floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Kom zien wy datwe u weêr te recht Tot warmte brengen door ’t gevecht.
,, ’t Zal wonder zyn zel ik het maken ,, Dat ik ’er heelshuits of ken raken; ,, Maar maken wy eens wat getier, ,, Wel licht’lik vlucht hy dan van hier; ,, Ik ga byget dan an’t rinkinken: Ha!
raak ik gaande zei ’t hier stinken; Gy krygt, zo ik myn staal ontbloot, Wel hondert steken na uw doodt.
Dat zoek ik, gaan wy onze gangen.
,, Indien hy vlucht laat ik my hangen, ,, ’k Wedt hy my eer, zie ik aârs wel, ,, Geheel tot hutspot kappen zel; ,, Laat ons noch wat den snorkert spelen; Ik ben een droes in alle delen.
En raakt myn degen uit de scheê Deurkerf ik u met sneê op sneê: Eer dat gy dan noch zult ter hel ,, gaan.
Ga heen, maak dat uw zaaken wel ,, staan, En komt my hier niet weêr omtrent Of maak vry eerst uw testement: Let op den raadt aan u gegeven, Dus op het tippje van uw leven; Ik zal u kerven als een aal.
En ik zal u dit naakte staal Dwars door uw darmen henen zetten, Zie daar, gy moogt ’er vry op letten, Dat gaat ’er deur BROERSHART.
hou standt, Ik sta hier niet wel na myn handt.
Kom sta jy hier, en ik zei daar ,, staan, Hy trekt den degen.
Nu zel uw leven in gevaar ,, gaan, Daar meê is my de lof en prys, Bidt om genade zyt gy wys, Het zyn wel loutre grote gekken Die tegen my een degen trekken, Want altydt win ik; daarom zwicht En ga terstont uit myn gezicht: ’t Kan my niet komen in gedachten U in myn toornigheit te slachten.
Ziet toe dan dat gy voeten maakt Eer gy noch arm- of beenloos raakt; Ik maak ’er al te grooten werk ,, of, Maar anders raakten gy op ’t kerkhof; Myn arm heeft kracht, een lukkig man Die slag en steek pareren kan: Altydt, als ik myn degen bloodt ,, zag, Deê ik op staande voet een doodtslag: En met myn minste tegenweer Zo moet ’er voort een man ter neêr.
Goê maat, wat meugje dan toch willen?
U doden, om myn toorn te stillen.
Dan moet gy na de galleg toe, ,, Wat duivel of ik hier toch doe, Ik zal van ’t hooft tot aan de voeten U als een beest doorklooven moeten, Myn toornigheit wordt al te groot.
Ha, by de nikker en de doodt!
BROERSHART, van schrik ter neder vallende.
O help!
myn geest is my ontogen, En deur die steek al weg gevlogen.
Neen, neen, ik leef noch, ’k meende daar Dat ik al om een luchje waar, Die val deê schier myn lenden breken.
Sta op, ik wil u straks doorsteken.
Ja, zo woudt gy my op doen staan.
Op dat gy my dan zoudt verslaan; En als ik niet ben opgerezen, Heb ik uw degen dan te vrezen?
Neen, ’k heb gezworen by myn eer, Dat ik noit iemant, die ter neêr Gevallen leit in ’t minst zal letten.
BROERSHART ter aarden.
Zo staat uw eer dan onder wetten, Van niemandt inder eeuwigheit Te doden die ter neder leit?
Dat my een zwaardt eer door de krop,, ga. BROERSHART zich neder leggende.
Zo haal de droes my zo ik op,, sta: Myn Heer, houdt u wat stil en zacht, Ik slaap, goênavondt en goênacht.
zie toe, door al uw tergen.
En myn geduldt dus veel te vergen, Raakt licht myn gramschap los, en zweer Dat ik u zal... BROERSHART ter aarden.
Let op uw eer, Denk dat ’et u tot schade en schandt,, is Wanneer uw gramschap uit den bandt,, is.
Neen, neen, Broershart, wilt vry vermôen, Ik zal u dus geen letsel doen.
Wilt gy my wel belófte geven Geen kwaat te doen van al uw leven, En dat gy, hoe vol ongedult, Myn maaksel noit iet schenden zult?
O ja, ik zweer ’t u, wil niet vrezen; Het zou maar rechte bloheit wezen, Dat ik u dus bevechten zou.
Gy zyt een bloedt, een uil, jou!
jou!
