floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik meend’ u ouwen dag in gloor, en vreugdt te stooven, Juyst ben ’k u schandt, en smaal, d’heyllooze fakkel ook.
Die doen verstuyven zal u ganse huys in rook.
Van schrik, en vrees zoo staat mijn ganse lijf te beeven!
Wat mogt natuur door u my zoo veel schoonte geeven!
Mijn geest helpt uyt de war!
wat onheyl treften u?
Help Goon!
wat toonde gy my oogen eeven nu?
Ag oogen straaffens waardt, wildt traanen nu besteeden Oover u wreede schat van zuyvr’ antreklijkheeden!
Gy schat het ummers zijt, die my dees rampen broudt.
Ten minst, tot gy my spreekt, u staamlendt nukken houdt!
Mits gy’t dus endlijk wildt, helaas!
moet ik my schaamen Mits zeggend’ u mijn ramp, my dan moet prijzen saamen.
’k Sloeg eer dees blikjes niet op voor het lieve ligt, Zonder ’k strakx, min op min, daar mee niet heb gestigt.
Die my van kindtsheydt zag, toog strakx my an te minnen, Of badt, ten minsten, aan mijn schoonheen haar beginne; Elk een doudeynde my, van mijne kindtsheydt, staag Groyden elkx togten, met mijn schoonte daag by daag: Ten laatsten wierdt ik groot, waar ik my nu gaa stellen, Slegs met mijn oogen-zwier, gaa ’k duyzendt zielen knellen, D’een zugt, ag ’k ben doorwondt!
den ander, ’k ben al doodt!
Dees denkt mijn eerst gezigt heeft niet zoo grooten noodt, En kompdt onnoozel mijne schoonheydt te genaakken, Die straks guns zwijmendt heen te vinnig zig voeldt raakken.
De Faam van mijne schoondt, schaater door aller oordt: Niet aars als van de kragt mijns oogengluurs men hoordt, By duyzendt vrijers zwieren naa dat brallendt flaakkren, En tuymelen guns heen lijk muggen die ’r verblaakkren: Zieltoogers, hoor ik oover al, waar ’k set mijn voet, Die stervend’ offeren haar oogbeuls ’s hertsen bloedt.
Men vierdt my lijk Santin ooveral; hier en booven Moet zelfs de nijdicheydt my roemen en my looven: Tot slot wat minnaar dat hier op der aarde leefdt, Zijn zwier, zijn tret, zijn wet van mijne oogen heeft.
Ons gloory hebde daar, of schandt om beeter zeggen, Mits m’om mijn schoont alleen laat alle schoonheen leggen, Mijn jaagdt m’alleenig naa, geen mens meer smookt nog rookt Haar offer-geur, als ’t geen m’op mijn altaar verstookt, Mijn zusters hierom, ag!
ik barst nog van elende!
De spraak begeefdt my!
Ag mijn kindt wildt dog volenden!
Mijn zusters, ziende dat het haar an vrijers schort, En ellek, maar vergeefs, op iemandt keurig wordt, Zijn dan zoo veer gebragt, door haar zoo wan te hoopen, Dat zy zelfs naa de vrijers loopen; D’een of zy digten wou op rijm gaan leeren, weet Haar voegen agter af ergens, met een Pöeet: Veer van mijn oogens gluur, zoekt zy zijn hert te winnen.
Vry eereloozer gaat den andre buyten zinnen, Vervolgdt een Kapiteyn tot elker plaats, en keer Voor d’heele weereldts oog.
lieven Heer!
Hem noemende haar hert, haar lief, haar Alexander: Maar denkt!
Wat ’t baaten kan den eenen, of den ander, Daar* d’een alleen om my gestrooyt heeft zoo veel digt, En d’aar alleen om my heeft zoo veel krijgs verrigt, Sloeg zoo veel Helden neer, op dat men my zou noemen Naatuurens meester-stuk, en d’alderschoonste roemen.
Ziet of ik reeden heb te schreijen zoo veel traan!
