floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wel Goossen, waar van daan, dus warrem van der speten?
Hebje in maskerade geweest, of albade, hoe zal ik ’t heten?
uit een tornooy, by gordt uit een kruël, Hoe noemt men ’t in den Haag?
gansch masten, een duël, Daar stontmen als moffen schrap met houwen en steken: In dat schermutsel is mijn manlijkheit gebleken, Daar haperde weinig, by mijn ziet ’er na Peet, Of ’k had een levende hazekop hier aan gespeet.
Ia maar hoort, zeght my met jou beste meeningh lanssert, Hoe komt gy aan die rusting en verweende pansert?
En aan dees zwijnspriet?
’K mach jou niet geheims betrouwen, Iy bent wijdtmondig, en dat ’s ’t aardtje van de vrouwen, Al voort te praten wat in ’t heimlijk heur ezeit,, is, Ik heb het zelf bezocht, ik weer wat vrouw, en meit,, is, Iy bent niet dicht.
Maar wilt gy ’t niemant openbaren, Ik zal u zeggen wat het Heerschop is weêrvaren.
Zeg op.
Zoo haast als ons de leus gegeven was, Wy binnen, daar de Iuffrouw in een spulboek las, Den baas neemt flux de maagt, en vatze in zijn armen, Zy roept, hy gaat zijn gang, en had gantsch geen erbarmen Van haar geklagh, mits quam daar op een hekelhoer, Een oude taye best, die schreeuwde, en die zwoer, En maakten ’t arger als de meit met huilebalken, Mits quamen daar op ingeloopen twee schijtvalken, En meenden ons par fors t’ontweldigen de buit, [p. 37 In ’t kort, dit misten, want het quam op vechten uit.
Hoe liep het of?
met malkander wat te klouwen Met talhout, daar Malchus wierdt het oor meê afgehouwen.
En wat deê jy doe knecht?
Ik hieldt my buiten schoot.
Dat is te zeggen dat gy schandelijk wegh vloodt, En hebt jou meester in de pekel laten steken.
Houdt op, niet hooger Brecht, zoo en moet gy by gort niet spreken.
Een wie vlucht als ’t noodt doet, en de vyandt plaats maakt, heeft eer, Die ’t nu ontloopt die vecht op een ander jaar weêr.
Hoe komt de ruiter dus te praten van verloopen, Die terstont zoo veel hazen wou het vel afstroopen.
’t Is boven jou verstant te spreken van de krijgh, Praat van jou spinnewiel, of van een paardevijgh, Dat is jou nutter.
Ia wel, ’k zeg al dat het reutje Wil pissen aan de wandt, wat!
dit Bastiaans Ieudtje.
Wel tegen wie spreekt gy, waar ziet gy my voor aan?
Voor een manneken pis of Luykas Labberdaan.
Waar by gelijkt gy my, onwetend’ Hagedis-vel?
Ia, Ian tap een pijntje, gy gelijkt ’t manneken pis wel.
Dit nebbelings-hooft, dit kreeft, jou rechte Ioris slob,, gat, Ie bent zoo beus en root, of je een paartjen op,, had.
Ik zeg jou datje zwijgt, wel wat gebras is dit, Of ik rijg jou terstont met ’t heele lijf aan ’t spit; Doch ’t vleis en is het spit niet waard, noch het lardeeren.
Waar zijn die guiten nu ?
ik zal het haar verleeren Mijn meester te bespringen, is ’er niemant niet [p. 38 Die staan durf?
O wat raadt!
my dunkt ik ben verspiet, Ik ben een doodt man, dit ’s een van de Schouts trawanten: Waar vlie ik best na toe?
ik weet niet aan wat kanten, Ha!
’t is mijn lagenoot, mijn makker slimme Frank, De leste in de kerk, de eerste op de bierbank, Met hem zal ik wel haast een goede peys besluiten.
Komt hier gezel zonder G, wisselaar in duiten.
Wat is jou begeeren?
Antwoordt op mijn vraag, Of gy dees bardisaan, dit borst-stuk, en ringkraag Tegen mijn meesters zoon van avondt hebt gedragen?
