floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hendrik, je moet hem dat al teveel studeeren, af zien te râan.
Juffrouw daar heb jy gelyk in, dat is nodig; want gaat hy voort met zo sterk te studeeren, Het zou hem op konnen breeken.
Je mostje tusschen beide wat diverteeren.
Alsje iet hebben wilt, en Papa het * toe begeerd te staan, Schryf het Mama dan maar, ik zal ’t je bezorgen, gelyk ik tot noch toe heb gedaan.
Ik bedank Mama.
Heb jy al ontbeeten?
Neen Mama, ik ben noch nuchteren.
Dan rekenje dat mutsje Brandewyn niet?
Armen bloed!
heb jy noch gegeeten?
Onze Tafel is al opgenomen, achter staat een gebraade Hoen, ’t Is te middag warm geweest, daar kun jy jou maaltyd mé doen.
WEESRIJMIk zal ’t de Keukenmeid belasten.
’k Moet met Papa om een bootschap gaan KAREL.
HEINTJE, KAREL.
Jou Mama is bekommert voor te veel studeeren.
Die zorg is onnut Heintje, want gelyk ikje gezegt heb, ik kan wel zweeren, WEESRIJMDat ik, in ’t gantsche jaar, dat ik te Franiker geweest heb, naauwlyks in een boek heb gezien.
WEESRIJMIn het eerst, mag ik zo een reis acht, of tien in het Collegie zyn geweest.
Wat doeje den heelen dag?
Banketeeren, Eeten, Drinken, Fatoetiën, Piketten, Tiktakken, Verkeeren; En alzulke exercitiën, die de Studenten gewoon zyn te doen, HEINTJE.
Maar, dat doeje niet altyd?
immers, dat kan ik niet vermoên.
Wat doeje dan meer?
Vechten, kratsen, of slaapen.
Daar hebje de heele studie.
Je bent fyne knaapen.
Maar vreesje niet voor Papa?
Vreesde ik daar niet voor, ik zou noch schoonder deunen zingen, en andere gangetjes gaan.
Ik kom nu hier om by jou te onderstaan...... * WEESRIJMMaar de droes, daar is hy VIERDE TOONEEL.
ERNST, KAREL, GRIET gaat voor* binnen.
Papa ik... ERNST.
Al weer t’huis?
wat is dat nou te zeggen?
’t Heeft de naam, datmen te Franiker om te studeeren zal leggen, En men is altyd t’Amsterdam.
Papa het is Vacantie.
My dunkt jou lui Vacantie duurt maar Van den eersten January, tot den laatsten December, dat is het heele jaar.
De Ouders moeten Kamers, en alles voor het heele jaar ginter betaalen, En de Jonkers zyn alle blaauw maandagen t’huis, en beelden ’er wel in, datmenze lustig behoorde te onthaalen; De heelen dagh loopenze by de straat, met de degen op het gat: Die luyje bengels zyn noch groots inder Wapen, en byna te hovaardig, dat Ze een boodschap voor de Ouders doen, of geen* brief zouden Copiëren; ’t Is strak; ik ben nou een Student, ’t zou schande zyn.
Ben jy lui Studenten, zo moetje studeeren*.
Ik zou het niet langer zo verstaan.
’t Is pas acht weeken geleden, dat jyder na toe bent gegaan, En al weer t’huis?
Ik meende dat de Vacantie eerst tegens de Hondsdagen zou beginnen, Hebje me zo niet gezeid?
wanneer zalmen zo doende tot zyn promotie raaken, om zyn onderhoud te winnen?
’t Is een extraordinare Vacantie.
Ordinaar, of extraordinaar, jy lui vordert ondertusschen niet.
Ik zeg noch eens, dat my al dat gevacantie verdriet.
’t Gaat niet aan, beter gezeid als gezweegen.
Waar komt deze Vacantie van daan?
De Professor heeft een zwaare overval gekregen.
Waar is jou Neef, jou Contubernaal.
Die is mé gekomen.
ERNST.’t Is wel, ga maar heen.
Flus zal ik jou nader spreeken.
ERNST, ANNA.
Mama willenwe gaan?
Ik ben te vrêen.
Als ’t je belieft Papa, maar wilje jou Zoon eerst niet eens spreeken?
Ik heb hem gesprooken, en met eenen lustig doorgestreeken Die Bengel is altyd hier.
Ja wel Hartje, ik weet niet watje bedryft?
Je doet zonden, datje zo een schiklyk Jongman bekyft.
Hy studeert eer te veel, als te weinig, Hendrik zouje kunnen zeggen, Hoe vol dat zyn harssens vande studie leggen; Ik weet niet hoe hy het al kan verdraagen in zyn hoofd, Hy is zo naerstig, en zo verstandig, dat ik het myn dagen niet had gelooft; Als hy hem maar niet mal studeert, ik bender al heel in verlegen, Daar zynder genoeg, die ’er een krankzinnigheid van hebben gekreegen.
WEESRIJMDie studie leit my zo zwaar op ’t hart.
Myn lieve Mama, weest daar niet eens bekommert voor, het studeeren gaat by de Studenten hedendaags zo niet aan, Datmen daar voor hoeft te vreezen.
Maar ’t is hoog tyd, ze zullen wachten, laat ons gaan.
Hendrik!
sluit de deur.
HENDRIK, KAREL.
Zynze weg?
Ja, maar je moogt vreezen, Zoje Papa het ontdekt.
hoe heeft hy jou de Grammatica geleezen; KAREL.
Heintje, ik bender zo bang veur, dat ik van angst nau weet wat ik doe.
Ik vrees, dat Papa van alles onderrecht is.
Op wat wyz’?
Ik zaltje zeggen.
