floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Die, van den slaap en nacht gebooren, zeer lui, en tot alles onbekwaam zyt, en, uit verwaandheid en klein verstand, alles bespot en veracht, wat gy hoort of ziet, en dus onder de taalkundigen als de droes van onzen tyd mag gehouden worden, dit myn Blyspél, zo gebrekkelyk als het is, met veel eerbied en achting op te draagen, om, waar het mogelyk, uwe gunst te winnen, en dus myn Lettervitters van uwe vitteryen te bevryden.
Maar, goón!
Uw ontzaglyk wezen, uw donker opslag van uw verschriklyke oogen, beschaadt van winkbraauwen van twee duimen breed, uw gefronst voorhoofd, en bolle kaaken, doen my voor uwe ongunst vreezen.
Daar koomt een lachje, gy zyt zo kwaad niet als gy schynt, ik onderwerp my aan uw Grootheid, en blyve met veel eerbied, al watje wilt.
TEGENSTROOM, vader van leliane.
ALBEDIL, vrouw van Tegenstroom.
LELIAN.
E. dochter van Albedil.
Vroomaart, minnaar van leliane.
RYMER, medeminnaar van leliane.
BERISPAL, voogden van rymer.
GROO THART, LANGTONG, meid van Albedil.
LANGTONG, rymer.
LANGTONG.
Ja, myn Heer, het is gelyk ik heb gezegd, Heer Vroomaart zal hier aanstonts koomen.
RYMER.
Dat heb ik tot myn smart vernomen.
Uw zaaken staan elendig slecht, uw leliane mag voortaan u zien noch hooren.
Haar vader, Tegenstroom, is wel voor u gezind, maar Albedil, haar moeder, roept, myn kind aan een poëet te geeven, 't waar verlooren!
O neen, die minnaar dient haar niet.
Myn man is ook poëet, maar ach!
Heer Vroomaart, opgevoed in deugdenryken handel, En onbesproken in zyn wandel is voor myn dochter, die onze eenigste is, onz' vreugd.
Hy pluk dat bloempje van de jeugd.
RY. de lETTERVITTER.
O RYMER.
Ach Venus!
hebt gy met myn liefde mededoogen?
Daal met uw duivekoets van s hemels starreboogen, en troost een minnaar, die in liefde gloeit en blaakt, Indien gy immer hebt de zuivre min gesmaakt.
Hou moed, myn Heer, ik bidde u wil niet vreezen, Uw leliane zweert getrouw te zullen weezen Aan uwe oprechte en ongekreukte min, Zo lang haare oogen t licht beschouwen.
riep ze, zal ik met dien droogen Jorden trouwen?
Ik stel dat denkbeeld, zelf voor eeuwig, uit myn zin.
Zy riep me in haar vertrek, daar zy, met schreijende oogen, My last gaf, dat ik u verzek'ren zou Van haare liefde en onverbreekbare trouw.
Is die schoone dus met myne min bewoogen?
Maar zy verzoekt met een, Dat gy, om zek're reën, Haar niet bezoekt, voor zy u kennis heeft gegeeven, En onderrecht, hoe gy moet met haar moeder leeven, Maar dat uw voogden, op den t'saamgestemden tyd, Verschynen, om het huwlyk voor te draagen.
Zy zyn poëeten, dat zal d'ouden man behaagen.
Ja, maar zy leeven, om de taal, gestaag in stryd.
Zyn koppen, die men zeer bezwaarlyk kan verzetten.
Elk heeft in taal en dichtkunst eig'ne wetten, Die elk verdedigt met een onbeweegb'ren zin.
't Verschil in taal kan aan uw min niet blyspel.
Niet schaad'lyk zyn.
Wel ik moet lagchen om uw praaten?
Men zou u om 't verschil van taalkunst haaten!
Gy kent Berispal niet, met Groothart zou 't wel gaan, want de eerste is koppig, en de twede is als de haan, Die op den tooren draait, en waait met alle winden.
