floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
En ’t sel van deuse nacht ier verdubbelen, als verkorten.
Praetje van vijfentwintigh gulde, daer staender noch wel soo veul, en mier.
Wat, laeter hondert staen, het schaet hem niet een sier.
Daer komt de Waert weer an.
Hy wacht jou vast Sophroone.
Ick sweer dat hy je veur je moeyten, wel sel loonen.
Ick mach hem stricks, stracks volgen, of aers wordt hy licht quaet.
En jy Antonia, ’t scheel my niet of jy* gaet, Dan of je van de nacht, hier in mijn Huys wil blijven, Seg watje liefts wil doen.
Mijn Besje sou niet kijven, Al bleef ick op ien aer, of hier van dese nacht, Maer wijl ick misschien, op ien aer plaets wort verwacht, Zoo heb ick liever te gaen.
Wy moeten ierst iens drincken, Ick selje een Aqua Vita of ien Rosoly schincken, Wacht noch ien weynig hier.
Ioch binnen.
Antonia ’t schijnt wel Dat ick van deuse Smous, noch gelt verdiene sel.
Dat ’s wis, je kenje mit mekaer wat vrolijck maecken, En Segt de Speck, dat hy, past lustig wat te raecken.
’t Sel hem evenveul kosten, ’t zy dat hy wat raeckt, of niet, Hy selmen Specy Manibus van te veuren geven, ier ’t werck iens geschiet, Kaelissen bedriegen maekaer niet Kammeraet.
Hier heb ick den rechten, onvervalsten Canis Marynis.
Wat raeje?
dat het Genever, Roosoly, Anys of Brandewijn is?
’t Is by me swiep Brandewijn mit Suycker, wat bruyme dese Vent, Avous, dat gaeje na je gat.
Sie soo mijn Moer, je kent.
Avous Jochum.
Nou Sophroon, gaet lustig op de jacht.
Jy Iochem, pluckt de Vinck, ick wensje goede nacht.
Ick peurder mee op of, hoor, hoor, me dunckt hy klopt om jou, Sophroone, Legt wat schrap, as je by hem legt, voor al moetje jou gerieflijck toonen.
Adieu, genacht.
Antonia uyt.
Nu weet ick goede raet, Om Sophroon, dat loose Varcken, dat snoo ritzige Hoertje, veur al            de smaet, Diese van desen avont, en op andere tyen het anedaen, recht schapen uyt            te strijcken.
En die Hoerewaert, Waerdin, en Smous al mee, dat se sellen staen kijcken, As ien kous veur ien scheermes, en se sellen begort Niet weeten waer van daen dit onweer komt, of waer ’t, er schort, Soo snoo sel ick dit hiele sootje gaen bedriegen.
Se sellen ’t soo onmeuglijck achten dattet van my komt, as dat ien luys spreken            sou, of ien koe vliegen, Se sinnen op gien quaet verdacht, en sy mienen ick sin haer Vrindin, Maer se sellen wel haest gewaer worden, maer ’k mien tot heur schae, dat ick niet            mal sin.
Al heb ik wat lang ewacht, dat ’s niet een bit, lang borgen is gien quijt schelden, Nu heb ick gelegentheyt, om ’t heur wel tien dubbelt te vergelden, Want ick sel tot wraeck van die ritse Teef, mit ien volle zeyl na de Schout gaen, En seggen, dat ick hem, doch op belofte van naem te swijgen, ien Haen Van d’ouwe wet, noch op ien vreemt nest sal doen betrappen, En de Hen, Waerdin, en Waert mit alles gaen beklappen, En onderrichten hem, van stuckje tot beetje, tot dat hy perfect weet wat            ick seg, En zoo hy zelfs de Kroeg, wijl ’t duyster is, niet kan vinnen, soo wijs ick hen och            selfs de weg, Licht sel hy me noch veur me moeyten, wel iet schencken, Al doet hy ’t niet, daer ’s weynig an gelegen, ’k sel dencken Dewijl mijn revengie heb genomen, nu sin voldaen, Hou daer, dat ’s gang, ick sel niet rusten, veur dat ick by de Schout sel            staen, Nou sel ick volbrengen, daer ick soo lang op ging loeren, Roer jy je gat nou maer, ick sel mijn beck wel roeren.
Schout en drie Diefleyers uyt.
