floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wel Heer ick hebber vvat ,, uyt Dros.
t’Vervvyt dat comt op my, ghy draeyter fraey u Gat ,, uyt Ick gaen belasten dat eens jemant daer naer taelt.
Myn Heer t’is niet van noo, dat jemandt Vercken haelt, Iae seght wat aen die Man, want soo hy Duyts verstont Hy weet wie t’Vercken stal oft wie het voor hem vont.
THOOM EN SAN.
THoom!
n’en schoonen Thoom, my dreyghen met de Vleugel Te deurssen?
Thoom och Thoom!
ons Keusters Ezel-teugel Is beter Thoom als gy, al heete Thoom t’is valsch Gy ongethoomde Beest, een teugel om den Hals En negen Voeten van der Aerder op-gehangen Soo waer ich sonder Thoom, en sonder vuysten vangen, t’Is vred’, t’is vred’, t’is vred’ dat’s allen uwen Klap En’t Bier soo ty in’t Lyf, soo ty als uyt den tap Van Wercken niet met al, niet eens daer toe genegen Wat maer van Werck en droomt dat heet van Duyvels wegen, Soo gy die sin beduyt: t’is vre dat’s al genoegh Brilt henen schup, en rieck, brilt henen hegh, en Ploegh De Man is Ryck genoegh: soo maer de Lieden wouwen Een Luy en droncken Beest het Keilgat gaende houvven.
Thoom.
Ist uyt geseet?
Noch niet, het seggen naem geen endt Soo seggen pasten met het geen gy syt gewendt; Want t’is oneyndelijck u grollen te beclaegen Thoom.
Seght, seght, seght, segh al voort San.
Dan syn’t de Kermis daegen Dan is het Kinder feest, en dan is Hans getrout, Dan geeft de Meyer foy, en nu ist vre, wel houdt Die legewaegen gaen: en brilt hy inde Gracht ,, niet Soo kryght den Eyghenaer noch huer, noch van de Pacht ,, jet Want langer, is langer, en langer swaerder schult En daer wordt nooyt gepeyst dat gy betaelen sult.
Ist nu myn Huys-vrouw al.
Ia al, en al verloren Thoom.
Ick ben den tweeden Iob ter Weireldt maer gheboren!
Wat een verduldigheyt is aen my niet te sien?
Wat een verwonderingh en souder niet geschien Dat Menschen wisten dat ick my soo laet verschocken En noch den Deursser spaer om t’Wyf te Hockebocken, Dan al patientie San dat is my opgeleyt.
g’Onsiet u niet de Schand’, maer wel den Arrebeydt Om op te deurschen dat de leden souden Kraecken En door myn beste Lyf, een scheur in’t Laecken maecken, Sy stellen hun om te vechten.
Thoom!
O droes San.
O droesen Moeyer oock Thoom.
Wel San wel worde Sot het vesten is maer roock San.
Gy syt een Botterick, t’is wint, gy weet van vesten Gy geefter op een Nacht met honderden ten besten En waer het vesten roock, myn Oogen waren Krank Gelyck myn Neus nu is, geswollen, vanden stanck.
t’Is windt k’heb ongelijck, San.
Hoe cond’ het anders keuren Thoom.
Ons Huys dat staet en dreunt, en ons Ghelaesen scheuren.
Als g’u Klappeyen langhs u achter-deur versent.
Die met een Buffel leeft die maeckt het haer gewent Gy onbeschaemde Beest Thoom.
Het sou te quaeyen treck ,, syn Indien ick Vercken sey, ghy sout te slechten Speck ,, syn San.
Een Vercken duysent mael ten dienst van mynen Man, En staet u t’Speck niet aen, wat seyt den Beulinck dan?
Die loochent niet met al dat aen een Sogh can passen, Waer t’Speck maer waege smeir, voor Traegheyt aen syn Assen San.
U Waegen gaet daerom geen sier te rasser voort: Oft smeirde niet genoegh?
