floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Nou wil ik niet.
Sie daar, hier zet ik me te pronck, Spijt jou en deeze hoer, en al die geen die ’t leet is.
Wat meenje dat een Vrouw niet beter als een scheet is?
Wat Duivel denckje Klaar?
Wat duivel denckje Fun, Dat ik voor woorden beef?
ze zijn te dun.
Ik laatme nu, van jou, zo licht niet over kraien.
Klaar, zeg ikje, ga deur, of zal’er harder waien.
Blaas uit het laagste gat, dat stinckt best, mallen bloed.
Ik ben, verstaje dat, niet langer.
Alte goed.
Je hebt me veel te veel geplaagt, met hoere jagen, Met droncken drincken, en met stoten, en met slagen.
’t Moet een reis uit zijn.
Stront of Keuning.
Kom den brui Tast toe.
’Kheb nou een oorlogs bui.
Wel Ritzert lyje dat.
Ik zou’er lustich touwen.
Daar hoer.
Dat is voor jou.
Hoe past je dese bouwen?
Moort, Ritzert, moord.
Staby.
is dat een slag.
Ho krijtje noch om meer.
Dat’s toegift op ’t gelag: Kaat.
Men hooft.
Men hooft, men hooft.
De duivel moet men halen, Hy treckt zyn mes.
Klaar, zelje dat terstond niet, met den hals, betalen.
Sacht fijn man.
Niet te fel.
Je vrou heeft groot gelijk.
Wat is’er aan een hoer geleegen.
’k Segje wijk Van hier jou ouwe Kol, of ’t zalje beurt ook worden.
Beschijtje niet.
Flucx voort.
Men lieve Jorden, Wy scheiden zo noch niet al is’et vrij wat laat.
So wijfje dors dat zaadt.
Moort.
Swijg jou loze teef.
De duivel moet men schennen.
Jou varcken.
Ias voor den dagh.
Vriend, men kent de vogel aan zen pennen.
Roep om de duivel niet, hy is hier dichte by.
Steek opje mes, of jei raakt heerlik in de ly.
En zult zo datelik een ander dansje danssen.
Men rug.
Men zy.
Hier Hans van alle Hanssen.
Wat hebje met men voor?
Wat goedts, ’t schort maer an jou.
Wat sal ick doen?
Hoor jey zelt metje Vrouw Niet meer als een Tyran, en droncke vaagbont leven.
* Daer om bedenckje wel.
’t Is tot je zaligheid Griet.
Schud uyt de vellen Sog.
Wel dat is schoon bescheid.
Klaar Schud uit, daar, daar, daar, daar.
Zo moetmen stok vis beucken Griet.
Ick wed dat haar het gat zo licht niet weer zel jeukken.
Knap.
Zeg hoe datje wilt, of daatlik moetje voort.
Mijn Klaartje koom, spreek nou een troostlik woord.
Voor jou!
Neen Hoerendop, dat zel ik my wel wachten, Indien ik aars in huis, met vree, zoek te vernachten.
Want werdje nou verlost, zo waer ik morgen dood.
Mijn Engel, ’k leg het hoofd ontmoedig in je schoot, En bid, en smeekje, met de tranen in men ogen, Vergeefmen al men quaad.
So zoekje dan te dogen?
Indien ik by een Hoer, of hoers gelijkken ga, Een onheus woordje spreek, je vloek, of stoot, of sla, Sie daar, zo lubme vry, ik zelt geduldig lyen.
En dat geschied is, is men leet van harten.
’t Is aan ’t glyen.
Hy piept alree zo fijn als d’alderkleinste Muis.
Ick sweer’t by Sinte Pieters Kruis.
Dat’s al een duren eed, en een geheylicht teekken.
