floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
’t Is wijsselijk geseit.
Wel seg dan, t’mijner vreugden, Dat in hem sich vertoont het puikstaal aller deugden.
Dat gy hem mint, en u gelukkig achten soud, Indien gy, op mijn raad, aan hem eens wiert getrout.
Sy wijkt met verbaastheyd agter uyt.
Wat belieft?
Missen ook mijn ooren?
Wat segt gy dan?
Van wie wou Vader uyt my hooren, Dat ik hem minde, en my geluckig agten sou, Soo hy wierd, op uw raad, met my gevoegt in trou?
Van Steyl-oor.
Vaderlief, daar is niet aan die saak en Sou ik u, om den deun, dan leugens diets gaan maaken?
Maar ik sal maaken, dat het eerlang waarheyd zy; En ’t zy genoeg voor u, dat het soo leyt by my.
Hoe Vader?
wilt gy dan... Domb.
Ja Dogter, een vereening Van Steyl-oor met mijn huys te maaken, is de meening.
Gy beyde zijt alree, is mijn besluyt, een paar.
’t Is waar, gy zijt verlooft; maar... Tweede Uytkomst.
Gy, wat doet gy daar?
De bolwurm moet u wel met tijdingsiekte steeken, Dat gy hier, luystervink, wilt hooren wat wy spreeken.
Ik weet niet, of ’t gerugt geraapt is by de gis, En onder ’t volk gesaayt; dan, of ’t by toeval is: Maar ’k had een grunt gehoort, van ’t nieuwtje, van dit trouwen; En heb ’t voor spinrokspraat, en beuselmaar gehouwen.
Is deese saak soo ongelooflijk dan?
Soo seer, Dat ik, al seyde gy ’t, u niet geloof, mijn Heer.
Ik weet wel raad, om u gelooviger te maaken.
gy komt ons hier, met fabeltjes, vermaken.
Een fabel is ’t, die hier, in ’t korte, sal geschien.
Tut, tut!
Geen jok is ’t, kind, maar ernst: gy sult het sien.
Juffrou, mijn Heer uw Vader kan niet laaten Te scherssen.
’k Seg u... Geert.
Ja, gy moogt daar wat om praaten, Geloof en vind gy niet.
Mijn gramschap word gehist... Geert.
Wel, wy gelooven dan, en soo veel slimmer is ’t.
Is ’t mogelijk, mijn Heer, dat gy, in schijn van wijsheyd, Met die bejaarde baard van Vaderlijke grijsheyd, Sijt kints genoeg, daer toe, geworden, om... Domb.
Hoor hier, ’t Gevalt my langer niet, dat gy derft, mondrivier, In alle ding, soo vry, die snelle snaavel steeken.
Onstel u niet, mijn Heer, laat ons met reeden spreeken.
Is deese jonge bloem partuur voor een sintjuyn?
Voorwaar, ’t is van de gek.
Hoe kreegt gy ’t in de kruyn?
Daar hy sijn hooft mee breekt, zijn al heel andre dingen.
Wat voordeel kunt gy ook, by dit Verbond, bedingen?
Gy geeft uw kind, uw goed, en met haar wederwil, Hier aan een bedelaar, of erger.
Swijgme stil.
Al stond hy in sijn hemd, te meer sou ’k hem begeeren.
Arm is hy, dat is waar, maar arm is hy met eeren.
Sijn kleynigheyt is groot, sijn beedlaars armoe rijk; Sijn smaadelijken staat is eer- ja, heerelijk.
Hy sat in groot besit; maar heeft het laaten vaaren, Om, voor sijn ziel, hier na, den hemel te beschaaren.
Hy dient sijn God alleen, en quam tot deese staat, Om dat hy hem gelieft, en Mammon heeft gehaat.
Nog heeft hy hier in ’t land, ten erve, groote goederen, Die hooren ook aan hem, soo wel als aan sijn broederen; Daar ik hem ligtelijk, met regt, aan helpen kan. Al schijnt hy u soo slegt; hy is een Edelman.
