floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
’k Geef jou verlóf, én volle magt Jouw min te zetten in haar kragt; Mits dat je my... Eilaas, óch Harmen!
Och, óch, had ik je eens in myn armen!
Waaragtig, zo je staks niet zwygt... BEATRIS.
Zwyg stil, eer datje ien oorvyg krygt!
Je steurt hem in zyn referynen.
Pardonnéz, zo ik durf verschynen Voor uw gezicht, vos yeux fripons.
Je jure, ik zég ’t hier onder ons, Se sont de grootste Vagebonden Die sur la terre ooit zyn gevonden.
Ils ont mon Ame, ik zweer het hier, Deja in Venus Vagevier, Alwaar myn léver wordt gebraaden, Myn long grillé als Karbonnaden; Terwyl mon pauvre coeur, met smart, Gefrikkasseert, gehutstelt werdt Tót een Ragoetje, om jou te strekken, Pour l’appetit wat op te wekken.
Je bent, le Diable emporte, een meid, Qui én pareil geen weêrgâ heit.
Dank Vrouw Natuur, pour toute affaire, Dat zy jou maakte pour me plaire.
O Zondarés van mon dezir, Wat wachtje niet al beau plaisir!
Want daar is zo iets in jouw faassie, Dat me inspireert de propagatie.
Ja, van ’t momént af dat ik jou Met al die beau appas aanschouw, Héb ik door jouw yeux adorabel, My in een staat zo pitoyabel, Ja pitoyabel zo gebragt, Dar ik het necessair geächt, Geoordeeld héb my te humilieeren, Pour vous mon coeur straks te offereeren.
En mits l’Amour my hérwaarts zénd, Donnéz moi vôt parole in ’t énd’, Dat ik als Mars hier, comme én fonctie, Mag treên met Venus in conjonctie.
,, O, wat belachchelyker zót!
Myn Heer uw aanzoek schynt geen spót; Maar wyl ik onder de geboden Myns Vaders staa, is het van nooden Dat gy hem zélf hier over spreekt.
,, ’k Wénsch dat hy jou de beenen breekt.
ZÉSDE TOONEEL.
Dr. BRABBELAAR, BENARD, BROERS- HART, ANGELIKA, BEATRIS.
Dr. BRABBELAAR.
LOop, loop in huis, jou Kakkebeijen, Je zoud malkand’ren wel verleijen, Met staag te gaapen aan de deur.
Wat héb je met dit vólk hier veur?
,, Dit zyn geen Haantjes veur myn’ Hennen.
,, ’k Moet zien óf ik ze niet zal kennen.
,, En weeten wat hier onder steekt.
ZÉVENDE TOONEEL.
Dr. BRABBELAAR, BENARD, BROERSHART.
MYn Heer, wat ’s dat u hier ontbreekt?
Spreek dan, ’t is nou geen tyd te droomen.
Hoogwyze Dókter, ’k ben gekomen... Dr. BRABBELAAR.
Ik bén gekomen, is een wyz’ Van spreeken, die ik niet misprys: Want ’k had jou nimmer hier vernomen, Indien je hier niet waart gekomen.
Je zult dan weeten wie me ’er leid.
Weet, eer dat jy ’t me hébt gezeid, Al is ’t u ligt’lyk ingestooken, Dat het verstandig is gesprooken: Gy zult dan hooren, weeten, én Verstaan.
Dewyl ’t niet weezen kén Dat my iets komen zou ter ooren, Ten zy men ’t my voor af deed hooren.
Wel hoor my dan, zo ’t u belieft.
Zo daat’lyk wordt myn Heer geriefd.
Maar ly dat ik eerst mag bewyzen Dat jouw beleeftheid is te pryzen, Wanneer je ootmoedig, in jouw schik, Gehoor vraagt voor een oogenblik.
Zo ’t u belieft, is zo bevallig, Zo aangenaam, én zo lieftallig, Dat ik u hoor met hart én zin.
Myn Heer, ik maak dan een begin.
Hoor, eer je vérder gaat met spreeken, De kragt die in dit woord mag steeken.
Het woord Begin, is enérgyk: Want zeidmen niet gewoonelyk: Een goed begin, een goed behaagen; Maar ’t einde zal de last steeds draagen?
