floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Dat loof ick wel, nou hy in de knip is, maer Was hy op Moocker Hey, ick meen dat hy haer Met haer dicke buyck sou laten sitten proncke, Ick sal men wachte van byslape, ick schuw de minne voncken.
Zo motter nay oes piepen danse, quoe Stoffel hir al wier.
Stoffel met Pen en Inck uyt.
Daer Baes, daer is Pen en Inct, en een vel schoon Pampier.
Kom hier, jy moet met eygen handen mijn een briefjen maken, Om dat mijn Dochter niet in ’t lijden komt te raken.
’k Wed jymen niet bedrieght, ick hebje nou in mijn macht.
Is dit uyt jage gaan?
de Duyvel haal de Jaght.
schrijft.
Gut kijnt gaat dat jou vaar niet vroom voor jou beschicken?
Ja moeder, is’t geen fraey Keerl?
hy verstaat hem wel op sijn sticken.
Wol may men sisse dat de Deil so lelick net is as men zeyt, en dat ein wier wird.
Hy kreuntet hem niet eens.
Ne hie is besueckte hird.
Sie daer, besiet de brief en wiltse vrylijck lesen.
Ick sal het haest besien oft na mijn sin sal wesen.
Olphert leest.
’k Beken dat ick genoot de onbevleckte eer Van Grietjen Olferts, en dat ick haer nimmermeer mijn leven sal verlaten: Maer sal tot in den doot haer minnen boven maten, Gelijck een deughlijck man zijn vrouw te minnen hoort; Hier op soo geef ick dan mijn Engel het ja-woort, En sal met d’ouders sin in ’t korte met haer trouwen, En tot de doot ons scheyt haar voor mijn huysvrou houwen.
Wel dit is alles goet, maer jou naam moetter onder staen.
Kom, geef mijn hier den brief, soo set ickse onder aen, Ick sal met een woort latijn de smit lelijck uytstrijcken.
Wat so nou sel het eerst beginne wat te lijcken Laet sien hoe ist Vi coactus, maer seghmen wat dat woort beduyt.
Dat woort dat is mijn Van die in ’t latijn soo luyt, Studenten soo als wy die geven aen malkander Gemeen een vreemde naem als d’eenen eerst komt by den ander.
Jy hebt gelijck, ick neemje dan voor mijn schoonsoon aen.
Ick u voor vader, en voor moeder nu ontfaan.
’k Wens datje bloeje mooght als boomen die groen in de May staan.
Ga nou vry samen te bedt het sel nou wel iens soo fray gaan.
Veel gelucks, keyeren, Grietje maack datje jou man bemint.
Ick sel hem soo gehoorsaem zijn als of ick was sijn eygen kint.
Wol master sel Jellemer net meyte warschip gein sis me ditte.
Jy selt Jellemer op seven Varckens na besijen de Sogh sitten.
Nou kinderen, goe nacht.
Ick wens u van gelijcken mee.
Genacht Dochter en Seun slaap samen gerust in vree.
Kom gaen wy oock te rust jy luy mooght een pijpjc smoken, En door de Blaes balck dan de Smit weer aen doen stoken.
Nicolaas uyt.
Hier ga ick vast en waar alleen by donckre nacht, Om dat ick nergens niet in komen kan, maar sacht Ick hoor gerucht, wat ist?
zijn ’t dieven of zijn ’t spoken?
Wil ick mijn houwen stil?
neen best by tijts gesproken, Eer dat hy nader komt.
Wie daar, ist vrient of niet.
Karel komt half gekleet uyt om wech te gaan.
Daar ist al weer te doen, hoe kom ick tot het verdriet, Ick sal stout spreken, of ick was met men twee of drijen, Sta ruym, of wy sellenje met een Opsteker naje gat tijen.
’t Lijckt Karels stem bykans, hoe Karel wel ben jyt?
O Klaes Oom, ja ick Broer.
Wel benje niet by de Meyt, Ick dacht datje al warm by haar nu ley te slapen.
Soo menigen Duyvel, neen de Vaar quam men betrapen, Gut Klaas Oom ’t was soo koddigh, ick saltje allegaar vertellen gaan.
’k Vind niet geraan hier te blijven, ick vrees voor die swarte Vulkaan.
Grietje komt van ’t Bedt soeckt na Karel.
