floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Zy bragten my terstond in haar Cristalle zaal, Van vrouw Natuur geschikt, en aardig uitgevonden, Daar zy zo aanstonts my uit al myn lappen wonden, Wyl elk op ’t hoogste smaak in myne schoonheid vond: De een kuste my de hand, een ander voor myn mond, Een derde voor... ROSETTE.
Je naars, geloof ik, ’t zal zo wezen.
’k Had niet een ding aan ’t lyf, of ’t wierd van haar geprezen, En gantsch volmaakt geschat van boven tot beneên; In ’t kort, ik wierd van haar bemind en aangebeên, Ik zag een heldre glans rondom my heenen schynen Van Diamant, Saphier, Turkooyzen en Robynen, Topas en Esmarout, de Paarlen zonder snoer, Die rolden door de zaal, als knikkers, langs de vloer, Myn oogen schemerden door al de tintel vieren; Van alles dat de konst op aarde kan vercieren; Daar hing een fraye kroon uit Diamant gedrilt, Daar de arbeid duizend Jaar, ja meer had aan verspilt, Men trad op griselet, op onex en koraalen, ’t Oneindig Zeegewas uit Anbons water saalen Was hier by een gebragt, kokwilyes pausse kroon, En Bisschops Meiters, ’t geen ’t vermogen stelt ten toon Van Baas Nephteunis, ja het krielt daar, moet je weten VanVliegen, Muggen en van schoone Vlooje scheeten, Bagyne drollen, Pan en ook bruine Olykoek, Van Stormhoeden en Trompetten, groot en kloek, Van Wenteltrappen, parspective en gladde toten, Van knobbel hoorens en schietspoelen, klyne en grooten, Lap hoorens, moerby, en bruinetten, hanekam Belhoorns, Trommel schroef, musiek, zo wild als tam En duizend andere meer, daar ’t oog in zou verdwalen Zo prinse vlaggen, als kroonhoorns, Admiralen, Soldaate, zilvermonde en goude krab en kreeft En spinnekoppen.
Of dit nog geen eind en heeft?
Voet hoorens, Verkens snuit, Schilpadden en kemphaanen, Grisanten, tepelbak, Wolkhoorens, Morianen, En Duizend beenen, snep, tabaks pyp, bezuar, Noutiljes, doekenhuif, zee appels, morgen star, Gebande toten, met een glans als goud daar tusschen, En Venus kousjes, die wel waart zyn om te kussen, Zo geestig heeft Natuur haar in het ligt gebragt, En duizend andere meer, heel hoog en dier geagt, Zyn daar te vinden, als ey schelpen, sonne straalen, En bontemantels, die men heel duur moet betaalen, Coraaldublet, en a, en strik en Lasarus klap, Sint Jacobs schelpen met Nephteunis mus of kap, In ’t kort het is daar vol oneindige çieraden, Men zou een konings Hof om ’t stroompaleis versmaden ’t Is ongelooflyk schoon, de wanden en de vloer Zyn konstig ingeleid met Goud en Parlemoer, ’t Welk daar een losse ziel heel konstig eertyts maakte; Daar ziet men, hoe Nepthun zyn Amphetrite schaakte; Een Zeebatalje vol verwoedheid door en door, Daar Galen sneuvelden, Piethein zyn been verloor.
Gins Vigos in den brand, daar zag men onder ’t landen Van Hollands Admiraal de Franse Zon verbranden, Enfin daar is gansch niet, als ’t geen het oog vermaakt.
Heer Graaf, hoe zyt gy uit dat stroom paleis geraakt?
Ik zal ’t u zeggen, na dat ik drie hondert Jaaren Daar had gewoond, wou zig de Liefde eerst openbaren, Die ik droeg in myn borst, en toonen dat haar magt, Zo wel in ’t water, als op de aarde heeft haar kragt, Want Annagersia de schoonste van de Maagden, Die zelf aan Vader Zil het aldermeest behaagden, Had met een vriendlyk oog myn hart heel diep gewond, En wyl ik gansch geen raad voor myn geneezing vond, Nog ook geen uitkomst zag, om immer troost te vinden, Om dat haar de oude gek, zo wel als ik beminden.
