floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Eens op een avond, als haar Vader was ten eeten, Het was den tweeden Maert, zo ’t my niet is vergeeten, Doet zy my boven op haar kamer komen, daar Wy lachten, jokten, en liefkoosden met elkaâr, Tot dat haar Vader, weêr van ’t gastmaal t’huis gekomen, Klopte aan de kamerdeur: wy schrikken, en wy schroomen Om te openen; doch zy vind in der yl ontzet, En schuilt my achter de gordynen van haar bed, En doet toen op, en valt met minnelyke trekken Van stonden aan, om haar versteldheid te bedekken, Haar Vader om den hals, die, na een kleene praat, Haar wenscht een goeden nacht, en ook na bed toe gaat; Maar, met dat hy zyn voet komt in de deur te zetten, Slaat juist myn uurwerk, ’t welk hem voort te gaan belette, En vraagen deê, van waar en wie dat uurwerk was?
’t Is my gezonden, zeid zy, van Neef Dorilas, Om ’t hier omtrent te doen verstellen, en verschoonen: Alzo ’er in zyn buurt geen uurwerkmakers woonen: ’t Slaat drymaal in een uur.
Kom, zeid hy, geeft het my, Het past veel beter, dat ik zulks beschik, als gy.
Toen komt zy ’t krygen, en, terwyl ik het ga langen, De haan van myn pistool blyft aan de keten hangen, Die haald hem over, hy springt af, ’t pistool geeft vuur: Oordeeld van onze schrik in zulk een avondtuur.
Zy stort ter aarden neêr, my trillen al de leden, Haar Vader vliegt eens sloegs de deur uit na beneden, Schreeuwd niet dan moord en brand; Ik spring terwyl van ’t bed, En heb my tegen al ’t gezin te weer gezet.
De dood voor oogen ziende, en vechtende gedwongen, Was ik door ’t midden schier van al den hoop gedrongen, Wanneer een nieuwe ramp my te eenemaal vermant; Myn zwaard springt door een slag aan stukken in myn hand.
Ontwapend deins ik in de kamer, als Orfize Gekomen tot haar zelf, om my niet te verliezen, Haar slag neemt waar, en sluit kort achter my de deur, Eer dat ’er iemand volgd.
Straks stap’len wy daar veur Tot nieuw bescherm, om ons voor overlast te vrijen, Stoel, tafel, koffer, bank, ja zelfs de schilderijen; En meenen wonder veel te hebben opgedaan; Nu zy vertoeven, en geparst zyn af te staan.
Maar wyl dat elk hier in noch dapper rept zyn handen, Zo breekt men uit het naast vertrek in, door de wanden.
Toen moest ik, overheerd, het stellen zo ik kost.
Hier ziet hen Willemyne uit haar venster, en Adelgonde met Klaare zien hem van gelyke uit het haare Geer.
Dat is gezeid, dat gy haar eindlyk trouwen moest.
Haar volk had my des nachts by haar alleen gevonden, Haar schoonheid had myn ziel aan haare min verbonden: De schand was groot, haar eer van alle glans beroofd, En weigerde ik ’t, het was ten koste van myn hoofd: Haar min, haar traanen, en geleedene gevaaren Aan myn verliefde ziel noch nieuwe schichten waaren: Dies tot behouding van myn leeven, en haare eer, Zet ik straks door een woord dit gram gezin ter neêr.
En doe het onweêr van die toornevloeden ebben, En ’t geen een yder in myn plaats gedaan zou hebben.
Ly tegenwoordiglyk, Heer Vader, dat ik sterf, Of, ’t geen ik meerder, dan my zelf, bemin, verwerf.
Neen, neen, ik ben zo kwaad niet eens, wees maar te vreden, En vind in uwe ramp zodaan’ge omstandigheden, Dat u myn hart verschoont, en maar alleenig laakt, Dat gy het my niet eer bekend en hebt gemaakt.