Die ’t hert noit hadde dat hy slaan,, dorst: En nimmer voor een karel staan,, dorst: Gy maakt zo maar den pochert wat, Gy zyt een blodert in je gat.
Kan ik dit lyden onbeschofte!
BROERSHART ter aerden.
Zie toe, en denk op uw belofte, Gy snuivert zonder hert.
Ha, ’t is te veel?
Let op uw eer, Zo ver als gy my hier doet sterven, Zult gy uw heel geslacht bederven.
REINIER weg wykende.
,, Ik zal my veinzen weg te gaan, ,, Op dat ik hem zo op doe staan.
Kom laten wy van hier vertrekken.
BROERSHART opstaande.
Ga, schytert, ga, ty jy op ’t rekken, Loop by de nikker in de hel.
Deur is hy, ha, ik docht ’et wel.
REINIER gezwindt weêrkerende.
nu moet uw leven enden.
BROERSHART al vallende.
O doodt!
dat hem de moordt moet schenden.
Ik loof hy heeft my heel vernielt, Myn lichaam t’enemael ontzielt, Zo dat myn geest al is gevloden, En wandeldt nu al by de doden; Maar ’t is te veel behay gemaakt, Wy moeten vechten dat het kraakt.
Hy staat op, en trekt zyn wammes uit.
Pas op nu vry, dit is uw leste, Daar meê geef ik uw ziel ten beste, Ik zal u hand’len als een hondt.
En ik, ik zal u zo terstont, In myn afgrysseliken toren, Het lyf gelyk een zeef deurboren.
Sa lustig, zonder meer krakeel.
Ha, hangebast, gy pocht te veel.
Hoe, my dit scheldtwoordt noch te geven?
BROERSHART zyn geweer overgevende.
Stil, stil, hou op, ik schenk u ’t leven.
Ga, zeg aan elk wie u ontmoet Dat ik een man ben vol van moedt.
En dat ik u heb willen spare.
En gy, zeg aan Mejuffrouw Klare, Wil zy my horen en verstaan Haar toornigheit zal wel vergaan.
Vaarwel, Broershart, myn brave makker.
’t WAs goet dat ik my kweet zo wakker, ’t Heeft my geholpen uit de noodt.
LEENAART, KLARA, BROERSHART.
WEl nu, hoe is het?
Hy is doodt.
Och armen bloedt, is hy om’t leven?
Wat groten moordt hebt gy bedreven!
Maar sprak hy niet een enkel woort?
Ik zeg niet meer, hy is al voort.
Dat heeft hy voor zyn loon ontfangen.
daar zult gy nu voor hangen; Verrader, vreest gy voor ons niet?
Daar gy ons brengt in dit verdriet.
Waar liet gy onze pook en degen?
Die heb ik alle bêi geregen Hem deur de buik en darmen heen, Hy teeg ’er zo meê op de been: Hoe wel hy ’t moeten zal bekópen, Hy kon ’er als de droes meê lópen.
Reinier verschynt en komt te met uit.
Maar hoe, my dunkt ik zie hem daar; Hy is ’t, ik merk het al te klaar.
hy schynt het wel te wezen.
Voorwaar ik ben hierom vol vrezen, Want zyn gelykenis is groot.
LEENAART, REINIER, KLARA, BROERSHART.
LEENAART tegen Reinier.
WEl hoe, myn Heer, zyt gy niet doodt?
Ik doodt, myn Heer, door wiens bedryven?
Ik leef, en wil u dienaar blyven; Maar hoe, wat maakt u dus verstomt?
’t is zyn geest die weder komt, Of zyne wonden moeten wezen Deur kunst van tovery genezen, Want hy was zekerlik en wis Zo doodt gelyk een haaring is.
Maar zeg, waarom komt gy ons kwellen, Gy weêrparty, gy spook der hellen?
Ik breng hier weder dit geweer, En leg het voor myn schone neêr, Ik weet ’k heb onze min doen krenken, Maar ’t schiede buiten achterdenken; ’k Heb in ’t ballet, heb ik verstaan, My gist’ten avondt zeer misgaan, Om dat ik andre dansgezinde Meer danssen deê als myn beminde: Zo dit onze echt iet hindren zou, Ik bidt vergeef het my, Mevrouw.
Maar waar toe een van uwe knechten Gebruikt om uw geschil te slechten?
Hoe kan een knecht de wreker zyn Van uwe smaat en minnepyn, Ha!