Die met verstand dan iets begint, Zeer zélde een kwaaden uitslag vindt; Maar die met onbedachte zinnen... BENARD.
Belieftje dat ik mag beginnen?
O ja, zeer gaerne, ik sta ’t u toe.
Maar zwyg dan, ’k word dit kwaeken moê.
Begin jouw réden, zonder draalen.
De Drommel mag jouw tong wel haalen!
Waarom begin je niet?
vang aan.
Is jouw gesnap nóch niet gedaan?
Hoe kan het my te spreeken beuren, Zo jy gestaadig my komt steuren?
Maar spreek met verstand.
Weet dan, dat my de minnebrand... Weet dan... Dr. BRABBELAAR.
Hoe ik?
wat zou ’k niet weeten?
Waaragtig, ’k loof je bént bezéten!
Weet dat een Dókter alle ding Moet weeten, al waar ’t zélf gering.
Weet, dat al ’t geen men ooit kon zeggen, In ’t kaput moet verborgen leggen.
Weet, dat ik by geleerde liên Word voor een wonder aangezien!
Weet, dat de gaauwst’, hy mag wat snappen, Moet wyken voor myn weetenschappen!
Dies weetende alles op myn duim, In ’t lang, in ’t breed, in ’t korte, in ’t ruim... Durf jy my, my!
van weeten praaten?
,, Och, mogt ik jou straks hangen laaten!
’k Wil zeggen, dat de Liefde in ’t énd Is de oorzaak... Dr. BRABBELAAR.
Dat je een schépsel bént: Dat jou door hem alleen, het leeven, De ziel, én ’t weezen is gegeeven.
Dat hy in ons zyn wérking doet, En leert ons hoe dat men minnen moet.
Dat hy die zélf is blind gebooren, Ons tót een leidsman is verkooren, Die wy steeds vólgen met plaizier, Ontstooken door zyn minnevier.
Dat hy de léver op doet luiken Van vreugde, als roozen op de struiken.
En fin dat dit klein Venus kind, Een Minnaar die oprécht bemint, Verwinner maakt van die hem griefde.
Spreek dan met achting van de Liefde: Want deeze blinde leidsman geeft Verstand aan hem, die ’t niet én heeft, En maakt van de alderbloodste stryer, Vaak een stoutmoedig, geestig Vryer.
Hy stort hem dikwils woorden in Van een figuurelyken zin, Fraai opgepronkt met hyperboolen, Als kwam hy uit de hooge Schoolen.
’t is voor my, ’k bén niet geleerd, Genoeg gehyperbolizeert.
Hoor, op uw beurt, eens naar myn’ woorden: De schoone Angelika... Dr. BRABBELAAR.
Bekoorden Zy u?
Is het haar schoonigheid?...
Wel hoe, ik heb nóch niet uitgezeid.
De Liefde... Dr. BRABBELAAR.
die ’k heb gepreezen, Gelyk hy ons kan gunstig weezen, Bréngt hy ons smart én kommer aan.
Als wy het spoor te buiten gaan.
Dat ons de réden leert te vólgen.
Dit maakt de Liefde zo verbólgen, Dat hy vaak onz’ geneegenheid Tót de allervielste dingen leidt.
Hy leidt ons vaak op steile rótsen, Om ons in de afgond neêr te bótsen.
En bréngt, ’t is slim, ons in dien staat, Wanneer men daar minst acht op slaat.
Maar zulje in eeuwigheid niet zwygen?
Je zult ’er straks een eind’ van krygen.
Een woord, én daar meê heb ik uit: Weet dan voor ’t laatst... BENARD.
Wel dat ’s verbruid!
Weet Dókter, die niet veel weet, dat je Sléchts een Aardskaekelaar bént: vat je De meening?
Weet... BENARD.
’k Weet nérgens van.
Zie... BENARD.
’k Wil niets zien.
Wél luister dan.
Nóch luist’ren.
dit lykt wel scheeren!
Wel leer dan... BENARD.
Wat zou jy my leeren?
In alle ding uitsteekend zyn.
Maar laatme eens spreeken, ouwe gryn!
Spreek, zég jouw gedachten.
’k Verwacht... Dr. BRABBELAAR.
