floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
’k ick lach u uyt, dat komt soet: U d’onkosten betalen, en noch geen Kalf hebben, waer vint men dat eschreven?
Couzijn, ghy sult de onkosten betalen, en my vijf Rijcx-daelders geven, Dan mooghtge ’t met den Boer en ’t Kalf maken sooge kondt, of anders maeckt u bereyt Tot meerder onkost, wilt ghy ’t niet geven, ’t sal werden bepleyt: Ick bespreeck d’Heer Advocaet om ’t selfde goet te maken.
Ick u betalen?
ick u betalen?
soudtge soo aen vijf Rijcx-daelders raken Van my, en dan nog geen Kalf hebben?
ghy en broedt my soo sot niet.
Dit baert geen vriendtschap, ’t waer beter datge ’t liet, En datge mijnen raet volghde, ick wil d’een vriendt teghen d’ander in geen pleydooy trecken: Accordeert, accordeert, ’t sal tot meerder voordeel strecken.
Ghy laet blijcken dat ghy met den gierigen droes niet en zijt belaen; Gelijck ’er veel doen, die altijt twisten voeden om in processen te gaen, En dat om hun gewin, wilt mijn Couzijn, ’k ick sel mijn Man wel stellen te vreden.
Wy zijn vrienden, en moeten vrienden blijven, so gy wilt so wil ick mede, En laet den Boer heene bruyen tot datge eens siet u kans, Voor my, ick sal altijdt staen op mijn revensy en op mijn avans.
Kom, gaen wy dan Mijn Heer Advocaet, wy gaen in de Leeuw, is ’et u gelieven, Ghy kondt ons volgen.
Dat sel ick doen om u te gerieven.
Gy doortrapten honts-klinc, kan ic u krijgen op een kant van een sloot, Soo bruy ick u daer in, of slaen u kreupel, of smijten u ten minsten half doot.
Ic sel u dit heu Kalfje wel verleeren, Kan ick u eens achter een haegh of een dijck vinden, acker-lijsjes hoe wil ick u af-smeeren.
Ghy schackerloosen Boer, Ick door-naey u wel met ons braet-spit, komt ghy maer eens in mijn vloer.
Kom, gaen wy, hy gaet noch met ons gecken: Ick sal ’t u wel verleeren ghy Rekel.
Wy mogen wel vertrecken: Dat ick ’et niet liet om ’t respect van Mijn Heer, ik sloegh hem twee paer blaeuw oogen met een dicke neus.
Ghy moogt dencken datge een banckeroetje gekregen hebt in u beurs.
Wy moeten gaen, wy souden ons licht aen dien Jan de Linckert vergeten.
Kees-maet, ghy hebt in dit stuck u met allen wel gequeten: Wat dencktge nu?
heb ick dit spel niet wel besteken?
komt dit niet net?
Had ick u dien raet niet gegeven, ge hadt lustigh gesteken in ’t perquet, Al gaeft gy my twee goude Ducatons, gy en soutme noch niet genoeg betalen, En daerom, ge kondt ’er een op rekeningh geven, de and’re sel ick wel eens komen halen.
Ick geloof niet datge u spraeck verloren,, hebt, Of ’t en zy ghy mijnen raet op heden uytverkoren,, hebt, Om al u leven heu Kalfje, heu Kalfje te seggen, dat en is mijn meening niet, Daerom spreeckt, ick geefje verlof in al ’t geene is geschiet, Daer sultge geen schade in komen te lijden, alsge my een goude Ducaton in d’handt,, geeft: Dus en wilt niet maken datge als een Guyt in schandt,, leeft, Geeft my de goude Ducaton, en loopt aen de windt: Sult ghy my oock bedriegen, om dat ick tot u voordeel dit hebbe versint?
Siet Kees, je sult jou backhuys houwen Van heu Kalfje, heu Kalfje, ’t is langh genoegh heu Kalfje, of ick salder op-klouwen: Spreeck, u tongh sel soo langh dueren alsje neers: spreeck, segh ick, en doetme bescheyt.
