floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Den bedelaer die lacht om 't geen hy hoorde zeggen, Ik moet u eens wat nieuws, zeyd hy, te vooren leggen, Ik moet u zeggen eens hoe op een zeker tijd, Ik door een ydel droom my zelven had verblijd; 't Ging my, gelijk als u, had ik droom willen achten, Had ik, gelijk als gy, mijn zinnen en gedachten In 't dromen aengeleyd, gelijk gy hebt gedaen, Ik hadde over lang hier in de stad gegaen, My droomde, dat in 't huys 't welk naest stont aen de haven, Lag achter in de tuyn een potmet geld begraven; En onder eenen boom, recht nevens het prieel, Daer zoud ik deze schat verkrijgen tot mijn deel; Maer noyt en is in my die zottigheyd gekomen, Dat ik my heb vertrouwd op warelooze dromen.
Den ander staet wat stil, en let op deze zin, Na eenig overleg, valt hem dat zeggen in; Zoud dit wel zijn de man die my zal openbaren, Die my de rechte weg en middel zal verklaren, Waer door dat ik mijn droom noch voort vervolgen zal, En raken in het eynd ook uyt mijn ongeval; Ik hoop en ik vertrouw; vaerd wel zeyd hy mitsdezen, Vrund, 'tis mijn tijd te gaen, den Heer wil met u wezen.
Na dat hy hem nu heeft een langen tijd beraên, Na dat hy grondig had den bedelaer verstaen, Zoo denkt hy by zich zelfs, voorwaer dat was de gene, Die, zoo ik had gedroomd, is tot mijn hulp verschene; Voorwaer dit is de geen, die my te kennen geeft, Het geen dat door aen droom mijn geest bevolen heeft.
Het Huys daer hy van zeyd, dat pleeg al lang voor dezen, Mijns vaders eygen erf, mijns vaders huys te wezen; Na dat hy my daer heeft de kennis van vertoond, Zoo heeft mijn vader zelfs ook in dat huys gewoond; Die heb ik menigmael, en dikwils hooren zeggen, Hoe dat 'er vyand quam en deed de stad beleggen; Hoe dat 'er in dit huys gewoond heeft doen ter tijd, Een man van groote staet, geoeffent in den strijd; 115 En die in het beleg, van hun benauwde wallen, Op zijne vyand is zomwijlen aengevallen; Waer van hy dikwils heeft een groote buyt gebrocht, Die hy nu hier, nu daer als doen te bergen zocht.
Men heeft het over lang in twijfeling gehouwen, Men is al over lang geweest van dat vertrouwen, Dat op de zelve plaets na allen oogen schijn, Most een verborgen schat, of yets verholen zijn.
Want na een lang beleg zoo wierd de stad verloren, En deze vrund die sturf een weynig tijds te voren; Hy was by yder een, een rijker man vermaerd, En die in zijne tijd veel rijkdom had vergaerd; Maer als hy door de dood van 't lichaem was ontbonden, En heeft men nieuwers na zoo veele goed gevonden.
Dit steld mijn hope vast, ik zal 't ook bestaen, Om met gelegentheyd na dezen tuyn te gaen, Hy, op een zeker tijd, is op die plaets gekomen, Heeft met gelegentheyd zijn slagen waer genomen; Hy ziende een prieel, gelijk hem was gezeyd, Heeft het, van stonden aen op 't graven aengeleyd; In 't eynd, hy vind een pot met goude pistoletten, Hy vind 'er groote schat gepakt in oude sletten, En word door deze schat een machtig rijker man.
Hy, die veel meerder had als noodig tot zijn leven, Heeft daer het noodig was, den armen meê gegeven; Hy heeft van dese schadt de helleft afgedaen, En zoo in hunne nood, meer armen by gestaen; De rest heeft hy gebruykt, een handel aen genomen, En is door koopmanschap aen meerder winst gekomen; Hy heeft in korten tijd vergaerd een machtig goed, Gods zegen vloeyd hem toe in grooten overvloed; Hy heeft al wat hy wenscht na zijne wil verkregen; Hy dankt zijn Heer en God voor die gewenschste zegen; Hy heeft uyt zijne winst, en overwonnen schat, Genomen ruym zoo veel als hy gevonden had; Hy heeft uyt zijne winst zoo veel, en meer genomen, Als hy verkregen had, en in den hof bekomen; Heeft zijn gevonden schat den armen aengediend, Wanneer hem God den Heer meer rijkdom had verliend, Hy heeft hem in zijn staet zoo eerelijk gedragen, Dat alle menschen daer een groote vreugd aen zagen; Hy heeft zijn leven lang zoo eerelijk geleefd, Dat yder hem het lof van een goed Christen geeft.