’t is myn eer te weinig achten, Doch ik ban dit uit myn gedachten, En wil u in het minste niet Weêrstaan in al wat gy gebiedt.
Maar, Heer, laat u nu onder allen Een bede toch van my gevallen, Dat is, dat gy my heden geeft Dit beeldt, daar myne ziel door leeft.
KLARA, Het zal u aan geen stof ontbreken.
Tot voorstandt van uw schalke treken; Dan doch uw allerlaatste reên Weêr stellen myn gemoedt te vreên: Ik had gehoort dat u de liefde Met andre minneryen griefde, En... LEENAART.
Staken wy’t krakelen nu, Hoor, Heer, myn dochrer is voor u, Ik geef myn woordt: maar van myn leven Zel ik Broershart niet licht vergeven De smaadt die hy my heeft gedaan.
Myn Heer, ik bidt u laat u raân, Nu ons’t geluk dus komt verenen, Vergeef’et hem nu ook met enen, Voortaan draagt hy zich fray en stil.
Hy mag dan blyven u ter wil, Ik hadt gedacht hem weg te jagen.
Ik blyf verplicht om al myn dagen Te wezen uw getrouwe knecht; Maar brouwt my meermaels geen gevecht Met diergelike minnebrieven, Of and’re mogen u believen; Want ik verklaar u op myn trouw Dat ik heel niet van ’t vechten hou: Myn naam Broershart, wil ook niet lyden Dat ik gaan vechten zou en stryden, Neen zeker, deze naam brengt meê Dat ik moet staan na pais en vreê, Vreê best in alle duitsche landen; Ik vecht veel liever met myn tanden, Wanneer ik in de keuken zit, Terwyl ’t gebraân leit an het spit.
Nou, meester, lustig eens geschonken, En van den ouwen hondt gedronken.
Op ’t goet verdrag van ’t lieve paar, Myn Heer Reinier, met Joffrouw Klaar.
Nu kom, raap op de pook en degen, Wy zullen t’zaam eens om gaan vegen, Ik hou van daag een open hof.
Hey, Heer, dat maakje treff’lik of.
KLUCHT VAN DE LIST SONDER VOORDEEL.
Gerijmt door E. LUYDENS.
’t Amsterdam, Gedruckt by Pieter Timmers, Boeck-verkooper, inde Kalver-straet, aende Kerck.
PERSONADIEN.
Freek Freeksz, een buyten-lants handelaer.
Angeniet, de Dochter.
Iillis Iansz, de Knecht.
Listige Piet, Guytige Ares,}twee Gauwdieven.
Eerste Uyt-komst.
Angeniet, Iilles, IA wel wat zegjer of Jillis Janssz, wiltje zo aenleggen als’t is geseyt?
Zieje weet wel datter zoo wat moet wezen om te cieren ’t lijf van een moye Meydt.
Versoeckt dat hy een paer Stricken voor me koopt, en een ringh die fijn,, is* Ik weet dat jy veel by Vader doen kunt, en soje maekt dat al dat goetje mijn,, is Zoo zel ickje ’t eerst dat ick trouw een heel spick-spelder nieuw pack laten maken.
Iillis.
’t Is geen wonder mijn soete Moer datje soo graegh moy bent, je sout anders aen geen byslaep raken, En dat sou jammer wesen, want soo een poezeligh Meysje hoorden haer geslacht te vermeeren.
Ick sal sien dat ick’et vanje Vader verkrijgh: Maer dan mostje mijn oock gheven ’t beloofde pak Kleren, Want je weet wel ick selder moeyte genoegh om hebben, den Baes scheyt so no van die ronde Goden.
Angeniet.
Jy zelt dat wel klaren: daer komt Vader, ick ga wech, want ick ben hier niet van noden.
Freeck, Iilles.
Freeck.
Wel Jilles, wat tijng brengje, zijnder Schepen aengekomen?
Iilles.
geen als van den dubbelden Arend, Maer daer was van’t jou niet in, ’t was vol viervoetige Beesten.
wat zegje, wat waren’t?
Altemael Bavianen en Meerkatten, en daer wasser een onder, gut Meester, die geleeck jou soo wonder wel: Eveleens ofje Broers waert, want je akkordeert ofje gesneen waert uyt een Vel.
Jou Schelm, selje me by een Baviaen ghelijcken?
ick smeerje de Ribbe wel wat met een wacker tou.
