floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
besie my neergeboogen Voor uwe voeten, is, is dan het meededoogen Gebannen uit uw hert, gy kend de liefde wel, Die 't minnequynend hert bestookt, en blaakt so fel, Dat alles op der aard geen balsem kan verstrekken, So lang hy syne min, so wreedlyk, moet bedekken, des heeft de liefde my die soete streek geraan, De liefde noopte my naar dit gesprek te staan, De teed're liefde deed, door list, my dit versinnen.
Wy wisten, tot ons wit, niets beeters te beginnen.
Des neem weer aan dees beurs, en so ge uw bystandt biedt, en dat, door uwe hulp, my haar te sien geschiedt, sal ik u noch daar by met duysend Pistoletten begeeren.
Zo uw gunst myn liefde voort wil setten, gy kunt, in dien gy wilt, by haar myn voorspraak syn, een heelster van myn ramp, en myn verliefde pyn.
Rys Graaf, ik kan niet meer weerstaan die gulde woorden, so 't is een suivre vlam, waarme sy u bekoorde, sal ik u bystand doen, en smeeken Leonoor, dat sy u geeven sal, is 't doenelyk, gehoor.
Maar so 't onkuysche vlam blaakt in uw hoofse sinnen, sal ik u teegen gaan, gy sult op haar niets winnen.
So suiver is myn min, dat ik, door 't trouw verbond Met Leonoor, wel wensch te heelen myne wond.
Dus siet men dat dit slach van volk wel trouw sal blyven, is maar de minnaar kaal of gierig op syn schyven.
Kom, neem weer aan die beurs, die gy so quaad versmeet.
Sy was voor u bestemd, aan u met recht besteet, IRENE.
Ik neemse in dank weer aan, en sal u hulp getuigen, ik wil niet, dat men my sal onverdiendt beloonen.
Maar op dat deese saak niet dwaaslyk word betracht.
So moet ik my beraan, wat dienstig is genoeg om Leonoor, myn kind, haar belging te doen stryken, en dus ons oogmerk, met gemak, te doen beryken.
Ik heb haar altoos het gesicht van mans ontraan, Ik heb met lessen dit steeds vierig voorgestaan, 't sal my veel moeite syn haar hier van aftewenden.
Dat sy stemt, en ontfangt by haar een onbekende, Een minnaar, maar ik spits het scherpst van myn verstand Op dat my overblyft, op haar, hier d'overhand, sy heeft altoos myn raad gevolgt, en nagekoomen.
Misseikonst is my noch, io 'k hoope, niet benoomen.
'k beken, het heeft syn werk het ingedrukte merk Te schuuren uit een steen, of uitgehouwe serk.
Maar word men wel beloond, men moet het loon OOK achten.
En door de tyd het nut, van die u loond, betrachten, Te groot waar anders t loon voor so een kleene saak, Veel moeite strekt my hier, dat ik haar win, vermaak, En k sou by don Louys myn leevensdraadt afspinnen, Dat ik niet half so veel voor my sou overwinnen.
Gy hebt gelyk, Irene, het strekt u ook geen schand, Dat gy een minnaar helpt in t stooken van syn brand, brand, die my t hert verteert, brand, die my doet smachten, brand, die my uur op uur doet storten minnek lachten, en of schoon don Louys, dat dit geschiet, niet weet, Dat kan in t minst voor u niet strekken tot uw leet, Gy doet een dubble dienst, my vryt gy van te sterven, En doet uw juffer gunst door myne min verwerven.
Gy weet, myn staat is hoog, geächt, gefien, gecert, dat my de koning ook hier aan syn hof waardeert, dat 't jufferschap alom wel naar die gunst sou hoopen, als ik myn vryheid, voor haar vryheid, wou verkoopen, En hechten hart aan hart, door Hymens heilge trou, voor Venus hoog altaar in Paphos kerk gebouw.
Ik weet al wat gy segt ik ken uw hooge staaten, Maar op uw kuisheid, Heer, durf ik my pas verlaaten, en, als een minnaar smaakt het soet, dat hy verlangt, En syne zielsvoogdes in bey syn armen vangt, Dan krygt hy door die gunst, in plaats van min af keeren, En sou haar, tot syn vrouw, niet wenschen, noch begeeren, wyl d'eerste liefdens drift, als die vernoeging vind, Is 't ovrig van die min verstrooid in rook en wind.
