floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
,, Ach hemel!
ick bid’ u wilt niet slaen, En door een snooden slagh u eêl gemoet niet schennen; ’k Sal liever daetelijck al ’t geen gy wilt bekennen: ’t Is waer, ick ben een vrouw, die u bemint als vrient: Heeft hy die liefde draeght, of haet of straf verdient, Soo straft my, want de liefd’ alleen die maeckt my schuldigh: Siet of gy reden hebt te sijn soo onverduldigh.
Wel aen, seght my u naem.
Door dien ghy ’t my gebiet Sal ick u open doen den poel van mijn verdriet.
’k Weet dat het my tot ramp en onheyl sou verstrecken, Indien ick langer u den uytganck wou bedecken Van desen doolhof, daer mijn liefde u in bracht: Maer soo den hemel nu mijn welvaert niet betracht, En datmen immer komt door ongeluck te weten De liefde, waer meê ick tot uwaerts ben beseten, Soo kan den hemel my niet redden voor de doodt, En dit is dat tot noch mijn mont en lippen sloot: Daer ’t onluck groot is, heeft men reden om te vreesen, Want soo ’t bekent wort dat wy immer t’ samen wesen Soo is ’t met my gedaen: men hout oock scherpe wacht: Is ’t dat mijn welvaert dan mijn welvaert oock betracht, Doet my soo veel te wil siet toch eerst of alles is gesloten, Of niemant door het glas ons handel kan bespiên.
Mijn heer, sy spreeckt seer wel, komt laet ons dit besien.
,, ’t Gaet alles naer mijn wensch, terwijlen rack ick buyten; En sal den uytganck dicht, en looselijck weêr sluyten.
Het schijnt een mensch, maer ik geloof’et even niet, Sijt vry voorsichtigh, Heer, of gy komt in verdriet: Ick vrees dat desen os verand’ren sal in koten.
De vensters en de deur, Mevrouw, sijn wel gesloten, Seght my nu.... wel wat ’s dit?
waer is sy heen gegaen?
Kan ick het weten.
Hoe.... nooit was ick soo belaên.
Wel heer, wat segtge nu?
de deur is nu niet open, Seght my nu eens waer langs dat sy nu is ontslopen?
Sijt gy nu al verlicht?
wat is het togh geweest Als eenen duyvel, of ten minsten eenen geest.
Hoe is sy uyt geraeckt?
nooyt was ick soo bedroogen.
Mijn heer, s’ is door de spleet van eene ruyt gevloogen In de gedaente van een mugh: ick heb ’t gesien.
Siet daer, daer is sy weêr: ick hebse: ja misschien.
Is ’t nu noch spottens tijt?
wat voor verborgen krachten Heeft dese vrouw?
maer dit sijn al vergeefse klachten: ’k Moet weten wat het is: t’sa, men doorsoeck het al.
Siet op, en onder ’t bedt, hier achter, by geval Is achter ’t goude leir een deurgang: ’t kan geschieden.
Hier is een schutsel, wel!
wat sal dit toch bedieden?
’t is vast, en dicht, ’k sie hier geen deurgang in; Is ’t een inbeelding?
een geest?
dat noch veel min, Een geest vreest geene doot, en sy was vol van vreesen.
Wel is het geene geest?
seght heer, wat sal ’t dan wesen?
Soeckt haer tot gyse vint, soo toont gy u mijn vrient.
Ia soo mijn heer; mijn huer, ’k heb lang genoegh gedient; Gy sont my beter uyt om winden te gaen vangen.
Gebiet my dat niet meer, of ’k gae my soo verhangen: Een geest te vinden, is een mensch onmogelijck.
Haer schoonheyt evenwel, soo glans- soo glory-rijck, Scheen meer als van een mensch, maer evenwel haer vreesen Segt datse was een vrou, en van een menschlijck wesen.
Sy heeft ons oogh verblint door ’t straelen van haer licht; En is verdwenen als een schim voor ons gesicht.
