floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
’t Is, om Heer Waarenar t’ontwarren war’ge zin: Ontroerdt wat in mijn ziel, een waynigje voor deezen, Door een van deeze dry haar lief-antreklijk weezen Vervoerdt dus buytendt ’t spoor, zoo staameld’ ik juyst uyt, Op digters wijs, dat een wensten tot mijn bruydt; Want digters rammelen van vrijen staag, en minnen: Maar weet geen liefde ’t minst ooyt schrookte deeze zinnen: ’k Voegme slegs naa ’t geruys van ’t sop van Helikon, En ’t pluymig-hengst zijn klaaus-geklap in deeze bron: Naar bos, eenzame beempdt, diep-donker-hol-geschooren, Dees digt-minnende-ziel kunnen alleen bekooren: In ’t fleurtje van mijn tijdt, mijn liefste jeugdts April Metafora alleen mijn wens, en ziel bevil: ’k Hadt naau m’ontwrongen, die, te taaje roey, der schoolen: Of Antithezen mindt ik slegs, en Huberboolen: Want hier op ’t aldergrootst, en ’t heerlijkst wordt volstigt, Het weerelds-wenselijkst, en treffelijkste digt, ’t Gaat hier mee heemels-hoog, jaa meer, te ylig schieten, ’t Is ’t alderbraafst dat kan uyt mondt of hersens vlieten.
Mijn Hyperboole lief!
mijn waarste wens!
mijn hert!
Door u men Atrops schaer verstompdt, of ’t minst men tert.
VYFDE DEELS, AGTSTE BEDRYF.
MAAGDTALEEN.
HEer!
u vernoegen maakt vernoegdt ons van gelijkken: Maar ziet een ander guns.
Dat’s Rookaardt, ag; die Rijkke, Daar geen by haalen mag, dog booven al beken, Ik door zijn treflijk huys, lijk als betooverdt, ben: Maargreet, die vrees ik, zal hem hoop, nog trooste geeven, Die niet vindt, daar zy kan met hem, volnoegdt mee leeven.
’k Sal hem hertellen doen zijn oovergrootte schat, Hoordt dit Maargreet, meeschien verander zy wel wat.
Eermen dit houlijk sluyt, diendt men wel eerst te spreekken U Ouders, dat die dit bevesten, met haar teekken.
die zijn al doodt!
Wat lukkiger geval!
Vry-meester van dat goedt benje dan, heel en al.
’k Heb waynig goedts, maar braaf onderhoudt van mijn Oomen.
Die, denk ik, regtevoort, dat al dat goedt toekoomen, En kinderloos, dies wagt gy dit tot errefdeel.
Niet kinderloos, elk heeft, daar ook, en vry wat veel; Maar al schier quijnen zy, d’een aan benaaude longe, Van zinkingen weer aar, of waaterzugt gedrongen; En wie hier vry af is, ten minst wat teykkens heeft; Dat van een leeven, kort, ons een goedt teykken geeft; Van stoot, van val, van slag, van pest, of leeger plaagen, Daar hebje al die stoet van vrienden ligt verslaagen, Dan ben ’k daar booven op: wat herder hoofden niet Met troepen daaglijkx men te graafwaardt brengen ziet?
Dat zijn u schatten dan, en rijkdom booven maaten!
Gy gaat op vriendens doodt, u dan, alleen, verlaaten!
Dat kan van oogenblik, tot oogenblik, geschien.
Wat treffelijkker huys, ging ik my an niet bien?
Een huys, daar ik te deeg mijn hert meend’ op te haalen.
Wie kompdt dat nu dog toe?
an vier regt t’eegaale.
Zijn die wat van geslagt?
S’hebben haar kind’ren al.
BORGERAARDT Vaar wel dan treflijk huys!
en boogen braaf van stal!
Vaar plaats, en voor-plaats wel!
vaar wel laan rijk van eykke!
Vaar wel fonteynen die an wolken kosten reykken!
