floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
wel hebje van je leven.
Och, ik arm bedurven man, waar kom ik toe, het is te grof; Was men begut de hals wat langer, ik beet men zelver de keel of, Zoo was ik uit al men verdriet: wat helpt nou al men schrapen en sparen, En honger en kommer, die ’k eleede heb, om noch al meer te vergaren.
’s Nachts stont ik wel vijf-en-twintig maal op, en keek na men schat, Wel vijf-en-twintig maal bin ik hongerig te bet egaan dat ik niet en at, En niet een pispotje zou ik uitgieten, maar wel te dege in een vaatje bewaren, Daar kreeg ik dan van de Verrewers wel een oortje veur, as ik ’er mee in Stee quam varen, En wat helpt het men nou, as dat ik het veur een ander espaart heb, niet en beet.
Wist ik waar ze heen waren, ik liepze noch na.
Ay knechje, zeg jy ’t men, zoo jy ’t weet, Ik zel je een oortje geven, daar kan je dan een paar bolle veur koopen Maar lieg je jou Schelm, zo brui ’k je een oor of, zoo ’k je krijg.
’k Mach dit heen loopen, Of ik ze noch vongdt: en krijg ik ze, ’k zelze by den akkerement slaan, Dat ze heur beschijten allegaar.
Stoepje met het Gelt.
Hagje.
Wat dunktje Hagje, Platje, he?
kant gaan?
Beget ja ’t.
Dat denk ik, ’k wou noch wel zo een dag-huur winnen.
Sta vast nou Hoere.
Elemalement hoe wille wy ninnen.
Op zen Komedejants, Maat, zo lang as ’t wel lukt, benne we rijke lui, En anders een deel Bedelaars zoo ras as ’t weer op is dezen brui.
Ja zommige.
Ja maar dat voordeel hebbe zy, dat ze met bidden en smeeken wel aan de Kamer raken, En tegen ’t voor-jaar bruijeze weer heen met een Kompanie.
Hy ken ’t kruit.
’k Weet van haar zaken.
Maar ’t best dat ’er of is, ze binnen op Schouburg niet verlegen om zulk goet.
Ay kom, men tande wateren al na ’t pot-gelt.
Zoo hoefje hier niet na te wachte, dit ’s in een hoet.
Ja ’k mient zoo niet.
Kom hier, niet lang staan kijken, Gaan we een sloegs na Stijn de Uitdraagster toe strijken, Dan zellen wy ’t deelen; want daar binne we uit alle noot.
We zellen de wortels van zen Zulvere-berg wat wijt spraijen, zo groeit ze wat groot.
Stijn uit.
Dit dink ik is de muur daar ’k Sint Lammert niet zou vrezen ; Hoe kom ik ’er nou op?
ja hier achter zie ’k wel zel ’t best wezen.
Nou is ’t al om ekommen, och, waar brengen ze men toe, Niemant ezien, niemant ehoort.
O ik bin zoo moe Dat ik pas staan kan, zoo heb ik op een honkjes-draf eloopen, En noch heb ik het niet weer; zie daar, ’k zou men zelf schier op-knoopen, Hadt ik maar een tou.
Wel Stijn, wat droes doeje daar?
Stijn op de muur.
Waar is men gelt?
Hoe is ’t, scheerewe en kaar?
Ik loof ze is vervaart, ’k mag en reis wat zoeter spreeken.
Och Stijn, mijn Gijze Kijnt, zeg waar hebbe ze het versteeken, Of waar zinne ze der mee heen?
ay goude, help men toch.
Noch spreektze niet.
Gans eelemalementen spreek.
Och, Och lieve Sint Lammert, help me, en wil men nou bevrijen, Dat bidt ik je.
Hoe Duivel is ’t hier.
Och, je zelt men zoo verblijen, Zoo je maakt dat ik door ’t gelt niet en raak in ’t verdriet.
Hier heb ik de draat, nou hoop ik het klouwe ook wel te krijgen zoo ’t men niet ontschiet.
Ik vraag noch wat nader bescheit.
Wat gelt zou dat wezen?
