floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Om dat ik toen om de gordynmis, het bedillen, en knorren van ’t wyf niet heb gedocht; Als ik eens uit zou willen gaan, of wat laat by myn kammeraats mogt blyven.
Maar, spyt al myn wyfs teemen, teegenspreeken, en kyven, Ik wil geen slaaf van een vrouw zyn, maar in Vryheid leeven, gelyk ik voor heen heb gedaan.
En als ik nu t’huis wat geld gehaald heb, meen ik weêr by myn gezelschap te gaan.
VREEMDELING, MAAKKOOP.
MEjuffrouw Vreemdeling, Vryheidmoê zal wel leeren danssen, komt hy die voet maar te houwen.
De Jonge dochters zyn waarlyk te beklaagen, als zy aan zulke mannen komen te trouwen.
Hebt gy het gehoord, Maakkoop MAAKKOOP.
O ja, van woord, tot woord.
Ik stond hier al toen met gy met Crediet spraakt, waar op hy ten hoogsten schynt verstoord, Om dat hy hem het huuwelyk, met Lastigheid, heeft aangepreezen: Maar zulke gewoontes, schynen aan Crediet, eigen te weezen, Wanneer vryers, of vrysters, in huuwelyks zaaken, hem raad Komen vraagen; en die maaken op Crediet dan hun staat.
Maar bevinden dat Crediet hen bedroog, om dat hy nooit van de gebreeken Maar goede hoedanigheden der vryers, en vrysters, komt te spreeken.
’t Is waar: op zodanigen wys, heeft hy by my van Koophandel ook gedaan.
Doch ik hoop dat hy de waarheid sprak.
’t Kon zyn; maar ik zou daar niet graag borg voor willen staan.
Wat is dat te zeggen?
Indienge iets weet zo wilt het my ontdekken.
Gy zult my dienst doen.
Daar toe is ’t dat al myn zinnen strekken; En dat is ook de reden, dat ik u alleen te spreeken zocht; Want uw berouw kwam te laat, waar gy met hem in echt verknocht.
zou het Vreemdeling, als zy met Koophandel trouwde, konnen berouwen?
Gy kund uw zin doen; maar ik kan u niet raân, dat gy met hem zoud trouwen.
Om dat het zo slecht met Koophandel is gesteld.
Waar aan ontbreekt het hem dan, aan deugd, of aan geld?
Aan deugd, en aan geld; doch het geld, weet Koophandel noch wel te bekomen, Wyl hy Crediet daar toe heeft in den arm genoomen, Die voor hem goed spreekt, als hy iets van nooden heeft, ’t Zy in, of buiten ’s lands, en daar boven geeft Hy hem de vryheid, om zo dikwils, door de achterdeur van zyn huis te passeeren, Als ’t hem geraaden dunkt; om te Viaanen, of elders, weêr nieuwe kleêren Van Crediet af te wachten, indien hy hier met zyn oude, niet meêr mogt konnen bestaan.
Zou Koophandel, de achterdeur van Crediet, wel ooit zyn door gegaan?
Wat hoef ik dat te zeggen, ’t zyn geen onmoogelyke zaaken; Dat kan door toeval geschiên, en men kan het ’er ook zelfs naar maaken.
Want je weet, dat niet alleen Heer Zeevaart, Koophandel veel ramps toebrengen kan, Maar ook Juffrouw Wissel, als zy op ongeleegen tyd komt, en dan Die bulderwind Actie, ik meen dat hem die ook kan doen springen; En behalven deeze, zyn ’er noch veel andere bedroefde dingen, Die koophandel, buiten zyn schuld, de achter deur van Crediet Zou doen zoeken konnen.
Maar, Juffrouw Vreemdeling, daar scheeld het hem niet.
Hy maakt het ’er zelfs na.
Wie zou dat van Koophandel vertrouwen!
Is ’t waar?
zo wenschte ik wel, dat ik hem nooit had komen aan te schouwen!
,,Laat ons voort vaaren.
Beminnulyke Juffrouw, ’t is my van harten leed, Dat ik genoodzaakt ben te zeggen, ’t geen ik van Koophandel weet.
