floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik kik ommers niet.
Wél, zo ga je dan daadlyk versteeken.
Ik gae Vaâr, ik gae.
'k Héb 't 'er eindelyk nóch toe gebragt, maar ik mag Men hérbérg nou wéer gaan zoeken, het wordt laat op den dag.
Jòrden, Bélie.
DEur gaet hy.
Wat is 't Vader?
Doe de deur open, Kwieryn is wég.
Ik arme Vrouw!
hoe zél 't nóch óf loopen!
Waer óf hy eloopen is!
Wie kén 't weeten, kynd?
maar Tys Blyft lang uit mit de Dókter; had hy zen boodschap presys Gedaen, als 't hoort, hy had hém hier nóch kénnen vinden.
Daer komen ze.
Ja, nou 't te laat is.
Dókter Polifémus, Jórden, Tys Tafelbézem, Bélie.
GOeden dagh vrinden.
Maar, wat ik van Tys hoor, is 'er uw man zo kwaâlyk aan?
Had je dóch wat eer ekomen.
'k Héb alles om jou laaten staan.
Daar staan wél vyftien partyen, die my kwaamen haalen By verscheiden pasjénten; wel veertig mét urinaalen, Daar z'er water in hébben; én wél vyf dozyn, óf meer, Die an schurftheid, melaatsheid, én an diergelyke zeer Laboreeren, daar ik van daag nóch dranken moet voor doen kooken.
Behalven een man, die zyn' hals, én ribben heeft gebrooken, En die een lyk is, wordt hy niet straks gehólpen; maar om Kwieryn En jou zét ik alles an een' kant.
Toont hém my dan, kan 't zyn.
Hy is wég eloopen.
Dat weet de drommel.
Hy vloekte, én parlesjante, én taasde als een' schótsche trommel.
Hy ging an, dat 'et een' schrik was.
'k Héb 't de Dókter gezeid.
O Tys, dat hy toen sprak, leek wél réden, én bescheid, By dat hy daer nae deê.
Ja, men bienen staen me nóch én trillen.
Hy leek wél bezéten, óch!
hy had zulke greepen, én grillen.
Wat schort hém?
heeft hém ook lpook verschrikt, dat hém érgens verscheen?
Of heeft hém te nacht de nachtmerrie misschien gereên?
Heeft hy de vallende zickte ook?
óf zyn 't lichtelyk stuipen?
Of vérgt hém zyn Vrouwtje te veel?
Neen, 't komt van te veul zuipen.
Zwyg jy, snaversnél.
Zég, wat hém schort, én waat 't hém zit.
Wél Dókter, 'k liet jou haalen, om 't ons te zéggen; wat is dit?
Vraag jy 't ons, 'k docht dat jy hém gezond zoud maaken, Altyd ten minsten zyn krankheid weeten.
Dat zyn kleene zaaken.
Iemand gezond te maaken, dat doe ik in een oogenblik.
Was hy maar hier.
Ginsen komt hy an, dunkt me.
Och ik schrik!
Hy is 'et; 't zél weer angaen; hoe mag hy hier zo loopen waaren?
Hoor, zo wy den Pasjent zullen trachten te doen bedaaren, Zal 't noodig zyn, dat ghy hém 't hoofd niet veel mét vraagen breekt, En hém bezaadigd antwoordt, indien hy tégen u liên spreekt.
Daar is hy; laat my voor de réft all een mét hém ómspringen.
Négende tooneel.
De Jongste Kwieryn, Bélie, Jórden, Dókter Polifémus, Tys Tafelbézem.
BÉlitje, Bélitje.
Och, wat gaet men an!
'k Moet je van die dingen Alleen spreeken.
'k Durf niet by hém gaen?
Hoor je niet?
Kom dóch eens hier.
Gae by hém; want nae men an zen weezen ziet, Is hy vry bedaard.
Kwieryn, wou jy'er allien spreeken?
Nou ként hy ons allebey.
Dat is een téken Van bedaardheid.
Gae by hém, kynd, én zie wat hy hébben wil.
Wat belief je, liefste?
Gaen wy an een' zy, óf't lichtelyk gevil; Dat zy hém stilde.
