floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik moet wel toeven, want ik niet var lopen kan Met deze wapenen, ’k ben reets vermoeit daar van.
,, Myn achterdocht verbant uw toorn, ’k begin ’t herleven ,, Nu ik zyn onschult hoor; ’k zie Mengo is gebleven, ,, ’k Zal hem van hier doen gaan; zo spreek ik licht myn Ziel.
zeg ik, voort!
ruim deze plaats, gy fiel.
Een fiel, neen zeeker niet, al ben ik slecht van wezen, ’k Ben eerlyk in myn hart.
Voort!
’k begin te vrezen: ’k Loof uit het vagevuur komt deze bullebak.
Vertrek zo datelyk.
Ik bidje wacht wat, strak; ’k Ben hier noch vreemt in stadt, ’k zou zeeker licht verdolen.
Gy zult dan sterven.
Heeft jou iemant dat bevolen?
Neen, ’t is onnodig, ’k ben myn leven noch niet moe.
Zo gy niet door en gaat, ik zweer het u, ik doe U van dees hoogten af tot in den afgront rollen.
Gy zoud heel qualik doen my zo te zuizebollen; Want ik geen duizeling verdragen kan in ’t hooft.
Weet gy wel wie ik ben?
Al watje zegt, ’k gelooft.
Kent gy myn naam?
Wel neen; maar zo gy my gaat moorden, Zo hietje, moordenaar van Mengo, met drie woorden.
Ik zeg u, flux van hier.
Myn Heer, ik ga nu al.
,, Op deze plaats ik nu myn Karel wachten zal.
Wat let u?
gaat gy niet?
Nu gaan ik zonder liegen.
’k Veins dat ik Mengo ben, en zal hem dus bedriegen.
Maar zegt, heer bullebak, waar dat ik heen zal gaan.
Wie zag oit zulk een nar?
Men moet malkaâr verstaan, Gy zend my wech, en moet my zeggen ook waar heenen.
Loop naar de hel.
’k Zou daar verbyst’ren na myn meenen.
Ik ken die wegen niet, ook val ik niet te stout; Zo dat ik wenste, dat gy my die wyzen woudt.
Karel uit, wyl Margareta haar op de plaats van Mengo stelt.
’k HEb alles wel bezocht, en heen en weêr doorloopen, Doch echter niets gezien, hou Mengo!
,, Ik wil hopen ,, Dat door ’t verand’ren van myn stem hy my niet kent.
Wat wil myn Heer?
Zaagt gy hier iemant ook omtrent?
Noch ik; want ’k heb het al in rust gevonden: ’k Geloof dat zy, die my dees brief heeft toegezonden, Mistrouwt heeft aan myn komst, of dat zy is bevreest.
Zo is het al maar boert geweest.
Na ’t schynt.
Maar ingeval Margreet dit quam te weten?
Myn liefde zou die schult myn Lief haast doen vergeten.
Maar Mengo, zeg my eens, en zonder vleyery, Is Margareet niet schoon?
Wel neen!
Ik zweer u by Den hemel, dommen bloedt, hoor ik u weêr zo spreeken, Van zulk een godlyk beelt, ik zal u straks doorsteeken.
Gy laat dat wel, myn Heer.
Zeg, is ’er lelywit Zo schoon als ’t schoonste bruin dat op haar voorhooft zit?
Vint men in Cipres hof wel schoon’er purp’re rozen, Als hier zo liefelyk op haare wangen blozen?
Is zoeter balsemreuk in Saba oit gegroeit Als d’adem die hier door twee dunne lippen vloeit?
Wat schoont is zo begaaft met teng’re en zachte handen?
Met oogen die in ’t hooft gelyk twee zonnen branden, Tot voetsel van myn brant?
een zacht gekreukte hals, Een boezem kleen en hart, geheel volmaakt in als, Waar langs met lossen zwier de krolde lokjes speelen; En voorts al ’t zichtbaar, zo volmaakt in alle deelen, Dat duizenden met my van hunne vryheit rooft.