Het is Crediet alleen die hem, met kleêren van aanzien en vertrouwen te leenen, Staande houd, anders was de zon van Koophandel hier gewis al lang verdweenen.
Crediet, dat ’s wel: maar zyn eige midd’len ook.
,,Gantsch bloed, wat vang ik best meêr aan, ,,Om myn meester in haat by haar te brengen?
Ja, maar van zyn eige middelen kan hy dus doende niet lang bestaan.
Hy hoopt alleen op u, Juffrouw Vreemdeling, en kwam hy u te missen, Koophandel zou in ’t kort uitverkocht zyn.
Nu kanje wel gissen, Dat hy slechts uw huuw’lyk zoekt om beter voort te vaaren in zyn bedryf: En blyft hy volharden, denk of gy niet zoud konnen worden, van een ryke Jonge dochter, een ongelukkig behoefte wyf?
Ten zy gy een huuwelykze Voorwaarde maakte, die zodaanigen zorg van u mogt weeren.
Doch ik kanje zeggen, dat hy gebreeken heeft; zo ik Juffrouw Vreemdeling was, ik hem niet niet zou begeeren.
Mejuffrouw, ik heb u alleen, uit zuivere geneegenheid, zyn fouten ontdekt, En ben verzekerd, dat gy in uw bederf loopt, zo gy met hem uw huuwelyk voltrekt.
ik moet bekennen, dat hy myn geneegenheid heeft gewonnen.
Ik hoop niet dat die zo sterk gezet is, of gy zultze noch wel veranderen konnen.
Laat Maakkoop, zo gelukkig zyn, dat hy, uw geneegenheid wint.
Gy zult van hem veel getrouwer, als van Koophandel werden bemind.
Ha, nu begryp ik u. Uw liefde is dan de reden, Dat gy my ’t kwaad gedrag uws meesters komt ontleeden?
Gy zyt dan zyn Rivaal, zyn meedeminnaar?
goed, ’k Beken dat Maakkoop hier zyn pligt byzonder doet.
Hy komt veel laster, en verfoeide loogens braaken, Om ’s meesters lief, kon ’t zyn, dus tot zyn lief te maaken.
Hy zegt Koophandel blyft noch staande door Crediet, Maar veel van Maakkoops volk door loogen, is ’t zo niet?
Vreemdeling gaat weg.
Dit ’s my mislukt!
’k moet kunstig dit verdraaijen, Koophandel; als voor heen, door loogen, zien te paaijen.
’k Zie Vrijheidmoê komt gints met Lastigheid.
Wel aan, Dit moet volvoerd, zal ’t gaan, gelyk als ’t pleeg te gaan.
VRYHEIDMOE, LASTIGHEIDCREDIET, in zyn deur.
JA, laat Crediet, onze scheidsman zyn, die ik de schuld, wel mag geeven, Dat ik myn vryheid mis, en nu met u, o Lastigheid!
moet leeven.
Waarom hebt gy toen gy my vryde, zodanig als nu, niet gepraat?
Maar ik zie dat Crediet ons in zyn deur al te wachten staat.
Wel, zyt gy daar, waar blyft Inwoonder met Neering?
Die zullen straks komen, Myn Heer.
Vrijheidmoê, ik heb van uw twistig huishouden vernoomen.
Foei, ’t schaamt zich zelven; doch ik weet wel waar aan het schort.
Ik weet het ook wel.
Het schort aan myn wyf; daar hebje ’t in ’t kort.
Neen het schort aan myn man, die my de huiszorg niet wil helpen draagen, Maar noch by de jonge maats in de kroeg gaan, als in zyn ongetrouwde daagen.
Is dat fatzoen?
Hoe, wou jy hebben dat een getrouwd man nooit in de kroeg zou gaan?
Dan moesten al de waarden bankrot; want het word van de getrouwde mannen wel het meeste gedaan.
Toen ik by u, na Vryheidmoê kwam verneemen, had gy my moeten waarschouwen.
