floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Isabella, Leonard, beyde in Reys-gewaedt.
Valerius, Ferdinand.
Hier siet ghy, Isabell!
dat maghtigh Amsterdam.
Dit is de Poort, wiens naem van Sint Antony quam: Gins siet ghy langs de straet de steyle Suyder Tooren; In ’t kort, dit is die Stadt, die uyt Moeras gebooren, Aen heele weerelden by na de wetten stelt.
Ick vind die schoonder noch dan men my had vertelt?
’k Beken, ick stae verbaest, door veel verwonderingen.
Ghy siet het slegtste deel.
Dit schijnen vreemdelingen.
My dunckt het oock, ’t is best hier niet te blijven staen, Maer laet ons daedelijck ons spel beginnen gaen.
Trêen wy in ’t Lasrus-huys, om den Regent te spreecken, En om u met der vaert in ’t Gecke-kleedt te steecken.
Wel aen, wijl ’t weesen moet, tree dan ter deuren in; En so neemt van dees uur mijn sotheyt sijn begin.
Het is een schoone Stadt.
’k Sagh beter nooit mijn leeven.
Den Heemel Leonard heeft ons veel luck gegeeven, Van voor de nacht noch hier in Stadt geraeckt te sijn.
Maer, ach!
hoe swemt mijn hart noch tusschen vrees en pijn: Wijl ick met u ontvlugt mijn land, en huys te gaeder; Want laes!
wat of uyt spijt mijn overouden Vaeder Nu niet wel vloeckt, en seydt?
Al ’t geen een Eedelman In bloedt, en eer gequetst, uyt gramschap seggen kan: My dunckt ick sie hem al uyt Dolheyt loopen raesen, En langs de straet het volck door sijn gesight verbaesen, U noemende de hoon, en smaet van sijn geslaght, En my een trouwloos kneght, die u tot oneer braght.
So hy de Dwaesheyt ooyt heeft van mijn Min geweeten, ’t Is seecker, dat hy my wel Sot, en Dol sal heeten.
Schoon dat het Sotheyt was in uw verdoolde sin, Een ongelijck portuur te kiesen door uw Min; So wild my daerom nu, in ’t minste niet veragten, Noch stoot mijn nieuw geluck niet om, in uw gedagten, Vermits de liefde, die my nu uw Bruygom maeckt, Doet, dat met een mijn staedt so hoogh als d’uwe raeckt.
En schoon ick, als uyt niet, ben tot dit luck verweesen, Denck dat ick nu niet meer, ben die ick plagh te weesen.
Wat reeden hebt ghy toch, mijn waerde Leonard!
Dat ghy door deese reen, op nieuws, mijn Ziel benart?
Uw woorden, Isabell!
doen my verandringh vreesen.
En wat veranderingh kund gh’ uyt mijn woorden leesen?
’k Merck dat ghy my veragt, en dees u vlugt berouwt: Mits ongelijcke Min nooyt vaste stand en houd.
zijt ghy minder nu, dan toen ick u mijn leeven Ja toen ick u mijn Eer quam in uw handen geeven.
Waerd ghy mijn Dienaer niet?
Wat ongelijck Kan u die Eer dan doen waer mee ick u verrijck?
Van u uyt die staedt, tot mijn Bruygom te verhoogen?
Maer neen, ghy hebt my self, na dat ick sie, bedroogen, U inborst veynsende, in met my wegh te vlien: Helaes!
ick merck het wel.
Hebt ghy dat kunnen sien?
En wist ghy selver niet dat het u souw berouwen?
En dat ick dat berouw souw voor veragtingh houwen?
Gewislijck, Isabell!
ghy haet my.
Zijt ghy Sot?
Ick ben wel Sot geweest, door ’t samen-spannen tot Dees schandelijcke Vlught, verleyd door uw gebeeden, Waer door ick daegelijcks my vond van u bestreeden.
