floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Zy blijven staen praten binnen 's monts.
Mentor en Goossen uit.
Wat, wat ist anders niet?
wel baes ik deed' mijn best.
Dat doen de kinders ook en kakken in haer nest.
Ja dat loof ik wel, de lui die quamen ons scheien, En wy lagen eerst zoo lang en wroeten met ons beien, Dat het niet te zeggen is, hy met een rapier, ik met een mes, En dat meer is, ik gaf hem noch wel een wondt vijf zes.
Uw oogen zijn zoo blau, hoe is doch dat gekomen?
De scheiers hadden 't zoo elementigh op my voorgenomen, Dan keef dees, dan sloegh die, en ik kreegh vast trekken uit den hoop, En t' wijl ik slagen kreeg trok oomkool op ter loop.
Wel wilt gy noch eens gaen zien of g' hem kent deursteekẽ?
'k Heb liever dat hy loopt tot hem de beenen breeken, Schijt, schijt, ik kenme al te goet dat ik zou aengaen Tegens zulken een, die niet durf blijven staen.
Evenwel baes, daer ik zoo getrou waeghde mijn eigen leven, Hoor jy my al een moy stikje van 't beloofde gelt te geven.
Wy zullen zien daer na, weest stil en gaet nu voort, Op dat ons hier ontrent den reekel niet en hoort.
Op razerny kom op, fluks uit uw hol beneden, Hy ziet Carbijn met Theod.
staen praten.
Laet aerd en Zee van angst nu 't zidd'ren voor uw treden.
Maekt dat der sterren sleep, en dat de zilv're Maen Verschrikken van uw oogh en van haer plaetzen gaen: Dat al de Werelt ysch, door 't hels en duivels zingen Van uwe hairen, die om uwe kop zich wringen: Uw Solfren aessem die verlep al 't groen geboomt, Verpest al 't water dat door 't gantsche water stroomt.
Als gy dan hebt gedaen, en niet meer werk kent vinnen, En noch niet rusten wilt zoo komt aen my beginnen, Proeft dan uw zwepen en uw toortzen hier aen my, En helpt my in een dul verwoede razerny.
Ik lijden dezen trots?
ik deze zmaet gedoogen?
Moet ik dit zien?
dit zien?
en dat met eigen oogen?
't Is wonder ik hem niet met deze tanden pluk, En trek hem 't lijf van een, en scheur 't van stuk tot stuk; En laet de looze hoer haer lieve lief verzellen, En werp my dan daer by en dael met haer ter hellen.
Wat raest gy dulle tong dat gy mijn liefste schelt?
Zoo gy haer vorder schelt ik zweer dat hy 't ongelt.
kust.
Ziet daer, ist mogelijk?
den bloet gaet haer noch kussen, Waerom sta ik en kijk en loope daer niet tusschen?
Bezadight u mijn geest: zoo g' nu een weinig lijt, Zoo zult gy zijn eerlang op 't hoogste weer verblijdt.
Treet voeten, treet te rug, laet haer voor 't lest wat praten.
Hoe goetkoop zoud het broot worden dat de gekken niet en aten?
Wel ezel wat's dat?
Niet Meester, my quam daer in 't gedacht Dat spreukwoort, dat men altemet wel zeit by nacht Als men na den Hemel ziet: zo zeit de een wat zijnder al starren, Ia zeit de ander daer strak weer op, wat zijnder al narren.
Nu denk ik in mijn zelfs, alsser zo veel starren als narren zijn, En alsse aten noch dronken, hoe goet koop was dan 't bier, 't broodt, en de Wijn?
Maer dat overgeslagen, wat meenje hem nu al te leeren?
En hebje geen denken dat hy hem ook zal verweeren?
Hy zich verweren?
neen, gy zegt hy loopt staegh wegh.
Holla baes, gy verstaet niet wat ik zeg, Ik meen als hy 't gewonnen heeft.
'k Zal my op u vertrouwen.