Vaar gulde kaamers wel!
en huysraadt allegaar, Van plaats zoo fraay verdeeldt, naa elk een deel van ’t jaar!
Vaar wel pilaaren na de Dooris-kunst, verheeven!
Vaar al gy beelden wel op d’oude wijs gedreeven!
Vaar al gy vijvers wel!
vaar wel gy tuynen mee!
Vaar wel schoon bloemprieel, dat ons verstommen dee!
Vaar Niobe ook wel, en ruyzend’ waater-stroomen!
Met al u Naajaden!
Vaar wel Oranje-boomen!
Volmaakte plaats, waar van de hoop ons slegs alleen Betooverde; Weg zijt gy met u wonderheen.
Wy danken, vriendlijk, u Rijkaardt!
naa eygen grillen, Van uwe braave eer, die gy ons hebt doen willen.
Met mijn gehoopte schat, lag ik met alle quaal.
Geen dieven zullen haar ’t minsten krenken allemaal.
Maar dees die maakt my bang.
Wildt vry tot rust u geeven, Dat is mijn Kapiteyn, daar ’k naa wens mee kan leeven.
VYFDE DEELS, NEEGENDE BEDRYF.
BULDERWINT.
MAAGTALLEEN.
WEl goeje vrienden!
’k sie, gy zijt vast hier vergaardt, Om my t’ontfangen, en, ik loof al vry vervaardt; Gy kundt mijn oogenzwenk, te wreedt, schier niet verdraagen, U kom ’k als vriendt, en u verlos ik van dees plaage; Want zoo ’k my niet bedwong in vriendlijkheeden, ik En leefde met geen mens, een enkel oogenblik.
Die gunst is booven groot.
En gaat niet daaglijkx beuren.
Hoor vrienden!
wildt u ramp niet al te zeer betreuren, Fortuyn die neempdt zijn keer, en averegtse slag: U, Bestevaar, beloofden ik van deezen dag, Zoo hoog te heffen, als Jupijn mag zelfs geraakken, Doe ’k u beloofde, dat, ’k u wou mijn Schoonvaar maakken: ’k Waarschouje, dat ’k te mets hier mee mijn daagen slijt, Dat ik de ouders dus vervroolijk som’ge tijdt.
Dat ik dit wenselijkst haar hoopen doe; mijns weegen Om u onnoozelheydt zoo ben ik wat verleegen; En dat gy niet verquijndt door dees volwenste zin, U dogters, weet, dat ik daar nooyt hadt liefde in: Dees t’oovergrootte smert wildt Bestevaar verdraagen, Mits ik in niemandt heb, als in mijn zelfs, behaagen.
Dat scheeldt veel braave heldt; zijt gy slegs wel te vreen, Dat ik van al dees hoop misnoegdt en weet, niet een.
Mits luttel onder u, zig wil door trou verpanden, Zijt gy niet heel al gek; want gek zoekt eyge banden.
Daar Waarenar!
zet al u vrees nu aan een zy; Want, voor te schelden, scheldt men u van zelfs nu vry: U herten mee gerust, stel nigten zonder vreezen; Mijn kindren eeuwig moet zy zoo zoet-grillig weezen!
Verander nooyt van zin!
lukkiger duyzendt keer, Als wijsman hebben kan, of eenig magtig Heer.
Dat d’een gestaadig min zijn dappre Alexander, Dat alle herten vry weet te gebien den Ander, Dees die zoo vierig mindt Tooneel en momme-spel, Dat die daar mee verzet haar ramp gans, en gequel, Dat d’een zijn grillen, lijk zijn Afgoodin gaa smeekken, Dat d’ander niet en gaa als Hyperboolis spreekken, Dat d’een met vreugdt staag wagt, naa zijn naarmaagens doodt, Den ander met zijn eygen moedt te wonder groot Met dapperheydt zig noeg van zelfs zig toegeschreven, Elk in zijn eygen gril wens ik tot ’t eyndt mag leeven.