Dat is geen min, als min by trovwę word genoomen, te dierlyk is die drift, verbasterd van de vroomen.
Neen, neen, myn trouwe min sal pal staan als een rots, edelman.
En haar ten trots Die 't swalpen van de see weerstaat.
Weet op haar vaste grond te breeken, af te stuyten.
En wilt gy myne trouw door eeden vast besluyten, so sweer ik u.... ianne.
Sacht, Graaf, 'k geloof u by uw woord, dat gy niets sult bestaan, als 't geen dat recht behoord, Des sal ik inder yl my aanstonds huis waart spoeden, En al wat ik vermag, ten uwen best, bevroeden, hoe verder, als de son laat sinken haare schyn In Thetys ruime schoot, en dat het swart gordyn Haar goude straalen stuit, om verder door de breeken Sal ik aan het Balkon, dit strekke u tot een teeken, Een laddertouw bestaan te hechten, sterk en vast, En wachten u aldaar, dat niemand u verrast.
Van daar sal ik u dan, naar Leonoor geleiden, En in haar slaap vertrek kunt gy te saam verbeiden, En spreeken van uw min, so lang gy t vind geraan, sien dan, of sy uw min daar wil ten diensten staan.
Vaarwel, ik ga, myn Heer.
Hoe sal ik u beloonen, myn waarde voedstervrouw, vrouw Venus moet u kroonen.
Co stuurt een seeman, gantsch vernoegd van harte en syn ryk gelaade kiel gerust ten haaven in, so maaiteen akkerman een gouden oogst van airen, die syn ontruste geest quam dag op dag beswaaren, Als hy 't gesneede graan te saam bind, garven set, En dat het guure weer hem hier in niet belet, syn waagen, swaar belaan, rold naar den graanberg heen, Waar door syn naare sorg en kommer is verdweenen.
So B5 de ontrouwe voedster.
So keerd een oorlogsheld, vol vreugden, uit den slag Als hy syn slaapen met laurier bekranssen mag, En dat verwinnaar hy word al weegs uitgeroepen, Dan schaart hy met vermaak syn afgestreede troepen, so ben ik nu gesteldt, myn siel dryft op de wind Van het geluk, nu ik de saak volkoomen vind, Naar myn genoegen so geleegen, en geschaapen, Dat ik eerlang 't genot van myn verlangst sal raapen En smaaken 't soetste soet, dat my lang treuren dee Wanhoopig, dat ik dat sou vinden op dees steen.
En vruchteloos was, dat ik had begonnen Vergeefs so vreemde een saak bedacht, beraamd, verzonnen, En wel het grootste, dat hier myn verwondring voedt, Was, dat Irene keerde, als sinloos, en verwoedt, En haare swarte gal al buldrend uit quam braaken, Ik dacht niet, sy so haast sou aan t bedaaren raaken, t was geen bedaare alleen, sy quam in uw belang, Op t hooren van het goud, song sy een andre sang, En wist haar woede gaau te maatigen, te streelen, En op een andre toon, haar rol, vol geest, te speelen, Dus siet men, dat het goud de meeste wondren doet Een leeuw word straks een lam, sachtsinnig van gemoed.
Ik dacht ook in het eerst, dat alles om sou keeren, so stondt haar het gesicht.
Myn Heer, ik wil wel sweeren.
Dat voor myn aardsche hut ik wel verleegen was, als sy my aansag met twee vuuren, al so ras Besweek myn groote moed, die Alexanders daaden Doen wyken, op t gerucht, van myne lauwerblaaden, Maar k dacht, een raasende, en een fel ontsinde vrou, Veel meer als honderd mans, verwoed uitwerken sou.
Ja Phlip, uw groote moed is my voor langgebleeken of blyspel.
Op 't minste staalgerucht, laat gy het haggie steeken En kiest het haase pad, wat is uw moed heel groot, 'k Wed gy verslaagen lag, al eer men op uw schoot.
Myn moed, myn Heer, 't is best, dat die sich houd verborgen, Dan doe ik voor myn stem de heele weereld sorgen, maar, so ik in gevecht bestond eens pal te staan, was myn roemruchte naam verbannen en vergaan.