116 Leer hier, ô armen mensch!
leer hier, op God betrouwen; Leer hier, in tegenspoed een kloeke moet behouwen; Leer hier, ô zondig mensch!
wie 't zondig leven laet, En met een oprecht hert tot zijnen Schepper gaet, Dat God dien helpen zal in alle nood, in lyen; Dat God den Heer hem zal vertroosten en verblyen; En op gezetten tijd, en op bequamen dag, Verleenen al het geen hem nodig wezen mach.
Leer hier, ô zondig volk!
ô zondaers!
wild hier leeren Met een oprecht gemoed tot uwen God te keeren, En met een vast besluyt  Dat gy, met zonden, God noyt weêr vergrammen zult; Dat, met de hulpe Gods, gy u voortaen zult wachten, Voor zonden met der daed, en zondige gedachten; Leer hier een goede les, ô ongebonden jeugd!
Leer, dat gy leven moet, na wetten van de deugd.
O ongetoomde jeugd!
ô kinders!
wild hier leeren, Gelijk dat God gebied, uw lieve ouders eeren; Is't zaek dat gy u, aen uw ouders, hebt misgaen, Zoo denkt ook dat gy zelfs uw Schepper hebt misdaen; Want wie zijn ouders eerd, eerd God en Gods geboden; Wie God eerd, die verkrijgt al wat hem is van nooden; Bewijst gehoorzaemheyd uw ouders met der daed; Wie zijne ouders eerd, het zelden qualijk gaet.
117 Het derde boek, van 't eerste deel.
zijnde de Christelyke offerande.
DAt wy deze rijmen en zangen vereerd hebben met den Naem van Christelyke Offerande, is ter oorzaek, dat zy, getrokken zijnde uyt Gods Woord, U. E. zijn opgeofferd tot aenleydinge van een Christelijk leven, op dat zy door het aendachtig lezen van U. E. Christo mogen op geofferd werden.
Aengezien dan dat wy niet en zijn als door Gode, niets bezitten als het zijne, niet en hebben dat het onze is, ja ons eygen zelfs niet; wien behoord het anders als die gene, die ons dit sterfelijke leven uyt niet heeft voort gebracht?
die ons begaefd heeft door zijne goedigheyd; die ons bedeelt heeft door zijn milddadigheyd, niet alleen met tijdelijke nooddruft naer het lichaem, niet met noodwendig onderhoud van dien, niet met gaven en rijkdom; maer noch met hogeren edeler, dat is, met een Geddelijke ziel, en redelijke kennis, door de welke zijne Goddelijke majesteyt beliefd heeft dat wy zouden achterhalen, en leeren kennen, tot wat eynde wy al dezen hebben ontfangen, en op wat wijze wy die zullen leeren gebruyken.
Dit ons aerdsch en sterfelijk lichaem begeerd God tot zijnen dienste; zijne Goddelijke gaven besteed tot zijner eeren, de tijdelijke rijkdommen niet tot wellust van onze stinkende vleeschte gebruyken, maer tot bystandder armen, en dat ter eeren zijnes H. Majesteyts naem.
Christelijken Lezer, hoe verkeerd haer vele menschen hier in dragen, leerd ons onze huydendaegschen tijd, in de welke zoo voel gaven en rijkdommen onnuttelijk misbruykt worden.
bedroefde, en niet min bedurven Eeuwe, in de welke geldzucht en staetziekte zoo inswang gaen, in de welke pracht en hoogmoed overvloedig zijn, gierigheyd en woeker nimmermeer en rusten, in de welke onkuysheyd en wellust t' zamen koppelen zoo veel zielen ter verdoemenisse; ô!
droefheyd boven droefheyd voor zoo korten blijdschap; om die zelve te ontgaen, laet ons keeren tot de ze onze offerande, stellende ons voor oogen dien wellustigen en rijken Vrek, wiens ziele, na zoo geleefden leven, ligt begraven in dien stinkenden poel van die eeuwig duurende helsche vlammen; daer en tegen dien armen en geduldigen Lazarus, na alle zijn ellenden en lichamelijke armoede, door de Engelen opgevoerd ten Hemel, is rustende in de schoot van Abraham.