Laet sien, hoe hiet de Waert!
Diefl.
Jochum, mijn Heer.
Dat ’s waer, Jochum de Mof, ick weet, ’t is hier ontrent, sie daer, Maer sacht, swijgt alle stil, ick sel allienich spreecken, Op dat veur soo veel stemmen, ons aenslach niet sou breecken.
’k Sel hem bedriegen, en kloppen soetjes met mijn knockel an de deur, En als hy open doet, soo dringt stracx na mijn in, ick ga veur.
Iochum van binnen.
Wie klopt daer an?
Al Vrient.
Wel Vrient, wat ’s jou begeeren?
Wat ’t eten, en te drincken, en als ’t jou belieft te logeeren.
Ick tap van avent niet, het is te laet mijn Vrient.
Doe op, hoe staeje dus.
Ick heb niet dat je dient.
Wat Duyvel, hebje dan gien Wijn of Bier, voor Borsten diese lusten?
Ja genoech, maer ’t is nu gien tijt van drincken, maer van rusten.
Wilje dan niet op doen?
Ja, maer seg me eerst wie je bent.
Ick seg dat ickje Vriendt ben, Jochum, en datje me wel kent.
Nou je Jochum segt, soo hoor ick wel dat je kennis moet wesen, Maer dat ick niet eer op doe, moetje niet belgen, want wij vresen Dat d’Onderschout ons mocht verrassen, want die Akrementse Vent Die bruyt ons als de Duyvel Job, en daer wat te doen is, is hy staeg ontrent.
Neen ick bent, doe maer op, je hoeft nou niet te vresen.
Iochum doet op.
Komt volgt me alle drie, dat ’s goet, hier moet ick wesen, Hier Jochum, geeft de keers, ghy twee bewaert de deur.
Ghy neemr u bloot Rappier, en volgt me, ick ga veur.
Neemt de moeyten niet Heer Schout, want daer is niemant binnen.
Ick weet datser zijn, daerom sel ick soo lang soecken, dat ickse sel vinnen.
O bloet, nou is ’t verbruyt!
wat raet.
o lieve Man!
Dat weet ick niet, maer ’k seg, Sophroon isser qualijckst an, En wy niet veel beter, want by ien Jeudt te leggen, sel heur, en onse saeck niet            weynich beswaren, Maer loop, en spreeck de schoonste woorden dieje oyt geleert heb, dat            hy de Meyt wil sparen, Want ick hoor wel, hy hetse al evonden, loop Wijf, je best loop heen, Ick sel dese Maets terwijlen iens schencken, en blijven hier beneen.
Avous Maets, je kunt al mee ien woort as ’t je belieft in ’t goe spreecken.
Ick beloofje, je selt om ien glas Wijn onse stemmen wel winnen, asje die             sel ontbreecken.
Een goet woort, as ’t de noot vereyst, en kan niet schaen, Suypje maer lustig an, ick sel na boven gaen, En sien of ick mee wat goets kan doen, hy selse aers allebey na de Boeyen Toe sleepen, of se sellen Duyvels moeten bloeyen.
O doot, wat sel de Schout hier een vetjen uyt haelen, maer daer komt al weer            me Wijf.
komt toch boven, want Sophroon het van de schrick de Koors            schier op ’er lijf.
Ick sin schier doot van vrees!
Nu raeckense wis allebey in schanden, Want hy hetse op het Bedt evonden, en de Jeudt staet noch mit sen broeck in            sen handen, En siet soo onnoosel, as ien Schaep, en de Meyt huylt snot en quijl.
Dat is gien wonder, maer daer komtme iets in ’t sin, terwijl Sy boven mit mekaer noch doende sinnen, en staen draelen, Sel ick de Meyt heen stuyren, om haer Vaer, of Moer te haelen, Sibil, Sibil, op op!
Wat belieft je Miester?
Benje daer Dat ’s goet, weetje waer Sophroon woont?
Neen Miester, waer?
Tussen de Papen en Ouwenbrugh, ’k mien datser, Citroenen, Neuten, Kannen,            en Aerdewerck verkopen.
By de Kooren-beurs, niet waer?
Ja ja, je moet vliegen, en niet loopen, En segt heur Moer, soo se beletten wil, datter Dochter niet komt in schant, Datse sonder uytstel mit jou me komt, mit ’er Beurs in ’er handt, Om daer de Schout voor ierst, zijn oogen mee te verblinden.