Maar eer wy vorder gaan, myn Heer Rudolfus, weet, Dat de eerste in ’t stroom Paleis Cil door zyn doopnaam heet, ’k Verkropte dan myn smart tot in myn ingewanden, Maar ’t schynt ’t verhoole vuur het alderfelst wil branden, Wanneer het uitbarst; want ’t was niet dan vuur en vlam, Al wat ’er uit myn mond, en uit myn oogen kwam, De Vissen wierden door de gloed zo swart als Nikkers.
Wat stoot je al uit jou kop, o Keuning van de kikkers.
Myn Minnares wierd haast dit hevig vuur gewaar, En ’t toontje, dat zy sloeg, was op dien zelfden snaar, Als ’t myne, maar wat raad!
wy mogten ondertusschen, Zo maar ter loops alleen malkanderen eens kussen.
Dit was, ’t geen ons de min op dien tyd heeft gegond, Tot dat ik eindlyk eens myn Lief alleenig vondt, Hoe wel ’t my slegt bequam, dat wil ik gaarne weeten.
Ik denk als ’t hontje, dat de Worst had opgegeeten.
Het scheen, dat Vader Cil eens heel genegen was, Muziek te geven in zyn klaare water plas; Daar kwam een groot getal van Watermans en Vrouwen, Maar Annagerzia bestond zig ziek te houwen, Om tuis te blyven in ’t Kristalle waterbad, Na dat ze my voor af een wenk gegeven had: Ik luisterde in ’t begin heel vlytig na het speelen, En zingen, maar in ’t kort begon ’t my te verveelen, Als of ik aan myn kop twee Eezels ooren kreeg, Want die bemind, die heeft in al ’t vermaak geen deeg, Als ’t geen de min betreft, ’k ging dan de miene maken Als of ik luisterde om maar stil van daar te raken, En eindlyk droop ik weg, van het gezelschap af, ’t Welk Vader Cil terstond heel kwa gedagten gaf, Wyl hy het merkte, maar wie drommel zou het droomen, Dat hy heel stilletjes my agter na zou komen, Daar ik myn Engelin in als bekoorlyk vond; Ik zag het bloozend rood verdubb’len op haar mond, Ik zag haar boezem door twee zagte golfjes leven, Daar ’t lugtig kleed, van goud en zomerdraad geweven, Op speelde door een swoele en flaauwe Zuide wind, Gedreeven op en neêr; myn oogen wierden blind, Door ’t zien van zulk een Beeld, waar in al ’t schoon ten toon leid, O Venus!
schoon uw glans van niemand smaad of hoon leid, Gy moet bekennen, ja zelf buiten hoon en smaad, Dat Annagerzia u ver te boven gaat; Maar ’t spyt me, dat myn min en haare zo mislukt is.
Hy leest nog schryft niet, maar liegt even of ’t gedrukt is.
De Liefde was by na by ons in volle kragt, Met kwam de gryze bol heel stil en onverwagt, En gaf me een harde klap van agtren voor myn snater En maakte voort geswind een draaikuil in het water, ’k Bad om vergiffenis, maar och ’t was al om niet, Hy greep my by het haar, o lydeloos verdriet!
En hy volbragt terstont aan myn zyn resolutie.
Dat was, na ik geloof, een schriklyke executie.
Na dat hy dan een gat in ’t Water had gemaakt, Gaf hy me zulk een hort, daar nog myn lyf van kraakt, Dat ik van onderen na boven kwam gevlogen, Zoo snel dat alles groen en geel wierd voor myn oogen: Kort om ik vond my zelf na ’t aangedaan geweld, Zoo dra ik toezag in een pietercely veld, En daarom heb ik in myn Doopceel laten schryven, Don Pietercely, en die meen ik ook te blyven.
Wat dunkt u Heer, van myn geboorte?
Meer als braaf.