Of wie helptje in ’t verdriet dat je zoo moet vrezen.
Onze volk heur schult is ’t, die zinnen der allien de oorzaak van, Die nou na Stee zinnen, om mijn tegen wil en dank uit te heilikken, an Wel en rijke, maar een leelikke vent.
Dat ’s weer wat aars, dul zou je der om worden.
Wat volk is na stee?
Men Vaar enne Moer die ’er de gierigheit zo toe porden.
Je Vaar?
Wel Varreke, wie ben ik dan, kenje men niet?
hoe Duivel is ’t?
of fopje men maar?
Och, Sint Lammert!
Dat jou de Sinte Duivel haal, kom of, of ’k leerje strak een aar Liet zingen.
Zelje men dan ontslaan, en van die Vent verlossen?
Ja met een ent ongebrande as.
Kom, ’k zel jou dat bakkes zoo rosse, Dat het je heugen zel.
Her of, zeg ik je, her of.
Hy trekt haar of.
Oy mijn, o je scheurt men kliet.
Her jou Kronje?
Wel Vaartje, bin jy ’t?
Dat ’s waar, waar is men gelt?
Och ik weet niet Wat gelt dat je mient?
Ja wel, ik wordt beget wel uit men zinnen.
Daar staat hy met de Hoer.
Hay, wat wilje beginnen.
Jou Schelm, enne jou stikke Hoers, dat jou de Nikker haal alle bay, ’k Zel jou kleunen jou Hoere-dop.
Hoe pikken is ’t hier, hay.
Och, wat komt men over?
Jou Varreke.
Mortje, wat wil je beginnen?
Kindt, ben gy ’t?
heb ik jou eslagen?
och, waar waren men zinnen, Dink ik?
je vaar, die ritze schelm, is ’er d’ oorzaak of, daar komt ’et by toe.
G. Hoe Droes is ’t hier gelegen?
men gelt quijt, en noch slagen toe!
Dit ’s vreemt, ’k laat haar begaan.
Hoe staat hy daar die Fiel, hy begint al te druipen.
Wel Aagt, hoe Duivel is ’t met je?
gaje men gelt verzuipen Met en kaar, en beukje men nou noch wat of.
Jou gelt, Stikke Schelms?
jou gelt?
Ja mijn gelt.
Och, men Heer, ’k heb schier niet een spelt Van hem gezien in jaar noch dagen.
Hy het ’et by de Hoeren verzoopen, dink ik, en komt ’er mijn nou na vragen.
Dat liegje beget, jou Kronje.
Gans eelemalement.
Hou, al met gemak, Zoo niet te schelden.
’t Roertje niet, jou eelementze Dik-zak, Jou Bier-bakkeze, jou Uit-zuipers al den brui.
Ja begort.
Za, vat hem.
Vat hem?
I Dien.
Voort, voort.
Wel hay, wat wil je lui.
Gaat, brengt hem voort eweg.
Wel... 2 Dien.
Zel je men Heer zoo in zijn eer raken?
Maar mannen ik wist niet dat... Schout.
Ja, ja, ik zelt je wel wijs maken, Dat loof ik je.
Aagt, spreek tog wat veur men.
Ik spreeken veur jou?
lk heb ’er den brui of.
Kom Kindt.
Men Heer, men Man mach je nou Deze gang betalen.
Aagt en Stijn binnen.
Zeer wel, ik zel hem ook wel nijpen.
Och Wijfje.
tZa, kom voort.
Men goe Schout-oom.
Neen, ’k moet jou dat pijpen- Stellen eerst wat verleeren.
Och, je moet het mijn vergeven, ’t Is deur de haastigheidt geschiet.
Mijn zoete Schoutje, men leven Zel ik het niet weer doen.
Dat ’s waar, ik weet dat wel.
Mijn Suikerde Schoutje, mijn Kapittelstokte Schoutje.
Wech, ik hoor niet na ’t gerel.
Mijn Marzepaine Schoutje.
Dit en kan je al niet baten.
Is ’er dan gien gena?
