floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hoort toe, mijn Heer, ick sal; Ick vond hem flus bedroeft, en heel ontstelt te wesen; ’k Weet niet waerom, of dat ’er was geschil geresen Tusschen u beyden, of dat hem yets anders quelt; Dies neemt hy voor, mijn Heer, met my sijnde verselt, Om hem wat buyten aen de Zee kant te vermaken, En soo de quellingh te verdryven, die hem raken; Dus wandelende t’saem, sach men een groot getal Van brave Schepen, en wy sagen onder al, Een Turrikse Galey, verciert met Halve-Manen, Waer voor wy bleven staen, en sagen hoe de vamen Heel cierlijck vlogen, daer een soete wint in speelt; Een jonge Turck, na’t scheen, van Edel bloet geteelt, Versoeckt ons samen om in de Galey te treden; Wy vollegen hem na; doen heeft hy ons gebeden, En ons beschoncken met de alderbeste wijn, En aengename fruit, en watter mochte sijn.
Is dit rampsalich dan?
Dat niet, maer wilt voort hooren; Terwijl de Turck ons ging met soet gevleij bekooren, En dat wy vrolijck ons vermaeckten, met de wijn, Geeft hy sijn vollick last dat ’t schip gereet sou sijn Tot Zeylen; en sijn voort in volle Zee gesteecken; Doen wy dit sagen was ons hart geheel beswecken; Doen hy nu diep genoeg in Zee was, en geen noot Had van de Stadt, toen setten hy my in een boot, En stuurt my hier tot u, als dat gy voort moet geven Vijf hondert Kroonen, of u Zoon die moet sijn leven Als slaef verslijten, en so voort gaen na Algier.
Wat duivel segje daer?
vijf-hondert Croonen?
Hier Toe soo heeft hy u maer twee uuren tijt gegeven.
Vervloeckten Turck!
die my hier door berooft van ’t leven.
’t Staet nu aen u, mijn Heer, dat gy u Soon bevrijt, Die u soo lief is.
Nu beraet u, ’t is hoog tijt.
Wat duivel had hy toch in de Galeij verlooren?
Wie had gedacht dat hem dit onluck was beschoren.
Schapin gaet na den Turck, terstont, en seg hem dat, Dat ick hem voort de Schout sel stuuren na zijn gat.
De schout te stuuren in de Zee?
waer sijn u sinnen?
Wat duivel mocht hy toch in de Galeij beginnen?
Sijn nootlot heeft hem in dit ongeluck gebracht.
’t Is* nodich dat gy hier u trouwicheit betracht.
Mijn Heer, waer in?
Dat gy weer na den Turck sult varen, En segt hem dat hy u soo lange mach bewaren, En stiert mijn Soon weerom, tot ick ’t geëyst rantsoen Eerst mach vergad’ren.
Wel, wat sou hy met my doen?
Den Turck en is niet geck, dat moogje vrij vertrouwen, Dat hy my tot geen borg voor uwe Soon sal houwen.
Wat duivel had hy doch, in de Galeij van doen?
Hy dacht niet op dit quaet: maer soo gy wilt behoen, U Soon voor slavernij, dat ick voor seecker hoope, Soo haest u doch, eer de twee uuren sijn verloopen.
Hy eyst u dan?
Niet als vijf hondert Kronen Heer.
Hoe heeft dien schelmsen Turck dan geen conscientie meer?
Vijfhondert Croonen?
mijn Soon die ick beminde.
Wel denckt gy in den Turck Conscientie dan te vinden?
Of hy wel weet wat dat vijf hondert Kroonen is?
Ja, wacht u voor den Turck, hy is niet sot, gewis; Hy weet wel dat het is net vijftien hondert gulden.
Wat meent dien rekel dan?
hoe kan ick dit gedulden?
Dat ik soo licht vijf hondert Kroonen vind op straet?
Het is een volk dat gantsch geen reden en verstaet.
Maer wat of hy doch had in de Galey van noden?
Maer wie sou dencken op de valsheyt van dien snooden?
Mijn Heer, de tijt verloopt, dus siet in tijds u voor.
Schapin, hou daer, hebt gy de sleutel van’t Kantoor.
En wel mijn Heer, wat dan?
Dat sult gy open maken.
En alsoo haest gy daer in komt te raken, Sult gy een sleutel sien aen uwe linckerhandt; Sluyt daer de solder dan me op, daer staet een mant Met alderhande goet, dat sult gy gaen verkopen.
