floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Og ja Gebuurtjes, ik kon het niet laten of moestet je openbaren.
Myn lieve schaep, ’t is evenwel als men ’t seggen sel, al een overstout bestaen: Zaertje.
Soo doet het Grietje Pieters, maer wat ist, als ’t anders niet wesen en kan, ist dan niet beter soo, als met malkenderen deur te gaen?
Hy is een eerlyck Jongman, op syn Persoon en valt in ’t minst niet te seggen.
Marritje.
Maer hoor Zaertje Jans, datje ’t noch wat aen sag of men de saek door tussen spreken, kon by leggen.
Onmooglyk Marritje Jacobs, al watter in de Werelt kan werden bedocht Is in ’t werk geleyt, en ’t Hylick wel tot drie of vier reysen toe versocht, Maer al vergeefs, van desen dag is noch een kinck in de Kabel gekomen.
Je kent Reinier Adriaense die Kwaecker wel, daer ben ik veur ten huwelyk versocht, en men Ouwers hebben ’t versoek ook aengenomen, Nou willense me met Drommels kracht dwingen, hoe dwars dat ik er me ook tegen stel, Dat ik Jan Klasen de schop sel geven, en met dese Kwaecker trouwen sel, En dat sel in der eeuwigheit niet geschien, al sou ’t me al myn leven berouwen.
Je hebt er al wat gelyk in Zaertje, maer wie is hier de meester van?
heeft Martyn de Besteetster dit dus gebrouwen?
Sy, ik en Jan Klaesen, hebben dit dus met ons drien overleit.
Hoe hebje ’t konnen bedeincken?
Niet waer Marritje Jacobs?
’t is ook als men ’t seggen sel maer een rechte steyloorigheyt* Van er Ouwers, Zaertje.
Ja, je soud eerder met je hooft deur een muur breecken, Dan datje se versetten soud, wie der van rept, niet een woort willezer van horen spreken, En wie Jan Klaesen maer in ’t minste bestaet, wort gedurig by er uitgescholden en veracht.
Maer, als by een eerlyk Jongman is, wat raekt hem syn afkomst, of geslacht.
Valt er anders niet te seggen, soo doense je groot ongelyck datse ’t je soeken te beletten.
Ga jy der maer so op aen Zaertje, en komt et er toe, beroepje slechs op ons, wy sellense wel sien ter neer te setten, En ook alle bey met fatsoen en goede redenen ondergaen.
Og wouje dat doen Gebuurtjes, want ik ben verseeckert dat er gien kleyne storm sel op staen.
Maer sagt daer sie ik myn Moeder aen de deur ik wil myn wellekomst wel om een oortje geven, Soo sel se me deur halen, ik vreeser veur alsse me maer siet.
Ja Moer, je moet deincken al baertse wat luit, se vaert daerom veur morgen niet.
WEllekom Zaertje Jans, wat soo myn Kindt, kenje ’t huis nog iens vinden?
Schaemje wat jou larrijster, hoe durfje je sulke stoutigheit onderwinden?
Van soo uit te blyven, jou rechte praetje by, jou loshooft, jou onbedocht, Daer hebje die kostelycken achtermiddag soo onnuttelyk weer deur e brocht, En hier staet men tot de ooren toe in ’t werk, het Linnen over de vloer, en de Bedden nog te maecken, Je draegt langer gien sorg altoos, ’t is jou genoeg, als je maer ’t gat weet uit te raecken, ’t Is niet langer om te harden, soo als je me alle dagen bejegent en versteurt.
Maer Moeder, is dat nou sulken saeck, en is daer soo veul aen verbeurt.
Maertje van der Gysen het me* daer wat aen de praet gehouwen, en daer heb ik wat gezeeten, En se had juyst de warme Ketel over, wat ik dee, se wou me niet late gaen, of ik moester blyven eeten.
Jy soud op je tyd thuys komen, soo haest alsje je boodtschappen had gedaen, Je wist wel dat et hier soo ongereddert lag, en dat de Ben met Kleeren was blyven overstaen; Maer neen, men weet myn altyt met d’ eene of d’ andre blauwe bootschap te doecken Ik deinck datje deur d’ eene of d’ ander labbekack Jan Klaesen hebt doen opsoecken, En daer heeft men zyn tyt verquispelt en vermald, en elck soo wat by de rug op gehaelt;* Maer speulme die part nog e reys, ik beloof je dat et je dan gelyck sel worden betaelt; Ik sel jou die swier wel haest deur een andere middel doen in toomen.