Hoe Meester, daerom so quaed te worden!
heeft je Vaer dan geen Broodrotten meer in’t Leven als jou?
Neen, dat weet je wel, daerom hout je mont, eer ikje datelik op den duffel kom Iilles.
’t Is te gheloven, want de Baes praet ghemeenelick veul, en die sijn broer gheleeck was stom.
Hoor ickje noch?
siet dat je me’t huys wel bewaert, ik moet eens uyt wesen.
Ja wel Meester, ick souje wel graegh eerst wat seggen, maer je zout weer kyven sou ick vresen.
Is’t niet beter als je gezeyt hebt, zoo sou’et’er op lopen: dan evenwel wat is je zeggen?
Hoor, je dochter Angeniet, Freeck.
wel nou wat sou die?
Iilles luyster, dat sel ich je uyt gaen leggen: Die laet mijn an jou vragen, of je heur zout gelieven een paer gouwe stricken, en een gouwe Ringh te kopen.
Mijn dunckt je hebter niet tegen, want na een Vryster die moy opgeschickt is, zietmen de Vryers meest lopen, O datje ’t dee, je souter een goe plaets in Jupiters Hemel mee verdienen.
Die een Schellevisjen uytsmackt, vanght een Kabbeljau weer.
jy kent het seggen sou ick mienen.
Maer daer hebjet evenwel noch niet mee, want wat laets’er wel denken die besuckte Meyt, Sou ick daer soo een hand vol geld uytgeven, sonder dat zet mijn selver eens seyt?
Licht souse me niet eens bedancken.
bedancken?
ik weet wel ze sel van vreughde nijgen.
Vertrouje dat?
wel so kon ick’et noch goet vinden.
’k mach hopen se selder een rijcke Vryer deur krijghen.
Ick selder 70 of 80 guldens an wagen, maer waer is ’t meeste verschiet van dat silver en goud?
Inde nes is ommers Huys by Huys daer se ’tverkoopen, weetje dat niet, en benje alsoo oudt?
Wat, ick heb men dochter noyt sulcke dinghen ghekoft, ick mach’er men oock niet mee bemoeyen.
Kom ga maer mee.
Ick ben so bly, daer sel van vreugd nou wel 50 pont smeer in mijn lijf groeyen.
Listige Piet, Guytige Ares.
’t Is best Konfrater dattewe met onse gepracktiseerde kunst uytscheyen, en laten die staen, Want we doender niet mee op, foey!
’t is te schandig, de mantels voor ’t gelagh te laten, en zo heen te gaen.
Doeje zag dat ik op’t gijpen was, mostje ook je mispel hebben gaen schueren.
Wel, dat dee ik, maar den Hondsvot wasme te gaeu; doch ik zweer ik zel hem dat eens doen besueren.
Ick hadt lest een Weeuw wacker by ’t bientje, daar ik wel 30 gulden in huys verteert hadt, En ick had niet een duyt om te betalen, en’t was een gierigen duiker die ’t gelt graeg begeert,, had, Derhalven so bedocht ick, om wegh te raken, een seer aerdighe list, En zey tegen haer, dat ik door een wonderlicke kunst van water wijn te maken wist Sy geloofdent, en versocht vriend’lick op me, of ick het haer wou leeren: Ick zey Ja, en liet een Vat Water inde Kelder brengen op mijn begeren, En liet dat naest een vat Rijnse wijn leggen welk Vat ik met een groot boor ontstak En beval haer duym op’t gat te setten: doen boorden ick in de water Ton oock een gat, waer op ick strack Haer andere duym stelden, en als ick haer so geset had, zey ick: dat ick het kruyt boven sou gaen halen, Daer ick het Water mee tot Wijn sou maken, maer toen ick boven was ginck ick fluyten, zonder haer oyt te betalen.
Ick wist wel datse me niet volgen sou, of ze most de Wijn laten lopen en daer wasse te gierigh toe.
Wie haer verlost heeft dat weet ick niet, Ares.
O ho mijn lieve maet, mijn mont sou wel werden moe, Als ickje al mijn potsen sou vertellen, ’t Is nu onlanghs noch gebeurt eer Ick by u heb verkeert, Dat ick by de Boeren uyt den apsack speelden, en ick had’ een Papegay by me die Ick had klappen gheleert, Ick ginck soo over al trecken met de gogeltas opt sy, ende Papegay op mijn hant, En ’k had aen eenige slechte Luyden men konsten so wat vertoont.