Mijn schoondt te schelden, bron van zoo veel erge quaan, Die ons voor gloory maar kan enkle schande braakken: Ag liefste Vaader!
wat mogt gy zo schoon my maakken.
Maar, dorsten zy haar brandt zoo brengen aan den dag?
Zoo zijns’ haar eer al quijdt, lijkmen bereeknen mag: Maar is ’t ook eygen waan die u verwardt u zinnen, En u doedt reev’len, dat men u zoo gaat beminnen?
Van al u vrijers, hoord’ ik nooyt een kruymel van.
Wy waaren lukkiger, hadt ’k vrijers min, daar an.
U zusteren haar min, gaat die zoo naa u zeggen?
Vraag dat guns Kapiteyn!
die zal ’t u uyt wel leggen.
Ik gaa hem spreekken aan, vertrek u binnewaardt, Zoo wordt mijn duystre geest te deegen eens verklaardt.
Maagdtalleen binnen.
VIERDE DEELS, SEEVENSTE BEDRYF.
SAa Bestevaar!
alhier!
toon mee eerwaardicheeden.
Gy dappre zoon van Mars regt uyt zijn kroost gesneeden!
Eerbiedig ik anbidt de luyster van u glans, U helden daadens gloor bescheemerdt my als kans.
Mijn hert heeft hy al weg; want ootmoedt kan dat steelen, Dat schut my gramschap, en gaat zagticheydt my deelen: Gy hebt een dogter.
’k Hebber dry dus veer gebrogt.
Voor Koon’gens Zwaager, ben ik duyzendtmaal verzogt, ’k Wil proppen u van luk, daar krijg ’k die fantasijen Al zou die Koon’gen hoop barsten, van jaloezije.
Twee hier van, zoo men my te deegen zey het waar, Vervolgdt den eenen u, en gy vervolgdt den aar.
Dat ’k een vervolgen zou, waar wil dit reevlen heene?
Zijt gy de vrijer niet van onze Maagdtalleene?
Wat voor een Maagdtalleen?
wat schoonte zoo volmaakt Is tot zoo’n stouticheydt, of ydelheydt geraakt?
Te stoute ydelheydt?
wat straf verdiendt u grillen?
Van Kayzerinnen zou ick zulkx nau lijen willen, Ik die van duyzenden, tot walg, vervollegdt wordt, En die ’t aan schoonicheydt nog ooyt, nog ergens schort; Die maar te kiezen heb uyt honderdt duyzendt zoeten, En slegs te zeggen, kom ik mag u lust eens boeten.
Die vier’ge liefde, en vroome stantvasticheydt, Van een uyt zoo veel, port my tot meedoogentheydt, Die m’Alexander noempdt, haar hert, haar ziel, haar leeven.
Dat is mijn dogter.
’k Heb die tuygnis hooren geeven.
Te wijkken hoefdt zy geen, zeekker, van deze streek, En was nog waardig dat mijn oog haar eens bekeek: Maar denk, hoe grillig ook, dat zy haar ging verzinnen, Naa dat zy wist, wat al Rijkken dees arm ging winnen, Naa zy verstaan hadt mijn doorlugte helden daan, Hoe ’k weereldts Vry-Heer was naa zy dat hadt verstaan, Dagt zy, en herdagt weer, op ’t lest, zonder verand’re, Kost zy my noemen niet, als Tweede Alexandre: Die naam vergrimde m’eerst, als my t’onwaardt en slegt; Schoon ’t een groot Koonink was, en dapper, naamen zegdt, Meeschien, een vierde part, won hy van ’s weereldt ronde, En ik kreeg alles in, waar landt, of zee men vonde.
ik en las nooyt u helde daadens boek; Waar vindtmen dat braaf stuk?
dat is lang al soek: De meester hier af, is met al dat werk gezonken, In grouwelijk tempeest, en deerelijk verdronken.
