floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Terra negat flores, & Croesi divitis aurum, Quae dea supremo nupta sororque deo est.
Munificus tamen esse velim; dant carmina vires.
Carmine me ditem Calliopaea facit.
En tibi jam faciles optant fausta omnia Musae, Et tibi cum Musis praeses Apollo favet.
Nec tu sperne omen, nam praevidet omnia Phoebus: Et nutu janum dirigit ille suo.
Dirigit & janum, reliquosque ex ordine menses, Mavorti leges ponit & ille suas.
Arbitrioque dei decurrunt saecula cuncta; Hoc sine nox nulla est, hoc sine nulla dies.
Cum cupit AEoliis fratres educit ab antris, Cum cupit aequatum stat sine bile mare, Ille nives, pluviasque creat, ventosque sonantes Quando cupit, purus fulget in orbe dies.
Foecundumque solumfacit, & sterilescere terras; Et brumae, & messis dat deus ille vices.
Cum cupit ille, suo protrudit ab orbe cometas, Cunctaque jam terrae regna timere facit.
Quoe patietur adhuc, & quae Germania passa est, Et cum Germanis Belgica nostra suis; Caudam stella trahens multis praedixit ab annis.
Hei mihi quod nondum desinat ille furor!
Desinet ille furor placato numine Phaebi, Nec malaplus coelum sydera parturiet.
Non mihi Saturnus deus est, non Juppiter ipse, Juppiter à Phoebo lumina vimque capit.
Solus Apollo tonat, jaculatur falmina solus: Ille Helenes virus Castoris ille pater.
Si Ledam decepit olor, decepit Apollo: De jove plumato fabula falsa fuit.
Ille suis pingit radiis viridantibus arcum, Ille suum lunoe dat que adimitque decus.
Alma Venus nullos perducere posset amantes, Cumque face adstaret, sed sine luce puer.
Queis sero tam clara micat dat Cynthius ignes, Mutuat & flammas inde Cupido suas.
Ase solus habet solo sua lumina Phoebus.
Atque illis reliquos instruit ipse deos.
In medio positus totum collustrat Olympum.
Hoc sine cuncta deo sydera coeca forent.
Mercurius coecus, Saturnus Juppiter & Mars, Caeca Venus, caecum Cynthia lumen habens.
Exit in immensum vasti mens totius orbis, Cuncta creanda creat, cuncta creata regit.
Nil Bacchus, nil Flora foret, Pomona, Ceresque, Et nullas Pluto conderet ater opes.
Omnia debentur Phoebo, debemur & ipsi, Debentur vati carmina nostra deo.
Unde tamen furor iste?
novas jam sentio vires, Nescio quis me jam spiritus intus agat.
Tota domus concussa tremit, stant undique flammae.
Fulgura num caelum continuata jacit, Quis nitor hic?
Deus ecce Deus, procul este prophani; Agnovi gressus, sic mihi saepe venit.
Phoebus adest, nec solus adest, comitantur euntem.
Numina Castolijs quae veneramur aquis.
Nil timeo, quid enim timeat cui ridet Apollo?
Compositoque iterum pectore cuncta noto.
Plectrum dextra tenet, plectrum Peneïa circum Undique laurus obit, coesariemque Dei.
Fatidicoque levi compressis murmure labris, Nescio quod fausti, praecinit ore mihi.
Barbitus & tremulae concordat consona linguae, Et mihi jam pronum numen habere scio.
Respicio Musas, Musas cognosco faventes, Et simul esse jubent, quod jubet ille ratum.
Tu quid habere velis, tacita jam mente require: Quodque voles, Phoebo non renuente feres.
J. BUIK.
Poëtae elegantissimo Joanni Beetsio.
AMphion sat en songh en speelden op zijn snaren, En ziet de stenen quamen van zich zelfs vergaren, En hoopten op malkaer en voeghden zich zoo net, Niet anders als of haer een Metslaar had gezet, En met zijn water-pas en lijn had afgemeten, En met zijn troffel haer had mooytjes omgesmeten: Het goet quam drijven aen  En tegen haer natuer haer dienst Amphion bien, En maekten een fatsoen van Huysen en van Kerkken, Van Poorten, Wallen, Thoorns, en and're schoone werken; En op gelijke voet versamelden het hout, En heeft de groote Stadt van Theben zoo gebout, Amphion door zijn stem en zijn lofwaerde dichten, Die heeft de groote Stadt van Theben kennen stichten.