Wel, waar mee zou jy je dan wel laten Te vrede stellen?
onder vijftig gulden en laat ik het niet toe.
Dat ik je een vaan gaf?
Zeper je kent dat wel doen.
Hoe, Scheerje men?
Neen zoo waar niet.
Wel wie het van zen leven.
Weerachtig ’k heb gien meer, ik zou ’t je anders graag geven.
Wel dat je niet hebt zel men je wel laten verdienen.
O, ik kan Niet Raspen.
Men zel ’t je wel leeren.
Neen, zeg men liever dan Het naast, wat ik geven zel.
Veertig gulden, en niet een duit minder.
Och, wanneer krijg ik zoo veel gelt, van men leven niet, ik binder Te lijdig an vast.
Men goet Maat, dat het doch de helft minder was, Wat dunktje?
Ay ja, men Heer.
Och zoo, spreek mee een goet woordt.
Wel nou, ’k mach denken, ’t komt weer te pas.
Holla, ’k hoop neen.
Je moogt dan de helft geven, en jou voortaan wel wachten.
Ik zel je een briefje van men handt geven, daar zinje wel mee te vrede, zou ik achten?
Ja, zo je maakt dat het met den eersten wordt betaalt.
O ja, men Heer, ik zel maken dat daar niet en beet aan faalt.
Wel kom dan.
O gierigheidt, gierigheidt, hoe bin ik bedrogen met men gelt bewaren, Men leven zel ik het niet meer doen, zoo wel bin ik ’er by gevaren.
M. WALTES.
DE GESCHAAKTE BRUID, óf DE VERLIEFDE REIZEGERS; BLYSPÉL.
Door J.
VAN RYNDÓRP.
TE AMSTERDAM, By d’Erfg: van JACOB LESCAILJE, op de Middeldam, naast de Vischmarkt.
Aan deBEMINNERS der TOONEELSTUKKEN.
Verscheidene Treur, Bly, én Kluchtspéllen zo van de Heer Ridder P. C. HOOFT, J.
VAN DEN VONDEL, JAN VÓS, én andere Dichters, gelyk ook eenige door het Kunstgenootschap NIL VOLENTIBUS ARDUUM, óf dér zelver Leden in het geheel óf ten deele gemaakt, én op de Schouwburg vertoond; zyn, uit énkele baatzucht, sedert eenige Jaaren, door Michiel én Gysbert de Groot, én door de Weduwe van Adriaan van Gaasbeek, zo slordig, én gebrékkelyk nagedrukt, én mét zo menigvuldige Spélfouten én andere grove misslagen opgevuld, dat die Bydrukken niet alleenlyk niet, na die, van hunne Maakers, gelyken: maar geheel onverstaanlyk zyn, door het uitlaaten van geheele Tooneelen, Opdragten, én noodwéndige Voorredenen, die ter zaake dienen: gelyk onder anderen blykt aan het Blyspél van WAARENAR met de PÓT, voor weinig dagen by de Weduwe van Gaasbeek, nagedrukt, waar aan het Voorspél, dat by de Kunstkenners, in groote achting word gehouden, geheel, en al, ontbreekt.
En vermits de Tooneelstukken, hier door gerabraakt, in verachtinge komende, niet als ongenoegen aan de Dichters, én schaade aan het Weez én Oudemannen huis, gelyk aan het verkoopen van de réchte druk dier Spéllen, kan veroorzaaken, heeft men noodig geoordeeld, de Liefhébberen, hier van onkundig, te waarschouwen, dat alle die Bydrukken van Michiel en Gysbert de Groot, zo wél als die van de Weduwe Adriaan van Gaasbeek, gelyk men dézelve op de Speeldagen, langs straat, omtrent de Schouwburg, voor een stuiver óf twe, om roept, én doet verkoopen, niet geacht, nóch aangenomen moeten zyn, voor die Treur, Bly, én Kluchtspéllen, die op de Schouwburg vertoond worden.
DE Staten van Holland ende West-Vriesland, doen te weten.