Wat bescheyt breng je van Martijn?
Dat et meysje tavond in er huur zel komen.
Ga me voort nae binnen toe, ja wel ik weet niet wat ik van dat Meysje segge sel, Zaertje bin.
Het staet er me zoo wonderlyck van veur, Grietje.
Heb jer niet nae vernomen Diwertje buur.
Neen ik Grietje Pieters.
Wat sel ik segge, dat luckt al hiel selden wel.
Ik heb het wel meer gedaen Grietje Pieters, dat ik er soo hiel qualyck niet me ben gevaren.
Dog ’t zou men ook wel kenne missen.
Soo ist moer, d’ ervarentheyt seld hem best openbaren.
Hoe ist Diwertje, seld haest e reys lucke met je Dogter en Jan Klasen?
Ay Marritje Jacobs en prater dog niet van, ’k Heb liever dat jer van swijgt, daer is ook op het duysenste deel in ’t minste niet an, Grietje.
Nochtans het er elck de mond soo vol van datse samen in ’t kort selle trouwen.
Ja, de Luy moeten wat praten Grietje Pieters, maar wy sellender wel wacht veur houwen, Souwen wy aen sulken hoop komen?
aen sulken rapjanus volck?
daer isser niet een onder of hy heeft een dat, Den een is bankrot gespeult, en d’ ander zit nog in Gyseling, en de darde is om sijn guytery gebannen uit de Stadt, En daer sou myn Dochter aen komen?
wel ik sag er daedlyck liever van de Werelt scheyen.
Myn lieve Moer, hoe licht kont gebeuren datje ’t je nog wel mocht beschreyen, Je weet niet als de zinnen gevallen benne, wats ’er wel durve onderwinden en bestaen, Gelykje weet, daer is Elsje Cabeljauws, wat kostet er nu wel meenigen traen.
Heur Dochter was ook verlooft aen een Knecht, ze swoer se soud in der eeuwigheyt niet konsenteren.
Maer wat isser op gevolgt?
wiert se niet puur steeken mal?
dat mense nog als een kleyn Kint moet regeren?
En daer hebbenwe hondert exempels van, gelyk noch onlangs is geschiet, En wat halenze anders mee op den hals, als er eygen verdriet, En soo sienwe dat veel onheyl uit sulke styfzinnigheyt komen te spruyten.
Daer Kreunewe ons niet aen, wort zer dol om, soo wou ik er nog liever sluyten Dan dat ik sou sien, dats aen Jan Klaesen trouwen sou; Grietje.
Maer Diwertje!
spreekje die woorden?
ja wel je bent wel een onverzettelycke Vrouw.
Kenje dat by je selfs soo inschicken?
en dan nog gerust leven?
Als de Jongman eerlyk is, en of zyn geslagt niet en deugt, is daer zoo veul aen bedreven?
Sou men nou na geslacht zien; na geslacht sien!
wis niet Kind, die hecken zyn al lang herstelt, Doedt de ronde vry over al, ’t woort datje mekaer in ’t Oor byt, is gelt, Gelt, gelt is de leus, ’t gelt gaet veur alle saecken, Daer dat is, gaet men voort, daer d’ andre sitten en kycken en kenne niet aen de man raecken.
Praetje nou van geslacht?
ik stae dat metje toe, kan men ’t alle bey na syn zin bekomen, Ik souder mee thuys wesen, maer als ’t anders niet en kan, behoorde men van gien swarigheit te droomen.
Jan Klaesen het een schoon Capitael Diwertje, en soo elck ien seyt, soo draegd hy hem ook wel.
Myn lieve Moer, mienje dat men ’t hier altyt soo volmaekt hebben sel?
Je moetje wat laeten geseggen, ’t is niet te weten wat ongemak dat jer van soud kenne krygen.
Grietje Pieters, ik bidje doch op alle vriendschap wilt er maar van swijgen.
’t Leyt soo by ons, dat et in der eeuwigheit met onze zin niet sel geschien.
Dan moetje verwagten watter van komen sel, ligt selje nog wel wenschen om dien dag te mogen sien.
Dat moet sijn beloop dan hebben, nou hier een speltje bij gesteecken, we sellend daer by laeten.