Je moet me ten bésten houwen, Al houw ik men woord niet; je meugt me wél vertrouwen, Dat ik men best gedaan héb; maar die vermaledyde hoer Wou me 't jak, nóch 't yzertje geeven; 'k wou dat ze op Marken voer.
Hoe is 't, begin je de gék op nuuw mit me te scheeren?
Dénk wat je zégt, Kwieryn.
Neen liefste?
'k wil je wel zweeren; Dat ik men bést gedaan héb; maar zy antwoorde my, dat Ze my 't jak, én 't yzertje zo éven weêr gegeeven had.
Ze schoor me, én vunste men uit daar by.
Ik dócht, die hoeren Geeven in 't gemeeen zulk loon; zy zél me niet weêr loeren: Ik mogt niet veul spuls om de buuren maaken; maar 'k Dócht, 'k zél men wyf zien te vreên te stéllen.
Gék je mit me, Vaâr?
Neen zéker; 'k meen 't liefste, én 'k zél voortaan zo wél mit je leeven, Dat je zéggen zult.... Bélie.
Héb je 't dan niet in 't zin me weêr te geeven?
Dat ik 't krygen kon, liefste, 'k zou 't gaeren doen.
Is 't van de gék?
Je hébt het hier strak nóch gehad; je wént je een vuil gebrék Van ontkénnen an.
Ik het strak gehad?
zo mag ik wel lyen, Dat men myn..:.
Vader, Vader, kom hier; och, de frenezyen Beginnen weêr.
Wat is'er kinderen?
Ja wél, hy ontként, Dat hy 't jak daadlyk niet ehad hét.
by den élemént, Wou je me dat wys maaken?
Wél hoe, is 't je vergeeten?
Dat 's die schélm zyn bedryfweêr; maar 'k zél hém de rug meeten, Dat zweer ik hém, dien ondankbaaren, onbeleefden schavuit.
Ik héb 't meê gezien.
Je liegt het allegaâr, dat 's récht uit.
Die fielt heeft je wat wys gemaakt, 'k zél hém noch verscheuren.
Vond ik érgens een'stók!
Jy mógt hém noch meêr versteuren; Loop bérg je in huis; jy ook Bélie.
Ik loop al men bést heen.
Jórden, Dókter Polifémus, De Jongste Kwieryn.
SPreek jy hém nou an, Dókter.
Ik zal, én mét bezaadighde reên.
Had ik een' stók gevonden!
is hy wég?
men wyfook?
wél Vader, Waar zyn ze?
Ze komen straks weêr.
Ik zweer... Dókter Polifémus.
Kom wat nader.
Voel je niets?
Zou ik geen gevoel hébben?
ik bén niet melaats.
Buurman weest voor my niet beschroomd, maar geef de réden plaats, Ik zal u lieden hélpen.
Ik héb geen hulp van noode; Hélp je zélf.
Zég my eens, buurman: houdt gy 't mét de roode, Of witte wyn?
Wat roert het jou, vent?
Drinkt ghy binnenbier, Of Wézeper?
Loop in de hond zen gat; hoe hébben we 't hier?
Zo komt 't hém an, als hy dol wordt.
Wil je mét eenen niet weeten, Of ik men géld mét tarwe, rógge, óf witte brood te eeten, Of in geveêrde visschen, óf geschobde vogels verteer?
Nou raakt hy hiel buiten wésten, hoor je 't niet?
ay, ordonneer Hém een reséptje, eer hy doller wordt.
Laat my betyen, 'k Moet hém nóch wat vraagen.
Je zelt mit vraagen niet bedyen; Je moordt hem mit al dat vraagen.
Zég, veelt ghy uw gezicht, Of uw' oogen niet dikwils styf staan?
De Jongste Kwienyn.
Je ziet me licht Veur een puistebyter óf sprinkhaan an, dat je me komt vraagen, Of men oogen ook styf, én hard zyn.
Voelt gy ook by vlaagen Somtyds de darmen rommelen, kraaken, óf morren, myn Vrind?
Ja van achteren, als ik raapen eet, rommelen ze deur de wind; En als ik honger héb, zo doet'er de holheid morren, én kraaken.