Dat zy Supplianten sedert eenige Jaren herwaerts met hunne goede vrinden hadden gemaekt en ten Toonele gevoert verscheiden Wercken, zo van Treurspelen, Blyspelen als Kluchten, welcke sy lieden nu geerne met den druck gemeen wilden maecken, doch gemerkt dat dese wercken door het nadrucken van anderen, veel van haer luyster, soo in Tael als Spelkonst souden komen te verliesen, ende alsoo sy Supplianten hen berooft souden sien van hun bysonder oogwit om de Nederduytsche Tael en de Dichtkonst voort te setten soo vonden sy hen genootsaekt, om daer inne te voorsien, ende hen te keeren tot Ons, onderdanigh versoeckende, dat wy omme redenen voorsz.
de Supplianten geliefden te verlenen Octroy ofte Privilegie, omme alle hunne wercken reets gemaeckt ende noch in ’t licht te brengen, den tyt van vyftien Jaren alleen te mogen drucken en verkopen of doen drucken en verkopen, met Verbot van alle anderen op seeckere hooge peene daer toe by Ons te stellen ende voorts in communi forma.
Zo IS ’t, dat Wy, de Zake, en ’t Versoek voorsz.
overgemerkt hebbende, ende genegen wesende ter bede van de Supplianten, uit Onze rechte wetenschap, Souveraine Magt ende authoriteyt deselve Supplianten geconsenteert, geaccordeert ende geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen ende octroyeren mitsdesen, dat zy geduurende den tyt van vyftien eerstachtereenvolgende Jaren de voorsz.
werken die reeds gedrukt zyn, ende die van tyt tot tyt door haer gemaekt ende in ’t ligt gebragt sullen werden, Binnen den voorsz.
Onzen Lande alleen zullen mogen drukken, doen drukken, uytgeven en verkoopen.
Verbiedende daerom allen ende eenen yegelyken deselve werken naer te drukken ofte elders naer gedruckt binnen den selve Onsen Lande te brengen, uyt te geven ofte te verkopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebrachte ofte verkogte Exemplaren, ende een boete van drie hondert guldens daer en boven te verbeuren, te appliceren een derde part voor den Officier die de calange doen sal, een derde part voor den Armen der plaetse daar het casus voorvallen sal, ende het resterende derde part voor de Supplianten, Alles in dien verstande, dat Wy de Supplianten met desen Onsen Octroye alleen willende gratificeren tot verhoedinge van hare schade door het nadrucken van de voorsz.
werken, daer door in geenige deele verstaan, den Inhoude van dien te Authoriseren, ofte te avouëren, ende veel min de selve onder Onse protectie ende bescherminge eenig meerder credit, aansien ofte reputatie te geven, nemaar de Suppliante, in cas daar in yets onbehoorlijkx soude mogen influëren, alle het selve tot haren laste sullen gehouden wesen te verantwoorden, tot dien eynde wel expresselijk begerende, dat by aldien zy desen Onsen Octroye voor de selve Werken sullen willen stellen, daer van geene geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie sullen mogen maken; nemaar gehouden sullen wesen, het selve Octroy in ’t geheel ende sonder eenige Omissie daar voor te drukken ofte te doen drucken; ende dat sy gehouden zullen zyn een Exempelaer van alle de voorsz.
werken, gebonden ende wel geconditioneert te brengen in de Bibliotheecq van Onze Universiteit tot Leiden, ende daar van behoorlyk te doen blyken.
Ende ten einde de Supplianten dezen Onzen Consente en Octroye mogen genieten als naar behooren: Lasten wy allen ende eenen yegelyken die ’t aangaan mach, dat sy de Suppliante van den inhoude van desen doen, laten en gedogen, rustelyk en volkomentlyk genieten, ende cesserende alle beletten ter contrarie.
Gedaan in den Hage onder Onsen Grooten Zegele hier aan doen hangen, den XIX September.
In ’t Jaar onses Heeren en Zaligmakers duysent ses honderd vier en tachtig.