't geen ik u zeg, zult gy, licht tot myn smart, bevinden.
Maar wyl myn leliaan, myn schoone!
dit beval, zeg, dat ik haar verzoek met smarte opvolgen zal, maar ach!
elk oogenblik schynt my een jaar te weezen.
Wat lyd een minnaar pyn!
die hoopen moet en vreezen.
Geef haar dit schrift, en zeg, dat ik in liefde kwyn.
Wees ons gotrouw, 't zal niet als tot uw voordeel zyn.
Zie daar een klein geschenk, wil uwen plicht betrachten, en, zo ik zegenpraal, kunt gy iets beters wachten.
Vertrek, myn Heer, k zie Tegenstroom, myn meester, met zyn Albedil genaaken.
Gaa maar gerust, ik zal myn best doen in uw zaaken.
Ik gaa, maar ach!
met schrik en schroom.
TEGENSTROOM, ALBEDIL, LANGTONG.
TEGENSTROOM.
Wat gy ook zegt, ik zal u altoos tegenstreeven.
ALBEDIL.
zou ik dan myn kind aan losbol Rymer geeven?
Aan rymer, die zyn tyd in poëzy besteet?
Wat gy ook doet, ik geef myn kind aan geen poëet.
Wat? digitized by 8 DE LETTERVITTERS.
Wat zoetheid heeft een vrouw van een poëet te wachten?
Die altoos rymelt, en verrukt is in gedachten, En half in razerny besteet zyn dierb'ren tyd, Die mym'rend op zyn haar, of op zyn nagels byt, En stampvoet, om dat hy het rymwoord niet kan vinden Als met een mangroot, die by hem verfoeilyk is, En zet hy 't om, zo slaat hy in zyn reden mis, zo naauw wil hy zich aan zyn eigen wetten binden.
Dan is een lapwoord als een moordpriem door zyn hart En neemt hy 't weg, heeft hy geen snyding in zyn regels Al wat ik zeg hebbe ik bevonden, tot myn smart.
'k verfoei de zotterny van zulke lettervlegels.
Gy lykt de koekoek, gy zingt uwen ouden zang.
Die dolle drift kan hen, ô droefheid!
Zo vervoeren, dat vrouw, of kinderen, noch meid zich durven roeren Of spreeken, zelf van zaaken van belang, Of voort aan 't vloeken, raazen, schelden, zo 't rym niet vlotten wil, moet al het huisgezin, Met hartzeer, deze schaa vergelden, dan vliegt men op, en roept, Daar schiet my weer wat in, dat heerlyk is, en ieder zal verbaazen.
Dan is men weezer dat hieerlyk denkbeeld kwyt, om dat een groenwyf, o wat spyt!
Koomt aan de deur met sla en warmoes raazen.
Maar noch geen erger plaeg, als liedjeszangers, die gemeenlyk alle daag Voor onze deur staan zingende te hoopen, Dat gy hen met een schelling weg zult koopen.
Gelyk, tot myn verdriet, en Digitized by Googl BLYSPEL.
En spot der buuren, meer als eenmaal is geschied.
En heeft men dan, in t eind, na zo veel zwoegen, zweeten, iets tsaamgeflanst, voort moet het ieder weeten, Al is het zelf een haatelyk paskwil, men lolt het vrouw en kinderen aan de ooren, en willen zy die zotheid niet meer hooren, Dan loopt men, als een hen, die leggen wil, kroeg in, kroeg uit, en dan in alle koffyhuizen, En, wel voornamentlyk, daar de oude Klio woont, Om daar dat meesterstuk op t zinlykste uit te pluizen, Daar elk den dichter, voor zyn werk, met spot beloont, Terwyl de huiszorg wordt verwaarloosd en vergeeten.
Zie hier een korte schets der raazende poëeten.
is het raak?
Gy trekt uw neus op, neen, het is niet van uw smaak.
Hé, juffrouw!
wel, hoe kunje 't ook verzinnen?
