floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Doch behalven dat ik geen’ noodzaakelykheid vinden kan, waarom huist alle Tooneelspelen met een Huuwelyk eindigen moeten, oordeel ik ook, dat aan de eene zyde by losse jongelingen, die geen’ andere meesteres hebben, dan de ongebondenheid een, en haatelyke spotteryen, die de maakers van den Zangberg in Gevaar, Den Zangberg buiten gevaar, ’t Gedicht aan den Heere Jakob Zeeus wegens den Zangberg in Gevaar, en Den kneppel onder de Hoenders, den Heere van Kruiningen, zonder eenige voorgaande belediging, hebben toegeduwd, gevoegd by de onvoorzigtige behandeling ontrent den Heer Droste, een oud’ Heer, die hen moogelyk nooit gekend, veel min ooit misdaan heeft; hadden zeker vy scherper antwoord konnen vinden, dan den Muizenzang, enz, waar in niemant gehekeld wordt, dan bedektelyk, met geestige en fyne Ironiën, daar een onkundige niets van verstaan kan. Zo ik ook al oirzaak had om over dien Brief misnoegd te zyn, moet ik my troosten, dat ik ’t niet alleen ben, maar in myn ongeluk zeer deftig gezelschap heb: en wanneer ik zie, hoe men in den Kneppel onder de Hoenders Heeren van oneindig meer staat, en verdiensten, dan ik, niet alleen voornaame Edellieden van ons Land, maar zelfs Mylords, Graaven, en Hartogen, ja zo wel dooden, als leevende zonder eenig ontzag aangetast, en met naam en toenaam begekt heeft, weet ik waarlyk niet, of ’t der moeite wel waardig is, om ’t my aan te trekken.
Indien my de naam des Schryvers wat zekerder bekend was, zou ik beter besluiten kunnen, wat my te doen stondt, om hem in beleefdheid niet schuldig te blyven, en myne verpligting op een’ weezenlyke wyze te doen begrypen.
Doch tegenwoordig ben ik waarlyk geheel in ’t wargaren.
Dan schryft hy zich Cornelius Indignantius; nu heet hy weêr M. Modestius Hilarus; dan is ’t de Ridder van de starren ***; een oogenblik daar na L. Annius Italicus Honoratus; dan Gallus Favonius Jocundus; dan Philomusus.
In ’t eind, wien zou de keur van zo veel’ schoone, lange, uitheemsche naamen, elk om ’t geleerdste, niet verlegen maaken?
Waarlyk, hy zy, wie hy zy, ’t moet een zeer verstandig man zyn.
Want op elk blad vindt men geheele regels met Latyn, even of ’t geen geld gekost hadt.
Doch ’t dunkt my vreemd, dat een Heer, die zo doorletterd is, om ’t oude Latynsche schoollesje van Kato niet gedacht heeft: Turpe est doctori, cum culpa redarguit ipsum.
Dat zo veel zeggen wil, als: ’t Is schand’lyk, als de meester zelf bedryft Het geen hy in zyn’ leereling bekyft.
Immers, verscheiden’ menschen van kennis en aenzien hebben ’t belacchelyk en met één erbarmelyk gevonden, dat iemant, die een’ ander zonder grond over ’t gebruiken van een’ verzierden naam beknorren wil, zelf den zynen onder zo veel’ verscheidene dekklederen verborgen, en zich zelven, als een bloode Haas, in zyn rottig leger verscholen houdt, terwyl hy dus een veilig middel vindt om een goed gedeelte van de zwarte gal, daar zyn’ ingewanden meê bezet zyn, gemakkelyk zonder braakdrank quyt te raaken.
Zy voegen ’er by, dat men dien liefhebber, indien hy zoo afkeerig niet van de Logika was, klaar bewyzen zou kunnen, dat hy vast aan één van beide zich schuldig maakt, of een’ groote losheid, of een opzettelyk bedrog.
Zo hy den brief van Philomusus zelf verzierd heeft, zeggen ze, is ’t laatste zonder tegenspraak.