Loop, schoon het duyster is, je selt het nou wel vinden, Maer ’k verbieje wel expresselijck, datjer van de saeck aers niemendal Openbaert.
Hiel wel, dat ’s gang.
Kom gaenwe Wijf.
Daer komt hy al.
Heer Schout, ey wacht noch wat.
Soo is de Meyt aller leven eschonden.
Mijn lieve mijn Heertje.
’k Heb daetlijck om ’er Moer gesonden.
Die stracx hier sel zijn, Heer Schout, blijft noch soo lang staen, Je kent ondertussen iens drincken.
Ick weet van gien Moer, se moet nou me gaen.
Sy selje niet ontlopen, Schout, en je kunt sonder je schade wel na haer            Moeder wachten, En asje die heb hoore spreecken, dan kunje noch doen, datje best sel achten.
Avous, Heer Schout.
Ick danckje Waert, avous Waerdin.
Drinck uyt mijn Heer, drinck uyt, daer is doch miet veul in.
Hoor, Heer Schout, dewijl ick jou perfeckt heb opschrift gegeven Waer ick woon, en daer en boven een obligacy geschreven Van sulcken somme gelts morgen te betalen, en ick ien Borger ben van Amsterdam, Soo bid ickje datje me wilt laten gaen, eer haer Moeder quam, Die me van boosheyt licht d’oogen uyt de kop sou haelen, Al laetje me kos, je hoeft niet te vresen, dat ickje niet en sou betalen, Want je gelt is al geriet, komje maer morgen vroeg.
Wel nou, je kunt wel gaen, dit Briefje geeftme versekering enoech.
En jy Hospes Maet, wilje me oock wel soo lang borgen?
Ja hiel geern, maer datje ’t wel verstaet, niet langer as tot morgen.
Adieu dan, Altemael.
Je lickt me gat niet meer Jochum en Schout, want ick kom mijn leven daer niet weer.
Waer blijft de Meyt soo lang?
Sie daer Man, daer kommense allebey al anstappen.
Ey lieve Jochum, stae wat veurme, want as me Moer boos is, selse me            seecker veur me beck lappen.
Het sel gien noot doen, je moet slegts hiel onnosel sien.
Trijntje, haer Moer, uyt.
Wel wat is hier te doen datje me zoo laet doet hier ontbien?
Dat ’s omje Dochter.
Om mijn Dochter!
Ja, die datelijck mee na de Boeyen sel wandelen.
Wodje met Ingesetenen, en Burgers Kinderen soo handelen?
Soo seecker, dat sel ick niet lyen, sin ick aers heur Moer!
Soo jer mit gewelt wilt tegen setten, ’k wedje selfs niet een haer beter voer.
Je wod ’er dan al mee nemen hoor ick wel!
sulcke iereloose Vrouwen, Sulcke Hoerewaerden, en Waerdinnen, die eerelijcke luy heur Kinderen anhouwen!
Sulcke Uytsuypsters as hier woonen, sulcke Bedriegers in ’er gat, Behoorden in plaets van ierlijcke luy, te zijn by de kop gevat, Maer die laetme loopen!
Sulcke ierlijcke Kinderen as de jouwe, is ’t niet waer,            weetje wel iens watse van avent het bedreven?
Daer sel se wel haest, in dat groote Huys dat ’er op den Dam staet van            moeten reekenschop geven, ’t Is gien kunst de luyden te schelden, bewaer nou je eygen Dochters eer, Is dat veur me danck, dat ick ten besten spreeck, jou hier laet haelen om se            te verbidden?
Ick segje gien meer.
Maer ick vrees, dat men se tegen je wil en danck, na de Boeyen sel lyen, Siet nou of je se mit jou schelden van de schande ken bevryen.
Wat hetse dan edaen, me lieve Kindt?
Watse edaen het?
Vraeg dat de Schout iens, diese daetlijck op het Bedt Moedernaeckt gevonden het, niet by een Christenmens, maer by ien Heydense            Joode, Dat van de Kerck, en Justicy by na op den hals is verboden: Nou je kent sien hoeje het mit den Onderschout maeckt.
O Hemel, in wat schant sin ick, en mijn gants geslacht eraeckt, Waer is de jonge Hoer?
die ritse Teef?
ick selse met mijn eygen hande            vermoorden!
