floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Genade en geen regt.
Denkt nou om 't varkens hok.
Ik bid vergiffenis.
Nou, 't Wyf?
Ik zelze halen.
Blyf jey zo lang te pand, tot dat zy komt betalen, De onrust die jey selfs hebt op jou hals gelaan; Ik heb een ander boô, myn hospes zal wel gaan.
Hou Koert oom.
Seventiende toneel.
Romboud, Wybrant, Frank, Koert.
Koert.
WEl myn vrient, wat is'er weêr te quikken?
Je most ons dadelyk een boodschap gaan beschikken, Je weet waar Wybrant woont?
Gaat by zyn Wyf.
Zegt dat ik heur ontbie, haar man sit op zyn lyf, Zyn kost is al gekoft, wil zy niet daadlyk komen.
Dat koster heen.
Wel bloed, wie deed jou dit dog dromen?
Jeukten jou de huid, of wasje 't jonge leven zat?
Heer ik dogt.... Frank.
Nou, nou, mekaar de vuist gevar.
De peis is vast, zie daar dat zyn twee dappere helden De een beeft meer als d'aar.
Maar jey zelt immers gelden, Het bier gelach.
ja van harten garen maat.
Je ziet'er schrikkelyk uit, van buiten lykje quaat.
Ik ben gelyk een lam, ik zal geen mens vertoornen.
Ja, 'k denk gelyk een Ram.
Neen, zeker ik heb geen hoornen.
Zo zegje, maar ik weet als men jou regt beziet, Of 't hart of bokken schilt, zo zegje dat dan niet.
'k Heb zulken zoeten Wyf, de lui die my ontmoeten, Die komen met de hoet, myn tot de aarde groeten, Ze praat zo vriendelyk, dat hier jan alleman, Sinjeurs en ambachts volk, heur dagelyks spreken an.
Daar komtze, og!
myn moer, nou moet ik vanje scheyen.
Agtiende toneel.
Romboud, Wybrant, Frank, Pryn, Koert.
WAt huile-balk is dat, beginje nu te schreyen, Zo vecht ik metje.
Neen; 't za Huisvrouw maak jou reed, Ik heb jou dezen nagt by deze vriend besteed.
Jey raest, gort betert.
'k zeg je zelt hier niet veel snappen, Of 'k smyt jou dood, jey ziet hy wil my stikkent kappen.
Myn kostelyke eer, og!
wybrant 't mag niet zyn, Myn eer loopt in gevaar.
Myn deugdelyke Pryn, Men moet om beters wil het quaat om 't quade lyen.
Hoe is 't hier, zal dat spel ten esten eens gedyen?
Ja zeker, Pryn gaat voort.
Myn man verkragt my, og!
Ik ben myn leven moe.
Get varken, spreekje nog?
Nou is jou wyf voor myn, is 't nou niet wel gequeten Wybrant.
Ja, lieve lanst, ik kon dit niet te veuren weten, Ik ben heur vast al quyt, en erf een schoone kroon.
Dat is gemeenelyk die henne asters loon; Maar dat ik wist dat jey die buyen voort zou laten, En niet jaloers meer zyn, ik liet myn ligt bepraten, Dat ik ze jou weer gaf.
vrintje by myn keel, Ik zal het nier meer doen.
Ev, middelt het verscheel.
Beloofje dan met heur heel vriendelyk te leven?
Ja, lieve heertje, ja, wou jeyze me maar geven; Get makker, mogt het zyn, de drommel het was zo goet.
Ey, heerschap geef me aan me man.
Wel nou ik doet; Maar wordje weer jaloers van myn, ik zel jou klouwen, Dat jey zult leeren om jou bakhuis toe te houwen.
Wat dunkje daar van, hee?
Wybrant..
Dank heb myn lieve heer, Ik weet niet wat ik doe, myn wyf nog in'er eer, Kom jey vry alle daag, jey hoeft gants niet te vrezen, Dat ik myn leven meer op jou jaloers zal wezen.
