floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hoe schreeuwt men binnens Huys, ick was dat wel gewoon Maer evenwel ick hoor een alderdroefsten thoon.
PERYNE   SARA   BY-KOMINGE.
U Vader die is Doodt gevallen vande trappen Ick heb soo menighmael gheseyt, ay doetse lappen Ding.
Myn Vader, Vader Doodt.
Binnen met Rombert.
Peryntjen Peetjen gaet Dit ong’luck niet op’t hooghst’ terwyl hier gheenen Raedt Voor syne Ziel en is dat can tot voordeel wesen Want alle quaet is quaet, maer dit is meest te vresen.
Hier comt de Gierigheydt tot haer ellendigh endt En het verschrafelt goet gelyck het is gewent.
Den Vrecken Woeckenaer geen Zielens schade,, siet: Maer Deught alleen op winst van Godts GHENAEDE,, SIET.
LIEFDE DOET SORGEN.
FINIS.
DE BUITENSPOORIGE TOEBAKSNUIVER, OF HET HUWELYK DOOR SNUIFTOEBAK.
Te AMSTELDAM, By de Erfg: van J. LESCAILJE, op de Middeldam, op de hoek van de Vischmarkt, 1697.
COPYE Van de PRIVILEGIE.
Alzo Ons vertoond is by de tegenwoordige Regenten van de Schouwburg tot Amsterdam, Dat zy Supplianten zedert eenige Jaaren herwaarts met hunne goede vrinden hadden gemaakt en ten Toneele gevoert verscheiden Werken, zo van Treurspeelen, Blyspeelen als Klugten, welke zy lieden nu geerne met den druk gemeen wilden maken: doch gemerkt dat deze Werken door het nadrukken van anderen, veel van hun luister, zo in Taal als Spelkonst zouden komen te verliezen, en alzo zy Supplianten hen berooft zouden zien van hun byzondere oogwit om de Nederduitsche Taal en de Digtkonst voort te zetten, zo vonden zy hen genoodzaakt, om daar inne te voorzien, ende hen te keren tot Ons, onderdanig verzoekende, dat Wy omme redenen voorsz.
de Supplianten geliefden te verleene Octroy ofte Privilegie, omme alle hunne Werken reeds gemaakt, ende* noch in ’t ligt te brengen, den tyd van vyftien Jaaren alleen te mogen drukken en verkoopen of doen drukken en verkoopen, met verbod van alle anderen op zeekeren hooge peene daar toe by ons te stellen, ende voorts in communi forma.
overgemerkt hebbende, ende genegen wezende, ter bede van de Supplianten, uit Onze regte wetenschap, Souveraine magt ende authoriteit dezelve Supplianten gekonzenteert, geaccordeert, ende geoctroijeert hebben, conzenteeren, accordeeren ende octroijeeren mitsdezen, dat zy geduurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaaren de voorsz.
Werken die reeds gedrukt zyn, ende die van tyd tot tyd door haar gemaakt ende in ’t ligt gebragt zullen werden, binnen den voorsz.
Verbiedende daarom allen ende eenen yegelyken, dezelve Werken naar te drukken, ofte elders naargedrukt binnen den zelven Onzen Lande te brengen, uit te geven ofte te verkoopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebragte ofte verkogte Exemplaaren, ende een boete van drie honderd guldens daar en boven te verbeuren, te appliceren een darde part voor den Officier die de calange doen zal, een darde part voor den Armen ter Plaatze daar het cazus voorvallen zal, ende het resteerende darde part voor den Supplianten.