Voldoeje ’t niet, ick zalje hals en beenen breekken, Of treckenje de Huidt al leevendig van’t Lijf, En pissen op het vleis, of zouten ’t wel en stijf, Om dies te langer voor het stincken te bewaren; Want Wijvesmijters zijn als Kocxspijs voor de scharen Van’t onder aardsche Rijk; ja, dikwils een present Voor Pluto, die van outs wat lekkers is gewent; Des zal ik welkoom zijn, als ickje mee mag sleepen.
Mijn lieve Klaertje, bid.
wat zijn dit voor greepen?
Daer Jasje, dat’s voor jou.
Kom morgen weer.
Ias binnen.
Spreek Ritzert.
Benje stom.
och Heer!
Wat ben ik ang, en bang voor... Klaar.
Wel voor wie?
laat horen.
Voor die berookte.... Klaer.
Die Duivel, met zen oren Als Ezels oren, en twee ogen groter dan Sauciertjens, of het lid van onze mingels kan, Die in zen Bulbacx Cop als zeven kaarsen glommen.
Men dunckt ik hoor zen Stem noch, als een Orgel brommen.
Klaer.
Maer Ritzert, benje mal, of droncken, of heel zot?
Hier is geen mens als wy.
Bedaerje denck om.... Ritz.
Nou is’er niemand: Maer flus waster aers geschapen.
’Kheb mens, noch spoock gezien, naar huis toe, en aan ’t slapen ’Tis meer als over tijd.
hoe staje dus en teemt!
Maar Klaartje, lieftentje, het duncktme seper vreemt Dat...... Klaar.
Wel wat dunckje vreemt?
Maar, datje niet een siertje Van ’tspoockzel hebt gezien.
Een stront in een pampiertje.
’Tis vizevazery.
Ja vize vazery!
ik weet wel wat ik zag, En wat ick voelde moer.
Wel wat doch?
*                                                              Sulck een slag, Die Ritzert noch wel heugt, en niet licht zal vergeten.
mogt van Tongren van die zelfde stokvis eten.
Hy bad zen lieve vrouw, als ik doe, om gena.
Mijn Klaertje lief, wat doen de loze hoeren scha En schande aan man, en vrouw al eer men ’t weet.
o jammer?
Foei hoeren, hoeren foei.
foei.
Ritzert, jei schijnt tammer Als’t alder tamste schaap, naar dat ick horen kan, Ritz.
Ja Klaartje zeg dat vry.
’t is wel een lukkig man, Die zulck een eerbre vrouw, als iei bent, heeft bekomen.
Want eer gaat boven goed, dat heb ik nou vernomen.
Mijn Ritzaart, weetje dat, dan hoop ik zel ’twel gaan.
Dat weet ik, en daar om is ’t krollen ook gedaan.
Ik zel men naam en faam niet meer in ’thoerhuis wagen.
Maar Klaartje, ’khebje noch een eenig woord te vragen.
Waar is het wijfje dat hier daatelik by je was?
’k Weet van geen wijfje Vaar.
Zo droom ik al den bras.
Of bey men ogen zijn begooggelt, is ’tgeen wonder!
’K heb hier geen mensch gezien as jou.
Daar schult wat onder, Dat boven het verstand van all men zinnen gaat.
Geen mens as my gezien!
en nochtans liet’er Kaat Wel zien, en horen.
daer moet meer als een mee spelen.
Wat spookt’er in je hooft al spoockzel van bordelen!
Naar huis toe, en te bed, dat is de beste wijs.
Al zacht, daer komt een mens.
Ick schrick, en ys Noch voor het spook van flus.
Genevent met malkander.
Genevent moedertje.
Ben jei ’t neef Alexander?
Men dunkt ik ken je stem.
Die kennis gaet niet wis. Klaar.
Koom Grietje buur bekijkt een reis wie dat ’et is.
Wie benje moer?
jawel!
is ’t mogelik?
wat een zeegen, Men Buurtjens hier dus laat te vinden onder weegen, Dat slaagt me naar men zin.
waar koomje dog van daan?
Wy wandlen hier so wat in doncker.
