floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Dat u in eeuwigheit de zeegen volgt en vreugt, dat u in my gebreekt, verwagt dat van uw deugt.
VIERDETOONEEL ANSELMUS alleen.
Nu voort na binnen, 'k zal daar na die dwang wel stuyten, 'k verlang myn Zoon, maar ziet, hy nadert zelve buyten.
ANSELMUS, FREDRIK, otje.
Myn Zoon wat s d'oorsaak?
niet eens t'huys d' gantse nagt!
Daar moeten reden zyn, dit treft ons onverwagt.
Myn vader, d'oorsaak van dees nagt niet t'huys te komen, is toeval, en 't wort ons niet euvel afgenomen.
Ik was by 't jufferschap, tot in der middernagt, Daar men de tyt met dans, en vrolykheit toebragt, van waar ik op die tyd myn dame t'huys geleyden, Daar Digitized by google.
Daar wy met dankbaarheid en veel genoegen scheyden.
'k was al op weg om na ons huys te rust te gaan, wanneer een helle kreet, de lucht deed overslaan.
Ik nader op 't geluyt, en vont met luchte sprongen De plaats, waar deeze stem zoo naar was deurgedrongen.
Nog eens zoo schreeuwt zy, dat het langs de gragte waagt, ag burgers wie gy zyt, red een verleegen maagt.
'k val op de deur, die niet voorsigtig was geslooten, die door myn iever zig, wel haast vont neergestooten.
'k vloog naa 't vertrek, waar uyt dit nagtgewelt ontstaat, En vond een menschen Beeld, in Engelen gelaat Besprongen van een schelm, door geylheyt aangedreeven Zoo dra ziet hy my niet, tot hare hulp aanstreeven, Of vliegt na zyn geweer, om zyn behout daar door.
'k liet hem geen tyt, maar met myn stok quam ik hem voor En met een slag drie vier was hy zoo wel getroffen, dat hy geen reeden had om op zyn doen te stoffen.
Terwyl ik besig was, nog van zyn straf niet moe, zoo schiet een ouwde, met een braatspit op my toe, Gesterkt met een gevolg van afgeregte fielen, Die elk als tygers, met hun deegens op my vielen.
'k verweer my, onderwyl was ik zoo wel bedagt, dat hy zig tot myn hulp gedient had van de wagt.
Op dit gesigt begost den moet dit ruygt t ontvallen Het bergt zig best zoo t kan, langs straat en burrigwallen.
De schoone, die de schrik by na had neer gevelt, wierd schoonder in myn oog, hoe meer zy scheen ontstelt.
Ik nam de vryheid, en heb t eerste woort genomen, op dat zy van de schrik weer tot haar zelf mogt komen.
Bevallige, sprak ik, wat plaag of nood geval Voert u hier in een huys, vol schennis over al?
Zy, wiens beleeftheit my met heusheit wouw betaalen, begost vol zeedigheit aldus my te verhaalen.
Een oogenblik gedult, op dat ik niet verdwaal.
'k verklaar, tot zoo ver toe behaagt my uw verhaal.
Gy komt my deeze maagt zoo wys en schoon beschryven, Dat ik my zelve vleye en kittel in t bedryven.
Was ook haar taal zoo soet, als 't aangesit wel schoon?
Ongelyke broeders, 26 Fredrik.
Niet minder, zy beviel zoo tooverlyk van toon, dat zy geen moeite vond myn teer gemoed t'ontroeren, dat sig by trappen liet, verslingeren en vervoeren.
Myn Heer, begon zy, 't is myn leet, en 't smert myn ziel, dat beyd' ons onverwagt, dit onheil overweegt.
Dees Ligtmis die uw hand zoo dapper heeft besprongen, Heeft lang voor heen na my door t huwelyk gedongen, t Geen hy door vals gevlei en tranen niet vermogt Dat heeft hy eindelyk door bedrog en list gezogt, hy liet niet af gestaag, om langs myn deur te sweeven, Om te bespien, of ik me ook ergens heen zou geeven, hy eindelyk wort gewaar, dat ik een verre Nigt Van hem besocken zouw, die ligtlyk afgerigt Op zyne laagen, hem hier door dagt te verbinden, hy liet zig met een Juffer daar ook vinden.