En zo ’t waar is, dat hem zodaanigen brief, van een’ onbekende hand geschreeven, door een’ vriend, die zelf niet wist, van waar die quam, gegeeven zy; laaten zy ’t aan ’t oordeel van al’ de waereld, of ’t werk van wyze menschen is, op zulke lossen bericht den naam van iemant, die hem nooit eenstroo in den weg gelegt heeft, zo ligt ten toon te stellen.
Voor my, zo ik een dier Beuzelaaren was, die al hun verstand, en leeven met rymen verslyten, zou ik moogelyk blyde zyn, dat men my gelegenheid hadt gegeeven om te beproeven, of ik braaf kyven en schelden kon.
Doch om vyf of zes uuren, die ik op ’t meeste in een’ gansche maand aan de Poëzy hang, lust het my geenszins schrap te staan, zo dikwils de eene of de andere Wargeest my tot het voorwerp van zyn’ onrustigheid gelieft uit te kiezen.
Hoe ’t zyn mag, ik wil niettemin voor ’t tegenwoordige nog niet scherp zyn, en deeze eerste misgreep voor deeze reis, uit goedaartigheid, in hoope van beterschap, over ’t hoofd zien.
Wat andere laffe nachtwerkers, en Almanaxpoëeten betreft, die hun’ onbekende naamen door ’t verongelyken van eerlyke lieden zoeken befaamd te maaken, en ’t verstand niet hebben om binnen de paalen van lacchen te blyven; zo ik ooit het ongeluk had van in zulke handen te vallen, zou ik hen nooit de eer doen van hun’ onbeschofte harssenbraakzels in te zien, veel min, dat ik my zo diep verjanhagelen zou willen om hen in hun’ lompe taal te antwoorden.
’t Is waar, dat ik van natuure met die bloeden deernis heb, om dat het hun schuld niet is; nadien de armoede van geest, die hen belet iets, dat leezenswaardig zy, voort te brengen, hen dwingt om dat gebrek met vuilaartigheid te vervullen: want gelyk op straat geen volk vergadert, wanneer twee menschen bezadigd ’t saamen praaten, maar wel, wanneer twee viswyven aan ’t schelden geraakt zyn; zo verbeelden zy zich mede, dat ruwe Pasquillen meer’ Leezers en verwonderaars zullen vinden, dan zedige boerteryen, die gezouten, en niet vergiftigd zyn.
Doch nadien ik nooit mensch myns weetens in Gedichten of Voorredens gehekeld, maar dikwils gepreezen heb; oordeel ik ongehouden te zyn, om iemands quaadwilligheid te moeten afwachten; en zo men my derhalven onbehoorlyk geliefde aan te tasten, of in geschillen, die my geenszins raaken, verder, dan my gelegen koomt, in te wikkelen, kan men verzekerd zyn, dat ik my aan geen’ Apollo, noch Muzen beklaagen zou, en my steeds erinneren, dat wy ’t geluk hebben van in een Land te leeven, daar men hooger’ Rechtbanken vindt, dan den Zangberg.
GOZEN, hospes van Ligthart.
DIEUWERTJE, vrouw van Gozen.
LIGTHART, een Student.
DRINKAART, een Dansmeester, boezem-                            vriend van Ligthart.
ROEMER, een Student.
BLYHART, een jong Student, of Groentje.
JAKOMYNTJE, meid van Gozen.
KOENAART, een Student.
RYKERT, vader van Ligthart.
KEES, een boer, knecht van Rykert.
GULHART, een Student.
Het Tooneel verbeeldt een’ straat voor ’t huis van                Gozen, te Leide.
De geschiedenis van het Blyspel begint ’s avonds    ten half zeven, en eindigt na half acht uu-    ren, in Lente- of Herfsttyd.
HET LEIDSCHE STUDENTENLEEVEN.
KLUCHTIG BLYSPEL.
GOZEN, DIEUWERTJE.