Myn besje heeft voor dezen wel gezeid, Daar is geen grooter vreugd, als dat een jonge meid Zich van een dichter ziet beminnen, Dan krygt men dichtjes op de letters van den naam, En duizend liedjes, om de harten aan te steeken.
De dichters kusjes zyn wel eens zo aangenaam, ze kunnen, kussende, de wederliefde kweeken.
Een dichter weet, hoe hy beminnen moet.
En, vaart een dochter wel, het doet de moeder goed.
Zwyg, langtong, zwyg, daar wordt gebeld, doe open, en gaa dan heen, en doe, dat ik u heb belast.
't is wel, sinjeur.
B1v, p. 39.
10 de lETTERVITTERs.
Zal ik dan nimmer uitkomst hoopen Van al dat rymelen?...
Gy knabbelt op de bast, maar waar het u vergund het pit en t merg te smaaken der dichtkunst, gy zoud meê, door godlyk vuur aan tblaaken, met hemeltaal ontsluiten uwen mond.
De blutskoorts, of de beet van eenen dollen hond Zyn zo besmettlyk niet, noch schaadlyk voor de zinnen, als 't dichtvuur, dat men nimmer kan verwinnen.
Maar daar koomt Vroomaart, laat ons zwygen van die pest, Die alsins schaad'lyk is voor 't algemeenebest.
Vroomaart, tegenstroom, aLBEDIL.
Vroomaart.
Myn heer en juffer, 'k ben uw dienaar, mag het weezen, dat ik nochmaals myn dienst, met veel ontsag, u bie?
Ik neem de vryheid van, gelyk noch eens voor deezen, Uw gunst te smeeken, om verkeering by uw kind, Uw lieve dochter, al myn hoopen en verlangen, van my zo teer en onbeveinst bemind.
laat my deze gunst ontfangen.
Gy kent my, en gy weet uit wie Ik ben gesprooten.
Mag ik op uw gunsten wachten, 'k zal u, als schoonzoon, als 't myn plicht is, eeren, achten, En allen dienst doen, als 't een eigen kind betaamt.
'k ben, door myn handel, als een eerlyk man befaamd.
'k heb, blyspel.
'k heb midd'len, om uw kind, in alles, te vernoegen, indien 't ordent'lyk zich wil na de reden voegen.
Gy spreekt, gelyk een minnaar spreeken moet Maar 'k raade u, dat gy geen meer moeite doet.
Myn dochter is voor u in t minste niet genegen.
Wat my belangt, de handel staat my tegen, zo vol bedrog en list, geteeld uit gierigheid.
Hoe menig slaat zyn oog, met hartzeer, in zyn boeken, Die hy beschouwt met zuchten, steenen, vloeken.
Myn Heer, ik ben bereid Voldoeninge te geeven op uw zeggen.
'k zal u myn boeken open leggen, en toonen, dat ik heb al groote winst gedaan.
Men heeft wel meermaals dus een braaf geslacht bedroogen, met zyne boeken bloot te leggen voor elks oogen, Waar op men, pas getroud, met schand bankrot moest gaan.
schaamt ge u niet, om op een eerlyk man te smaalen?
Of moet een vroome voor een schelm en schurk betaalen?
Om kort te gaan, myn Heer, uw eisch word u ontzeid, Gaa elders met uw liefde en uw gedienstigheid, gy zult, in t korte, wel een graager weezen vinden, Waar aan gy u, door t huwlyk, kunt verbinden, Dewyl veele ouders met haar dochters zyn bezet, als met zuur bier, waar van zy garen zyn gered.
Neem B2v, p. 12 de lETTERVITTER.
Neem het niet kwalyk, dat ik gaa myn plicht betrachten.
Stel myn kind uit uw gedachten.
ALBEDIL, VROOMAART.
Daar koomt myn dochter, 'k laat u t'samen wat alleen.
Mag ik, na zo veel hoopen en verlangen, die groote gunst van u ontfangen!
Vroomaart, ieliane.
