floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Moet gy, door uw geraas, dan stooren onze reën?
Te Napels was het, daar hem eerst den dag verscheen.
Waar zonde ik hem.
in wiens gezag, zojonk van jaren?
Wie weet wat Albert zint niet al is wedervaren, na dat hy met uw zoon toog na Bolonic toe.
Hoe wort den mensch gestraft, door s hemels geesselroê truf.
Duurt dit langer, zoo zijn wy geheel verlooren, mask.
Ik wenschte wel van u haar leven eens te hooren, op welk een schip, of gley, de meester en de knaap...
Ik weet niet wat my schort, dat ik dus geeuw, en gaap, gy denkt niet, Trufaldijn, het is u licht vergeten Dat dezen vreemden Heer wel wat zou willen eeten.
En dat het laat is.
Niet, want ik nooit 's avonds eet.
gy hebt grooter dorst en honger als gy weet.
Treê in dan.
Neen, na u.
Mijn Heer, by al d'Armenen is nimmer hofgebruik, zy zeggen 't geen zy meenen.
Trufaldijn gaat voor.
Tegeus oratijn.
Onnoosle harssens, geen twee woorden.
In 't begin orat.
Verzetten hy my wat, maar ik vatte weer de zin.
Laat my begaan, 'k zal nu wel met hem omme springen.
Daar 's uw party, die niet en weet van al dees dingen Anselmus, leander.
Vertoont, leander, wacht, zo haastig niet vertrekt, en luister, na het geen, dat tot uw eer verstrekt 'k spreek niet toe, als een, die tot zijn kindt genegen, En aan de welvaart is van zijn geslacht gelegen, Maar als uw Vader, die uw heil en welvaart raakt.
Die u niet vleit, noch voor u iets verbergt verzaakt.
In 't kort, gelijk ik wensch, dat door oprechte lieden, het zelfde, in zulk een zaak, mocht aan mijn bloedt geschieden, Wat denktge al, dat men van een liefde zeggen mag, Die, door een donk're nacht, breckt in een held'ren dag?
Wat klucht, in yder, uw dwaze aanslag moet verwekken, van gist'ren, die elk een nu voor wat nieuws verstrekken.
Wat Digitized by Google of den ontijdigen Loskop.
Wat oordeel dat men velt van zulk een dwaze keur Die wil gaan trouwen, foey, dat ik my dus versteur.
Een uitschot van Egipte, een loopster achter lande, een bedelaarster, die gequeekt is in de schanden.
'k ben meer voor my, als voor u zelf, beschaamt geweest, dat ik u zoo verblindt, en dwaas bevind van geest.
Ik, zeg ik, wiens waardt kint, u was belooft tot vrouwe, kan, dat gy haar veracht, niet als met schande aanschouwen. leander, rijs uit dees verachting op, schuw 't quat.
En slaat uw oogen eens op uw verblinde daat.
Zijn wy niet altijt vroet, men wordt het dan ten lesten, de kortste doolingen zijn altijt allerbeste.
'trouwt.
Wanneer men schoonheit tot zijn Bruitschat maar begreep, dat is dan 't eerste, 't geen ons na de Feestdag rouwt.
En d'allerschoonste vrou kan nimmermeer weërhouwen.
De koclheid die zy na 't vermaak komt aan te schouwen, ik zegge u, noch eenmaal, die heete driftigheit.
Die vierigheit der jeucht, die hun zoo licht verleit, Doen ons wel, in t begin, veel zoete nachten vinden, Maar dat vermaak is kort, verstuivend met de winden, en onze liefde, die allengs vermindert, geeft, Dat men na deze vreugt veel droeve dagen heeft.
Hier spruit de droefheit uit, en t geen ons heil doet derven, en dat men ziet het bloet, door t toornig bloet, onterven.
