floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Het komt my rechte voort, Cleonte, niet te pas.
Verhaal d'history ons?
Zo zeker!
haast u, ras.
Den grooten Coviël lust het verhaal te weeten; Nicole is geenzins zot, zy heeft het niet vergeeten.
Zeg eens... Lucil.
'k Zeg niet met al.
Ei, reken... Nicol.
'k Reken niet.
Ik bid u. Lucil.
'k Zeg u neen.
Door liefde... Nicol.
ô Verdriet!
Ik smeeke.
Laat my gaan.
'k Bezweer u, Nicol.
Weg, ga heenen.
Lucille.
Nicool.
Ik stoot u voor uw scheenen.
Ik bid u, ei!
'k Wil niet.
Spreek voor het minst.
'k En wil Cleont.
Verplicht myn twyfeling.
Ik zeg u, houd u stil.
Geneest myn smart, Nicool!
Gy zult geen troost verwerven.
Nu 't anders niet kan zyn, wel aan, zo ga ik sterven: Hebt gy geen zorg om te rechtvaerdigen een zaak, Waar in gy schuldig zyt!
kom, neem dan uw vermaak In het aanschouwen, 't eind myns leevens, ô Verbolgen, Op een onnozele!
En ik ga myn meester volgen.
Cleonte.
Coviël.
Wat is'er?
Wat 's uw wil?
Waar gaat gy?
Naar ons dood, om t'einden het verschil Dat tusschen uw lién twee, en ons is.
Gaat gy sterven?
Terwyl dat ik niet kan iets op uw hart verwerven.
wil ik uwe dood?
niet dan te veel.
Waarom en wilt gy niet dat ik u mede deel; Van 't geen my dezen dag, en gist'ren is weêrvaaren?
Myn Vaders Suster, die my zo vast wil bewaaren, Dat ik geen vrijers spreek, of aanzien konnen zou, Ontmoeten my, zo als gy naderden; deez' Vrouw Was beezig, om aan my het huuw'lyk af te preeken; Want heele dagen hoord men haar niet anders spreeken; Als van de klooster staat, en and're zotterny; Dit deê my neder zien, want zo deeze oude my: In het aanschouwen, had van verre zien verand'ren, Wy hadden in geen maand gekomen by elkand'ren; Om dit te weeren, liet ik u dan heenen gaan; En is hier door in u, deez' jalouzy ontstaan?
Schoon ik u niet en zie, Cleont, 'k bemin u even.
Daar van kan ik u beid' getuigenisse geeven.
Lucille, is het zo?
Nicole, is 't gewis?
Geloof my, op myn woord.
Ik zweer dat het zo is.
wat doet zulk een woord al droef heid heenen vlieden?
Lucille, 'k bid, genaâ!
gy hebt maar te gebieden Een, die onwaard den naam van uwen dienaar draagt.
Wat is het zoet, wanneer men aan dat volk behaagt.
Cleonte, Covielle, Lucille, Nicole, Madam Margo.
IK ben verblyd, Cleont, van u alhier te vinden; Gy weet, hoe ik myn kind aan u wensch te verbinden In 't huuwelyk.
Maar eerst moet gy haar vader dit Afvraagen; ik geloof, dat gy 't gewenschte wit Van hem, zo wel als gy 't van my hebt, zult bekomen.
Mevrouw, ik werd van zulk een blydschap ingenomen, Dat ik, door 't zwygen, u alleen kan dankbaar zyn.
Myn man die komt, pas op.
Cleonte, Covielle, Lucille, Nicole, Madame Margo, Jourdein.
MYn Heer, vergeeft het myn, Zo ik te stoutelyk aau u iets af kom vraagen: Doch wyl 't betreft de smart of vreugde van myn dagen, Zo stel ik 't evenwel vrypostig u te voor; 't Verzoek is dan, myn Heer, dat ik wel wenschten, door De trouw verknocht te zyn, en voor altyd te paaren Met uwe Dochter.
Ja, maar eer wy vorder vaaren: Zyt gy een Edelman?