Een teecken, dat ick u beminde, booven hem, Die door mijn Vaeders wil, en sijn gegeeven stem, Ick, sonder deese Vlugt, te trouwen was gedwongen: Maer ’t schijnt, dat enckle woord, dat my flus is ontsprongen, Dat quetst u het verstandt, en speelt u in den sin.
Noemt ghy dan, Leonard!
veragting u te minnen?
En door die Min alleen berooft te sijn van sinnen?
Gewis, die naem komt met mijn hart niet oover een.
Uw hart is my bekendt, spijt dees versierde rêen.
wie souw myn hart ooyt beeter kunnen weeten, Dan ghy, die door de Min daer vast zijt ingeseeten?
Maer neen, Vrind Leonard!
het schijnt dat ghy met list, Quansuys een oorsaeck soeckt van opgewurpe twist, Om onder deese schijn my schandigh te verlaeten: Maer, ach!
wat reeden ist, die u my dus doet haeten?
’t blijck genoegh, hoe dat ghy my versmaet, En steets veragt hebt, om ’t verschil van onse staedt: Waer door ghy my uw Min onwaerdig denckt te weesen.
Want so uw liefde was so hoogh in top gereesen, Gelijckerwys ghy veynst, hoe soud gh’ op myn begeer, My kunnen weyg’ren dat, het geen ghy noemt uw eer?
Maer neen, onbuygbaer voor mijn smeecken, en gebeeden, Blijft ghy steets eeven koel, en houd verstand, en reeden, Waer dat men anders, in een Ziel, die regt bemindt, Nooyt so veel agterdoght, en so veel oordeel vindt.
Weet ghy niet, dat de Deugt de Driften moet verwinnen, Wanneer sy twisten om de Heerschappy der sinnen?
En dat ick, eer de Trouw ons’ liefde wettigh maeckt, De Kuysheyt eeren moet?
ô Leonard!
ghy laeckt, ’t Geen in my, als een Deugt, veel eerder is te prijsen.
Wat kan ick anders, dan met woorden u bewijsen, Dat ick u min?
Gewis, had ick myn selfs so blood En u het geyl genot gegeeven, van myn schoot, ’k Weet, die ligtvaerdigheyt, had reets in u gedagten Na die genooten gunst, my doen van u veragten.
Vermits men in ’t gemeen, na ’t Wetteloos genot, Van wien men wierd bemind, veragt word, en bespot.
Een schoont, die voor ’t genot, ons magt had te doen blaken, Sal, na ’t genot, veel eer ons’ vlammen heeter maecken.
Maer neen, ô Isabell!
dees uw Wantrouwigheyt Spruyt uyt dees oorsaeck niet daer ghy uw deugt mee vleyd: Maer uyt iets anders, ’t geen my sien doet uyt uw oogen, Dat ick van u veragt, bespot ben, en bedroogen.
ô Onverstandige!
spaer deese woorden toch.
Segh Ongeluckige veel eer, door uw bedrogh.
Hoe nu?
is dit bedrog?
en noemt ghy het dan haeten Om uwe liefde, land, en Ouders te verlaeten?
En Eer, ja leeven selfs, te stellen in uw hand?
Is dit d’ontrouwigheyt die ghy my stelt tot schand?
Geen reeden, Isabell!
kan mijn geloof verbreecken Van uw bedrogh: Vermits dat ick uw Vlugt eer reecken Te sijn veroorsaeckt uyt een haet tot Constantyn, Dan wel uyt liefde, daer ghy my mee kost verleyen.
dees beschuldigingh meld my uw schelmeryen: ’t Is waer Verraeder!
dat de Min van Constantyn My nooyt kon dan haetlijck sijn.
Maer wat was d’oorsaeck van dit haetlijck teegenstreeven?
Was ’t niet, om dat ick u mijn hart al had gegeeven?
Helaes, mijn Leonard!
wat onregt doet ghy my Door dees uw agterdoght?
set die ter zy, En keer my toch weer toe uw Minnelijcke oogen, So ghy de tranen van de mijne op wild droogen.
