floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wilt houwen U hand soo lang te rug; ontdeckt my eerst de saeck.
dat ick u omhels, en met mijn armen raek.
Al sachjes seg ick u. Leand.
Hoe, weygert nu mijn vader Mijn vreugt te uyten?
wie kan ick die toonen nader?
Eerst moet ik hier met u een saek van groot gewigt Gaen effen maken; stil, dat ik u in ’t gesicht Te degen sien kan. Lea.
Siet my recht onder d’ogen; Seg, wat is hier gebeurt?
Ghy zijt gewis bedrogen; Wat sou’er zijn gebeurt?
Seg wat’er is geschiet In mijn af-wesen?
By mijn weten isser niet: Wat wil mijn Vader dat ick hebben sou bedreven?
Ick wil niet, maer dat ghy my sult getuyge geven, Wat dat ghy hebt gedaen.
Niet als dat u behaeght; Ter werelt niet, dies is het vreemt ghy van my klaegt.
Ter werelt niet?
ô Neen.
Gy antwoort sonder vresen.
Dat is een teecken dat ick moet onschuldig wesen.
Nochtans heeft my Schapin van uwe saek vertelt.
Schapin!
Ho, ho, dit woort maekt u geheel ontstelt.
Hy heeft u yets geseyt van my?
Ja, maer dees saecken, Wil ick op dese plaets u nu niet kenbaer maken; Ick sal u elders wel, daer ’t beter komt te pas, Eens onder-vragen; ’k moet nu uyt sijn, doch sal ras Hier weder wesen; en indien ghy ô verrader My hebt ont-eert, versaek ik ook de naem van vader, En tracht my nimmer dan te komen in ’t gesicht.
Geronte binnen.
Stelt dien vervloeckten schelm so mijn bedrijf in ’t licht?
Hy most door duysterheyt dit trachten te bedecken; En heeft het nu, ô spijt, mijn vader gaen vertrecken: Maer ’k sweer, dat ick hem weer voor dees verradery Zijn straf sal geven, voor de hoon die ’k van hem ly.
DERDE VERANDERINGH.
Octaef, Leander, Schapin.
Oct. Schapin, mijn waerde vriendt, wat ben ik u al schuldigh, Mits gy mijn welvaert hebt betracht, en oock sorgvuldigh, In al u doen geweest, want sonder u verstant, So was’t met my gedaen, ô braefste geest van ’t lant.
Wel zijt gy daer verraer?
gy guyt, ô half gehangen.
Mijn Heer, ick dank u voor die eer, die ’k kom ontvangen; My schiet te grooten gunst van u. Leand.
Ghy spot’er mee, En speelt noch de boffon; maer mijnen arm is ree Om my te wreecken.
mijn Heer, wilt u bedencken.
Oct. Leander hou, wat’s dit?
Ik bid wilt my niet krencken, Nu in mijn voor-neem.
mijn Heer.
Laet my begaen; Ick sal dien schelm sijn kop in duysent stucken slaen.
Octa.
Om onse vrientschap, wilt hem doch sijn fout vergeven.
Mijn Heer, ik bidje, seg, wat heb ik u misdreven?
Verrader, vraegt gy dat?
ô Wat spijt, Ey laet my gaen Octaef.
Hier schellem, en belijt Nu d’ongetrouwigheyt die ghy my hebt bewesen; Het is my al ontdeckt, ghy dacht niet dat my dese Geheymenis sou oyt van yemant sijn verklaert; Nu wil ick dat ghy dit self voor my openbaert; Of so gy langer tracht, dit voor my te verswijgen, Sal ick dees degen u dwars door de darmen rygen.
Hebt gy soo wreden hart, mijn Heer, ey, ey, bedaer:* Leand.
Spreeck dan.
Ia ick heb schult, ’k bekent nu, het is waer.
Ia uw geweten komt u selven nu bestrijen.
Daer van en weet ick niet.
Wilt gy het niet belijen?
Ick sweer... Oct.               Leander hou.
Wel als ’t bekent moet sijn, Soo weet dan, dat ick heb dat vaetjen Spaensche wijn, Dat u was van een vrient tot een present geschonken, Ick, met mijn mackers, heb heel vrolijck uytgedroncken, En ’k heb de kelder toen met water wat bedeckt; En gy hebt toen gemeent dat het was uytgeleckt.