Myn Heer, om van 't gemeen, Het welk den naam van eêl en burger, onder een En 't zelfde kleed verslyt, een weinig af te wyken, Zo wil ik aan, myn Heer, alleenig maar doen blyken, Dat ik gekomen ben van ouders, welkers stam, Uit deugd en dapperheid, zyn eersten oorsprong nam; Maar die al evenwel, naar 't hedendaagsch te spreeken, Niet edel zyn geweest, terwyl aan haar nooit teeken Van vorst, of koningen, van adel wierd vereerd.
Doch oogt men op de deugd, die ons recht eêl zyn, leerd, Haar adeldom die zou'er veele overtreffen.
Gy moogt zo veel gy wilt, uw adeldom verheffen; Die niet meêr edel is, krygt myne dochter niet.
Maar, Man, zegt eens, wat ge in den edeldom al ziet?
Of is 't om dat wy bei, zo edel van geslacht zyn?
Hoor, Wyf, wilt gy niet, ik wil adelyk geächt zyn: Is 't dat uw Ouders en uw heel geslachte maar Zyn Borregers geweest, te slimmer is 't voor haar; Voor my, ik zweer, dat ik geen schoonzoon zal aanvaarden, Als die een Eêlman is.
Was 't niet van meerder waarde Te achten, zo men kreeg een zoon, zo ryk van goed, En eerlyk opgebragt, als eenen dommen bloed; Gelyk'er honderden van edellieden loopen?
Ik zeg u, dat ik haar een Marquizaat zal koopen; En huuwen haar dan aan de beste van het land.
Ik schaam my, dat ik zie en hoor, uw onverstand; Zou het niet fraai zyn, dat gy haar met een liet trouwen, Die zou te goed zyn om zyn ouders aan te schouwen?
En haar verwyten; wel, wie heeft uw kind gezocht?
Wie zyt gy?
kend men niet uw vader?
die verkocht Met el, en hallef el, het goud en zilver laken; Zy konden naau in 't eerst van 't een aan 't ander raaken; En om dat zy in 't lest gebragt zyn uit den nood, Maakt hem myn schoonvâar nu daarom zo byster groot?
Zou ik dit lyen?
neen; die eêl is, mag eêl blyven.
Den besten adel is den adel van de schyven.
Ik wil een zoon, waar over ik gebieden kan. Jourd.
Ik raad u, dat gy zwygt, houd uwen mond hier van; Of zo gy voort gaat in den adeldom te laaken, 'k Zal haar van Marquizin, een Hartogin gaan maaken.
CLeonte, gy daarom verliest toch geenen moed.
En gy, trouwd anders geen, schoon hy u trouwen doed.
De tyd, die alles kan, wat dat het is, verand'ren, Die voeg u eindelyk te zaamen by malkand'en.
Zevende tooneel Cleonte, Covielle.
EI!
zeg eens, waarom dat, zo ysselyk, verbrilt?
Waarom die Nar niet met wat zottigheid gestilt; Met op te snijen van den adeldom van Romen; Kost gy niet zeggen, dat uw Grootvâar was gekomen Van de edle Scipio, of strydb're Hannibal?
Wie zou gelooven dat dien ouden was zo mal?
En als verzot op iet, daar hy zo veer van daan is?
Nu ziet, myn Heer, te laat, hoe het hier meê gegaan is; Doch, daarom niet getreurd, ik heb zo braaven vond Om hem te scheeren, als gy immer denken kond; Daarom vertrekken wy, eer hy hier weêr mogt komen.
Jordain, twee Pagies.
HEbt gy 't gezelschap dan tot noch toe niet vernoomen?
1.Pag.
Ik heb den Graaf, met een, zo 't scheen, van grooten staat; Daar straks vernoomen aan de hoek van onze straat, Of hy hier komen zal, myn Heer, kan ik niet weeten.
onbedachte, zo hebt gy alreê vergeeten Dat het de geene zyn daar ik na sta en wacht?
Loop in der yl na voor, en neemt ter deeg in acht, Dat gy eerbiedelyk hen leid te zaam na binnen.
