit meer als eens op my verzogt, zit neêr, Ik maak geen swarigheid in 't minste in deeze zaaken Terwyl ik die in 't kort zal waereldkundig maken.
Mevrouw, indien gy zulks te doen onnodig agt, Verschoon ons stout verzoek.
Ik houw u niet verdagt, Gy zyt my veel te waard.
Wel aan, leen my uwe ooren.
'k Ben in Valense uit een braaf geslagt gebooren, 'k Wierd van myn Vader en myn Moeder teer bemind, Geen ouders liefde, was ooit grooter tot een kind.
'k Wierd met een broeder, in verwondring opgetogen Die een jaar jonger was als ik, nooit had 't vermoogen Der liefde, meerder kragt op kind'ren als op my En hem, want waar hy was, daar zag men ook Sofy, Dit is myn eige naam, ik was dan noit te vinden Als by myn broeder, wyl wy dus elkaâr beminde Zo vond men zelden van ons beiden een alleen, Want als 't gebeurden dan was elk van ons te onvreên; Men kost de droefheid op ons aangezigt bespeuren; Ja, geen vermaak hoe groot, wist ons van een te scheuren; En wyl myn Vader by zig zelf beslooten had Om alle konsten dien men waard en loflyk schat Voor kind're van geboorte, aan ons te laaten leeren, Zo kwamen meesters en meest'ressen, op 't begeeren Van onze Ouders, om ons te oeffene in ons huis.
Na weinig tyds liep in Valensen een gedruis Door 't mompelen van 't volk, dat wy die geene waaren Die, zo in dans, en zang, en 't handelen der snaaren Uitstekend wierden, ver voor anderen geagt.
Wy groeiden zaamen op, in liefde en ook in kragt; Want al het geen myn broêr, door yver zoet te leeren, Dat was zo daatlyk, meê myn lust en myn begeeren.
Zo dat zelf de oeffening der waapenen, door klem Der handen, my in 't kort zo eigen wierd als hem.
Geen jeugd dorst zig zo vroeg oit op de jagt gewennen, Zo dat ik, noch vry jong, het stoutste paard dorst mennen Dat in Valenssen te vinden was, zo dat, Ik meenig vlugtig wild door 't loopen afgemat, Heb met myn eigen hand, door schooten en doorsteeken; Het zou de vrouwen min aan moed en kragt ontbreken, Indien haar't mannen werk jong wierd ter hand gesteld; Zulks is wel meer als eens in 't bloedig oorlogsveld Gebleken, schoon dat ik noit denken dorst of dromen, Dat my dees oeffening oit zou te passe komen, Die my doet aanzien voor een man van kloek beleid 't Geval des oorlogs heeft door my den Vorst bevryd Van een onty de dood.
Maar 'k zal myn eerste reeden Vervolgen.
'k Wierd bemind en hart'lyk aangebeeden Van een Don Karlos, heus en deftig van gemoed, Die naast myn 's Vaders huis, met my was opgevoed En in myn teêre jeugd my al bestond te vryen, Die 'k naait myn oroeder ook het aldermeest mogt lyen.
In 't kort, om kleinigheên te stappen over 't hoofd, Ik wierd aan Karlos, met onze Ouders zin, verloofd.
Ver buiten zorgen dat ik immer had te vrezen Een medeminnares, een juffer waard geprezen Om haare schoonheid, was heel smoorelyk verzot Op Karlos, doch geheim.
Zy vrezende bespot Te werden, met haar min aan hem bekend te maken, Heeft zy, in stilte, om in myn minnaars huis te raken, Een mans kleed aangedaan, om of het mooglyk was Als knegt te dienen, 't geen haar lukte; want zo ras Zy door dees list, was in myn bruigoms huis gekomen, Heeft ze alle zaaken zo behendig waargenomen, En alles wat men haar belasten slip volbrogt.
Waar om myn minnaar, aan zyn Vader straks verzogt, Dat hem Philippus, maar alleen zou dienen moogen, de Vader wierd bewoogen 't Verzoek hem toe te staan, toen had zy 't na haar zin, Terwyl zy al 't geheim, van my, en Karlos min In handen kreeg.