Wie seyt het meer, als hy?
en die verwaande reeden En voegt het geensins wel, gelidgelijk te treeden, Met sulk een heyligheyd.
Die waarlijk sig versaakt, Is met den Adel, nog haar wimpels, niet vermaakt.
Maar ’t leyd soo breed daar niet.
Wat meent gy, dat het goud is Al wat ’er blinkt?
men hoort ver, dat de winter koud is: Hoe sijn Godsaligheid in ’t Pausdom heeft geleeft: Hoe hy rechtschapen in de bocht gesprongen heeft, Van d’een in d’andre kap; doch ’k laat dit alles blijven, Ik sie gy hoort het noô.
Maar, mag het u van ’t hert, Dat sulk een lieven lam aan sulk een weerwolf werd Gekoppeld?
wild gy vier en water voegen samen?
Vreest gy geen swarigheid?
en acht gy geen betamen?
Weet, datge een dochters deugd ter scherpster proeve set, Die gy, in tegensin, met sulk een dwingt te bed, Die voor de mondt haar kust, soo dat haar ’t herte seer doet.
Gelijk een minlijk man veel tot de deugd en eer doet Van sijn beminde vrouw; soo maakt een lompe loer Een hoornbeest van sich self, en van sijn wijf een hoer.
’t Is quaat getrou te zijn aan seeker slag van mannen, Dat, na een vremt fatsoen, is op de leest gespannen.
En, die sijn dochters keur dwingt tot een strenge moet, Krijgt op sijn reekening de sonden die sy doet.
Sie dan, wat prijkelen aan dit u opset kleeven.
Ik seg u: ’t is mijn werk, om haar te leeren leeven.
Te luisteren na my waar ver de besten raad.
Wy keeren ons niet, kind, aan deese beuselpraat.
My, die u Vader ben, die moogt gy best gelooven: ’t Is waar: ik heb u reeds aan Reynhert gaan verlooven; Maar, op den dobbelsteen is hy my veel te sly.
Sijn leeven is ook niet vry van vrygeestery.
Uit sijn gewaad, gelaat, en praat, is niet te leesen, Als enkel ydelheid van ’t blaakend werelts weesen.
Van hemels yvervier in hem gants geen bewys, Die laauwer schijnt als bloed, en kouwer als een ys.
Gants geen bewijs in hem dat hy is weergebooren.
Ik kies geen man voor u die God niet heeft verkooren.
Die geen kind Gods en is begeer ik tot geen kind.
Dit speur ik klaar; hy is niet kerrikgaans gesind.
Men siet hem nimmer in heer Steyl-oors oeffeningen.
Mijn Heer, wat wilt gy hem tot pijlerbijten dwingen?
Gelijk die derwaarts gaan, als menschen oog haar siet.
Men roept op dese saak u raad of wijsheid niet.
In Gods naam, kind, voor u is de ander ver den besten.
Sijn schat is grooter schat als ’t bergwerk van het westen.
’k Sie daar een huwlijk uit, vol liefde, vol vermaak, Vol zeegen Gods; kortom, een wenschelijke saak.
Ik sie u leeven saam gelijk een koppel lammeren, Dat ’s hemels paradijs geniet in ’t dal der jammeren.
Gy sult de Paula zijn van deese sint Jeroen.
Gy sult hem ’t heilig werk Godsdienstig helpen doen.
Sijn oeffening sal ’t huys herscheppen tot een Tempel.
Het soet geselschap, dat, met Godsvrucht, uwen drempel Besoekt, is als ’t gesternt, daar gy sult beide zijn, Hy als het Sonnelicht, gy als de Maaneschijn.
De Geest vervult de plaats soo dik aan allen sijden, Men sou hem tasten, ja, met messen konnen snijden.
Geen huisgekijf sal ooit verstooren uwe rust: En alles sult* gy van hem maaken dat u lust.
’k Verseeker u, dat sy ’t braaf van de gek sal maaken.
Wat seggen is dit hier?
Die gaal is in het laaken.