En had gy my dat van Lastigheid gedaan, ik had myn leeven niet willen trouwen.
Waarom waarschouwde gym y niet, voor ’t gestaadig geknor, bedil, en gekyf?
En dat de man, als hy eens wil uit gaan, verlof diend te vraagen aan ’t wyf?
Ik moet wel een breede rug hebben, dat ieder een zyn gebreeken op Crediet tracht te leggen.
Zie daar komt uw vader en moeder, ’k wed die beide, desgelyks zullen zeggen.
CREDIET, INWOONDER, NEERING, VRY-HEIDSMOE, LASTIGHEID.
WEl nu, Inwoonder en Neering, laad gy al meê op de rug van Crediet, De schuld van uw lieder onderlinge oneenigheid niet?
Wien heb ik het anders te wyten als u?
dat ik, een Weeuw’naar, nu omtrent drie Jaar geleeden, Op uw goedvinden, met Neering, een Weeuw, weêr in den echten staat ben getreeden?
Die met twee dochters, Kommer, en Lastigheid zat belaân!
Een Juffrouw, die ik, als een slaaf, steeds ten dienst dien te staan.
Daar draag jy wel zorg voor.
En had Crediet my, voor deezen, Gezeid, dat Inwoonder, Neering, als zy hem had, zo min behulpzaam zou weezen; En door zyn uithuizigheid, en slecht oppassen, oorzaak werden dat Neering verarmd; Ik wilje wel verzekeren, vriend, jy had jou voetjes nooit by my verwarmd: Maar Crediet kwam my u voor zulk een fraaijen man aan te pryzen Als of, door Inwoonder, Neerings geluk tot aan de starren zou ryzen.
Goed, goed, zeid ik ’t niet Crediet heeft de schuld, laad al maar op, op zyn rug mag noch meêr; Doch nu zal ik u te saamen eens toonen, dat uw zelven..... LAATSTE TOONEEL.
KOOPHANDEL, VREEMDELING, MAAK-KOOP, CREDIET, INWOONDER, NEERING, VRYHEIDSMOE, LASTIGHEID.
MAAKKOOP, weggejaagt wordende van Koophandel.
MYn Heer, Geloofme, Juffrouw Vreemdeling zal, door de gelykheid van my, en Beunhaas, zyn bedroogen.
Ik heb haar op dien tyd niet gesprooken, noch gezien met myn oogen.
Durf jy dat noch te ontkennen, loogenaar?
Ha, guit.
Ik bid, myn schoone, laat my begaan.
Wat is ’er geschied?
myn Heer, wat heeft Maakkoop gedaan?
Hy poogde my myn Bruid te ontvrijen, tot dien enden Ging hy, myn naam, en faam, by haar op ’t schandigst schenden.
Verdraaid zulks nu, en zegt; ’t zal Beunhaas zyn geweest.
’t Kon zyn: want Beunhaas, schoeit veeltyds, op Maakkoops leest.
Schoon Maakkoop liegen kan, zyn rok die kan niet liegen; Ik ken die rok te wel.
Die rok kwam u te bedriegen: Want Beunhaas draagt althans meê zulk een rok.
Dat ’s waar, Ik leenden ’er hem korts noch een, die op een haar Net is als Maakkoops rok, ook heb ik van myn leeven, Hem noch wel beter rok, als Maakkoops rok, gegeeven: Doch ik wil Maakkoop van dit stuk niet vry spreeken, dat je ’t verstaat; Maar alleen zeggen, dat zy elkander byzonder gelyken in praat, en gewaad.
Zie zo brengt Crediet overal verwarring.
Wat dunktje, dat wy met ons allen, Hem eens helder afrosten?
ik wil de allereerste wel zyn, die op hem aan zal vallen.
Zoetjes, vrinden.
Wat wilje beginnen?
begeerje my te slaan?
Daar ik niemant van uw allen ooit kwaad, maar steeds goed, heb gedaan.
Verzind, eerje begint: doch, eer gy u op my zult wreeken, Zo hoord my gesamentlyk eerst een oogenblik spreeken.
