floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wy hebben noch meer druivenat.
Waar drommel zou men nouw voor schroomen, Als zulk een vocht ons brein bespat?
Myn hart begint van vreugd te springen.
Zwyg stil, ik moet een deuntje zingen.
STEM: O doelwit van myn min!1.
O Ed’le Rynsche wyn!
Wie zou jou niet beminnen; Jy doet ons vrolyk zyn, En steeld ons droeve zinnen: Ons hart verkwikt van binnen Door Bachus medicyn.
wel aan dan noob’le baasje, Ei kom breng my eens dat glaasje, Dat men weêr, Dat men weêr die Nektar smaak, Myn hart en myn ziels vermaak.
Op jou gezondheid, Jas, Zal ik dit glaasje leegen.
Hy drinkt het halv uit.
Dat smaakt my, by den bras.
Ik ben jou zo geneegen, Hei!
’k zal ’t dan voort uitveegen, Dan kryg jy ’t ook van pas.
Hy drinkt de rest uit.
Help my Bachus deugden looven, Die het alles gaat te booven, Als men hem, Als men hem gebruikt met lust, En als men ’t liefje kust.
Daar word gebeld, Haan laat het glas vallen.
Daar ’s Roel wis om ons weêr te plaagen.
Zo krygt hy nou de huid vol slaagen.
Kom, kom, in ’t hok weêr, goeje lui.
Sa weêr an, dat is niet een brui.
Zy gaan zich weêr in ’t hok verschuilen.
Dien lompen hond komt ons wel kwellen.
O wil jou naa de tyd slechs stellen.
KLAAR, MARY.
Zy neemen de Tafel met grooten haast af.
NIet weêr te schelden, wat je doet.
Maak dat j’ hem vriendelyk ontmoet, En aanspreekt, dan heeft hy geen reeden, Dat hy zich op onz toond te onvreeden.
Je hebt gelyk; want kwaad maakt kwaad.
Hy heeft geen reeden om te vloeken, Indien wy ’t zelver maar niet zoeken.
Je hebt gelyk, ik volg jouw raad.
Mary gaat om de deur open te doen.
Wat zal dien hangebast doch maaken, Dat hy zo haastig wederkeerd?
Wy zyn in ’t minste niet vereerd Met zyn gezelschap; want wy haaken Na de eenzaamheid, daar ’t vrouwgeslacht In diergelyk geval na tracht.
Mary doet de deur open.
MARY, BELIE, KLAAR.
WEest welkom, Belie, kom treê binnen, Wy dachten dat het Roelof waar, Dien ongeschoften kakelaar.
Wat heeft hy nouw weêr gaan verzinnen?
Kom, kom, wy hebben nouw geen tyd Om ’t jou in ’t breede te vertellen.
Wy denken maar om vrolykheid: Ook mogten we onz te zeer ontstellen.
In ’t kort hy is een deugeniet.
Hy doet onz veeltyds groot verdriet.
Kom Jas en Haantje uit de hoeken, ’t Is Belietje, die goede vrouw.
Het lykt hier, by myn keel, te spoeken.
HAAN, MARY, JAS, KLAAR, BELIE.
NU moet den aap weêr uit de mouw.
Sa rept u weêr aan ’t tafel dekken, Op dat men na behooren eet, Niet denkende om eenig leed.
Zulk taaf’len kan aptyt verwekken.
Dat dunkt my ook; want buik en maag Die worden van zulk taaf’len graag.
Waar is de fles?
’k zal ondertussen Den brand, die in myn keel is, blussen.
Dat ’s wel verzonnen, groote maat, Op dat de vlam niet dieper slaat.
Zie zo den brui!
gy leefd als heeren.
Dat ambacht kan men haastig leeren.
Belietje, ’t is uw gezondheid, En haar, die my in ’s harten grond leid.
Zacht, Haan, je maakt het weêr te grof.
men heeft nu stof.
Hy schenkt het glas vol, en geeft het aan Belie.
Daar, Belie, ’t moet u wel bekomen.
Je schenkt de glaasjes tot de zoomen.
Zet jou al t’zaamen neêr in ’t rond.
Gaan alle aan Tafel zitten.
Een ieder stoppe nu zyn mond Met vlees en brood, kom eerst wat knappen, Daar naa zal ’t tyd zyn om te snappen.
Een ieder schaf zo veel hy lust, En eet met smaak, en drink gerust; Wy gunnen ’t jou van gantscher harten.