En ik zel mijn hoop op eẽ harde rug en een paer rassche voetẽ bouwẽ.
Wy zullen t'zamen doen.
't Is beter een alleen, Ment.
Wy zijn hem veel te kloek, zijn wy maer met ons tweën, Goos.
Neen baes, 't is best dat ik daer niet by ben, om dat mijn gele mouwen En gele kouzen en mantel ons verraden zouwen.
Ik zel een weinigje van een mijl of twee achter of staen, Hebje 't te quaet dan zel ik trarare gaen, Ik zegh qualijk, ik meen dan koom ik ook aen.
Zwijgh, 't schijnt aen zijn gelaet of hy van haer wil gaen.
Zoo vind' ik 't wel bequaemst, gelijk het is besloten; Maer gy most niet te stijf aen d' achterpoorte stooten, Of 't yemant wierd gewaer.
Mijn troost, mijn ziel, mijn hert.
Lief spoeit u nu naer huis eer dat het later wert.
Mijn Engelin gy zult dan op het uur wel passen?
Heel wel, maer ziet gy toe, dat niemant u verrassche.
Want Mentor past op u, den Hemel hoed uw gangh.
Ik bid u Theodoor, en zijt voor my niet bangh; Maer stelt uw hert gerust: doch ik en zal niet rusten, Voor dat bestemde tijdt my gun mijn lieve lusten.
Vaert wel mijn eigen geest.
Vaert wel mijn levens vreught.
Dit kusje blijf u by.
Dat my mijn geest verheught.
wort in 't gaen van Ment.
in de rugge gesteeken, dat hy als doot, neder valt.
Goossen loopt wegh.
Carbijn daer is uw loon van Theodoor te vryen; Haer Vryers altemael die moeten zoo bedyen.
Waer 's Goossen?
is hy wegh!
is dit de stoute knecht, Die zoo wonder gaern vecht!
Carbijn daer hy leit.
Ach Theodora!
vergeefs zult gy verbeiden.
Maer noch veel grooter ach!
dat ik van u moet scheiden.
Geeft Goden geeft my wraek, en straft hier Mentor voor.
Mijn aessem die beswijkt.
Hy valt van zich zelfs en blijft in zwijm.
Rufino uit.
Godin  Ik buig voor u, om u een dankbaer hert te toonen, Waer van ik niet en ken het kleinste klein beloonen.
Godin geeft dat het duert, en houdt Melissa in 't Voornemen, dat zy heeft en in de zelve zin.
Hoe zin?
't is nu gedaen, zy heeft my uitgekoren Tot haren echten man, en heeft een eedt gezworen: Dat eer het Hemelsch ront, de Sterren, Son en Maen Vervallen zullen, dan haer liefde zal vergaen.
Is dat noch niet genoegh?
wat wensch ik meerder teeken, Als dat ik mijn Godin hoor zulke woorden spreeken?
Melissa 'k sweer u ook: dat eer mijns levens draet Zal afgeloopen zijn, eer dat ik u verlaet.
Ha Hemel hooge Goôn!
wilt gy lui ons maer geven, Dat wy een lange wijl te zamen mogen leven: En als gekomen is een van ons beiden tijdt, Dat ons het leven dan op eene tijdt ontglijt.
hoe dus?
dat 's vreemt: wel wat of dit wil zeggen?
En is 't geen mensch die ik een weinigh voort zie leggen?
Dat moet ik nochtans zien.
Een mensch!
wie magh het zijn?
Ik ken hem my dunkt het is Carbijn, Carbijn gy doot!
Carbijn gy doot en zoo doorsteken!
'k Zweert zo ik ken of magh ik zal uw doot wel wreeken.
Hy trekt van leer.
Met dit geweer ik zweert.
Hebt gy noch leven in!
Hebt gy noch wat gevoels, hebt gy noch geest of zin?
Zoo slaet uw oogen op, en ziet my aen voor 't laetste.
Ik voel zijn aessem noch, daerom moet ik my haesten, Dat ik hier iemant wek en breng' hem in een huis.