Wel, heeft ’et de Kock en sen Wijf niet wel geseyt Dat ick van dien stucke-boef sou werden bedroogen?
Spreeck, segh ick, en geeft my gelt.
Heu Kalfje.
Kees binnen.
Brilt voor den Koeckoeck, en gaet uyt mijn oogen.
Of ick sal mijn handen schenden aen dien eereloosen Vagebont, Ick woude dat mijn Cantoor-jongen hem met sijn bloot gat achter een hage vondt, Ick sou hem met een handt vol hagel doen in zijn Poortael drucken: Noyt en was Advocaet van een Boer soo bedroogen, dat zijn stucken!
Dat die van Rhetorica dit wisten, sy maecktend’er een Klucht,, van, Maer ic mach mijn mont wel toehouden, en makender niet veel gerucht,, van Men sou my wel uyt-lacchen en houwen voor den Uyl, ic houde mijn mont, En segge al heymelijc dat ic door mijn raet my van een Boer bedrooge vont, En noyt sal ick geen Boeren door mijn raet soo wijs maken, Maer sullen al soetjes by Termijnen ten advijse raken.
BELLAMANTE, Ofte de MINSIECKE JUFFER.
ANNO 1689.
CARON, Man van Megera en Vader van Bellamante.
MEGERA, Vrouw van Caron.
BELLAMANTE, Dochter van Caron en Megera.
AMELIA, haar genaamde Staatjuffer.
LUTETIO, geheyme bode van Bellamante.
COMMERINA, Moeder van Amelia.
FOKEL, Suster van Amelia en Dochter van Commerina.
LAURINDE, Buurjuffer en vertrouwde van Amelia.
ANSELMUS, Vader van Ferdinando.
FERDINANDO, gewaande Vryer van Bellamante.
AMINTAS, gewesen Oppasser van Bellamante.
POLIDAMOR, Neef van Caron en Megera.
Het Spel is in en omtrent het huys van Caron.
Sleutel Caron, Ormea, Brouwer inde Sleutel ’t Utrecht.
Megera, Zijn huisvrouw.
Bellamante, dochter van Caron en Megera.
Amilia, dochter van Cornelia van Lomme.
Lutetio, alias gekke Luit genaamt den gek uit de brouwerij en boodschaploper.
Commerina, Cornelia van Lomme, woond naast de brouwerij vande Kroon.
Fokel, Juffrouw bote Laurinda, dochter uit de brouwerij de eenhoorn zes a zeven huizen van de Kroon.
Anselmus, den Lakenkoper Mansveld.
Ferdinando, zijn oudste zoon Polidamor, de student Komans, neef van Caron en Megera.
BELLAMANTE, Ofte deMINSIECKE JUFFER.
CARON, BELLAMANTE.
CARON.
HOe Dochter!
dus ontstelt?
hoe sit gy dus verslagen?
Heeft m’ u een Diamant of Parelsnoer ontdragen?
Of heeft Megeer uw Moêr, dat prats en spijtig vel, U weder doorgehaalt?,, lk sweer dat ik nog sel ,, Dien onbesuysde kop soo wonder eens versetten, ,, Dat sy haar nimmer weer.... maar ’k hoor men wil beletten Dat Ferdinand u ooyt meer spreeken sal, na ’k gis, Sal dat de reden zijn van uw ontsteltenis: Spreek vry, indien ’t soo is, sal ik u onderschragen, En ’t ongeval van u ook helpen mede dragen: De hoon, my aangedaan door Ferdinandoos Neef, Die vordert reets al wraak, daarom, ik bid u, geef My klaarlijk te verstaan, wat smaat gy hebt geleden; Soo kan ik hoon en smaat aan mijn verwoetheyt smeden.