Eet hartig, en vergeet de parten Die Roel aan ons flus heeft gespeeld; Hy zal ons nouw niet weêr verrassen; Want hy moet op ons vollek passen Van avond, hoe ’t hem ook verveeld.
Wy hebben niemand te verwachten, Als Jannetje, onz Klaartjes nicht, Daar ben ik vry wat aan verplicht; Maar zy komt dikwils eerst by achten, En dan is ’t alles al gedaan, En aan een kant; wie kan dan raân Of ruiken wat ’er is bedreeven.
Men stel hoe dat men ’t stel, ten zeeven Moet alles weg en aan een kant.
Ik voel al weêr een groote brand In myne keel op ’t felst’ ontfonken.
dat wy nouw een glaasje dronken.
’t Is maar van drinken en van eeten, Al wat je spreekt, ô drooge bloeds!
Jy doet de vrysters niet veel goeds, En schynt de meisjes te vergeeten.
’k Had and’re vryers in myn jeugd.
O neen, daar is geen grooter vreugd, Als kusjes krygen, en te geeven.
Wat dochter kan zo droomig leeven.
Neen, Belitje, de malle min Heb ik verbannen uit myn zin.
’t Is ydelheid dat dartel mallen.
Ei veins maar niet: de meisjes vallen Zo fyn niet, of ’t is maar in schyn.
Wel Klaartje, ben jy ook zo fyn?
Wat mensch kan vrouw natuur verand’ren?
Ik zweer jou, als wy met malkand’ren Alleenig zyn, dan slacht ze my.
Wy kwylen, als de vryery Ons maar in ’t hoofd komt.
Het genieten Van dat beminnelyke zoet Geeft blydschap aan een droev gemoed.
Het zal myn engel niet verdrieten, Dat ik haar schoonheid eens omhelz.
Hy kust haar.
Geen klimop kan om olm of elz Zo liev gestrengeld zyn.
Dat voorbeeld Diend naagevolgd.
Hy kust Mary.
Ik bid je, oordeeld Nou eens, of dat niet hemels smaakt.
Myn oude hart dat gloeid en blaakt: Door dat beschouwen word ik jeugdig.
En ik ben uitermaaten vreugdig.
’k Zong flus een liedje van de wyn: Nu zal ’t eens van de liefde zyn.
Zy zingen te gelyk.
STEM: Al wat men doet, men kan geen Jufvrouw winnen.1.
AL wat op aard eens leeven heeft ontfangen, Dat ziet men door de zoete minneband, En door de liefdens keeting t’zaamen hangen, Wat in de stroomen leefd, of op het land.
Het kleenste beesje Dat voeld zyn geesje Door ’t minnepeesje Als geheel vermand.
Waarom zou dan een Maagd haar niet begeeven Tot zoete min, waar door de waereld staat?
Wie zou niet wenschen in de min te leeven?
Het waar heel onbedacht en buiten raad.
Laat dan het minnen Onz teed’re zinnen Ook meê verwinnen; Want de min niet schaad.
Heeft ieder zyn bekomst gegeeten?
Zo moet de tafel aan een kant: Want ziet, dit zul je moeten weeten, Wy moeten eensjes hand aan hand* In ’t ronde springen.
wie lust ’er Noch meer?
Myn hart is veel geruster, Als voor een uur.
En heeft myne is Zo wel gesteld, als ik zou wenschen.
Nou bennen wy verheugde menschen.
Weg met meer vlees, en brood, en vis: Het wyntje kan ons maar behaagen.
Zy staan van de Tafel op.
Ei, Klaar, geev Belietje een pot, Op dat zy al het overschot Van vlees en vet met haar mag draagen.
Maar, Haan, het spyt my noch te zeer, Dat gy my flus hebt hieten liegen.
schender van myn eer.
Neen, Pochger, gy zult u bedriegen, Zo gy my voor een blooden Haan Verslyt: ô neen: houw daar, dat ’s aan.
Haan geeft Jas een klap, waar op zy aan ’t vechten raaken.
Word gebeld.
Daar zal gewis nicht Janna weezen.
Geen nood, daar ’s veur haar niet te vreezen.
Het is een meisje als een lam.
Maar zo ’er iemand anders kwam?
Tut, tut, wy hoeven niet te schroomen.
Wie zou zo vroeg onz stooren komen?
