floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik gaa, en zal haar hier straks brengen.
De verstrooide van geesten, d'edeltooneel.
ERNESTUS, MEVROUwVAN KNORWERVEN.
'k louverioeken, dat gy haar niet door uw gekyf, en harde taal, of uw gewoonlyk stuursch onthaal Voor deezen tyd beschaamd maakt.
'k zou wel vloeken, of weet ik niet genoeg te schikken myn beleid?
Ik zal niet zeggen, als 't geen nodig dient gezeid.
Daar koomt zy zelv, nu zult gy hooren Den grond van haar gemoed.
ISABELLE, MEVROUW VAN KNORWERVEN, LYSBET, ERNESTUS.
Ree nader, juffer, groet Beleefd, als gy den menschen koomt te vooren.
Isabelle groet.
Wat laager.
ik zeg, nyg nog wat laager neër.
Wat lomper bottigheid, ik zweer Nog niet te weeten, hoe men iemant recht moet eeren!
Sints ruim drie jaaren, dat ik u liet danssen leeren.
Nogtans de meester koomt haar daag'lyks oeff'nen maar Wat kan men ook veel leeren in drie jaar?
Zyn' mond te snoeren.
Dat geraas duurt alle dagen van jul.
Van s ochtens tot den avond toe.
Kom hier, zo 't u belieft, en antwoord op myn' vraagen, spreek, is het huuwelyk wel van uw' smaak?
Zy lacht!
Zo veel te beter k zou gelooven, dat dit wat goeds voorspelt.
Dat 's recht, het lachen doet ons goed.
En daarenboven Heeft nimmer veinzery op haar gemoed gehecht.
Hoe, hebt gy 't hart, en durft ge uw wezen Tot lachen zetten, daar ik by ben, en niet vreezen?
't Waar beter, dat gy op den naam van man door Verbloosde, en... schaamt ISABELLE.
Ik voor my, wist niet, dat zulks betaamt.
Moet dan een juffer op den naam van trouwen Haar aanzigt schielyk voor een poos Bedekken met een purpre bloos?
'k beloof u, 'k zal 't daar na onthouwen, en u gehoorzaam zyn, zo dra gy my van trouwen spreekt, mama.
O dat 's verstandig!
Hoor, de mannen zyn de meesten Heerschzuchtig, koppig, gierig, en Heel wond're, ja brutaale beesten, en zo men wys waar, ik beken, 't Waar beter zonder hen te leeven.
Maar waaren ze in uw' jeugd niet even Al eens gesteld?
gy naamt een' man, een' vryster zynde, en nu, nu houdt gy daar niet van.
ME. de verstrooide van gEDACHten, mevrou van kNORWERven.
Gy mist, want Jan van Knobberdatten, vryheer van Knorwerf, en met een Van Wolvensmoel, zeer ryk van schatten, dit was uw Vader, en met my getrouwd, zo k meen.
Hy wist myns ondanks my te schaaken, En had dat niet geweest, ik zou Myn leeven hem niet door de trouw.
Zich meester van my hebben laaten maaken.
De zelve zaak kost gy misschien in weeuwen, ook wel haast by ons gebeuren zien.
Men doet geen kwaad dan, zou 'k gelooven, wanneer men zich maar schaaken laat, of rooven.
Wie heeft ooit zulk een slecht begrip gehoord, zyt gy myn kind?
gy schyndvervreemt van uw geboort.
Uw bottigheid zou my 't verstand schier raaken, zie daar een groot stuk vleesch, onnut tot goede zaaken.
Zy is je Dochter, en me dunkt, Mevrouw, zie daar Ze aardt heel na jou, en lykt je zeker op één haar.
'k spreek ten halven, noch ten heelen, enzwyg, gelyk je ziet.
Gy zoudt op 't lest aan myn geduld wel wat te zeer verveelen.
'k zal haar met zachtheid eens beproeven, dat 's het best.
Behaagt u wel een man?
