floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
My dunckt syn keel is droogh, hy roept om soete wyn, nu sorden k ben te vre, vat aen en laet het swyn, ick merck, de konst en is by u niet al vergeten, gaat voort, ick wordt gheprest wilt ghy de oorsaeck weten?
Men Digitized by google Griet.
't is meester griadoor, men klopt aen d'achter poort jae vriendt, de liefde treckt, maer kacken dat gaet voor, stelt ghy u snaeren wel, 'k sal strack u by weer komen.
Poffer binnen, loop aen, u dom bedryf, sal u niet wel bekomen.
Den vent die wordt heel gheck, het is een braef poëet, den stanck bevestight sulcks, mits hy syn broeck vol scheet.
Vat komt de blinde Jeughd al sottigheyd te brouwen, gheen, als wy syn gheirouwt doet suchten en be rouwen, ick heb een wyf ghehadt, maer schoon haer naem was Griet, sy hadt geen herberghs lust, noch was de quaeste niet, doch dit was myn gheluck, wat poffer sal bemercken, my dunckt hy sonck seer wel, soo net ghelyck een vercken, VVant, 't is het vuylste dier, dat oyt op pispot sat, en soo beleeft, en soet, ghelyck een Meirecat.
Den wysen Plato seyt, het gheen wy dickwils mercken, dat Vrouwen Engels zyn, of duyvels in haer wercken.
Sy minnen hertelyck, maer haeten bitterlyck, en als sy nemen vraeck syn sy geen mensch ghelyck.
Nochtans en magh een man haer streelen ofte vleyden, en door soo dom bedryf, tot hoovaerdye lyden, wilt ghy rust, toets aen die snare niet, of wel, ghy moet u sloor, al koopen watse siet.
De droeve waeterucht, en hoovaerdy der vrouwen, kan een ghesondt verstandt, met blydschap niet aenschouwen.
Ghylyck in dese sieckt het drincken meerder dorst, kryght sy door het ghestreel, al vry een hoogher borst.
Strack loopt sy nae den tour, dan gaet ons joffrouw treden, met wat bevallijckheyt bedwinght sy haere leden, den scheyn is suycker soet, maer vriendt besietse wel, vant achter haeren rugh, daer schuylt de droeve Hel.
Ick swygh, vermits het dier my erghens moght besprincken.
Waer viend' ick poffer nu?
my dunckt ick hoor hem singhen.
Poffer al singhende uyt met een Violont in de handt, ende Sabel aen de zyde.
Schoon Bloemeke excellent, lief Schaepken uytverkoren, ghy syt soo in myn hert geprent, als Midas esels oonen.
Dat's aerdigh, net ghetreft, hoe quam u dit te voren?
In 't kacken wilt ghy blyck?
hy roockt noch op den tooren.
Ick sien, den achtertoogh, die dtaeght de grauw livty, hy stinckt ghelijck een pry.
En dat het seker is, POFFER.
Waar raest ghy?
'k ligh in 't kraem, 'k kan geen muscus lyden.
Sulcks lockt de liefde aen, wanneer men gaet uyt vryden.
Nu wilt dat overslaen, soo spoeden wy ons werck.
Waar is het liedt?
Swyght stil, ick sien daer by de Kerck een Digitized by Google Grier.
Een hoop ghewapent volck.
Hoort, niemandt kan ons deiren, dit stael is ieders schrick.
My dunckt sy nae ons keeren.
Dat acht ick niet een hair, al waer 't dat Radamant, Met heel de fransche macht my helpen wou van kant, aan dese arm, dit sweerd, den opslagh van myn blicken, kan al wat wapens voert, verjaeghen en doen schricken, den Lauwer is myn vreughdt, dees kruyn verkreegh wel eer, dat oyt een kloeck soldaet ontfongh tot lof en eer.
Leest al de boecken door, de blaeders syn ghelaeden Van myne dapperheydt, en ridderlycke daeden, den moor, den vreeden turck, den trotsen Persiaen, moet, soo ick maer en wil, tot myn ghebieden staen.
Ick ben als Hercules, die soo veel monsters moorden, in my leeft Tamerlan, die 't turcksche ryck verstoorden, in dien de liefde my, hier niet en wederhiel, Siet daer.
Poffer treckt syn degen, die van Jorden weerhouden wordt.
Wat soud ghy doen?
Ick soud' die snoode ziel Naer d'ander wereldt toe.