Peur dan na huis, en doet gelyk'er is gezeyt.
Hiel wel, wy doen menkaar dan morgen eens bescheyt.
Genagt myn trouwe maars Koert.
Goe nagt jey varken slager.
Goe nagt, myn speciaal.
Ja zegt goe nagt vry, zwager.
Nou, kom in huis, na bedt, de klok slaat weer begin.
Dus toom ik al de angst van twee bevreesde in.
DE GULSIGHEYDT.
SPEEL-GHEWYS VERTHOONT Op de Kamer vanden OLYF-TACK Den 18.
OCTOBER ANNO 1639.BINNEN ANTWERPEN.
Gulsigheydt Den Dichter verhaelt syn geschiedenissemet dit Werck gehadt te hebben.
DRoncken-Heyn, quam in het licht Als ick kenders noch Poëten, Noch van reghels heb gheweten, Noch van goedt, oft slecht ghedicht.
Inde Iaeren seventhien, Dat ick cond’ myn oude tellen, Heb ick dit begonst te stellen: En alsdan, volmaeckt ghesien.
Maer ick had’ het ongheluck Dat my niemandt conde prysen: Noch ghebreken onderwysen.
Knecht, en Meester, in dit stuck.
Noch een Iaer, twee, dry verliep Dat t’gheval, my niet ded’ vinden Van die Const-beminde-Vrienden: t’Scheen dat alles voor my sliep.
Eyndelijck ick ben gheraeckt Op de Loffelijcke Camer Van d’Olyf-tack: aenghenamer Saeck, en was my noyt ghenaeckt.
Hier brocht ick den Dronckaerd’ voort By des Camers wyse Mannen.
Meer dees’ Klucht die wert ghebannen, Als sy’t hadden uyt ghehoort.
Want k’en hadde gheene Maet Naer der Rethorycken Reghel.
En ick seyd’ die nauwe peghel Is, voor die hem dat verstaet.
Gaende deur: ick was vol spyt En ick dacht, ick mach wel schryven?
Om een Botterick te blyven, En verslyten mynen tydt.
Gulsigheydt Een Poeët, daer niet en was Als ick dit had’ voor-ghelesen: Die versocht te moghen wesen, Daer ick, dit, voor hem eens las.
Ioan Iansens, eenen Man Seer Ervaeren, die door oude In de Const niet en verkoude.
Maer was noch het Hooft daer van.
Als hy met een groote stilt’, Had dit Werck ghehoor ghegheven: Heeft syn stemme op-gheheven, Ach!
ons Camer loopt in’t wilt!
Want men kenter gheen beleydt, Noch de Aerdigheydt van schicken: Dat het spelen uyt doet blicken: Anders, woorden, niet gheseyt.
Vanden Bosch, een tweede Vrient, Was om my, seer vol verblyen En ten hooghsten wel ghesint.
En het spelen dat gingh aen Droncken-Heyn, is my ghevallen: En de sienders, seyden allen Dat gheen Dronckaert voor mocht gaen.
Onse Stadt scheen noyt versaedt In het sien, en in het hooren: Hondert mael, en cond’ niet stooren Want het bleef in eenen staet.
Oft het sulckx verdient, oft niet, Laet ick Lesers Oordeel geven: Meer als Viertigh Iaeren Leven Is my d’Eer daer van gheschiet.
Toch ick sien een ander Licht, En myn Son begint te daelen; Weireldts Eer syn Ydel straelen Mistmen t’Eeuwelijck ghesicht.
Gulsigheydt PERSONAGIEN.
Droncken-Heyn, Een jongen Man.
Iakemyn, Oude Vrou getrout met Heyn.
Drolligen Hans, Eenen Tiendeman vande Wacht.
Ester, Een Dochter swaer gaende.
Hand’uyt, Oft Nacht-waecker.
Een kleyn Meysken.
Silvester, Den Vryer van Ester.
Speelt inden Avondt ende eyndight in den Nacht.