Dit Bly-Spels toe-eygening aanD.
E. Heer mijn HeerJAKOB FRANSEN HINLOOPENOut Scheepen der Stadt Amsterdam.
MYN HEER.
ZOo ik U E. zijne goeje geneegendtheen, en gunsten my alree betoondt, zou willen naa haare waardicheen beloonen, zou ik te stouter en te vermeetelder my draagen, als ootmoedig, en gedienstig.
Ook gedaane deugt met alle geneegendtheydt, en geleegentheydt niet te betoonen men die altoos erkendt, is die schier half vergeeten, te groof een fout voor een eerlijk gemoedt.
Onvermeetel, geloof my mijn Heer Hinloopen, kom ik U E. dit kleyn gifje op offeren, en eygen U E. dit Blijspelletje toe, niet als iet dat U E. van nooden of nut zou zijn Nog ook, mits U E. door zijne agtbaarheydt, dat van laster, en opspraak zou bevrijen en dat dan nog wel van alle onheyl, en verval zouden willen beschermen, wat te flikvloojig, zoo niet te onreedelijk, mijns oordeels, mits dees magt tot nog toe geen hoe groot een Heer ter weereldt van den Heemel heeft kunnen verwerven, mits die dees voor haar alleen bewaarde, volgens die gaauwe digter zijn les Victurus Genium debet habere liber.
Daar moet iets Goodelijkx in zweeven In boekken die lang zullen leeven.
Iet moet daar in weesen, dat niemant noemen kan, jaa zelfs bedenken, of men zou kunnen zeggen, waarom een deel lomper boekken eeuen lang haar meesters overleefden, en andere braaver voor haar meesters doodt lang gelijk verrot zijn: maar dit eygende ik U E. toe dat hy daar mee als eygen zou leeven, het geen hem daar in niet aan en stondt zou gelieven te gebieden uyt te doen, of te veranderen, hetgeen hy daar by wilde, eeven eens zou laaten aan lassen, daar hy meer af weeten wou, als bedenken, hem dat flukx uyt zou laaten leggen, en met het geen hem aanstondt zig vervroolijkken: want geloof my, mijn Heer, dat U E. de voornaampste is, die ik wens dat hier uyt eenig vernoegen mag trekken, daar ik al mijn inzigt dubbel door agt betroffen, en mijn moeydt nog meer betaaldt.
Om dat het slegs een vertaaldt werkjen is, is het wel te geringer, maar bedenkende wat aangenaamheydt, en nut zijn eerste meester onder zijn lants-luy daar door verspreyde, oordeelden ik door het vertaalen onze lants-luy een gelijk afzetzel zouden kunnen bekoomen, om U E. voornaamelijk, en andere braave landts-luy bragt ik dit zoo veer, gelijk U E. mag zien; gelieft dit, mijn Heer, dan als eygen te gebruykken, als meede zijn duytse Meester In Amsterdam den eersten vanHooymaant, Anno 1658.
U E. Ootmoedigste, en gewilligste        Dienaar HENRYK TAKAMA.
Vryagie en Trouw Of de KLUCHT van KREELIS CRYNEN En Iuffr.
IENNEMA.
Gespeelt op Schouburgh.
Dit voorleden Nieuwe Jare Quam een Doctor voor den dagh, Vrienden laet Ian Tryntjens vare, Hy is nu genoech belach, Want hier komt op nieuw alreede, Met het ingaen vande Maert, Doctor Cryne dit’s de tweede, By een yder wel vermaert.
T’Amsterdam, Gedruct voor Abraham vander Putte, Boeck- verkooper inde kleyne Cattenburch-steech, 1665.
Doctor Krijne Vader des Bruydegoms Krelis Krijnen Bruydegom.
Juffrouw Iennema Bruyt.
Juffrouw Camp Koppelaerster.
Doctor Camp Soon vande Koppelaerster.