Dat vind' ick ongheraeden, het waer de heel ruwien, en doodt van ons Albaden.
Den moedt begeert ontsach wat deert een vroom soldaet, schoon hy een handt vol volck, gheheel in stucken slaet.
Ghy dolt bedaert u maet, want siet soodanigh stryden, kan somtyts ons wel doen, een droef schavot beryden.
De gramschap vreest geen recht.
Het quaedt baert leet en pyn, soo ghy dit spel begint, 't sal een tragedi zyn.
Wilt dan u soete stem, op myne snaren stellen, hier woont myn schoon Diaen.
Daer komt dat spoock der hellen.
't is met ons ghedaen.
Jorden springht in een tonne, ende poffer vlucht op een leeder.
CONTANT SOLDAet.
Sa die de doodt bemint, blyft staen, valt aen, wie daer?
komt voort den strydt begint, moort!
T'ou, ha schelm!
Ick dorst nae menschen bloedt.
Het speelt hier al den stommen, de stadt eens rondt ghegaen.
Contant binnen.
Jorden steekt syn hoofdt al bevende uyt de tonne.
Heer poffer, leeft ghy noch?
Jae vriendt, myn hert beswyckt schier door dat helsch ghedroch.
JOR Digitzed by google Griet.
13 JORDEN.
Roelant sonder vrees, of Valentyn den kloecken.
En soo ick hooren kon, aen syn ghebaer en vloecken, 't VVas dullen Alberstadt.
't is mis, want hy sprack frans, dat schroomigh woordt, ick docht hy met syn iens ons alle byde quam de kele af te steken.
hoorden ick tot troost nu een gebuerken spreken, myn liefste Jordeken.
Ick bidde, houdt u stil, soo ick hooren kan, soo isser weer verschil.
Hanneken uyt, roepende de klock heeft een, singht dit volghende liedt.
Ick plagh eer, maer niet meer, ryck Hansken te zyn, doen schoncken, en droncken Wy lustigh den wyn, maer Sloskaus, die vuyl saus.
Braght hunneken uyt, met moyen, en toyen, tot sinte ryn uyt.
Sa poffer scherpt u stael.
Swyght stil, of t sal u rouwen.
HANNEKEN uyt.
Ick hoor iet, ken sien niet, wat wonder ghedroch.
in de tonne, singht voordt.
Tsin.
't syn Nickers, en slickers Der Menschen.
Och, och, och, Hanneken uyt loopt binnen.
Jorden springht uyt de tonne.
Den veer wolf is gevelt, rap laet de baen niet kouwen, POFFER.
Ick ben al op de been, waer is den snooden guyt, hadt hy geen vrees ghehadt, dit stack hem in de huyt.
Ick ben vol spyt en haet, want die by nachten vryden, En konnen mensch, noch licht, voor hunne oogen lyden.
Nu ken ick u ghessacht, 't syn uylen al tegaer, en soo ick mercken kan, soo syt ghy hunnen vaer, 't is met verlof in dien ick kom te faelen.
My dunckt ick u ghepraet, met rugh spys sal betaelen.
't is best ghesweghen dan, nu kloecken bootsghesel, Belieft ghy dat ick singh, soo stelt eetst wel u spel.
Dit is myn wensch en sin, beginnen wy te saemen.
Excellent Maeghdeken oertyn, myn lief, en uytverkoren.
Ghy syt soo net ghelyck een swyn.
Daer slaet ghy weder mis, dat woord sal u beschaemen, Ghy valt weer in den dreck.
Gaet voort, 't is goedt, het klinckt.
Daer leght hot beel ghetuygh, stet dat ghy beter sinckt.
Den Digitized by google Griet.
Den Musicien werpt het liedt wegh, en loopt binnen.
Loop aen 't is mynen wil, nu wensch ick dat de straelen van myne lieve Son, eens quamen op my daelen, doch 'khoor haer, soo my dunckt.
Daer is myn weerde pandt, Agnes siet uyt de venster.
Myn hert, myn lief ghesicht, myn eyghen inghewandt, hoe staet het leven al.
Onlustigh door het waecken.
Ick kom te principael, en nu de ander saecken.
Ons trouw is uytghestelt.
Hoe langh.
Tot Vrouwkens dagh.
Ach, ach, ick schier beswyck, wat onverwachte slagh, nu moet ick troosteloos, het leven hier verlaeten.
Swyght stil, en weest gherust, het sal ons dobbel baeten, vermits ons rent dan valt.