Den Dichter heeft in dit Werck vanden Droncken-Heyn, eenighe Reghelen verandert, gheteeckent met dit Marck, laetende nochtans den in-houdt in synen eersten standt.
* Gulsigheydt GULSIGHEYDT.
JAKEMYN.
ICk mach mijn sotten lust met reden nu wel beclaegen Dat ick my oyt begaf om t’houwelijck te waegen Met eenen jongen Man die anders niet en doet, Als soecken syn vermaeck met t’quisten van mijn goet.
Nu ist dat ick hem heb twee Dagen en twee Nachten Met huylen en geschrey geduerigh sitten wachten Hy namp my vyftigh Pont, die denck ick, sullen syn Gelijck hy is gewoon verdaen in Bier, oft Wyn * Waer magh den Dronckaert syn?
toch waer?
wat can dat geven?
* Oft by syn Dronckebroes, oft by syn vuyle Teven * Die my, tot walgens toe, doen schricken voor de Man: * Want lichtelijck soo cryght m’er wel een Keurtheydt van, * Gelijck een Kalfs-bil, die aen Pasteyers haecken * Acht daegen heeft ghedrooght, om Venesoen te maecken.
* O sotten Ouderdom, die lusten niet en toomt * Noch voor u Vyant van geen jonge Man en schroomt!
* Want dat is seker, dat’s ons Vleesch haest willen derven, * En wenschen d’erffenis door ons seer haestigh Sterven.
* Dat taey verrompelt Vel, dat half verteirde Lyf, * Dat is hun minder waerd’ als Honden tydt-verdryf: * Ia onsen Hondt die sal hy streelen kussen lacken * Terwyl hy syn Vrouwe sou bekacken.
* Want als die satte Beest des Nachts comt Sat, en dol, * Begaeyt hy licht mijn Bed’, oft soo, oft spouwet vol.
Gulsigheydt * Vrouw Venus ken ick niet, maer Bachus, Ceres, losten * My menighmael den geur van hun verteirde costen, * Daer d’Af-godts dienaer, om het Wyroock-vat ontsluyt, * En blaest syn Offer-gift noch met Trompetten uyt.
* Dan, dat my overcomt is menighmael voor desen * Van wyser, als ick was, geseyt, en voor gelesen * Als wisse Prophecy: maer alle goeden Raet * Comt aen de driften van een Sotte-vrouw te laet.
* Gedult, hoe langh gedult?
tot dat ick heb vernomen * Dat hy maer eenen Voet is Binnens huys gecomen: * Ick draegh den Sleutel-riem dat’s alle mijn bewint.
* Maer wat een arme Sloor?
soo hy maer stocken vint * Soo maeckt hy mijnen Rugh, een Trommel, en syn Armen, * Syn swack, en ick en sou syn Vuysten niet ontschermen.
* Nochtans ick moeter deur: het is wel meer geschiet * Dat d’een Mes blyft in schee als’t op een ander siet.
* Een desperate Ziel die can van alles waegen, * Want ick en leef niet dan om t’Leven te beclaegen.
* Ick ben op Straet een spot van alle, groot en cleyn * En binnens Huys de slaef van dien Droncken-heyn.
Droncken-heyn al singhende.
WAt een vreught te Leven Is het by goedt Bier, en Wyn En die Gelt can gheven Daer de goede Knuysen syn Daer t’Wyf altydt swyghen moet Daer ist voor de Mannen goet.
Heyn.
Hy soo, al ist Gelt op, t’Huys is weer maer vers te haelen, Gulsigheydt Het Wyf, het Wyf, jae het Wyf, moet toch betalen Al dat ick verteer: want daer voor ben ick de Man, en sy de Vrou.
HANS EEN THIENDE-MAN VANDE WACHT.
IS dat Heyn niet?
ja seker, wie hadt ghedacht dat hy soo veranderen sou?
Daer comt hy weer Sat aengestreken gelijck een Vercken, Heyn.
t’Is beter Drincken, en schincken, de Potten doen Klincken, als veel te Wercken.
t’Is beter dat de Mensch hem voeght tot Ampt en Deught.