Het schynt onmooglyk te gelooven, Die snoô verradery, gaat al 't verraad te booven, Dat in de waereld ooit gevonden wierd, gehaat Moet zulk een vrouwmens zyn, waar dat zy gaat of staat.
Dit is het minste van haar snode fieltereijen, Maar 'k stel een kleine poos die looze hoer ter zeijen, En toon u welk een storm zig op deed in een zee Vol stilte, die myn schip van hoop los van de reê Afrukten, in een poel, vol rampen en gevaren.
Een vriend myn 's Vaders, kwam zig onverwagt verklaren Dat hy myn minde, schoon hy vry meer jaaren had Als ik, tweemaal zo veel, en die voor zig bezat Een rykdom, grooter als ooit ymant wist te vinden In 't schatryk Napels; 't geen myn Vader zo verblinden Dat hy besloot, my uit te huuwen aan dien Heer.
Al storten onverwagt de heemel op my neêr, Het zou geen meerder schrik en vrezen in my baaren, Als toen myn Vader my zyn meening kwam verklaren; Myn kermen en geschrei, en onvertroostb're staat Van my en Karlos, gaf aan ons in 't minst geen baat, Ik moest, al zou het gaan den onderste steen booven, My, zelf in weerwil van myn moeder, straks verloven, Mits, dat ik erfgenaam zou weezen van al 't goed Als hy te sterven kwam.
Is 't moogelyk, wat doet 't Vervloekte geld niet al, moest gy uw lief verlaaten?
ô Neen, wy swoeren nooit elkanderen te haaten, Maar tot 'er dood getrouw te blyven, hoe 't mogt gaan.
Toen nu Don Karlos by zig zelf, zig had beraân, Terwyl 't ons wierd belet elkanderen te spreeken, Om dees vervloekte band van dwinglandy te breeken, Met my te vlugten, hy heeft dan zyn trouwe knegt, Of looze hoer, hier van in alles onderregt, Wat zy bezorgen moest, en wel voor alle zaaken, Om my zyn wil en wens geheim bekend te maaken, Het geen zy deed, en swoer daar neven noch voor my.
Met ons te vlugten, zo 't mogt weezen.
Valsche pry!
Hoe wierd ik door uw list bedekt in 't net getoogen.
't geen ze aan u zei, was immers niet gelogen, Don Karlos, als gy zegt, had haar dit zelfbelast.
Daar is wat anders als gy denkt aan 't vlugten vast.
Maar om met myn verhaal niet buiten spoor te dwalen, 't Wierd dan beslooten, dat zy zelf my af zou halen Op den bestemden tyd, als Karlos tot de vlugt Gereet was; 'k was verheugd en nergens voor bedugt Om myn verkoor'ne lief, naar 't barre strand te volgen, Ja zelver over zee, hoe zeer by wyl verbolgen.
En wyl de tuin van ons, en Karlos by elkaâr Van agt'ren uitkwam, zo kost zy met klein gevaar De vast gestelde tyd aan my te kennen geeven, Het geen heel kort daar na geschiede, en zo even Nu ik myn kleinigheên van goud en diamant Te zaamen had gepakt, wy stapten naar het strand Zo haast wy konde, en den avond reets gevallen, Scheen ons heel gunstig, om ons buiten poort en wallen Te helpen; 'k vond de sloep zo als 't gezegt was, reet, Waar in ik met gemak gedragen wierd.
Geen leet, Geen ramp noch druk scheen my na deezen meer te kwellen, Wyl ik myn Karlos daar in meende te verzellen: 'k Was heel wel in myn schik, vriendin; maar ach!
hoe ligt Bedriegt 't fortuin de hoop, die zy heeft opgerigt.
Na ik, met eerbied, reets was inde sloep gekomen, Toen wierd Philippus.
zo zy weg ging, opgenomen En over hals en hoofd geworpen in de sloep.