Och, och, daar is hy mijn soo stilletjes ontloopen, Eer dat ick ’t heb gehoort de deur die heeft hy open Gelaten, en sijn Hoet en Mantel het hy mee, En naast men sy daar hy ley vind ick de leege stee, Och, Vader, Moeder och wat sal ick gaan beginnen?
Olphert, Iacomijn en Iellemer uyt.
Wel wat isser te doen, benje berooft van sinnen?
Och, och, mijn eer, mijn eer, wat raat gaat my nou aan?
Wat schortje kijnt, wat ist?
Och, hy is deur gegaan.
’k Sal door mismoedigheyt mijn aan men koussebant opknoopen.
Hy mocht de droes op sen vleys, kom Jellemer, jy selt loopen Strack met het Handtschrift heen, hier in de naaste straat, Daar staat een heel hoogh huys, daar woont een Advocaat; Gaat, laat hem dese Brief soo datelijck eens lesen.
’k Weet niemant in de Stadt sal men soo behulpigh wesen.
Gaat heen, kom daatlijck weer.
Wol master, ’k sel so dwaen.
Iell: binnen.
Laat ons dit met elckaar wat nader over slaan.
Komt kijnt ontsetje soo niet, wy sellen hem met die Brief wel dwingen.
Och moeder!
och ick vrees, ’t zijn al verlooren dingen.
Iellemer uyt, soeckt na de Advocaat.
De deil vreinen, het isser iene wraad al te dwaen?
De iene mecket de bern, en d’oor motse de kost jaen: So selt oes master eak gein, die is des mooy bidragien, In noe stioertermie nay ien ’t scoeinder to, der gieter mie may plagien, Der motick ien ’t scioester hinne, wer of ick him noe fien?
Soe hi t’hoes niet wesse?
hoe ist, of bin ick blien?
Hir wennet tingt mie die deil, ick sel reis oppe door beuotse.
Dog iepen doe lilke deil, stan mie te wird, doe guodse.
Oe dog op, besoegt wa dater is.
Unde venis tam?
Mie tingt dis vijnt is maal, wis. Advoc.
Quis miset te ad me.
Het deil hestoe te sissen?
Woestoe ’t scoiene?
so gong ick hir lissen, Of oors ge ick datelijck te dorren ouyt.
De eers poppelt mie al, fen dit maal gelouyt.
415) Hoe wat ist dat ghy meent?
Es acetum habut in Pectore, Es debes morybus agristibus.
Hie ick dit fen te fore Tempus omnia revelat.
De deil wer sel ick hinne?
Quie struys in kalle multos habet ille magistrom.
Soed al so let wesse?
so ist tied dat ick wey kom.
Quois, waar gaat ghy?
Wol woeste hette sisse?
So sist mie meyer haast, ick may hir net lang lisse Te honne melken, woeste ’t cioene soo lit mie geen.
* Advoc.
Quihimi.
wat hebje gedaan?
Het soe ’k habbe wolle mien master stioert mie hir.
Qua nocent dosentum.
Het wol die deil noe wir.
In nocte consilium quandoce bonis dormittut homeru, Hier dient verstant gevat tot een Superlativo gradu.
Gong sels oone galge soe stoe mie der hinne druwe.
Clavos clavo pelletur.
Ick wol hir eack net bluwe.
Gongfort of ’k nim ’t mes, en jay die de beck op, ’t Is best dastoe rinste, doe krigste oors het oppe kop, Noe mey mien master sels ney de ’t cioender toe rinne, Al woe ’er inne deye so wol icker net wir hinne.
Olphert, Iacomijn, en Grietje uyt.
’t Is wonder waar hy blijft, ’k verlangh vast na ’t bescheyt, Wat d’Advocaat van ’t briefje, tegen Jellemer seyt.
Hoe brengen de Kinderen de Ouwers oock in ’t lijden.
Ja hadse soo hiet niet geweest daar sou wel een Brackje haar komen hebben vrijen.
Sie daar komt Jellemer aan, och ’k hoop op goeden raat.
Iellemer uyt.
Wel Jellemer benje daar, wat seyt den Advocaat?
Het soe de deils fijnt ick koe neet ven hem hearen.
’t Schielde net felle of wie kriggen elkoer bie d’earen.