Gy hebt, in al uw reën, ter werelt niet gezeit, Of ik heb 't, by my zelfs, alreeds al overleit, 'k Weet wat ik aan die eer, die gy my wilt betoonen, die ik onwaardig ben, gelyk als d'overschoone, Verschuldigt ben, en zie hoe dwaas ben ik verleit, De deugden van uw kint, en hare waardigheit, Ook wil ik trachten... jans.
Stil, men sluit de deur daar open, laat ons wat verder gaan, want daar quam uit gekropen 't geen zoo veel quaat verwekt.
Dat schadelijk vergif zy gaan beide over t Tooneel heen, terwijl d'ande men.
'k zie, al ons bedrog en lagen, haast ontdekt mask.
Vaart gy zoo voort, en drijft de varkens dus in t kooren.
Moet ik dan eeuwig uw verwijt en gnofren hooren?
Waar van beklaagtge u nu, 't was alles dubbelt goet.
En in al t geene dat ik zeder zey... zoet, zoet.
Getuigen zy, dat gy de Turken ketters heeten, En zwoert met een daar by, dat gy wel wist te weeten Dat zy voor hare Goón aanbaden Zon en Maan, ik borst byna van spijt, maar dat s nu al gedaan.
't is dat uw liefde u zelf, doet by Sofy vergeten, z'is als het water, dat men in een pot wil heten, 't geen, door de kracht van 't vier, zoo opgedreven wordt, Dat het zich over 't peil der boorden nederstort, hoe zou men zich met meer inbinding konnen tomen!
Ik spraak haar naulijx aan, wat moogte toch al dromen Meent gy het al bestaat in t zwijgen, meent gy dat gy hebt, door uw gebaar.
Terwijl men maar wat at, Veel meerder achterdocht, en stof, hier toe gegeven, als by een ander, licht, wierdt in een jaar bedreven.
als elk wel klaar kon fien, dat 's dat.
Aan tafel, daar gy naast Sofyes zijde zat, deedt gy niet anders, als in 't aangezicht t'ontvonken, En haar geduurig, met uw oogen, toe te lonken, Niet eens op 't geen men u voordiende, neemende acht Gy had geen dorst, dan als 't u wiert van haar gebracht.
Gy vatten, heel verrukt, de glazen uit heur handen, goot niet een druppel uit, noch lietze spoelen, van de Huisjongen, maar dronk op haar overschot, gemaakt Dronkt gy op t plaatsje, dat haar mont hadt aangeraakt.
De stuxkens, die zy met heur hagelwittetanden Digitized by Ge of den Ontijdigen Loskop.
't is Geknabbelt hadt, daar sloegtge uw pooten, toey, schanden, zoo bot aan, als een Kat, die vlug een Muis verrast, En schokteze, gelijk grauwe erten, in uw bast.
Gy maakte zullek een getrappel, onder tafel, En stampte, als een die werpt een goede kans, of ravel, zoo dat gy Trufaldijn hebt onzacht zeer gedaan Die daar twee honden heeft, onnozel, om doen slaan, die, haddenze gedart, u hadden aangevlogen.
En noch is uw beleidt wel deftig in uw oogen.
Voor my, ik heb het met de grootste pijn geleën En 't zweet, hoe kout het is, braak door mijn leden heen Zoo druk had ik 't met u, als een die met de bollen Speelt, en zich zelve buigt en draait na datze rollen, Ik dacht, dat dit gewoel hier door zou zijn gestaakt, Door dien ik duizende van bochten heb gemaakt.
O goud!
wat valt het u gemak'lijk te verdoemen, 't Vermaak, u onbekent, dat hoog de minnaars roemen, noch wil ik, evenwel, om eens te doen uw zin, zoo veel het moog'lijk is, beteug'len mijne min hier na... Maskarilias, trufaldijn, oratijn.
Wy spraken van uw zoons geval, en leven, Mask Truf.
't is wel gedaan.
Mijn heer, gy moet het my vergeven, 'k moet hem, in 't heimelijk, eens spreken, met verlof.