Ghy lacht roemwaerde Beets, droom ik?
ghy lacht hoe wel?
'T by d' ouwde wonder was, by u ist kinder spel.
Door zoete rijmery de stenen te verroeren, Dat is een klene zaek; maer door de locht te voeren, En heffen van de Aerd' tot boven Son en Maen, En in het firmament doen aen de reyen gaen.
En doen 't geen sterflijk was, dat het zal eeuwigh wezen, Heb ik van Orpheus noch Amphion noit gelezen, Dat is te grooten zaek, een zaek van meerder kracht, Daer ik Amphion noch niet mans genoegh toe acht.
Miss' ik?
doet ghy dit niet, zie ik niet onze Hooren, U Vaderlijke Stadt daer ghy zijt in geboren, Wiens lof ghy door u pen hanght aen de vlugge faem, En doet de gantsche locht doorbrommen hare naem?
Zie ik niet in het Oost een nieuw gestarnt oprijzen, En 't ander goetjen al haer groote eer bewijzen?
En met een groote vreught en kromme sprongen om, Als zijnde zeer verblijdt haer t' heten wellekom?
Ach Acheloë ach!
wilt nu u hooft op beuren En maeken eens een eyndt van u langhduerigh treuren, Zijt eens te deegh verblijdt, wel hoe?
of weet ghy niet, Wat eer door onze Beets u heden is geschiet!
Ik zie u Hooren staen, ik zie u Hooren schijnen, En al 't gestarnt by haar door 't licht van haer verdwijnen, 't Spijt al die 't u misgunt, daer staet zy nu ten toon Tusschen Orphei Lier en Ariadnes kroon: Hoe dik zal 't Hercules dat hy s' aftrok wel rouwen, Als hy haer zoo vereert moet zien: dan trouwen, Men zeit doe s' opwaerts vloogh en d' Hemel quam omtrent, Dat hy zijn stuers gezicht van haer heeft afgewent.
Indien ghy hadt vermaek om dat deez zoete dieren De Nimphjes haer met fruyt zoo fraytjes gingen cieren, Verheught u nu te meer al voelt ghy noch de pijn, Ey denkt om zulke eer moet wat geleden zijn: En ghy roem waerde Beets ghy moet het my vergeven, Zoo ik dit boek niet kan zijn rechte lof nageven, Mijn pen die is te swak, 't is waer het is te hoogh En boven mijne maght, het geen daer ik na poogh.
Aen den zoet-vloeienden Poëet Johan Beets.
WEl fortuna, die met rampen Staegh my hebt aen boord gaem klampen, Is te lange left u haet Door mijn lijden eens verzaet?
Is u hand nu moe geworden Van mijn ziel met pijn t' omgorden, Die schier nimmer was bevrijt, Dat ghy dus voldoende zijt?
Of wild' ghy my hooger heffen, Om daer wa te meer te treffen Als ik meenen zoude mijn Al met u vereent te zijn?
Ik vertrou niet op u buyen, Dit wil zeeker wat beduyen Dat my van u onverwacht Sulk een vriend' werd' toegebraght: Sulk een vriend', wiens zoete rijmen Deden zoo mijn hert beswijmen, Doe ik die te degen las, Dat ik van my zelven was: Maer zoo haest ik uyt dit droomen Schoot, en weder was bekoomen, Wierd' van blijdschap zoo mijn hart Overrompelt en benart; Dat ik zeide: kan wel wezen Mijne ster zoo hoogh gerezen, Zou wel zoo een braeve geest Mijns gedachtigh zijn geweest?
Immers zie ik voor mijn oogen, Dat ik niet en ben bedrogen, Immers zijn gedicht hier leit 't Welk het my wel duyd' lik zeidt.
Lieve Beets, kon ik met toonen Van mijn hert u weer beloonen, 'k Laet my vastelijk voorstaen, Dat ghy wezen zoud' voldaen, Doch ik kan niet onder gronden, Wat ghy hebt in my gevonden, 't Welk slechts ruikt na een Poëet, 'k Loof ghy immers beter weet.
Heeft ooit yemand van de negen My bestort met haere regen?
