floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wie open vyandt heeft, verhoedt sich t’aller tijt; noch sorgloos slaepen sal.
Doch ginder mijn beminde.
Fernando staek ’t gescherm; en lij mijn plicht ontbinde eerbieding ons heldin.
Vrindt Sanchio!
’t dunkt my wel.
Roemrijkste Rosimund!
laet ik de lippen stel, waer ’t aerdrijk eerlijk trotst op ’t waerdigst van u soolen.
Rijst Sanchio!
rijst van d’aerd.
dees heusheyt in wat schoolen Riquelm!
soo straxs men leert?
rijst Sanchio!
’k wil u hoog, en cierlijk sien geset.
Wat liegt my ’t oor, en ’t oog?
meer nimmermeer my ken als ’t maeksel van u handen.
Dees pleeg k’u uyterlijk, dan haer, siels offerhanden.
Ramiro!
neen, neen vrindt.
Die seden boers niet sijn.
Gy wondert u Riquelm?
met vreugt, oft pijn?
den ramp my pijnlijk valt.
U d’Hemel wilt bewaeren.
Laet onbedachtelijk niet in ’t gepeijsen vaeren van uwe Rosimund.
Sulk godt verhoeden sal.
De trou van d’onderdaen, en d’Eeldom proeft ’t geval.
Wat hoef ik meer bescheedts?
haer willen blijkt voor d’oogen.
Mijn hop gestrunkelt leijdt; en al mijns liefds vermoogen.
Met u verlof Graefin?
wy treden nae den raedt.
Gy wel verselschapt sijt!
De vreugt in ’t g’noegen staet.
Uijt ’t g’noegen jonst, en liefd, en uit de liefd komt spruijten kloekmoedigheyt; en dees kan ’t sorgich vreesen sluijten ook uyt eens maegdes siel.
wel met er daed gy ’t toont: nu onvermijdt de schaemt, en tucht, de tong verschoont geen spijtigheyt, noch trots.
Dat is den aerdt der vrouwen; onstandicheyt, en smaedt met vinnicheyt te brouwen.
Dan desen hoon, en leedt, Ramiro!
met wat spoor ’t vermoeden nopen wilt?
de wanhoop werpt tans voor onduldicheyt, en vraek; en hitsen om t’ontmoeten den ramp, die ’t vorstendom geschaepen staet te boeten.
wat gy segt?
iedt vorstelijcxs ’k hem hou.
Het spreekwoordt luydt, den leeu wordt kenlijk uyt den klau.
Sulk handelen van ’t stael geen velts-luy oit gebeurde.
Ik schreef de liefde toe, ’t geen groots in hem bespeurde.
Ruger en Ioanna aen d’een sij.
Gy straf en moeijlijk valt.
Of buygen ’t herte moet oft breeken.
Sanchio!
kiest, mits al te pijnlijk doet my mart’len u mis-reen.
Dult lieve!
’t kan ons baeten Ioa.
Schandtsuchtige!
tot wat?
om my meer druks te laeten?
ik wil, en sal.
sacht!
sie Rosimunda naekt.
Dees waerheyt dient getoetst om ’t voordeel dat sij maekt.
kloek aerdigen scholier!
naer ’k hoor, gy wordt in ’t scharmen reedts meester.
Laet ’k omhelsch dien waerd’gen hals, en armen; mits ’t allen kant u deugt mijn jonst met liefd vermeert.
en d’edel ingeboort, die veijnslijk gy begeert te dekken, open doet.
Wat u verbaest?
spaer vreesen.
indien gy landts-man sijt, my in de siel geresen, s’u koestren Ridder sal; ik jurich met meer vlijt ’t hert leuren, daer g’alreedts volmachtich vogt van sijt.
onwimpelt, wat gy veijnst: leert waer soo lieve seden, waer soo veel aerdigheen u inborst, en u leden bequaemen?
’t straelend licht slim duurich men versteekt: het glinstert elders uyt, wanneer ’t niet gans door breekt.
wat voor weerenis sie ’k over t’hooft my hangen?
of ’k laes!
verraeden ben?