Och, bergme Jochum, bergme!
Stil, stil, het sinne maer woorden.
ick bidje mijn Heer, laet dese reys vry gaen, en heb mee lyen mit mijn            Ouwe Vrou!
’t Kan je gien profijt, datwe in schande komen.
Ick sou Soo ’t mijn Officy toeliet, haer voor dese reys wel laten passeren, Maer ick kan ’t niet doen, de fout is groot, ’k moet het doen, ondancks mijn            begeeren, Me jammert zelfs je Dochter: Ick sel de fout wel verbloeme, so veel as ick kan, Maer hiel vry laeten, is onmogelijck.
O Godt, soo sin ick’er qualijck an!
Och, och, wat komt mijn, Ouwe Vrouw, over!
Nou Heer Schout, ick souse van deuse reys slechts vry laten, Je het Borgtocht genoech, en wy sullen getuygen van ’t werck zijn.
’t Is mit gien praeten Te doen, me lieve Man, ’t leyt hier anders.
Je liet de Jeudt wel vry, As sy jou oock te vreen stelt, waerom zy dan niet so wel as hy?
Doet ’et om dese Ouwe Vrou.
Je weet doch wel waer we woonen, Je kent ons altijt vinden, en ick selje deuse weldaet rijcklick loonen.
Ick geefje dat vast op de handt, en komje morgen weer Tot onsent, ick selje al geve datje begeer, Ey laetse nou mee gaen, we sellen dan wel verder accordeeren.
Nou mijn Heer, me dunckt, dat se je niet veel beter kan presenteeren.
Dewijl ick oock met de Joodt op soodanige conditie heb geaccordeert, Sel ick voor dese reys, op de selve voorwaerde, mee doen datje begeert: En morge sellen wy mekaer wel verder spreecken.
Kom, gae nou voort, jou Pry!
Komje t’huys ik selje den hals breecken!
Jou Hongdaes, jou breinstige Merry.
bedaerje wat lieve Moer.
Durfje me noch Moer noemen?
Jou Karonje, jou leelijcke Hoer, Ick loof niet, ofje Vaer het jou, by ien aer gewonnen, Want van mijn Vlas en is jou Geeren niet esponnen, ’k Heb veur niet edocht, waer machse altijdt soo lang zijn?
Dan hetse in de Kerck eweest, seydtse, dan hier, dan daer, en dat tochtige Swijn Is altijdt ’t gat uyt, en in huysen daerme wat goets leert isse noyt te vinden Maer wel in de Kerck, daer de twalef Apostelen an ’t kannebort hangen, of            daerse de Heyl’gen met hoepen binden; Van wie hebje deuse stucken elierdt, jou Varcken?
Heb ickje daer toe groot            emaeckt?
Had ick mijn Handen niet mier eroert, as mijn Billen, ick was soo ver, as ien            Vrou mit ieren niet eraeckt.
Voort, voort, jou Vuylneus, jou Ondier, de Hongden selleje noch bepissen, De Jongens selle je noch mit stront smyten, en de Duyvel sel sen gat noch an            je wissen, Jou Sletvinck, jou vunse Pry, jou Basiliseus, jou mongt van de Hel, Ick wet, spaert Gort me leven, dat ickje haest op sluyten sel, Jou Vullis-schuyt, ja wel as ick ’er om denck, ick wordt me sinnen byster, Voort, voort, hebje gien bienen onder je gat, seg, Colryster?
Jou Crokodil, jou Zeemonster, jou Pockige Teef, Ick selje niet kennen, veur me Dochter, soo lang as ick leef.
Schout, Diefleyer, Iochum uyt.
Nou Jochum, vaert dan wel, tot morgen as ’t geseyt is, Dan selwe samen de Jood gaen vinden, en sien of hy bereyt is Om ons te betalen, en maeck ondertussen jou reeckening gereet.
Ick sel wel maeken dat ick in’t reeckenen, de Multiplicaty niet en vergeet.
’t Gaetje wel Jochum, je kunt dan op me wachten, morgen.
Ick sel ier geriet zijn as jy Heer Schout, je hoefter niet veur te sorgen, Komt zoo vroeg as ’t je gelieft.
Nou, vaert wel.
Jy alsoo.
Alsje soo quam as van avent, had ik liever datje achter bleef, maer de droes, wat            is de Vent snoo!