’k Seg, dat het eerjuweel, vol deugden, van uw kind, In sijn versuurden aard versmelten sal tot wind.
Pas op het smoelblad, gy, en sonder kloet te steeken In saaken, daar gy, noch te sien hebt, noch te spreeken.
Ik kan niet swijgen, Heer, daar gy vernadeelt wort.
Sy valt hem in sijn reeden, elkemaal als hy sig                            omkeert, om aan Marie te spreeken.
En sorgt gy daar niet voor; maar swijgme, en dat ook kort.
Indien men u niet minde - - - Domb.
Ik wil van u geen minnen.
Nu wil ’k u minnen, Heer, al ging ’t u aan uw sinnen.
Ets!
’k Wil, noch kan niet sien, dat gy u, voor een sot, Wiens eer my dierbaar is, aan yder stelt ten spot.
En swijgt gy dan noch niet?
’t Is om Gods straf te vreesen, U, over deese trou, te laaten in u weesen.
Swijg, seg ik, adders vel, wiens schadelijk vergift - - - Geert.
Zijt gy van ’t heylig volk, en raakt uw gal nog drift?
Ja ’t bloed dat word my warm, van al dit reevelkallen; En swijgme flux voortaan: ik seg ’t nu, eens voor allen.
’t Is wel: maar, als ik swijg, en denk ik niettemin.
Uw denken roertme niet; na ’t swijgen set uw sin, Of anders... Maar genoeg.
* Met aandagt, wijs, en vlijtig, Is ’t van my overleyd.
*Hy keert sig na sijn dogter.
En is ’et dan niet spijtig, Dat men nu swijgen moet?
Hy keert sijn hooft om, en sy swijgt.
Hy ’s wel geen Jufferknaap, Heer Steyl-oor; maar nogtans... Geert.
Een schoonen Spaansen aap.
Neem vry die gaaven weg, die op hem zijn gereegent, En stel hem, sonder die... Hy gaat voor haar staan, met de armen kruyswijs.
S’is treffelijk gezeegent.
Soo ’k in haar kleeren stak; een man, die my ’t verdriet Van Trouw, uyt dwang aandeed, en deed het niet voor niet.
’k Sou, na de bruyloft hem haast sien doen, met een aardigheyt, Hoe, aan een gramme vrouw, een weerwraak altijd vaardig leyt.
’t Schijnt, dat men hier nog na mijn woorden niet en hoort.
Waar over klaagt gy weer?
ik seg u niet een woort.
’k Sie, dat ik deese bek moet snoeren, met de daad.
Hy set sig in postuur om haar te slaan, en Geertruyd,                op elk gesigt, dat gy haar geeft, staat stokstil,                sonder spreeken.
’k Verwagt dan, kind, dat gy u ’t werk gevallen laat,.. Den Bruygom, die ik u... gedagt heb toe te leggen... En hoor ik u daar niet?
Ik heb niet meer te seggen.
Een woord maar, soo ’t u lust.
’t En lust my niet.
Voor my, Ik raad het u ook niet.
Lijkt dit geen sotterny?
Nu Dogter, maak het kort, en my niet onverduldig.
Gy zijt aan Vaders keur ’t eerbiedig jawoord schuldig.
wegloopende.
Soo ’k my soo kopp’len liet,        ’k most wel een sothooft zijn.
Hy wil haar slaan, en de slag mist.
Gy hebt daar by u, kind, een pest, een schijtfenijn.
Soo ’k langer by haar was, ik soum’er aan vergrijpen.
Ik heb alreeds genoeg.
Mijn sinnen zijn aan ’t gijpen.
Het breynvat kookt en rooktme, als waar ’t een binnenhel.
’k Moet in de ruyme lugt, of ’t raakt niet op sijn stel.
Hebt gy uw spraaklit dan geset ter bank van leening, Dat ik het woord moet doen, en seggen uwe meening?
Gy lijd dan, dat gy word onlijdelijk gequelt; En swijgt, gelijk een vis, hoewel ’t u welvaart gelt?