WOLFERT, GEERTRUI, MARY, BELIE, KLAAR, JAS, HAAN, ROELOF.
WOLFERT haastig binnen treedende.
DAt gaat hier wel!
men speeld mooi weer!
Wie heeft het ooit zyn leeven meer Gedacht, dat zulk een stoutigheid.... MARY.
Wy hebben t’zaam wat toegeleid Om onze Neeven eens t’onthaalen.
Sinjeur, jy zult het niet betaalen.
Wat Neeven!
kom, al dat gespuis Moet zonder toeven uit den huis.
Wel, Belie, wat hebt gy bedreeven?
Of zyt gy ook een van die Neeven?
Och, Jufvrouw!
Jufvrouw!
pak je voort, Jou varken, eer ik uw vermoord.
En gy, schavuiten; spoed uw gangen, Of ’k zal u in myn deur doen hangen.
Roel, slaa die dieven arm, en been, En kop, en nek, op ’t felste, aan tween.
GEERTRUI ziende de Tafel, zegt, Ho, ho!
zyn dat der buuren honden, Die onz gebraad zo lang verslonden?
Zyn dat de katten, die de spys Verdurven?
en zyn dit de rotten, Die ’t eeten sleepten uit de potten?
Wat maakten ze onz al loogens wys!
Zyn dit die schaadelyke muizen, Die ons tresoor zo dikwils luizen?
Dus word uw dievery ontdekt.
Zyn dit de schaadelyke gaaten, Waar door de wyn uit onze vaten Zo langen tyd is uitgelekt?
Och Jufvrouw!
wild het onz vergeeven.
Naa ’t spinhuis, bei voor al uw leeven.
Och, och, Sinjeur!
het is onz leed.
Ja galgen leed, dat ik wel weet.
Voort uit den huis, jou vuile pryen, Of ’k zal jou rechte straf doen lyen.
Sinjeur, die sneuk’laars in onz buurt Heb ik zo braaf de rug geschuurd, Dat..... WOLFERT.
Roel, ’t is goed, ’k zal ’t niet vergeeten.
Maar leerd u aan hunne ellen meeten.
DE BELACHCHELYKE ERFGENAAM, OF BAATZUCHTIGE JUFFER; BLYSPEL.
van J. LESCAILJE, op den Middel-dam, op de hoek van de Vischmarkt.
COPYE VAN DE PRIVILEGIE.
DE Staten van Holland ende Westvriesland doen te weten, alsoo ons vertoond is by de Regenten van het Burger Weeshuis ende Oude Mannenhuis der Stadt Amsterdam, en, in die qualiteyt, te samen ygenaars, mitsgaders Regenten van den Schouburg aldaar, dat zy Supplianten, sedert eenige Jaren hebbende gejouisseert van onsen Octroye of Privilegie van dato den 19.
September 1684. waar by wy aan de Regenten van den selve Schouburg, indie tyd, hadden gelieven te consenteren, accorderen ende octroijeren, dat sy, gedurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaren, de Werken, die doenmaals ten dienste van het Toneel reeds gedrukt waren, ende, van tyd tot tyd, nog vorder in het ligt gebracht, ende ten Toneele gevoert soude werden, alleen soude mogen drukken, uytgeven en verkopen, nu ondervonden, dat de Jaren, by het voorgemelde onse Octroy of Privilegie genaemt, op den 19.
September 1699. souden komen te expireren; ende dewyl de Supplianten ten meesten dienste van de Schouburg, waar van hunne respective Godshuyzen onder andere mede moesten werden gesubcenteert, de voorgemelde Werken, soo van Treurspellen, Blyspellen als Kluchten, als anders, die reets gedrukt en ten Toneele gevoert waeren, of in het toekomende gedrukt, en ten Toneele gevoert souden mogen werden, geerne alleen, gelyk voorheenen, souden blyven drucken, doen drucken uytgeven en verkopen, ten einde de selve Wercken door het nadrucken van anderen, haer luyster, soo in tael, als spelkonst, niet mogen komen te verliezen, dog dat sulcx aan haer, na de expiratie van het bovengemelde ons Octroy, en sulx nae den 19.
September 1699. niet gepermitteerd soude wesen, soo vonden de Supplianten hun genootsaakt sig te keeren tot ons, onderdanig versoekende, dat wy aan de Supplianten, in hare bovengemelde qualiteyt, geliefden te verleenen prolongatie van het voorsz.