Nu spreek, hoe!
zyt gy stom?
Zo gy my, Heer, gelooft, Haar schoonheit is gemeen, myn schoonheit is niet minder.
’k Zweer by den Hemel, schelm!
Frederico en Arnesto vermomt met blote degens.
Hy is ’t, ik zie hem ginder.
Dat hy dan sterf.
ô neen lafhartige, myn moet Bevryt my door dit staal ten koste van uw bloet.
Sa Mengo, wakker aan!
Ik blyf in geen gebreeken; Maar volg u moedig na.
De schelmen zyn geweeken.
De moed van Mengo Heeft als een dapp’ren helt hun op de vlucht gebracht.
Ik zoek hem hier ontrent.
Mengo heel verbaast.
waar zal ik heenen.
En was ’t geen schand, ik stak myn hooft wel door myn beenen; En dook hier in een stoep, om ’t onheil zo ’t ontvliên, Dat ik haar mocht van voor, zy my van acht’ren zien; Dat staal gerucht dat klonk te vreez’lyk in myn ooren, En daar is geen geraas dat ik zo nood’ mach hooren; ’k Ben zo bevreest dat ik my nau bedaren kan: Maar, ach!
wat zien ik daar?
het is een wildeman.
Neen, neen, ik lieg, het zyn twee Jazons in malkander.
’t Lykt wel een reus; en nou is ’t weêr een salamander.
Daar komt het op myn toe.
Dit ’s ook van ’t volk, vertoeft Verraders!
Och men moort, men quetst, men parst, men schroeft, Men vilt, men rooft, men boort, men spykert my, ’k moet hangen; Ey lieve doot my niet, ik geef me jou gevangen; Och ik weet nergens* van, ik ben een boer van ’t lant.
Wel Mengo.
O zyt gy ’t myn Heer?
’k hadt misverstant.
Dat ik u nu omhels, waar zynze in ’t ent gebleven?
boert myn Heer?
Voor my, ’k ben al myn leven Gewoon geweest, mits ik niet garen en verlies, Dat ik op d’eerste allarm het hazepad verkies.
D’ontrouwe schelms die zyn gevlucht.
En de getrouwe Vergaten ’t ook niet zeer, heb ik aârs recht onthouwe.
Ik hou myn leven aan uw dapperheit verplicht.
Hy doet u onrecht die met bloheit u beticht.
Omhels my Mengo.
’t Schynt myn Heer hem wil vermaaken Met my te gekken, ay laat ons van and’re zaaken Gaan spreeken, ’k heb die lof veel liever ongerept.
Wat deed u roepen; daar g’haar bey doen vluchten hebt.
Wat beide, Heer?
gy doolt.
Hebt gy dan een in ’t stryde Vermoort?
Hoe; ik?
Vocht gy niet aan myn zyde?
Ik vecht myn leven niet als ik ’t ontlopen ken, Indien ik anders noch de zelfde Mengo ben.
Zy zyn al wech gevlode.
Zyt gy gequetst?
Hoe zo, wat ’s uw gevraag van node?
Wie ik ben?
uw dienaar Mengo, Heer.
Hoe drommel is ’t hier, ben ik Mengo dan niet meer?
Wie zyt gy dan?
spreek op, en zonder te bedriegen.
Een dienaar van de Prins.
Dat zulje moeten liegen.
zyt gy Mengo?
Heer, wel twyffelt gy daar aan?
Wie is ’t dan van u bey, hoe zal ik dit verstaan?
Hier schuilt bedrogh.
Zou ik in noot dan wel veranderen Van een in twee, of zyn wy geesten van malkanderen.
,, Myn list heeft uit, nu ’k my niet meer verbergen kan. Men.
Indien hy Mengo is, wat duivel ben ik dan?
Ontdekt ons wie gy zyt, en wilt uw naam verklaren.
Gebied my zulx niet Heer, door dien dat ik niet garen Bekent zou zyn van ’t volk, die op dit staalgerucht Vergaren.