U dogters warge geest, ten laatst te regt ik bragt, Hoe dat ik Roemer was, en hoe zy mis haar dagt; Terwijl zy vastelijk loofd’ ik was Alexandre, Hadt ’k vry wat moeyte, om haar doen van zin verandre, Zoo grillig haar verstandt liep speelen heel van ’t spoor, Maar haspelden ten laatst heel gaau, en manlijk door: Heel geestig zy een streek begindt, om my an ’t minnen Te helpen, uyt de vuyst een gramme buy verzinnen; Jae zelfs barste zy schier uyt tot mijn eygen hoon; Dit lukt haar zoo, dat ’k strakx mee neury naa haar toon, Dus windt zy strakx mijn hert, door eygen togt gedreeven, Die schoudt zijn vleijers, en zijn haaters zig gaat geeven, Nooyt grooter groejen kan zelfs de staatzugticheydt, Als die wou na verdienst minnen mijn waardigheydt: Zy met een fiere moedt vol dappre stouticheeden Viel m’aan, ’k beloonde voort dit stuk naa waardicheeden: Van ons twee loof ik vast zal koomen t’een’ger stondt De stoutst’, en dapperste der helden die m’ooyt vondt; Een die zig toonen zal mijn erfgenaam naa waarde, Vry-Kayzer naa my van Revieren, Zee en Aarde.
Benje een Kayzer dan?
Van magt ben ikker een.
U moet m’ontmoeten dan met all’ eerbiedicheen.
Hoedt op!
lijf regt!
dat zijn niet als tieranne streekken, Daar braave, lijk als ik, het hoofdt niet mee en breekken.
U dan van zulk een staat, ummers een groote stoet Naa sleepen most.
dat’s maar een ydel goedt, Mijn stoet mijn sleep steldt ik mijn Rijkken te reegeeren Voor my, maar met dees kling ben ’k aller Heer der Heeren.
Mag ’k u verbidden, weest zoo gunstig my, en rept Slegs waarze zijn, die gy dus ooverwonnen hebt, Zijn zy geboeydt of doodt die Kooningen, en Prinsen?
Neen, ’k nam haar in genaa, ’k herschonk elk zijn Provinse, Zy raakt’ haar tytelen, en agtbaarheen slegs quijdt, Voor Vry-Heers, Governeurs zijn zy slegs voor dees tijdt.
Wat sleetje niet al tijdts om d’weereldt heel te winnen!
Dees oorlog binnens maandts ging ’k eynden, en beginnen.
’k Kreeg in Euroopa in vier daagen naa ’t my denkt, En zonder met verzuym mijn voorspoedt wierdt gekrenkt Stak ik in Azien strakx oover, in zes daagen Mosten bey d’Indjen, en die streek, mijn wetten draagen, ’k Was wel veer landtwerdt in, maar in twee daagen weer, Raakt’ ik de Zant-zee door, en oover ’t Roode-meer, Doe binnens weeks, zoo ging ik Afrika straks toomen, Daar naa gaf ik my op Noordst’-onbekende stroomen, Die d’weereldt nieuw ontdekt, daar viel ikje doe in, Dus steld’ik binnens maandts d’heel weereldt naa mijn zin.
Maar Goon wat dapperheydt, en kragten boven wonder, Doorlugticheydt!
waar schuyldt dog u gelijkken onder.
Daar ieder een voor schrikt, daar ieder schier voor sterfdt, Daar onder ieder buygdt en geen verwagten derfdt, Die elk verquikken kan, en ieder ook verdrukken, Onder wiens magt dat moet voegen zig ’t al, en bukken.
’t Is waar de dapperheydt een deugdt is, die geen lijkt, Want niet uytsteekkent-zoo, het geen niet voor haar wijkt.
Die baardt ons vree, en rust, gaat schat, en rijkdom geeven, Daar zijn wy eedel door, en gaanw’ ontsaglijk leeven, Dees is der Landen kragt, der huyzen glansterheen, Om kort, s’is oovernut om duyzendt andre reen: ’k Agt t’oovertreffelijk, mag ’k u voor Zwaager houwen, Dees gloory is meer als mijn wensen, wensen zouwen.