Heb ik iewers ook gedroomt Onder haer-gewijdt geboomt?
Neen, daer is niet zoo ik meene Yet wat heylighs my verscheenen, En het Paerde-hoefs geslagh Nimmer ik mijn leven zagh.
Hier uyt kont ghy wel verzinnen, Dat ik geene reên kan vinnen Waer mee ghy beleggen zoud' Dees meer braef dan waere koud Doch ik heb dien aengenomen, Als van zoo eens hand gekoomen, Die door gonst meent dat hier wis Boter tot de boom toe is: Maer hoe zal ik voor dit jonnen U weer dankbaer wezen konnen, Zijt ghy met mijn ziel te vreên?
'k Wil hem graegh aen u besteên; En my staegh de lukkigst raemen Van die ooit ter wereld' quamen, Dat de Goon my zoo een vrund Hebben onverzienst vergunt: Om wiens by-zijn te genieten Zou Orestes wel op-schieten Zijn gezel, dies in de dood' Voor hem niet te gaen verdroot.
Beets, ik bid, u lacchen staekt, Het is in der yl gemaekt, En zoo 't niet te degen is, Praet ik zom mijn mond' eens mis, Denkt, 't is metter vlucht gerijmt, 't Schaet niet dat het zoo wat lijmt, 't Is voorzeeker goed, hy wou, Maer het kost niet uyt de mou.
UD.
van Zeevangh.
Mr. Johan Beets Melissa.
Blyeindspel.
Semel insanivimus omnes.
Tot HOORN; By Hendrick Iansz.
Marius, Boeck-verkooper op de Nieuwestraet, 1668.
Toe-eigeningh aen de Oordeel-rijke en Konst-minnende joffrou, joffrou Anna Hazes.
DE zoetigheidt van de Rijmery is zoodanigh, Deuchtrijke Ioffrou ende hertlieve Nichte, dat zy meest aller gemoederen raekt, ende gelijk den Zeil-steen het stael, met een onzienelijke kracht na zich haelt; zoo dat veele haer hier toe begeven, dien het aen verstant ontbreekt; ook wil de Poësy alleen van zulke gehanteert zijn, die de natuur daer toe schijnt geschikt te hebben, ende gelijk het spreukwoort zeidt, dat het ieder niet gebeurt dat hy den Paus spreeke; zoo is het ieder een niet gegeven dat by een goedt Dichter zy.
Het laet-dunken is zoo groot by de menschen, dat ieder, die maer een liedeken of knippel-vaersken maekt, zich voor een Poëet uitgeeft, en hem niet en schaemt door den Druk zijn dingen gemeen te maeken; al ist dikwils dat het een, als of het malwas, zinneloos is, ende het ander zoo lam dat het niet een voet verzetten kan, ende altemet een ende het zelvige schepzel met beide deze gebreeken beladen is, en ook veeltijdts zoo uitheems, dat de Moeder zelfs de Tael van haer eigen vrucht en telingh niet verstaet, welke rijmers meesten tijdt de namen ende de zin van de oude Poëtische historien zoo verbasterden, dat die geen, die de historien zoo wel als zijn dagelijx gebedt weet, niet bespeuren kan, zijn mening: gelijk zeeker Ioffroutje, U E. niet onbekent, onlanghs een gedrukt vers uit-lachten, daer Eureupe in stont voor Eurydice, welke Eureupe ter nauwer-noot na langh onderzoeken, door haren Orpheus bekent wierd.
Wanneer ik dit zagh heb ik den trek die de Poësy in my verwekte in 't werk durven stellen, ende heb onder anderen dit Spel van Melissa gerijmt.
Nu trek ik voort mijn onbeschaemde schoenen aen en breng het in 't licht: my daer in troostende, dat het evenwel vermaeken kan en een lachjen veroorzaeken, door dien men alzoo veel om de Koekkoek als om de Nachtegael lacht: en men zal mijn stoutigheit oock te meer in 't goede nemen, als men op mijn jaren ziet, die noch niet veel zijnde, met geen mannelijk verstant begaeft zijn.
Als ik meende, dat ik dit volmaekt hadde, zach ik datter noch yets ontbrak, te weten, een schilt onder wiens schaduwe het zoude mogen schuilen, en van alle bitse pijlen en schimpende koegels bevrijt zijn.