De gramschap, die ’k soo lang gevoed heb, is in top Geresen, nimmermeer sal sy nu houden op, Ten zy ik... maar daar komt uw Moeder, ’k moet eens vragen, Of sy niet heeft gehoort van yemandt van haar magen D’affronten die ik ly, en of s’ haar niet met een Aantrekken mijne saak, die nu soo van de een En d’ander wort verspreyt, en door de Stad gedreven, Tot spot van haar, soo wel als my, ik vond daar even Noch een vuyl lasterschrift: Megera, hoor eens hier, Wat seyt men al van my?
MEGERA, BELLAMANTE, CARON.
Hoe maakt gy sulk getier?
Men hoort uw bulderen en rasen al van verren.
De Kinders op de straat die kunnen ’t wel ontwerren, Door uw vervloekt geschreeuw, wat dat gy selver segt, ’K laat staan een ander; wat hebt gy nu uytgeregt?
’K had liever dat de Aard’ my levend quam verslinden, Eer ik my soo ten toon sou stellen voor mijn vrinden Als gy doet, Neef N. N. gaat even hier verby, En hoort dit alles aan; gelooft gy niet dat hy Dit sal verbreyden, en aan yder openbaaren, Ja op het vuylst’ aan onse vrienden selfs verklaaren Wat huys dat men hier houd?
maar ’t heeft ’et nu al weg, ’T credit is uyt; de kas is leeg; ja wel ik seg!
Het is wel droevig soo gelijk’lijk quyt te raaken Sijn neering, naam, en faam, ô duldeloose saaken!
Ook komt Heer Ferdinand by Bellamante nooyt, Gelijk hy plag voorheen; hoe dat sy haar optooyt, ’T is wint, hy gaat verby, en schroomt haar toe te spreken; Ja soo hy maar sijn hand eens na sijn hoed wil steken, Soo is hy strax beknipt, de minst’ in deese Buurt Die Om al wat hier geschiet hem daad’lijk aan te dienen) Benijden haar en hem, sy staan somtijts by tienen In eenen hoop vergaart, en spreken niet dan quaat Van jou, van my, van haar, van hem, maar ik weet raat Om al dat duyvels volk wel haast den bek te snoeren, Dat niemant meer veel snaps van ons gesin sal voeren: Ik heb een vond bedacht, die, soo se ons gelukt, Soo is ons heele huys, voortaan gered; want ik sal maken Dat Bellamante weêr by Ferdinand sal raken, En Ferdinand by haar; soo hy haar dan genaakt, Sal ik hem dwingen dat hy straks een trouw-schrift maakt, Dat self Anselmus niet sal konnen tegen spreken; Mits ik ’t door drie of vier getuygen sal besteken, Die alles sullen sien wat tusschen haar geschiet, En wat de rest belangt, meer en ontbreekter niet, Dan dat wy seker gaan, ’k moet Bellamant’ eens vragen, Of hy noch somtijts wel sijn liefd’ haar op komt dragen?
En soo dit waar is, houd’ ik seker en gewis, Dat aan een goede uytkomst gantsch niet te twijff’len is.
Mint Ferdinand u noch gelijk hy plag voor deesen?
BELLAMANTE.
Ik weet het niet Mama: ’k was wel sijn uytgelesen, Hy ook de mijne; maar soo dra als hy vernam Dat Heer Amintas my geduurig spreken quam, Soo heeft hy van dien tyd dat werk heel laten steken, En heeft my nimmermeer van liefde komen spreken; Maar dat my soo bedroeft, en overmatig rouwt Is, dat Amintas, daar ’k my heel op had betrouwt, Mijn ook begeven gaat; sijn honing-soete woorden, En minnelijk gebaar, waar meê hy my bekoorden, Als ik daar aan gedenk, soo smelt ik in een vloet Van traanen.
och Mama!
die heete minnegloet Maakt dat mijn hert schier barst, ik moet mijn lust versaden, Is ’t met Amintas niet soo.....                                Megera binnen.
Wilt u dog beraden Mijn kint, behoed ons dog voor meerder quaat, want siet...: BELLAMANTE.