Mijn Heer, hoe wordje gek?
dat ick sou nimmer hoopen; Gy segt hier dingen of gy heel had geen verstant, Want al dat goet, mijn Heer, dat daer staet in die Mant, Daer van sult gy voor wis geen vijftig gulden maken; Oock moet gy weten dat de tijt komt schielijck naken, Ger.
Wat duivel had hy toch in de Galey van doen?
Denckt niet om de Galey, mijn Heer, maer wilt u spoen, Tot lossing van u Soon; En wilt een middel kiesen, Want wacht gy langer, sult gy hem gewis verliesen.
arme Meester; ’k sie mijn leven u niet weer; Terwijl men u vervoert in slaverny, zoo veer Uyt mijn gesicht; ik neem den Hemel tot getuygen, Dat ick het hart niet kan van uwen vader buygen; En soo gy niet gelost en wert, het is gewis, Dat het door giericheyt van uwen vader is, Die u niet en bemint.
Schapin, wilt wat vertoeven.
Ick ga om ’t gelt.
Ey voort, mijn hert dat staet in schroeven, Als ick denck om de klock.
Vier hondert kroonen, niet?
wat doet my dit verdriet!
Vijf hondert Kroonen?
ô Turk!
ô guyt!
ô snode!
Wat duyvel had hy toch inde Galey van nooden?
Gy hebt gelijk, mijn Heer, maer ’k bid u, haest u wat.
Maer wasser dan voor hem geen ander wandel-pat?
Mijn Heer, ik bid u tog, en wilt niet langer beyen.
Vervloeckten Turk, ô schelm, ô duyvelse Galeye.
ô, de Galey, die sit hem al te diep in ’t hart; En ’t gelt te geven, dat veroorsaeckt hem veel smart.
Hou daer Schapin, het quam my niet in de gedagten Dat ik had so veel gout by my, en dat de krachten, Van dien verdoemden Turck het my beroven sou; Daer gaet dan, en verlost mijn Soon, en hout u trouw.
Maer seg den Turk, dat hy is een verrader.
’k Sal.
Een deughniet.
En kom ik hem eens nader.
Laet my begaen.
Dat ik mijn Kroonen hem dan weer Zal doen betalen.
Dat was recht.
En oock ick sweer, Dat ick hem dese saeck sal nimmermeer vergeven, En soo wel na mijn doot, als of ick was in ’t leven; Gaet, loopt Schapin, en haelt mijn Soon dan.
Ick sal gaen: Maer hoe, mijn Heer, wat ’s dit?
ick bid u blijft doch staen, En geeft my eerst het gelt; dat sijn al vreemde streecken.
Hebt ghy’t niet?
Neen, ghy hebt het in u zak gesteecken.
dat’s door hartseer, dat my het verstant berooft.
Hy meent wis van het geldt, dat leyt hem in het hooft.
Wat duyvel mogt hy toch inde Galey gaen maken; Vervloekten Turk, ick wou u hals en beenen braken, Eer ghy het Lant betreet; Schapin, daer is het gelt; Gaet heen, op dat mijn Soon wert weder vry gestelt.
ick arrem man.
Hy kan dit niet vergeten; Vijf hondert Kronen, ’t heeft hem al te seer gespeten; Ick heb die aerdig hem gebonden van het hart; ô Eed’le kunst!
waer in dat ik een yder tart: Maer hier mee wil ick hem in ’t minste niet bevryen, Hy sal ’t betalen, voor de hoon die ik most lyen; En dat hy my die pots heeft by mijn Heer gespeelt.
DERDE VERANDERING.
Oct. Schapin, heeft het geluck haer gunst u mee gedeelt?
Seght, hebt ghy middel waer door men haer kan bevryden?
Daer is het uwe; maer hy kond’er niet afscheyden, Het ging hem aen de ziel.
Oct.                                     Ach!
wat ben ick verblijt, Schapin, mijn vrient, dat ghy mijn liefde soo bevrijt.
Mijn Heer, ik heb voor u niet weten te bekomen.
Heeft dan den Hemel my te straffen voorgenomen?
Komt dan, o wreede doot, op dat gy my verplet, Nu my benomen wert mijn lieve Zerbinet.
Hola, al sachjes, hoe, wilt niet so hastig wesen.
Wat wilt gy dat ik doe?
de doot kan my genesen.