Werken, daar door in geenige deelen verstaan, den inhoude van dien te authorizeeren ofte te advoueeren, ende veel min dezelve onder Onze protekcie ende bescherminge, eenig meerder kredit, aanzien ofte reputatie te geven, nemaar de Supplianten in kas daar in iets onbehoorlyk zoude mogen influeeren, alle het zelve tot haren laste zullen gehouden wezen te verantwoorden; tot dien einde wel expresselyk begeerende, dat by aldien zy dezen Onzen Octroije voor de zelve Werken zullen willen stellen daar van geene geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie sullen mogen maaken, nemaar gehouden zullen weezen het selve Octroy in ’t geheel ende zonder eenige Omissie daar voor te drukken ofte te doen drukken, ende dat zy gehouden zullen zyn een exemplaar van alle de voorsz.
Werken, gebonden ende wel geconditioneert te brengen in de Bibliotheecq van Onze Univerziteit tot Leiden, ende van daar behoorlyk te doen blyken.
Alles op poene van het effect van dien te verliezen.
Ende ten einde de Supplianten in dezen Onzen Conzent en Octroije mogen genieten als naar behooren: Lasten wy allen ende eenen ygelyken die ’t aangaan mag, dat zy de Supplianten van den inhoude van dezen doen, laaten en gedogen, rustelyk en volkomentlyk genieten, en cesserende alle beletten ter contrarie.
Gedaan in den Haage onder Onzen grooten Zegele hier aan doen hangen, den XIX September, in ’t Jaar onzes Heeren en Zaligmaakers* duizent zes honderd vier en tachtig.
De tegenwoordige Regenten van de Schouwburg hebben het recht der bovenstaande Privilegie, voor De Buitenspoorige Toebaksnuiver, of het Huwelyk door Snuiftoebak, vergund aan de Erfgen: van Jacob Lescailje.
Den zevenden May, 1697.
KORTE INHOUD.
MEn ziet een Vader, zo op ’t Snuiven afgerecht, Dat hy, daarom alleen, een Heer zyn kind ontzegt, Om dat hy in ’t misbruik zich niet na hem kon voegen.
De Minnaar, die reeds was van zyn Meestres bemind, En van de Moeder, en de Grootvaâr, heel bezind, Bedenkt een List, om hem volkoomen te vernoegen; Koomt in een vreemde schyn, als Minnaar van dat kruid, Krygt dus zyn Minnaares tot Bruid.
ENOCH KROOK.
BERTRAND, Vader van Kornelia, Karel en Jozyntje.
ELIZABETH, VrouwBARTHOLOMEUS, Vader  }  van Bertrand.
KORNELIA, Minnaares van Leander.
LEANDER, Minnaar van Kornelia.
KAREL, ZoontjeJOZYNTJE, DochtertjeTRUI, Meid  }  van Bertrand.
ELSJE, Zuster van Trui.
ELDERT, Knecht van Leander.
KOERT, een Yvoordraaijer.
ANTONIO, een Zwartje.
’t Kluchtspel speeld in ’t huis van Bertrand.
DEBUITENSPOORIGETOEBAKSNUIVER.
KORNELIA, LEANDER* opstaande van de Tafel, ELDERT slaapende op een stoel.
KORNELIA.
MYn Heer, waar toe diend dit dat gy de Lyst, en Nommers, van Vaders Snuiftoebaks doozen hebt opgenoomen?
ik vrees dat my dit heimelyk gesprek met u heel kwaalyk zal bekoomen.
Gy weet hoe myn Vader u heeft afgezet.
Ik bidje, vertrek.
LEANDER.
Ja, maar heel tegens reden.
Schoon Dat zo is, ik moet, als een gehoorzaame Dochter past, opvolgen zyn geboôn: Hoe wel hy zelfs moet toestaan dat op u niets te zeggen valt, en het de alderbelachchelykste zaak des Waerelds is, waarom hy het Huwelyk van my met u heeft afgeslaagen; Nochtans ben ik van verstand, dat de Kinderen de gebreeken in hunne Ouders, geduldig moeten verdraagen, Tot dat men door georloofde middelen, of goede redenen haar van hunne* dwaaling aftrekt.
Wel, Mejuffer, zyt verzeekerd, dat het geene ik nu tracht in’t werk te stellen, tot geen ander einde strekt.