Niet soo het wel behoort: K’en heb geen kyvens sins.
waerom bekyfde my ,, dan San.
Comt kustme dan eens Peys Thoom.
Neen neen com doeget gy ,, dan Sy Kussen.
Ter Donder seyd’ den Duyts: wie wolt mygh doen te Recht, Verstaen, dat Soenen smaeckt, dan naer een hardt gevecht; San.
De duytsche Wyven hebben dat in Nederlandt ghesonden En Brabandt heeft het oock by wylen goedt gevonden Ick moet bekennen: want het doet een dubbel Deught Als vuysten Peys vervveckt ist volle Kermis vreught.
O Sanneken, San, San, t’is Kermis niet voor Margen, San.
Kyck droogen-troost dien meynt dat ick hem soeck te tergen Dat om een Kerremis?
hoe vvel ick, die verdien Soo heb ick evenvvel van dry, noch gheen gesien.
Dat moet ick kennen dat gy onder alle vrouvven Een goey Memorie hebt u ongeluck t’onthouvven San.
Wat ongeluck Hoeteleer?
Dat ick geen Kermis gaf San.
Ick neem u Tammerick dit al ten besten af Gy hebt myn Kerremis al door u Lyf versopen En ick sal by’t gemeent myn Kerremis verhopen Thoom.
&Thoom.
Wel hoe San.
Ja ja Thoom.
Met horens op de Kop San.
En waer hy niet soo hardt sy stonden daer al op    Thoom.
K’en wist niet waer van dat de blutsen en de Buylen, My langhs het voorhooft soo begonnen uyt te puylen t’Syn jonge Horens, en ick meynden t’was van slaen: Neen Horens sullen niet met Brandewyn vergaen Gy Vercken had’ in tydts geseet wat dat my letten, Ick had’ een ysere Plaet daer boven op doen setten Gelyck de Iouffers die met bulten syn geprilt In’t Harnas parssen dat den Bult niet voort en swilt.
Laet groeyen al dat wilt en condese niet draegen, Door al te swere last men salse laeten saegen.
DAt Vercken dat Vercken, dat doet my seer aen t’Hert, Thoom.
Myn Heer die claeght oock van een myns gelycke smert, Dat Vercken dat Vercken!
Ick ben t’Vercken quyt Thoom.
En ick heb ’t Vercken noch Dros.
Wel Thoom t’is nu noch tydt t’Onthouwen goet weerom te geven Thoom.
Och k’en can ,, niet Dros.
K’en kenden u voorwaer myn Leven sulcken Man ,, niet Thoom.
Jae seght dat eens myn Heer, ick placht te mogen gaen, Hier is misverstant.
Met Geestelijcke Lie, by overheyt te staen Gelyck een Man van schick, ick placht te mogen spreken, En by de Boeren oock de Borst eens uyt te steken Trots jemandt van het Dorp, trots Meyer, en noch meer, Ick was u besten Vrient, en ist niet waer myn Heer?
Die conde noch wel syn.
En meyndet by u Ziel ,, Heer Dros.
Die restitutie doet en is dan geenen Fiel ,, meer Een rouwigh Hert dat brenght Rechtvaerdigheyt weerom, Thoom.
Berouw myn Heer, Berouw?
Berouw dat maecktme Stom Dros.
Ick weet de Dievery can schaemte niet ontloopen En niemandt schaemt hem van Rechtvaerdigh jet te coopen, Het Knagende gemoet schynt dat het altydt seet Hoe seer ’t den Dief verberght, dat hy gestolen heet.
Dat raeckt geen Dievery, het Vercken quam hier t’Huys ,, syn Dros.
Ick sloot het Vercken op Thoom.
Myn Heer dat moet Abuys ,, syn.
K’en heb het nooyt gemist, het Vercken blyft my by Dros.
Beclaeght u daer niet van, comt gheeft het vveer aen my, Thoom.
Myn Heer die geckter me, och cost ick dat soo quyt ,, syn, Wat raedt dan voor u Vrouvv?
dat sou haer vvonder spyt ,, syn Een Vercken op te voen ten dienst van haeren Man Daer het de goede Vrouvv alleen op crygen can.