Kom hier langh mijn de brief het is maar malligheyt, Dat men jou by menschen stuyrt, ick weet die man die pleyt, Soo wel alsser een Advocaat in de heele Stadt magh wesen, Kom gaan wy daar na toe en laten hem de brief lesen.
Wil ick de Lanteeren op steken, ’t is schier pick doncker vaar.
Neen wy hebbense niet van doen de Starren schijnen klaar.
Olphert, Iacomijn, Grietje, en Jellemer uyt, soecken na de Avocaats huys.
Stijn en Karsten.
Men dunckt Wijf dattewe hier aen ’t rechte huys binnen.
Ick moet reys kloppen en sien ofse oock noch op sinnen.
Advocaat roept uyt het venster.
Wie klopt hier aan de deur?
flucx packje hier van daan, Of kom icker uyt ’k salje de beenen stucken slaan.
Quid vis habere, ick salje datelijck voeten maken.
Voyten metse, het deil is dat de deker motem take.
Hoor ick u noch, Ego Revera, ’k sal u datelijck leere gaan, Est medium noctis, ick raad u daar niet langer te staan.
Ick benje Buyrman Olphert Jansz.
de Smit, jy hoeft niet te schromen.
Wel expecta ick salje soo datelijck by komen.
Haddewe nou een Ham mee gebrocht vaar ick hoor hy praat van Speck.
Men Heer die spreeckt Latijn Wijf, ’k loof niet ofje bent geck.
Wat is u seggen vrient, Non vacat mihi adesse epigues.
Der ’t cient sie deil al wir.
Hou de beck toe Fries.
Mijn Heer, mijn Dochter is met kijnt gemaackt ’t eerst van haar leven, En ’k heb hem by haar bekipt, soo het hy mijn gegeven Een briefje van sijn handt.
Quid dicis, waar is de Persoon nou.
Die het sijn gat geschuert daerom kommewe met het briefje by jou.
Da mihi, wel mijn dunckt dits al subtijl geschreven.
Ick hoop dat de Advocaat mijn noch goe hoop sal geven.
De Advocaat leest.
’k Beken dat ick genoot de onbevleckte eer Van Grietjen Olpherts, en dat ick haar nimmermeer Het zy oock hoe ’t magh zijn, mijn leven sal verlaten, Maar sal tot in der doot haar minnen boven maten, Gelijck een deughdelijck Man sijn Vrouw te minnen hoort; Hier op soo geef ick dan mijn Engel het Ia-woort, En sal met de Ouders zin in ’t korte met haer trouwen, En tot de doot ons scheyt haar voor mijn Huysvrou houwen.
Vi coactus.
Jy bent bedrogen en jou Dochter is verleyt.
Bedrogen, hoe mijn Heer, wel dat is moy bescheyt.
Hy seyt door ’t leste woort dat ghy hem strengh gingh drijven, En heftigh daar toe dwongh, dat hy dit moste schrijven.
Dat woort dat is sijn Van, het hy mijn wijs gemaeckt.
Die Van die doet al vast dat hy is wech geraackt.
Hy is soo snooden Guyt als hy is, daar aan heeft hy de helft niet gelogen, Hier sta ick nu en kijck, mijn Dochter eerst bedrogen, En daar na mijn, ja wel, ick weet geen beter raat, Als dat ick onse Griet, eerse meer Hoere-kinders krijght in ’t Spinhuys setten laat.
Ne master dog dat net, ick wolse lieaver trouwe.
Wilje dan oock het kijnt als ’et krijght wel voorje eygen houwe.
Oe ja, soo bin ick fort van ’t bern heytevaer.
Ses hondert gulden Jellemer die leggen voorje klaar.
So sel ick fort eerst days ien bruegmans pack metse litte.
En alswe doot benne soo selje als Baas in de winckel blijven sitten.
Gans toesen dat komt wol.
Soo neem ick jou dan an Voor Lief, voor Bruydegom, en haast voor echte Man.
Veul ghelucks kijeren, nou raack ick te minsten noch wel Speelnoot, of Stroyster, Ick brengh morgen ochten men hals-doeck, by Hille de Ployster, Met men dundoeckse Kap, en laatse stijven tegen de Bruyloft; En luckt het wel, men wort wel een kleurde Rock, met een paar witte Hantschoenen ekoft.
Die souwenje passe, soo wel alsser vijf wielen aan ien wagen doenen: Praat van een paar houten klompen, of een paar ouwe make nieuwe voetschoene, Die souwen aen je scheve voeten beter, als aan je swarte handen, een paar witte Hantschoene staan.