’t Is Vader.
weet ge raad, die ’k tegen hem beginne?
Zijt vry sijn kind, maar niet u eygen vyandinne.
Ik had geseyd, dat liefde is eyge werk.
Dat gy voor u, niet hem, sult trouwen in de kerk.
Dat gy de Bruyd sult zijn, om wie den dans sal aangaan.
Voor al, dat gy het zijt, aan wie de Man moet aanstaan: Dat hy sijn Steyl-oor trouw’, soo hy hem dunkt soo schoon; En gy belooft, geensins te schutten de geboon.
’t Gesag, dat ik altijd aan Vader heb gedraagen, Verstomde my; en ’k was als in mijn tong geslaagen.
Maar luyster: Reynhert is nu dus ver met u heen.
Wat hebt gy voor hem, ja, of een afkeerig neen?
Gy neemt met onregt mijn verliefde ziel te plaagen.
Och Geertruyd!
moet gy my, gy, seg ik, my dat vraagen?
Heb ik u niet mijn hart ontslooten menigwerf?
En weet gy niet, hoe ik, om hem, van liefde sterf?
Wat weet ik, of het is vryaadje, sonder meenen?
En u regt errenst ooyt, met Reynhert, te vereenen?
twijffelt gy nog, Truy?
gy doet my ongelijk.
Mijn ongeveinsde Liefd heeft overvloedig blijk.
Soo hebt gy hem dan lief?
met hart en sinnen.
En hy schijnt wederom u hartelijk te minnen?
’k Vertrou soo.
En gy bey brand even seer daar na, Om met malkaar een paar te zijn?
Voorseeker, ja.
Wat kunt gy uit de trou van Steyl-oor dan verwachten?
De dood, indien men meent mijn liefde te verkrachten.
Gevonden is ’t.
Ik dacht soo ver noch selver niet.
Steek maar de maagte moord, soo scheid gy van ’t verdriet.
De raad is treffelijk.
Mijn kruin begint te draajen, Als ik hoor hoe de lien sich met die praatjes paajen.
Hey Geertruy!
is ’er van dit quellen dan geen lens?
Ik sie wel, gy en hebt geen deernis met een Mens.
Geen deerenis altoos met sulke malle grillen, Noch met die op haar tijd niet derven, ’t geen sy willen.
Wat wilt gy meer van my?
ik ben te seer bevreest.
Verlaat de liefde dan; die eist een vaster geest.
Mijn hert draagt trouwe liefde, en blijft tot hem geneegen.
Voort draait het op voor hem om Vader te beweegen.
Genoomen, dat u Vaar een beul is, en een bul, Die, na sijn Steyl-oor lief, niet sot en is, maar dul; Die sijn gegeeven woord nu in sijn hals gaat haalen; Is dat u minnaars schuld?
moet die ’t gelag betaalen?
Maar, soo ik afslag krijg, en dat eens ruchtbaar wert.
Hoe fraai staa ’k dan in ’t blank met mijn gulhertig hert?
Kan ik soo los, in spijt van alle weygeringen, Uit kinderlijke plicht, en maagdeschaamte springen?
Begeert gy, dat mijn min, gehangen aan de klok - - - Geert.
Neen, ik begeer niet; ik bedenkme; ’t was maar jok.
’k Sie Reynherts haaring hier niet lichtelijk te braaden.
Dies sou ik u, met ernst, aan Jonker Steyl-oor raaden.
Gy krijgt reeds sin in hem: en waarom soudge niet?
Men hiel u welvaart weer, indienm’n anders ried.
Heer Steyloor!
neen; daar is de gek niet meê te scheeren.
’k Seg Jonker Steyloor!
ten zijn geen rotte peeren.
Heel selden komt te markt zo kostelijke waar: Tast van u, kind, en grijp Geleegentheyd by ’t haar.
Gy zult, gelijk hy word, geëert zijn van de werelt; Geëdelt van sijn bloed; van hem nog braaf gekerelt.