D. Pastor.
Coster.
Vrouw Dominis.
Grietjen de Meyt van Doctor Crijnen.
Stomme Persoonen.
Officier met de Deurwaerders.
’t Gemeene Volck.
GRiet doet de deur eens op, my dunckt ick hoor daer bellen, Ey loopt en siet eens wie daer aen de deur komt schellen.
J. C. Wel Grietjen goeden dagh.
U oock so Juffrou Kamp.
J. C. Wat dunckt u lieve meyt, waerom dat ik hier quamp.
Wel hoe dat raect my niet.
J. C.                                         Maer is u Heer niet binne Gr.
Ja Juffrou, soo ’t u gelieft, soo gaet die kamer inne, Die Schildery’s eens siet.
J. K.                           Och Griet ick ben te bloo, Ey lieve dit en is in ’t minsten van geen noo.
Kom, lustigh ick sal ’t hem eens ondertusschen seggen.
J. C. En vraecht met een, of hy geen gelt heeft te beleggen.
Daer’s Juffrou Kamp myn Heer.
Seght dat zy binnen komt, soo zy my yets begeer.
Juffrou myn Heer versoeckt ghy by hem g’lieft te kommen.
Grietjen binnen.
J. C. Heer Doctor goeden dagh.
’k Magh u verwillekommen, Wel Juffrou waer hebt ghy soo langen tijdt geweest.
J. C. Myn Heer ick heb de Vorst en kouw soo wat gevreest.
Komt sit een weynich neer: ’t is lustigh kout voorwaer.
Griet, Griet, waer benje daer, Gr.
Ick kome soo terstont.
Myn Heer ick ben alhier.
Kom krijght eens turff en hout, en maeckt een helder vier, Loopt haelt wat van’t talhout, en van die hoepel-banden, Daer by een tacke-bosch, dan salt te beter branden.
J. C. Heer Doctor ick kom hier, op dat ick uw’ eens segh, En vraech of ghy geen gelt en heb dat ghy belegh?
Door dien daer luyden sijn, die my tot haer ontboden, En seyden my terwijl, wy hebben gelt van nooden, Of ick niet yemant wist, of my niet was bekent?
Den een of d’ander vrient, die gelt heeft, of op rent, Of soo als hy begeer: Ick seyd’ ick sal eens hooren, By Heeren Advocaets, en Medices Doctooren, Maer als ick niemant wist, soo schoot my inde sin; Van u myn Heer, wijl ick van u bekende bin, Ick dacht om het profijt, en voordeel van u schijven, En om de lieden oock daer mede te gerijven, Die saecke die is goet, en als men t’recht insiet, De Christelijcke liefd’ aen niemant dit verbiet; Ghy kunt u interim, hier eensjes op bedencken, Voor my ’k vertrouwe niet, uw’ boedel dit sal krencken, Door dien het lieden sijn van eenen goeden staet, Wien alle dingh na wensch en na begeerte gaet.
Juffrou wanneer dat ick een saecke sal beginnen, Soo moet ick my daer op ter deegen eerst versinnen.
J. K. Heer Doctor alsoo sijn de wijse luy gewoon, In saecken van gewicht wort yder een geboon, Dat hy sich schicken zal na dese trouwe lesse: Wel nu dan, ick verblijf u lieden dienaresse.
Juffrou wat hebt ghy haest?
ey set u noch wat neer.
J. K. Myn Heer terwijl ick sie, dat dit is uw’ begeer, Soo sal ick evenwel, om uw’nu te gerijven: Een weynigh sitten neer, en by u wat verblijven.
Juffrou dit is my lieff, en grootlicx aengenaem, Laet ons een soet discours, en praetjen houden t’ saem.
J. K. Myn Heer soo alst uw’ gelieft, ick ben daer me te vreden, Want discoureren magh bestaen met alle reden.
Maer echter soo ’t u g’lieft, een woortjen in ’t secreet, Wel graegh ick vragen sou.
