floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wel ’k weet wel wat of ik zeg, Heerschapje ’k ben niet zot; ’k Schonk hem van dezen dag, wat drommel mag je praaten Een Varken, om dat hy het Smousschap zou verlaten, Gelyk hy, met zyn Vrouw, en Dogter heeft gezeyd, Te zullen doen.
Hy heeft u by de Neus geleyd.
Hy is nooit Joods geweest, nog ik, nog geen die waren Uit ons* Geslagt Geteeld, in twee drie honderd jaren.
Dit Varken, is voor my de minsten zwarigheyd; Hy heeft een Dogter, dat ’s een drille van een Meyd, En ik ben Vryer, ik wou hy my die wou geven; ’k Heb middelen genoeg, om eerlyk van te leven, Hoe is het met u Oom?
Dat ’s een goed eerlyk Man?
Die wel wat deuntjes is, maar ’t heel wel stellen kan, Daar by zo heeft hy nog al vry wat te verwagten; Hy is genoeg in staat, om Spek, en Vlees te Slagten; Maar ’t is een snaak, die dat uit korswyl heeft bedogt?
’k Had nooit geen Varken, zo tot myn geluk verkogt, Als dit, zo ik de gonst mogt van zyn Dogter winnen, Ik zag haar niet, of wierd genoodzaakt, haar te Minnen: Had ik geweeten, dat ze geen Smousin en was, ’k Had haar van stonden aan ten Egt verzogt, zo ras Als ik haar zag; wat zou myn Heer Snottaris denken; Zou Sinjoor Nergens Voogd, dat Meysje my wel schenken, Als ik ’t hem vroeg?
het geld, dat zal altyd de koop Niet breeken, daarom heb ik op de zaak wel hoop; Of Nergens Voogd, die moest heel ryk zyn, by myn?
Zo ruymtjes duyzend pont.
De myne ruym een paartje.
Indien ’t u zin is, ik zou u aan ’t Meysje raân, En zo ’k u dienst kan doen, ’k wil wel eens met u gaan, Al wast zo aanstonds, maar ik heb nog iets te Schryven; Hebt gy een boodschapje?
of wil je hier wat blyven?
’k Zal eerst een boodschap doen, maar ’k kom zo aanstonds weêr?
’k Zal u verwagten.
Ik groetje zo lang, myn Heer.
DERTIENDE TONNEEL.
’k HEb niet te Schryven, maar ik wou myn Oom gaan zeggen, By dees gelegendheid, hoe hier de zaken leggen.
Wat zal hy, en zyn Vrouw, en Dogter zyn verblyd, Zo raakt den armen hals, dat lastig pak eens kwyd.
De Boer die schynt half gek, dog, wat ’s daar aan bedreven?
Het Geld kan hedendaags, de beste wysheid geven, Ik stapper heên, en zeg, hoe dat het staat, ey zie, ’t Is net of ’t wezen wil; daar komen ze alle drie.
VEERTIENDE TONNEEL.
BALDEWYN, JORIS, GRIETJE, EN AALTJE.
GEn dag Neef, ga je meê, ons Varken eens bekyken?
Neen, hier ’s wat aârs te doen; ik heb ’t door myn practyken, Zo veer gebrogt, dat ik by na niet twyflen en zou, Of Aaltje die is, in drie weken tyd, een Vrouw, Met een, wiens Vader heeft, wel ruym twee duyzend ponden.
Heer, wat je zegt, wie is ’t?
Die ’t Varken heeft gezonden, Die is by my geweest, en heeft zig zelfs geuyt, Dat hy u Dogter zal verzoeken, tot zyn Bruyd: Hy ’s Ryk, en Gierig, en zo dra hy had vernomen, Dat gy geen Jooden waard; was hy als opgenomen, Van Liefde, tot u Kind; ik met u slegten staat Bewogen, heb de zaak met hem zo veel gepraat, Dat hy my aanzogt, die party te helpen sluyten: Gaad nu u zelve maar in ’t praaten niet te buyten; ’k Heb wakker, van u Staat, en Rykdom opgesneên: Zegd geen van drien, als slegs om welstaans wil, neen: Gy moet dat Doffertje, op slag zien te beknippen; Want, laat gy u nu dees gelegendheyd ontslippen, Zo is ’t niet denklyk, dat die weder komen zal.