’t Is al begeerlijk vlees, dat in sijn kleeren schuylt, Daar meenig Juffer om gezugt heeft, en gepruylt.
Voor deesen zat hy naakt, in ’t paradijs der naakten, Daar hy, met biegten, trots Broer Knelis, zig vermaakten.
Daar bleek, dat, zonder kleed, een Jesuijt te prijk Sit, aars nog aars, gelijk een Boer van Langedijk.
Die gaaven heeft hy nog; en, in het Reformeren, Bedrijft hy wonderen, met sijn Katechiseren.
Hy voelt, met eygen hand de boesemzond, op ’t naakt; En al had hy ys geraakt, ’t Ontstak hem meerder niet: alleen is ’t, om te proeven, Of in ’t gebed het hert ook stond in vaste schroeven.
Schiet iemand schichtig op van die gevoelig’ hand, Die straft hy streng, als, die in aandagt geest ontspant.
De vroutjes, die met last der zonden zijn belaaden, Verquikt hy, hy alleen verlost haar van den quaaden.
Doe vry, om sijnent wil, heer Reynhert in den ban; Gy zijt gebergt met zulk een perel van een man.
Och Truy!
Wat zielvermaak, wat oogenlust, wat vreugden, Als gy met hem zult zijn getrouwt in eer en deugden!
Ey maak dog eens een eynd, van deeze sotteklap.
Schaf raad, bemintge my, of hebtge weetenschap.
’k Had ongelijk: ik geeft: nu zal ik alles waagen.
Neen, neen, een kind moet zig aan Vaders wil gedraagen, Al gaf hy haar ten man een grijze baviaan.
Wat klaagtge?
weetge wel, hoe schoon u saaken staan?
Voort na de bruyloft, zult gy rollen op vier wielen, Na Steyloors heerlijkheyt: die zult gy vinden krielen, Van nigten en kosijns.
Een ongemeen vermaak Sal u haar heusheyd zijn, en hoffelijke spraak.
Men sal u blijde komst, met groote staacy eeren.
Gy, in aansienlijkheyd, by vrouwen en by heeren, Sult steeds ter feest zijn op banket en mommery, Daar ’t Goddelijk gesang en spel sal komen by.
De tang op roosterslag, gepaart met heldre keelen, Daar somtijts Lier en Veel sal kunstig onder speelen.
U Liefsten onderwijl... Mar.
rammelkous, u praat Maakt my maar wervelsiek; of swijg, of spreek van baat.
Ik ben u dienares.
Ey Geertruyd, om de minne... Geert.
Neen, by noch wat, tot straf, van u beschroomde sinnen.
Ellendig ik!
Dewijl ik dit gequel... Geert.
Wel, Steyloor is u lief, gy eygent ook het vel.
Gy zijt altijd geweest mijn knijpraad, lang voor deesen.
Gesteyloort moet gy, en geringeloort haast weesen.
Ik zie dan, dat mijn ramp u niet ter herten gaat: Dies wil ik ook, dat gy my in mijn wanhoop laat.
De wanhoop sal mijn hoop, mijn raad sal krimpraad weesen.
Een middel weet ik noch, dat sal my wis geneesen.
Sy wil gaan.
Nu, nu, kom hier.
Mijn quaadheyd is voorby.
Men moet noch eyndelijk, met u, weer zijn te ly.
Sie Geertruy, kan men my geen andere uytkomst geeven, So seg ik u; ik wil, ik kan niet langer leeven.
Schep moed; noch isser kans, om deese slag t’ontgaan, Met goet fatsoen... Maar sie, heer Reynhart komt daar aan.
Reynhart.
Reynh.
Mejuffer, seker nieuws heeft my gemaakt nieuwsgierig Om u te komen sien.
’t Is ongemeen pleysierig.
Dat gy trout met Steyloor.
Het is wis, Dat Vader dit nu korts in’t hooft gekomen is.
U Vader... Mar.
Na het schijnt, die soekt met u te breeken, En is my van de saak so aanstonds komen spreeken.
So ist geen jok, maar ernst.