’t moet sijn.
Wat ’k, aen sal vangen?
Ontstelt g’u?
’t is geen noodt.
De siel heeft ons alleen.
Ik d’uwe ben.
Spreekt uyt.
Meer stof sal ’t, en meer reen, my doen tot u waerdy.
Doorluchtigte!
de seden, die uwen dienaer toont, oft uwe jonstigheden in hem niet vloeijen doen?
of ’t Hof niet?
en ’t geniet van u by-sijn?
’t welk self kan scheppen ’t eelst uyt niet.
Het handelen van ’t stael; ’t velt leert: nu’t oorloog voeren niet enkelijk met ’t wilt op heden past de boeren; maer met het krijgsvolk self: voorts wie aendachtig let op ’t boers getuygh; hy licht by d’oorloogs wapens ’t set.
Wat schilt den hoeders spriet van pijk?
de vork van degen?
het oeffenen van ’t een, brengt ’t handlen haest te wegen van ’t ander.
’k wil niet meer als self gy duyten wilt.
Mogt ’k willen!
’k wou u g’naed niet vruchtloos sien verpilt door mijn verworpentheyt.
Naer’t velt wou ’k mogen keeren op dat als ’k niet kon sien u steijgren, mogt ’t verneeren beletsel doen.
Hoe wijt noch dese schalkheyt strijkt?
wat Sanchio!
niet de liefd door deugtsaemheyt verglijkt?
vat d’oefning ’er by d’handt: ik maek terwijl my binnen.
En laet u broer Mirtil ook beginnen.
Ik vrees Riquelmos liefd verwisselt licht in haet.
Den spijdt veel kan.
Door my nae ’t Vorstendom men staet.
Rosimunda binnen.
Wel Sanchio neem het stael.
’k er hael ons eerste treeken.
Hoe staet gy?
wat u schort?
ik vrees geweeken ons Rosimunda sij met ongenucht, en leedt.
’k Wou eenig sijn een wijl.
Die vrindtschap my besteedt.
flus d’oeffning wesen mag.
het sij na u behaegen.
Fernando binnen.
wat reen heb ’k niet om klaegen?
wat stof niet tot getreur?
dan voor iedts aen ik vang.
gunt tot verlichting laes!
van desen swaeren dwang, Fernando weer uyt.
Baldaedigen!
wanneer sal ’t Sancio!
best pas koomen?
’t Sij morgen; d’ur die best van u kan sijn genoomen.
Dien soet en kuijschen mondt; op dat Rugero werft aen hem, waer door hy leeft: Io.
sulk gy noch peysen derft?
schalk aerdgen!
aerdrijks vloek!
trouschender!
godts vergeten!
wie u het eerloos hert mogt uyt den boesem reten!
dan wat dient noch getoeft!
daer d’ingekroopten spijdt de siel versmacht, en moordt?
gy wie sijt de spronkaer van mijn leedt!
wat wilt gy laes!
aenvangen?
u schelms meijneedich hert self uyt dien boesem langen.
Mijdt raserny.
Hoe neen?
laet my.
k’En sal.
Wat wilt gy?
u verniel, o vraerder!
sijt gy mal?
’k was t’lang: ’t welk ’k treur, en schrey, en eeuwig vrees sal moeten.
Vloekwaerdigen!
nu slim mijn faelen sijn te boeten dan met geschrey en wee.
O rampelijk geval!
mijn waerdy!
mijn heyl!
wat ’k schricken sal u ’t loflijk breyn mistelt?
u schimpelijk verwijten van godloosheyt, verraedt, en wantrou* waer aen ’t u elders bleek?
meer als uyt dat ’k van ’t velt u hier op ’t Hof ontweek?
alwaer, moet soms den mondt schoon Rosimund toe spreeken; t’is veijnsery uyt dwang, en met veel doodes steeken in dees u g’wijde siel.