Kniede u noch eens myn dienst en myn genegenheën, dolleliaane, vreugd en voedsel van myn leven.
Wil myn zuivre min niet langer tegenstreeven.
Beproef myn liefde door de reden, schoone maagd, Wiens kuisch gedrag aan my op t allerhoogst behaagt.
Bedenk wel ernstig, wie zyn harte u op koomt draagen.
Uw, wederliefde is al myn vreugd en welbehaagen.
Ik ben uw dienares, myn Heer, maar stel uw min tot mywaarts vry, voor altoos, uit uw zin.
Val my niet lastig, of ik zou u licht'lyk hoonen.
'k Wil u, als minnaar, wel, in uwe drift, verschoonen.
Daar koomt myn meid, 'k verzoek, dat gy nu gaat, myn Heer.
Ach, schoone!
denk.... iele.
Ik zal u nu niet hooren.
Ik bid, voldoe myn beê, wilt gy my niet verstooren.
Ik gaa, maar denk, dat ik haast wederkeer.
LELIANE, LANGTONG.
Wat of my 't harte dus ontstellen doet en beeven, op 't zien van Vroomaart, die ik altyd heb gehaat?
Zeg, langtong, merkt gy t niet aan myn ontsteld gelaat?
Hy noemde my zyn vreugd en 't voedsel van zyn leven.
Denk om uw rymer, die in liefde gloeit en blaakt.
'k heb hem uw wil bekend gemaakt.
Hy zegt, elk oogenblik schynt hem een jaar te weezen, als hy uw byzyn derven moet.
Zie daar een brief, daar in kunt gy zyn meening leezen.
O liefde, hoe ontstelt en schudt gy myn gemoed!
Zy doet den brief open, en leest.
Aan de zielverrukkende fusser, Mejuffer LELIANE.
Olmaakte schoonheid, die myn ziel met liefdekoorden Aan uw ziele bindt.
Godés, van my zo teer bemind, met wat voor klanken, wat voor uitgekipte woorden Beschryf ik u, myn waardigste engelin, myn vreugd, myn troost, myn wellust en myn leven.
Ach, moeder Venus!
stort my drie woordjes in, zo werd haar schoonheid na den rechten eisch beschreeven.
Maar neen, gy blaakt van minnenyd, om dat uw schoonheid voor myn godd'lyk beeld moet wyken.
Al gingt gy met den gulden appel stryken, by myn volmaakte raakt gy alle uwe achting kwyt.
De liefde ontsteekt zyn toorts aan t tint'len van uwe oogen, o leliaan, wiens vuur, dat alle harten blaakt En de allerfierste maakt in liefde, als opgetoogen, die de alverkwikb're gloed van t lief gezicht genaakt.
Uw winkbraan zyn, als God Kupidoos boogjes, uw voorhoofd, als zyn troon, van waar hy aard en hemelgoon Kan kwetsen met de pyltjes van uwe oogjes.
De bliksem van jupyn bezwykt voor haaren glans, die zon en maan verdooft aan s hemels starretrans.
Elk haartjen is een strik, om harten in te vangen Door vrouw natuur zo los, zo levendig gekruld, En door de drie bevalligheen gehuld.
De roosjes gloeijen op uw lelyblanke wangen.
De lachjes vliegen van u mondse, als af en aan.
De blyheid leeft en zweeft in 't meer dan menschlyk wezen.
Uw lipjes zyn, als versche roozeblaan Daar minnegoodies 't zoet der zuivre liefde leezen.
Uw tandjes, blanker als de sneeuw, of als 't ivoor, omringen uwe tong, wier toverzoete woorden, en hemelzang de harten trekt met koorden Met BLYSPEL.
Met liefdekoorden, door t gehoor.
Wie schetst uw boezem, die natuur en kunst doet zwichten, Die, zwoegend, melk en bloed vertoont, als onder een Gedommeld, of de glans der blanke marmersteen, Met adertjes gesierd, te schoon, om met gedichten Te schetsen, al zo min, als uw volmaakte leest, Of als de godd'lykheid van uwen schrand'ren geest.