Schap Ey, gek, ik heb den Aep al by my, weest te vreen.
Schapin, ghy zijt een Man, ver booven het gemeen; Ghy geeft my ’t leven weêr, dat my haest had begeven.
Maer met Conditie, dat ick na mijn wil mach leven Eens met u Vader, en my wreecken van die spyt, Die ghy my hebt gedaen.
Ick geef u vryigheyt.
Maer Heer Octave, sal hier van getuyge wesen.
Dat’s wel.
Daer is u gelt; nu sijt ghy buyten vresen.
Mijn Heer, komt laet ons voort vertrecken, na die geen Waer onse harten zijn, en zielen mee gemeen; Men wacht niet langher, want de tijdt die sou verlopen; Gy gaet by u, en ick om mijn Mestres te kopen.
VIERDE BEDRYF, EERSTE UYTKOMST.
Serbinette, Jacinte, Schapin, Silvester.
Mevrou, uw Minnaers hebben ons dit soo belast, Dat ghy sult t’ samen zijn, op dat ghy hier door vast U Vrientschap binden meugt, en als twee Susters leven.
Ick sal my tot dees last, met groot genoegen geven, Door dien haer bysijn heel na mijn behagen is; Ick twijffel niet Mevrou, aen uwe gunst, gewis, Soo onse Minnaers als twee Broeders willen leven, Wy sullen insgelijks malkander niet begeven, Door dien wy ’t samen sijn, Mevrou, in eenen staet.
Zerb.
’k Aenvaerd u gunst vriendin, daer ick my op verlaet, En u bywesen sal my op het hoogst vernoegen; Ick ben verblyt datmen ons gaet te samen voegen; Dus ick verplicht blijf, die door vrientschap my tast aen.
En die u aen tast, nu door liefd, hoe sal dat gaen?
Schapin door liefde, dat sijn al heel vreemde saecken; Men kan door liefde tot de grootste droefheyt raken, Waer door men loopt gevaer; hier in ben ick niet stout.
Waer vreest gy voor?
door dien mijn Heer, u heden hout Voor sijn beminde, en de gunst aen u bewesen, Sal u bewegen, om zijn quellingh te genesen.
Men moet niet al te haest vertrouwen, ’t is wel waer Dat hy om mijnent wil hem steeckt in groot gevaer, En dat hy om de min genoegh heeft moeten lyden, Om van het heydens rot my weder te bevryden; Daer voor heb ick mijn min, hem wederom verklaert; Doch kuys en eerbaer, schoon ick vrolijck ben van aert; Ia ’k kan my somtijts qualijk van het lachen houwen, Maer ’t is maer lachen, daer op meugt ghy vry vertrouwen; Ick ben heel gierich in Secreete gunsten; maer Dat nu uw Heer, mijn eer sou stellen in gevaer, Mits hy my heeft gekogt, dat hoeft hy niet te denken, Of door een geyle lust, mijn eer te willen krenken, En my gebruyken na zijn eygen welgeval, ’t Sal mis zijn; maer indien hy my volbrengen sal Die gift, die ons te saem in d’Echte bant sal binden, Zoo sal hy na sijn wil my steets genegen vinden.
Op dese wijs, Mevrou, is ’t dat hy u begeert, En soo hy anders dacht te doen, sie daer, ick sweert, Dat ick in ’t minsten my sou moejen met sijn saken.
Zer.
Zulcx geef ick wel geloof; maer dat my ’t meest komt raken, Is dat sijn Vader daer sal nimmer toe verstaen.
Men soeckt daer middel toe, Mevrou, laet my begaen.
Door de geluckheyt van u noot-lot, en uw pyne, Geniet ick troost door u, en ghy weer door het mijne; En onse Vrientschap sal hier door te grooter zijn, Door dien wy lyden bey een noot-lot, en een pijn.
ô Neen, daer ’s groot verscheel, door dien ghy kunt betonen Wie dat u vrinden sijn; en soo men u wil hoonen, Door ’t breken van u trou; sy sullen trachten weer U te herstellen, en bevorderen uw eer: Maer ick van het geluck verstoten, sonder vrinden, Die van den Hemel al mijn hulp, en troost moet vinden; Ick heb geen macht te bewegen ’t wreet gemoet, Dat Siel en Lichaem hangt aen ’t tijdelijke goet; ô Wreede Vader.
Wilt maer niet bekommert wesen; Geen mede Vrijster hoeft gy weer, als ik te vresen, Want hy mint u getrouw.
