floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
En, alhoewel wy ’t met sulk een haest niet overgezet, maer by na so veel als van nieus opgeslagen hebben, menen wy egter, noch vergen niet, dat men daerom de mislagen, die wy begaen mogen hebben, ten besten houde, of door de vingeren sie, gelyk sommige begeeren, dat men daer opsicht op hebbe.
O neen, die het in ’t kort niet wel kan maeken, dat hy lang arbeyde: En hy, dien ’t gelieft ons onse misslagen aen te wijsen, sal onse dankbaerheydt en achting verdienen.
Maer wy versoeken alleenig, dat U Edt.
en de Lezer de goedtwilligheyt hebbe, van eenige door haest in den druck ingesloopene misstellingen, waer van het meeste deel reede aengewesen is, te verschoonen,* ende wy sullen ’t, als eene gunst ontfangen.
Insgelijk, mijn Heer, sullen wy ’t ook van U Edt.
voor een* groote weldaedt opnemen, soo het U Edt.
niet verdroten hebbe, onse lange redenen met gedult aen te hooren.
U doordringend oordeel in de konst sou die buiten twijfel ge- sien hebben, Maer die, wiens kennis soo hoog noch niet gestegen is, meenen wy geen kleene dienst gedaen te hebben, met hunne nieusgierigheyt te verrassen, en, in plaets van uwe verdiende lof, die sy meenden te lesen, en wy onmagtig zijn uyt te drucken, hen den weg tot meerder licht in de konst te openen, door dien wy niet voor U Edt.
; maer alleen voor hen dus wijtloopig geweest zijn.
Aen U Edt.
behoorden niet alleen scherpzinniger redenen getoont, maer verhevener Tooneelstucken opgedragen te worden.
Wy hoopen, dat de tydt onser genegentheyt daer toe gelegentheyt sal verschaffen; en bekragtigen, dat yder van ons geselschap is, gelyk ik my roem.
Mijn Heer U Edts.
Ootmoedige Dienaer, Amsterdam, Den 14 Ju- lius 1679 L. MEIJER.
Ferdinand, Haegs Edelman.
Luidewijck, Geldersch Edelman.
Jakoba, jonge Weduwe, zuster van Ferdinand.
Sofia, Moey van Ferdinand, en Jakoba.
Katrijn, Kamenier van Jakoba.
Flip, Knegt van Luidewijck.
Jan, Knegt van Ferdinand.
Ida, Kamenier van Sofia.
Antonette, Keuckenmeydt van Jakoba.
Dirk, Niklaes, Lackeyen van Sofia.
Pieter, een Timmerman.
Het Tooneel is in ’s Gravenhage, in ’t huys van Ferdinand, in de Kamer van Luidewijck; be- halven in ’t vierde Bedrijf, dat in de Kamer van Jakoba speelt.
Het spel begint omtrent te zeven uuren ’s avonts, eyndigt tusschen een en twee uren na middernagt.
Het SpoockendWEEUWTJE.
Jakoba, Pieter, Catrijn, Sofia.
Jakoba.
MAer rep u wat.
Gy moet een eynd van kloppen maken.
Kom, Pieter, ’k heb geen tijd.
Ik moet nog and’re saken Bestellen, die gy my hier door belet.
Sie daer, Die spyker nog, Mevrouw, en daar meê is het klaer.
Nu ras dan.
Dat ’s gedaen.
By-gommen, is dat werken!
Ick sweet.
Maar Pieter, sal nu niemant konnen merken, Dat hier een deur is?
Neen, gantsch niet.
En heeft het geen Geluyd, in ’t op te doen, of toe te sluyten?
Neen, Mevrou, besoeckt het vry, gy sult het soo bevinden, Jac.
Moey, ’k durf daer meê den aenslag onderwinden, Kom, neem u groote boor, en maeck hier noch een gat By d’ op’ning van ’t Tapijt.
Sof.
Wel Nichte, waer toe dat?
Om af te sien, wanneer men veylig in de Kamer Kan komen.
Is ’t soo wel?