Hier heb je ’t leven en bedrijf van de Akkergraaf, Die zoo onmenschlijk uit zyn wooning wierd gesmeeten.
Een story daar nooit kat of hond van heeft geweeten.
Lang leeft den Akkergraaf, dat onwaardeerlyk ligt.
Don Pietercely blyft u tot ’er dood verpligt.
Myn Heer Rudolfus, ’k wensch u altoos wel te vaaren, En dat ik eindlyk met uw dogter nog mag paaren.
Gy zyt, na ’k heb gehoort, al reedlyk oud, myn Heer.
In ’t bloeije van myn Jeugd vyf hondert Jaar, niet meer.
Dat is zo byster niet, myn Juffer zal na dezen, Wanneer zy met hem troud Gravin van d’ Akkers wezen, En ’t pietercely veld.
Gy hebt gelyk Rozet.
Indien ’t myn staat was, ’k ging zo straks met hem na bed.
Ik ga, myn dogter, ’k moet iets in den Haag verrigten, Maar kom zo daatlyk weer, ’t zyn zaken van gewigten.
Don Pedro Heer, vaar wel; zyt van uw Vriend gegroet.
Vaar wel Rudolfus; dat Saturnus u behoed.
ISABELLE, KAREL, ROSETTE, ROSANDER.
VAar wel doorlugte Graaf.
Vaar wel myn schoone Lely.
Vaar wel Heer Pedro, Vrind.
Vaar wel Don Pietercely.
’k Moet dees gelegentheid waarneemen; ’k bid u, ga, Ik zal haar spreeken, Heer, ’t wierd anders ligt te spa.
ROSANDER, ROSETTE.
MAg ik u voor het laast nog iets te vooren leggen?
My beter, als de Prins, wel nu, wat wil je zeggen?
Gy weet, dat ik u min.
O ja, en ’t is my leed, Dat gy uw Liefde aan my hebt vrugteloos besteed; Want ik meen, als voorheen, altyd myn woord te houwen; Dat is, dat ik nooit zal een schoppen éénoog trouwen.
Zo schort het, na ik hoor, alleen aan myn gezigt, Daar gy zo dierbaar aan myn Liefde zyt verpligt.
ik aan u?
en mooglyk eer en leven.
Door welk een zotterny werd toch uw bryn gedreven?
Ben ik aan u verpligt?
wel Robbert, benje slegt?
Maar ’t is, als ’t spreekwoord zyt, zo Meester, zo de knegt; Jou baas zyn zinnen, vrind, die loopen byster speulen, En na ik merk, gy hebt een klap weg van de Meulen, Je revelt, Robbert; dit getuigt uw malle praat.
Och vrind, daar is voor u geen raad.
Zulk antwoord kreeg ik niet, toen ons de kans gelukte, Daar ik u uit de klaau van felle Tygers rukte.
Ik ben myn leven in geen Tygers klaau geweest.
Maar wel van Rovers, toen gy gansch verschrikt, bedeest, Myn handen kuste, om my uw dankbaarheid te toonen, En trouwlyk zwoer, dat gy myn grooten dienst zoud loonen.
Kent gy my nu?
Waar voor tog?
Voor een schalk: Die my verloste, had twee oogen, als een Valk, In ’t voorhoofd, daar gy ’t één hebt in de kryg verlooren.
Als ik twee oogen had, zou ik u dan bekooren?
O neen, ten zy gy waart die geene die gy zegt, Te wezen, die voor ons zig moedig in ’t gevegt.
Gedragen heeft, en ons in prykel van ons leven, Verloste, dan zou ik myn hart en hand u geven.
Zoud gy hem kennen, die u trouw heeft bygestaan, Toen gy van ’t Rovers rot zo wreed wierd aangedaan, Als gy hem zaagt?
Voor vast.
En gaarne met hem trouwen?
Hoe Robbert, zoekje my voor uw zottin te houwen?
Je bent myn Biegtvaar niet.
’k Ben meer, ik benje Lief.
Gy zyt myn troost, myn wensch, myn hoop, myn hartedief.