Serb.
Ick vrees niet dat sijn hart Veranderderlijck, tot nieuwe min gedreven wert, Want door verdiensten der naturelijcke krachten, Sijn wy versekert, vast te staen in haer gedachten: Maer die verdiensten sullen niet eens sijn geacht, Om soo te wederstaen de Vaderlijcke macht.
dat de suyv’re liefd’gestadich wert bestreden Met tegenspoet en ramp; hoe soet is om in vreede Sijn lief te strelen, dat het niet verhindert wert; Dan druckt men mont aen mont, men mengelt hart met hart.
Mevrou, gy spot’er mee, want soo men mach genieten Sijn lust in voorspoet, sal de liefde u verdrieten: Maer soo door d’ouders kracht, de liefde wert gesnoeit, Hoe die in tegendeel, noch meer, en meerder groeit; Want vrye lust die walgt, dit komt de tijt ons leeren; Hoe men de liefde’ meer schut, hoe liefd’ meer sal vermeeren.
Schapin, verhael mijn eens door wat behendigheit, Dat gy dien grijsen Geck, soo aerdich hebt verleit?
En hoe gy kreegt het gelt; ick bid laet my dat horen; Want soo gy ’t my verhaelt doet gy geen moeyt verloren, ’t Sal my vermaken.
Siet Silvester sal Mevrou In ’t kort verhalen, die verschoont my, ick heb nou In ’t hooft een aenslach, om my van een saeck te wreeken, En gy sult seekerlijck in dees doortrapte streeken, Het grootst vermaeck van d’heele werelt hebben.
Maer Wat maeckt u so verblijt?
of tracht gy weder naer Een nieuwe saeck, om door u listen uyt te rechten?
’k Heb altijt lust, om vreemde saeken te beslegten.
Schapin gelooft my, het is beter dat gy doch U voorneem staeckt, want gy sult noch door u bedrog In schande raken, daerom bid ick laet u raden.
Waer sijt gy voor besorgt?
mijn doen kan u niet schaden.
Om dat gy weder wilt, sonder nootsaeklijkheyt, U steeken in gevaer; siet voor u dan, en mijdt Doch de Justitie, die u Duivels sullen plagen; Of voor het minst krijgt gy u rug vol stocke slagen.
Dat sal dan selver op mijn lenden komen aen; Want gy niet voelen sult wat dat my wert gedaen.
’t Is seker, gy sijt Heer van uwe rug en leden, En soo gy slagen soeckt, voor my, ick ben te vreden.
ô, Sulck een kleyn gevaer, dat heeft my nimmermeer Veroorsaeckt schrick of vrees; want warelijk, ik sweer Dat ick veracht, dien ick kleynhartig sal bevinden, En die geen schellemstuck sig derven onderwinden.
Schapin, u hulp, sal ons nootsakelijck dienstig zijn.
Gaet vry in, en vertrout maer alle ding op mijn, Ick vollig u terstont; ick sal mijn in geen saken Gaen steecken, daer ick niet sal weten uyt te raken; Of noit iets melden daer wat aen gelegen is; Vertreckt al t’samen; ick sie daer Geront, gewis.
Geront, Schapin.
Hoe is ’t Schapin?
hebt gy mijn Soon al gaen bevrijden?
ô Ja, mijn Heer, hier in moogt gy u wel verblijden: Maer weer in tegendeel, soo breng ick u een Maer, Ach!
dat gy waert in huys.
Wijl wy hier spreken, Soo soeckt men over al, om u den hals te breken.
Ja u. Ger.
Het is de Dochters Broeder dan De welcke dat Octaef getrout heeft; dese Man Die meent voorseecker dat door u dit is besteeken, Om door u dochter nu dit huwelijck te breeken, Die gy nu stellen wilt in sijne susters plaets; Dies soeckt hy u, en maeckt een schrickelijk geraes; Hy sweert, soo hy u vint, het leven te berooven, En soo sijn Susters eer herstellen; daer en boven Zijn al sijn vrienden op de been, en soeken mee Al vollick van hun slag, voort met den degen ree, En al Soldaten, en daer by heb ick vernomen Nog van sijn Compagnie veel Ruyters sijn gekomen, En vragen over al waer dat Geronte is; Gy kunt haer niet ontgaen, mijn Heer, het is gewis, Dat zy u huys rontom al hebben gaen besetten, Om soo den toegang, en u inkomst te beletten; Dies, is ’t onmogelijck om haer te wederstaen; Ghy zijt al vast, eer ghy drie treden voort kunt gaen.