Wonderbaarrelyk, en ongehoord geval.
Had ik gedagt, van daag, nog aan de Man te raken, ’k Beken, ’t zyn wonderlyke, en ongehoorde zaken.
Denkt, wat de wysheyd van een Vrouw, uytwerken kan, Een Varken vry, daar by ons Dogter, aan den Man.
Mispraat je mond maar niet, met zeggen of met vragen, AALTJE.
Ja Moeder lief, daar moest je voor al zorg voor dragen.
Laat my het woord doen, ’t voegd niet dat gy ’t eerste spreekt?
’k Ra jou zo stout eens, dat jey der jou bek in steekt, Jey bend der buiten, en je zuld der buiten blyven?
’k Vrees je zuld de zaak verbruyen, met je kyven; Want zo dees list mislukt, dan weet ik nooit geen raad Om op verbeet’ring, van u jammerlyke staat Te hopen, ’t voegd geen Vrouw, het hoogste woord te voeren, GRIETJE.
’t Voegd ook geen Vrouw, Neef, dat zy onderdoed, voor Boeren.
Maar praat daar na, dan werd u ’t praaten niet belet: Een Voog’laar zwygd, tot hy de Vogel heeft in ’t net; En zegt dan wat je wild, dan is het tyd van spreken, En nu ’s ’t hoogtyd, om ons discourssen af te breeken, Want moog’lyk, zit de Boer te wagten, op myn stoep.
Neef Baldewyn, beliefd het u, dat ik hem roep?
Ey neen, dat voegd u niet, kom ga elk maar na binnen.
Zo zal ik ook doen, ’k moet nog eens ter deeg verzinnen.
Nu Neef, ik wagt je hier dan aanstonds weêr, met Kees.
Dat wil ik hopen.
Steld u hert maar buiten vrees.
VYFTIENDE TONNEEL.
NU zal ik toonen, dat het spreekwoord niet kan liegen, Dat plagt te zeggen, my bedriegen, weer bedriegen: Heer Nergens Voogd, die meend, dat hy my heeft verleyd, En ’k hoop, dat hy my aan een mooje en ryke Meyd Zal helpen, zonder dat hy merkt dat hy epierd is; Maar, ’k zou geloven, dat die zaak zo al bestierd is, Door Venus, die ’k altyd heb op zy ehad, En haar kleyn jongetje, dat met zyn bloote gat, Een halve Hoepel, en een Pype Doos, kan maken, Dat een dood armen Boer, kan aan een juffrouw raken.
Als Brandewyn, nu zyn Snottaris woord maar houd, Zal Kees, in ’t kort, met zulk een juffrouw zyn etrouwd.
Dat ik my meê, in ’t kort, zal doen harkebuzeeren, Tot een Snottaris, had ik nu Jaap Keessens kleeren, Die hy van Rykerd heeft geërfd, een dag te leen: Myn kennis, Lichaam, en myn Smoelwerk, bruyd wel heên, Maar ’k ben te drommels schraal; en zober in de noppen, Maar kom, de boodschap is, stout moediglyk aan kloppen.
Aan de deur kloppende.
Hou, holla, holla, hey Snottaris ben jer in?
BALDEWYN, van binnen.
Ja, ’k maak de deur al op.
Wel breur, een goed begin.
SESTIENDE TONNEEL.
IK groetje, Heerschapje.
Vos Serviteur?
Hoe kenje, Laat in, Heer Brandewyn?
Ja, maar dat ’s Fransch.
Wel benje Nu klaar, om met my na het Meysje toe te gaan?
Gelyk je ziet; ik stond zo, met myn Mantel aan Gereed, alleenig maar op uwen komst te wagten; Respectus Norum, myn Parool moest ik betragten/ KEES.
In dien gy zo eleerd wild praaten, by de Meyd; Weet ik, dat het der al, van nu of aan, toe leyd, En dat ik mooytjes, zal met ’t Meysje op gaan douwen, ’k Heb nooit geen zin ehad, om een Boerin te trouwen, Een Steemans Dogter, lag my altyd in het hooft Te malen, en nu gy my hebt u hulp belooft: Wil ik niet twyflen, of ik zal der toe geraken.