Soo sin ick waerachtigh van me leven niet bedrogen, As van deusen avent, en deur zijn afgerechte logen, Ick sprack van de Schout, je hoefter niet veur te vrese seyd hy, en ’t was juyst            de selfde Man!
Hier moet ick wesen, sprack dien Duyveljager, en doen ick zijn Degen sag, keeck            ick hem iens an, Hy nam mit ien veeg, de Keers uyt men handen, en ick most lijen datse allebey            na boven traden: Maer hoe of hy dit in de neus kreeg?
Ick loof wis dat wy sinnen verraden, Wie ’t bestelt het, weet ick niet, en of icker al na ra, Ick denck niet dat ’et yemandt anders eclaert het as Antonia, Nou ick sel’er wel achter kommen, en op ien aer tijt wel voorsichtiger wesen, Om mijn te wachten veur dese Schout, daer alle Drinckenverkoopers, en            Hoerewaerden veur vresen, Doch veur dese reys sin ick ’er noch genadich of ekomen, hoewel ick flus half            doot was van schrick, Hy het me niet een duyt geeyst, en daerom dunckme niemant is geluckiger            as ick, Maer of hy morgen iets sal willen pretendeeren, Daer sin ick bang veur, doch den tijt sal ’t ons wel leeren, Nou!
mijn oogen mienen, dat mijn lijf al te Bedt is, want ’t is middernacht, Daerom sel ick by me Wijf gaen liggen slaepen, die men al met goe patiency            verwacht.
UYT Prudens Esto.
FILIPYNS BELACHCHELYKE SCHAAKING.
FILIPYNS BELACHCHELYKE SCHAAKING, KLUCHTSPEL; DOOR WILLEM VANDER HOEVEN.
TE AMSTELDAM,           By de Erfg: van J: LESCAILJE en DIRK RANK, op de Beurs-Sluis, 1712.
DE Staten van Holland ende Westvriesland doen te weten, alsoo ons vertoont is by de Regenten van het Burger Weeshuys ende Oude Mannenhuis der Stad Amsterdam, en, in die qualiteyt, te samen eygenaers, mitsgaders Regenten van den Schouburg aldaer, dat sy, Supplianten, sedert eenige Jaren hebbende gejouisseert van onsen Octroye of Privilegie van dato den 19 September 1684. waar by wy aen de Regenten van den selven Schouburg, in die tyt, hadden gelieven te consenteren, accorderen ende octroijeren, dat sy, gedurende den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren, de Wercken, die doenmaals ten dienste van het Tooneel reeds gedrukt waren, ende, van tyt tot tyt, nog vorder in het ligt gebracht, ende ten Toneele gevoert soude werden, alleen soude mogen drucken, uytgeven en verkopen, nu ondervonden, dat de Jaren, by het voorgemelde onse Octroy of Privilegie genaemt, op den 19.
Wercken, soo van Treurspellen, Blyspellen, Klugten als andere, reets gemaekt en ten Tooneele gevoert, en als nog in het licht te brengen, den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren, alleen binnen onsen landen, sullen mogen drucken, doen drucken, uytgeven en verkopen, verbiedende daerom allen en een ygelyk, de voorsz.
Wercken, daer door in genigen deele verstaen den inhoude van dien te authoriseren, ofte te advoueren, ende, veel min het selve onder onse protextie en de bescherminge eenigh meerder credit, aensien, of reputatie te geven, nemaer de Supplianten in cas daer inne iets onbehoorlyks soude influeren, alle het selve tot haren laste sullen gehouden wesen te verantwoorden, tot dien eynde wel expresselyk begeerende, dat by aldien sy dese onse Octroje voor de voorsz.
Werken, gebonden en wel geconditioneert, te brengen in de Bibliotheecq van onse Universiteyt tot Leyden, en- de daer van behoorlyk te doen blyken, alles op pene van het effect van dien te verliesen, ende ten eynde de Supplianten desen onsen Octroye ende consente mogen genieten als naer behooren, lasten wy allen ende een ygelyk, die ’t aengaen mag, dat sy de Supplianten van den inhoude van desen doen lasten ende gedogen, rustelyk, vredelyk ende volkomentlyk genieten ende gebruycken, cesserende alle belet ter contrarie gedaen.
qualiteit, het recht van deze Privilegie, voor FILIPYNS BELACHCHELYKE SCHAAKING, Kluchtspel, vergund aan de Erfgenaamen van J. Lescailje.