Dus moet ik myne moed maar in den teugelhouwen, Daar kan ik my, in nood van loopen, op vertrouwen.
Kom, kom, al lang genoeg, vervaardig my myn kleed, op dat het alles tot myn uitgaan is gereed, myn handschoene en paruyk, myn vest van silverlaaken, myn hoed, myn pluym, gaat heen, en wilt dat klaar gaan maaken.
PHILIp Uw wil word straks volbragt, wilt gy dat ik t huis wacht Uw komst, myn Heer?
'k seg ja, doet alles wel bedacht... orfise, voor uw gunst, en dienst wil ik u loonen, En schenk u deese beurs, voorsien met goude kroonen, al heeft uw overleg de prys hier niet behaaldt, Uw huis, uw ryp vernuft verdiendt te syn betaaldt, vaarwel.
Ik moet naar huis so aanstonds my begeeven.
Vaarwel, niets moet uw doen, myn Heer, hier teegen, streeven.
IRENE in Leonoors kamer.
Had ik gedacht, dat my het wankel lot so goed, So gunstig soude syn, ik ging daar heen, verwoed En toornig om de hoon, die ons was wedervaaren, Maar 't sacht gemoed des Graafs deed my wel haast bedaaren.
En syn beloften, goon!
die waaren wonder groot, als duisend Pistolets hy, voor myn hulp, aanboodt, dat woord, dat woord had kracht, daar deed hy my voor swichten.
Maar denkt gy wel, Irene, op uwe trouw, uw plichten, Die gy aan don Louys, tot voeding van syn kind Verschuldigt syt?
wat raad, als hy u ontrouw vind?
Maar wanneer me een slot bestormdt met goude benden, sal de overwinning sich haast naardien veldheer wenden, het goud is 't snoodtst vergift, tot krenking van de trouw Die trouw, hoe dier gevest, in ontrouw wisslen sou.
Het veinsen is myn werk, om Leonoor te doeken, En haare schrand're geest, door schynschoon, te ver kloeken, Maar 't meest daar ik voor ducht, en pynigt my de sin, 't is, dat Graaf Carel doelt op liefde, en niet op min.
Wat raad, ik kan niet wel myn woord te rugge keeren, of 'k mis syn bod, so niet, 'k vrees voor myn kind haar eere.
Daar komt sy self.... gitized by Google BLYSPEL.
29 tweede tooneel.
LEONOOR, IRENE.
Wel seg, hoe is de saak vergaan?
Vond gy haar noch by een, hebt gy uw wraak voldaan?
Ik heb, myn leonoor, aan myn ontroerde sinnen Gerechte wraak verschaft, k vond die bedriegers binnen te saamen in t vertrek, sy stonden noch bedeest, om dat uw vlucht van haar so schielyk was geweest.
Ik dreigde Orfise met de gramschap van uw vader, De Graaf, aan wien dees saak noch raakte so veel nader, heb ik gelasterd, en gescholde in eenve moedt, dat ik voor vast vertrouw, dit hem wel aarssen doet, En nooit weer trachten sal, my waak saam te doen doolen, den hemel sy gedankt, dat gy de strik, verschoolen met veel behendigheid, so wel ontkoomen syt, Ik ween van blydschap, en ben in myn siel verblyt, dat syne kunst streek hier geen voordeel heeft genooten.
Het word maar voor een spel gereekendt by de grooten 't Verlyden van een maagd, en selfs het meeste deel Die schatten deese saak, schoon vroom in schyn, niet veel.
Als was 't geen slinkse daad, 't onteeren der geslachten, ik seg niet, dat de Graaf sou syn van die gedachten te bedriegen, u te krygen naar syn wensch, men oordeel niet te slinks straks van syn eevenmensch.
't Waar mooglyk kuysche min, die hem hier toe verplichte.
En schoon hy is van staat, en dat hy wel kan stichten Een oogmerk, om te staan naar t eerste jufferschap, Uw schoonheid is mischien by hem op hooger trap Gesteld, syn insicht, om u wettelyk te trouwen, het staat my ook noch voor, en moet het u ontvouwen Dat in myn lastering, hy my sulks klaar deed sien.
Is 't waar, Irene, dat gy segt, seg, kan 't geschien?