Ick sout aen onse Guld’ ten besten vvillen geven.
Hoort Wyf, soo conde braef op de ghemeynte Leven.
Tvvee Sotten in een Cap vervverren, Hoot, aen hoot Want setse eenen op, den anderen die staet bloot: En soo sy alle bey die over vvillen trecken, De Kap stopt even maer tvvee Ooren, aen tvvee Gecken.
Myn Heer ick heb den bras van ou en van u Guld’.
K’verstaen dat ghy aen’t vvoort uvvs Mans u houvven sult Thoom.
Myn Heer comt laet ons gaen een Pot daer over klieven, En hebdy Verckens lust ick can u vvel gerieven.
Ick moet goet Vercken syn, acht my den Drossaert best, Ruym vyf-en-tvvintigh Jaer noch redelijck gemest Ey lachtse daer eens uyt, die grove Verckens stouvvers!
Een Oliphant is groodt, die beesten* dat syn klouvvers.
En vvie soud’ peysen dat den Drossaert hem gevvent De selve parten, heel gelyck aen mynen Vent?
Ick ben een Vercken soo den mynen wilt vercleiren En hy besteeckt syn Vrouw oock met de selve veiren, Soo consequentelijck sprack eenen Advocaet Soo staen Mevrouw en ick in eenen selven graet.
Maer San, wel gy verstaet niet alle Werelts saecken; Meschien ist de manier een Vrou, een Vercken maecken?
Het magh een Tittel syn die ick niet wel verstaen.
Soo wordt de Mode licht groot ongelyck gedaen.
Hoe sal den Drossaert my voor onbeleeft aenmercken Om dat ick qualyck neem, genaemt te syn een Vercken.
Toch wy syn van’t geboert, den Drossaert is van’t groot, Hy weet den hoofschen treck, hy weet oock dat ick noot In d’allemode School myn Neus heb in gesteken Hoe wel ick Boter aen die leverden, ter Weken.
Maer mynen goeden Thoom die deirt my boven al Wat dat die van myn onbeleeftheyt seggen sal.
Mevrouw de Drossaertin comt ginder met me Joncker Dat ick my borgen cost, maer nievers is het doncker Om myn beschaemtheyt te verborgen voor Mevrou DROSTINNE MET CARLO.
Drostin.
DAgh Sanneken, hoe gaet het met u Man en ou, San.
Mevrouw tot uwen dienst, hoe cleyn dat onse Wercken ,, syn Soo sal ick even wel Mevrouws dienstwilligh Vercken ,, syn Drostin.
Dat is een Aerdigheyt van groeten, on-gewoon San.
Ick volgh van uwen Man den rechten Pateroon.
Wat dunckt Mevrou van my, can ick niet gau bevatten.
Gy vat soo gau al had’ gy Naegels vande Katten, San.
Ick cort schier alle daegh myn Nagels siet, ey siet Van alle dat misstaet en staet soo leelijck niet Als lange Nagelen.
Gy spreeckt gansch buyten reden San.
Mevrou k’ben met den Naem van Vercken nu te vreden, Terwyl dat ick verstaen dat g’oock een Vercken ,, syt Drostin.
Hoe San, wat worde Sot?
Ick ben myn Vercken ,, quyt Sey myn Heer, en hy was om uwen t’wil belaeyen: Waer heeft Mevrou geweest?
de Man was niet te paeyen Soo droef soo droef hy was, gy syt hem weerdigh speck: Maer mynen Vent hout met syn Vercken maer de Geck.
Mevrou en neemt gheen haest?
van wie is dat ghecomen, Dat Vrouwen Verckens syn in’t spreeck-woordt aengenomen?
Comt Soon t’is hier niet goedt te syn by een Sottin, Die quaede lochten suyght de Ionckheyt veel tydts in Binnen.
Mevrou die schynt gestoort wat heb ick haer misdreven?