J. C.                                 Doet my maer slechts bescheet, Dat by ons wert geseyt, sal blijven wel verhoolen: Ick hebbe noyt geleert te klappen uytter schoolen; Al ’t gene dat van ons wort heymelijck geseyt, In ’t minsten nergens niet, sal worden oyt verspreyt.
Wel Juffrou ick verlaet my seecker op u woorden, Ick wilde wel dat ghy dan neerstelijck toehoorden, Terwijl ghy over al bekent zijt, is myn vraegh, Of ghy niet voor myn Soon, weer een bequame maeght, Door dien hy ongemeen is los en ongebonden, Den meesten tijt oock op de Bier-banck is bevonden, Die garen wesen wil, in Hoerhuys en Bordeel, Voor wien seer aengenaem steets is het Venus speel, Gelijck hy tot myn leet, voor desen heeft gegeven, Een schandelijcke proef, van ’t soete Venus leven: Doen hy met onse Meyt op ’t bedde tradt geswint, En maeckte onse Meyt, die bolle Meyt met kint, Een bolle Meyt, waer me men hupsjes huys kon houwen, Die ging dien reeckel toen soo schandelijck bedouwen, Wat magh ick seggen bol, zy was te voren hol, Maer doen hy by haer quam, soo wiert zy dick en bol, Ick moest een goet stuck gelts, op staende voet uytschieten: Ey denckt eens Juffrou Kamp, zou my dat niet verdrieten, Daer ’t eertijts hadt geweest een stille fraeye Meyt, Men sach’er soo beweent, men sach’er soo beschreyt, Na dat dit was geschiet, na dees foey fraeye daden, Quam zy haer Moertjen t’huys, met ’t packjen overladen, Die Krelis heeft my van sijn leven wel gebruyt, Hadt ick gedorst, k’ hadt hem gesmeten op sijn huyt, Maer hy was al te groot, de roey was hy ontwassen, En dit myn stockjen zou op hem soo wel niet passen, Eer ick hem wilde slaen, soo koos hy ’t hase padt, Ick wouw wel, dat ick hem wat ingehouden hadt, Soo dat ick nu versoeck, en vrag’ u al te bijster, Of ghy niet voor myn Soon, weet een bequame Vrijster, Ick wilde wel dat hy een block hadt aen het been En twijfel niet of zou dan houden rust en vreen: Of andersins van my sal worden waar genomen, De eerst’ occasy die my sal te voren komen, Het spreeckwoort seyt, die ’t seer in ’t eerst niet tegenstaet, Die sal den Medecijn ontbieden al te laet.
Hier voor seer noodigh is beletsel ende stuttingh ’t Is tijt, ja over tijt, ick hier voor schiet een scuttingh, ’k Hadt anders by my selfs een vast en wis besluyt, Dat ick dien loosen boeff, dat ick dien slimme guyt, Sou sluyten in een huys by ’t Dolhuys dicht gelegen, De lange Nieuwe-straet heeft zy haer naem gekregen, Het is in’t selve Huys daer Joffrou Maenhout leyt,* Een vierige Colom voor ’t huys geschildert steyt, J. C. Wel hoe?
wat heeft dat in?
men heer wat wil dat seggen?
Sou juffrou Petronell van Maenhout aldaer leggen?
Dat heb ick noch niet eens geweten of gehoort, Ick denck of zy niet is, hier over wel verstoort.
Kryn.
Wel hoe weet ghy dat niet?
I. C.                                         Ick ben daer van onkondigh, En wist het niet aleer dat ghy het my seyt mondigh, Kryn.
O Juffrou!
dit is door de heele Stadt bekent: Verwondert ghy hier van noch niet verwitticht bent, Daer leyt men lieden in, die veel sijn van vermoge, Wiens beurs wel is gespeckt, van staet niet laegh maer hooge.
I. C. Men Heer en hebt ghy flus u noot my niet geklaeght, En vraechde ghy my niet na een discrete Maeght Voor uwen Krelis ?