’k Wil maakken u volnoegdt.
Wat grooter goedicheydt!
Die van haar t’mywaarts schiet u grootte Majesteyt!
Bevallijk gaaje om mee Groote.
’k Sal u wagten, Guns daar ik woon, eer dat het nog zal middernagten; ’k Gaa na mijn dogter en ontdek haar deeze zaak, En dats’ op ’t kostelijkst, en cierlijkst op haar maak.
Zy is my mooy genog in daagelijkse kleeden; Maar’k vrees zy schrikken zal voor mijn bloedtdorsticheeden, Mijn vuysten scheure-vleys, gewendt tot roof en moordt, En voor dees blikken fel, wiens schrik elkx hert doorboordt.
Verzoet een waynig dog u al te barse staaren.
Bestevaar vaar wel!
Heldt!
lang wel moetje vaaren!
Beytegaar binnen.
VYFDE DEELS, EERSTE BEDRYF.
’t VErnuft, de dapperheydt, liefde, en rijkdom, hier!
Rijkdom, en dapperheydt, vernuft, en liefd’ zijn vier; Jaa vier!
en drie kan ik ten hoogsten maar bestellen: Dat moet ik nog te deeg eens op mijn vingers tellen; Liefd’, dapperheydt, vernuft, en rijkdom; ’t is gedaan!
Help Heer!
ik ben met trou, en woordt aan vier gevaan; Dry dogters heb ik maar tot mijnendt te besteeden; En die vier Zwaagers, die dag-voord’ ik ummers, heeden.
Wie zal ik afslaan nu?
of wie vol doe ik weer?
Wie van dees vieren, nu, ik laas!
de nek toe keer, Die wordt mijn vyandt strakx, en zal gans als verbolgen, Op ’t vinnigste my gaan, en gans heylloos vervolgen.
Laat deeg eens zien* wie is de vinnigste en straf!
En wie de zwakste weer, en ik het ligt zet af!
Die van de liefde is zoo deerelijk bevangen, Dat ’k voel ’t erbarmelijk mijn hart daar oover hangen: Het wenselijkst dat men ter weereldt denken kan, Is, als met eerbaarheydt, het minnen spanne an.
Maar wil ’k mijn herte op in wreetheydt eens gaan zetten, Dees minnaar deerlijk gaan zijn hoop en troost beletten, Hy schreydt zig zelfs dan doodt, en klaagdt zig zelfs an ’t endt: Wat kaaklens brou ik niet, laat ’k hem in dees eelendt Hoe deerlijk leydt hy daar, zullen die praatjes loopen, De min vermoordt hem daar te wreed’lijk, buyten hoopen; ’t Is gans met hem gedaan, helpt m’hem niet booven maat: Die op zoo lieven hoop te voor ging maakken staat: Mijn breyn te zwak zou die praat geensins kunne draagen, Nog zijn, te minnelijkke gunsten, zoo niet plaagen.
Zou ’k die dan afslaan daar in zulk een wijsheydt zweefdt, Als ooyt een heemels straal op ’t Godlijkst van zig geefdt?
’k Was staag t’eerbiedig, teegens luy van grootte weeten; Slaa ’k af hem hy wordt strakx te hert op my gebeeten, Hy maakt een schemp-digt flukx op my, of eenig boek, Dat al de weereldt my op ’t haatelijkst vervloek: Een wijs mans tooren is gevaarlijk, en te schouwen, ’k Moet uyt dees rampen my altoos wel zien te houwen.
Kan ik wel eenigsins, u Rijkdom!
waarste buyt Der mensen!
jaagen weg, en banne t’huyzen uyt?
Liefst’ mensen minnemoet!
waarst’ hullep boovem maaten!