Wegh met uw tranen, weg met uw geveynsde Min; Maer geef my daedlijck die Juweelen, die ghy in Uw kleederen verbergt, en al de rest met eenen, Die voor een dagh of twee, ghy my liet sien te Rheenen.
mijn Juweelen?
Ja, op dat ghy hier op straedt, Of in de Herbergh, u die niet ontsteelen laet.
Waer toe begeert ghy die?
’k Sal ’t u daer na ontknoopen.
Is, ligt ons geldt verteert, dat ghy die wild verkoopen?
Neen, ick begeer die slegs om dat ick se begeer.
Verkoop indien ghy wild dees Krop-boot dan veel eer.
Neen, geef my alles hier.
Hoe, alles?
Sonder praeten, Geef op.
Helaes, mijn Vrind!
ghy wild my light verlaeten.
Dit teegen-preevelen sal u niet wel vergaen.
wat heb ick u misdaen?
Sijn dees Juweelen u, so wel als my niet eygen?
so ist, dat ghy uw loon sult krijgen.
Onkuysche!
geef my hier, al wat ghy hebt.
Onkuysche, ach mijn Ziel!
krijgh ick dees naem van u?
Mijn waerde Bruydegom!
Ick wil die naem niet hooren: Geef de Juweelen of dees Poock sal u doorbooren.
Daer sijn sy: Heemel, ach!
nu sie ick u nooyt meer.
Sa, daedlijck, geef de rest.
ick heb niet meer.
Uw Reys-Rock, met uw Keurs, schud uyt, en sonder spreecken.
Keurs, en Reys-Rock, Lief!
Dees hand sal u doorsteecken, Maeckt ghy het minst gerugt, en ghy niet alles geeft.
mijn hart dat klopt, mijn lichaem lilt, en beeft, Van enckle schrik.
Schud uyt, tot ’t hembd toe, al uw kleeren.
Waer wil dit heen?
Schud uyt, eer ick begin te sweeren.
Daer hebt gy ’t all, helaes!
wat wild ghy nu, mijn hart?
Ick heb genoegh, vaer wel, denck eens om Leonard.
Isabella, alleen in haer onderkleeren.
VErraeder!
gaet ghy my soo trouweloos begeeven!
Keert weer keert weer en neemt met eenen toch mijn leeven?
Wijl ghy my alles, daer ’k van leeven souw, ontneemt.
Ach ik Rampsalige!
dus arm, en naeckt, en vreemt, Wat droever ongeval sie ick tans voor mijn oogen!
Maer, schoon dat my dien schelm dus deerlijck heeft bedroogen, ’t Is my noch troost genoeg, schoon hy mijn schatten stal, Dat hem mijn liefde, noch mijn hert niet volgen sal.
Want schoon dat ick met hem, mijn Ouders, huys, en Vrinden, Ontvlooden ben, geen Min Gaf my daer oorsaeck toe, maer enckle afschrick van Een Minnaer, die men my wouw geeven tot een Man.
Dees Dwangh alleenigh dan, die porde my te vlugten: Hoewel daer door gebragt tot swaerder ongenugten, Want hoe het een bedrogh door ’t ander word betaelt, Dat siet men hier in my na t’leeven af-gemaelt, Mits ick die Sotheyt van dien Af-keer nu moet boeten; Waer door dat ick een Man, die eenigh aen mijn voeten Uyt Eerbied ley geknielt, te schandigh heb veraght.
Maer laes!
waer sal ick heen in t’ vallen van de Naght?
Dus naeckt, en onbekend?
Wat sullen die my vinden Van my gelooven?
ach, hoe gaet ghy dus verswinden Mijn Rijckdom, staedt, en Eer!
die ick soo haest verloor, Door Sotte koppigheyt.
Maer sagt my dunckt ick hoor Al volck: Ick sal my hier een weynigh needer setten.
Joris-Vaer.
Claesje.
’k Belooft u, van op hem in alles wel te letten.
Maer souw ’t niet noodigh sijn, dat men so dra men kon Voor hem een seeckre Soort van Teegen-gift verson?
En dat men hem te met wat dee Medicineeren?