Ik zal daar nooit naar vraagen, maar...
Maar zo 't gebeurde, dat 'er een My voorkwam, die my kon behaagen 'k zou hem ontfangen, als voorheen Mama gedaan heeft.
hoe of gy 't dan zoudt stellen?
Ik bid u laat ons haar niet kwellen.
Spreek, gaat een zeker Heer u niet aan 't hart?
Ga op die wys maar voort, schep moed.
Mejuffer, spreek slechts zonder schroomen.
Wanneer ik hier omtrent somtyds een' Heer zie koomen, die, naar my dunkt, zo fraai is van persoon, dan... ernestus.
Spreek toch, dan?
Dan voel ik iets, dat, schoon ik 't niet kan uiten, my toch echter kan bekooren.
Het is de liefde, kind, die jou in 't hart koomt booren.
Wie is die Jongman, kleuter, die U dus behaagt, voort zeg my, wie?
Zo gy hem zaagt, gy zoudt hem zelv'beminnen.
Hy zegt my daaglyks, hoe zyn zinnen Steeds op my speelen, en dat hy My acht en liefheeft, ja met traanen in zyne oogen.
Hy schreit, als hy my ziet, gy Lysbet, gy kent al zyn gaaven, en vermoogen, geef nu van zyn persoon ons eens een' schildery.
Het is een Jongman, fraai en aardig.
Heel leevendig van geest, en vry veel achting waardig Om zyn geslacht, een Heer van groot fatsoen.
Hy kwam korts uit het veld, heel vrolyk, en vry groen.
Men ziet hem danssen, springen, hy s vol van duizend raare dingen, hy spreekt al fiuitend', lacht, en zingt, kamt zyn paruik, en springt Al gaande, hy is wys, en oordeelt, zonder reden, Steeds van zyn eigen waardigheden.
En leeft by 't Vrouwelyk geslacht, al vry wat los en onbedacht.
De Jonker, net geraaden.
Meent gy dien Gek.
Mevrouw heeft hy nooit de eer van uwe keur gehad, wil hem ook niet versmaaden.
Hy is myn bloedverwant, men ziet wel meer Dat Jongmans vrolyk zyn, hy heeft veel goede zaaken, hy s moedig, en zal haast aan een bediening raaken.
Hy staat reeds by veel heeren wel, mevrouw.
Ik raad hem dat hy 't daar mee houw', ernestus.
Hy zal heel ryk zyn, en is van gelyke jaaren Met uwe Dochter, dat zou, naar my dunkt, wel paaren.
K beken, myn Heer, hy is heel naar myn zin, k schonk niemant liever myne min.
ME. digitized by Google BLYSPEL.
Is 't moogelyk, dat gy met onbeschaamde kaaken Om Trouwen denken durft, en buiten myn verlof Daar van nog spreeken?
dit gaat te byster grof, Gy onbeleefde, foei!
wat gruwelyker zaaken!
Des Jonkers liefde zal gewis onnozel zyn.
Des Jonkers liefde, dat je 't vat, zal nimmer myn Toestemming krygen, 'k heb een ander' reeds verkooren, die haar zal trouwen, en myn woord zal ik aan Leonard ook houden, naar behooren.
Uw jonker, daar k zo veel van heb gehoord, schoon nooit gezien, mag vry een and're kiezen, want hy zou hier zyn' tyd maar vruchteloos verliezen Hy heeft den naam van herssenloos en zot Te weezen, en tot slot Tegens Isabelle.
Verbiede ik u, hem ooit weer aan te schouwen.
Versta je dat, of t zal je rouwen.
Gy zult gehoorzaamd zyn, ik zal hem nimmer zien.
Maar of 't geval Eens wilde, dat hy tegen uwe wetten My wilde zien, hoe zeer Myn oog hem vlugtte meer en meer Kan ik hem my te zien dan wel beletten?
O kleuter, zyt gy al zo stevig in den mond!
't Stilst water, zegt men, heeft den wyepsten grond.