Zyt in ’t minst daar voor toch niet beducht; Verplicht my dat ik ken die my beschermden ’t leven.
Myn Heer, voor deze maal zoo moet gy ’t my vergeven, Om oorzaak kan ’t niet zyn, ik ga met uw verlof.
Neem dan dees diamant, en spreek my aan in ’t hof.
Ik dank u, Heer, vaar wel.
Vaar wel, ’k zal u verwachten; Zyn spraakgeluit gaf my heel wondere gedachten.
Myn Heer, ik bid jou, dat jy toch wel voor u ziet, ’t Was een bedrieger, en den rechten Mengo niet.
’t Is laat, kom laat ons gaan, zo voed men geen vermoede, En argwaan in het hof.
Den hemel my behoede; Dit is het vreemste dat ik oit myn leven zag, Daar zyn twee Mengos, of ik ben niet die ik plag.
Frederico en Arnesto.
’k VErwonder my op ’t hoogst, en vind my zeer bedrogen.
En ik niet minder, nu ik zelver voor myn ogen Gezien heb,* dat dien boer, dien Mengo, zich zo stout Ter wapen stelde.
’k Hadt het noit in hem vertrouwt, Dat hy, ten spyt van ons, ons beider kracht zou stutten.
Hy hielp gantsch onbeschroomt zyn Heer met moet beschutten.
En of men ’t zag, nochtans ik houw het was maar schyn.
’k Bekent, ’k was wat beschroomt om niet bekent te zyn; Dies ben ik na myn wil al vechtende geweeken; En waar ’t dees’ oorzaak niet ik had’ den fiel doorsteeken, En hem gezonden naar het voorburg van de hel.
Bedwing uw toorn, myn Heer, op dat men nu bestel Het geen ons nodig is, men dient zich niet van woorden.
Is het ons nu mislukt dien schellem te vermoorden, Zo heb ik tot zyn val een andre list bedacht.
Laat hooren doch.
Albaan die hem heeft opgebracht.... Maar zagt, ik wil om reên myn reeden vorder staaken; Gy zult my morgen noch zien tot myn voorneem raaken Door proefstuk van myn brein: ’k zweer by myn Ridderschap, ’k Zal dien vermeet’len zot doen van de hoogste trap Van ’t wankelend ’t geluk tot in den afgront dalen, En zo geleden hoon ten diersten hem betalen.
Begeeft u voort na ’t dorp, myn vrient, en zegt Albaan Dat hy volhart in de belofte aan my gedaan; En twyffel niet, het zal, zo haast wy ’t maar beginnen, Ons gaan na wens.
de hoon die scharpt met list de zinnen.
Ik ga, belust van hem te weeten, hoe dat gy Het saam gebrouwen hebt.
Arnesto binnen.
Ik kom u haast weêr by.
Myn ziel niet langer kan verdragen zo veel stormen Van staatzucht, die myn hart gelyk als kankerwormen Doorknagen, zelf in ’t diepst van myn gedachtenis, ’k Vin geen vermaak, vermits my alles tegen is; Myn leven in dees staat en is geen doot noch leven: Dan ’k hoop de wraak die zal my haast vernoeging geven.
Frederico aan d’eene en Karel aan d’ander zyde.
,, DAar komt dien Karel, myn gezworen vyant, aan.
,, ’k Zie Frederik myn Neef, hy schynt met zorg belaân.
,, Zyn groote staat doet my verwonderen, en lyden.
,, Zyn eêl gemoet doet vaak myn droeve geest verblyden.
,, Myn pyn vermeêrt, nu ik moet zien dien ik zo haat.
,, Hy is het waart, met recht verdient hy luk en staat.
,, Hoe qualik kan myn hart zyn byzyn hier gedogen.
,, Hoe braaf en aardigh toont hem Fredrik voor myn ogen.
,, Hy ’t al onwaardigh is.
,, Hy is myn hoonder noch ,, Verveelder noit geweest.