Weg Robbert, laat me gaan.
Je neemt my voor een ander.
Ik ben geen Robbert, neen, myn naam die is Rosander, Bezie my eens ter deeg, ben ik by u bekend?
Hy doet de pleister van zyn oog.
Ach myn Verlosser!
zyt gy ’t zelf?
O ja ik ben ’t.
’k Bezwyk, ik sterf van schrik, de geest wil my begeven, Dit onverwagt geval doet al myn leden beven, Ai my!
Bedaar myn Lief, ach wat zal hier geschien!
Ik zie u dan weerom, dien ik nooit dagt te zien!
Die my bevryde voor het woeden der Barbaaren.
Uit zuivre zugt alleen, om met myn Lief te paaren.
Is ’t spook, of Tovery, hoe is myn hart ontroert.
Of heeft een Engel u, myn Vrind, by my gevoert?
Ik dorst zo veel geluk niet van ’t geval verwagten.
Ja zoete Roofster van myn zinnen en gedagten, Dees hand heeft u, myn Lief, voor hoon en smaad bevryd.
Laat ik die kussen, die zo moedig heeft geplyt, Voor myn behoudenis, en dankbaarlyk betuigen, Dat ik gehoorzaam wil na uwe wille buigen.
Dan heb ik myne min niet vrugteloos hesteed.
Rosander, wonder wel, waar ’t anders, ’t was my leed, ROSANDER.
Mag hy u kussen, die zo voor u heeft gestreden?
Zo vast; als yzer; ’k hoor van boven tot beneden, Geheel aan u. ROSANDER.
daar heb ik om gebeên.
Wel zo ’t u smaakt, als my, zo neemt ’er twee voor een; Ik heb van u, zo ’k hoop, in ’t minst geen kwaad te vreezen.
Gy zult van nu voortaan myn Aardsche Hemel wezen.
Myn Engel, ’t is my lief, dat u myn min behaagd.
Behagen!
daar gy hebt zo trouw voor my gewaagd, Uw lyf en leven; ’k was de grootste der zottinnen, Zo ik u niet weerom met hart en Ziel zou minnen; Ja ’k was, zo ’k anders deed, hier na geen Vryer waard.
’k Prys uw rondborstigheid, en min uw vrolyke aart; Myn schoone, laat ik u... ROSETTE.
Niet al te hart te groenen, Rosander, want gy zout myn schoonheid door al ’t zoenen, Bederven, en dan ging uw zin ligt van my af: Ik wil u maagdepalm opofferen, en geen kaf.
Gy zult myn Minnaar zyn, myn Ega, en geen ander; In spyt van die ’t benyd, Rosette mind Rosander, Als haar beschermer en behouder van haar eer.
Ik ben van u voldaan, myn Lief, en ’k wil geen meêr, Op deze tyd, en ’k zal voor altoos zorge dragen, Te doen al ’t geen myn Lief Rosette kan behagen; Neem dit horlogie tot verzekering van trouw.
Dat zou ik gaarne doen, maar ’k vrees voor na berouw.
Nooit in der eeuwigheid.... ROSETTE.
Wel aan, myn Ziel, myn leven, Ik heb een mooije Ring, die zal ik aan u geven.
’k Ben door uw heusheid, Lief, op ’t hoogste in myn schik, Wie kreeg ter Waereld ooit zo veel geluk als ik.
Maar zeg, Rosander, waar uw Heer tog mag verbeiden, Na dat hy zig zo snel had van ons afgescheiden?
’k Liet hem in Braband, maar geheel berooid van hoofd, En gansch misnoegd, om dat uw Juffer was verloofd, En herwaarts aantrok om in ’s Gravenhaag te trouwen, Wyl d’Edelmoedigheid hem geenzints scheen te rouwen, Dat hy haar had verlost, ik kreeg van hem verlof, Om u te volgen, schoon ik nô wou van hem of; Maar ik kon nergens, dan by u, myn Engel duuren.
Wat werkt de Liefde niet al wonderlyke kuuren!
Verliet gy zo u Heer?
