floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Die eed waayd met de Ooste wind, die ’er in Zee brengt, voort, vraag dat aan de meeste Oost, en West Indisch vaarders; zo zullen zy jou dat uitleggen, wel te weeten.
Myn Heer heeft daar gelyk in.
Maar ik zal jou zeggen, op wat wyze dat ik myn* NOTARIS.
Heb jy dat gedaan?
heb jy je hoofd tegen de Maan gestooten?
Ja; of by kans gestooten.
Al heeft hy daar niet geweest, ’t zyn leugens die men kan voelen.
Vliegende menschen!
Je hoeft zo niet te woelen.
Waarom zouden der zo wel geen vliegende menschen, als vliegende visschen, en vliegende muyzen konnen zyn?
Of geloofje dat ook niet?
Dat hebje heel wel; onze vleer muyzen.
Ik geloof het wel, het heeft goede schyn.
Myn Heer die kaerel maakt jou maar wat wys, hy liegt.. FLINK.
Jou aape bakkes, jou snottaris!
ik verzeeker je, dat ik jou dat zal betaalen!
Zegje dat ik het lieg?
daar zalje de drommel voor haalen, Voort, trekje mes.... nou lustig, ik zegje, trek, Of ik geefje strak een jaap in je bek; Datter de lerf deur hangt.
Ik zoek geen kwesty, ik meen het niet, wilje zo niet verstooren.
Ik zeg het maar om te lachchen.
Dat weet ik wel; ik antwoord ook maar om te lachchen.
Alzo goede maats als van te vooren.
Hoor, ik weet al de achterdogt weg te neemen, ze zullen jou altemaal wel moeten gelooven, als jy jou geld hier hebt gehaald.
Dat zal ik wel doen, ik zalder zo dadelyk mêe komen.
Datter niet aan faalt.
Je hoeft daar niet voor te vreezen.
Kom Maakelaar, ga mêe, ik moet eens zien of zy dan noch zo ongeloovig zullen weezen.
Maar hoe zulje ’t nou stellen als die oude, daar de zwarten van gezeyd heeft, tusschen beyde komt?
Daar weet ik raad toe, ik zal hem doen staan als verstomd.
Dat ik hem hier niet vind, dan zou ’t er honden, Ik zou zo datelyk, met myn zes tonne gouds weêr weg gaan.
Ik zal wel zorgen dat hy hier van jou niet werd gevonden.
Dag Meysje maat, dag alderlieste kronje; maar me dunkt, dat de Moeder noch zo loens kykt.
Dat ’s niet met al.
Als zy ’t goud ziet verzeker ik jou dat dit beteren zal.
Salmana Chachâim.
Flink, en Frederik maaken een diepe reverensi.
WARNAAR, GEERTRUY, JACOBA, NOTARIS.
MAn wordje dol?
Wyf hebje jou zinnen verlooren?
Jou Dochter zo weg te smyten!
Na geen zes tonnen gouds te hooren?
Je zult het jou noch beklaagen.
Zo een fun!
jy hebt zyn beestachtigheid gezien; staat het niet te vreezen, dat hy hem niet wel zal draagen?
Laat Jacoba eens bezoeken, hoe dat hy hem draagd.
Ja was het een meyd, of een knecht Te huuren, ik zou zeggen jy hebt gelyk, maar jou Dochter zo los te trouwen; hoe benje zo slecht?
Zyn dat dingen om te bezoeken?
Ja, als hy het te bond maakt kan ze hem verlaaten.
wat zou jou dan al zyn geld, zo hy ’t al heeft, mogen baaten?
Dan is zy in het halve goed vervallen.
Neen myn Heer, dat is mis, ’k Verzeeker jou, dat dit een groot abuis van jou is.
Schryft het in de Huwelykze voorwaarden.
Daar most hy meê te vreeden weezen.
Schryf jy het maar, hy heeft my procuratie gegeeven, hy zal het niet leezen.