't laast tegens Oratijn.
Sprak ik hier tegen, Heer, dan was ik plomp, en grof.
Zy gaan wat ter zijde, en Oratijn gaat waer na binnen.
Hoor hier, weet gy wel wat ik zoo heb aangedaan?
Neen, Heer, maar zoo gy wilt, zal ik niet lang verlangen, om het te weten.
Ik heb van een eikeboom.
Wel oudt twechondert jaar, indien ik niet en droom, een brave tak gekapt, begroeit met harde basten, van redelijke lengte, en wel verzien met quasten, daar ik.
vol yver zoo terstont van heb gemaakt, blaakt.
De stok, ontrent zoo groot, want mijn gemoedt da t een ent wat dunder, juist zoo alsse is voort geweest, Bequaam, om iemant, braaf, de schouderen te rossen, want zy is handig, groen, en quastig, zwak en sterk.
Maar zeg my toch, voor wie bereit gy zulk een werk.
Voor u eerst, en daar na voor dezen fijnen broeder, die my te doeken docht, gelijk een schapenhoeder.
Voor dien armener, die gemaakte handelaar hier, door listigheit, zocht een heel andre waar.
En gelooft gy 't niet?
'k mag geen verschooning lyen, hy zelf, heeft, tot mijn luk, ondekt zijn schelmeryen, en tot Sofy gezeit, haar drukkende de handt, Dat hy, om haare min, zig veinsde uit dit vreemt landt.
Hy zag lannette niet, een kleine pot heeft ooren, die alle zijne reën, van woort, tot woort, kon hooren.
En ik en twiffel niet, schoon hy niet heeft gezeit Of gy zijt deelgenoot, in deze listigheit.
Gy doet my ongelijk, te waanen zulk een loogen Gelooft my, hy heeft my eerst, door zijn reën, bedroogen.
Wilt gy, van 't geenge zegt, my doen de waarheit En om hem hier van daan te jagen, hulpe bien?
Laat ons dan lustig, dien bedrieger, af gaan klouwen, dan zal ik u, hier na, in all's onschuldig houwen.
O ja, zeer geerne, ik zal hem klouwen, zoo ik 't ken. Trufaldijn gaat na binnen en haalt Oratijn.
Daar door gy dan zult zien, dat ik onschuldig ken.
Gy zult geroskamt zijn, armeenze Heer, die alle Mijn vonden maakt tot niet Trufaldijn, Maskarilias, oratijn.
Een woort, mag 't u gevallen, Mijn Heer, bedrieger, gy verleit dan, tot uw spot, een eerlijk man, en dat hem houden voor uw zot?
Te veinzen, dat gy zaagt, zijn zoon, in vreemde landen, om daar door, iets van hem, te krijgen in uw handen?
Zy slaan hem met hun Truf.
Betalen wy hem voort.
beyde lustig af.
Op deze w'ljs Mask Wort de bedriegery... o neul.
Betaalt den prijs.
Bewaart dat wel.
Hoe, ik zou weërstant bieden... orat.
Ik zal u dootslaan, zoo gy niet van hier wilt vlieden.
Dit is nu na mijn wensch, kom in, ik ben vernoegt.
Wort my dees schande van een dienaar toegevoegt?
Hoe, zoude ik deze hoon, van dees verraar, verkroppen Die zoo moetwillig, dat zijn eigen Heer afkloppen!
Zeg magme u vragen, hoe u ruggebeen al vaart?
Dart gy noch spreken, schelm, of zijt gy niet beswaart?
Dit komt 'er van, dat gy Jannet niet zaagt door 't mallen, en u, uw zottigheit, in alles laat ontvallen.
Maar ik ben deze maal, nu niet, op u verstoort, en zal u, nu niet eens, begraauwen, met een woort, hoewel die botheit valt wel qualijk te vergeven.