Haar luttel goed, myn tong gedwongen heeft te zwygen, Geer.
’k Vraag na geen goed, als gy een goede vrouw moogt krygen, En ik goê Vader zyn.
Ze is eêl, ze is schoon, ze is kloek; En gy bemind elkaâr; dat ’s my genoeg.
Ik zoek Will’myn haar Vader, om my van hem los te maaken.
WAt zegt gy van ’t verhaal, weet ik ’er door te raaken?
Een and’re gek, die in myn plaatze waar geweest, Zou steeken blyven gansch beteuterd, en bedeest, En hebben niet gedaan, dan klaagen, kermen, wringen, En laten zich, in spyt van zyne liefde, dwingen.
O overnut geheim van liegen op zyn pas!
al, wat gy vertelde, is loogen?
Al den bras; En wat gy hebt gehoord zyn niet dan gaauwe treeken, Om ’t Huuw’lyk, dat hy reeds gemaakt had, weêr te breeken.
’t uurwerk, het pistool, en ’t breeken van ’t geweer?
Verdigtseltjes.
Verpligt zo veel uw dienaar, Heer, Dat, als gy wilt dus met de grove maate uitmeeten, Gy my een teken geeft, waar aan ik het mag weeten; Ik, schoon gewaarschuuwd, was noch echter in de val.
Wel, wees te vreên, noch vrees, dat het meêr beuren zal.
Gy zult van gansch myn hart zyn de een’ge Sekretaris, En van al myn geheim de Grootdepositaris.
Ik zorg, Heer, dat zo hoog een staat, my echter niet Zal schootvry stellen voor de flitsen, die gy schiet.
Maar weêr eens van... ZEVENDE TOONEEL.
Roemer, Lekker, Beelie.
Beel.
Roemer een Brief gevende.
MYn Heer, gelieft die eens te leezen?
Wie zend u?
Adelgond’.
geleezen hebbende.
Zeg, dat ik daar zal weezen.
Beelie gaat weêr binnen, en Roemer spreekt voort.
Gy twyffeld, Lekker, nu niet meêr, na dat ik raam, Wie van haar beiden pronkt met deeze schoone naam?
Haar deel voeld Adelgond van ’t vuur, dat z’ heeft ontsteeken, En wil van deeze nacht my uit haar venster spreeken; Die naam met zulk een drift niet meêr aan de and’re geeft: Die ik niet toe en sprak, my niets te schryven heeft.
Laat ons hierom, myn Heer, elkaâr het hoofd niet breeken, Flus zult gy, of zy ’t is, wel merken aan haar spreeken.
Vly u daar binnen, en verneem, met list en spoed, Uit iemand van haar volk na haar geslacht en goed.
Roemer, Dirk.
Wat wiltge?
Dirk langt Roemer een Briefje, het welk hy zachjes leest, en spreekt voort.
Ik weet niet, wat ik heb bedreeven, Dat Henrik reden tot deez’ vyandschap kan geeven; Doch daar ’s niet aan, zeg dat ik hem voldoen zal graag.
Ga voor, ik volg.
Dirk gaat binnen, en Roemer spreekt alleen voort.
Ik ben sint gist’ren in den Haag, En kom van dage alleen eens uit der deure kyken, En ’k heb alreeds gevecht, en min, en huuwelyken.
Voor een beginsel, dunkt my, kan het vry wel gaan, Daar koom’ noch een pleidooi, en ’k heb myn proef voldaan.
Wie dat het lust, belaâ met zaaken zyn gewrichten En meerder in getal, en meerder van gewichte: Ik geef ’t gewonnen, die het beter klaaren kan. Maar gaan wy eens bezien dien stouten Oorlogsman.
Roemer, Henrik, Eelhard.
GY hebt u mann’lyk bei gedragen na myn oordeel: En de een had in’t gevecht op de ander gansch geen voordeel.