Denk, schoone, hoe myn hart moet wenschen en verlangen, Om uw volmaaktheid op het echte bed te ontfangen.
Uwen getrouwen minnaar tot de dood RYMER.
dat is raar, dat is eerst lieflyk schrift!
Kan Vroomaart wel zo dichten?
Zwyg, langtong, zwyg, die brief kan niet veel stichten.
Zy is gesprooten uit een onbezonne drift Van liefde en poëzy.
En wil men, naar de reden, Dien sierelyken brief ontleeden, zo zal die zot zyn, door en door.
Zaagt gy wel zulk een mensch van al uw leven, als rymer, in zyn drift, myn schoonheid heeft beschreeven?
Laat my alleen, uw taal verveelt aan myn gehoor.
Digsiures v. 16 de lETTERVITTERS.
O hartstocht!
Die de zinnen Bedwelmt, t verstand benevelt, door uw kracht, wie kan uw driften overwinnen?
De sterkste helden zyn door u ten val gebracht, zo wel als machtige vorstinnen.
Zal dan een ted're maagd, eenvoudig opgevoed, niet voor u buigen, die het alles buigen doet?
O ja, ik voel my door uw krachten overheeren, maar 'k ken uw wil noch niet.
Tot wie zal ik my keeren, o liefde?
Tot myn rymer?
Die wel eer kon op myn hart volkomen zegepraalen, of zal Heer Vroomaarts min, in t eind, den prys behaalen?
Gy kaatst myn zinnen heen en weer, Gelyk een bal, door slag op slag gedreeven.
Aan wien zal ik, in t eind, myn wederliefde geeven?
RYMER, iele.
Ergode ziel, aanminnig beeld, Wiens schoonheid door myne zinnen speelt, Die 'k, als een aartsgodin, zo lang ik leef, zal looven, Dewyl uw schoonheid gaat al 't jufferschap te boven.
Zag febus u, hy liet zyn dafne gaan.
Jupyn herschiep zich om geen Leda in een zwaan, zag hy uw vriendlykheid en uwe aanvalligheden, van my gevierd, geroemd, en godd'lyk aangebeden.
Voogdesse van myn ziel, vergun aan my, terwyl ik voor u nederkniel, dat ik uw handje met een kusje mag genaaken.
't gaat wel!
een bloosje verft uw kaaken.
Gy zwygt, maar toont, door t vriendelyk gezicht, hoe nu de afkeerigheid voor myne liefde zwicht.
Is my in t einde dat gelukkig uur gebooren, dat ik uit uwen lieven mond Het langgewenschte Ja mag hooren, tot balsem voor myn minnewond?
Gy zucht en zwygt, o leeven van myn leeven!
Eer zal de tortel zyn beminde duif begeeven, De musch verand'ren in een zwaan, De starren, zon en maan.
In hunnen loop verwarren, eer myn zinnen Verand'ren zullen u te minnen.
Geloofd, gedankt zyt gy, o moeder van de min!
Hoe groot zyn uwe krachten!
Gy streelt, gy koestert myn gedachten, en stort my, hoopende, reeds alle zoetheid in.
K bezegel met deez kus.... ieliane, hem te rug houdende.
Myn Heer, betoom uw driften, Uw redenen, myn vriend, zyn even, als uw schriften.
O ja 'k wil 't met myn bloed beschryven, schoone maagd.
De blonde Auroor verheugt het aardryk, als zy daagt, Met haar verkwikk'lyk wezen, Maar uw beminnelyk gezicht, Waar voor, met reën, Aurora zwicht, verbant van my nu alle zorg en vreezen.
Ik zie reeds, in t verschiet, hoe Junoos echtaltaar Begint te smeulen en te rooken, Door Hymens huwlykstoorts ontstooken, Terwyl men roept: Leef lang, leef lang, gezegend paar!