Wel, zal voortaan dat staadig morren Op my, en dat geduurig knorren Dan nooit eens eindigen?
ik schyn Door uw gekyf, byna verstandeloos te zyn, dit maakt my lustloos.
DEVERSTROOIDE VAN GEDACHTEN, MEVROUw VAN KNORWERven.
Wilt gy zwygen, zeg kleine snapster?
Ga naar binnen, daar zal ik u volgen.
ERNESTUS, MEVROUW VAN KNORWERVEN, lYSBET.
Indien gy naar myn' raad en rede 't oor woudt nygen.
'k neem geenen raad, myn heer, ik ben hier voogd.
Ik weet dat wel, mevrouw, maar evenwel, gedoogt.... mevrou van kNORWERven.
Uw Dienaares.
Maar, 't zou betaamen, Dat wy hier onder ons te saamen... mevrouw van kNORWERven.
Maar onder ons gezegt, myn Heer, als gy eens mee Een Zoon of Dochter had, en 'k dee, als gy, met u in alles te bedillen, Uw huisgezin te schikken naar myn zin, zoud gy dat gaeren hebben willen?
Ik moei my gansch niet met uw zaaken, niet te min gy stelt my wetten, Daar ik my niet naar meen te zetten.
LYSBET, ernestus.
Mevrouw, die is wat wonderlyk van aart, paard.
Zy slacht 'er meer, en raakt heel schielyk op haar Dies Digitized by Google BLYSPEL.
Dies ik niet zien kan, dat gy iets zult winnen Om t huuwlyk, daar uw zinnen Op speelen, naar uw wil te sluiten.
'k had Nog vry wat meer voor, lukte dat, zo zoude ik twee verbintenissen Getroffen hebben, die nu beide zullen missen.
Heer Leonard heeft in zyn hart geneegenheid Voor myne Nicht, en zo hy tederheden Voor uwe Juffer heeft geveinst, en haar gevleid, het was alleen maar om die reden, Dat hem zyn Oom, daar hy al t geld Van erven moet, en die heel oud is, met geweld Aan haar besteeden wou.
Maar Heer, de Moeder Van Isabelle wordt hoe langer hoe verwoeder, En wonderlyk van zin.
'k wensch een kwaade uitkomst voor die min.
De tyd en reden zal haar mooglyk beter maaken, En ook myn Neef kon haar... maar, k zie hem juist genaaken.
JONKER LOS, LYSBET, ERNESTUS.
JONKER al lachende.
Jw dienaar, oom.
Hal ha!
Wel Lysje, ik ben verblyd U hier te zien, van al myn tyd Zal ik het niet vergeeten, ha!
Eilaat ons ook eens weeten, wat aardig voorval u zo lachen doet.
De verstrooide van geesten, jonker.
Ik zweer, indien ik lach.
het is niet zonder reden.
Heer Leonard die altoos even zeer Aan t mymmen is, en steeds te droomen schynt, kwam heden Te post hier aan, wel dik met slyk bemorst, En t geen nog t aardigst was, die sul, en gulle borst Had onderweeg zyne eene laars verlooren.
Nogtans hy spoeit vast naar behooren zyn reis, tot dat hy eindelyk verblyd Hier aankwam, en toen zag, dat hy zyn' Laars was kwyt.
Dat beurt wel meër, daar is niet aan bedreeven.
O neer.
't Geval is kluchtig, Oom, zaagt gy 't ooit van uw leeven, Maar dat 's nog niemendal, by 't geen zyn knecht, dien 'k wel geloof, om reën, my flus verhaalde, toen zy beiden Vertrokken uit de Haag, om by 't verscheiden Eens ooms te zyn, die te Amsterdam Zyn woonplaats heeft, ei luister eens, hy nam Den weg op Dort, en zyn verbruid verdwaalen Wierdt hy te Zwyndrecht eerst gewaar in 't overhaalen.
Hy nam den langsten weg.