’k Sal met den Doctor daer eens oover consuleeren.
Maer wijl hy meenigmael puur dol is, als ghy segt, Sal ’t goet sijn, dat men hem aen ysre Keetens legt, En opsluyt, op dat hy de menschen niet en hindert.
Terwijl dat nu de Maen vast alle daegh vermindert, Waer mee, gelijck ghy weet, de Sotheyt oock vergaet, So is ’t niet noodigh, dat men hem noch binden laet; Maer laet hem nu slegs in de lange Rock wat loopen, Tot dat men sie wat goets men uyt hem heeft te hoopen; Ior.
Seer wel; Maer hoe ’s sijn Naem?
Sijn naem is Karel.
En Waer is hy toch van daen?
Van Uytregt.
Ick beken, Dat ick hem eerst had voor een Delvenaer genoomen; Vermits my uyt die Pleck veel luy besoecken koomen.
Maer wat was sijn bedryf?
en wat ist voor een geest?
Hy is voor deesen een geleert Student geweest, Doch al te vuurigh in de boecken.
Na uw meenen, Komt het hem daer van daen?
En van wat Min met eenen.
So is sijn Sotheyt dan een dubbelt quaed, alsoo ’t Van Joncker Plato komt, en Monsieur Cupido.
Gewislijck, elck alleen, is magtigh, om by tyen De Wijste Man het hooft op stelten te doen ryen.
De Ooverdaet, so wel in Studie, als in Min, Berooft ons het verstandt, en blaest ons Sotheyt in.
Hoe veel te meer dan als die twee te samen koomen, Word door die dubble kragt de Reeden ons ontnoomen?
Siet hier, hier siet gh’er twee, die door die selfde kragt, Oock Sot geworden, laetst my mêe sijn t’huys gebraght; Schoon sy ten naeste by daer van nu sijn geneesen.
Wat sijn sy?
’t Plagten eer geleerde luy te weesen Maer al te diep verwart door haer Philosophie, Wierd elck van haer so Sot, voor ’t minst, als andre drie, Doch eyndlijck, door de sorgh, die voor haer is gedraegen, Siet men haer selden meer in d’ouwe Sotte Vlaegen.
So dat ick haer gebruyck, in ’t passen op de Poort, En in om boodschappen te loopen, en so voort, Kom Klaesje!
kom eens hier.
ick begin te vreesen.
Hier ben ick.
Dat ’s een Seun.
Dat loof ick kan niet weesen; Vermits ick met mijn Vaer gansch niet reciproceer, Want die is langh al doot, ick ben geen Seun dan meer.
Ick hoor sijn Logica.
En jy, Me-Joncker Marten!
Jy bend een Eedelman.
So slegs mijn Moer geen parten Gespeelt heeft met een Boer, terwijl ick wierd gemaeckt.
Dees is den Adeldom so seer in ’t hooft geraeckt, Dat hy sigh schier van ’t bloedt van Heer Achilles reeckent.
Ick heb hun beyder soort van Sotheyt al geteeckent.
Maer segh eens Joris-Vaer!
het Vuur, ist kout of heet?
Kout is het altijt niet.
Hoe Droes of hy dat weet?
En waer of hy de kragt van ’t Vuur so wel geleert heeft?
Of ist, om dat hy ’t door een Brand-merck geprobeert heeft?
Jouw Gauw-dief!
als je bend, Val.
Ha, ha, wel Joris-Vaer!
Daer heeft hy u gehad.
Maer siet, wat Vrouw sit daer Gints op de straedt?
Ick wed, ’t sal Sinte Tisbe weesen, Die om haer Pyramus is uyt de Doot verreesen.
na dat ick merck, so heeft men my gesien.
Nu is het al te laet, om hier van daen te vlien: ’t Sal best sijn, dat ick door mijn sugten, en mijn klaegen, Doe blijcken, dat men my heeft al mijn goet ontdraegen.
Of ick noch ligtlijck in ’t Medoogend Amsterdam In dit mijn ongeluck of troost, of hulp bequam.