Om dat ick haeren Naem heb oock aen my gegeven?
En waerom anders?
want die grootsche lyen niet Dat slechte Lie als wy ons noemen, met dat jet Tot Eer van Naemen treck, ick laet het my berouwen, Ick staen van Vercken af, en laet die Naem haer houwen.
THEUN BYKOMINGH.
Theun.
SAn San, ô San de droes, de plaegh, de straf, verdriet, Comt met de Kerremis, ick ben, ô dat ick niet Een rycken Ezel ben!
ja San ick moet versincken Daer ick staen, San ick meynt, ick liet de Gulde drincken,* Datse Kuchten en ick, g’en siemer niet voor aen: K’en sou als Drossaert niet te Boeck voor rekel staen.
Neen by myn Ziel, en by myn alderbeste Ziel ,, me t’Is maer een Hons-fot, Dief, en Schellem, ja een Fiel ,, me Ick, ick verplackten eer myns Wyvens beste Koers, Soo lustigh slabrement locht Sanneken op syn Boers.
Maer Theun gy hebt soo vroegh de Kerremis begonnen, Theun.
Maer San die eerst begint, heeft eerst syn taeck volsponnen O blommen-herten, dat!
dat spyt my al te seer Verbruyden Drossaert, ick en segh niet meer myn Heer!
Ist dat ick noch myn Heer myn leven com te seggen K’verbeur een Tonne Bier: en noch myn Broeck by leggen, Al sou myn Heyl myn Wyf, staen Knorren als een Swyn; San.
Wel Theun ghy weet oock al dat Vrouwen Vercken syn: Ick meynden t’was wat nieuws, een jegelijck die kennet.
Een Peert dat parten heeft de Voerman selver mennet.
Oft t’voert de Karr’ en al met datter is bevracht Hol over bol, met gat, over Hooft inde Gracht.
Ick ben, ick weet niet hoe.
Dat soume licht gelooven Aen die maer Oogen hadt al waert een Stommen Dooven, Theun.
San, vvaer is Thoom?
Al voort met onsen Drossaert, Theun.
Met onsen Drossaert heen, soo vvete oock hoe dat Syn Vercken vvordt gemist,* San.
Hy heeft dat comen claegen Die Man, die moest de Vrou altydt in’t Hemslip draegen, Want dat hy voor niet siet dat dunckt hem achter quyt: Sy loopt hem achter t’Gat oock soecken schier altydt Want hy vvas schaers van hier, ontrent de vyftigh stappen, Mevrouvv syn Vercken quam hier met my wat staen klappen.
Mevrouvv syn Vercken San?
vvaert Sint Antheunes Dagh K’sou dencken dat, dat spoock in u gedachten lagh: Mevrouvv en heeft gheen Schult, den Drossaert dat’s een Beest ,, San Mevrou, daer heme noch een deuntjen uyt de Gheest ,, van San.
Ick lachme slap, ey my, och hout myn Kaeckx-been vast; Maer slechten Boer, dat gy niet beter op en past En vvat ter Scholen gaet by Lieden, die vvat vveten?
Ick heb maer vveynigh tydt in d’hooge School gheseten, En heb alree geleert vvat Vercken is geseyt Theun.
Een Vercken is een Beest San.
Dat is vvel uyt geleydt Ick lach!
ick lach me Doodt, nu moet ick selver d’Jouvven Ghelyck de steetsche Lie de Boeren Plompaerts houvven* Om dat sy geenen sin van woorden en verstaen: K’en trecke my die Naem van Vercken, niet meer aen.
Het Drossaerts Vercken sal ons luppen niet doen lacken En Eten wy geen Speck soo sullen wy geen Kacken.
DAer is de Boere Geck, Hans, Hans wel Cameraet, Hans.
My dunckt dat Theun al rée t’ghebeent op vysen staet, En slibbert niet, sta vast, hoe syd’ al ree beschoncken?
G’en hebt geen half Vat van daegh in’t Lyf ghedroncken.