GOZEN.
MAar Dieuwert, zal ik al’ die naare talmeryën En die melankolieke praat Dan eeuwig aan myn’ ooren moeten lyën?
Hy weet niet beter, of zyn zoon is kandidaat.
’k Weet dat hy koomen zel: ik wacht hem alle dagen.
Hoe ken je nou dan ook zo haastig zyn, moêr Jans?
Dat ’s waar, jy hebt het goed te zeggen, jy lui, mans.
Maar zie, ik blyf ’er by, ik wil ’t niet meer verdraagen.
Jy praat wat, Gozen, maar jy weet ’er weinig van.
Jy gaat wat op je muiltjes schuuren, Of loopt het gat uit om een praatje by de buuren, En ondertusschen komt op myn vast alles an.
Jy bent niet gek: jy woudt je vrouw wel laten slooven, En trekken zachtjes ’t geld: wel zou je ’t niet wel looven?
Neen: al dat raazen, al dat kloppen elk moment, Dat Ligtemissen, al dat plagen, Dat mogt de Drommel langer draagen.
Ik ben zulk leeven niet gewend.
Dat redementen, en dat akermentsche wachten Tot twee drie uuren alle nachten, Dat maakt me dol en desperaat.
Want onze Jakemyn die heit dan niet geslaapen En ken dan over dag van luijigheid pas gaapen.
’t Is toch zoôn lamgat: want die slaapt dan, daar ze gaat, De kost bederft, en als ze iets doen zal, is ze in staat Om al men mooije goed te breeken.
Zie, Goozen, of we zwygen, of we spreeken, We hebben weinig aan die meid.
Ze is los, en wild, en ze acht gien kyven.
En ’k heb gien’ zin, recht uit gezeid, Als ik haar by hum stuur, in dat lang boven blyven.
Zie daarom, dat is uit: ik ben zoo mal niet meer.
En jy bepraat me niet, al waar je met je tienen.
Wil jy hum houwen, zie, dan mag je hum ook dienen.
Verhuuren wy zoo ras geen kamer weêr, Pasjensy!
hy zei evenwel verhuizen Jy kent zoo doende dan wat beter leeren kluizen, En loopen zo niet om een pintje hier en daar.
Dat geld ken jy dan weêr besparen, vat je ’t, vaâr?
Ik bid je, Dieuwert, laat ons daarom toch niet kyven, En laat je man daar in een beetje meester blyven.
Wanneer ik by een’ Buur een eerlyk Bruidje leg, Dat doe ’k alleen maar om je niet te incommodeeren; Want als ik uit ben, loop ik thuis niet in de weg.
Ook zeit de Dokter, dat ik my moet diverteeren, Wanneer ik frisch wil zyn.
Bedenk dan ook, myn sloof, Het spaart weêr vuur: want jy behelpt je met een’ stoof.
En als ik thuis bleef, lief gepreezen, Dan zou der vuur an moeten weezen, Zo dat, indien ik reis een dubbeltje verteer, Ik spaar ’t aan andere dingen weêr.
Maar voor de rest, ik pleit voor Ligthart nu niet meer, En ik verlies zo wel, als jy, al myn’ pasjensy.
Het kan ook langer zo niet gaan.
Ligthart zingt van binnen.
Sus, sus, daar komt hy t’huis.
Kom, spreeken wy hem aan, En zetten wy ’t hem eens ter dege op zyn’ consjensy.
LIGTHART met een’ Japon gekleed, GOZEN, DIEUWERTJE.
LIGTHART, Goozen op den schouder slaande.
Ho, hospes!
GOZEN, hem weder op den schouder slaande.
Ho student!
jy staat duivels in myn’ gracy.
Al doe ik jou somtyds zoo wat temtaçy, Je bent al evenwel een braaf slag van een’ vent.
Myn hospesje!
Hy omhelst hem.
Maar jy Studenten, Jy bent zo vol van complimenten; Ik ben daar by men’ keel in ’t minst niet op gezet.