Segh Vrouw-mensch!
sta eens op, wat sit ghy hier te steenen?
ô Heemel!
wild my wraeck op deesen schelm verleenen, Die met mijn kleeren my soo veel juweelen stal.
Wy koomen regt te pas.
Ik kense wel s’ is mal.
Ach, ongeluckige!
noch nauwlijcks hier gekoomen, Word u, op eenen sprongh, al wat ghy hebt ontnoomen.
ô Schepsel!
Houd u een weynigh stil.
Om dat ick u eens soenen wil.
Staet af van my, ghy Fiel!
Ick ken dit sotte weesen.
Kom Susje!
sta jy op, en wild voor ons niet vreesen.
is ter Weereld dan geen meer erbarmenis?
Voor een die al haer goet terstond ontstoolen is.
In dien ’t haer harssens sijn, daer sy van leyd te praeten, So sweer ick dat men haer heel weynigh heeft gelaeten.
Agt duysent Kroonen, was voor ’t minste de waerdy, ’t Geen in Juweelen men ontstoolen heeft aen my.
Ick hoor wel uyt de Text, waer op haer sinnen speelen, Dat dees haer Sotheyt spruyt uyt Rijckdom, en Juweelen.
Dat hebje wel gevat, ik ken haer heele staet, Hout haer van nacht om mijnent wil slegs van de straet.
Sa jongens!
pack haer aen; en leyd haer dan na binnen.
ga jy mee.
Kom aen, mijn Kind van Minnen, Tree sagjes voort.
wat wild ghy met my doen?
Laet los, ghy Fielen!
Gans bloed!
was dat een Soen?
Hoe Vrouw-mensch!
sla je my?
’k Sweer, ick sal jouw die parten Verleeren, kom je t’huys.
Segh dat je Sinte Marten Of van sijn Maegschap, bend.
Die ben ick, maer te Paerdt.
Indien ghy, die ghy segt, of van sijn Vrinden waerd, So soud ghy so Barbaers, en wreet niet met my leeven, Maer soud my eer de helft van al uw kleeren geeven.
Kom Dogter: gaet ghy slegs, men sal u, hebt gedult, Ter plaetse brengen daer ghy kleeren krijgen sult.
Kom gaet, waer wagt ghy na?
ghy hebt hier niet te vreesen; Mart.
’k Segh andermael gae voort; * Isab.
* Waer brengt ghy my hier in?
Gaet slegs, ghy sult het sien.
Sa, Neegersche Heydin!
Tree in ’t Gevangen-huys.
ben ick dan gevangen?
Wat heb ick toch misdaen?
Gaet slegs, ghy sult niet hangen.
is dit helpen die, die men het sijn ontnam.
Sijn dit de Deugden van ’t Barmhartigh Amsterdam?
Des Stads Barmhartigheyt sal u tot voordeel koomen.
En vangt ghy dan een Vrouw die ’t haren is ontnoomen?
Gaet slegs, en teemt daer na uw Text soo langh ghy wild.
’t Was beeter, ghy mijn Dief, dan my, gevangen hield.
die Juweelen sijn die sloof in ’t hooft geslaegen.
Kom, als een Meyd, stap voort.
mijn gelt t’ontdragen, En my te vangen!
ach Rampsalig’ als ick ben.
TErwijl ghy siet mijn Heer!
dat ick niet blijven ken, Maer my genootsaeckt vind wat order te gaen stellen, Ontrent den toestand van mijn Sotte Huys-gesellen; So ga ick nu, wijl ick u morgen weer verwaght, So ghy my spreecken wild.
Wel Joris-Vaer goe naght.
En wild voor al toch sorgh voor onse Karel draegen; En wijl hy, als ghy siet, nu vry is van sijn vlaegen, So sal ’t genoegh sijn, dat ghy in de lange Rock Hem slegs wat loopen laet.
Seer wel; of anders, ’t hock Is al gereet gemaeckt, daer, so sy willen baeren, Plaets sullen vinden, om haer selven te bedaeren.