Al was men van 't geslacht Van Heraklyt, men zou aan 't lachen raaken.
Tegens Ernestus.
Gy speelt den Kato, en gy lacht Niet eens, kan u dit voorval niet vermaaken?
Koom lustig maar, de droes gy, ziet zo bars, als Schoppenknecht.
Wordt gy dan nimmer wars, dier?
Dier zotte grillen, en zult gy nooit braave zeden Aanneemen, maar door uwe uitspoorigheden En onmanierelyk gelach, steeds wyze lién Met u doen spotten, en u met den nek aanzien?
Lacht iemant eens om my, wel Oompje, 'k heb weer reden Tot lachen om veel and'ren, en verstoort Myn doen u, gy, dunkt my, zyt mee niet als 't behoort.
En 't geen ik 't raarst vinde, is, dat 'k by myn zelven oordelen Gelyk te hebben, en gy ook, maar ik voor my Ik heb altoos goê reden tot myn voordeel.
Uw reën vol zotterny.
Die ieder onbesuist moet heeten, zyn dubbeld waardig te vergeeten.
Is dit uw eer, dat gy u hier dus los vertoont, En ieder met uw spotternyen hoont?
Zult gy uw vuil gedrag, zo haatlyk, nooit ontwennen?
JONKER maakt eerst 2 of 3 passen van een ballet.
Hy knort waarachtig niet onbillyk, 'k moet bekennen, 't Bekoort my wonder nu, wel aan, Wil tot het tweede deel vrymoedig overgaan.
Tegens Lysbet.
Wat dunkt u van myn danssen, Lysje LYSBET.
Gy danst net op de maat van een zoet wysje.
schaam u in dien walgelyken staat Te loopen, als een Zot langs straat.
Of strekt u dit tot roem, een plas van wyn te drinken, en uyt uw?
Adem als een dronke bok te stinken?
Ei, oompje, wees wat kort, want uw geteem Maakt Lysje slaaprig, naar 'k verneem.
Of zal het derde deel misschien nog beter speelen?
Voor my, ik dut al, en 't begint me te verveelen.
En my heeft lang genoeg uw leevenswys mishaagt.
En zo ge u ook niet beter draagt, ben ik genootzaakt, voor myn sterven by Testament myn goed uw zuster te doen erven.
Uw ouders lieten na hun dood, van goed'ren u al vry ontbloot.
En om voortaan fatsoenelyk te leeven, hebt gy niets anders als 't geen u myn gunst zal geeven.
Wel wat begaa ik dan, myn Heer?
Ik ben een eerlyk borst, wat is 't, dat u zo zeer Vergramt, en myn gedrag u kwaad doet achten?
't is waar, 'k bemin, ik drink, en speel, maar kan niet zien, dat zulks zo veel berispingen verdient, naar myn' gedachten.
'k staa smorgens laat op, en van 't bed geef ik myn schuldenaars gehoor, is dat niet net?
Ja maar je valt niet haastig in 't betaalen.
Zo dra als de aangenaame straalen der zon des Avonds ondergaan, En maaken voor de duisterheid ruimbaan, Vertrek ik naar t gezelschap, om te laaden Een Stoop of twee van d'allerbesten wyn.
Terwyl we ons daar te saam beraaden, waar dat men dan dien nacht zal vrolyk zyn.
De keur valt eind'lyk op de Vrouwen, Die zo wat eerlyk winkel houwen, En door haar deugd zyn in de gansche buurt bekend.
Hier weeten wy, bevryd van zorgen, Den ganschen nacht tot aan den morgen Te slyten.
tot dat wy in t end, Om alle schande voor te koomen, digitized by google van BLYSPEL.
Van daar gaan vry wat vroeg of laat, En elk van ons heel staatig zich langs straat Naar huis begeeft, en wordt dit leeven van de vroomen, die daags zo stil zyn, nog van u veracht?
Ik had in waarheid, Oom, van u dat niet verwacht.