Neen wyl so hy voor my dat insicht had gekreegen, Had hy voor Vader dat so lange niet versweegen, maar my hem afgevraagt, ja, ik voorseeker hou Een man van so een staat hy my niet weig'ren sou.
Gy spreekt, myn kind, met reen, ik ben in uw gevoelen, die omwegh van den Graaf kost wel op arger doelen, des scheelt het my niet veel, of keer wel weer te rugh, en scheld hem op een nieuw.
Neen waarde, niet so vlugh.
't sal beeter syn, dat wy, 't geen is geschiedt, vergeeten, door syn verachting heeft de wraak sich wel gequeeten.
Het geen gy segt is waar, en heeft syn volle leën, Maar haasten we ons so niet, laat ons eens nadertreen, laat 's Graven insicht ons geen quaaden indruk geeven, Mischien uit fynigheid heeft hy het so bedreeven, om, eer dat hy uw self van uw Heer vader vraagdt, Te sien, of syn persoon aan u wel so behaagdt, Dat hy door dienstbaarheid sich soekt bemind te maaken, Uw gunsten winnende, dus in uw hert te raaken, Op dat uw huwlyksknoop sich dan te vaster stoot, Wat segt gy, Leonbor, was dan die schuld so groot Van hem te hooren?
Spreek, ontdek my uw gepeinsen, myn tederheid voor u kent, en verstaat geen veinsen, Voeldt gy geneegenheid en achting voor den Graaf, of is syn trouw onwaard geschonken u ten gaaf?
Ach voedster, swyg, ei swyg, gy doet van schaamt my bloosen, het lelywit hervormd ge in volle gloed van roosen, k veracht hem niet.
Hoe stuat, hoe staat gy dus bevreest, spreek, blyspel.
Spreek, spreek ronduit, wat maakt voor my u dus bedeest?
Wyl gy 't dan begeert, dat ik ronduit sal spreeken, weet, carel acht ik waard myn min, my is gebleeken Al syn volkoomen heeren, wanneer hy tot my sprak In syn verliefde taal, 'k beken, 'k beken myn swak 'k was van geen harde rots, noch uit een steen geschaapen, syn onvermoeide vlyt deed hem geen vruchten raapen, so als hy wel verdiende, uw straf heid meenigmaal heb ik gewraakt, als hy, met minnelyk onthaal, my socht 't ontfangen, dus, tot loon van al syn rampen, heb ik met suchten die versacht, als hy moest kampen.
En 'k seg u nu vol uit, ver van syn stoute daad Te haaten, dat myn hert hem ondanks hier voorstaat, Ik werp de schuld alleen op uwe straffigheeden.
Wel, wyl gy 't binnenst van uw hert my hebt beleeden, En u syn aansoek niet onaangenaam sal syn, sal ik die minnaar so veel leiden, als in myn Vermoogen is.
LEONOOR ach!
wat verplichting sal ik toonen, Voor die getrouwe diehst, waarmee sal ik u loonen?
Of schoon de Graaf aan 't hof niet grootlyks was gesien En maar een Edelman, noch sou ik, kan 't geschien, hem booven alle mans van deesen aardboom stellen.
Maar laaten wy elkaar geen sprookjes hier vertellen, wyl carel is een man, die sonder twyffel is Geschikt voor ryker vrouw, en Vorstlyke erffenis.
Verwachten wy niet, dat syn min sich sal bepaalen Aan t kind van don Louys, daar niet veel is te haalen, neen, neen, hy heeft voor my so goed een insicht niet.
En acht my ook niet waard, als gy het wel besiet, het draagen van syn naam.
Hy soekt my maar te hoonen.
Wel waarom sou hy u niet minnen, en bekroonen U met syn echt verbond, de min toond reis op reis haar.
Haar wonderwerken, sy behaald allom de prys, t schynt dat den Hemel heeft gewilt, hy u sou wachten, verongelyk u niet, noch stort vergeefsche klachten, hy vind sich niet verneërd, als hy met u vereend, Uw Adel en geslacht syn luister niet verkleend, hy hoeft sich om uw echt in t minsten niet te schaamen.
En, wyl gy hem besind, breng ik u beiden t saamen.
