floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
K’en wist niet wie ghy waert, k’vernam waer sulcken Man Te vinden was: en noemden u, en just soo quaender An, Desen Avont verheerlijckt my heel ryckelijck Want vont Stief-vader, en eygen Vader schier gelyckelijck, Ian.
Livyn geeft my’t contract, Livyn.
Ick heb’ oock wat gedocht Maer ten was dat niet: Ey om dat gy my dan loochenen mocht Voor u Kint, en dat ick’t u dan niet sou connen over thoonen K’en ben soo slecht niet: dat sou u noch wel hondert Croonen, Costen, eer ick myn contract met mynen Naem de’ te niet, Ick ben nu Iouffrou Livyn de Quist, en soo ick myn Pampieren liet Comen in u hant, ho, ho, gy sout’er Vier afstoken En m’heeten liegen aen al’t geen dat k heb gesproken.
Onkuysheydt Ian.
K’en sal, ick salse wel doen daerse wel sullen syn bewaert, Livyn.
Ja, naer de doncker Locht daerme naer Portugael vaert, Tot dien Prys sal ickse selfs daer laeten vaeren Ian.
Geeftse, Livyn.
K’en sal, Ian.
Ick ben u Mombair ick moetse bewaeren.
K’en bent van geenen sin maer dat ben ick van sin Dat gy my sult onderhout geven, niet als een Slavin Maer als u Kint behoort: en soo gy’t niet wilt geven Soo brengh ick in het licht al wat gy hebt bedreven.
Al sweegh myn Moeder stil maeckt vryelijck een besluyt, Dat ick’t niet doen en sal: als de Craeyen brochten’t uyt Al waert dat ick het sweegh, t’gheen dat ick niet en sal swygen Want alle Werck moet verdienden Loon gekrygen.
g’Hebt langh genoegh in stilt u Boevery gedaen g’En hebt noyt voor de Breuckop s’heeren Boeck gestaen: Wat meyndy soo gemackelijck door de Werelt te connen spertelen?
De droes die plaeght die meest die’t synder eeren mertelen: En k’hoor t’gaet nu noch wel, dies wacht u voor den val, Die mocht wel schrickelijck syn alst u gebeuren sal, Ick mocht wel d’oorsaeck syn, want k’ben op u gebeten Om dat gy nimmermeer van my hebt willen weten.
Gy d’oorsaeck?
Naer dat t’valt, Ian.
Ick raey u dreyght my niet.
Het dreygen sulde vergeten als gy maer de Daedt en siet, Ian.
Hou daer                         Hy steeckt haar den Hals af.
Soo braeckt de Ziel en spraeck,, uyt.
Helaes wat heb’ ick ghedaen?
nu comt terstont des’ saeck,, uyt En ick wort spits vervolght, en door het Recht ghevat Die quaet tot quaeder maeckt dinght tegen Bast, oft Rat.
Vervloeckte wellust: die soo groote strunckel steenen Worpt tot eens Hemelsch Wraeck voor u beminders schenen Daer light gy nu, ey my!
k’was over twintigh Jaer* U Vader, en nu ben ick uwen Moordenaer.
Wat duyvel gaf my in dat ick u om sou brengen?
Wie roofden myn verstant?
de vrees wou niet gehengen Dat jemant weten sou myn schandelijcke daedt En vreesende het een, k’verval in meerder quaedt, En heb’ u niet ontsien de Strote af te snyen.
Op dat u Tonge niet en soud’ een daedt belyen Die mynder Eeren docht te wesen schand’, en schaey: Nu volght my het Berou op d’hielen al te spaey.
Och, och, hoe hoogh sal noch myn ramp en onluck steyg’ren?
Waer loop ick, want den Hemel sal my hulpe weyg’ren Waer vlucht ick?
waer, waer heen, wat plaets ghenoegh syn sou Waer in ick schuylen mocht?
de Werelt is te nouw’* Om dit onseeligh Lyf verborgen in te stellen Te rek’nen naer de sond’, k’en weet oft duysent hellen Den Sirckel van myn schad’w t’omvangen machtig waer* Waer loop ick?
waer, doet op     Klopt aen de Deur van Sandryn.