Zy weerde zig een wyl, met ysselyk geroep, En schreeude, ach!
ik zal de goudbeurs weder geeven Die ik genooten heb.
mannen spaar myn leeven, Ik bid vervoer my niet, maar niemant gaf gehoor.
't Was straks, de riemen uit van achteren en voor.
De traanen vloeiden, als twee beeken uit haare oogen, Zy riep, vervloekte Turk waarom my dus bedroogen, Ik heb de onnoozele Sofia schelms misleid En vals verraaden; ach!
Don Karlos is haar kwyt, En ik verlies de hoop hem immer te verwerven.
Ik stond door dit geschreeuw op 't punt van zo te sterven Schoon ik niet zeeker wist, wat of ik denken zou; Voor die trouwlooze my verklaarden, hoe ontrouw Zy Karlos was geweest, en vorder my deed weeten, Dat zy een weduw was, en Margareet geheeten, Dat al haar poogen maar alleen was aangelegt, Om my myn bruidegom t'ontroven, 't geen haar knegt En snoô bedriegeres gemaakt had, met verlangen Om myn beminde lief, zelfs in haar arm te ontfangen: Zy melde vorder, hoe dat Hamet, haar den Turk Had omgekogt, die zy schold voor een fielt en schurk Om dat zy van haar doen had andere gedagten, Dat Karlos aan zyn boot my op het strand verwagten.
Bedenk, met welk een druk myn ziel wierd aangevat.
Zo ik geen mannen hart in myne boezem had, Op 't hooren van dees maar, ik had de geest gegeeven: Wy kwaamen op het schip vol schrik; myn leden beven Slegts op 't herdenken, doch ons wierd geen leet gedaan.
Toen ik den Turk vernam, ik kende hem, zo aan Zyn kleeding als gelaat, terwyl dat hy voor deezen Voor een braaf eerlyk man wierd in ons huis gepreezen.
Ik greep een zabel die aan zyne zyde lag, En, waar 't my niet belet ik had met eene slag De roekelooze kop hem van den romp gehouwen, Want myne kragt gaat ver voor die van and're vrouwen.
Hy deed zo veel hy kon zyn best, om my te vreên Te stellen, maar ik gaf geen antwoord, wat voor reen Hy ook te voren bragt; 'k deed anders niet dan schelden, En dat hy my dees hoôn zou met zyn bloed vergelden.
En zo hy niet besloot om my weêrom naar 't strand Te voeren, hy de dood mogt vreezen van myn hand: Maar dit beletten niet, 't geen hy had voorgenomen, Zo dat my eindelyk te Fez zyn aangekomen.
Hy bragt my straks van boord, by een vertrouwde vriend En een vriendin, daar ik een poos wel wierd gediend.
Maar die vervolging die ik zedert zeeven jaaren Geleeden heb, van hem, zal ik nu niet verklaaren.
Dit volgden in het kort, dat die vervloekte hoer, Die my verranden had, ging trouwen met zyn broer, Na zy het Kristendom verzaakte.
Grooter straffen Kon haar de Heemel, voor haar boosheid niet verschaffen.
Want al haar toeleg, van het eind, tot aan 't begin, Past aan geen Kristen, maar wel aan een snoô Turkin.
Vervloekt moet Hamet zyn en Margareet.
Myn leeden Die beeven voor 't verhaal daar ik nu toe zal treeden.
Den Turk, die liet my een geruime tyd met vreên, Terwyl dat my Marg'reet met vriendelyke reên Staag onderhiel, het geen meest uit kwam in het enden, Dat Hamet was gezind om my weêrom te zenden Na myne Vader, wyl hy ganschs geen middel vond, Om my te brengen tot zyn wangeloof.
'k Bestond Haar snoô verdigte reên in 't einde te gelooven, Maar zag my van die hoop na weinig tyd berooven.
't Was op een dag, dat zy my listig voor kwam slaan Zo 't my beliefde, om met haar naar 't strand te gaan, En eens te zien of daar geen scheepen vaardig laagen Om my te voeren naar myn Vaderland.