,, Ach, lukte myn bedroch!
,, Myn ziel tracht hem een plaats na zyn verdienst te geven.
,, Myn staal bezwoer zyn doot, het gelt in ’t kort zyn leven.
,, Is ’t mooglyk dat zyn komst my zo veel blyschap geeft.
,, Is ’t mooglyk dat het luk hem zo begunstight heeft!
,, Ik nader hem.
Heer Neef, dus droevigh?
wat smarte Getuight my u gelaat?
Een pyn raakt my aan ’t harte Die machtig is om my te dooden t’elker uur.
Hoe zyt gy dan verliefd’, quelt u het minnevuur?
Dat is de minste quaal die myne ziel moet dragen.
Is dit dan d’oorzaak, Neef, dat u niet kon behagen Om gisteren te zyn op ’t vreuchdig eerenfeest, Daar al den adel op het heerlykst is geweest, En prachtigh munten uit, in kleeding en in paarden; Men zach al wat het oog vernoegen kan op aarden.
Een kleene ziekte heeft myn byzyn daar belet.
Hoewel dat d’ongeneucht myn blyschap palen zet, ’k Zal echter trachten om u alles te verhaalen; Zo weet dan, dat de zon noch naulyks zyne straalen..... binnen gerucht.
Pagie met Margareta in harderinne kleding.
AL wilje niet, ik zal noch echter binnen treên.
Wat voor geraas is hier?
wie stoort ons?
wat ’s de reên?
Heer d’onverstandigheit van een van uw soldaten, Die deze schoone maagt niet wou na binnen laten.
’t Is ook wel onbeleeft en een barbaarsche wet, Dat men een eerlyk mensch den ingank hier belet; De kerk, die beter is als ’t hof, wert niet verbode Van iemant te betreên, wanneer het is van node, En datm’er heeft van doen; neen het is zeeker schant.
Myn Heer, ik kom hier uit het dorp uw vaderlant, Dat zo veel eer door u geboort voor dees geschieden, Die u gelykelyk hun trouwe dienst aanbieden, En bidden dat u gunst die haar zo waardig is, Doch immer blyven mach, en tot erkentenis Breng ik dees kleene gift van uitgekeurde bloemen, En kruiden, daar, ’t is waar, niet veel valt op te roemen; Maar nochtans waart geacht dat ik ’s uw Hoogheit toon; Misdoen ik, ’k bidt dat zyn beleeftheit my verschoon.
,, Dit ’s de beroofster van myn zinnen en gedachten.
Daar zouden veel na u gebloemde gonsten trachten, Die wel een beeter plaats als deze waardig zyn.
Myn Heer, ’k heb eer genoegh ontfangt gy die van myn.
Die zelf de lent verstrekt in schoonheit, jeugt, en leven, Wat zou die beter doch als bloemen konnen geven?
Weest doch bewust myn Neef, sint ik dees schoone maagt Gezien heb, heeftze my in alles zo behaagt, Dat ik myn hart geheel vind’ in haar liefd’ ontsteeken.
Zy is het waardig, Heer.
Gelieft myn Heer het teeken Van onze dankbaarheit dan niet te nemen aan?
gy hebt my eer daar meê gedaan.
Myn liefd’ keurt groen, om met myn hoop zo t’evenaren.
Zo neem ik dan het blaauw ’t afbeeltsel myns bezwaren.
Het groen verbeelt de hoop, en hoop ons troosten kan. Kar.
De blaauwe verf is best, daar houd men ’t meeste van.
De luchtgodin gaat zich met deze kleur bedekken, En kan den hemel zelf tot een cieraat verstrekken, Daar ’t groen alleen maar is een aartse lieverey, Die wegh gaat en verdroogt.
Welk nu de best van bey Gekeurt heeft, stel ik aan het oordeel van dees schoone.
Myn oordeel is te kleen, myn Heer, wilt my verschoone.
’k Bidt zeg doch, wie van ons zyn verwe ’t beste voeght.