Goe Naght.
Ick gae, wilt toch dat vrouwmensch wel bewaren* En schoon dat sy wat vremt en yslijck komt te baren, En acht, dat niet maer hout haer digjes inde val, Door dien men u hier al heel wel beloonen sal.
SEEVENSTE UYTKOMST.
Valerius, alleen.
Tot morgen toe *.
Geluckigh ben ick wis, Dat d’uytkomst van mijn Raed so wel bevallen is; Vermits ick tot der doot was met mijn Vrind verleegen, Doch nauwlijcks heb ick hem in ’t Lasrus-huys gekreegen, Daer hy gesondt, en wys, ontvlugt sijn dreygend lot, Of selver keer ick daer weer uyt, so sieck, als Sot.
Nauw heb ick die Sottin terstond daer in sien haelen, Of stracks ontfingh mijn Ziel so felle Blixem-straelen Uyt haer Lazuur gesight, dat in die selfde tijt* Ick mijn verstandt verloor, en wierd mijn sinnen quyt; Pas of mijn Sotheyt uyt de hare was verreesen.
wat bevalligheyt bevond ick in haer weesen Haer soete treurigheyt, en minnelijcke spraeck, Ontsteecken in mijn Ziel, een Sotheyt vol vermaeck.
So dat ick van de Min, door varsch-ontsteecken hetten, My met* de Sotheyt reets voel van dees Vrouw besmetten.
ô Spooreloose Min!
wat is het dat ghy maeckt?
Dat ghy op ’t onversienst my met dees Sotheyt raeckt?
Die my dwinght, morgen vroegh weer na dit huys te keeren, Op dat ick door een list volvoer mijn Sot begeeren; Of, op dat men met een, de Dwaesheyt van mijn Geest Met het ontstelde Breyn van al de rest geneest.
Zoo weet ghy dan Catryn my so verr te bepraeten, Dat ick om uwent wil mijn Kamer heb verlaeten, En hier tot op de plaets met u gekoomen ben.
Segh op, wat wild ghy nu?
Me-Juffer!
ick beken, Dat ick eer waerdigh ben gelastert dan gepreesen, En dat mijn Sotheyt wis van u bespot moet weesen; Als ick u seggen gae de doolingh van mijn sin: En dat ick hier in huys een nieuwe Sot bemin.
Maer egter, wijl uw Oom stracks ’t huys is uyt getreeden, So hoort in Vryigheyt, dat ick u eens in ’t breede Mijn Min verhaelen gae: Terwijl wy hier misschien Mijn aengename Sot terstond wel sullen sien.
Hoe nu, Catryn!
Wat Koorts ontstelt uw sinnen?
Dat ghy vervoert word tot een Lasrus-Sot te minnen?
Maer neen, ick ben verdoolt, ick denck ghy met my spot: Vermits men nooyt een Mensch verliefd sagh op een Sot.
De Min is selver Sot, dat moet Me-Juffer weeten, En die niet Sot en is, die magh geen Minnaer heeten.
Een teecken, dat hy u niet heel veel Wijsheyt laet.
Wie siet’er dat de Min met Wijsheyt samen gaet?
een vreemde Sot hier korts eerst ingekoomen, Die heeft u dan alree al uw verstand ontnoomen?
’t Is goet te sien, dat ghy niet veel te missen had.
Sijn weesen, en gedaent bedroogen my, so dat Ick hem daer door in ’t eerst langh heb voor wijs gereeckent.
Want ’t was sijn Sotheyt niet, Me-Juffer!
die al spreeckend, My dus betoovert heeft; maer ’t was, terwijl hy sweegh, Dat ik het Minne-vuur eerst in mijn boesem kreegh.
Hoe kan een Wijs mensch toch verlieven door het swijgen?
Gelijck men liefde tot een schildery kan krijgen; Waer in een Beeltenis, die ons de oogen streelt, Ons, al stil swijgende, vaeck hart, en ziel ontsteelt, Soo ben ick door een Beeld mêe gansch ontrooft van sinnen.