Is dat te veel, maar eens op eenen dag te spyzen?
Een ziek mensch leefde nooit geschikter.
In der daad je maatigheid, en sobre staat Is waard by tvolk van uws gelyk te pryzen.
JONKER tegen Ernestus.
Koom, wees 'er ooggetuige van.
Wy zyn net met ons vyven, man!
Al uitgeleezen gulle snaaken, die ons met puik van Moezel Wyn Van avond vrolyk zullen maaken.
Wilt gy, gy zult de zesde zyn, En dan voor ons 't gelag betaalen.
Want, om de waarheid te verhaalen, Voor ons vyf jonkers, elk zyn geld, De Guldens, stuivers, al de plaaten Van zilver, koper, tsaam gesteld, bezitten we in t geheel niet meer als vier dukaaten.
Gelukkig is de waard, dien gy uw gunst zult bien.
Zie daar vyf Jonkers, en zeer wel van splint verzien.
Wel zyt gy dan niet zot?
Dat s net van zottigheden Gesprooken.
Weet gy al, myn Heer, dat ik in 't kort Meê zal in 't huuw'lyk treeden?
Hoe maakt gy 't lysje met het voorwerp, dat my port Tot d'eer're liefde?
Zeg, zal ze in t kort dan vaardig En reed zyn om myn min te kroonen, ha!
Het is een schoon juweel, heel aardig Haar gansche lichaam over, ja, In 't goud te zetten waardig, een popje, dat myn hart behaagt Zo schoon, en mals van 't hoofd tot aan de teenen.
Uw hart, zo kil, als ys, ontvonkte weezer, zou 'k meenen, Gut!
Oom, als gy haar maar eens zaagt.
Ik ken haar, en weet, dat haar moeder, hoe gebeden, niet eens van zins is, om in deeze zaak te treeden.
Niet eens van zins is wel!
niet eens van zins is, neen!
Ik moet eens zien, wie van ons tween zyn zin zal krygen.
Wel gansch honderd!
Niet eens van zins is?
'k staa verwonderd, en wil dat preutsche wyf eens temmen voor pleizier.
Haar temmen, jonker?
Kom eens hier, je moogt die moeite liever spaaren, en zoudt de maan met minder werk van boven trekken by de haaren.
Koom, volg my slechts, ik maak t my sterk.
Zo haastig niet, blyf hier wat wachten.
Laat eerst de drift der liefde wat verzachten.
Niet eens van zins is, wel!
Ga heenen, zeg haar vry uit onzen naam, dat wy Wel onderrecht zyn, hoe wy 't maaken, En stellen moeten met die zaaken, Dat ik de regels weet, en al.
Het werk, dat loopt op zulk geval.
Ze is kluchtig naar haar jaa ernestus.
Ik zal geen moeite tot bemiddelingen spaaren, op dat ze een gunstig oor aan uwe liefde leen.
Tracht gy door uw gedrag en deftigheid u zelven haare keur en achting waard te maaken.
ik verstaa my wonder op die zaaken.
JONKER, lYSBET.
Zyne vogel, gy.
Ga, zeg aan t voorwerp, dat myn zinnen kan bekooren.
Wat smart en hartzeer ik om haare liefde ly.
Een zaak van groot belang, die my flus kwam te vooren, belet my, dat ik haar niet zien kan naar behooren.
Want ik moet aanstonds wyn gaan proeven naar myn smaak, Waar van wyt avond met vermaak Een schoonen roes nog zullen kraaken Maar om die schaade goed te maaken, zo zeem, myn guitje, al evenwel dit kusje voor uw juffer Isabel.
Neen, maatig vry die uitgelaaten grillen.
Want met dien last zou 'k my niet moeijen willen.
Geef dien een ander, of doe dat liefst zelf.
Wel hoor, 'k Aanbidt uw juffer, en gevoel wel, dat ik voor Haar liefde heb, dies wil ik meede U by weërom stuit.