Ik dank den hemel, en ben te eenemaal verblyd, Dat, door myne aankomst, gy weêr goede vrienden zyt, En dat ik scheidsman was, eêr een van tweên lag onder: Myn luk is ongemeen, en ’t avondtuur heel wonder.
Het avondtuur is noch veel wonderer voor my, Die koelsmoeds vocht, en wist geen oorzaak van myn zy.
Maar, Henrik, help my uit den droom, en wil my zeggen De reden, die u dreef, my dus aan boord te leggen.
Heeft eenige achterklap my by u zwart gemaakt?
Spreek uit, op dat gy aan de waarheid eind’lyk raakt.
Gy weet genoeg.
Wat ook van my mag zyn bedreeven, Niets weet ik is ’er, dat u ongenoegt kan geeven.
Weet dan, dewyl ik u wat klaarder spreeken moet.
My blaakt meêr, dan twee jaar, verborgen minnegloed, De zaak is klaar, en wacht alleen maar na het trouwen; Doch, om byzond’re reên, word zy noch stil gehouwen: En onderwyl hebt gy de Juffer, die ik vry, En zonder snood verraad niet zyn kan, dan voor my, Onthaald met spel, gedans, banket, en zangerijen; Gy weet hoe dat zulks treft.
Dat meêr is, om myn vrijen Noch averechtscher trek, die grooter hoon verstrekt, Te speelen, hebt gy my uw wederkomst bedekt Gehouden tot van daag, dat, komende uit de laage, Gy zelf, al stoffende, my hebt de zaak verslaagen.
Dit alles doet my vreemd, en geeft my groote reên Te denken, dat het strekt om my op ’t zeer te treên.
Zo gy noch stof had, om te twyff’len aan myn moedigheyd, ’k Zou u niet helpen uit uw droom, noch uit uw woedigheid; Ik vocht op nieuws, waart gy myn medevrijer maar; Dewyl u bei myn moed bekend is, en van waar, En wie ik ben, zo hoor de gansche knoop ontwarren.
Zy, die met my te nacht, by ’t flonkeren der starren, Gebrast heeft en gedanst, al lang gehuuw’lykt leefd, En des u gansch geen stof tot jaloezy en geeft: Zy heeft zich hier aan ’t hof een maand twee dry onthouwen, En gy en kendze niet; wil my dat vry vertrouwen.
Ik ben op ’t hoogst verblyd, dat, na dit vreemd gevecht, Al ons verschil zo haast en licht is neêrgelegt.
Wil, op een ander tyd, wat bet in teugel houwen, Heer Henrik, de eerste drift van haat en misvertrouwen, Neem meêr bedenkens op het waagen van uw bloed, En maak geen ingang, Heer, daar de uitgang weezen moet.
Vaar wel: ik blyf uw vriend.
Henrik, Eelhard.
GY zyt noch niet te vreden?
Ik treê uit dit, om laas!
in slimmer kwaad te treeden, Wat wil dit gastmael, Heer?
wie ’s daar de stichter van?
Wat zal ik denken, en wie neemen voor de man?
Denk, dat uw vlam Will’myn haar vlammen evenaaren, En deeze vrolykheên voor andere Juffers waaren.
De dooling van uw Knecht heeft u doen doolen, Heer; Die, ziende uw Vryster gaan, tot Adelgonde, en weêr Twee Juffers korts ’er na, gemaskt, van haarent komen, Gezeeten in de koets, terstond ze heeft genomen, Voor Adelgonde de eene, en de and’re voor Will’myn: Daar ’t Machteld was met Luidewyn, Die, zynde daar te gast geweest, na buiten reden, Om in gedans dien nacht in ’t groene te besteeden.
Hy volgtze na, en ziet haar op een Hofsteê gaan, En hoord wat spel, vry schraal, na dat ik heb verstaan, En duit dat op uw Lief, die zonder zulks te weeten, Den gansche nacht gerust heeft op haar bed versleeten.