Scheen de maan, ’t Sou aengenamer zijn, niet Ritzert buur, as ’t nou is?
De man schijnt klaar, wanneer de man maer by zen vrow is.
Daar spreekje recht, men vaar, dat woordtje doet me deugd.
Maar waar kom jei van daan?
Gints, uyt de muize vreugd.
’Kwil zeggen van men neefs, daer ’tkatjen in de val zit.
wat is’t ook drok, wanneer het wijf de stal wit, De man de haspel dreit.
het kind zen buickje leegt.
De meid de pispot schuurt.
en ’t hondje ’tpoortje veegt.
maer Grietje buur!
hoe krijgje doch zo krom kind Griet.
Hoe kroom?
Ik spreek recht uit, of jei zo bot en dom bint.
Kan ik dat beet’ren, Klaar.
Maer wie sou sulcx verstaan?
Geen Koeckoeck.
Ik kom van onse Floor van daan, Die daaglicx met zen Wijf te bijster over hoop lag, Om dat hy wat te graag een Merry in ’er loop zag.
Doch die, door tusschen spraak van Vrienden van weer zy, Nu wederom met haer versoent is, en daer by Heeft hy het Vrede maal met vrolikheid, gegeven, ’t Is Bruiloft op een nieuw.
’t zel te nacht so kleven.
Daer slaet geluk toe, en een Popje binnen ’t Jaer.
Dat wensch ik ook met jou.
Maer Klaertje buur zie daer.
’K Heb op de Werelt, noch geen meerder vreugd genoten.
De spijse wierd met kluchten overgoten, Die daagelicx in den Haeg geschieden, doch ter sluik.
Ik lachte, by gans dood, de kreuken uit men buik, En lach noch als ik aan de deun begin te dencken.
Je moet ons onder weeg een confortijfje schenken.
Dat ’songeweygert kom, ontsluyt je ooren maar, En luister naarstig toe, ’tis hoorens waert, so waer.
Het voorhout noch eens deur, om tijd daar toe te vinden.
Maar wat ik zeg, dat blijft begraven by de linden.
Dat heeft zen reeden, ga maar metje zaacken voort.
Een ouwe klouwer had altijd het hoogste woort, En schafte, tot vermaak, een hopen snaackeryen.
’tWas vander Heide, in ’t wout, en zo naar Lombardyen, Daar zelden goede munt, in ’t wijfjens spaartpot, quam Vermits een Vette tas de reedste schyven nam, Want zeeven daalders doen daar meer als neegen Mijten.
Doch op een zeekren tijd begon den Aal te bijten, So dat den Angelaar, eer dat hy, met zen hoek, Uit visschen komen kon, voor Juffers schorteldoek, Tot driemaal knielen moest, en al zen aas verspillen, Toen zei ze ga nou vry een Mijt of twe verdrillen: Want ik ben eens voldaan, met Stoters, naar den eis.
Danck heb het Viswijfs tong, altoos voor deeze reis.
En daar mee was noom kool de neus zo wel gesnoten.
Dat Schilders bultzak wind, voor water, heeft genoten.
En d’acker onbezaait bleef leggen, voor die tijd.
Doch d’ Ezelin is dood.
Maar ’t Veulen word, in spijt Van vader, soo men seyt, bereden, schoon ’t wat manck is.
Apelles ziet het aen, terwijl ’t toch van de ranck is; Doch vry wat spijtigh, en te bijster heet van bloed; So dat hy, voor’er bek, als Josef, swijgen moet.
Maer een ding is’er noch in ’t soete dier te loven.
Wat is dat, Grietje buur?
Dit, datze niet bestoven Met vuile woecker is, gelijk’er Moeder was, Die dikwils, een, voor nul, uit boeck, en schuldbrief las, En, met een anders goed, haar zelven kon verrijken.
Het geen men noch, ter nood, met schriften kan doen blijken.
