floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
De hoop mijn trouwe Liefd toezeyd, Hoe dat de Liefde noch zal onder dit beleyd Yets vruchtbaers werken; dies ik voor mijn heb genomen, In deze schijn noch eens by Rozemond te komen; Om hier door te verspien, en wel te onderstaen, Of Rozemond getrouwd is, met uw Cypriaen; Genomen ik bevind de zaek alzoo gelegen, Soo is 'er evenwel noch goede middel tegen, Indien gy neffens my, wild volgen mijnen raed, En kleeden u als ik, in onbekend gewaed, Om zoo by Rozemond met listelijke trekken, De trouw van Cypriaen, aen u gedaen, 't ontdekken; Waer door dat Rozemond gewis, door dit geval, Haer Liefd van Cypriaen verzeeker trekken zal; Te meer als gy u kleed in Herderinne kleede, En haer ontdekt op wat manier, en door wat rede Hy trouws belofte brak; zy zal bespeuren, dat Hy u, uyt geyle lust, beloofd te trouwen had; En voorders wat daer by meer boord, de tijd zal leeren, Wanneer gy by haer zijt in Herderinne kleeren; Gaet met my.
Ik ga, en volg uw raed, 't Werd licht verschoond, mits Liefd het al te boven gaet.
72 Derde handeling.
ROZEMOND.
GEvleugeld Goodje, ach!
gy blinde Venus jongen, Door uwe macht zijn my de zinnen zoo bedwongen, Dat ik niet kan, nocht wil, 't geen ik wel gaern zouw, Mijn wil is willig te versmaden 't geen ik houw En keur voor 't opperste mijns herts, en Sielens vreugde; O wispeltuerge Liefd!
gy die d' ellend mijns jeugde Met bittre quijning dord; ô zoete brand van min!
Hoe vaek verwissel ik de neyging mijner zin; Hoe vaek verkies ik wel, en zonder te verkiezen, Doet my de min, 't verkooren weer verliezen; Hoe vaek heeft lust haer lust genoten in 't gevry; Vryagie, ach!
gepleegt met Raniclis en my; Maer nu is 't Cypriaen; ach!
Cypriaen, mijn waerde, Mijn eenigste vermaek, en wellust op der aerde; O Afgod mijnes Siels!
ô dwang van mijn gemoed!
O Huys-heer van mijn hert!
gy die my knielen doet Eerbiedelijk ter aerd, met beeding aen de Goden, Wat gy Liefds opperste geboden, Uyt liefd, mijn Lief, volbrengt, en op een kort verschijnd, Waer gy uw Rozemond, om 't af-zijn, treurig vijnd; Vermits bestemde tijd nu lang al is verloopen, Van welk de Liefde my u by zijn deed verhoopen; Hoe wel gy noch vertoefd, vertrouw ik vast dat gy Door't een of 't ander werd zoo lang verlet van my; De Liefde dwingt mijn lust om stillen het verlangen, Door 't zoet gerijm, waer aen mijn hert en zinnen hangen, Van u gemaekt; want waer ik zit of sta, Ik queel en neury steeds uw zoete rijmpjes na; De woordjes schijnen my tot minnen te bewegen, En 't zoete voysje maekt tot zingen my genegen; Wel op dan droeve geest, laet mijn Liefs klagjes zijn, Een voedzel mijner Liefd, getuyge van zijn pijn; Kunstrijke Cypriaen, zoet vloeyende Poët, Die door uw rijmpjes 't hert, en Siel te steelen weet Van uwe Rozemond; uw rijmpjes zijn 't die dwingen Uw Rozemonde, haer op 't vrolijkst na te zingen; O rijmpjes!
zoet gerijmd, ô rijmpjes!
zoet van zin, O woordjes!
die my voên in grondelooze min, Ik voel de lusten my met lieve graegte dwingen, Dat ik het Liedje my eens laet te voren zingen; 73 Margriet, waer zydy nu?
koom, zet u hier wat neêr, Voldoe my in het geen dat ik van u begeer, 'k Verzoek, Margriet, van u, en ook van uw Gespeelen, Dat gy dit Liedjen my eens wild te vooren queelen.