En Keilgat moet een Ton in desen Kermis tydt Verswelgen, oft gy doet aen uw’ Dermen spyt: Die souden claegen dat sy niet door-spoelt en waeren Wel Theun en ist niet soo, het sou u Pensen vaeren?
Wel Hans, ick doen gelyck een ander vande Gult Het is een slechten Bloet die niet de Dermen vult Wanneer t’gebeuren magh: daer syn gheen Broederschappen, Geen Natie, oft geen Ampt, geen hoogh oft leeghe trappen; Jae tot den Koninck toe van onse Guld’, oft t’suypt Dat binnen Jaer, aen een, licht door de Dermen kruypt Ses Tonnen Bier, en Wyn, twee Amen en noch stoopen, Dus Viva Droncke-broers en die den Dranck vercoopen; San.
Kyck Hans, die staet en siet gelyck een simpel Truy.
En Drossaers Vercken Hans daer heb ick van den bruy.
Het is u Sattigheyt, foey Theun, gy moest bemercken Ten minsten het respect van onsen Drossaerts Vercken, Dat ick het waer, dat waer geheel een ander Kas.
Maer dat ick oock myn Heer den Drossaerts Vercken vvas, Soo wel als Thoomens; ick en sou van sulcken Sebben Niet lyen, soo gereet den Bruy van my te hebben.
Ist soo niet Hans?
seg’ op?
Jae Hans staet oock en siet Want kryght de Gulde niet, soo kryght de Geck oock niet.
Ick heb het Vercken heel, wat hanght my uyt van claegen?
g’En hebt geen Vercken, want de Ionghmans die en draegen: Die Eer niet, datse syn, gelyck gehoude Mans Aen’t Vercken van een Vrouw, als Drossaert, niet als Hans; Getuyert en Ghetrouwt, maer Thoom die magh hem roemen, Den Drossaert in persoon quam my hier Vercken noemen!
En Thoom die is daer op met hem te Bier gegaen: Soo stonte en Vercken bey die Mannen heel wel aen.
Ick lachme slap San.
Ick oock, de Verckens dat syn Vrouwen Ick ben, Memorie vast ick heb die Les onthouwen, Maer San en is niet van die alderslechtste stof Toch t’is te veel geseyt, dat ick my dien Lof Sou geven, want Mevrouw, die schynt haer te verstooren, Aen slechte Kluts als my die Eere Naem te hooren.
En quam den Drossaert om syn Vercken hier ghegaen, San.
Hy sprack my selver als syn eygen Vercken aen.
Hy sprack van’t Vercken dat te Nacht hem is ghestolen, San.
Wel lieven Hans sou ick soo lange blyven dolen?
En is hy’t Vercken quyt dat aen de Guld’ behoort?
Het is gelyck ick segh, het Vercken, San is voort.
Ick weet nu geenen Raedt om mynen Peys te crygen; Ick gaen eens by Mevrou myn Rocxken staende nygen En bidden datse my dat misverstant vergeeft.
Ick gaen soo langh by Theun die’t Lyf op wielen heeft.
DROSSAERT THOOM.
SOo houdt den Drossaert dat ick’t Vercken heb gestolen?
Soo moete aen u woordt, maer ick en can niet dolen, t’Was u bekentenis eer ick’t u heb gevraeght.
Bekent?
hoe ick bekent?
Hoort dat g’u niet beclaeght Geen Menschen weten’t dan, u Vrou, en ick, en ghy ,, maer: Dus suyvert u gemoedt, met t’geen daer ick me bly ,, waer?
Met t’Vercken?
neen myn Wyf en staet my soo niet af, En oock wat roeret u wat Naem dat ickse gaf Dros.
Gy spreeckt gheheel verweirt wat wonder dat u sinnen: Niet weten watse doen die Dievery beminnen Die syn... Thoom.
Wat Dievery?
hou op, hou op, hou op Oft K’bruy den Drossaert soo gelant voor synen Kop.