Ernst is het, ja voorwaar, Hy heeft sig ook geüyt voor Steyloor luyd en klaar.
En wat besluyt maakt gy op ’t kiesen van dit weerpaar, Mejuffer.
’k Weet het niet.
Dat luyd al koel en eerbaar; Gy weet het niet?
Maar wat soud gy my raan?
’k Raad u, voor alle ding den bruygom aan te slaan.
Raad gy ’t me?
sou hy u niet bekooren?
De keur is waard, om daar een seggen van te hooren.
U raad gevalt me dan, en sal mijn voorschrift zijn.
Gy sult het kunnen doen, geloov’ ik, sonder pijn.
Het doen sal my so licht, als u het raân, vernoegen.
Ik hebt u maar geraân, om my na u te voegen.
Om u vermaak te doen, wil ik my laaten raân.
’k Sal swijgen, om te sien, hoe dat het daar sal gaan.
Nu ken ik eerst u liefde, en ’t waaren van u treeken, Doe gy my... Mar.
Dat’s voorby, daar valt niet van te spreeken.
Gy hebt my, daar terstond, aan Steyloor uitgetrout.
Dat is goed duits gezeid: en ’t leste woord dat houd: Daar op ik ook besluit; te sullen niet versmaaden, ’t Geen gy my, tot mijn heil, met eigen mond, komt raaden.
Mijn raaden heeft geen schuld: u hart was reeds gewent; Daar lag ’t besluit al vast gemetselt in cement.
Nu komt men, om de kool, hier so wat bonjes maaken, Om, met een glimp, sijn wit van Eedbreuk te beraaken.
Dat’s waar, gelijk hebt gy.
U wispeltuurig hert Gevoelde nooit voor my, een vonkje minnesmert.
’t Is wel; gy moogt daar u believen wel van denken.
Ja mijn believen: Maar dit trouloos ommeswenken, Sal u noch eerst verraân; ’k weet, aan een andre kant, Reeds, en op vaster grond te bieden hart en hand.
’k Loof ’t wel; gy sult met u verdiensten strak beleesen, Die gy maar... Reynh.
Swijg dog, van verdiensten, mag het weesen: Ik ben daar van misdeelt; u handel toont het klaar.
De deernis is mijn hoop, van trouwer wederpaar.
Ik ken een schoonheyd, die, na ’t breeken van u banden, Mijn schâ vergoeden sal, en sonder vrees van schanden.
U schâ sal weynig zijn, of, geeftse weederpijn, U hart haast, met gemak, daar van geneesen zijn.
Daar set ik ’t lijf ook na; en gy moogt dat wel weeten.
Hy heeft sijn naam en roem lafhertiglijk vergeeten; Die niet vergeeten wil, die hem vergeeten had; Of, stoot dit tegen ’t hert, zig houden fier en prat.
’t Is onverschoonelijk, of buiten spoor der sinnen, Te volgen, die u vlugt, en, die u haat, te minnen.
Dit zijn verbeeldingen, die hoog en heerlijk gaan.
Wel, laat daar ider dan sijn zegel steeken aan.
woud gy, voor altoos, my in u minne braaden, En u gezigt, met lust, in dat gezigt verzaaden?
Dat gy een ander naamt, zou ’k, met goe oogen, zien, En ’t hert, dat gy verstiet, geen ander mogen biên.
Neen, gaâ, en kies een wit, en schieter na, en mikt pas; Maar leg het beeter aan.
’k Wouw, dat het al beschikt was.
Woud gy dat wel?
Ja ’k.
Wel, ’t is lang genoeg gespot.
Mejuffer ’k ga u wil volbrengen, op een bot.
Hy doet een treê om wech te gaan; maar komt daadelijk weer.
Gaâ.
Maar vergeet het niet, en houd wel in gedachte, Dat gy het zijt, die eerst mijn hert, hier toe verkragte.
Al regt.
En ’t geen ik nu gedwongen doe, en noô, Is, na u voorbeeld.
Na mijn voorbeeld, ’t zy alsoo.