Mijn arreme Schapin, ach!
wat sal ik gaen maken?
Mijn Heer, ik ben ontstelt, door dese vreemde saken; Ik beef om uwen’t wil, van boven tot beneen; Ey, sacht, och!
hare komst die leyt my op de leen.
My docht dat ik daer ymant had vernomen, Maer neen.
Wat middel om haer handen te ontkomen?
Schapin, weet gy geen raet?
’k Sou wel yets soeken, maer Ick loop mee selver aen mijn leven groot gevaer.
Schapin, ik bid wilt my nu niet verlaten, Maer my bevryen, voor die geenen die my haten, Schap.
Mijn Heer, ik kan u niet verlaten, want mijn hart Dat heeft gevoelen van u alderminste smart.
Ick sal u voor u dienst belonen, bergt my ’t leven, Want ick sal u dit kleet, als ik het afleg, geven; Ick sal het noch een weynig dragen; ach!
begin.
Vertoeft, mijn Heer, ey soet, daer schiet my yets in ’t sin, Dat heel wel komt te pas; ick ben in duysent vreesen; Kom kruypt in dese sack, daer kont ghy seker wesen; En dat,... ach!
wie daer?
’k sie niemant noch, dat’s goet; Mijn Heer, ’t is nodig, dat gy nu mijn wil voldoet; Kom, kruyp hier in seg ick, en laet het u behagen, Ick sal u als een pack op bey mijn schoud’ren dragen, Tot in u huys, door al uw vyanden dan heen; Maer roert u niet, en weest hier in so lang te vreên; Men sal dan het gerecht terstont so laten halen, En dat Canaelje doen op ’t felst haer straf betalen, Dan worden wy verlost.
Die raet is wonder goet.
Ik weet geen beter raet ter Werelt: Maer, ô bloet, ’k Sal hem betalen.
Wy sullen zoo verleyden U Vyanden; kruip in, en wilt niet langer beyden: Maer steekt u hooft niet uyt, noch u in ’t minste roert; Wat dat u overkomt, of wis, wy zijn geloert.
Laet my begaen, ik sal my hier toe dan verkloeken.
Verbergh u, want daer komt een Fransman na u soecken.
Fransm.
Morbleu; vousdrois bien pour un Pistoole que je puisse trouver se bougre de Geronte.
Hout u wat stil.
Ha voila un homme que je pouray demander.
En roert u niet.
Mon amis sçavés vous pas se moyen pour trouver Geronte.
Waerom mijn Heer?
Il me fait un affron & si je le trouvé, je luy donneray cent coups de Batton.
mijn Heer, vergeeft mijn dat, wy zijn in een Stadt van rechten; ende mijn Heer Geronte is een Edelman met eeren.
Coment ce Bougre se Coquin de Geronte ci je le trouvé je luy percerey le coeur.
ick bid u, spreeckt niet qualijck van hem, want Geronte is geen schelm noch honsvot.
Ie croy que vous este un de ces Amis.
Ia, ick ben van sijn vrienden, en wat gaet dat u aen?
A la bon heure, que je trouvé un de ces Amis prene ce coup de Batton, pour un esprevé de mon affection, ay, ay, adieu.
Ey, ey, de duyvel hael de Fransman, och!
Schapin, och!
ick kan niet meer.
mijn Heer, ik ben tot pletteren geslagen.
My dunkt dat ik wel heb het meeste moeten dragen.
neen, mijn Heer, het quam meest op mijn lenden aen.
Wat wilt gy seggen, neen, ik voelden hem wel slaen, En voel het noch wel.
Wat hy quam u maer te raken Met ’t eyntje van de stock.
Wel kont gy dan niet maken, Dat hy my niet had kunnen raken om te slaen?
Gy most wat verder van my hebben afgestaen.
Kruipt in, dat bid ick, so gy wilt versekert wesen; Daer komt een Engelsman daer ’k ’t meest van al voor vreesen.
Boots.
Weer is de Sleef, dat has prefoockt my rees: tho his Distrucktien.
Ey wil sings des Boor: den heng hem op voor Beecking in my ’t Simnie: Ad sendt hem thoe bie broult for Plutos breckfoorst Schap.
Die spreeckt al vry wat bont: Mijn Heer wie zoeckt gy hier?