Myn Heeren, ’k wenste u beide in alles vergenoeght.
Prins Frederik die heeft de beste kleur verkooren, Door groente wert het al als op een nieu herbooren, Verquikt zelf mensch en vee van d’een in d’and’re tyt; En ’t blaauw verheelt ons niet als haat en minne-nyt, Daar ’t groene lieflyk is en aangenaam en vurigh; Wat meer is, d’hemel ziet men dikmaal wispelturigh, Daar d’aarde, in tegendeel, altyt stantvastigh is.
Wat snediger vernuft!
Haar voorslagh slaat niet mis.
Wat aardigh voorstel!
,, Wat ontrusting voor myn zinnen!
Ik sterf van liefd’ zo ik haar liefde niet kan winnen.
Heb mededogen Prins, acht gy ’t u Neve waart, Die u zo ongeveinst zyn liefde heeft verklaart, En helpt hem zoo gy kunt, gy zoud my zeer verplichten, Vergeef, zo ik door u myn smart zoek te verlichten, Dat ik u dit verzoek; een darde krygt vaak meer Als wel den minnaar zelf.
Stel u gerust, myn Heer, ’k Hoop dat ik u na wens in als zal vergenoegen; Treet gy wat aan een zy, ik zal my by haar voegen.
Zo doen ik Heer, en wens dat u begaaft verstant Mach werken tot myn luk en lichting van myn brant.
,, De minnenyt met vaak iets vals zich in te beelden ,, Berooft ’t verstant van ’t licht dat ons den hemel deelden, ,, Zo dat men dikmaal aan geen reden plaatze geeft.
Myn schoone Margareet, daar in myn ziele leeft, Wat heb ik uitgestaan u byzyn zo te derven!
Gy deed my yder uur door ’t lang verlangen sterven, En even als de zon, door duist’re lucht bedekt, Zyn flikkerend’ gestraal van ons gezichte trekt, En weigert ons zyn glans; zo hadt gy het vermogen Op my, u afzyn was een nevel voor myn ogen.
Want u niet ziende, was myn ziel, dien in my is, En uwe schoonheit eert, in stage duisternis.
Gy zyt alleen, Mevrouw, het leven van myn leven.
Gy hebt my d’eerste straal van liefde in ’t hart gedreven.
Gy zyt het daar myn hart, en zinnen, en gedacht Zo lang na trachten, daar zo meenig minneklacht Vergeefs om is geklaagt; nu mach my nau gebeuren U eens te zien: ik zit alleenig hier te treuren.
Is dit, ô Margareet!
dat gy my hadt belooft?
Of heeft een ander my al van u gunst berooft?
,, IK ben verwondert van hier Mengo noch t’aanschouwen.
,, Fredrikos fel gezicht is weinig te vertrouwen.
,, Wat of hy van my wil?
,, De schyn geeft weinigh blyk ,, Dat deze dommen boer twee mannen te gelyk ,, Zou wyken doen, ô neen!
het kan niet moog’lyk wezen.
Hy ziet zoo stuurs op my, ’k begin al wat te vrezen.
Is ’t mooglyk Prins?
het strek uw liefde tot verwyt Dat gy met achterdocht op my gebeeten zyt, Ik deed dit alles om myn Karel te beogen.
’k Heb uit zyn woorden niet als enkel vuur gezogen, Sint ik hem sprak.
Gy ziet hoe ik my heb verstout Om in dit boerekleet Verzeekert hier te zyn, wat zoud gy meer begeeren?
kon ik met myn liefde als gy te rugge keeren.
Gy waart het dan die hem zo vroom hiel in de nacht.
O ja, myn Heer, ik was ’t, dees hant, dit staal, myn kracht, Zyn onverwinnelyk.
Verschoon doch deez’ gebreeken, ’k Beloof u ’k zal voortaan van minnenyt niet spreeken; Myn Engel!
weest gerust, ’k zal u gehoorzaam zyn.
Myn Lief te honen was onmoogelyk voor myn; ’k Vergeeft u alles, doch op voorwaart van niet weder Licht te geloven.