Nu zal men zien wat dat den Eêldom heeft beginnen In my te werken; ach!
ter waereld niet zo zoet, Als steeds te handelen met die van edel bloed: Men evenaard by hen de moet van dappre helden: Als was men noch zo lang by anderen, heel zelden Zou men een staaltje zien van hun hoedanigheid, Schoon dat men burger is, men werd eêl met'er tyd.
Jourdein, Dorimene, Graaf Dorante, Pagies.
EEn weinig achterwaarts, Mevrouw.
Dorim.
Wat 's uw begeeren?
Dat voor de derde schuif, gy wilt naacht'ren keeren: Ja, zo weet dan, Mevrouw, dat my groot eêr geschied, Waar door ik werd geëerd; om dat ik de eêr geniet, Van uw bywezentheid, zo ik had de verdiensten, Van te verdienen iet, van u, het meest en minste, Zou tot uw dienst, Mevrouw, heel vaardig zyn besteed; Maar 't schynt den Hemel my 't geluk benyd, die deed Dat ik niet ben bekwaam ten dienst van zulk een Schoone.
Myn Heer, gy wilt u al te zeer voldoende toonen; Weet, uw beleeftheid heeft Mevrouw op 't hoogst voldaan: ‘'t Is een goed Borger, die nu korteling heeft aan Genomen, naam en kleed van Edelman; de reden Zal met geleegenheid ik aan, Mevrouw, ontleeden; Mevrouw, zie hier een Heer, myn allerbeste vrind.
Heer Graaf, hier door gy my op 't allerhoogst verbind.
Als ook aan dezen Heer.
Mevrouw, 'k heb niet bedreeven, Waar door dat ik verdien deze eêr, aan my gegeeven.
‘Wacht boven al, dat gy in 't minste niet en rept Van ring of anders iet dat gy gegeeven hebt.
Gy eerd my grootelyks.
Ik ben aan u verbonden; Terwyl uw schoonheid, wiens gelyk nooit werd gevonden, My komt bezoeken.
Heer, deze eer die is aan my.
Mevrouw, treê in de zaal, zo 't u belieft.
Hier, gy, Waar zyn de Danssers?
't za, wilt alles vaardig maaken.
Myn Heer zal datelyk aan tafel kunnen raaken.
Dans van vier Koks.
Ziet, hier een tafel, op het kostelyk bereid.
Vergeeft het my, zo 't niet is na uw waardigheid; Mevrouw, ik hoop 't goed hert zal het gebrek bekleden.
Myn Heer, Jourdein, Mevrouw die spreekt na recht en reden.
Zo iemand van de konst, dit maal had aangericht; Mevrouw wierd meêr voldaan, na smaak, en na gezicht, Want 't is te vreezen, dat hier licht yet onder allen Zal weezen, 't welk Mevrouw niet wel en zal gevallen; Dan uwe Hoogheid wilt het al ten besten slaan; Eu ziet de nedrigheid van uwe Dienaars aan: Ik wenschten dat gy ons genegentheid mogt weeten.
Ik antwoord hier niet op, myn Heer, als door het eeten, Zo als gy ziet, myn Heer.
ô Goôn wat schoonder hand.
De hand is middelbaar, gy meent den diamant, Die is zeer schoon.
Mevrouw, ik wacht my wel te spreeken, Van iet het welk men aan den Adel schande reeken?
Den diamant, Mevrouw, en is niet waard geacht, Ten opzicht van..... Graaf.
Hoor hier, waar toe zo lang gewacht De wyn te brengen?
maar, myn Heer Jourdein, de and're Die zingen zullen nu eens vrolyk met malkand're?
Zing ons voor eerst den lof van de aangenaame vocht.
Myn Heeren, dit was 't minst van 't geene dat ik zocht, Onder ons vrolykheid, het zoet muzyk te hooren.. Jourd.
Mevrouw, 't was iet, indien 't uw heusheid kon bekooren; Maar 't is te vreezen.
men luister toe, myn Heer, Want hunne zang zal ons vermaaken vry al meêr, Als onze zamenspraak, of eenige and're dingen.