De wacht komt hem tegen en vat hem.
Wat 's hier!
in 't naer des nachts te maeken zulk gedruis?
Waer toe is dit geloop, en met een blooten degen?
't Za gasten vat hem aen het is hier niet te degen.
Ziet dat gy niet en doet dat u hier namaels rou.
Neemt hem zijn degen af en bint hem, daer 's een tou.
Bint schelmen dieven bint, als uws gelijk, verrader.
Hoe dat gy meerder roept 't is voor u zelven quader.
Ik koom daer ginder gaen, en vind' een doode Man.
Een Man, hoe komt die daer?
Wel wat weet ik'er van.
Ha schelm dat 's uw bedrijf.
Was dat het haestigh loopen?
Recht quam ik wel te pas, maer hoe zult gy 't bekoopen?
Brengt gy de man in huis, maekt dat men hem verbin, Want hy en is niet doot; daer is noch leven in.
Wel wat weet gy daer van?
En zoud de guit niet weten, Daer hy met zijn geweer de wondt zelfs heeft gemeten.
Nu, nu het kost een Mensch, komt haest u, maekt het kort, En draeght hem elders in dat hy verbonden wort.
Zy dragen hem binnen, en komen daer na met Rufino weder uit, die zyna het gat leiden.
Ik zweert u guiten, 'k zweert ik zal 't u wel vergellen, Dat gy my met dit tou de armen zoo komt knellen.
Wat heb ik oit misdaen?
waer in heb ik misbeurt, Dat gy my al gelijk dus gints en weder scheurt?
En mijn geweer beneemt, en met een tou gaet binden, Daer niemant meer Carbijn als ik Carbijn beminde.
Hy is mijn trouste vriendt geweest in alle noot, Ik zal zijn trouste vriendt ook blijven tot mijn doodt.
Ik wast van jonghs op aen, wat zoud my dan verrukken Dat ik hem zoo een doodt zoudt in de rugge drukken?
Den Hemel zy getuig hoe dat ik was gemoet, Als ik hem leggen zagh verzmoort haest in zijn bloet, Hoe mijn gemoet verschrikt', en hoe mijn hairen rezen, Geen Mensch ken meer ontstelt, geen Mensch ken vreemder wezen, Als ik was door het zien, ik trok mijn degen uit, Ik hijgde na de wraek, ik wenschte na de guit, Ik wenscht' ik weten mocht wie dat hem zoo verradigh, Zoo schelms, zoo overwreet van acht'ren zoo moordadigh Hadt in het lijf geperst zoo diep en wijde wont.
Nu koom ik, en ik hou mijn lippen aen zijn mont, En voel zijn aessem noch, doe liep ik en wou maken Dat hy in 't eene huis of 't ander mochte raeken.
Doch quamen deze guits en doen my overlast, En binden daer noch by bei deze armen vast.
En had ik 't om Carbijnent wille niet gelaten, Ik had haer wel geleert op 's Heeren vrye straten Te vatten iemant aen, die niemant niet en moeit; En nu ik gaeren zou, nu ben ik laes geboeit, Mijn armen zijn zoo vast, 't geweer is my benomen.
Dit ken ik altemael noch lichtelijk ontkomen, Bleef maer Carbijn by 't lijf; flus alsmen hem verbondt Roerd' hy niet anders als een weinighjen zijn mondt.
Ach Theodoor!
hoe zal u deze tydingh' smaeken?
Melissa hoe zult gy 't als gy dit hoort ook maeken?
Carbijn zoo goet als doodt, en dat door mijne schult: Ach kost gy alle beid nu hebben wat gedult!
De groot en goede Godt zal 't alles zoo verzachten, Dat gy eerlang een eind' zult hebben van uw klachten.
Hier is het gat flux in.
Men zeit veel daer 't gewelt Komt is het goede recht heel aen een zy gestelt.