Ging ’k by mijn leeven u voor mijn doodtsnik verlaaten, Zoo hadt ik wel verdiendt, dat ik my voor mijn doodt Op ’t heyllooste my zag in daldergrootste noot: Wil ’k booven dit, niet naa mijn woordt dees Fokkert koomen, Voor aanstoot van hem mag ik vry te yslijk schroomen; Teegen een vyandt rijk, valdt het beschut zoo zwak; En naa zijn inval slegs geeft hy my ’t herd’ een krak; Een schelmstuk op den hals werpt hy my ligt, getuygen, Gekogt om met zijn geldt, kan hy het regt mee buygen, Dat ik raak uyt mijn goedt, of t’minsten uyt mijn eer Zonder ik een van bey mijn leeven ooyt krijg weer, En haal ik daar den hals slegs door, hy gaatje koopen Guyts die daar daagelijks vast op mijn leeven loopen: Dat hert heb ik nog niet, nog wijsheydt, lieven Heer!
Dat ik zoo rijk een gast, het alderminst onteer.
Nu zulk een dapperheydt zou ’k die wel durven wraakken?
Die ’t neerderigst verheft, en ’t hoogst gaat needrig maakken?
Dat ’k my bedenken zou hier in, wan hy dat wist, Jaa zoo hy ’t alderminst op ’t afslaan hadt gegist, Een blik zijns opslags maar, trotst aller blixem-straalen, Die zouden my tot stof, en gruys terstondt vermaalen; Door zoo’n kleynagting, kost hy vallen in mijn huys, En daar vernielen ’t al op ’t wreetst tot kat, en muys.
Waar ben ’k gekoomen toe, ’t is al behaag’, en plaagen, Wat zal ik doen?
’k sie guns mijn vriendt die zal ik ’t vraagen.
VYFDE DEELS, TWEEDE BEDRYF.
WAt oorzaak hebje dog van zoo een blijde geest?
’k Ben doend’in ’t slissen van een zoet kraakkeel geweest: Ik zag een hoopen volk, hier digt by een verzaamen, Die op een groot getier, en schreeuwen rotten quaamen; ’t Was van een groot Poeet, en van een groot Soldaadt; Voor toovenaar dees heldt scholdt d’ander langes straat Yl-vlugtende, den aar hem naa met heevig krijten, Hoe hy guyts Hopman was, gans bleu, ging hem verwijten: Kom hier gy met u tween, zeyd’ ik doe, en sprak an, Die snoevende Soldaadt eerst, die zoo dollen man.
U ganse rot, zey ’k, die onder u vaandels krielen, Zijn schobbejakken maar, en een deel blooje sielen; En zoo men regt met haar nu uwe reekning maakt Bendt gy der lompe guyts, en schijters hoofdt geraakt; En zoo verstaat hy dat.
Dat, zeyd’ hy, is te vaten.
’k Sey, Febus troetel-kindt u eerdt hy booven maaten, U noemendt toovenaar, door u t’antreklik digt, Belees j’ons heel en al, en in ons hersens stigt Gy iets als toovery, en dit wil hy slegs zeggen: De digt en waapenkrijg die ging ik by dus leggen.
Weetj’om mijn onlust ook t’ontzetten nu wat raadt?
Van quaal my t’helpen die my om het herte slaat?
Wat quaal is ’t die u let?
Die zal ik u vertellen; Een zwaager heb ’k te veel; dat gaat my zoo ontstellen.
Te veel een zwaager?
Wel hoe pokken komj’hier aan?
’k Sogter maar dry, en juyst heb ’k my verzinnen gaan.
’k Ben met belofte daar, ay my!
aan vier verbonden: Dat is ’t nu dat mijn ziel zoo vinnig gaat doorwonden: Van deezen aavondt zoo verwagt ik, al haar hier.
Wat is ’t voor volk?
Voor eerst die minnaar vol van vier; Daar naa die Fokkerdt met zijn wonderbaare schatten, Die ’k in u by zijn ging zijne beloft’ aanvatte; En eer die by my quam, een uurtje van te voor, Gaf ik al eveneens een gaan Parsoon gehoor; Hier naa kom ’k buytens huys, op wat rumoers zoo vondt ik, ’s Gans weereldts dapperheydt, die weygeren, hoe kondt ik?