Wat grooter Dolligheyt!
een stomme steen te minnen!
ô Ja, ’k heb aen een steen gegeeven ziel, en hart.
Maer, wat genot, of heyl, verwagt ghy uyt dees smart?
Mijn heyl bestaet alleen, in op geen heyl te passen.
Ghy zijt, geloof ick, dol; De Maen die is aen ’t wassen.
Mijn Dolheyt hangt misschien van ’t groejen van de Maen, Maer, met de Son van ’t luck groeit oock mijn liefde aen.
Ghy zijt door Son, en Maen, alleen niet sot te heeten, Maer ghy zijt Geck, en Dol, door al de agt Planeeten.
’t Sal best sijn, dat mijn Oom u mee een hock vergunt, Waer dat ghy uw verstand weer wat vergaeren kund; Wijl ick alleen weerom sal na myn Ouders keeren.
Eer ick het waerd gesigt van Karel souw ontbeeren, So heb ick liever hier puur Sot, ja Dol te sijn.
Keert ghy daerom vry weer na Haerlem sonder mijn: Want, wijl ick, als ghy segt, van liefde Sot moet weesen, So blijf ick liever hier, om my te doen geneesen.
Maer siet, daer komt hy aen.
Ferdinand, in Sots kleeren.
IS dit uw Minnaer dan?
* Ferd.
Hoe, ick geboeient!
wie dêe my dees keetens an?
Of hebt ghy dit gedaen?
hebt ghy my binden laeten?
ô Groote Casteleyn van ’t Slot van Damiaten!
Soo sweer ick, dat ick my hier oover wreecken sal.
Want, schoon dat ghy dien Reus, pas als een Maly-bal, Lest met een Vuyst-slagh hebt gestiert na d’Antipooden, So, sal ick, Agters-kind van d’Opper-baes der Gooden, U daedelijck het hart doen sincken in uw broeck, En u doorbooren met een Amsterdamsche Koeck.
Ach, laet ons vlien, Catryn!
Neen Juffer!
laet ons blijven; Ick weet, hy sal op ons geen ooverlast bedrijven.
Siet hier uw Dienstbre Slaef, die om uw Min verbrand.
ô Schoone!
vlugt my niet: Het swart Egypten-landt, Noch het Barbaers gewest der Plat-geneusde Mooren, Heeft my niet voortgebraght, om hier uw rust te stooren; Maer, so ghy ’t weeten wild, de Min die stelt my hier, Als tot een Voorbeeld van sijn Eedel-aerdigh vier.
Ick ben, en ick ben niet: Want ’t sijn is niet van nooden Dien ’t best is niet te sijn; Des kom ick hier gevlooden, Om ’t sijn te myen, en om niemendal te sijn.
Wel eer was ick Student, maer seecker Maeghdelyn Dee voor de boecken my de les van Venus kiesen, Waer door ick eyndelijck moest al mijn sijn verliesen: Want, schoon dat sy aen elck den Vryen toegangh gaf, So stack mijn Eedelheyt aen elck de loef noch af.
En of ick haer geviel, dat geef ick u te gissen, Wijl sy op seeckre tijt my juyst eens had sien pissen.
ô Onbeschaemsten Sot, en Buffel die ’er leeft!
’k Bid dat uw Majesteyt my toch haer Voeten geeft, Dat ick die kussen magh; wijl ghy, gelijck de Gooden, geen voeten hebt van nooden.
Gewis, ick sie in u, ’t Schets van die Serafyn, Die my in Amsterdam nu Sot, en Dol doet sijn.
635) Wat jammer ist, Catryn!
dat sulcke brave leeden Niet na hun waerdigheyt bestiert sijn van de Reeden?
ghy hebt mijn hart geraeckt met so veel viers, Dat ick om u, al meer, als slaef ben in Algiers.
Uw soet gesight ontsteeckt op nieuws mijn doove koolen; In ’t end, het Vuur dat kruypt van ’t hooft tot in myn soolen; En so ghy my in ’t kort geen gunstigh woord vereert, Soo ben ick in een uur tot Asch gecalcineert.
ick vrees dat hy u mee al sal behaegen.