Hoe ey, loeck for Geront, Ef ey kan find dat roock, ey l’ kil hem.
Om wat oorsaeck?
Hie rangd’ mie duflilee, Schap.
Mijn Heer siet hier sijn voorspraeck, Het is mijn beste vriend.
Ioeu Raskel theck his part.
Sten fast, eyl breeck jer lecks: Ier arms, Ier nek, jer hart.
Eyl beetie wied my stick, en hilie, Schap.
bedaert man.
Teck dat, en dat, en dat.
De duyvel hael de Staertman, Die sloeg noch harder als de Fransman, ô mijn lijf.
’k Ben doot, so ick hier in noch langer zitten blijf, Dus doende, sou men my soo murf als stockvis beuken; Schapin, verbergt my, of in kelder, schuer, of keuken; Dees plaets is al te heet.
Mijn Heer, sluyt toe de zack, Daer komt een Duytser, met noch’t grootste ongemack.
Pots hundert slapperment, ich weisz nicht wo ich dem schelmschen Geronte finden sol.
Laetje niet sien.
Ich habe die halbe Stadt herumb gelauffen, und kan ihm nergens finden.
Maeck doch geen gerucht.
O, ho!
da sie ich einem mit ein sak stehen, dem musz ich nach ihm fragen.
Hout u doch stil.
Gutter frund, weisset ihr mihr nicht an zu weisen wo ich dem Geronte antreffen soll, ô Neen, mijn Heer, ick weet niet waer hy is.
Dasz ich ihm sprechen musz, had wenig auf sig, dan ich wil ihm nur ein dutst slaege, und twoo oder trey stich in die haut geben.
Nochtans, is mijn Heer Geront een man die niemant licht vertoornen sal.
Wie saghstu?
der schelm hat mich so injuriet, das, wo ich ihm finde, ich ihm das leben nehmen wil: Aber, mich dunket das sich etwas ihm sak ruhret.
O, mijn Heer, dat dunckt u soo, daer is niet in.
Eroffne mir dan den sack.
Mijn Heer, vergeeft me, daer is niet in, dat u toe komt.
Ich habe grosse lust mit dem degen dadurch zu stechen.
Jy laet dat wel, mijn Heer.
Du darfst noch spotten, du hast grosse lust zu schlagen.
En wie sou sulcks doen?
ich: da hastu etwas auf voor-raht.
Ay may, ay my!
Auf ein ander zeyt trage besser Respect.
ô Duytser!
is dat slaen?
die duyvel, die was snoot.
ick ben al geheel verplettert.
Ick al doot.
Die Duyvels staen al meest op my, dat most gy myden.
Kruypt onder seg ick, want ick sie daer van ter zijen, Wel een half dosijn Soldaten komen aen.
Kom laet ons soeken, en door alle wegen gaen, De gantsche Stadt rontom, in kuffen, en in holen, Tot dat wy vinden waer Geront sig heeft verscholen; Wel slaet gy die weg in, ick ga dit straetjen door; Neen, gaen wy hier doch heen, en geeft aen my gehoor; Siet dese weg is best, hier sullen wy hem vinden.
Mijn Heer, ey hout u stil.
Hy sal ons niet verblinden.
Kamraet sie daer, wat is’t?
het is dien schelm sijn knegt.
hier: kom guyt, bekent aen ons nu voort te regt, Waer dat u Meester is?
Eyg.
Messieurs wilt my verschonen, En slaet my niet.
’t Sa, wilt ons dan u Meester tonen, ’t Sa haest u voort, en wijst u Meester, maeck gedaen.
Messieurs, ik bid al zagjes.
’t Sa, kom aen.
Het kloppen, sullen u de beenen niet meer dragen, Bekent het, of gy krijgt de huyt vol stocke slagen.
Ick sal ’t verdragen, Ja, al waert tot inde doot; Ik sal mijn Meester niet beklappen, ’t heeft geen noot.
Wel aen, soo sullen wy ’t op u dan gaen verhalen.
Eygen.
Dat kunt gy doen.
En voor u Meester, u betalen.
Ick sal hem niet verraen.
Vreest gy geen slagen dan?
Doet al wat u gelieft.
Kom proeft ’t gevoel hier van.
Geront kijckt uyt de Zack, Schapin loopt weg.
ô Deugniet!
Schelm!
Verraer!
kunt gy my soo verblinden?