September, 1712.
GORIS, een oude Gierigaart.
MARGAREET, zyn Dochter.
KOENRAAD, Minnaar van Margareet.
SPAARPOT, Medeminnaar van Koenraad.
MARGO, Meid van Goris.
FILIPYN, KnechtRYKAARD, Oom}van Koenraad.
JAN, KLAAS,}twe Jongens.
De Klucht speelt voor het huis van Goris.
FILIPYNSBELACHCHELYKESCHAAKING, KLUCHTSPEL.
KOENRAAD, FILIPYN.
Ach, Filipyn, wat raad, ik zal van hertzeer sterven.
Dat zou niet kwaad weezen, want uwe vrinden die verlangen al om van u te erven.
Je hebt nog een mooyje kats kop, daar elk gaaren een brok of had, Gelyk een hond, op een zieke koe loerd, zo loeren zy op uw schat.
Wat stel het sterven liever wat uit, je zult uw partuur nog wel krygen.
Want al dat steunen, zugten, loopen en hygen, Zie ik, dat gansch geen voordeel kan geeven aan uwe min, Want dien ouden drasbroek heeft niet in de zin, Na dat ik merken kan, om u zyn dochter te geeven, Want hy meend haar, met een ouwe gek, die schat ryk is te doen leeven, Of in een klooster te steeken, zo zy zyn zin niet wil doen.
Maar is ’er geen kans om deeze slag te verhoên, Moet dan de boosheid van dien ouden nar triomfeeren?
Dat ik myn zin mogt doen ik wil sweeren dat..... FILIPYN.
Het zou niet helpen of je’t regt maakte of krom, Want hy, bewaard zyn dochter als de bagyntjes haar maagdom, Ja hy houd haar, als een broeise hen opgeslooten.
Wat wy beginnen, wy zullen overal onze kop stooten.
Al wat ik begonne heb, ’t is altemaal abuis, Ik wou, de drommel al zo lief uit de hel haalen, als de dochter uit zyn huis.
’t Onthaal van deeze gryn, kan my geenzins behaagen, Het reegend daar muilpeeren, en het haageld daar stokslagen.
Maar Filipyn waar is nu, uw beroemd verstand, Je werd daar over geprezen in ’t gantsche land.
Stel maar u konst in ’t werk, je zult my wel helpen wil ik hoopen.
Ja, maar ik kan de konst niet om met myn kop door de muur te loopen, Of met een kluwe touw na de hemel klimmen, gelykze in oostinje doen, In een moszelschulp vaaren, of in myn schoen, Of als een hekx, op een bezemstok door de schoorsteen vliegen.
Die dingen versta ik niet, om de lui te bedriegen.
Maar Filipyn, geloof je aan al dat mal bedryf.
Wel neen myn Heer, ik heb ommers geen kalf in ’t lyf, En die moet ’er perfors een in ’t lyf hebben, die dat zal gelooven.
Ik wil wel bekennen, het gaat myn verstand te booven.
Maar kanje niets uitvinden, tot voordeel van myn min, Ik zal u. FILIPYN.
Swyg wat stil daar schiet my een vreemde zaak in ’t zin.
Heb je niet een stuk papier, met een potloot pen?
Myn beste maatje, Hou waar daar ist.
Zagt, verstoor my niet met een praatje.
Kom leen my jou rug eens, die moet nu myn lessenaar zyn.
Deeze ton zal daar beter toe weezen.
Filipyn, Die dinge die ruiken die ruiken te veel na hangen, Zyt tog voorzigtig, eer gy dit aan zult vangen.
Maar laat ik eens overleggen, wanneer ik dat begin.
Neen dat zou niet deugen, daar steekt geen voordeel in.
Wat mompeld gy.
Hou smoel, laat zien heb ik my wel verzonnen.
indien ’t my lukt, zie ik het heele spel gewonnen En schut, en rest, maar Filipyn maak eerst de zaak wel vast, Het is een danzireuze eeuw, hou u zelve buiten last, Op dat u die uitters man, de rug niet komt te streelen, Hy leerd fraai dansen, maar ik heb geen zin in zyn speelen.
Hoe wel ik weet, de man die geeft een gladde en vaste maat.