Laet ons dan niet met den Rijken man de rijkdommen des werelds, 118 tot wellust onzes levens betrachten, niet de ydelheden des werelds, niet zoodanige zaken die zoo zeer valsch zijn als vergankelijk, niet zoodanige dingen, zeg ik, die zoo zeer ydel zijn, als ons lichaem sterflijk is; maer laet onsteken na zodanige schatten en rijkdommen, van de welke wy mogen genieten oneyndelijke vrolijkheden, Hamelsche en Goddelijke wellusten; zalige en eeuwigdurende blijdschappen; welker vreugde noyt ooge gezien, noyt oore gehoord heeft, nocht geener menschen herte heeft kunnen begrijpen; laet ons tot dien eynde gebruyken zoodanige middelen als ons daer toe noodig, van Gode verleend zijn; te weten, oeffeninge van Godvruchtigheyd; arbeyd ter deugden; Christelijke liefde tot God en onze naesten; offerende God Almachtig een offerande der gebeden, en dat op den Autaer van een brandend herte, in de liefde Christi, op dat alzoo, door dien Goddelijken brand, in ons vernietigt mogen worden alle quade genegentheden; derhalven den Christelijken Lezer mitsdezen aenwijzende de springbron van alle gaven, dat is Christus zelve, om aen zijn Heylige en Hemelsche Majesteyt uyt testorten een vuurige liefde des herten in inniger gebeden, op offerende deze woorden aen Christo onzen Zaligmaker: O Christe Iesu!
ik een schepzel van uw Hemelschen Vader, onder worpen alle gebreklijkheden dezes kranken vleesches, aengeërft van, ons eerste Ouders, Adam en Eva, buyge mijn knyen voor uw allerheyligste Majesteyt, dankende uw onuytsprekelijke liefde met de welke gy hebt gearbeyd my uyt den staet der verdoemenisse te brengen in een staet van zaligheyd: niet ontzien te lijden zoo veel pijnen; niet gespaert u Heylig lighaem, maer hebt het zelfde gegevenin handen van die wreede pijnigers, die het met wreede geessels deerlijk gewond en geslagen hebben, jammerlijken uytgerekt op dien galgen-boom des kruys, uytstortende u dierbaer bloed, voor een offerhande aen uw Hemelschen Vader, tot voldoening onzer zonden.
O goede Iesu!
ik bid u door dat lijden en sterven, stort in mijn ziel die kracht, dat ik alle dankbaerheyd voor zodanige liefde mach bewijzen; Christelijke osseranden der gebeden, en lofzangenuwe Majesteyt op osseren; door de welke ik mach verkrijgen Goddelijke zegeninge na zielen lichaem, op dat, als ik doende mijn laetste offerande, mijn zielin uwe handen mach bevelen, om met uwe alderheyligste Majesteyt, en alle die zalige Inwoonders des Hemelschen Vaderlands te rusten, en leven van eeuwigheyd tot eeuwigheden, Amen.
119 Aendachtige Oeffeningen.
Hy heeft den armen uytgedeeld; zijn rechtveerdigheyd blijft in de Eeuwen der Eeuwen.
Psalm 111.
O gulde woorden!
eertijds uyt gesproken vandien Christelijken Oudvader Augustino, dewelke dus luyden: Wild gy dat u gebed tot in den hemel vliegd, maekt het twee vleugelen, vasten en aelmoessen, uyt welke woorden den Christelijcken lezer heeft te leeren, dat het niet genoeg zy God te bidden, maer dat het beter zy, neffens onze gebeden, den Armen mede te deelen, en zich zelven te onthouden van overdadigheden, en wellusten; niet alleen vastende van spijze, maer veel meer van zonden; en om bequamelijk van zonden te vasten, is 't van noode dat men niet te zeer 't herte hangd aen deze vergankelike rijkdommen des werelds, maer nae de mate van dien zullen wy wederom geven aen de behoeftige, op dat wy hier namaels mogen hooren de woorden Cristi uytgesproken tot dien getrouwen Rentmeester; O getrouwen knecht!