Verdord!
we hadden van den nacht weêr zulken pret.
Daar ’s niet een glaasje, waar we gingen, heel gebleeven, Ho kaereltje!
we maakten zulken leeven.
Voor myn part, broertje lief, ’k verklaar jou op men’ trouw, Ik was zo vol als een kartouw.
Men rok is heel en al bespoogen.
Hy hangt by Blyhart om te droogen.
Die heeft me zyn’ Japon zo lang geleend.
En t’avond trekken wy weêr op, als lui van krachten.
Jy bent een borst van goeije hoop, ik meen ’t, Daar is wat groots van jou te wachten.
Ik geef het vaatje, en dan met nieuwen lust en moed Aan ’t krotten al’ den nacht; ik laat geen’ tyd verlooren.
Dat heet eerst vlytig zyn.
Heel loffelyk!
Maar ’k loof, dat jou Papa heel aardig op zou hooren, Als hem die vlytigheid en yver quam ter ooren.
Wie weet, waar jou fortuin nog leit, of hy terstond Jou niet naar ’t Oost om peper zondt?
Daar heeft men vlytig volk van noden.
Het lykt, jy spot wat met de Goden.
Die Tabernakel jeukt je wat.
Hoe drommel, denk ik, of het hier is?
Als ’t evenwel van jou plaisier is, Wat minder Grieks!
verstaa je dat?
Hoor vriend, of jy wat legt te snurken en te raazen, Dat zyn ’t niet, die Wilhelmus blaazen.
’t Heit lang genoeg geduurd.
Ik zeg ’t, gelyk ik ’t meen, En ik verklaar je myn besluit met korte reên, Dat ik dat leeven dus niet langer zou verdraagen, Of ’k zou ’t je Vader moeten klaagen.
Jy durft dan tegen myn zoo spreeken, doe je, plug?
Jy klaagen, weegluis?
wat wil ik jou dien rug Nog murruw streelen!
’k zal je eens hartig moeten leeren, Hoe je een’ Student van myn fatsoen zult respekteeren.
Jy klaagen, Izegrim?
zeg, gaat het jou dan aan?
Dat hoop ik zeker, dat ’et hum nog an zel gaan.
Loop, Ligtmis, loop, betaal je schulden.
Geef eerst die zeeven honderd gulden, Die je ons nog schuldig bint, jou quistgoed, daar je staat, Nog druipen zel je, daar je gaat.
Jy toont je niet, als ien Student met eeren.
dat je ien ouwe vrouw zo doet altammereeren!
Maar, besje, maar, wat heb je ’t quaad!
Wel ik beklaag jou in der daad.
’k Geloof, ’k zal jou voortaan om oorlof moeten vraagen, Wat dat ik maaken zal, en hoe ik my zal draagen.
Je maakt je by men’ keel al vry wat familjaar.
Hoor Ligthart, ’k wll der nou geen’ praat meer over maaken.
Ik zie daar Drinkaart: maar wy zellen onze zaaken Reis anders schikken met malkaâr.
Is ’t huiden niet, het is dan morgen, vat je ’t, vaar?
Ik zie, met jou is toch geen spreeken.
LIGTHART, DRINKAART.
je zelt al heel beweeglyk moeten preeken, Eer jy me brengt tot jou geloof.
’k Ben aan dat oor een beetje doof.
Doe jy je best: ik ben voor dreigen niet verlegen, Hoewel, als ik het by me zelf gaa overweegen, Myn ouwe man is al een rare Filosoof.
Die snaak kan aan zyn hoofd niet veel gefutsel veelen.
En dat canaille is niet een haar Te goed om my die pots te speelen.
DRINKAART.
Wel, vriend des Keizers, staa je daar?
wat is de kop my zwaar?
Ik heb den heelen dag geslaapen, En ’k doe tot nog toe niets, als slingeren en gaapen.
Hoewel Ik meen men’ darmpjes met het eigen wagensmeer Van gistren weêr braaf te zalven en te stryken.
wat schort er aan?