Ik zal in t einde dan uw wederliefde smaaken!
Wat zal men niet al bruiloftsdichten maaken!
Gy dichters, die, bezield met heilig vuur en geest, U menigmaal aan t Y en d' amstelstroom laat hooren Met hemelklanken, laat myn liefde uw yver spooren, zingt, zingt ter eeren van ons vrolyk bruiloftsfeest, De Muzen zullen u, op t roeren van uw snaaren... iele.
Zacht, zacht, myn Heer, wilt in die groote drift bedaaren, 't is noch zo verre niet.
Daar koomt myn moeder aan.
RI ed. 19.0 BLYSPEL.
Ik zal aan haar myn heil, met vreugde, doen verstaan.
Nu gy, stilzwygend, my het Jawoord hebt gegeeven, zal zy my niet meer tegenstreeven.
RYMER, ALBEDIL, LELIANE.
'k hoort u, als moeder, wyl myn lief, uw waarde kind, Myn schoone Leliaan, is met my eensgezind, om, door het huwelyk, in een belang te treeden.
Gy lacht, o goon!
gy schynt vernoeghd en wel te vreeden.
Vaar wel, myn schoone, k zal myn voogden, om terstond t Begin te maaken van ons prysslyk trouwverbond.
ALBEDIL, ieliane.
schaamt ge u niet te koomen voor myne oogen?
Zo lange ik leef zal ik dat huwlyk niet gedoogen.
't gaa hoe 't ook wil, het raakt my aan 't verstand.
Verbint gy u aan zulk een lossen kwant?
Een gek, kan die uw liefde winnen?
Een dichter?
Waar zyn uw zinnen?
Heer Vroomaart, heus en vriendelyk van aart, die, door zyn zedigheid, de Juffers kan bekooren, is uwe wederliefde waard.
Heer Vroomaart is voor u, en gy voor hem gebooren.
Bedenk u wel, ik zal.... maar daar koomt langtong aan.
LETTERVITTER.
Ei, moeder!
hoor.... alhier.
Ik wil geen woord van u verstaan.
LANGTONG, ieliane.
YY zyt in t eind de bruid?
De hemel wil u geeven, dat gy met rymer moogt in vrede en voorspoed leeven.
Gy hebt gelyk, juffrouw, de waereld blyft in wezen door de trouw.
Wat zal men nu al maagdepalmen knoopen!
En ik zal strooister zyn, zou ik voor 't minste hoopen.
Altans Heer Rymer heeft my zulks al lang beloofd.
Zwyg, langtong, wel wat maald u al in t hoofd?
Voor uwe gunst heb ik in t minste niet te vreezen.
Een meid en kopplares, zou die geen strooister weezen?
'k verlang, dat ik in 't eind 't beloofde bruidsstuk kryg.
Malloot, zwyg stil, gy tergt myn goedheid, zwyg.
Daar word gebeld, doe op, wie mag daar weezen?
Die my hoopen doet en vreezen, wat baart ge al onrust en ontroering in myn hart!
Dat in uw strikken wordt, hoe langs hoe meër, verward.
VYf, digitized by Goo, en blyspel.
VROOMAART, LELIANE, LANGTONO VROOMAART.
Myn schoone zyt gegroet.
Myn Heer, 'k zal in myn kamer U hooren volg my.
nooit hoorde ik aangenaamer Noch vriendelyker taal.
Wat gaat hy luchtig en galjaart op zyne beenen!
Maar als hy wederkeert met een paar blaauwe scheenen, dan zal hy meender, als duizendmaal, Op zyn vermetelheid en Juffrouws wreedheid vloeken.
Wat of die bloed by een verloofde bruid wil zoeken?
My dunkt, ik zie hem reeds, als desperaat, al mymrend, loopen langs de straat.
Weg, gek, met uw verliefde stuipen, gaa u verhangen, of verzuipen, Of anders raakt gy wis in t Lazrushuis.
Maar zacht, ik hoor gedruis.