Sijn dat de Vyanden die my hier souden vinden?
ick ben hallef doot!
ick sal u dese hoon Wel doen betalen, loopt vry guyt, maer wagt u loon.
Zerbinette, Geronte.
ey my!
ik moet een weynig adem halen.
Ick sweer, dat ick u sal voor dese daet betalen.
ô Wat vermakelijckheyt, het gaet my aen het hart.
Is dat vermakelijck?
lagt gy met ymants smart?
ick lach my om dien grijsert nog ten enden.
Ja, soo verblijt gy u in andermans elenden?
Het is my geen vermaeck.
Wat meent myn Heer hier mee?
Dat gy niet om dien hoon lachen hoeft, die ’k lee, Zerb.
Met u?
Wel ja met my.
’k Heb daer toe geen gedachten.
Neen seker, maer gy lagt luyt keels, met al u kragten.
Sulcx raeckt aen u, mijn Heer, in ’t alderminste niet; My is verhaelt een zaeck, die wonder is geschiet; ’t Vermakelijckste ding, dat ick oyt van mijn leven Gehoort heb; ’k kan my niet tot stilstant weer begeven; Of het nu komt dat ick hier in begrepen ben, Dat kon wel wesen, maer voorwaer ick u beken, Dat ick van sulck een part heb noyt gehoort mijn leven, Als ’t geen een Soon hier aen sijn Vader heeft bedreven; Het was om eenig gelt te krijgen, ha, ha, ha, ha.
Ja, soo heeft dan de Soon gesogt de Vaders scha?
Ja, gy en hoeft my niet te vergen om dees saken Te weten; ’k heb een lust het u bekent te maken.
Ick bid, verhaelt my dan de Storij, vol vermaek.
Ick sal het doen, mijn Heer, want het is dog een zaek, Die niet verborrigen kan blijven; wilt dan hooren.
My nootlot heeft my dan tot dese staet verkooren, En my gestelt in het geselschap van die geen Men Heydens noemt, en die men altijt in ’t gemeen Het lant door swerven siet, en over al t’ huys leggen, En haer bemoeyen met het volck geluck te zeggen; En alsoo haest als wy geraekten in dees Stadt, Zag ick een Jong’ling, die op my steets d’ ogen had; Want hy wiert toen op my in liefde voort ontsteken; Hy vollegden mijn trêen, en socht my aen te spreken; Hem beeldende vast in, dat hy my na sijn wensch Sou krijgen, sonder moeyt; en dat ick was een mensch, Die voort op sijn versoeck my selven reet sou maken: Maer hy vont hem wel haest bedrogen in dees saken; Dies gaet hy by ons volck, en openbaert terstont Zijn qualen, die hy toen wel haest genegen vondt, Om voor een somme gelts my voort by hem te laten; Maer ach!
dit kon in ’t minst niet voor mijn Minnaer baten, Want hy bevond sig self te sijn in sulck een staet, Als men de kinders meest van goeden huyse laet, Die minder jarich sijn; het gelt quam hem ’tontbreken; Dus bleef mijn Minnaer in de grootste droefheyt steken, Hoe wel sijn Vader is heel rijck, maer van natuur Een Schraper, en een Vreck, die maer tracht yder uur, Door ’t nooyt versaet gemoet, veel schatten te vergaren; Indien ick kon, ick sou zijn naem u openbaeren.
Mijn Heer, ey helpt my wat, en weet gy niet wie dat Hier wert gehouwen voor de gierigste in de Stadt?
’t Is so wat van ron, ron, ron, ron, ik hebt verloren; Stil, stil, my duckt het komt my wederom te voren; Zijn naem is dan Ge-Ge.
ick weet, het is Geront.
Mijn Heer kent gy hem niet?
dat is dien gier’gen hont, Daer ick van seggen wil; maer wederom te komen Tot onse voor’ge reen; ons volck had voorgenomen, Om soo van desen dach te trecken uyt de Stadt; Waer door mijn Minnaer my geheel verloren hadt, Door het gebreck van gelt, het welck sijn knegt gekregen Heeft door een seeckere list, sijn naem dien niet verswegen, Hy heet Schapin, een man, begaeft met goet verstant; Hy is een van de gaeuste geesten van dit Landt; Zijn naem is prijsens waert.
Ick sal u Schelm, betaelen.
Hy nam dit middel voor, om ’t gelt te achterhalen Dat, ha, ha, ha, ha, och!