Hoe sta je zo bedrukt te kyken, Gelyk een hondje, dat de matten heeft bepist?
’t Is of je zuchtte.
Wat zyn dat voor fantazyën, Die door je harssens ryën?
Heeft blonde Mietje Van deezen nacht je niet ontfangen naar je zin?
niemendal!
wat malder vraagen?
’k Heb wel wat zwaarders in myn’ kop, En denk heel ergens anders op.
Ik kan jou alles zo niet klaagen.
Jy bent ook by men’ keel een raare Potentaat.
Want nimmer mist het, of jouw praat Komt altyd uit op drinken of op vrouwen, Zo dikwyls als je mond maar open gaat.
’t Is waar, dat blonde Mie heel in myn’ zinnen staat.
En ’k mogt wel lyën om een’ dubbelden dukaat, Dat al’ de vlooyen van myn bed zo lelyk waaren.
Maar kom, ik zelje, wat me op ’t hart leit, openbaaren.
Neem maar de moeite, dat je dit pakket eens ziet, Ziedaar!
wat dunkt je van dat soort van minnebriefjes?
Zyn dat geen’ aardige geliefjes?
En heb ik reên, dat ik men’ ooren krab, of niet?
wat henker wil dat zeggen?
Me dunkt, je leest het daar zo duidlyk altemaal Dat ik ’t je niet hoef uit te leggen.
Je ziet het, ik ben duivels kaal, En ’k heb daarby myn’ naars vol schulden Voor meer dan achttien honderd gulden.
ik vrees voor zulken baal, Wanneer den ouwen paai zal weeten, Dat ik zo dikwyls al heb in ’t Kachot gezeeten.
Die vleit zich, dat ik hier braaf op myn’ dingen pas, Ik kryg vast elke post een’ brief, dat ik zo ras, Als ’t toch maar zyn kan, my moet laaten promoveeren, Met heele stapels van vermaaningen tot vlyt, Tot soberheid, tot menageeren, En gansche Oraties van de slechtheid van den tyd.
Wel vriend, jy zult ’er dan wel koomen, En de olde man maakt mooi zyn’ reekning zonder waard.
Ja, denk eens.
’k Heb niet één Collegie waargenomen.
Ik ken geen’ boeken, als ’t verkeerbord, en de kaart.
Nog wist ik raad genoeg.
En ’k zou wel iemand vinden, Die voor een hoopje van die ronde blanke vrinden My helpen, en een goed dispuit kalfaatren zou.
Zo doet toch een ieder een.
En ’t is de mode nou.
Maar ’k heb het niet.
Al’ myn financy is verslonden.
Het kandidaatgeld, dat myn vaâr my heeft gezonden, Is lang verdobbeld en verteerd.
Myn schoone goudbeurs is al lang geëklipseerd.
Al ’tgeen ik myn’ Mama nog heb van ’t hart gebonden, Toen ik van haar myn afscheid nam, En eerst op de Akademie quam, En al wat zy my sints nog stil heeft bygesteeken Dat ’s lang versmolten.
Myn Orlogie en myn ring Is lang ad patres.
Zie, daar heb je een’ rekening Van zekere kruiden uit de Apteeken, En zeekren Chirurgyn, dien jy meê heel wel kent.
Wel ja, ’k geloof, dat ik het gissen kan omtrent.
Maar anders, ’k vind dat juist niet nodig op te haalen.
Ik moet myn hospes nog een’ schoonder lyst betaalen Van huur, en kost, en ’t geen hy nu en dan verschiet.
Zie, die registers zyn van boeken, Die ’k hier en gins, gelyk je ziet, In alle winkels meest gehaald heb op crediet.
En om weêr balsem voor myn zieke beurs te zoeken, Verkogt ik die bagagie strak Voor een’ çivilen prys tot voering voor myn’ zak.
Want al dat goore goed gaf my maar ongemak.