Ick vind’ inde Herbergh de aldermeeste vreught.
Goeden Avont Heyndrick: t’schynt dat gy my niet meer en wilt kennen?
Dat geloof ick wel, k’en wil m’op geen slecht Volck meer gewennen, Ick ben Ryck, en verwelt, ick heb al dat ick wil.
Wat gaet my dat aen?
Houdt dan u Back-huys stil.
Meynde dat het een cleyn saeck is my soo toe te spreken?
Ba soo?
Ba soo’t niet veel, oft ick sal u begut doorsteken: Wat brilt my desen Ezels-cop.
Wel dit’s wat schodts Gy droncken Loter-bol hoe syde soo verbribbelt trots Heyn.
Hoe sou ick syn?
gelijck myns gelijck behooren: Maer sulcken Canalie draeght niemant respect.
Ick sout my stooren, Maer de Man is apres Boir, hy heeft in de Can gesien En wat Eer toch canmen halen aen droncken Lien?
Hoort gy Honsvot gaet u gangen en wilt u met my niet moeyen, Gulsigheydt Oft ick sal u soo soo voor dat Back-huys royen     Hy valt.
Dat is een quaet Hert, hy sou begudt toe slaen.
Cloeck genoegh voor u Hans.
Ia coste maer blyven staen Heyn op, K’en souwer voor sulcken ses niet loopen.
Wel wat wilde nu doen?
U t’Vel af-stroopen Hans.
Nu Sinjoor Hendricus, bedenckt u toch wat dat gy doet.
Dat is wel geseet, dat is u seker goet!
Hadde my niet Sinjoor geheeten, gy had’er gelegen.
Want ick ben’t, en ick heb een Vrou met gelt gecregen Soo ick ben Sinjoor, en sal altydt Sinjoor syn.
Tot dat t’Gelt op is.
Ja mijn Jakemyn Had’ meer Gelt, als gy, oft ick, magh swaer wegen.
Daerom s’is met den Sot ten uytersten bedegen, De Vrou waerder heel wel aen, waerser maer wel af.
Ick segh dat ick wel een groote straf Heb verdient, dat ick u niet en heb ge-eert naer betaemen.
Ja my verwondert dat sulcken Volck hun niet en schaemen Treffelijcke Lie gelijck als my onder de Oogen te sien Hans.
Maecktmen nu van Sotten treffelijcke Lien?
Want de Weireldt is nu soo, men sal niemandt om syn deught Eeren, Maer den Sot, eert de Marot, en de Marot, den Sot, just om de Kleeren?
Soo die slecht inden Dos is, moet van achter af, wegh met dat Volck.
Den Staet van dese Weireldt vergaet ghelijck een Wolck.
Dan t’gaeter even soo, die nu in d’oogh wat slecht,, is Wordt veracht: hoe wel syn Hert Godtvruchtigh en oprecht,, is.
Gulsigheydt Hans.
,, En soo eenen Vagebont wilt syn ge-eert, en geacht.
Hans wat heeft de Klock?
Ontrent Midder-nacht Dus Sinjoor Hendricus ick sou u raeyen naer Huys te maecken, Heyn.
En waer gaede gy Hans.
Hier in’t Ront-huys waecken Heyn.
Ick sal u eenen Drinck-penningh geven.
leyt my, aen mijn Deur.
Dat sal ick geeren doen maer ken begheerder niet veur.
ESTER UYT.
ICk ben wel tot verdriet en ongeluck geboren Mits, dat ick derven moet, die ick had’ uytvercoren, Die ick had’ soo bemint, dat ick mijn Eer tot pant Helaes!
gaf aen’t gebruyck van sulcken frissen quant.
K’en cost het soet ghevley van hem, niet langer hooren: Al ded’ hy wat gewelt, ken cost my oock niet stooren, Ick droegh hem waere Liefd’: hy oock, soo hy geliet: Maer nu!
hy thoont wel dat uyt valsheyt is geschiet.