Werd een Drinklied gezongen.
'k Kon naau gelooven, dat men kon zo aardig zingen, Het is heel geestig.
'k zie noch al meêr vol geest.
Dat 's waar, terwyl, myn Heer, heel vrolyk is geweest.
Mevrouw, verschoon my, ik heb niet in 't minst bedreeven, Waar door ik kon, na eisch, aan u voldoening geeven.
Myn Heer, niet al teveel.
Mevrouw, te grooten eer.
Weet dan, Mevrouw, als dat myn Heer Jourdein, een Heer Is, die aan yder een, weet dit ontzag te draagen: Zyn aardigheid van geest, de ervaarentheid van dagen, Die leerden hem hoe dat men een Prinses, als gy, Onthaalen moet.
maar hoe!
gy ziet niet, hoe dat hy Al eet, wat dat gy maar komt met uw hand te raaken.
't Is dat, myn Heer, my wil zyn dienaaresse maaken.
De dienaar van, Mevrouw, staat reê op uw gebod.
Jourdein, Dorimene.
Graaf Dorant, Margo, Nicole, Pagies.
HIer vind ik toch een zoet gezelschap, vaardig tot Het zingen, en gedans, zulke onverwachte vrinden, Als ik, geloof ik, wenscht men hier geenzins te vinden; Was 't hierom, dat ik most uit last myns Heer, en Man, Uit eeten gaan?
wat, zo, nu ziet men hoe dat kan Myn Man met geestigheid de Dames onderhouwen!
Dit was het, dat van u te zaamen wierd gebrouwen, Om zo met vreemde te verk wisten geld en goed.
Mejuffer, zie wat dat gy zegt, en wat gy doet: Wat valt hier om uw geld, en om uw goed te twisten?
Indien hier iemand kwam zyn geld en goed verkwisten, Weet, dat ik die zou zyn; uw Man doet my die eer, Dat hy my leend zyn huis; spreek dan van zulks niet meêr, En leerd wat beter op uw yd'le woorden letten.
't Is wonder dat ik u niet hals en noofd verplette.
Myn Heer de Graaf heeft dit hier in ons huis bereid, Om dies wil dat hy wenscht de tegenwoordigheid Van my: en gy derft hier zo onbezonnen praaten?
Ik weet wel wat ik weet.
Wilt gy uw weeten laaten?
Mejuffer, eer gy praat leenst eerst een and're bril.
Myn Heer, ik hoef'er geen; altoos om het verschil Myns goeds te zien; ik heb al lang genoeg verdraagen En aangezien, hoe dat men slechts maar alle dagen, Door de eene dolligheid op de ander.
waard gelaakt, Myn Man uitput, en hem van my afkeerig maakt.
Ik ben noch blind, noch doof, dat moogt gy vrylyk weeten; En is 't niet fraai, dat hem een Graaf zo zal vergeeten, Dat hy de hand slaat aan de dwaasheid van een Zot?
Betaamt het u, Mevrouw, dat gy zyt vaardig, tot De kwisting van het goed van and're?
die stukken Die komen meêr uw schand als adel uit te drukken; Foei!
dat gy u niet schaamt, in de Echt oneenigheid Te strooijen.
Wel, Dorant, wat zal dit zyn?
wat zeid Die Snoode?
laat my gaan, gy hebt my wel bedroogen, Dat gy my steld ten doel van haar geschimp, en loogen: Foei, schaam u. Graaf.
Mevrouw, ik bid u, hoor my aan.
Mevronw..... myn Heer: ei, volg, laat haar alleen niet gaan.
Jourdein, Margo, Nicole, Pagies.
Lurd.
DAt ik u aan stonds sloeg een arm of been aan stukken, Had gy uw loon niet?
hoor eens, Vrouw, het hout voor krukken Gaat na den timmerman; zo gy niet op en houd.
De Marquzin, en Graaf verzucht my, en gy, stout En onbedachte Vel, derft haar hoedaanigheden Door uw vergifte tong, dus onbeleeft vertreeden, Marg.
Hoor, Man, ik lach met haar hoedaanigheid, en staat.