Daar, al’ die lysten zyn van Oesters, Wyn, Tabak, Anchovis, Brandewyn.
Daar heb je twee pakketjes Van herberg, koffyhuis, den hospes uit het schild, Van kaatsbaan, maliebaan, enfin al wat je wilt.
Je staat ’er heerlyk by.
Men zou ’t aan jou niet zeggen, Daar jy je zaaken zoo korrekt weet te overleggen.
Ja broêr, geloof me vry, dat ik, Al vriest het ’s winters handen dik, Als ik die bullen op myn lyf leg, wel kan zweeten.
Tut, tut, een goeye beker wyn Is een probaate Mediçyn, Die al de zaaken van de waereld doet vergeeten.
Jou vaâr heeft geld en goed In overvloed.
Of die wat gromt, die moet dat volk te vrede stellen.
’k Zou daar myn kop niet eens meê quellen.
Wat wil de ouwen snaak je doen?
Beschaft hy jou geen geld genoeg naar jouw fatsoen, Dat is zyn’ eigen’ schuld, dat hy niet meer wil geeven.
Wel wat begeert hy toch, dat je, als een Griek, zult leven, En blokken, als een Gek, en denken om geen’ vreugd?
Als jy maar zorgt, dat jy je Meester schryven meugt, Wat scheelt de rest hem dan?
zou jy je jonge jeugd, Als een Pedant, verslyten met studeeren?
Wel, jy zoekt immers nooit om geld te praktizeeren, En kunt genoeg een Drost, of ’t een of ander zyn.
Al weet je van geen rechten, noch Latyn.
Je hebt gelyk: ik wil de zorg van ’t hart afdrinken.
Maar ’k zal den eersten plug, dien ik ontmoet op straat, Gewaar doen worden, dat de kop my quaalyk staat.
’k Moet van den nacht eens braaf rinkinken.
Daar gints komt Roemer met ons Groentje, en ’t wordt al laat.
LIGTHART, ROEMER, DRINKAART, BLYHART.
welkom, Roemertje.
Pas ik niet op, men’ Heeren?
dat verzuimt geen man met eere.
Altans voor my, Daar wat te zuipen valt, daar ben ik de eerste by.
BLYHART.
Heer Roemer, als je ’t nu belieft te permitteeren, Zoo loop ik met ’er haast den hoek eens effen om.
Naar huis toe?
Als ik mag.
Waar toe zal dat toch dienen?
’k Gaa maar eens zeggen, zo ik uitblyf over tienen, Dat ik dan hier blyf, en van nacht niet thuis en kom.
Want anders is hy boos en ’k ben zo bang voor schryven.
Wel wat een’ zotheid, dat dit graauw niet op kan blyven!
Wen jy jouw’ rekel van een’ hospes, dat hy wacht.
Jy moet hem anders drillen, Al was het nacht aan nacht.
Ja maar, myn Heer, hy zou niet willen.
Toen myn Papa my hier op de Akademie bragt, Heeft hy my aan myn hospes aanbevolen; Myn zoon is jong, zei hy, ik geef je volle magt, Bestraf hem, en pas op dat hy niet raakt aan ’t doolen.
Daar is hy trots op, en dat geeft me vry wat schrik.
O, jongeling, jongeling, wat zel je al moeten leeren, Eer jy zo oud reis bent, als ik.
Nu loop al heen.
Maai, pas my aanstonds weer te keeren.
En talm niet langer als ’t behoeft.
Ja zo je langer, als een oogenblik, durft blyven, Zoo zal ik jou die ooren lustig wryven.
Je weet, hoe ’t smaakt.
Je hebt myn handen meer geproefd.
ROEMER, LIGTHART, DRINKAART.
ZIe, ik weet om te springen.
Met zulke jongelingen.
Ha, broêrtjes!
ik verlang al naar den nacht Om aan den gang te raaken.
Ik hoor zo graag die ruiten kraaken.
Ik hoest reis in de heele wacht.
Geen stoepen kunnen my doen schrikken.