DAer lust is, is begeert, en uit begeerte vliet Een hoop, die van 't gewenscht geen kleine voorsmaek biet: Zoo doet het ook met my.
Ik kond' te nacht niet rusten, Mits my de hoop staegh gaf een voorsmaek van mijn lusten.
Zoo tusschen slaep en waek beeld' ik my zelven in Dat ik met vreught genoot de vruchten van de min; En kort daer na zoo is Carbijn van my verdwenen, En is eerst langh daer na weer voor mijn oogh verschenen; Doch zoo niet als voor heen, maer ziekelijk en bleek, En ik verschrikte zoo dat my de slaep ontweek: Ik sloegh mijn handen om, om met een groot erbarmen Mijn dootgelijke Lief te kussen en t' omarmen.
Doe quam ik tot mijn zelfs, en zach 't was malligheidt.
Maer dat zijn bleekte niet iets quaets te voren zeit.
Ziele laet uw droefheidt varen, Laet geen vreezen u bezwaren, Stelt u vreughdigh en gerust: Denkt eens dat den tijdt komt naeken Dat gy d' hooghste vreught zult smaeken Door het boeten van uw lust.
Phoebe laet uw gulde raden En uw Paerden vroegh gaen baden In den ouden Oceaen; Laet de nacht de lucht betrekken, En met zwarte wolken dekken 't Aenzicht van de bleeke maen.
Is het waer dat d' oude schrijven Zoo heeft Phoebe kennen blijven Stil aen d' hoogen Hemel staen, Als gy uw Coronis zochte, Op dat gy Coronis mochte Met een blijdtschap kijken aen.
Of dan jaeght gy dijne Paerden Dat zy daelde na de aerde, Als den dagh u viel te langh: Om dat gy by tijdts zoudt raeken By uw Nymph, en u vermaeken Korte gy zoo veel uw gangh.
Phoebe kort nu ook uw gangen, Dat ik magh mijn lief omvangen Met een lieffelijk gegroet, Met een lonkje, met een kusje, Met een vreughtje, met een lusje, Met een woortje honingh zoet.
'k Zal het zoetste van mijn leven Nu aen mijn Carbijn gaen geven, 'k Waegh mijn alderwaerdste eer.
Maer het zal mijn eer niet krenken, Mits ik z' aen Carbijn gaen schenken En Carbijn die geeftze weêr.
Hy heeft macht mijn eer te rooven, Maer wie zoud van hem gelooven Dat hy slaet en niet en heelt: 'K zou hem voor een deug'niet houwen, Die geen zin heeft om te trouwen, En dan 't Meisjes eer ontsteelt.
'k Acht Carbijn mijn eer wel waerdig, Hy is deughdlijk en goet aerdigh, Heusch van mondt en trouw van daet; Zoo een spreeker, zoo een peinzer, Achter-klapper nochte veinzer, Dies ik my op hem verlaet.
Wat aengaet zijn lijf of leden Die zijn net en wel besneden, Ia volmaekt al wat men ziet.
Hy is zoo beleeft van zeden, Kloek en deftigh in zijn reden, Nergens wijkt hy iemant iet.
Hy 's dan noch vol trouwe minne; Nergens zou men trouwer vinnen, Niemant acht ik zijns gelijk: Hy 's mijn waerdighst uit gelezen, Hoort het dan niet zoo te wezen Dat hy ook mijn waerdighst strijk?
Ach Carbijn met wat verlangen Zal ik uwen hals om-vangen Met een heldre armen-bocht!
Wou de dagh maer haest verloopen, En twee nachten t' zamen knoopen, Dat 'k u langh genieten mocht.
Benje hier Joffrou?
ik zoekje en eisch boombroodt, Want doe ik op straet was hoord' ik zeggen Carbijn is doodt.
Hoe doot?
Hy is te nacht doot gesteekẽ, zo zy zeggen.
En ik heb ook zelver het bloet op straet zien leggen.
bezwijmt.
Wel Joffrou hoe wordje zo bliek!
