floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Levrydragende Descartes, u zotte comparatien hebben wynig vermogen, Om myn gefondeerde kwellingen te matigen.
De eenzaamheit verergert de kwalen van t gemoed, want den troost der bedroefde leit In geen Bossen ofte nare Woestynen, maar wel in het smaken van gezonde reden.
Die gekwest is, moet zyn wonden toonen, niemand word geabzolveert, voor dat hy zyn fouten heeft beleden.
Digitized by vrouwelyk bedrog.
Weet dan dat ik, zes maanden geleden, een schoonschynend pop, tot myn huisvrouw nam Die me zodanig verhoogden, dat ik een Hemelsteeken wierd, en myn blazoen een Ram, en dat al onder 't faveur van bestudeerde liefkoozingen, en gezuikerde karessen.
Ik wierd het hel aas!
Van spyt en jaloursche woede, vliegens ten bed uit, en me gewapend met een verroest pertiaan, een Karbyn van d'oude Arkel, en een beijerschen Houdegen, offensief en diffensief, en om te weerstaan 't Geweld, en om het te executeren, een Rondas en een koppel Pistoolen, accompagneerden myn martiaal voornemen, daar me op straat en me verschoolen Tegen over ons deur, paraat om den eersten snoepzieken galant Want de schand Een arm of been af te zetten.
Word door bloed gezuivert.
Dat zyn desperate resolutien, want supposito, in een gepoliceerde Republycq... datie de institutien van Justinianus eens naar zaagt.
Loopt met Justinianus naar de koekoek.
Of meenje Moralizeerder van de hel, dat ik een praatjen zoek?
Enfin, deze Sttatagema was doorgaans dry viermaal in een week Te doen, maar hoe ik loerde of keek Met Lynkzen oogen, niemand te zien.
Maar op zekeren nagt met zynde van patrouilleren Begaf ik my u stillekens naar biunen.
Geen Digitized by Google ofte vrouwelyk Bedrog.
Geen woorden om myn droefheit te expliceren ,,vond diaan in d'armen van Endimion, Paris in myn Helen's onkuische schoot, een gezigt!
Dat my veel gevoeliger was, als de pyllenykste doot Kan wezen.
Die sestig jaren droeg een broek En trout een jong Wyf zelden mis.
Krygt hy de krauw, hy zoo krabt hy wis zig met de nagels van een koekoek.
De hoornen slegten de plakken van de Schoolmeesters, die de jongers diseouragieren.
Dat 's een aardig gespook, die kan men niet beter compareren, Als by Solferpriemen, die vatten vlam van agter en van veur, Zy zyn gelyk een Vuurroer, als je 'er 't minste om denkt, springt het los, en schiet dwars deur Het diapragma van de eer zy zyn bloed!
Signoor francilio.
Wat dunkt je van dat bal?
Audzandro, Cirorgilio, Tibant, Gasparino, Ronquillo, twee Boeren en twee Boerinnekes.
Ons neeltje was niet slegt.
Jeroen myn beste maat, Geeft me eens een goeijen raad, o te vrouwelyk bedrog.
Voor de koekoeks plaag, die de meeste jerd?
Tweede Boer andtwoord op d'eige vois.
'k raei ou Vincent trauwt as ge'out bent Een vrauw van tagtig jaren, en kraigde dan een krans Gelaik de meeste Mans, Zoo zulde se evenwel niet lang bewaren Sy danssen.
Een Boerinneke zingt.
Steurtebier ge het goey zeci eten, steurtebier ge het mennig Peerd, dat vernageld of gesmeten, fracy genetezen met een veerd, Kunde ons nou niet belezen, Kunde ons nou niet beleien?
As de nagel deur t veurhoost jeerd, dan kan se geen zmid genezen.
Sy daussen.
Dx.
De hoornen zyn gelaik de Pillen Als men se slikt met opene mond, proeft me se niet, maar die se willen Knauwen, die zmaken het bitter terstond.
Het toneel verbeeld een Zee, twee Tovenaars komen uit dezelve met een Draagzetel van glas, in dewelke een Juffrouw zit.
Ik ben geen Borger, om u aan d'onkuischę lust Van Hoofsche Jonkers, en van Ritsche Venus Jankers Te laten, die gestaag al heigende haar Ankers In d'Havens van de trouw gaan werpen.