Want De gogeltas kostme de kost wel geven: Ick nu also voort mijn wegh gaende, Sach een schoone Hof-stee, inde welcke ick ging en slaende Op de poort, die van de Heer selver gheopent wiert: Ick vroegh hem of hy eenighe kunsten wilde sien Uyt de Gogeltas spelen, hy liet mijn binnen komen, en ick vertoonden eenighe die hem ongemien Wel behaegden, op’t lest vroeg hy met een laggende mont of me Papegap te koop was Ick sey ja Heer, en loofdense 30 gulden, hy bo 20 int kort, wy maeckten de koop ras, En kreegh 25 guldens, Ich siende in’t gelt geven datter veel van die gouwe stucken in sen sack waren: Bedocht om’t selve altemael te krygen een practijc, en sey: men Heer indien jy garen Vremde konsten wilt leeren, so sal Icker u een wysen die ghewis u wel sal behagen: Hy nieuws gierigh zijnde, sey Ickse vertonen sou, daer op ginck ick voort naer een Servet vragen: ’t Welck my door de Meyt gegeven wiert, die hy terstont beval wech te gaen, Ick klom doen voort op een stoel, en stack’t ent vande Servet door een kram die in de Balck was ghedaen, Doen maeckte ick elck ent van’t servet met een loose strick om men handen vast, En zey men Heer haelt de stoel maer wegh, Ick bleef soo wat hanghen doen sonder pijn of last, In’t ent slingerde Ic mijn lijf eens om, en mijn hande gingen los naer mijn begeren, So dat ick op mijn Voeten quam te staen, wel sprack hy, Indien gy mijn die konst kunt leeren, So sal ick u wel belonen, och ja mijn Heer zey ic en stelden doen mijn konst int werk Hy tradt mee op de stoel en Ick bont sijn Handen vast heel stijf en sterck, En haelden de stoel wegh, hy riep: och Vrient ick kan mijn Handen niet los krijgen, Kom, Ick sal u helpen sey Ick, en sloegh zijn Beenen tusschen mijn Eygen Om dat hy niet schoppen en zou: doen ic sen handen en voeten nu in men macht,, had Nam ick al’t gout uyt sen beursje met een Orlogie, daer Ick so langh op geloert en ghetracht,, had, En mijn trouwe Papegap die daer noch stont nam Ick mee, en liet hem doen met de Beenen spartelen, Voorts ’tgeen ic van silver by der hant sag droeg ic mee, hoe heeft hy leggen martelen Om los te raecken, Ick voor mijn konst wel betaelt sijnde, peurde met de schat op’t vluchten, Maer Ic heb naderhant verstaen, dat de Meyt door sijn schreeuwen roepen en suchten By hem is gekomen die door de schric so wijs niet was, datse hem voort los maeckte Maer liep verbaest, naer een Buerman die daer dicht by woonde, alsoo raeckte Desen goen Heer los, want de Man snee ’t servet aen stucken, Piet.
Ja daer hebjet al te grof aengestelt, Ares.
Niet met al’t zijn maer potsen, Piet.
Swijgh wie komt hier soo alleen aen loopen en sonder Yemant verselt.
Hy lacht so bly of hy een Beursje gevonden had wat of dit wesen wil, Ares.
Hy klopt daer an de deur, ey luysteren wy hier, en houden ons wat stil.
Wel Jilles, hoe lachje en hoe springje soo, hoe na heeft Vader de Juwelen wesen Kopen, Iilles.
Ja wel perfeckt Angenieje.
O Jilles Janssen had ick oyt gedachten om dat te Verhopen, So dra als ick getrouwt ben, selje oock hebben, dat ickje heb belooft, Iilles.
Hoe sou ick daer na wachten?
zo mocht ick wel lopen met de billen bloods Hooft, Neen, neen, kom item quitantie, voor den ontfangh te gheven; teycken daer, als dat ick op Jou Crediet, Het Laken sal halen: want kom ick met mijn Schrift, se sellen segge: Vriend, dat Schrift deugd niet, Sie daer, wiljet briefje teyckenen?
kom, men rugh sal nu een lessenaer strecken, Ang.
Hou daer is ’t geteyckent, meenje dat ick men woord niet sou houwen?
’tis altijt geen gecken.
Nou kom, laet me nou sien wat Vader al gekoft heeft, want ick’er na verlangh, Iilles.