’k Beloof je ook, dat jey ons Testament zeld maken, Als wy etrouwd zyn.
Laat ons hier niet langer staan, Hier woont Oom Nergens Voogd.
Goed breurtje; klop maar aan.
SEVENTIENDE TONNEEL.
BALDEWYN, KEES, JORIS, GRIETJE, EN AALTJE.
welkom Huysman, komt gy by ons om een praatje?
Neen, ik kom nu alleen maar om je Dogter, maatje; Want je moet weten, paay, verstaaje wel, ’k heb in Verstangd, en mojegheyd, de alderbeste zin.
Om kort te gaan, dees man door u verstand bewogen, Om dat gy, en zy, hem zo aardig hebt bedroogen, In de gedaante van een Jodin, en een Jood, Verzoekt hy haar nu, tot zyn Egt, en Bedgenoot: Zo Aaltje Nigt, en gy, daar toe kont rezolveeren.
Ja Meysje, dat je my zagd, in myn beste kleeren; Of dat ik hadde al de vodde uit edaan, ’k Ben wel verzekerd, dat ik u wel aan zou staan.
Wel vriend, je bend gekleed, na tyds gelegendheden?
De vriend heeft ook geen tyd, om hier door langen reden Te toonen, wie hy is, ’k heb alles onder staan, En goed bevonden; hy verzogt my meê te gaan, Om nevens hem, de zaak, u lieden voor te dragen.
’t Is meest myn Dogters zaak, die zou hy ’t moeten vragen.
Alreê man; Aaltje lief, de vraag is, of gy zou Genegen wezen, om te zyn Kees Karstens Vrouw?
’k Ben minder jarig, en schik myn genegendheden, Tot een, waar mede, dat myn Ouders zyn te vreden.
Nu is ’t des Ouders zaak.
Nu Vaartje wat zeg jey?
Terwyl gy ’t alle by Hebt toegestaan, is ’t tyd, de Trouw dag vast te stellen: GRIETJE.
Dat moet ik Barent Buur, en Neeltje gaan vertellen.
Ey lieve, Barent Buur, en Neeltje kom eens uit.
AGTIENDE TONNEEL.
BALDEWYN, KEES, JORIS, GRIETJE, AALTJE, BARENT, EN NEELTJE.
WEl Grietje Buur, wat nieuws?
Myn Dogter, is de Bruyd.
Jeê wat je zegd; met wie?
Zie daar staat haar beminde.
Die Varken Boer?
Wel ja, BARENT.
Wel, veel geluk dan, vrienden.
Ik dankje Broertje, ik bedankje zeer, voor myn.
Maar, wyl de vrienden hier nu by malkander zyn, Zo vraag ik; of dit nu niet zyn gedaane zaken?
Die knoop is vast, en is door niemand los te maken, Wat zeg je Aaltje Nigt; en nieuwe aanstaande Neef?
Ik zeg van ja.
Ik ook, JORIS.
Wel aan myn Kind’ren, geef Malkaar daar op de hand.
Zie daar, daar is de myne, ’k Moet al myn leven lang, aan ’t Podegra gaan kwynen, Zo ik u niet, tot myn beminde Huysvrouw, trouw.
Zo ben ik ook gezind.
Nu zyt gy Man, en Vrouw, En ik wil wenschen, dat gy lang te zaam moogd leven; Maar ’k heb geen eene duyt, myn Dogter meê te geven.
Pokkronobus; wat ik hoor, hoe zeg je paay?
Ik zeg, dat ik geen duyt aan geld bezit, KEES.
Heel fraay.
Wel ’k hoop niet, dat je hebt myn Kind, om ’tgeld genomen?
Neen Moertje, ’k hoor wel, ’t zel der ook uit moeten komen, Meen jey, dat ik haar heb genomen om haar goed?
Ik ben een Boeren Knegt zyn Zoon, een armen bloed; Ik had dat Varken, voor myn Meester, te verkopen, En nou jey ’t hebt, nu denk ik, van hem weg te lopen.