Wat roert het jou malle Pouwelis?
’k mien oock haast met een Hartje voor de roo deur te gaan.
Wis Stijntje, doe jyt terwijlje jongh bent; wordje ouwt het salje missen.
Dat denck ick wel, het heylijcken komtmen nou over, as een ouwt Paert het pissen.
Jou mager varcken, wie souwje hebbe wille?
dieje iens besiet, isje voort al moe.
Dat schaat niet houte wammes, daar is gien pot soo scheef, of ’er komt wel een dexel toe.
Nou ’t nest is vuyl gebroet, ken ick ’t niet beter schoon make En nu sy haar maaghdom quijt is, souse aan geen beter persoon rake.
Jy jonge Vrysters of Weeuwen, wie ’t zijn mag, al treed ickje op je zeer Waghje voor het byslapen, en draagh sorgh voor je eer; Ick weet wel datter zijn die haar maaghdom swaar valt te dragen, Maar wiltse soo reuckeloos, gelijck ick dee, niet wagen.
Ly liever smart, en brant van ’t heete minne bloet, Eer datje raackt met Kindt, gelijck ick dragen moet.
Veel gelucks keyeren, wilt menkander altijdt liefde betoonen.
Wy wensenje allegaar ghenacht; mijn Heer ick salje voorje moeyte loonen.
Dat sal wel gaan, die bloet die heeft althans de Koe, En binnen korten tijdt soo krijght hy ’t Kalf toe.
Omnia si perdas Famam servare memento, Qua semel amissa postea nullus eris.
Soo dat met recht dit Vaars voor yder een goe leer is, Dat op de gantsche Aart niet beter dan de eer is.
JACOBUS KEMP.
HET VOORBURGHS SNOEP-REYSJE, Of Klught, VAN ’T Gestoorde Paertje.
Den tweeden Druck, vermeerdert en van nieuws oversien, van veele grove fouten verbetert.
Nae de Copye van Amsterdam Gedruckt in ’t jaer, INHOUDT.
LAurens Teunisse, een Heerschop in den Haegh, een langen tijd kennis met een Snyers Wijf gehouden hebbende, besoeckt haer, terwijl haer Man uyt was, en noodichtse tot Voorburgh op een Visje tegast.
Casueêl komen daer twee Klercken, die haer konden, en wel sagen dat de Wagen niet recht gongh, schrijven aen den eenen sijn Man, ende den anderen sijn Vrouw, een brief, daer sy haer beyde by te Post ontbieden, alsoo de anderen in doodts noot lagen: Beyde quamen sy over, en in plaets van gequetsten te vinden, vonden die t’samen te vreden en gesont, daer toen een hart gevecht van Vrouw tegen Vrouw, en Man tegen Man uyt ontstont, alsoo yder meende door de selve bedrogen te sijn.
LAURENS TEUNISSE, ’tHeerschop.
TRYNTJE, een Snyers Wyf.
JORIS, TEEUWIS,}twee Clercken.
WAERT.
JONGE.
ANNETJE, ’t Heerschops Wyf.
Voorburghs Snoep-reysje.
Laurens Teunisse.
VErandering van spijs, seyd ’tspreeckwoort, maeckt nieuwen appetijt, ’t Is wel een groote geck, die altans sijn kraen in eene ton verslijt: Want huydendaeghs is’t de manier, soo wat goeye buyrschaep met maelkanderen te houwen: Jan Neef heeft t’huys vels genoegh, en noch gaet hy evenwel op een ander Leertouwen; Doch ’t is de mode soo, seyd hy, en daer mee, meent hy, maeckt hy het goet: Maer als ick de waerheydt sal seggen, ick geloof dat hy ’t uyt enckele spijt doet Om dat men tot sijnent soo altemet eens komt bontwercken, En dat hy denckt, mijn Buyrman oock wat, dan gaen wy met eene huyck te Kercken; Ende sonder liegen, tot mijnent, loof ick, is ’t mee soo gestelt: Leer om leer, denck ick, en zay oock somtijds in een ander mans velt.