Maar zyn mannier is te hart, en dat is het dat my niet aan staat, En daarom moet ik ter deege overleggen, wat ik zal schryven, Want ik wou, die dansmeester graag uit zyn klauwen blyven.
Hy mompelt en spreekt onder ’t schryven.
Myn lieve... de goedheid... te doen...gy... zult myn groot pleizier Aandoen... van avond, omje... aan de deur... dan zal hier Zeer groote... en dat... in deezen... Ue... vrind... onder zal weezen... Niet ander... voor dit... uwe waarde Filipyn.
Wat heb je daar geschreven, wat zal dat zyn.
Het zyn dingen gansch buiten u. KOENRAAD.
Hoe, mag ik die niet weeten.
De jeugd, valt wat los van hoofd, je zoud het maar vergeeten.
My dunkt dat gy de pligt vergeet, die gy my schuldig bent, Ben ik u Heer niet?
Ja, ik heb u daar lang voor gekend, Maar daarom ben ik juist niet gehouwen Voor u een Vryster te rooven, die gy graag zoud wille trouwen.
Al ben ik uw dienaar ik ben uw koppelaar niet.
Och konje dat doen, dan zag ik een eind van myn verdriet.
Ik zal je al myn leeven, myn dankbaarheid betoonen.
Waar mê, met een voet, voor myn gat, of een lap, voor myn koonen.
Ik zal je verzeekering van myn woord geeven, swart, in ’t wit.
Dan zal ik je helpen, of stapje slierd my in zyn loenze kit.
Maar wat is dat voor een taal, wilje die wel eens uitleggen?
Dat is op zyn oud gaauwediefs, de drommel haal me te zeggen.
Dan heb je in je jeugd by dat volk verkeerd.
Dat zeg ik niet, al heb ik wat van haar taal geleerd.
Het kwaad te weeten, doet de menschen niet vreezen, Maar die het doen, die moeten gestraft weezen, Dat is een zaak, die van zig zelve spreekt.
Maar veele noemen de dingen kwaad, daar geen kwaad in steekt.
Als by voorbeeld, uw minnaares, bemind u van harten, Ja ’t schynt het jonge schaap, tot in haar ziel te smarten.
Om dat zy niet mag met u, in ’t huwelyk treên, Schoon zy met eerbied, haar vader, daarom heeft gebeên.
Maar die oude gierigaart, is zo verdwaald van zinnen Dat hy zig zelf wel zou verkoopen, als hy maar geld kon winnen, En daarom heeft hy haar, aan een schatryk man beloofd.
Als nu de Vryster, door myn toeleg werd geroofd, En weg gevoerd, om haar te leeveren in uw handen, Wat wagt ik anders, van dat schoon stuk werk als schanden, Wât zal het domme volk niet zeggen op dit gerucht, Dat moet een schoone dochter zyn, die haar vader is ontvlucht, Met wie heeft zy dat werk, zo reukloos, aangevangen, Dat moet een vagebond weezen, men behoord die guit te hangen, En voeren hem terstond, na de hofstê over het Y, Zo dat zo deur mag gaan, wat huisgezin was vry Van zulke schelmen, zo zal de zotheid spreeken.
En zonder dat zy merken, wat nut hier in kan steeken.
Daar niet als kwaad van koomen kan, als een jonk mensch, trouwd een oude bloed.
Want het eerste, dat de kwibus van nooden heeft, is een blikke hoed.
Terwyl de Vrouwen, haar jeugd, voor meerder vreugd, verkoopen Zo dat de ouwe, als Aktheon, met hoorens moet lopen.
En op die mannier, word dikwils bedurven, een deftig geslacht, Daar nooit oneer op hechte, werd dus tot schanden gebracht.
Maar Filipyn, wie zou dit van u vertrouwen, Als de boeren dit hoorden, ze zouden u voor een Profeszer houwen, Als je maar een houte broek aan had, je leeker een kompleet.
Wel jonker, dan heb ik meer verstant, als ik zelver weet.
Maar wat zal dat briefje doen, dat gy straks hebt geschreeven.
Dat meen ik Margo, zo ’t mooglyk is, in handen te geeven.
Dit zal een middel weezen, die ons niet ’t eenemaal, van onze hoop beroofd.
Zie toe, dat de Vader niet op het mat komt, hy heeft u een dageraad beloofd.