Goeden avond Gebuurtjes, ik sie wel we sellent hier dog niet wel effen praeten.
Diwertje binnen.
Wat dunkje Grietje Pieters , is ’t niet een regte stijfkoppigheyd?
Ik seg dat de jongeluy hiel wel hebben gedaen, en dats ’er saeck op die wys hebben aengeleyt, En ik mien als den bommel nu uyt breekt, dat men Diwertje vry gemackelycker sel kenne belesen.
Dat vertrouw ik ook Grietje Pieters, ik sel de jongeluy altoos gien party wesen.
Nou ik mag na binnegaen, ’t is guurtjes, ik ben et hier al moe: Maer sagt, daer ginder komt Reinier Adriaensen, die Kwaeker aen.
Dat gaet gewis na Zaertje toe.
Reynier Adriaense.
JA wel, kan dat de liefde doen?
ik seg ’t zyn wonderlyke dingen, Hoe krachtig dat ik er in den geest tegen stry, nogtans het Vleis schynt me te dwingen, En wil ik het van me weg werpen, als een wereldts en tydlyk bedryf, Soo komt het vleys, en verwekt sulken orkaen en barning in me lyf, Dat ick als een vuur, of een oven schyn te blaken; En nou ik er in ben, wat raed om er uit te raken?
Siet, ik moet bekenne dat er yet inwendig by men is dat me wederhout.
En daerom deynk ik dan weer by me selven, ’t is immers gien sonde dat men trouwt.
Hoewel dat de reynigheit veul volmaektheit wort toegeschreven; Maer ik denk datse myn en de rest slagte, dat de meeste die in schyn, en de minste in der daet die beleven.
Siet, ik spreek nu in myn swakheyt, als deur den vleesche verrukt, En nou ik die prickeling, en ’t geen my noch meerder drukt Niet weder staan kan,* zoo is het zoo ver met mijn gekomen, Dat de geest te enemaal verswakt is, en ’t vleis d’ overhand heeft genomen, Zoo dat ik het by myn zelven nu zoo heb overleyd, Om er overheen te stappen, en voegen my aan de kant van de vleyzelykheid.
Te meer, daer is me peet Lysbet die me alle dagen aen ’t oor leyt te teemen; Hoor, Reynier Adriaenze zeidse, hylicke moetje vaer, of al myn Kostelyke goedje zel vervreme: Zoo jy gien erfgenamen krygt, vervalt het hiel aen een are kant; Gelyk aen de Kindren van Waligje Zymes, en Lobberig Krimps in Waterland; Achter Zusterlings Keyeren, die er vast op leeg gaen en luyeren, Daerom volgt myn raedt, en gaet nou soo zagjes iens heen kuyeren, Het spoor is al gemaakt, en van dese drie hebje nog de keur; Of je na Maerten Jacobzes dochter wilt gaen, op de Braek, in de gouwe Steur, Of nae ’t Weeuwtje in de ryke buurt, in de drie groene Fuyken, Of na Jan Jasperses dogter, in ’t Kattegat, in de ses stiene Kruyken, Dat is een eerlyk man, en wel de minste in pracht, En dat wint uit vaer, wat je doedt siet tog na een eerlyk geslacht; De lesten heb ik je toe geleyt, alsje daer kend aen raecken, En ik heb het desen dag de vrinden ook al bekent doen maecken; Daer sou ik nou iens heen gaen, maar evenwel dit isser van, ’t Meysje is vry wat wulps, en gaeren aen de man, En daer by jong, en dat jong is wil gemeenlyk wel wat mallen.
Nou, terwyl men de Geest so kragtig er niet van en getuygt, wie weet hoe ’t nog uyt zel vallen.
Laet sien, men dunkt dat ik hier al op de hoogte ben.
Dit zel het huis wesen, na dat ik het nog van outs ken, Ik sie daer ligt veur de glasen, en daer gaet de deur juyst oopen.
Wel Zaertje Jans, ’t scheelde niet veul of ik had schier verby gelopen.
’t Is juist of het wesen wil, datje de deur self open doet.
Reynier Adriaenze.
Zaertie.
Wat was jou zeggen vriend?
ik loof niet datje hier weezen moet, Ik kenje niet, daerom wandel maer voort, en zoekt andere weegen.
R. Adr.
Kenje me niet Zaertje Jans?
wel beziemen e reys te deegen.