Wiens fluu gemoed, zoo ligt Vrouw Venus duivekot, de Kickendief vertrouwt, hy leit gerust te slapen, en laat zyn buurman vast de rypste vrugten rapen, uit Cypris bogaard.
het is waaragtig schand Dat anozandro, Cirongilio, en de voorgaande komen, maar verbergen baar geen vrees.
ofte vrouwelyk Bedrog.
Dat men zoo laf zyn eer, 't geen 't waadigst is verpand.
Men hoorde zoo een schurk, wiens hoornekroon den Bul En Stier de loef af steekt, uit Steen en Land te jagen.
hy is t alleenlyk niet, die Huwelyks-plagen Zyn t'hans de mode 't is een slegt hooft die zig stoort Aan d'erge opspraak van zyn duistere geboort.
Dees roemt op t Aadelyk zap van zyn doorlugte Va dren, Wiens swart verbastert bloet spruit uit deslaafze adren Van een Koetzier, hy toont het door zyn znood gedrag Waar in men noit een vonk van oude deugden zag.
'k zou graag verzoekken willen Een eind van Storien, schoon 't myn pligt is het bevan u gevreesde tong te laten, maar 't getal dillen Is buiten tong en magt, by voorbeeld.
Dat je al het zeeschuim naamt voor Ink, dees barre en brakke strande Voor velden van papier, al kreegje duizend handen Als Briareus, en voor Pennen al t Balein t Geen t Walvisch rif ons geeft, nog is dit al te klein, Tovenaar.
Wie kan o Konstenaar, u lieve beede weig'ren Die 't modder uit de Zee, kont in 't gestarnt doei steigen Tot boven Idas kruin.
O trouwe myn bedoleyts op u Ziel vermag, ontsluit ik bid des wreede En kuisse Kerker die myn tong in banden houdt?
Dan zal myn schelle stem... tovenaar.
Aan strand is geen gevaar te vreezen, za wild spoeijen hy spreekt haar uit.
Daar komt myn Leliebloem Gelyk een Venus, als s.
Uit 't blaauwe pekel klom omcingelt met een stoet van Tritons en Zireneenen.
Myn tortelduif myn ziel, de peerlen daar de vogt zig zappig op vertoont, wanneer de zoele logt De purpre schulp ontsluit, zyn asgrau by u luister, gy boeit bevallyke dees ziele met een kluister Van Eeuwige dienstbaarhoit.
Soo smeekt de Zeegod om haar hulp, Wanneer hy bruissend, in een schuly het schuim klieft door koraale rad'ren.
Weg met een ingebeelde eet, kom buigt u voor dees godheit neer, d' pluis.
O als de bleeken Yver slaapt.
Dan is het dat de Liefde waakt, de Smeegod kan zig niet vertoornen, wanneer vermoet en afgeslooft, De natte Venus 't swerte hooft Bekranst met dik getakte hoornen.
'er is als een Fret, dat kruipt door klyne scheuren, het lagt met d'yveraar, hoe zeer hy zig ontrust, een al te nauwe wagt, scherpt prikkelen voor de lust.
Al wat de Lantman zait, dat moet hy zeker oogsten, ofte vrouwelyk Bedrog.
Mevrouw we zyn een lyk, zo die gebruineerde Tovenaar de alderminste snuf of blyk Van onze Eerwaardigeen bespeurt, we zyn.
We zyn.
't is al moeijelyk om uit te leggen Altoos we zyn Goemans kinderen, en wat de redenen van onze reis belangt, zal ik je zeggen.
Heer en Meester had een Citroene boompje Mynt dat zeer joli en frai was, nu daar kwam een vreemde vogel, die zeer gelyk aan een Parnassus krai was.
Sy staat op, en gaat na haar toe.
Dit zeggende, neemt hy zyn hoed af.
7.0 Digitized by Google De gehoorude Broeders, 60 Tibaut.
Dit toucheerde my, zoo dat ik bloem en tuin adicu zei.
wilt g'e u aan lekkere spys verkroppen?
Terwyl u arme buur z'ou hongerig aan de doppen van d'eijerschaaltjes likt, of is natuur verpligt Te buigen voor een zotte en koele Wet?
Gestigt Van oude Zondaars, die, uit onmagt om te paren, de Minzugt van de jeugt beteugelde.