Gy, Vryheidmoê, zyt op my vergramd, en wel met reden, zo gym eend; Maar denkt gy niet, dat ik u, toen gy vryde, myn kleed van geloofwaardigheid heb geleend?
Moet ik dat meest al de vrijers niet doen, die begeerten, te trouwen?
Zou ik, die by my om raad komen, de gebreeken van de vrysters, en vrijers, ontfouwen?
Hoe veel van die huuwelyken zouden ’er dan wel geschieden in ’t Jaar?
Geen drie geloof ik.
Crediet heeft gelyk.
`vRIJHEIDMOE.
Ik moet het bekennen, ’t is waar.
En gy, Juffrouw Lastigheid, wat kleederen, hulsels, en krullen, my veel vrysters in te gemeen komen vergen, Om haar schoon te doen schynen, en vooral, de kneepen van haar kop te verbergen, Die zy zo kunstig voor de jongmans weeten te ontveinzen als zy worden gevryd, Ik denk dat gy daar van geensins onkundig zyt.
Maar hoor, het schort uw beide aan oprechte liefde, en als gy die te saamen naar behooren komt bouwen, Zal Lastigheid voor Vryheidmoê gemakkelyk vallen, en gy zult vreedzaam huishouwen.
Dat is zeker, want de Liefde, die is van alle goede dingen het fondament.
Ik geloof niet dat Inwoonder, die een weeuwnaar, en Neering, die een weeuw was, ontkend Dat weêuwen, en weeuwnaars, de hulp van Crediet meê niet konnen ontbeeren, Maar, zullen zy trouwen, ook al van my moeten verzien worden van kleêren, Gelyk ik meest al de waereld moet doen, ’t zy van wat staat op kwalieteit Dat iemand ook weezen mag.
Maar, Inwoonder, dit zeg ik aan u inzonderheid.
Neerings dingen konnen niet wel, zonder Kommer, werden gedreeven.
’t Is haar nut dat die dochter haar by blyft, daar moet je niet tegenstreeven.
Neering zal, door Koophandel, welvaaren, als Inwoonder maar oppassen wil.
Crediet heeft het grootste gelyk van de waereld.
Kaakelaar, zwyg jy noch wat stil.
Vreemdeling, ja Koophandel zelfs, moet al zo wel door my, als door myn broeder Contant leeven, Of zy zouden ’er heel slecht meê staan.
Nou moet ik Maakkoop ook eens een beurt geeven.
Dat hoeft niet, ik weet wel dat ik door u meest bestaan moet, myn Heer.
Dat ’s waar: maar gy gaat by de loogen school, en daar door kwest gy myn eer; En zyt een schandvlek voor die eerelyke lui, die met u van de zelfde bediening bennen.
Kom, geef my de rok, die ik u geleend heb, weêrom, of zeg, of gy ’t, of Beunhaas, geweest zyt, die uw Meesters eer dorst schennen.
Ei, myn Heer Crediet, wilt gy dat ik myn eigen schanden ondek?
laat dat toch niet geschiên, Ik zou beschaamd worden.
Dan moet het weezen, Maakkoop, want ik heb jou noch nooit beschaamd gezien.
Nou spreek?
Ja, ik was ’t.
Maar bid om vergiffenis, en zal my voortaan in myn bediening zo kwyten, Dat myn meester Koophandel my nooit eenige ontrouwigheid zal konnen verwyten.
Vergeef het hem op die kondietie, myn Heer, gy hebt hem toch dikwils van doen.
Ik vergeef’t u, Maakkoop, maar had zulks nooit op u durven vermoên.
En ik zal ’t ook nooit meêr gedenken.
Heb dank, en ik wensch u in ’t huuwelyk veel zegen.
Maar, vrinden, zeg eens, hoe is het nu met myn afrossing gelegen?
Hebje die noch in ’t zin?
dan moest je maar aanstonds beginnen te slaan, Want ik meen zo opstaande voet, voor altoos, van u te gaan.
doet dat toch niet myn Heer, maar wilt onze blinde gramschap verschoonen, ’t Was haait gedaan met ons, indien Crediet, ons niet langer wou bywoonen.