Ja, Pieter; neem u Hamer, En al ’t werktuyg meê.
Betael hem eens Katrijn.
Ik sal.
Goênacht, Mevrouw.
Kom Pieter, ga met mijn.
Sofia, Jacoba.
MAer Nicht, gy denkt licht niet, dat dese swarte kleeden ’t Afsterven van uw Man, noch pas een maent geleden Verbeelden, en daer by hoe weinig dat u past Zulck spel te speelen met uws Broeders vreemden gast.
Mijn waerde Moey, gy weet; de vrolijckheyt mijns harten, De gulheit mijns gemoets was noit tot vuile parten Genegen; maer ik ben alleen gezint mijn jeugt Met vreugt te slijten, doch behouden eer en deugt.
* Des wilt mijn aenslag niets oneerlijks toevertrouwen.
Wanneer ze is u bekent, sult gy ze daer voor houwen.
Gy weet, hoe dat ik meer om ’t goet, en grooter staet Als uit genegenheit, op uwe, en Broeders raet, Mijn overleden Man getrouwt heb; en de Smarte Van zijne doodt daerom my weinig gaet ter harte.
Ey Moey, mij dunk, ’k heb lang genoeg bedroeft geweest De rouw verveelt my, ick ben al te bly van geest, My staet de strackheyt, dat gedwongen veinzen tegen, Ik haek na vryheit, en heb in ’t hooft gekregen, Indien mijn oogmerk wel wort van ’t geluck gedient, Het hart te peylen van mijns Broeders grooten vrient, Die ons soo vreemt niet is, als gy wel sout vertrouwen.
En, om u niet met veele omwegen op te houwen; Het is Heer Luidewijck.
Sofia                                De Geldersche Edelman, Wiens Vader t’ Aernhem woont?
Ja, ’t is hy self, waer van Ick u soo dickwijls met vermaek heb onderhouwen; Aen wien mijn Broeder my versproken had te trouwen; Hoe wel hy ’t self niet wist: Sof.
wist hy het self niet?
Neen, Hy was in ’t land niet.
Maer ik wierd ’er toe gebeên Van mijnen Broeder, wien ’t versogt was van syn Vader, Die op mijn toestaen dees verbintenis bey te gader Besloten, en tot op sijn weêrkomst onse trouw Uytstelden.
Lieve Moey, ligt was ick nu sijn vrouw, Indien het schip, waer mee hy keerde, in ’t overkomen Van Genue op Marseilje, in zee niet waer genomen* Van Turksche Roovers, en al ’t volk tot buyt gemaekt, En hy om ’t leven, soo de tyding quam, geraekt.
Hy is het, en de* maer van sijne dood een logen.
Hy leeft, en heeft het oog den Rooveren bedrogen, In Bootsgesels gewaedt, en is met twee, of dry Ontkomen het gevaer der Turksche slaverny, Die, hebbende in een boot sich op de vlucht begeven, Sy eynd’lijk te Toulon geluckig aengedreven.
Soo quam hy te Parijs uyt dat vervloekte lant.
En, vindende in ’t gevolg van Vranckrijcks Afgesant, Die herwaerts aen quam, goe bequaemheyt sich te voegen, Is heden morgen tot myn overgroot genoegen Hier aengekomen, en ik ben niet buyten hoop, Een weg te vinden, dat hy desen Huw’lijks knoop Vernieuwen sal, en ik met frisscher Man vergeten Den droeven tijt, die ’k met een sieken heb versleten: Sof.
Is ’t moog’lijk, Nigt, en is Heer Luidewijk niet doot?
Weet gy het wel?
Ik sorg, ’t geluk is al te groot.
Broer Ferdinand heeft my de gantsche saek verslagen!
En ik hem self gesien met sonderling behagen.
De stal zijns lichaems tuygt sijn adelijk gemoet, En heeft mijn doove min gezet in lichten gloedt.
Gy hebt hem self gesien?
hoe dorst gy dat beginnen?