Wat Maen, segh ô Catryn!
regeert ’er in dees daegen?
Die so besmettelijck in Min, en Sotheyt is?
Gewis ghy zijt gevat, indien ick niet en mis.
dat ick met mijn bloedt sijn Wijsheyt weer kon koopen!
Wat baet het u, helaes!
tot sulck een wensch te loopen?
’k Beken, ’t en baet my niet, maer ’t wenschen staet my vry Catr.
Ach Juffer!
dese wensch verweckt mijn jalousy.
In ’t punt van jalousy, een koppel kneppel-slaegen Geplant op ’t Agter-stuck, kan al die drift verjaegen; Doch wijl de jalousy in Hoorens meest bestaet, So bid ick, segh my eens, wie dat daer vry van gaet?
Langh leef de groene Min, langh moeten d’hoorens leeven!
Op dat men die malckaer noch langh om sunst magh geeven.
Doch twijffelt ghy misschien aen sulcken fraejen saeck, So hoor, hoe ick hier op mijn Syllogismys maeck.
Elck Minnaer is jalours: De jalousy maeckt Hoorens; Ergo, de Hoorens sijn in Steeden meer als Toorens.
In dien ghy Schoone!
hier de Minor op negeert, So hoor, hoe die in ’t kort word van my geprobeert: De Hoorens, so die door de jalousy niet koomen, Hoe krijgt men die dan, door alleen daer van te droomen?
antwoord eens.
verdwaelde Geest!
’k Geloof dat hy voor dees wel wijs moet sijn geweest.
Wild ghy m’een Vrindschap doen, om te requiesceren In Pace?
En waer mee?
Wild my die strick vereeren; Waer ick de Roosen van den Eesel Apulè Op af-geschildert sie; misschien dat sy my mêe, Gelijck als hem weleer, weer geeven ’t oude weesen.
Dit sal mijn Antidoot, ghy mijn Apollo weesen.
Ach, had het sulcken kraght!
Het sal mijn Noort-starr sijn.
Dees sal u beeter staen, van Geel, en Carmosijn.
Het sal u beeter staen, dat ghy u met mijn saecken Ghy kleuter!
niet en moeyt; door ’t sluyten van uw kaecken.
Neen, dees sal beeter sijn, want ghy zijt beyde groen.
Ja, op dat dit mijn hoop weer magh herleeven doen.
Doch in de plaets van u hier weer wat voor te schencken, So sal ick daeglijcks, drie minuten aen u dencken.
Voorwaer, dat is te langh.
’k Beken, het is wat veel, Maer schat het, so ghy wild, slegs op het darden deel.
Ik daght, ô Juffer!
dat ghy voor dees Sot woud vlugten.
Swijgh stil, Catryn!
sijn praet verdryft mijn ongenugten; Want schoon hy meenigmael veel sotte grillen spreeckt, So vind ick egter noch dat ’er vermaeck in steeckt.
Maer sagt, daer hoor ick Volck: Catryn!
laet ons vertrecken, Om door de saemen spraeck geen opspraeck te verwecken.
Ghy gaet mijn schoone Son!
helaes, wat droever naght, Of wat voor Neevel, uyt den Af-grond voort gebraght, Ontrooft my toch den Dagh, my door uw ligt gegeeven?
Maer sagt sy sijn al wegh.
Wat komt hier herwaerts streeven?
Helaes waer ben ick hier gebragt door ’t ongeval.
Waer ick hier kom ick vind slegs Sotten ooveral, So dat het Vrugtloos is hier reeden te gebruycken, Want daer geen Reeden woont, daer moet de reeden duycken, ’t Sal best sijn, dat ick my mee puur ontsinnigh maeck.
Wijl ’k aêrs geen middel sie hoe ’k hier van daen geraeck, Want daer de Sotheyt heerscht, daer word ’t verstand verweesen; Des ist my noodigh by dees Sotten Sot te weesen.