Ik min Amintas, en Amintas mint my niet.
O nootlot al te wreet!
waar sal ik my begeven?
Ik heb van uw Mama een saak gehoort daar even, Die u, en ons te gaar seer dienstig wesen sal; Dies matig uwen druk, vrees voor geen ongeval, Indien u Ferdinand nog mint gelijk als vooren, Soo sult gy wel in ’t kort den goeden aanslag hooren Die sy nu voorheeft.
’Tis niet moog’lijk, ’t kan niet zijn Dat hy weêr komen sou, of hy moest van sijn breyn Berooft zijn, want hy heeft te overgroote reeden: Ik heb mijn plicht te veel in alles overtreden.
’K had hem alleen niet lief, maar boven hem wel tien, Die dagelijks aan my haar gunste quamen biên.
Ik, jong en vol van vuur, heb niemant afgeslagen.
AMELIA, BELLAMANTE.
AMELIA.
Mejuffrouw, met verlof dat ik u iet kom vragen, Hebt gy Heer Ferdinand daar even met sijn dri’en Hier niet verby sien gaan?
En of ik ’t had gesien Wat sou ’t dan wesen?
seg!
Mejuffrouw wilt niet kijven, ’K wil uwe dienares in allen deelen blijven, Ik ben het ook verplicht.
,, Na ’k merk soo weet sy niet ,, Wat dat ’er word gesmeet; ik bid u, Juffrouw, siet My nu soo stuurs niet aan, ik kom u tijding brengen Die u gevallen sal; vermits men sal gehengen Dat in mijn moeders huys..... maar sacht wat wil dit zijn?
Gy zijt geältereert, Juffrouw.
de pijn Die ik gestadig leyd’ is niet om uyt te spreken, My docht, ik Ferdinand met sijn verliefde treken Sag voor mijn oogen staan, en nu ’k my wel bedenk Zijt gy ’t Amelia.
Ik bid u Juffrouw, krenk Uw herssens niet te veel, ’t kon andersins gebeuren, Door dees’ uw mymering, dat gy in stuk soud scheuren ’T geen pas eerst is gemaakt; daarom Mejuffrouw houd U heden wel te vreên, en maar op ons betrouwt.
Gy sult Heer Ferdinand haast in uw arm ontfangen.
kan ’t moog’lijk zijn, sou ’k wederom erlangen Dat langgewenschte soet, van hem die nooyt misdeed, Maar all’ sijn krachten heeft ten mijnen dienst besteet?
Ja, ja, ’t gaat vast, en wilt u vry hier op verlaten: Gy komt somwijlen by mijn moeder wel eens praten, En weet wel dat haar huys by dag meest open staat, Mevrouw Megera, die heeft iet, waar door gy sult geraken In vol besit van hem, daar ’k weet dat gy na tracht, Wees daarom maar gerust, wy sullen al ons kracht Inspannen, ja al wat men sou versinnen konnen Is reets al overleyt, en by ons al versonnen.
Hoor, gy sult na de noen dan by mijn Moeder gaan Om een buurtpraatje, waar gy immers niet van daan Moet komen, maar daar blijven tot den tijd beslooten Van negen uuren.
Wilt den tijd doch niet begrooten, Al was ’t tot twaleven, als ik maar hebben mag, Mijn Ferdinand, mijn Lief in mijne armen, ach!
’K vergae van hitte.
Wilt uw brand soo lang versmooren Tot t’avond toe, dan sult gy wel wat anders hooren, Nog meer gevoelen; want het bed is al gereet, ’K sal door Lutetio aan hem by tijts de weet Van vrye toegang aan mijn Moeders huys doen laten, ’K weet hy verlangen sal, en dat hy boven maten Wel in sijn schik sal zijn, als hy dees tijding hoort.
’K wed hy springt op van vreugd: maar Juffrouw, hoor nu voort, Die weet dient door een brief van uw hand te geschieden.