Ick wist, dat d’Afgesant van Vranckrijck heden binnen Den Haeg sou komen, en dat hy met al sijn Stoet Te Rijswijck bleef, tot dat de Staet hem in ’t gemoet Sou senden, naer gewoonte, om na dat middagmalen Hem met de goude Coets seer heerlijck in te halen.
Dit wilde ick oock, doch meest Heer Luydewijck gaen sien, Ick kleedt my uyt den Rou; ick masker my; ik dien My van een huur Coets, en, om niet bekent te wesen, Verkleedt Catrijn sich oock, die ’k met my nam, door ’t vreesen, Dat licht Broêr Ferdinand yets mercken mocht; indien Hy eenig toestel, dat hy kende, quam te sien: Want my was wel bewust, dat Broêr hadt voorgenomen, Te Rijswijck sijnen Vrient te gaen verwellekomen.
Ick kom’er, sie mijn Broêr, die hem vast welkom heet, Na sijn gesontheyt vraegt, en sijn geleden leet, Dat stof verschafte, om in lang gespreck te treden, Soo dat ick hem kon sien, van boven, tot beneden, En hooren spreecken na mijn zin, en met gemack Bespeuren, welck een geest in dat schoon Lichaem stack.
Doch welk een onderscheyt bevont ick in sijn wesen By ’t schildery, waer op hy was aengepresen!
Ick kan niet seggen, hoe ’k te moede was.
Ick toog Sijn Beeltenis in myn hert door myn nieusgierig oog.
Maer soo ick op hem staerde, en ’t oog niet kon verzaden, Had mijn nieusgierigheyt my self by na verraden, En my, hoe seer vermomt, aen elck ten toon geset, Had syn beleeftheyt my niet uyt den noodt geret.
Een jonge Fransman,* maer van ongebonden zeden, Rant my heel dartel aen, en, na eene kleyne reden, Versoeckt my, in het Frans myn masker af te doen.
Ick weyger ’t; hy hout aen; en rakende in ’t vermoen, Dat ick wat lichts was, poogt soo wat gewelt te plegen Om dat ick stilsweeg, en my self alleen daer tegen Met dreygen stelde; want myn Broeder sag het aen.
Maer, tot myn groot geluck, komt yemant aengegaen Om hem te spreecken, dat hem Luydwyck deê verlaten, Ick hebbende mijn tong nu vry, en boven maten Ontstelt, bid Luydewijck, my smijtende in sijn arm, Dat hy my doch voor dien moetwilligen bescharm; Dat wy ons aengesicht om reên niet konden tonen Maer edel zijn, en seer gevoelig van sulk hoonen.
Hy weegt de saeck niet lang: maer dreygt met mont en oog Den Fransman, wien het spijt.
De woorden rysen hoog; De Degens raken uyt; en ’t waer daer niet gebleven, Waer ’t buyten ’t Volck geweest.
ick en Katryn begeven Ons flucks in onse Coets, en voorts uyt hun gesicht, Te vier voet na den Haeg.
Gy ziet, die daedt hadt licht Uw eerlijcke naem een vuyle smet gegeven, En dien moetwilligen, of Luydewyck het leven Gekost.
Hebt gy uw lust nu niet geheel voldaen?
En was ’t niet best, dat gy u ’t opzet af liet raên Van hem te schrijven?
Neen: dat meer is, ’k wil hem spreken, En, kan ik ’t gevoeglijk doen, mijn hart hem tot een teken Van mijne erkentenis aenbidden.
Was ick u Oyt lief, Moey, toont my doch uw gunst, en helpme nu Met raedt en daedt, om ’t werk behoorlijk voort te setten.
’t Is wel dan; want ik sie, ik kan u niet beletten.
Och neen, Moey; daerom stijf met u overleg.
DERDE TOONEEL Katrijn, Jacoba, Sofia.
MEvrou, wees op uw hoede, en maek u daedlijck weg: U Broeder Ferdinand met Luidwijck zijn gekomen, Zy stappen vinnig aen; de tijt dient waergenomen.
Sofia Kom, gaen wy hen verspien door dit gemaeckte gat.