Heer Warnaar, ’t is een zaak die my niet raakt maar my docht, Datter bedrog onder schuyld, ik zou ’t gezegt hebben, hadje my met zulk een onfatsoen het zwygen niet verzocht.
Zes tonnen gouds vliegender zo niet, hy leek die man niet aan zyn veeren.
Die zo veel hebben laaten het al blyken aan haar kleeren.
de man komt eerst in de Stad, meenje, dat het alle zulke pronkers zyn, Als jy, en jous gelyk?
ik hoor wel jy vergaaptje aan de schyn.
Hy zal ’t geld hier brengen, jy hebt het gehoord, hoe kan hy me dan bedriegen?
De zwart haalde handen vol goud uit zyn zak, hy gaf Fransyn zeven dukaaten, dat kan ommers niet liegen.
Men zag wel dat hy niet veynsde; zelf zyn onfatsoen, Neemt alle achterdocht weg; waarom of hy dat toch zou doen?
Pas jy maar wat beter op jou Attestor en laat my zorgen.
Dat van de vliegende menschen geloof ik dat een vertelling is.
Die uit vremde Landen komen moeten toch wonderen verhaalen, Dochter wat is aan de kleeren.
De Juffrouwen moeten meer achting geeven.
Op de voering op de binne stof, en op de beurs als op een kleed.
Van een kleed kanmen niet leeven, Maar wel van het goud.
Hoe zul jy het nou met Aal, en die oude vryjer maaken?
Laat my begaan, daar zal ik wel af geraaken.
Ik wou dat hy maar kwam, ik zal het Huwelyks contract Zo bedisselen; dat hy bly zal weezen dat hy zakt.
Ik zal onderwyl op een plaats gaan, daar ik toe heb gezeid te zullen komen.
gaat weg.
Ik heb ’er niet om gedogt, anders hadden wy wel eens de proef van ons vaatje genomen.
NOTARIS weêrkomende.
Dat ’s waar myn Heer dat zouden wy konnen doen.
Verzuym niet, wilje wat spôen.
Zo veel te rasser benje weêr, eer het noch op is gestoken.
Zou jou de tyd ontschieten.
Anders zou ik.... WARNAAR.
Ja ik weet wel.
je dessein was gebrooken, Zo je langer bleeft.
Nu dan tot strak.
Daar had hy me haast gevat.
Maar met een aardigheid ontlei ik hem dat.
Ja ik vrees, dat ze ’t jou ook noch eens met een aardigheid zullen ontleggen, Ik bidje Man, laatje toch gezeggen.
Ik wilder niet van hooren.
Misschien Ontbreekter noch iets in de koken, ik ga het eens zien.
Eynde van het twede Bedryf.
WARNAAR, JACOBA, FRANSYN.
NEen Sinjeur, de Hofmeester is noch niet wêer.
* De oude vryjer is al weg; wist ik dat niet aardig te klaaren?
Zo moeten die bedriegers vaaren.
Had de Moor jou niet gewaarschouwd, hoe fraay had ik gestaan?
En Vader drong het Huwelyk zo aan.
Om de waarheid te spreeken, Hy was te oud voor jou, en hy heeft groove gebreeken.
Aapesteerten!
je Vader doet het, om jou uyt te hooren, neem jy hem al, Dat is Vaders believen.
Hoe of het lukken zal.
Wie weet myn believen beeter, jy?
of ik?
Ik weet jou believen wel Sinjeur, je hoeft jou zo niet te houwen.
’t Is jou zin, dat jou Dochter die oude zal trouwen.
Ik zeg, datje zwygt, ik weet myn zin beter, als jy, Denk ik wel.
Ey lieve, Sinjeur maakze zo niet.
Ik ben een pry Jacoba, zo jou Vader jou de pols niet tast.
Neem jy die van Aal.
Hy is wel oud; maar zo een oud man, zo een oud liefhebber zal meer zorge draagen, Is ’t niet waar Sinjeur?
dat hy zyn jong wyfje mag caresseren, believen, en behaagen, Als die losse bengels, die lobbese, die men vaak Alleen ziet neemen hun vermaak.