Ben jy ’t Lammert oom, O neen, ik heb abuys.
Ik ben Reinier Adriaenzen, neef van Lijsbet Francen aen de Haerlemmer Sluys.
Hoe ist, nog tamelijkjes?
Dat gaet zoo wat heen.
Zo, zo, Vader en Moeder zijnze nog wat hartelijkjes met er beyen.
Ja zo wat aan de knorrige kant, tusschen laggen en schreijen.
Zo, zo; Vader het al een harde scoot e had, is by nou weer wat moot’ op zijn stel?
Reedelijkjes.
Zo, zo; Moeder pleeg vry wat doofachtig te weezen, hoe ist, hoordze nou weer redelijck wel?
Dat ken wel gaan.
Zo, zo, wat het et van dezen dag gestormd?
en wat heeft de wint sterk en fel geblaazen?
Hoe ist, hebje tot jouwend ook wat schade geleen?
zo aen schoorstiene, pannen of aen glaazen?
Sonderling niet.
Soo, soo, ik loof dat mer van hooren sel, den armen Zeeman die beklaeg ik, daer komd het nou miest op aen.
Hoe ist buiten in je tuin?
staet et altemael moy in zijn bloesem?
Dat ken zoo heel wel gaen.
So, so, maar Zaertje Jans, om van mijn voorgaande reedenen nu of te breeken, Zo zou ick wel verzoeken, of ik hier in vryigheyd wel een woordje zou mogen metje spreken?
Alst niet te lang en duurd.
Zo, zo, de reedenen van mijn aenkomst, vertrouw ik is je eenigzints bekend.
En terwijl jou zelfsstandig beeld in mijn hart zoo diep staat geprent.
Heeft my de Geest geperst om herwaerts te koomen.
Ook zelje wel indagtig weezen, wat af-spraak de vrinden zamen hebben genomen.
Als ook ’t besluit ’t geenze weder zijts dezen dag hebben gemaakt.
Ik heb zoo wel wat gehoord; maar ik kan niet voelen dat ’et mijn raakt.
Zo, zo, niet te min hoop ik dat je ’t van kragt en waerde zeld houwen.
En om alle ydele woorden die men in ’t vryen gewoon is, te schouwen, Gelijck alle andre ontugtigheid die men dan gemeenlijk wel doed, Geheel en verby te gaen, want ziet Zaartje Jans, dat strijdt tenemaal tegens mijn gemoed, Zo kom ik je verzoeken en dat in deugd en in eeren.
En terwijl mijn Geest getuygd om jou vleis te begeeren, Zo kom ik u mijn zelfs eerbiediglijk bieden an, Op dat je mogt worden mijn egte vrou, en ik jou wettelijke man; Om alzoo te zamen dit aerdsche deel vrughtbaerlijk te beleeven.
Ja wel, also de Geest by my soo vaerdig niet is en ken ik je daer gien antwoort op geven, Maer soo veel als me die tot nog toe getuygt, ist’t maer, verlooren arbeyt.
Zo, zo, ik bekent Zaertje de Geest moet innerlyk werken, of daer wort geen rechte grondt geleydt, Eenigheyt in liefde, eenigheyt des Geest, is de rustbank van een vreedsaem leven.
Maer hoor vrient, terwylje soo kragtig deur den geest werdt gedreven, Soo wou ik jeeerst dit raen, en versuymje veural gien tydt, Dat is, datje wat dubbelden anys met lavas gebruykte, en maekte je die winden eerst altemael quyt, Ze mogteje anders d’ eene of d’ andere tyt het hart overstelpen, En quamense in ’t gedarmt, je liep groot prykel, want de meesters seggen die luy zyn niet te helpen.
En alsje dan getrouwt waert, wat zatje vrou dan wel in verdriet, Ja ze treurden er wel door, wie weet ofze eindelyk niet me deur mistroostigheyt op een doolweg mogt geraken.
Maer Zaertje Jans, mienje ’t ook.
Ja wel je soud me nog wel schier aen ’t laggen maken; Hoewel dat ik het veur ydelheyt hou, als ook alle vergeefsche reen, Maer ik deink weer, als men in ’t vryen is soo gaet et er nogal me heen.
Maer om dan weer tot myn versoek te komen, engeen ydele reden meer te spillen.
Veel min malkanderen op te houwen met eenige zotte grillen.