Heel goet, dat kan geschiên, hy heeft niet te gebieden Over mijn ziel alleen, maar ook mijn gantsche lijf Is self tot sijn vermaak, en tot sijn tijdverdrijf.
Ik ga dan heen en schrijf.
Ik sal het schrift verwachten.
AMELIA, COMMERINA, FOKEL.
Gy moet Lutetio hier, voor de klok half achten, Verscheyden, Moeder, om de saak by ons bestemt, Ten eynd’ te brengen; want ik sou het aan geen vremt Vertrouwen; daar en boven sult gy aan hem geven Dees’ silv’re ducaton, en ’t ’t kleet daar u soo even Gelt voor gebooden is; ik heb daar order toe.
COMMERINA.
’T is redelijk dat ik hier in mijn plicht voldoe.
Maar hoe sal ’t voorder gaan?
Hoor suster Fokel, die de Bequaamste daar toe is, sal hem hier wel ontbieden, En seggen al het geen ’er aan hem dient geseyt.
FOKEL.
dat ’s licht’lijk overleyt.
Met diergelijken bijl heb ik soo dik gehouwen, Dat men de gantsche saak aan my wel mag vertrouwen.
Ik weet de knepen om met manvolk om te gaan Noch beter als men denkt.
laat my maar slechts begaan, Ik sal wel maken dat..... LUTETIO, AMELIA, COMMERINA.
LUTETIO.
Ben ik hier niet ontboden Juffrouwen wie gy zijt?
Ja, men heeft u van noden, Past dese kleeren eens.
wat sal dit zijn?
Je scheert me, loov’ ik; dat is immers niet voor mijn, Of na mijn niet gemaakt?
kijk, hoe sou mijn dat passen, Niet waar?
besie me eens, hier moeten kante dassen, En lobben om de handen by zijn, hé!
een nieuwen hoet, Koussen en schoenen mêe; ik bid je Juffrouw, doet Mijn geen verdriet dog aan; en wilt me soo niet quellen, Ik kan het met mijn ouwe plunje beter stellen, ’K heb dese niet van doen: kom, kom, trek se weer uyt.
Wat souwen al de luy wel seggen als se Luyt Soo sagen opgeschickt?
neen, neen, het heeft geen reden, Ik ben met ’t mijne, en wees’ jy met ’t jouw’ te vreden, Ik ga weêr heen, hadie.
Hoor hier Lutetio.
word je mé al gek?
mijn leven het men soo Niet tegen mijn geseyt, ik loov’ je zijt beseten, Geef me men eygen naam, en maar een buyk vol eeten Voor al den santenkraam die jy me daar bied aan: ’K wil liever met de naam van Luyt te kerke gaan.
Wat bruy me dat gesnor, waar sou ik kunnen halen ’T Gelt om de dassen, kouss’, en schoenen te betalen: Dan nog een nieuwen hoet: want dese sou der niet By passen.
Hoor eens hier, die u het kleet aanbied, Die sal u all’ het geen der by behoort ook geven, Dan nog een Ducaton tot drinkgelt.
Van myn leven Heb ik ’t niet meer gesien.
maar nou, dat ander woort, Dat je daar strakjes sey, hoe raak’we daar mé voort?
Amelia binnen.
Dats niet met al, trek eerst de kleeren aan, dan sal men Het stuk ontleden gaan.
Ik mag met al dat talmen Mijn kop niet breken; seg het mijn ten eersten, of ’K loop heen, ik heb een boodschap op ’t Jans Kerrikhof Te doen; daarom en wilt mijn langer niet ophouwen.
Men salje soo aanstonts de gantsche saak ontvouwen, Doet eerst je boodschap, en kom dan ten eersten hier Weerom.
Dat ’s gang COMMERINA, Gy moet hier binnen een quartier Weerom zijn.
’K sal het doen.
AMELIA, FOKEL, COMMERINA.
AMELIA, met de brief.