Een jonge vrouw, heeft een Koninginne leven, ’t Is zeker waar, als zy haar met een oud man in het Huwelyk heeft begeeven.
Fransyn ik zeg, datje zwygt.... Wel Hofmeester?
WARNAAR, JACOBA, FRANSYN, HOFMEESTER.
HY heeft geloopen dat hy hygt.
Myn Heer, ik heb over al geweest, jou Vrouws Brôers zullen komen.
Jou Brôers ook, en al de Nichten, en Neeven.
Zullenze komen?
dat spyt me.
Maar me docht, dat het wat kwaalyk wierd genomen.
Ik neem het ook kwaalyk.
Maar ’t is wel, neemen ze kwaalyk, dat ik ’er noô, op een ander tyd laat ikze t’huys.
Neen, het nooden neemenze niet kwalyk, dat is abuis.
Datze zo laat genood wierden; ze denken datze stop gaten zyn.
Stop gat, of open gat, is dat niet even veel?
en ze hebben meer als een uur tyd.
Laatze my vry alle dagen, Zo laat verzoeken, ik zalder myn leven niet over klaagen.
Ja al was het maar een half uur te vooren, als ik het maar zo veel tyd Te vooren weet, dat ik op het maal kan komen.
Maar na de maaltyd te gast te gaan, dat is een groote spyt.
Wat scheeld het my, of ik vroeg, of laat genood werd, als ze my maar wel onthaalen?
Daar zou ik myn leven niet op zien, daar zou ik niet eens na taalen.
De menschen, die ’er daar aan stooren, zyn wel slecht.
Myn Heer heeft gelyk, en spreekt recht.
’t Is zot datmen zo op die wisje wasjes staat.
Ik bedien een Heer, die zou zyn vrinden, wel eens te meer tracteeren; Maar hy laat het, om datmen niet één groote maaltyd kan geeven, zonder d’een, of d’ander t’affronteeren.
Die heeft niet hoog genoeg gezeeten, die is niet vriendelyk genoeg onthaald; Voor die staat een slechte schootel, die heeft de hospes niet genoeg toe gedronken, Somma dat ’er altyd iet aan faald.
Altyd iemand te onvreden.
Hy most zorg dragen, en maaken, Datze der niet geaffronteert konden houwen.
’t Is onmogelyk der zo af te raaken.
Die hebje te weinig; die wêer te veel aan gesprooken; en met de wyven is het noch slimmer, die ’er buurvrouws stuk taart was te groot; Die had twe the lettertjes, en een vingerhoed vol muyzekeuteltjes meer, die is een uur laater genood; Hoe is het mogelyk dat altemaal zo te mikken, zonder dat ’er iemand zal weezen, Die onvergenoegt is?
Gemakkelyk, ik heb daar een kneep op.
Ik ken veel luy, die daar voor vreezen.
Ik bidje, zegme die kneep!
Heel gaern.
Je zult jou leven niet hooren, dat iemand van myn vrinden is geaffronteerd, Of klaagd, dat ik hem te laag zet, of.... HOFMEESTER.
Ik bidje, datje me dat toch leerd.
Hoe is het mogelyk dat niemand zig geaffronteerd houd?
Malle gek, Sinjeur nooyt zyn leven niemand, dan konnen zy daar niet over klaagen.
Dat ’s waar; die raad is probatum, geefze vry aan al die ’t jou vraagen.
Zeker, ’t is zo best, zo werd ’er niemand geaffronteerd.
Die raad gelykt geen Hofmeester, daar zou de schoorsteen niet van rooken; ook kan men die raad niet altyd volgen.
Nou heb jy gasten, ik wed, om zo veel als je begeerd, Dat ’er iemand gebelgd zal zyn, of jy moest juyst weeten, Welke Neef de ouste; en naaste is, en.... WARNAAR.