Gaet gy niet mee, Katrijn?
Ik veeg de vloer nog wat.
Neen, neen, kom mee, en ras; eer datse ons overloopen.
Ferdinand, Luidewijck, Flip en Ian.
elck met een Valeys.
HEer Luidwijk, welkom in de plaets van u verblijf.
Luid.
Heb dank, Heer Ferdinand.
Z’ is slecht, maer vol gerijf; Mits sy twee deuren heeft, van welke die na buyten, En dees na binnen gaet.
Men kanse beyde sluyten.
Daer zijn de sleutels.
Luidewijck de sleutels aennemende, en aen Flip gevende.
Daer, neemse.
Laet Ick se u beduyen.
Dese is van de deur op straet, En die van binnen’s huys.
Sy zijn wel t’onderscheyen.
Ick he’t wel, Ferd.
’k Heb u dit vertrek doen toebereyen, Om datge, sonder ’t huys te moeyen, uyt en in Zoud konnen gaen, by nacht en onty, na u sin.
Daer hebtge ook pen en inct, indien gy yets wilt schryven; En hier zijn boeken, om den tyd wat te verdryven; Soose u verdriet, en dat gy lesens zijt gesint.
’k Zie dat u heusheyt my, hoe langs, hoe meer verbint.
Soo u noch yets ontbreekt, dat u sou dienen konnen, Gy hebt maer te gebiên.
Mijn Heer, ick blijf verwonnen Van u beleeftheyt: gy beschaemt my heel.
Mijn Vriendt, ’k Doe nergens na soo veel, alsge aen my hebt verdient, En wenste u, na waerdy, mijn dankbaerheyt te toonen.
Maer ick vertreck, gy wilt u lichtelijk wat verschoonen.
’k Wacht u beneden, om de Juffer, diewe op ’t Bal Geleyden sullen, eerst te spreecken; ’k acht, sy sal U* seer wel aenstaen; sy is vrind’lijck, schoon en aerdig.
Mijn Heer, ik volg u straks: ik ben so daed’lijk vaerdig.
Luydewyk.
Luyd.
FLip, geef mijn Schoenen, en ontlaerst my in der yl.
* Doe nu ’t Valeis op, geeftme een Neusdoek, en terwijl Wy by de Juffer gaen, breng ’t vuyle Goet te wasschen, En als wy keeren, maek weer vlijtig op te passen.
Seer wel, mijn Heer.
Daer is een schoone Neusdoek.
Maer besiet eerst eens, hoe veel schoon Goet ik heb.
Een paer Handt-lobben, een half Hemdt, een Neusdoeck.
Hoe veel Beffen Flip.
Niet een, als dese.
Sijn ’er niet drie Dasjes?
effen, Luid.
Heer Ferdinand sal my soo haest niet laten gaen.
Neem ’t vuyle goet, en kom, hoe is’t?
hebt gy gedaen?
Soo daed’lijck Heer, Luid.
Sult gy niet komen?
moet ick kijven?
’k sluit de Valeisen maer.
Luidew.
Laet die slechts open blyven: Waer toe sal ’t noodig zijn, wy sijn hier in geen kroeg Wy sijn by Vrienden; sluit de deur maer; dat ’s genoeg: VI.
Katrijn, Jacoba door de bedeckte deur inkomende.
MEvrouw, de baen is klaer, gy moogt vry binnen treeden Ze sijn al weg.
Waer blijft u Moey?
’k heb haer gebeden De wacht te houden, in myn Kamer, om wanneer Mijn Broeder Ferdinand, met Luidwijk, flusjes weêr In huys sal komen, ons hun komst bekent te maecken; Wy souden andersins licht in de knip geraecken, Indien we ons hier te lang vergaepten.
Dat is waer, Gy hebt gelijck, en vreest met reden voor gevaer.
Maer ’k twijffel niet, uw Moey, als sy slechts op wil passen, Sal wel verhinderen, dat sy ons niet verrassen.
Ik wil het hoopen, Kom, Katrijn, doorsnufflen wy Heer Luidewijcks valeis.