Mijn handt heeft, op uw rug, die misdaat uitgevreven.
'k zal my wel wreken, van die ongetrouwe daat.
Gy zijt zelfs oorzaak, van dit toegedreve quaat.
Ja, gy zout, hadt u niet het verstant ontbrooken, Toen gy daar flusjens, met uw engel hebt gesprooken, wel gezien, Jannette, die elk woort t geen gy gesprooken hebt, heeft netjens aangehoort.
Men zou een woort, t geen ik sprak tot Sofy, zoo hooren?
En waarom zou hy zig, zoo haastig, dan verstooren?
Ja, door uw klapperny, zijt gy er uitgeraakt, weet donogle oratijn en Maskarilias.
'k Weet niet, ofge u somtijts, wel met piket vermaakt Want gy verklaart heel braaf, in alles, na uw wenschen.
Ik ben d'onlukkigste, byna, van alle menschen.
Maar waarom most gy my, wegjagen, en zoo slaan?
Weet, dat ik nimmer heb een beter daat gedaan, Hier door nam ik heel weg, t vermoën, en t misvertrouwen, wen.
Dat hy my, van 't bedrog, voor medemaat mocht houwen.
Gy hadt zoo hart dan niet behooren toe te slaan.
Wat gek!
want Trufaldijn die zag het alles aan.
En ik voeg hier noch by, dat ik, door deze streken Niet quaat was, dus op u, mijn toornig hooft te breken.
Op 't laatst het is geschiet, en zoo gy my belooft Dat gy niet weder zult, doen dalen op mijn hooft, De slagen, die gy kreegt, met vreugde, op uwe lenden, Noch 't zy, hoe 't wezen mag, my die te rugge zenden, Beloove ik, door mijn hulp, te stillen uwe pijn, Uw liefde te voldoen, eer 't tweemaal nacht zal zijn.
Schoon ik dees handel, niet en hoorde te gedoogen Wat zou op my niet, dees beloften al vermoogen!
Gy geeft my dan uw woort?
Ja, ik beloof 't u weer.
Dit 's niet genoeg, belooft my, dat gy nimmermeer, Wat dat ik onderstâ, u daar in zult vermengen.
Dat u anders moet het heete koortsvier zengen orat.
Maar hout my dan uw woort, en treet niet weer te rug.
Gaa, schiet dit kleet uit, en smeert uw geroste rug.
Moet dan het ongeval, dat my staag aan komt klampen, mijn ziel, met ramp, op rampen?
Pen, mask.
Hoe zijtge noch niet weg!
zoo gaat terstont dan heen, maar moet u nergens meezen laat my de zorg alleen.
Laat dat u zijn genoeg 't geen ik voor u zal maken En wilt mijn voorwerp in het minste punt, niet raken.
Houd u gerust in all's.
Drad Digitized by Google of den ontijdigen Loskop.
59 orat.
Weest maar te vreën, ik zal.
Nu moet ik overslaan, wat weg ik nemen zal.
Rynt, Maskariljas, ik koom u iets openbaren 't geen nu uw aanslag, zal veracht'ren, en bezwaaren, terwijl dat ik noch spreek, is een Egiptenaar.
Noch jong, niet zwart, maar schoon, en deftig van gek baar, Verzelschapt, met een zwarte, en oude duivellinne, Gekoome, en heeft gekocht, Sofye, de slavinne, Van trufaldijn, in zag hun heenegaan, zoo strak.
Dit zal de minnaar zijn, daar my sofi van sprak.
Wie zag ooit een geval, zoo vol veranderingen?
D'een weërspoet komt ons weër op d'andere, besproyn Wy hooren te vergeefs, dat ons Leander laat gaan, dat engeltje over, en dingt na een and're staat, Dat zijn Heer vader is, op 't onverzienst, gekoomen, Die Hippolites zijd', heeft in de schaal genoomen, Dat hy het alles heeft verandert, door zijn macht, En datmen, van nu af, het trouwverbont betracht, Wanneer een vrijer wijkt, komt we er een and're roover Dit allerlaatste hoop, wegvoert, die ons schoot over.