Want nu ick schandelijck ben met een Vrucht beladen, En heeft de Walgh van my door lusten te versaeden, Soo is hy, uyter Stadt, met alle neerst ghevlucht: En laet my hier alleen Wanhopigh met de Vrucht.
* Hoe weynigh weetmen, als een vleyer, ons comt vleyen * Dat hy syn lust betracht, en ons, soeckt te doen schreyen: * K’en heb nochtans mijn Vleesch, om lusten, noch om goedt, * Soo niet te coop gestelt, gelijckmen Borsten doet, * Oft daer den blooten Rugh ten Roben uyt moet swillen *  tot by de naeckte Billen.
Gulsigheydt * K’en heb al dese snuf, mijn Leven niet gedaen * K’en heb noyt met schandael ter Kerreken gestaen * K’en heb mijn woorden oock soo veel niet toe-gegeven * Dat jemant spreken cost op mijn lichtvaerdigh Leven: * Toch evenwel soo is, ach Meyskens!
uyt-geseyt * Ick hadde met de Knecht te veel Bermhertigheyt.
* Ick dacht en wil ick hem niet laeven, * Met dat hy my versoeckt, ick moet hem sien begraven * En dat waer mijne Doodt recht uyt: de slocker was *  die hem, en my genas.
* Maer nu!
te laet, te laet!
een Maeght haer Eer t’ontrucken, Haer Eer die isse quyt haer welvaert barst in stucken Een jegelijck die lacht met die, die troost behoeft En wy helaes die syn tot inder Doodt bedroeft HANS BYKOMINGH.
Och, och, wat hoor ick daer?
t’is sorgelijck by Nachten, Als ick my wel bedenck, te houwen sulcken clachten: Best sal ick my hier stil versteken inden hoeck, Tot dat het is voorby, Hans.
Ick heb bycans mijn Broeck, Van lacchen moeten vullen, met Heyn, en Iakemyn.
t’Had’ een Spel vanden droes geweest had ick niet gaen Middelaer syn En ick stildent gerucht ten besten dat ick cost: Als ick meynden dat t’gedaen was, wast maer eerst begost.
Met soo hy in Huys quam begost hy met gewelt te braeken, Wat sal ick noch met dat Vercken maecken?
En met eenen, heeft sy, naer eenen Stock getast, En ginck hem naer syn huyt, dan ick hielse vast: Toch evenwel soo kreegh hy noch wat slagen.
Gulsigheydt Dan ick, die sorgh voor mijne Wacht moest dragen Heb met een gauwigheyt den oproer wat gestilt: Dan t’salder spits af-loopen, soo hy maer wat segghen en wilt, Nu ick van daer ben, k’wed’ dat sy noch sullen t’saemen Vechten.
Syn oock d’ou Wyfs niet Sot te Trouwen sulcken jongen Loterbollen van knechten?
Want die gasten hebben den swier noch al in hun Hoot Ia eenen jongen Man, is voor een ou Vrou, de Doodt.
Ick heet drolligen Hans soo moet ick het al drolligh uytbrabbelen K’en ben van die Cortisanen niet, die Spaens, Frans, Italiaens, al by een crabbelen, En maecken soo een tael van Alle-mode Koeck-koeck.
Kyck, Kyck, Kyck wat hier sit?
sies-sinck inden hoeck.
Wel, wat sal ick daer af maecken?
k’en weet oft het een spoock oft gespens,, is Oft het Beest, oft het Geest, oft het Sater, oft het Mens,, is Wat syde voor een droes?
spreeckt oft dat gaeter op deur.
Och Vrient, en jaeght my niet voorder in getreur, Want ick heb een swaerigheyt veel te swaer om dragen Hans.
Nu, nu en syt niet vervaert men magh wel naer u vragen: Ick ben een van de Ront, ick ben, een die u bewaeren sal, Maer hoe sy de hier soo geraeckt?
Door seker ongeval Hans.
Wildyt my seggen ick sal u in als, als Vrient wesen Ester.