Daar hebjes’ alle vier die ’k mijn beloften gaf; Te wreeden vyandt maak ik van dien ik slaa af, En d’een zoo wel als d’aar noegen my naa behaagen, En elkers vyandtschap is niet voor my te draagen.
Wel zulk een leur, en zeur omstel m’hem daarom dus?
Wat raadt weet Borgeraardt dat men dees brandt dog blus?
Voor my is zy te fel.
O man van kleyn verzinnen!
In ’t houlijk sluyten kan m’uytvlugten duyzendt vinnen; Ligt staater een wel af zonder hy zig ontzet.
Op zulke gaauwigheydt, en heb ik nooyt gelet!
Gy zijt mijn raadtsman, en mijn eenig hoop en steune, Mijn quaalen altemaal laat ’k op u wijsheydt leunen.
Verstaaje ’t zoo, zoo laats’ eens koomen dan in ’t perk, Beginnewe van u guns Maargereedt het werk.
hoe helpt gy my voort?
kom!
’k salse by ons haalen, Maargreet!
den heemel wil u deeze dienst betaalen.
Wy moeten eerst eens zien, hoe dat haar zinnen staan.
Z’is my gehoorzaam heel, daar is geen twijflen aan.
VYFDE DEELS, DERDE BEDRYF.
WEet gy wel Maargereet, waarom m’u hier dee koomen?
U Vaader heeft, u t’hijlken voorgenoomen.
Wat dunkt u van die tijng?
wat zegde daar?
’k Wenste my eerder doodt.
Nu nigt!
u wat bedaar!
Hoe zou ik lijen dat my nu bezat een ander?
Nu ik doorleezen heb de daan van Alexander?
Mijn hert, dat lang aanbadt, alleen zijn preutzicheydt Zou t’ondergeeven zig een aarbrandt die ’t nu vleydt?
Men mogt dit los stukvleys eer duyzendtmaal doorbooren Zoo het die waarde schets zo schellems hadt verlooren.
Mijn dogter laas!
is mal.
Dat’s mis; maar ’k wil aars geen, Als die betreffen kan hem, in zijn dapperheen; Die om zijn dertig jaar won oover d’honder slaagen, Die van een hooge muur besprong des vyandts laagen In ’t midden van een fort, daar ’t mikten al op hem, Die duyzent nacijen dee luystren na zijn stem.
’k heb u man al weg.
Is hy in ’s weereldt ronde?
All’ heldens dapperste heb ik voor u gevonden.
Een Alexanders Baas, die in een enkle maandt, Door d’heele weereldt heeft zijn oppermagt gebaandt.
Wat heldt is dat?
of is ’t om haar wat wijs te maakken?
Neen, hy vertelde my zelfs al dees wondre zaakken.
Zelfs speelje met u kop, geloofje al die klap?
Hoe naa is ’t Roemer?
Die gek van dubble kap?
Waar vondt men blooder hart, en moedeloozer* leggen?
Mijn waarste vaader lief!
’k heb anders niet te zeggen, Als, dat ’k een trouwen zou, zijn daagen nooyt geschiet Is ’t Alexander, of ’t minst zijns gelijkken niet.
Wat wilje doen?
haar breyn is zoo aan ’t grillen: Kom!
roep’we Maagdtalleen!
zonder meer tijdts te spillen; ’k Hoop die wat wijzer is.
Mijn te bedrukte hert, Raak door haar grillicheen in nog al grooter smert.
VYFDE DEELS, VIERDE BEDRYF.
KOmpdt schoone Maagdtalleen, ’k heb hier met Vaader reeden Om u nog van dees dag naa wens uyt te besteeden, Hy hoopt u g’hoorzaam, mits, hy geeft volle heur.
Dat ’s my ’t heylloos een uur, en die ik ’t meest betreur, Uyt hondert duyzenden, mag ik, vrywillig, kiezen; Welk oovervloedt my troost, en vreugde, doet verliezen: Want zoo ik een verkies, ag werrek al te wreet!