Ik beloof het gezelschap af te snijen, en my te draagen als een eerlyk man.
En ik zal myn man steeds believen, en myn huishouwding waarneemen zo trouw als ik kan. INWOONDER.
Inwoonder zal desgelyks zyn best doen, dat Neering niet meêr van hem zal klaagen.
Neering zal ook bezorgen, dat zy Inwoonder steeds mag behaagen.
Ei, myn Heer Crediet verlaat ons toch niet; maar vergeef, ’t geen wy u hebben misdaan.
Myn Heer, gy weet dat wy al zo veel door u, als door Jan Kontant, moeten bestaan: Want die begeeft ons somtyds, daarom bid ik, wilt ons uw gunst niet ontrooven.
Laat doch uw gewoone goedaardigheid uw regtmaatige gramschap verdooven.
Wel nu, ik vergeef het u, en nood u al t’saamen tot mynen te gast.
Doch die de gunst van Crediet wil houden, moet maaken dat hy op zyn dingen past.
KLUCHT-SPEL, Van het GEDWONGEN HOUWELYCK, OF Mariage Forcè.
Van Monsr.
MOLLIERE.
Vertaelt door A. P. .
t’AMSTERDAM,            By MICHIEL de GROOT, Boeckverkoper, woonende tusschen de twee Haerlemmer-sluysen.
VERTOONDERS.
SGANAREL, een oud Man.
LUSETTE, de Meyd.
JERONIMO, sijn Gebuerman.
DORIMENE, sijn Bruyd.
PAPINETTE, haer Meysjen.
LYCASTE, Minnaer van Dorimene.
ALCANTOR, Vader van Dorimene.
ALCIDAS, Broeder van Dorimene.
PANCRACE, & MARPHURIUS, } 2 Philosophen.
Twee Heydinnen.
Speelt voor ’t Huys van Sganarel, en daer na voor ’t Huys van Alcantor.
KLUCHT-SPEL, Van het GEDWONGEN HOUWELYCK.
Eerste uyt-komst.
Sganarel, Lusette.
Sga.
’k BEn in een omsien t’huis, doet soo ick heb bestelt.
Luset.
Seer wel mijn Heer, ick sal Sga.
Maar brenght’er yemant gelt, Soo doet my haelen, ’k moet Jeronimo gaen spreken, Van een gewichte saek, blijft dan in geen gebreken, Het Huys gelijck ’t behoort te vagen, hoorde wel!
’k Brengh licht een Huysvrouw mee!
Doet dat Heer Sganarel.
Ghy zijt noch jeughdigh, en sult licht een Vrouw bekoren.
Daer twijffel ick niet aen.
Aers gaet u jeught verlooren, En dat was jammer, ’k wensch mijn Heer alree geluk Met sijn beminde.
Wacht een heerlijk Bruygoms stuck.
Daarom ist dat ick dien.
Ick sou met u wel trouwen, Want ghy verstaet genoegh, hoe datmen huys moet houwen; Maar siet ghy zijt my wat te jarigh en te oud, Ick moet een jonger.
Best een Jonger dan getrouwt.
Dat ben ick ook van sin, daer dien ik op te letten En schoon oock... Lns.
,,Soo kans’ u te beter horens setten, Sga.
Hoe seghje?
Dat een jongh, en schoon u dienen sal.
Dat weet ick oock.
Geluck dan in u trou geval.
Gaet binnen, volgh mijn last.
’t Werd van my waer genomen.
Dat gaet dan na mijn vriend: maer schijn ick niet te droomen?
Soo komt hy ginder aen, wat is ’t geluck my goet.
Mijn Heer Jeronimo, dat ick u hier ontmoet.
Ieronimo uyt.
Wat reden Heer?
Ick was van sin by u te komen Om saken van gewicht: want ick heb voor-genomen Een groote saeck, die ick aen u ontdecken moet.
Ik bid u togh, neemt dan mijn stoutigheyd in ’t goed.
Ick ben u Dienaer.