ZY ZINGEN.
I. VLied heen, droeve zuchjes, Na mijn Rozemond, wiens hertje brand van zoete minne; Venus, uwe vruchjes, Raniclis in boere gewaed uyt.
Worteld gy in 't hert, van mijn verliefde lieve moorderinne; Droeve traentjes, mocht ik u mengen in haer bloed, Rozemond, ik weet, Mijn smert, mijn leet, Beweegden uw gemoed.
Maer wat is 't  Of ik klachjes, traentjes, zuchjes, offer aen mijn Rozemonde, Gy  Hebt haer in de min, met troows beloften waerdiger verbonden; Vliegt ten Hemel, droeve zuchjes, tuygd aen de Goôn, Dat ik, om de Min, Van mijn Goddin, Moet sterven duyzend doôn.
hoe kan ik leven, Als ik, Rozemond, bedenk hoe gy in lusjes, van de minne, Sult ten offer geven, Lipjes, borsjes, hartje, zieltje, ja u zelfs aerds Goddinne; Droeve gedachjes zullen mijn tuygen wat u geschied, Lieve minnens vreugd, Mijn Lentens jeugd, Moet smooren in verdriet.
Jufvrouw dus eenig hier in vreugden opgetogen?
Door 't lieffelijk gezang, schijnt my dit hert ontvlogen, De ziel verlaet haer plaets, al wat 'er is in mijn, Wenscht aen die zoete vreugd deelachtig steeds te zijn; Soo lieven stem, ik lange niet en hoorde.
Maer Huysman, hebt gy wel met aendacht op de woorden En zin van 't Lied gelet?
de zin is goet, Het Voysjen aerdig, en de woorden overzoet, Na ik bespeuren kan is 't voedzel uwer minne.
Vermits het heeft gemaekt de Voogd-heer mijner zinnen.
Soo hoor ik wel Jufvrouw, dat gy Liefds handel pleegt.
Dit Liedjen heeft tot Liefde mijn beweegt.
74 Ranic.
Heeft Iufvrouw dan geen Liefd voor dezen meer gedragen?
Wat reden hebt gy om mijn zulliks af te vragen?
Geen Reden anders als dat ik wel heb verstaen, Dat Iufvrouw werd gevrijd van eenen Cypriaen.
Dat's waer; maer zegt my eens wie dat u zulliks zeyde.
Een Herderin.
Dat 's vreemt.
Noch vreemder, dat hy scheyde van deze Herderin, Om dat hy niet en mocht gebruyken geyle min; Daer komt zy zelver aen, mijn deerd haer droevig treuren.
CELESTYN in Herderinne kleeding uyt.
Die haer gelaet aenschoud; de oorspronk kan bespeuren, Van haer weemoedigheyd; God groet u Herderin, Noch even treurig?
stelt droefheyd uyt uw zin.
Ach Huysman!
dat gy wist, wat dat ik drage, Met reden zoud gy my, mijn leed helpen beklagen.
Bedroefde Herderin, het schijnt aen uw gelaet, Dat gy inwendig voelt een quelling die u schaed; Wat oorzaek?
Ach Jufvrouw indien ik van mijn quelllen Mocht zijn verlicht, ik zoud u alles gaen vertellen; Maer of men klaegt een ander zijn verdriet, Het spreek-woord zeyd: men hinkt van anders zeere niet; Best dat ik heel mijn smert.
Best is 't u die t' ontdekken, Licht ik in dit geval u kost een een hulp verstrekken; Ik heb ten naesten by de oorzaek al verstaen, Na dat dees Huysman zeyd, zoo is 't om Cypriaen; Heeft hy u toegezeyd als echtelijk te trouwen?
En wil hy zijn belofte nu niet houwen?
Ach neen!
hy elders vrijd.