Dies nam ik voor, scherpsinnige Ioffrou en waerde Nichte, dit U E. toe te eigenen, met vertrouwen, dat het onbeschadigt door des neuswijzes pieken en lasteraers degens zal mogen wandelen: door dien U E. deught ende wetenschap zoo groot is, dat de nijders tongen en achterklappers lasteringen van U E. als een hal van een muer en een hamer van een aenbeelt wederom te rug stuiten, van daer die gekomen zijn.
Ik beken gaern, dat dit mallicheitje, mits zijne slechtheidt, niet waerdigh en is de borst weer van U E. naem te lenen: maer als ik zie op U E. discretie, die niet alleen op de daet merkt, maer ook op de goede wille let, verstoute ik my en koom U E. dit werxken op-dragen, U E. biddende niet zoo zeer op het opgedragene als op het goede hert van den op-drager te willen sien, die sich onontknooplijk aen U E. verbonden houdt, indien U E. dit kleintjen met geen afkeerigh gelaet gelieve te ontfangen; 't welk op U E. van herten verzoekt U E. Dienstw.
en verplichte Dienaer en Neef Jan Beets.
In Hoorn desen 16.
Anno 1626.
Aen den Zoet-vloeiende Poëet Jan Beets J. U.D.
Op zijn Mengel-dichten, En het spel van Melissa.
VErscheide gaven heeft langh in verscheiden herten Der Musen-vooghd gestort, waer meê zy mochten terten, Een ieder in het zijn, met recht de best van al Die doen, daer voor, en nu betreen des Wereldts bal.
Elk schreef op zijn manier, en elk liet door zijn schrijven In ons gedachtenis een staele naem na blijven: De zoete Flaccus trok hem Krijghs-gebars niet aen, Noch weer den teeren Lier de trotze Mantuaen, De gast van Sulmo, en zijn Maet, de geile jongen, Die zoo veel heeft tot roem van Cynthia gezongen, En laeden op hun noit de zwaer en droeve last Van 't Sophocleesche stof, noch 't had haer niet gepast.
Annaeus heeft alleen de statige Treur-spelen Genomen in de handt, en weten te verdeelen: Maer als by zingen zou weêr 't een of 't ander lied Op 't Goodje van de min, zoo was 't met alle niet.
Het zoet gerijm heeft die een braven lof gegeven, Dees om zijn boeken is tot in de lucht verheven; Een ander om zijn diep en nau-begrepen dicht Van Fama wordt om 't Hooft een eere-krans gevlicht.
Maer hoe veel grooter naem moet u zijn toe geschreven, Wien Phoebus heeft alleen het al-te-mael gegeven?
Indien men wil wat harts, wat sachts, of tusschen beid, Ghy zijt in allen t' huis, en doet terstondt bescheidt.
O licht van 't Noorder-land!
hoe lukkigh zydy Hooren, Uit wiens geest-rijke schoot is soo een held gebooren, Wiens treffelijk verstand ver d ouden overtreft, En aen der Musen dis zald hooghst noch zijn verhest!
D. van Zeevangh.
Op het Spel van Melissa Gevonden, verdeelt ende gerijmt door J.
Beets.
HOoren laet u Hooren hooren, En uit-krijten uwen naem Al veel luider als de Faem, Haer Trompet die Is verlooren, d' Hooren is alleen bequaem; Laet 'er uwen Beets op speelen, Uwen Beets, wiens zoet geluit Zal tot d' Hemel klinken uit, En onz' ooren zachter streelen, Als haer heesch, en naer getuit.
Nauwliks zoud' ik willen geven Fama d' alderminste boon Voor uw' Godtheid en der Goôn, Soo z' u eerst niet deden leven, Die ghy leven doet tot loon.
Soo veel geesten alsser rijzen, Vol met Goddelijk verstand In haer kunstigh brein beplant, En dat metter daet bewijzen Aen haer haekend Vaderland', Zoo veel uwe Vaders bennen, Een u niet genoegh en heeft, Die door veele levens leeft: En hier onder moet ghy kennen Beets, die u nieuw' leven geeft: Die al waert ghy lang gesturven, Of geboren noit geweest Door zijn leep, en schrandre geest, U een leven heeft verwurven, Dat voor geen versterven vreest.