Schoone reede, vertrek maar Jonker, want door deeze zotterny Mogt gy me eens kwetsen, 'k heb dien weezerstuit niet van nooden.
Uw minnaar wordt myn' jufvrouw aangebooren, om zaaken van belang stelt hy 't Bezoek van zyn' meestres ter zy.
En wat zyn toch die zaaken van belangen?
Wyn proeven k laat me hangen, zo t jonge manvolk in dees tyd Niet mint met wondre schoone vlyt.
Zal dan altoos t geslacht der Vrouwen, dat zy zo vaak bedroogen, door Die jonge losbols voor het zotje zyn gehouwen En hen nog langer leenen t oor?
Zal t altoos dan die prullen minnen?
Verfoeid zy de eerste, die ons zinnen Betoverd heeft, maar dat je 't vat, Voor een goe rot een goede kat.
En 't is geen wonder, want men moet zyn schaade uit haalen, dat thans de meisjes met de zelfde munt betaalen.
EERSTE TOONEEL, LYSBET, flip.
Hoe fop, met veel vermaak zie ik je hier wederom.
Zo in een' oogenblik Eerst aangeland, verschvn ik voor jouw oogen, Nog met myn Reisrok digt omtoogen.
Wel nu, je meester heeft in t end zyn laars gevonden.
Is je zulks reeds bekendt, wie droes heeft jouw zyn streeken zo doen weeten?
'k weet alles.
Hy speeldt ons meer poetsen alle dag.
Nog gist'ren als hy at een ei, dat voor hem lag Nam hy voor 't stukje brood zyn vinger, en ik zag, Dat hy daar in, zo dat die bloede, heeft gebeeten.
Hy heeft de tweede maal dat happen wel vergeeten.
Dit is nog raarder, meisje, ik bid je, hoor 'er na.
Hyjkwan, nog past één maand geleeden, Alleenig eens uit de Opera.
En is door misslag in eens anders koets getreeden, Die hy daar staan vont, en juist de eerste voor de hand Waar op straks de koetsier heel spoedig voorsloeg, want hy meende dat zyn Heer daar zelf in was gezeeten.
Myn heer. de verstrooide van geesten.
Heer Leonard kwam voor het huis, ging zonder weeten Recht door, daar niets hem weërstand boodt, tot aan een kamer, die hy vaardig open stoot.
Hier lag de vrouw van t huis te waaken, en wachte vast haar manshoofd tusschen t laken.
Hy meenend' dat hy in zyne eige kamer was, Ontkleedde zich gerust, nam ras In zyne mymeryen Den nachtrok, die daar hing, en slaapmuts dus bereid Had hy zich haast in 't bed ter neer gaan vlyen, Wanneer de man verscheen, die vol oplopendheid Op hem begon te schelden, en te kyven, hem toornig dreigende ten huizen uit te dryven, Maar juist niet door het rechte gat.
Myn vroome Baas, die hier geen' erg in had, Ging heel verwonderd heenen treeden, nog met den nachtrok om zyn' leden.
En zo slechts de ander had een oogenblik vertoefd, om myn vertelling af te breeken.
Myn miester had zo zeker, als wy spreeken, dat voor de reekning, van den huisheer eens beproefd, izabel.
't is al koddig, dat ik jouw daar hoor vertellen.
Maar loopjes aan een zy.
Hoe kost gy 't stellen verhaal my dat.
Sints je vertrek op.
Wy spoorden, zoete kind, een haasje, dat je t vat.
Een haas, en hoe?
Gewis, maar 't werkje wou niet slaagen, wyl onze naarstigheid noch zorg dat haasje niet, Wat wy ook deeden, op kon jaagen.
'k geloof de droes hier in zyn part tot ons verdriet Gespeeld heeft.
Wil toch nader je verklaaren.
23 fop.
Lysje, lysje, ik kan nog naauwelyk bedaaren.
Ons' hoop lydt schipbreuk in de haven, wy Die meenden te erven van een Oom van moeders zy, wat Oom!
een eeuwige Oom!