Je meugt vry veel verwachten.
’k Verhoop... Dr. BRABBELAAR.
Hoop van een Dókter vry... BENARD.
Geloof... Dr. BRABBELAAR.
’k Geloof ligt meer als jy.
Dénk eens... Dr. BRABBELAAR.
Ik dénk schier al myn leeven.
Geef... Dr. BRABBELAAR.
Ja, ’k zal je ook audientie geeven, Gelyk ik jou héb toegezégd.
Jouw moorder, héb je toegelégd Om my hier raazend dol te maaken?
,, Hoe zal hy nóch aan ’t zwygen raaken?
,, ’t Is óf my ’t hoofd aan stukken breekt!
Ik wil... Dr. BRABBELAAR.
’k Wil dat je niet meêr spreekt; ’t Is myn beurt.
’k Wil je niet mishaagen.
Ik kom jouw kind ten huuw’lyk vraagen.
is zy ’t voorwérp van jouw trouw?
Daar is myn’ hand, ze is niet voor jou.
HIer staan wy nou gelyk twé gekken!
Of als een Oelken op der krekken.
Wie hoorde ooit zulk een rammelaar?
O raasból, dolkóp, tovenaar!
O hondendókter, rustverstoorder, Pedant, schoolmeester, ménschemoorder, Kwakzalver, smeerbéd, Sarrazyn!
Barbaar!
die zo veel van Latyn Verstaat, als Graaf van Nérgenshuizen Van ’t Fransch.
Jy Dokter?
’t zyn abuizen.
Je bént geen Dókter, maar een gék: Verrotte Filosoof, vertrék Met al jouw platte Duitsche lessen.
Wat meenje, daar zyn meer Meestressen Als kérken in het land; wel wis, Wie meenje dat men Heer tóch is?
Jou plattert, my!
my dus te hoonen?
Maar zacht!
wie komt zich hier vertoonen?
NÉGENDE TOONEEL.
WINDBUIL, BENARD, BROERSHART, HARTLOOP.
WINDBUIL.
O Ja!
’k bemin Angelika, Die schoonheid zonder wédergâa!
Maar de eerst’ die ’k by haar kan betrappen Zal ik aanstonds tót hutspót kappen, En vreeten hem het hart uit ’t lyf.
BENARD, ter zyden.
,, O bloed, wat wreeder tydverdryf!
,, Waarom zyn wy niet eer vertrokken?
,, Hy zal ons leevend op gaan slokken!
’k Brand van zo dolle jaloezy, Dat wie my in deez’ raazerny Ontmoet, mag sidderen, én beeven Dat hy van schrik niet raakte om ’t leeven!
’k Zal al vermoorden wat ik zie!
Waar zyn, waar zyn die sneuk’laars, die Haar vryen?
’k zal met deezen dégen Hen allen straks den bék op veegen!
HARTLOOP.
Wie zou zo stout zyn dat hy ’t docht?
Jy die de Turken te onderbrógt!
Benard, den Graaf van Nérgenshuizen Zal ik, gelyk een baarsje pluizen!
En Broershart zal ik met dit staal Zo dicht doorkérven als een aal!
,, Vaar wél, vaar wél dan, goê Benardje!
,, Hadie, hadie dan, arm Broershartje!
,, O lieve deugd!
dit gaat te slêcht.
,, Och!
zulk een meester, zulk een knécht!
Wie daar?
,, Ik stérf reeds van benouwen!
Sa!
’k zal het all’ ter néder houwen!
Lég aan, schiet toe, vermoord, verbreek, Verbrand, verstik, hak, kérf én steek.
Sny keelen af, hang by de beenen En teenen op; gooi dood met steenen; Slaa dood, verwurg; opdat ’er niet Een énkel sneuk’laar overschiet.
Ik wil met de opslag van myn’ blikken Hen alle zien van schrik verstikken!
De minste van myn Héldendaân Is duizend hoofden af te slaan Met eenen slag!
De beenen, armen Te omwinden met de warme darmen, Zo haast ik die héb afgezaagd, Weet ieder zonder dat men ’t vraagt.
Myn moed, in geenerleije dingen Bepaald, weet zélf Natuur te dwingen, Ja te vernielen met een keer; En als ’t my lust, herstél ’k haar weêr.