om dat gy trouw geweest zijt in deze kleyne, zoo zal ik u stellen over groote; en op een ander spreekt den Heer: ik heb hongerig geweest, gy hebt my gespijst; dorstig, gy hebt my gelaeft; naekt, gy hebt my gekleed; gevangen, gy zijt tot my gekomen; ziek gy hebt my bezocht; dood, gy hebt my begraven; al wat gy van dezen hebt gedaen aen den armen, dat hebt gy my zelfs gedaen.
Blijkt dan hier uyt dat goede werken Gode wel behagen en ook aengenaem zijn, ons staet dan te leeren dat wy onze gebeden aen Christo moeten opofferen, tot dienst, en eere van zijn Heylige Majesteyt, en onzer zielen zaligheyd.
ALs zich een Christen ziel tot Christum wil begeven, Zoo moet het herte zijn gelijk als opgeheven; Het lichaem moet niet zijn met gulzigheyd bezwaerd, Zoo dat men met het hert blijft hangen aen de aerd.
Men moet aen het gebed twee vaste vleugels maken, Waer door het kan by God tot in den Hemel raken; Het vasten is van nood tot een bequaem gebed, 't Gun d' overvloed van spijs verhinderd en belet 120 Gelijk de spijs bezwaerd, en 't herte trekt tot rusten, Zoo is men onbequaem en efter zonder lusten, Want aengezien de spijs is lastig aen 't gemoet, En dan ook aldermeest als men gebeden doet; Het vasten maekt de geest bequaem om God te loven, Door 't vasten vliegt de geest te krachtiger na boven; Het vasten maekt het hert bequaem tot alle deugd; Het vasten geeft aen de ziele vreugd.
Gelijkerwijs dat God vergramd word door de zonden, Gelijk men daer van heeft veel zaken ondervonden, Zoo word hy weêr verzoend, den mensch van zond ontlast, Wanneer dat in berouw den zondaer bid en vast; G'lijk die van Ninive vervielen in de zonden, Ja bleven aen de lust tot quaed doen, als gebonden, Zy,  Die hebben ook gevast, en Gode dienst gedaen.
Als David zich bevond door zond ten val gekomen, Zoo heeft dien Godes vriend het vasten aengenomen; Veel diergelijken meer die hebben zoo gedaen, Door vasten kan 't gebed tot in den Hemel gaen.
Wel aen dan, Christen ziel, wild u tot Christum keeren, En op bequamen tijd het rechte vasten leeren; Het vasten van de spijs is noodig aen de geest, Maer 't vasten van de zond vereyscht God aldermeest; Het vasten van de spijs dat kan alleenig strekken, Om in een recht gebed de geest tot God te trekken; Het vasten van de spijs dat leyd de rechte grond, Waer door men met de Geest leerd vasten van de zond.
Het eene dat en kan niet wezen zonder 't ander; Maer zijn gelijkerwijs gebonden aen malkander; Want niemand die 'er leefd te recht van zonden vast, In dien met spijs en drank hy 't hert te veel belast.
geen mensch en kan uw mogendheyd bedriegen; O God!
voor wien geen mensch kan veynsen ofte liegen; O God!
voor u gezicht verschuyld de mensche niet, Mits uw alziende oog tot in het herte ziet.
Stort kracht, en macht, ô Heer!
in deze zwakke leden, Wanneer ik my begeef tot vasten, en gebeden; Wanneer ik vast, ô Heer!
zoo laet doch niet in mijn, Geveynsde heyligheyd, oft eenig schijn-deugd zijn, Maer een oprecht gemoed dat God alleen mach wenschen, Niet om gezien te zijn voor d' oogen van de menschen; Niet om het oud gebruyk dat altijd is geweest, Niet uyt gewoonten, Heer!
maer uyt een reyne geest; 121 Niet vasten met de mond, niet vasten met de spijze; Niet vasten om daer meê een schijn-deugd te bewijze; Niet vasten zoo alleen, maer vasten op dat gy, Door 't vasten speuren meugt een goede wil in my.