’k Wierp my voor u voeten neder Indien ik dorst om hun, om u myn dankbaarheit Te tonen, doch ik bid, wyl wy met redenstryt Nu beide bezich zyn, bezegelt myn gelukken, En laat ik in uw arm uw zoete lippen drukken, Tot zoen van ons krakeel, dus weig’rig lief?
Zulx kan niet zyn myn Prins, ik sta u dit niet toe.
Waarom, myn hartje?
’t zal u tot geen oneer strekken.
’k Mocht met myn boerekleet u zydekleet bevlekken.
Myn ziel lyt pyn genoeg, wat quelt gy my dan noch?
Verlicht myn smart, ay kom, myn Lief omhels my doch.
Men mocht ons zien.
En of men ’t zach, ’t kan ons niet krenken.
Zult gy van minnenyt aan my niet meer gedenken?
O neen, ’k verban die gants, zelf de gedachtenis.
Zo zyt gy dan zo vroom?
myn gelykenis Ter werelt niet.
Gy hebt dan tegen twee gevochten, En dat alleen?
Dat’s niet, ik deed eêr and’re tochten.
Myn Heer al waren zy twee hondert stark geweest, ’t Was weinig maar voor my, zo wort ik hier gevreest; En hadden zy zo braaf niet weten wech te snappen, Ik hadt dat bloo gespuis tot hutspot konnen kappen.
Hebt gy haar niet gekent?
Neen; want zy haar te rat Van achtren lieten zien.
Gunt my uw hand, op dat Ik gunst op gunst van u, myn Engel, mag genieten.
Maar ach; wat zie ik hier dees schitteringe schieten Door d’ogen in myn hart, verraderes, ik zweer By d’hemel, ach!
ik sterf.
Hoe dus ontstelt myn heer?
Wie gaf u deze ring?
Ach hebt gy reets vergeten Uw eedt, en zyt gy weêr door minnenyt gebeten?
O neen, geen minnenyt beheert nu myn gemoet, ’t Zyn honen, snode, diege op ’t wreetst my lyden doet, Ondankb’re zeg my voort, wie heeftze u dan gegeven?
Gy zelf, myn Engel!
Wilt my niet wederstreven, O ja myn Karel, gy; ziet hier ik ben die geen Die deze nacht voor u zo moedigh heeft gestreên, En twee verraders deed met schant te rugge keeren.
’t Geen gy hoort; want ik in mannekleeren Uit ’t dorp vertrok, en u alzo bezoeken quam.
O wonder van de min!
wat werkt gy door u vlam?
Koning, Arnesto, Albano, Ludovico, Frederico, Porcia en gevolg.
EEn wonderlyk bedrog.
,, Myne listen ,, Die hebben wel gewerkt, het gaat ons als wy ’t gisten.
’k Verzoek zyn Majesteit vergiffenis, en bidt Hy dit misdryf verschoon.
Hou Karel!
Myn Heer en Vader, wat gelieft u te gebieden?
Is ’t mooglyk hemel?
ach wat laat gy niet geschieden.
Noem my geen Vader, maar leer beter nu verstaan; Gy zyt geen Prins, maar wel den zoone van Albaan.
Ik was den oorspronk Heer, van deze listigheden, Door dien ik, om myn bloet zien op den troon te treden, Hem gaf de naam van Prins, dan ’t is myn eigen zoon, En Margareet alleen is d’erve van u kroon, En die uw Gemaalin, Mevrouw de Koninginne Ter werelt heeft gebracht, en liet in myne hant; Dies bid ik andermaal vergeef myn misverstant.
Wel, wyl gy ’t zelf bekent, zo zal u het ontdekken Van deze list tot een vergiffenisse strekken.
Dees is zy, grote Vorst!
Myn dochter, dat ik u Omhels, myn waarde kint!
Wat hoor en zie ik nu!
Myn Heer, zo veel geluk, noch dees veranderingen En had ik niet gehoopt.