Moordt ik, te deerlijk al de rest, naa ’k seekker weet.
Te ligt geloofdt gy u, een yglijk zoo gaat minnen.
Wat een verblindtheyt!
kunde dit nog niet bezinnen?
Wildt gy de vrijers zien, die ’k onder my al hou?
Zoo maak eens rugtbaar dat ik trou; Ik zweer u, Vaader dat dees proef te wreedt zou weezen: ’k Was d’oovergeevenste, die nog ooyt was door deezen: Men zou zoo haastelijk, mijn hertens keur niet zien, Dat heemels troetel-kindt, dat ’k zoo veel gunst ging bien, Of d’andre t’hoopeloos, te saamen zouje hooren Dees slag beschreijen, dat ’t sou ieders hert doorbooren: Den een sprong daadelijk, in d’alder eerste sloot; Den aar door d’eerste koordt zogt d’aldernaaste doodt; Daar sprong van steyler top zijn zelver een an stukken; En my verweedt men, staag, duyzendt zulk’ ongelukken, Die d’handt aan eygen zelfs te heylloos gingen slaan; De rest, most quijnendt doodt, dat zou, niet een ontgaan: Te ooverwreedt zou zijn, mijn ziele, die, om ’t kiezen Van een, de weereldt wou heel ’t leeven doen verliezen.
wat te grillicheen?
Ey, wouje om het luk, Van eene, dat ik hulp al d’and’re in de druk?
Daar in en doen ik niet, ik wil my liever houwen, Maagdt al mijn leeven, zonder ik, daar een, wil trouwen.
Mijn wens, mijn wil, hoe?
kompt men hier dan dus die naa?
Gy ziet wel, Waarenar, hoe dees haar zaak hier gaa, Gy ziet haar grillen zijn van ons niet te verzetten.
Mijn wee groeydt aan, die ’k vrees, my heel nog zal verpletten: Wat antwoordt zal ik dog dees vrijers geeven gaan?
Dat zy voor ’t sterven, wat moeylijk leeven voortaan.
Dat mal-om-’thoofdt, is al te hals-sterk by haar grillen; Guns Aluyt, zienw’ of die niet g’hoorzaamer zal willen!
VYFDE DEELS, VYFDE BEDRYF.
KOm hier mijn lieve nigt!
nu zulde zijn de bruydt.
Gaat dat my aan, zoo bid ik, schey daar vlak vry uyt!
Maar zoo daar iemandt, van mijn zusters bey, wil trouwen, Dat w’op haar bruyloft dan ten minst een Schouspel houwen!
’t Sal u niet lasten, laat die moeyt op my vry staan!
’k Weet een spikspelder-nieu, dat wonder mooy zal gaan.
’k Merk, die m’hier niet zijn best, dit hylikken, en vrijen, Eyndigt in Schouspel nog, voorwis, of mommerijen.
Maar van dees aavondt, wil ’k u strakx uythijlken, voort!
Wildt gy het dus, dunkt my, doedt gy’t heel aars als ’t hoordt: Voor my, ’k wil trouwen nooyt, nog nu, of t’eenge daagen, Mits ik ’t huyshouwens last kan geensins verdraagen; Nog kreeg ’k, hier booven ligt, een pruylaardt, bars van zin, Die om een haaverstroo, steurd’ heel het huysgezin; Als ’k een braaf Schouspel wou, te mets, eens loopen kijkken: ’t Weerstreeven hier in, zou my, altoos niet, gelijkken; En my verboo hy dat, ’k herschreeude, ’k wildt zoo doen; Sloeg by me dan, ’k betaald’ het hem met lijk fatsoen: Waar m’in ’t gezelschap wordt ontboon, en wel ontfangen, Daar ziet men strakx de mans haar pruylge hoofden hangen; Daar meendt men strakx, u boel past op u, daar zoo gaat Het sluykkendt lonken om, en steels-gewijze praat, Dat zoete-lief gezwier, dat omgaat dan, dat vreezen Zy in die zoeticheydt niet kan als snoepen weezen: Dan is ’t te mets, wel zal men juffrou u in ’t bedt Gaan houwen in den dag, en ’s nagts staag op ’t ballet.