En moet ’t oog af gekeert soms sijn van u naer haer, mijn lieve Son!
het seert helsch smertelijk Ruger: gy kunt het self bepeijsen, Het is den Graef, dees plaets, den noot, die ’t doen bewijsen; niet dat gy uyt het oog, uyt ’t breijn, uyt ’t hert, uyt siel mijn siels besitsters!
neen, veel min u liefd’ verviel.
Neen mijn Joanna!
Gy d’eenichst sijt verkooren, de liefste sijt bemindt, en d’alderdierst beswooren.
Wat sucht, en schreijdt gy?
laes!
Neen schalk!
ik sucht, noch schrey: Maer schou uws loogen-taels, en vloekend ’t soet gevley, ’k wil man sijn naer dees dracht, om u dwaes aengetrokken?
was ’k vrou in loghtigheyt, en gonk’ mijns roems plicht krokken door ’t lang berout gevolg; ’k wil man sijn in ’t getraen te stutten, en den wee voor u om niet gedaen.
Was ’k vrou in dat dees siel licht g’looflijk u gonk vieren, ’k wil man sijn in die self tot haet, en vraek te stieren.
Dies laetend ’t week gemoedt, als weereloos getuyg, en ’t schreijen voor de vrou; u sweer, dat ’k vrou betuyg wat spijtge vrou vermach.
Op u verbloemde reden, sie daer; soo antwoord ’k ’t best.
Spaer bidde, spaer de kleeden Joanna!
Vraer!
laet los.
Wat dat g’u kleeren scheurt?
en u ten vlacken geeft?
de vraek die niet gebeurt my was aen u, sal ’k best voor my te weeg dus brengen.
’k Wil sijn int openbaer; noch uwe boosheyt g’hengen ’t Hof langer onbewust.
Laet af, en spaer gewelt.
Ik dul u vinnicheen niet langer; ’k wil erstelt in mijne vryheyt sijn.
Mijn heyl!
o wil bedaeren!
ay keer ’t misnoegich breijn ten rechten, en laet vaeren den slimmen achterdocht.
U leedt, mijn moort, u schandt, en beijdens ongeluk neemt dwaeslijk gy ter handt, soo bey gy kenbaer maekt.
Lion, en t’saem Navarren stelt gy ten blaem.
Twee kroonen sult gy warren.
Ik ben Ruger.
’k Ben d’u.
Ik droeg u liefd, en draeg, en draegen sal, soo lang de locht ik levend jaeg.
Mijn Janna!
liet g’om my uws vaeders throon, en erven, ik u om uwe liefd niet laeten sal voor ’t sterven.
Beldt u sulk sterk int hert.
Sterk sulk Ruger vertrout.
Voor Rosimundaes liefd, noch ’t Graves g’loofte grout.
d’u my de waerdtste is; ’k was d’u godt eerst verswooren als van den Graef verlooft.
Wy sijn elkaer gebooren.
De stoornis, die het Hof, haer strenge sorg, en wacht veroorsaekt, ’k haest verwin.
Dult slechts een wijl, den nacht van desen woel drae schuijft.
Uytstelling, geen vergeeten, dit luntren is.
’t Staet vast, het geen om hoog geseeten in ’t eeuwich nootlot staet.
Ik d’uwe ben by godt, en al sijn heylicheyt.
g’Hebt mijne gramt verbot Ruger!
en week gemaekt dees siel, die sich vernoegen laet met u schoon gespreek.
’k Wil naer den tijt my voegen, u sweeren, en dees plaets, doch eyndelijk, tot toon van mijn standts vaste liefd.
O aller maegden kroon!
volmaekten puijk van deucht!
verwinster der heldinnen!
getrouste gesellin!
roem draegster van die minnen!
laet ik kus de stappen uws getree tot plichtgen dank, voor ’t geen van ’er u liefd my dee.
Ik schrey van vreugt Ruger!
die d’hop my in komt belden.
Rijst op van d’aerdt: noch wilt meer als mijn jonst vergelden.
d’u ’k ben.
d’U ’k wesen sal, spijt allen ramps gewelt.
Want heyl’ger niet als trou, en trou in liefde gelt.