Indien ick mijn verstant wil met dees reên verdooven, ’k Moet alles twijfelen, en alles t’saem gelooven.
Dit vremt geval, dat kaetst mijn sinnen gins en weer.
Ick weet wel wat het is, ick twijfel doch niet meer.
Wel seght my wat het is, en eyndight al ons vresen.
Het is de duyvel, die komt in een vrouwe wesen.
Is ’t vremt dat hy sich eens vertoont in vrouwenschijn, Daer steets de vrouwen in een drommels wesen sijn?
Carille, wel wat ’s dit?
spreeckt gy de vrouwen tegen?
’k Spreeck van de quade, van de goên heb ik geswegen; Een goe vrouw is niet quaet.
Nu ’t is genoegh, laet sien Wat sy geschreven heeft.
’t Sal weer wat nieuws bediên.
’k En wil u, Florestyn, niet langer laten wachten, Maer wil u mijn bedryf, en lievende gedachten Ontdecken, en aen u doen sien, hoe dat ick sal En kan beloonen, die iets doen my te geval.
En mits ick in den dagh mijn heyl niet kan betrachten, Sal ick u van de feest in ’t wederkeeren wachten Aen ’t kerckhof, dat hier aen de nieuwen tempel staet.
Wat dunckt u van die plaets?
Al waerse noch soo quaet Ick sal ’er gaen.
Seer wel, gy wilt de droes behagen: Maer gae vry heen, mijn heer, gy sult het u beklagen.
Komt met u knecht, en wacht my aen de groote poort.
Hoe seytse?
met de knecht?
al wiert ick stracx vermoort Ick gaen ’er niet, o neen: of iemant sal m’er dragen.
Mijn volck gekleet in ’t swart.
In ’t swart?
wel, sult gy ’t wagen?
Dat sullen duyvels sijn.
Met een karos in ’t swart.
Dat ’s duyvels koets, de doot die knaeght vast aen mijn hart.
’k Sal u op middernacht, of daer ontrent verbeyden.
Ja wel, dat is om ons recht naer de hel te leyden.
De duyvel hael de droes: hoe sal dit noch vergaen?
Voor al soo bidd’ ick u, laet niemant dit verstaen, Gaet na de dansfeest nu, ick sal u dan verwachten.
Hebt gy van daer te gaen in ’t minste noch gedachten?
Sou ick versuymen dan dees goe gelegentheyt?
Eer sterven: neen, ô neen: t’sa, maeckt de toorts bereyt; ’t Is tijt, en meer dan tijt, om naer den dans te treden.
Heer, laet my hier alleen, ick ben ’er meê te vreden.
Wat segh ick?
hier alleen?
dat is oock niet met al.
Ick weet niet wat ick doen of wat ick laten sal.
Ontsteeck de toorts.
Ick sou de duivel wel vervloecken.
Wel, Heer, een Tooveres gaen in de hel te soecken, Dat is niet eens van nood’, ’k beloof sint Iutmes, heer, Een kaers gelijck een mast, indien ick wederkeer.
VYFDE DEEL.
ICk bid’ mijn Heer, wilt hier een korten tijt verbeyden, Ick gae Mevrouw, op ’t snelst, van uwe komst bescheyden, Hebt toch wat tijts gedult.
Gedult!
wat brutst my dat, Sy sluyt de kamer toe, mijn Heer, wy sijn gevat.
Hadt gy u laten van mijn wijsheyt onderrechten: Wy moeten nu voor ’t minst de gantse hel bevechten.
Daer kom van wat het wil, ’k moet hier het eynt van sien.
’t Is wel geseyt, daer sal eerst noch wat vreemts geschiên: Maer gy en hebt u doch in ’t minst niet te beklagen, Al ’t geen ’er komt, sal ick ellendigh moeten dragen.
U mint men, my helaes!
vervolght men over al.
Wat eynt sal hebben dit verstommende geval.