We dochten wis, dat hy In vrede zich ad patres zou begeeven, en lieten met gemak hem scheiden van het leeven.
In t eind scheen ons t geluk wat gunstig aan.
Want een beroerte uit veel verkouwendhęden Gesprooten, deedt hem trillen al zyn leden.
Wy zyn vol blydschap toen naar Amsterdam gegaan Verzekerd dat het met den paai al was gedaan.
Maar ydle hoop!
hoor t loos bedryf eens van dien ouwe.
Gy kwaamt ligt wat te laat, zou ik vertrouwen, en voorje komst was hy al dood.
Misschien Heeft hy uit gunst tot and're lien Je Heer onterfd.
Of openbaarde, Toen hy zich vondt op s leevens end, zch ook een kind, tot nog toe onbekend.
't geen hy in 't heim'lyk overgaarde?
dat liet hy wel uitigierigheid.
De Gryzaart had in weerwil van Al ons begeeren, en ons wenschen, geen lust om nog te scheiden van de menschen.
Dat 's eerst een streek en onverdraaglyk voor je Heer.
'k heb hem tot driemaal toe een spouwdrank ingegeopen.
En dat niet spaarzaam, maar veel meer.
Als de Apoteeker zei, op dat hy dus wat eer Verlaaten zou dit kwynend leeven, maar t hielp niet.
Want die goede man Is zelfs in spyt van byna honderd jaren, en al zyn' koorts, en kramp, ja van Verkouwdheid, zinking, steen, beroerdheid in zyne aaren, Van pleuris, ende jicht, En alles, wat hem scheen te prangen, Geheel gezond, en van die plaagen?
thans verlicht.
Je hebt dan Bot gevangen En van jouw reis niet veel profyt behaald?
De kosten zelfs zyn ons niet eens betaald.
Wy lieten er Notaris Penlik blyven, om by ons afzyn voor ons intrest daar Te zorgen, en van tyd tot tyd te schryven.
Al even welkom, schoon gy niets verrecht hebt, maar Laat ons nu weer eens van de liefde praaten.
Bemint je Heer nog?
Ja, en uittermaaten hy s heel door t minnevuur gegriefd, en op Lucie gelyk een drommel zo verliefd.
Maar wyl dat hy verstrooid van zinnen is, zou 'k achten, Dat met een ander nog vervuld zyn zyn' gedachten.
't Woord van zyn Oom, dat hem aan Isabel' verbindt, maakt.
Maakt, dat hy zich in twyfling vindt.
'k weet, dat uw juffer bloeit in schoone aanminnigheden, en heeft meer goed'ren, als Lucia, hier gezeid.
Maar hy zal zyne min aan and're nooit besteeden, en is als sommigen niet vol ontrouwigheid.
Maar zo hy wil Lucie en myne juffer minnen, wat zou ik tot zyn' hulp of dienst beginnen?
Hy kan haar allebei niet kiezen voor zyn' vrouw?
in zyn verstrooijingen van zinnen Verzeker ik je, dat hy t wel heel klaaren zou.
Je zaagt nooit raarder man je leeven, als myn Heer is.
Hy denkt met ernst op niets, zyn geest dwaalt steeds van t spoor.
Hy mymert altyd, en dat meer is, hy leent somtyds gehoor, En zonder dat hy weet aan wien hy 't heeft gegeeven.
Spreek ik van wit, hy weer van zwart.
Dat sby hem eeven.
Zeg ik eens ja, hy antwoordt, neen.
Een Vrouw noemt hy myn Heer, ja in zyn reën Heeft hy my hondertmaal en meer Juffrouw heeten.
Hy ziet het een voor 't ander aan En is zo dikwils uitgegaan, Dat hy de plaats, daar hy naar toe moest, had vergeeten.
Men zegt, zyn herssens zyn verstrooid.
Maar ik vertrouw, dat hy half gek is, of het haast wel worden zou.