Maar, Maskariljas, vol van loosheit, is niet gek.
Zal door een kunststreek, wel verlengen, hun vertrek.
Ik zal de tijt, die hier toe noodig is, wel achten.
En om de voortgangk, van mijn wit, gestaag te wacht Daar is een groote roof, maar onbekent, geschiet.
En onder hun, men niet veel eerlijk volkje ziet, ik wil, door listigheid, op een dwaas achterdenkken, dees snaak, voor eenen tijt, t steehuis tot herberg schenkken ho!
Ik weet Amptenaars, tot zulk een meesterstuk, die haken zullen, na dit werk, door t schijn van t luk.
Haar hoogerige hoop, en 't blinde beurs verlangen, doet hun, de domste daat, vol vierigheit, aanvangen.
En van d'onnozelste, tot steunsel van hun staat, is 't builtje schuldig, 't geen betaalen moet hun quaat.
Maskariljas, bomborio.
Hont, o dubb'le hont, o rekel, kort van oosterdam.
Zijt gy dan om ons te vervolgen maar gebooren?
Door d'ongemeene zorg, van d'onderschout bardat, ging uwe zaak na wensch, den snaak die was gevat.
Indien uw meester, juist, daar niet was aangekomen Die razendt stiet om veer, 't geen gy hadt voorgenomen Ik kan niet lijden, riep hy vol van ongedult, Dat gy een eerlijk man zoo schandig slepen zult, Ik wil, op zijn gelaat, wel zelfzijn waarborg blijven, En wijlmen, evenwel, voortvoer, hem voort te drijven, Begon hy zoo verwoet, van achtren, toe te slaan, dat zy, terwijl ik spreek, noch alle zijn aan 't vluchten, Voor Oratijn, wiens zwaart zy op het hoogste duchten.
Den schelm is onbewust, dat dien Egiptenaar.
Gaat koopen, ons ten spot, sofy, die dierbre waar.
Vaarwel, een zekre zaak, verplicht my nu te scheyen.
Ik ben wel bot voldaan, van dezen Heer der keyen.
Men zou wel zeggen, en ik loof het, dat de geest Daar dezen duivel van bezeten is geweest, Vermaak schept, om my uit te lachen, te braveeren, En toeleit om mijn werk, recht avrechts om te keeren Maar ik wil evenwel volharden, zelf met pijn, En zien, wie van ons beide, op 't laast, zal meester zijn.
Sofia is op ons zijde, ik mach 'er op vertrouwen Zy kan haar reis van hier, niet als met druk aanschouwen.
Met dees gelegentheit zal ik nu voordeel doen.
Maar zie zy koomen, laat ons haastig werk gaan spoën.
Dat uitgeruste huis, kan ik, na welgevallen, Gebruiken, en is my nu dienstig booven alle.
Zoo t schijnt zal t alles nu wel gaan, na mijn verstant, ik woon alleen, en heb de sleutel in mijn handt.
O goon, wat ziet men in een korten tijt veel dingen!
De listigheid bestaat zelt in veranderingen.
Cardenio, sofia.
Jy weet, Sofye, dat dit ongeveinsde hart.
U altijt heeft getoont, mijn overgroote smart, By den Venetiaan, noch jeugdig, jongk van dagen, Hadt d'oorlog, mijne moet, vry hoog in top gedragen.
En zonder veel gevley, kon ik eens, op een dag Staan, zijnde in haaren dienst, na een beroemt gezag.
Wanneermen my, om u, het alles zag vergeten, En door een wissing, daar men nooit van heeft geweten, Zien worden, medemaat van uw Egiptse schaar.