Die sal ’k eerbiedelijk stets met u schoonte vieren, en deese, sal ’k op wijs van offerhandt vercieren met eeuwgen prijs en lof, op dat g’aenbiddelijk* dus pronkken meught Navar, ja gans het aerdes-rijk.
Den g’naedgen hemel geeft een eynd van al dit woelen.
Wie steunt, en trout op hem, die sal sijn miltheyt voelen.
Rosimunda uyt.
Bent heugich, en gemoet.
’k Wil niemandt volgt.
Blijft daer.
De liefd beneersticht ’t stets de g’legentheyt by ’t haier.
Wel Sanchio!
wel Mirtil!
hoe sien ik u bekreeten?
en droefflijk u ontstelt?
wat heefter bey verbeeten?
seg Sanchio!
watter gaet?
gaf ’t schermen een’gen stoor?
oft hoveling?
seg op.
’t Geen u koomt pijnlijk voor, dat voel ik neffens u. Ru.
Wat dankxs genoeg sal kunnen my d’hemel voor d’ees sorg, en dees genaede gunnen?
o Rosimund!
’t was slechts ons heugenis van ’t velt.
Dees hadt ons beydens liefd, op nieu voor ’t oog gestelt: wat gluk gins beyden hadt, en wat voor eedt ons beyden tot eeuwge trou verbont om noit van ’t velt te scheyden.
dit denken droefheyt gaf?
kan ’t Sancio mooglijk sijn?
dat gy op ’t velt noch peijst?
wel wetend gy de mijn sijt volgens godt verlooft?
bespeurend dat mijn willen, en liefd de mijn u maekt?
meer, siende dat de spillen van ’t Vorstendom om u tans roepen; soo tot standt, als ciersel, ’t welk men hopt van u vernuft, en handt?
kan ’t sijn?
dat gy op ’t velt, peyst daer u’t Hof sal beuren?
dat gy om Vorst te sijn voor boer, stelt my te leuren?
wilt vader in gebrek doen vallen self met godt?
schipt ’t Graefschap met den voet?
en oordeelt my ten spot, wie u de siel opdraegt, en wijdt voor eeuwich eygen?
mijn Sanchio!
’t kan niet sijn; of dwaesheyt moet u nygen tot sulk een reenloosheyt, of ’t geen ik gis, Mirtil; glijk gy ’t verkondicht hebt, en ik ’t vermoeden wil.
Mirtil het was.
Princers!
niet sonder recht en reden.
want ’t velt gaf my mijn gluk, waer geen verand’lijkheden dan van den tijt men vreest; waer geenen nijdt, noch haet men weet: waer ’t veylich al, al g’wis, en duurich staet.
waer my mijn broeder is plichts-eedig stets verbonden.
Dies blijft hy hier, my scheit sijn g’luk van hem hier vonden; mits Graef hy sijn, en ik sal slaef, en onderdaen: En dit veel t’ongelijk maekt; gy kunt het self verstaen.
swijgt.
Noch lij u duldich meer te hooren; want gy uws broeders g’luk, mijn wenschen, tracht te stooren.
koom gaen wy vinden t’saam in sijn vertrek mijn vaer: Soo gy te g’noegen sijt, hem valt geen moeijt te swaer; geen gift te kostelijk, om ’t welk gy ’t velt meugt laeten, en sien u broeder g’hult, tot Graef met ondersaeten.
Onthoudt gy slechts Ruger, soo g’noeght de werelt niet: Mits ’t al, wat hy niet is, dijdt* my maer tot verdriet.
Bellardo als pelgrim, en Riquelmo uyt.
Verspiêr, noch vraer ik ben, noch oit dees borst of ’t handen bevleckte schim van quaedt.
Schijn ’k dwaeling achter landen, ’t kleedt sulk verschoonen moet.
Gaf ’k my in ’t Hof te diep als vremdeling, ik kent, met reden ’t self u riep, tot achterdenk; doch ’t sij, niet aers als van vermeten, van wien u reden sal, nu w’eenich sijn, doen weten.
