floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Tut, tut, als het vogeltje in de netten is, dan is ’t genoeg gefluit; Zo dra de nieuwen mantel verdiend is, dan is het spulletje uit: Verder denken de Koppelaars niet; trouwens dat zel jy heel wel weeten.
Maar ken jy de Vrind, die om Juffrouw komt, en hoe hy word geheeten?
Het is een fraai ryk man, en wiens zaakjens heel wel staan; Hy is wel juist den jongsten niet.
Daar komt het voor een oude Peet ook niet op aan; Maar voor een jonge Juffer, als de onze, die haar tyd met vermaak zoek te slyten, Moet wat jongs en fraais zyn, dan valt ’er niet veel te verwyten.
Ik zou met dit praaten wel vergeeten, dat myn vrind my wacht; Hy denkt zyn Beminde een Serenade te geeven deze nacht.
Maar, Fytje, de Musikanten en Kameniers verstaan al veel malkander, Hebt gy niemand die gy een stuivertje gunt te verdienen, den een of den ander?
Laat hem an den pomp loopen en haalen de klap naar hem toe.
Komt hy speelen voor onze deur, ik maak hem dat bruijen haast moê.
Gy kund dat uw Juffer zeggen; ik ga. TWEEDE TOONEEL.
FYTJE alleen.
JA, loop!
dat al die Koppelaars met een steen om den hals in ’t Y laagen, Men zag zo veel kwaaije hylikken niet, als ’er nou wel zyn te beklaagen; ’t Is waar ze hebben meê al veul van wiegen gekost, Maar dan was weêr menig een jong paar van hun lagen verlost.
Zo Eelhart wist wat pot hier te vuur stond, hy zou zich geen kleintjen ontstellen.
Nou ik mag dien braaven Heer onze Juffrouws brief gaan bestellen.
Wel hy; daar is zyn Knecht.
LICHTHART, FYTJE.
Fytje!
heb ik de eer van myn Liefje te zien?
Synjeur Lichthart, ik ben je Dienaares.
Ik uw Dienaar, mag my die eer geschiên.
Hoe vaart uw Juffer?
Niet wel.
Dat jonge goedje daar moet altyd wat aan scheelen.
Onzen Heer Eelhart, ô!
dat ’s een noble kwant!
die zal haar wel weêr heelen.
Hoe vaart hy al?
Frisch en gezond, daar is niet dat hem schort, Als het geen gemeenlyk zo een Jonkers ziekte geheeten word.
het Pootegra?
Neen, dat is een kaale beurs, moetje weeten.
Zyn Vader heeft veel geld, maar daar kan hy noch niet van eeten.
Het staat dan noch te komen, als hy ons dan maar rykelyk beloond.
Wel, ik heb hem voor niet gediend, zo lang ik by hem heb gewoond, En dat incognito.
Wat’s dat?
incognito?
Dat is, dat ik myn Jonker, Buiten kennis van zyn Vader, bedien; en dat het meest by donker; Ik ben zyn Lakei, Secretaris, en geheimen Raad; Ja, zelfs zyn Financier, als hy by zyn ouwe Paay niet wel staat.
Schoone huishouding!
Maar zeg.... FYTJE.
Ik hebje nou niets te zeggen.
Geef dien brief aan jou Meester.
Wouje me die eens uit gaan leggen?
Ai, zie me eens aan.
Beliefje wel te zeggen, aan jou beste maat, O Schoone!
zo hart van hart, als den stienen Roelant, wat ’er in die Brief al staat?
Ik heb nou geen tyd LICHTHART.
Je breekt me zo dikwils den kop met al jou snappen Als ik je bid te zwygen, en wilje nou niet klappen?
Je moet weeten dat ik altyd heel anders doe als men my gebied.
Schoon Naturel!
ik bidje dan te zwygen, en niets te vertellen voor al niet; Want ik wil ’t nou niet weeten, om de dood niet, zel jy nou spreeken?
Als ’t my beliefd.
Hoe jou.... FYTJE.
Ik zwyg als ik wil.