Zeer qualijk komt in mijn 't Geloof, dat Cypriaen zoud zoo lichtvaerdig zijn, En dat hy zijne Liefd door neyging zijner zinnen, Zoo laeg zoud stellen, op een slechte Herderinne; Niet dat ik slechtheyd haet, maar zeg 't alleen daer by, Ten aenzien zijn perzoon, en hooge eers waerdy, De braefste Iuffers weet, zoo door zijn geestig leven, Als groote rijkdom, een oorzaek tot Liefd te geven; Dies dunkt my vreemd, dat een zoo heusch en rijk van goed, Zoud minnen eener, die zoo arrem opgevoed, En zober leven leyd, ik kan 't niet wel vertrouwen, Dat hy een Herderin verzocht heeft tot zijn Vrouwe.
indien ik maer eens sprak met Cypriaen, 'k Zoud in zijn by-zijn u de oorzaek doen verstaen; 75 k' Weet dat ik zijn gemoed met reden zoud bewegen; Dat hy in 't minste deel niet hebben zoud daer tegen.
Cypriaen uyt.
Daer komt hy aen, eylaes!
'k verander in 't gemoed, De leden trillen my, met grilling door het bloed.
Vind ik mijn Lief hier by een Huysman, en sijn Vrouwe?
Neen Heerschop, na ik hoor, zult gyze moeten trouwen.
't Is billik, mits gy zijt aen d' Herderin verlooft.
Hoe Lief, zijn deze luy van haer verstand berooft?
Wech kinkel, gaet van hier, voort oft ik maek uw voeten.
Gy placht my op ander wijs te groeten; Gy die dees lippen hebt zoo menigmael gekust, Gy die uw lust daer meed zoo dikwijls hebt geblust; Gy die in uw gemoed, het al, en al kend weten, Wat dat'er tusschen uw, en my al tijd versleten In Liefdens handel is; zult gy niet denken an Beloften die gy deed te werden mijne Man?
Is dit de eer genoeg?
bedenkt uw wel te degen.
Waer heeft uw valsch beleyd dees middel doch gekregen?
Gy liegt al 't geen gy zegt, want ik u niet en ken, Maer zal betoonen dat ik een voorstander ben Van waerheyd, en mijn eer!
waer kend gy my doen blijken, Dat ik oyt heb gezien, uw ofte uws gelijken?
Ik vraeg waer ik by u oyt was, en op wat tijd?
Ik vraeg, of gy dan noyt uw leven hebt gevrijd?
Ik vraeg, of gy my wel hebt tot eeniger stonden, By eenig Herderin uw leven lang gevonden?
Ik vraeg, al weêr, of gy noyt handelde van min?
Ik vraeg u of het oyt was met een Herderin?
Ik vraeg u noch, of gy uw leven niemand minde?
Ik vraeg u waer dat gy getuygenis zult vinden, Dat ik oyt Herderin, oft u tot min verzocht?
Ik zal 't bewijzen, dat gy 't hebt aen my volbrocht; Denkt gy niet, Cypriaen, dat zelfs de Goden weten, Hoe gy u hebt met my, in vryery gequeten?
Denkt vrylijk Cypriaen, dat ik getuygen ken Van 't geen waerom ik hier by u gekomen ben; Hebt gy my niet belooft als Echte Vrouw te trouwen?
Hebt gy my niet belooft woord te houwen?
Swoert gy niet by de Goôn, by hemel, en by aerd, Dat ik in Liefd met u zoud zijn gepaerd?
Swoert gy niet meer als eens by 't drukzel uwer handen, Als dat dat waren onze Liefds verplichte banden, Waer meed gy zeyden, ik mijn Liefd aen d' uw verbind, Dees kus is tot getuyg, dat Cypriaen u mind; 76 En wat gy zeyden meer, dat swijg ik om der eeren, Vermits dat het de tijd noch alles wel zal leeren.
Wat let my dat ik my niet op uw valscheyd wreek?
Wat let my dat ik u niet hals, en beenen breek?
Wat let my dat ik niet verdedig mijne zaeke, En u in 't geen gy spreekt, gantsch loogenachtig maeke?
Waer, en wanneer heb ik mijn leven u gezien?
Zegt snoode pry.
kan 't, goede Goôn, geschien, Dat ik dees laster zal onlijdlijk moeten hooren?