Ach k ben myn welvaert quyt, ghy bindt my maer het hoofdt, siet waer de valscheyd leydt.
Ghy mist, hebt wat gheduld ick kom terstond beneden.
Die woorden, lieve Maeght, verquicken myne leden, En salven myne pyn.
Daer komt die schoon Auroor, syt willekom Princes.
Ghy loopt van t redenspoor.
In een rechtminnaers hert, is selden rust te vinden.
Wie goede uytkomst wenscht, mistrouwt noyt syn Beminde.
Dit is het rechte wit, van een oprechte min.
Wie trouwe knechten heeft, vermeerdert hun ghewin.
Hoe kont gy dan den dienst van my u slaef soo haeten, te meer, vermits ghy weet, ick u noyt sal verlaeten.
AGNES Iet dat men licht bekomt, en wordt niet veel gheacht.
Ey waer om dus ghevynst begeert daer ick nae tracht, maeckt my u Bruydegom, soo sullen wy te byden Verslyten onse jeughdt, in liefde, sonder lyden, jae wat u hertje lust, wordt u terstondt bereydt, seght dan, wat schorter noch, dat ghy niet jae en zeyt.
Spreekt nu dat troostigh woordt, laet my de eer ontfanghen, Dat dit de uer magh zyn, waer nae ick soo verlanghe, ghy weet, hoe weerde Nimph, wat uwen knecht al leydt, verlost my eens ten eynd', uyt alle swaerighe ydt, doch soo ghy wilt, dat ick, u door myn sweerd bekomme, houdt seker, dat dees handt de werelt sal doen schroomen, want siet ick ben den Man, den Mars, den kloecksten Heldt, Die ieder dwinghen kan. Men roept van binnen.
Staet by moort, brandt, gheweldt.
Wie helpt ons in den noodt.
wy syn bedorven.
en vlam.
Vertreckt, 't is vier POFFER.
Ach! 'k ben al half ghestorven, dat schreeuwen, maeckt my bangh den schrick die vult myn broeck.
Komt hier, kruypt in die ton, ghy siet als eenen doeck, Agnes smyt de tonne neder, daer Poffer in kruypt.
Agnes binnen.
Contant soldaet uyt.
CONTANT.
Dat kot is wel ghekuyst, 't is alles wegh ghestoven, de eene riep om hulp, de andere liep boven, ick snje de Koppelers, haer neus en ooren af, het is een vuyl ghespuys, dat dien haer voor een straf.
Nu voort naer lichte claer, dat moet ick oock eens ruymen.
Poffer kruypt uyt de tonne.
Jae wel, myn broeck is vol, de nicker hael de pruymen, vaer vind ick nu een vod, of ergens wat papier.
Ach, Agnes staet my by.
Ick swygh, en treck van hier, 't is best nae huys ghegaen, eer sy iet komt te mercken, ick stinck ghelyck een, vercken, nu vrienden goeden nacht, Griet en Severyn uyt.
Poffer binnen.
Ghy onbeschaemde fiel, wie dat ick u niet daedelyck ontziel, wie houd my SEVERYN.
Wel is het dan myn schuldt GRIET.
Had ghy de deur ontsloten, soo was dat edel bloedt, by nachte niet vergoten.
Dat wou ick gheeren doe.
Houdt daer.
Ach, wat een slagh, is dat myn morghen groet, of wel u goeden dagh.
Siet op een ander tydt, wat dat ghy komt te spreken, ick sal u noch den kop in duysend stucken breken, gaet roept ons Dochter, rap SEVERYN.
Daer komse vrouwkelief Agnes uyt.
Hoe gaet het? agnes.
Al nae wensch, hy soud my desen brief, met testimonium van syn gheslacht en leven, en voordts twee geldekens, om aen syn Lief te gheveq.
Hoe veel, wat is 't voor munt?
Ducaet, en Albertin.
Rap, steckse in u sack, ick kom hem daer te sien.
Ick wordt ghelyck een schip nu hier, dan daer ghedreven.
Tot dat ick vind de haef, en voester van myn leven.
Myn heer is willekom, AGNES.
En oock van my ghe groet.
Veet dat myn heuscheyd u de selve eere doet.
Wat schort u Vader Lief, AGNES.
De tandt pyn.
Jae syn wanghen, die syn gheheel ontset.
Syn smert komt my te pranghen, haelt Vader eenen stoel, monsieur nemt u ghemack.