* Sandryn spreeckt door de Venster.
Wie daer?
Doet op, Sandr.
Hoe ben ick verslagen Wat verdriet, wat verdriet Ian.
Weete gy’t?
Sou ick ’t niet weten, hoe sou ick het claegen?
Hoe is dat mogelijck en weet gy dit soo haest Soo segh ick dat’et de droes met een Trompet uyt blaest.
Soo wiste ghy’t dat’s haer wou brenghen om het Leven?
Dat is niet soo, maer ick, helaes hebt Feyt bedreven.
Uwen Soon hevet ghedaen, wel ghy sufft in u ghemoet,* Ian.
Wat sou ick suffen?
siet myn handen Roodt van’t Bloedt, Sandr.
t’Is uwen Soon die vande Pocken gestorven,, is Ian.
Hy en is niet Doodt hoewel dat hy bedorven,, is Sandr.
Leeft hy noch?
Kint com hier, ey Signjoor ke Port Uwen Soôn dat myn Dochter toch getrouwt wort, Ian.
Verdrietelijcken clap!
Koeckoeck,     Van Binnen.
Swyght die dingen Petro.
Koeckoeck, Ian.
Waerder noch een steen in d’Aerd’ die soume voor den Kop springen, Men heeft de Vrienden Veel in voorspoet en geluck, Maer niemant biedt syn hulp in tegenspoet en Druck.
O myn benaude Ziel!
Waer sal ick hulpe vinden?
Ha Hoeren, ha Pesten!
verlaet gy soo u Vrienden Bespot gy soo de smert van myn Herts diepe Wond’, Vervloeckt dan is den tydt dat ick oyt Hoeren vont: Wat sal myn uytcomst syn?
ha dat de Aerd’ een crack,, gaf Ick crop’er vaerdigh deur, schoon ick den eersten swack,, af Sou rollen inden gront daer alle swaer Torment Als g’huyl en Tant gekners is’t beste instrument.
Wat leet is u geschiet dat u soo gaet ter Herten, Ian.
Gy seght gy wet’et wel?
t’En sou u soo niet smerten Het gene dat ick weet, het moet jets anders syn Als ’t gene dat my raeckt, Ian.
Och laes lieve Sandryn!
Ick heb’ een Moordt gedaen Sandr.
Een Moordt, een Moordt Onkuysheydt Ian.
Hebdy geen hoecken Om my te versteken Sandr.
Comt in ick sal jevers Raet soecken.
NEGHENSTE UYTKOMST.
WAt Pestenaecken het druypt al deure, en soecken my te placken In d’Herbergh, wel sy mogen hun eens bekacken Sy meynen dat’k soo droncken ben dat ick hun meeningh niet en sien, Ick ben oock gaen stampen en laet het gelagh aende Lien Vanden Huys, dan ick belgh my dat wel ter keure.
WOUTER, GORES, BY-KOMINGH.
HIer’s Gores, wel Gores, waerom liepte deure Wouter.
Laet hem gaen hy moet met my, Gores.
Maer Wouter ick sweer u dat Ick met u Dochter noyt my heb’ misgaen gehadt Heb ickse oyt bekent soo sluyt my d’Hemel uyt, Wouter.
Ick segh gaet willigh me oft k’stoot u door de huyt, Verantwoort u by haer, hoe sou myn Vrouwe liegen De Fielen kennen geen van al die sy bedriegen Maer van te voren wel eer d’Eere is gerooft: Adolf.
U Dochter is een Hoer, en Swyn, en soo k’se sien gelooft Dat k’se teeckenen sal, Wouter.
Wat heeft sy u misdreven?
Daerse ander Vaders heeft datse my wilt den Naem alleen geven: Die Karonie meynt dat ick van haer rancken niet en weet, Wouter.
Wie moeyt u, gy syt Sat Onkuysheydt Adolf.
s’Heeft het my flus geseet, Gores.