De klok voor agten zogt ik my t besoek t'ontslaan, Om op bequame tyt weer na myn huys te gaan, men hield van ogenblik, tot ogenblik my staande, En schoon ik menigwerf van myn vertrek vermaande, zoo bragt men altyt iets, dat letsel gaf aan my Tot de gewoone tyt van maaltyd was voorby.
Men slaat dan voor, om yets collation te dissen, Op dat den honger door versuym niets quam te missen, Aanstonds, van alles wiert iets voor de mondt gebragt, En zoo de tyt verspilt, tot aan de middernagt.
Doen drong ik om de tyt niet meerder te verlengen, dit monster dwong my met zyn juffer t'huys te brengen, zyn dame word' van ons, tot in dees zaal geleid, Daar zy ons voorbedagt, liet in onse eenigheyt 'k Vroeg wat dit was, dat zy geen afscheid had genomen, Dat hy verschoont, of haar iets over was gekomen.
Ik wouw ten huys uit, en wierd voor het schelmstuk bang, maar hy begost weer van zyn oude minnezang.
'k vloog na de kamerdeur, om voort de deur te krygen, Maar hy weerhielt my, nu met smeeken, dan met drygen, daar op gas ik een gil, die gy tot myn geluk Gehoort hebt, dat my redde in dees benauwde druk.
Dit huys, dat aan de plaats en gevel vroom wil schynen, blyspel.
Dat moet een stil bordeel zyn, voor vervloekte swynen.
Daar hebt gy wat ons zoo boosaardig is geschiet Maar door uw vroomheit zyn de schenders in 't verdriet.
Naar zoo veel schuld, derf ik uw goetheid niet meer vergen, als t geen gy hebt gered, tot in myn huis te bergen.
Hier brak zy af, en ik was nimmermeer voldaan Als dat ik wyders in haar dienst mogt overgaan.
Ik gaf de wagt iets, dat zy ons ter plaats verselden, Daar wy de schoone in huys in s Moeders armen stelden.
Dees ouwde vrouw ontfing my met een heus gesigt, en agte zig myn dienst meer, als haar schat verpligt.
Z'ontdekte my, dat zy haar Man korts had verlooren, dat al haar heil nu in dees dogter was beschooren.
Zy bragt my binnen, in een ryk versierde zaal, Daar zy vermaak nam in een diergelyk verhaal.
Terwyle schoot myn zon nog aangenamer straalen, Straks was er koffy, tee, en zek, om my t'onthaalen.
In zomma, 't overschot van dees verbaasde nagt Wiert wederzyts gerust, met kouten doorgebragt.
Met lonken denk ik ook, gy schynt verlieft te weesen.
Fredrik, 'k beken myn vlam is vlug, en schielyk opgereesen, maar zoo myn Vader eens dit minlyk voorwerp zag, gy zelve liept gevaar.
Besiet het eerst by dag.
Een schoonheit by de kaars, heeft meer als eens bedroogen.
Fredrik by zoo veel schoon, is zy verstandig opgetoogen En daar toe van een ryp, en vroom vermaart geslagt.
Wat u met reen voldoet, dat is 't geen ik betragt, volg my na binnen, om my wyders te verklaaren, Wat van uw wenschen is, en wie haar ouders waaren.
Ik volg myn Vader in al t geen hy ons gebiet.
Zien wy de vrind Reinier, en smulheer Lichthart met?
O ja, zy zyn t, dit zal weer lustig gaan aan t smullen, k Moet eens beluystren, waar zy t maal beleggen zulleu.
ZES. digitized by google. ongelyke broeders.
REYNIER, iochhart, otje.
Reynier.
Ja, ja, nou zie je wel, t scheepje heeft zyn volle vragt, t wil van de wal af, dit komt heel onverwagt.
Daar moet gelt wesen, om het volk te betaalen, en ik weet niet, waar ik er een duyt toe zal haalen, Daar moet provisic zyn, en ik heb niet als alle ding gebrek.
De pokken hoe schud ik deeze last van myn nek, al vaart het behouwen, zoo veel te eer ben ik verlooren, zoo het geen schipbreuk lyd, zal het my in de grond booren.
Hoe maalje zoo, daar zyn meer Reeders aan de boot, wat bruyt het jou, of er gelt mankeert of broot.
Geef jou part de schop, en smeeren wy gerust onze kiesen, Gy zult aan dit bedurven wrak niet meer als part verliesen Of ligt minder, scheit'er af van dit bedurven hout, Denken wy maar om de patrysen, en een stuk van een bout.