't Behaagen Dat ik gevoelden door haar voorstel, drong my heen Om over berg en rots, met haar naar strand te treên, Gelyk 't geschiede; maar ik vond toen 'k buiten zorgen Te weezen dagt, den schelm, 'k meen Hamet, daar verborgen.
Zy vlogen beide my als Tygers op het lyf, En smeeten my een strik om de armen; 'k wierd heel styf Van dees verwoede twee met koorden vastgebonden.
Zo my in deeze nood geen bystand was gezonden De Heemel weet in welk een staat ik was gebragt; Maar ik kreeg in myn nood een helper onverwagt, Die op myn moord-geschreeuw kwam schielyk toegeschooten.
Ik zag hem daatelyk vol moed zyn staal ontblooten Om my te redden, en schoon Hamets tegenstand Heel dapper was, noch wierd hy eindlyk overmant, Om dat myn helper was te paard, kon al zyn poogen Niet helpen, Margareet is van my afgevloogen Zo haast zy Hamet zag gevangen, en ontbloot Van zyn geweer en hoop, dus zag ik in de nood Een Engel van omhoog my waarlyk toegezonden Den schender Hamet wierd straks aan de staart gebonden Van myn verlossers paard, en dus ten hoof gebragt, Daar wierd hy in een gat, zo duister als de nagt, Geworpen, want de zoon des Koninks was die geenen Die my verlosten, en daar by geluk verscheenen, Terwyl hy op de jagt was van het spoor gedwaald.
Ik Wens dat de Heemel voor zyn goedheid hem betaald.
Na ik de Prins beleefd bedankt had, vroeg de Koning My na myn naam, myn staat en af komst, na myn woning.
Ik Verhaalden alles hoe 't met my geschapen lag, Wyl ik barmhartigheid in 't Vorstlyk weezen zag.
Hy gaf my vry, en swoer op 't felst, myn leet te wreeken, Dit gaf geleegentheid om hem voor u te smeeken, Ik kreeg op myn verzoek uw beider vryheid; hoe 't Nu verder is gegaan, dat weet gy.
'k Ben reets moê Van dit verhaal, gy weet hoe wy door tegenwinden Gedwongen wierden om ons heil in 't heir te vinden Voor Tunis, daar ik ben in zulk een staat geraakt Die by de waereld my geheel ontzaglyk maakt.
Van zulk een vreemden zaak de waereld nimmer hoorden.
ô Wonderbaare vrouw!
Van werken, niet van woorden, Die zelfs Semiramis in moed te boven gaat.
Genoeg hier af, zeg my hoe 't met Lisandra staat, Volhard zy, Klaudia, met u noch te beminnen?
Zo buitensporig, dat ik vrees, of wel haar zinnen Verwarren mogten door de min die zy my draagt, En schoon ik zeg dat my haar liefde niet behaagd, En dat ik, schoon ik wou haar geenzins kan vernoegen En of ik haar verzoek zig aan de zy te voegen Van myne broeder, wyl zy word van hem bemind: Het vuur der liefde is in Lisandra zo geswind Ontstooken, ja het blinkt uit haar bekoorlyke oogen.
Zy wil dat ik iets doe, ver boven myn vermoogen, Zy wil my trouwen, en wat zou zy met my doen, Terwyl wy alle bei gelyk zyn van fatzoen, Zy spreekt niet anders als van kussen, stroken, streelen, Ja, zelfs al was ik naakt.
Dan zou haar haast verveelen Die min die zy u draagt.
En voor my is zy schuw Sofia.
Zy weet het onderscheit niet tusschen haar en u. Klaudia.
Hoe stel ik dit, mevrouw, wil ik aan haar ontdekken Wat dat ik ben, en haar uit deze doolhof trekken?
Wat zal ik doen mevrouw, vind gy zulks goed?
ô Neen, 'k Zal dees verwarde knoop haast los doen, weest te vreên.
Lisandra, Klaudia, Gerardo, Marotte.
Kan ik tot heden noch een troost van u verwerven?
Vaar wel wreedaardige, Lisandra die gaat sterven.
om my mevrouw?