Hoort Wouter u Dochter heeft haer met desen Man misdraegen Maer met my niet, hy heeft het my comen claegen, Daer was ter selver tydt by ons een lichte snaer Die ons vertelden dat u Peeternel ginck swaer En hoe sy veynsen sou haer selven te verhangen, Op dat s’haer Ouders mocht Vergeten doen de eerst door tweede swaerigheyt, En tot een Vaer van’t Kint soo heeft sy te kiesen geseyt Een overledenen: en mits de Lie my naer gaeven Dat ick gestorven was en over langh begraeven Soo gis ick datse my den Naem gegeven heeft.
Gy speeckt met goet bescheyt: want dat gy niet en leeft Was’t segghen van myn Wyf, comt gaen wy dry te gaeder Als Vrienden k’sweer u dat, en ben ick immer Vaeder Van die vervloeckte Hoer soo wert sy gecastydt Maer met gelegentheyt en op bequaemen tydt.
Floeckx doet de Deur op,                 Sy spreken binnens Huys.
My dunckt de Heer is daer, Ian.
Waer sal ick vluchten?
Over den Borneput Wouter.
Doet op, doet op Sandr.
Och, och, och, och, Wouter.
Hoort wat geruchten Is’er in myn Huys doet op, doet op, begut Doet op,                                         Sy doen de Deur open.
comt helpt, helpt, daer leet de Quist inden Borneput Gevallen, en my dunckt dat hy stick Doodt,, is, Gores.
Langht Koorden Wouter.
Een Leer ras, ras,             Binnen.
Wat weet ick oft t’noot,, is Dat ick myn Lyf sou moeten weiren tegen dat gespuys Onkuysheydt En sonder geweir te gaen in syn Vyants Huys Is groote Sotterny: k’wil dan gaen steenen raepen: Kyck, Kyck, dees droncken Luyt is hier gaen ligghen slaepen, Ha gy satte Seugh, cout noch eens wat van’t myn: Neen gy light daer heel mooy: staet op droncken swyn Livyn, Livyn, staet op: t’schynt dat g’een heel Brousel In’t Lyf hebt, wat een Beest, daer steeck ick myn Hant in’t spousel Foey, ets, is dat gespogen?
n’en plas gelijck een Zee, Staet op oft k’steeck u met een spel inden Bil, sen seet Wee, Noch aey my: staet op fluckx ryt u eenen Wagen over de Leden, Sy bloeyt, ja sy bloeyt: Heer s’is den hals af-gesneden!
GORES BY-KOMINGH.
Tusschen de Scharmen.
Adolf comt hier Adolf.
Gores comt hier, Gores.
Adolf comt helpt Adolf.
Comt hier, Gores.
Comt hier, Adolf.
Comt hier, datmen dit Bloet stelpt Gores.
Och Adolf myn Vader is versmoort,, com hier Adolf.
Och Gores Livyn is vermoort,, com hier Gores, Gores Gores.
Adolf loopt eens om een Leer Adolf.
Maer Gores en beyt niet langer meer Brenght een Servet oft jet om het bloet te stelpen.
SANDRYN BY-KOMINGH.
OCh Gores aen u Vader en is toch geen helpen: Ick loop om een Vroe-vrouw myn Dochter gelight daer van een Doodt misval En ’t schynt sy sterft oock, Adolf.
Niemant die comen sal, Sandr.
Wat heeft die?
s’Is vermoort, Sandr.
Gores, Gores, hier leet de Dochter Onkuysheydt Dien u Vader heeft vermoort, Gores.
Wie is’t?
Livyn, Gores.
hoe mochter Een deirelijcker saeck geschien op eenen tydt: d’een versmoordt Een Dochter baert misval en sterft, d’ander op straet vermoordt.
Wie baert dit ongeluck waer door is dit gesproten?
Och Adolf, Adolf het heeft aen Godt verdroten En over langh mishaeght, dat jeder in syn quaet Soo een verdoolde streeck moetwilligh henen gaet.
De Ionckheyt doet practijck d’Oncuysheyt uyt te vueren Den Ouden wilt den lust hertnecktelijck verdueren Mits dat die in syn Boos misbruyck soo is verwert Dat soo hem macht gebreeckt hy sondight met het Hert.