Deze Lyst van uw Vaders Snuifdoozen, die ik uitgeschreeven heb, en’t geen ik vorder zal beginnen, Is met goedvinden van uw Moeder, en Grootvader.
Dwaaze menschen kan men niet beter tot recht verstand brengen, als dat men zich veinst met haar eens te zyn van Zinnen, Zo krygt men geloof by hen, en geraakt in hun gunst.
En, ’t geen men door goede reden niet kon verkrygen, verkrygt men dan door geöorloofde kunst.
TRUI, verbaast uitkoomende, loopt Eldert, die op een stoel zit en slaapt, om veer.
KORNELIA, LEANDER, ELDERT.
TRUI.
JUffrouw, ik vrees dat je Vader......                             KORNELIA.
Wat is’t?
O myn!
hoe loop ik daar tegen Die stoel!
ELDERT, vallende, roept half slaapende.
Waar is de brand?
Zwyg Eldert, wat brand, Gek?
ELDERT, zijn oogen vryvende.
Heb je dan met den Degen Gevochten?
Wat schortje, droomje?
ELDERT, Isser dan iemant verdronken, myn Heer?
ELDERT.
Spreek, wat isser te doen?
hoe lachje zo zeer?
Om dat je zo slaaperig ziet.
Wat doeje te slaapen?
Ja, by myn trouwe, ’k Geloof’t wel, had ik Trui zo lang, als jy Juffrouw Kornelia, moogen onderhouwen, Ik zou niet geslaapen hebben, ik verzekerje dat; Maar ik had geen handgebaar, en raakten in slaap wyl ik daar zat.
Kwibus, ik geloof je meend tot jouwent te weezen, Omdat je zo schreeuwd: kom, je moet vertrekken.
Mijn Heer, ik ben vol vreezen Myn Meester is zo even, eens achter op de plaats gegaan, Ik zorg dat hy hier straks by zyn Snuifdoozen koomen zal, en wat raad ging ons aan, Zo hy u, by zyn Dochter, hier in zyn kamer mogt vinden?
Vaar wel, myn Engel, verwacht een gelukkige uitkomst.
TRUI roept Leander weêrom.
Myn Heer!
myn Heer!
zo ge uw Beminde Noch iets hebt te zeggen, dat meugje met een snap noch wel doen.
Haar Vader, zag ik, dat op de Plaats ging, daar hy gemeenelyk wat lang zit, en om te verhoên Dat men u hier niet al te schielyk mogt koomen betrappen, Maar dat’er tyd mogt zyn dat gy, met Eldert, behendig de deur uit kost snappen, Liep ik kousvoetelings na de plaats, en schoof, zonder dat hy’t hooren kon, de wervel op de deur, En docht, nou zit jy vast, druk maar schoon uit, Sinjeur.
Ik zal myn Heer Leander waarschouwen gaan, ’t is tyd dat hy gaat: heb je hier nu je zaaken Beschikt, en alles Mejuffrouw gezeid?
zo wilje maar vaardig maaken.
Ja; maar je zuster Elsje, zal die wel klaar zyn, gelyk als’t is gezeid?
En is ze stoutmoedig genoeg?
Alzo stout als ik.
laat Eldert maar by haar gaan, en verkleed met haar hier koomen, zyt verzekerd dat de Meid Haar rol heel aardig, en na de kunst zal speelen.
Als Eldert het maar zo goed maakt, zo zal’er niets aan scheelen.
Maar kan ze wel snuiven?
Hoe grooten Snuiver dat jy ook bent; zy kan het Licht beter als jy, ze is een liefhebster, myn vriend; Ze heeft wel zes jaar by Portugeezen, en Franschen gediend.
Die kwaamen haar het snuiven, en noch veel andere dingen te leeren.
Ga heen, eer onze Juffrouw Mama t’huis komt.