O galgebrock!
weet gy soo met mijn goet te leven?
Ick heb de arme meyt hier lustig om bekeven, Door dien ik dacht dat sy hier schuldig aen most sijn.
Mijn Heer, ick bid u, ey, vergeeft dit doch aen mijn.
Ick ben verblijt, dat my dit schelmstuck komt ter ooren; Maer dit en is het niet dat ick van u wil hooren.
Is dit het niet mijn Heer?
Neen schelm, het raeckt mijn eer, Dies openbaert het my, of andersins ick sweer.... Schap.
Ick kan niet denken dat ick anders heb bedreven.
Bekent gy’t niet, sie daer, ik neem u voort het leven.
Ey, ey!
Oct.                         Bedwingt u toch.
Mijn Heer, ey, weest te vreen, Ick sal ’t u seggen; ’t is drie Maenden nu geleen, Dat gy ’t Heydinnetje, waer aen gy sijt verbonden, Door liefde, my met een horlogie hebt gesonden Om haer te geven; en terwijl het avond was, So quam mijn listigheyt my wonderlijck te pas; Want ik quam weder t’huys, met vuyl beslickte kleren, En ’t aengesicht bebloet; toe ging ick voor u sweren Dat ick was getracteert van dieven op de straet, Die mijn ’t horlogie doen benamen; en dit quaet Gaeft gy geloof, mijn Heer, maer ick hebt selfs gehouwen.
Hebt gy ’t Orlogie guyt?
’k ging u te veel vertrouwen.
O ja, mijn Heer, het is om altemet te sien, Hoe laet het is, als ick voor Venus Priester dien.
Neen, dit en is noch niet de saeck die ick wil weten.
Neen schelm, die u gequeten In alle ondeugt hebt, het is noch slimmer saeck.
Ick wensch dat my de Beul het ruggebeen vry kraek, Indien ick meerder weet.
Ick rae u wilt ’t ontdecken, En haest u, of ick sal u tong ten hals uyttrecken.
ô Doet my wat gy wilt, want ick en weet niet meer.
Gy weet niet meer?
Oct.                                                     Bedaer u toch mijn Heer.
De Duycker, met sijn stoet, en lijfwacht moet my halen In ’t helsche doolhof, dat ick daer mach loopen dwalen, En eeten duyvels broot, indien ick meerder weet, Als van de Weerwolf, die u lest soo schricken deed, Waer door gy doen viel in een kelder, heel besweken, Daer gy u hals en been gedacht had doen te breken.
Mijn Heer, ick was de Weerwolf.
Snoden mensch!
Mijn Heer, ick deed het om dat gy niet na u wensch By Nacht soud’ willen gaen, en soo het wilt belagen; En hier door heb ick u soo gaen wat vrees aenjagen, Dat u de lust benam.
Ick sal my van dees’ hoon Die my ter ooren komt, wel wreecken: maer betoon Nu hier terstont voor my, wat voor doortrapte saken Dat gy mijn Vader hebt, ô schellem, wijs gaen maken.
Hoe aen u Vader, Heer?
Mijn Vader is’t, die ’k mien.
Ik heb hem sint sijn komst met oogen niet gesien.
Gy hebt hem niet gesien?
Tracht niet te liegen.
Mijn Heer, sijn eygen mont en sal ons niet bedriegen.
Nochtans is hy het selfs die het my heeft geseyt.
Met u verlof, ik seg dat hy geloogen heyt.
VIERDE VERANDERINGH.
Carle, Leander, Octaef, Schapin.
Mijn Heer, ick breng een maer die voor u lief sal wesen, Heel onproffijtelijck.
gy doet my vreesen.
Carle.
Het heydens rot is ree om met uw Serbinett’ Voort te vertrecken, so ghy het haer niet belet; Sy sond my selver hier, met tranen in de oogen, U dit te melden, dat gy het niet sout gedoogen, Indien gy eenigsints tot haer genegen zijt; En dat ghy, voor het langst, maer had twee uren tijt; En soo gy’t gelt niet kunt tot haer verlossing geven, Dat ghy haer dan niet meer sult sien, van al u leven.
in twee uuren?
Ia, mijn Heer, het sal geschien.
waerde vrient Schapin, wilt my u bystandt bien.
Mijn waerde vrient Schapin!
en strax wast schelm en snoode; ’t Is waarde vrient, als gy mijn diensten hebt van noden.