Ik sou by na wel schroomen Of Ferdinand wel sou by Bellamante komen: Ik heb hier wel den brief, maar... FOKEL.
Sie, daar heb jet weer, Geef hier den brief beschroomde als je zijt, de eer En het fatsoen dats’ hebben voortaan te verliesen Is niet een penning waart.
sy is al lang niet vies, en Afkeerig meer geweest, ’k wou dat ik in haar steê De vreugd genieten mogt, ik sou.... maar hoor een beê, Gy zijt haar Staatjuffrouw?
Ik ben verlegen Om hondert Ducatons, ik heb dus lang geswegen, Maar ’k sie het hooge woort dat moet’er end’lijk uyt.
Mijn Man, dien schelm, die heeft mijn meeste goet verbruyt, Ik krijg nog slagen toe als ik een woort wil spreken, Soo dra ik uyt ben gaat hy strax mijn kast op steken, Daar haalt hy alles uyt, en ik word vast gemaant Van onse koopluy, och!
de weg word al gebaant, Soo ’t soo nog langer gaat, voor ons, om na Vianen Te raken in het kort.
Men mag hem eens vermanen, En seggen daar ’t op staat.
Vermanen gelt’er niet By hem; want alles wat tot nog toe is geschiet Dat heet hy liegen.
soo jy der in woud spreken, Hy sou je dreygen dadelijk den hals te breken; Gelijk hy van de nagt aan mijn nog heeft gedaan.
Ga ik eens uyt, is ’t voort waar kom je weêr van daan Jou hoer, jou varken, seg?
ik moet hem goede woorden, Dan tegen mijn humeur, nog geven; dat je ’t hoorden, Je soud verstomt staan wat de schelm al seggen gaat.
Tegen Amelia.
Van jou soo wel als mijn.
Ik acht geen schelmen praat.
Hier van geen schurken, en nog min van hoorenbeesten Als hy is; yeder een, de minste tot de meesten Die weten wie ik ben.
Dat is wel goet: maar hoe Stop je de monden van de vuyle menschen toe?
Je weet dat ik al lang, voor ik die schelm ging trouwen, My in mijn weduw-staat maar pass’lijk heb gehouwen.
Neen, seg niet passelijk; het gong doe veel te grof.
Maar dat ’s nu al verby, hy wist’er lijk’wel of, Eer hy jou trouwde, want met honderden getuygen, Die het niet liegen, en die ’t uyt haar poot niet suygen, Kan men bewijsen, dat hy heeft geseyt, die hoer Sou ik die trouwen?
’k wouw veel liever dat ik voer Voor duysent duyv’len heen.
’t wierd m’ onlangs nog verweten In een geselschap, denk of ’t mijn niet heeft gespeten, Om dat ik seker wist, dat enkel en alleen Gy d’oorsaak daar van zijt, hoe heb ik wel gebeên Dat gy u dragen soud gelijk een vrouw betaamde.
’K sprak naauw het minste woord of daadlijk soo beaamde Gy ’t met een vuyle bek, nu siet gy eerst op ’t end Hoe alles uytvalt, en in wat een groot elend G’ u selven hebt gebragt, waart gy maar slegs gebleven In uw voorgaande staat, gy hoefde niet te beven Voor sulk een schobbejak.
Ik bid u spreek niet meer Van saken die soo lang geschied zijn, en niet weer Zijn te herhalen: laat ons liever overleggen Tegen Amelia.
Hoe dat ik raak aan geld; gy soud wel konnen seggen Aan Juffer Bellamant, of Caron, of Megeer, Dat gy uw gantsch respect, ja absoluyt jouw eer Hier aan te kosten legt, en daarom van te vooren Behoort geloont te zijn.
Sy hebben daar geen ooren Na, spreekje maar om geld, soo is ’t er heel confuys.