De tegenwoordige REGENTEN van de SCHOUWBURG, hebben het recht van de bovenstaande Privilegie, voor deeze druk, van DE GESCHAAKTE BRUID, óf DE VERLIEFDE REIZEGERS, Blyspél, vergund aan de Erfgenaamen van JACOB LESCAILJE.
In Amsterdam, den 23e.
October, 1690.
LEANDER, Haags Jongman.
KRISPYN, Knecht van Leander.
ADELGONDE, SOFIA, }  Nichten, te Bergen in Henegouwenwoonende, na Brussel reizende.
JURRE, Voerman van Adelgonde en Sofia.
GOVERT, Vader van Leonora, te Antwerpen woonende.
LEONORA, Dóchter van Govert, Bruid van Anzelmus.
JAN, KnechtJÓCHEM, Voerman }  van Govert.
HEER ANZELMUS, Vader van Anzelmus.
ANZELMUS, de Zoon, verlooft aan Leonora.
LOWIE, Herbergier.
ANNETJE, Vrouw van Louïs.
TRYNTJE, Meid van Louïs.
Het Tooneel, verbeeld, in het Eerste Bedryf, het Huismet de Stalling enz.
en de Buurt van Louie; en in de tweandere Bedryven, eene ruime Zaal, van de zelve Herberg,buiten Brussel, op de weg na Braine le Conte.
De Geschiedenis van het Blyspél, begind tegen denAvond, en eindigt in de Morgenstond.
DE,ófDE VERLIEFDE REIZIGERS; BLYSPÉL.
LEANDER, KRISPYN, LEANDER.
Myn Heer, wat is uw wil?
Bezórg myn Paerd, En ’t uwe; roep de knecht.
Zeer wel; maar hier ’s de Waerd.
KRISPYN, LOWIE, LEANDER.
Didon, Hospes, didon, onz’ Sieval, hooy, mangere, Antandé foe, Monsir?
LOWIE.
O wie, o wie.
Bon chere For tie Sieval, en ons; mooi, klaar Champagnes wyn.
Hoor, zeg hem eens, dat ik tót mórgen hier zal zyn, En dat ik t’avond vroeg wat eeten wouw.
Koerage!
Hoe zeg ik dit nou best?
die Fransche Sóp, Póttage, Die Soupé de Fransé, en een Poelétje, hoor, Antandé foe?
Ma foi, non Monsieur.
Wel, loop voor De Drommel: wat, myn Heer!
wat doen wy by deez’ Luiden?
Krispyn, gy zult het hem door teekens best beduiden.
Spreek, Rótzak, Monsieur veut mansjeer, wat eet, wat eet.
Manger?
bon bon Messieurs.
Zo, nou ’k het kunsje weet Om met een Franschman in zyn’ taal te rezonneeren, Zo wed ik dat ik kryg, al wat ik zal begeeren.
Vóstré Valét, moet onz’ Sievalen, wryven, die Frótteer, antandez foe?
Owie Monsieur, owie.
KRISPYN, LEANDER.
Wat dunkt u Heer?
kan ik my tot ’et Frans gewennen?
Kom ik weêr in den Haag, ô, ’k zal geen Duitsch meer kennen!
Maar Heer, zeg, zyn wy nu niet na by aan Parys?
O Dommen Reekel!
zult gy nimmer worden wys?
Deez’ plaats is naauwelyks acht uuren wyd, geleegen Van Brussel, wy zyn noch in Braband.
By myn Deegen Mag ik wel zweeren, dat ik meende van den Haag Wel hondert myl te zyn.
De helft niet.
Wat de plaag!
Maar wie heeft u, myn Heer, tot deeze reis geraaden?
Geen mensch ter waereld, als alleenig het versmaaden Van haar, die ik bemin; zy heeft een zaak bestaan Waarom ik haar tot ’t eind des waerelds na zal gaan; Die trótze, die myn hart met liefde wist te ontvonken Door haar aanminnigheid, en lodderlyke lonken.
O wispeltuurigheid, van ’t Vrouwelyk geslacht!
Hoe, Heer, is ’t Izabel, die u in ’t hooft gebracht Heeft, deeze Fransche reiz?