'k Weet niet hoe dat myn tong niet eeuwig u versmaad.
Boosaardige.
Ja, ja ik wil geen maaltyd houwen; 'k Weet ik tot voorspraak heb het gantsch geslacht der vrouwen.
Hier, neem de tafel weg.
Margo en Nicole binnen.
Gy doet wel dat gy vlucht; Want gaf ik meerder toe aan myne toorn, ik ducht Dat uwe stoutigheid u zuur had opgekomen.
Onlydelyke spyt!
ik had juist voorgenomen Te praaten uit de geest, met myn lieve Engelin; En, tot myn groot geluk, ik weet niet dat myn zin.
En leeven was zo vol van minnende gedachten.
En daar op komt die Snoode ons stoeren, 'k zal 't verachten, Dat zweer ik haar, wel dier weêr doen betaalen.
Maar Men opend daar de poort, en niemand naderd.
Jourdein, Pagies, Coviel, als een oud Man, in Turksche kleeding.
NAar Ik speur, myn Heer, zal ik niet zo gelukkig weezen, Dat ik by u zal zyn bekend.
'k Heb voor dezen, Myn Heer, gekend, dat hy noch naaulyks was zo groot.
Ja, Heer, als gy zat op uwe moeders schoot; De Jufferschap en kon haar heete vlam niet blussen, Of lust verzaaden in uw lieve mond te kussen, Zo zoeten kind waard gy.
Was ik zo zoeten kind?
Ja, Heer, uw vader was myn allerbeste vrind.
Myn vader, Heer?
Die was een Edelman met eeren.
Zoud gy dat goed doen: Cov.
Ja, wanneer gy 't zult begeeren.
Wat mag de waereld dan al praaten?
Zeg toch, wat?
Het volk zeid dat hy was een Koopman in deez' Stad.
Een Koopman?
dat is slechts uit nydigheid gesprooten; Ik zeg u dat hy kwam uit adelyke looten; Het was een man de welk een yder wel voldeê; En, wyl hy kennis had van lakens, kreeg hy meê Van de een en de ander die, slechts om ze te onderscheiden: Het welk, als het nu was verricht, liet, tusschen beide, Hy, de een of de and're vriend, een stuk twee drie, om geld; Maar 't doed uw eer, zo men hem koopman noemd, geweld.
Ik oen verblyd, myn Heer, hier zulk een vriend te aanschouwen, Die, door getuigenis, kan staande blyven houwen Myn vaders Adel.
Ja, daar ben ik toe gereed.
Nu wensch ik dat ik wist waar toe uw komst strekt.
Weet, Dat, zint uw's vaders dood, ik veel en vreemde landen Doorreist heb Iourd.
Zeker?
Vind men ook and're stranden Als van de Sein, en Loir?
Hoe, twyffelt gy daar aan?
't Is nu vierdagen, dat myn reis eerst is gedaan; Zo dat ik naauw'lyk noch ben in de Stad gekomen; Maar 't deel, het welk ik in uw glory heb genomen, Laat geenzins toe, dat ik voor langer tyd uit stel, Een maar, die 'k zeer wel weet dat u behaagen zel.
'k Geloof gy hebt verstaan hoe dat alhier geland is Den grooten Turk zyn Zoon; en ook hoe hy in brand is In liefde tot uw Kind, en hy verzoekt daar van Gemaal te weezen.
Maar is 't wel een Edelman?
Wel hoe, myn Heer, zou zulk een Vorst niet eêl zyn?
Ja, is hy Vorst, en Turk?
dat moet gewis al veel zyn.
Hy wil uw dochter, Heer.
Daar weet ik gantsch niet af.
Zo ben ik bly, dat ik u de eerste tyding gaf, Van dat gy dezen tot een Schoonzoon zult bekomen; Na dat hy dan van 't volk had na uw staat vernomen, Zo zei hy in zyn Taal: Acciam Crocsoler, ouch alla monstaph gidalum Amanabem, vaharini cussera carbula.