Wel nu, wat leyd daar aan, dan krygd elk zyns gelyk; My dunkt, dat voegd wel, arm by arm, en ryk by ryk.
Die jakhals, heeft myn Kind, door schelms bedrog gekregen.
Heel wel gezeyd, ik heb geen enkeld woord daar tegen, ’t Staat yder even schoon, want, door bedriegery, Kreegd gy het Varken, ik u Dogter, en zy my.
Hoor, ’t is nu al, gelyk als het zal moeten blyven; Gy kund de zaak nu niet verbeet’ren, door u kyven.
Ja zwygd maar stil, elk neemt een spiegel, aan myn staat, Dat komt door ’t volgen van heyllooze Vrouwe raad.
DE ARGLISTIGE JUFFER BEDROOGEN, OF GEVLUGTE TOONEELSPEELSTER AGTERHAALT.
OPDRAGT AAN MEJUFFROUW A. V. R. OF DE ARGLISTIGE TOONEELSPEELSTER.
ARglistig Diertje, dat weleêr door duizent lonkjes, Door duizent lagjes van uw oog, Al wat u zag tot min bewoog, En door elks ad’ren spreide een geur van minnevonkjes.
Schoone ADRIANE, die door Febus gunst gedreeven, Zo duur den Zangberg hebt verpligt: Toen gy in uw Tooneel-gedicht Aan dolle Minnaars dorst verdiende straffen geeven.
Vergun myn Zangster, dat ze u nedrig mag ontmoeten, Om deeze vrugt van haaren tyd, Eerbiedig aan uw naam gewyd, Ter neêr te leggen voor het outer uwer voeten.
Gy zult hier vinden dat bekoorelyke Reisje Naar ’t leeven keurlyk afgemaalt: Toen gy, te schielyk agterhaalt, Zo deerlyk zugte, en riep: weê my!
rampzalig Meisje!
Dat vrolyk Nagtje, toen de Min u dwong te scheiden Van Moeder, Stad, en Vaderland, ô Saffo!
om in blyder stand Een beter leeven met uw Faön te gaan leiden.
wat baat het, als de Goôn ons niet bewaaren!
Nog nauwlyks is uw vlucht gelukt, Of Faon uit uw arm gerukt, Laat zyn Godin ten roove aan duizende gevaaren.
Toen storte gy ô fiere in eene Zee van plaagen.
Uw Boezem loosde zugt op zugt!
Uw Schoot door Faons min bevrugt Werdt schaamroodt, om het pak en werk dat hy moet draagen.
Door zo veel rampen werd myn Zanggodin bewoogen, Om door een aangename gift, Te smooren uw verliefde drift, En met dit Boertig kluchtje uw traantjes af te droogen.
Vrint.
EELHART, verlieft op BURGHART, Beminde van }} Adriana ADRIANA, een Tooneelspeelster,                Minnaares FREDRIK, Oom en Voogd }} van Burghart.
FLIP, Knecht van Eelhart.
PIET, Waard.
GRIET, Meid van Piet.
BOODE.
Het Tooneel verbeeld een Kamer in ’t huis van Piet, in de vergulde Schenkkan, tot Overschie.
De geschiedenis van het Kluchtspel begint omtrent twaalf uuren in den Nacht; en eindigt in den morgenstond.
EELHART, FLIP, PIET.
Zeg Hospes, kunnen wy hier van deez’ nagt logeeren?
ô Ja myn Heer, ’k zal u volkomen reguleeren: Want by geluk, zo is ’er niet een bed bezet.
Dat komt nog goed, ik wierd juist onderweeg belet, Zo dat ’t dus laat wierd, en ik al begon te schroomen.
Of ik dees nagt hier wel zou Logiment bekoomen; Want ’t is haast twaalif, en reeds midden in den nagt.
’k Beken myn Heer, ik had zo laat geen Volk verwagt.
Maar wil myn Heer dat ik nog eeten klaar doe maken?
Ja, voor myn Knegt, maar ras, dat wy na bed geraken: Want ik wou morgen, wat by tyds weêr heenen gaan.