’k Vergeeft u alles, wat gy my hier hebt bekend.
’k Wil niet vergeven sijn, maer doot my, boose vend.
Neen, gy moet leven, want ick heb u hulp van noden.
En ick begeer dat gy my datelijck sult dooden, Soo wert de Werelt van mijn schelmery bevrijt.
Gy sult niet sterven, mits gy my te waerdig zijt; En wilt u schrand’re geest en gunst aen my betonen, Ick sal my mildelijck voor uwe dienst beloonen.
Ia met u degen, of met schelden, schoppen, slaen Beloont gy my, ô neen, ons vrintschap is gedaen.
Ick bid.
Ick bid u oock dat gy my nu sult dooden, Om dat ick ben een boef, een schelm, een guyt een snoden; Ick sal hier voor u oog, sijn selver beul van mijn, Om door mijn doot, van u verdienst, bevrijt te sijn.
Oct. Schapin toont hem u hulp, en wilt het quaet vergeten.
’t Is my onmogelijk, ’t heeft my te seer gespeten.
Ick bid u, dat gy doch mijn mislach weer vergeet, Dat ick u heb gedaen, is my van harten leet: Ey, helpt my dan.
Oct.                         Ick voeg mijn bidden by het sijne.
’t Gevoelen is te vars, dat kan soo niet verdwynen.
Oct. Ey denckt daer niet meer op.
Geeft my verlof te gaen.
Laet gy my nu in de grootste droefheit staen, Daer liefde my in brengt: sult gy mijn doot begeren?
Waerom bestont gy my soo vuil te afgronteren?
’k Beken u ick heb schult.
En handelt my soo wreet, Gelijck een schelm en fielt.
Voorwaer, het is my leet.
En my de degen dwars door’t lijf te willen steken.
’k Versoeck vergiffenis, en val hier tot een teken Voor uwe voeten neer, dat gy doch met gedult My poogt te helpen.
Nu, sta op, ’k vergeef u schult; Maer tracht door haestigheyt niet weer mijn eer te krencken.
Belooft gy my u hulp?
Men sal daer eens op denken.
Maer weet de tijd is kort, dies dient men ons te spoen.
Vreest niet, seg hoe veel gelt dat ghy wel hebt van doen?
Vijf hondert Kroonen.
Oct.                                                       Twe hondert Pistoletten.
Nu moet ick my weer gaen na het bedriegen setten; Ick sie haest middel dat my werden sal dat gelt, Van uwe Vaders, in een korten tijdt getelt; U saeck die werckt nu al, daer moogt gy op betrouwen; En of u Vader voor de gierigst, wert gehouwen.
Hier vande Stad, ik krijg hem nog wel na mijn hand; Is hy heel gierich, hy heeft weer een kleyn verstand; En dit komt my te baet; die geck sal ’t al geloven: Maer Heer, ick soeck hier door u eer niet te verdoven, Dat ick sou dencken dat gy had u Vaders aert, ô Neen, gy weet wel dat hy is voor Sot vermaert; ’t Gemeen gevoel dat kan heel qualijck oock geloven Dat hy u Vader is, maer dat::::: Leand.
Schapin, niet boven De eerbaerheyt, die gy te dragen schuldig zijt.
Wel hoe, mijn Heer, neemt gy dit qualijck?
maer’t is tijd Dat ick vertreck, op dat ick mach u Vaders vinden; Ick sal haer, een, voor een, de ogen gaen verblinden; Silvester maeckt u ree, op dat gy hier by mijn U rol kunt spelen, als het sal van noden sijn.
Schapin, Argant.
Siet hem eens preutelen.
Foey, ’t is te grote spijt, Dat hy niet heeft gehad een weynig meer beleijt; En sig soo vast te gaen in een verbont te steken; Wat heeft de losse jeugt oock niet al veel gebreken?
Wat bedrijft zy al?
Een goeden dach mijn Heer.
Een goeden dach Schapin.
Gy overlecht al weer De fantasijen van uw Soon.
ô Ia, dees zaken Die komen my, Schapin, tot in de ziel te raken.
Het menschelijck geslagt heeft altijd tegenspoed; Het gaet noit na ons sin, en hierom is het goedt, Dat wy in onheil Heer, een vaste hope bouwen; Van een outvader, heb ick seek’re les behouwen, Die ick gestaeg betracht.