De spyt die myn gemoed, Gelyk een kanker knaagd, en in myn boezem wroet, Die zal my dooden.
waar dwaalen uwe zinnen?
Kies my voor hem.
ô Neen, ik kan u niet beminnen, Wyl ik geheel en al myn hart geschonken heb Aan uwe broeder.
Wel; ei zie, hier moet de kreb Het paard naloopen; wel wie hoorde zulks zyn leeven.
Maar 't oude spreekwoord zeid, die niet heeft kan niet geeven.
Daar rold my iets door 't hoofd, hoewel maar by degis, Ik moet eens ouderstaan of 't ook de waarheid is.
Marotte ziet over de schouder van Lisandra.
Zult gy dan ongetroost altyd van liefde klagen, Daar uwe schoonheid aan myn oogen kan behaagen, Moet ik steets zugten.... Marotte.
‘ô De drommel, wat is dit, Méjuffer, 't is een meid die gy om weermin bid.
‘Door wat voor teeken bewyst gy dat zulks waar is?
't is waaragtig; ik moet barsten zo 't niet klaar is.
‘Zou hy een vrouwmens zyn, hoe kan dat dog geschiên?
‘Ik heb heur prammen door de kant van't hemd gezien.
‘Gy zaagt ligt mis Marotte.
‘ô Neen, ik zag 't wel netjes, Zy heeft twee lieve, mooije, en blanke albaste tetjes.
‘Myn hart beswykt.
‘Hoe nu!
wat scheeltje?
hou u kloek.
Wel jonker rondhemd, hoe schuilt gy nu in een hoek?
Kom, laat Lisandra meê u prammetjes eens kyken, Die gaarne wenste met een hennegat te pryken Als bruid; gy hebt dit schaap mooi by de neus gevat, Kom op den bytel; ô jou looze rondom plat Te Marry.
Wat pord u te last 'ren en te schelden?
Zo ik Lisandra was, ik zou het u vergelden; Ei lieve zie eens toe, dat is een kermispop Van vier paar duiten, met een mootje bel daar op: Een hoetje met een pluim, en schoenen met vier tippen.
Zeg, hoe kom je in de broek, of draag je een hemd met slippen?
Wel wat beweegd u doch, u als een man te kleên, Zyt gy Hermastrodiet, dan bruit het noch al heên?
Of heeft zyn hoogheid, u in 't manne-pak gesteken, Om als hy lust heeft, u in 't heimelyk eens te spreeken, Daar schuilt iets agter, dat is zeker en gewis.
Voor zulke vryers leit de gart al in de pis, Die slegs hier komen om de juffers te bedriegen.
'k Ben nooit gewent, zottin, om ymant voor te liegen.
Zo dit zyn hoogheid wist, hy zou u met fatzoen Wat anders zeggen; hy 's geen man om zulks te doen, Gelyk gy zegt.
Ja toch, gy zult my niet bepraaten.
Waarom de bokzen dan niet van de naars gelaaten Als ik en anderen, dan kon me 't daatlyk zien?
Hoe 't werk gesteld was.... Klaudia.
Hoe, zoud gy my zulks verbiên.
Wel neen ik, zo 't u lust, blyf altoos daar in steeken Gerardo.
Myn lief stel u gerust.
Ik kan van schaamt niet spreeken.
Waarom myn waarde, gy hebt niet in 't minst misdaan.
Zo gy dan Feliks mind, neem haar voor zuster aan.
Is zy uw zuster?
Ja, mevrouw, ik zal de reeden Van haar vermomming, u, na weinig tyds ontleeden, In 't kort zult gy 't hier heel en al veranderd zien, Behalve my, met u, myn hart steets aan te biên.
Wel wat gebeurd 'er niet, dit zyn eerst vreemde zaaken!
Dees poets is waardig om een Klugtspel van te maaken, 'k Wou dat dit maar den een of de and're kwibus wist Hy zou straks rymen dat hy kwylde.
Wel, hoe is 't Marotte, 'k zeg dat gy wat kort de mond zult snoeren.
't Zou een Komedie zyn, voor burgers en voor boeren, Klaudia.