Dat drommel heb ick in, al weder groote kack, met oorlof, ick moet eens achter treden.
Wel guyt SEVERYN.
Wat isser weer, GRIET.
Daer stocken op u leden.
O vreede teygerin.
Roere ghy noch uwen beck, seght luysbos, sonder vreughdt, ghy uyt ghelaeten gheck.
Syn rebben syn verkoudt.
Al te haestigh trouwen, wat komt er menigh man, deur u, tot groot berouwen.
Verstyfden Venus boef, jan. armen haen, die met een Vrouw, als ick, niet weerdigh zyt te gaen, wil uwe snoode tongh bedwinghen tot het swyghen, of gy sult van dees hand noch duysend vuysten krygen.
Hy heeft aen 't vat gheweest.
Den Esel is weer sat, daer is soo droncke prij, niet in de gantsche stadt.
Stil, soetjes staeckt ghekyf.
't is weerdigh om t'aenschouwen, wel perle aller Vrouwen, sal poffer eens ten eynd', gheraecken uyt 't verdriet.
Wat isser meer te doen, ick bid u, spreckt, ghebiedt.
Dat staet in Moeders wil, en Vaders welbehaeghen.
Ey goedtheydt, die de kroon van alle goedt magh dragen, ick hope, ons verschil, is heel te neer gheleyt.
Vermits u goede faem, en onderdaenigheydt, en dat my is bekent, u goedt en deughd saem leven, siet daer, myn weerde Kindt, dat kom ick u te gheven.
Tot danck, komt myne handt, haer trouw en dienst te bien.
Wie heeft'er schoonder Paer, syn leven oyt ghesien.
POefer.
Sa lustigh, slaet tamboer, laet de trompetten blaesen.
Wel wat is dat gheseyt, hoe komt ghy soo te raesen.
Ick singh Victoria.
Wat is dat voor een beest.
Het is den Lofsangh Lief, van onse bruydloftfeest.
Dat liedt, my niet bevalt.
Wat lust Mevrouw te hooren?
Dat ghy u beck toe houdt, en my niet sult verstooren.
Het jonstigh trouwgeval, my dwinght u slaef te zyn, AGNES.
Vrouw Venus compliment, dat haet ick als venyn, dies poffer blyft ghesondt, den tydt sou my verrassen, maer binnen een half uur, soo dient ghy op te passen, Of anders, vreest u huyt.
Severyn, Griet, en Agnes binnen.
Dat segghen my benauwt, doch k vreese te vergheefs, de liefd' soo niet verflauwt, te meer, mits haer ghelaet, en minnelycke ooghei, ghetuyghen, al te klaer, dat ick niet ben bedroghen, laet bangh zyn die begeert, k vreese niemant niet, den achterdocht, en vrees, verjaegh ick deur een liedt.
Drinckt uyt, riep mancke fop, en liet fiolen sorghen.
Al die langh leven wilt, magh sigh niet veel verbolgen.
Jorden, met een sleypmolenuyt.
Stiep, mes, en schaer, veur kindt en vaer.
By slabberment, sien ick daer niet, dat ben ick onghevent.
Soud ghy de konst begrypen, een scherpe punt te slypen.
Die stel ick als een naeld.
Vertoeft, ick kom haest weer, JORDEN.
Wel aen, terwyl ick gaet, soo flyp ick noch een scheer.
Jorden singht al slypende, dit volghende liedt.
De Sanghers, de Sanghers, syn gheheel verstaghen, jae verstaghen, want Musica, die arme konst, kan geenen last meer draghen.
Hebbense dat ghedaen, doense, doense, hebbense dat ghedaen, Hans Geus komt aen.
Myn buycxken, myn buycxken, plagh ick welt smeeren, jae te meeren, nu moet ick by ghebreck van gheldt, met sleypen my gheneeren.
Poffer uyt.
Daer is dat odel stael, een ieders welbehaeghen vaer men Rodrigo heeft, de Mooren gantsch verssagen.
Don Rodrigo de Cid.
Den selven was myn Oom, Myn Vaders eyghen Broer, een Man als eenen boom, ontsaghelyck en vrom, wilt ghy hem rechi bekycken, besiet myn aenghesicht, soo kont ghy vonnis st. ycken.
Het heeft my wel ghe docht, schoon ick daer noyt van sprack, Dat in u langhe tongh, een kloecke kryghsman stack.