Werken, soo van Treuspellen Blyspellen, Kluchten, als andere, reets gemaakt en ten Toneele gevoert, en als nog in het ligt te brengen, den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaren, alleen te mogen drucken, en verkopen, of doen drucken en verkopen, met verbod aen allen andere op seeckere hoge penen, by U Ed.
daar toe te stellen, en voorts in communi forma; soo is ’t dat wy de sake ende het versoek voorsz.
Deselve Supplianten geconsenteert, geaccordeerd ende geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen ende octroyeren, mits dezen, dat sy, by continuatie, de voorsz.
Wercken, soo van Treurspellen, Blyspellen, Klugten als andere, reets gemaakt en ten Toneele gevoert, en als nog in het licht te brengen, den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaren, alleen binnen onsen landen, sullen mogen drucken, doen drucken, uytgeven en verkopen, verbiedende daerom allen en een ygelyk, de voorsz.
werken, in ’t geheel ofte ten deele, naer te drucken, ofte, elders naergedrukt, binnen den selven onsen lande te brengen, uyt te geven ofte verkopen, op de verbeurte van alle de naergedruckte, ingebragte, ofte verkogte exemplaren, ende een boete van drie hondert guldens daar en boven, te verbeuren, te appliceren een darde part voor den Officier, die de calangie doen sal, een darde part voor den Armen der Plaatse daar ’t casus voorvallen sal, en het resterende darde part voor de Supplianten, alles in dien verstande, dat wy de Supplianten met desen onsen octroye alleen willende gratificeren tot verhoedinge van hare schade door het naedrucken van de voorsz.
Wercken sullen willen stellen, daar van geen geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie sullen mogen maken nemaar gehouden sullen wesen het selve Octroy in ’t geheel, en sonder eenige Omisie, daar voor te drucken, ofte te doen drucken, ende dat sy gehouden sullen syn een exemplaar van alle de voorsz.
Werken, gebonden en wel geconditioneert, te brengen in de Bibliotheecq van onse Universiteit tot Leyden, ende daar van behoorlyk te doen blyken, alles op pene van het effect van dezen* te verliesen.
Ende ten eynde de Supplianten desen onsen Octroye ende consente mogen genieten als naar behooren, lasten wy allen ende een ygelyk die ’t aangaan mag, dat sy de Supplianten van den inhoude van desen doen, lasten ende gedogen, rustelyk, vredelyk ende volkomentlyk genieten ende gebruyken, cesserende alle belet ter contrarie gedaen.
Gedaan in den Hage; onder onsen grote Zegele, hier onder aan doen hangen op den een en twintigste* May in ’t Jaar onses Heer en Zaligmakers, een duysent ses hondert negen en negentich.
Ter ordonnantie van de Staten SIMON VAN BEAUMONT.
qualiteit, het recht van dese Privilegie, voor de BELACHCHELYKE ERFGENAAM, of BAATZUCHTIGE JUFFER, BLYSPEL, vergund aan de Erfgenaam van J. Lescailje.
In Amsteldam den 31ste October 1709.
DON DIEGO, Spaans Edelman.
ROKESPINO, Hofmeester van Don Diego.
KRISPYN, KARMANJOLLE, { Knechts van Don Diego.
DON JAN, Spaans Edelman.
Leonoor, Helena, { Spaansche EdelJuffers.
BEATERIS, Meid van Leonoor.
LUBYNE, Meid van Helena.
Musikanten.
Een oude Buurvrouw van Helena, Zingende.
Het Tooneel is te Madrid.
Het eerste Bedryf speeld in ’t huis van Don Diego, Het Tweede in ’t huis van Helena, Het Derde op straat voor ’t huis van Helena.
DEBELACHCHELYKEERFGENAAM, OF BAATZUCHTIGEJUFFER; BLYSPEL.
DON DIEGO, ROKESPINO.
ROKESPINO.
Hoor, Heer, als ik recht uit zal spreeken zonder vleijen: Helena zoekt u slechs wat om den tuin te leijen: Zy doelt alleen op geld; zo lang u dat ontbreekt, Is ’t vruchteloos, dat gy met haar van trouwen spreekt.
Zy weet wel, dat ik van myn Oom veel goed zal erven.
Dat’s waar; maar wanneer krygt uw Oom eens lust tot sterven?