Niemant dan een alleen, en can mijn quael genesen Hans.
Nochtans den eenen Mensch dient tot des anders Raedt, Ester.
En oock den eenen Mensch dient tot des anders quaedt.
Ick ben tot uwen dienst maer niet om quaedt te brouwen, Ester.
Ick danck u vande jonst, ick sal’t goedt Hert onthouwen: Gulsigheydt Weet Vrient dat ick noyt rust en vind’ in geene plaets En, om dat gy my dunckt bequaem, om my wat Raets Te geven inden Noot!
soo wil ick u vercleeren De oorsaeck mijns verdriets die jeder hoort te deeren * Ick ben belaeden, Vrient!
ick ben belaen, * Hans.
Waer mé?
* Ester.
Wat waer my t’seggen baet, oft een Klappey dat dé?
* Ick ben, ick ben, beschaemt.
* Hans.
Beschaemt?
tet niet met allen.
Hy treckt haer, by hem, * Maer Meysken, arme Schaep, ghy hebt een Buyl ghevallen?
Heel tot mijn ongeluck.
Och laes!
te simpel wicht * Dat vroegh wou slaepen gaen, en peysden om geen licht * Ester.
Te vroegh.
en sonder Licht, dat sal ick langh bekryten, * Lichtsinnigh, sonder Raedt, de coop soo toe te smyten, * Daer heeft de domme Ieught te veel haer in vergaept.
g’En hebt het vanden dauw’ niet opgeraept?
* Daer is een Vader toe?
Maer uyt’er Stadt getrocken.
Soo is de Broeck ghevlucht, voor ’t vulsel vande Rocken.
En, plackt my voor altydt: dies ben ick oock van sin, * De Stadt te ruymen, en ick laet’er lachers in * Hans.
Een Mensch van goeden aerdt, en lacht met niemants quael.
De Spotters synder veel, de goede synder schrael Hans.
Och Dochter gy deert my ick wilde dat u saken beeter stonden Misschien is tot geluck, dees quellingh u ghesonden Ester.
Hoe can t’geluck bestaen in al te swaer verdriet?
Dat Droefheydt niet en waer, men kende blyschap niet, Gulsigheydt Die van geen Droefheyt weet, en heeft noyt recht verblyden.
Soo spruyt dan de Blyschap uyt het Lyden Hans.
Wanneer-men met ghedult de Droef-heydt overheert, Want naer een swaer verdriet de blyschap wederkeert, Terwyl het nu soo is soo neemt hier in gedult,, dan En dat ghy hier naer met vreughde Leven sult,, dan Ester.
Dit schynt onmogelijck myn blyschap is gevlucht.
Iaeght de quellingh voort, en slaget op een Klucht Gy syt soo gheestigen hayr, ghy sult noch wel eenen Man crygen.
En spreeckt my daer niet af, ey wilt toch daer af swygen, K’en geloof geen Manne-volck meer, sy stecken vol bedrogh.
Ia, wel den meesten hoop, dan men vinter noch Eerlijck en degelijck van Herten, t’Waer jammer staecken al de Mans vol quade perten.
Wat hier af is, oft niet, voor my ick heb mijn Cruys Ick wensch u goeden Nacht en gaen bedruckt naer Huys, Ick de met de Heu naer Brusselen te varen Dan ick quam te laet.
Ey wilt die sinnen sparen, Een Vrou, en haelt gheen Eer, met uytter Stadt te gaen.
Ick soudt gelijck ick segh nochtans hebben gedaen Hans.
Belieft u hier met my in’t Ronthuys wat te beyden Ick sal als trouwen Vrient u mé naer Huys gheleyden, Dan nu ick moet eens sien oft mijn Volck is by een Ick ben Tiendeman, als icker niet en ben en isser geen Ontsach onder de Wacht Ester.
K’en sout niet dorven wagen Wat souden d’ander dencken?
Wat hadde daer naer te vragen Ick sal seggen dat gy; mijn Nicht syt, en oock wat gaget hun aen.