Als je kend, naar ik reken.
Het zwygen valt jou te moeijelyk, dat benjy niet gewend, myn lieve Kind.
Wel jemeny, zie dat ’s een Lievertje, ik wed men ’er in den strooppot zo geen vind.
Wil jy my beletten te spreeken?
LICHTHART, zacht.
ik mag my voor die rype Pry wel wachten.
Jy, jy, jou Aapebakkes, ik zwyg voor jou niet, noch voor jou achten.
Hé, Fytje, wat benje zoet!
Als men wel spreekt, spreekt men nooit te veel.
Je moest zo dikwils niet praaten.
Wacht tot ik dood ben, dan komt ’er geen woord uit myn keel.
Dan zel ’t tyd weezen om te zwygen.
Nooit zo veel, als je hebt gesprooken.
Wel nou, je wou ’t dan weeten.... LICHTHART.
Geen woorden meêr den hals gebrooken; Ik wilt niet weeten.
Fytje en Lichthart spreeken te gelyk.
Of jy piept of raast, ’t zal evenwel geschiên.
Onze Juffrouw zal teugen haar wil een kaerel trouwen, dieze nooit heeft gezien, Haar Moeder heeft dit vast beslooten; nou bid zy jou, Heer, zo goed te weezen.... Loop an de galg, Vent, dan heb ik voor jou balken niet te vreezen.
Lichthart en Fytje spreeken te gelyk.
Dat ’s geloogen, je hebt gezeid, dat je niet een enkel woord Van den Brief wilt zeggen, en dat je geen tyd hebt; want je most voort.
Nou wil ik niets weeten; ga maar jou best, en laat my met vreden.
Hoe Drommel zelt hier weezen!
luister je na geen reden?
LICHTHART alleen.
IS ’er wel lieffelyker ding ter waereld als een Vrouw?
Dat was een Zoetertje!
dat was eerst geestig en aardig!
maar ik zou, Door al die fraaijegheid, het bestellen van den Brief wel vergeeten.
Myn verliefde Meester verlangd al met smerten, moetje weeten; Een die verliefd is, is ongeduldig, en een ongeduldige is niet wel te vreên.
Kwam ik wat te laat ik vreesde zyn gramschap, daarom ga ik heen: Daar is hy zelfs.
EELHART, LICHTHART.
Wel, brengt gy wat goeds van Izabelle?
hoe staat het met haar vrinden?
Heeft Fytje iets gezegt?
Haar weêrga is in de hiele vrouwe waereld niet te vinden, Zy is zo dicht, als een pot met gaaten.
Kan’t zyn!
daar haar tong geduurig gaat.
Dat ’s de zaak, Heer, zy snapt veel; maar spreekt weinig, en buiten maat.
* Al wat ik van haar snappen heb konnen onthouwen, Is dat gy Izabelle afstaan moet, zy zal met een ander trouwen, En dat het allerergst is, in die deerelyke schipbreuk van uw min, Is, dat ons het geld ontbreekt; dat is zo mislyk in myn zin Die den overvloed van duimkruid bezit, komt veel ongelukken te boven; Maar nou is ’t, och lasy.... EELHART.
Ik van haar afstand doen?
dat kan ik niet gelooven.
Ja ’t is maar al te waar.
Heeft Fytje u de oorzaak niet doen verstaan?
Hebt gy niet... LICHTHART.
Zy is niet te doorgronden.
Zy heeft my een briefje gegeeven, en niets belast om u te zeggen.
In den inhoud van den brief zal wis de oorzaak leggen.
Geeftze hier.
Zo gy my zo zeer bemind, als ik u, dan zyn wy de ongelukkigste van onzen tyd.
Myn Moeder heeft voorgenoomen om my aan een uit te trouwen, die ik nooit gezien heb.
Dat uwe liefde dit booze opzet keere, ’t geen ons met zo veel smerten dreigd; UE.
kunt gerust zyn, dat ik veel eer de dood zal kiezen, als eenes anderen te zyn dan de uwe.
IZABELLE VAN OVERZY.