Maar hoe héldhaftig ik mag weezen, De Min, de Min doet zich staag vreezen.
Hy blyft staag meester in het véld Van de allerdapperste Oorlogshéld: Want hoe men ’t wéndt, óf draaidt ten bésten, Dit bastertkind verwint in ’t lésten Een Héld als my, die, zonder straf, De rust aan al de waereld gaf!
My, die de monsters én de Reuzen De harssenpannen wist te kneuzen Als eijerdoppen met myn pink, Geef my gevangen als een vink!
die de schoonst’ der Amazoonen Nooit tót haar weêrmin wist te troonen!
Kupido, ô jou valschen hond, Hoe hébje myn jongk hart doorwond!
Maar, is ’t voor ’t vrouwvólk geen bedroeven Dat zy altyd onz’ hulp behoeven?
O ja ’t; dóch mits ik steeds verwon Gaa, gaa, by myne opgaande zon; Zég, dat ik door haar vlammende oogen Myn ziel tót meêly vind bewoogen; Dat zy myn hart, dat ik haar geef, Doorboord heeft als een leere zeef, Door ’t puntig yzer van haar’ lonken, Dat de eer’ heeft me in haar min te ontfonken.
Maar komt de Dókter aan de deur?
Klóp aan, zég ik, waar vrees je veur?
BEATRIS, in ’t venster; HARTLOOP, WIND- BUIL, BENARD, BROERSHART, ter zyden verschoolen.
WIe klópt daar?
twie and’re snaaken!
Wel Vryer, wat kom jy hier maaken?
Zég, Meisje, is schoone Angelika Ook zichtbaar!
’k Dénk wél neen, óf ja.
Ik zél ’t heur vraagen.
Dorst je ’t weig’ren, Wat zou je zien myn gramschap steig’ren!
ÉLFDE TOONEEL.
WINDBUIL, BROERSHART, BENARD, HARTLOOP.
MAar zacht!
Hoor ik hier niet omtrént Geen sneukelaars?
Pots séldremént!
Zo eenig ménsch my durft versteuren Zal ik ze straks aan stukken scheuren!
Of is ’er iemand in deez’ buurt Die ons verspiedt, óf my begluurt, Door deur óf vénster, zonder spreeken, Zal ik het huis aan brad gaan steeken!
,, Och lieve Heertje, gaanwe!
Ik tril!
,, Och blyf Broershartje, én houwje stil!
Spreek Hartloop, hoorje hier niet momp’len?
Wie zou ons durven overromp’len?
BEATRIS, als óf ’t haar Jufvrouw was, met een sluyer om ’t hoofd, aan de deur, tégens ANGELIKA, die binnen blyft; HARTLOOP, BENARD, WINDBUIL, BROERSHART.
,, WEes maar gerust, laat my begaan, ,, Ik kryg ze makk’lyk hier van daan.
Prinsés van ’t Voorjaar, donk’re Aurora, Vórstin der Lénte, dorre Flora, Heer Windbuil, wénscht u eens te zien Om u zyn onweêr aan te bien.
Heer Afgezand van wind én régen, Het komt ons Voorjaar niet gelégen Kwaad weêr te zien; maar échter, wil Hy voor een oogenblik, heel stil, Bedaard, én zacht, én zonder vlaagen Ons zyne liefde koomen klaagen, Wy staan het toe; maar geen gedruis: Want ik moet daat’lyk weêr in huis.
Gy moogt op de eer zyns aanspraaks hoopen.
,, Och, hoe óf dit nóch af zal loopen!
Men Heer Baron, ze wacht u al.
BENARD, tégens Broershart.
,, Neen, zien we eens hoe dit einden zal.
Kom nader zoetste aantrekk’lykhéden, Voor wien élk een, niet zonder réden, Zyn wapens aan uw voeten ligt, Om uw betoverend gezicht.
Kom nader vry, én wil niet schroomen Voor de eer, dat gy alhier ziet komen Den Feniks van al ’t oorlógsvólk, Die voor uw voeten, niet zyn’ dólk Alleenlyk bréngt; maar zyn laurieren Die hem ’t verwinnend voorhoofd sieren.