En vreest gy, Cypriaen, dan niet der Goden tooren?
Dat gy ontkennen wild het geen gy swoert aen mijn; Doch licht zijt gy verdoold, door d' onbekende schijn, Waer in ik my tot uwaerts heb begeven.
Ik vrees 't is Celestyn.
Wat vreest gy?
'k Zeg het leven Des mensch, is anders niet als quelling en ellend.
Van uwe quel gy zelfs alleen de oorzaek bent; Eylaes!
had gy my niet uw trouw zoo hoog gesworen, Soo waer uw quelling niet uyt mijn verdriet geboren; Om dat gy trouwheyd swoert, zoo toon ik nu mijn trouw, Aenschouwt eens een Cypriaen, wat Liefd werkt in Vrouw.
Hoe Celestyn, gy hier in dit Boerinne kleed?
Wat oorzaek, dat gy dees verlooren arbeyd deed?
't Is waer, dat ik wel eer met Celestyn verkeerde, En handelde van Liefd; doch mits gy niet begeerde, Dat ik in mijn gevry met u zoud verder gaen, Soo heb ik ook met reên geen meer verzoek gedaen.
Wat kan liefd niet al doen; een Jufvrouw in dees kleeren!
Ach Cypriaen!
gy kunt met reden niet verweeren, De oorzaek waerom gy uw liefde trokt van mijn, 't Was om dat ik niet woud tot uwen wille zijn; Gy trachten na mi'n eer, gy zocht uw lust te boeten, En mijn onwaerdelijk te treden met de voeten; 'k Sal my geenzins ontzien, te melden wat gy deed, De waerheyd spreek ik uyt, het zy u lief, oft leed; Mijn hebt gy trouw belooft, mijn swoert gy trouw te houwen, En zoo gy 't niet en doet, ik sweer u, 't zal u rouwen.
Ik zie, ach Cypriaen!
en speur aen u gelaet, Dat deze zaek met u, niet al te wel en staet.
Mijns oordeels, zal 't zoo zijn gelijk de Jufvrouw zeyde.
De Iufvrouw, en de Boer, die liegen 't beyde.
't Is daer meê niet genoeg, doet blijken zulks met reên, Celesti.
Dat kan hy, Iufvrouw, niet, want ik zal hem alleen Met een woord zijne trouws beloftenis getuygen; Soo zeeker als ik hier ter Aerde neder buyge, 77 In kennisse der Goôn; wiens wetentheden al Bekend zijn onze doent, en droevig ongeval; Die Goôn, voor wien dat niets en kan verduystert werden, Die gunnen eeuwig my in droefheyd te volherden; Die Goôn, voor wien ik leg geknield ter aerden neêr, Die gunnen my de vreugd haers Hemels nimmermeer, Indien gy my niet hebt belooft als bruyt te trouwen, Ach leyder!
welk beloft schijnt Cypriaen berouwen; Om dat mijn eerbaerheyd ontzeyden hem mijn min, Tot wiens onkuysche lust ik niet genegen bin, Voor dat ik in de Liefd door 't trouwen ben verbonden, Dies sproot uw haet alleen uyt mijne vrees der zonden; Is 't anders als ik zeg, bestraft my Cypriaen.
Ten is geen antwoord waerd, ey Lief!
kom laet ons gaen.
Schaemt u, lichtveerdig mensch; wat waent gy, dat mijn zinnen Niet gantsch zijn af-gekeert, van uw godlooze mine?
Ik dank die goede Goôn, dat ik noch niet en ben Zoo verr' in Liefd met u, oft dat ik scheyden ken; 'k Ontzeg u mijn verzoek, en raed u noyt te komen Uw leven meer by my; vermits ik heb vernomen Uw snoode valscheyd, ach!
gaet, eere schender, gaet, Denkt niet dat ik u lief, maer op het bitterst haet.
Vlucht daer gy wild, ik zal mijn zaken zoo beleggen, Dat gy uw Liefde niet zult kunnen my ontzeggen; Ik heb u verd' genoeg, gy zult mijn.