Myn Heer..... EELHART.
wat dunkt u van dezen brief?
Dat het geen Wisselbrief is, en die hadden wy noodiger tot ons gerief.
Zou ik toestaan dat myn Lief aan een ander trouwden!
neen, ’t zal nooit geschieden!
Ik zal dit trachten te beletten, gy moet my hier in uw hulp bieden; LICHTHART.
Ik bezit bekwaamheid genoeg om een Hylik te maaken of te breeken, zoje maar wilt.
Je leeven zelje geen beeter vinden, al was ik een Overman van ’t Koppelaars gild.
Een ding ontbreekt ’er maar aan, en dat spyt my byster, dat de poen zo schaars is; En zulke dingen zonder geld te doen, moetje denken dat heel wat raars is.
Altyd komt gy met die zotte klap voor den dag, ’t was best... LICHTHART.
Myn Heer, daar komt uw Vader met dien ouden Schachcheraar, daar wy lest Dat geld op hoogen interest haalden.
Hy komt om ’t geen ik schuldig ben hem misschien vraagen.
Dan komt hy daar geen huizen staan.
Laat ons eens luisteren.
WIGGERT VETTEBEURS, Mr. SCHOONPRAAT, EELHART EN LICHTHART, ter zyden.
WIGGERT VETTEBEURS.
IK heb u voor acht daagen, Heer Schoonpraat, een zak met duizend guldens aan kontant geld, Op rekening van een schoone snoer Paerlen geteld, Waar van ik reets kwitantie heb.
Dat ’s waar, myn Heer, ik heb ’t ontfangen, LICHTHART, ter zyden.
Hy handeld meê met Schachcheraars; maar ’t zyn heel andere belangen.
Wy zyn geaccordeerd op twee duizend en acht honderd guldens, niet waar?
Zo komt u noch, by slot van die reekening, achtien honderd guldens.
Dat ’s klaar.
LICHTHART, ter zyden.
Waaren wy dat beursje meester, ’t zou onze zaakjens schoon herstellen.
EELHART, ter zyden.
Zwyg toch, WIGGERT VETTEBEURS.
Gaat gy daadelyk meê, zo zal ik u twee honderd pistoolen tellen, Dan zyn wy met het noch uitstaande effen, of zend ’er om aan myn huis, datje nu weet, Met een Aksignatietje, zo zal ik ze tellen; want zy leggen gereed.
Dat hoeft juist zo schielyk niet.
Ik verzoek het u, gy zult my verpligten, LICHTHART, zacht.
Had ik zo een halsbandje, ik hoefde voor niemand te zwichten.
WIGGERT VETTEBEURS, EELHART, LICHTHART.
Zoon, wat dryft u hier?
van wanneer is uw komst!
zyt gy hier lang geweest?
’t Is my lief, Vader, dat ik u zo wel zie, uw gezondheid verheugd my ’t meest; Ik ben zo uit den Haag gekomen, wyl ’t nu Vakantie is, om Vader te groeten.
En wie is dat?
Een Heer van de Opera, die ik in de schuit kwam te ontmoeten.
Een Muzikant van de Opera?
veel van dat volkje leiden de menschen in de kroeg, En zitten daar dikwils van ’s avonts laat tot ’s morgens vroeg.
Maar ’t is my lief dat gy hier zyt, ik heb u wat te openbaaren, Zyn tegenwoordigheid zal ons niet hinderen, ik heb hem van doen met zyn snaaren.
Ik ben tot uw dienst, Heer.
Zo weet dan, Zoon, dat ik zal trouwen.
Gy trouwen!
Dat is, dat ik met een jonge Juffer zal verëenen, hebje ’t nu gevat?
Gy trouwen?
gy, Vader?
Ja, ik, ik.
De pokken haal dien gryzen, Wie droes, zou dat denken!
Wat zegt de Muzikant?
Ik moet uw toeleg pryzen, Gy had, myn Heer, ’t geluk uw Vrouw te overleeven, en nu hebt gy de moet Van weêr een and’re te kiezen, ô!
dat ’s loffelyk en stout!
die keur is goed.