Die meid, zo 't schynt, is met geen woorden te verbiên.
Ik heb op geen Tooneel nooit diergelyks gezien.
'k Las nooit zo schoon een klugt, in Moesel, of klein Klaasje.
Waar blyft Ovidius, nu met zyn transformatie?
Die snapster van een meid, kreeg wis van my de schop.
Ik zal wel swygen, als ik dood ben, let 'er op.
Daar komt zyn hoogheid aan.
Laat ons te zaam vertrekken Mevrouw, 'k zal u 't geval van ons geheel ontdekken.
Hebt gy vernomen na uwe ouders?
Zy zullen daatelyk hier zyn op u begeer.
de boode, die ik derwaards had gezonden, Kwam my met eene een maar, bedroefd voor my, verkonden.
Hy zei my dat ik hier in 't leeger was verspied, Dat ik zelf van 't geregt, ô doodelyk verdriet!
Gezogt wierd, om my straf na myn verdienst te geeven, Zy wisten ook dat ik my had, om vry te leeven Begeven in uw' dienst, myn Heer wat gaat my aan?
Zo 'k in hun handen raak, zo is 't met my gedaan, Terwyl ik niet en heb waar me my te verweeren.
Ik zal wel zorgen dat u niemant hier zal deeren.
Stel u gerust myn vrind, wie zou myn groot gezag Hier krenken durven, daar ik alles nu vermag, Zal niemant wie 't ook zy zig tegens my verzetten, Wyl ik hier ben het hoofd, en meester van de wetten.
Sofia, Karlos, Pagi.
Pagi.
Myn Heer 'een statig man en vrouw, verzoeken de eer, Om u te spreeken.
Ga, en laat haar koomen.
Karlos, Sofia.
Begeef u wat ter zy 'k moet hen alleenig spreken, Wagt zo lang als ik roep.
Aan my zal niet ontbreken.
Jeronimo, Sofia, Gratia.
Liet zyne hoogheid, uit zyn naam ons hier ontbien?
‘Beswyk niet moedig hart.
'k Verlangde om u te zien, Om dat ik in myn dienst een man heb aangenomen, Van wien veel klagten my met smert ter ooren komen, Ja hy werd zelf betigt met roverry en moord, En wyl ik Regter ben, zo moet ik als 't behoord.
Het regt handhaven, 'k tragt nu uit uw mond te horen, Of gy een zoon, voor ruim zes jaaren hebt verlooren, Die met een juffer is gevlugt Jeronimo.
Myn Heer 'k zeg neen Myn zoon is niet gevlugt, de juffer maar alleen Verzeld alleenig met de knegt myn 's Zoons, gebleken Is hier de waarheid, want zy heeft myn zoon, versteken Van al zyn hoop en troost, is met zyn knegt gevlugt.
Gy gaast te ligt geloof, aan een te los gerugt.
Wy kreegen nimmermeer ooit andere gerugten.
Ik weet wel dat Sofi geroofd is, niet gaan vlugten, En dat zy by den Turk, als noch gevangen zit.
Wel is het moogelyk; ô Hemel wat is dit!
Kunt gy myn zoon daar af in als onschuldig houwen.
Mag ik hem zien.
Gy zult hem haast aanschoowen.
Waarom verbrak Sofie, haar eerste trouw verbond, Met uwe loon.
Door dwang haar 's Vaders, want hy vond Een ouden Bruigom voor haar uit, met grooter scharten, Als myn Don Karlos ooit verwagten.
'k Kan 't bevatten, De gierigheid vervoerd de mens tot dwinglandy.
Zyt maar te vreên ik ken uw zoon van alles vry.
'k Zal hem voor hen, die hem vervolgen, wel beschermen.
Laat ons uw knien Heer tot dankbaarheid om ermen.
Jeromimo.
Zo ooit een dankbaar hart u vergenoegen kan, Doorzoek het myne, Heer.
Ik ken u voor een man Van eer en aanzien, rys gy hoefd niet meer te vreezen, Wyl ik hier regter in my eigen zaak moet weezen.