Wel, ’k sal u, op dat woord, die dienst naaukeurig geven.
Gy ziet my nu; maar ’t is voor al u leeven.
Goe reys.
Hy gaat, en aan de deur zijnde, keert weerom.
Heb ik u roepen niet gehoort?
Mijn roepen?
zijtge dol?
Dat gaat dan eensgangs voort, Vaarwel Juffrou.
Vaar wel, mijn Heer.
Ik loof, waarachtig U leutert bey de key.
Verduldig en aandachtig, Heb ik de kat alhier staan kijken uyt de boom; En waar na toe, dit paard zou hollen, sonder toom.
Heer Reynhert, hoor, sta stil.
Sy gaat hem vast houden by sijn arm, en hy schijnt groote weederstand te doen.
Hey Geertruy, wat sal ’t weesen?
Ey keer.
Neen, neen, de spijt, my in het hart gereesen, En sy verbiedent!
’k meen haar wil te voeren uyt.
Ik bidder om, hou stal.
Neen, ’t is een staal besluyt.
’k Jaag hem weg, hy mag mijn aangesigt niet doogen.
’k Wil hem verligten gaan, en wijken uit sijn oogen.
Sy loopt van Reynhart, na Marie.
Nu d’ander weer?
Laat gaan.
Neen, neen, kom, kom.
Gy arbeyd vruchteloos; ik kom niet wederom.
Ik sie ’t wel: daar ik ben, daar, denktse, brand men hoornen.
Best gaa ik hier van daan; mijn oogen zijn haar doornen.
Sy loopt van Marie weer na Reynhert.
Al weer aan?
wat de Droes!
nochtans sal ik mijn wil Noch hebben.
Is ’t van ’t mal?
hier beyde!
staatme stil.
Sy trektse na malkaar toe.
Maar wat is u besluyt?
Wat wilt gy hier gaan maaken?
U scheel vereffenen, ten besten van u saaken.
Zijt gy soo dwaas, dat gy geen beeter koop en geeft?
Hebt gy dan niet gehoord, wat sy gesprooken heeft.
En zijt gy geen sottin?
u selven soo t’ontstellen?
Hebt gy dan niet gesien, hoe hy my nam te quellen?
’t Is gek aan alle kant.
Sy heeft geen andre sorg, Als om uw bruyd te zijn; daar blijf ik u voor borg.
Hy mind u maar alleen; en, al sijn hoop en wenssen, Is, om u man te zijn: dat sweer ik by mijn pensen.
Wat had hy my soo los te geeven sulk een raad?
Wat had sy my soo wild te vraagen, op die daad?
Gy twee zijt rondom mal.
Voort lang my, elk vijf vingeren.
Hier, gy eerst.
geevende sijn hand Wat sal ’t zijn?
Nu gy; niet lang te slingeren.
geevende ook haar hand.
Wat regt gy hier weer aan?
Flux!
doe my, dat ik hiet.
Gy hebt malkander lief, en weet het selver niet.
aan Maria.
Maar doe u dingen dan ten minsten sonder weersin.
En sie een mensch eens aan, met eenig schijn van weermin.
Sy siet hem aan met een grimlachje.
Ik seg de vryery is niet, als voddery.
Heb ik dan geen gelijk te klaagen, seg eens, gy?
En, als ik ’t seggen mocht, zijt gy dan niet quaadaardig?
My ’t hert te vlijmen, met een saak, soo scherp en schaardig?
Maar denk, of gy ook geen ondankbaar mensch en zijt.
Laat deese pleyt te rol, tot een bequamer tijd; En pas nu maar de slag van Steyl-oors trouw t’ontduyken.
Toon ons de middelen, hier dienstig te gebruyken.
Wy moeten alle magt doen werken eeve sterk.
Het geen u Vader drijft is sot- en kinderwerk.
Maar gy, wanneer gy hem siet na sijn winden swieren, Moet zeilen na ’t kompas, met kunstig schoot te vieren.