Gy vreesd het kwaad niet, neen; ô!
’t is my een eer uw groot besluit te hooren.
Veel jonge Melkmuils schuuwen dat kwaad, dat uw hert kan bekooren.
Dat ’s eerst een eerlyk Jongman!
Het geen ik zeg, Vader, is maar alleen, Om dat ik voor uw gezondheid zorg, en anders niet, ô neen!
Bemoei u daar niet meê, die zaak is my bevoolen, daar zal ik voor zorgen.
Myn Heer die heeft gelyk, ik raâ hem zyn besluit te volgen, liever nu als morgen.
Laat uw Heer Vader, dat een man van verstand, en ondervinding is, naar zyn zin, U een braave jonge Moeder verkiezen, een die waardig is zyn min.
Ik ben wel verzekerd, dat hy met myn keur in zyn schik zal weezen; Want ’t is een braave Juffer, wel opgevoed, die geld heeft, en waardig gepreezen.
Maar ’t geen ik van u, Monsieur van de Opera, begeer, Is, dat ik uw hulp noodig heb, om een Serenade te geeven, tot myn Matres haar eer.
Een Serenade, myn Heer!
een Serenade!
wie zouje daar toe bekwaamer vinden?
Wat Muzyk gelieft, myn Heer?
Italiaansch, Spaansch, Fransch?
ik durf my ’t alles onderwinden, Daar is geen Muzyk, het allernieuwst en fraaist, of ik versta het in den grond.
Gy zyt een Man die my diend.
Vraag uw Zoon, myn Heer, of hy ooit bekwaamer vond, Hy is my noch twee of drie Serenades schuldig, die ik voor hem kwam te geeven.
Dat is zo.
Ik zeg het niet uit glorie, neen; maar ik wou, by myn leeven, Myn weêrgâ wel eens zien, van zang of spel, dat ’s my alleens, Ik bemin al ’t extraordinair, wat nieuw en fraai is, het ordinair, daar heb ik niet meé gemeens.
Ik heb een keur van Zangers, Simphonisten, Klavecimbalisten, Theorbisten en Violisten; Operaas, Operateurs, Operatrices, Madelonisten, Margotisten en Katinisten.
Maar, Monsieur Muzikant, gy noemd my zulk een grooten hoop, Ik had wel gaern een fraay muzyk, maar ook goed koop.
Ik zal het ordentelyk doen, en uw beurs, zoveel mogelyk is, wel spaaren: Zie, myn Heer, wy Messieurs van de Opera konnen dat heel netjens klaaren, Men behoefd nu maar zes Violons, twintig Hautbois, twaalf Bassen, zes Trompetten, met Vier en twintig Tambours, vyf Orgels, en maar een Flageolet.
Weg, weg, met al die instrumenten, dat lykt wel scheeren, Dat zou genoeg zyn, om een heel koninkryk met muzyk te verëeren.
Voor de stemmen zyn maar noodig twaalf Bassen, acht Concordants en zes Bassetailles, myn Heer; Dan noch zo veel Quintes, vier Haut en Contres, acht Faussets, met twaalf Dessus en niet meêr; Zie, dat ’s een bagatel!
Het mogt de droes!
wel, wie heeft zyn leeven!
Dat is volk genoeg, om aan het heele Jufferschap Serenades te geeven.
Gy moet weeten, myn Heer, dat het muzyk, ô!
dat eêle muzyk!
is van zulk een aard, Dat al de instrumenten met fraaije stemmen moeten zyn gepaard.
ik zal je dat wonder wel klaaren, het moet een geluit, als een fraaije wiltzang, weezen, Dat met uw gedachten overeenkomt, en daar men uw liefde in kan leezen.
Ik zal, op dat alles vaardig is, het voort gaan bestellen, myn Heer.
Maar met uw believen zo wacht noch een weinig, ai, doet my die eer, En ziet myn Schoone eens, op dat ik uw beider oordeel mag hooren.