Mijn Snyers buyr-wijf, bloet!
dat ’s sulcken brave Basinne, Sy gaet met de naeldt om, trots haer man, die daer sijn kost by moet winnen;* ’t Is sulck een Schaepje sonder wol, mijn Pols slaetme als ickse sie, Jae, noyt kom ick by’er, of val terstont voor haer op mijn knie, Soo heerlijck doet sy haer op: Maer sy isser beleeft by: Want stracx wilse dat ick mijn hoofdt sal opsteecken, En in haer Binne-kamer komen, om soo mondelingh met haer te spreecken, ’k Heb in langh geen audientie gehadt, doch haer man is stracx uytgegaen, Soo dat icker eens nae toe wil peuren.
Daer komtse juyst selver voorstaen.
Laurens.
Trijntje.
* Laur.
GOeden dagh Buyr-vrouw, hoe staet de gelegentheydt al?
Jou hier soo voor deur te vinden?
Trijnje.
Al slapjes, mijn Heer, het kon wel beter sijn, doch men kan de neeringh niet vast binden, Mijn inkomst is altans seer slecht, ’t zint dat gy hier de laetste mael waert, Isser met naeyen heel weynigh verdient, en by gevolgh niet veel overgegaert.
Uw man, dunck my, heb ick sien uytgaen; Weet gy niet waer nae toe hy ’t heeft genomen?
Nae d’een of d’andere kit, denck ick.
Wel, soo sal hy niet voor tavont t’huys komen.
Want nae mijn voorstaet, soo magh hy de neury wel, en scheydt niet, voor ’t lijfjen is vol.
’k Wou dat hem de moort stack dien Slet-vinck, en dan is hy noch altijdt als dol, Wil alles aen stucken slaen, jae wat voor hem komt maecken en breecken: En daer magh niet een Molick komen, of ick dien hem wel onder mijn roeken* te steecken, Sulck een man is’t dan, en wordt noch soo root om sijn kop en stijf, Dat hy met ’t heele hooft wel sou gaen kruypen in mijn lijf, Ick hebber sulcken leven mee, jy sou ’t jou leven niet geloven: Jae, een heelen dagh, kon hy, sou hy wel willen hayre kloven.
Soo langh hy anders geen quaet en doet, soo komjer noch niet qualijck by toe.
En evenwel, om de waerheyt te seggen, ick ben hem al vry wat moe: Want altijd sijn selven soo met een dingh te behelpen, dat wil soo qualijck lucken.
Jae, ick hoor wel, hy krouwt soo diep niet, als het jouw wel komt te jucken: Ten is dat eyer eeten niet, komt kleetje an, ick sal vast voor uytgaen.
Waer nae toe?
Nae Voorburgh, daer sel Pos en Pieterman gereet staen, En van Voor-in houje veul, dan maghje jou lust eens boeten.
Hebje dat in’t sin, Heerschop, soo komtme vry alle daeg soo begroeten.
Joris, en Teeuwis.
GAntsch bloedt!
dien Boer die hadder of, dat was een Fockert van een Vent, Een van mijn leven, als die, heb ick noch soo liberael gekent, Twee schoone Lobbens, leghtseme daer, en dat voor een beetje te solliciteren, Quam hy in sommige Advocaten haer klaeuwen, hy hiel geen van al die witte veeren, Maer conscientijes halven, heb ick hem aen een goedt man geraen, Schoon seecker Practisijn nu lest aen mijn huys quam gaen, En sey, fijn-man, gy bent van Waterlandt, en kent de meeste Boeren, Alsser weer by uw komen, sentse nae my toe, wy sullense dan lustigh loeren, En wy sullen t’samen snuyven aen de veest.
Wat dunckje, was dat niet een eerlijck man?
Ick kenden al meer sulck slagh, en weeter wel andere deunen van, Lest wasser een, die wou niet meer als tachtigh gulden uyt een Playdoitje strijcken, Ick weet niet hoe veel Consulatien, Besognes, Preparatien, Vatacien, Resumptien, Comparitien en diergelijcken.
Hy op de man sijn reeckeningh flantste: Maer doen ’t van de Heeren wierdt getaxeert, Wiert hem geen vijf en twintig gulden toegeleyt, en hy lustig gereprehendeert: Jor.
Men hoordt sulcke grijpers van ’t Hof te bannen, die komen andere maer een quaye naem te geven, En dat maeckt dat al de Advocaten soo veel quaets wort toegeschreven: Doch de Heeren hebben sommige in’t oogh, daerje wel haest wat anders moght van sien.