O meer als wond’re dingen: Kar.
Ik weet nau wat dit is.
Ja ’t is wat ongemeen.
Gy zult voortaan de naam van een Princes bekleên, En nevens Vaders zyd’ zyn op den troon gezete.
Gy Heeren, roept met my, lang leve Margarete!
Lang leve de Princes!
lang leve Margareet!
,, Myn ogen, tongen van de ziel, getuigen ’t leet ,, Dat myne ziel gevoelt, in van hem af te scheiden.
Myn dochter, kom, ik zal u in myn hof geleiden, Op dat men u daar diene en eere na uw staat, Die ’s Konings hart vermaakt in koninglyk gewaat.
Gy Karel, blyf in ’t hof, en wilt niet wederkeeren Na ’t dorp, een ieder zal door ons gebodt u eeren, Vermits ik u bemin, en noch in waarden hou, Dies hoopt op onze gunst, volhardende in uw trouw.
Koning en Margareta binnen.
’t Geval is wonderlyk, gelyk gy zelf kont speuren, En ’t geen men hier ziet, heeft men meerder zien gebeuren.
Het treft nu dees dan die, en elk na eigen schult.
’k Bedroef my nevens u, vaar wel, en neem gedult.
Kom Karel, volg my na, hier kart geen treuren baten.
Gy moet met my na ’t dorp, en deze staat verlaten, Die, zynde die gy zyt, u toch in ’t minst niet voegt.
,, Gy weet het hemel, hoe zyn onluk my misnoegt.
,, Hy is dan die hy is, noch kan ik niet verzaaken, ,, Dat ik myn ziel gevoel in zyne liefde blaaken.
Dit komt te slecht myn Heer, hoe voor zo weinig tyt Een Prins van ’t lant te zyn, en voort weêr zo verstooten Eer datmen noch ’t gevoel van ’t Prinsdom heeft genooten.
Ik kan my zeeker niet onthouden van gelach; My dunkt dat ik met recht u wel gelyken mach By sinte Blazius, die wy in ’t dorp steets vieren, En met verandering van kleeren dikwils cieren, Zo dat hy nu Sint Jan, en dan Sint Pieter lykt, En voorts zo ’t heele jaar voor andre Heil’gen prykt: Maar nauwlyx komt zyn dag, men ziet zyn pracht verdweenen, Hy wort weêr Blazius gelyk hy was voorheenen.
Nauw weet myn tong de pyn en smart, Die ik gevoel aan ziel en hart, Met droeve woorden uit te drukken.
wat all’ ongelukken, En wreede rampen lyd ik niet?
Die my bestormen met verdriet, En angst, en kommer, en bezwaren.
De Koning komt hier zelf verklaren Dat ik zyn zoon niet ben of was.
Wat ongeval, helaas!
hoe ras Kan ’t wankel luk haar aanzicht keeren!
En ’t alderhoogste tot het laagste toe verneêren.
Nu merk ik eerst de veinzery Van Porcia, die zich zo vry Aan myne liefde zocht te binden, Op hoop van daar een Kroon te vinden; Margreet al zwygende geniet De gunst die haar den Hemel biedt; Fredrico, die myn vrintschap eerde, Verlaat my nu als een verneêrde; Arnesto zich hoogmoedig toont; Albaan bespot my zelf, en hoont My in myn leet en ongevallen; Ja zelf tot Mengo toe, acht men my niet met allen.
Dan daar ’s niet aan, zy mogen my Verlaten, alles wat ik ly Dat zal ik met gedult verdragen; Ten trots van tegenspoet, en plagen Die my ’t geval heeft opgeleit; ’t Zyn menschen die d’ondankbaarheit Als eigen is en aangeboren; Een snode drift van haat en tooren Die den verwinnaar lauweriert, En om zyn luk staag vreest en viert, En gaat den overwonnen haten, En als verworpeling versmaden en verlaten.
Het pynt my niet, doorluchte Vrouw!