Myn arm, die meer geducht, gevreesd, Als ooit de donder is geweest, Heeft al de waereld overwonnen, En aan myn toorn opóff’ren konnen Al wat myn grootsheid tégen was.
Nu zie ik dat ’er, op dit pas, Niets meêr ontbreekt als u te winnen, En my van u te doen beminnen.
Maar ach!
uw schoonste, in dit geval, Vind ik veel stérker dan ’t Heeläl!
En échter, durf ik hier betuigen Dat gy tóch onder my moet buigen: Want de allerwreedste, als zy my ziet, Strykt straks de vlag, én stribbelt niet.
Gy moogt me ook van naby beschouwen, En zien wie dat het véld zal houwen.
dat ’s een barsse vént!
,, Zwyg stil, ’k wil luist’ren naar het énd.
Neen veugel Fenix, ’k zal me wachten Jou zo te zien, met geen gedachten!
Al had je ook zélf bevallikheên, Baron, je zélt niet trekken, neen!
Want óf ik ’t vroeger zég, óf laater, Wy wachten hier een an’dren kater, Die jou het jeukerige vél, Eer dat je ’t dénkt, iens krouwen zél.
BEATRIS loopt al lachchende na binnen.
DÉRTIENDE TOONEEL.
BENARD, WINDBUIL, HARTLOOP, BROERSHART.
,, IK vrees dat hy niet zal gaan stappen!
WINDBUIL, tégens Hartloop.
,, Ik vrees dat me ons hier wil betrappen!
,, ’k Vrees veur stókslagen!
laat ons gaan.
,, Ze worden bang, Broershart, blyf staan, ,, En maaken we zo wat bravade.
,, Ik houw niet van die Karbonnade, ,, De Drommel, neen: waar jy zo zót, ,, Zo raakten we allebei kapót!
,, Wy wierden met dien langen dégen ,, Deur een’ steek allebei deurregen.
,, Daar is geen gekken met de dood!
,, Je hebt by my in ’t minst geen nood.
,, ’k Hoor momp’len!
Is de deur nóch open?
,, Je zoudt ligt ’t allereerst gaan loopen.
,, Je bént vreesachtig én vol schrik, ,, En liept ligt alzo haast als ik.
,, Och, óch Baron!
óch bérgme ’t leeven!
,, Ik beef.
Beginje ook niet te beeven?
,, Ik beef niet; maar ik stérf van angst!
,, O bloed!
nou weet ik onze vangst!
waarom héb ik geen koeragie?
zat ik by een bak pottagie!
,, Om fluks te vliên dees moorder fél, ,, Dat gaat jou veur: Baron, vaar wél.
,, O!
dénk niet dat ik hier wil blyven, ,, Op dat die beulen my ontlyven!
BROERSHART, BENARD.
ZIe, hoe ik stout, én onversaagd, Die twé Póltrons daar heb verjaagd!
Zo haast ik opsloeg dit paar blikken, Verstoovenze aanstonds, zonder kikken.
Maar kwamenze hier eens weêrom?
Dan waarenze wél plomp én dom.
Maar overleggen we iets met zinnen, Om schoone Angelika te winnen.
Haar Vader, zo ’k vaak héb gehoord, Wordt schrikk’lyk door muziek bekoord; Voornaam’lyk met heel lief’lyk zingen: Wat dunkje, dat we ’t ondervingen?
Jy zingt ten naasten by, zo goed Als ik.
hebje moed?
We zullen zingen als twé kriekjes; Ik kén nóch zo al wat muiziekjes; En jy ként ook nóch, hier én daar, Een liedje op ’t oude én ’t nieuwe jaar.
Wy zullen ’t één met ’t ander stréng’len, En onze stemmen saamen méng’len Als Nachtegaaltjes: moog’lyk dat Die ouwe steiloor, daar door wat Gemakk’lyk wordt, om tót genoegen Zyn dóchter jou ligt toe te voegen.
Kom, zoeken wy een Air heel zoet, En zingen dat het schreijen doet.
Maar kyk, myn Heer!
wie zou het dénken?
Daar zyn onz’ Speellui!
’k zalze wénken.
BROERSHART, BENARD, Drie Speellui, met een Bas, Viool én Hakkebórd.