Het welk in Duits bedied: Kend gy, in deze Stad, een zekere êelman niet, Genaamt Monsieur Jourdein?
hy heeft een overschoone En jonge dochter.
Hier meê willende betoonen Dat hy haar zoekt ten echt, myn Heer.
Zei hy u dat?
Zo ik antwoorde, ja, heeft hy terstond hervat: Mara ba ba, sa hem.
Het welk te zeggen is, ik wil die Schoone minnen.
Gy doed wel, dat gy 't zegt, want nooit viel in myn zinnen.
Mara ba ba, sa hem; zo groot een woord als zaak, Heer, wat is ook het Turks een wonderlyke spraak!
Heel wonder!
weet gy wat Cara Monchen, wil zeggen?
Cara Monchen?
wel neen.
Ik zal 't u uit gaan leggen: Cara Monchen, dat is gezeid in onze taal: Myn lieve ziel.
Is 't zo?
Ja, om nu altemaal Het geen my is belast, op 't spoedigst te volbrengen, Zo weet, uw Schoonzoon wil in 't minste niet gehengen, Dat gy zult zyn van een gemeene edelheid.
Zeg 't my?
Dat gy Mamamouchie zeid.
Mamamouchie?
O ja, en die dat daar bedienen; Dat zyn al even eens, gelyk de Palatinen, In oude waardigheid, van yder een geächt.
Myn Heer, die eerd my meêr, als ik ooit had gedacht.
Hy wil, hier door, hoe veel dat hy u eerd betoonen; En om hem deze gonst na waarde te beloonen, Is 't allerbest dat gy, aan hem, uw Dochter geeft.
't Is alles wel, zo zy myn wil niet tegenstreeft, Want zy is Koppig; haar heeft in het hoofd gesteeken De liefde van Cleont, en, omdeez' min te breeken, Geloof ik dat ik vry veel moeiten hebben zal; Doch ik zal 't onderste opwaards keeren.
Niet met al; Hier valt iet voor, het welk u wonderlyk kan baaten; 't Weet zy haar van de Prins zal haast gezeggen laaten; Want zo men flus aan my deez' Heer Cleonte wees; Zo vond ik nimmer tweegelyken, zo als deez'; Het is al even of zy een en 't zelven waaren.
Dat 's goed, ik zal zyn min aan haar gaan openbaaren.
Maar, zacht, de Prins die komt, zo ik te recht kan zien.
Dartiende tooneel.
Jourdein, Pagies, Coviel, als een oud Man, in Turksche kleeding Cleonte, in turksche kleeding, met twee Dienaaars, die zyn sleep draagen, Cleont.
A Mhoufa hem Ogus Boras Cordia Samaliqui?
Dat is te zeggen, op dat ik u vorder dien; Ik wensch, dat steets uw hart een roozengaard mag weezen, En bloeijen jaar op jaar.
Ik ben, myn Heer, voor deze Grootmoedige eer, uw slaaf.
Lariger Cambolo, Oustin Moraf, Oustin, Catamalqui, Basum, Basse Alla Moram.
Hy wenscht de sterkheid Der Leeuwen u, myn Heer; en de voorzichtigheid Der Serrepenten.
'k Wensch aan hem, wat ik kan wenschen; Wat heil, wat luk, wat eer ooit is geschied aan menschen.
Ossa, Binamen, Sadot, Babbi.
Oracaf Ouram.
Belmen.
Jourdein, Coviel, als een oud Man, in Turksche kleeding.
MYn Heer, hy zeid dat gy hem volgen zond, op dat Gy 't zaam bestellen moogt, voor 't Huuwelyk, al wat Van noden is.
Dat al in zulke korte woorden?
Het dunkt u, Heer, om dat gy het niet dik wils hoorden De Turksche spraak is kort; ik bid u, volg hem maar Naar uwe huldinge, zyn volk dat wacht'er naar.
Jourdein binnen.
wie is'er ooit zyn leeven zo bedroogen?
Was het niet beter laag, als dus om hoog gevlogen; Myn Meester heeft het daar zo kwaalyk niet geklaard; Zulk een Comedie was het dubb'le geld wel waard.