Heer, naer een quaet begin is een quaet eynt te wachten.
Sijn wy niet met den kop gequelt, en sot te achten, Dat wy te middernacht ons laten vinden aen Een kerckhof, om daer met den drommel aen te gaen Een helse koopmanschap?
men heeft ons schier twee uren Straet op, straet neêr, hoeck uyt, hoeck in, als sot gaen vuren, Nu hoogh, nu laeg: mijn Heer, men heeft my wel geseyt Dat den verdoemden wegh tot d’hel holbolligh leyt, Twee knechts soo swart dat sy niet min als duyvels schenen, Een swarten Karossier, van ’t hooft tot aen de teenen, Een swarte koets, twee swarte paerden in het swart Geslagen, en het geen my noch het meeste smart, Was dat dees swarte droes, om alles swart te maken, De toortsen deden uyt: ja, al die swarte saken En hebben nimmermeer iet goets of deught in ’t hart, Ick sie geen kleur soo nood als dat verduivelt swart.
Dan ’k weet nu wat het is, het sijn al helse gasten; En hier, ’t is hier soo swart, dat ick het swart kan tasten, Wy sijn voorseker hier in ’t voorborgh van de hel, De duivels slapen noch, men hoort ’er sang noch spel.
Wel soo de schrick ons kouw gejaegt heeft in de darmen, Men sal ons hier terstont de billen wat verwarmen.
De duivel slaet geen acht op ’t volck van eer of staet, ’k Wil wedden soo de droes my aen mijn vodden gaet.
Dat d’opperduivel u terwijlen af sal touwen, Dan ’t is geen wonder, want gy ’t met de droes wilt houwen.
Och was ick weder t’huys: ja wel, dat komt’ er van Sijn meester trouw te sijn.
En sal ick nimmer dan Door menschelijcke kracht uyt desen doolhof raecken?
Heer, al wat duivels is vereyst oock duivels saecken; Roept maer de drommel aen, want die is hier naeby.
’k Moet echter sien wat ’t is, of spoock, of toovery.
Mijn Heer, daer sien ick licht, nu sult gy my gelooven.
Men doet de deur daer op.
Nu is het swart verschooven.
Lucinde.
NU sie ick immers wel dat ick betoovert ben.
,, Slaep ick, of waeck ick?
want ick nu my selfs niet ken.
,, Wat is het dat ick sie?
ick stae als opgetoogen, ,, Dees schoonheyt my berooft van krachten, en van oogen.
’t Is hier veel schoonder als het in den hemel is: Is ’t in de hel soo schoon, mijn Heer, ick wou gewis, Dat gy my daetlijck woud voor alle drommels jagen.
Mijn Heer, g’hebt reden om nu over my te klagen, Dat ick u heb soo lang in dees gevanckenis Gehouden sonder licht, ’t welck niet gevoeglijck is.
Wanneer men dan verwacht de toekomst van Aurore; Maer ’k had’ dees duysternis in eeuwigheyt verswooren, Had ick eens hoop gehadt, dat soo een helle son,     Daer soo veel glans afstraelt, gelijck uyt Thetis bron Sou rijsen, om den nacht van mijn gemoet te lichten; Maer nu u oogen ’t vuur in mijnen boesem stichten, Soo dra den glans daer van voor my verscheenen is, Wie sal niet staen bedwelmt als in een duysternis?
U wonderlijcke schoont, waer van ick ben beseten, Rooft mijn gemoet, ick heb my selven schier vergeten.
’k Dwael in den doolhof van u gaven sonder tal, ’k Weet geen beginsel of geen eyndt in dit geval.
Ach eed’le Florestijn, u aengename reden, Schoon sy my sijn tot lof, sijt seker, dat sy treden Ver buyten mijn verdienst, mits ick geen son en ben, Noch oock den dageraet: maer evenwel, ’k beken Dat ick in alles u, mijn Heer, ten dienst sal wesen, De wetten volgende die gy my voor sult lesen: Maer noemt my doch, een vrouw, en die u deugt bemint Met sulck een liefd’, als sy haer selven heeft besint.