’k Zal wondren doen.
zoôn mothuis op te schikken, En al’ de katten braaf wat schoppen onder ’t gat, En klappen voor den bek te geeven.
Dat heur het zweet om de, ooren spat, Ha!
dat is ’t recht Studentenleeven.
Ha maat!
de ribben van de stoepen plat te slaan, Die pluggenlenden braaf te smeeren, Ik wou’er by men’ keel niet voor te Bruiloft gaan.
Wat weet jy hartelyk van ’t werk te diskoureeren!
Wat is dat altemaal zeer heerelyk gezeid!
Maar kom, men zal van nacht eens kyken, Of jy je moed en dapperheid, Als die van noden is, zult durven laaten blyken.
Quartier voor tienen is vergaadering beleid Om in het Schild by één te koomen.
Wy hebben iets, dat van belang is, voorgenomen.
Als dat ter deeg is afgedaan, Dan zullen wy, zoo ras wy moê zyn van ’t rinkinken, Ons zacht en makkelyk tot mynent vol gaan drinken.
wat meenen wy een heerlyk Baal te slaan!
Maar kom!
om alle vrees en bangheid weg te spoelen, Gaan, drinken we eerst een balven roes.
Want als de wyn zoo wat begint in ’t hoofd te woelen, Dan staat de kop wel ééns zo kroes.
dat is een ander praatje!
Want boven krotten, boven al, Ik hou het met een warmen stal, In ’t schoorsteenhoekje by een meisje, of by een vaatje.
Altans geloof me, ik ben een schurk, Indien myn keelgat niet zoo droog is als een kurk.
’k Heb ’t vast al, eer ik in het Schild kom, voor myn kiezen, Wat wil het ras op dat oud ys van gistren vriezen!
Jakemyntje, ben je daar?
LIGTHART, JAKOMYNTJE, DRINKAART, ROEMER.
Roemer doet niets geduurende dit Tooneel, dan wat heen en weêr wandelen, en met zyn’ wandelstok, onder ’t ge- woone geluid van HA HA, tegen den muur schermen.
WEl meisje maat, is alles klaar?
JAKOMYNTJE.
Myn Heer, ik heb... Zy luistert Ligthart iets in, en neigt zeer beleefd.
beleefd!
ter degen Moêrtje.
dat meisje!
ik zou wel haast wat zeggen, broêrtje.
Dat hexje ziet er smaaklyk uit.
Men zou ’er, by men’ keel wet anderhalve Bruid Meê spaaren kunnen: kyk, wat witte albaste handjes?
Kyk, wat een mondje, wat voor oogjes, wat voor tandjes!
Wel zie, ik heb geen’ honger nou.
Maar ik verzeker je op men’ trouw, Zoôn wentelteefje zou me smaaken.
Ik docht wel, dat je straks weer op den Text zoudt raaken.
Jakemyntje lief, wy moeten kennis maaken.
Ik vind je by men’ keel een braaf slag van een’ meid.
Wat doet die neusdoek daar?
wat hoeft dat toegeleid?
Dat goed is al te mooi om zoo bedekt te draagen.
Hy wil haar naar den hals tasten.
alle ding in zoetigheid, Sus, Drinkert, sus!
wat heb jy aan dat plaagen?
Maar Drinkaart, ben je gek?
Ja vrindje lief, ’k geloof, dat die modeste sloof, Wel meer wat aanstoot lyden moet, Als zy jou ’s middernachts de voordeur open doet.
Ik zou myn’ kaas by zulk een’ kater niet vertrouwen, En als men de oogjes van dat meisje eens regt beziet, Die staan al meê zoo weigrig niet.
’k Geloof niet, maat, dat zy haar moeder zou gaan roepen.
ROEMER, nog schermende.
ja toch!
’t gaat wis. Ha!
hal ha!
’t kan niet mis.
Daar heb ik iets geleerd dat admirabel is, Wanneer je vechten moet met stoepen.