Coviel, als een oud Man, in Turksche kleeding, Graaf Dorant.
MYn Heer de Graaf, uw Slaaf.
Wel hoe dus, Coviëlle?
indien ik u onz' potsen ga vertellen; 'k Vrees ge u te bersten lacht eer dat het raakt ten end.
ei zeg!
Myn Heer Jourdein, is u bekend?
Gy weet, dat hy aan niemand wil hesteden Zyn Dochter, als alleen aan de Adeldom; op heden Heb ik myn Meester, die haar zo lang heeft verzocht, Tot aan 't begin van zyn vernorginge gebrogt.
Maar door een trek, myn Heer, hier nooit gezien voor dezen.
Nu, Coviëlle, zegt, wat mag die trek toch weezen?
Neem maar de moeite, Heer, dat gy een weinig wacht; En 't geen dat hier geschied, neemt wel ter deeg in acht: Van 't ander, zult gy door my kennisse bekomen.
Vertrek een weinig, Heer; ik heb gerucht vernoomen.
Vyfde bedryf, beginnende met de Turksche Huldinge.
Priesters, Danssers, met Sluiers.
On staande Turken, Koorzangers, Mufti, Jourdein.
Mufti, Mahometa, Omstaande Turken, Mahometa.
Mufti zet Jourdein in 't midden.
Mufti zingt.
Se tier Sabier, Tires pondier, senonsahir.
Tacir, tacir, Mister Mufti, quitistarti, Non intendier tacir, tacir, Mufti vraagt.
Nosta panna, Stara ba, ba?
Omst.
Turken.
Chira, ba, ba.
Mahometa par Jourdina, Mipregersera Mesina.
Foler Farim Paladina, De Jourdina, Jourdina.
Dar Turbanta, dar s'Carcina, Congalera Bregantina.
Per diffender Palestina, Mahometa par Jourdina.
Mahometa par Jourdina Mufti vraagt.
Starrabon Turca Jourdina?
Ivolla, ivolla, ivolla.
Mufti danst om Jourdein.
Ho la ba ba la, Ho la ba ba la, Ho la ba ba la.
Turken het zelfde.
Ho la ba ba la, Ho sa ba ba la, Ho la ba ba la.
Mufti vraagt.
Tinoster Turba?
Mufti vraazt.
Non star Turbanta.
Donnare Turbanta?
Donnare Turbanta, Donnare Turbanta.
Mufti doet Jourdein buigen op handen en voeten, daar op hy van alle de Turken aangebast werd, den Alcoran op zyn rug, en, opstaande, zet hem den Mufti den Tulband op, en hangt hem den Zabel op zyde.
Muft.
zingt.
Tistar Nobile.
Non ster ba bo la, Piglisa bo la.
Turken danssen om Jourdein met bloote Zabels.
Dara, dara, bastonara, bastonara.
Turken danssen met Stokken.
Zingt.
Non tenar bonta questa, star ultima Fronta.
Alle de Turken dunssende binnen.
Jourdein, Margo.
DEn Hemel hoed'my!
Man, is 't Vastenavond, dat Gy heen en weêr loopt, met deez' vodden aan uw gat?
Indien 't de kind'ren deên, men sloegze voor haar billen.
Iour.
Wel, Onbeschaamde, is 't noch geen tyd om u te stillen?
Spreekt gy zo tegen my, die Mamamouchie ben?
Wat Mamamouchie?
Ja, verander dan, en ken Myn waardigheid, waar dat ik werd zo hoog, en groot meê.
Wat is dat voor een beest, Man, eet men'er ook brood meê?
Vrouw, Mamamouchie, is te zeggen, Palatyn.
Hebt gy noch beenen, om op een ballet te zyn?
Zo zeker, u we gang die laat u dat wel speuren: Ei.
houd van danssen op, gy zoud u licht'lyk scheuren.
Wat bothoofd zyt gy?
'k zeg u, 't is een waardigheid, Die opgekomen is voor duizend jaaren tyd; En waar toe dat men my zo daatelyk ging hulden.
Ik lach met hulden.
kan ik die smaad wel dulden?