Hy is een vyand van de Dokters, zo men zeid, En houd meêr van een Kok, of braave keukemeid, Die hem, voor Kremor, of Rubarber, Zenebladen, Een schotel opdist, ’t zy gezoden, of gebraaden; En schoon hy stierf in ’t kort, hebt gy uw erfgoed dan?
Een stormwind, een orkaan kan u daar weder van Versteeken; en het geen het meeste staat te vreezen, Hoe meenig Schip, dat in Sivilië moet weezen, Word niet t’Algiers, Salee, of Trypoly ontlaân: Zo u dit overquam, hoe schoon zou u dat staan: Ja ’k ben verzekert, hoe verliefd zy zich mag houwen, Dat al haar liefde zou verandren en verkouwen.
Zacht, Rokespino, ze is daar te edelmoedig toe.
DON DIEGO, ROKESPINO, KRISPYN.
KRISPYN, zingt.1.
Wat virtuiten heeft het goud!
’t Maakt den allerblootste stout: Het geeft verstand aan zotten: Het warmste Meisje is koel en koud, Ziet zy ’t geld niet vlotten.
’k Wensch die lompe plompe Vent, Waar door ’t goud eerst wierd bekent, Dien sellementen rekel, Met zyn gat, of fondement Op een scherpen hekel.
Wat nieuws hebt gy, Krispyn?
gy schynt heel bly te moê.
Wat nieuws, myn Heer?
ik heb nieuws om te lachchen en om te schreijen; Geluk en ongeluk: zeg maar, watje hebben wilt van beijen.
Kom, zeg my, wat het is.
Ei lieve, raad eens , Heer.
’k Zeg andermaal, spreek op, eer ’k u de rug wat smeer.
’k Verzoek dan, datje myn jaarlyks traktament wat wilt verhoogen.
Dat zal wel gaan, spreek op.
En dat ik zo lang zal spreeken mogen, Als het my lust, zonder dat iemand my in myn reden stoort.
Wie zou u stooren?
Die Flikfloijer, die op elk een woord Steeds lacht en meesmuilt, en over al de wysneus zoekt te weezen.
Neen, vaar maar voort: gy hebt daar geensins voor te vreezen.
* KRISPYN.
Zacht, zacht, myn Heer, je hebt gezeid dat je ’t zoud raân, Je hoortje woord te houden, gelyk een braaf Kastiljaan.
Als ik het raâ, behoeft gy ’t my niet eens te zeggen.
Die rotting, Guit, zal ik u over de ooren leggen.
Ik bid, myn Heer, dat je jou zo schielyk niet verstoort.
Je hebt gistren zulk een fraay Sermoen van de lydzaamheid gehoort, Je word bleek van boosheid, men zou zeker voor je vreezen.
Wat baat het, datje zo veel zedeboeken van je leven hebt geleezen?
Luister, luister.
Weg, weg.
Ei, leen my toch uwe ooren.
Vertrek uit myn gezigt: ’k zal ’t buiten u wel hooren.
Nu wil ik ook eerst wat bedingen op myn beurt.
Beding al watje wilt.
Maar hoe duiker weetje, dat ik zo ben gehumeurt?
Als men my niet hooren wil, kan ik onmoogelyk zwygen: En wil men my hooren, kan my niemand tot spreeken krygen.
Als by ekzempel, toen men my daar effen niet hooren wou: ’k Was, puur, als een zwanger wyf, dat op dat oogenblik baaren zou: Zoje noch een ommezien volhard had, met my niet te hooren spreeken, Had my van angst en benauwtheid de moord moeten steeken.
Wel, spreek dan maar, Krispyn.
Hoe wilje nu, dat ik harangeer?
Met een sierlyke prologe, en een deftige sluitreden, myn Heer?
Of wilje, dat ik kort en bondig zal vertellen?
Kort en bondig.
Wel zeid Aristoteles; dat het geluk en ongeluk malkander verzellen.
Wat ’s Aristoteles hier nodig?
spreek maar kort.
Wel, myn Heer, wyl ik zie, datje zo onpatientig word, Zal ik van styl verandren, en je alleen maar doen hooren, Datje honderd duizend stukken van achten gewonnen hebt, en een Oometje verlooren.
is myn Oom dan dood?
Voorzeker en gewis; ’k Loof, dat hy by na van de wurmpjes al opgepeuzelt is.
Gut, Heer!
wat zullen de Juffers nu voorje buigen en nygen!
’k Wed, dat Helena je nu wel eens zo lief zal krygen.
Dat geld!
dat geld!
kan zo afgrysselyk veel doen!