Ja, door haar schand’lyk vluchten.
Wat doetze in Vrankryk?
Ach, Ach!
laat my droevig zuchten.
Ze is de eenigste oorzaak, dat ik tracht na myne dood.
Wel, vlugt zy voor u, vlugt voor haar ook; dit ’s geen nood Om van te sterven, in den Haag zyn schooner Vrouwen: Laat haar maar zwinken.
Neen, nu ik haar niet mag trouwen, Wil ’k haar haar’ misdaad, en haar ontrouw doen verstaan.
Maar met verlóf, myn Heer, wat heeft zy jou gedaan?
Schoon ’t juist niet voegt, zal ik u evenwel ontdekken, ’t Geen ik tót nóch verzweeg, en waarom wy vertrekken: Weet dat het nu omtrent twe jaren is geleên Dat Izebelle van myn’ min wierd aangebeên: Ze is Adelyk, ik niet Krispyn: doch ’t zwierig leeven Van myne jonkheid, heeft haar zinlykheid gedreeven Om my te lieven.
Hoor: wy vonden ons eens t’zaam; En na veel woorden zei zy dat haar aangenaam Zou weezen myne min, ’k heb met eerbiedigheden Om hare gonst, en die geduurzaamheid gebeden; Dóch na dit voorval, duurd’ het wel een dag óf tien Dat ik niet eens na haar, óf na haar huis dorst zien; Vermits ik duchte, dat haar Adelyke Vrinden Het kwalyk naamen, zo zy my daar mochten vinden: Dus schreef zy my een brief, die ik niet had verwacht: Dat zy my in haar Tuin wou spreeken, in de nacht, En dat zy zelver aan de Tuinpoort, my zou wachten: Voorwaar, dit bracht my straks, in wondere gedachten.
Dat loof ik wel, ik wed dat jy jou beelden in, Dat jy de Jufvrouw... Wat beliefje?...
Neen, myn min Droeg ik haar zuiver; maar na dat zy my geleiden In de aangenaame Hof, en dat geen mensch ons beiden Ter waereld hooren kon, verstond ik uit haar mond, Dat zy wat twyffel, in myn’ trouwe liefde vond, Om dat ik sints die tyd, by haar niet was verscheenen: Maar door myn aanspraak was haar gramschap haast verdweenen, De liefde voerde ’t zeil van myn geluk in tóp.
Ach, haar omhelzing was zo zoet!
Houw óp, houw óp, Myn Heer, houw óp; je brengt me reeds aan ’t watertanden.
Och, ’k voel myn ingewand, men borst in liefde branden!
Wel hoe, wat letje?
komt de liefde ook in jouw zin?
Voorwaar, men reuzel smelt; maar hoe ging ’t met uw’ min Al verder, ik verlang.
Hoor dan, met weinig woorden Zal ik ’t u zeggen; wyl ik haar zo zeer bekoorden, Beloofden zy my heel stantvastig haare trouw, En heeft die met eene eed, en schrift bevestigt.
Houw, Een Juffers eed, is niks, ze is lichter dan de winden.
De waarheid kom ik tot myn rampspoet nu bevinden: Want maar een wyltyds na haar eeden, viel haar zin, Op een Fransch Edelman, die haar ontstak tot min; Dóch doen ik dit vernam, zócht ik voort te beletten Dat zy haar’ zinnen niet mocht verder op hem zetten, En door haar eeden was ik niet voor hem beducht: Maar nu niet lang geleên, neemd zy met hem de vlucht, En ik heb tyding, dat zy al veel dagen, binnen Parys geweest zyn, dit doet my deez’ reiz’ beginnen, Om te beletten, al hoewel ’t myn Vader rouwd, Dat Izabelle niet met deeze Franschman trouwd.
Zo tracht gy enk’lyk dan by dit Juweel te komen?
Doch zo deez’ Fransman haar je weet wel, had benomen, Woud gy haar dan noch al versteuren in haar trouw?
O ja, en voorts zal ik die trouwelooze Vrouw, En haare Schaker bei vermoorden.
Om te hangen!