Vrouwe zijn, Het spijt dan wie het wil.
Daer tegen stel ik mijn.
Wat zeyd dees lompen Boer?
Gy zult dees Iufvrouw trouwen.
Dat zal een Boer wel doen, dies laet ik s' u behouwen.
Ach Raniclis!
hoe zal 't geval noch met ons leven?
Seer wel, ik hoop 't geluk zal ons goê uytkomst geven; Koom laet ons t' zamen gaen besluyten goede raed, Ik zie dat deze zaek in goeden doene staet.
Vierde handeling.
ROZEMOND met haer Kamenier.
MArgriet.
Me-vrouw.
Gy zult eens in mijn kamer gaen, En halen 't Liedjen, 't welk ik heb van Cypriaen Begeert; maer ach!
hoe is 't begeren mijn berouwen, Gaet haelt het, want ik wil 't niet langer by my houwen; Brengt ook Papier en inkt.
Gelieft Me-vrouw yets meer?
Voor dees tijdt niet.
78 Marg.
Ik ga, en doe na u begeer.
En weer uyt.
Daer komt Margriet, ik zal my zetten om te schrijven.
Gelieft Me-vrouw dat ik vertrekken zal, oft blijven?
Blijft vry.
Zeer wel Me-vrouw.
Neen, gaet, maer komt flus weêr.
Gelieft Mevrouwe dan te hebben ook yets meer?
Neen, gaet, laet my alleen; Wat wil ik nu bedrijven?
Wat Wild gy Rozemond, aen Raniclis doch schrijven.
O valsche woorden!
die mijn Zieltjen hebt bekoort, Ik zend u weêr te rug, en gaet daer gy behoord; Uw valscheyd oorspronk is van dees mijn ongelukken, Dies scheur ik uw tot wraek, aen hondert duyzend stukken.
trouwe Liefde, wild met bloed mijn traentjes mengen, En dit papier eylaes!
met lettertjes besprengen, En woortjes voegen t' zaem; steld lettertjes by een, Van bloedige koleur; tot teeken mijns geween; Tot teeken mijns berouw zal ik al schrijvend klagen; Ey!
Letter-drager wild de droeve bootschap dragen Aen hem, die in mijn hert zijn beeltens woonsteed heeft, Wiens Zieltjen in het mijn, door trouwe Liefde leefd; 't Is hy die ik mijn Liefd, door jalouzy ontzeyde, Als hy getrouwlijk my om weder-liefde vleyde; Door Liefdens jalouzy, rees eerstmael onze haet, Die nu een oorzaek is van mijn bedroefde staet; Ach!
dat ik zeeker waer, en vastigheyd mocht vinden, Dat noch mijn Raniclis, zijn Rozemond beminden, Hoe graeg zoud deze Ziel verhuyzen uyt haer steê Tot teeken mijnes Liefd mijn hertje voeren meê, En offeren't hem op; ik weet als hy mocht weten, Hoe ik hem noch bemin, zijn smaed waer weêr vergeten; Nu dan, wat schaed verzocht, ach!
staet het my al vry?
Ik weet niet wat het doet, ô Liefd!
hoe plaegt gy my, Wil ik?
wel ja; ik doe 't, ach my!
ik ben in vreeze, Als Raniclis dan zal mijn hertens meening lezen; Wat zal zijn antwoord zijn?
bespotten mijn bedrijf, Dat ik uyt Liefde zoo vrypostig aen hem schrijf; En zoo mijn schrijven hem dan mocht mishagen, Soo had ik oorzaek al mijn leven lang te klagen; 'k Weet niet hoe dat ik zal, ach Liefde!