De Ionckheyt die gaet voort op hoop’ van langh te Leven En in den Ouderdom tot beternis te geven, Maer laes wat ydelheyt!
dat die langh leven hop’t Die in peryckels gaen tot d’Ooren opgecropt.
Wat onluck brenght dees Sond’ de Menschen niet te voren?
Wat sietmen niet al jeught in dese Sond’ versmooren?
d’Een dus, en d’ander soo; licht alsmen’t minste gist: Daer jemandt lust vergaert daer brenght de Doodt haer Kist.
Ach Adolf Vrient laet dit ons tot een Spiegel strecken Och laet dit ongeval ons uyt de Sonden trecken!
Wie weet oft ons de Doodt oock niet op d’hielen g’lyt Wie weet oft ons vergunt is noch een Ure tydt?
Toch soo veel tydts ick heb’ die hoop ick te besteden In Rou beclaginge en vierige gebeden Voor dese Zielen die de Lichaems syn ontvoert, Op hoop’ dat Godt noch sal door het Gebedt beroert, En syn Bermhertigheyt en goedertier beraemen De Zielen Saelighlijck UYT JONSTEN DOEN VERSAEMEN.
G.OGIER.
DE BRASSENDE DIENSTMEIDEN.
Door H. VANDE GAETE.
Geen Nyd noch Afgonst  Weêrhoud de Dichtkonst.
Te AMSTERDAM, By J. VERHEIDE, Boekverkooper in de Hartestraat.
Aan den LEEZER.
MEn vind niet gemeender als het berispen: het welk niet kwaad is, indien het uit een gezond oordeel voortkoomd; maar het is te beklaagen, dat de wysheid zelf ten doel moet staan voor waanwyze laatdunkende gekken, die nevens hun oordeel de verdoemenis voegen, in de plaats van de feilen aan te toonen, of te verbeteren.
Ik zal my gelukkig achten, indien ik zulken aan mag treffen, die my berispende leeren.
Ik zeg tot de kwaadaardigen tot myn verschooning, dat zy believen aan te merken, dat dit het eerste Tooneelstukje is dat ik hebbe gemaakt, en dat ik meer hebbe gedoeld om de waarheid van dit geval ten toon te stellen, als den naam van Dichter te verkrygen.
Leest onzydig, en vaar wel.
H. vande GAETE.
MARY, KLAAR, } Dienstmeiden van Wolfert en Geertrui.
JAS, Snyers-knecht, Vryer van Mary.
HAAN, Schoenmaakers-knecht, Vryer van Klaar.
ROELOF, Knecht van Wolfert.
BELIE, een Konkel.
WOLFERT.
GEERTRUI.
De geschiedenis van het Kluchtspél valt voor in het huis van WOLFERT, in de tyd waar in het vertoond kan worden.
DE BRASSENDEDIENSTMEIDEN.
MARY, KLAAR.
NU zyn de Turken van de kust.
Weg zyn ze!
laat onz nu niet vreezen; Maar zonder treuren vrolyk weezen!
Doch een ding maakt my ongerust.
KLAAR.
Weg, weg, zottin!
’t is uit met treuren.
Wie zou van daag onz koomen steuren?
Te meer, nu Jufvrouw heeft belast Om t’ avond niet gereed te maaken: Want zy blyft met Sinjeur te gast By haar Mama.
O schoone zaaken!
Zo Belie nu maar heeft besteld, Dat onze Vryers spoedig koomen: Dan zullen wy haar zonder geld Eens braaf onthaalen buiten schroomen.
Maar waar is Roel, onze oude Plaag?
Die ’s naa Buiksloot naa de Olyslaager.
Zo, zo, dat maakt myn lust noch graager.
Ik meen nu zullen wy van daag.... KLAAR.
Ik heb gebraaden en gezooden Genoeg beschaard, hebt gy slegts wyn Gekraakt, zo veel wy zyn van nooden: Dan kunnen wy t’saam vrolyk zyn.