GUt Flonk!
je komt zo wél van pas Als óf je hier ontbooden was.
Wat voor een Air vindt gy geraade?
BROERSHART, zingende onder het speelen.
Genâ myn Heer, genâ, genade!
Wel foei!
dat is een galge deun!
Of: Krelis kynd, myn lieve Zeun.
wordje dol?
wat malle dingen!
Of anders: Wie wil hooren zingen... BENARD.
zulke liedjes zyn te koud!
Hoor, luister eens: Wel Mieken stout... BENARD.
’k Geloof je raakt, al staande, aan ’t droomen!
Of: ’k Zag Cecilia komen... BENARD.
Kén je ’er niet een heel mooi, heel raar?
Aanhoort tóch Vrienden altegaar... BENARD.
Wég, wég, dat geeft geen recreätie!
Wel: De Spelonk van desperatie... BENARD.
vodden: zoek een ander, dra.
Om te speelen liere boela... BENARD.
Is dat een Sérenade geeven?
Het zoetst vermaak van ’t lieve leeven... BENARD.
’k Weet niet waar ik naar luist’ren mag!
Naar dit: O dag!
wat blyder dag!...
je vermoordtme met jouw grollen!
Of willen we iets in ’t Fransch fasollen?
In ’t Fransch?
Ik ken ’er een heel bon.
Marion, qu’en dira-t-on... BENARD.
Al dat is zonder melodie.
Reveille vous belle Endormie... BENARD.
Ik wou ’er een dat béter klonk.
Hier héb je’er een van: Flonk, flonk, flonk,... BENARD.
Loop voor Sint Félten!
A la guerre, - à la guerre.
Of wel: Jean dansse mieux que Pierre... BENARD.
Hoor, zwygje niet, zo krygje strak... BROERSHART.
Zwyg ook!
Ik geef de Min de zak... BENARD.
O schélm!
Ik zie het Fransch verveeltje; Dit ’s béter: Goeden avond Neeltje... BENARD.
ik weet niet waar ik sta!
Of: Sabbetje, gaa de la Tamboere naa... BENARD.
Me dunkt, je houdtme hier voor ’t kindje!
Zie hoe hélder waait dat windtje... BENARD.
Wel buffel, hoe zal ’t eind’lyk zyn?
Ik laat Louïs zyn Fransche wyn... BENARD.
zwygje niet op myn vermaanen?
Goeden avond Maartje van Oostzaanen... BENARD.
Zwyg, ik zoek naar een ander slach.
Aurora bréngt den klaaren dag... BENARD.
’t Zyn ouwe deunen, ’t eerste én ’t léste.
de oudste liedjes zyn de béste!
Of wilje een nieuwe Lanterlu!
Zacht!
Ik peins op een impromptu, En kostje, als ik, aan ’t rymen raaken, Moestje ook een impromptuutje maakem, En komponeeren lief, koertoois, Jou Liedje op een heel nieuwe voois.
Daar weet ik raad toe; ik kan rymen Byget!
als onze bleeker Symen, En komponeeren dat het snort.
’t Is lang genoeg; kom maak het kort.
’k Zal ’t myn’ haast uit myn’ harssens wringen.
We zullen het dan t’saamen zingen?
Je vraagt niet: Is het zo uw zin?
’k Geef je ook verlóf als ik begin.
Zwyg stil: ik heb het al gevonden.
Het moet wat raars zyn, óf ’t zou honden.
Vólg jy sléchts naa; maar niet te ras.
Zing jy dan de alte, én ik de Bas.
Naa dat de Speellui, een voorafgaande Rittornel gespeeld hebben, zingen Benard, én Broershart, onder het speelen van de voorgenoemde Instrumenten, het vól- gende Liedje: Belle Ange, m’Amour!
Ik slyt, moetje weeten, Sans dormir le jour De nacht zonder eeten.
Vos petits beaux yeux Troebleeren myn’ zinnen, Je suis amoureux Van buiten én binnen.
Allons, epousons Zo vólgt men de mode; Faisons des Poupons Naar de oude methode.
BROERSHART, naa het zingen.
Jouw liedtje is uit, én ’t moet behaagen; Maar hélp nu ’t myne ook eens opzaagen.