Daar is Sinjeur en Juffrouw, selleweeken!
My dunkt, ik hoor reeds, hoe die hals wordt doorgestreeken.
Wel, c3r, p. 17 de lETTERVITTER.
'k lach my, by myn keel, aan 't end.
Wat schort je, meid, dat gy dus uitgelaaten bent?
Zou ik niet lachen?
ik lach my schier aan stukken.
Wel meid, hoe drommel zal t hier lukken?
Heer Vroomaart is met Juffrouw in 't salet.
Daar staa ik van verzet.
Ik zal hem..... albert.
Zacht, ik bid u, wilt bedaaren.
wat zal my noch wedervaaren?
'k zal hem, wat gy ook zeggen meugt.
vader, denk, hy is een borst, die deugd En eer bemint.
Gy hebt voor hem in 't minst te vreezen.
Maar k hoor gerucht, wie mag daar weezen?
'k zie rymer, met zyn voogden, aan de deur.
Zeg, dat zy binnen koomen.
LANG. digitized by Google BLYSPEL.
23 LANGTONG.
vader, laat ik u voor Vroomaart toch beweegen.
Ik wil myn zin doen, spreek my toch niet altyd tegen.
TEGENSTROOM, ALBEDIL, BERISPAL, GROOTHARt, RYMER.
BERISPAL.
Jw dienaar, vrienden.
GROOTHARt.
Zyt all'saam van ons gegroet.
Gy zult licht denken, wat ons herwaarts koomen doet.
't is om van 't huwelyk van onz' pupil te spreeken.
Wil uw harssens, om dat huw'lyk, maar niet breeken, gy zult... tegenstroom.
vrouw, het past u niet, Dat gy hier 't woord voert, wel!
wie kan dat steeds verdraagen?
't is tans in Holland een gebrek in deze dagen, Dat onze vrouwen, tot ons hartzeer en verdriet, Door hunne zotte drift, hun talmen en hun teemen, Onze eer en achtbaarheid beneemen.
Myn Heeren, neemt uw plaats, 't is billyk, dat ik hoor, Wat uw begeeren is, stel vry uw zaaken voor.
BE¬ Digitized by de lETTERVITTER.
Gy weet, dat rymer.
Wel, ik zal het niet gedoogen.
Vrouw, zwyg stil, of gaa zo daadlyk uit myne oogen.
Betoom uw drift, hoe stelt gy u dus aan?
Wel, juffrouw Albedil, hoe zal ik dit verstaan?
Gy stemde t huwlyk toe, en zoekt gy t nu te weeren?
Zo gy uw woord niet houd, zyt gy geen vrouw met eeren.
Myn heer, uw dochter heeft u zekerlyk gezegd, Dat zy aan Rymer is verbonden, dies hebben wy het goed gevonden, om u..... negende tooneel.
TEGENSTROOM, ALBEDIL, BERISPAL, GROOTHARt, RYMER, LANGTONG.
Myn Heer, daar is een drukkers knecht, hy gaf my dit papier, verzoekende, dat ik t Heer Rymer wilde geeven.
Ja, 't is een proef.
meisje, geef het hier.
Is hy noch aan de deur gebleeven Zo zeg hem, dat ik zelf het wederbrengen zal.
't is wel, Heer rymer.
TIEN as VO BLYSPEL.
25 TIENDE TOONEEL.
Is 't een ruintje van uw stal?
Het is een lofgedicht, waar in beknopt het leeven, van zek'ren Heer en al zyn' deugden zyn beschreeven.
Laat eens hooren, zaag eens op, ik hoor graag lof.
Dat 's goed, nu raaken zy op een heel andre stof, als van het huwelyk te spreeken.
Maar 't is de proef, nog vol gebreken, Zy is nog niet gecorrigeerd Door Meester Waanwys, die my 't dichten heeft geleerd, Die groote meester in de woorden en geslachten der Duitsche taal, waarom men hem moet godd'lyk achten, die groote dichter, die van Hollands Helikon Zyn straalen uitspreekt, als een zon.