Hoe kunje aan zoo een lompery zoo swaar tillen?
Komt 'er u schade van, wil ik my wel laten villen.
Na binnen zeg ik, de maag jeukt my als een schurfde huyt 't Is lang genoeg, ik zal goet maken dat 'er is verbruyt.
Ho de vrind Reynier is een handelaar in Scheeps parten!
Van wat zoort meent gy?
Van witten of fwarten.
Wat weet ik van dat zoort, verstaa ik my de zee?
Ik was gelukkig, dat ik 'er niet in dee.
Om een klein cargesoen, dat hy heeft ingelaaden, maakt hy zoo veel gebruy en stampaden.
'k Wouw dat het Schip voor de Nikker voer, dan was 'er geen schroom voor het retour.
Het Schip zal het Schip wel zyn, baas, laat het dryven, daar zal hout genoeg, voor een beeter, overblyven.
Willen wy oyt mee neemen?
Hy eet en drinkt ook wel.
Ik wouw dat het Schip lag voor de ring van de hel.
Nu als het gezegt is, gy zult my assureeren?
De schade zal ik u tot een duyt weer uyt keeren.
Otje, blyspel.
Wie had het gedagt!
Deeze ryke singieur.
Gy zyt dan mee een voornaam Assuradeur, lichthart.
Met reeden myns gelyke kunnen gerust slaapen, Die wat te verliesen hebben, gecuwen en gaapen De gantse nagt in het bed, dat het stormt en raast, Zy beswyken als de vrouw wat hart onder de deeken blaast.
't is hier lang genoeg, ik heb niet te verliesen Als de kosteyke tyt voor myn verhongerde kiesen.
Zeldrement na binnen, ik zie daar van verre jou Vaar.
Hoe zoude het honden, wiert hy ons gewaar?
Gaa maar heen, ik zal je vaar terwyl wel wat vertellen.
Zeg niet dat ik in de Stad ben.
Qtje.
Wilt u niet ontstellen, als ik met hem gedaan heb, kom ik u by, 'k ben ook een lief hebber van de sinullery.
SIMON, otje.
Ik ben bedurven, myn zoon niet op het lant te vinden!
Diergelyke stoutheid dorst hy zig nooit onderwinden.
Myn zoon na de Stad!
en dat zonder myn verlof!
Dat is onverdraachelyk, die misdaad is te grof.
Wie weet of hem zyn Broer ook niet tragt te vervoeren?
Die zoude het schand agten, dat hy alleen hield van zuipen en hoeren.
Daar is dat loshooft zyn knegt, die bedrieger, zie hoe hy daar staat?
Hy schynt vroolyk, daar is geen schaamte op zyn gelaat.
Wel nu lichtmis, waar hebt gy myn Zoon gelaaten?
Zie hoe morsig en nugt'ren ziet hy uit zyn gaaten?
Wat straatschendery is door uw beide gepleegt in d'Stadt?
Is uw Heer gevlugt, of zit hy al vast in een gat?
Ja hy is in de Stadt.
In wat gat moest hy weesen?
Gy hebt van daag in een slordig boek geleesen.
'k weet waarlyk niet, waar gy zoo morsig van praat, spreek klaar, op dat men u beeter verstaat.
Hebt gy deeze nagt geen straatschendery bedreeven?
Hebt gy een out eerlyk man de rest niet gegeeven?
Is 'er niet een maagt door u beide geschandelascert?
Hebt gy tot laat in de morgen niet gevagebondeert?
Of meent gy dat in Amsterdam geen hokken zyn of gaaten, Daar men zulke boeven kan knellen en sluyten laaten? Waar is uw Meester?
zoo de wagt wel heeft opgepast, ben ik verseekert, zoo zit hy al vast.
Ja hy zit vast, by zyn Oom op een glaasjen, Wy loopen dees avont nog weer op een haasjen.
'k verzeeker u, myn Heer wil in 't kort weer op de jagt, wy hebben een schoone vangst gehad deeze nagt, Simon.
Is myn Broer daar op uyt, dat hy myn zoon wil bederven?
Hy zal my tien jaar voor myn tyt van verdriet doen sterven.
Als ik het zeggen zal, zyn manier van handel staat my niet aan.
Wat zynder al vuyle stucken bedreeven en gedaan, en dan nog de Jeugt in haar boosheit te styven!
Het kan op deeze manier met hem en myn zoon niet staande blyven.