Als zy jong en aardig is, myn Heer, en dat ze uw zinnen kan bekooren, Zo neemt haar voor uw Vrouw.
EELHART, zacht.
WIGGERT VETTEBEURS, EELHART, LICHTHART, DIBBERIG VAN OVERZY, IZABELLE, FYTJE.
Zie, dat is net van pas, Daar komt myn Engelin; wat dunkje, Muzikant, is dat niet een wakkre tas?
’t is Izabel.
LICHTHART, ter zyde.
Dat ’s een ander deuntje.
DIBBERIG VAN OVERZY.
Myn Dochter, wilt wat nader treeden.
Zie hier dien braaven Heer, aan wien ik u denk ten huuwlyk te besteeden.
dit is de geen..... DIBBERIG VAN OVERZY.
Behaagd u deezen Heer niet?
Dat zeg ik niet, ô neen!
Hy is’t die my behaagd, ik min hem in myn hert, en anders geen, EELHART, ter zyden.
Zy voegt haar na haar Moeders keur, wat raad?
ik ben verlooren!
FYTJE, ter zyden.
Mogt ze nou eens blindemannetje speulen, ik weet wel wie zy grypen zou by de ooren.
Ik verheug my, Dochter; het is my lief dat myn keur u behaagd, Ik weet ook dat gy gehoorzaam zyt, en dat voegd een eerb’re maagd.
Ik begeer niet anders te doen, dan ’t geen u kan behaagen.
Dat is een voorbeeld van gehoorzaamheid voor de jonge luiden, in deze dagen!
Wel, wat droes!
wie heeft zyn leeven!
gaat dat hier zo?
Tegens Eelhart.
Zie je niet, myn Heer, men neemt hier zo wat quid pro quo.
Ik beken dat uw keur my behaagd, en dat ik my zelfs moet schaamen Over myn ongehoorzaamheid: nu, ik voeg myn wil geheel met de uwe t’zamen, WIGGERT VETTEBEURS, ter zyden.
Wel ’t is schier niet te gelooven, zo teêr als zy my reeds bemind, Ik had dat noch zo schielyk niet verwacht, dat gaat hier voor de wind.
Gy ziet, Heer Eelhart, nu, de blyken van Moeders en myne genegentheden, Laat ons haar danken voor de gunst, die zy aan ons komt besteeden.
Wy zyn de..... DIBBERIG VAN OVERZY.
Weg, weg, wat hebt gy hier met Eelhart te doen, die is buiten ons?
Wat zal dit worden?
Die kluuwen begint te ontwinden, strak krygt de Paay de bons.
Wat, wilt gy met Eelhart.... IZABELLE.
Hebt gy niet gezegt, dat myn Huuwelyk was beslooten?
Ja, maar niet met hem, de Heer Wiggert Vettebeurs heeft die gunst van my genooten; Ik wil dat gy uw hert en hand hem geeven zult op trouw.
Gy had de verkeerde voor, myn Lief, ik ben ’t, die u verzoek tot Vrouw.
Docht ik het niet, dat ’er wat aan schorten, en dat zy ongehoorzaam zou weezen.
Door wat geval komt dit toch by?
Door een natuurlyk geval kon ik haar beleezen.
een natuurlyk geval?
Wel, men Heer Wiggert, kenje dat niet verstaan?
Jou Zeun is een mooy Knechtje, en Juffrouw een lief Meisje, en zy staan malkaâr wel aan; Kan ’er wel wat natuurelyker weezen?
Hier geld geen Natuur of Natuurlyke Zaaken.
Het voordeel en de Reeden zyn ’t, die hedendaags de Huuwelyken maaken.
Myn Heer is Vader, Mevrouw is de Moeder, haar zyn de reeden, en daar meê is het uit.
De Natuur is een Zottin, als gy bent, en met de kop gebruit.
Hy heeft gelyk.
Kom hier, jy Kleuter, daar valt niet meêr te snappen of te kallen, Geef voort aan myn Heer uw hand; wel hoe, is ’t hier van ’t mallen?
Zo haastig niet, Mevrouw.