Ghy moet my tot raed verstrecken, En van de saek, u rechte meyningh my ontdecken Die ick u seggen sal.
Ghy moet op mijn begeer U oordeel geven.
Wel Sga.
Zijt dan gedeck mijn Heer.
Maer spreeckt u hert recht uyt.
Ick sal my daer in quijten.
Dat gy my vleyde in dees saeck, dat sou my spijten: Ghy moet u naer u verstant en oordeel Rechter zijn, En u gevoelen... Ier.
en stelt u in geen pijn.
Belooft gy my dan u gevoelen te verklaren?
’k Beloof u. Sga.
Spreeck recht uyt.
Ick sal geen waerheyt sparen.
Seght my dan wat ghy wilt.
Het geen ick dan begeer Van u te weten, is een groote saeck mijn Heer!
En welcke?
’t Is een saeck van groot gewicht en reden Ier.
Laet hooren!
ick sou in d’Echten-staet gaen treden.
Wie, gy?
Ja ick: dies wou ick wel van u verstaen, Of ’t wijslijck waer van my, of sottelijck gedaen?
Wat oordeel strijcktg’ hier van?
Ick dien wel eerst te weten, Hoe oud gy zijt!
Hoe dat ick word Sganarel geheten.
En ben gesont.
Weet ghy dan niet u ouderdom?
’k Weet die soo nauw niet, wel ick ga niet slim noch krom Ier.
Dat is de vraegh niet, naer ick kan mijn gissingh maken.
Zijt ghy wel tsestigh jaer?
en nu in Min te blaken!
Ick ben zoo oud niet, ’t scheelt noch wel ses maenden Heer!
Dat is een kleyn verschil, ick sal dan op u begeer, Gelijck ghy hebt versocht, mijn rechte meyningh seggen In sulck een ouderdom: nu gaen de knoop te leggen Van Huwelijcken staet, en staet my gantsch niet aen.
’t Is quaet genoegh, als het van jonge werd gedaen.
De jonge Vrouwtjes schier geduerig hen beklagen, Dat hen de Mans in ’t Bed, niet als sy wenschen, dragen, En wat sal dan een Man van sulck een ouderdom?
Wat bruyt de outheyd, wel ick ben niet slim noch krom, Dat segh ick u nog eens.
Mijn Heer, ’t zijn dwase saken Dat ghy tot noch toe vry, u nu wilt vast gaen maken Aen sulck een zwaere block, gelijck het Huw’lijck is.
Dat is mijn meyningh Sga.
En u meyningh slaet hier mis.
Ghy sult gewis een spot van al de weereld wesen Sga.
Mijn Heer, ick heb daer voor in ’t minste niet te vresen.
’k Wil trouwen, nu weet gy hoe dat mijn meyningh leyt.
Ja ghy wilt trouwen, dat had gy my niet geseyt.
Het is een Dochter, die ick lief met hert en sinnen.
Met hert, en sinnen?
wel wilt dan die Dochter minnen.
Soo ist, en ’k heb haer van de Vader al versocht.
G’hebt haer versocht, seer wel, dat had ick niet gedocht.
Ja, ’k wil noch desen dagh met haer in ’t Huw’lijck leven.
Noch desen dagh?
O ja, en en ’k heb mijn woord gegeven.
Wel trouwt dan Sganarel, trouwt vry, ’k spreek niet een woort.
Ja desen avond gaen ick met het Houw’lijk voort.
Ior.
Seer wel mijn Heer.
Hoe sou ick mijn voornemen breken, En trouwen niet die schoon’!
Mijn Heer!
g’hoort my niet spreken.
Spreeckt van mijn oudheyd niet, maer siet mijn swackheyd aen.
Segh, siet ghy wel een man van dertigh jaeren gaen Soo recht, en soo geswint, sie let vry op mijn Kuyten Daer sittense mijn Vriend.
wilt dan u Huw’lijck sluyten.
Beweegh ick niet mijn leên, en armen als ’t behoort, ’K heb nog geen Chees van doen, noch Paerd, om rechte-voort Te reysen daer ’t my lust, ick heb mijn mond vol tanden, Die vier-mael op een dagh na kost en eten branden.