Schapin, verhaelt die mijn.
Dat men in ’t ongeluck noit moet wanhopig sijn: Maer als een Vader sig heeft op de reis begeven, Die moet gedencken dat het ongeluckig leven Den Mensche staeg verselt; dat hy licht horen sal In ’t wederkeeren, niet als ramp en ongeval; Als dat sijn Vrou is doot, sijn huis verbrand tot kolen, Sijn Soon verwurrigt is, en al sijn goed gestolen, En dat sijn dochter droef, in ’t water is versmoort; Dan valt het u niet swaer, als gy daer iets van hoort; En soo hy heel bevrijt van onluck komt te keren, Dat gy den Hemel niet genoeg daer voor kunt eren.
Dees Philosoophse les, die heb ick vast gestelt, En oock gestadig als ick t’huys quam, het gewelt En gramschap van mijn Heer, met goet gedult verdragen, Vermits ick anders niet verwachte dan als slagen, Of schoppen in mijn gat, of schelden, dies ick mijn Gestadig beelden in, dat het so moste sijn; En soo mijn Heer, my niet quam toornig te bestrijen, Ick danckten de Fortuin, dewelck my quam bevrijen.
Dit is wel goet, maer weet dat hy verstoot de trou Die ick besloten heb, en kiest voor hem een vrou Heel tegen mijnen sin: maer ’k heb soo wesen spreken Een Advocaet, om nu dit huwelijck te breken.
Mijn Heer, wat wilt gy doen?
daer is veel beter raet; Ey’ wacht u, bid ick, voor dit kankerende quaet, Dat Beurs, en gelt, en goet, en alles sou verteren; Gy kent dit land, en wilt gy hier noch procederen?
Ghy hebt gelijck: maer hoe werd ick hier van bevrijd?
Stelt u gerust, en ick sal nu op desen tijd U helpen, want u klacht komt my aen ’t hart te raken; Dies socht ick middel om u weder vrij te maken; Want vrome ouders kan ick niet sien lijden smart, Om ’t quaet haers kinders, of het gaet my aen het hart; Sint gy my aldereerst u noot hebt komen klagen, Heb ick bijsonderlijck, u grote gunst gedragen.
Ick danck u voor u gunst.
Ick heb de Broeder dan Gevonden van de Maegt, waer dat u Soon sig an Verbonden heeft; ’t is een Soldaet, stout op sijn degen, Die maer tot moorden, en tot plond’ren is genegen; Die in’t ombrengen van een mensch, soo ligt besluyt, Als in een romer Wijn terstont te drincken uyt; Ick heb hem voor gestelt, hoe licht dat was te breeken Dit huwelijck van gewelt, dat ick oneerlijck reeken, En dat het anders niet is als door dwang gedaen, Dat ’t Vaderlijcke recht sijn Soon wel kan ontslaen, Of de Justiti het te geven in de handen, Beneffens dat gy waert, in schat en rijckdom, vande Voornaemste vande Stad; waer door hy stond verstelt, En liet my blijcken, dat hy om een somme gelt Het huwelijck wel met u sou soecken af te maken; Dit is de middel voor u soon, om vry te raken.
En hoe veel eyst hij wel?
Hy trad heel buyten spoor.
Mits hy het heel onredelijk stelden voor.
Wat eijst hy dan?
Maer vyf ses hondert pistoletten.
Ses hondert koortsen op sijn lijf, die hem verpletten; Scheert hy de geck met my?
Dat seyd ick hem al mee, En ’k heb sijn voorslag, en sijn eysch die hy my dee Geheel verworpen; mits dat ick hem dede weten Dat gy u leven in de Wereld had versleten; Dat gy niet sot en waert, en dat gy hem niet sou Gaen geven soo veel gelt, voor dees gedwongen trou: Doch eyndelijck seid hy dat hy wel wou accorderen, Voor een gemeene prijs, en hem daer voor monteren; Hy sey my, dat hy voort most na het Leger gaen, Dies had hy gelt van doen; en dat hy daer om aen Mijn woorden gaf gehoor; maer anders Mogt gy vresen Hoor dan: hier moet voor eerst, voor hem een rijpaert wesen: Maer het moet goet sijn, en daer hoort voor ’t minste toe Sestich pistolen, en... Arg.
Sestig pistolen?
hoe, Dat is al vrij wat veel, doch ick sal hem dat geven.