Armoe en gebrek, daar is niet anders op hand.
Otje Wat is 'er onderscheid tussen verstand, en verstand!
Hoe kan het weesen!
Twee spruyten van een Moeder Wat verscheelt d'eene Broeder van d'andere Broeder?
D'eene is niet als wysheit, en d'andere een puure zot, d'een is de liefde van ieder, en d'andere de spot.
Gy voorsiet niet alleen dat is, maar dat zal geschieden.
In plaats van hem de schelmstucken te verbleden, zoo keurt hyse goet, o verdriet!
o schant!
Och zulke pesten zyn het bederf van ons land.
Uw dochter zoud gy wel beter aan zyn pligt verbinden.
Hy is vroom, daar is geen bedrog in hem te vinden, en zoo hy zig al eens van het spoor begaf, 't Zou geen uur lyen, of ik had 'er de lugt al afgenomen.
Zeg my dat niet, uw wakkerheid is gebleeken Daar hoort men ieder met eer en lof van spreeken.
Maar myn zoon, hebt gy die deezen dag niet gezien?
Ja, maar hy verkeert niet als by stadige lien.
K wil zeggen, of hy u niet ergens op steeven is geloopen?
Hy was hier, om een nietuwe spaa te koopen Maar op zyn Broer was hy heel vreeselyk verstoort.
Gy hebt hem niet alleen gesien, maar ook gehoort?
Hy keef op zyn Broer of hem, de reusel sou scheuren, Zulke dingen onder ons geslagt te zien beuren!
Monfreer, zeide hy, weet dat ik van uw zotheid walg, zoo te rinkinken, dat dingt met 'er tyd na de galg.
Zeide hy dat!
Och de blydschap dwingt my te schreijen, wat is er niet verschil, tussen haar beijen?
Ja zoo veel, en nog meer als je weet.
Ik heb myn arbeid niet vrugtloos aan hem besteet, hy aart na zyn Voorouders.
Treffelyk.
Van ongemeene zeeden, deeze borst weet alleen van zyn tyt wel te besteeden.
Dat is geen wonder, die een Vaar heeft die hem zoo wel leert.
Bleef hy in de Stad, of is hy naar het lant gekeert?
Neen, hy had nog wel wat in de Stad gebleeven, Maar na dat hy zyn Broer vermaand had en bekeeven, begaf hy zig na buyten, met de spaa in zyn hand, k weet hy nu al staat en delft op het land.
Zoo veel te beeter, daar is ook niets aan hem vergeeten.
Hy is waarlyk, als ik hem heb versleeten.
Voor snoode dingen wagtje daar voor.
Wonderlyk.
Lichte Vrouwluy en slempers geeftse geen gehoor.
Deftig.
Spiegelt jou aan and'ren, die haar bedriegen.
Dat is wysselyk.
Voor al zult gy niet liegen.
Dat is te lang, ik ben uw zoon niet, gy zyt verkeert.
Wat my belangt, myn vaar heeft my genoeg geleert.
Wy hebben een schoone soo vis van de mart gekreegen, die moet in de keetel en aan t spit gereegen.
Wie weet of 'er niet een ongelukkig sterft, ik moet zorg dragen, dat het tuyg niet bederst, Want wy agten dat in onze keuken voor schanden, dat 'er iets zou verkoken, of verbranden.
Ik leer onze Kok even eens, als gy uw zoon, als de Vis t'huys komt, maaktse ten eersten schoon, En laatse in pomp water wat verfrissen, doe zoo en zoo, dan kan het niet missen.
Gy moet in een schotel zien als in een spiegelglas, dat alle ding geschikt leyt, en op zyn pas.
Daar na als gyse wederom hebt gekreegen, let dan wel omse reyn uyt en af te veegen.
Gelieft u nog iets myn Heer?
anders gaan ik heen.
Niets als dat gy de tyt wat nutter soud besteen.
Gy gaat naat lant weer, regel regt, zonder eenig vertoeven, Simon.
Wat zout gy hier doen, daar u de voorvallen bedroeven?
Ik ga heen, ik weet dat myn Zoon, ook na myn verlangt, otje.
Ik weet dat zyn hart over my hangt.
Zoo doet het, bruy maar heen, het zou hier ligt beswyken.
't myn doet ook zoo, gelyk mint zyns gelyken, otje.
Ik weet dat uw Zoon u ook overtollig bemint, Die een wyse Vaar heeft, dat is een geluckig kint.