Ayn gloeijend wenen strekt, ofte vrouwelyk bedreg.
Een waskeers voor 't heel al.
Zie de maan.... ò die zaak zullen wy zeer pertinentelyk Aan u.
De muan is een gemeen ligt, en dat ligt regeert de Vrouwen, hier uit nu volgt dat de Juffers gemeen moeten zyn, of de Duvel zou de Flambeeuw houwen.
Ey Heeren, hy s een Zot, wie kluisters aan een Vrou te kost leid, want een band, baart de geus om de trou De Hartaar af te steken.
Was juist bevangen Met nare droomen.
Kom myn kuissche Gemalin, myn zielsvermaak t is tyt, wyl Delos koningin De Broeders plaats aanvaard, neptuin zyn diep te kiezen.
Nigropos opent t Slot.
Nigropos half sluimerende.
Nog luimen... zal als dan... goe nagt en goede rust.
Sluks open ouze kasse.
Nigropos opentze, en de juffer gaat'er in.
Sa kom Sluit toe.
Men moet een frisse opengaande blom Bewaken als ik doe, dan zal geen smaat u hind'ren, U Vrouw is eerlyk, en gy Vader van u kind'ren Sy gaan met de juffer in de zee en verdwynen.
noe.
Een brave borst is in conscientie genoodtzaalet, als hy ziet dat de plaag universeel is, zig te Mee genoegen.
Digitized by google De gehoorderde broeders.
Meester Tibaut, en Signoor Gasparino, tullen navolgers wezen van die keus?
Daar is ligt zó veel gebleven, dat ik 'er myn bekomst aan halen kan. Wat xeit de Heer Ronquillo?
Want dat imand z'ou gloriziek zou willen wezen, om te wanen Gelukkiger als zyn Gebuur te wezen, dat's abuis in een pyramidalen graat.
Zy zyn.
Maar dat zou wezen 't Lietje van Jerusalem, of van meet aan te beginnen.
O bloet wat spectakel!
wat zyn dat voor Messicurs met die hoornen en blixskblauwe vinnen?
Daar komen vier tritom ofte vronwelyk bedrog.
Daar komen vier Tritons halfwegen uit de Ze, met een Zireene in het midden zy blaten op haci Kinkhoornen, en zingen alle vier gelyk.
Troost u die de Zmeegods pluimazie moët dragen, de ziekte is gemeen, 't zyn Zotten die klagen.
Troost u die de Zmeegods.
De Zirène zingt.
Geen slot kun Vrouwen lust bedwingen Geen scheur klein of paphos kind Eweet, ofte vrouwelyk Bedrog.
Weetlyk een Aal en door te wringen wie juffers waakt, word dul of blind.
Einde van t Klugtspel.
De GESCHAAKTe gezusters blyspel.
In 's gravenhaoe, gedrukt by JACOBUS GEZELLE, boekverkopet In het Agterom op 't hoekje van 't hospoortje.
Een loflyk tydverdryf der grooten, En smaak in haare vruchten vind, Uit schrand're hersens voort gesprooten, Een kunst die als de middag zon, Dees eeuw beschynd met held're straalen, En ons verschaft een ryke bron, Daar 't oordeel voedzel uit kan haalen, ik vind my zelven dier verplicht, U dees GEZUSTERS op te draagen, Die u, vlei ik my niet te ligt, Wel zullen aan uw oog behaagen.
De minlykheid met deugd gepaard, het welk een schoonheid maakt gepreezen, Blinkt uit in haare zedige aard, Zo wel als in het lieflyk weezen, Dies konde ik geen bekwamer thaus, Om niet haar luisser te verliezen, Die in haar uitstraald met veel glans, Als u tot haar Beschutsheer kiezen.
Erken dit staaltje van myn gunst, Om uwe vriendschap te bewaaren, Terwyl uwe achting tot de kunst, Zo wel groeid als den loop der jaaren.
Ik ben, zo gy haar wel onthaald, voor myne moeite ruim betaald.
Verblyvende u. edward.
J. V. H. adnitimur pro viribus.
'k kan niet nalaten om den beseheidene lezer te berichten, dat dit blyspel, zo als my van een goed vriend verzekert is, is gevonden in de nagelatene papieren van wylen den Heer, D. BUSERO.
En wyl my verocht is het zelve eens na te zien, en als dan te doen drukken, zo hebbe ik zulks, gelyk u zien kan ondernoomen.