O hemel, wat geluck kan ’t mijn’ nu evenaren.
,, Wel, hy gelooft dat spoock!
waer sal die vent noch varen?
,, Ick weet niet of ick droom, of dat ick wacker ben, ,, O hemel gun my doch dat ick my selven ken; ,, En kan men in den slaep dees vreugt soo sienlijck rapen, ,, Gunt hemel dat ick mag voor eeuwigh blijven slapen.
Men breng ons elck een stoel.
Mevrouw, sy sijn bereyt.
Mijn Heer, sit hier wat neêr.
,, Hy doet al watse seyt, ,, ’k Geloof, indien sy hem geboodt terstont te sterven, ,, Dat hy zich selven sou tot hutspot laten kerven.
,, Wie heeft sijn leven ooyt een grooter nar gesien?
,, Mijn Meester moet gewis in number elf of tien.
Laet ons terwijlen met die grove nar wat gecken, Hy sal ons tot vermaeck en tijtverdrijf verstrecken.
Holla hey: mon Amy.
Mevrouw, ’k verstae geen Frans.
Maer hoor eens...
Maer ick bid’... ô ramp!
’k sie hier geen kans, Om met een aerdigheyt uyt duivels klaeuw te raken.
Maer hoe...
Maer... wat valt hier veel stucken tog te maken, Seght my wie dat mijn gelt in kolen heeft verkeert; Wie duivel heeft u toch die schelmsche kunst geleert?
Wel over-zeese geck.
Dat sulje moeten liegen, Neen seker, ’t was geen Zeeus, Het was permissi-gelt.
Maer komt wat nader by.
Gingt na mijn sin, ick wenscht’ u liefst soo ver’ van my Als d’hel en hemel is, dat ’s licht twee duisent mijlen.
Wat weet gy ’t?
’k Weet het niet; gy weet ’et wel, terwijlen Gy over hooft en staert uyt d’hemel sijt gerolt, Gy hebt langs desen wegh gesolt, en weêr hersolt, Dies hebt gy d’hooghte en de diepte licht gemeten.
’k Sal komen, als ick van de drommel ben beseten.
Wat doet u vreesen?
hoe komt dat gy soo beeft?
Blijft van mijn lichaem: weg!
ay my, de duivel heeft My by de poort gevat: ick sal dat volck niet keeren, Ten sy dat ick hun sie met vloecken te besweeren.
Loopt naer de hel, gy helsche sielen, Daer d’helsche vlammen altijt krielen, En daer met duisenden vernielen, Die altijt graegh sijt om te grielen, ’t Sy dieven, schelmen, guyts, of fielen, Die immer in u handen vielen, En heghts’ aen staecken, of op wielen, Of doetse voor het hackmes knielen, Keert my terstont u rugh, en hielen.
Sweert voort, soo vatten wy u daet’lijck by de strot.
Soo sal ick swijgen, neen gewis, ick ben niet sot, Gy sult lang wachten eer ick u noch spraeck sal geven.
Wat dunckt u van dien nar: wel wie heeft van sijn leven... Ang.
Hoe Florestijn!
beklaeght gy u van my.
O ja Mevrouw, met reên, door dien ick sie dat gy Mijn trouwicheyt mistrouwt: ick bid’ u laet my hooren, Wie dat gy sijt voor ’t minst.
Ay wilt u doch niet stooren, Dat ick u dit verswijgh: want schoon ick u bemin, Gelijck my selfs, ’k mag u niet openen mijn sin: ’t Sy u genoeg dat gy mijn hert hebt ingenomen, Daer toe, dat ick om u alleen hier ben gekomen, Dat ick u hert’lijck lief, en soo gy my bemint, Ick bid’ u Florestijn, door u, en my, ay vint Mijn swijgen goet, ’t geen gy hier nae sult reed’lijck achten, Ick bid’ u doet toch van mijn dubbelheyt geen klachten, D’uur staet in haer geboort, die u licht baren sal Van ’t luck ’t geen’ mijne liefd’ u geeft, en dit geval.