Soo belieftme je meening eens ongeveyst te doen verstaen, Of je myn versoek verwerpt, dan ofjer je nog wat op seld beraen?
Benje daer zo haestig me mijn vriend, dat ik dat zoo daedlijk zou zeggen, Ik dien het buiten den Geest, by mijn zelfs ook wel iens t’overleggen?
Zo, zo, ik mag die veurzigtigheyd wel lijen Zaertje Jans, in plaets van zo blind toe te loopen by de gis.
Want ziet, men weet zomtijts niet of men van een goede of van een kwade Geest bezeeten is.
De gaven des geests vallen zonderling, den eene tijd werkenze veel kragtiger dan d’ander, En dan makenze den mensch eens dof, en dan weer hiel schrander, Zoo dat mijns gevoelens daer deur al ons doen en laten werd bestierd.
Aengaende jou verzoek, ’t geen je men hebt voor gesteld, zeer net en wel gemanierd, En mijn besluit daar op wild hebben, zoo laet ik je dit dan weeten, Datje van nu voortaen het weer om komen wel meugd vergeeten, Dit getuygd mijn geest zoo tegenwoordig.
Zo zo, zeer wel Saartje Jans, je hebt niet kwalijk gezeyd, We meugent dan wat uitstellen, of je nog kwam te veranderen van zinlijkheyd, Daer toe wensch ik dat de liefde jou van dag tot dag toe in wil versterken.
Ik zel pier op mijn af-scheyd dan neemen, en wagten of wat de geest nog eindelijk mogt komen uit te werken.
Keyeren!
dais een postuur, daer gaet hy peen, die regte Ian gat; Ay ziet hem iens schreybienen, ofhy zen broek van binne bepist had, Sijn geest getuygd wat, en mijn geest getuygd dat hy niet zel bedyen; Wel* eer ik men aen een Kwaeker liet koppelen, ’k liet me liever van de nagtmerry beryen, ’t Sou myn Ouwers ook niet verscheelen, hy quam dan ook wie der maer quam, Al was ’t een Bedelaer van de straet, ’t sou heur al wel wesen als ik maer Jan Klaesen niet en nam.
Maer dat leyt er al toe, se sullen soo weynig niet verstomt staen eer de Klock tweemael twaelf heeft geslagen, Laet sien, ’t is haest over achten, se sullen al haest moeten op dagen, Sie daer, had ik er eer van gesprooken, sien ik wel, soo komen se daer ginder aen de deur van de straet, Ik bender soo van onstelt, daer en is niet een lit aen myn lyf dat stil staet.
Og ja ze zynd!
Martyntje.
WAt dunk je nou van Jan Klaesen, Zaertje Jans?
Wat sou me dunke,’t zyn wonderlyke dinge, ’t Hart klapter me van in ’t lyf, ’t is eveliens of het hem uit de Keel wil springen, Hy boezelaert al hiel wel, ’t past hem alles ondieft, netjes en gladt.
’t Staet em eveliens of hy ’t al syn leven gedragen had.
J. Klaz.
Myn lieve Zaertje Jans, nou siet men wat de liefden al uit kan werken.
Hoor Zaertje, om gien achterdocht te geven, of om yet te merken, Soo moetje mee lustig poot aen speulen, en sien maer dat je alle dingen haest aen een kant maekt, Om, als het gedaen is, dat je maer van de vloer raekt.
En of je Moeder Jan Klasen yet wou seggen of belasten, Soo moet hy ’t niet beschreumt doen maer stout neffens jou aentasten; ’t Sou schoon in de hant vallen, gingen de ouwe Luy wat vroeg te bed, Je moet veur ook al niet beteutert wesen, singt er liever* een deuntje onder dat et een aerd het, In sulcken gelegentheyt moet men veur al niet leggen suffen of droomen.
Hadje hier een weynigje eer geweest, Reinier Adriaensen de Quaeker heeft daer so dadelyk syn afscheyt genomen, Soo als ik jou sag aenkomen, soo ging hy heen, Ja wel, hadje syn teemery iens gehoort, #146;t was anders niet als zo, zo, en men ja is men ja, en men neen is men neen, En al syn woorden waren al met een Zatyne biesje deur weven.
Hoe konje’t soo lang harden Zaertje, ik had hem in ’t begin as syn paspoort gegeven.