Indien ’t zoo is, zoo maakt u vaardig tot mijn slagen.
Wat zou mijn letten dat.... Brecht.
Ey jongman slaat die borst,, niet, Hy zou wel meê gevochten hebben, maar hy dorst,, niet; En ook was hy ’t die de voortocht had in de vlucht.
Ik redderde mijn lijf, en gaf de schermers lucht; En Frank, als ik de rechte waarheit uit zal zeggen, Meen ik dat gy ’t op die voet ook hebt aan gaan leggen.
Daar zijn noppen aan, komt broêr, en reikt my eens de vijf,, snel.
De koopman vindt zijn klant, en Pieter kent het wijf,, wel, En d’eene boef den aâr.
Hoe is het afgeloopen Met onze Sinjoors.
Maar die lezen aan de knoopen Van Paternosters, die zy dragen aan de handt.
Zijn zy gevangen dan?
En weet gy dat niet quant?
Mijn meester in de knel?
ik loof ’t niet, gy moet razen.
Ia, in een gyzeling, of ’t huisje zonder glazen, [p. 39 Met Rochus Ioris dienstknecht.
My zeer wel bekent.
Maar wie heeft haar gevat?
Die lange scheele vent, De Wachtmeester, terwijl dat wy kapten en kurven, Quam met zijn stoet, en greep de Schaakers by de lurven, En nam haar meê, dan ik heb noch geen recht bescheidt, Of hyze in her kot of t’zijnent heeft geleidt.
De and’ren, die quansuys de bazen selschip hilden, Die kozen ’t hazepadt, doe ’t teefje honden wilden: En ik bleef ook niet staan, hoewel ik was de lest, Ik docht gelijk het Weeuwtje, ongebonden best: Ia vriendt, tot zulke scheuren komen zulke stoppers.
Een zulken afterna schaftmen op zulke koppers.
Weet gy een eerlijk huis, waar hen of kuiken, komt, En daar het mannevolk met vrouwe-huiken ,,momt?
Daar is goê raadt toe, laat mijn slechs mijn tuyltje tuylen, Ik weet een brokje dat niet is om te vermuylen.
Kom, gaan wy daar na toe.
Ik meen het zal daar beter Te harden wezen daar men is by de bierveter, Als by ons meesters in de stokbewaarders kouw.
Dat is zoo klaar dat het wel een schaap merken zouw.
Mijn blijven was niet lang, doen ’t aanquam op een nijpen; Ik zag den eenen voor en d’ander na vast grijpen.
Op mijn was ’t ook gemunt, maar ik was in voorraat, En op mijn hakken volgden al voort een Soldaat.
Bey, holla, docht ik, schiet dees adelborst zijn roer,, los, Hy maakt goet koop van mijn in d’eerste schoot een boer,, os.
Dan dat ’s tot daar en toe, gaan wy maar licht verleidt.
[p. 40 Gooss.
Daar ben ik al te oudt toe, rondt uit hier gezeidt, Ik word niet meer verleidt, maar ik verley nu and’ren.
Als ’t jou belieft willen wy daar op of.
Daar wand’ren Twee liefjes heen, twee puikjes van de Venus-buurt, Twee handen op een buik, zy zijn wel gepartuurt; Zoo doen haar meesters ook.
Hoe nieuw zal Vrouw ophooren Als haar de vangenis van Erigh komt ter ooren?
En wat raadt wil haar Vaders, d’oude luy, aangaan, Als zy de ranken van haar kinderen verstaan?
En onze dochters eer leidt ook heel in der asschen, Ik weet geen wapeling om dit vuil af te wasschen.
Ik ben hier uit geleert, ’t is best ik dit krakkeel En uitkomst aan het lot en meulenaar beveel.
’T BOEREBEDROG, KLUCHTSPEL..
IN ’S GRAVENHAGE,         By ENGELBRECHT BOUCQUET, Boekverkooper in de Halstraet, in de Waarheyt.
JAN, Vader van Lysje, Leentje, en Pietje.
THYS, Vader van Melis.