’t Heeft evenwel geen nood, al weet ik het niet, maar het eeten Moet op tafel staan eer wy binnen komen, daar moetje op letten; wy zullen zo lang in de zy kamer gaan, en haal een paar dobbel steenen, datje dat niet vergeet.
Wat zal myn Heer, met de dobbelsteenen?
Niet en beet.
Ey lieve.... WARNAAR.
Ik zalze de hoogste oogen, om de plaatsen gooyjen laaten.
* HOFMEESTER.
Dat is wel uytgevonden!
dat moet onder de burger.
De menschen staan zo lang te komplimenteren, en praaten, Dat het gebraad kout word, of verbrand.
’t Eerst daar ik op een maaltyd kom, daar het zo lang duurd, Zal ik wel zorgen, datter om dobbelsteenen word gestuurd, Maar myn Heer, zulje wel wyn genoeg hebben?
die twe vaatjes konnen niet veel maaken.
Ik verzeeker jou, datze noch niet leeg zullen raaken.
Sinjeur mogtze niet opsteeken.
Jy bent al weêr bang, datje niet zult konnen snoepen.
Ja, ik zalze wel opsteeken, maar ik heb order op het schenken gesteld.
Ik heb de knecht, die de tafel diend, belast, dat hy de deur op zal doen, zo dikwils als ’er word gescheld.
Terwyl konnenze geen wyn krygen.
Ik moet de tafel bedienen, Dat is myn werk.
Ik zal jou achter, werk genoeg geeven al waarje met jou tienen.
En één zal het binnen wel af konnen.
Als ik zie, dat het op een drinken zal gaan; Zal ik het op een andere boeg maaken te slaan, Wy zullen spreukjes by beurten vertellen, en raadsels uitgeeven; Terwyl drinkenze niet.
Ik ben in die dingen bedreeven, Ik zal om een stuyvers koek wedden, tegen vier, of vyf; dat ik langer zonder wyn, Of bier, in de mond te neemen, als een van haar alle kan zyn.
Of zy zot waaren, datze om een stuyvers koek, het wyn drinken zouden laaten.
Je maakt verkeerde reekening.
De wyn smaakt best onder het praaten.
Wat is het, twe en tachentiger?
Ja toch, twe en tachentiger, al reê?
Zy zullen het ras proeven.
Wat moetmen hooren!
zy het jaar proeven!
Lach jy daar meê?
kunnenze de maand ook niet proeven?
watte zotten!
Je hoeft daar zo niet meê te spotten.
Wat zouden de slechte luy zeggen, datze ’t hoorden?
Die weeten ’t wel, de schuyte voerders, de turfdraagers, en arbeyjers op de straat, Dat is een volkje, dat hen ook redelyk op den drank verstaat.
Wat dunkje myn Heer, en zyn ’t geen lekkere boeven, Die niet alleen, van wat Stad dat het bier komt, maar ook uit wat merk dat het is, konnen proeven?
Jou vrinden zyn lekkerbekken, zy zullen het jaar wel proeven.
Zyn ze lekkerbekken?
zo verzeker ik je, dat zy Niet veel drinken zullen.
De wyn is slecht, en sterk gezwaaveld.
Leer dit van my: Die lekkere wyn koopen, doen dubbelde schaade, want voor de wyn moeten zy meer geeven, En de vrinden drinken een glaasje te meer; en daarom zulje jou leven Geen lekkere wyn by my vinden.
Heb jy het eeten gezien?
Ja, je zult niet genoeg hebben.
Myn gasten zyn geen wolven.
’t Zyn ook geen sprinkhaanen, die van de lucht leeven, indien.... WARNAAR.
Wat dochtje van de Gans?
was die niet kloek!
Wel ter deegen.
Ik geloof, datze wel acht pond zal weegen.
Ik hou het ook daar voor; maar ik geloof, dat het al een oud soldaat is, die dikwils op schildwacht heeft gestaan.
Ja; ik zou twyfelen, of het niet noch een van die Ganzen is, die het Capitolium te Romen behouden hebben, toen de wachters sliepen.