Naer die verlang ik tans.
spoedicht, brengt die voort.
d’ondeucht, en logentael, meest mael gedreven wordt in schijn van heyligheyt.
’k Ben Eel, en wel gebooren; op ’t welk my roemen magh.
Dies andermael vermooren gy vry meugt ’t slim vermoen, wie Jonker dat gy bent; en leenen plaets de reen, die d’eelst moet sijn bekent.
int g’waedt van pelgrim dan, heb ’k t’rijk Lion verlaeten, geteelt self uyt de vroomst van d’eedelst ondersaeten: niet om den heylgen man, wie ’t arm Gallisien eert te soeken, en waer elk in noodt om heyl sich keert.
schoon ramps genoch ’t rampsaelich hert beknelde; doch slechts, om sien waer ’t eijnd mijns ramps den hemel stelde, wiens oorspronk gaf de liefd, of beter ’t stout bestaen; nu ’t door dit om een kroon, en septer was gedaen.
Ik liefde self d’infant Lion ten throon gebooren; van godt, natur, en ’t lot tot wondering verkooren van ’t geen soo schoon als wijs de werelt siet volmaekt.
en als ’t hert in haer liefd tot vollen g’noegen blaekt; ja als ’k door seeker hoop schijn naer den throon te stappen, versmoort mijn arme siel, gestrunkelt van de trappen haers hoogs geluks gebou in dafgrondt self van ’t leedt en ’t mooglijksts ramps verdriet.
Dit my navarra deedt.
Want haeren Prins Ruger verwitticht door ’t uytbellen des veel getongde faem laet naer dees schoonheyt hellen het gierich oor, en ’t hert.
Den oorloog met Lion en ’t duldeloos Navar, die toen op ’t vreedtst begon, beletsel gaf om t’oog naer wenschen te versaeden.
Wat doet hy?
gaet den noodt om listicheyt te raeden; Dees steekt hem int gewaedt van slechten edelman, en mengelt in ons Hof.
Siet wat de liefd niet kan?
maekt vrindtschap en door gunst, en door sijn b’hendig stieren raekt self d’infant ten dienst, haer lief gestreel, en ’t vieren van een verdraegen liefd.
Dees, mits sij ’t schuylen haet, noch kan verborgen sijn, siet, wat sij stout bestaet?
d’infant, den Koning, ’t Hof, en hy, en ik op ’t jaegen eens uytgelokt door ’t weer, verscheenen al met ’t daegen des blijdes sons int velt; verscheenen doch niet al ten droeven ondergank.
Want dienstich bey ’t geval een vlucht hun nemen deedt; g’lijk ’k seeker nu kan speuren.
Wat nieuwicheen ik hoor?
wat wonderbaer gebeuren?
doch hoe kon ’t vluchten sijn?
waer ’t Hof, de Koning, gy van paerden wel voorsien?
’t besteeken werk gaf vry haer voordeel al te groot.
want straxs de spoor gesteeken, en al ’t gebergt rondtsom, en ’t bosch en ’t dal doorkeeken, gaf ’t Hof den moedt om niet, en oorsaek nam van rou; als oft vervallen bey moest wesen in den klau, en muyl van ’t ongediert: te meer men achterhaelen noit iedt van beyden kon door ’t allen t’ om naer taelen, en soekens moeijt om ’t meest?
en waer wert gy nu waer haer vlucht?
in dat ’k op ’t Hof hier self gesien den vraer, en kenlijk vonden heb.
hier in ’t Hof gevonden?
by d’hemel ’k sweer hy sterft, en dat hy vast gebonden sit voor ons weer verschijnt het bloosen van d’auroor; nu t’lot dit Vorstendom tot sijne vraek verkoor.
Seg slechts waer ’t schelmstuk schuijlt?
of waer het sij te vinden?
want d’eerst ik wesen sal.
Laet d’haestheyt u niet binden tot ’t geen mischien niet mag, of mag ’t; kan sijn gedaen.
Geen haestheyt laekt de straf van boosheyt.
Niemant staen vermag, oft b’hoort, daer ’t recht komt achterdeel te lyden.