’k Heb u genoegh geseyt, tracht toch niet meer te weten.
De liefd’ van Licidas heeft u die niet beseten?
Sijt gy niet sijn meestres?
Versekert u dat neen, Noch kanse nimmer sijn.
Wel seght my dan de reên Waerom gy voor sijn oogh dan niet en derft verschijnen?
Soo gy bescheyden sijt, ick bid’ wilt niet meer pijnen Te weten: daer ’s my aen gelegen: dat ’s genoegh.
Verschoont my soo ick my naer uwen wil niet voegh; De liefde, die ’k u draegh, doet my u ondervragen: Maer soo gy my bemint, en u niet kan mishagen, Ick bid u seght my doch, door welck een middel gy In mijne kamer komt?
Hoe moey’lijck valt gy my.
Sijt wel te vreên, gy sult in ’t kort dit noch wel weten.
Maer... Ang.
Maer ick seg’ u, ’t is maer moeyt, en tijt versleten.
’t Kon u niet hind’ren dat gy my hier in voldeê.
Soo ’t my voordeeligh waer, mijn antwoort was lang reê; Segh waerom wilt gy my in dese saeck mishagen?
Verschoon my, ick sal u gesagh en eerbiet dragen, Ick wil niet doen dan ’t geen’ my toekomt, u bevalt.
Waerom en dient m’ons niet?
Mevrouw gebiet, men sal ’t Met ernst volbrengen.
,, Hoe!
men salder oock gaen slicken, ,, ’k Wed’ dat mijn meester sal aen ’t duyvels-broot versticken.
Men schenck een glas met wijn.
,, Wat dunckt u van dat spel?
,, Wat segtge, is het nu niet kermis in de hel’?
,, Siet hoe die monden gaen, men eet ’er sonder schromen.
,, ’k Vrees meester, dat de droes eens om ’t gelagh sal komen.
U dienaer eet die niet: wel daer dient op gelet.
’k Bedanck u, ’k heb de schrick van ’t duyvels hels-bancquet.
van binn.
Klopt men daer?
’t Schijnt ja.
Weest mijn behoeder O hemel!
van bin.
Hoort men niet?
het is mijn broeder.
,, Hoe of hem desen kost nu end’lijck smaeken magh; ,, Daer komt de duyvel om te rekenen ’t gelagh.
sal men my dan hier noch langer laten wachten?
Laet doch die duyvel in, gebruyckt hy maer sijn krachten Soo is ’t met ons, en dit geheel gebouw gedaen.
Hy is ’t, ick ken sijn stem: hoe ben ick nu belaên!
Mijn heer, ick bid’ u, wilt een oogenblick vertrecken.
Gebiet my wat u lust, ’k sal u tot slaef verstrecken.
Gaet henen, leyt hun stracks door die bedeckte gang Die in mijn kamer leyt, gaet spoeyt u, toeft niet lang.
Komt gy liên met u tween, volght my voor alle saken.
Wel sal ick nimmermeer uyt desen doolhof raken?
Mijn heer, het is u schult, ’t is reden dat gy lijt.
WEl broeder!
wel hoe nu?
wat ’s dit toch?
is ’t nu tijt Te stooren mijne rust?
Wie vind’ ick hier?
Lucinde!
Maer wat is dit gesegt?
wie denckt u soo te vinden In sulck uytmuntende, en buyten-tijts gewaet: Hier schuylt iets, ’t schijnt gy beyd’ gelijck verwesen staet.
Wat seyt dees tafel met dees schotels overladen?
Veynst niet, want u gesicht heeft uwe daet verraden.