Fama wilt uw' Vader eeren, En verbreiden zijne lof Daer ghy zijt gekomen of, En aen alle volken leeren Dat in Holland' meê is stof.
Meysjes mede-burgeresjes, Hoorens lieffelik gebroet, Die onz' penne loopen doet, Koninginnen en vooghdesjes Van het overheert gemoet.
Meysjes wilt ghy eensjes weten, Wat vermagh getrouwe min, Wat vermagh verkeerde sin, En hoe dat zy werdt versleten?
Siet Melissas handel in.
Leer niet al te zeer versmaden, Al te stuers en al te straf Uwe vryers zetten af, Die, met trouwe min beladen, U verbeiden, of het graf.
daer is aen wederzijden Nergens geen gewenschter zaek, Geen gewenschter ziel vermaek, Als dat min met min wil lijden Een te zijn door liefdes haek.
Jonghmans die begint te voelen 't Minnevier in uwe borst, Hier uw' lege tijdt verslorst: Of bemint ghy meer de Doelen?
Gaet en lescht daer uwe dorst.
Leer hier hoe uitsinnigh woeden, G'lijkerwijs een dullen Hondt, Die stilzwijgend' ieder wondt, U uw' quaedt niet kan verhoeden: Min is zachtheidt in de grondt.
Ziet den wreeden Mentor raezen, Ziet hoe dat hy loopten rent, Maer wat krijght hy in het ent?
Kan zyn graege lust niet aesen, Noch vermind'ren zijn elent.
Burgers altemael van Hooren Komt en houdt een weinig stal, Hier zijn lessen voor u al; Lees' die kan, die niet, zijn ooren Leen, tot wat men lezen zal.
'K weet wel dat ghy uwe kaeken In zult trekken door een lach, Als ghy hoort zijn mal verslach, Maer denkt, dat in zotte zaeken Men wel ernstlik spreeken plag.
Komt nu altemael te zaemen Meysjes, Jongmans, Oude lien, Nu ghy 't al hebt door gezien, Om hem, dankbaer na betaemen Zijn verdiende loon te bien.
Maer wat loon doch is hy waerdigh, 'K stel't in uw beleefdigheidt, Meysjes uw' inzonderheidt, Die zoo zoet is, en zoo aerdigh Wat voor loon ghy hem bereit.
I. Buyk.
Vermaningh aen I.
Beets J. U.D.
Tot het uit-geven zijner dichten.
BEETS wat nieuwe razernyen Voel ik door mijn boezem snyen!
BEETS hoe lekker werd' mijn oor, Als ik uwe dichten boor!
Uwe dichten, uwe rijmen, Die na d' oude geesten zwijmen: Zwijmen?
ja, ghy hebt gedroomt In de lommer, in 't geboomt, In de bruin beschaauwde planten, Aen Pirenes water-kanten, Zwijmen?
neen: ghy overtreft, Zoo men 't maer te recht beseft, Al de liedjes, al de snaren, Die daer in verloopen jaren Streelden dikwils euvel-zoet 't Alder-meest ontfonkt gemoet.
Niemandt zal misschien gelooven, Dat ghy d' eere kond' berooven Van zoo meenigh zin-rijk geest, Die daer eertijdts is geweest: Zoo ghy stadigh wilt verhind'ren, Dat uw' breins ontkroope kind'ren Teikens dragen, wie ghy zijt, Aen de noit gevormde tijd'.
Laet ze dan niet langer schuilen In vermufte koffer-kuilen: Laet ze brallen uit 't verstand' Dat haer Vaertjes herzens mans.
Dan zal u Thalia geven Om uw' hooft een krans geweven, Van de takken, van de blaen, Die aen Daphnis knuisten staen.
J. B.B.
Aen de Lees-gierige Hollandtsche Maeghden.
HErte diefjes die uw' tijdt, Vaek in plompe rijmen slijt, Wilt zomwijlen eens gedoogen, Dat zich neigen uwe oogen Op het zoete Minne-dicht, Dat aen Venus Hemel licht.
't Guitjes treken wierden duister, Doch zy krijgen weer een luister Nu zijn aert doet brullen uit, Door zijn lieffelijk gefluit Beets, die ook wat in hem woone, Wonder aerdigh kan betoone, In Melissa, vol van Min, 'K bidd' u ziet hem zelver in.