Daar is, gelyk ik zeg, honderdduizend stukken van achten, aan klinkklaaren poen, Met zo veel paerelen, diamanten en andre goude en zulvere vaten, En dartig aapen en parkietjes, die jou Oom heeft nagelaaten.
’t is, of me een mes door ’t hart snyd, als ik denk wat, een man het is geweest.
Daar zyn de brieven: ’k zal de rouw eens van ’t hart gaan spoelen, terwylje ze leest.
’t Is wel, Krispyn, ga heen.
Krispyn, binnen en schielyk weer uitkomende.
Sant jago!
is dat schrikken.
Zo als ik daar na binnen ging, om een bekertje te slikken, Ontmoete me een Juffer met een sluijer om ’t hoofd, en een Meid daar by: Zy verzoektje te spreeken, Heer, zy staat in de galdery.
Zeg, dat zy binne koom’.
Kom maar binnen, Kuikeremuikjespeulster, Don Diego zalje audientie vergonnen.
LEONOOR, DON DIEGO, ROKESPINO, BEATERIS, KRISPYN.
Myn Heer, zoude ik u wel alleenig spreeken konnen?
O ja; maar ’k wenschte eerst wel te weeten, wie gy waard.
Ik geloof, dat dat postuur scheel is, of gebaard: Ze zou haar trony voor ons anders zo dicht niet verschuilen.
BEATERIS.
Je praat voorje beurt: verstaaje dat wel, Panlikker, Uil der Uilen?
Kom, laat ons gaan, eer ons noch grooter hoon ontmoet.
Mevrouw, blyf... LEONOOR.
Dat gy dan uw Knechts vertrekken doet.
Vaar wel, Kermistroonytje.
Vaar wel, Zót der Zótten.
Vaar wel, Keuninginnetje.
Vaar wel, Keuning van de Hóttentótten.
DON DIEGO, LEONOOR, BEATERIS.
Myn Heer, ’k zal u niet lang ophouden; maar alleen U zeggen, dat ik, door een Juffer, herwaards heen Gezonden ben, om zelf uit uwen mond te hooren, Of gy ook imand hebt tót uwen Bruid verkoren.
De liefde is oorzaak, dat zy zich dit onderwind: Zy mint u; en is waard van u te zyn bemindt.
Mevrouw, wie zyt gy?
’k bid, wil my zulks eerst ontdekken.
’k Zal u daar in voldoen, eer ’k ga van hier vertrekken.
Zeg my slechs, of gy mint.
En wie, myn Heer?
D’alvares?
Mint zy u ook weêr?
Zyt gy in uw meening niet bedrogen?
Niet, dat ik weet, Mevrouw.
’t Is tyd, dat ik uwe oogen Verlicht: ’k heb uit haar mond het tegendeel gehoort: Dat zy niet is door u, maar ’t goed uws Ooms bekoort.
Had gy niet, na zyn dood, dat erfgoed te verwachten, ’k Weet zeker, zy zou u haar min niet waardig achten.
Gy Vrouw, of Vryster, die my dit geluk benyd, Die, na ’k bemerken kan, ook haar vrindin niet zyt, Gy tracht haar vruchteloos by my verdacht te maaken; Des wilt die ydele waarschouwingen vry staaken; Zy mint my, ik geloof haar meer, als d’ydle praat Van zulk een bullebak, die ’t daglicht schuwt en haat.
LEONOOR, zich ontdekkende.
Gy zult my niet, acht gy my waardig aan te schouwen, Voor meerder bullebak, als uw Helena, houwen.
Bezie my vry te deeg, en oordeel dan te recht, Of ’k zo afschuwlyk ben, gelyk gy hebt gezegt.
wie word niet verrukt, door die bekoorlyke oogen!
Wie vind zich door heur glans in min niet opgetogen!
Indien dit hart niet aan een ander was verplicht, Het liep gevaar, door dat aantrekkelyk gezigt.
Maar naar ik ’t denkbeeld van uw weezen heb onthouwen, Heb ik wel d’eer gehad, van ’t meerder aan te schouwen: Het is my elders noch ontmoet, zo ik niet mis.
’t Is veel, dat het noch leeft in een geheugenis, Dat door d’aanminnige Helena word bezeten: Dat haare schoonheid geen geringer doet vergeeten.