Voor uw Heer, bid ik ook zorg te dragen.
Maak maar, dat ik van uw talmen wort ontslagen, k zal hem wel onderregten, vaar wel, nu tot weersiens myn Heer.
Vaar wel, Och broeder!
nam uw zotheit een keer?
Als gy maar weg zyt, zal hy wel haast wederkeeren.
Och ik zou 't hem nog eens, dat ik dorst, recommandeeren.
Daar na, och!
Uw zoon verlangt zoo na zyn Vaar Ieder ogenblik dat hy daar delft, schynt hem nu wel een Jaar.
't is waar, och laat ik die Jongeling gaan ontmoeten.
Dit hoop ik is d'leste reis, dat wy u groeten.
Tot morgen Otje, dan kom ik ligt weer in slaap, otje.
Hebt gy wat goets in 't zin, datje dat nu maar dee.
Daar is ook wel een paar zesjes verdient met consuleeren.
Had ik geld in myn zak, ik zouje niet minder vereeren.
't zal niet versuuren, al blyft 'er nog wat in 't vat.
'k zou je niet zonder gelt laten gaan, dat ik wat had.
ACHT, digitized by google byspel.
33 ACHTSTE TOONEEL.
O je alleen.
Dat is een oude gek, vol waanwyse streeken, Die siet alles in een ander, daar hy dubbelt is van gebreeken, Niemant in zyn oog doet iets dat hem behaagt, En daar is er geen die met hem omgaat, die niet over hem klaagt Ik moest die gierigaard zoo wat sprookjes vertellen, Wat zal hem den arbeid van zyn zoon, langs de weg versellen!
Hy rekent vast, hoe veel schoppen dat 'er gaan op een duyt, en dan komt de winst van een dag op een halve daalder uyt.
Wat dunkt u, die zyn zoon zoo een ryk ambagt laat leeren, of hy daar op niet cordiaal, en ruym mag tracteeren?
Gewis, daar mag nog een ryke meid en een koets op stain, Zulke mogen ook wel in fluweel en met gout bedekt gaan.
Nu hy steekt er zyn zoon ook weer na in de kleeren, Daar by leerd hy hem ook zyn eigen baard scheeren, Stoppen en naajen onderwyst hy hem ook als een helt, in somma, men leert by hem alles zonder kosten of gelt.
Zyn zoon mach 'er nu ook eens wel van vaaren, naast een jaar heeft hy nog niet geleert als spaaren.
Nu heeft hy een ander Meester, die hem het spendeeren pryst, die hem meer in een dag, als zyn vaar in een jaar onderwyst.
Onze Reynier doet in Scheeps parten!
Dat heb ik nooit vernomen, hoe pokken of hy in de Reedery is gekomen?
Hy heeft zyn Vaar wat ontstoolen, dat is gewis, de Vaar bemind het gelt ook meest, dat half gestolen is.
In sneesen en woekeren, kan hy de beste smous tarten, hy weet aan de gemeene luv zyn suyvel hoog uit te marten.
Op belofte van een maand drie vier tyt, betaalt hy die bloeijen, om zyn eigen profyt.
Dan is het geeft my pant, of ik laat u ontbieden, s Maants een ten hondert, of hy verjaagt deeze arme lieden.
Dat hiet hy nau, en net op zyn dingen zyn, en zulke roofvogels willen de naam voeren van syn.
Daar komt myn Heers Meester, dat is een ander man van leeven, die zou liever de gemeene luy van het zyne wat geeven.
Hald smoel.
't Behaagt my zoon, 'k heb 't met vermaak gehoort.
Indien 't u zoo gevalt, gaa met het huwlyk voort.
Fredrik 'k verlang die schoone ziel, dees dag nog eens t'ontmoeten.
'k zal haar vol zcedigheit, hier over gaan begrocten, zoo ik haar weesen vind, als ik het flus verlict, ben ik verzeekert, gy my haast gelukkig zyt.
Dat zal myn wit zyn, waar wy u zoodanig maken, bevordert uwe, ik moet na binnen om myn zaken.
Myn heer, uw broeder geeft aan Lichthart collation hier by uw buurman, den vermaarden Sieur Jean Bon.
Die Boere zeun leert van hem na de kunst tracteeren, hoe zal dat tafelbeest, zyn holle maag lardeeren!
Wie weet wat spys en wyn dat hy na binnen stoot?