Ik heb twee flessen beste Rynse, En ook een bottel Florentynse, En noch een fles vol wyn de Graaf.
Wel Moer, gy kund het poesten braaf.
O bloed hoe zullen wy rinkinken, En smullen!
dat zal eerst gaan, Dat slap is moet noch steevig staan; Al zou het naamaals drommel stinken.
En is myn Haantje dan zo groen, Gelyk hy voormaal plag te weezen; Dan zullen wy met zoen op zoen, Onz’ minnesmerten t’zaam geneezen.
Myn Jasje zal ook als een Held, Meê stryden in het minneveld.
zagt, daar word gebeld.
Zy gaat om open te doen.
Myn hart begind me alreeds te jeuken.
was myn Haantje voor de deur, Zo eindigde myn droef getreur.
ik voel de minnebeuken.
’t Gaat wel, het is myn Haan met Jas.
MARY, JAS, KLAAR, HAAN.
NOoit kwaamd gy lui zo wel te pas.
Heeft Belitje jouw lui gesprooken?
Wy waaren bezig om te rooken Een pypje van die krul-tabak, Die gy van jou Patroon laast kraakte, En stakze in stilte in myn zak.
Toen die onz op het lekkerst’ smaakte.
Kwam Bely met een grooten haast Aan onze slaapsteê, ’k stond verbaasd, Niet weetende wat zy wouw zeggen: Maar, och!
hoe sprong myn hart van vreugd, Als zy verblyd en gansch verheugd, Haar boodschap onz kwam voor te leggen.
Wy koomen dan, gelyk jy ziet, Om onze dienst jou op te draagen; Verwachten wat jy onz gebied: Wat jy begeerd zal onz behaagen.
Ik weet wel dat uw dienstbaarheid Tot onswaard altyd is bereid.
O waar toe dus voor af te preeken, Wy zyn alleenig naa onz zin.
Ik kan van blydschap naauwlyks spreeken: Och!
laat ik uit een reine Min, Eens vriendelyk jouw lippen kussen: Het is een dag vyf zes geleên, Dat ik jouw daar heb om gebeên, Kom laat ik nu die lust eens blussen.
HAAN.
Ei laat ik ook jouw Rooze-mond Eens op het aldervriend’lykst’ drukken, Zo kryg ik balsem voor myn wond, Myn hartje danst van vreugd op krukken.
Ei Jas gy maakt te veel gewoel, Rust wat, en zet jouw op die stoel.
Ik zal het eeten klaar gaan maaken.
Ei Klaar dekt jy de Tafel vast, Daar ginder leid het Tafel-laaken, En ’t ander goed leid in de kast.
Mary binnen.
HAAN, JAS, KLAAR.
Klaar dekt de Tafel.
IK heb de halve week gezeeten Te werken, maar ’k heb by Krispyn, Steeds ouwde kaas met brood gegeeten, En stuivers bier, ’k leed zulk een pyn Steeds in myn maag, en in myn darmen, Dat my myn buik veel reizen bad, Och Haantje, wild u doch ontfarmen.
Wat zouw ik doen myn Vriend?
ik had Geen Monni.
O dat maandag maaken!
Dat kan myn beurs te drommels kraaken.
Maar bloed!
hoe zal ik nouw myn kaaken Gaan roeren, want myn buik verlangd, En denkt dat reeds myn keel al hangd.
O ik zal ook geen kleintje schransen!
Myn maag begind alreê te dansen: Jy hebt noch Koninglyk geteerd, Ik heb niet half zo vet gesmeerd.
’k Heb scharrebier met drooge bollen Noch nauwelyks genoeg gehad, Myn buik is hol en leeg en plat: Myn kop geraakt my schier op ’t hollen.
Wat zal ik armen drommel doen?
’k Heb geen kredit en ook geen poen, Myn slaapvrouw wil niet langer borgen, Zy zeid, betaald het ouwde eerst of, Dan zal ik u weer wel bezorgen, Uw rekening word al te grof: Het werken word hoe langs hoe schraalder, En by gevolg myn beurs ook kaalder.