Ik zal bezorgen, dat het alles wordt gedaan.
EELHART, FLIP.
Dat is nog net van pas dat wy hier zyn gekomen.
Zo doet het Heer; maar ’k heb nog niets van u vernomen, Waar wy na toe gaan.
heb ik u niet gezeit Van deezen morgen, dat myn Reis naar Leyden leidt.
Na Leyden?
Maar ’k denk niet Heer dat uwe zinnen, Gelyk voor dezen, Adriana nog beminnen, En dat die de oorzaak is, dat gy weêr derwaarts trekt.
zy is het, en ik heb u vaak ontdekt, Dat ik, hoe min ik ook vermag op haare zinnen, Nogtans nooit laaten zal haar teeder te beminnen; Hoe zeer de Laster haar van oneer ook betigt.
Want voor een quade tong, valt zulx te doen heel ligt.
Wat quade tong, myn Heer!
geloof hier in uwe oogen, Of hebben die u te Delfshaven, dan bedroogen In de Wiskonstenaars?
wanneer dat dartel wigt Op ’t openbaar Tooneel, en dat voor elx gezigt, Met zeeker Heer, zo ver van ’t eerlyk spoor af holde, Dat zy tot op ’t Tooneel met hem van ’t bed af rolde, En malden opentlyk voor ’t oog van yder een.
Zeg is dat eerlyk Heer?
dan bruit het nog al heen.
Maar ik voor my, ik ben van andere gedagten.
Dat ’s maar uit raljeri geschiet, ’k wil dat niet agten.
Wat quaat kan daar geschiên, voor ’t oog van yder een?
Wel daar juist niet, maar denk wanneer zy eens alleen Te zamen zyn, wat dat ’er dan wel moet geschieden, Wanneer men zulx durft doen voor ’t oog van alle lieden?
Maar hoor eens Heer, ik zeg ’er nu geen zier meêr van Als dat gy maklyk, uit die Klucht begrypen kan, Die zy gemaakt heeft, en gy my hebt laten lezen, Wat voor een zoetertje zy inderdaat moet wezen.
Altyt, zy past niet aan een Heer van uw fatzoen.
Waarom zou ik dan meêr als Burghart qualyk doen?
Die meede uit Ouders is, van braaf geslagt, gesprooten, En haar ook teêr bemint?
Of hy zyn kop wil stooten, En als een jonge gek Zyn dwaasheid niet en kent.
Want zeker en gewis Zal hy die Kalvermin nog deerelyk beklaagen, Indien ’t ter ooren komt van een van zyne Maagen.
Ik min haar egter, Flip, hoe zeer gy haar veragt.
Het waar een schande heer voor uw vermaart geslagt: Ja waarelyk een spyt voor al uw groote Vrinden, dat ge u zoud aan haar gaan verbinden, Die nergens geen fatzoen, of eenige agting heeft.
Wat blyk weet gy dat zy dus buitensporig leeft?
Gy word als and’ren door vooroordeel aangedreven.
Daar weet ik ligt’lyk u een voorbeeld van te geeven, En ’t is niet vreemd dat haar de dartelheid regeerd; Want zy wordt daaglyx door haar Zus Mary geleert, Die met Narrenius, in alle ontugtigheden, Zig zelfs vergeet.
Ja nu twee maanden ruim geleeden Heeft Adriana zelfs, Met haar Mama, en Frans gevaaren en gebrast, En hondert gulden aan kruit verschooten.
En dat plyzier wordt dat al zo voor niet genooten?
Dat loof ik niet; dat is geen Ligtemis gewent, Indien hy anders by de Waereldt is bekent.
Uw zeggen baard aan my al wondere gedagten; Maar men moet alles wat de Waereldt zeit niet agten.
Die is quaatspreekent.
’t Is nu ruim drie jaar geleên, Wanneer zy met dien Zeeuw haast was haasop gereên, Indien haar Vaârtje daar niet agter was gekomen; Dat blykt genoeg dat zy haar drift niet kan betomen.
En ook hoe graag dat zy op ’t manvolk is gezet; Zo dat zy ligtelyk te krygen is in ’t net.