Ik geloof, dat ik dat net heb gerâan.
Altyd hy is heel oud.
Wat weet jy toch van Romen?
Wy hooren somtyds op de maaltyden, daar wy komen Historien; en sprookjes, ja al vry veel.
Wat dunktje van de Hoenders?
De Haan is zeer geel.
En ik geloof, dat de hennen heel jaloers zyn geweest, want dat hebben de hoenders wel, en datze daar door zyn uitgeteerd.
En de Kalkoen?
Ik geloof, dat dat beest van honger gestorven is, zo mager is het.
’t moet een vrek toebehoord hebben.
’t Is eygen gemest.
Ik weet wel, watje wilt zeggen; Ik versta die kneepen.
Jy most alles gekocht hebben, niet waar!
neen maat, ik meen het zo breed niet aan te leggen.
Jy zoudme de reekening dan wel gemaakt hebben; dat konnen, de hofmeesters toch schoon.
Ik zou hebben gegaan.... WARNAAR.
Ik heb jou meening verstaan; Ga maar achter, en draagd wel zorg.
NEem jy de Guineesch vaarder; bloed wat een plaizier, zal het zyn, zo veel goud door zyn handen Te laaten gaan?
ik wou dat hy kwam, ik begin al te waater tanden.
Morgen ochtent vroeg, zal ik by de Smousjes gaan, om het te wisselen, ik zal der wel op geld van krygen, en dat is voor my; Want ik zal tegen hem zeggen, dat hy Daar noch op verliezen moet.
Wie zou droomen Jacoba, dat om jou noch een vryjer, met zes oude Amsterdamse tonnen gouds zou komen?
Vader zei ommers lest tegen Moeder, dat de Smousse niet meer mogten wisselen, daar tegen was een plakaat.
Dat is waar; maar denkt niet dat het een schachcheraar daarom laat; Zy geeven om geen placcaaten, als ’er maar een stuivertje te schachcheren is, altyd zulje ze vaerdig vinden.
En hy weet nergens af, ik zal hem wel blinden, Ik zal hem wys maaken, wat ik begeer.
Laat zien, op ieder honderd doed het goud nu noch meer.
WARNAAR, JACOBA, FLINK van binnen.
HOud den dief!
daar zal jou de drommel voor haalen!
Jou hond!
jou beest!
jou schelm!
dat zal ik jou betaalen!
Jou Neger!
jou baviaan!
jou platgeneusde moor!
Jou aape bakkes!
Waar is dat geweld dat ik hoor.
FLINK uitkomende.
ik ben al myn leven bedurven, dien schelm.... WARNAAR.
Myn vriend, wat is jou weedervaaren?
Ik kan het jou niet zeggen, daar is een jaar tyd van doen.
Begin dan niet.
’t Zyn dingen, daarje de haaren Van te bergen zullen staan, ’t is een drommedaris!
een Hottentot, een Brasiliaan; ’t Is een mensche vreeter!
Maar hoe benje zo ontsteld!
wat is’er?
wie heeft het gedaan?
* FLINK.
Zulke dingen te moeten verdraagen!
’t is om Soldaat te worden!
ik kan het niet vergeeten!
Zeg toch wat jou scheeld, of magmen het niet weeten?
Ik geef van nu af Represalje op hem, elk mag hem aan tasten, waar hy hem ontmoet, Te water, of te land, hy zal het my betaalen met zyn eigen bloed, Ik zal hem villen, en braaden, ik zal hem in riemen snyjen en tot sousys de bolonje laaten kappen.
Niet voor dat jy hem hebt, denk ik wel.
Of jy hoorden waar hy was, laat hy jou niet ontsnappen.
spreek, wat isser?
daar is zyn leven geen grooter ongeluk gebeurd, Die schelm is waard, dat hy met vier paarden van een werd gescheurd, Of in oly gebraaden.
Maar wie, en waar is die schelm?