Hy moet noch hebben twe Snaphanen, daer beneven Noch een karbijnder, en een wapen; dat bedraegt Twintich Pistoolen.
Wort ick nu noch meer geplaegt?
Sestig en twintich, dat sijn tachentich te samen.
’t Is net soo veel.
Ja, hy behoort hem wel te schamen: Maer evenwel ick sal ’t hem geven.
Hier moet by Een paert noch voor sijn knecht, om te monteren, gy Sult dat wel kopen voor omtrent dartich Pistolen.
Wat duyvel, sijn die vend de zinnen heel aen ’t doolen?
Neen, neen, hy sal van my niet krijgen eenen duyt.
Ick hoor wel, ’t is een onbeleefden guyt.
Wilt gy dan dat sijn knecht alleen te voet sal loopen?
Hy gaet soo hy begeert, sijn meester mee.
’k wil hopen Gy om soo kleynen saeck hier nu niet uyt en scheyt; Mijn Heer, ick raed u, geeft dit liever, als gy pleyt.
Wel nu ick sal dan noch dartich Pistolen geven, Hoe wel het schand is, om soo met een mensch te leven.
Hy seyt, dat hem noch iet ontbrack, soo ’t u behaegt, Tot een Muyl-esel, die hem sijn bagasie draegt.
Dat hy met sijnen Muyl gaet voor sint felten lopen; Neen, ick wil pleyten.
Dit wil ick van u niet hoopen.
Ick al, want in sijn saeck sal niet meer sijn gedaen.
Geeft hem een kleyne Muyl mijn Heer, en laet hem gaen.
Neen, ick wil hem niet eens een lompen Esel geven.
Bedenckt u. Arg.
Neen, ick pleyt: ’k sal met hem anders leven.
Mijn Heer, ick raed u dat gy eerst eens overlegt Wat aen het pleyten hangt, en datter in het regt Veel ommewegen zijn, dies opend eerst u oogen, Want gy sult hier u self noch vinden in bedroogen; Wat circumstancies en apels sijn hier aen vast?
En soo veel procedeurs daer gy me wert belast; En wat al schrapers Heer die gy al moet passeren, Van Schrijvers en Stadts Boon, en Procureurs, die teeren Al sullen op u beurs, en d’Advocaten mee, Notarissen, en Schout, en Rechters, nevens de Klerken, die al ’t saem om gelt de Duyvel dienen; En al die helen hoop en sullen niet ontsienen Om ’t alderbeste recht te lappen aen het oor; En die haer ’t meeste geeft, die krijgt by haer gehoor.
Voor eerst sal de Stadts Boo een vals exploit uytgeven, Dat gy verwesen wert eer dat gy ’t weet; daer neven Soo sal u Procureur al heymelijck verstant Houden met u partij, en tot u groote schandt, Met rede penningen u selver gaen verkoopen; U Advocaet die sal hem mede gaen verloopen, En u gewonnen recht versuymen, mits dat hy Is om gekocht, en kiest de kant van u party; En in de plaets van te rechtvaerdigen u zaken, Heel achter blyven; of in dien hy komt te maken Dat uwe saeck, die gy gewonnen dacht te zijn, Weer heel verduystert wert, door sijn bedekt Latijn; En de Griffier, sal door ’t versuymen van u zaken, Door dien ’t blijft steecken, een Arrest op u gaen maken; Dies, hoe voorsichtigh dat gy oock sout mogen zijn, Dit voor te komen is onmogelijk, denckt aen mijn; Gy sout niet loven hoe de Rechters door het vleyen, Van ’t Geestelijke volk, haer laten gaen verleyen, Of door een schoonheyt van een Juffer, die u zy In alles tegen is, en bidt voor u party; Dies wacht u, om niet in dat Vagevier te komen, Dat menig Mensch zijn Beurs en Sinnen heeft benomen; Want de gedachten van het Pleyten heeft de macht Om my te Jagen heel na Indien, dies u wacht Voor dat verduyvelt quaet.
Hoe veel sal wel bedragen Zoo een Muyl-Esel?
Hout, het geen hy komt te vragen, Is in ’t geheel, voor de Muyl-Esel, en sijn Paert, Sijn Wapen, en Karbijn, Pistolen, en sijn Swaert, En’t Paert mee van de Knecht, mijn Heer, en daer beneven Een kleyne Som, die hy aen sijn Waerdin moet geven, Sal in’t geheel dan twee hondert Pistoolen zijn.