Die lanst heeft dat voor niet, en droogs monts niet geleert.
Wis Ritzerd buyr, hy heeft wel zeeven jaar verkeert, In venus hoge school daar Spilgeld professoor is.
Hy weetje van het Spek, en watter after’t oor is.
Hoe d’Onderschout wel eer twe blauwe kluizen won, Toen hy ten Pollenburch zijn schat niet bergen kon, En in een anders Doel zen pijlen wou verschieten.
Hoe Sas zen bocxkroon kreeg.
dan van een klok te gieten Wiste hy te bijster net te spreeken: want de klock Is kleepel ziecker als een Vrouwen onder rock.
So zei hy, datje ’tweet, en zonder iets te liegen Hy wistje, door zen praat, een kind in slaap te wiegen.
ik hoor me doof.
Wat was het voor een gast?
Een mesje, dat zoo ’t schijnt, op zulcke scheetjens past?
’k Wil zeggen, die perfekt van als kon reeden geeven.
Hy maalde ’t Haags bedrijf, met zijn penseel, naar ’t leeven, En wonder aardig af.
Gints brogt hy een Suppier, In ’t grote stuk te pas, die met een geestig dier Verscheiden jaar in d’ Echt geleeft heeft, met vertrouwen Dat Juffertjen heur vel noch nooit had laten touwen.
Maar toen ’t al omquam, kreeg zy zulk een Dochter tuis, Die twintig jaaren telt.
Dat’s net een dubbeld kruis.
Was ’t maar van goud het zou hem zeper heel wel komen.
Dat is de waarheid moer.
In ’t kort, hy kon de vromen.
En lichte Kooien van het Haagjen, op een prik.
’t Gezelschap was, met hem te bijster in zen schik.
Dan zong hy eens een deun van ’t Kousjen met de kante, Van ’t Vogelaartjen.
En dan was het weer Tarante, Kom openje geleen, en dan weer: Vel je Piek, Op Schild en op Rondas.
Dan stak hy weer een wiek, In d’ een of d’ andre wond.
Dan blies hy eens den Horen, Door Graaffelik ontzag, op Achtien-hovens toren.
In somma, ieder stont voor al zen kunsjes stom.
Hier zijn we, naer men dunckt al weer by ’t Achterom.
’t Is over Midder-nacht.
Ik wensje wel te varen.
Nou Grietje buur ga mee tot onzent.
Wel zeer garen: Want ik hen Mach noch Maagd die my bekyven zel.
Je bent gelukkig Moer.
Ai Ritzert trek de Schel, De meid zit by het vuur voor wis te knickebollen.
Daar koomtze Griet.
Kijk hoe laat die zoete zul hem zollen.
Dat is de rechte vond, daar mee m’een man bedriegt.
So dient van Tongeren oock noch eens in slaap gewiegt.
binnen DERDE DEEL.
Eerste uit koomst.
Vroegbedorven, en Lichtverleydt.
met een pullebiers al zingende.
Toon: Achter de nieuwe Kerck, aen merck &c. Holle-Ias, op ’t geluit uit.
Vroegb.
NU ben ik belust op zingen, en springen, Kom macker, ik stel men keel.
Lichtv.
Weetje wat nieuwe dingen?
Hey lustig dan ellik zen deel.
Wat duncktje van korte Steeven, die even, Sen krucken heeft afgeleidt.
Die tyt’er al weer aan ’t weeven, Tot kryntje, by Tryntje de meidt.
Dat ventje, met blauwe kaacken, die ’t laacken Laest, aan mooy Dieuwertje schonck.
Die kan geen noten meer kraacken; Hy slacht ons Pietje Pronck.
Ons kittel orige quantje, Swart Iantje, Heeft van Aploontje de Schop.
Dat loof ik heel wel: Bleek Antje Heeft by hem een kerremis pop.
Maar zel hy’er moeten houwen?
Ia trouwen.
So springt hy wis uit zen vel.