Wacht, wacht, so haestig niet, ick selse je krijgen, men deunckt je siet so bang Kijck nou eens wat seghje daer of: hebjede Baes in hondert Jaer wel soo mildt ghesien, Dat ’s al door mijn welsprekentheydt geschiedt: Maer by gort ick mien.
Dat ick’er moeyten mee had, eer ick hem daer toe kost bewegen, Al had jy ’t met je sevenen versocht, je hadt so veel niet verkregen, Dan het is geen wonder, want, al seg ick het selfs, de Baes hout veel van sen Jilles Dat hy men uyt een goed hart 100 gulden vereerden: ick souse annemen als ’t met sen will,, is.
Maer, je Vader staet men en wacht, en hy zey je soutse besien, of je se oock an,, staen, zie anders sou hijse verruylen.
gaet, wilt voort dan naer Vader en de man,, gaen En seght dat Vader men dese koopt, want se men wonder wel behagen.
Wel, ick ga heen, je most se dan an doen, want je Vader salder voort naer vragen.
Piet, Ares, Piet.
Wat souje daer of zegghen, spitsbroer, dat ick die Juweele strack in mijn handen zagh, Ares.
Dat ’s niet mogelick: Piet.
niet, kom ga met me, maer je most me niet begheven al quam de man op ’t slagh, Ick weet een vont om se te krijgen, Speel jy op mijn seggen niet als Ja en Amen, Ares.
Sorgh niet, ick sal op passen, want van al dat we krijghen, staene we toch t’samen,* Piet, Ares.
Goeden avond Juffrou, je Vader staet tot onsent, die Juwelen van men Meester ghekocht,, heeft.
En so dra jou knecht daer hier mee na toe schoot so zey men Meester, door dien hyer niet eer om gedocht,, heeft, Dat hy je Vader die Juwelen niet leveren kon, om datse al aen een ander verkocht waren, Ares.
Ja soo is ’t Juffrou, en daerom ben ick mee ghegaen, om het selve te verklaren, Piet.
So dra als ’t men Meester in ’t zin schoot, sey hy ’t jou Vader, en doen most we voort naer Jou, Ares.
En je Vader dingt nu naer andere, die veel beter zijn, als die jy hebben zouw, Ang.
Ja wel Vrijers, zel ickse soo weer overgheven, sonder dat ick weet of ’t al waer,, is, Piet, Wel Juffrou meenje dat we met leugens om gaen, ick segh ommers dat je Vader noch daer,, is, Ang.
Ick moet evenwel weten aen wien ickse geef, hoe zijn jou beyder Namen, Piet.
Dat willen we jou garen seggen, door dien wy die ons niet en schamen, Mijn naem is Hael na.
de mijne Almijn.
wel nou ben ik altijdt buyten vreesen, Maer ick weet niet dat ick ooyt meer van sulcke namen heb gehoort, of gelesen, Als alleen in een sekere Komedy, van een vermaert Poët, Piet.
Ja Juffrou leesje al mee in Kommedien, soo is ’t geen wonder dat je mee wat weet, Want het spreeckwoord is van outs die ’t weet, moet ’t seggen, die niet weet moet swijghen, Ang.
Daer hebjet altemael weer, zag ick je voor geen Eerlicke Vryers an, je sou het niet krijgen: Maer ick bidje seght Vader, dat hy d’andere weer neemt van het selve fatsoen, Piet.
’t Is goet, we sullent je Vader seggen.
ja Joffrou dat willen wy graegh doen.
Angniet.
So moetmen die nufjes en kaelkinnetjes hebben met ons practiseren, Se willen al mee wat moys hebben, en se laten ’t haer so of praten, o list ick sal u houden in Eeren Ares.
Men sou de duyvel so bedrieven*, ick laet staen so een onnosel Vrou,, mens, Piet.
Ha glinsterent gesteent!
door dit heb ick Kammeraet, al wat ick heden mijn en jou,, wens, O kostelicke stricken,, ghy doet ons Hart verquicken, Schoon wy ons Mantels quijt,, zijn, wy nu van zorgh bevrijt,, zijn.
Stil stil, ick sie daer de Vader met de knecht komen, hier eens wat gebeyt Piet.
Ja kom vertrecken wy ons hier weer wat ergens, en hooren wat hij zeydt.
Freeck, Iilles, Angeniet.
Ja segje dat Jilles, wasse door mijn gekochte goet so geweldige verheugt?