Ik bén te vreên, héf jy maar op.
Och luister toe, myn Kérmispop!
BROERSHART én BENARD, zingen onder ’t speelen der Instrumenten, het vólgende liedtje.
Och Jaatje lief, myn waardste schat, Ut, ré, mi, fa, Je hebt meer vlooien als een kat; Mi, fa, sól, la, Maar wilje my behaagen, Ré, mi, fa, sól, Zal ik ze haast verjaagen, Ré, mi, fa, sól, En met B duur, én met B mól, Ré, mi, fa, sól, En met B duur, én met B mól, Ré, mi, fa, sól.
’k Verstaa het vlooijen uit de kunst; Ut, ré, mi, fa, Ik doe ’t uit liefde, én zoek jouw gunst, Mi, fa, sól, la, Schoon lief wil my verhooren, Ré, mi, fa, sól, Of Broershart gaat verlooren Ré, mi, fa, sól, En met B duur, én met B mól, Ré, mi, fa, sól, En met B duur, én met B mól, Ré, mi, fa, sól.
’k Wénsch je al myn luizen in jouw hémd, Ut, ré, mi, fa, Zo jy niet in ons hylik stémt; Mi, fa, sól, la, Myn luizen met jouw vlooijen, Ré, mi, fa, sól, Die meugen daar dan kooijen, Ré, mi, fa, sól.
En met B duur, én met B mól, Ré, mi, fa, sól.
BENARD, zo haast als het liedje van Broershart gezongen én gespeeld is, gerucht hoorende, zich achter hem verschuilende.
Houw op!
Elk bérgt zich.
O Sint Félten!
Hier rydt de Drommel weêr op stelten!
BROERSHART, achter Benard.
Laat ik eens zien; hoe staa je dus?
’t is die dolle hond van flus!
ZÉSTIENDE TOONEEL.
nu ik héb een roes gezoopen, Voel ik myn moed reeds overloopen!
Ze zullen stérven, óf ik zweer... BROERSHART.
Dat is één ander liedje, Heer!
Flus vlooden zy; maar ô gantsch wonden!
Nou zal ’t hier Duivels met ons honden!
Ze zien zo wreed, als óf ze ons strak Met huid én háár, op heur gemak Tot een ontbytje, op wouden vreeten!
Nooit was ik zo van toorn’ bezeeten!
Bygét, Broershart, verlaatme niet!
Ja; maar, zo hy my eens doorstiet?
Laat my maar stilletjes gaan trekken.
Daar ’s met dit ruigte niet te gekken!
Ik wil beginnen met Benard, En eindigen dan met Broershart!
BENARD, overluid.
Broershart, kom, laaten we ons verweeren.
Ik durf niet, Heer, ik wil ’t je zweeren.
Ons leeven loopt hier groot gevaar!
’k Zal vólk doen komen, blyf hier maar.
Het stinkt hier, Graaf van Nérgenshuizen!
Vertrekken we sléchts met onz’ luizen.
Hoe raaken wy hier uit het nét?
Je ziet ze houden ons bezét!
Dat ik om hulp riep, óf men ’t hoorden?
Hélp!
men wil ons hier vermoorden!
Och Burgers, hélptme!
staat me by!
ZÉVENTIENDE TOONEEL.
Dr. BRABBELAAR, BENARD, WINDBUIL, BROERSHART*, HARTLOOP.
WIe is d’oorzaak van deez’ schreeuwery?
Dees kwiedam wou jouw Dóchter schaaken; Maar wacht, ik zal hem beenen maaken!
WINDBUIL, achter de Dókter.
Heer Dókter, ’t is een Turk, een Moor.
’t Is een Aardsgalgbrók, Heer Dóktoor.
Ik wil na geen bewys meer vraagen.
ik voel alleen de slagen!
Ik maai hem arm én beenen af.
’k Zénd hem straks, zonder hoofd, na ’t graf!
Beatris!
Buuren!
hélp!
deez’ slaagen, Och hélp!
kan ik niet meêr verdraagen!
Waar steeken wy ons in een gat?
Waar vinden wy het haazepad!
ACHTTIENDE TOONEEL.