Waar drommel zal ’t noch met my heen?
Verbannen wy die zwaarigheên.
Laat onz nou om geen droefheid denken, Wy teeren nu op vry gelag, Het is van daag hier Hartjes-dag.
Kom Mary, wild onz eens beschenken, Want Bachus is een Medicyn, Voor menschen die wat treurig zyn.
Daar is een Fles met Rynsche wyn, Verband uw zorgen door het drinken.
JAS, HAAN.
KOm goede maat laat onz eens klinken: Sa vat het glas dan in jouw hand; En drink met vreugde en met verstand.
Klaar komt van achteren met een schotel, en zet die op de Tafel.
KLAAR, HAAN, JAS.
KOm Jongens laat onz lustig smullen, Elk zet zig daadlyk aan den Dis, ’k Heb kouwdeschaal, en Vlees en Vis Genoeg, om onz vol op te vullen.
Mary van binnen, met noch een schotel die zy op de Tafel zet; Klaar achter.
HAAN, JAS, MARY.
ZO Jasje, laat onz nu eens knappen, Ik denk nouw om geen pik noch draad.
Wel Haan, myn alderbraafste maat, Ik denk nu om geen Hel met lappen, Noch om ’t Schavot, noch schaar, noch naald: Ik word hier ruim zo wel onthaald.
Klaar van binnen, met noch een schotel die zy op de Tafel zet.
MARY, HAAN, JAS, KLAAR.
KOm Klaar, jy moet het Vlees eens snyden,* Geeft elk een wakker stuk op ’t bord, Eer dat het noch meer kouwder word.
Maar zet die Vles zo lang ter zyden.
Klaar snyd het Vlees.
Nauw schraale buikje zet u schrap, Het is bilo geen karnmelks pap.
Klaar geeft Haan een stuk Vlees op zyn bord, en snyd noch een stuk voor Jas.
Heb dank myn alderbeste Klaartje, Ik kan jouw sweeren dat myn Vaartje, My zelden zulke stukken gaf.
Wel waarom niet het mager af?
Klaar geeft Jas ook een stuk Vlees.
Wel Klaartje, is my ook vry gonstig, Ook snyd zy ’t Vlees heel net en konstig.
Daar word sterk gebeld, Klaar laat het mes uit haar hand vallen.
O seldrement hier is ’t verbruid!
Hier barst de gantsche bommel uit.
Ik schrik en beef, wie mag het weezen?
Kom al den brui moet aan een kant, Een ieder neem wat in de hand, Ik ben vol angst en schrik en vreezen.
Weg, weg, Zottin, laat my betien, Ik zal eens door de Traly zien Wie dat het is: blyft, blyft maar zitten, En ondertussen t’zaam eens kitten, Eet tusschen beiden noch een brok, En doet het nood, in ’t beuzem-hok.
Daar zulje lui zo lang in moeten, Dit zuur zal door ’t onthaal verzoeten.
Is ’t aars niet, als die lompe loer.
Wie was ’t?
De malle Mellikboer.
Wel ja, wie zouw nouw Mellik vreeten, Nu men gebraaden heeft te eeten.
Daar word sterk gebeld.
Gut Klaar, voor dit maal is ’t niet mis.
Dat schellen doet de muuren beeven.
’k vrees het onze Roelof is: MARY.
Zo geeft het hier een drommels leeven.
In ’t hok, in ’t hok, tsa met ’er haast, O my!
ik ben geheel verbaasd.
Haan en Jas loopen in ’t beuzem-hok.
Zy neemen het goed van de Tafel, en zetten het weg.
WEl Klaar, hoe zullen wy dit maaken?
Dit zyn voor onz hier slegte zaaken.
Tut, tut, wy hebben noch geen nood.
En ’t gaa, hoe ’t gaa, men raakt niet dood.
Word weer sterker gebeld.
Sa rept u Klaar, hoe zal ’t hier lukken?
Men trekt de Bel bynaa aan stukken.
ROELOF, MARY, KLAAR.
ROELOF.
HOe drommel benje lui zo doof?
Ik heb een uur twee drie staan bellen.