Want op ’t Tooneel ziet men haar altyt met haar oogen Al lonkende, na het manvolk toe getoogen: Met duizent grappen, die veel beter aan een Krik, Of Sluiphoer passen, om te krygen in den strik Elk een, daar by staat steeds haar Voorwerk dertel open, Dat yder denkt, dat zy die Potkraam wil verkopen.
En altyt eeven... maar de Waart komt ginder aan, Ik moet hem vraagen of wy haast aan ’t eeten gaan.
PIET, EELHART, FLIP.
Myn Heer uw bed is klaar, waar op gy zult logeeren, Terwyl zo kan uw Knegt vast na de keuken keeren, Om wat te eeten als hy wil.
Dat ’s wonder goet.
Gelieft myn Heer dat ik hem eerst ontkleeden moet?
ô Neen, ik zal zo lang wat op de kamer wagten, Tot gy gedaan hebt.
Hoe laat zyt gy van gedagten, Myn Heer, om wederom op morgen heen te gaan, Op dat uw Chais en tuig dan morgen vaardig staan.
Dat komt ’er niet op aan.
Maar ’k zou wel Ligt begeeren, Op dat ik onderwyl kan na myn kamer keeren, Om daar nog iets te doen.
Tegen Flip.
Maak dat gy ras wat eet.
Het Ligt staat op uw Kamer al gereet.
PIET, alleen.
Wie dogt hier in den nagt, zo laat, nog Volk zou komen!
Maar wat geklop is dat?
nog meêr!
het lyken droomen.
Ligt kraakt ’er een, en dat zy komen om myn Wyf.
GRIET, PIET.
Och Baas!
daar is een Heer en Juffrou, die verblyf Verzoeken, voor deez’ nagt.
Goed, wil maar binnen laaten.
Daar ’s plaats genoeg: gants bloet!
daar kan ik tegen praaten!
Griet binnen en weêr uit.
PIET, BURGHART, ADRIANA, FLIP, GRIET.
Zyt welkom Vrinden!
BURGHART.
Baas hebt gy geen Logement, Hier voor ons tweên?
FLIP, ter zyden.
,, Die Dame is my bekent.
Maar ons verblyf, dient wel vooral secreet gehouwen, Om reeden, die ik u wel nader zal ontvouwen, En ik verzeker u, zo ge u daar wel in toont, Dat uwe moeiten u zal ryklyk zyn beloont.
Dat wil ik gaarne doen, indien ’k geen last zou lyden.
Ik sta u borg, dat ik u daar voor zal bevryden.
,, ’t Is Adriana met Heer Burghart, ô myn Broêr!
,, ’k Zie waar dat heen wil!
nou komt ’t Kalf net by zyn moêr.
,, Ik moet dat Stukje eens aan myn Baas gaan kenbaar maaken.
Flip binnen ZEVENDE TOONEEL.
PIET, BURGHART, ADRIANA, EELHART.
Hoor Heer, jy kunt nu wel gerust zyn in die zaken, Dat u hier niemant zal beklappen.
Dan is ’t wel.
Indien gy zwygt, ’k beloof dat ik ’t vergelden zel.
Gy kunt voor ons terwyl een Kamer klaar doen maken, Op dat wy morgen met den dag weêr voort geraken.
Zeer wel, ’k zal maken, Heer, dat het flux wordt gedaan, Op dat ge in stilten daar ten eersten op kunt gaan.
BURGHART, ADRIANA.
Nu hoop ik eindelyk, dat wy hier buiten schroomen, De handen van den Schout en Bode zyn ontkomen.
En ik op morgen mag, met u myn Lief, de Reis Vervord’ren, tot wy zyn ter plaats daar hunnen eisch Ons niet meêr schaaden kan, en wy gerust van zinnen, Malkander buiten schroom, in vreede kunnen minnen.
zag ik reeds dat uur, myn hert zou blyde zyn.
Maar wordt gy agterhaalt, ik sterf van schaamte en pyn.
Och Jaantje Lief!