Maer seght eens,vromen, hoe komt ghy hier te waelen, wat nieuws.
Ick ben ghetrouwt, dat moet ick u verhaelen, met Agnes welter tael.
Ghy jockt?
Sy is de myn.
Een boose vrouwetongh, dat is een quaedt venyn.
O 't is soo lieflijck dier.
Ghylyck een Crocodille.
Ick ben soo haest niet t'huys, of 't is myn lief wat wille, noyt sagh ick schoonder menseh, begaeft met alle deughd, Goedhertigh, minnelyck, een huys vol rust en vreughd, ghewilligh, wel ter tael, seer maetigh in manieren, Niet trots, maer die haer Man in alles weet te vieren, sy heeft een schoone stem, en singht ghelyck een vinck, s'heest tanden, als een rinck.
Voorts, datse is gesond, dat tuyght haer lieflijck blosen, en mits, al watse vest, ruckt als provence roosen.
Kort, en rondt uytgheseyt, het is de schoonheid.
Wel ioncker Hannegat, myn Heer van arme reen, is dat op d'uer ghepast, spreckt esel, slechten Lauwen, nemt stinckbroeck, belsebuch.
O bloem hert, syn dat klauwen.
Swyght, of siet myne handt die komt u oock aen 't vel.
Soo wierd ick meer ghe plaeght, als die syn in de hel.
Siet op een ander tydt, ons beter op te passen.
Merckt vat my dienstigh is, en meyd al sulcken plassen, of andersints kryght ghy een kaeckx smet of een buyl, iae beyt u af de neus, en spouw hem in u muyl, verraeder als ghy zyt.
O sinte Gueericx toren, en komt hier nu geen hulp, soo gaen ick heel verlooren, Griet en Agnes binnen CONTANT.
Gagnetier, wat is hier veur poffer.
Sulcken helsch ghespoock.
Wat is 't.
Met dat u sagh, verdween het als den roock CONTANT.
Wel tot syn hooghste luck ten had my niet ontloopen, van al die my vergramt, en heeft niet goets te hopen, ick vecht voor goedt, en bloedt, wie smaedt leydt dat ick weet, die gitized by Google Griet.
Die wordt door desen arm, ghevroken van syn leet, POFFER.
Soo syt gy, wel by tydt, tot myn gheluck hier komen.
Spreekt uyt, een goede borst en moet veur my niet schroomen.
Ick ben aen 't booste trouwt, dat oyt de aerde droegh, sy schettert, schreeuwt, en klouwt, ghelyck een helsche kat.
Dat sal haer wel berouwen.
Het is een slanghevel, en schuym van alle Vrouwen, sy heeft twe tonghen in haer mondt.
Lydt my maer naer u huys, myn handt diendt tot verbondt Van vriendschap, ende jonst, die elck een klaer sal kycken, Soo haest ick aen die wyfs, sal myne salve strycken.
Ick leef by dese konst, myn hert vermagh haer niet, mits sy soo menigh Man, hier brenghen in 't verdriet.
Contant en poffer, vertrecken sich op d'ynde des thiaters.
Severyn, en Goosen uyt.
Is 't niet een droeve saeck, daer ben ick weer verdrevens, 'k wil liever dolen gaen, dan langher soo te leven.
Compere, gaet maer aen, ick treck in t selve speur, geen kroon my wederhoudt.
Wel aen, dat gaet u veur.
CPOi Digitized by Google De Ghedwonghe 26 poffer.
Al soetjens, niet soo rap, waer wilt ghy henen loopen.
Nael 't landt toe van de Maen, ons wyven daer verkoopen.
Zy weten beter raedt.
Dat moet u syn gheloont.
Het vinck is al in 't net.
Soo werdt het niet verschoont.
Hannelen uyt werdt uyt syn huys ghestooten, en valt op den theater HANNEKEN uyt.
Gebueren staet my by, help, help, och!
Syn dat handen.
Hand uyt, rap op de been, vie leert u die almande.
Den duyvel met syn moer, myn wyf, dat quaedt ghebroedt.
CONTANT Komt onder myn ghe biedt, eer datse u verdoet.
Ick maeck u al te saem Soldaeten, wiens leven, Self Vorsten schricken doet, jae landt en steden beven, vel aen dan, vat gheweer, want 't is de medecyn, waer deur men fich verlost, van alle vrouwen pyn.
Sy roepen al ghelyck, lanck leve sulcken Held, die wy veur Hopman kiefen.