Wel Nar, wie woud gy dat vertellen?
Hoe nar je zo myn goeje sloov?
Kom wild jouw Roeltje liever zoenen: Och smoddermuilen wy een reis, O!
’k ben van daag belust op vleis.
Ik zal jouw strak de deur uit boenen.
Jouw onbeschofte onbescheid.
Wanneer is u die fynigheid Doch aangewaaid, zeg fyne Zusje?
Hoe dikmaals badje me om een kusje.
Wat zegt gy onbeschaamden Guit?
Nouw vaard zo heftig maar niet uit.
O Schelm, ik zal u dat verleeren.
Zagt, zagt, jy zouwd u weer bezeeren, Als in ’t aflaaten van de turf, Doen ik jouw zelf noch hielp.
Hoe durf Jy hangebast, my dat verwyten?
Ik zal jouw strak de neus af byten.
Nu Klaartje, ei zwyg jy maar stil, Jy bent zo kwaad niet, krygt de bottel Met Rynsche vocht: ik moet, ik wil Eens helder drinken: krygt de Schottel Daar uit de Kas, met bikkement; Ik weet dat jy zo boos niet bent.
Wel Galligvogel pakje biezen, Ik zeg, vertrek, bruid uit den huis.
Wat dunkt u van dat vuil gespuis?
Ik zouw schier myn geduld verliezen.
Kom talm niet, maar gaat aanstonds voort.
Kom, kom, vertrekt maar zonder draalen.
Zie Klaar, de drommel moet me haalen, Indien jy my noch meer verstoord, Doen ik jouw nooit geen vriendschap meer.
Het zal jouw al je leeven rouwen.
Wel Deugeniet, zoek jy myn eer Ook te bevlekken?
’k zal je klouwen, Dat jouw de Nikker haalen zal.
Zy loopt naa hem toe, om hem te slaan.
Wat schortje Vrouw-mensch?
ben je mal?
Is dat in plaats van vriend’lyk streelen, En ’t kussen?
ô hoe menigmaal Heb jy my met een lief onthaal Gekoesterd!
wie zouw ’t niet verveelen!
Zo Klaar, jy loopt hier meê niet mis.
Je ziet wat Vagebond hy is.
Maar Klaartje, doe je eens in de keuken My bezig vond aan ’t Stokvis beuken, Myn braave Klaar, ging dat niet schoon?
Je bent het liegen al gewoon.
’t Is waar, jy hebt nu elk een Vryer.
Dat maakt je lui zo trots en stout; Maar als men hen te regt beschoud, Is ’t eene maar een lompe Snyer, En ’t andere is een Schoesters Knecht, Ik ben je lui nouw veel te slecht.
Hy hoord eenig gewoel in ’t beuzem-hok.
Maar ik moet om een boodschap loopen, Voor my is doch geen troost te hoopen, Ik gaa.
Je bent my maar een walg.
Brus heen, en loop vry aan de galg.
ROELOF, ter zyden.
,, In ’t beuzem-hok, ik zal ’t wel maaken, ,, Dat zy daar zo niet af geraaken.
Wat preuteld hy daar in het gaan.
Dat scheeld my niet, ’k heb ’t niet verstaan.
KLAAR, HAAN, ROELOF, MARY.
KLAAR het beuzem-hok open doende.
WAt dunkt u van dat assurantje?
Ik vrees voor zulk een guitig kwantje.
Ik borst by naa van ongeduld.
Maar ’t is al wat myn eigen schuld.
’t Is waar, gy had niet moeten schelden.
’k Wier heftig kwaad, want nooit of zelden Komt hy zo onverwacht weêr t’huis: Doch wy zyn nouw weêr van dat kruis Ontslagen, laat onz zonder schroomen Op nieuw beginnen.
Kom den dis Weêr voort gedekt.
O ja, men is Nouw vry, hy kan niet eer weêr komen.
Zy dekken de Tafel.
Wat seldrementse vent is dat!
Het beefde al wat ik aan my had.
Hoe jy!
die t’Uitrecht bent gebooren, Geef jy zo licht de moed verlooren?