Daar ik te vooren, u aanbadt, op 't minaltaar, en zonder dat verlet, of al uw koeligheden, Aan mijn stantvastigheit, de minste hinder deden.
Na dat ik, by geval, sint van u was geraakt, Voor veel meer tijt, als ik hadt rekening gemaakt, heb ik geen moeite ontzien, om u weërom te vinnen, Tot dat ik heb ontmoet, die grijze Egiptnar inne, die my vol ongedult, uw nootlot heeft verhaalt, hoe zy voor zeker gelt, 't welk wiert aan 't volk betaalt, Die hun uit schipbreukx noot verlosten, en d'een landen, u, hier op deze plaats, zoo lange tijt verpanden.
Ik vloog terstont, en brak die keten van verbant, om uw bevelen, zelft ontfangen uit uw hant.
En ondertussen, zie ik al uw vreucht verdwijnen, daar die, in tegendeel, met stralen hoort te schijnen.
Zoo het vertrek voor u, wat hartbekoorlijx heeft.
Weet, dat Venetie, door t oorlog zege geeft, En voor my houd, waar van wy zoude konnen leven.
Doch zoo ik, als voorheen, my moet met u begeven.
Ik ben te vrede, en mijn gemoet zal nimmermeer iets wenschen, dan het geen zal strekken tot uw eer.
Ik lieb uw trouw beproeft, zoo meenigmaal voor d'een, om bedrukt te zijn, most ik ondankbaar wezen.
Zinnen, ook wert u niet getoont, door mijn verbaast gelaat, Het geen er in mijn hart, en ziel al ommegaat, Mijn hooftpijn, klaarlijk blijkt, door deeze uitpuilende En zo ik noch op u, heb eenig klein vermoogen, laat onze reis dan, voor een dag, zijn uitgestelt, Tot dat de smert, wat heeft gebrooken haar gewelt.
Zoo lang als 't u gevalt, maakt datmen die zal staken, ik tracht maar, na 'et geen my, by u, bemint kan maken.
Kom laat ons, tot uw rust, strax na een huis gaan zien, maar ziet eens dit geschrift, schijnt ons een aan te bien.
Cardenio, Maskariljas in zwitsers gewaat, sofia.
Eer Zwitser, hoort dit huis u, of een van de buuren mask.
Aan my tot uwen dienst.
Wilt gy het ons verhuuren?
Ja, voor de vreemd'ling, heb ik kamers, toebereit Van alles, is 't maar volk van deucht, en eerlijkheit.
Ik acht niet, datmen hier voor onheil hoeft te vrezen?
Mask Gy komt eerst in de Stadt, ik zie het aan uw wezen.
Dees Juffrouw is 't, mijn Heer, zijn vrou?
Of is 't uw zuster Heer?
de Zwitsers zijn wat dom.
drijven?
Zeker z' is heel schoon, komt gy hier handel.
Of zoekt gy recht aan 't hof?
het pleiten dat kost schijven, t Geding, brengt meenig mensch, in droevig, zwaar verlegen, den Pleitbezorger, en den Voorspraak deugen niet.
Neen, dat 's de reden niet.
Komt gy haar hier dan leye.
Digitized by GOO of den ontijdigen Loskop.
Om deze Stadt te zien, en vaart gy uit vermeyen?
Het raakt dat niet.
ik zal hier, in een ogenblik.
tegens Sofye.
Weer zijn, ik ga, op dat onze oude, voort beschik Dat zy den voerman spreekt, en 't goedt neem van de Mask.
Is zy niet wel?
(wagen.
Zy heeft in t hooft geklaagt, veel dagen, mask.
Ik heb heel goede wijn, en goede kaas in huis.
Tree binnen vrienden, en komt in mijn kleine kluis.
Maskariljas en Sofy binnen.
Gardenio gaat over t tooneel, en ziet het huis zomtijts aan in t voortgaan.
Cardenio.