De pikken sla dien Guit, wat moet ik hier al zien!
Zyt vry verzeekert, Vader, dat dit ongelyk Huuwelyk niet zal geschiên.
Wat zegt gy daar van, Heer Muzikant?
Gy hebt daar een groote Zoon, Heer, vol kwaade manieren.
Jou Vleegel!
Zou de Waereld niet lachchen als ik dit toe liet?
ADHOC WIGGERT VETTEBEURS.
Schoft!
Ik lach met dat tieren.
Uw Vader dat beletten?
Deugeniet!
Uw Vader!
Uw eigen Vader, Heer?
dat ’s mis.
Al was hy noch honderdmaal meêr myn Vader als hy is, Zo zal ik niet toestaan, dat hem de min op zyn ouden dag komt doeken.
Zal myn Jongen myn min kontrolleuren, dat zou ik vervloeken.
Mevrouw, ik verzoek excus voor hem.
Ik verzoek het voor myn Dochter, Heer.
Dat zyn ongehoorzaame kinderen!
maar, myn Heer Wiggert Vettebeurs, hoe komje zo veer, Dat je durft uit vrijen gaan, zonder eerst uw Zoon verlof te vraagen?
Ik hem verlof vraagen!
Steld hem met een paar honderd pistooltjens te vreên, ik zoud ’er die aan waagen.
Ik zal het buiten dat wel klaaren.
Zy zal u trouwen, of ik weet wat ik zal doen.
En gy, zo gy myn zin niet doet zal ik u op doen sluiten, jou laelyk fatsoen!
Ik blyf liever opgeslooten, al was ’t voor al myn leeven, Als dat ik my in myn jeugd aan een ouden Kaaljebaart zou geeven.
Izabelle binnen.
Wel, de droes!
daar loopt zy heen.
Jou Vagebond, dat ’s jou schuld.
Ik zal haar wel doen tot reeden koomen; Heer Vettebeurs, heb maar geduld; Weest verzeekerd zy zal uw Vrouw zyn, of gy moest schielyk sterven.
Ik ben u verpligt, Mevrouw, dat ik zo veel op u mag verwerven.
Maar tot een schielyke dood te sterven, jou Schoft, steld gy my in gevaar; Nu wil, en zal ik haar trouwen, in spyt van jou en van haar; Ik zal haar al myn goed geeven, om my door haar te doen beminnen, Juweelen, Huizen, Obligaatiens, daar ik van dit uur meê zal beginnen; En, om u te onterven van al myn schat en kostelyk goed, Ga ik, en zal by ’t Huuwlykskontrakt bedingen, dat zy by my een kindje prokkereeren moet.
LICHTHART, EELHART.
Poe, hó, hó, naar ’t Gasthuis toe, jy Paaytje, met jou kuiten.
Jou Vader, myn Heer; jou Vader, die kan harder blaazen, als fluiten.
Het hart blaazen was by den Ouden geen schand; Want zy zeiden; ’t is beeter hart geblaazen, als den mond gebrand.
Daar is niets zo zwaar, ’t geen ik nu niet zou derven onderneemen, Om dat Huuwelyk te beletten.
Hier valt niet veel te talmen of te teemen.
Hy heeft het Teefje noch niet, al het hy ’er den halsband al toe, datje ’t weet.
Ik zal hem een Serenade maaken, die hem zal bekoomen, als den Hond de worst deed.
Maar geen geld!
weetje wel, dat tot dit werkje een fraaije goud beurs diende?
Het geld, dat is zo krachtig moetje weeten het maakt de ziende blind, en de blinde ziende.
Ik maak u nu voogd van alles, doe al wat weezen moet, Koopt en verkoopt, leend en verzet vry alles, ik prys al wat gy doet, Mits dat gy my maar helpt.
Wy zyn zo kaal, als rotten; wat droes!
zou ik verkoopen?
Onze beide Rokken, daar de Winkelier en Snijer noch daagelyks loopen Omze betaald te zien?
Kund gy niet iets bedenken, dat my van myn vrees bevryd?