De verandering die ik er in gemaakt hebbe, is zeer weinig, en alleen geschied, indien het mogt gespeeld worden, het Tooneel iets te gemoed te koomen, hoewel ik de spelling by na in het geheel verandert hebbe, doordien in de copye, door de haastigheid van eenen naschryver, verscheidene, spel, en letterfoute waaren ingeslopen.
Zo dat niemant my met reden zoude kunnen nageeven dat ik het voor een eigen werkje opdisch, noch in het minste de luister daar van hebbe benoomen, verhopende dat het den leezer eenigsints voldoeninge zal geeven.
THALYA.
MELPOMEN.
EUTERPE.
LIDAMAS, Leonore.
minnaar van LISANDER, Izabel.
LEONORE, gezusters.
Izabel, arnolf, oom, en moeder van de gezusters.
DIBBERIG, katryn, haar Meid.
FLIPYN, knecht van Lidamas.
GRATIANUS, een Dokter verliefd op Leonore.
LODEWYk, oppaster van Dibberig.
LUCINDE, zuster van Flippyn.
JANTje, jonge van Arnolf.
VERmomde, Vastenavonds gasten.
Het eerste bedryf verbeeld een Schouwburg, daar men in t verschiet den Berg Parnassus ziet, met apollo, en de Zanggodinnen Het tweede, en derde, een straat voor het huis van Arnolf.
Het spel Speeld in de gelve tyd dat het vertoond kan.
De GESCHAAKTe uyt Iers.
EERSTE BEDRYf, of voorspel.
Eet gy Aanschouwers, wie gy ziet?
Ik ben de praal der Zanggodinnen Wel waard om myn vermaak te Minnen, ik ben noch onlust, noch verdriet, komt maar ter blyden Schouwburg biunen, myn spel zal lachchende beginnen.
Het is Thalya, die gy ziet.
O ja, wat gaat de lust van lachchen toch te boven?
Al waert gy noch zo zeer vol wysheid, wilt geloven, Zo gy niet spotten kunt men lacht uw wysheid uit.
Ik weet ook niet wat al die stemmigheid beduid, als om schynheiligheid, en veinzery, te dekken.
Doch 'k zie, Melpomene, 'k zou ligt haar gramschap wekken, want zy weerstreeft altyd, het geeft u mee ik meest bemin, eene opgepronkte taal is 't sierlykst in haar zin, haar Zusters, moeten voor haar kuust, en gaaven genieten.
Gelyk ze meend, en zy kan elks verstand verligten.
'k zal ze egter vrolyk gaan begroeten.
THALYA, MELPOMENe.
Je maa, hoe vaarje?
weet gy ook hoe 't al met Phebus gaat?
En speeld hy zomtyds noch in 't midden van de zusjes?
Of steld hy weer ten toon Vrouw Venus minnekusjes, Daar hy uit nydigheid den manken smit ontrust.
En hem zyn Vrouwtje doet betrappen in haar lust?
Ik lach my slap, en voel hoe dat myn tanden waer'ren om deze klugt, die goon!
En menschen heeft doen schaat'ren.
MELPOMENe.
Die straattaal blyft die noch bestorven in uw mond?
En spreekt gy noit, ten zy gy Goon, en menschen wond Door uwe rong?
Is 't niet veel deftiger te pryzen, Staatlessen, heerszugt, ryksbelangen, aan te wyzen, En wat in tyd van vreede, of oorlog Vorsten maakt, Een treurrol ten Tooneel te voeren, daar 't al blaakt In een getyden van hartstochten, die 't hooren In traanen smelten, maar in traanen vol bekooren?
Ik gun u deze vreugd, en hou van lachchen meer.
Ik kan niet schreiën, en ik reken 't ook geen eer.
Uw treurig onderhoud mishaagd, men moet nu speelen, en spotten, want men zou het meeste volk verveelen Met telkens te veel goeds te zeggen, die manier Van leeven, in dees tyd, vereist een and'ren zwier.
ME Digitized by google BLYSPEL.
Gy moogt met zulk vernis uw vuil bedryf bedekken, Ik heb gedagten die myn geesten hooger trekken, En myn hoogdraventheid voert 't volk ten Hemel op, een ed'le kragt verheft de ziele hoog in top.