Het ong’lijk van Lion sal Barcellon kastijden.
wat toeft gy noch?
wel aen!
ik wensch hem maer te weeten.
Ik sien hem hoog, en lief in ’t Graefschap self geseten, ja van den Vorst geviert.
Wie gis ik?
wie het sij?
Dien; wie gy Sanchio noemt, bestondt die vraerderij.
Wat segt gy?
’t geen gy hoort.
In arme boeren kleeren brogt dien den Graef van ’t velt.
Sijn schalkheyt kunt gy leeren aen ’t geen u is verhaelt.
Dien naem heeft hy versiert.
Ruger hij is, wien godt Navarras Kroon toestiert.
En onsen Vorst sijn kint.
ik swijg: nu ’t weeten van sijne Vorstlijkheyt is sien dees siel gesmeeten in ’t naere wanhoops kuyl.
Dat dien Rugero sij?
hoe slim den aerd sich bergt!
of duurt voor veijnsery!
dien trout ons Rosimund.
Laet sulk u niet inbellen.
Kon hy Lion te leur, hy Bercelloon sal stellen.
want vastlijk ’k meen, hy moet verborgen hier d’infant ook hebben.
Of versaedt van dien waerdgen pandt, verstooten: ja godt weet, of niet de doodt doen suuren.
Want hy ’t vermoeden geeft, die sulk uyt landt dorst uuren.
dan wat het sij.
Lion veronglijkt, gy gehoont, wy in ’t gevaer om hem, dit alles dient geloont, noch beter als met ’t stael.
U naem laet my dien weeten.
Dien noit ik lochenen sal.
Bellardo ben ik g’heeten.
Wel aen Bellard!
daer’s d’handt.
Rugero sterven moet.
Want eenig g’luk bey toeft, ders open baen ’t ons doet.
Mijn onvergeetlijk leedt kan my tot sulk licht binden.
Den Graef, en Fernando uyt.
Bent nu geveinst.
Malkaer my buijten ’t Hof flus vinden.
Ik sie den Graef daer koomt, vertrekt u uyt de sael.
Schept adem, schept o liefd!
terwijl gy nieuwe strael van hoop verschijnen siet.
Rugero die moet sneven, voor eer hy kenbaer sich mijn Rosimund sal geven.
Wat vreugden baert Fernand!
een hop met g’luk gekroont!
een wensch naer heysch gelukt!
nu Sanchio sich vertoont soo edel in de deugt, soo held’lijk in de waepen, en allen oeffening als Ridder self geschaepen.
Den jonst’igen hemel schijnt bejegent u vertrou op hem dus vast gestelt.
’t Geval, sijn werk ik ’t hou: want hy ’t veroorsaekt heeft.
Riquelmo wat’s u meijnen, kon iedts mijn ijver waerdt van soo veel g’lukxs verschijnen?
Ik twijffel niet o Graef!
want wie sijn hoopen stelt op godt, hem meen’gen prijs, en veel versolding gelt.
Vreemt voorgeval!
dat hy moest needrich sijn gebooren!
is hy om hoog van d’eeuwigheyt verkooren tot Catalooniens Vorst, en heb ik ’t godt belooft, hoe ’t beuren sal, dat mensch, hem van het sijn berooft?
mijn weldrige gemeent kon sij dit slechts begrijpen wat morrend’ ongenucht?
wat onrust sou haer nijpen in ’t geen den hemel schikt?
of een’gen onwil waer in ’t volk u gnaede wirt?
ik hoor, dat ’t hier, en daer met hoopen t’saemen rot, en muyt, en gaet te raeden, hoe haer een vorst gebeurt in spijt van mijn genaeden, naer eygen sin en wil.
De nieuwicheyt licht maekt wat woelings.
’t Heeft geen vrees.
Sulk soorgloos self sich staekt, verflout naer d’eerste drift.
Ik salvan d’ondersaeten sulk hopen: want ook ’t minst van oproer sal ik haeten, ja straffen scherp naer recht.