O ja, ik ben ’t, die gy gered hebt op de straat, Wanneer ik aangerand wierd door een onverlaat, Die gy in veiligheid geleidde na haar wooning, En voor uw afscheid noch verzocht.... DON DIEGO.
’k Bid, om verschooning: ’t Is waar, ’k heb om ’t geluk uws byzyns meêr verzocht; Maar ’k heb my zelf verpynt; wyl ’t my onmooglyk docht Te weezen, zulk een zon te aanschouwen, zonder vreezen.... LEONOOR.
Gy hebt u zelf hier in licht meester kunnen weezen: Het geen men niet bemind verliest men zonder smart: De schoonheid van Heleen heeft al te veel uw hart Gewapent, om gevaar te loopen voor de myne.
Maar, hoor, Don Diego, denk, dat ik hier niet verschyne Om u door reden te misleiden, neen, o neen: ’k Zeg andermaal, dat gy misleid word van Heleen: Zy heeft my zelf gezegt, dat zy u slechs laat hoopen, Tot dat zy ziet, hoe ’t met uw erffnis af zal loopen: En dat de schat, die ge u daar van hebt toegeleid, Alleen de grondslag is van haar genegentheid: Dit ’s ’t inzigt, waarom zy u dagelyks hoort spreeken: Mislukt u dit, zal ze ook dit huwlyk laaten steeken.
Misschien mishaagt het u, dat ik u onderrecht: Doch zulks geschied alleen, gelyk ik heb gezegt, Om zekre Juffer, die u mint, en van verheven Geslacht is, slechs daar in voldoeninge te geeven.
Zy slaat op uw verdienste alleenig acht, myn Heer, Niet op uw geld, noch goed; want zy heeft zelve meer, Aan jaarlykze inkomst, dan de zeven zuizend kroonen.
’k Heb nu gedaan, ’k verzoek, myn stoutheid te verschoonen.
Ik bid, Mevrouw, dat gy my haare woonplaats zegt.
Gy word ter zyner tyd daar van wel onderrecht; Des verg my ’t niet, myn Heer.
Mag ik, om zulks te hooren, Wel komen aan uw huis?
Helena mogt zich stooren: Ten anderen is dit de moeite niet eens waard.
Hoe, zou Helena zo bedrieglyk zyn van aard!
Tracht die trouwlooze my dus om den tuin te leijen!
Lakei*, of Rokespyn, kom herwaarts, een van beijen.
* ZESDE TOONEEL.
Wat vreemder voorval!
wie heeft zulks ooit meer beleeft!
’k Wed, geen van beide raad, wat my die Juffer heeft Gezegt, of om wat reên zy by my is gekomen.
Misschien zoekt ze een Byslaap, om alleen niet van de Nachtmerry te droomen.
Zy zegt, dat my Heleen slechs ophoud en verraad; Ik my, door schyn van min, door haar, misleiden laat, Dat zy, zo ’k van myn Oom, geen erfgoed had te wachten, My haare wedermin geensins zou waardig achten.
Dat komt ’er al op uit op ’t geen ik heb gezeid.
Het is die Juffer, die ’k eens heb na huis geleid, Toen haar een onverlaat op straat kwam aan te randen.
Die was, myns oordeels, schoon.
Blank, poezel, wit van tanden, Daar by, piep jong, myn Heer, ik zouje zeker raân, Datje dat partytje aan de hand hielt en Helena liet gaan.
Zy is van goeden huize en wel voorzien van schyven.
’t Zou jammer zyn zo die Schoone ongetrouwt moest blyven.
Wat meer is, zy heeft my verzekert te gelyk, Dat ik bemind word van een Juffer, schoon, en ryk.
En naar ’k aan haar gelaat, omstandigheid en rede Bemerken kan, zo meent zy daar zich zelve mede.
’k Zeg andermaal, neemze; ze is jong, ryk en schoon.
Helena zouje om je geld trouwen, en zy omje persoon.
Die mooije Juffer heeft gelyk: dat Varken zoektje* maar wat op te houwen.
Had u dat erffnis mislukt, zouze met Don Jan hebben gaan trouwen; Want die beeld zich in, dat hy ’er ook van word bemindt.
Wat zal ik zeggen!
Je kunt dat niet zien, de liefde maakt u blind: Maar ik verzekerje ’er van, je huwlyk had achtergebleven: Zo je ’er aan twyffelt, zal ik je ’er aanstonds een proef van geeven.
Op wat manier, Krispyn?
Op wat manier?