TEUNTJE, Buurvrouw van Jan. LYSJE, Verlieft op Teewis.
LEENTJE, Verlieft op Jaap.
TEEWISMELIS } Vryers van Lysje.
JAAPKEES } Vryers van Leentje.
PIETJE, Zoontje van Jan. GRIETJE, Een Boerin van Aalsmeer.
JANNETTEMAJOMBE } Heidinnen.
Het Tooneel verbeeld een weg by ’t    Dorp, Amstelveen, voor ’t Huys    van Jan. ’T BOERE BEDROG, KLUCHT-SPEL.
TEEWIS KEES.
TEEWIS.
JA Krelis neef, of jy wat praat, Myn liefde is in een slechten staat, Ook zie ’k geen kans heur vaâr te brengen, Dat hy myn heilik zal gehengen Met Lysje; want hy ’s als een zwyn Zoo koppig.
hoor, ’k was laast by Tryn Daar hy ook was; ik zei Jan Gyzen Wil my om Melis niet afwyzen; Heeft hy meer goed als ik, wel ’k kan Het ook haast winnen goeje man: Maar hy zei heel versteurt, loop linker, Jy bent een hoerendop, een drinker, Daarom versta ik niet, dat jy My voortaan bruid met jou gevry: Want Melis zelder haast meê trouwen.
Nou wou ik ’t zo wel zien te brouwen, Dat ik zyn dochter hem ontnam: Ze heeft me lief dat zoete lam.
Je moest ’er zien in ’t hooi te krygen, Om dan... de rest zel ik wel zwygen.
Dat heb ik heur al veur geleid, Maar ’t lykt een eerelyke meid.
Zy wil dat niet kapassiteeren, KEES.
Wel zie dan de oude paai te scheeren, Door ’t eene loopje of het aâr, Hoe raakje anders aan malkaâr?
’k Heb daar al op gaan prakkeseeren; Maar wat ik leg te studiëeren, Ik vin niet dat me dienstig is.
Proveert het, is ’t niet raek ’t is mis, Je moet het maer stout avontuuren: Je hebt jou leeven raare kuuren, Die kluchtig zyn genoeg gedaan; Dit zel ook lichtelyk wel gaan.
’k Moet Lysje eerst noch eensjes spreeken En zien der zo wat voor te preeken, Dat zy heur vaârtjes zin niet doet.
Wel ja doet zo ik heb wel moed, Dat jy noch in heur arm zult leggen: Maar hoor ik moetje ook wat zeggen, Heur zuster Leentje, heb ik al in myn rotte val.
Schoon ik heur noch niet eens ging vryen; Zo weet ik dat ze my mag leyen Te wonderlyk.
daarom zel ik Heur van heur vaar ten heilyk vraagen, Word ik als jy dan afgeslagen, Zo zel ik met de Meid heel stil, Na de eene of de andre plaats heen trekken, Maar ziet je moet het niet ontdekken Aan Jan of Leentje, want ik wil* Het noch niet weeten.
Wees maar stil, Ik zel niet.
’t Is een Meid als suiker.
Maar montje toe, want ziet de duiker Zo ’t iemand wist het was verbrod.
Weest maar gerust, ik ben niet zot.
’k Zie Lysje daer met Teuntje snappen.
Zy koomen recht na huis toe stappen, En hebben ons ook in ’t gezicht.
Zie nou dat jy je zaek verricht.
LYSJE, TEUNTJE, TEEWIS, KEES.
Teewis och!
wil heene loopen; Myn vaartje wil jou op doen knoopen; Als hy jou ziet omtrent my staen.
Ik laat hem vry daar meê begaan: Het hangen zel me minder plaagen, Als zonder jou, myn leevens daagen Te slyten.
Wel jou liefde is groot.
Ja toch, ik was veel liever dood.
’K zel Melis ’t mes in ’t wambuis douwen, Indien hy gaat met Lysje trouwen: Dewyl ik dan ben desperaat.
Wat zyn wy in een slechten staat.
’K bedenk daar wat.
Hoor zonder liegen, Mogt ik jou vaârtje eens bedriegen, Om jou van Melis zo te ontslaan; Zo wist ik wat.