Ik laat de Kroon niet met berouw; O neen!
nu gy die zult genieten Kan het verlies my niet verdrieten; Myn vroomheit blyft my altyt by; Niet vrees ik, als alleen dat gy Nu, door hoogdravende gedachten Gevoedt, mijn liefde zult verachten.
Den hemel zy getuigh hier in, Dat ik zo veel en meerder min Prins zynde, u staag heb toegedragen, Als oit van d’eerste uur dat u myn ogen zagen.
Volmaakte liefde, in hooge staat, Vertoont haar waarde door de daat Van onverbrekelyke panden; Die wenste ik nu wel van uw handen; Op dat gy, als ik heb gedaan, Myn trouwe liefd’ niet mocht versmaân; Noch varder gaan myn zuchten zwerven, Ik wenste al ’s werelts luk te derven Als ik u maar genieten kon; Ik wenste starren, maan, en zon Tot medelyden te bewegen; Maar ’t is om niet, de glans der Kroon die schynt my tegen.
Dies is het beeter dat ik sterf, En ik dit stervend leven derf, Als onverhoort myn ramp te klagen.
Geen eêl gemoet kon oyt verdragen, Dat die noch gistren ’s Konings staat Bekleede, nu als onderzaat Beoogt wert, en veracht moet leven.
My zelven uit dit hof te geven Is ’t beste, en voor de rest gedult; Myn nootlot moet hier zyn vervult: In zo veel onluk is het scheiden De kortste weg om my na wensch ter doot te leiden.
Vergeefs op iemants heil gesteunt, Als zelf den hemel zich niet kreunt Aan ons verdriet; geen mededogen Van menschen zal een traan afdrogen, Geen enk’le traan van ons gezicht, Dat hart en ziel hun pyn verlicht; Ter werelt is geen troost te vinde, Ten zy de doot myn ziel ontbinde Van ’t lichaam, die ik nacht en dag Aanbidden zal, met droef geklag, En naar gezucht in bos en bergen, Om haar dien laatsten dienst in deze noot te vergen.
Vaar wel dan, schoone Margareet!
Vaar wel, Princes!
ik ben gereet; Uw trouwe dienaar die staat vaardig, Om u te offren, is hy ’t waardig, Een trouwe en onbevlekte ziel, Die mooglyk u weleer beviel; Een ziel die noch op d’ogenblikken Van d’allerlaatste levens snikken Zal zeggen, ’k lief myn Margareet; Op dat de heele werelt weet Hoe myn stantvastigheit in ’t minnen, In spyt van ’t wankel luk, de doot zelf kon verwinnen.
Myn Heer, ik bidt u laat dees droefheit toch, en tracht Na vreugt.
Mengo, ’t is niet meer in myne macht.
’t Is al, indien gy wilt.
Om noch te konnen leven Moest de vergeetelheyt de grootste hoop my geven, Indien het mooglyk was, dat ik die schoone zon daarom vergeten kon.
Maar neen, ik moet de smart en pyn die my bestryden, Nu ik haer stralen mis, op ’t felst noch wreder lyden; Te meer, terwyl ik weet dat haar den Konink met Fredrico binden wil door Hymens heil’ge wet.
Wat wil, wat zal ik doen?
wat kan myn liefde baten?
Dat gy niet om haar denkt, gy moet haar doch verlaten.
ik zal u raat dan volgen, doch met leet.
Maar hoe zou ik zo ras die schoone Margareet Vergeeten konnen?
die ’k meer als my zelf beminden; Die Margareta die geen wederga kon vinden, En blinkende als een star, var boven and’re scheen; Want alhoewel dat ik d’ondankbare met reên Vergeten wil, nochtans ik voel my zelf bedrogen, En vint my machteloos; d’aantreklykheit der ogen Vermag meer als ik dacht, de krachtige natuur Verwint het alles; ach!
ik sterf op yder uur, Wyl Margareet my moort, vermits dat Margarete.... Men.
Hou op van Margareet, is dit haar dan vergeete, Myn Heer?