Ik heb dan, laas!
dat Beeld beschuldigd, zonder reên, En onrechtvaardiglyk trouwloosheid opgestreên.
Stel u gerust, ik zal by haar de vreê weêr maaken.
Maar hoor wat anders.
Hy, die dus in ’t war uw zaaken Gebragt heeft, en ons zo veel wonders flus verteld, Van zyn banket, heel schoon, en op een sprong besteld, Die, heelend, sint een maand, zyn komst in deze landen, Gaat onbekend des nachts eene onbekende vanden, Kwam gisteren van ’t School eerst t’huis, en, onverlet, Heeft zachjes al de nacht geslapen op zyn bed.
Hoe zyn banket?
Een flits, of zo hy ’t heeft gegeeven, ’t Is in zyn droom geweest.
Zou hy dus met ons leeven?
in dit gevecht, zo luttel voorbereid, Toont hy te groot een hart tot die lafhartigheid.
In ’t school van dapperheid men nimmer liegen hoorde, Noch leerde.
Een man van moed is ook een man van woorden.
Dat kan niet zyn.
Hy is, na ’k gis een Loogenaar Uit wenst, en dapper uit der aart.
Bezef eens maar De gansche zaak met ernst, en zy zal ’t klaar bewyzen.
Een trots banket, verzien met keur van drank en spyzen, Twee koetsen met muzyk, en vuurwerk, en dat reê Al t’zaamen in de tyd slecht van een uur of twee: Gelyk of visch, en vleesch, gezooden, en gebraden, Als in Luilekkerland, maar in de schotels traden.
Al, wie ’t gelooven kan zo licht, als ik, en gy, Die heeft een groot geloof maar weinig brein ’er by.
Ik zag wel voort, dat dit gesnor, zo voorgedragen, Gansch kwaalyk sloeg, op ’t geen uw knecht ons heeft verslagen.
Maar gy... Henr.
De Jaloezy verblind, en doekt de geest, En, zonder onderzoek, gelooft al, wat zy vreesd.
Maar laaten wy hem daar met alle zyn bravaden, En gaan slechts na Will’myne, en bidden om genade, Eêr dat de hoon en spyt haar min verkeere in haat.
Wacht, Heer, tot morgen, en my dan geworden laat.
’k Zal haar de gantsche zaak van stuk tot stuk vertellen, En daar door uwe min in haaren staat herstellen.
Stel gy u niet ten doele aan de eerste driften van Haar gramschap.
Zo myn oog niet liegt, komt zy daar an.
’k Zal volgen uwen raad, en haare ontmoeting mijen.
Tot dat zy heeft gelacht met myne jaloezijen.
’t ZAl, Klaare, tyd zyn, om by Adelgond te gaan.
Het is noch vroeg genoeg, de nacht komt noch niet aan, ’k Had haar zo dra uw wil te kennen niet gegeeven, Of zy heeft uw begeerte aan Roemer straks geschreeven.
Ik sta ook weêr niet min gereed op haar bevel.
Maar, zeg my, zaagt gy uit haar venster Geeraard wel, En dat het is zyn zoon, die flus zo met ons praate?
Wy merkten ’t voort, en, met hy was alleen gelaaten, Heeft hem haar meid den brief in eigen hand besteld.
Hoe lustig heeft hy ons wat op de mouw gespeld!
schynt deeze vond, Mevrouw, u dan zo wonder?
Meend gy, dat Roemer de eerste, en eenigste is, die, onder De naam van Krygsman, met de pluim en degen bromt, Om bet gewild te zyn, en eerst van ’t School afkomt?
Ik ken ’er wel zo veel, die van belegeringen, En slagen zwetsen, en van meêr bezochte dingen, Die zy, als ’t al omkomt, slechts leezen uit de krant, En trekken ze uit den Haag, ’t is maar tot op hun land.