Wel, of sy al eens de ses weecken krijgen, souwer dan sulck een wonder van geschien?
Daer vegense haer Poort aen, Maet, dat raeckt niet eens haer kouwe kleeren: Maer ick meen, dat ick Rechter was, ick sou die Villers wel wat anders leeren.
Daer ’s al beschot voor haer backhuys, sy achten dat soo veel als de Studenten haer bannissement, Een ses weeckentje, of een Ypekrasje van vijf en twintigh gulden, dat sijnse al gewent, Ick loof ick ’t wel hondertmael gesien heb, terwijl ick op ’t Comptoir heb geschreven, En dat ken ickje wel seggen, menigh bloedtje worter gegesselt, die soo veel quaet niet heeft bedreven, En soo komt het, dat de goeye ende quaye met een sop worden overgoten.
Gy praet van de Advocaten nu: Maer de Procureurs laetje ongeschoten.
Daer hebje, trouwens, te langh by gewoont, jy soudt qualijck doen, alsje daer te veel van sey.
Neen bylo, dat scheelt mijn niet, soo wel den een, als den ander sijn schelmerey, Daer sijnder oock al goeyen ende quayen onder, gelijck ’t onder alderhande soorten van menschen gaet: Nu, elck kent sijn selven, niemant boet voor een ander mans quaet; Ick laet haer voor’t geen sy sijn, soo wel de guyten als de vromen.
Dat sijn al praetjes om den thuyn, gy moest op haer saecken selver komen, In alle-geval ten raeckt jou immers niet, die vroom is, en treckt het sich niet aen.
Maer hoe soeck jy alles soo ten naeukeurighsten te onderstaen?
Een van mijn vrienden, Maet, isser nu korts te schendigh van bedrogen, Men seyt dat de Advocaten liegen: Maer ick weet niet wat Duyvel hy niet al hadt uyt sijn poot gesogen, Om een Obligatie te krijgen uyt de man sijn hant, Toen hy hem hadde, jae, daer viel niet meer voor te doen, dat briefje bleef wel aen een kant, En onder wat pretext, dat sal ick evenwel noch swijgen:* Want ick loof niet, dat icker van reppen sou, of jy sout hem datelijck in de neus krijgen.
’t Is my even eens, wat, en wie het is, ick heb toch van mijn leven soo veel staeltjes gesien en gehoort, Dat, dat het van sommige, in sommige plaetsen geschiede, men straftese met de koort: Jy kent noch het secreet van de Mis niet, jy bent noch jongh en sult noch wel leeren, Gaetter maer soo veel Maenden by om, als icker wel jaren by heb moeten verkeeren, Dan selje wel sien, hoe sommige twee partijyen gelijck dienen, en steecken de boetens in haer sack: Een paer hondert gulden uyt een Revisie: dat gaet soo al met gemack, En hondert andere knepen, die de Duyvel niet souw practiseeren, ’k Segh noch, blijft hier maer wat, jy sult noch wel andere dingen leeren, En vry wat vremder voysen hooren singen.
Voor my ten raeckt my niet, Of sy valsheyt gebruycken, of niet; alst maer aen my niet geschiet, Laet wy op dese Lobbens slechts een Beecker gaen setten, Teeuw.
Voor my, ick heb niet te versuymen, of ick most jouw beletten, Waer slechts na toe?
in of buyten de Stadt?
Ten eersten na Voorburgh, ick heb by Burghje nu korts wat leckers gehadt.
DAt was een haerigh kosje; ick heb in langh niet beter wesen snoepen, Die Voor-in was goet.
Soo langh ick sulcke Pos heb, wil ick om geen andere roepen: Ick wil wel bekennen, mijn Man schaft t’huys soo rijckelijck niet op, De reusel was alleenigh ’t gelt waerdigh, ick laet staen de kop.
Dat slaetje voor uyt, quam oock wel, alsser maer niet te veel voor wort geschreven: Trijntje.
Voor een handt vol vettekous, wert nimmer meer als een Stoter gegeven, Tot Amsterdam geeftmen maer een dubbeltje, al looptmen kelder in, kelder uyt.