’k Heb hem veel meer als Vriend Op de Italiaansche Rys, als wel voor knegt gediend; Ik heb zelf geld en goed, myn Lief, dit moet gy weten.
Dan zal ik, na ik hoor, Juffrouw Rosander heeten.
Voor wis en zeker Lief.
Hoe kom ik zo gepaard!
De gekken krygen meest, zo ’t schynd, de beste kaart.
Als dit myn Juffer hoort, hoe wonder zal ze kyken, Dat ik haar Dienstmaagd, met zo schoon een buit ga stryken, Wyl zy haar Minnaar derft, het geen haar klagen doet.
Wie mind zy dan?
Uw Heer.
Op myn gemoed, Ik zeg de waarheid.
zou zy myn Heer beminnen?
Geen kleintje, och het raakt het meisje aan haar zinnen ’t Is of zy mymert, want zy heeft my voorgestelt, Om zelf u Meester te gaan zoeken met geweld, Wou.... Maar ’k zie Ludewyk, ’t schynd, dat hy u wil spreeken, Ik ga. ROSANDER.
Hou alles stil.
Aan my zal ’t niet ontbreken.
LUDEWYK, ROSANDER.
ZYt gy genegen my een kleinen dienst te doen?
Als ’t u belieft myn Heer.
Myn knegt heeft voor de noen, Een schielyke overval gekregen, ’k zou u vragen, Om eens met my te gaan.
Myn Heer, na u behagen.
Einde van het Tweede Bedryf.
ROSETTE Singende.
KOm myn Lief Rosette, en helpt my uit de pyn, Ik zal zo lang myn leven duurt, altyd uw Minnaar zyn.
Kom myn Lief, myn Troosje, Help my tog, eer ’t wert te laat, Ach myn suiker Doosje, Zoeter dan de Honingraat.
WAar uit of dees zottin haar vrolykheid tog spruit?
Zou ik niet vrolyk zyn?
Mejuffer ’k ben de Bruid.
Zy Singt en Danst.
Kom myn Lief, Rosander, myn alderwaardste Vrind, Ik wil u Minnaresse zyn, om dat gy myn trouw bemind, Want hem, die myn leven, En myn Eertje heeft bewaardt, Wil ik gaarne geven, Ja myn beste schat op aardt.
Wat zo, Roset, dit schynt veel blijer nog als blijer.
Hoor ’t is een samenspraak van my en van myn Vrijer, Die ik Extemporé, zo daadlyk heb gemaakt.
Dan benje weer op nieuw aan Paarde pis geraakt?
’t Was best, dat gy uw geest tot andere dingen porden.
Ik hoop nog een Qwestiers of Texelscha te worden, Een Saffo, of de Veer, geen grooter vreugt voor my, Geen Honing is zo zoet als de eed’le Poëzy, De Schouwburg zou dan mee haast brommen met myn vaarsen, Als of men Sofokles met hoog gekurkte Laarzen, Zag daavren op ’t Tooneel d’aanschouwers in ’t gezigt.
Dat past aan u zo wel, gelyk een Goud gewigt, Past aan de Bedelaars.
Ik zou na myn begeeren, Myn Lief met een Sonnet of Madrigaal vereeren.
Wat praatje van je Lief!
wie stak u dit in ’t hooft?
Is ’t zot of dolligheid?
Wel neen ik ben verlooft, Voor al myn leven, en ik meen myn woord te houwen, Dat is, dat ik in ’t kort byslaapen zal.
Eerst Trouwen, Denk ik Roset, voor ’t minst.
Ja prooper hand aan hand, ’t Staat vast, gelyk een muts doet met een keeleband, Ik meen voor altoos met myn dierbaar pand te leven, Hy heeft my met zyn hart ook deze Trouw gegeven.
Een Goud Horlogie!
dat komt van Robbert niet?
’t Is al van Robbert, of ’t is niet van Robbert; ziet, Ik heb het vast.
Hoe nu Rosette, ik ken geen ander.