Dat's geen dollemans antwoord; maar zég me eens, plaagt u 't waaken 's Nachts ook, of slaap je gerust tót de mórgen toe?
Ik slaap wél, maaken me men schuìdenaars 's ochtens 't hoofd niet moê.
De drommel mag deuze onbeschófre vraagal wel halen.
Nu beginnen hém de zinnen heel t'ontstéllen, en te maalen; Want hy dreigt zyn Dókter.
't Was daatlyk wél tienmaal zo slim.
Hy schold zen wyf veur een' teef; én my veur een' weerwolf, en yzegrim.
Ja jy, je bént krankzinnig?
Ik krankzinnig?
Ja jy, die me dreigde te vermoorden, én woud me vinnigh Verscheuren, an stukken kappen, inzouten, én 'k weet niet wat.
'k Bin der by eweest, 'k héb 't ehoort, én ezien, verstae je dat?
Al wil je 'et loochenen, ik kén je 'er mét récht van beschuldigen.
Wél, dan héb ik jou de Graaf van Brabant zien onthuldigen, En een' oorvyg geeven; éven zo zag ik je grypen by de balg; In 't gat smyten, én daar na geeselen onder de galg; Zo héb ik je je Moer zien verkoopen, én je Vaar vermoorden.
Héb je daar nou schéldwoorden genoeg veur al je schéldwoorden?
Och, Dókter verziet'er in; dat je doen wilt, doet het toch ras.
Hoor buurman, bewaar my wat van zyn water in een glas.
Vriend gy zult twintig dagen een Apozema moeten drinken.
En ik zél 'er dartig mét men vuisten op je muil rinkinken.
't Geschiedt u ten bésten, Vriend, zo raakt gy van uw' dolligheid.
Wie verzoekt je daer toe, wysneus?
Uw Schoonvader.
Bén ik dol?
hy is dol, én zen Dochter; die meug je geneezen.
'k Zél je by heurluy laaren, én flusjes weêr by je weezen, Op hoop, dat heur fantasyen dan wat over zullen zyn.
Ay, doet'er je bést tóch toe.
Waar loopt ghy heen, Kwieryn?
Ik ga een straatje om; want ik zie dat zen fantasyen Vermeêren mit me te zien, én dat men me t'huis niet mag lyen.
Élfte tooneel.
Jórden, Dókter Polifémus.
WÉg gaet hy, én schéldt ons veur dol uit.
Dat's in 't gemeen De dolle luy 'er wérk.
Maar Dókter, hoe maken we 't.
Ik meen Dat het wel gaan zal; maar hy moest in onze magt weezen; Want men moet hém sluiten; hoe krygt men hém?
Je hoeft niet te vreezen.
Hy waart om het huis, én zey: dat hy hier strak weêrom Zou kommen; zo niet, gae ik hem opzoeken, rondom Deur de Stadt, én 'k zél niet rusten, óf 'k zél hém vinden.
Wél, als ghy hém vindt, doet hém ter dégen knévelen, én binden, Dat hy niet wég raakt.
Hoe veul' mannen héb ik 'er wél toe van doen?
Laat zien; vier zou ik órdonneeren.
Maar ghy moet u wat spoên.
Ik ga terwyl mét der haast een récipé voor hém schryven.
Maar Dókter, als ik hém al had, waar zou ik mét hém blyven?
Wilt ghy 't rykelyk betaalen?
zo weet ik wel een plaats; want ziet, Men hérbérgt die dolle luy zo om een weinigje niet.
O ja, gaeren; we zéllen op een kleintje niet zien.
Wél gesproken.
Bréng hém tót onzent; 'k zal hém wél kureeren, én doen bekooken.
Wél, ik gae nae hém zoeken, én zien óf ik hém vinden kan. Dókter Polifémus.
En ik hém wat órdonneeren.
Vaar wél, Jórden; 'k wacht je dan.
Eind van het Vierde Bedryf.
Kees Koenen, Antonio.
Kees Koenen.
't IS évenwél gien wys, iemand zo twie volslagen' uuren Te doen wachten.
Hoe veul goud mient hy uit 'er goud te puuren?