Myn Heer, de kleêren....                             LEANDER.
Die leggen t’huis al gereed.
ik kom straks by je.
Dag, Truitje.
Nou, Eldert, laat me met vreên De deur openen; kom, her uit.
TRUI, KORNELIA, LEANDER.
MEjuffouw, ik wilde uw Mama, die reeds kennis van zaaken heeft, noch wel eens spreeken, waar is die heen?
Na myn Grootepapa, om over Papaas dwaasheden te klaagen.
Daagelyks brengt hy het huis vol Italiaanen, Franschen, en Smoussen, die dan met hem snuiven, wyl hy dat boven alles acht, gelyk gy weet, en daar in schept zyn grootste behaagen; Ja, elk een hier in huis, wil hy dat snuiven zal; Mama, ik, de Meid, onze Kareltje, onze Josyntje...... TRUI.
Ja, myn Heer ’t moet hier al snuiven, zelfs tot Filitje, ons Hondje, in ’t kluis, Dat leerd meê al snuiven.
BERTRAND roept van binnen.
Trui!
Kornelia!
holla hei!
maak open!
daar roept Papa.
Hoor, Juffrouw, loop jy, terwyl ik myn Heer Leander uit laat, na boven op de achterzaal, die over de plaats ziet, en kyk kwansuis Uit het venster, en maak de deur maar open.
Zeg, dat ik na de Yvoordraaijer, om de bestelde Snuifdoozen was geloopen, En dat ik nu hier, voor in de kamer, alles in ordere stel.
Tot voortzetting van ons Huwelyk, Mejuffer, ga ik na uw Grootepapa, om uw Mama noch eens te spreeken, en kom hier straks, verkleed, wederom.
vaarwel.
Truitje, de proefjes Snuif liggen op de Tafel.
’t Is goed, myn Heer.
TRUI alleen.
WAt zal ’t hier straks op ’t land waaijen!
Maar laat hy kyven, zo veel hy wil, ik zal hem wel een rad voor de oogen draaijen, Hy heeft my niet gehoord, en wyl ik hier voor in de kamer ben, heeft het, dat ik hem opgeslooten zou hebben wynig schyn.
Ik doe met ’er haast de Snuif daar ze hoord.
Ja wel, zo veel doozen met Collocentie voor een mensch!
dat immers de gekken geen brood aaten het koorn dat zou goed koop zyn.
BERTRAND, TRUI.
BERTRAND al knorrende uitkoomende.
WIe meen jy met die gekken, Trui?
en hoe komt de Wervel op de deur te raaken?
’t Is een oud spreekwoord, Sinjeur, kan jy’er een toepassing op maaken?
BERTRAND.
Wat roerd dat jou, maar hoe komt de Wervel op de deur?
Ik heb na de yvoordraaijer geweest, vraagje dat my Sinjeur?
Ik kom hier zo eerst in, om alles in order te schikken.
Onderweegen Heb ik twee proefjes Collocentie, daar ik al eens van gesnooven, en ze in Nommer twe, en drie gedaan heb, van twee Heeren gekreegen, Die je flus zullen komen bezoeken.
Maar was de wervel op de deur?
hoe kwam dat by?
Kon je ’er niet uitkoomen?
Neen ik.
Wie heeft dat gebakken?
dat’s kluchtig!
Wel hoe drommel is ’t!
vraagje dat my?
’k Wou dat ik wist wie ’t gedaan heeft, ’t zou niet wel afloopen.
Onze Kornelia riep noch uit het venster van de achterzaal, en die maakten de deur open.
Myn Collocentie had ik niet by me, ik kon niet eens snuiven, ô spyt!
Ik zou schier verstikt hebben door de benauwde lucht, terwyl ik daar zat.
Het Secreet moet geruimd.
Collocentie.
Dat’s waar, Sinjeur.
Maar wie zou denken, als jy op het Gemak ging, dat je daar dan geen Snuif by je had.