Doe dat de driften, van ons ongedult ook woelen, ben ik door t woort verplicht, en moet mijn yver koelen, k Moet, door een ander, doen gebruiken mijn geval En zien wat uitslag, dat den hemel geven zal.
Zoektge iemant in dit huis?
Spreek op vry zonder oratijn ziende dat Cardenio schroomen.
na 'et huis ziet.
Dees toegeruste plaats, heb ik strax ingenomen.
Dit huis behoort nochtans in mijn heer Vaders macht, en, tot bewarning, slaapt mijn knecht daar in by nacht.
Gy kunt, datmen 't verhuurt, uit deze brief wel lezen, het is my onbekent.
Wie heeft dit zoo bestelt?
De drommel haal die guit... o gy mijn trouw, ik bin byna nu, waar t uit spruit.
Dit moet uit 't geen ik gis, en uit mijn raming koomen.
Heer, magmen weten waar toe dit is voorgenooment, orat.
Een ander, ik niet licht, vertrouwden dit geval.
Maar 'k acht, wijl 't u niet raakt, ik heusheit vinden zal.
Ik weet dat dit schrift, het geenge hier kunt lezen, na dat mijn gissing strekt, niet anders en kan wezen Dan nieuwe listigheid, gevonden door mijn knecht, die deze handeling, daar toe, heeft aangerecht, om in mijn handen, een Egiptise slavinne.
Te lev'ren, die ik meer, als zelf, my zelf beminne.
Wy hebben dikmaals, reets, gemist in ons bedrog.
Hoe noemtge haar?
Sofy?
wat zegtge toch!
Gy hadt alleen hier toe, maar hoeven my te spreken raet te gebruiken, zoo veel listigheit en streken!
Hoe kent gy haar?
Ik heb terstont, haar vry gekocht.
O wonderlijk geval, wie hadt dat ooit gedocht?
Wijl haar onpass'lijkheit, ons, onze reis doet rekken, heb ik haar, in dat huis, zoo lange doen vertrekken.
Ik ben op t hoogst verheugt, in dees gelegentheit, dat gy uw meining my, en d'aanslag heb gezeit.
Zal ik van u dan, het geluk, de hoop, mijn leven, ontfangen?
En... men zal u strax vernoeging geven.
Wat dankbaarheit, wat gunst, of ik u toonen zal?
Neen, neen, toont my geen gunst, mijn wensch is niet met al.
Maskariljas, oratijn, cardenio.
Goon, ik zie daar weder mijn dulle meester komen, wat nieuwe zottigheid heeft hy weer voorgenomen?
Wie zou hem kennen in dat klugtig kleet?
Sijn man Vrient Maskariljas, kom treê nader, herwaarts an.
Ik ben Maskariljas niet, noch koppelaar van vrouwen, ik heb nooit weduwen, of maagden opgehouwen.
Ziet dien bragoende hans, 't is aardig op mijn eet.
Ga uwer vaarde heen, waarom doet gy my leet?
Doet af, doet af, de mom, en wilt uw meester kennen.
Kon ik u ooit daar voor, zo moet de droes my schennen.
't is alles bygeleit, ontmomt u, 't is gedaan, mask.
Gy krijgt een oorvijg, zoo gy niet van hier wilt gaan.
Houdt op, het is genoeg, ik zeg, wy zijn verdragen, Zijn goedigheit bestemt, met heil, mijn welbehagen.
'k zie Digitized by Google of den ontijdigen Loskop.
'k heb alles, wat mijn wensch van hem begeeren kan, Daarom vry uit uw hart de vrces en zorg verban.
Zijt gy vereent, en mag ik vry mijn vrees bedelve?
'k onzwitser my dan weer, en wort weerom my zelve.
Die knecht heeft u gedient, met moeiten, zorg en pijn.
Vertoeft een luttel, 'k zal terstont hier weder zijn.
Wel nu, wat zegt g'er af?