Die zwarte, dieje flus gezien hebt, dat is de schelm.
’t is hem heel in de herssenen geslaagen; Wat heeft die zwart gedaan?
ay antwoord my eens op myn vraagen.
Het grootste schelmstuk, dat zyn leven kan werden bedacht, Ik bezwym, als ik het bedenk, of verhaalen zal.... WARNAAR.
had ik een dropje wyn!
De wyn is noch niet opgestooken.
Nou begin ik wêer adem te krygen.
Die vagebond heeft pluggen op zyn hand gehad, die terwyl ik hier ben geweest, al het goud uit myn logement hebben.... WARNAAR.
Houd op, wild maar zwygen, Ik kryg de koorts van schrik.
Ze hebben jou goud.... FLINK.
Gestoolen uit myn logement.
Je komt ommers van daag eerst in de Stad, de Zwart was hier niet bekend.
Dat zeg ik ook; zy moeten dit scheep al hebben voorgenomen.
Al jou goud weg!
Hoe datmen tot een ongeluk kan komen!
Zoek je niet na hem?
Ja toch, ik heb door de heele Stad geloopen, straat op, straat neêr, en geduurig geroepen, houd den dief!
maar het is verlooren gezocht, Hy is een halve toovenaar.
Dat docht ik al, toen hy men alles zo zei.
’t Is konst te raaden, waar zy dat hebben gebrogt; Al myn schoone goud!
dat ik zo ver!
ja in Guiné gehaald heb!
myn zes tonnen gouds zo schandelyk te steelen!
Jou zes tonne gouds weg!
Help my omhooren, zo ikze vind wy zullen ze saamen deelen: Waarachtig.
Ik gunze jou liever, als die schobber.
Maar de hospes.
Die is met heur gegaan.
Die schelmen hebben altemaal saamen gedaan.
Waar logeer jy?
De naam van de straat*kan ik niet zeggen, Maar ik weet het wel te vinden, ik zou het jou ook bykans uit konnen leggen.
Hier van daan gaatmen de burgwal langs, dan komtmen by een naauwe straat, Dan by een steegje, dat krom om loopt, tot datmen door een slopje gaat, Dan slaatmen de rechterhand om, en dan de slinker, en dan gaatmen na deeze zyde, en dan na geene, dan zulje komen.
* Op een gracht, en dan weêr in een straat, dan in een slopje, dan in een poortje, en dan op een burgwal, en dan in een steegje, dan na deeze zy, dan na de rechter... WARNAAR.
ik geloof dat jy voor hebt genomen, My wat te scheeren, met je steegje, en straat, wie kan dat verstaan?
’t Is evenwel zo.
Ik beduy het jou zo perfect als ik kan. Myn zes tonne gouds!
het zal my noch aan de zinnen gaan.
Zo veel niet om het geld, als om dat je my nu jou Dochter niet zult willen geeven.
O baviaan!
ô Moor!
kryg ik jou, het kost je jou leven.
Maar heb jy niemendal behouden van al jou geld?
Niet als twee tonne gouds.
Twee tonne gouds!
dan is het noch redelyk met jou gesteld.
Ja maar het zyn maar twe Uiterse, zo ik wel heb onthouden, Was een Uiterse niet tien duizend gulden?
zo dat die twe tonnen gouds twintig duizend gulden maaken zouden.
Heb jy dan noch twintig duizend gulden?
Ja, die waren in een goud beurs.
Dan heb ik my te vroeg verheugd.
Ik dacht Dat het twe oude Amsterdamse waaren.
Maar zacht, Onze Jacoba kan ik je nou niet geeven, zie, jy wild niet, dat ik scha doe.
Neen toch niet, ik weet, dat jou meerder is gebooden, ook kostze jou meer.
Wilje mijn voor dochter hebben?
Zou jy die minder geeven?
Ze kost myn minder, zy heeft haar Moeder gezoogen, En toen zy klein was, wierden de kinderen zo kostelyk niet op getoogen, Men wist toen van zo veel pointe kanten niet, Ze heeft in geen Franse school gewoond.