Ik had ze vergeeten; maar op dat zulks niet weêr mag beuren, Zo wil ik, dat je zes van die nieuwe halfvierendeels doozen met Collocentie, die ik besteld heb, daar zult op ’t plankje zetten, of je zult me ongemeen versteuren.
En daar boven zeg ik, gelyk ik meêr gezegt heb, datje in de gang en by de tafel, als ik eet, en in het ledikant, en by de rustbank, en voorts in alle plaatzen van ’t huis, daar ik daaglyks kom te gaan, Doozen met Collocentie zult zetten; op dat myn Snuiflust over al kan werden voldaan.
Maar de wervel van zelf op de deur te schieten, die zaaken Versta ik me niet.
’t Is my ook eens gebeurd, de wervel moetje laaten vermaaken, Ze is te los en draaid geduurig heen en weêr, En als men de deur na zich toehaald schietze der overheen; en zo gebeurd het wel meêr: Ik heb het zellever bevonden, Sinjeur, je meugt me wel gelooven, Ik zat ’er eens wel een uur, maar ik riep onze knecht van boven En die hulpme...... het stonker, Sinjeur....                             BERTRAND.
Dan zou jy doen gelyk ik heb belast, En zetten overal Snuifdoozen.
De Draaijer hadze noch niet gedaan, by zalze straks t’huis brengen, Sinjeur.
Dien Hangebast Zal nooit een duit meer aan me verdienen.
Maar jy kost ’er van myn ouwen Wel gezet hebben, der zynder genoeg.
Daar docht ik niet om, ik val wat kort van memorie.
Dan moestje wat meêr snuiven, zo zou je beter leeren onthouwen, Ik rekommandeer het jou lui alle daagen, maar je slaat het geen acht, Daarom blyfje zo dom.
Maar zeker zou het waar zyn, Sinjeur, heeft de Snuif zulk een kracht?
Gewis: ze reinigt de harssenen, verlicht de oogen, en doet zwaare zinkingen verdryven, of opdroogen.
Iemand die dan met een zwaare zinking gekweld is, zou men die daarvoor de Collocentie, wel op trouw toezeggen moogen?
Ja, ze is probatum est.
Dat ’s goed: ik heb een Speelnoot, die by een Weênaar diend, Sinjeur, die wil ik de Snuif dan aanraân.
Ze heeft al veel medicynen gebruikt; maar de zinking blyft haar by, en ze heeft ’er al over de vyf maanden aan gegaan.
Ze word van een Droogscheerder gevryd, en ze zou hem wel willen trouwen; Maar de Meid vreest, zo de zinking niet stilletjes verdwynt, dat hy heur niet hebben zal willen, uit vrees, dat hy ze met dat accident zou moeten houwen.
En wou dat door de Snuif weg droogen, dat zou haar aangenaam zyn.
Wel, ik spreek van zulke zwaare zinkingen niet, Zwyn.
Scheer je de gek met me?
Wel neen, Sinjeur, ik docht..... BERTRAND.
Voort van hier, aan je werk; en als Kareltje, en Jozyntje t’huis koomen, stuurt ze hier, zy moeten exerceeren.
BERTRAND alleen.
IK weet het niet, myn Kinderen zyn zo dom, als koeijen; ik kan ze de handeling van de Collocentie niet leeren.
Ik heb haar de Almanach al gegeeven, en gezeid, je moet doen als daar staat; maar ’t is zo veel als wind.
Kareltje zou het wel haast weg hebben, maar Jozyntje kan het niet vatten, en myn oudste kind, Kornelia, daar mag ik myn kop niet meêr meê breeken; Ik geloof dat myn Vrouw, die altyd op de Collocentie pruttelt, haar hartnekkig heeft gemaakt, maar ik zal haar de kaart wel versteeken.
Zy zal Leander niet hebben; schoon hy deugdig en ryk is, hy is niet geverzeert In de Collocentie, en, dat ’s een teken dat hy geen welleevendheid heeft geleerd.