Soo veel Pistoolen?
Scheert hy de Geck met mijn?
Neen, ick wil pleyten, hy mach wat hy wil beginnen.
Mijn Heer, bedenckt u wel, gy sult’er noch by winnen.
Neen, ick wil pleyten.
Heer, ey, werrept u toch niet.
Neen ick wil pleyten.
In het uyterste verdriet.
Dat’s niet, ick sal door ’t recht nu anders met hem leven.
Wel soo gy pleyten wilt, soo sult gy moeten geven Eerst gelt voor een exployt; en dan al weder gelt Voor die de korte roe en Procureur bestelt.
Voor presentatie en oock voor de consultatie; Voor dachgelt voor de Procureur tot preservatie; Dachgelt voor d’Advocaets, om t’saem vereent te sijn; Gelt voor de schriften, voor ’t raport, al schijnt het kleijn; ’t Beloopt een groote som; noch voor het registreeren Voor de Griffier, voor het appointement der Heeren; Voor de Arresten, en voor de Signateurs, En expienten voor de Schrijvers, dat u beurs Heel uytgemergelt wert; en sonder noch te spreken Voor de vereeringen des Advocaets; ick reken, Indien gy aen hem twe hondert pistoolen telt, Dat gy dan sonder sorg bevrijt wert, geeft dat gelt.
Schapin het is te veel.
Gy sulter noch aen winnen; Want ick heb overleijt in stilte met mijn sinnen, Soo gy hem geeft dat gelt, dat gy noch winnen kan Dan ruim de helft, en gy, mijn Heer, bevrijt u van De sorge, die’er van het pleyten staen te wachten; ’k Gaf liever driemael meer, eer ick na ’t pleyten trachten.
Ja, ja, ick lach et al u zeggen.
Laet u raên: Was ick als gy, ick sou het pleyten laten staen.
Ick sal hem geen twee hondert pistoletten geven.
Mijn heer, daer komt de man daer ik van spreeck.
Ick beve.
TWEEDE VERANDERINGH.
Silvester.
Schapin.
Argant.
Kont gy my wijsen niet wie dat Argante is?
De vader van Octaef?
Want ick soeck hem gewis.
Mijn Heer, hoe dat?
Door dien ick daet’lijck heb vernomen, Dat hy tracht om met my in een proces te komen; En daer door ’t huw’lijck van mijn suster doen te niet.
Mijn Heer, ik weet niet dat daer jets is van geschiet: Maer hy wil u geen twee hondert pistoolen geven.
Ick sweer, soo ick hem vind, hy sal niet langer leven, By duyvel, doot, en hel, ick sal hem met dees handt Vermorselen tot gruys, en wreecken soo mijn schant, Ick sal mijn handen in sijn oude bloet bevlecken, Al sou men my terstont met paerden van een trecken.
Mijn Heer, meent gy dat hy ook geen couragie heeft?
Denckt dat de vader van Octaef, voor u niet beeft.
by pots dousent schand, het salder wonder dagen; Vond ick hem maer, dees kling sal ’k door sijn boesem jagen: Wat is dat voor een man?
Dat is hy niet mijn Heer.
Is hy het niet?
wie dan?
en lieg niet, want ick sweer: Is ’t van sijn vrienden dan?
O neen, wilt my gelooven, Het is sijn vyandt, die sijn eer hem gaet berooven.
Is het sijn vyandt?
By gort, ik ben verblyt.
Dat gy een vyant, van dien sot Argante zyt.
Ik sta ’er veur.
Daer is mijn hant, ick sweere By mijnen eet, en by ’t rapier, dat ick tot eere Van mijnen Coning draeg, dat gy van desen dagh, U noch verlost sult sien; ick sal dan met een slach Die vlegel gaen het hooft van sijne schouders houwen; Dies weest gy maer gerust, en wilt op my vertrouwen.
Mijn Heer, maer hier wert het gewelt so niet geleen; Dit Landt dat straft het quaet.
Hoo, hoo, ik pak my heen, Om door het vluchten dan het hase-pat te kiesen; Daer is geen vat aen my, ick heb niet te verliesen.
Maer hy sal seeckerlijck mee op sijn hoede sijn; Hy heeft veel vrienden tot beschermers.