Ick kantie niet segghen, Meester, met wat blijdschap datset aen nam, ze dansten schier van Vreught, Freeck.
Men verlanght hoe ’t haer staen mach, zie daer staetse in de deur en verwachtme met smarten,* Wel Dochter heb ick naje zin te Marckt gheweest?
Ja Vader ick bedanckje van Harten.
Je hoorden mijn eerst te bedancken.
Jou?
hoe ist hier?
heb jy de Juwelen, of heb ickse betaelt.
Had het mijn om de kracht van ’tbrieffje niet te doen geweest, wy haddense niet ghehaelt.
Laet je Vader sien hoe moy datje bent, doets’ an.
Geliefje se me te langhen Vader?
so sal ickse an,, doen, Freeck.
Wat zeytse?
ofje z’er gelieft te geven.
hoe ist?
we hebben niet met je gecken van,, doen, Heb ickse jou niet ghegeven Jilles?*Iilles.
wel Jaje Meester, en heb ick ze aen jou Joffrou niet weer over gedaen, Ang.
Wel jaje?
wel vraeghjer ons dan na, of is de blijdschap jou soo sterck in ’t Hooft gegaen?
Neen, ’t schort me daer niet, maer hier hebben ommers twee vande Gout-Smits knechts geweest, Die zeyden dat de Juwelen al aen andere Verkocht waren, hoe staeje so bedeest?
Je hebt haer ommers selver door de Gout-smits versoeck ghesonden, doe Jilles weer naer jou,, was, Freeck.
Ick hoop niet datjese gegeven hebt?
Wel ja’k Vader, deurje last, schoon ’t men genoegh berou,, was, Freeck.
Mijn last?
och wy zijn bedrogen!
wy sijn bedrogen!
wel hebje dan de Juwelen niet, Och Vader wat een schrick krijgh ick daer, dat is zeker een droevig verdriet!
Voor zeker zijn hier ergens gaudieven geweest, die desen handel vande Juwelen hebben gehoort, Iillis.
Sou het niet wel kunnen wesen datse verkocht waren, kom, laten w’er eens voort, Naer toe gaen, ’t is de Man lichtelick in ’t zin gekomen, doen we wegh waren, En we meugen menkaer gemist hebben.
was dat waer, soo sou ick men wat bedaren, Freeck.
Ick kent me niet in beelden toch.
laet’er ons met’er vaert eens naer toe treen.
Angeniet, maeck datje die Voghel stooft, terwijl gae ick en Jilles daer eens heen, En doeter een schootje Wijn in, lecht’er die zausisen by, en maeckter soo een ghestoofde Kollaci van, Als we weer komen sullen we gaen Eten, nou gaet voort in Huys, en maeckt dat gereedt dan.
Ares en Piet.
komen voor den dagh.
Laten s’er hart wat op halen met soecken, ze sullense by ons niet licht vinde By gort konfrater, jy hebt ons flus een eel stuck uytgevoert, dat ick nu eens versinden, Dat wy die Kollacy kreghen, met een Kanne wijn, de Juwelen kan men soo voort niet quijt worden, En dat haddewe dan terwijl voor een hartstarkingje, flus waer jijt dieme soo aen Porden,* Om de Juwelen te helpen krijgen, en nou sel ick het woort gaen doen.
By get dat jet niet en verknolt.
Ga jy maer mee en houtje maer koen Door u en dese list sijn we Koningen van al de lichte practisanen, Als ick de Spijs voor niet krijg, behoevense my voor de schult niet te manen.
Angeniet, Piet.
Wel Juffertje, was je Vader niet bang dat hy de Juweelen al quyt,, was?
Men Vader meenden datje guyten waert, maer ick zie nou anders, ick weet niet dat ick oyt soo blyd’,, was, Als nu om dat ickje weer zie, want we haddense al half op gegeven.
Hy quam soo verbaest tot onsent loopen, en seyde dat hy wacker op jou had ghekeven, Om dat jeze gelangt had, maer doe hy sagh datse te recht waren, wiert by heel verheught.
Is Vader noch tot uwent?
Ja toch, hy salder te gast blyven, en zeyt datje wel gaen eten meught, Maer die kollacy dieje gestooft hebt, zouje ons mee gevenn, en een Kan met rijnse wijn Piet.
Je most vande beste tappen, want hy men baes zen wijn geproeft heeft, en uw’ Vader prijst de sijn.