Hy moet ommers verneemen na die 't meeste biên.
Een stuiver op élken kruizaat, is een' halve gulden op tien; En op 't partytjen van twé honderd is het tien gulden.
Dat is wel veur hém; maar wat raakt dat myn schulden; Ondertusschen loopen de Bodemers myn nae 't gat.
Ik wouw wel dat ik dat akkerdeeren elaeten had.
Hébben ze me daer niet veur die iene vertien dagen, Lyk je weet, ien hiel half pérsént ófeslagen?
En mient hy 'er nae te laeten loopen, om eerst zen tabak Kontant te verkoopen, én betaalen 't dan mit gemak?
Ik deê 't, als je weet, om synent wil, én om te betoonen, Dat ik hém voorthélp, waer ik kén; maar zél hy 't me zo loonen?
Heeft hy ook al kruiz aaten gehad, óf fópt hy me tóch Zo wat?
Bén je gék Capitan, daar zyn bey de zakjes nóch.
Maar had hy ook al beloofd by ons te zéllen komen?
Ja cierto; én ik héb het goud meê na huis genomen, Om dat de Smaus 't zilvergeld t'onzent bréngen zou.
Ze hébben voorzéker malkander gemist.
O Kwieryn, ik houw Niet meêr van je, houw je niet, dat je me beloofd hébt.
O Capitan, je kunt niet rusten, als je wat in 't hoofd hébt.
Je meugt zélf dronken weezen.
Ik spreek mét fatsoen; Want schippers, én koopluy, zeit men, hébben veel te doen; Dat doen is veel occupaciones in de zinnen, En de zinnen zyn in ciervéllo, én 't ciervéllo is binnen In de cabessa; érgo.... Kees Koenen.
Ja wél, kedaer, ik ken je niet verstaen, 't Zyn geleerde'dingen, die myn verstand te boven gaen.
Ja maat, maar.... Twéde tooneel.
Jórden, Kees Koenen, Antonio, vier Areeiders.
OCh, die arme Kwieryn is tóch wel te beklaagen!
Dat volk spreekt van Kwieryn; laeten we'er heur nae vraagen.
Vriendschop, voer je daer gien pripproosten van Sinjeur Kwieryn?
Ja, zo doe ik, óch armen, tót men harteleed, én pyn.
Waerom och armen?
Waerom Vaar?
hy is krankzinnig.
Krankzinnig?
Och ja, hy is als een Tyger zo vinnig; Daer by is hy zo vuil van praat, dat het hém zélf schaamt; Ook doet hy zulke malle dingen, die 't hier niet betaamt Te zéggen.
Weet je niet, waer hy is?
'k wou hém wel spreeken.
Ik zou 't jou niet raeden.
Hy mogt je den hals breeken.
'k Geloof, dat hy mit Heyntjeman omgaet.
Bénditjo!
'k sla een kruis.
Ja slaet 'er vry drie.
Maar Béstevaâr!
heb je ook abuis?
Wanneer is 't hém an ekommen?
Eerst over een paar uuren.
Dan is 't geen wonder, dat we wachten.
Maar 't lyken wel kuuren.
Krankzinnig te weezen!
Hoe is 't by gekomen?
Maar waer is hy?
Jórden, Gins komt hy op de brug an, in 't verschiet.
Ik zal by hém gaan, én syne pénsados wel weêr verkwikken.
Hy kan syn' humores na déze humores nóch niet schikken.
Jórden, Blyst'er van daan Vaâr; daer is al raed in verschaft.
Je zélt het zien; daer is hy al op de graft.
Een Dókter in deuze buurt heeft hoop van hém te geneezen.
't Zal lichtelyk béter zyn, dat men hém laat beleezen Van een goed Katolyk Priester, die wél ékzorsizeert.
Dat's goed in Portugaal; maar hier niet.
Weetje, wat je 'em leert?
Jawy weeten 't.
An een' zy maar; én laet ons mit hem betyen.
Zag hy ons, hy rékte licht deur.
Hier bezyen, Jy twie; jy twie daer.
Bin je vaerdig mannen?
Arbeider.
En jy luy?
Wy meê.
Pas op dan.
O Santa Olimpia!