Geen Pater met wye mouwen, Verlost’em weer uit’er hel.
Hoe kon broer Lubert zen bollen, lest rollen, Op Symens geslepen baan?
Die snoepert wil altijd krollen, Al zag’et zen Wijf ook aan.
By ’t Lammere kooitje, tot Swaantje, daar ’t kraantje Kristoffel zo houdt op tuil.
Schiet klaasje, op Haasje haar baantje Een knickers staag voor’er kuil.
Hoe wacker kon vriesse Pluntje, het deuntje Van Iaques kom stopme de gaat, Lichtv.
Als Krelis, mal Malis en zeuntje, Maar op’er sytertje slaat.
Blanck Elsje wil nou geen spillen, meer drillen, So is’er de Schroef ontstelt.
Als het Struikjen, heur buikjen, of billen, Koomt kittelen, roeptze: geweldt.
De molen is aen ’t draien, door ’t waaien.
Koom luister hoe ’t roese moest: Lichtv.
Ziet vreemde Haantjes die kraajen.
Al op de werf, van Soest, 11.
Hoe klinckt vrouw Isabelle, de Schelle, En ’t klokje van Venus veer?
By donker, me Ioncker, dan velle De scherremers.
Piek en Speer.
’K hou beter van eens te pooien, dan plooien, En ’t Styven word lichtelik slap.
* Lichtv.
Dat laat ik, wat praat ick van ’t Hooien.
Schey uit: Margrietje kom tap.
Vroeg.
Wat duncktje Licht verleidt, van sulck een Deun als dat is?
Z’is over dubbel puik, geen beter inde Stadt is.
Doch ’tis vry oud, men vriend.
Wat nieuws verheugt’et hart.
Wat nieus?
Ho nieus genoeg: maer ’t is te drommels swart, En die het raakt, die zal ’t, dat sweer ikje wel voelen.
Sing op dan.
Holla Maat, ’k moet eerst de keel eens spoelen.
Avoes.
Drinck uit de schijt.
Men reeckent hier vry lag.
Koom helpme.
Kanje zien.
Genoech het is schoon dag.
Singen te zamen.
Toon: Princesse als het wezen magh.
Men vint geen vreugd als Mars regeert Wilt zyne dag verfoeyen, Siet hoe hy ’t Vrouvolck overheert: Wat zal hier noch uit broejen?
Tongren slaat zyn Wijf aan tween.
Alleman is op de been, Om zich daar mee te moejen.
Is dit dien Wysen Advocaet, De Meester van qua zaakken?
Hy wist tot Iuffer Ruis geen raadt, Om haar, met kind, te maakken, Wijl hy geheel verlegen stond, Toen hy Sybrand by haar vond, Tusschen het sneeuwit laaken.
Drie maagden heeft hy eens geschent, Tot roem van alle menschen, Doen kreeg dien stekeligen vent, Drie Kindren, naar zyn wenschen, Van haar, tot een vereering, thuis.
Hy bleef de vaar, en sloeg een kruis, Voor dees verloste penssen.
Adam dient zynen naam te zyn: Hy kan ’t geslagt vermeeren.
Koom Eva, schroom niet voor de pijn, Een steek kan u niet keeren.
Want ghy weet wel dat zyn zaadt, Dickwils vloeit door overmaat, Op andre Veerluis veeren.
Wan dunckje van dien braven lanst, Sou hy geen Maagd bederven?
Wanneer hy een maal met’r danst Dan leitze een uur op ’t sterven.
Hy heeft een Klepel als een paart, Ruiger als een vosse staart, Met twintich voze kerven.
Van Veelen haal u Suster thuis, Laat Eva by hem komen.
Dan mag hy vrolik in’er kluis, Van ’t Kindermaaken dromen.
Want hy wenscht dat zyn geslacht; Mag vermeeren in een nacht, Als zaad van aakre boomen.