Wel nou vang aan; Of jy ons goeje raad kunt geeven.
Hoor toe dan, ’k heb eens van myn leven Een Heer gedient, die in de lucht De Starren schoot: Nou om de klucht Wou ik my dan als Starrekyker Toe taak’len gaan; want ziet ik lyker Toch wel wat na, om zo jou vaârs Planieet te leezen, ’t is wat raars: O ’k zel hem deur zulke grappen En vreemde woorden die ’k kan snappen Zo licht verleyen dat hy niet Eens merken zal, wat al geschied, Om hem by ’t linker been te krygen.
Nou repje wat.
Ei wilt slechts zwygen; Vaar voort maar Keesje met jou zaak.
Heur vaâr hoort altyd met vermaak, Van geld en goed, en hooge staaten: Daar zel ik dan zoo groot van praaten; En zeggen, Teewis hier op ’t Land, Krygt haast een erfnis van zyn kant, Waar deur hy zel het boere staaken, En tot een seer groot Heerschop raaken.
Jan deur zyn lichtgeloovigheid, Verandert wel, en geeft de Meid Aan jou op hoop van groote Schatten.
Kanje dat wel vatten?
Ik ben al slim als ik begin.
En ziet daar steekt geen kwaadheid in.
Wel Kees, dat hebje wel verzonnen, Heur vaâr word licht daar deur gewonnen.
Maar hoor, nou weet ik ook noch wat Het geen jou helpen kan. TEEWIS.
Laat ons het ook ten eersten hooren, Of ons jou raad ook kan bekooren.
Daar zyn hier Heijens dichte by, Die zel ik haalen, op dat zy Veur of jou vaâr wat gaande maaken, En praaten meê van groote zaaken, Indien hy Teewis aan jou geeft: Want ziet wy weetent toch, hy leeft Als hy op geld en goed mach hoopen.
Men zel die kool hem wel verkoopen En duuwen hem wat in de veêl.
Wat zeg jer van?
’t Behaagt me heel En al.
Ik wil het meê wel waagen.
Maar wilje wat voorzichtig draagen, Myn vaâr is slim al is hy oud, Zie daarom maakt het niet te bout: Want als ’t mislukt, zyn wy verlooren.
Wy zellen hem dat gat wel booren.
Kom Teewis gaan wy zaamen heên, Ik zel me flusjes dan verkleên.
Nou Lysje, wil men ’t dan proveeren?
Ik hoop het zel ten besten keeren.
Ja Teewis, ’k sta het gaaren toe.
Zoo ’t wel gelukt geef ik een koe.
Kom laat ons stappen, Want Jan die mogt ons hier betrappen.
Het gaatje wel, myn schoonste schat.
DERDE TOONEEL, LYSJE, TEUNTJE.
DE liefde Lysje heeft hem vat.
Maar wil my nu eens recht verklaaren, Waarom jy wilt met Teewis paaren, En niet met Melis?
’t is een vent Recht op zyn kooten, en hy ken ’t Wel haast een darde beeter stellen Als Teewis.
Wil me toch niet kwellen.
’K ken ’t zo niet zeggen als ’t wel is.
Al was het een geheimenis, Zoo moet ik zulks al lykwel weeten.
Je hebt me altyd jou sekreeten Vertrouwt, en ik heb met myn raad Jou in het aldergrootste kwaad Altyd gedient en hulp beweezen.
Hoe zou je dan nu voor my vreezen?
Hoor toe dan.
’t is niet lang geleen; Dat ik met Leentje te Amstelveen, Was op de Bruiloft van Klaas Janzen; Daar zag ik Teewis lustig danzen, En speelen op de veêl, zoo dat Het Bruilofsvolk behaagen had In hem te zien: en ’t scheen myn zinnen, Begonnen hem toen eerst te minnen: Want als de Bruiloft was gedaan, En ’t jonge paar naar bed gegaan; Bad hy my dat ik wou gehengen, Dat hy my mogt naar huis toe brengen; Ik stond ’t hem toe en was verblyd Dat hy ’t my vroeg: en van die tyd Heeft hy myn hart heel ingenomen: Doch als ik Melis maar zie komen Verveelt my alles wat ik hoor, Zyn stem die klinkt my vaats in ’t oor, Wanneer hy spreekt zou ik wel slaapen, Wanneer hy zingt doe ’k niet als gaapen, Raakt hy my aan, zoo schrik ik schier Of hy fenyn was.