't is ofje met den eerstẽ waert, Zy swijmt waerachtigh, wat raet goe lui dat ze weer bedaert?
Ik zal haer eẽ brandend' schorteldoex bant voor de neus houwẽ, Of anders met een azijnige lap in 't aenzicht douwen.
Theodoor bekomt en zeit.
Bedroefde Theodoor, wat wilt gy langer leven!
En is uw leven met Carbijn niet heên gedreven?
Mijn ziel leefd' in de zijn, is hy de zijn dan quijt, Zoo ist nootzakelijk dat de mijn ook meê verslijt.
Gy doodt?
Carbijn gy doodt?
Carbijn uw leven henen?
Ach Godt waerom is 't mijn met 't zijn niet meê verdwenen!
Het leven ben ik wars, het Hemelsch hoog gebou, Het Zonnen licht verveelt my dat ik het beschou.
Dekt Hemel, dekt uw licht en sluit uw blauwe zalen, Laet op mijn droevigh oogh geen vreughdigh schijnzel dalen, Mijn lief gy doot!
kent zijn!
ik breek mijn leven af Op dat ik by u raek Carbijn in 't doode graf.
Het hoeft niet: mijn getreur, mijn tranen en mijn klagen Die zullen mijne Ziel wel haest by d' uwe jagen.
De rou verteer mijn hert, en maek my nimmer bly.
Op dat de droeve ziel my zoo te eer ontgly.
DE droefheidt quetst mijn hert, en maekt my 't leven bange, Om dat mijn waerde Ziel Rufino is gevangen.
hoed Carbijn dat hy niet voort en sterft, Of het gaet zeeker dat mijn lief ook 't leven derft.
Rufino ken het zijn, dat gy staet na het leven!
Van hem, die gy behoort uw leven zelfs te geven?
Rufino in wat schand', in wat een zwarigheidt, In wat een droeffenis steekt gy ons alle beidt?
Indien Carbijn 't besterft, uw leven is verlooren, Eilaes bedroefde Vrou waer toe zijt gy geboren!
Dat gy zoo vasten min tot die Rufino draeght, Die deze droevigheidt u op de leden jaeght.
Theodoor uit met een mes.
Daer komt mijn Theodoor, 'k en durf haer niet aenspreeken Om mijn Rufinoos wil, ik ga mijn hier versteeken.
Barst brakke tranen-vloet, Tuight van mijn droef gemoet, En biggelt langhs mijn wangen: Carbijn maekt u bereit Om dus vol droevigheidt Uw Theodoor t' ontfangen.
'k Was by uw levend lijf Uw waerdste, ja uw Wijf; 'k Had u mijn trou gegeven; 'k Was in uw leven u, Zeg' waerom zoudt ik nu U niet zijn na uw leven?
Wat is ons leven ach!
't Lijkt wat op d' eene dag 't Leit 's andrendaegs daer henen, Gelijk als voor onz' oogh Een zwarte wolk om hoogh Van d' Hemel is verdwenen.
Carbijn was gister fris Daer hy nu lijfloos is.
Vertrout op jeugdigheden, Vertrout op wijs beleit, Of op gezondigheidt, Op sterkt en schoone leden.
Wat baet mijn liefs verstant, Zijn leên van stal, van standt, Zijn wel begaefde reden, Het helpt hem niet een mijt Hy 's daer niet door bevrijt In 't duister huis te treden.
Carbijn gy zijt voorheen, Maer zacht ik volgh u treên, Wilt my maer met verlangen, En met een heussche groet Recht komen in 't gemoet En in uw arm ontfangen.
't Za Atropos snijt af, En laet al vast het graf Van mijn Carbijn opmaeken.
Daer, daer, Carbijn ontfanght Uw Vrou, die zoo Zy meent haer te quetzen.
Melissa komt, breekt haer reden, belet het en zeit: Mel.
Hoe mijn gespeel!
wat 's dat?
draeght zorge voor uw ziel, Theo.