’t Is Robbert in de schyn, maar inder daad Rosander, Zyn deugden maken hem met my gelyk van staat, Het is een eerlyk borst, een Minnaar, een Soldaat, Een die..... ISABELLE.
Wel hoe, denkt gy met een Soldaat te trouwen?
O ja, om dat hy my het leven heeft behouwen, En eer, en de uwe mee; maar weet, ’t is geen Soldaat, Die om vyf stuivers daags zig zelven dood slaan laat.
Wat heeft hem uit den dienst van zynen Heer gezonden!
Hy heeft zig in den dienst van de Akker Graaf verbonden, Om my te volgen.
Dit is alles spotterny.
Het mogt de Drommel!
hoor, geloof dit alles vry: ’t Is suivre waarheid, hoe!
ik zal u niet bedriegen.
Maar hoor eens toe, Roset, zeg, lykt dit na geen liegen?
Die knegten hadden by hun oogen, dees maar een.
’t Is waar, maar hier in steekt al zyn bedrog alleen, Om niet bekend te zyn.
Hoe heeft hy dan twee oogen?
Zo wel, als gy, en ik, hier door zyn wy bedroogen.
Ik had my anders niet verlooft Juffrouw, zie dit, Weet ik voor vast, hy heeft twee oogen als een git In ’t voorhoofd, ’t geen een meid veel koelder zou bekooren, Als ik..... ISABELLE.
Waar is zyn Heer, hebt gy ’t niet kunnen hooren?
In Braband, gansch bedroeft om u van Ziel en zin, Wyl hy zig zag zo haast versteken van zyn min.
Dit is het alles, wat Rosander wist te zeggen.
Ik moet Rosander zien, en iets te vooren leggen, Van groot belang, zeg my, weet gy niet waar hy is?
O neen, dat weet ik niet; maar zo ’k my niet vergis, Is hy straks uitgegaan met Ludewyk.
’k Moet weten, Waar dat zyn meester is; ik kan hem niet vergeten.
KAREL, ISABELLE, ROSETTE.
O Neen; ’t zal niet geschien, zo lang ik adem schep.
Zie daar, daar heb je ’t weêr.
Ik zette ’t al in rep, En roer veel liever, als dat ik zulks zou gedoogen, ISABELLE.
Wat of hem scheelt?
Daar is hem weer een Duif ontvlogen, Geloof ik ’t geen de borst op nieuw weêr maakt ontstelt.
Wie is ’er, die met my zig durft in ’t vlakke velt, Vertoonen, om myn regt met Wapens te betwisten?
’t is al ’t oude werk; ’t zal zyn zo als ik gisten.
Waar is hy, die voor hem de punt van ’t Lemmer bied?
Hoe ben je zo gestoort, Heer Graaf, wat ’s u geschied?
De Dood van Mandrichart die wil ik moedig wreeken, Wyl hy van Rodamond zo schendig wierd doorsteken, Ook heeft die snoode schelm myn Isabel vermoord, Hy moet gewipt zyn, en gerabraakt, aan een koord.
Verstikken.
En daar na de kop van ’t lyf geslagen, Ik mag ’t wel lijen, maar het zal hem niet behagen.
Don Pedro.
Al myn haat neemt datelyk een endt, Als ik u zie, al was ik boozer als ’t serpent, Dat zeven Morgen Lands met kop en staart kon meeten.
Wierd deze Draak niet van Apollo dood gesmeeten?
Vraagt gy na ’t geen, daar u niet aan gelegen leid.
Betaal uw Crediteurs met zulk een slegt bescheid.
ROSANDER, KAREL, ISABELLE, ROSETTE.
BReek af uw redenen, ’k moet uw alleenig spreeken.
Kom, gaan wy, Juffrouw, want dit is een klugtig teeken.
Ik merk iets.
Maar wat is ’t?
Kom, ga maar met my heen, Ik zal u opening doen, zo dra wy zyn alleen, Vaar wel Heer Akkergraaf, door ’t gantsche rond gepreezen.
Ik groet u hertelyk.
U Dienaar als voor dezen, Met hart en Ziel.