Een ieder nemt gheweer, en stellen sich aen aynde des thiaters.
Jorden, met eenighe liedekens in syn handt, uyt.
De Digitized by google Griet.
De neringh is by 't volck, 'us waer, sprack styve Merck, en voerde syne mand', met mossels, in de kerck.
Hier heb ick veel schooren, referynen, balladen, liedekens, siet daer, met heel dosynen, al veur een oortje t stuck, her is den dulkoop, nu Mannen, rap te beurs, of k stel my op de loop, doch mits men selden wyn koopt, sonder eerst te proeven, sal ick hier met myn goed, een luttel tydts noch toeven, op dat elck deur de proef, van mynen mondt verstaet, hoe het met al t ghespuys der drinckebroeders gaet.
Jorden singht dit volghende liedt.
Myn Vaertjes, en myn Moertjes Vrienden, tin, tan, bom, dat waeren Drasyers, lochte Gilden, tin, tan, bom.
Dit goetje quam ick al te erven, tin, tan, bom, want draey ick niet, soo moet ick sterven.
Daer hebdy noch wat raers, hoe Beyaerts Ros vermoorden, van joffrouw Hellebrandt, hoe sy haer kindt vermoorden.
Van Joncker Severyn, en syne Vrouw Margriet, noch van een droeve moort, die onlanghs is gheschiet.
Dit songh ick op de mert, nu lest mael te Dermonde, De Boeren huylden schier, gelyck de bleyckers honden.
Wel heeft'er niemant lust, tot soo een geestigh liet, ick bid' u spreekt by tydts wat hoor ick niemant met, daer vlieght gheheel het kraem, sa a la desperade, den deghen aenghedaen.
Waer loopt ghy camerade.
Ick soeck soldae te zyn.
Wat aen, wordt Sergeant.
Contant gheeft Jorden een hellebaerd.
Ick jont u. JORDÉN.
Myn Heer, daer op de handt.
Komt, volght my al te mael?
Maer eerst soo moet ick weten, wat hun die boose wyfs, soo in den dranck vergeten.
Wel ick het segghen Baes, hoort toe, by swerte Lyn, daer is hun Parlement CONTANT.
Wat brouwt sy, SEVERYN.
Brandewyn?
Van daer, soo gaet het rot, nae Roeland Cabernade, die heeft goedt Lovensbier, en koeckxkens met succade.
Men hoort daer een gheraes, als in een boerewacht, hier spreekt men achterklap, daer wordt de deughdt veracht.
Des middaghs, trecken sy, met schoon robynsche kaecken, Naer hanske rattesteert, of in het schild van Aker.
Daer suyptmen wyn en bier.
Con oog Griet.
29 CONTANT.
Hoe langh? sEVERyn.
Tot halve thien.
Een ieder volght my naer ick moet dit eens gaen sien.
Sy treckon langhs d'een zyde binne, en komen al temaal den anderen kant weder uyt.
Langhs hier leght hunne wegh coragie, goede vrienden, ghy sult van alle pyn, u haest ontslaeghen vinden.
Poffer, poffer.
Staet schildwacht, bewaerdt ghylien de deur, plaets.
Ick stel my op dees POFFER.
Wie komt, dat gaet 'er deur, CONTANT.
En soo daer vyandt komt, valt daedelyck aen 't tieren.
Seer wel, maer toeft noch wat, ick sien daer uylen swieren.
T'syn veus coppelers, bewaert ghy uwe post.
POFFER Velve aen, soo werdt een Man ten eynde eens verlost.
Siet hier, des werelts schrick, wie staet, en niet gaet loopen, Die wordt met dit rapier jae met myn bus deurloopent VVant myn kloeck moedigh hert, dat is van leeren aerdt, veur Tiger, of Tiran, het minste niet vervaert.
Wat wonder dan dat elck, my siende, komt te beven, die met dit edel stael, thien duysend braght om tleven.
De vaepens syn my lief, het sweerdt, myn herten lust, in tvechten vind ick vreughd, en droefherd in de rust?
Ick greep wel eer een Reus met dees myn beyde handen, en kliefde hem het hoofdt, tot aen syn haerde tanden.
Daer viel het grousam lyf, en gaf soo grooten slagh, ghelyck als in den val, een toren gheven magh.
Jae waer ick maer en kom, daer is het vol beduchten, en soo ick roep sa sa, begheeft sich elck aen 't vluchten, nu om niet leegh te staen, doen ick noch eens een proef van mynen Reusestryd, daersal een pickel block staen, met een ghestote kool op.