Best Rozemond gy u bedenkt, eer gy 't bestaet; Na dat ik met beraed, en kennis heb gewegen Dees zaek, vind ik daer in veel swarigheyd gelegen; Beraden is 't geluk van 't geen men wil bestaen, Want dikmaels teeld een zaek veel droefheyd onberaên, 79 't Schijnt achterdocht en Liefd die willen t' zamen strijden; De Liefd wil dat ik schrijf, 't geen d' ander niet wil lijden; Wiens wil zal ik voldoen?
hoop is vermengt met vrees, Ik volg de Liefd; vermits de achterdocht meer rees Uyt schroom, als rede; want indien ik ga na rede, Soo stellen hoop en Liefd de achterdocht te vrede; Dies ik uyt Liefd begin; ey Liefde!
houd doch maet, Dat gy niet al te verr' buyten uw palen gaet.
ROZEMOND schrijft; CUPIDO uyt.
Wat wonder wat nieuws, wat wonder wat nieuws, heeft deze nieuwe Kramer.
Wie komt mijn steuren hier?
Jufvrouw, noyt aengenamer Oft liever vrundschap u geschiede, als van mijn, Nu op een kort Jufvrouw u zal bewezen zijn; Ey!
laet ik my by u wat rusten; 'k ben van 't loopen Soo moe, doch zeer versteurt dat ik niet ken verkoopen Van dees mijn Kramery; ey!
lieve Jufvrouw ziet, Daer is wat ongemeens, uw leven looft gy 't niet.
80 Rozem.
Weg, weg, van hier gy Boef.
Cupido Wel Meysje, wat is ditte?
lieve Iuffertje, laet my hier noch wat zitten, Al deze Kramery zal ik u laten zien; 'k Heb yets dat u zoo aengenaem zal zijn, ik mien Dat van uw leve gy noyt liever gift mocht krijgen; Doch van wien dat het is, dat zal ik zelver swijgen, Vermits gy 't zelfs zult zien; zie daer ik weet gewis, Dat gy haest raden zult, van wie dit Liedjen is.
Wat Liedjen?
Waer hebt gy Boefjen dit gekregen?
Van hem, tot wien ik weet gy Iufvrouw zijt genegen.
Hoe ik genegen ben, daer weet gy weynig van.
Wat meent gy, dat mjn godheyd dat niet weten kan?
Hoo, hoo, gy zijt verdoold, ik ken uw hert en zinnen, En dat zy zijn geneygt om Raniclis te minnen; Ik wist dat gy hem schrijven woud, Doch gy wist niet hoe gy den Brief bestellen soud; Nu, nu, kom tij 'er aen, en stelt u om te schrijven, Want ik zal hier zoo lang by u wat zitten blijven.
Cupido dat ik wist dat ik vertrouwen mocht, Te schrijven aen mijn Lief, het geen mijn Liefd goet docht, Ik schreef, oy me!
ik schreef.
Schrijft vry, ik wil u sweeren, By deze Boog, en Pijl, dat gy zijn hert zult keeren, In alle liefd tot u; want ik verzeekert ben, Dat zonder uwe liefd, u Lief niet leven ken, Rozem.
dat het zoo mocht zijn.
Ontslaet u dies te vreezen Rozem.
Hoe welkoom waert gy mijn, ach!
dat het zoo mocht wezen.
't Is zoo, en twijfeld niet.
Wel aen, ik neem voor mijn Te schrijven; maer wie zal dan mijn Liefds Bode zijn?
Ik, Iufvrouw Rozemond, zal hem uw Brief toe dragen: Rozem.
Wat gelieft u, Iufvrouw, my te vragen?
Niet; maer ik schrijf aen hem, die 'k heb in Liefd misdaen Cupido.
En ik zal hier terwijl zoo lang wat speelen gaen, En halen zoo eens al mijn goetjen voor den dag, Daer heb ik yets dat noyt yemand meer zach.
't Sijn rijmpjes, van een braef Poët geschreven, Die tot vereering my dit Boekjen heeft gegeven.
Hoe is 't getituleert?
Hy noemd het Venus jeugd, Om dat den inhoud is van Liefd, en minnens vreugd; Daer is een Raedzeltjen, noyt zoeter van uw leven, Dat heb ik, Rozemond, zeer dikwijls uytgegeven, Onder de Iuffertjes, die 't noyt en kosten raên, Ik moet verzoeken eens, oft gy 't wel kend verstaen; Is 't dat gy 't raed, ik zal uw kloekheyd hoog waerdeeren, En tot belooning met het Boekjen u vereeren.