Maer daer vindtjese veeltijts verlept, en dan acht ickse niet een duyt, Als soo een steeck-salaetje vers is, dan ist plaisier daer een ganggetje in te gaen, Anders ist ongesont, en men haelter licht een seer hooft van daen, Eens ben icker aen vast geweest, Heer!
wat was ick verkouwen, Het slijm liepme de kop uyt, en de Docter sy, ick moestme van sout en suer onthouwen: Wijn was my oock verboden, ’k wasser heel deerlijck aen vast.
Ick gingh liever op versche Pieterman, als sulcken verlepten goet te gast, ’t Is een moeyelijck dingh, alsmen in Meesters handen moet komen, En ’t slimste datter van is, watje gebruyckt of eet, jy doet alles met schromen.
En waer men komt men deuchter niet, men heyt met seer-hoofdige luy niet te doen.
Dat men van sulcke wat souw overkrygen, dat’s niet buyten vermoen, Kijckt maer een seer oogh aen, jy selt immers het seer naje trecken.
Souw oock, denck ick, dien bekende dickert sijn Wijf, wel te gast geweest hebben by sulcke gecken, Die de bellen van onderen dragen.
sy keecker nu korts soo quips uyt.
Om rondt uyt te seggen, de luy praeten, datse niet veel en stuyt, En de Man gaet met de huyck te kercken, dat hy als Deecken in’t Horendragers gilde is aengenomen.
Ick heb hem selfs nu korts noch, in een vol geselschap by Moses sien vergelijcken: was dat niet verd genogh gekomen?
Moses had hoornen seyense, soo had hyer mee op sijn hooft.
Dat inde Man sijn presentie?
was jy daer niet by geweest, het wiert van my niet gelooft.
Doch daer sijn al meer sulcke Sullen, en alsment haer sey, souwen sy’t noch niet willen weten: Laur.
Daer hebbense gelijck in; want de Duyvel mocht dat soo kunnen op eeten, My dunckt ’t is al genoegh, dat sy het soo ongemerckt laten doorgaen.
Seecker Man, die jy wel kent, moest nu korts wel wat anders uyt staen, Hier vriendt, seyer een, doe jy die bootschap, ick sel ondertusschen met jouw Vrouw wat praeten: Hy wist voorts handt wel, dat het om sijn Wijf te doen was, en noch moest hyse alleenigh laten.
Een ander quam savonts by sijn Dochter, en lieter een in een boom klouteren, Om dat hy ’t werckje door de vengster sou kunnen aensien, als hy souw sijn aen ’t piejouwteren, Die Man kon’t in ’t eerst niet geloven, voor hy hadt het selver gesien.
Ist mogelijck!
wie souw kunnen geloven, datter althans sulcke dingen geschien.
Ten sy ick selver inde handelingh wat dee, ick souw menen dat het sproockjes waren.
Daer woont noch een root-haertje in den Haegh, dat stelje wel andere snaren: Haer Man wil noch al gelettert wezen, en evenwel leyt hyer by t’huys, En moet dagelijcx om sijn deur met goeye oogen aenkijcken een hoope vuyl gespuys, Wat souw den bloedt doen?
hy isser onder, en gater een glaesje voor drincken.
Dat gebruy souw my niet aenstaen, al souw ick alles aen stuckent klincken, Ick loof wel dat mijn Wijf somtijts van d’een of d’ander oock wel krijght een brock of een stuck: Maer dat ’t oogh niet en siet en deert ’t hart niet, krijghtse wat, dat is haer geluck: Ick wilje dat wel verseeckeren, dat ick het in mijn presentie niet en souw verdragen, En vond ick oock yemandt op den Til, de bootschap, souwen wesen suyvere slagen; Alles bedectelijck, en statigh inde Kerck, dan bruyt het wat heen, Dan wordtje voor vroom gehouden, en krijght noch wel een Officy te bekleen.
daer zijnder soo veel, die niet een Predicatie souden versuymen, En mee al loopen hincken, Och!
datmense eens mocht uytschuymen, De Kerck raeckte wel half leeg; hoe dun souden de Vroomen daer blyven staen?
Wat souwer al meenigh, daer nu geen vermoeden op is, op den schuym-spaen moeten gaen.
Kom laten wy hier binnen noch wat gaen sitten, ick selje wel andere Historien vertellen, Daer die van Floris en Blancefleur niet by te pas komt, noch de verduldige Griselle.
Jonge.
DAts ’t eyndelijck hier, hou, hospes hou.
Alree Mannen.
Hebje noch van dien ouwen hont?