Nu, die proefjes die Trui in nommer twee, en nommer drie gedaan heeft, moet ik eens bezien, en met myn lyst collationeeren.
Driemaal achter een moet ik proeven, eer ik oordeel, zonder te varieeren.
Nu blindelings de doozen verwisseld, en zien of ik nu mis.
Dat ’s nommer drie, Braziliaansche; die is puik: en dat, nommer twee, Italiaansche ô!
ik heb dat kunsje wis: ’t Accordeert met myn lyst, ik moetze eens heel doorleezen.
Nommer een, Spaansche, nommer twee en drie is gezeid, nommer vier, blommetjes, Juffers Snuif.
daar valt myn bril aan stukken, nu kan ik het schrift niet zien, wat raad?
ja, onze Trui of Kornelia moet me nu behulpzaam weezen.
daar leggen myn oogen nu.
ja wel, wat is ’er iemand, die oud word, en zwak van gezigt, kwaalyk an.
Maar waarom of een mensch, ook niet, gelyk de Arenden, en Slangen, weder jong worden kan?
Zeker, dat wou ik noch wel, en het zou my, en een ander, veel baaten; Een oud man zou dan veel dingen noch doen, en zien kunnen, die men nu, door zwakheid, moet laaten.
WAt beliefje, Sinjeur.
Hoe is ’t?
waarom gaaje ten eerste niet voort, als ik je roep?
Moet ik altyd drie viermaal roepen, eer je zult koomen?
Wel neen, Sinjeur, maar ik ly een mat op de stoep.
Kom, lees dit Schrift eens voor me; ik ben daar zo even Bei’ myn oogen kwyt geraakt.
Heden, Sinjeur, je doet me schrikken en beeven!
Bei je oogen kwyt geraakt?
dat is bedroefd en slecht!
Val eens wakker aan ’t snuiven, licht koomen ze dan wel weêr te recht.
Weg, malle Meid, ’k meen myn oogen niet, maar myn Bril, die aan stikken Gevallen is, ’k zal morgen wel weêr een nieuwe koopen.
Meen je die?
je deed me zeker verschrikken.
Ja, daar heb ik het huisje.
Dat deugd ook niet veel meêr, maar wat zwaarigheid, Zacht dat ’er by den eenen of den anderen Brillekraamer veur jou noch een goeije bril in een huisje leid.
Maar lees eens op, by nommer vyf ben ik gebleeven.
Nommer vijf, Bonfleers de rosse.
Bonfleurs de rosse, ’t Is, Bonfleurs de rooze.
Ja, dat ’s waar, ’t is zo; dat moet je me vergeeven.
Al vorder.
Nommer zes Amsterdamsche Kattensnuif.
Wat zegje Kattensnuif, Meid?
zo staat ’er niet.
Kattenbrugsche.
Kattenburgsche wil je zeggen, die heb ik die puik is, de Acteurs van de Schouwburg snuiven der van.
Maar ik hoor wel, je loopt ’er zo wat over heen.
Nommer zeven een leugen Snuffen.
Hoe ?
Een Leugen Snuffen, Sinjeur.
ik zou van zulk leezen, braaken!
Jou domme Zwyn, speld het.
Een Leuveken Snuffeken.
Een Leuvens Snufken zal ’t weezen.
kom, schei ’er maar uit, je zoud me met zulk leezen wel mal maaken.
Je kend ’er toch niet uitkoomen, ik dien ’t zelfs wel te raân.
Ja, dat geloof ik wel, Sinjeur, ik heb maar zes Jaar school gegaan!
Zes jaar lang!
en kanje dan niet beter spelden en leezen?
De Meesters, daar ik by School gegaan heb, kosten ’t zelf niet.
Kosten ’t die zelfs niet?
wel Trui, hoe kan dat weezen?