Wat wilde seggen spreeckt?
spreeckt datmen wel verstaen ,, can Oft Thoom sal thoonen hoe hy met die Vuysten slaen ,, can Dros.
Gy hebt een Vercken?
Dat Vercken dat is myn.
Soo moet myn Heer Pastoor dan Leugenachtigh syn, Die heeft my Eygenaer gemaeckt by goey getuygen: En is dat Dieffelijck?
maer Spinne Koppen suygen Fenyn, uyt t’selve daer de Bye den goeden Honingh suyght, Fy schaemt u daer gy staet, dat gy my overtuyght Dat ick gelyck een Dief, myn Wyf, oft Vercken stal Dros.
Maer wie spreeckt van u Wyf Thoom.
Gy, gy myn Heer die sal Hem lyen sonder dat: ick magh een slechten Boer ,, syn: Hoe slecht myn Vercken is sal niet myn Heerens Hoer ,, syn CARLO DROSTIN BYKOMINGH.
MEvrouw comt wel te pas, u Man is soo vol Vyer K’gaen by myn Vercken: en beveel de Koe, de Stier.
Thoom binnen.
Den Boer die schynt ontstelt.
Gelyck ick oock by desen In sulcken vremt geval, niet loochenen can te wesen: Den Boere Geck die heeft my op het Ys gebrocht: Ick staen verbystert tusschen Waeter, en de Locht.
Wel Lief gy hebt aen Hans, syn Raedt, gaen willen vraegen, Een Raeder, die en is geen hoeder vande Plaegen, Had’ hy die wetenschap hy hoefd’ niet Geck te syn.
Nu ben ick Raedeloos, de Boeren die en syn Niet eens gesint het Speck voor dese reys te missen: En Thoom die sprack met my, dat ick, en ghy sout ghissen: Dat hy in Dievery t’gestolen Swyn besat: Dan ick heb op het laetst syn meyningh op-gevadt Dat hy syn Vrouw verstondt, want mits sy vvoorden maeckten, Wat was het wonder dat... Drostin.
Gelyck Susan uyt braeckten En sey, Dros.
Wat seyse Lief?
Kleyn van pot, maer wyt van Oor Wyst op het Kindt.
Wel hoordt myn Lief ick sien hier gheen remedie voor, Als dat ick by’t Gheboert een Vercken sal gaen coopen, Carl.
Pa paken och Pa pa waer wilde henen loopen?
Een Vercken coopen Kindt Carl.
Neen, neen, Pa paken neen Dros.
De Blaes die is voor u. Carl.
Ick en begeerder geen: Wat sulde met Ma ma, Pa paken uyt gaen wercken Alst ander Vercken comt: Ma ma is oock een Vercken.
Wat seghde daer Rabout?
Waarom het Kindt versnoeft?
Fy schaemt u datge soo d’Onnooselheyt bedroeft.
Met wie verkeerde, seght?
Met wie met Boere Kinderen Dros.
Dat sou aen onsen Staet en weerdigheydt verminderen: Drostin.
Ten syn de Kinders niet het comt van Thoomens San, Die hiet my Vercken, en ick wist geen reden van Dat haer te segghen dwongh: K’heb nader-handt vernomen, Als dat uyt u verlies ist misverstant gecomen.
Nu kust Pa paken peys, Carl.
Pa pa is altydt quaedt: Ma maken dat Pa pa met Hansens Rock aen gaet, En met de Boogh en Blaes gaet singen langhs de wegen: Laet Hans Pa paken syn.
Swyght swyght Carl.
Waerom geswegen?
Wat seyt de Iongen?
Niet, dan Kinderlijcke Clap.
DE Boeren willen van u Edel Drossaert-schap Het Vercken, cost, dat cost.
Had’ gy die swarigheden In uwen Raedt gemenght, het Vercken dat was heden De Boeren al bestelt.
Myn Heer het is noch tydt Terwyl daer van noch Meester syt.
Wel Hans dat waer soo veel al stont het in syn Handen?
t’Verlies en spyt my niet soo veel als al de schanden Die ick verdraegen moet van die verbrilden Nar: Want syn verwyt dat steldt myn Hersens in’t verwer.