Dat ik ben opgetogen, en, in dat schoon begin, den uitgang kan beoogen.
Gy veinsde u, om voor my t'ontmommen, en wou 't niet Gelooven, 't geen gy nu klaar voor uw oogen ziet.
Terwijl dat ik uken, was ik vol angst, en vreze.
Zie, in dees voorval, ook een vreemt, en dubbel wezen.
Bekent dan eind'lijk, dat ik veel hier heb gepleegt, ten minsten, door dit werk, mijn feilen uitgeveegt.
Aan my zal deer zijn, dat ik heb dit werk doen enden.
't zy ik ulukkiger, of wijzer hier in kenden... Cardenio, oratijn, Maskariljas, Sofye.
Is dit het voorwerp niet, den oirspronk van u pijn?
Wat grooter luk kan nu by 't mijn geleken zijn, o!
't is waar, 'k ben doquir een gunst, verpligt, aan u gehouwen, Zoo ik het niet belee, men zou my niet vertrouwen, maar eind'lijk, deze gunst viel voor my veel te hart, Zoo ik haar most voldoen met d'allergrootste smart, Denkt dan eens, hoe haar schoonte, en glans, my heeft doen dwalen, En of ik tot die prijs u moot mijn schult betalen?
Gy zijt grootsmoedig, en zoudt hier niet toe verstaan.
Vaar wel, wy komen licht, in korten tijt, weezen aan.
Ik lach, maar evenwel niet om my te verblye, hoe braaf zijt gy 't nu eens!
Hy geeft aan u Sofye, en... gy verstaatme wel.
Gy hebt my, vol, voldaan, orat.
Ik zal geen meerder hulp van u verzoeken, staan Van alles af.
Ik ben een hont, een beul, versmader Van goeden raad, een dwaas vervloekte, en een verrader.
Ga heen, uw hulp, en troost, vry voor een dwaze staak, Die niet kan lijden, dat men hem gelukkig maak Na mijne dommigheit, na zoo veel ongelukken.
Moet my de doot, op 't laast, uit deze ellenden rukken.
Dit is de hulp dan, en het eindt van zijn geval.
Hem schiet niet over, als te sterven, dul, en mal.
Om daar zijn zotterny, en dwaasheit, me te kroonen, dog schoon zijn spijt, my van zijn zorg, nu wil verschoonen, en hy my heel ontslaat, mijn levensdagen langen, noch wil ik, evenwel, hem dienen, tegens dank, en, onder zijne ramp, bevechten, roem en zeegen.
In 't aldergrootst gevaar is d'opperste eer gelegen.
En al de zwarigheen, daar van men wert bestreën, zijn Staatjuffrouws van d'eer, die d'eerste plaats bekleen.
Sofye, maskarilias.
Dat gy ook voorslaan moogt, en my wilt overdringen, uit dees verbreiding zie ik weinig nutte dingen.
Die eenen uitkomst ziet, kan lichtelijk verstaan Tot iets, 't geen noch zijn geest niet hadt genomen aan.
Ik heb u reeds gezeit, dat een hart, zoo als 't mijne om d'eene, aan d'andre, niet wil onrechtvaardig schijnen, en dat ik vastelijk, 't geen ik voor u beken, Aan d'een en d'andere party verbonden ben, Heeft Oratijn voor hem de liefde, en zijne krachten, Cardenio is weer, om zijn verdiensten, t'achten, die nimmer toe zal staan, dat mijn gedachteh iet Beramen zullen, tot zijn lijden, en verdriet.
Ja, zoo ik hem niet meer mijn gunsse mag betoonen, zoo 'k door mijn hartegift zijn liefde niet zal kroonen, ten minsten ben ik hem, voor 't geen hy heeft gedaan, Verplicht, dat hy niet, door mijn keur, zal achter staan, en dat ik mijne wensch zoo ver te rug doe wijken, Als zijn genegentheit, die hy zoo klaar laat blijken.