Melissa zijt gy dat?
ik wist niet wie my hiel; Maer lieve laet my gaen 'k ben niet gezint te leven.
Wilt gy dan sterven daer Carbijn noch is gebleven By levend' lijf?
Melissa dat 's maer praet, Op dat gy my bekoort, maer zeeker 't is te laet.
Zoo waerlijk als ik leef: en 'k wil noch hooger zweren.
Maer hy is zeer gequetst, en zoo gy hebt begeren Om zelfs by hem te gaen, ik weet wel waer hy is.
Geloof ik het gespeel?
Gelooft het 't is gewis, Theo.
Ach dat verlicht mijn hert, den Hemel wil hem sparen.
En helpen hem en my zoo beide uit bezwaren.
Gespeel ik dank u voor 't goe hert, gy tot mijn draeght, En dat g' om mijnen 't wil en mijne droefheidt klaeght.
Ach Theodoor, het hert is zoo vol droevigheden Dat ik 't niet zeggen kan. En 'k heb zoo groote reden Als gy oit hebben kunt: want zoo Carbijn nu sterft, Zoo gaet het zeeker dat Rufino 't leven derft.
Wat noot heeft hy?
Maer hoe en hebt gy niet vernomen Hoe dat Carbijns quetzuer is door Rufin' gekomen?
En 't ken wel waer zijn, want Rufino zit al vast.
Zoo is voorwaer den recht verkeerden aengetast, Want Mentor heeft 't gedaen, hy had Carbijn gezworen Niet eer te rusten voor zijn leven was verloren.
Maer hoe ist met mijn lief?
Ik ben daer niet geweest.
Gaet gy daer eens na toe.
Ik ben te zeer bevreest Mits dat ik niet en weet hoe dat ik my zoudt houwen, Wie komt daer op ons aen?
Iongen met een brief.
Zijt zeer gegroet Joffrouwen.
Rufino heeft my deez' besloten briefgelangt, Joffrou zy houdt aen u, ik bidt gy die ontfangt, Vaert wel en houdt het dicht.
Wilt gy Rufino groeten Gespeel?
dit zal al vry wat vreemts beduiden moeten.
Zy breekt den brief op en leest overluit.
'k EN twijffel niet of gy hebt hooren zeggen, Dat ik om mijn misdaet hier moet gevangen leggen: Dat ik de oorzaek ben van 't quetzen van Carbijn, Maer 'k bidt u Engelin wilt daer gerust in zijn.
Ik zweer u by den torts, ik zweer u by de schichten Des blinden minne-Godts, ik zweert by uw gezichten, Dat ik 't mijn leven noit heb gedacht: En dies onschuldigh ben op deze plaets gebraght.
Zoud ik mijn waertste Vriendt na 't lieve leven trachten?
Zoud ik mijn waertste Vriendt doen in zijn bloet versmachten?
Zoo most ik zijn berooft van alle mensch lijkheidt.
Noit heeft hy my daer toe de reên te voor geleit.
Stelt u hier in gerust en wilt uw treuren staeken, En gaet by Theodoor mijn ontschult maeken.
Troost haer 't best dat gy kent, en zegt haer van Carbijn, Dat men hier hoopt dat hy haest zal genezen zijn.
De wondt en heeft geen noot, maer hy was slap van 't bloeden: De Opper-Godt die hoop ik zal uw beid behoeden.
Vaert wel mijn Engelin, en stelt uw hert gerust, En laet de droefheidt niet bekrenken uwe lust.
U E. O. D. en G. Slave Rufino &c. Theo.
Ha Goden zijt gedankt!
Carbijn en is niet doodt.
Zijt Goden, zijt gedankt!
mijn lief en heeft geen noodt.
Gaet meê in huis gespeel, ik zal eens laten vragen, Hoe 't met mijn Engel is.
Wie zal de bootschap dragen?
'k En weet, wy zullen zien.
Uw Claertjen is te mal, Theo.
Laet zien wie zend ik best?
ja, ja ik weet het al.