Ik regel t noodlot van de helden, en gepreezen Van ieder, toon ik regt de deugden in haar weezen, En door de daaden zo doorlugtig, als vermaard, wreek ik de Vorsten, vell tierannen door het zwaard.
'k verover schatten, en bestorm de sterkste wallen, ik lever stryd, en kom den vyand overvallen, ik win veldslagen, en ik voer met volle glans, De grootste ten tooneel in weifsende oorlogskans.
Hoe loflyk is 't, een held, naar bloedige oorelogen, met zyn Laurieren, en Tropheen, te zien gebogen, en die opof'ren voor de voeten van een maagd, een zegenteken dat zyn minnares behaagd?
De treurrol, die alleen de wyzen kan bekooren, laat steeds der schelmen straf, en t loon der deugden hooren, elk pryst haar, t zy hy gaau, of plomp is van verstand, Zy leerd u hoe men best de hartstogt houd in band.
De misdaad komt zich niet dan schriklyk, te vertoonen, De deugd beminnelyk, en lieflyk in elks ogen, De schuldige verkrygt zyn straf, en stygt hy op, 't is om hem lager neer te storten uyt dien top.
En eindelyk hebt gy dat heerlyk, dat verheven, dat wonderlyk, waar door de ziel wort voorgedreeven, het aangenaamste dat de koningen bekoord?
Wyl elk uit myn verhaal zyn heldedaaden hoort.
Dus draaft myn Hemelzang die Goden doet verblyden, Terwyl gy kruipt langs de Aard in lang bedorve tyden.
Dit qizeg by google do de GESCHAAKTe gezusters.
Dit is myn werk het welk vermaakt, en teffens stigt, Daar gy in tegendeel alleenig, wulps, en ligt, met grillen zonder slot uw zotheid komt betuigen, dies voegt het u voortaan u onder my te buigen, Apollo geeft my ook, ver boven elk, myn lof, t'HALYA.
Dien agt men nu niet meer, hy is tessegt van stof, sints dat hy met zyn lier dus langs het land moest lopen, en als een bedelaer zyn deuntjes gaan verkoopen.
De tyd die t al verkeert, verkeert ook onzen zin, elk eeuw heeft haar vermaak, vernuft, manier, en min.
En wat men spreeke van t verheven naar de reden, zyn grootsheid en vermaak geen tegenstrydigheden.
En in het blyde worde ik zeker meer gestigt, als in het doolhof van uw duister treurgedicht, Wat heeft het pragtig, zo 't het geestig moet ontbeeren?
Uw dichters die zo trots met hun gezwets braveeren, Verbeelen zich misschien als of ge'er hoonen dorst, Zo de vermaaken maar eens lachchen uit de borst.
Dat ik van lachchen hou, is waarheid, en te pryzen, Maar ik kan zonder gal, berispende onderwyzen, elk ziet zich met vermaak, of meent hy ziet zich niet, Een blaaskaak lacht als hy een regte blaaskaak ziet, en veeltyds kent een zot, hoe levende afgemeeten, zyn eigen zelven niet, of zoekt het niet te weeten.
Maar zegtme toch wat is al uwe opsnyery, als woorden vol van wind, en yd'le hoovaardy, die met verwoed gedruis het volk hunne ooren plaagen?
De razende medé, wie kan ze toch behaagen, met die gezogte taal die voort rold zonder toom?
Z tized by Google BLYSPEL.
Zy hangt aan een gelyk een kranke man zyn doom.
'k moet dikwyls lachchen, als ik zelf dan noch moet hooren, Dat zulke monsters het onwetent volk bekooren.
Maar als Elektra, zo vol zin, zo kunstig klaagd, daar zy de doodbus van haar lieve Orestes draagd.
Wat hart beweegd dan niet?
voor wie heeft zy te zwichten?
Die maker heeft veel lof verdiend door zyn gedichten, 'k Bekent, maar 't zy zo 't wil het vrolyk staat my aan, 'k Vind geen vermaak in al dat vegten, al dat slaan, En moorden, 'k min een stryd, waar in men min verbolgen, In plaatze van de dood het leeven op ziet volgen.
Maar 'k hoor gerugt.
Ja 't is Euterpe, laat ze vry Uitsproeken wie van ons in kunst de grootste zy.
't is goed.... d'edeltooneel.