Sijt gy verwondert, ick ben oock niet min verstelt, Dat gy soo laet mijn deur doet oop’nen met gewelt: Hebt gy dan over my gesagh, en sulck vermogen, Dat ick u, als een kint, sal moeten sien na d’oogen?
Wat is hier doch geschiet, dat u eer raeckt, of mijn: En magh ick niet, t’wijl ick hier moet gekluystert sijn, Om mijne droefheyt te versetten die van binnen My kanckert, en nu lang gemartelt heeft de sinnen, Met nicht wat vrolijck sijn, en wiss’len van gewaet?
’t Wijl ’t rouwkleet niet en doet als meerderen mijn quaet?
En dunckt u desen disch met kostlijckheên te praelen, Sal ick niet mogen naer waerdy mijn nicht onthaelen?
Wilt gy dat ick verstick in tranen en gesucht?
’k Sie dat gy in mijn smart en droefheyt schept genucht.
Helaes Lucind’!
waer toe.... Lic.
Nu suster, wilt niet schreyen: Als my mijn dienaer naer mijn kamer sou geleyen, Sagh ick in u vertreck noch licht, en met ick quam Wat nader, docht my dat ick hier gerucht vernam, Verwondert sijnde wie u moght des nachts besoecken.
Mijn nicht, gelijck gy siet.
,, o kon ick hem vervloecken!
Wat seght gy suster?
Niet, ick spreeck mijn nichjen aen.
Wel sullen wy noch lang hier in het doncker staen?
Soo seght ons waer wy sijn.
Wat hoor ick daer voor stemmen?
hoe sal ick mijn raserny betemmen.
Lucinde, hebt gy oock gesworen in ons schant?
Wie is daer binnen, seg: eerloose!
Wie kan ’t Toch weten.
Nu seer wel, ick sweer u, ’k sal ’t haest weten: En soo gy hebt u eer, en uwen staet vergeten, Soo sal ick met dit stael u beul en rechter sijn.
Wel aen, lang my het licht.
Wat ben ick vol van pijn O hemel!
valt gy my soo hart en straf?
Lucinde Wy sijn verlooren, ach!
hy sal haer vinden.
Geensins, ick bid’ u toch, belast u met geen pijn, Sy sullen, eer hy komt, al in hun kamer sijn.
Wat raet Lucind’, soo hy die berders vint ontschoven?
Gy wilt u seffens van u hoop en rust berooven.
MY dunckt, wy sijn hier in een plaets van sekerheyt.
Dat ’s seker, die ons naer de sekre hel geleyt.
’t Moet in een kamer sijn, door dien ick maen noch sterren, Noch eenich schemerlicht sie in ’t gewelfsel werren.
Ick bid mijn heer, en roept om maen, noch licht, noch ster, Wy sullen daetlijck sien het licht van Lucifer.
Wat loopt een mensch gevaer die alles wil doorvroeten?
Gy gaet voorwetens al dees plagen selfs ontmoeten.
Dees schoonheyt heeft my door haer oogen soo verplicht, Dat ick noch vuur, noch stael, noch swaert ontsie, noch schicht, Maer sal mijn leven selfs, tot haer behouding, wagen.
Wel soo is ’t wel besteet al krijghje lustigh slagen.
Mijn heer, ick hoor gerucht: ick maeck my vast gereet Tot sterven, ach ick sweet alree het koude sweet.
’k Segh noch, en blijf er by, hier langs is iemant binnen.
Waer langs mijn heer?
’k Verlies alree verstant en sinnen.
Wie heeft dees berders los gemaeckt?
Dat weet ick niet.
Maeckt toch die duyvel blint dat hy ons niet en siet, O hemel, en behoet ons voor die boose geesten.
Daer ’s licht, o hemel, was ick nu een van die beesten Die ’s nacht uyt jagen gaen, soo kroop ick in een hol.
Ick hoor ’t wel aen sijn stem, die duyvel is te dol.
Daer kom af wat het wil, Carill’, en wilt niet vresen.
Neen heerschap, maer ick sal hier achter ’t sekerst wesen.