Indien 't u niet mishaagt?
hy heeft my ook genood.
Een stukje zoude ik ook nog met de bloets wel ceten, De derde man brengt vreugt, 'k heb flus niet veel gegeeten, Ik mag die Lichthart wel zien smullen, hy eet lang En ras, voor tien pont vlees of vis is hy niet bang.
mag het zyn, laat ik myn kiesen ook wat streelen?
Ik kan nooit zoeter deun, als op myn tanden speclen.
'k weet dat gy dit geluyt met reeden zoo verheft.
'k wed, dat geen Musikant u hier in overtreft.
Maar zoo gy deeze deun niet denkt wat uit te rekken, kunt g' in die harmonie, een medehulper strekken.
'k wil.
'k Wil ook weeten, hoe myn Broeder hem daar draagt Of hy ook niet te grof daar met zyn tanden zaagt.
Dat smul musyk kost veel, ik heb er groote mannen Door zien bederven, en uit haar fatsoen gebannen.
Een weinig dat gaat heen, maar door dat Lichtharts zaat Draaft alles veel te ruym, verbuyten toom en maat.
Die jeugtbedervers moet men niet te veel betrouwen, de Waart is ook een pest, die meë kan binnen stouwen.
Zoo word d'onnosele Jeugt, door vleijery en boert Tot dobb'len, hoerdery, en dronkenschap vervoert, Daar deeze lluggen zoo haar rollen onder speelen, dat zy de Jeugt verarmt, aandringen om te steelen, Zoo raakt er meenig man zyn kind op galg en rad, dit ruygt swerft openbaar, schier door de gantsche Stad.
Nu laat ik myn matres terwyle eens gaan begroeten, gy moogt een oogenblik uw lekk're honger boeten.
Komt my strak vinden, daar wy zyn dees nagt geweest.
'k zal 't doen, wees voor myn pligt bekommert nog bevreest.
'k Wil maar eens zien, hoe d'as daar in het wiel zal steeken.
Kom binnen t uur ter plaats, gelyk gesegt, my spreeken.
Dat zyn schelmen, deeze jakhals, dat hem de nikker haald Hy wil onze Reinier niet los laaten, voor dat hy is betaald.
Hier van een allemans deurloop, een gevangenis te maaken, dat is crimineel, daar zal hy zonder straf niet van raaken.
Onze Sinjeur Lichthart trekt zich die dingen niet aan, die vreet noch als een wolf, en de rest laat hy zyn gang gaan.
De Waard zeid, dat hy iemand na buiten heeft gezonden Om de Vaar van onze Reinier, en hy zwelgt meede als een hond der honden.
Dat zyn uitzuipers, en dat gaat al op een anders gelag.
Ik wouw dat ik hem met zyns gelyke aan de Volewyk zag.
'k geloof zeeker, dat 'er nog vroomer dieven hangen.
Meester Hans leeft noch, die zal hem ook noch wel van de leer vangen, Hy zal gelukkig weezen, breekt hy wat eer den hals, dan is er geen plaats voor de strop, de bedrieger is vals.
Met een geveinst gelaat weeten zy de jeugd te lokken, tot dat zy gereed en ongereed helpen deurslokken, Dan is het, steel maar watje vind of ziet, En zoo helpen zy meenig eerlyk manskind in t verdriet.
Nu de finantie van onze Boere Jonker wat begint te faalen, zoo is 't, betaal naakte vink, of ik zal je Vaar laaten haalen.
Dat gaat na myn Heer toe, 'k weet dat hy dit niet lyd, hy zal niet rusten, voor hy zyn Broer bevryd.
Heeft hy een vreemd mensch by nacht uit haar banden derven breeken, hy zal by avond zyn eenigste Broer in de peekel niet laaten steeken.
Daar komt iemand, ik hou my niet langer op 'k zal hem rottingolie haalen, voor zyn schurfde kop.
Deeze aandryvers tot vuile en soode bedryven, mag me wel lang, maar niet altyd schuldig blyven.
De klok slaat zeeven, dit is het uur aan my gesteld, dien Heer zal my verlossen van dit schandelyk geweld.
Ik bel eens, myn behouder hoop ik, is binnen Als myn arremoetie verkogt was, wat zou ik dan beginnen?
KATTYN, BARENT.
Myn heer, dochter, is hy t'huis en zonder belet?
't huis is hy, maar de rest weet ik niet net, 'k zal myn Heer daar eens na gaan vraagen.