Wel alst u soo belieft soo laet ons t’saemen gaen.
Heyndrick van syn Vrou uyt den huys geslagen synde komt verbaest over het Thoneel gheloopen.
Heynd.
UYT, uyt, Alarm, Alarm, mijn Wyf heeft den droes in-gecregen, Wat Caronie is dat?
neen, k’en stel my daer niet tegen!
Want s’en was niet gelijck een Mensch, maer gelijck een Leeu: Sy crabden, en sy beet, en s’en maeckten geen geschreeu Syt dan eens met een oudt Wyf ghebrilt, dieme om Gelt gaet Trouwen, En dan moete lyen, dat’s u voor eenen Iongen houwen Dat my t’meeste spyt is, dat sy mijn Paspoort geschreven heeft: O de verbrilde Smots, sy seyt met een lanck, smal, mager Back-huys, soo onbeleeft, Dat een Man van Eeren, de lavedts, sou de huyt vol slagen geven: Dan ick droop stillekens deur, want had’ ick noch wat gebleven s’Haey my begudts Neus en Ooren, oft het Hooft afgecapt: Oft sy had’ my gheschoudt, en sy had’ my de huyt afgheschrapt: Oft sy had’ my met huyt en met hayr, levent, in haer Hert gaen cnappen: Oft sy had’ my ghelardeert en ghebraeyen, oft s’had’ my gaen cappen Tot een Kalfs pastey, oft voor een Fricadel, oft Weurst.
Gulsigheydt Waert oock niet jammer?
voor sulcken goeden slocker, voor sulcken Beurst Spys te wesen, voor sulcken leelijcken, schelen, Coppeldraeyster!
Voor sulcken geel Pens, voor sulcken af ghereden Tooverers, voor die helse Naeyster.
De Prooy en sal haer van sulcken Eelen spys niet bekacken, Ja al waer ick ghekoct, ten waer niet weirt de Pot te lacken: Dat de Duyvelin, met de Sater, met den Hondt, en met de Kat blyft Oft dat de Pry, soo slap verstyft, Als den Toren van ons Lief-vrouwen.
My dunckt dat ick het al sien, hoe ick my sou voor de Beurst douwen: Och ick sterf van Rou, dat’s voorseker en gewis, Want ick hou veel van mijn Vrou als de Beurs open is.
Ick grees Tranen gelijck haer eygen Lolle-potten Ick sou al anders doen als nu de vremde fatsoenen van Sotten, Die de Vrou vergeten, datse noch cout Bier drinckt en’ qualijck Doodt,, is.
Want die segghen sy, in alle Vleesch soo wys als in het Hoot,, is.
t’Syn vremde Hanen, sy picken terstont naer Vrouwen met schyven, t’Syn sulcken luymers, t’syn sulcken Druyp-neusen, ô t’syn sulcken styven, Tatolven: sy comen daer als eenen Bietebau inden Rou voor den Dagh, De Vrou is Doodt, en een ander in ’t Hoot, soo’er maer Gelt af magh.
Het is soo verr’ gecomen dat de Jonghmans oock hebben leeren gier-gaerden, Die gau Schrey-anen die groote Pronckers, die cael Jonckers, die vuyl Baerden.
Gulsigheydt Die Smal-Broecken, die Langh-lyven, die Calot-mannekens, dat Kermis goedt, Dat wel voor-gedaen, gevreven, gesteven, gerelt gerolt, dat Eel Bloedt.
Is wonder ras om Vrouwen met Gelt op te raspen, en te becouten, Dan setten sy hun Postuer in gravitatis, al waer het opgevult met Half-houten En comen sy jevers by een slechte Sloor, die maecken sy soo veel seffens wys Dat sy niet en weet oftse inde Weirelt is oft in’t Paradys.
En alse sien datter hoop is van’t Meysken te bedriegen Dan, souwen s’hun schier te bersten Liegen.