THALYA, MELPOMENE, EUTERPE.
Myn zuster, ziet wat hier my staat te dulden, thalya wil dat elk haar boven my zal hulden, ik die, gelyk gy weet, met regt alleen verdien, dat boven 't Zuster tal my ieder eer komt biën.
Hoe zusters, wat is dit, kunt gy alleen behaagen?
Zyt gy'talleen dan die de Rozekrans moogt draagen, waar ziet gy my voor aan, die 't groots vermaak alleen kan.
Kan geeven, en niets heb met uwe kunst gemeen?
Of is myn stem beperkt in al te naauwe paalen, om onzen Heldenaard zyn krygsdeugd op te haalen?
't is zeker dat zulk werk my drukken zou met last, En dat dien arbeid aan myn zwakke hand niet past, hoewel onbequaam tot zo verheven zaaken, zyn lauren smetten mogt als ik die aan kwam raaken.
Maar gy, die beide door uw hovaardy verblind, meent, dat de Waereld maar in u behagen vind, om dat gy telkens t volk t verhaal doet van hun daaden.
En gy Melpomene zyt niet te wel beraaden, Zo gy geloof geeft dat apoll' stelde in uw hand, De zorge voor 't vermaak, de glorie, en 't verstand.
tegen Thalya.
En gy die niet als met na apen, en het sleepen van valsche klanken, en wat harlekynsche greepen, weet uit te regten, meent gy hebt een heerlyk lot, om dat gy ongesfraft met al de Waereld spot.
'k heb beide uw deugden, en 'k deel niets in uw gebreeken, wat reden dan om van den prys my te versteeken?
Hoe spreekt euterpe van den zang prys, die in 't veld Een boere deun zomtyds den hals breekt met geweld?
Wie is 'er toch die van u beiden iets kan achten?
Wat voert u aan tot zo vermetele gedachten?
Het regt staat niet aan u. MELPOMENe.
Wel aan laat ons apoll tot Scheidsman neemen, dan staat eerst myn glorie vol.
T'HAL.
13 t'HALYA.
Daar ben ik mey te vreën, hy mag de vreugd wel lyden, euterpe.
Laat ons hem hooren, zo is alle twist ter zyden.
APOLLO ineen Wolk.
Oorlugte Schenker van het bemelsche vermaak, gy glorie van Parnas, ons opperboofd, en back, Wy wenschen alle drie uit uwen mond te booren, wie d'eer verdient van best de menschen te bekooren.
Dewyl gy my verzoekt tot regter van t verschil, zal t nodig zyn dat elk zich voege naar myn wil, En late afzonderlyk eens hooren haar gezangen, op dat gy naar verdienste elk mogt uw loon ontfangen.
Steekt vry de schorre krygstrompet, Of speeld op fluiten, en cimbaalen, het kan by myn geluit niet haalen, Ik schimp, en stel al lachchende de Wet.
Verjaag met boertery de smarten En zend de blydschap in de barten.
Heer schort uw oordeel op, gy zult wat anders hooren.
Vermaak u ury in lachchende gedichten Myn zang kan Aarde, en Hemel zelf verligten, al wet het los geval omkeerd, word in myn les geleerd.
Te wuft is my het aards gewemel, 't Gestarnte ligt my hoger als de Maan, men kent myn raad tot in den hoogsten Hemel, alwaar myn lof noit zal vergaan.
Treurdichters, wilt gy Melpomene loven Voer van 't Tooneel een hoger geest naar boven.
Nu is t uw beurt euterpe, ik wagt al na uw zang.
EuTERPE.
De blyde daagen koomen weer, laat al de bosschen op myn verlangen, weergalmen van verliefde minnezangen.
Trompetten zwyg, uit it uw eer, al uw glorie legt ter neer, men zal u maer sebarmei, en fluiten.
Allee van liefde booren uiten.
De blyde dagen koomen weer.
Komt hier myn helden, en heldunen op den rang, gy die de Waereld met uw glorie moogt braveeren, Komt hier, en helpt myn eer beschermen, en verweeren.
Komt vlietgodinnen, komt Boschgoden van alom, en toont de menschen eens de magt van 't godendom.
En gy ò Godheid, die jupyn zelfs komt vermaaken, die duizent kluchten weet om ons aan t hart te raaken, die duizent kluchten weet om ons aan t hart te raaken.