Hy heeft gewis gemeend, na dat ik kan betrouwen, Dat braave Dochters veel van lui van oorlog houwen; En ziende u daar voor aan, heeft hy met een vermoed, Dat u de veêr in de hand min haagde, als op de hoed; Dus heeft hy zich geroemd in zulk een staat te leeven, Waar toe hy zich, om u te winnen, wil begeeven.
Maar met een verschen heeft hy Henrik noch geloerd, Die, van jaloersheid gansch ontsteeken en vervoerd, My opstrijd, dat ik ’s nachts met hem uit ridd’ren tije, Dat ik my, onder zang en spel, van hem laat vrijen, Dat hy my met banket en vuurwerk heeft onthaald, En zo veel spys en drank, dat my ’er ’t hoofd af maald.
Erken daar uit, dat hy u lieft met ziel en zinnen, En op het hoogst doortrapt, en loos is in het minnen.
Hy weet misschien, dat in uw liefde Henrik blaakt, Daar heeft hy in verzien, en hem jaloers gemaakt, En voort, om met een zet door alles heen te breeken, Zyn Vader van uw trouw uw Vader aan doen spreeken.
Kan wel een minnaar meêr uitrechten in min tyds, Dan brengen zich in gunst, zyn minnemaat vol nyds?
Uw Vader en de zyn daar bei te gaâr na haaken, Hy mind u, en gy hem, Mevrouw, klaar zyn uw zaaken.
Al, wat daar in gedaan zal worden, is gedaan.
zult gy dan hier in uw Vader wederstaan?
Neen, luister, gy zult haast veranderen van toonen: Tracht voort, indien gy kund, zyn parten te verschoonen.
Hy is alreê getrouwd, en buiten iemands weet, Zyn Vader heeft de myn’, met druk en hartenleed, Het huuw’lyk afgezeid, en ’t woord weêr om genomen.
Ja wel, Mevrouw, ’k beken, ’k weet hier niet door te komen, En, hoe ik ’t overleg, ik kan niet zien waar in Dit kan bevorderen de welstand zyner min: Maar waar toe wilt gy hem, Mevrouw, dan noch gaan spreeken?
Is ’t om te scheeren, of te schelden?
’k Wil me wreeken, En dien Grootspreeker met zyne eigen woorden slaan.
Gy wreekt u meerder, zo gy hem vergeefs liet staan.
’k Wil uit nieuwsgierigheid dien Snoever eens betrappen, Maar, na my dunkt, is hy ’t, die ginder aan komt stappen.
Kom, gaan wy venster waart ons voegen, ’t word hoog tyd, Eêr hy ons ziet en kend, en ’t spel te grabbel smyt.
Als ’t omkomt: Meugebet zal myn jaloerschert weezen, Die ik wel lichtlyk van dat euvel zal geneezen.
ZIe hier de plaats en ’t uur, waar van de brief vermeld.
Dit alles heeft my, Heer, haar oudste knecht verteld, Zy is een eenig kind, in alles wel ervaaren: ’k Heb u gezeid haar goed, haare afkomst, en haar jaaren, En gy, Heer, na uw lyf nooit beter vryster vond, Zo zy zo wel, als gy, op ’t liegen zich verstond.
’t Vermaak voor my zou, by myn zoolen, wonder weezen.
’k Wou, dat zy maar een uur ging uit dat boekjen leezen, De kolf sloeg na de bal, de huik hing na de wind, En maakte u, in uw kunst, van Meester eens het Kind.
Wat zou ik ’er van de eene en de and’re kant al hooren!
De Hemel heeft daar toe zeer weinig uitverkooren.
Men moet zyn vlug van geest, geheugen, en beleid, Nooit hap’ren, nog beschaamd zyn door beteutertheid.
Maar ’t venster dat gaat op, men nader zoetjes.
Willemyne, Adelgonde, Klaare, in ’t Venster.
Roemer, en Lekker, om laag.
KLaare, Geduurende ons gesprek, wilt wel de deur bewaaren.