Ja Juffrou dit’s de waerheyt, Ghy hebt hier in gelijck, dit is die heldre klaerheyt, Ick vraechd’ of ghy niet wist, een jonge brave tas, Ick wildeder wel een die niet onbillick was, Een Jufferouw, daer vry, wat veel is aen te kussen, Op dat ons Krelis Krijn, sijn brant sou konnen blussen, Op dat sijn geyle lust zou mogen dan vergaen, Op dat sijn loopen dan zou wesen eens gedaen.
J. C. My dochte dat, dat ’t waer, ick hebt noch wel onthouwen, Myn maelden inde sin van Heylicken en Trouwen: Maer nu ick my bedenck, daer schiet my inde sin, Een moye Jufferouw, een Weeuw gelijck ick bin, Heel schoon en eloquent, soo dat het is een wonder Voor yder die het hoort, niet een soo onder honder.
Maer is zy wel wat rijck, van Ouders, laegh of hoogh, Seer noodigh dat ons Kees, daer eens op sloech sijn oogh.
J. C. Zy heeft een Capitael van sestigh duysent gulden, Kryn.
duysent Juffrouw Camp, hier moestmen niet langh dulden.
J. C. En als haer moer is doot, heeft zy een tonne gout, Soo dat zy lustigh tot de knoockels zit in ’t smout.
Wel Jufferouw men moest hier niet te lange beyen.
J. C. Heer Doctor dat is waer, men moest niet langh toe-reyen.
Wel Juffrou soo ghy dit kunt maken ficx en klaer, Hondert Rijcxdaelders ick u geven zal voorwaer, Siet daer, ick tell u nu vast sestigh Ducatonnen, Die rest ghy hebben sult, als’t Bruytjen is gewonnen, Krelis.
Siet daer is oock myn hant, ick stader u voor borgh, ’k Sal maken dat g’hier voor niet wesen sult besorgh.
Heer Doctor grooten danck, ’k verblijf u dienaresse, Ick sal getrouwelijck na komen myn promesse, So veel my mog’lijck is, sal ick nu doen mijn best, Om haer so heymelijck te slepen in het nest.
Maer segt eens hoe men haer sal komen best te spreecken, Dat zy niet wert gewaer, ons boose slimme streecken, Hoe salmen by de Weeuw bekomen best acces, Waer is zy gelogeert in ’t Oosten of in’t Wes.
J. C. Ey luystert daer eens na, want niemant vande menschen, Sou noyt getrouwer raet sijn leven konnen wenschen, Geeft mijn maer eens gehoor, mijn Heer en Krelis Krijn, Op ’t Huys te Bloeyen-dal, ghy morgen vroeg moet sijn, Dan sal ick na-middagh met t’Weeuwtjen eens playsieren, En sal dan mynen weg na Bloeyen-dal bestieren, Maer gy lie moest dan voor de deure blyven staen, Als wy daer al te bey so quamen aen-gegaen: Ick mag vast eens na Huys ten eersten toe marcheren, k’Versoeck u-lieden g’lieft myn stoutheyt t’excuseren.
Juffrou dat’s niet een beet, seer graeg is dat gedaen.
J. C. Ick wensch u goeden dagh.
Wy latent daer op staen.
Kryn ende Soon binnen.
Jenn.
Wel Buervrouw goeden dag, ick magh u welkom heeten, J. C. Wel Buervrouw waerom dat?
Ick hadt u al vergeeten, Het en geheught my niet, dat ick u heb gesien.
J. C. k’Heb sint de leste reys, u lieden soo ick mien, Niet eensjens oock beschouwt.
wel dunckt het u dan wonder, Ick u verwillekom, zijt ghy nu wat gesonder Als die voorleden reys.
J. C.                         Ja Jufferouw God danck.
Ick was, een Jaer geleen; oock wel te degen kranck, Maer Buervrouw kom wat in, wil my geselschap houwe, Komt warmt u wat by ’t vier, ’tis een seer groote kouwe.