Zoo vasten, dat wanneer my zonde komt te vooren, Dat ik my niet en laet verwinnen nocht bekoren; Zoo vasten, dat wanneer de zonde my toe lacht, Dat zy in my bevind de lusten zonder kracht; Zoo vasten, dat ik my vind onbeswaerd van leden, En met een rappe geest in d'yver mijns gebeden; Zoo vasten, dat het hert niet is met spiis belet, Wanneer dat zich de geest begeeft tot het gebed.
Niet vasten, zoo alleen, om dat het werd geboden, Maer om dat onze ziel het vasten is van nooden; Niet vasten, zoo wel eêr den Pharizeüs deed; Niet vasten, op dat ik de wereld heylig heet, Niet vasten, op dat ik daer door zoud zijn geprezen, Maer vasten om alleen by God gezien te wezen.
Almachtig God!
laet zoo mijn vasten zijn Gegrond in ware daed, en niet in losse schijn; En dat ik leeren mach, als ik na 't lichaem vaste, Dat ik mijn ziele niet met zonde moet belaste; Maer vasten na den geest van allerleye quaed, Wanneer dat my de lust tot vuyle zonden raed.
Wanneer my eenig leet van yemand mocht geschieden, Tertullianus zeyd, zoo gy Gode het onrecht op geeft, hy zal 't vvreken; beveeld gy hem de schade, hy zal die vergoeden; vertrouvvt gy hem u leven, hy zal u uyt de doden levendig op wekken.
Augustinus zeyd, Broeders, zoo vvy gelooven dat daer een Oordeel zal wezen, zoo laet ons vvel lenen, op dat vvy niet qualijk en sterven; vvant nu is het den tijd van barmhertigheyd, en dan zal het den tijd des oordeels vvezen.
Dat ik als dan de wraek mach op het hoogste vlieden; Wanneer dat yemand my in goed oft eer verkort, Dat ik vergeef, op dat aen my vergeven word; Heeft yemand my misdaen, oft yets te na gesproken, Laet noyt tot weder wraek de luste my bestoken; Ben ik verongelijkt, beschadigd aen mijn goed, Dat ik de straf beveel die 't alles rechten moet; Heeft yemand door bedrog my 't mijne afgenomen, Zoo dat ik daer doorben om eer en goed gekomen, Dat ik noch efter toon die zaek mijn zonden schuld, En dat tot oordeel gy, ô Heer!
eens komen zult.
Derhalven my getroost in alle lijden toone, Op hoope dat gy zult geduldigheyd beloone; Dat 's in uw eeuwig Rijk, een Rijk van alle vreugd, Een Rijk al waer met God een droeve ziel verheugd; Een Rijk, een eeuwig Rijk, dat zielen vrijd van plagen; Een rijk vol vrolijkheyd, in eyndelooze dagen; Een Rijk dat yeder ziel tot zulke vreugd bekoord, Die 't oog noyt heeft gezien, nocht oore heeft gehoord.
122 Ons is ter zaligheyd geen hooger zaek van noode, Als het geloof, nochtans is't niet genoeg voor Gode; 't Geloof zoodanig is, 't zy dat men 't niet en heeft, De ziele is als dood terwijl het lichaem leefd; 't Geloof zoodanig is, dat zonder te geloven, Wy d' eyndelooze vreugd des Hemels ons beroven; Schoon dat men heylig leefd, en alle deugden doet, 't Is veel, maer niet genoeg, hoe wel het wezen moet; Zoo ook, hoe wel geloofd, 't geloove kan niet baten, 't Gelooven zonder liefd is 't recht gelooven haten; Schoon ik in God geloof als Vader, Zoon en Geest, En dat ook Christus mijn verlosser is geweest, Ja door zijn kruys, en dood, en bitterlijke wonden, My met zijn lijden heeft verlost van al mijn zonden, En met dien dieren pand mijn zaligheyd gekocht, Om mijne zaligheyd zijns vaders wil volbrocht; Hoe wel ik dit geloof, 't is veel, maer zonder krachten, Indien ik by't geloof, geen liefde wil betrachten; 't Geloove is een zaek ter zaligheyd van nood, Maer zonder werken is het krachteloos en dood.
Goê werken doen is veel, maer kan geen vruchte geven, Het zy wy't goed doen met een goed geloof beleven.