’t kon eens zo erg zyn afgeloopen; Daar wy met reên, hier nog op uitkomst kunnen hoopen; Want had de Dochter ons van Lysje op de Brug, Eens niet gewaarschouwt, dat wy aanstonds weêr te rug Voort van Delfshaven, met ons rytuig, zouden trekken, Het had gedaan geweest; en die zal niet ontdekken Dat wy daar zyn geweest, of waar wy zyn gereên.
Zo ’t iemand heeft gezien, zo weet het yder een.
Daarom zo moeten wy in ’t donker nog vertrekken, Eêr dat men ons hier nog voor morgen komt te ontdekken.
Ik ben van zin om met het opgaan van de Poort, Te Rotterdam te zyn, en daar dan aanstonds voort Een Jacht te huuren, dat ons zal naar Brabant brengen, Of na den Briel, zo als ’t de wind best wil gehengen: Om met een Sloep van daar op Londen Scheep te gaan.
Myn Heer gy ziet wat ’k om uw liefde heb bestaan, En welk een plaats gy reeds bezat in myne zinnen; Dies hoop ik dat gy my ook trouwlyk zult beminnen: En niet verlaten, in het nypen van den noot.
myn hert zal u getrouw zyn tot de doot.
Daarom.... ADRIANA.
Och Burghje lief!
wat ramp!
wy zyn verraden!
EELHART, FLIP, BURGHART, ADRIANA.
Ontstel u niet Juffrouw!
u zal in ’t minst niet schaden.
Zyt gy ’t Heer Eelhart?
Ja Mejuffer.
myn Heer.
Kan ’t mog’lyk zyn, vind ik u hier?
en heb ik d’eer, Zo onverwagt, u van dees avont hier te vinden?
ô Ja, Heer Burghart.
Maar het schynt als of de Vrinden Zo wat bevreest zyn, en na dat ik heb verstaan Uit myne Knecht, zo zyt gy t’zaamen doorgegaan.
Uw Knecht!
ô Ja Juffrouw!
die heeft zulks straks vernoomen, En aangehoort toen gy hier zyt in huis gekoomen.
Wel nu myn Heer de zaak, na ’k hoor dog is bekent, Zo hoop ik ook, dat gy zo edelmoedig bent, Van niets te melden... EELHART.
Wilt voor my in ’t minst niet vreezen, Ik heb Mejuffer, als gy weet, bemint voor deezen, En ’t zou niet heuslyk zyn, dat ik haar zou verraân, Nu ze uit genegentheid met u is doorgegaan; En met u vluchten wil, uit vrees voor uwe Maagen.
Neen, nu zy u haar hert en min heeft opgedraagen, En myne diensten niet vermochten op haar zin, Wil ik u daarom niet weêrstreeven in uw min.
Maar hoe veel dagen is uw vlucht nu al geleeden?
Wy zyn van avond eerst van Leyden afgereeden; Toen ’t Schouwburg uit was, naar Delfshaven, om van daar Weêr met een Jaght, zo voort na Braband voort te scheepen,* Of na Den Briel, daar ons de wind best heen wou sleepen; Om daar ten eersten voort op Londen scheep te gaan: Maar vonden, laas!
dat daar onze aanslag was verraân, Want nauwlyks waaren wy nog van de Chais gesteegen, Of ziet de Dochter uit de Melkmeit loopt ons tegen, En waarschouwt ons zo als wy quamen op de brug: En zeide: Och Juffrouw, en myn Heer, keert doch te rug, De Boode en Schout zyn in ons huis, om u te vangen, Met nog een heer.
Hier op zyn wy van vrees bevangen, Weêr opgesteegen, to wy hier, te Overschie, Zo daatlyk quaamen, daar ik d’eer heb dat ’k u zie.
Denk of ’k nu niet met regt voor ongeval mag vreezen?
En of wy hier wel eens zo veilig kunnen weezen?
Wel zo u iemand, die de zaak weet, heeft gezien, Zo is het zeeker dat men zulks voort zal bespiên, En dat me u beiden hier wel ligt zal agterhalen.
Wel aan myn Lief, laat ons voor al niet langer draalen, Maar voort vertrekken, zo de Paarden vaardig zyn, Op dat myn hert mag zyn verlost van angst en pyn.
wy zullen zo aanstonds zien voort te raaken, Wanneer de Paarden... maar wat komt de Hospes maken.