Wanneer uw Vader is gereed om uit te gaan, Zal ik ’t u zeggen, laat dat vrylyk op my staan.
Klaar gaat uit het venster, en blyft weg.
Adelg.
Hy gaat van stuk tot stuk de myne uw zaak ontleeden.
Maar spreek hem in myn naam, ik luister na uw reden.
Zyt gy daar, Roemer?
Ja, Mevrouw, op wien, het zy Hy leefd, of sterft, gy voerd een opperheerschappy.
tegen Willemyne.
Hy meet ze u weder toe, en houd zyn voor’ge streeken.
tegen Adelgonde.
Hy gaat zyn ouden gang met onbeschaamde treeken: Maar zou hy aan de spraak my hebben reeds gekend?
tegen Roemer.
O ja, zy is ’t, myn Heer, ik geef het op in ’t end.
Ik ben het zelf, die uit myn leeven wensch te wisschen De tyd, waar in ik uw gezicht heb moeten missen.
Het leeven, ver van u, een lot is vol van druk; Het is of dood zyn, of te zyn in ongeluk: En ’t legt by my, dat om ter deegen eerst te leeven, Men zich moet in den dienst van Adelgond begeeven.
Vriendin, my dunkt, hy ons elk op haar beurt gerieft.
Het schynt, hy speelen voerd zyn loogens en zyn lieft.
Ik offer dan aan uw beveelen op myn leeven, Gelukkig, zo ’t voor u ten besten waar gegeven: Gebruikt het na uw wil, en zeg my slechts, by wien, Of waar in gy begeerd, Mevrouw, dat ik u dien.
’k Had voorgenomen flus u ietwes voor te leggen, Maar tegenwoordig is ’t onnoodig dat te zeggen, Vermits ’t onmooglyk is.
u te geval Is daar ter waereld niet, dat ik niet kennen zal.
Zelfs, schoon ik weet, dat gy getrouwd zyt, my te trouwen?
Hoe, ik getrouwd?
men spelt u wis wat op de mouwe, Hy gekt met u, die zulks u in de handen steekt.
Wat grooter schalk!
’t Zyn niet, als loogens, die hy spreekt.
Ik was het nooit, en zo men daar door te berooven My meend..... Wil.
En meend gy noch, dat ik u kan gelooven?
De bliksem, zo ik lieg, my voor uwe oogen doô.
Tut, tut, een loogenaar zweerd om een haverstro.
Zo dit valsch onderricht u een’gen voet mogt geeven, Om weegens myne min in twyffeling te leeven, Dat stel vry aan een zy, met alle wantrouw van Het geen, waarin ik my zo licht verschoonen kan. Wil.
Men zou ’t gelooven schier, zo wel weet hy ’t te zeggen, En met een aardigheid zyn loogens te beleggen.
Om alle uw zwaarigheid te zetten aan een kant, Zo stem, dat ik u voort, als Bruigom geef de hand.
Gy zoudze op eenen dag wel aan tienduizend geven.
Gy zult my in den Haag wis in credit doen leeven, Maar zulk credit, waar in ik ducht voor jaloezy.
Dat is al ’t geen verdiend een vent, gelyk als gy, Die, als een bliksem, van den oorlog weet te blaazen, En zagze nimmer, dan van boeken, en van glazen; Die gist’ren t’huis kwam, en aan elk te kennen geeft, Dat hy al over ’t jaar het Hof gevolligt heeft; Die al den nacht in spel, en danssen gaat besteeden, Schoon hyze doorbragt in zyn bed, met rust en vreeden; Die zich nu zegt getroud te zyn, en dan weêr niet.
’t Beleid is treflyk om te raaken in credit.
Gy zelf, zeg my toch eens, hoe dat men hem zal noemen?
Zo gy hier door komt, zal ik u voor meester roemen.
’t Komt alles op zyn tyd, dies wees maar wat te vreên.