Het plyzier Dat hy my doet, valt my heel lastig, Hy lykt in al zyn doen wel kwastig: Maar Teewis als hy my eens heeft Om ’t hoekje, zoent my dat het kleeft; Hy heeft op my zo veel vermogen, Dat ik al wat hy doet gedoogen En toestaan wil, behalven dat Myn eer niet word met schand beklad.
Wat hoef ik je veel meer te zeggen, Je hoort hoe dat de zaken leggen: ’K heb hem belooft hoe ook myn vaâr, Met vloeken, tieren, en gebaar, De Trouw met Melis voort wil zetten, Dat ik het altyd zel beletten.
Ik acht geen raazen noch geweld.
Zie zo is ’t nou met my gesteld.
Want hoor ik val niet leugenachtig.
’K beken jou liefde is wonder krachtig.
Doch laat ik naar de Heyens gaan.
Dat doet.
Maar zie wie komt daar aan?
’T is Melis, wel dit zyn eerst zaaken.
Hoe zel ’k hier best van daan geraaken?
LYSJE, TEUNTJE, MELIS.
MELIS.
HOe Lysje.
loopje veur me weg?
Wel hoor ten minsten ook wat ik zeg; En wil nou dat wy zelle trouwen, Wat meêr gemeenschap met me houwen.
Dek eens hoe leelyk dat het staat, Dat jy zo stuurs zyt van gelaat, Jy moet myn schoone en uitgeleezen Zo kwaad niet op jou Melis wezen, LYSJE.
Wel staat jou myn gezicht niet aan, Zo kunje wel weêr stappen gaan, Daer men je zoeter aan wil kyken.
Gaat heen en zoek na jou ’s gelyken.
Wel dat ben jy myn zoete Meid, Je vaêrtje het me toegezeid, Dat ik een Vrouw van jou zel maaken, Daarom wil maar jou stuursheid staaken.
Myn vaâr komt strakjes by jou vaâr Om van ons Heilyk met malkaâr Te spreeken; Lysje ’k wil het hoopen Dat het ten besten of zel loopen.
Dat hoop ik niet.
Waerom myn Schat?
’k Heb jou zo lief.
Wel dat Is vry wat slecht, en ’t dunkt me wonder, Ben ik van booven en van onder Niet wel gestelt?
schort my dan iet?
Wat vraagje my?
dat weet ik niet; Kyk toch ik kanje niet beminnen, Daarom steld my maar uit je zinnen, Want zo je met my trouwen wilt, Raak jy in ’t hoorendraagers* gild, Ik zel met andre my verlusten, Blyft daarom weg en laat me rusten.
Wat duivel zegje?
hoe, wou jy My hoorens draagen doen, wel hy!
Je word niet dol wat ’s dat veur praaten, Eer ik dat leed zou ’k liever laaten, Myn lesten druppel bloed te pand, Want ’t zou me raaken aan ’t verstand.
Maar neen, je meent het niet myn bekje, Je scheert de gek daar meê.
Hoe trekje, Laat los, wel hoe, wat wil je doen?
Kom geef je my maar slechts een zoen, De rest die zelle wy wel klaaren.
Jy wilt een zoen?
kom aan zeer gaaren.
Daar heb je’er een vlak veur je bek.
Wel Lysje, hoe je word niet gek?
Sla jy de Knecht in plaats van zoenen.
’k Zel hem zyn vacht noch anders boenen, Zo hy my niet met vreeden laat.
Doet maar je zin; maer ziet dat gaat Zo na jou vaâr, ik zel ’t hem klaagen.
Kan jy geen Merrie slag verdraagen?
Zo sta je ’er slecht by zoete man.