81 Rozem.
Cupido, 'k ben te vreên; koom aen, en geeft het uyt, Ik zal u zeggen wat het Raedzeltje beduyd.
Het Raedzeltjen is dus, hoort toe, ik zal 't eens lezen; Mijn dunkt, Iufvrouw, 't zallicht voor u te raden wezen.
Men acht 'et voor een schat op Aerd; 't Werd dikwils tegens dank bewaerd; 't Werd met moeyten verkooren; Met vrolijkheyd verlooren.
Het is zeer zoet gezeyd, 'k heb lust daer na te raden, Of ik het niet en wist.
Dat kan Iufvrouw niet schaden, Doet maer uw best, en let te degen op de zin, Gy raed het lichtelijk.
Cupido; 't is de min.
Soo 't, Iufvrouw, u gelieft, zoo geeft daer reden van.
Seer wel, vermits ik u daer meê believen kan; Men acht de min dikmaels veel meer als Rijkdoms schat, En tegens dank werd zy bewaert zomwijl, om dat Gelegentheyd ons geen bequame middel stelde, Dat die men mind, de grond zijns minne niet kan melde; De weder min die werd met moeyten vaek verkooren, En als men 't ja woord geeft, werd min met vreugd verloren.
't Is, Iuffertje, na by, maer dat en is 't noch niet; Mijn leven vond ik geen die daer zoo na by ried; Bedenkt u noch eens wel, indien gy het durft zeggen, Ik weet voorzeeker, dat gy 't Raedzel uyt zult leggen.
Cupido; 'k raed geen meer.
Wel geeft gy 't dan zoo op?
Ey raed noch eens, gy slaet de spijker op zijn kop.
Is 't zoo niet als ik zeg, laet ik het raden blijven, Op dat ik raek ten eynd van mijn begonnen schrijven.
Wel, raedje dan geen meer?
ik kan 't niet raên.
Soo moet ik Jufvrouw doen het Raedzeltje verstaen; 't Is hier noch noyt geraên, maer als ik in den Haeg kom, Daer wort het wel geraên.
Wat is 't dan?
't Is de Maegdom; Ey ziet, hoe lachtze daer, dat moet 'er wel behagen, wel Rozemond, wil ik u noch een Raedzel vragen?
Neen looze guytje, swijgt, ik heb terstont gedaen, Wilt dan met deze Brief na mijn beminde gaen; Om reden heb ik daer geen op schrift op geschreven; Hou daer.
Zeer wel, ik zal den Brief Raniclis geven.
RANICLIS hebbende den Brief.
aengename gift van mijn gewenschte Lief; Ach!
oorzaek van mijn vreugd, ik kus de waerde Brief; Ach!
zoete woortjes, die uw Raniclis doet leven; Ach!
zoete lettertjes, zeer kunstelijk geschreven; 82 Ach!
lieve Rozemond, voogdesse van mijn Siel; Ach!
afgodin mijns herts, de Liefd wil dat ik kniel, En zoo veel dankbaerheyd de goden zal betoonen, Als uw verdiensten, Lief, zijn waerdig te beloonen; 't Schijnt dat der Liefden god, na lang geleden pijn, Op 't onverwachst zijn gunst ten vollen stort op mijn; Dies ik uw godheyd zal met lof en vreugde loven, Liefds Altaer çieren op, van onderen tot boven, Met vuur en offerand, op 't statigste gedaen, Op dat mijn dankbaerheyd ten Hemel op mach gaen; Dies kniel ik voor Liefds Troon, om storten mijn gebeden, U machtig Minne-god, alleen tot dankbaerheden.
RANICLIS knielende voor den Tempel, alwaer hy met Offerhande zijn godheyd is dankende; ondertusschen moet hier Muzicael gezongen, en gespeeld werden.
RANICLIS ZINGT, Stemme: Laura zat laetst by de Beek.