,, WEl hoe!
’t is Florestijn.
,, Hoe nu !
dit ’s Licidas.
,, Ick ben in mijn vertreck daer ick te vooren was.
,, Wie heeft sijn leven ooit van vremder saeck gelesen, ,, Ben ick betoovert, of ben ick vervormt van wesen?
,, Ick stae als weghgeruckt door dit verstomt geval.
En denckt gy niet, dat ick my aen u wreecken sal Verrader, van de smaet, door u, aen my en broeder Soo eereloos gewrocht: hoe waert gy dan niet vroeder Oneed’le Florestijn!
dat gy ons aller schant, Voor d’eer die wy u doen, soo schellems neemt ter hant?
Ondanckbr’en gastgenoot!
kunt gy soo vrientschap loonen, Dat gy, als wy u eer bewijsen, ons komt hoonen?
Die reden, Licidas, hoe!
doet gy die aen my?
En mijn verwond’ring is, om uwe raserny, Dat ick u spreken hoor, en spreken sulck een reden.
heb ick immer ’t spoor der deughden misgetreden?
Mijn sinnen, mijn verstant, en breyn is soo verdwaelt Al even of ick uyt de wolcken was gedaelt.
Ick twijfel of ick u aen iemanden hoor spreken.
In wat verduyvelt gat heeft hem die vent gesteken.
Schoon gy u snootheyt deckt met cierelijcke schijn, ’k Wil van geschonden eer met recht gewroken sijn.
Van u geschonden eer?
hoe dat, ay geef my reden, Waer heb ick uwe eer met voeten ooyt vertreden?
’k Wensch dat uyt ’s levens boeck mijn naem den hemel wis, Soo my u eer soo waerd niet als mijn eygen is.
Sou ick ons vrientschap, naeuw begost, soo haest verand’ren?
U daet, en uwe reên verschillen van malkand’ren, En hebt gy daet’lijck niet in een vertreck geweest Daer ick u heb ontdeckt.
Mijn heer, ’k spreeck onbevreest, Dat ick niet weten kan hoe ick daer ben gekomen.
En waerom hebt gy dan terstont de vlucht genomen, Soo haest ick binnen quam?
’k Wierdt met de hant geleyt Van iemant die ’k niet ken, noch kan u geen bescheyt In ’t minste geven, langs wat wegh ick ben getreden.
Hoe vont gy dan dees valse poort?
geef hier van reden.
Sy die my leyden heeft my daer langs in gebrocht.
Ick sie wel wat het is, gy sijt in min verknocht Met dese vrouw, dies om by haer in stilt’ te raecken, Hebt g’ in dit schutsel een verborgen deur doen maecken.
Den hemel straf my soo ick van die deurgang weet.
Indien ’t soo is, waerom vont ick u dan gereet Met u rapier in d’hant?
Mits ick kon bedencken Waer dat ick was, uyt vrees of iemant my mocht krencken, Hiel ick mijn stael gereet.
Wel aen dan, laet ons gaen.
Ick moet de waerheyt uyt mijn suster noch verstaen: Maer ’k sal mijn broeder tot getuyge medebrengen; Hy is noch niet te bedt, dat weet ick.
,, Wilt gehengen ,, O hemel!
dat ick doch uyt desen doolhof raeck.
Wel nu, wat sal ick doen, hier blyven als een staeck; Neen toch, ’t sal beter sijn dat ickse nu ga volgen.
De drommel, hoe was oock de duivel niet verbolgen.
’k Docht elcken oogenblick, hier raeckt mijn heer om hals.
Le Diable emport le Diable, de duivel in het Wals.
Isabella, Angelica, Lucinde.
WAt seght gy Isabell’?
’t Is soo Mevrouw, u broeder, was nimmermeer verwoeder.
Ick hoorden in het weghgaen ongemeen gerucht.
Ach nicht, helaes!
ach nicht, ik sterf van ongenucht, Hy sal mijn Florestijn, en t’samen my doorsteken.