Mijn Heer quam onlangs noch gelopen uyt ’t Stadhuys, Al vloekende, en sey, de duyvel moet se haalen, Ik meende daar een trek te doen: na sijn verhaalen Soo was hem ’t haas ontsnapt; want die de sorge droeg Voor ’s Lands inkomsten, gaf hem niet geloofs genoeg: Ook is er in de stad by na geen een die Graanen Verhandelt, of hy komt haar alle dagen maanen, En sou jy dese luy dan vergen noch om geld?
Neen, neen, dat kan niet zijn, ik heb het aars gesteld.
Heer Ferdinando sal, wanneer de saak verby is, Ons wel vernoegen, en, dewijl sy op ons sy is, Sal sy wel maken dat hy ons voor al beloont, En rijkkelijk betaald.
LUTETIO, FOKEL, COMMERINA.
Genavond Juffrouw, woont Hier Commerina niet?
Ey sie, wat wil dit seggen Lutetio?
dat gy na de bekende weg, en Ook na de lieden, die gy voor uw oogen siet, Naauwkeurig vragen gaat?
seg, is’er iet geschiet?
Je swie vot serviteur, Juffrouw wilt my vergeven, Excuse moy, Madam.
ik sal het van mijn leven Niet weêr doen, heb jy flus niet tegen my geseyt Dat ik weêr komen moest?
Dat ’s kort bescheyt.
Kom trek die vodden uyt, en wilt dees’ kleer’ aantrekken, ’T is al half acht geslagen, nou niet meer te gekken: Je hebt je tijd van doen.
Waar is de Ducaton?
* Die je belooft hebt?
,, ’T is puur als of ik ’t von.
,, De Duyvel noch sijn moer en sel niet konnen weten ,, Wie dat ik ben, ja ’k loov’ dat ik mijn selfs vergeten ,, Sel, met dit mooye kleet; wat moet ik nou meer doen?
Ey seg!
Met dese brief sult gy u daad’lijk spoên Na Heer Anselmus toe: LUTETIO.
Waar woont die?
’K sal ’t je seggen, Hebt soo lang maar gedult, gy moet ’t wel overleggen En luysteren naar mijn; gy sult na Ferdinand Daar vragen, en de brief niet geven uyt uw hand Aan iemant anders, als aan hem; dan sulje wachten Tot hy u geeft bescheyt, en even over achten Hier weer zijn.
Seg my maar waar dat hy woont, ik sel Soo veel doen als ik ken.
Sie hier, verstaat my wel.
Gaat dese gracht recht uyt tot aan de derde brug toe, Daar moet je vragen na... maar je keert mijn de rug toe.
Ja, ja, ’k versta het wel: j’ hebt al genoeg geseyt: Ik sal ’t wel vinden.
Maakt dat je geen tijd verslijt, LUTETIO.
Neen, daar ’s geen noot van, ik sal mijn tijd wel overleggen; En nou wel toonen dat men niet sal konnen seggen Dat ik een gek ben; goeden avond Juffrouw, soo Aanstonds kom ik weerom.
Heel goet Lutetio.
Al dat ’k u heb geseyt wild daar voor sorge dragen.
FOKEL, AMELIA, COMMERINA.
Waar blijft Laurinde nu?
hebt gy wel laten vragen Of ’t haar gelegen quam?
sy is gereed.
Ik ben’er selfs geweest, sy was al heel gekleed Eer dat ik weg gong, en sal hier ten eersten komen, ’K heb haar de saak verhaalt, sy heeft se aangenomen, En, nevens ons te doen, het geen’er is gestemd, Besloten.
Maar sy moest ’t voor allen aan geen vremd Vertellen, hebt gy haar dit wel geseyt?
want seker, Ons huys dat raakt infaam, soo maar een qualijk spreker Dit hoort, ’k mistrouw haar selfs by na, sy is bequaam Om quaat te spreken; al haar volk dat heeft de naam Al jaaren lang gehad, elk een te calangeren: Maar soo s’ het hier in doen, sal ’k haar ook affronteren, Dat sweer ik.
Wat je praat!
daar komt se selver aan, Nu sul je uyt haar mond ten eersten wel verstaan Of sy ons trouw sal zijn.