Hoe staetge?
ontdoet het vry Wat vintge al?
Alle ding: Jac.
Sprey dat wat van malkander; Op dat ik ’t ook mag sien.
Een boeck.
Dat ander?
Een silv’re doos.
Doe op, en sienwe eens, wat daer in Mag schuylen.
Poeyer.
Soek al voort.
Mevrou, ik vin Niet meer.
Geen brieven?
Zy sullen ergens steken, Soeck om.
Katrijn, het Valeis omkeerende.
’t Is leeg.
Licht hebt gyse over ’t hooft gekeken, Door al te groote haest; doorsoeck weer al den hoop Van stuck tot stuck.
Ick sal; hier is een koker.
Loop Met sulke vodden; sie te deeg toe: soeck met sinnen.
Maer evenwel, Mevrouw, hy heeft heel weynig linnen Voor sulck een Edelman.
Katrijn, hoe zijt gy slecht?
Dit is al ’t schoone; maer al ’t vuyl heb ik zijn knecht, Door ons gemaeckte gat, flus na de wasch sien brengen.
Maer is dat soeken?
wat, waer moogt gy u mee mengen?
Hier, al gevonden, al gevonden, dit ’t pampier.
Hier hebbenwe den Aap, ’t zijn brieven Jak.
Geef die hier Ick ben nieusgierig, wat of’t wesen mag.
Maer sullen Wy hier niet rommelen?
dit zijn de knecht zijn prullen.
Mevrou licht is de knecht sijn meesters koppelaer.
Mijn handen jeuken om te soeken, dorst ick maer, Ja wel, ick heb ’er sulk een lust toe.
Boet u lusten.
Mevrou, een flesje met roosolis.
Iak.
Laet my rusten, Gy steurt my.
Wat is hier?
ey, sie Mevrou, een kam Met seven tanden, en vol haar.
Gy maeckt my gram.
s’ Is in een selfde doek gewonden met sijn eeten.
Kijk, by dit Kaes en Broodt; hy heeft’er afgebeten.
Eet gy de rest op.
’k Spoog het hart eer uyt mijn lijf.
Mevrou, Mevrou.
Hier is sijn tijdtverdrijf.
Ses vuyle Kaerten, en wel vijftig Dobbel-steenen.
Wat ’s in dit Doosje?
’t lijkt na Nagels van sijn Teenen.
Is ’t niet genoeg dat gy die frayigheen besiet?
Hier ’s noch een entje Kars.
Jacoba, de Brieven gelesen hebbende.
’k vind in de Brieven niet, Dat myne liefde in ’t minst met jalosy kan grieven; ’t Is schrift van mannen, en al samen Vrienden Brieven.
Hier is de Knegt sijn beurs.
sy klinkt ’t is gelt.
Wat soo Ick wilse eens luysen, en opvullen met wat stroô.
Hy sal niet gissen, wat sijn beurs so licht doet worden.
Hoe sal hy kycken?
Nu, schik alles weêr in orden.
Eerst Luydewyks Valies, omtrent, gelyk het was.
Ick leg myn Brief daer op de Tafel.
REpt u, ras Uw Broêr en Luydewyck zyn al weer t’ huys gekomen; Sy stappen herwaerts aen.
Mevrou, wie sou dat droomen?
Soo dra?
het leyt hier, als een Bayert.
Niet veel praets, Kom voort maer.
Nicht u Brief?
Die leyt al op sijn plaets.
Sy gaen door de bedeckte deur weg.
Luidewijk.
GAntsch bloet!
hoe is het hier!
Dieven in de Kamer.
Mijn Heer, sta by.
wie sag oyt onbequamer En grover Lomp?
hoe tiert gy soo?
waer raest gy van?
Bescherm jou Flip dog; of hy raeckt licht in de pan.
Voor wie?
Veur Dieven, ’k hebse hooren gaen, en spreken, Toen ick de deur op deê, sy hebben sich versteeken in d’een of d’and’re hoeck.
Wel, sluyt de deur dicht toe.
Sy is geslooten.