J. C. Neen Juffrou k’ben niet kouwt.
Kom binnen hier leyt vier, Wat lust u liever nu, een glaesjen wijn of bier.
J. C. Och Juffrou geen van bey, dat is gansch niet van nooden.
A vot santé Buervrouw, maer volgje me de moode, Myn dunckt ghy volgt al mee, die nieuwerwetse snoff, Ey lieve seght my eens, wat is dit doch voor stoff.
J. C. Ja, ja, wat sou het sijn.
Nu set dat uyt de sinnen, Ey drinckt dit glaesje uyt, dat ’t ledigh zy van binnen.
J. C. Maer Buurvrouw Jennema, wat ist playsierigh weer, ’t Begint geduerigh op te klaren meer en meer, ’t Is fraey genoechlijck weer, om sigh eens te verluchten.
Ja Juffrou dat is waer, ’t is nu noch verr’ van suchten.
J. C. Jck moet na-middagh eens gaen wand’len na de Bilt.
Ick ga wel eensjes mee, soo ghy het hebben wilt.
J. C. Ja Juffrouw immers ja, ick soeck een gesellinne, Somtijts wanneer ick ga, om buyten wat te winne.
Maer wanneer wilje dan.
J. C.                                     k’Wouw wel wat vroechjes gaen, Want sie den avont-ster, die komt nu schielijck aen.
Wel tegen hallif twee.
J. C.                                 Ick ben der mee te vreede.
Ienn.
k’Sal ondertusschen my daer tegen maecken reede.
I. C. Wel als het uw’ gelieft, ick sal ten hallif twee Hier komen, en eens sien of ghy sult wesen ree.
Juffrou u dienares.
I. C.                             Den uwen van gelijcke.
Tot flusjes toe.
I. C.                     Ick sal eens effen kijcken, Of mynen Soon zy t’ huys: Hoor Soon ick ga eens uyt Met Juffrou Jennema dat soete diere kruyt.
Wel Juffrou ’t is haest tijt, Ick kom hier eensjes sien, of ghy al veerdigh zijt.
Ja Buervrouw alst u g’lieft, k’sal sluyten maer de kamer, Ick ga noch onderweegh, eens by de Fransche Kramer, ’t Is noodigh dat ick my een weynichjen opschick, En oock noch wat palleer met sticken en met strick.
I. C. Juffrouw ghy zijt nu niet soo swaer met last beladen, Als in’t voorleden Jaer, wie hadt u dat geraden, Of daer toe aengeport om sulcken saeck te doen.
’t Was sulck een daermen niet sou konnen op vermoen.
I. C. Den gang nu lichter valt, en spoediger t’ marcheeren, Als doen men voor een Jaer bestaen hadt u t’ onteeren, Ghy waert toen haest soo dick, en vol als ghy zijt langh, Ghy leeck een dicken droll, hoe wel niet sonder dwangh, Ick kan u nerregens niet beter by gelijcken, Als by een tobbigjen dat effen ront kon blijcken; Dit Tobbigjen wanneer de tijd geboren was, Dat viel geheel en al in duygen al den bras, Is ’t soo niet Jufferouw.
Ja ’k hadt veel ongelucken, Doen ick och lacy!
lagh tot Utrecht aen twee stucken, Of soo, gelijck men seyt op Hollants inde Kraam: t’ Ontfangen soeter was, en veel meer aengenaem, Als ’t braecken van een kint, als ’t lossen van een packjen, Dat soo langh hadt geweest verborgen in een sackjen, Ick meen niet in een sack gemaeckt van linnewaet, Maer in een sack van vleys, ja sonder naelt genaet.
I. C. Maer Jufferouw, wat nu de plaetse magh belangen.
’t Was in een seecker Huys, daer Globen nu uythangen, De steegh oft ftraetje was de Lynemert met naem, Alwaer dit lievertjen uytbraeckte seer bequaem.