LAURINDE, COMMERINA, FOKEL, AMELIA.
LAURINDE.
Uw dienares Juffrouwen, Wilt my vergeven dat ik u heb opgehouwen.
Daar is niet aan verbeurd, je komt noch vroeg genoeg.
Waar is Lutetio.
die sit in de kroeg Tegen Fokel.
Geloov’ ik, ’k docht het wel soo dra als jy gong geven Aan hem de Ducaton, hy kan doch van sijn leven Geen geld bewaren; maar ik wil niet twijff’len, of Hy sal ons kondschap doen.
Neen, dat sou al te grof Gesponnen zijn, sou hy ons hier soo laten sitten Sonder bescheyt of yet, en gaan in kroeg en kitten Sijn gat yol suypen?
neen, dat denk ik niet van hem.
Je kend hem niet Masoeur.
My dunkt ik hoor een stem.
’Tis Bellamant, sou ik wel durven wedden.
BELLAMANTE, LAURINDE, AMELIA, FOKEL, COMMERINA.
Uw dienares Juffrouw, sult gy me helpen redden My uyt mijn ongeval, en my die soete lust Toebrengen, dat ik werd van Ferdinand gekust?
O ja Mejuffrouw, wilt volkomen maar gerust zijn.
Tegen Commerina, en Amelia.
,, ’K wed sy sou al soo lief als Bellamant gekust zijn.
Maar denk hoe ik mijn eer hier aan te kosten hang.
Tut, tut, is ’t anders niet, het is al over lang De mode hier geweest, op deese wijs te leven.
Wie sou my al die tétes en fontanges geven, Soo ’k geen finessen socht?
mijn Moeder kan dat niet Vervallen, dat is wis, ja seker, het verdriet My somtijds als ik haar een stuyver af moet halen, Om dat ik weet dat sy genoeg heeft te betalen Aan kosten die het huys aan gaan; want sy der tien, Behalven my, met kost, en kleeren, moet versien.
En sou ik, daar ik kans genoeg heb om te winnen Een goed stuk gelds, van veele Jonkers, die my minnen, Haar niet ontlasten?
Ja, ’t heeft absoluyt sijn reên.
Het staat een ieder niet, hoe hy komt op de been, Geschreven voor sijn hooft; ik sou’ter ook meê houwen, En, was ik in jou sté, maar by de roes toe klouwen, Mejuffrouw Bellamant.
Ja dat sal heel wel gaan, Als anders alles wel was.
’k heb het wel gedaan Met and’re van dat slag.
ik sal my heel wel voegen, En hem, al was hy noch soo fors, wel vergenoegen Sy valt van haar selven.
’Kwou dat hy hier maar was, och my!
ik word soo bang.
Wat wil dit seggen?
Dat ’s de liefde, die sy lang Heeft onder ’t hert gehad.
Laat ons van hier gaan, Suster, Ik sal ’t vertrek op doen, daar is men veel geruster.
Neem haar maar onder d’arm.
Ik dank u hooglijk, ’t is Nu meest al over, och!
ik weet wat liefde is.
LUTETIO, al singende.1.
EEn jongen Lobbes, die de Swier heeft van Amsterdam, Liet een hoertjen ontbieden, ’T was op de Vygendam.
Flon, flon, larira don daine, Flon, flon, flon, larira don don.
Daar quam’er een gelopen, Met mooije strikjes aan, Die wel wat wou verkopen, Maar ’t was met hem gedaan.
Ik docht het al wel, seyd hy, Want ik ben wel tien maal Geschooten van een Léédy, Dat haar de Drommel haal.
Sijn Wijf, haar Moer, die weet het Hoe dat men hoorens draagt: Haar Swager ook, die speet het Dat sijn Wijf was ontmaagt.
Hoor Jonker, wil je weten Hoe jy moet leven hier?
Jy moet Actaeon heten, Geven jouw Wijf playsier.