Mahometa par Jourdina?
Wat, droeskop, raast de vent?
Dit is myn naam, Mevrouw.
Het is uw naam?
ô Ja!
Voler Varum, Paladina, de Jourdina Marg.
ô Man, zy scheeren jou.
Dar Turbanta Congalera.
Wel wat beduid dat, zeg?
Par diffenda Palestina.
Wat heeft het te bediên?
Dara, dara, Bastonara.
Uw zotheid doet van spyt, myn bloed in de ad'ren ziên.
Non tenar honta questa, ester ultima Fronta.
'k Heb geen geduld meêr; zeg, wat het te zeggen is.
Jourdein danst.
Uw zottigheid maakt noch dat ik myn zinnen mis.
Hou smoel, en draagd ontzag aan Monsieur Mamamouchie.
Nu hy zyn zinnen mist, zo is 't tyd, dat ik toe zie; Ik mag hem volgen, maar, och!
van de and're kant Al weêr ellenden; daar komt die hem bied de hand In zyne dwaasheid; 'k zweer, ik zal die smaad beletten, Al zon ik 't onderste op, en 't opperste onder zetten.
Graaf Dorante, Dorimene.
O Ja, Mevrouw, gy zult hier haast een wond're zaak Bespenren, 'k hoop dat gy een ongemeen vermaak Zult scheppen in Jourdein zyn zotheid aan te schouwen; Dit werk is toegesteld, op dat Cleont zou trouwen, In dezen schyn, Lucille, en boven dat, heb ik En aangenaamen Dans doen stellen.
in zyn schik, Om, onder dekzel van dit huuw'lyk, te vereëren Aan u, myn Waarde.
Heer, 't is tyd eens te verkeeren, De af keerigheid, die ik tot noch toe heb getoond; 'k Zie hoe gy, meêr en meêr, myn kleine dienst beloond, En dat ik u we hoop in wanhoop zou verkeeren; Om dan zo grooten kwaad, myn Heer, by tyds te weeren, Wil ik u zeggen, dat ik u nu gun myn trouw, Ik wensch u tot myn Man, zo gy my wenscht tot Vrouw.
Mevrouw, myn hart, dat houd de dankbaarheid verborgen, Die zy u schuldig blyft, voor zo veel lieve zorgen, Tot op bekwaamer tyd; doch van nu af, gebied Uw staaf, Mevrouw, die gy voor u geboogen ziet: 'k En wenschte niets, 't geen ik u niet zoek op te draagen, Indien ik de eer ontfang, dat ik u mag behaagen.
Myn Heer, ik ben vernoegt... maar wie komt ginder aan?
Den nieuwen Palatyn, ei!
ziet de Zotskap staan.
Graaf Dorante.
Dorimene, Jourdein als een Turk gekleed, Pagies.
MYn Heer, wy komen om uw Hoogheid aan te bieden.
Ons nederige staat, indien het mag geschieden.
Neem het geluk het welk ik wensch u edelheid.
Den hemel geeft aan u de magt en sterrikheid Van de Serpenten, en voorzichtigheid der Leeuwen.
Myn Heer die leef in roem, en voorspoed, zo veel eeuwen.
Als de oude Nestor eertyds jaaren leefde op de aard.
Ik wensch aan u. Mevrouw, dat u wen roozengaard Mag bloeijen jaar op jaar; ik ben nu boven maaten Vernoegt, dat gy u hier, zo haast, hebt vinden laaten, Om deel te hebben aan myn nieuw verkregene eêr; Doch wat ik bidden mag, Mevrouw gedenk niet meêr, Aan al de uitsporigheid van myne Vrouw bedreeven.
Dat 's niet, myn Heer, dat is al lang aan uw vergeeven.
Mevrouw, verplicht my, door gedaane dienst, myn geest.
Den edelen Jourdein zal nooit, in 't minst noch meest, Hem verhovardigen op de eer voor hem verk reegen; En die, in zyn geluk, laat niemand niet verlegen, Om hem te ontfangen, die hy kend voor zynen vrind Dorim.