Datje my dan ondertusschen jou goud beurs te bewaaren gaaft, zie, je mogt weêr zo werden uitgestreeken, als nu is geschied.
Jy hebt gelyk, daar isse.
’t Zyn penningen daar de kinders meê speelen, Het zyn gouwe Louyzen.
’t Is goud, of ik laatme keelen.
Bezietze eens, is dat goud?
Zyn dat dukaaten!
maar dat is geen kleine fout.
hy zal het van de drommel hebben, want het scheenen goede dukaaten, Toen ikze telde; maar ik my wel zeggen laaten Dat het geld dat van den drommel komt zo veranderd, nou zyn ’t noch penningen, en Louyzen, maar Morgen zullen ’t paarde vygen zyn, och!
dat is zeekerlyk waar.
Ik vergeet het gebraad, spit af!
spit af Fransyn!
en kom dan eens hier.
GEERTRUY, WARNAAR, FLINK.
MAn hoe gaeje zo aan?
Ik roep spit af!
spit af!
scheid hy ’er uit?
wil hy Jacoba nu niet trouwen?
Myn geld is my ontstoolen, of in zulke penningen veranderd.
Meen jy, dat wy zo zot zyn, dat wy dat gelooven zouwen?
Maar ik ben bly, dat het zo maar gezegd werd, want nu zal myn Man jou zyn kind Niet laaten trouwen, de naam van goud had hem verblind.
Jy hebt flus wel gehoord, dat ik haar aan zo een plug niet zou geeven, Al had hy duizend tonnen gouds, en al zou ze niet trouwen van ’er leven.
Jy praat zo, dat goed wil ondertusschen al meê een man hebben, ’t werd met der tyd Zo ryp als een noot, pluktmen die niet, ze valt van zelf.
Nu jy oud zyt, Praatje zo.... FLINK.
’t Is ons besje al vergeeten, Hoe zy in haar jonge jeugd, meenig nagje heeft versleeten.
Dat ’s een plug.
Wat let jou te pluggen?
ik geef jou strak een bruy in jou bek.
Vrouw ik bidje, dat gy zwygt.
Jy bent gek.
Jy myn een bruy in de bek geeven, plug!
pluvier!
jy een eerlyke vrouw in ’er huys dat te zeggen!
Ik zeg, datje jou snater houd, of daar zal een drommels huysje leggen.
Voor zo een fun?
wat hebje hier te doen?
schobber!
afgerechte guyt!
Wel Vrouwmens, ’t is wonder, dat ik ’er niet al in heb gebruyt.
Maar ik zal.... FLINK.
Wil jy ’t voor der opneemen?
kom ik zal jou tracteeren.
Wil jy op een snee, of op een stoot?
ik zal jou de bek op veegen, dat wil ik je zweeren.
Ik draag geen mes by me.
Wat wou die schokjak doen?
Wyf.... FLINK trekt zyn mes.
Daar moet ik revensi van zien te krygen.
WEESRIJM Dat gaat der door.
Hofmeester, Fransyn, Jacoba, en Jan. ZESDE TOONEEL.
FLINK loopt weg, JACOBA komt eerst, daar na FRANSYN, dan de HOFMEESTER, WARNAAR, GEERTRUY.
WAt is ’er te doen!
ik ben zo ontsteld.
Ik heb de dood op myn hals.
Ik zegje, dat ik niet spreeken en kan. GEERTRUY.
Die plug wou ons met het mes te lyf.
Dat zou een huyshouden gegeeven hebben!
en dat noch eer zy getrouwt was!
wie zou dat verwachten!
Dat is een vagebond!
wat zou hy gedaan hebben, als je getrouwd waard?
neem dat eens af met gedachten.
Hy had het op my gemunt.
Zal de wyn op gestooken, datje zo roept?
Neen, neen, ’t Heylik is af.
Penningen in plaats van zo veel tonnen gouds!
nu staan wy hier schoon.