De kabinetlaadjens van myn verstand worden vast leeg door de tyd; Het gaat daar meê, als met het geld, zy willen op den duur niet werken, Of men moetze altemets met nieuwe recruiten versterken, Maar laat ik my eens bedenken, in stilheid en alleen.
Die Serenade leid my te kluchtig in ’t hoofd, had ik geld, dan bruiden ’t heen, Dan kon ik noch zo eenige Muzikanten betaalen.
Maar ik.... LICHTHART.
Wat impartinentie!
Kenje me geen ogenblik laaten denken op jou zaak, en haar konsekwentie?
Ik beveel u myn zaak, en ga heen.
Daar gaat hy heen, en de zaak is aan my gesteld.
’t Is geen kleine moeite, voor een eerlyk knecht, groote zaaken te doen, zonder geld.
Een kaal Heer te dienen, en geloond te worden met een huid vol slaagen, Duizend loopjens te denken, en uit te voeren, by nachten en by dagen!
Zo ik myn Meester nou eens gered heb uit den nood, Dan denk ik zelfs eens baas te worden, nou, verdien ik pas droog brood.
Maar wie is dat?
NATHALS, LICHTHART.
NATHALS.
Lichthart!
wel broêrlief!
leefje noch?
Wel, Nathals!
wat dryft jou in zulk een droogen hoek?
Wel, hoe praatje!
Ik ben al voor zes maanden weêr hier te land gekoomen, Vaâr, Doch ik heb my eerst voor een week of drie vertoond in ’t openbaar.
Daar was noch iets van die oude vrees in my overgebleeven.
Je weet wel, dat ik eens order van de Schout kreeg, hoe wel, niet om myn ondeugend leeven, Dat ik zo goed zou zyn en ruimen voor drie Jaaren de Stad; Want het scheen of het hem gezeid was, dat ik een reisje voorgenoomen had, En die tyd is nou om?
Wat maakje tegenwoordig?
zie voor deezen, Wasje zo licht en zo los, als ’er een in de Stad kon weezen.
Die tyd is lang voor by, ik moeime daar nou niet meê, myn goede vriend, Men neemd nou dien handel wat kwaad op, en dat is iets dat my niet diend; Daarom heb ik al myn oude gezelschap gebonjourd, en ik laatze vaaren; Want my dunkt, dat het nou recht tyd is om weêr te bedaaren.
Nathals zou zich bedaaren!
Ja, myn kind, men moet eens een einde maaken, wel hoe!
Men ziet thans niets door de vingeren, en daarom, Gasje, zie toe!
Ik hou nou zo een klein lombertje, zo een bankje van leening.
Daar moet ik ook altemets heen: wel, je hebt dat niet kwaalyk, naar myn meening.
Ik weet nou niet anders te winnen, ’t is beter wat beleend als beschaard.
’t is zo pleizierig de luidjens te helpen.
Je hebt een meedoogenden aart.
Ik doe in kompenie met een zeer eerlyk hups man, moetje weeten, Die weêr ’t zamen doet met een ander, daar kontantibus is gezeeten, En by wien ik gaan moet om tweehonderd pistoolen.
Dat ’s gaauw geteld.
,, Hadden wy dat sommetje, dan was onze zwaarigheid hersteld.
Tegens Nathals.
Zo doet gy ’t zamen met Schoonpraat?
Met dezelve, doch ik ben in kompenie de minsten; Ik dien hem ook zonder gagie, maar ’t geen ik beschaaren ken, dat zyn myn winsten, Hy kleed my warm in de Zomer en koel in de Winter, Broêr, LICHTHART.
Wel nou, dat ’s redelyk; maar ben je noch zo een liefhebber van ’t kort voer?
Mag je noch wel een breemertje?
hé.
Ja, als ’t my mag gebeuren, Dan drink ik myn buikje noch wel eens rond uit den treuren.
Gy moet twee honderd goude pistoolen gaan ontfangen, niet waar?
By den Heer Wiggert Vettebeurs?
Recht, zo is zyn naam, dat ’s klaar.