En onder 't zoet vermaak van uwe snakery, De Goon, en menschen maakt van alle zorgen vry, ò Vader Momus komt gy hier met uw gezellen, Maak vast den aanvang, 'k ga terwyl myn volk bestellen, op dat ik eens ter deeg de doffe geesten wekk En niemant hier van daan als met vermaak vertrekk'.
Wat geeft ge een rykdom van vermaak aan onze zinnen Geleerde Zusters, zo hoogwaardig te beminnen!
O goden is 'er iets beneden 't ligt der maan, dat uw bevalligheid zou kunnen wederstaan!
Wie is 'er die met u kan wezen te gelyken?
Gy zyt volmaakt, en dit belet my t vonnis stryken.
Doch leeft in vreede, en kent geen jaloezy voortaan, maar tragt elk om het meest uw kunst ten dienst te staan.
En wilt voor deezen maal met vergenoeging lyden Dat nu thalya, 't volk een weinig moog verblyden.
Tegen Melpomene.
Bedenkt gy onderwyl vast duizent off'lykheen, om uwe helden naar uw wyze te bekleen.
Tegen euterpe.
En om de schoonheid der veldnimphen te doen hooren, geeft gy de bosschen, en gebergte, tong en ooren.
'k Vinde in dat loff'lyk werk myne allerhoogste troost.
En ik zal zingen dat het klinke West, en Oost.
En ik zal om het volk gants vrolyk te doen schyën, haar nu vermaaken met genugte, en minneryën, En twee Gezusters noch doen schaaken in myn spel, Daar Cupido zyn rol meê onder speelen zel.
Ik, ik, ik.... de GESCHAAKTe gezusters.
Ik dank Apollo, voor deeze eer my opgedraagen.
Gezusters 't gaat u wel, laat u myn wil behaagen.
Terwyl Apollo naar den Hemel vliegt sluiten de drie Zanggodessen het voorspel, en maaken van het EERSTE BEDRIEF, een EINDE.
17 twede bedrief.
LIDAMAS, iasinder.
LIDAMAS.
Je dagt aan zulk gevaar van in de Kerk te gaan, Dat die nieusgierigheid ons nu zo duur zou staan!
Wie dagt oit dat men in de Kerk ons zou betrappen?
't is vreemt dat wy, die opgekweekt in wetenschappen, belachten al die zich vergaapten aan de min, Vervallen zouden in dien averegtschen zin, En dat in jaaren dat wy moesten wyzer weezen?
Ik voel my zo geraakt dat ik noit zal geneezen, ten zy dat Izabel, die my dees wonde gaf, My weer herstelde, en nam my deeze smarten af.
Ik ben niet min geraakt door Leonoras oogen.
Maar 't schynt wel tovery, of een gedroomde logen, Dat juist twee Broeders zyn verliefd in eenen tyd, Op twee Gezusters, maar het geen my 't meeste spyt, Is dat haar Oom haar in bewaring heeft genoomen, Wiens vreemde jaloezy ons meerder valt te schroomen, Als eenig Italjaan, die zelfs zyn wyf bewaard.
Doch 't geen wel 't allermeest noch onze zaak is zwaard, de GESCHAAKTe gezusters.
Is 't naau oppassen van haar Moei waar voor wy vreezen, en die wel 't allerliefst zelfs opgepast wou weezen.
En op die brieven die aan haar zyn afgegegaan, komt geen bescheid weerom, wat dient nu best gedaan?
Gy kent de loosheid van myn knecht, daar 's niet te schroomen, hy zal wel maaken dat wy zullen by haat koomen.
'k heb hem gesprooken, maar daar komt hy zelf.
LISANDER, iIDAMAS, flippyn.
Hoe is Flippyn, of is misschien onte aanslag heel gemist?
Die lompe schildwagt zal die steeds ons moogen stooren?
FLIPpyn.
Holla, dat gelt myn eer, de Waereld zal noit hooren, Dat iemant over myn behendigheid braveerd, Ik wil t verstand dat my den Hemel heeft vereerd, Aan elk doen zien, om door myn listen uit te steeken.
'k wensch maar de vryheid van haar eens te moogen spreeken.
FLEPPYN.
Laat my daar meë begaan, k zal t alles op zyn beurt zo keeren, dat myn vond van u wort goet gekeurd.