PIET, EELHART, BURGHART, ADRIANA, FLIP.
myn Heer, ik vrees uw Vlucht is hier gedaan, ’t Geregt, de Schout... ADRIANA.
Myn Lief, wy zyn verraân!
Waar bergen we ons?
myn hert dat is vol schroomen: Wist ik een uitvlucht om hun handen te ontkoomen, Of maar een plaats... ADRIANA.
myn Burgje lief, wat raad?
Ik oordeel best dat ge op uw Kamer zo lang gaat, En daar u beide op ’t bed in stilte wilt versteeken; Of daar gy kunt.
,, Op ’t bed!
dat dient haar, selleweeken!
Dat ’s goed myn Heer, voor u, bedagt.
Ik ben bedugt.
Kom aan myn Lief, wyl ’t moet.
,, Dat ’s een Egiptens vlucht.
GRIET, PIET, EELHART, FLIP.
Baas, kom aanstonds voor, en doet de deur toch open, Of anders dreigt me met geweld die op te loopen.
Ik ben ’er van verstelt!
Ik kom zo aanstonds voor; Of doet ze open, daar ’s de sleutel.
Na ik hoor, Zo zal dat hier een Klucht van vrolyk Fransje weezen, Zeg Heertje, by me sjan, ik zou wel amper vreezen Dat ze ondertusschen op het bed wel ligt een togt Ansamble zullen doen, of ’t niet weêr beuren mogt.
Daar komt de Schout.
Ik vrees!
Stil, laaten wy maar zwygen.
Ik moet myn best doen om haar weêr van hier te krygen, Eêr dat zy zoeken, of haar zaaken zyn belet.
SCHOUT, BOODE, FREDRIK, EELHART, PIET, FLIP.
GAnts bloed!
wat ’s hier te doen?
ik sta ’er van verzet.
Heer Schout, hoe zo, komt gy my in den nacht hier stooren?
Ja Hospes, ik heb last om hier te koomen hooren, En te verneemen na een Neef van deezen Heer.
Die met een Juffer hier gekomen is, en niet veer Van hier kan zyn.
Hoe hier!
ik kan geen and’re Heeren, Als die daar staat, en flusjes hier in huis quam keeren.
Wel Hospes, meent gy, dat jy ons zo doeken zal?
Wy weeten beter; want hun Rytuig staat voor ’t Stal.
Kom doet uw last maar, en doorsnuffelt alle hoeken, En wilt het gantsche huis aanstonds gaan doorzoeken.
Maar Heeren... FREDRIK, tegen de Schout en Bode.
Volg uw last, en doet het geen ik zeg, Op dat die Losbol... SCHOUT.
Heer, men moet met overleg, De zaaken doen, om alle onluk voor te koomen.
Geef Licht.
tegen de Boode.
Maar ziet wel toe.
Nu heb ik voorgenoomen, Zo ik hem vind, en ik het spel te regt verstaa, Dat hy zal trouwen, maar ’t zal zyn met de Griekse A. DERTIENDE TOONEEL.
Dat ’s nu de tweedemaal, Dat ze op een liefdetocht weêrom na huis moet keeren, ’t Schynt dat ze al wonder moet op zulke reizen staan.
’k Ben warelyk met haar in deezen staat begaan, En stond het in myn macht, ik wilde haar gaarn helpen.
een ander zal haar droefheid haast weêr stelpen; Want zy heeft Minnaars by ’t dozyn, als ’t haar maar lust.
Ligt dat haar speelzieke aard van een wel werd geblust.
Of laat haar Jaap eens met zyn Glazewasser wassen; ’t Zal aan haar heeten aard zo wel als Kaalvink passen.
Maar ’k hoor gerucht.
En ik hoor Adriana’s stem.
na ’k hooren kan, zo zyn zy in de klem.
Nu is het speultjen uit: hoe of dat haar zal smaaken?
Als haar Galant eens in de Griekse A zal raaken.
BURGHART, ADRIANA, FREDRIK, SCHOUT, BOODE, EELHART, FLIP, PIET, EELHART.
Vrees niet myn Lief.
wat smertlyk ongeval!