Maer Juffrou ’k merck hier wat, dat weert is, Nota Bene!
Dat lacchens weerdigh is, soo ick niet anders mene, Weet ghy wat Globi sijn te seggen in ’t Latijn.
I. C. Ja, ja, ten naesten by, begryp’lijck is voor mijn.
’t Is wel dan alst u g’lieft, soo wilt eens op my letten, En wilt’er u gehoor, ter deege toch na setten, k’ Moest uyt de Globi eerst ontfangen warm en heet.
I. C. Ey noemt het Glob ulI, dat ick’t te beter weet.
’t Is wel, ick moest oock eerst de Globuli ontfangen, ’k Hebt in de Globis oock weeromme moeten langen.
I. C. Ha, ha, ha, ha, Buervrouw, dit is een soet concept, ’t Geen Jufferouw noch uyt den Globen heeft gelept.
Wel ja, dat’s immer waer.
J. C.                                     Ick moet het oock bekennen, Wat hebbens’ al practijck die witte soete Hennen, In ’t minsten deel en is den Haen niet soo actijf, Hy kan niet doen, als niet de Henn is tot gerijf.
J. C. Maer Buurvrouw heb ghy niet ter deegen noch onthouwen, Hoe langh ghy lagh in’t bedt, van ’t soete Nectars douwen.
Vraecht ghy hoe langen tijdt ick leggen bleef in ’t bet, Als ick myn wel bedenck, t ’was ellif dagen net.
I. C. Wel ick verwonder my, dat ghy soo ras kon lossen, Dit packjen, daerje soo acht maenden me ging trossen.
Ja Buervrouw alleman is soo geluckigh niet, Als ick doen ben geweest, men dit gemeenlijck siet, Dat sulcke Jufferouws als ick ben meest genieten Meer voorspoet in die saeck, dats’ haer wel konnen quieten, Men seyt hoe slimmer hout, hoe beter is de kruck, Hoe slimmer Hoer het is, hoe meer zy heeft geluck: Maer Buervrouw hoor eens toe, hoe is die Brugg’ geheeten.
I. C. De Gilt brugh is haer naem, soo ick niet beter weten, Soo hebben my wel eer, myn Ouders onder-recht, Doen ick noch was een kint, oprecht en wonder slecht.
Hoe hier die groote Poort, daer al die bollen leggen.
I. C. De Gilde poort soo ick van outs heb hooren seggen, Maer Joffrouw, hoe ging het, doe ghy u moeder-naeckt Ontkleeden in Vrieslant, wat heeft dat veroorsaeckt.
Dat zal ick uw’ ter deegh en openbaer uytseggen, Ghy moest ’t niet seggen weer.
I. C.                                     Neen, wilt ’t my maer uytleggen.
Doen ick my hadt ontbloot, quam ick in een Salet, Van vele jonge lien, en alle even net, Daer ging ick my alsoo voor yder een vertoonen, Een dagh of twee daer aen, soo kreegh ick tot myn loone, Een Logement, daer ick een wijltjen spinnen most, Kout water hadt ick daer, en droogh broot was myn kost, Waer uyt myn lieve Poll Valant my dee bevrijden, Uyt al myn swarigheyt, uyt al myn bitter lijden.
Maer Buurvrouw wie sie ick daerginder staen voor deur.
I. C. ’tIs Krelis Krijnen met sijn Vader den Docteur.
Wel Juffrou Camp waer heen, waer wilt ghy henen wijcken, Ey lieve komt eens in, wilt soo niet henen strijcken.
I. C. Voor dese reys nu niet, wy gaen eens samen uyt.
Waer leyt u wegh na toe, in ’t Westen of int Zuyt.
I. C. Wy gaen eens na de Bilt.
Ey lieve komt toch binnen, Hoe mooghtje nu soo sijn, hoe zydy soo van sinnen.
Krel.