Meesters, die jou spelden, en leezen leeren zouden, die zouden het zelfs niet kennen?
Zeker, ’t is zo geschied.
Ze vroegen me altyd, wat is dat voor een letter?
en ik wist het niet.
Zo zy het zelf geweeten hadden, hoefden ze ’t my niet te vraagen.
Ook heb ik een Meester gehad, die pas om de veertien daagen Eens op het School kwam, en dat ’s morgens niet langer als een kwartier, En hy deed niet als borrelen onder het deksel van zyn Lessenaar; als by dan afging, liet hy het bestier Aan een Jonge, die dan ondermeester zou weezen; En die speelden altyd met ons, Sinjeur, hoe kon ik dan leeren leezen?
Daarom klaagden ik het aan myn Ouders, en die nammen der me van daan.
Kwam ik dan weer by een andere, daar docht het ook niet.
Ja, jy waard licht stout, en woud niet leeren.
Maar by hoeveel Meesters heb jy wel school gegaan?
By hoe veel Meesters, laat zien, by meêr als twintig, ik ben niet langer als drie maanden by een Meester gebleeven.
Want den eene was hovaerdig, den andere pasten niet op, de derde was een dronke bol, de vierde was beulsgezind, de vyfde was gek; Kortom, ik kon altyd de Meesters dat ik niet leerde de schuld geeven.
Maar myn Peetje bracht me in een Banketbakkers winkel, en daar leerden ik best: Ze kocht men het heele A.
B. van letters, die ik zo leerde kennen, want op het lest Bevond ik dat aan een M, drie beentjes, en aan een I, maar een was te vinden, Dat ook aan een W meêr was als aan een V, en zo voorts; ziet, zulke zoete leeringe, die binden Veel beter, als die van de Meesters, die voor de billen, of met de plak staadig slaan.
Daarom wou ik altyd liever in een Banketbakkerswinkel als by de vermaardste Meester, School gaan.
BERTRAND snuift geduurig.
Ja, om banket te eeten.
Maar niet om leezen te leeren.
Al, Sinjeur, als men daar beter, als by een Schoolmeester de letters leerd kennen, is het dan niet ter eeren?
Leeren is leeren, daar men best leerd, is het best.
Dat is wel waar, maar zulk leeren is geen fatzoen.
Want dan waarender, na jou stelling, maar Banketbakkers, maar geen Matressen en Schoolmeesters van doen.
De Letters te kennen is niet genoeg, men moetze ook by malkander weeten te voegen Tot woorden.
Zo deed ik ook Sinjeur, den eenen voegden ik by den ander in ’t Penshuis en at letter voor letter, tot dat ik had myn genoegen, En dan zeide ik het woordeken van OP.
Ja, wat meêr is, door de zoetigheid die ik in dat Letter kaauwen vond, sprak ik te met wel woorden van een vaam lang.
Ik geloof ’t wel, ha!
Lach je ’er om Sinjeur, zeker het viel me zomtyds vry wat bang.
Maar heeden!
wat is je rok met Snuif bestort, ’t is schand zo der volk komt die ’t zien, laat ik het wat of veegen.
’t Is niet noodig, laat jy ’t maar zitten, daar is niet aangeleegen Of de rok met Snuif bestort is.
Men Poeijert zyn rok, heeden al zo wel, als de Pruik, dat is nu moode, dit is Respectum Collocentium, gaa maar eens langs straat, je zult Smouzen, en Franschen, en andere, haar beffen, dassen, en kleêren met Snuif zien besteld.
Dat is het blaizoen van de Snuivers, die dat niet draagt word ’er niet onder geteld.
Daar wordt geklopt, Trui, laat eens in, licht zal ’t myn Vrouw zyn, of de Heeren, die je zei dat hier zullen koomen, En is het de Draaijer, stuurd hem hier by me, ik zal hem Kapittelen, ik meen hy mag wel schroomen.