My dunckt ick sien hem daer, sa hebt gy lust om vechten, wild daedelyck op my dan uwen deghen rechten, ick ben een vrom en moedigh Heldt, die waepens voeren kan, ick segghe, waepens jae, de welck my sullen kroonen, En dat wil ick, siet daer, u metter daedt betoonen.
Hy kapt de kool met syn sabel in twee stucken.
Jorden komt op dit gherucht uytgheloopen.
Wat schorter?
Tydt verdryf.
Ick docht 't was volle strydt.
Vertreckt, niet naeder, of ghy zyt u leven quyt, ick ben van hoogher handt, tot Sentinel versoren, dies wie my wederstaet, die is gheheel verlooren, morsiear retire vous, o siet ick los op u Jorden loopt binnen.
Maer Digitized by Google Griet.
Maer soet, laet sien, wie daer, o!
Sentinel perdu, alarm, te been.
Rap dat sy 't niet ontloopen.
bloedt myn hert beswyckt, wat rat quam daer gheloopen.
Wat, kust de rat haer gat, en is het anders niet.
Sy was als eenen beer.
Daf goedt en gheldt hier niet, past op het noodigh quaedt.
Al wegli, de deut gaet open.
Elck loopt naer syne post.
Griet en Agnes uyt.
Dat was seer lecker nat, wy hebben braef ghesopen.
Ick hadt de leste pint, die smaeckte my het best.
Nu Moeder, laet ons gaen, een sopje veur de rest.
Zie daer, staet, niet voorder, ghy sult hier niet pass erren, en soo ghy loopen gaet, soo sal ick u chargeren, infanterie.
Het heel Rot komt uytgheloopen.
CONTANT veerhoudt u al te.
saem.
Slaet doodt.
't is myn ghebodt, te vraeghen nae hun naem.
Zyn Toovererssen Heer, sy sullen ons ontylieghen.
Nemt koorden, bindtse vast.
Sy bindense arm aen arm.
Ghy sult niet meer bedrieghen, En plaeghen uwen Man.
Zy hebben niet misdaen.
Tot niet, soo sult ghy oock in 't uylekot vergaen, GRIET.
Ghy syt niet wel bedacht, die wys is laet ons loopen.
Neen, daer is geenen troost voor sulcken volck te hopen, veur desen waert ghy ons de allermeeste pyn, maer nu sal uwe straf, ons vreughdt en voordeel zyn.
Heer Hopman, met verlof, ick gaen het, kot ontsluyten.
Nu hoor ick watter schuylt, sy sullen leeren fluyten, verheught u Vrouw Margriet, gy kryght haest laeffenis, daer siet de Heerlyckheydt, die u verstorven is.
Sy brenghen het kot op den thiater, daer Griet en Agnes met gheweldt in ghestelt worden.
Tirannen laet ons los CONTANT.
Bedwinght u tongh in t spreken, of k sal u levende, doen in de aerde steken, sae met dit edel stael, deurkerven al u leen.
Niet teghen, staende al u bidden en gheween.
Eylaes bedroefde Vrouw, wat hebt ghy al te lyden CONTANT.
Soo leert meb door myn konst, een boose tongh besluyden, soo siet men eens ten eynd', oft ick niet dwinghen kan, Dat vinnigh noodigh quaedt, die pynbanck van de Man.
Wel aen st.lt hun ten toon, op dat elck magh aenschouwen Die snoode felle Griet, dat schuym van alle vrouwen.
Ick bidde, laet ons los, vergeeft ons quaedt myn heer.
Peyst dat ons kranckheydt is, en onsen eersten keer.
De vogols, soo my dunckt, beginnen schoon te fluyten.
FORDEN.
Sy hebben wel gheleerdt, laet ons het kot toesluyten, dat sy niet vlieghen gaen.
O dat's een goude vondt, heer Hopman, 'k sagh terstondt, dat ghy dit stuck verstondt.
Ghy sult, vertoeft maer wat, wel schoonder thoonen hooren.
Ick vergaen als sneeuw?
was ick noodt gheboren.
Ey daer is suycker soet, en wel een gheestigh liedt, nu lust igh, noch een reys, van Grietje deughde niet.
Myn weerde goede Man, myn honighbeck, en leven, Ick bid u, laet ons los, wilt al ons quaedt vergheven.