Doch Ian vreest datzen bestemoer, Met al’er Toveryen Des Nacht koomt spookken op zen vloer Wie kan de tovernyen.
Schrijf, hondert kruysjens op de deur, De duyvel vliegt door spleet, of scheur, En baart in’t huis veel lijen.
Syn Vaar steekt mee de neus in’t vet, By veel getroude vrouwen.
Petits wijf schud altoos zen bedt: En hy past haar den bouwen.
Heur ouden man, dien armen bloed, Draagt twee Horens op zyn hoed, Wie zou ’t ’er toe betrouwen.
Dan is ’er noch een in’er buurt, Die koomt hy dikwils pajen: Hy weet wel datze posten schuurt, En ’t kousje graag laat najen, Voor ’t goed gerijf, vereert hy haar, Een Bontemantel, dan mag Vaar, Heur akker vry bezajen.
Vrouw Venus straft den wreeden Mars.
En toomt zyn dolle zinnen, Dat hy het Spel niet meer zo dwars, Mag op de Veel beginnen.
Hy touwt van Tong’ren vry de huidt.
Of haal hem bey de Ramlaars uit, Om geen vreemt Haar te minnen.
Wat duncktjer van?
Lichtv                               ’t Is braaf, waar hebje dat gekregen?
Ik heb het zelf gerijmt, van Tongeren tot een zegen.
Lichtv Je mogt de Duivel doen.
Holle Ias vermomt uit.
ik lach me slap.
Dat was een klucht, de Hoer heur Schort, heur rok en kap So gauw verovert.
Ik hoor daar iemand spreecken.
Is ’t spook of tovery.
So moet een vrouw’er wreecken.
Lichtv ’t Is, by men ziel, den droes, of iemand van zen maats.
Het is dan wie het is, het ruikt hier vry wat vaats.
Lichtv Ik blijf niet langer staan.
De Duivel, zijn dat ogen!
Koom lantzaart gaan we deur.
Vroegbedurven, en Lichtverleid binnen.
O Kleedje van vermogen!
O Grijnsje vol van kracht!
wat rechtje al wonders uit.
Maar, zacht, steekt holle Jas al in zen eigen huidt, Of is hy in een droes verandert, door besweering?
Wel neen ik ben het zelf.
Hoe koomt een mens aen teering?
Flus heb ik anders niet dan duiten, en nou Goudt, En zulver in de beurs.
Ik sta waarachtig* stout.
Griet Duivels, jei weet raed om mannen te bekeeren.
Van Tongrens Wijfjen mogt die kunst wel vanje leeren, So had hy vriend noch maagd, noch Domine van doen, Om peis te maacken; want daar in steekt vreede, en zoen.
Indien hier vrouwen zijn, die voor qua mannen vreezen, Die spreeken Jasper aan, hy zal ze wel beleezen: Want door een minder word een meerder quaad geweert, Gelijck Griet Duivels hier aan Ritzaart heeft geleert.
Vaar wel dan.
Is’er iet gezeit dat wat te grof is, So denck: de woorden zijn altijd na dat de stof is.
binnen MOLEN HOF.
Toegift ONTSTELDE VEEL.
of Pavane Lachrijme, gespeeltd oor Een uitghelaten Ezel aan de Lier.
Vrag.
HOe of van Tongeren dus ten Hoof op ieders tong rent?
Wijl hy zyn Ega hoont.
Zig tot een vremde sprong went.
Waarom of ’t snaar geluidt der Veelen dan niet meldt.
Sijns Susters ramp en smaadt?
De snaren zyn ontstelt.
Nochtans sloeg hy de maat, met nadruk van ackoordt, Op Swagers roffel kaak?
Dat was om te betonen Dat die de maat vergat, en, met zijn valsche tonen, De heil’ge t’zamen zang van ’t Huwlik had gestoort.
Verandert, door goeraad, hy dan niet eens van toon?
Natuur houd staag’er streek.
Zulck Vaeder, zulk een Zoon.