De goede sal ik goed en quaedt de quaede sijn.
Hem moet het leven moed en u genaede sijn, wie ’t opsicht u derft breeken: want wat u gnaed niet buijgt: dat mag de strafheyt vreeken.
Mijn willen g’noegen moest ik erfgenaem hem maek.
Vervloekte Graef!
hoe vlamt dit hoonlijk leedt tot vraek?
dies weet Riquelm!
ik wil in stilt haer heden trouwen, uyt voorsorg, en geen vrees, om allen ramp te schouwen.
Dus raedt de liefd, die ’k draeg voor mijn gemeent, en’t landt.
want vruchtloos ’t muyten sij, geslooten eens dien bandt.
Waer was ter werelt mensch rampsaeliger gebooren?
Riquelmo mompelt gy?
of gis ik u verstooren ook dese tijding kan?
*genaed’ge Vorst!
ik kent, ’t was stoornis; maer uyt liefd; mijn dertle siel gewent ’t oog starren op u kint; en siend haer nu gebeuren een aer, en vreemdeling; wat vremt?
deedt sij iedt speuren uyt weedom?
doch bedaert, om dat ’t dus d’hemel schikt, en u begeeren is, Riquelm blijft onverschrikt in trou van onderdaen; en prijst u vroom aenstellen.
Daer beter niet vermach, moet my geveijnsheyt gellen.
Getrouwicheyt Riquelm maekt prijsbaer d’onderdaen.
om ’t vaderlandt ist deugt sich selven af te gaen; Ja eygen baet ontsien.
Soo voorders t’allen tijden sal d’heugenis sijns Vorsts hem tot meer weldaedts dijen.
groote vorst!
Gae roept hers de Grafin.
Ik weeten wil, oft noch, haer rouwich iedts in sin duurt tegens mijn begeert?
Ik gaen.
Ik weet haer willen, als Sanchios heel gesint, sal van u wil niet schillen.
Ioanna met de wacht tierende uyt.
ik binnen sal.
wat is daer gaens?
De wacht my slaet, en stoot om dat ’k hier wesen wil.
Ik leer haer moedich sijn, wel wetend haer gebooden den toegank heb; of ist alreets haer ’t breijn ontvlooden?
Ioa.’t Geval, en u o vorst!
te vinden, waerdt ik acht: soo meerder swaericheyts my hier in ’t Hof niet wacht.
Wat swaericheyts?
ik sweer by d’hemel ’t minst uws deeren, ik ’t straf, oft my gebeurt.
’t Verhoeden sonder sweeren, kan my het nuttichst sijn.
wat vreest gy?
’k Hoor mijn broer trout heden Rosimund;*d’ees maer de stadt in roer, en muijtery schier brengt.
Dies kon het mooglijk weesen, laet u genaed verbeen tot schutting sijn van ’t vreesen, ’t welk so veel ramps voor siet.
Peyst om u volk, en stadt, en dat u g’ringe slaef, om wien aen dit vat, sal ’t gluckigst sijn in slaef, noch meer te sijn als hoeder.
U sieles kleynicheyt vertoont u geenen broeder van Sanchio te sijn.
maekt hop, en moet.
’k ben Barcellonaes vorst.
’k weet wat my spreeken doet.
Riquelmo weet het volk; dat ’k ben haer Heer gebooren?
schrikt men niet anders my tot ongenae te stooren?
hoe draeg ’k het sweert om niet?
hoe vreest men godt, noch t’recht?
te vroeg ik klaeg, en ’t vreesen heeft te slecht.
weet, u broer en Rosimund verlooven sich heên; en mits den dag verscheenen is, berooven g’u sult van ’t slecht gewaedt, en toonen dat den dagh, sulk om mijn wil, en ’t g’luk uws broers verdienen magh.
Schut uyt dat schaepen vel, dien py, die rotte broosen.
Den dag roept om flauweel, om gou en silvre roosen in sijd, en goudt gemaelt.
sal ’t geschien?
hoe traent gy?
kan sulk leedt?
of kan dit droefheyt bien?