I. AErdschen God!
gy die mijn ziel, In de minne vlam doetbranden; Ik  Offer u mijn offeranden, Aen het Altaer van de Min; Voor uw heyligheyd gebogen, Kleyne god, van groot vermogen, Trek mijn klagt ter zielen in.
Aerds Voogdes!
vol vuur, en glans, Om 't verliefde hert t' ontvonkken; 'k Offer u dees Roozen-krans, Roosjes, die op 't çierlijxt pronkken; Roosjes, menigmael belonkken, Van mijn lieve Rozemond; Rozemond mijn ziels godinne!
Die ik in de lieve minne, VVeyg'rig, en af keerig vond.
Roos en blom doormengt met groen, Sal ik op uw Altaer stoken; En mijn offerande doen, In uw Tempel; daer met smoken, Deze Roosjes zullen roken, Tot verzachting van de wond, Toegewijd uw heyligheden; Gun verzoening op mijn beden, En beweeg mijn Rozemond.
Beweegelijk gespel, ô aengenaem gezank!
O lieve liefdens vreugd!
ô blijdelijke dank!
't Schijnt, Raniclis, gy zijt tot uwe wensch gekomen; Wat diend 'er nu voor my, eylacy!
voorgenomen?
Mijn vreugde is zoo groot, dat ik niet laten ken, Te toonen aen de Goôn de dienst die 'k schuldig ben; Ik schijn, ach Celestyn!
als van de dood verrezen, Koom, wild uyt deze Brief mijn blijde blijdschap lezen; 83 Dit 's oorzaek van mijn vreugd, dit zal de oorzaek zijn, Dat Cypriaen zijn Liefd zal toonen Celestyn; Nu weet ik, Celestyn, zoo goeden vond te maken, Dat gy gewisselijk aen Cypriaen zult raken; Gy ziet uyt deze Brief dat Rozemond my mind, En om te trouwen my van herten is gezind, Waer door ik weet dat zy my willig zal gehengen Een middel, waer door ik zoo veel te weeg zal brengen, Dat Cypriaen zijn trouws beloft zal komen na; Dies ik van stonden aen na Rozemonde ga, Met deze mijn verzoek; dat zy om uwe minne, Haer met dees kleeding kleed in schijn van Herderinne; En gy zult uw gewaed veranderen in schijn Van Rozemond, en gantsch in hare kleeding zijn; Ik weet Liefdens plicht te plegen, En Cypriaen tot uwe Liefde te bewegen.
Dees middel wel bedacht, my licht een uytkomst geeft.
't Is ongetwijffeld, 'k bid, dat gy gerustig leeft.
ROZEMOND uyt.
Daer komt mijn Rozemond, ey lieve!
wilt vertrekken.
Ik ga, vaer wel.
'k Moet zien of zy yets zal ontdekken.
hoe zeer ben ik in verlangen, Om weten of mijn Lief de Brief wel heeft ontfangen; Hoe haek ik na de uur, hoe wensch ik om dien dag, Cupido uyt.
Te weten, hoe hem doch mijn dienst behagen mach; Daer komt het looze wicht, het machtig minne Goodje.
Sijt Rozemond gegroet.
Ik dank u Cupidootje, Ey!
zegt nu of mijn Lief de Brief van u ontfing.
Hoort Jufvrouw, hoe het my met deze Brief noch ging.
is die niet besteld?
maer 'k zalje zeggen, Op wat manier, Jufvrouw!
dat ik dit aen ging leggen; De Brief die gy my gaeft, die gaf ik aen een Boer, Die groote kennis heeft met Raniclis, en swoer My by zijn keel, de Brief aen Raniclis te geven, Met middel, dat u daer op antwoord werd geschreven.
ik ben bevreest, en houde voor gewis, Dat deze Brief in handen niet gekomen is Van hem, aen wien dat ik die heb gezonden.
Daer komt den Huysman zelfs.
Ik heb die geen gevonden, Aen wien de Brief most zijn; dees gaf hy mijn weêrom.
O aengename Brief!
gy zijt my wellekom.
84 Cupido.
Iufvrouw, ik laet u t' zaem, en ga, wilt my verschoonen.