De knegt pleegt ’s Meesters doen, en zelden dat de jongen Het eigen deuntje niet van hunne ouders zongen.
HET VROUTJEVAN EPHESEN; KLUCHTSPEL.
TE AMSTELDAM,           By de Erfg.
van J: LESCAILJE en DIRK RANK, op de Beurssluis, 1721.
AAN DEN HEERE MYNEN HEERE MR. JAN CASPER HARTSINCK, REGENT VAN ’T OUDE MANNENHUIS, Werd dit Kluchtspel HET VROUTJE VAN EPHESEN OPGEDRAGEN, Door zyn Ed.
bereidwilligen Dienaar H. ANGELKOT.
DE Staten van Holland ende Westvriesland doen te weten, alsoo ons vertoont is by de Regenten van het Burger Weeshuys ende Oude Mannenhuys der Stad Amsterdam, en, in die qualiteyt, te samen eygenaers, mitsgaders Regenten van den Schouburg aldaar, dat sy, Supplianten, sedert eenige Jaren hebbende gejouisseert van onsen Octroye of Privilegie van dato 21 Mai 1699. waar by wy aan hen Supplianten, in hun qualiteyt hadden gelieven te consenteren, accorderen ende Octroyeren, dat sy, gedurende den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren, de Wercken, die doenmaals ten dienste van het Tooneel reets gedruckt waren, ende, van tyd tot tyd, nog vorder in het ligt gebracht, ende ten Tooneele gevoert soude werden, alleen soude mogen drukken, doen drukken, uytgeven ende verkopen, nu ondervonden, dat de Jaren by het voorgemelde ons Octroy of Privilegie genaamt, op den 21 deezer Maand Mai was komen te expireren; ende dewyl de Supplianten ten meesten dienste van de Schouburg, de voorgemelde Wercken, soo van Treurspellen, Blyspellen, KIuchten, als anders, die reets gedrukt en ten Toneele gevoert waaren, of in het toekomende gedruckt, en ten Toneele gevoert soude mogen werden, geerne alleen, gelyk voorheenen, souden blyven drukken, doen drukken, uytgeven en verkopen, ten eynde de selve Wercken, door het nadrukken van andere, haar luyster, soo in taal, als spelkonst, niet mogten komen te verliesen, dog dat sulks aan hen Supplianten, na de expiratie van het bovengemelde ons Octroy, en sulks na den 21 Mai deezes Jaars 1714 niet gepermitteert soude wesen, soo vonden sy Supplianten hun genootsaakt sig te keeren tot ons, onderdanig versoekende, dat wy aan hen Supplianten, in hare bovengemelde qualiteyt, geliefden te verleenen prolongatie van het voorsz.
Wercken, soo van Treurspellen, Blyspellen, Kluchten als andere, reets gemaakt en ten Tooneele gevoert, en als nog in het ligt te brengen ende ten Tooneele te voeren, den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaren, alleen te mogen drukken en verkopen, of te doen drukken en verkopen, met verbod aan allen andere op seeckere hoge penen, by ons daar tegen te statueeren in comniuni forma; So is ’t dat wy de saacke, ende ’t voorsz versoek overgemerckt hebbende, ende genegen weesende, ter bede van de Supplianten, uyt onse rechte wetenschap, Souveraine magt en authoriteyt, deselve Supplianten geconsenteert, geaccordeert ende geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen ende octroyeren, haar by deezen, dat sy, geduurende den tyd van vyftien eerst agter een volgende jaaren de voorsz.
Wercken, soo van Treurspellen, Blyspellen, Kluchten als andere, reets gemaakt ende ten Tooneele gevoert, en als nog in het licht te brengen, ende ten Tooneele te voeren; binnen de voorsz.
onze Landen alleen sullen, by continuatie, mogen drucken, doen drukken, uytgeven en verkopen, ver- biedende daerom allen en een ygelyk, de voorsz.