Wat willen ze doen?
Hy komt: nou wakker, te gelijk mannen.
De Jongste Kwieryn, Jórden, Antonio, Kees Koenen, vier Arbeiders.
De Jongste Kwieryn, terwijl de vier Arbeiders hem anvatten.
VAn men lyf; laat lós; hoe is 't?
wil je hier de Duivel bannen?
't Geschiedt je ten bésten, Kwieryn.
Nou mannen vat hém an.
Wakker, zo.
Hélp buuren, burgers; hélp!
hélp alleman!
Ontzétten we hém: want, cient Diablos, 't lykt geen gékken.
Trék jy jou dégen, Antony, ik zél 't mésje trekken.
Lós dat hachje.
Waar meê moey jy jou?
ziet wat je doet, Vrienden, wat raakt jou myn' Schoonzeun?
Jou ouwe bloed, Is 't jou Schoonzoon?
laat hem gaan, 't is Sinjoor Quirino, Myn patroon.
De Jongte Kwieryn.
Ay-vriuden, hélp me.
Antonió.
Por Santo Crispino, Kon ik myn dégen uit krygen.... Kees Koenen.
Raak mit vuisten maar wat.
Canaillos, villacos, tradidores Kees Koenen.
Daer 's 'er al ien op een pad.
Nou jy, laet hém los, óf ik zél je van zen lyf of snyen.
Hy heeft zen iene hand in men broek, én 't is niet te lyen, Zo nypt hy me; én mit d'andere heeft hy me by 't haar.
Ruk, én haal nae je, Sinjoor, al zouw'er een' brók vólgen.
Maar; Wat beweegt jou om dus ons veurnemen te belétten?
Jou ouwe schélm, spreekje nóch?
Ik magh 't op een rékken zétten.
Wat Duikers gezicht is dat!
drie van zulke is een moord.
Laat lós, Brutalés.
Gaeren Heerschop.
Wat wacht je?
Hy moest myn eerst lós laeten, hy houdt me by 't haar gevangen.
Daar, ik laat je lós; loop an de galg, én laat je hangen.
Antonio, De Jongste Kwieryn, Kees Koenen.
WEl Sinjoor, kwam ik daar niet ter réchter tyd op 't mar?
Ja Vrindjes, wie je bént, de hémel beloon je dat, Want t'avond had me zonder jou de moord licht gesteeken.
Hoe zal ik 't vergélden?
daer valt niet van te spreeken; 't Is gaeren edaen.
Io son vuestro obligado, Sinjoor; Maar wil je por caritades een discrecion doen, zo hoor: Schénk me men vracht van men tabak, én twé kisten moskovaden, Die je me toegelaaten hébt in jou bevrachting te laaden.
Wat moskovade?
je bént me niet schuldig, men vriend; Is 't malligheid, je hébt ter kontrarie veel an my verdiend.
Bekén je 't me dan in de Schippers prezénsie kwyt te schelden.
Ik begeer geen vracht, nóch eisch iets; maar 'k zal 't je vergélden, Waar ik kan, óf mag.
Grammercé a vos té, patroon.
Schipper, houdt 'er memorie van.
En ik begeer gien loon, Als dat je me voort hélpt, én wisselt je kruizaaten.
De kassier zél te vyven an je hérbérg komen.
Wat valt 'er te praaten Van kruizaaten, van men hérbérg, én van de kassier?
Je hébt een verkeerd veur: want ik versta niet een zier Van al dat gedoe.
Ay lieve, mekaâr niet te scheeren; Hélp me voort, héb je in 't zin myn te doen afgronteeren?
We hébben je daar meêr, als twie hiele uuren ewacht.
Kees Koenén.
Wél in je hérbérg.
Myn hérbérg?
'k moet lachchen.
Je lacht, Sinjoor Quitino?
maar cierto, de Schipper heeft réden, Récht uit gezeid, al is hy wat kwalyk te vréden.
Ja Kwieryn, zo doen ik.
Maar vrienden, zegt, hoe dat je me ként?
Waut je noemt me by myn naam.
Kees Koenen, De pikken haal de vént.
Scheer je ons, óf bin je krankzinnig, Kwieryn?