Sacht, sacht, wat wilt gy doen, ik wraak dat gy hem soekt, stond ik uw raad hier toe, 'k weet wis, dat hy my vloekt.
'k Weet behendiger dees teedre saak te draaijen, en om u langer met geen woorden meer te paaijen, weet, als ik hem bekeef, en strafte syne daad, dat syne heusheid my te moed quam, in die staat My nedersettede, en met wel bedaarde sinnen My van syn liefde sprak, en syn oprecht beminnen.
Hy swoer my, dat syn hert naar u te trouwen stond, dat sulks syn oogmerk was, en syner liefden grond, daar op versocht hy my, 'k sou hem myn gunste aanbieden, dat u, door syne komst, geen onheil sou geschieden, hy overreede my, ik heb 't hem toegestaan, Te wachten aan 't balkon, of gy het vondt geraan.
Wel waarom sulks gedaan?
gy hebt my honderdmaalen Gesegt, dat 'k nimmer moest naar een byeenkomst taalen Van mans, dat sulks niet als gevaarelyk kan syn.
Dat s waar, ik heb t gesegt en wel met goede schyn, maar t staat u vry, die les op heeden niet te houwen, wyl gy den Graaf reeds kunt als uw gemaal beschouwen.
Dat is hy nu noch niet, ook moet ik hem niet sien, Voor dat myn vader my dees gunste wil aanbiën.
Myn waarde Leonoor, wat ben ik wel te vreeden Dat gy uw self so wel bewaard, ik prys op heeden.
De vrucht van al myn werk, gy hebt seer wel besteed Myn lessen, die ik u staag gaf, en die gy weet So wel te stieren maar, myn kind, my komt te vooren, Dat gy myn seedeles te hart trekt, wilt my hooren, Uw deugd vertoondt sich hier als al te wildt en blind, Hoe streng ik ook mag syn, hoe gy van my bemind, Noch kan ik niet voor goed een straffe wysheid keuren, Die, sonder onderscheid, de waapens op wil beuren, En schuldige, so wel, als d'onschuld, teegengaan.
Al hoort een juffer haar verliefde minnaar aan, dat krenkt haar deugden niet, als sy de suiverheeden van syn verlangen weet, en vierige gebeeden, als sy syn liefdens drift te moed komt, is min schuldt, Dan dat sy heeft gevoel syns smerts, haar daar mee huldt.
Stel u gerust op my, ik ben genoeg ervaaren, En het belang voor u sou my altoos beswaaren, wanneer ik u deed doen, dat strekte tot berouw, leonoor.
Wel seg, waar wilt gy dan, dat ik hem wachten sou?
In uw vertrek, daar is de beste plaats van allen.
Ik doe hem binnen staan, is 't van uw welgevallen.
Maar, denk, Irene, een man.... IRENE.
Dat is so seldsaam niet En kon het altoos syn, als sulk een saak geschiet, dat juffers mans besoek in haar vertrek op wachten, dat die daad was gesterkt met sulke goê gedachten Als d'uwe wyders seg, wat maakt u dus bevreest?
Sal ik niet by u syn?
Myn vader wel het meest, die op 't onvoorsienst ons schielyk eens verrassen!
Syt maar gerust, myn kind, daar sal ik wel op passen, hy is op uw gedrag gerust, hy kent myn trouw, deontrouwevoedster.
En dat voor slinks bejag ik altoos schrik en grouw.
Gy dringt my al te sterk, 'k ben door u ingenoomen.
Ik ga.... deonoor.
Neen, blyf.
'k seg hem dan af.
Wel, laat hy koomen.
O Venus, moeder van de min!
Wat hebt gy een geducht vermoogen?
Gy daald al sacht ten boesem in, En nauwlyks kan me uw komst beogen.
Graaf Carel, die, so onvermoeid, Op goe geleegenheid ging peinsen Om my te spreeken, houd geboeid Myn hart, myn siel, ik kan t niet veinsen.
En als hy, door die braave vond, Myn Argus de oogen deed verblinden, stondt ik verset, myn hertewond Deed my door t kloppen wel bevinden, Wat binnen in myn boesem stak.
Des, schoon syn suchten my bekoorden, vervullend, daar de spraak ontbrak, moest ik, door myn gedwonge woorden, hem schelden, wraaken, heenegaan.