Haar vieze onlust, kunje nog het best bekennen, Als ’t vroutjes-dag is, en zy daar genoodt niet bennen, Dan loerens’om een hoek, dan is ’t, hy zit dat wijf Die vent vol jaloezy, te schendig, naa haar lijf; Dan scharr’ en scheeren s’hem, gelijk de veeder-dieren Om haar erf-vyandt heen, den lompen Uyl gaan zwieren, Die gorten-telders hou ik dog niet af, indien Gy my laat in ’t vermaak, dat Schou-burg my gaat bien, En laat onnoozel daar mijn daagen in verslensen, ’k Wou geen meer luk voor my hier op der aarden wensen.
Koomen daar kind’ren nog, wat krijgj’ een blok aan ’t been, Dan stoorje Schouburg met haar jalpen, en geween: Dan kraamje, dan eens zwaar, of dikwils andre quaalen, Hier mee vaar Schouburg wel, met u vreugdt, t’eenemaale.
’k Doe geen zoo mal en ruyl, en ’k sweerje booven al Dat, ’k om die reeden, eewig vryster blijven zal.
Een man gaau booven maat, om deeze te bepraaten, Vondt booven werk.
Ay mijn schoonkiezen zonder baaten!
Dees Eegaas wenselijk, dat ik die af moet slaan!
Mits dat niet een van al tot trouwen wil verstaan!
Een Zwaager, meend’ ik strakx, hadt ik te veel verkooren, Maar; ’k sie, dat ik hier vier, helaas!
nu heb verlooren.
Is dat de g’hoorzaamheydt die gy my schuldig zijt?
Guns zie ’k een vrijer, pas hier op!
’t is hier aar tijdt.
Dat ’s u verliefde.
Wat antwoordt zal ’k hem geeven?
Daar al mijn leeden staan te sidderen en beeven?
VYFDE DEELS, ZESTE BEDRYF.
WAARENAR MAARGREET.
ZAl mijn oog zijn volnoegdt, ten laatste, met dees slag?
* Welk een beminde dog?
nummer ik haar zag, Ik weet niet waar zy is.
Wel, is het om te beuren?
Is dit, die wondre liefdt, die u zoo heeft doen treuren?
Toondt my die wondre schoondt, waar ergens die dog zweefdt, Die met een bloodt verhaal mijn ziel betooverdt heefdt!
Gy hebt het my beloofdt, ik sterref van verlangen, Laat zien die schoondt, die gaat, dees ziel te leyder prangen!
Steldje my niet uyt tot ’t eynde van dees dage?
Mijn dogters zijn daar, zeg!
wie u behaagen mag!
daar zie ik niet dat beeldt vol waarder roemen.
Wonderlijkk’ agtbaarheydt hy durfdt m’ummers niet noemen.
VYFDE DEELS, SEEVENDE BEDRYF.
DAt gekt te vuyl met my!
breng my dat goudt hier voor!
Dat azuur!
die koraal!
dat minnelijkst trezoor!
Hy reeveldt van een werk.
’t geen hy mindt met gedagte, Dat onlangs, in zijn breyn, mijn enkel konst-digt wragte, ’t Is maar een grillig werk, ’t geen digte maar mijn geest, Dees vrijer hooploos, is daar, t’arm, op uyt geweest.
Dat roerdt my niet, mijn ziel is heel, al al verbolgen, Dees schoondt zal ik minnen staag, en volgen.
WAARENAR Wat zijn dat grillen?
BORGERAARDT Hoe is hy in zijn kragt?
Schep moedt!
daar is al een zijn werk ten eyndt gebragt.
Daar dat’s die gaauwe gast.
Dat is mijn Poeete, Om hem t’ontzetten, zal ik raadts genog u weeten: Gy Febus troetelkindt, waarom is ’t ’k u hier vin.