Een meisjes hand komt niet hart an.
Je moet het al veur suiker eeten; Of leid jou min nou neêr gesmeeten, Zo is die niet heel groot geweest.
Ik heb het waerlyk wel gevreest; Maar schoon jy Teewis graag wou trouwen, Zel ik hem zulk een drankje brouwen, Dat hy jou niet licht krygen zel.
Doet maar je best, is ’t dan niet wel?
Ja, ja, je mag wel voor me schroomen, Ik zal... Maar ik zie Jan daar koomen.
JAN, LYSJE, TEUNTJE, MELIS.
JAN. WEl zo myn kinders vry maar aan, Je ziet zo vrindlyk ’t zel wel gaan.
Ik meen jou Heilyk noch te Sluiten, Van deezen dag.
Wel Jan dat ’s goed.
Maar lykwel heb ik kwaaje moed Jou dochter Lysje wil ’t niet stemmen, En zonder heur kan ’t werk niet klemmen, Al kwaamen wy al over een.
JAN. Wel dat zyn kleine swaarigheên, Zy moet heur na myn zin wel voegen.
Ik zel je daar niet in vernoegen, Al sloeg je my hartstukke dood.
JAN. Je zelt myn zin doen.
Wel geen noot.
JAN. Ik zeg gaat voort in huys, wat streeken!
Ik zel je strak wel nader spreeken.
Al sprakje tien jaar na malkaar.
Ik zel het toch niet doen, ziet daar.
JAN. Ja, ja, wy zellen jou wel dwingen.
TEUNTJE tegen Lysje.
Ik zel beschikken gaan die dingen Je weet wel wat ik.... LYSJE.
Doet zo moer.
JAN, MEELIS.
JAN. DE Meid is jou of ’k ben geen Boer Met eeren, kyk ze mag wat praaten, Maar wil die zorg maar op my laaten, Is zy wat haastig ’t duurd niet lang.
Wat schortje Melis aan je wang, Of hebje kiespyn ook gekreegen.
’k Geloof ja, want strakjes onderwegen, Doen ik na jou ging, viel der hart Een zinking op, en ’t lykt dat smart Me wat, JAN. Wel dat kan licht geschieden: MELIS.
Me vaârtje heeft me doen ontbieden, Om meê by jou te koomen, en Van onze zaak te spreeken, ’k ben Benieuwt waar hy zoo lang mag blyven, Hy wou maar eerst een beest gaan dryven In ’t land.
JAN. Dats goed.
ik zie hem al.
’k Vrees maar veur Lysje.
JAN. Niemendal.
Die zel je wyf zyn eer drie weeken Of ’k zel heur arm en beenen breeken.
JAN, THYS, MELIS.
THYS.
GOên dag Jan Gyzen, wel hoe gaat Het al?
JAN. Noch in een goeje staat Thys Thyze, en met jou van gelyken, THYS.
Geen Dokter hoeft myn pis te kyken, Ik eet en drink vast dat het kraakt, Want kost en drank my heel wel smaakt.
JAN. Dat ’s goed.
Hebje ook wat nieuws vernomen, Of men aan Vreede haast zal koomen?
’K verlang daar na met al myn hart.
De Vreede goeje Man, is vart Veur ons te zoeken: JAN. Om wat reeden?
Wy krygen nou al mooije Steeden.
Dat is wel waar: maar Prins Jangeen, En Marlebroeck die zeggen neen; Wy moeten noch eerst zo wat vechten, En de Oude Rekening beslechten.
JAN. My dunckt was Marlebroeck eens hier, Ik schonk hem van myn beste bier, En zou de kaarel laaten zuipen, Dat hy langs d’aard na huis zou kruipen.
Komt Prins Jangeen eens in myn huis, Ik maak hem by me ’s jan zo buis Dat hy van Oost noch West zel weeten, Hy ’s op de France fel gebeeten.
JAN. Ja Marlebroek speelt meê niet slecht, ’t Is of hy als een duiker vecht.
En Prins Jangeen zyn daân te roemen, Is van geen mensch haast op te noemen, ’T Is ver buiten het getal.