Wat meynt Jeronymo!
als yser is mijn stem, Hoort hoe ick geef geluyt, Jeronimo, hem hem.
Gewis ghy hebt gelijck, ’k moet my bedrogen houwen, Neen gy sult wel doen met soo daetelijk te trouwen, Trouwt dan Heer Sganarel Sga.
Dat meyn ick oock te doen.
,,De duyvel hael de geck, hoe staet het hem soo groen Sga.
Wat seyt mijn Heer?
Dat ghy sult wel doen u te binden.
Gewis, want boven dat, ick heb tot mijn beminde Een schoon en jonge Vrou, die my met minlijckheyd Sal vliegen om den hals, en die my soet bescheyt, Met kus op kus sal doen, sal ick uyt my gesproten, Tot meerdringh van ’t geslacht van Sganarelle loten, Sien hupp’len om mijn Disch wat sal my vreugt geschien Als ick dat klein gespuys sal voor mijn oogen sien, Op springen, loopen, datse hygen saemen sweten, Om my Papake-Lief, en dan Monpeer te heten.
Heer Sganarelle daer ’s niet aengenamer, en Niet soo vermaekelijck als dat, ja ick beken Dat gy sult wel doen soo g’ u haesten wilt tot trouwen.
Soo sout gy dan mijn trou voor goet en redelijck houwen!
En sou ick niet, o ja, de Houwelijck staet Is goet voor u, Sga.
’k Ben bly dat gy my soo een raet Kom geven.
’k dorst het sonder goeden raet niet vragen Ier.
Maer wie is dese Schout’ die u so kan behagen?
Wel Dorimene Ier.
Hoe de schoone Dorimeen Die soo uitmuntend’ is een jongh?
Dat isser een, Wat dunkt u daer van, he!
Gy meint Alcantors Dochter, Alcidas Suster, Sga.
Ja, kon ick wel uit-gesochter Verkiesen.
Neen mijn Heer, het Huw’lijck is seer goed.
Ghy raekt haer nog wel quijt, soo ghy niet en spoet Met dese Trouw.
O neen, ’k heb daer niet voor te vresen, Sy is de mijne.
en sy moet de mijne wesen.
Ten eersten, ick bedank mijn vriend voor sijnen raedt.
En nood’ u op mijn Feest.
Het Huw’lijck is niet quaedt.
De jonge Dorimeen, ontrent oud sestien jaren, Met Sganarel seer na sestigh, dat is paren, Dat is een Huwelijck dat schoon is, ô gantsch bloet, Dat is een Huwelijck, dat kost’lijck is en goedt.
Gewis ’t Huwelijck goed, ’t sal yedereen behagen.
Neen, van dit Huwelijck sal ick my niet beklagen.
Ia, ’k sal gaen trouwen met de schoone Dorimeen, Dat jonge Schepsel, ha!
wat ben ick wel te vreen.
Dorimene, Papinette uyt.
Daer is mijn soet bakesje, ay sie eens, dat zijn oogen, Dat is een swier, een geest, wat heeft sy niet vermogen Op mijn bekoorlijckheid, sie wat een luchte tret, Wat aengenaem gelaet, en wesen!
Papinet Is alles soo ’t behoort, de Neusdoek, en mijn Stricken?
’t Is alles wel Me vrou, Sga.
Hoe net kans’ haer op schicken!
Dat is een Tronicken, alwaer ’t van Was gedraeyt, Ick sal haer trouwen, eer den Haen de morgen kraeyt.
Wie sou niet vlammen, om dit Engeltjen te trouwen?
Neen s’ is voor Sganarel, ’k moet haer alleenig trouwen: Aanstaende Bruyt van u aenstaende Bruidegom, Waer gaet ghy henen, seg mijn schoone Koore-blom?
’k Ga na de Nayster, om te sien of alles klaer is Sga.
’k Geloof mijn Lief, dat u de Maegdom nu te swaer is Pap.