Ja, sy liegen Leugen, op Leugen, en sy maecken een hoop vol windt, Sy stoeffen en sy blaesen, sy Lieghen en sy rasen de Maskens blindt, Soo dat de Maskens, naer Vader, noch Moeder, noch Vrienden, noch Magen, Noch Raedt, noch daedt, noch goedt, noch quaedt, niet meer en vragen.
En dan droomtse Snachts wonderlijcke Droomen vande goeden slocker den lieven Sul, s’En slaept niet, s’en waeckt niet, sy is als Dul Van Amouretten, sy keert haer, sy wendt haer, sy braeckelt, En peyst geduerigh om die Smodder-muyl die soo gheestigh Kakelt.
Sy neemt het Oorcussen inden Arm, in gedachtenis van de Knecht: Dat doutse, dat voutse, dat sleurtse, dat leurtse, en sy seght, Datse selver niet en weet, soo verbystert syn haer sinnen: Soo connen die Boeven van die Knechts de Meyskens Herten winnen: Die Onnoosel Medekens!
ick draegh sulcken goeden Hert aen alle die ick Ken, Gulsigheydt Dat my selver spyt, dat ick geen Maeghdeken en ben.
Ick souse onderwysen dat de Knechts met hun Leughens souwen missen, Want ick sou noyt te vergeefs willen pissen Maer ick sout in eenen Eemer bewaeren en settent achter de Deur: En soo hy begost te Lieghen, ick goot hem in syn Back-huys, dat had’ hy’er veur.
K’en sou Ian Hagel geen gehoor willen verleenen, Ick sloegh hem met stocken van mijn Deur, oft joecher hem af met steenen: Dan wat sal ick seggen?
elck is vriendelijck om niet te comen in ’t Riet;* Sy dencken, ick sal desen waer-nemen, want dien, en begeert my niet: Soo sy laet hem al doen dat hy wilt, sy laet haer stooten en sleuren, Hy en can niet misdoen al wou hy de vodden van haer Lyf scheuren: Want sy dencken spreeck ick hem qualyck aen hy blyft seffens van hier, En die geen Vryer en heeft is op dees Wereldt een ellendigh Dier, In somma sommarum hierom en daerom laetme de Pluggen betyen.
Soo langh, tot Buycken vol, tot Dochter, Moederken, en dat compt van ’t Vryen, Hoe sitme dan en siet, dan grystme gelyck een Hoer Dan woume dat de Fiel voor den Drommel henen voer.
Mondeken toe: K’en hebbet niet geseet, ey en willet niet, voort seggen.
Ick gaen my hier in dit Ront-huys stillekens slaepen leggen.
Hans roept uyt het Ronthuys.
Vrient, Hans.
Heyndrick waerom en blyfde niet by u Vrou?
Gulsigheydt Heyn.
K’en bleeffer niet om al’t goedt vande Wereldt het scheen dat sy my op Eten sou, Soo ty als sy my sach: Hans.
Gaet, gaet weer stillekens naer Huys treden.
Ick moet hier slaepen, Binnen.
And’uyt uyt het Ront-huys.
And’uyt.
DEn Man heeft syn Nicht by hem, hy waer liever met vreden.
And’uyt, wat heeft de Klock?
de Klock heeft een, And’uyt.
Wy hebben daer eenen degelijcken Tiendeman, seker eenen fraeyen Guyt, Hy comt daer met een Meysen aen-gestreken, en hy seet dat het syn Nicht,, is Die dat niet en ghelooft, heeft een steenen Hert, ist datse wel Gebicht,, is Soo heeft’er hy bekent van haer toecomend’ Kindt, Dat segh ick, en daer blyf ick by, ja me sout sien, al waerme blindt.
Dan oft hy daer schult toe heeft, daer en sou ick niet willen voorspreken: Altoos k’en sou om gheen Goedt in syn plaets willen steken, O drommel die syn Wyf eens sey, dat hy soo by Meysens gaet, s’En is soo Heyligh niet, ick wedd’ dat sy hem met Stocken slaet.
Soo Sy’t wist.