JAN. Ze zyn ook geen van beije mal.
Wyl jy van d’Oorlog staat te snappen, Zel ik eens gaan naar huis toe stappen, En ’t Paard wat voeren.
Ga maar voort, Ik sluit terwyl met Jan ’t Akkoord.
JAN, THYS.
NOu maat, om tot de zaak te raaken, Laat zien hoe dat wy ’t zelle maaken.
Je weet wat Melis hebben zel, Tien Koejen, en twee Paarden, stel Nou noch ses Kalven, daar en booven Vier Varkens, zie ’k wil niet belooven, Of koomen ’t na, en daar noch by Een Veulen.
nou spreek op, wat jy Aan Lysje zelt ten Heilyk geeven.
JAN. Op Melis zyn manier van leeven Valt niet te zeggen, maar ik kan, Aan Lys zo veel niet geeven Man, Als jy aan Melis, ’k wil niet liegen, Noch zoek ook niemand te bedriegen ’K geef maar twee* Koejen, en een Paart, Een Zog wel twintig gulde waard, Twee Kalven heeft zy ook te wachten.
Neen Melis moet naar meerder trachten, Het is te luttik dat je geeft.
JAN. De droes geeft meerder als hy heeft Maar hoor om dat ik jou mag lyen, En Teewis die heur ook wil vryen Lys niet te geeven; zoo zel ik Een Koe der by doen, nou ik schik Dat zel zo gaan.
wat zegje Mantje?
Het is te luttik zeeker Jantje, Om kort te gaan; kom noch een Koe.
JAN. Neen Thys, ik doet het niet, wel hoe!
Daar ’s Teewis kon heur die maar krygen Hy namze voort.
Nou wil niet zwygen Sla toe de koop, wat staje?
ziet Wel toe, aârs krygt ’er Melis niet, Nou lustig doet de borst geen hinder.
Neen noch een Koe, ik doet ’t niet minder.
JAN. Bedenk je wel.
JAN. Blyf staan.
JAN. Kom ’t is gedaan.
Ik hoop hy zelder luk meê winnen.
Wanneer zel men de zaak beginnen?
JAN. Van avond noch.
’k Ga nou maar voort naar Amsterveen, En zeg het aan de Sekretaris, Maak jy dan maar dat alles klaar is.
JAN, THYS, KEES, JAAP.
KYk hier de Vrienden by malkaâr, Dat ’s by myn zoolen ook al raar.
Nou Jan, ’k ga heên, goën dag jy Vrinden.
JAN. ’k zel maaken dat je ’t klaar zelt vinden.
JAN, KEES, JAAP.
WEl Jan je had het lustig drok.
JAN. Dat loof ik wel, het is geen jok Een Heilyk veur de vuist te sluiten.
Dat Heilyk vrees ik zal niet stuiten, Want denk hoe Lysje, Teewis mind.
Maar zeg wat meerder heil jy vind In Melis als in Teewis Goedje?
Hoe praat je zoo onnoozel bloedje, Daar Melis wel zes Koejen meêr, En noch twee Paarden heeft.
Ik zweer.
Dat Heilyk zel je noch berouwen: Zy wil toch niet met Melis trouwen.
JAN. Ik zel ’t ’er doen doen, wat een praat?
’k Zel na heur toe gaan, en ik laat Jou hier terwyl wat by malkander.
Ze ’t Teewis liever als den ander.
JAN. Ik weet van liever noch van wil, Daarom zwygt daar toch maar van stil.
Het gaat je wel; kom strak wat praaten.
Dat zel ik doen.
’k Zelt ook niet laaten.
KEES, JAAP.
JA, ga maar heen; maar als ik strak Eens in myn starrekykers pak, Jou Melis zyn Planieet doe hooren, Dan zel hy jou niet licht bekooren.
Wat dunkje Jaap, zel ’t niet wel gaan, Dat ik jou daad’lyk deed verstaan?
Ik twyffel niet, maar om wat reeden, Ga jy jou dan niet al verkleeden?
Dat ’s tyd genoeg als ’t avond is.