Wercken, in ’t geheel ofte ten deele, naar te drukken, ofte, elders naargedruckt, binnen den selven onsen lande te brengen, uyt te geven, ofte verkopen, op de verbeurte van alle de naargedruckte, ingebragte, ofte verkogte exemplaren, ende een boete van drie honderd guldens, daar enboven, te verbeuren, te appliceren een darde part voor den Officier, die de calangie doen sal, een darde part voor den Armen der Plaatsen daar ’t casus voorvallen sal, ende het resterende darde part voor de Supplianten, alles in dien verstande, dat wy de Supplianten met desen onsen Octroye alleen willende gratificeren tot verhoedinge van hare schade door het nadrukken van de voorsz.
Wercken, daar door in genigen dele verstaan den inhoude van dien te authoriseren, ofte te advouëren, ende, veel min deselve onder onse Protextie en de bescherminge eenig meerder credit, aansien, of reputatie te geven, nemaar de Supplianten in cas daar inne iets onbehoorlyks soude influeren, alle het selve tot haren laste sullen gehouden wesen te verantwoorden, tot dien eynde wel expresselijk begeerende, dat by aldien sy dese onse Octroye, voor de voorsz.
Wercken, gebonden en wel geconditioneert, te brengen in de Bibliotheecq van onse Universiteyt tot Leyden, ende daar van behoorlyk te doen blyken, alles op poene van het effect van dien te verliesen, ende ten eynde de Supplianten desen onsen Octroye ende consente mogen genieten als naar behooren, lasten wy allen ende een ygelyk, die ’t aangaan mag, dat sy de Supplianten van den inhoude van desen doen lasten ende gedogen, rustelyk, vredelyk, ende volkomentlyk genieten ende gebruycken, cesserende alle belet ter contrarie gedaan.
Gedaan in den Hage, onder onsen grote Zegele, hier aan doen hangen op den drie en twintigsten Mai, in ’t Jaer onses Heer en Zaligmakers, seventienhonderd en veertien.
De Regenten van ’t Wees-en Oude Mannenhuis hebben, in hunne voorsz.
qualiteit, het recht van deeze Privilegie voor Het VROUTJE VAN EPHESEN, Kluchtspel; vergund aan de Erfg.
van J. LESCAILJE EN DIRK RANK.
In Amsteldam, den 20 January, 1721.
EUPHEMIA.
FROZINE, Kamenier van Euphemia.
SOSTRATUS.
STRATON, Knegt van Sostratus.
CHRISANTE, Vader van Sostratus.
LICAS, Knegt van Chrisante.
EEN KOK.
Dansende soldaaten.
Het Tooneel is omtrend Ephesen.
HETVROUTJEVANEPHESEN; KLUCHTSPEL.
EERSTE TOONEELLICAS, FROZINE.
FROZINE.
Kom, Licas, scheppen wy wat lugt, terwyl uw Heer Zig afmat tot ’er dood, om al dat tegenweer Het geen Mevrouw doed, die van Honger hier wil sterven.
LICAS.
Alree Juffrou!
dat graf zou al myn vreugd bederven, Wat!
’k voel hier beter dat ik leef als in dat gat.
Ik ook, och!
’k ben alreeds van honger afgemat; Ey Licas, hebje niet wat byje?
Wel te weten; Ik heb myn zakken met beschuit schier vol gesmeten, En daar ’s een brave fles met smakelyke wyn; Wat zegje?
tast maar toe, en doe jezelf geen pyn.
sedert dat ik hier ben met Mevrou gekomen, ’t Is nu de derde dag, heb ik nog niets genomen Tot onderstant, als ’t geen gy my incognito Heb gistren toegeduwt, ach Licas, ’k ben je zo Verpligt!
gy zyt alleen behouder van myn leven.
’t Mankeert aan my niet, om jou onderstand te geven, Frozientje, lekkre meid!
Maar, Licas, montje toe.