De wyngeest zat hem in het hoofd; Want als dien Gek wat heeft gedronken, Is hy van zyn verstand beroofd.
Dat heb je wel, hy was beschonken; Want anders zit hy als een uil.
Hoe dikmaals heb ik met myn muil Hem afgedorst, dat hy moest smeeken En bidden om vergiffenis.
Ik zweer ik zal ’t hem doen berouwen, Dat dronken varken als hy is.
Wy zullen hem wat anders brouwen: Elk doe zyn best dat hy vertrek: Zo raaken wy dien dronken gek Voor altoos kwyt.
weêr aan ’t eeten; Al lang genoeg onz’ tyd versleeten Met dezen aap: kom zet je neêr, En denken we om geen vulnis meer.
Zy gaan gelyk aan Tafel zitten.
Maar eerst in ’t ronde eens helder zoenen: O Klaar, myn bloed kruipt in myn schoenen, En sparteld door het heele lyf.
Ik vind geen zoeter tydverdryf, Als eeten, drinken, zoenen, streelen.
Wat mensch zou deeze vreugd verveelen?
daar ’s niet zoeter als de min.
Myn lieve Klaartje, myn vriendin, Och!
wist gy eens hoe dat de liefde Myn hart op ’t alderfelst’ doorgriefde, Je brande meê in minnevuur.
O ja, jouw hart zou straks ontfonken Door myn blaauwe oogjes lieve lonken.
Och, waar je ook meê van myn natuur!
Wat kan die borst beminlyk praaten.
Ja wel, ik kan jou schier niet haaten; Jouw tong bekoord my tot dat mal.
Myn liefste Klaartje Klouters, ’k zal Eens weêr de vryigheid gebruiken Van jou te zoenen.... Och dat smaakt Gelyk een neutje fris gekraakt: Die zoetheid doet myn borst ontluiken.
Dat is eerst lief; wie word niet groen Door dat beschouwen?
myn engel, Vergun dat ik myn armtjes strengel Om jouw lief halsje met een zoen.
Denkt om de Klucht van ’t groot vermogen Van Juffers oogen.
Weg, weg, laat onz veel eer een glas Met lekk’re wyn eens uit gaan veegen.
Ik heb daar, by myn keel, niet teegen.
Ik bragt het alzo haast aan Jas.
Haan, gy zyt een groote zuiper, En in ’t gewaad een rechte druiper.
Wel Pronkepint, dat loof ik wel; Ik heb geen lapton; ook geen hel, Noch schaar om lappen door te haalen.
Wild op geen hel noch lapton smaalen; Maar klouwd eens op uw eigen zeer, En denk om het verdurven leêr, Daar jy lui ’t volk meê gaat bedriegen.
O schobbejak!
dat moet je liegen.
Hoe nouw, hoe drommel zal ’t hier gaan?
Ik zal geen ruzi hier verstaan.
Haan heeft gelyk: de snyers bennen Zo fyn niet; maar de menschen kennen Haar loopjes al: ’t Is laatst gebeurd, Dat onz’ Sinjeur een kleed liet maaken By Meester Jan, die van het laaken Wat al te ryklyk had gescheurd, Hy had het al te grof verkurven, Het gantsche kleed dat was bedurven: Waar op Sinjeur de deur uit vloog Na ’t snyers huis, en tyd aan ’t raazen; Maar Jan zei, wild zo niet verbaazen, Sinjeur, het kan wel in myn oog, Al ’t geen ik daar heb afgenoomen; Maar eind’lyk zag men wat een vroomen En braaven man dat Jan Baas is; Maar ’t geen hy zeyde was niet mis: Want doe Sinjeur hem kwam betrappen, Vond hy een gantsche ton met lappen, Waar op een oog geschilderd stond.
Nu Klaar, hoe roerje dus jouw mond?
Weg met die praat, kom weêr aan ’t klinken, Laat ons de kwestie af gaan drinken.
Dat ’s goed, waar toe diend dat getier?
Het kyven geeft ons geen pleisier, Ei laat ons van geen onrust droomen.