Ik schrey, en droevich ben, om dat gy wilt ’k aflaeten dees kleeren sou, voor wien ’t gemack al ander haeten my doet uyt lust, en reen.
Te wel past ’t lijf dit vel, dit linnen, arm en been; dees py past al te wel.
Maer gaet den trou-dag voort; so groote feest sal ’t dwingen; als voeg’lijk min ten dans, en wenslijk voor het springen.
Gra..Waerdeert gy ’t laeten dus?
ik hadt gelooft gedaen van tot mijn houlijkxs dag in dese kleer te gaen.
Wat wilt gy dat ’k u trou?
wat houlijk kan my beuren; soo gy mijn Sanchio trout?
sijn g’luk doet ’t mijn my treuren; nu d’een maer Vorst kan sijn.
Bevallijk, en wel recht.
wilt gy sijn Rosimund?
sulk met u g’loofte vecht?
’k wou slechts mijn ramp verhoedt.
Wat ramp kunt gy inbelden?
u broeders g’luk sal veel, en meer mijn jonst u gelden.
Ik meer niet tegen stry: maer vroolijk sal, en blij de kleeding uyt gaen doen?
wel gaet, en keurt de sij, en stof om t’kostelijkst, en doet u broer hier koomen.
Ik gae.
Dan waer o siel!
waer t’lot heeft voorgenomen u rampelijk verdriet eens t’eindigen voor al; waer ’k uyt de kleeren schut, en met de self t’ getal van mijn ellendicheen.
Oft vreest gy voor het sterven?
noit g’noch beklaeglijk mensch!
mist gy uws vaeders erven om dien baldaedigheen, en kroon, en rijk, en al; ja t’ wesen self van vrou; nu hy u laeten sal, staet gy naer ’t leven noch?
of siet gy eenich hoopen noch over?
eengen schijn van ’t minste voordeel oopen in soo veel anxsticheen, ’t welk u het leven raedt?
Rugero trouwt als nu.
Wat toeft gy meerder quaedt?
of wilt g’aenschouster sijn van ’t noit gelooflyk trouwen?
om wat meer mooglyk sij van druklykxs op te stouwen?
hemlen neen!
Maer eer gestorven siel!
nu eens, wat aangnaem was ten deel een ander viel.
wel aen Joanna dan!
kroont uwe liefd met sterven, volmaekt in deugt, en trou.
Dees kan u saem doen erven vol roems voor d’euwicheyt.
Doch sal ’t ook moglijk sijn, dat ’k scheyd en sterf?
noch sie, of spreek voor laest dien mijn soo gwesen liefgetal?
hoe sal ’k hem soeken?
wie haetlijk d’hemel moet, en schroomlijk d’aerdt vervloeken?
Dan ja; ’t sijn moet.
Dit schrift, is t’sijn; daer staet sijn handt u duysent mael gedaen in trou voor godt te pandt.
Dit hoeft hy weer; niet om; hem ders tot plicht te brengen, of liefd dan om geen vraedt te mengen met dees oprechte borst, die suyver sterven wilt, en sonder ’t vals papier, t’welk sulk een liefd verspilt.
Ioanna binnen.
U raeden sterkt het mijn.
Het houlijk eens geslooten, wie mensch t’onbinden kan?
de meest en sterkste slooten, van krijgsvolk wel versien in ’t Graefschap staen my vast.
dit dient gedaen.
Die sorg u trou best past.
Dies sult gy.
Dat wat mag Ramir nu herres jaegen?
Ramiro uyt.
t’U, en ’t gemeene best.
Ik koom niet min verslagen door d’oproer, die de stadt; als die u dienaer lijdt; om sien, oft waer ook sij, het welk de maar versprijdt?
wat loopt er?
d’Elie sterk vergaedert staen daer buyten, en seggen dat gy wilt op heden ’t houwlijk sluijten uws kints met dièn boer; Gra.
den arm ’k verheven hadt.
O eers-vergeten boef!
maer ’k sweer by d’hemel.
dat ’k lijd men Sanchio schelt?