Wat dunkt jou nu van die schobjak, die jy gekooren had tot zoon?
Nu zitmen tusschen twe stoelen in de asch, ’t is een schoo- ne kroon op jou Dochters hoofd, de Notaris, de Hofmeester, en zelf onze dienstbooden, ja vrinden, zullen het aan geen boomen verhaalen, Zo lang als zy menschen vinden konnen.
Dat is noch het minste.
Maar wie zal myn onkosten betaalen?
Ja wel die kinders.... JACOBA.
Vader, kan ik dat gebeeteren?
ik heb geduurig gezweegen, Ik heb Vader zyn zin laaten doen, en.... WARNAAR.
Al praats genoeg.
Zo veel onkosten!
maar daar heb ik een goeden inval gekreegen.
tegen Fransyn.
Ik arresteer de zeven dukaaten onder jou, zie het Huwelyk gaat niet voort.
Ja, of jy lacht.
Jy zultze uitkeeren.
Sinjeur, wel wie heeft zyn leven dat gehoord?
zynze my niet gegeeven?
Hy kon niet geeven, zyn boedel is insolvent, jy zultze weêr uit moeten ryken.
Vader.... WARNAAR.
Ik meen het, of jy zo heen, en weêr staat te kyken.
Geef aan!
geef aan!
Sinjeur.... WARNAAR.
Ik zeg dat jy ze geeft, FRANSYN.
’t Zyn de myne.
’t Zal niet helpen of jy me weederstreeft, Ik wil myn onkosten betaald hebben.
Jacoba grypt behendig 7 Penningen van de tafel, en geeft ze aan Fransyn.
Geef hem die.
Ja wel, ik geefze, maar ’t zyn onredelyke dingen Sinjeur, een meyd der verval af te dwingen!
Wat geef je my?
De zeven dukaaten.
Het zyn penningen.
dan zynze ook al veranderd.
Ik dacht zy hadden by my geen nood.
Bedriegery!
wat benje groot?
WARNAAR, GEERTRUY, JACOBA, FRANSYN, HOFMEESTER, NOTARIS.
MYn Heer, is het goud hier al?
’t Is een bedrieger!
Je woud me niet gelooven?
WARNAAR, GEERTRUY, FREDERIK, JACOBA, HOFMEESTER, JAN, FRANSYN.
JAN. SInjeur, daar is Monsieur Frederik.
Die zal ik ze nou geeven.
Als zyn Oom der zo veel by wil leggen.
Al doet het hy niet, nu zal ik ook wat hebben te zeggen.
Welke een schande zou het zyn?
ook zo zyn de kosten nu gedaan; Anders hebje die aan jou been.
Heeft myn Heer hem bedacht?
ik kom eens weêr aan, Ik zei dat ik ten acht uuren jou antwoord zou komen hooren.
Zo jou Oom der by wil leggen noch.... GEERTRUY.
Hy zalze evenwel hebben, leg ras het spit aan.
Zie man stel jou der niet tegen, want het is toch moeyte verlooren.
WARNAAR, Jacoba aan een zy trekkende.
Maar jy zult de onkosten betaalen, gelyk flus is gezegt.
Geluk ’er meê.
Zo myn Heer, dat is recht.
Zal der de kraan in?
ik moet weêr gaan.
Nu zal het tyd worden, om het vaatje op te steeken.
ALLE.
Geluk Bruydegom, geluk Bruyd.
Fransyn, en Flink, ik zal je zo bedenken, datje met lof van me zult spreeken.
De dukaaten hou ik altyd.
Dat is het minste Fransyntje, verwacht Een grooter Bruylofs stuk, als jy zelf had gedacht.
Klucht, Van de GESTOORDE VREUGHT.
Gerijmt door P. E. t’AMSTERDAM.
By Abraham van Lanckom, Boeckverkooper, in de NieuweBrugh-steegh.
OPDRACHT, Aen Monsjeur A. V. Lanckom.