Heer Graaf, hoor wat u werd belast, Als ’t Duifje weer komt, hou het wel ter deegen vast.
Dat zal ik doen, sottin.
ROSANDER, KAREL.
NOoit kon u in dit leven, Het gunstige geval een meerder voordeel geven, Als nu myn Heer.
Ik heb een zaak ontdekt, Die uwe min, myn Heer, geheel tot voordeel strekt, Zyt gy genegen, om met Isabel te trouwen?
Zyt gy genegen, om my voor de gek te houwen?
Ben ik een anders gek, ’k ben immers de uwe niet.
Geenzints, myn Heer, maar ’k zie een eind van uw verdriet, Gy moogt met reden een gelukkige uitkomst wagten; Uw minnary staat schoon, nooit beter met gedagten, Uw mede-minnaar geeft daar toe geen kleine stof, Ik zie het houwelyk met zyn schoone Nigt spit of.
Maar wat bewys, zeg op, waar uit ik zulks mag hoopen?
Uit letters, die men reets al by de vloer ziet loopen.
Verban uw zorgen vry van nu af onbevreest, Uw mede minnaar is al lang Papa geweest.
Rosander, is het waar!
wat vreugd komt my ontmoeten?
Ja vaste brieven, Heer, met handen en met voeten, Hy heeft zig wettelyk verbonden en verlooft, Ik zeg de waarheid, ja ik sweer ’t u by myn hooft.
’k Begryp niet, hoe dat gy daar agter zyt gekomen.
Zelf door zyn Juffers meid; hy heeft my meê genomen, Om dat zyn lyfknegt, zo hy zeide, onpaslyk was, Maar na ik merk, die wist de streeken van ’t Compas, Waar op hy zeylde, en om geen gevaar te vrezen, Dat deze in zyne min hem mogt nadeelig wezen, Heeft hy zig mogelyk daarom van my gediend; Hy stapte dan vooruit, ik volgden onzen Vriend, En na ’t passeeren van een plein en weinig straaten, Treet hy een stoep op, klopt, en wert straks ingelaten; De meid, die bezig was van stonden aan de deur Te sluiten, ziet my juist in ’t sluiten door de scheur, En kennende ’t gewaad, dat hy my aan deed trekken, Wenkt zy, ik ga benieuwd, wat zy my zal ontdekken.
Hoe, vroeg zy heel ontstelt, waar is dog onze Piet?
’k Antwoorde haar, wel kind, u Piet die ken ik niet, Maar dagt ik, zoete sloof, ik kan wel klaarlyk lezen Uit uw gezigt, dat Piet u gansch niet vreemd moet wezen; Hoe, zy ze, heeft myn Heer een ander knegt gehuurt, En heeft hy onze Piet nu van hem afgestuurt, Nu hy gaat trouwen?
wel dat dorst ik nimmer dromen, ’k Ben zelver met de Bruid uit Braband hier gekomen, Ja ’t is een pronkjuweel, daar zy mee trouwen zal, Hernam ik, maar zy weer, wel Karel ben je mal, Of leutert u de key?
ja ’k moet het daar voor houwen, Terwyl gy zegt, dat hy zou met een ander trouwen, Als aan myn Juffrouw, al voor lang aan hem verlooft; En hier op stiet zy een history uit haar hooft, En heeft van stuk tot stuk my alles voor gezongen; Dienstmeiden, als gy weet, zyn veeltyts lang van tongen, Want die wil weten, hoe ’t in huis geschapen is, Hoeft maar te vragen aan de meid hy weet het wis; Terwyl zy doorgaans met haar pligten te vergeten, Het alles zeggen, ja meer dan zy zelver weten.
Toen ik haar ’t tegendeel deed uit myn mond verstaan En dat die trouw nooit met haar Juffer voort zou gaan, Om dat zyn eigen Nigt, uit Braband hier gekomen, Gewisselyk haar plaats als Bruid had ingenomen, Vliegt zy na binnen, steekt een keel op, dat het klinkt, Och Juffrouw!
riep zy, och!
het gantsche werk dat stinkt, Gy wert verraden, en heel slegt voor ’t hooft gestoten, Ik zal.... maar met wierd my de deur voor ’t hooft gesloten, Zo dat ik vorder van de zaak niet heb gehoort, Maar ’t scheen aan ’t razen, of ’er iemand wierd vermoort.