Nu eens rondom.
Ey Heer, soek jy.
Hoe sal ’t hier lucken?
Ick durf niet, seecker.
Sult gy noyt u oude nucken Afwennen?
Heer, de vrees heeft sich te diep gezet.
Ick ga soo gaern met een heele huydt na bedt.
Sy mochten my een praeu soo van ter zijden geven.
Ey heer, soek jy; jy vraecht toch niet veel na je leven.
’k Vint niets, en evenwel al ’t goet leyt over hoop.
wis sijn sy met het beste al op de loop!
Roer om het goedt, kijck toe, en sie eens of we yets missen Flip.
Ick vindt noch al ons goedt.
’t Is vreemt: Ik kan niet gissen, Wat dit wil seggen?
Sint Herodes, ’k sla een kruys!
’t Is tovery.
Och, och, het spoockt hier in het huys: Toen ’k in quam, heb ik yets sien langs de Kamer sweven.
Gy droomt.
Och, ik beswijk!
de geest wil my begeven!
Ik ben om hals!
mijn beurst heeft last geleen.
Sy schijnt noch vol.
Maer se is soo licht, se vliegt daer heen Gelijck en veer.
Ick wou, dat meester Hans dien roover Eens onder handen had!
och, och, wat komt my over!
Doetse op, en sie, hoe sy van binnen is gestelt.
Wat vindtg’er in Flip?
Niet, dan stroo, in plaets van gelt.
Met klagen sult gy niet-met-al bedyen: Vat aen de kaers, en soek met my aen alle zyen.
’t Kan wesen, dat men ’t een of’t ander licht verspiet.
* Die soeken wil, die soek, ick soek de drommel niet.
* Luid.
Hier leyt een brief.
Ik denck van Heyntjepick geschreven.
Ik leesse, en hoop sy sal ons eenige uytslag geven.
Edele Heer.
Behalven de kennis, die ick van U E. verdiensten hebbe, heeft my U E. bescherming te Rijswijck soodanig verplicht, dat ik my uyt erkentenis gedwongen vind, U E. dit kleyne teecken van mijne onuytspreekelijcke danckbaerheydt ter handt te doen komen, met het vertrouwen, dat de selve, die my met gevaer van sijn leven soo groot een dienst gedaen heeft, my die ondienst niet doen sal, van dese mijne danckbaerheydt, of de minste omstandigheden daer van aen yemant ter werelt, voornamelijk aan Ferdinand, te openbaren: want mijne eer hangt ’er aen.
De manier van dit bestellen sal U E. licht vreemt voorkomen: maer indien gy my op de selve plaets, een letter tot antwoort verwaerdigt, dat mijne moeyelijcke er- kentenis U E. niet verdeelt, en voorders de versochte stilswij- gentheyt belooft; sal ick U E. verder doen sien, hoe ick U E. achte, en dat ick ben U E. genegenste Vriendinne des Werelts.
Z’is van de Juffer, die my om haer hulpe badt, En om wiens wil ik flus dat spel te Rijswijk hadt Met al die Franssen.
Zy wil haer erkentenis toonen, En met haer dankbaerheit die klene dienst beloonen, Maer ’k had so geestig een vergelding niet verwacht.
Sy kan wis heksen, Heer: zy heeft de brief gebracht, En is toense ons vernam de schoorsteen uitgevlogen.
Luidw.
Men toovert niet meer; gy zyt daer in bedrogen De menschen zyn te zwaer: men vliegt niet door de lucht Als met machinen.
Maer, van waer quam dan ’t gerucht?
Luide.
Dat hebtge u ingebeelt.
Ja wel, soo dat niet waer is,* Ten minsten heeft zy dan een Spieters fammiljaris, Die zy voor hoô gebruykt, Luid.
Wat stootge al uit uw hooft?
Wel, Flip, ik had u nooit soo sot, en dom, gelooft.
Wel hey, mijn Heer, wel hey; vertrouwje, dat ick reutel?
Hoe komt de brief hier dan?
Men heeft licht noch een sleutel Van dese Kamer.