Van deeze vindingen, Mevrouw, heeft elk haar reên.
Op allen zal ik u wel te een’ger tyd vernoegen; Maar tegenwoordig my slechts tot de zwaarste voegen.
’k Heb dan die trouw verdicht, Ik veinze die, en dat brengt my, helaas!
in ’t lijen.
Maar zo gy oorzaak waart van deeze veinzerijen?
Ja gy: hoort toe.
Niet kunnende verstaan... Lek.
Ei lieve, zeg my, Heer, of gy zult liegen gaan.
’k Zal, Onbezuisderd, u die schelmsche tong doen snoeren.
Terwyl ik dan alleen uw beeld in ’t harte voere, De liefde, die ’k u draag, niet konnende verstaan Tot eene trouw, daar my myn Vader toe wou raân.. Wil.
Al weêr een nieuwe flits, hoor toe.
Door deeze vonden Heb ik myn minnend hart bewaard gansch ongeschonden, En rein voor Adelgonde, en aartig afgezeid Het huuw’lyk, dat my van myn Vader was beleid.
Maak my vry uit, dat ik een yder ga bedriegen, Noem my een grooten Schalk, en uitgeleerd in ’t liegen: Maar prys my ook, als die standvastelyk bemind, En daar door uw gemoed tot zich geneegen vind.
Myn ziel gaat door die trouw den schop aan alle geeven, En schuuwd haar boeijens, om in de uwe alleen te leeven, En onverhinderd werpt zich in uw vangenis, Daar zy, behalven u, voor elk gehuuwlykt is.
Uw minnevlam is vry wat heet in haar beginnen, En baard met reden staâg een twyff’ling in myn zinnen.
Van waar myn aangezicht heeft zo veel minnekracht Op u, die my niet kend, en my zo luttel zagt?
Ken ik u niet, Mevrouw?
uw Moeder is gestorven; Uw vader Koenraad heeft noch korts het amt verworven Van Raadsheer; hy is kloek van lichchaam, taamlyk oud, En hy word ryk geschat, omtrent twee tonnen goud: Gy hebt een broeder in de Spaansche kryg verlooren, En ook een zuster, als zy nauwlyks was gebooren.
Ken ik u niet, Mevrouw, wat dunkt u nu?
Voorwaar Hy meend u, Nicht, met ernst, en kend u op een haar.
by zich zelf.
Ik wensch ’t!
Ontdekken wy de grond van al zyn treeken.
Maar flus wou ik wat van Will’myne met u spreeken; Een van uw vrienden was van daag my daarom aan; Zeg, zoud gy kunnen tot haar huuwelyk verstaan?
Beproef door deeze vraag niet meêr, of ik u minne, ’k Heb u meêr, als genoeg, alreeds doen zien tot binnen In ’t diepste van myn hart; waar uit gy licht verstaan Kund, dat myn trouw slechts strekte om my van haar te ontslaan.
Alleenig te uwaarts helt myn hart, en myn geneegenheid, En van Will’myn heb ik een afkeer, en een tegenheid.
Gy zyt al vry wat vies, en keurig, na ik acht, Will’myn is reed’lyk mooi, en eedel van geslacht, En moet zy het by u van Adelgond verliezen, Veel braaver weêr, als gy, die zouden haar verkiezen.
Ja, maar een groot gebrek werpt al haar schoont om veer.
Wat ’s dat voor een gebrek?
Zy vlyt my niet, en eêr Myn hart zal stemmen, om haar Bedgenoot te weezen, Trouwde ik veel liever met een Neeger, of Chineeze.
Men zegt nochtans, dat gy haar flus van liefde spraakt.
Wis, de een, of de aâr heeft u die loogen wys gemaakt.
tegen Adelgonde Ei hoor dien Schalk!
zo hy het niet bezweerd, ’t is wonder.
De Hemel plette my... Wil.
Ik zei ’t wel.