Maar anders is t een eerlyk kaerel hy s mild, oprecht, en blinkt als in het goud een paerel.
Het is een Held, als die van d'ouden tyd.
Die alles om een juffer lydt, in t kort, gelyk ik zeg, hy s wys en gek te saamen.
Zie daar myn Heer beschreeven met twee naamen.
Lys. b5v, p. 26 de verstrooide van geesten, lys.
Indien hy aan Lucia schenkt zyn' min, Heeft myne juffer ook haar zin.
En kan naar haar gewenscht verlangen Den Jonker dan als Bruidegom ontfangen.
Zo veel te beter, nu met vlyt Wy beiden elk om stryd Gewoeld, om t eerst gegeeven woord te keeren.
De liefde zal ons voorts de rest wel leeren.
Ik wacht een uitslag, die heel goed is, met geduld, en k zel eens zien wat jy uitwerken zult.
Gy kunt gerust zyn.
Maar myn Heer zit my te wachten.
Ik gaa.
Ik ook, en zal zyn best betrachten.
Jaar koomt myn Heer, het schynt, zyn herssens zyn vervuld.
'k heb hier myn tyd verkald, en mag wel schroomen, Dat hy my nog niet eerder heeft vernomen.
LEONARd, op.
LEONARd een van zyne koussen ontrolt zynde wandelt al mymerende over het Tooneel.
Heeft dat myn afzyn my veel nadeel heeft gebaard.
De afwezendheid is nooit een minnaar gunstig harte van.
Van myn' Lucia zie 'k hier mooglyk door ontaard, Of daar in uitgewist myn tedre minnesmarte.
Men vindt 'er weinig van het Vrouwelyk geslacht Zo onveranderlyk van zinnen, Die na het afscheid 't vuur der liefde in zyne kracht Getrouw bewaaren, en haar driften overwinnen.
Een oogenblik bluscht al haar' gloed, Gelyk het dien verschynen doet.
Ik gaa eens voor hem staan.
Zou hy my wel aanschouwen?
LEONARd stoot op zonder hem te zien, om ver.
Ik mogt my zelf recht ongelukkig houwen.
Indien, zo teer beminnende, als ik min, een ander by myne Engelin Genoot de vruchten van al haar bevalligheden, Hoe meerder min k gevoel, hoe meer myn zin op t felst door onrust wordt bestreeden.
Ik wil my zelf daar van ontslaan, En aanstonds by haar gaan, om eens te zien, of my haar hart nog is geneegen.
Koom op, kryg fluks myn hoed en degen.
Myn Heer ik loop, en ben hier daadlyk weër.
My dunkt ik ben nu meer als ooit in droeve moeilykheden.
Indien myn Oom was overleeden, 'k Had om myn wederkomst aan haar, die ik bemin, myn hart geschonken maar ik zie nu teffens al myn poogen En hoop, te jammerlyk bedroogen.
De verstrooide van geesten, vyfde tooneel.
FOP, LEONARd.
Myn heer ik vind in kas, noch hoek Uw' Degen, noch uw hoed, hoe ik ook zoek.
Misschien hebt gy ze ook onderweeg verlooren.
Ik gryp je straks eens by jouw ooren.
Zeide ik u daar niet met bescheid, dat ik ze op tafel had geleid?
De droes moet my wel horens planten, Zo ik niet zocht aan alle kanten.
Een spook moet dan uw degen, en uw hoed Verborgen hebben!
O dat loopje, is zeker goed.
Ha Heerschop, dat is koddig, 'k zou schier vloeken.
is dat waardig zo te zoeken?
Maar slaapje, of benje wakker?
Waar toe dat zot gelel.
Met uw bevelen en bedillen Zoudt gy met my maar lachen willen.
Meest ter zyden.
Het schort myn baas wis in den grooten teen wel, daar onze Boer den hoed op draagt, zyn vlugge geest Kan my dus alle dagen Bekooren, en zo deerlyk plaagen.