Ook heeft sy hier in het huis Licht kennis, en zy maeckte in ’t weg gaen dit gedruis,* Toen gy de deur op deedt.
’K ga aen de Juffer schryven.
Met een aen Vader, dat ik in den Haeg moet blyven Tot maendag toe, en dat ik ’t Aernhem wesen sal Niet eer, als Donderdag, of Vrydag: dit geval Hadt my dat noodige bescheyt schier doen vergeten.
Raep onderwijl ons Goedt, dus over hoop gesmeten, By een, en schik het weg.
De Juffer heeft ons bey Aen werk geholpen.
Wat of haer gelegen ley Aen my, om al mijn Gelt te taecken, en de malen Soo om te schomlen, en heel overhoop te halen.
De Juffren in’t gemeyn zijn vol nieusgierigheyt.
Men moet dat al voor lief opnemen.
Schoon bescheyt, Mijn beurs te plondren, en ’t hart uyt het lijf te trecken.
Deê zyme maer geen schâ, sy mocht wat metme gecken.
Maer, maer een leege Beurs maeckt meenig hooft ontstelt.
Licht nam zy ’t, om daer na, in plaets van’t weynig Gelt, Uw Beursje wederom te vullen met Ducaten.
Dan hadse hier het Beursje niet gelaten, En opgevult met stroô.
Swyg stil, gy hindert my Met al dat sot gevraeg.
By u is sotterny, By myn is ’t ernst, myn Heer, ick moet de scha vast dragen.
’k Seg, laet my schrijven, of gy krijgt de Huydt vol slagen.
’k Rep niet een woort.
Ga, breng dees Brief op ’t Uytersch Veer: Sy houdt op Aernhem, daer is Gelt by.
Wel, myn Heer, Ik sal: maer d’andre?
Die moet, na de Juffers schrijven, Hier op het midden van de Tafel leggen blyven.
Sy salse halen.
Wilt gy’t sien, wacht hier ter steê, ’k Geef u verlof.
Neen, neen ik hou mijn gek daer mee.
Alle beyde door de bedeckte deur komende.
WAt of hy antwoort?
ick sta tusschen hoop, en vreesen.
Daar is de brief.
Geeft hier, laet my den inhoud lesen.
Zy leest.
Wie gy ook zijn moogt, en hoe weynig gy my ook verplicht zyt, soo is ’t my echter* lief, een onverwachte achting, in de plaets van een onverdiende dankbaerheyt te vinden.
Ik belove u, als een waer Edelman, dat ick ’t geheym van dit voorval, aen niemant ter werelt ontdecken sal, en vorders uw geboden afwachten.
Dit is ’t, dat ik u, volgens uw versoeck, tot antwoort van uw brief, late.
LUIDEWYK.
Geen minder heusheyt heeft mijn hoop van hem verwacht O aengename brief!
gy geeft een nieuwe kracht Aen mijn verlieftheyt.
Nicht, hy zaeyt in uwe sinnen Een schaedlijk onkruyd, dat soo lichtlijk sich verwinnen; Noch uyt laet rooyen.
Ey, berisp mijn voorneem niet, Mijn lieve Moey; ik ben het zwaerste zielverdriet Getroost te dragen, soo ’k mijn Edelman moet derven.
Maer denktge al u eer?
Veel eerder sou ik sterven, Ja sterven duysentmael, eer ik in’t minste deel Mijn eer verraden sou; en kan ik het geheel Besit van Luidewijk niet hebben, ’k sal mijn leven, Maer nimmer meer mijn eer, gewilliglijck begeven.
Hebt gy dan noch in ’t sin, dat hy u self sal sien?
Ja Moey en dese nacht, indien het kan geschien.
Op welck een wijs?
Hier in heb ick u hulp van nooden.
Die wort u met mijn hart geheelijck aengeboden.
Gy soud my vrientschap doen, woud gy u Kamenier Bevelen, datse u Koets, u Paerden en Koetsier, Met bey u Knechten, op de Vyverberg deed komen, By ’t groene zootje, Moey, dicht onder d’eerste bomen, Omtrent de middernacht, maer al gemaskert.