En kreegenze Krispyn, jouw arme knecht gevangen, Hoe droevig zou ik dan daar moeten zingen; zest!
Wanneer men my zo wat kwam gispen?
flist en flest.
Me dunkt dat ik daar reeds de Beul al heb vernomen!
Neen ’t lykt een vreemde knecht, die hier licht t’huis zal komen.
En na my dunkt, zo komt ’er meer vólk achter aan.
Verneemt eens wie ze zyn en waar ze heenen gaan: Ik zal terwyl in huis al ’t noodige beschikken.
JAN, KRISPYN.
JAN. BLoed, is dat loopen!
men voeten zyn aan stikken.
’t Schynd dat gy moê zyt Vrind; JAN. Ja, dat is ’t dat men deerd: Is dit de Herberg daar de Messageer logeerd?
Ja, ’t is hier wel, gy zult hier dorst noch honger lyen.
JAN. Dat hoop ik.
Benje alleen?
JAN. Men Heer komt ginder ryen, Met meer gezelschap in de Wagen.
Zeg eens Vrind, Zyn daar ook Juffers in?
JAN. Niet als men Heer zyn kind; Ze zal de Bruid zyn, van het eerste van ’er leeven, En van de nacht, word ’s aan de Bruigom licht gegeeven.
De Bruigom, woond die hier?
JAN. Wat Duivel vraagje my?
Hy woond te Braine, óf le Konte, gunts hier by In Henegouwen, daar het hy veel Landen leggen: Maar woon jy hier?
ik wouw de Hóspes wel doen zeggen, Dat hy het eeten met de Bedden, vaerdig maakt.
Ga maar in huis.
DE droes we zyn hier wel geraakt!
Men zal hier vrolyk zyn, men zal hier Bruiloft houwen!
Zo maar men Heer zo lang wil blyven tót ze trouwen: Maar hólla, bloed!
hier komt een Kar met Liefkens aan.
JURRE, ADELGONDE, KRISPYN, SOFIA.
Men hoord het geraaz van een rydende Wagen.
JURRE, van binnen.
Wildy hier slaapen?
ou!
of wilde verder gaan Van Avond?
ADELGONDE, van binnen.
Is hier goed logies?
JURRE.
Ja, uitten vieren, Goe spys en slaapen, en ook allerleye Bieren; En ’t Leuvens Bier, dat ou de maag verwarmt en ’t bloed.
Die voerman praat al meê van slurven.
SOFIA uitkomende.
Wel dat ’s goed.
Ik zal ik, ou Valies in ulder kamer draagen.
Hoor Voerman, wil met een, eens aan de Hospus vragen Of hy een kamer, in ’t bezonder, voor ons tween, Kan geeven; zórg voor ’t goed.
ADELGONDE.
En vraag hem ook met een, Of wy hier daatlyk, wel wat eeten krygen kunnen.
Ba ja.
KRISPYN, ADELGONDE, SOFIA.
ME Juffers, ’k bid u, wil my dóch die eer vergunnen Dat ik mag weeten, óf uw reiz’ na Vrankryk strekt?
Ik denk wel neen, waarom?
SOFIA, tegen Adelgonde.
’t Lykt dat hy met ons gekt; Wel wat leid deeze Vent, aan onze reiz geleegen?
Wy hebben licht’lyk hier goe kompagnie gekreegen: Wel Nicht, als gy van vreugd maer ’t minste hoord of ziet, Zo wed ik dat uw druk uit uw gedachten vlied.
Och, óch, al myn vermaak, dat ik dat moest verliezen!
Als ik ’er nóch aan denk, voel ik myn bloed bevriezen.
Die zoete vrindschap!...
Ey, laat uwe droefheid staan.
Me Juffers, ai, uw reis?
licht dat wy saamen gaan, Myn Heer en ik.
Wy gaan een tyd te Brussel woonen, Alleen om de Op’ra daar met kunst te zien vertoonen.
Hebt gy ze nooit gezien?