Na men béste weeten, Héb ik men vyf zinnen, al wierd ik straks dol geheeten.
Wél, gebruik jou zinnen dan wat béter, Sinjoor; En praat anders.
Hélp myn maar voort.
De Jongste Kwiéryn.
Wél vrinden, hoor; Dat ik je verplicht bén, weet ik, maar dit, én dat moet me schénnen, Zo 'k weet een van beiden ooit ghezien te hébben, of te kénnen.
hy is zen zinnen kwyt!
Diablos!
dat is te slécht.
Ik zal vracht geeven moeten.
Wél; maar hélp me te récht, Hoe kén je me?
zo'k dol bén, dat zal me doen bedaaren.
Bin je mit ons niet van Lissabon na Téssel toe gevaaren?
Bén ik jou faktoor in Brazil niet vyf jaaren geweest?
Jy myn factoor, vrind?
zou ik ook gék weezen?
ik vrees 't, Ik weet nérgens van; maar vaar voort.
Héb je me niet ófelaaden Met boomolie, tabak, blankos, en moskevaden?
Héb je my in jou bevrachting geen twé last goed toegestaan, Die je me straks franco gegeven hébt?
Hoe zal 't nóch gaan?
Héb je me niet beloofd de boomery van drie duizend gulden Die op veertien dagen zigt was, als jou eigen' schulden An te neemen?
bin je niet mit de Bodemers verakkerdeerd, Dat j'er kontant betaalen zoud, én.... De Jongste Kwieryn.
Vrinden, je bént verkeerd.
Je hébt de réchte man niet veur.
Is jou dat zo vergeeten?
Kees Koenen Of houw je me veur de gék, dat j'er niet van wilt weeten?
Ja wél, is't waar, dat je zégt, zo bén ik krankzinnig, dat's wis. Maar verhaal al voort, zo'er nóch wat te verhaalen is.
Weet je niet, dat wy, om de bodemery kontant te betalen, Hier na een' Smaus zóchten?
Weet ik 't, zo moet men Heintje haalen.
Wat zou die Smaus doen?
Jou kruizaaten an zilver wisselen, Sinjoor.
Wat vraagen is dat Patroon?
Wél éffen voor De beurstijd; toen ik de Smaus, én de Schipper zou spreeken; Toen... je weet wél... Ik zal niet veel' woorden den hals breeken: Dat Meisje... in dat huis... daar... Sinjoor, verstaje 't niet!
Toen je jou zélf 't goud niet vertrouden, én 't in mijn' bewaaring liet.
Wat goud?
Déze kruizaaten, die 'k de Smaus veur zen bót zou geeven, Als hy 't zilver in onze hérbérg bréngen wou: van myn leeven Héb ik je zo wonderlyk niet gezien.
De Jonste Kwieryn.
Wél waarom kon Ze de Smaus niet wisselen?
Om dat ik hém 'er niet von, En om dat hy ook niet t'huis kwam, daarom kom ik ze jou bréngen.
Dit 's een historitje; hier lykt hém de Droes meê te méngen.
Hoe veel kruizaaten zyn 'er?
Wél Sinjoor, hoe veel waaren 'er in?
'k Héb de zakjes niet opgehad, wat héb je mét dit vraagen in 't zin?
Weet jy 't niet bést?
moeten 'er niet twé honderd in weezen?
'k Mag my houden, óf ik de man bén; kon ik 'er zo beleezen, Dat ze my 't géld gaven, ik zou heur men kranzinnigheid Duur genoeg verkoopen.
Wat raaskalje, Sinjoor?
Récht uit gezeid, Ik kan me niet langer gék houwen, al zou ik de wédding niet winnen.
Wat wédding?
't Zou te lang duuren; 'k mag 't verhaal niet beginnen.
Geef me maar de zakjes mét kruizaaten, dat ik die ga Verwisselen.
Ay, vertél eerst eens... Kees Koenen.
Daerna, daerna.
Geefhém 't goud maar, dat hy me voort hélpt.
Daar zyn de zakjes.
Maar Sinjoor, wy gaan meê na de Smaus, vertél ons terwyl.... De Jongste Kwieryn.