Ik hadder myn vermaek in, dan getuygde syn geest dit, en dan getuygde syn geest weer dat.
Hoor, dit aen een zy gestelt, ik hebje daer daedlyk geseyt, hoe en de wat Jou voort te doen zeld staen, en alsje zo doet zo benje buiten alle schroomen.
Goet Martyntje, ik gae na binne toe, ik zel myn Moeder laten veur komen.
X. TOONEEL.
Martijntje, Jan Klasen, Diwertje.
Goeden avont Martyntje, komje daer met et meysje aen?
Ja Diwerlje, ’t is vry donker ea wat veer, ik dogt ik mag selven mee gaen, Diw.
Daer doenje wel aen moer, wellekom Vryster, dat je wat lang meugt beklyven.
Daer twyfel ik niet iens aen, Kind, ze kan Kostelick stoppen, nayen en styven, Diw.
Wat je daer segt, wel Moer, dat komt tot onsend al hiel wel te pas.
En al er werk doetse soo knaphandig en soo ras, Ja ze vliegt, gebiejer wat, zoo gewillig isse op er bienen.
Hoor Martijntje, valt et wel uit, we kenne mekaer op een aer tijd weer bedienen.
Hoe hietje Vrijster.
Jannetje Martens.
Goedt, maer hoor Martijntje, ik heb het by my selven zo overleyd, verstaeje wel, Als dat dit Meysje alle nagten by men Dochter slapen zel, En dat om die redenen, gelyk ik se sel verklaren, Daer is een Jongman die Jan Klasen hiet, die hier gedurig om de deur gaet waeren, Ja, we hebbender zulken onrust van, en hy versuimter om gien tyt, En na dat we ’t berekenen kenne soo het hy onse Zaertje al over de twie jaren gevryt, En we doen al wat we kennen om et te stuyten en te weeren; Het zou nog wel gaen, maer hy is van een ondeugent geslagt, en daerom kennewe niet resolveren, Tot dry mael toe het hy ’t hylijk doen versoeken, ja daer wort gien moeyten om gespaert, Daerom Jannetje Martens, siet wel toe dat je men Dogters reynigheit wel bewaert.
Laet dat maer op myn staen Vrou, ik sel dat hier besteeken.
Siet Martyntje we hebben om die reden de Luyfel van ons Huys laten afbreeken, Uit vrees of hy ze beklimmen mogt, ’t is sulken argen gast, Hy sou tegen een muur op vliegen, en wat hy grypt dat houd hy vast?
Daerom Kynd, selje geduurig een oog in ’t zeyl moeten houwen.
Souse niet, hoor Moer, wat jer gebied dat meugjer sonder omsien vertrouwen, Nou Jannetje, doet dan alles gelyck een eerlycke Meit toebehoort, En dienje volk trou, ’t is moeyelyk als men de Meisjes wel bestelt dat men dan klachten hoort, Volmaeckt kan men ’t hier niet hebben, tusschen beyden wert meest gepresen.
En deinkt ymand die dient, dat hy altyt de minste moet wesen.
Onthouwje maer dese les.
Daer spreekje regt aen Martyntje buur.
Nou Diwertje, veel gelucks met je Meyt, en jy Jannetje Martens met je huur.
Kom nae binne, en brengje doos op ’t hang Kamertje tusschen de twie glaze kassen, En zet voort wat water op het vuur om de vaaten te wassen.
Diwertje en Jan Klaesen binn.
Dat is een trek of men wel aerdiger beschryven sou; Se miend dats een Duyfje herbergt, en se sluyt juist een Doffer in er kou: Dat wil hem schoon op doen, y gut hoe wilt er op ’t land weyen, Men mach ook seggen wat men wil, maer dats eerst regt iemand een rad veur d’ogen dreyen, Hy moeter alle nachten by slapen!
wel niet schoonder dat hy soekt, Hoe kan men ook als men ’t zeggen sel, geblindhockt worden en gedoekt, En wat sou ik je een register van diergelijke loopjes kennen optellen.