Maar hoor, ’k heb een geheimenis, Waar in je my als vrind moet raaden.
Zeg op maar.
’k Ben met min belaaden.
Wel wat ik hoor jy mind dan meê?
Woond zy in ’t Dorp of woondze in Steê Die jou die plaag op ’t lyf deed koomen.
Hoe lach ’jer om: het zyn geen droomen; Jy kentze wel, het is een Meid, Die vol is van bekoorlykheid.
Kom wil my dan heur naam eens zeggen.
Ik moet heur schoonheid eerst uitleggen.
Heur oogen branden als de turf Hier in het veen, en dan heur murf, Is mals en vet, heur lieve lippen, Daar brood en bier veurby gaat slippen, Zyn al zoo rood, als kors de waard Zyn tronie, die geen drank en spaart: Haar middel kan men haast omspannen.
Ja Jaap, ik was een Man der Mannen, Zo ik heur kreeg.
Maar noem heur naam.
Jy meent licht dat ik my dat schaam.
Neen toch, weet dan ’t is Lysjes Suster.
myn hart was veel geruster, Zo ik haar in myn armen had.
Zo min jy Leentje?
maar zy heeft nooit geweeten, Dat ’k ben op heur met min bezeeten, Daarom wou ik wel groote maat, Dat gy my hulp in deeze staat, Ik zel je vriendschap wel beloonen.
Die wîl ik jou heel graag betoonen, Maar met beding Kees, dat je ’t vat, Ik moest niet raaken in de mat.
Wil daar je hoofd maar niet meê breeken.
Nou wou ik dat je heur ging spreeken; En zei hoor Leentje hoor ik moet Je iets zeggen van dien armen bloed, Die van de liefde gek zal worden, Om dat je laast eens op hem knorden, ’t Geen hy toch niet verdraagen kan, Dan vraagd zy wis, wie is die man, Die om myn liefde zot zal raaken, Dan moet je ’t heur bekent gaan maaken, En noemen my: zeg dan al voort, Ei zoete Meisje geef hem ’t woord Van ja, jy kund hem licht geryven.
Wyl hy jou altyd trouw zel blyven.
Maar ziet daar komt ze zelver an.
Nou wil je ’t doen?
Wel dan.
Zel ik jou vrindschap hoog’lyk roemen.
Je moet het eerst zo wat verbloemen.
’k Weet wel remedie veur jou kwaad.
’t Is best jy ons alleenig laat, Zoo zel ik heur de zaak ontdekken KEES.
Ik zel op staande voet vertrekken; Want ziet de tyd schiet meê al aan, Dat ik my moet verkleeden gaan.
LEENTJE, KEES, JAAP, LEENTJE.
WEl Jaap, en Kees, zo drok aan ’t praaten?
Wy staan als kalven hier te blaaten.
Van eenig werk, dat Jaap iou zel Bekent gaan maaken, want ik stel Myn zaak glat in zyn handen.
LEENTJE.
Heeden!
Wat maak je haast, zeg my de reeden Van jou gesprek.
Ik heb geen tyd.
Dag Leentje en Jaap.
Nou toonje vlyt.
LEENTJE, JAAP, LEENTJE.
WAt heeft de borst aan jou bevolen?
Hy is verliefd, en zou wel doolen Om jou gezicht.
Is ’t anders niet.
Hy zeid dat jy zyn hart gebied, En dat ik jou veur hem moest smeeken.
Wel dat is fraai; want na ik reeken Beveeld hy hier de kat het spek.
Waarom spreekt hy niet zelfs die gek?
Hy gaat aan my een zaak vertrouwen, Die men veur al dient stil te houwen.
Wanneer een knecht die blooi is vryd, Is ’t recht ook dat hy niet bedyd.
Maar laat ons van die gek zyn zaaken Niet spreeken, wyl zy ons niet raken.
Dat is zo, want ik ken jou min, Daar ik behaagen in bevin.
Die woorden doen my ’t hart opspringen.
Ik hou van geen veranderingen.
Maar die ik min blyf ik getrouw.
Een kus daar op aanstaande Vrouw.