Komt, ziet eens hier, ’k heb daar een stoot geëxerceerd, Waarmee je zonder fout een’ halve piek pareert.
Het is onmoogelyk, dat zy je kunnen raaken.
’k Docht by men’ zoolen, dat het vry wat wonders was.
Ik praat van zoenen: wat komt hier jouw stoot te pas?
Jy zoudt het meisje met jouw stoot wel angstig maaken.
Niet waar, myn gatje van kandy, Myn’ suikerde, konfyte pry?
Wat raakt jou Roemers stoot?
jy hoeft geen kunst te leeren, Om halve piekjes te pareeren.
Niet waar, myn Buisje lief?
heb jy dat wel van doen?
JAKOMYNTJE Wel jemy, dat is eerst een hooggeleerd Sermoen.
Want ik geloof, geen mensch verstaat je.
Hoor Drinkaart, ’k merk, jou schort een praatje.
Maar of je nydig bent, of niet, En of je zoet of zuinig ziet, Wy weeten ’t met malkaâr te schikken, Niet waar myn’ Tulp, myn’ Stookebrand?
Hy houdt haar met de eene hand vast.
Maar vrindjelief, daar is myn’ hand, Geloofme zeker: jy zelt aan de pot niet likken.
Maar zie, wat my betreft, wanneer men danssen leert, Zoo weet jy, als men ’t in zyn huis niet exerceert, Zo kan men weinig avançeeren, En alles, wat men leert, vergeet men met een’ snap, Zoo gaat het evenééns met alle wetenschap.
Hetgeen je buiten leert, dat moet je t’huis probeeren.
Wel nu, dat argument gaat deur, En Jakemyntje is recht een goed subjekt daar veur.
Nu, zoete meisje, laat ik meê reis vrolyk weezen.
Hy wil haar by de andere hand neemen, terwyl men Gozen van binnen hoort hoesten.
’k Heb zeker nu geen’ tyd: laat los, komt, laat me gaan.
Hoor je onzen baas daar niet?
dat die me bier zag staan, Hy zou me braaf de metten leezen.
Nu noch een zoentje: ras.
Voor ieder dan een wang.
Ras: laat me schielyk los: hy komt: ik ben zoo bang.
LIGTHART tegen Roemer, die nog bezig is met schermen.
Wel Roemertje, jy zelt in al ’t gescherm verwarren.
GOZEN, JAKOMYNTJE, LIGTHART, ROEMER, DRINKAART.
Terwyl Gozen komt, danssen Ligthart en Drinkaart saa- men, binnen monds zingende, eenige passen van een’ minuët.
GOZEN tegen Jakomyntje.
WAt talm je hier voor deur zo lang?
Ik spekeleer zo wat in ’t opgaan van de Starren, Of ’t morgen nog zoo waaien zel.
Je lacht nog met me, doe je, vel?
Dat jy je werk gingt doen, je deedt wel eens zo wel.
Maar miester, kyf toch niet.
’k Doe immers jou begeeren.
Als jy maar kunt, het geen vlak voor je is, opserveeren, Dan spekeleer jy al genoeg, myn’ goeije sloof.
Jy zoudt wel vaaren, als een zeekre Filosoof.
’k Heb ’t eens gehoord.
En ’t schiet me nou juist in gedachten.
Die ging meê kyken naar de Starren alle nachten, ’t Gebeurde op ’t lest, dat hy niet lette op zeker gat, Hetgeen hy vlak zo voor hem hadt, En... LIGTHART, terwyl Drinkaart nog voort- gaat met danssen.
Zel zy lang naar die history moeten wagten?
’k Had anders garen*, als ’t met jouw’ permissie waar, Dat zy ons boven wat bediende in ’t een en ’t aâr.
* Hy neemt op een’ belachelyke wyze zyn’ hoed af.
DRINKAART, LIGTHART, GOZEN, ROEMER.
DRINKAART, Gozen schielyk by de hand vattende.
KOm, dans jy liever meê, een Menuëtje, vaâr.