Noit en zult ghy d' uer beklage, Die ghy van uw' leeve daege Zoeters, hebt te met besteet, In te leezen deez' Poëet.
Kom en wilt dan yligh loopen, Om Melissa uit te koopen, Zoo ghy neerstelijken slijt Haere blaeders, zal den tijdt, U noch waerder rijmen geven.
I. V.D.
Kort Inhoudt van 't Spel.
RUfino klaeght in zijn eenigheit van zijn min.
Melissa komt uit, die hy daer over aenspreekt, maer wort van haer begraut ende alleen gelaten.
Zijn medemaet Carbijn komt by hem, die hy van zijn minne zeit, ende verzoekt van hem dat hy Theodoor, die de speelnoot van Melissa is, eens aenspreeke, om haer uit te hooren, 't welk Carbijn, na dat hy hem ontschuldight hadde, om dat hy haer niet en kost, belooft.
Theodoor klaeght van de min, die zy Carbijn toedraeght, ende delibereert met Melissa van haer min te openbaren: ondertusschen komt Carbijn om zijn beloften te volbrengen, ende hoort van Melissa hoe zy tot Rufino genegen was.
Melissa scheit van haer.
Carbijn brengt Theodoor t' huis, ende wort, na dat zy vast van haer min uytgeschoten hadde, verlieft, waer op Theodoor haer min met een kus betoont, zy scheiden.
Het tweede bedryf.
Mentor, verlieft zijnde op Theodoor, komt haer by nacht aenspreeken, maer wort qualijk bejegent, dies hy vertrekt.
Carbijn, verwondert van zijn liefs min ende van Melissaas wederliefd' tot Rufino, gaet hem soeken, doch hem niet vindende gaet by Theodoor.
Goossen raekt by Klaertjen, Theodoors meit, waer van hy verstaet dat Carbijn over haer Vrou vrijt, 't welk hy zijn Meester gaet zeggen.
Rufino klaeght dat hy geen antwoort van Carbijn krijght, raekt by geval by Melissa, hy dreight zich in haer bywezen te doorsteeken; Melissa belet het, ende houdt haer als of zy haer wilde quetzen.
Ondertussen komen Carbijn ende Theodoor, waer van Rufino de wederliefd' en de geveinstheit van Melissa met groote blijdschap verstaet.
Goossen zeit aen Mentor van Carbijns Vryagie, neemt voort op hem Carbijn te doorsteeken, doch als hy zijn opgenomen last wil volbrengen, wort hy van Carbijn wakker geslagen.
Carbijn en Theodoor boogen van haer min, ende worden van Mentor gezien, die half ontzinnig wort.
Carbijn scheit van Theodoor, wort verradelijk in zijn rugge gesteeken, dat hy voor doot neer valt.
Rufino vint hem leggen, ende wort, als aen de daet schuldigh te zijn, van de Wacht gevangen.
Carbijn wort in een huis gebrocht ende verbonden.
Rufino wort na het gat geleit.
Het vierde bedryf.
Theodoor, verblijt zijnde, verwacht met groote lust na de gesette tijdt, slaende haer droom, die zy gedroomt hadde, uit het hooft.
Klaertje komt ende zeit hoe Carbijn doot is.
Theodoor bezwijmt, bekomt ende klaeght, gaet binnen.
Melissa, gehoort hebbende hoe haer gevangen Rufino Carbijn gequetst heeft, is bedroeft, vreezende dat Carbijn sterven ende zy zoo haer lief verliezen mocht.
Met komt Theodoor die haer zelven meent te doorsteeken, 't welk Melissa belet, ende zeit haer hoe Carbijn niet doot is.
Melissa krijgt schrijvens van Rufino hoe hy ontschuldigh is.
Zy gaen binnen om naer Carbijn te zenden.
Goossen maekt een praetjen, ende gaet wegh als hy zijn baes ziet komen, die na Theodoor gaet, maer wort van haer onthaelt als hy verdient had.
Zy scheit van hem, hy beklaeght zich ende gaet wegh.
Het vyfde bedryf.
Carbijn, nu wat beter zijnde, zent na Theodoor: zy komt ende beraetslagen met malkanderen van te trouwen.
Rufino, uit de gevankenisse, rezolveert met Melissa van het voortgaen van haer houwelijk.