Zou ik myn Karlos dan noch weerzien!
goede goon!
Myn dienaar.
Karlos, Sofia, Gratia, Jeronimo.
Heer Sofia.
Mevrouw, zie hier daar is uw zoon, Die gy schoon buite schuld met leed hebt moeten derven.
ô Heemel, zyt gy 't zetf ik zal van blyschap sterven.
Zyt welkoom waarde zoon, wat baard my dit een verheugd, Karlos.
deeze omhelzing maakt myn ziel op 't hoogst Myn Vader, Moeder, ach vind ik o noch te zamen.
Ik sterf van blyschap, ach myn zoon myn aangename.
Geeft haar wat aamtogt, zie hoe zy van vreugd beswykt.
'k Zie my op 't onvoorzienst met zulk een schat verrykt Door u doorlugtig Heer, waar voor ik al wil geeven Wat ik bezit, myn zoon myn troost myne lieve leven, Heb ik u weder in myne armen.
Ja Mevrouw, Ik ben uw zoon, en blyf voor eeuwig u getrouw, Zo gy de misdaad die 'k gedaan heb wilt verschoonen, 'k Heb straf genoeg geleên om dat ik u dorst hoonen.
Myn zoon, stel u te vreên.
Hebt gy geen kind'ren meer, Als deeze?
Een dochter.
En noch vryster?
Ja myn Heer, Zy heeft van 't huwlyk niet in 't minste willen hooren, Zints zy haar broeder, had zo onverwagt verlooren: Schoon meenig edel man haar daar toe heeft verzogt.
Sofia, Gratia, Jeronimo, Karlos, Deurwaarder, en Gevolg.
WY koomen hier myn Heer, terwyl ons achterdogt Gegeven is, dat hier een man zig houd verschoolen, Die men don Karlos noemd.
Wie heeft u dit bevolen, Wie pord u om zo stout hier in myn tent te treên.
Vertrek zo datelyk, of 'k laat u hals en been Straks breeken, komt gy om onschuldige te vangen, Wat let my dat ik u niet daatelyk op doe hangen.
Daar word gezegt, dat hy een juffer heeft vermoord Of weg gevoerd, myn Heer.
Dat heb ik meer gehoord, Schoon 't alles loogen is, wie heeft u hier gezonden?
Den Raad.
Gy zult aan hun zo daatlyk gaan verkonden, Dat 't al onwaarheid is, het geen daar werd gezegt, Wyl ik heel anders van de zaak ben onderregt.
Laat een van allen uit den Raad, straks herwaarts koomen, Best word de waarheid uit myn eigen mond vernomen.
En schoon hy schuldig was, ga zeg hen alle vry, Dat ik in deeze zaak ben regter en party.
Doe als ik zeg, ik ly geen tegen blaffen, Volbreng myne order, of ik sweer 'k zal u doen straffen.
Sofia, Karlos, Gratia, Jeronimo.
Dat Hof gebroeidzel, word hier in Valenzen stout.
Wat zwarigheid, indien men 't regt daar niet voor goud Kon koopen, want al die gewaapend komt met schyven, Gelyk of ongelyk, hy zal verwinnaar blyven.
Daar is geen regtsgeding te winnen zonder geld, De Muntgod treed ten hoov', gewapend met geweld.
Den ouden gryn, die zig noch aan myn zoon wil wreken, Kan met een goude priem, des rigters oog uitsteeken.
Al wat den gryzaart zeid, dat achten zy voorwaar.
Dus gaat het toe.
Sofia, Gratia, Jeronimo, Karlos, Pagi.
Myn Heer, een oude bestevaar Wenst u te spreeken.
Laat hem koomen.
Wat zal deeze?
Sofia, Gratia, Jeronimo, Karlos.
Dat zal gewisselyk den ouden Kaajim weezen Met zyn onnoosle klagt: belangende myn zoon Die hy ter dood vervolgd; hy is al lang gewoon Om Aarde en Hemel tot zyn bystand te beweegen, Zo zeer is deeze gek, om zyn Sofi verleegen.