Gedenckt hoe dat ick was met myn verlies onthutselt, Doen gy myn Boogh, en Blaes, dry Daegen hielt ontfutselt: En hebt my als de Sim met billen bloot gestelt.
Met Schamper uyt-gediout, by het gebreck van Geldt: Men moest bepeysen, eer m’een ander wilt bedriegen, Oft dat m’oock in syn Keirs niet en sou connen vlieghen.
Soo wast met voordacht dan dat ghy die Raedt my gaeft: En uyt bedrogh?
Och jae, de alder-grootste Heeren Die houwen eenen Geck, om Geck uyt Geck te leeren: En kende noch geen Geck?
Waer toe comt dat te pas?
Om dat gy weten soudt waer dat u Vercken was.
t’Magh wesen daer het wilt.
Soo schickt het dan verloren?
De Boeren hebben my gelycker-handt gesworen Dat ick noch swygen sal Dros.
K’volstaen, met t’Swyn, oft Gelt.
Myn Heer u saeck en is soo quaelyck niet gesteldt Dat gy u taeye Beurs soo veel sout moeten krimpen.
Ghy sult van eerst tot laets niet doen dan my beschimpen, Hans.
Al oft gy’t soo verstaet, ten is daerom niet waer: Gy hebbet als gy wilt Dros.
Wie heeft’et?
Geraedt maer g’en hoeft niet veel te doen, noch Doeckxkens om te draeyen, Geraeyt, en wilde wel, wilt u, oft my geraeyen.
Geraeyt den swerten Droes, vvat queltme desen Sot.
Maer Heer en vvordt niet gram.
t’Is langh genoegh gespot Vyt en inde Schermen.
Maer hoort, maer hoort, maer hoort Drostin.
Maer hoort laet u geseggen Hans.
Ick sal het Vercken voor u Voeten vveer doen legghen?
Maer Lief, vvel hoort toch Hans Dros.
Gy* houter me den Aep.
En als ghy m’hebt van doen soo peyst oock dat ick slaep.
Ghy syt een vvonder Man maer hoort de Keirel spreken, Hy kent het duydelijck dat hy het heeft versteken.
Hans, Hans, maer hoort, eens Hans.
Hans spreeckt my noch eens aen Vyt en inde Schermen.
Adieu myn Heer, adieu Dros.
Wilt noch een vvoordt verstaen Myn lieve Cameraet, Hans, Hans hoe Duker loopte?
Ick heb naer Vercke vraegh, en soo ick dat verkoopte Wat soude seggen?
Hans maer hebt noch wat gedult: Hans.
Ick vrees dat gy my noch de Marct versuymen sult.
Soo doeget dan om my, laet mynen Man u spreken, Hans.
Comt volght my naer, ick wys waer t’Vercken is versteken.
Gaet volght, gaat volght hy weet waer dat het Vercken is Dros.
Ick volgh om te voldoen...                             Binnen.
Geen wit, en schiet maer mis.
Ma maken lief ick wouw my inde Haegh versteken Drostin.
Foey Kindt men magh Pa pa, soo stout niet toegespreken, Carl.
Men magh niet liegen Drostin.
Om goedt, noch nievers om Carl.
Dat waer is oock niet wel, wat moetme syn dan?
Stom?
Geschickt, Carl.
Wat is geschickt?
Ick heb het schier vergeten.
Ma maken wetet niet, hoe sou ick het dan weten?
SUSAN BYKOMlNGH.
MEvrou k’en dorf van schaemt gheen Back-huys open doen, Vergevet my Mevrou, k’en heb van naer de Noen Niet doen als Huylen, om myn plompe grove vicie: Mevrou soo waer ick leef ten quam uyt geen malitie!
Goedt Herteken ick bid’ gedenckt het toch niet meer: Dat ick u Vercken hiet qnam selver uyt myn Heer.
Swyght San.