Carbijn ende Theodoor komen by haar, zy bestemmen alle op een dagh te trouwen ende te bruiloften, ende gaen voort de rest binnen overwegen.
Klaertje van het houwelijk gehoort hebbende, noot de kijkers te bruiloft, ende hier mede eindight het Spel.
De toneelisten van dit blyeindspel.
RUFINO.
MELISSA.
MENTOR.
CLAERTJEN.
CARBIJN.
THEODOOR.
GOOSEN.
LIJS.
Wacht waer van spreeken } De Capitein en een van de Ronde.
Mr. Johan Beets Melissa Het eerste bedryf.
DE oude Schrijvers, die wel over duizendt jaeren, Of over langer tijdt, hier in de wereldt waren, Beschrijven wel te deegh 't opkomen en 't begin Van Hemel, Aerd' en Zee, en alles wat daer in Besloten is en was.
Eerst hoe de Zee en Aerde Zich in een ronden klomp en by malkaer vergaerde: En hoe het water zich vervoeghde op een stee, En maekte zoo een diep en grondelooze Zee: En hoe den Hemel wierd'; van waer de Goden quamen, Die elk haer afkomst van gelijk geslachte naemen, Een ieder had zijn Vaer de oorspronk zijns geboort, Behalven dat zy vry wat anders brengen voort Van Venus, de Godin, die met haer guitsche jongen, Houdt Hemel, Hel en Aerd, ja watter is bedwongen, En heeft in haer gewelt.
Dees zeggen zy dat is Gekomen uit der Zee, geboren van een Vis, Of anders, uit een schilp.
Ha dubbel waere reden!
Want wat is de min?
een Zee vol droevigheden, Een diepte vol van pijn, een afgront vol verdriet, Een nimmer-rust, een baer, die stadigh hen en vliedt, Een altijdt tegen aen, hoe dat men die komt smeeken: Een kracht die niemandt ooit kan tegen-staen of breken: Een hant vol schuim: een bergh, nu wederom een dal, Een schijn wat in het oogh, in waerheidt niet met al, Dat heb ik wel beproeft, terwijl ik heb de banden Van Venus en haer Zoon gedragen aen mijn handen: Terwijl ik word' gevoert, gevleugelt als een dief na 't gedacht de wil en woorden van mijn lief.
Melissa, van die tijdt dat uw gesterde oogen Mijn ziel uit deze borst en droeve boezem togen, Van die tijdt leef ik in een pijn, ja zulken pijn, Waer in ik gront noch lenght noch eenig breedte vijn.
Van die tijdt leef ik vol verdriet en derf mijn lusten, Van die tijdt lief, ken ik noch nacht noch dagh gerusten, Vraeght ghy waerom?
om dat ik altijdt bezich ben Te volgen u, mijn Hert, die ik niet krijgen ken: Want hoe ik meerder haest uw gonsten te verkrijgen, Zoo uwe gunsten my al glyend' meer ontsijgen.
Ghy zijt altijdt verkeert, en hoe ik u meer min, Hoe ghy my meerder haet met een verkeerde zin.
Melissa uit.
daer isse zelfs, wil ik my hier versteeken, En hooren of zy niet iets van de min zal spreeken?
Of wil ik niet?
neen, neen het wachten duurt te lang, Dies stier ik na mijn Nymph na mijn Godin mijn gangh.
Mijn Engel dus alleen?
Melissa.
Rufino en met reden, Ruf.
Wat reden heeft mijn ziel dit heen alleen te treden?
Wat vraeght ghy?
waerom ik hier dus alleene quaem?
'T was om dat 't zelschap my niet meer was aengenaem, Maer waerom ghy alleen?
Godin om mijn gedachten Eens vry te brengen uit, en op dat mijne klachte Van niemandt zouden zijn gehoort, noch opgevat, Zijn redenen waerom ik hier alleene trat.
'T voornemen wordt u dan door mijne komst benomen.
Och neen, het is veel eer vermeerdert door uw komen.
Vermeerdert?
wel hoe dat?
mits ghy na eenheidt tracht.
Melissaas by zijn, wort voor by zijn niet geacht.
Wel ben ik dan geen mensch?
een Godinne Mel.
Rufino 't schijnt ghy raest, en zijt heel uit uw zinnen, Want wat is d' oorzaek, dat ghy mijn Godinne hiet?