't Is waer dat Christus heeft voor onze zond voldaen, Niet daerom, dat den mensch in zonden voort zoud gaen; Maer daerom, dat hy ons met zijne dood zoud leeren, Het quaed te sterven, en de zonde af te keeren, In tranen en berouw te komen tot den Heer, Met opzet in het hert te zondigen noyt weêr.
Den Heer die heeft aen ons een vaste Wet gegeven, Dat men by het geloof de deugde moet beleven; Hy heeft ons by 't geloof verbonden aen zijn Wet, Hy heeft ons neffens dien geboden voor gezet.
Den Heer die wil berouw in vasten en in boeten; Den Heer die wil dat wy goê werken plegen moeten; Is dan 't geloof genoeg?
neen, Christus ons verklaerd: Wie't kruys met hem niet draegd dien acht hy zijns niet waerd.
En Petrus zegt: den Heer heeft voor den mensch geleden, Ons tot een voorbeeld om zijn stappen na te treden.
Iacobus zegt: 't geloof is zonder werken dood; Dies zijn de werken dan ter zaligheyd van nood.
Leer, Christen zielen!
leer gelooven, en ook werken, De werken nodig zijn, gelijk men kan bemerken Uyt Christi eygen Woord.
ô Christen ziel!
sta vast, Sta vast in het geloof dat op goê werken past; 123 Ik zeg in dat geloof, 't geen Christelijk doet leven, Geloof, waer door ons word een vreze aengedreven; Een vreeze, die ons dreygd en met haer geessels slaet, Wanneer dat onze lust na vuyle zonden staet; Een vreeze, die ons zy een prikkel tot de deugde; Een vreeze, die ons baerd de hoop op 's Hemels vreugde; Een vreeze, die ons zy een teugel aen 't gemoed; Een vreeze, die voor straf de misdaed schroomen doet; Een vreze, die ons baerd een schrik voor alle quaden; Een vreeze, die ons baerd een hoop op Gods genaden; Een vreeze voor de zond, en straffe van het quaed, Wanneer in zondens lust het herte zwanger gaet.
Sta vast op dat geloof, 't geen zond door vrees leerd myen, Het recht geloof, dat is, de zonde tegen stryen; Het recht geloof, dat is, in Godes vreeze staen, En dat men van de zond moet tot de deugde gaen; Het recht geloof, dat is, te leven in Gods vreeze, Wie dit geloofd die zal een recht geloovig weze; Het recht geloof, dat is, dat men ter zaligheyd, Door goed doen, en geloof; de ziel ten Hemelleyd; Het recht geloof, dat is, het quaed te moeten myen, Het recht geloof, dat is, de zonden te belyen, Ter plaetze daer den Heer ons zelve heene wijst, En daer hy met zijn vleesch ons na de ziele spijst.
Keer mijne oogen, op dat zy de ydelheyd niet aenschouwen, Psalm.
O Schoone werelds Roos!
gy weygerd my u minne; O fiere maegde blom!
wiens afgekeerde zinne al 't aerds zo zeer versmaen, Dat mijn gebeden zijn vergeefs aen u gedaen; O overschoone maegd!
in 't bloeyen van u leven, Hoe kunt gy, jonge spruyt!
de wereld dus begeven?
Hoe kunt gy 't aerdsch vermaek, en al des werelds vreugd, Zoo drijven uyt u hert, en weyg'ren aen uw jeugd?
Sla eenmael u gezicht op mijn verliefde oogen; Steld eenmael u gedacht alleen op mijn vermogen; Let eenmael op den stam van mijn geslacht, en bloed; Let eenmael op mijn schat, let eenmael op mijn goed.