Waerom gemaskert?
Hoor; ik leg het daer op toe, Om Luidewijck selfs in mijn Kamer t’ onderhouwen, Van hem gesien te zijn, en hem self aen te schouwen In vryheyt, onbeschroomt; en sonder dat hy ken, In welk een oort hy wort gevoert; of wie ick ben, Vermoeden kan, terwijl mijn Broer op ’t Bal sal wesen; Soo dat men hindring, noch beletsel heeft te vreesen.
Hoe Nicht?
vergeetge alree, dat Jan soo even sey, Hoe Luidewijk u Broer belooft had, datse bey Te saem de Juffer, die sy dadelijck besochten, Na ’t Bal te leyden, en beyde op te passen dochten?
Gy waert ’er by, en hebt het self gehoort.
’t Is waer, En dat sy Luidewijck behaegde, speet my; maer Ik meen, soo ’t mooglijck is, dat opset te versetten, En dat oppassen van die Juffer beletten.
Ick sal Heer Luidewijk versoecken met een brief, Dat hy een Garnituur van Linten doch voor lief Ontfange, die Katrijn haelt van den Fransen Kramer, Van parelkleur en root.
Maer daer komtse in de Kamer.
Door de bedeckte deur.
IS ’t eeten haest gedaen, benêen?
Vrees geen belet, Mevrou; het nagerecht is noch niet opgezet: Soo seytme Jan, dien ick het vroeg: Jac.
Waer zijn de stricken?
Ick breng u die, Mevrou; maer ’k moetse wat verschicken; De Kramer hadt geen tijdt.
Wel doet het soo ’t behoort.
Ey Moey, leen haer uw’ hand; ’k sal Luydewijk soo voort Gaen schrijven.
Katrijn, terwijl Jacoba schrijft.
Hou eens vast, Mevrou, ick sal ’t wat recken.
Soo staat het wel; het moet de heele Kuyt bedecken, Tot op de Scheen.
Wat sal hy met dees Linten doen?
Het breet moet op de Hoedt, het smal Lint op de Schoen, Ter zijde van de Voet.
En dees vier and’re Linten?
In ’t hallef Hemd, voor op de Handen Sof.
Welke quinten Heeft nu de Mode!
Is die niet altijt zot geweest?
’t Is waer Katrijn, sint dat wy van een Fransen Geest Bezeten zijn, en dat men die niet uyt wil drijven, Doet sy ons zotten, tot onse eygen kosten, blijven, En treckt een rijckdom uyt de grillen, diese broedt, Door onse zotterny en ’t quaedt gebruyck gevoedt.
Jacoba, geschreven hebbende.
Ick heb de brief gedaen, belieftse u oock te lesen; Sof.
Ja Nicht.
Gy schrijft hem; hy sal u oppasser wesen, Doch u noch kennen, noch oppassen, ’k vat dit niet.
Meynt gy op ’t Bal vermomt te komen?
Neen, ’t geschiet Alleen, om hem wat te verbysteren, op die hope, Dat sijn nieusgierigheyt hem eerder herwaerts noope.
Ook schrijf ik hem niet, Moey, dat ik op ’t Bal sal zijn.
Maer spillen wy geen tijd?
Is ’t alles ree, Katrijn?
’t Is dadelijk heel klaer.
Kom, laet het soo maer blyven; ’t Is overdubbelt wel.
Daer neem, en leg dat schryven In ’t mantje, boven op de garniture.
Wel; Maer ’t leyt soo overhoop, ’k sal ’t eerst weer op sijn stel Verschicken Jacoba, hoorende Flip aenkomen, en singende.
’k Hoor gerucht; ras, vlienwe, Moey, zy komen Jacoba en Sofia, vlieden met de kaers, en laten Katrijn in ’t donker.
Katrijn, alleen in ’t donker, en Flip hoorende singen.
MEn laetme in ’t donker, ende kaers is mee genomen!
Waer vind ik d’uytgang?