’k Weet niet, wat ick in dees gelegentheyt sal spreeken, Vlucht uyt sijn handen, of gy komt in lijfsgevaer.
Mijn beenen vouwen, ach!
ick kan niet, ’k word soo swaer.
Kom naer mijn huys, ’t is toch niet verr’ van hier gelegen.
Hoe nicht, soo laet ter nacht?
Laet u uw staet bewegen Daer g’ in vervallen sijt.
En sal ick Florestijn Hier eenigh laten in ’t gevaer?
dat magh niet sijn.
Wat kunnen wy voor hem?
ick bid’ u laet u raden.
Wel aen, als ’t wesen moet: ach!
hoe ben ick beladen.
Lycidas, Lisander, Florestijn, Carille, Ariste, Lysis.
WAer henen snoode?
segh?
wy sijn verraên.
Lucind’, waer leyt gy haer?
waer wilt gy heenen gaen?
Leeft Florestijn, wel aen, moet ick, soo laet ons sterven, Nu hy in ’t leven is, wil ick het leven derven, Terwijl ’er van ons twee maer eenen schuldigh is.
Maer eer gy van mijn doot noch geeft getuygenis, Soo hoort my voor het minst, naer wijs van rechten, spreken, En soo dan mijne schult soo schuldigh is gebleken, Dat ick de doot verdien, soo brengt my flux ter doot.
Maer siet dat gy de saek, gelijck sy is, ontbloot.
Hoor Florestijn, want dees’ mijn reen u meest sal raken, Ick sal u nu wie ’k ben ten vollen kenbaer maken, ’k Ben suster van Lisander en van Lycidas, Een, t’wijl ick ’t seggen moet, die in u liefd’, soo ras Gy haer den eersten dienst soo dienstigh hebt bewesen, Geblaeckt heeft, sijnde dan mijn liefd’ in top geresen, Brand’ ick van yver om u eens te konnen sien, Om weten wie het was die my dees hulp quam biên.
Weet broeder, schoon ick weet, dat gy u sult verbolgen, Dat ick die selve ben die gy bestont te volgen, En die, door sijnen dienst, ben uyt u hant geraeckt.
’k Heb dan, mits liefd’ my dwong, door list soo veel gemaeckt, Dat ick in sijn vertreck ten lesten ben gekomen Door dese berders, die ick loos heb uytgenomen, En sonder dat hy wist hoe ick daer binnen quam.
Indien ’t een schelmstuck is, soo soete minnenvlam Te voeden, ben ick door mijn eygen vonnis schuldigh; ’k Verdien de doot, en sal die lyden oock geduldigh.
Ick vrees geen doot, t’wijl ick hem hertelijck bemin.
Dies heb ick alle list gebruyckt, om uyt sijn sin All’ andre liefde door de mijne uyt te jagen, Mits minnend’-yver my met prickelen quam plagen, Door een af beeltsel, ’t geen ick desen avont vont In sijn vertreck, ’t geen my te vinnich hadt gewont.
Laet sien, waer is dat beelt?
Daer is het.
Ha vermeten, En onbeschaemde!
hebt gy d’eer soo licht vergeten, Dat gy, o snoode!
in ons tegenwoordigheyt U liefd’ te kennen geeft, en daer toe lagen leyt, Om soo een edelman tot uwe min te wecken.
Meynt gy hem van dit beelt, dees god’lijkheyt te trecken, Ick noem het god’lijckheyt, door dien dat in dit beelt G’lijck als in krystal, een god’lijck wesen speelt.
Weet gy dat hy niet is met haer door eedt verbonden?
En dat gy dan veracht, van elck bespot sult sijn?
Doch eer dat sulcks geschiet, soo sult gy nu van mijn.... Flor.
Ach Licidas houd op, en wilt mijn borst doorsteken.
Och wilt door nieuwen druck mijn blyschaps loop niet breken.