Strakjes Zal ik 't je mét zinnen vertéllen, hoe het wédspul is.
Ik moet om réden alleen by de Smaus gaan; maar om je niet mis Teloopen, zo blyfhierstaan, 'k zal strak weêr by je weezen.
Ay, laat ons dóch niet lang wachten.
Je hoeft 'er niet veur te vreezen; 'k Bén by de Smaus geweest, én 't zilver leit 'er al ófgetéld.
'k Bén zo weêr by je mét men lyf, én mét het géld.
Rép je wat, we wachten je dan.
Wie Drommel zou droomen, Dat men mét krankzinnigheid an zulk een' schat zou komen.
Dit zal 't réchte middel weezen, dat ik weêr pais mét men wyf.
En mét Lievyntje maak.
HY moet érgens kluchtig tydverdryf Ehad hébben.
Weet je ook waer hy eweest is?
Antonio Dorst ik 't je vertrouwen.
Kwam hy 't te weeten, 'k zou zo éldrements vuerhouwen.
Evenwél hóor.... maar de Droes hy komt weêrom.
De Oudste Kwieryn, Kees Koenen, Antonio.
HOe, vind ik je hier Schipper Kees?
hou me ten bésten, dat ik, tégen de manier Van eerlyke luy, men woord wat lankzaam héb gehouwen, Je waart éffen uitgegaan, zo als ik in de hérbérg kwam, zey me Bouwen.
Moet je om dat kompelemént weêrom kommen?
haal jy 't géld Van de Smaus maar; óf maak je ons wat wys, is 't niet ofetéld?
Je zey ommers, je zoud 'et bréngen, én wy zouwen je wachten.
Ey, repje dan, want ik héb haast.
Wél Kees, waar zyn je gedachten?
Bén ik sédert huidemórgen by jou geweest?
Doe je niet, Sinjoor?
Toen je me de vracht van myn tabak schonkt?
Waar voor?
Voor dat Kees, én ik jou daadlyk verlósten uit de handen Van vier, óf vyfkaerels, die je veur dol scholden, én anrandden, Om vast te binden, én wég te voeren.
Ik loof, je bént mal.
Niemand heeft my angerand.
Wat óf hier uit worden zal?
't Wédspul moet je veul waerd weezen, dat je zo daadelyk Weêr van miening verandert; maar 't is myn te schaadelyk In men kredyt, dat ik de luy zo laet naeloopen.
Wél ja 't; Maar daarom kwam ik na je toe, myn kameraad; Maar van wat wédspul spreek je?
Je woud het ons niet verhaalen; Om dat je eerst de kruizaaten woud gaan betaalen Veur 't zilver géld, dat al geried lag, zo je zey.
De Oudste kwieryn.
Jajy?
Ikzélf?
Ja, Sinjoor.
Je liegt het alle bey.
'k Héb je gezien, nóch gesproken, Schipper; nóch, jou Antonie, Als voor de middag.
Zie mét welk een stoute tronie Durft hy 't staande houwen, of 't waar was.
Hoe is 't, bénje vol?
Wat héb je gedronken?
Neen, ik geloof, jy bént weréntig dol, Gelyk die béstevaâr zey, die je wou doen binden.
Maar tier je zo mal niet an, Kwieryn, blyven we vrinden; En wil je 't zelf niet doen, laet hém de kruizaaten wisselen; hoor.
Geeft ze Antonie weêr.
De Oudst e Kwieryn.
Antonie heeft ze nóch.
Sinjoor, 'k Héb ze jou ommers gelangd.
Ja, in myn prezénsie, Zo daadelyk.
Ho, ho; hier trék ik de kwintessénsie Uit jou malle klap; mien je me de kruizaaten op die manier Afhandigh te maaken?
neen zo niet.
Kom: kom: geef hier, Geef hier de zakjes.
Por vida mia, 'k hébze jou gegeeven.
Ay, houw je niet, of je gék bént, 'k zég nóch, 'k heb je van men leeven Zo wonderlyk niet ezien: óch, die béstevaar had groot récht, Dat hy je veur dol hield.
Capitan, wy waaren slécht, Dat wy hém ontzétten, hadden we hém liever hélpen binden.