Nu komt myn Voedster voor hem spreeken, en durft my syn gesprek wel raan, Daar ik naar haak, maar avregts reeken.
Sou haare deugd wel syn bestréen, en BLYSPEL.
En omgekocht door Carels gaaven?
Dat sy syn komst, door so veel reen, Voor goedkeurt, vorderd, en durft staaven?
Maar, ô myn eer, gy loopt gevaar, Een man in uw vertrek te wachten, Indien t myn vader wierd gewaar, Hoe sou die gryse my verachten, My schelden basterd van syn stam, En tot syn schande voortgesprooten, Gewis, so hy er achterquam, Myn fout syn swakheidt sou vergrooten.
Vergeef me, o vader, deese daad, myn voedster rekend het geen schande, maar styft myn onschuld met haar raad, de min bekneld my in haar banden.
O kamer, vader, eer, ik merk.
Dat gy deese euveldaad moest hind'ren, Maar neen, myn liefde is al te sterk, En doet dees drie haar kracht vermind'ren.
Daar komt hy, ach!
ik beef.
CAREL, LEONOOR, IRENE.
GAREL.
Ik werp my voor u neender, dat ik uw voeten.
Rys op, rys op, myn Heer.
Myn tong ontbeerd de spraak, om u, om u naar waarde Todanken voor die gunst, die my Ireen verklaarde Dat uw meedoogenheid aan my 't geluk verleend Van u te sien, gedoogd, en ons te saam vereend.
Vereend, om door myn tong myn hertsgrond u te ontdekken.
Die, door uw oog gewond, my herwaards aan doet trekken.
Het sal niet noodig syn, dat ik u doe verstaan, Hoe seer myn teed're min uw min heeft nagegaan, Hoe lang ik heb gesocht, en wel met veel beswaaren, Om deese wond, door u gemaakt, u te openbaaren, Hoe myn versonne list u deed in een've moed Opstuyven, als een see, verbolgen en verwoed.
Daar by is u bekend, met welke schampre woorden Irene om deese daad myn groots gemoed doorboorde, Maar als ik haar beleed myn trouwe en suivre min, Die ik alleen voor u bewaarde, als myn godin, Heeft sy dit aangemerkt, om vast hier op te bouwen, U van myn minnebrand met woorden 't onderhouwen, En uw gemoed vermurwd, bewoogen met myn pyn, Waarvoor ik eeuwiglyk aan u wil dankbaar syn, Mogt ik my door de trouw aan u altoos verëenen.
So uw gedachten, Graaf, sich voeren derwaarts heenen.
Sal, al het geen gy segt, my koomen als verdicht, Voor dat myn Vader dit meê toestemd, k weet myn plicht.
Myn schoone, 'k had voor lang uw vader dit doen hooren waare ik vreesde uw rust, en myne min te stooren.
'k beschuldig u niet, Heer, dat gy 't niet hebt gedaan, ja gy hebt u wyselyk beraan, maar niets weerhoud u nu, nu mag het wel geschieden!
Spreekt don Louys, so niet, wilt eeuwigh van my vliezen.
Wel waarom, Leonoor, soude ik u nooit meer sien, om u myn teed're min, myn liefde en hart te bien, kan dan de soetigheid der min u niet vermaaken?
So gy so minnen kost, als ik, gy soud niet wraaken l'e ontfangen in 't geheim myn suchten en gebéen, verblyspel.
31 verswygen voor een tyd uw harts verborgentheen Voor uw Heer Vader, ach!
wat heeft geheimen handel Van minnekoosery al soets, al sachts, haar wandel Is hemels, en sy schroeft de harten in elkaar.
't kan syn voor u, voor my achte ik sulks, Heer, gevaar.
Die fyne teederheid, als dochters deugd beminnen, myns oordeels, past haar niet, wilt ook uw self verwinnen, spreek niet meer van het soet van die straf waarde vreugd, so gy myachte, en dat uw min steunde op de deugd.
Gy soud my dit, myn Heer, wel wachten voor te stellen.
En so de tochten van uw hert dat snood versellen, Behoorde uw siel in sich te klaagen over my Dat ik niet ben gehoond, maar, ach myn swakheid, gy Syt d'oorsaak van dees hoon, u, u moet ik dit wyten En wel verdiend, maar goon, het sal my eeuwig spyten.