Ik ken den man, gy stelt hem wat te groot te vooren.
Maar laat ons uw gedicht eens hooren.
En ledigganger, die den heelen dag niets doet, al.
K'ranten leezen, of langs graft en straat te loopen, Die tot een groote smerte is van zyn eigen bloed, en d'edelhart.
En reeds al te oud, dat me ooit zyn beterschap mag hoopen, een harrewarrer, die het alles tegenspreekt Wat hy maar hoort, het zy met reden, of geen reden.
Die met eens anders werk zyn kranke harssens breckt Terwyl hy strekt een spot, vervreemd van heusche zeden.
Een waanwys, onbeschaamd en nydig gierigaard, wat is die anders, als van ons verachting waard.
Een heerlyk lofdicht, om de deugden af te maalen, Maar die t my klaarde, zou ik met die munt betaalen, Zo lang er was papier, en penne, en inkt in t land.
Gy hebt van hekelen al redelyk verstand.
Laat eens zien, ik wil het zelve wel eens leezen.
Maar is de taal niet goed, moogt gy myn ongunst vreezen.
Rymer geeft het over, Tegenstroom leest.
Nu zulje iets hooren, staa nu pal.
My dunkt, ik hoor reeds, hoe myn man berispen zal.
Geeft gy myn man uw schriften?
Die niet gewoon is, als te vitten en te ziften.
Nu schep ik weder moed.
Beuling, onbezonne bloed, met zulk een prul koomt gy nog voor myne oogen?
schaamt ge u niet?
of zyt gy door de waan bedroogen?
Als veele wurmen, die een woord drie vier, In zek're maat, uitbraaken op 't papier Waar van zy 't laatste woord van eenen klank doen hooren, Schoon men van vinding, taal, of van geslachten weet, Waar door zy meenen, dat hen d'eernaam van poëet Moet zyn gegeeven, ja, maar in der goden tooren.
Hy eby el BLYSPEL.
27 hy leest zacht.
Een ledigganger, is dat taal?
En kranten, wel, hoe kan ik dat verdraagen!
En mert, daar smart moet staan, daar zal ons land van waagen.
Dat me ooit, ik schaam my duizendmaal Van uwent wegen.
hoe durft gy u vermeeten, met uw gedicht te koomen by poëeten?
Een harrewarrer, gy beschryft uw eigen aart.
Van is een stopwoord.
Gy zyt elks verachting waard.
Myn Heer, met uw verlof, de grootste letterbaazen Slaan wel eens mis.
Nu raaken zy, voor vast, van 't rymen aan het raazen.
Denk, dat het my nog niet vergeeten is, hoe gy eens t woord van den durfde in den Noemer zetten voor t mannlyk woord.
Is dat niet tegen reën en wetten?
Twee punten, daar een punt moest staan.
Gy schreeft, is 't niet een schand?
het woord van aen voor aan.
En durft gy dus eens anders werk verachten?
Weet gy wel 't onderscheid van woorden en geslachten, ja zelfs de ledekens van de, en het, en een?
Waar wilt gy dan met alle uw wysheid heen?
Gy kunt nog 't woord van eisch en spys niet onderscheiden, noch weet geen onderscheid van lyden en van leiden.
Gy rymt wel bot op zot.
Des zyt gy waardig, dat men u met reën bespot.
Nog erger fouten hebbe ik van dien baas geleezen, wanneer hy 't woord van vreeze rymde op peezen.
En D2 itized by 100 DE LETTERVITTERS.
En 't woord van zoo, daar ik een zootje vis Door moet verstaan, wanneer men 't dus moet zetten, Zo zal, daar dient men op te letten, Of 'k zeg, al wat men schryft is mis.
Hy weet geen onderscheid in ezel en gezél.
Des alles, wat hy rymt, is niet, als kinderspel.
Gy wilt uw werken met uw pieken weezen verweeren.
Maar 'k zal u anders zingen leeren.