Dus spreekt de jonge maegd, en antwoord op zijn rede, Zoo ik u bidden mach, laet my in rust en vrede; Ik sla mijn oogen niet op rijkdom, schat, oft staet; Vermits ik met mijn hert al deze dingen haet; Ik keer mijn oogen af van alle werelds zaken, En schep alleen in God, en 't godlijk mijn vermaeken; 124 Onze oogen zijn de deuren onzer zielen, door de welke dat alle dingen tot de zelvige in komen, 't en zy zake datze gesloten werden voor die bedrieggelijke wellusten der wereldscher hovaerdigheden; de welke alle inwendige ruste verhinderen, en steuren, schoon wy het zelvige niet gewaer en werden, voor en al eer wy ons, in stilte, van de menschen zullen afgescheyden vinden, en ons in gebeden tot Gode begeven hebben, en, op dat wy onze oogen niet te zeer zouden open hebben op alzulke dingen, die in een ogenblik kunnen in geraken, daer zy in menigte van dagen, met grooten arbeyd, nauwlijx kunnen uyt gedreven werden; zoo is 't dat wy hoe dat een Christen ziele moet de oogen af keeren van die bedrieglijkheden; en zeggen aldus met dien goddelijken koning David: keer weer mijne oogen op dat zy de ydelheyd niet aenschouwen, maer in uwen weg, ô Heerel maekt my levende.
Mijn ziele heeft lust gehad om te begeren uwe rechtveerdigmakinge tot allen tijden, gy hebt de hovaerdige gestraft, vervloekt zijn zy, die af wijken van uwe geboden.
Want ook uwe getuygenissen zijn mijn overpeynzinge, en uwe rechtvaerdigmakingen zijn mijn aen raed.
Ik zoek geen werelds lust, hoe schoon de minne vleyd; Ik trouw my aen de deugd, en min de zuyverheyd; Ik let op geld, nocht goed, als dorens aen de ziele, Mijn wellust is voor God, en Christi kruys te kniele; Daer leyd mijn rust, en lust, daer vind mijn jeugd haer vreugd, Mijn hert begeerd geen schat als oeffening in deugd; Ik wil voor bruydegom geen aerdsche minnaer trouwen, Maer Christus Jesus voor mijn eygen bruygom houwen; Ik keer my tot mijn lief, mijn lief die is de mijn, Hy zal de mijne, en ik weêr de zijne zijn.
gaet van my met al uw yd'le vreugde; Mijn ziele!
keer tot God, en Hemelsche geneugde; O pracht!
ô werelds eer!
ô yd'le hovaerdy!
Waer toe vertoond gy u dus vruchteloos voor my?
Waer toe mijn aengezocht tot uwe ydelheden?
Waerom tot uw gebruyk mijn ziele dus bestreden?
Waerom my voor het oog vertoond u ydel zoet, Waer meê gy onderstaet te winnen mijn gemoed?
125 O!
oogen, die daerzijt de poorten van mijn herte, Door wien tot aen de ziel de zonde brengt veel smerte; O!
oogen, die van 't hert de open deuren zijt, Waer door begeerlijkheyd het kranke vleesch bestrijd; O!
oogen, gy die zijtgelijk de swakke wallen, Al waer den vyand komt op 't eersten aengevallen; O!
zegt my, mijn verstand!
wat vyand leefd'er niet, Die zich niet binnen geeft daer hy een open ziet?
zegt my, mijn verstand, wie held niet na de zonden, Die door het ooge heeft gelegentheyd gevonden?
zegt my, mijn verstand, wie leefd 'er zoo gerust, Die zomwijl door het oog niet valt in vreemde lust?
oogen, die zoo vaek veroorzaekt zielens schade; O!
oogen die zoo vaek veroorzaekt veele quaden.
Als Dina wierd geperst, door lusten, om te zien, De docht'ren Sichems; oft de onbesnede liên; Wat deden d' oogen niet?
zy brochten haer in rouwe, Zy raekt in ongeluk, door lusten van 't aenschouwen; Zy, op die zelve stond, zy op de zelve tijd, Verliest haer zuyverheyd, en raekt haer eere quijt.
Als David door het oog tot lusten wierd bestreden, Heeft hy een vrouw gezien, met moeder-naekte leden, Die hem  Een oorzaek is geweest van veel bedroefde smert.
Wanneer d' Assyriër kreeg lusten om te mallen, Liet hy zijn oogen op de schoone Judith vallen; Als zy haer leeden had in çiersel op gesteld, Heeft zy dien machtig Vorst ter aerden neêr geveld.
Wanneer de lust ontstak, de oogen van twee boeven, Zusanna aen te zien, geraekten s' in bedroeven; O!
oogen, wat hebt gy al swarigheydgebaerd, In 't herte van die geen die 't oog niet heeft bewaerd.