Dan kunt gy best, komt u de teegewind eens aan, Laveeren met de saak op uytstels lange baan.
Den dag verklaart het al.
Die tijd heeft, heeft ook leeven.
Dan sult gy hem een siekte, in goe betaaling, geeven.
En op een ander tijd word hy wel weer gepaait Met slinxe teekenen; daar heeft een hen gekraait, Een raaf gekrast, een spook komt ’s nachts door ’t huys rinkinken.
Dan droomt gy ook wel eens van in een poel te sinken, Het beste toeverlaat volgt dan noch achter naa; Gy kunt niet zijn getrouwt, eer gy gesegt hebt, jaa.
En, om al dit gevaart te stieren gaauw en schrander, Soo hoed u, dat men nooit u twee vind by den ander.
Aan Reynhert.
Vertrek in aller haast, en por u Vrienden aan, Om ’t Heerschap hier in sijn beloften te doen staan; Terwijl wy ’t vier in ’t hooft gaan jaagen van haar Broeder: En krijgen aan de koord haar beyder tweede Moeder.
Van al dat wy hier rucken by malkaar, Zijt gy mijn uitterste plegtanker, in gevaar.
Ik kan voor geen besluit of wil van Vader instaan; Maar nimmer sal ik trouw, als met Heer Reynhert, ingaan.
Wat klinkt dat woordje soet!
laat vry nu deese vent - - - Geert.
minnaars malle praat komt nimmer meer ten end.
Gaa, seg ik u. Reynh.
Voor ’t lest.
Wat valt hier noch te kaaken?
Voort dat heen.
dit geen gy, of ’k sal u beenen maaken.
Stootende elk op de schouder voort.
Eynde van de tweede Handeling.
DAt eer de blixem my door merg en beenen dring, Mijn toenaam stuckeschelms zy in de wandeling; Eer teugels* van gesag, of van gewelt, my houwen.
Ik waag mijn py daar aan: al sou ’t my namaals rouwen.
Ey hou wat binnen, en doe water in u wijn: Dewijl u Vaders doen noch niet als woorden zijn.
Men gaat, al wat men seyt, niet strax te werke leggen.
Daar is geen langer weg, als tussen doen en seggen.
’t Is best, dat ik de slang in sijn geboorte smoor, En bijt; aan deese gek, een woord of twee in ’t oor.
Soet!
soet!
men sal ’t kompas haar anders wel versetten.
Laat dat u Moeder doen.
Haar breyn is al te wetten.
Hy is, aan ’t geen sy seyt, seer handsaam en beleeft.
’t Schijnt dat sy, op sijn Geest, geen kleen vermogen heeft.
’t Waar niet onmoogelijk, dat hy op haar vermutst was.
Was dat!
wy hadden ’t geen ons hier nu aldernust was.
Sy meent hem, om u saak, op deese plaats en stond, T’ontbieden, en sijn hert te polsen in de grond; Op ’t stuk van deese trou: ook, om hem aan te wijsen, Wat onheil, wat al spel, hier uit noch staat te rijsen, Indien hy tot dat werk gaat leenen raad en daad.
Sijn dienaar seit my daar, dat hy noch aan de praat, By ’t soet geselschap is; dat tot sijn oeffeningen Vergadert dag op dag; en dat hy, om geen dingen, Hem stooren derft: die, om het strijken van een voet, Om ’t krijten van een kind, van heil’gen yver woed: Maar dat hy nu al bid, en sy haast staan te scheyden.
Soo gaat, en laat my hem alleenig hier verbeyden.
Mag ik daar by niet zijn?
laat haar alleen: Dat ’s al de kracht van ’t werk.
’k Sal swijgen als een steen.
’t Was goet, indien wy hier u buyen niet en kenden.
Het was de naaste weg, om ’t spit in d’as te wenden.
Vertrek.
Neen: ’k moet het sien, ik sal niet worden quaad.
Wat zijtge een lastig keerl!
hy komt, ik seg u: gaat.
Steyloor.
Steyloor, Geertruyd gewaar wordende.