EELHART, DAAN, WINDBUIL, BENARD, Dr. BRABBELAAR.
EELHART, hen belettende te vlugten.
WIe durft de buurt in onrust stellen?
ben jy met myn gezellen?
’k Héb na deez’ kans al lang gewacht!
Kom Daan, slaa toe uit al jouw magt.
DAAN.
Dit is veur de één, pas maar op de ander.
Hou daar, straatschénders met malkander!
Och, óch, hou op!
slaa niet meêr!
Brus heen, én kom nimmer weêr.
Loop veur den Droes, jou laffe fielen.
Slaa, slaa, een vólg ’er op de hielen.
NÉGENTIENDE TOONEEL.
Dr. BRABBELAAR, ANGELIKA, BEATRIS.
WIe is ’t, die my in deezen nood, Geréd heeft?
Och ik ben schier dood!
hoe kom je op straat?
De dagen Myn’s leevens, was ’k zo niet verslaagen!
O lieve deugd!
jouw dóchter is Heur zélf niet deur de ontstéltenis!
TWINTIGSTE, én laatste TOONEEL.
EELHART, Dr. BRABBELAAR, ANGELIKA, BEATRIS.
de rust te komen stooren Eens Dókters?
Dókter der Dókteren, Die daag’lyks nieuwe Dókters maakt!
Hoe ben ik aan ’t geluk geraakt, Heer Eelhart, dat, te deezer stonden, Jy ons van deeze vagebonden Verlóst hébt, op het onvoorzienst?
Waar meê zal ik u zulk een dienst Betaalen?
Jy hébt maar te spreeken, Jouw deugd én moed is ons gebleeken.
Dorst ik tot loon iets eisschen, ’k zou Uw kind nóch vraagen voor myn vrouw.
Bén jy tot het Dókterschap genégen Heb ik ’er niet met al meer tégen: Want ’k heb een doodelyke haat Voor Prokureur én Advokaat; Ze hebben my, door ’t ommewégen, Zo vals by ’t linkerbeen gekreegen, Dat ik naa twaalf jaar pleitens, al Hunn’ listigheid verfoeijen zal, En in een eeuwige afschrik leeven Voor all’ die ’t zyn, óf zich begeeven Tót studie om ’t te worden; dies Zo jy nu, zonder tydverlies, De Pleitzak willig af wilt zweeren En jou tot Dókter promoveeren Wilt laaten, geef ik ze u; maar ziet Op die voorwaarde, én anders niet.
Myn Heer, ’k zal my in alles voegen Om u, én haar te vergenoegen.
Kom hier, myn liefste Dóchter, kom, ’k Geef je Eelhart nu tot Bruidegom: Kon flus myn weig’ring hem bedroeven, ’k Deed ’t om zyn trouwheid te beproeven; Zyn dienst, zyn onderdaanigheid, Maakt dat ’k hem u heb toegeleid.
Papa, ’k zal me ook gehoorzaam toonen, En Eelharts trouw met weêrmin loonen.
De BEDROGE GIRIGHEYD Ofte BOERTIGE COMOEDIE van HOPMAN ULRICH.
Turpe senex miles.
TOT GORINCHEM,              By PAULUS VINCK, Boeck-verkooper.
Tot den Leser.
OVervloed van lekkere spijse doet somtijdts het geringe beetjen wel smaken.
Dit doet my hopen Leser, dat gy door de Hoogh-dravende Treur-Sangen, die dagelijks van de uytstekende Hoogh-geleersde Mannen van onse eeuw op den Autaer van Bacchus worden opgedist vernoegt zijnde, tot een veranderingh, van dit oneffen rijm geen afkeer en sult hebben, ende met dese hope soo sal ik mijnen hopman op het tonneel leyden, siet hem een half uertjen op lage sokken daer henen springen.
En vaert wel.
AEN DEN Hoogh Edelen geboren Heer, LOUIS DE MORLOT, Vry Heere van Gisenburgh en Gise-Nieuw-kerk, &c. Erfwatergraef van den OVER-WAERD.
MYN* HEER en NEEF, OM mijne beloften te quijten soo hebbe ik desen Hopman afgevaerdigt om u Hoogh Edt: in dese verdritige wintersche avonden wat geselschap te houden.