Dit dagt ik nodig, wyl ’t uw min op ’t hoogst komt raken, Om zonder tyd versuim aan uw bekend te maken.
Gy hebt my door uw vlyt geen kleinen dienst gedaan, ’k Ben u daar voor verpligt.
KORNELIA, LUDEWYK, KAREL, BREGITTE, ROSANDER.
NEen zeg ik, laat my gaan.
Ik hoor niet meer na u. ROSANDER.
Ik wil my laten hangen, Begin dit potsen spel hier niet eerst aan te vangen; Daar is het Heerschap met de Juffer en haar meid.
Geloof dog, wat ik zeg.
Nooit in der Eeuwigheid, Laat los Verrader gy zult my niet meer bedriegen.
Kost gy myn trouw?
ô Schelm!
ik kan uw eerloos liegen.
Ei geef my dog gehoor?
BREGITTE.
Ja kom maar aan die kant, Hy steekt u weêr op nieuw wat prullen in de hand.
Kan ik door geen gebeên my met myn Lief versoenen?
Ja dog; verkoop haar weêr wat knollen voor Citroenen.
Ik zeg u, laat my gaan, of ’k zal door myn geschal Zo aanstonts maken, dat het alles dreunen zal; ’k Wil met gewelt uw Oom of Minnaresse spreken.
Wilt gy myn Eer en Faam zo schandelyk verbreken?
Ei hoor eens, wie zyn eer nog voor belieft te staan.
Hoe my verlaten, om een ander aan te slaan?
Gy hebt met eeden u en schrift aan my verbonden, Vreest gy geen straf?
Wel neen, de man weet van geen zonden Wat zou hy vreezen?
Hebt een kleine tyd gedult.
’k Wil eerst voldoening, eer ik u geloof.
Gy zult ’k Schenk u my zelf, myn Lief, daar neven al myn schatten.
Ja Ape-staarten, die zyn kwalyk om te vatten.
Heb ik die tegenspraak wel ooit aan u verdiend?
Als gy myn Juffer trouwt, hou ik u voor myn Vriend.
Ik zal zulks doen, myn Lief, wilt u te vreden houwen, Ik zal in eeuwigheid, ik sweer ’t, myn Nigt niet trouwen, Stel u gerust.
zulks kan nog niet geschien, Eerst moet uw Oom en Nigt uw trouwbeloften zien, ’k Meen buiten twyffel, zo zy eerlyk zyn van harten, Dat hen uw ontrouw en myn ongeval zal smarten, Hoor toe, om kort te gaan, dit is al myn besluit, Uw trouw te sluiten met uw nieuw verkoore Bruid, En dit is ’t middel, ’t geen ik daar toe heb gevonden, Om haar te toonen, hoe gy zyt aan my verbonden.
Maar welk een zotterny heeft u ’t verstand verheerd, Dat gy zyn schande zoekt, dien gy tot man begeert?
’t Zy Eer of schande, hoor het moet, en zal zo wezen.
Speelt u geen kwaad in ’t zin waarom voor kwaad te vreezen?
Al myn verlangen is myn eer hersteld te zien, Gy moet, indien gy my bemind, zulks niet verbien.
Gy zoekt myn schanden, maar ik de uwe niet; de reden Gebieden my, dat ik.... LUDEWYK.
Nog eens stel u te vreeden, Myn uitverkoore, laat u dog ten besten raân.
Heb ik u immer van myn leven iets misdaan, Waar gaf ik u ooit stof, om over my te klagen?
’k Heb u een zuiver hart vol liefde altyd gedragen, Ja niet ontzien myn eer te smetten door uw min, En dier geswoore trouw, hoe komt u dan in ’t zin, Om my te haten?