Swygen?
neen Mevrouw ick sal’t de Boomen claegen Vergevet my Mevrou Drostin.
g’En hoeft dat niet te vraegen, t’Is u vergeven gaet: San.
Godt loont de goey Mevrou: Godt loon u duysentmael; k’sal al myn Leven ou Goey dienaeresse syn: hoe wel een quaey Boerinne My fluskens sey, Mevrou maeckt dickwils de Sottinne Drostin.
Ick segh u San gaet deur San.
Ick heb Mevrou te lief Drostin.
Die hullen sien wat past noch jemants ongerief.
Daer heb ick’t weer verbrilt, hoe sal ick’t connen passen, Al waer ick in het Hof gebroeyt, en op-gewassen Soo can ick even-wel haer niet beleefder syn En alsment seggen moet: d’uytwendigheyt van schyn Maeckt alle dat beslagh, myn Heer, Mevrou, en Ioncker En Kaele pronckery, ick weet het wel ten goncker Niet langh soo naer de Pracht, toch ick beny het niet Want over-hoop van Schult dat baert genoegh verdriet.
Hoe Heyl gy syt bedroeft* Heyl.
Ick grys myn Hert in stucken Och wete niet van Theun?
Theun magh veronghelucken, Hy is soo Droncken San.
Soo* de Boeren al den Dagh.
En grysde daerom, Heyl.
Ia: my dunckt wel dat ick magh t’Is mynen goeyen Theun al drinckt hy groote Snellen: San wete van hem niet?
Wat wild’ u daer me quellen, Heyl.
Dat valtme Kout op’t Hert San.
Wat worde Sot?
ick voel Daer gheen beweghen van hoe Sat dat Thoom hem suypt, Heyl.
Men seght, den Drossaert dat hy Schuer en Stal in sluypt: En Bos en Hegh bespiet, met Brem, met Kant en Grachten?
Om syn gestolen Swyn van daer weerom te wachten Maer soo hem dat misluckt San.
Toch wat gaet u dat aen?
Is hy dat Vercken quyt hy magh een ander slaen.
Dat vrees ick, can hy niet het Vercken achter loopen, Een droncken Boer die sal’t voor t’Vercken dan becoopen: Dat waer te deirelijck voor mynen lieven Theun!
Ick had’ noch geiren eerst van hem een jonge Seun.
En mynen Thoom gingh met den Drossaert henen stouwen, Wat weet ick oft hy hem voor’t Vercken niet sou houvven: Maer soo hy mynen Thoom voor’t Swyn te keilen gaf Heyl.
Wat soude doen?
Ick speel den Drossaert oock Beck af.
DERDE UYTKOMST THOOM.
MY valt jets quaelyck in, oft ick my had’ vergrepen, Die Rechts-gheleerde syn door-trocken en door-slepen; Myn Schou, en suyver Sneeu is by hun even swert.
Wat vvonder dat myn Wyf dan oock een Vercken vverdt?
En hy moet naer gewoont een Vercken ons verleenen Hy sal voorseker San dan voor een Vercken meenen Te geven aen de Guld’: al Kyf ick wat met San Dat is maer tydt verdryf: hoe sou een ander Man Myn Sanneken, myn Lief, voor Vercken over-geven Het Geldt den Drossaert oft het Geldt om Thoomens leven.
DROSSAERT HANS.
Het Vercken is door Hans met swerte placken geschildert.
DAer comt den Drossaert; net t’Is selve Swyn nochtans.
Al swoerd’ u selven swerdt k’gheloof u niet, meer Hans.
Wat een gelyckenis myn Swyn vvas suyver hayrigh En dit is svvert geplackt: Hans.
t’Syn placken soo vervarigh My vvondert dat Mevrouvv haer vel dan oock beplackt, Om haer te loochenen Heer, had’ t’beter t’vel bekackt Om dat het Moesiens draeght?
dat waer eens slechten Sebben, Die daerom niet en sou syn Vercken willen hebben, Aenveert u Vercken Heer, Dros.