'k HAddet vergeten zeid' Hillegont dat mijn Moer doodt was, En zy danste om de kist, ik meendẽ ook of 'tgeen noot was; Maer wat zint felten, ik vond my elementig bedrogen.
Wel moye Meit metje gitbruine oogen, Metje zoete wangen, fraye neus, en lieve mondt, Hoe staet het leven al, benje noch tamelijke gezont?
Wat dunktje Vryers, dat iemant van jou allen zoo een stront, Als gy te bedt zou gaen, tusschen zijn lakens vondt, Wat zoud hy doen?
ik hoorje geen van allen veel zeggen, Maer 'k meen datter de meeste hoop stilzwijgend midden in zou gaen leggen.
Wat dunkt jou vaer, zouje voor zoo een duivelin vervaert zijn?
Zoo zouder weet ik zeeker niemant met jou bewaert zijn.
Wel ziet dat malle volk eens lacchen, wat of zy menen Dat men malkander niet een zoet praetje mag verlenen?
Hier lacchenze om, maer als ik van haer guitery wat zeggen wil, Dan kijkenze elk op ander, en zwijgen van quaetheidt stil.
Voorneemlijk die, die een gantschen dag van eẽ ander spreeken, En over d' hekel halen, doch zy zijn zelfs vol gebreeken.
Om dat Pieter een kanne'biers drinkt, moet hy overgaen, En zelfs drinken zy haer zoo dronken dat zy niet kennen staen.
En zy spreeken qualijk, als jongelui wat lacchen en praten, En zelfs kennen zy haer tot op straet toe hooren laeten, Zy zingen, zy danssen, zy schreeuwen, zy maeken een misbaer, Gelijk of 't heele huis vol jonge duiveltjes waer.
Dan dat 's evenveel.
Weetje daer zijn gister twee dievẽ gevangen.
En zoo men zeit zullen zy eerstdaeghs op moeten hangen: En 't en is niet te zeggen zoo weinig hebbenze gedaen.
Maer datmen die veugels liever hingh, die by de Maen Haer volk monsteren, zoo kennenze twee voor een tellen, Om dat elleken Soldaet dan een schadu gaet verzellen.
Zoo krijgen zy vast de ruimt van gelt en goet, En nemen het den Ambachtsman van zweet en van zijn bloet: Daerom, zeit Piet, ist geẽ ongelijk dat ons volk niet uit kẽ rechten, De Capiteins zijn te rijk, zy willen niet vechten.
Maer evenwel daer zijn eẽ deel menschẽ die over een jaer ses of acht Immer zoo kael waren als een geschoren schape vacht, En die haer kost wonnen met Weven, Pelzen, en Snyen, Nu gaenze gekleet in kleeren van alderhande Zye.
Waer drommel zoud het van daen komen dat zy niet altemet, Dan dat 's eveneens.
Zy zeggen hy 's wijs die op zijn zaeken let.
Ik spreek de goede niet te na.
Maer wie daer?
neen, Jy most mijn niet zien baes, ik ga veel liever heen.
Claertje Theodoor.
't IS wel, maer, niet te wel; ik hoor hy 's niet gesturven; Maer hoe leg ik 't nu aen?
wat doe ik zal ik durven By Theodora gaen?
wel waerom zoud ik niet: Zy denkt dat 't ongeluk door my niet is geschiedt.
Waer 's Joffrou Theodoor, en magh men haer niet spreeken?
Ik zal het eens bezien.
Dat hem den hals moet breeken Die Godt vergeten fielt.
stukk' schelms komt gy noch daer: Ontzagh ik niet mijn Godt ik vloogh u in dat haer: Gelijk een Tygerin, berooft van hare jongen, Of als een woede Leeu dicht by zijn hol besprongen Zoudt ik u vliegen in, en scheuren d' oogen uit, Den Moorder van mijn lief, den overgeven guit.
Verrader, flux van hier of 'k morzel al uw leden, En scheur u meerder als Agave Pentheus dede.