’t Is de rest van een som voor een snoer Paerlen, die Schoonpraat aan hem verkocht heeft?
Ik meen ja.
Het is een schoone snoer, daar hy lang naar gezocht heeft.
Nou hebt gy een briefje van hem, om aan Heer Vettebeurs te laaten zien, En te toonen dat jy de rechte man bent, niet waar?
’t Is jou gezegt misschien; Zie daar het briefje, hoe droes!
weetje zo net al die zaaken?
Ik doe met de Jonge Vettebeurs in kompagnie, en zo kan ik ’er achter raaken.
Zo doet gy mêe in beleening?
Neen, in ontleening, dat je ’t vat.
Maar ken jy den Ouden Heer Vettebeurs wel?
Kan hy jou?
LICHTHART, Zacht.
,, Zo veel te beeter is dat.
Daar woond hy, maar hy is zo even uitgegaan; en, naar ik heb vernoomen, Zo zal hy over een uurtje weêr tot zynent koomen.
Hebje lust terwyl een breemertje te veegen?
oude kennis?
ik geef een kan. NATHALS.
Daar heb ik niet, als myn buik en keel tegen, myn lieven man.
Maar ik zie daar iemant aan komen, die ik een woordje heb te spreeken.
Ga jy vast in de Breemer Kraakeling, eerje een pypje uit hebt, ben ik by jou, zonder gebreeken.
Kon ik dien Bedrieger ook eens loeren, dat ik meester van zyn akzignatie wierd, gantsch bloed!
Dan was ik het hoekje te boven, en ’t maakten Eelhart zyn zaekjens goed.
WIGGERT VETTEBEURS, FYTJE, LICHTHART.
JE zelt meêr werk vinden als je denkt, om haar dat uit te leggen.
myn Heer, heb ik de eer u hier te vinden?
ik hebje gezocht, om u te zeggen, Dat de Serenade haast klaar is.
Gy kunt maar komen, het huis van myn lief staat daar.
Het staat daar wel, om ’t uit te voeren: ik ga, en maak de rest vast klaar.
WIGGERT VETTEBEURS, FYTJE.
GY komt van Izabel?
Ja, myn Heer, om excuis te verzoeken van ’t geen ’er is voorgevallen.
Daar is juist zo zeer niet aan misdreeven, niet met allen; ’t Is my lief, dat zy wat bedaard is.
Zy is zeer moeilyk datze doen ter tyd, In uw tegenwoordigheid, zo uitvoer, ik kan ’t je niet zeggen hoe ’t heur spyt; Zy heeft my gezeid, dat zy nou voorneemens is, u, als de dood, te haaten.
Wel, Fytje, dat is zot dunkt my, zy mogt dat kompliment wel laaten.
Zy weet al te wel te leeven om de kompelementen te laaten staan;* Zy verzocht my jou te zeggen, datje niet al te schielyk met trouwen voort moest gaan; Maar geeven heur wat tyd, om aan zulk een ouden monster te wennen.
Wel, Vrouwmensch, komje my wat scheeren?
Wel, ’t is veurzichtig, dat men malkaar leert kennen.
Jy hoeft my ’t niet kwaalyk te neemen, dat ik, als de meid, Jou ten gevallen alles uitleg, wat Juffrouw heeft gezeid.
Maar zulk een zotten klap begeer ik niet te weeten.
Ja wel, zie daar, ze mag ook noch en noch zo op jou zyn gebeeten, Als ze myn raad volgt, zo moet ze jou trouwen, zie daar dan; Wel hoe!
al benje een ouwen styven Bloed, je hebt daarom je deugden, myn lieve man.
Wel, wat durft die Pry in myn tegenwoordigheid niet uitstooten!
Jou drollige Figuur, en jou kwylbaart, heeft haar in ’t eerst wel wat verdrooten; Maar als dat over is, dan zelze jou wel eens zo lief hebben, als voor heen.
Wel jy zoud den eersten Baviaan niet weezen, daar een Vrouwmensch op verliefde, ô neen!