Dat’s voor mijn, Recht na mijn sin, ô bloet, dat’s ’t geen dat ik begeer, By Duyvel, en by doot; ik sweer, ik sal haer leeren; Waer blijft dien laffen hoop?
kom met u hulpers aen; Komt vry met dartig man, ick sal u noch verslaen; Ho, ho, honsvotten, sijt gy daer?
derft gy niet komen?
Sa, sa, couragie, sta maer vast, nu moet gy schromen; Verweert u, want gy krijgt van my dog geen quartier; Ha, ha, kanaelje, geeft gy nu so dapper vier?
En valt van die kant in, maek plaets, ik sal u leren; Hou dat’s van die kant, blijft maer staen, en wilt u weeren, Sta vast, en gy, hou daer, nu gelt het weer een aer; Dat’s een, twee, drie, vier, vijf, al ses doot na malkaer; Nu moet de rest daer aen.
Mijn Heer, laet ons vertrecken, Wy sijn van ’t volk niet.
Daer, past weer met my te gecken.
Silvester binnen.
Siet, hoe veel moorden dat hy hier al heeft gedaen, Om die Pistoolen, nu mijn Heer, vaert wel, ’k moet gaen.
Ick sal het gelt hem geven.
Ick ben verblijt dat gy draegt sorge voor u leven.
Laet ons hem vinden gaen, ik heb het gelt by mijn.
Mijn Heer, het sou u eer tot groote schande zijn; Doordien gy strax u naem voor hem hebt gaen versaeken, En dat gy u nu self voor hem bekent wilt maken; Kom, geeft het gelt aen mijn, ik sal het brengen heen; Zoo hy u sach, hy sou daer mee niet sijn te vreen.
Maer ick sou selver meer gerust sijn voor mijn leven, Indien ik hem het gelt sach voor mijn oogen geven.
Mistrout ghy my?
ô Neen: maer..... Schap.
Waer voor hout gy mijn?
Voor een bedrieger?
of een eerlijk Man te zijn?
Ik ben dan die ik ben, ik zal u scha niet soeken, En dat ik door bedroch u soeken sou te doeken; Dat ik een ander sou meer voorstaen als mijn Heer; ’t Is best ik ga, vaer wel.
Schapin ik bid u, keer; Hou daer.
Mijn Heer, wilt het een ander geven, Door dien ik liever van die sorg bevryt wil leven.
Ick bid u neemt het doch.
Betrout my niet te veel, Ick soud het mogelijck wel houden voor mijn deel.
Ick bidt u, neemt het, en vertroost mijn droevigh leven: Maer laet hy u by’t gelt doch een quitansi geven; Neemt eerst sijn hant schrift.
Weest gerust, en wel te vrêen; Hy heeft geen geck voor.
Nu Schapin, daer ga ick hêen, Maer wilt mijn saken doch voorsichtiglijk betragten.
Weest doch gerust.
Ick sal u dan tot mijnent wachten.
Ick sal daer komen, nu, dat werck dat is gedaen, Had ik den and’ren; maer, ô bloet, daer komt hy aen; Den Hemel heeft, soo’t schijnt, hier in een welbehagen, En komt haer een voor een, soo in mijn net te jagen.
DERDE BY-EENKOMST.
Geronte, Schapin.
schielijk ongeluk!
Geronte, moet gy noch beleven sulck een druck?
dat ’er ymant was die my kon by u brengen.
Schapin wat let uw?
Kan den Hemel dit gehengen?
Dit droevigh ongeluck?
hadt ghy maer verstaen, Dees droeve bootschap?
Seg, Schapin, wat gaet u aen?
Mijn soecken is vergeefs; ick kan hem nergens vinden.
Schapin, hier ben ick.
ick loop gelijck de blinden; Kost ick bedencken in wat plaets dat hy mocht zijn.
Schapin, hier ben ick; Geeft ghy geen gehoor aen mijn?
My Heer, Ach!
Zijt ghy daer?
wat heb ick loopen soecken Om u te vinden, ach!
by na in alle hoecken.
Schapin, wat is het?
seg, hoe zijt gy soo belaên?
Ghy soeckt my, en ick heb hier al een wijl gestaen.
Wat hapert’er spreeck op.
Wilt weten!
Spreeck voort.
Uw Soon, helaes!
ick kan het niet vergeten.
Wel wat is van mijn Soon?
droevigh ongeval.
Wat ist Schapin?