"Dat ist niet dat haer schort.
Mijn Lief, gy maekt my root.
’k Sal nu haest baden in de wellust van u schoot, Daer ’k mijn ontsteken vlam met weelde in sal boeten En gy sult mijne sin van ’t hooft tot aen de voeten, ’k Sal meester wesen van oogen, van u mont, Van uwe Neus en Kin, u borsjes hart en ront, Die sullen wesen mijn oorkussen om te rusten, En ick sal met u doen, al wat mijn hert sal lusten, Zijt gy niet wel te vreê?
Op ’t hoogst mijn Heer, ô Ja?
’k Sal nu verlost sijn, van mijn Vaders ongena, En strengheit, daer hy my te nau mee hiel gevangen, ’k Heb naer het Huwelijck gehaekt, met groot verlangen Om my ’t ontlasten van de smert daer ick in was.
Nu ben ick eind’lijck vry, en hoop dat gy zoo ras Als wy getrouwt zijn, my mijn vryigheydt zult geven, Om meerder na mijn sin en sind’lijckheyt te leeven: Gy zijt tot mijn geluk gekomen om de tijt, Die ick tot noch toe al met herte-leet verslijt, Weer in te haelen, en met weelde te vergoeden.
"Wat dunkt u daer van?
Dus mijn Lief, gae ick mijn spoeden, Om my te geven alle vreugt en vrolijckheydt, ’k Weet dat gy niet en zijd, van zulk een onbescheyt, Dat gy my houwen zult gesloten en gevangen, Maer dat, als ick een vrient sal in mijn Huys ontfangen Gy die onthalen zult gelijck eygen vrient.
"Daer twijffel ick wat aen.
Weet dat ick ben gedient, Met kaertspel, daer nu meest de rijk en ed’le vrouwen, En al wat iet wil zijn, zeer wonder veel van houwen, Ick heb zeer gaerne datm’ een Edelman visiteert Of de visiten geeft want alsmen my vereert, Soo eertmen ook mijn man.
"Men moet haer visiteren, "De Duivel hael ’t visiet, is dat de man vereeren "Daer speelt de Duivel mee.
Verslaet gy mijne sin, Sga.
"Niet dan te veel.
En heb ick kennis van u min, Tot my zult gy mijn vreugt nog vrolijckheyt niet stooren.
Mijn Neef is my gewent, ick zegh ’t u van te vooren, Somtijts te spreken, en te leyden op de handt, Maer stoort u daer niet aen, ’t is zijn gewoonte: want Hy is op ’t hoogst beleeft, en weet van eerlijck leeven Ick weet wel dat u dit geen Jalousy sal geven, Want gy zijt veel te wijs, en goedertier daer toe, Gy kent mijn trouwigheyt!
"Ick mocht de Duyvel.
Gy schijnt ontstelt mijn Heer.
Wat hebt gy?
Niet metallen, Daer is my zo een damp uyt ’t hooft op ’t hert gevallen, Dan dat is nu gedaen.
Het is gemeene quael.
Dan ick sal deze Damp minnelijck onthael, Ee onze vriendelijheyt u uyt het hooft verjagen.
Vaer wel mijn Lief, ick moet gaen vorder zorge dragen, Dat alles zy gereet, het geen ick hebben moet.
Me-vrou ’t is tijd, om op te zoeken al u goet.
’k Ga alles koopen, Papinet gy zult het haelen, ’k Send u de Koopliên Heer, die moogt gy dan betalen.
Dat mogt de duyvel doen, wat dunkt u van dat kint?
’k Ben bly Heer Sganarel, dat ick hier u noch vindt, ’k Heb daer zoo datelijck een Juwelier gesproken, Die zoo ick merken kon, u Huw’lijck had geroken, En bad my ernstigh dat ick u tog zeggen sou Dat hy versien van goet tot vord’ringh van u trou, Als Diamant, Robijn, en Paerlen wilt verkoopen, Sga.
Dat heeft noch zoo geen haest.
Hoe is zoo haest verloopen, De yver tot u trou hoe sal ick dat verstaen?