Die handt die moorders handt zal ik van 't lichaem rukken, En scheurenze daer na met deze tanden stukken.
Joffrou ontschuldight my, ik heb u niet misdaen.
Durft gy noch spreeken fielt?
flux pakt u hier van daen En komt uw leven niet in Theodoraas oogen.
Ha Hemel wat ist nu!
nu is mijn hoop vervlógen.
Haer zinnen schenen krank, zy raesden als verwoet; Maer ach datzy haer zelfs niet eenigh leet en doet!
't Was lijkwel mijne schult zoo zy haer zelfs bezeerde, Of zoo van groote rou haer 't een of 't ander deerde.
ik en weet, nu magh zy my niet zien, Nu moet ik tijdt op tijdt van hare oogen vlien: En mis ik haer gezicht, zoo mis ik ook dit leven; En nochtans woud ik wel, maer 'k ken haer niet begeven.
Wel als ik immer wil waerom en doe ik 't niet?
Cupido laet niet toe dat mijne wil geschiedt.
Wat Mentor zoud men zoo haer zinnen willen trekken?
Neen Mentor dat is niet om liefde te verwekken.
De liefd is wel een kindt, maer niemant dwinght het wicht, Doch met een zoetigheidt bekoortmen het wel licht.
Had ik dit eer bedocht, zoo zoud ik met schoon spreeken Mijn lief hebben gezocht, maer niet met zoo te wreeken.
Maer nu is 't te laet, men vult te laet de gracht, Wanneer het kalf al leit verdronken en versmacht.
Carbijn zittende op een stoel achter de Gordijnen, spreekt, als de Gordijnen opgeschoven zijn.
FOei fielten, schelmen foei, behoortmen zonder woorden, Zoo zonder tegenweer wel iemant te vermoorden?
Foei, neen dat deught doch niet, den Hemel laet niet toe, Dat iemant met verraet zoo vuilen moordstuk doe.
Maer gy, mijn Theodoor, hoe waert gy wel verslagen, Zoo haest u iemant quam deez' droeve tijdingh dragen?
'k Weet gy van schrik bezweekt, en dat uw jeugdigh hert, Door 't hooren van deez' tijng, met flaut bevangen werdt.
Ach was ik maer zoo veer, dat gy weer uw gezichten Liet op mijn treurigh oogh, en zwakke boezem lichten!
Ik wed, ik bet'ren zoud.
Moght ik uw lieve mondt Maer geven eene kus ik wierd voorwaer gezondt, Mijn ziekte zoudt vergaen, mijn flaute zoud verdwijnen, Mijn diep gedrukte wondt en zoud my niet meer pijnen.
Deez' wondt is niet met al, by dat de ander is, Die ander, die ik draegh mits ik uw byzijn mis.
Ach droevigh af zijn ach!
het zijn wel duizent jaren, Beeld ik my zelver in, dat wy by een lest waren.
'k Zal zenden aen mijn lief, en bidden dat zy my Doch eens verzoeken wil, ik wed zy komt my by.
De Gordijnen toe.
Treet voetjes wakker aen En haest u, gy zult gaen By hem, die my het leven Alleenighlijk ken geven.
Zoo hy het niet behiel, Ach Theodoor!
uw ziel En zou niet langh verbeiden, Maer zou wel haest verscheiden.
Carbijn, ha waerdste waerd!
Dat ik heb op de aerd, En was ik niet bedurven, Waert gy my afgesturven?
Hier Theodoor, hier in, Hier is hy die uw min En zinnen heeft getogen, Hier zult g' hem spreeken mogen.
Carbijn zit als voren, en komt Theodoor in 't gemoet met omhelzinge.
Mijn lief mijn Engelin, gy daer, mijn hooghste vreught?
Mijn waerdste zie ik u?
Carbijn ach wat geneught!
Wat wellust is 't, dat ik u weder magh omvangen?
Ach leven hoe bedroeft!