Barent Doe zoo, dochter, dat zal my behaagen.
Ik wacht de Dienders alle oogenblikken in huis, Die doen my meer beeven, als de droes voor het kruis.
Daar komt myn beleefde dochter, meisje wat zal ik nu hooren?
Myn Meester komt zoo aanstonds na vooren.
Dat is my lief, ik ben uw heusheid veel verplicht.
'k hoor onze Meester komt Ik kryg hem in 't gezicht.
VIERDETOONEEL.
ANSELMUS, BARENT.
Anselmus, ik heb myn Broeder hier tot heeden niet vernoomen.
'k ben voor 't geboeft zo bang, is hy noch niet gekoomen?
Verschuyl u hier omtrent, hy komt daar ginder aan.
Wyk niet uit myn gezicht, dit word om best gedaan.
Ik zal my digte by voor zyn gezicht versteeken, ai wilt dan, als gezegt, een woord ten besten spreeken.
SIMON, ANZELMUS, BARENT ter zyden.
Ai my onzalig man!
Ik kom op t land, myn zoon daar weet noch niemant van.
Zou hy wel hier of daar zyn in of aan geloopen?
Of zou hy in een sloot of gracht ook zyn verzoopen?
Hoe 't is of niet, myn hart is byster ongerust, myn zoon zyn knegt, die guit, hy is 'er van bewust.
Vraag ik de waarheid, och de schelm zal my bedotten, de fiel heeft niet geleert, als met een oudman spotten k Zie daar myn Broeder, of het weezen wil, van pas, hy ievert, of hy tot myn hulp gekoomen was.
Uw huispest oyt bederft uw zoon door schelmeryen, dat s niet genoeg, myn zoon die moet hy ook verleyen, hy heeft hem in de Stad gezien, en licht ontraan, dat hy naar zyn gewoont zoude aan den arbeid gaan.
Licht heeft hy hem het veld geweezen van de kollen, op dat hy mey ter jacht zou gaan op Noortze snollen, Gelyk uw zoon, wiens snood bedryf dat u verheugd.
Gy schenkt hem noch de wyn, als t loon van zyne deugd, Daar t hout de zorg moest voor myn zoons gezontheid draagen, krygt hy de maag vol drank, voor braaf een huit vol slaagen.
Had ooit myn zoon het minst van zulk een fout bestaan, de tugtroê zou de Guit daar makkelyk uit slaan.
'k zou hem verleeren zoo den laberlot te speelen, die Schotze rol zou zyn gebeent wel haast verveelen.
Waar is d'ondeugende oyt?
Dat hy my kennis doet, Waar zig myn zoon onthoud, waar ik hem zoeken moet.
Gy roept hem niet, ik moet die booswigt zelf gaan haalen, is hy in huis, 'k zal hem op reck'ning wat betaalen.
Blyf staan, dat schut ik Broer, k regeer myn huisgezin Spaar uw beleeftheid, otje is heeden ook niet in.
'k zeg otje, wel de Droes wie zou het zig niet schaamen?
Kan t oyt niet doen?
de Guits vereertmen lieve naamen.
Myn broeder, welke een pest heeft u zoo dom verblind, dat gy u doeken laat, als een onnoozel kind?
'k Gebruik myn oogen, maar gy niets van al uw zinnen, Uw eige wysheid bout een enkle zot van binnen.
Gy ievert, rammelt, en gunt andre plaats noch tyd, maar overschreeuwtze, en spaart noch last ring noch verwyt.
Uw zoon die gy hier zockt, zal licht zoo veel noch weeten, Dat hem het land niet, daar hy t huis hoord, is vergeeten.
Maar van wat anders, doe my daar op eerst bescheid, zyt gy geen vyand van geweld en beestigheid?
Hoort gy dat niet?
is dat myn roep niet alle daagen?
Waar over hoord gy my meer, als die stukken klaagen, anselmus.
Waarom vervolgt gy d'onnoosse slegte liën, die haar door u verdrukt, en overwonnen zien?
'k loof aan delendigen, een brood ter leen gegeeven, dat gy 't weerom begeerd, ten kosten van haar leeven.
Of zoo gy iemand een stuk vlees had toebetrouwt.
Dat gy 't weer op zyn bed, of stoel verhaalen zoud.
Hoe komt gy zoo verhard, van met uw evennaasten te dingen, om een stroo haar sterven te verhaasten.