Aanbiddelyke maagd, gy moord my met die reën, uw enge deugd word maar door vals gerucht bestreën.
Hoe, daar ik uwe min op my doe seegenpraalen, sou sich die liefde dan, so schielyk, onderhaalen?
Wat onrecht.
Maar ik ken, ik ken te wel uw hert Myn achting, syt te vreën, u niet ontnoomen wert, Ja ik, ik ben bereid te doen naar uw begeeren, Ik sal op morgen vroeg my tot uw vader keeren, Besorgen, dat hy ons wil toestaan hymens knoop.
Maar ik verberge u niets, k heb daar toe weinig hoop LEONOOR.
Wat segt gy, sou hy u dat aansoek kunnen weig'ren Een man, wien het geluk doet aan de starren steig'ren, Gesien, geächt aan 't hof?
Het is die selve staat, die my doet vreesen voor syn weigering en haat.
Gy staat verset, maar 'k sal u hier in haast verlichten.
Vyfdaagen nu geleen, quam my de Vorst berichten, o dat de ontrouwe voedster.
Dat syn begeerte was, dat ik in t echtverbond Moest treeden, maar haar naam heb ik niet uit syn mond Vernoomen, wie hy had tot ega my verkooren, maar t is een vrouw van staat, sei Hy.
Dus kunt gy hooren Des Konings wil, en wyl, dat ik niet kost verstaan, Of myn geneegenheid u mogt ter herte gaan, Daar u wel is bewust uw wreedheid, k stond verleegen, k heb van uw weedermin nu eerst bescheid gekreegen, Dus gaf ik aan syn wil, met weinig teegenstand, My over, denk nu self, denk nu van uwe kant Of don Louys my sal, als schoonsoon, willen kiesen Voor s konings gramschap.
Neen, hy sou veel eer verliesen, Al wat hem de Fortuin so mild geschonken had, En uw verbintenis, hoe hoog hy die ook schat.
Maar, schoon myn vader al niet wraakte dit vereenen, wy souden geen geluk meer hebben, naar myn meenen, bedenk, hoe soud gy, Graaf, af keeren so een hand Die u de Koning boodt CAREL.
'k beken, dat myn verstand Hier voor verleegen staat, maar echter wil ik hoopen Dat ik door myn gedrag des konings gunst sal koopen, En ook de vriendschap, die hy daags betoond aan my, Sal my bevryden voor die wreede slaverny Waarmeede hy my dreigt, gy kunt, myn leonore, als gy my waardig acht, my helpen, wild my hooren.
Wel hoe, en op wat wys, verbreekt men dan die band, en 's Vorsten wil?
Als gy myn min niet teegenkant, En myne trouw ontfangt, so sal ik 't so wel draayen, dat ik de Vorst, met schyn, in deese saak sal paayen.
Statoe, dat ik u trouw, in t bysyn van dees vrouw Dees tized by Google.
Dees trouw verbintenis ons hier best redden sou.
Ik sou met meer gemak daar door my self onttrekken Die huwlyksknoop, die my tot droefheid sal verwekken.
Ja, hier door, schoon de Vorst my drong van haar t' ontfaan.
Viel ik.
die Prins te voet, en sou hem doen verstaan Dat ik u reeds voorlang bemind had, en door trouwen, my aan u heimelyk verknocht, door dit outvouwen, sou, of schoon hy graag sag my naar syn sin gepaart.
Syn goedneid hoog geächt niet syn van suik een aart, dat hy me ontrekken sou die, die ik reeds beminde En in myn teedre hert met so veel sucht besinde.
Hy is te billik, om aan uw geslacht die hoon Te doen, wat dunkt Ireen, wat dunkt u, is niet schoon Deese aanslag, die de min my dus komt in te blaasen?
'k beken, dat op verstand de min hier ruim gaat aasen.
Maar gy, bevallige, wat segt gy van die vond, En de eenige artzeny van onser liefden wond, sou uw wantrouwig hert dit durven teegenstreeven?
Als myn vader maar syn woord hier toe wil geeven, en 'k twyffel 'er niet aan, so hy de reën maar hoort.
Swyg voor uw Vader, wilt gy niet dat hy verstoort.