Dat we 't noch deeden?
Vat an dan.
Wat wil je doen, vrinden?
Jou bewaaren, dat je gien mier uitsporigheeden doet.
Je ként de lucht van dit lant nóch niet veelen.
Ja, ons gemoed Zou ons overtuigen van jou in die staat hier te laaten; Want je loopt prykel van je lyf, én van je krurzaaten.
Elewéken!
moet ik dat hooren, én lyen, én zwygen stil!
Geef me de kruizaaten, zég ik, én weet, dat ik ze hébben wil; Of 't zal tusschen jou, én my wakker op 't land waaijen.
Jou gulten, meen je me die aap zo schaamteloos te ontdraaijen?
Buiten twyffel héb je 't géld verspeeld, verslémpt, of verhoerd; En wou je me zo afzetten?
't Is, bygét, gien boert; Eêr hy doller word, vatten we hém an, kom, niet te gaapen, Schiet toe.
Vat jy eerst.
Te gelyk an.
wapen!
Staat me by burgers!
Jórden, De Oudste Kwieryn.
Antonio, Kees Koener, Bélie, Tys Tafelbézem.
Wél mannen, wat's 'er te doen?
hélp, 't is schand, Een Ménsch gewéld te zien doen, én dat op Heerestraten.
Ey, béstevaâr, hélp ons.
Jórden, Toen ik hem vast had, was't praaten Hiel aârs.
Ja, maar jy zey, dat het jou schoonzeun was?
Dat kwam ons vreemd veur.
Ja, 't is myn eygen Man.
Nét van pas; Ik jou Man?
én héb jy me vast gehad, jou bezukte Ouwe schélm.
't Was jammer, dat het niet béter lukte?
Licht was je nou al geneezen.
Van je dolligheid.
Maar béstevaâr, is hy jou schoonzeun?
dat 's een vreemd bescheid, Waer woont hy dan?
Daer, in dat huis.
Jy mist De Oudste Kwieryn.
Mift hy?
trouwen!
Je ként malkander als kaks niet, niet waar?
hoe kunnen z'er houwen!
Het is van dézen dag nou al de twéde of darde reis, Dat die ouwe Tovenaarster.... Bélie.
De Nikker op je vleisch, Jonge deugniet.
Zél men zen Vrouwtje zo afgronteeren?
Hou smoel, totebél.
Veur jouzwygen?
Ja, óf ik zél 't je leeren.
't Is van daag de dérde reis, dat me dat verbruft oud wyf Wys wil maaken, dat ik 'er man bén; én een schélm vier óf vyf Opgemaakt heeft, om het me te hélpen overstryen; Gelyk die ouwe rammelaar, én die schavuit daar bezyen.
Noo weêr gasten, Vrindje, énzétze een toot.
En 't heele wérk Is op myn' zakjes mét kruizaaten aangeleid, zo ik mérk.
Maar ik docht weréntig weinig, dat ze 't mét jou hielen; En dat jy 'er de oorzaak van waart, jou schynheilige fielen.
Maar laat me gaan, zég ik; óf ik zal tieren, én een klók Opsteeken, dat de heele Stad.... Bélie.
Och, sluit hém in een hok; Hy is dol, zie je 't niet?
hy schuimbékt.
Hoe zéllen we 't maaken?
Stop hém deuze neusdoek in de mond; zo zél hy an 't zwygen raaken, En dan kén je luy mét verdrag spreeken.
Dat 's wél eraên.
Houdt 'em Tys.
'K héb hém vast.
De Oudste Kwier, yn.
Dat 's edaen.
Maar Vrienden, zo 't je belieft, hoor men iens bezaadighjes spreeken.
Ja, hoor myn iens.
jy zélt 'er je snuit niet in steeken; Maar zwygen, tót dat ick edaen héb, verstae je dat.
Ja laat 'er één gelyk spreeken; ik héb ook al wat Te zéggen, én ik zal voor ons beiden antwoorden.
Waarom was 't, dat jy luy myn verstoorden, Toen ik Kwieryn binden wou?
Wy dóchten, dat je par abuis Een' verkeerd' man neemen woudt.
Jórnen.