Met zyn donder, Zo ’k iemand, Adelgond, dan u, van deezen dag Heb aangesproken.
gy loochchend, ’t geen ik zag?
Mevrouw, ik zeg.... Wil.
Weg, weg, ’t is al te grof geloogen.
Veil elders zulke waar.
Ik kan ’t niet meêr gedoogen.
Vertrek, en denk, dat ik dus vaak myn tyd verslyt, En hou de gek wel met veel braaver, dan gy zyt.
JA wel, de baak breekt uit, en gaat al ’t spel bederven.
Lekker, ’k ben noch maar een duimbreed van myn sterven!
Nu staatge al diep in ’t hart, gy zet haar licht ter neêr, Nu kan u geene ramp bejeegenen; maar Heer, Myn byzyn komt u licht dit ongemak te brouwen, En doet u onderling verstand dus t’ zamen houwen.
’t Waar moog’lyk; wat dunkt u?
Wel hey?
dat is een praat.
Meend gy, dat ik zo voort het hachje glijen laat?
Indien ’er iemand na dit hachje komt te dingen, Zo laat het, op myn woord, Heer, vry heel goed koop springen; Of, zo uw mildheid my daar meê beschenken wou, ’k Acht, dat ik geen dank heb u daar voor geeven zou.
myn liefde, die zo waar is, niet gelooven?
Mits gy de Drommel zelf in ’t liegen gaat te boven.
Ik zei de waarheid.
Als een Loogenaar die zeid, Verliest zy in zyn mond al haar loofwaardigheid.
’k Moet dan bezoeken, of door eenige and’re weegen Geen vriend’lyker onthaal by haar kan zyn verkreegen.
Kom, gaan wy slechts na bed; misschien schiet my wat in, Waar door dat wreev’lig hoofd veranderd word van zin.
De vrouwen zyn gewoon den loop der Maan te volgen.
Veel willen zyn gevryd, en toonen zich verbolgen.
Maar, hoe dat deez’ zich houd, en hoe haar ’t hoofd ook staat, ’t Zal morgen dag zyn, en de nacht verschaft vaak raad.
MEend gy, dat Adelgond den dag al heeft vernomen?
’t Is noch te vroeg voor haar, om buiten deur te komen.
Men vind vaak meerder, als men meend; en in myn zin Is ’t hier bekwamer om te rev’len op myn min; Ik kan haar venster zien, en myn doornageld harte Zal daar uit scheppen wat verzachting in zyn smarten.
Gy reveld sterk genoeg, al ziet gy ’t venster niet.
Maar weet gy noch geen raad voor ’t geen ’er is geschied?
My is flus een geheim geschooten in de zinnen, Het welk gy gistr’en preest voor krachtig in het minnen.
Een milde minnaar zich door alles redden kan. Lek.
’t Geheim is goed, Heer, maar gy legt het kwaalyk an, Door zulk een middel kan men maar een hoer verleiden.
Ik weet wel, Adelgonde is eerlyk en bescheiden; Haar gunst of gaaf te biên waar enkel misverstand; Zy is al te eerbaar: maar haar dienstboôn zyn gehand, En lichtelyk wel door wat duimkruid te bekooren, Dat haar doet klappen, en men wilze ook wel eens hooren.
Hoe duur ze ook moogen zyn, ik hebze nu van doen.
Indien dat zy uitkwam, van wien ik gist’ren noen Haar brief ontfangen heb, ik durf my wel belooven, Dat ik door haar behulp het hoekje raak te boven: En vreemd zal ’t zyn, zo ik niet zonder lang gedraal, En groote moeiten, haar het boodenbrood betaal.
’t Is zo, Heer, en ik kan het by my zelf bevinden, ’t Was myn natuur noit iets te weigren, die my minden, En overmits my mind, die my geschenken geeft; Zo ben ik altyd dan zeer minlyk en beleefd.
’k Geloof ’er veel zyn met die zotheid ingenomen.