IK zie ’t wel by groote Meesters iets te bestellen, met heeft ’er niet aan, Ze werken op haar gemak, en men krygt het niet te eer* onder haar handen van daan Of’ er haast by is, of niet,* men mogt het liever by andere bestellen, Was het zo goed niet, ze zouden ons dan met te laaten wachten zo niet kwellen.
BERTRAND, TRUI in de deur staande.
ELDERT en ELSJE,heel* bond opgeschikt.
Eldert spreekt door de neus,en krygt een stoel voor hem en voor Elsje, gaatstout by Bertrand aan Tafel ziten, opendal zyn doozen, en snuyft daar uit.
TRUI in de deur.
,,Elsje Zus, pas wel op, en jy ook, Eldert,            Trui binnen.
ELDERT en ELSJE.
,,’t Zal wel gaan houje maar weg.
ELDERT, door de neus spreekende.
Servitori, Mevrouw, neem haar gemak en zet zich neêr.
ELSJE.
Wel aan, laat ons de Doozen openen, en proeven.
ELDERT en ELSJE tasten in zyn doozen.
Collocentie, myn Heer.
Wat wil dit zeggen?
Myn Heer Snof, wat dunkt u?
Mevrouw, Collocentie.
Die Spaansche is heel goed.
Nu, myn Heer Snof, snuif al voort.
Haar Excellentie Die ga my voor.
Neen, tast maar toe, myn Heer.
Mevrouw Collocentie, ’t zal niet geschiên, De eer komt u toe.
Wel heb ik van myn leeven geen stouter menschen, als dezen myn Heer Snof, en Mevrouw Collocentie, gezien.
Ze koomen, zonder verlof te vraagen, in myn huis, gaan stout aan myn tafel zitten, en doen al myn doozen open.
Ze snuiven der uit, en ik ken ze niet.
hoe Duivel, of dit af zal loopen?
De Smous, na ik merk, myn Heer Snof, heeft ons hier op de rechte plaats gebragt.
Dit zal dien grooten Liefhebber zyn.
ELDERT, Ik zou al wat twyffelen, Mevrouw, want ik zag geen Snuifdoozen door ’t huis.
Myn Heer Snof, daar werden twee douzyn Doozen van de Yvoordraaijer verwacht.
Ik hem myn Meid al belast, dat ze’er van myn oude Doozen zou zetten, maar ze heeft het vergeeten.
Ik wou dat dien dien Draaijer, dien beest, die hier myn respect zo doed krenken, met zyn gat op’t houte Paard was gezeeten.
Is uw naam geen Bertrand?
Ja, Mevrouw Collocentie.
Wel, dan zyn we hier immers te recht.
ELDERT, Aan de Snuif zou ik het gelooven.
Den grooten Mogol heeft my ook veel van de Heer Bertrand zyn snuiflievendheid gezegt; Hy beminden hem bezonder, en hoorden hem gaerne discoureeren.
Den grooten Mogol?
ik heb nooit in zyn land geweest.
ELDERT, Dat’s myn schuld niet: ja, Mevrouw, hy wil hem ook door zyn Gezanten laaten complimenteeren.
Den Tartaarischen Cham zei desgelyks, dat hy hem rekend voor zyn allerbeste vrind.
En den Grooten Turk, had myn Heer Bertrand, om dat hy zo een groote Snuiver is, zo lief, als zijn eigen kind.
Myn Heer, word je zot, wat zeg je al?
ELDERT, Ik zeg zot meug je zelfs zyn.
Den Hofpodaar van Wallachijen.
Heeft hy’t snuifen geleerd, en die zou hem zyn Dochter gegeeven hebben, had hy ze maar willen vrijen.
Dat lieg je: ik heb daar nooit geweest.
wat Duivel!
is dit voor een Vent?
Ik geloof’t wel, myn Heer Snof, in de Landen die ik doorreist heb, is dezen Heer voor een groot kender bekend.