Daer heb ik alweer een Krytertje tot mynent gekregen om in Waterlant te bestellen; Dat waterlant, dat waterlant, Keyeren dat weet wat, Nou dit isser of, het neemt weer veel qua corruptie en sware sinckingen weg uit de Stadt, Daerom ist ook vast gestelt, gelyk ik heb hooren seggen, Als datse Buyksloot tot Nieuwendam toe sullen uyt leggen, So neemt dat woelen toe, en so groeyt die neering an, En dat zoo bedektelyk, dat de Man niet en weet van de Vrou noch de Vrou van de Man, Daerom, dat ik klappe wou, daer sou wat uytkomen, sou ik mienen, En dats de reden, datse mijn al ryckelyk van Klincklankloribus moeten geven, sel ik er trou dienen, En al zeg ik et selfs, wat isser ook al menig meysje en Jongman dien ik op dese wys bestel, En selden neem ik iet voor, of altyt lukt het my wel, Ik heb et ook zo drok, dat ik er moy en ruymschoots kan van leven, En al had ik drie vier lyven, ik souse altemaal werk kennen geven.
Nou dat gelt is verdient, al weer wat anders, ik mag zo nae huys toe gaen, Ik ben verzekert dat er tot mynent al weer een twee drie posten op de vloer staen.
IA wel, ik weet niet wat ik van dat Meysje sel seggen, se staet me ook gants niet aen, Al wat se tot nog toe gedaen heeft, doetse verkeert, alliens of ser leven gien Huyswerk had gedaen, Soo datse ’t ook al niet wesen en sel, en daer me ben ik weer dapper verlegen, Ik sie wel, ’k heb pissebed late gaen, en schytebed weer ekregen, Men mag hem op de Besteetsters niet verlaten, ’t is altijt nou heb ik wat puycks; van twie drie de keur, En alsse heur zalaris weg hebben, dan is het slechts goeden dag Juffrou, veel gelucks Juffrou, en daer me gaense deur; Het sou sulken overvliegstertje wesen, seeker men mag er wel van swygen; Daer heb ik er al over een uur geroepen, en men kanse nog niet van ’t Bed krijgen, e Jannetje, e Jannetje, hoe ist, seld ereys lucken?
wat doeje soo lang op ’t Bedt?
Jan Klassen.
JAN KLAESEN, van boven.
ICk kom Vrou, Zaertje het te nacht soo machtig gewoelt, en dat her me wat verlet.
Ick seg dat je daedlyk beneen komt, hoor Jannetje dit sou me veur al niet passen, Jou alle dagen van je nest te roepen, haelt de Glasewasser met een Emmer schoon Water om de Glasen te wassen, Ik ben altijt wel gefakzeert, met de Meysjes, wel domme jut, tast je maer soo blint toe by de gis?
Is dat een Glasewasser, en heb je gedient?
en weetje nog niet wat een Glasewasser of een Raegbol is?
Ay siet die Slons moer daer iens staen, siet er al dit gewaet iens aen ’t Lijf hangen, Wel jy bent ien gauwertje, men sou nog wel doo Rotten met je kenne vangen, Neen Moer je seld et niet wesen, je meugt soo daedlyck wel weer gaen, sulcke jottoos heb ik niet van doen, Ik weet niet waer me zinne zyn geweest?
daer staetze nou en kyckt, ja wel de Meysjens selleje noch geck broen, Waer sel ik er me heen?
nou ben ik weer hiel verlegen; Voort brengme de Raegbol weer op sijn plaets, en haelt de Beuzem om de vloer te vegen.
Og wat breeckse daer?
ik durf er schier niet na sien, soo ben ik ontstelt.
Ien van myn beste Posteleyne schotels, een drieling, ze kost me moy over te tien gulden aen gelt.
Ik kon et niet beteren vrouw, ik raeckten er effen met de Raegbol aen, ik beloofje vandaeg weer een ander te koopen.
Ditwert.
Daer komtse weer met de Luywagen in plaets van de beuzem, ik ken et niet langer sien, ik moet et huis verloopen.
Jan Klaesen.
IAn Klazen, hoe gaeje soo onbesuyst en soo reukeleos aen?
J. Klas.
Waer is je Moeder?
Ze is hier naest de deur by Grietje Pieters, en by Marritje Jacobs gegaen, Daer is de beusem Jan Klaezen, je moet se niet so, maer soo aenvatten, En vegen den dreck die weg na de deur, je mogt anders het houtwerk bespatten, Daer komenze met ’er drien in huis, ik gae weer na binne.
ja, hou jy je maer slegts aen een kant.
WAt dunkje van dat staeltje Grietje Pieters?
lijkt et niet wel een Ameraeltje van ’s Lant?