Ik dikwils: maar myn Nicht, Die vol van droefheid is, heb ik hier toe verpligt, Om zo het moog’lyk was, haar droefheid te verwinnen, Door ’t zien van de Op’ra, te dryven uit haar’ zinnen.
Uw’ Vryer is licht..... SOFIA.
Och, myn droefheid is te groot!
Ik bid u meld uw rouw.
Myn lieve Bokje is dood!
Myn zoete Beest dat heeft, óch, óch, de geest gegeeven!
Ik heb nooit mooyer Bok, gezien van al myn leeven; Zyn hoorens waaren glad, hy was niet dik: maar sluik.
Een zwarte vlak liep van zyn borst af tót zyn buik: Maar óch, zyn dood zal my staag in gedachten blyven.
Hoor Nigje, de Op’ra zal uw droefheid wel verdryven.
Hoe, de Op’ra?
foey, foey, foei, dat is een slechte zaak.
Ik was ’er gist’ren nóch, maar noemdme dat vermaak, Met al die bruijery van lóllen en van zingen?
Dan zong ’er een: Kadmus, Hermioen... lompe dingen: ’t Is Doolhófsspul, met al haar’ Beesten, styf en loom, Van Draaken, Reuzen; foei: dan brógt me’er eens een boom, Dan naamen ze’em weer weg; ’t zyn kind’re viezevaazen; Men ooren tuiten nóch van ’t handgeklap, van ’t raazen Van veele lieden, die nóch taal, nóch zang verstaan, En meer uit grootsheid als vermaak in de Op’ra gaan: Het is de mode askaks in Vrankryk en Itaalje, ’t Tooneelspel in ’t Neerduits dat is maar voor ’t Kanaalje.
Zo spreeken veel Messieurs en Juffers in ons land: Maar hier in Braband, hoop ik, heeft men meer verstand.
Myn Heer is een Poeet, de Duivel!
hy maakt vaerzen, Als een Parentius in hoog gekurkte laerzen.
Wel Nigt, indien ’t zo is, gelyk die Vrind ons zeid, Is de Op’ra niemendal.
Ai, dat ’s maar malligheid; Daar ’s niet bekoorlyker, gy zult het zo bevinden.
Zulk aardig dansen, en die melody!
’k beminden Nooit ding ter wereld zo, als deeze zoete vreugd; En ’t is geen wonder; want onz’ Santen hunne deugd Werd door de vaerzen op muzyk zeer hoog gepreezen.
Nigt, tien jaar wouw ik in het Vagevuur wel weezen, Indien ik d’ Op’ra, al myn leeven lang mogt zien.
Die liefde is al te groot.
ANNETJE, SOFIA, ADELGONDE, JURRE, KRISPYN.
ANNETJE.
Ik kom myn’ dienst aanbiên; Weez’ welkom Juffers.
SOFIA tegens de Voerman.
Zeg, waar is ons goed gebleven?
Ik heb het: treê maar in.
JURRE, ANNETJE, KRISPYN.
Ik ga wat voeyer geeven Aan myne Piaerden; tapme ien potte Leuvens bier.
Wel Jurre, ik zel het doen.
Maar zet ze wat aan ’t vier.
KRISPYN, ANNETJE.
DIe Voerman zo het lykt, die houd veel van te smeeren.
De Vlaamse Voerluy, ô!
die leeven hier als Heeren, Al zou ’et kleed van ’t lyf, voort nae de Lomberd gaen.
Maar na my dunkt, Waerdin, zyt gy hier niet van daan?
Wel neen, myn Vrind, heel niet.
Waar zyt gy dan geboren?
Te Delft.
Met jouw verlóf, ik bidje laat my hooren, Hoe dat jy hier dóch aan die Rótzak bent geraakt?
Wel hy was Jongman... maar wie óf ons hier genaakt?
’t Schynd dat ’t geluk, van daag veur ons is ingenomen, Myn huis te zeegenen.
ANNETJE, GOVERT, LEONORA, KRISPYN.
ANNETJE, spreekt voort.
Myn Heer zyt wel gekomen.
Gy ook me Jufvrouw; maar, hoe!
kom je zo te voet?
GOVERT.