De Hospes, daar Neef Lichthart, ik, en meer andere Studenten t’huis leggen, Is op ons gebeeten, wy hebben hem bedrogen, uitgestreeken, en misleid.
Al myn vrees is, dat die ons een lelyke trek bereid.
Hy was van huis, men zocht het voor ons te verbergen, maar vergeefs.
Zo ras wy dit hadden vernomen, Besloten wy op ’t spoedigste over te komen.
’k Geloof dat hy in deze stad is, ’k zal ’t aanstonds hooren van Lichtharts knecht, die ik ieder oogenblik verwacht.
Hy isser na gaan verneemen, op een plaats daar de Franikers logeeren.
Jy hebt het al heel ver gebragt, Datje byje Mama zo wel staat, KAREL.
Dat moet ik jou dank weeten.
Hein ik zal ’t je zo beloonen.
Dat werd gemeenlyk als de dienst gedaan is vergeeten.
WEESRIJMIk zweer dat ik het je vergelden zal.
Maar hoe kwam je aan ’t geld, daarje dat altemaal van hebt konnen doen?
Ik weet wel datje Mamâ je veel toesteekt, maar dat kan daar niet aan helpen, op wat fatsoen Krygje ’t?
Ik zaltje vertellen.
We koopen somtyds, twintig, dertig, ja veertig gulden aan Boeken, die we op de reekening laaten stellen; WEESRIJMDie boeken verkoopen we voort weer by een andere Boekverkoper Contant, voor wat minder.
Al myn goed, de Gordynen van myn Bed, zelf al myn Dekens, op één na zyn verkocht.
Hoe hebje dan deeze koude winter deur gebrogt?
WEESRIJMHeel wel.
Als ik koud wierd, kreeg ik een pakket met rekeningen voor den dag, die ik schuldig ben, aan de Waerden, Kaatsbaan-, Pok-meesters, Pasteibakkers, Wynkopers, enz.
ik leize op myn Bed, die maakte me zo bang, dat ik aanstonds begon te zweeten; Ja tienmaal meer, of ik een halve schelling Driakel had gegeeten, WEESRIJMSpyt Apteekers zweet drankjes.
HEND.
Maar zou het niet veel beter zyn, datje naerstig studeerde, om totje promotie te geraaken?
Als ik nou al Dokter was, wat zou ’t dan wezen?
van twintig is’er nau één, Die in praktyk raakt.
En stel, ik raaker al in; dan most ik alle dagen aan myn ooren, Het krochen, en steenen vande Besjes, en van de Zieken hooren.
Ik hou meer van vreugden, als verdriet.
Kermen, en klaagen te hooren gelykt my niet.
Daar heb ik geen lust toe.
Ik wil veel liever een Roemer ouwe Rinse Wyn, als stinkende pis bekyken, En onder de neus hebben.
Zodat het Doktooren my niet zou gelyken.
WEESRIJMWord Advokaat.
Daar ben ik te Conscientieus toe; veele van dat volk winnen de kost, met valscheid, en bedrog.
Zynder niet, die pro, en Contra adviseeren?
ik zou ze je noch Wel konnen noemen.
Maar waarom zou ik toch studeeren?
Myn Vader heeft meer geld, als ik me leeven kan verteeren.
WEESRIJMHy is oud, ja al te oud.
Want ik reken dat hy al in het myne zit.
Ik ben een eenig zoontje.
’t Is wel inpertinent, dat hy noch niet sterft.
Zend hem om protrest* t’huys KAREL.
Als iemand tot myn jaaren komt, en myn humeur heeft, is ’t nootzaaklyk, dat hy dikwils wat erft.
Daar zyn ook zo veel Advokaaten, datmen der de kakhuizen me zou bedekken.
Wat zietmen ’er alle dagen?
En alsmen al gepromoveert most werden, ’t zyn groot* gekken Die veel daarom studeeren; want alsmen een Professor op zommige Academien de handen maar smeert, Je werdt, en noch wel summa cum laude gepromoveert.
Maar wat helpt toch het promoveeren?
hoe veele zietmen der met kakhielen loopen: Die der bul wel om een twintig gulden daar na wêer zouden willen verkoopen; Want ze winnender niet een duit mee.
Joost roept van buiten, hem!
Doet op, ’t zal Joost zyn, ik hoor het aan zyn stem.
WEESRIJMDe afspraak was, dat hy dit teeken zou doen.
KAREL, HEINTJE, JOOST.
Joost hoe hebje ’t gevonden?
Myn Heer het kan niet slimmer, ’k vrees dat ’et zal honden.
Is de Hospes in de stad?
Noch arger.
Hoe kan het arger zyn?
Wel tienmaal arger!
Helpme uit de pyn.
Hy is in de stad, en zal byje Papa zo dadelyk komen.
Ik hebt ’t uit de mond van de Waardin vernomen.
Zo heeft hy Papa noch niet gesprooken?
Weet jy ’t wel?
Maar mag ik der vast op gaan?
Ja, ja, ja, ja, ja; zeg ikje tienmaal, weest te vrêen.
Och Heintje!
hoe stel ik het!
je kend Papa, hoe zal ik het klaaren?
Ik weet myn leeven geen raad, hy zal hem zulke staaltjes openbaaren!
Wat slag van een Vent is het, snedig, of bot?
Hy gaat veel met Amsterdamsche Schippers om, daar door spreekt hy, gelyk wy.
Hy weet zyn woord redelyk wel te doen, maar’t is anders een Ezel, een zot.
Hy heeft hier in Holland, noch in Amsterdam nooit meer geweest.
Men kan hem wys maaken wat men wil.
Laat my dan maar begaan, ik zal hem een rad voor de oogen draeijen, Zo hy komt eer jou Papa t’huis is.
Wat zulje doen?
Die naad zal ik wel naijen.
Griet is arg, zy heeft in den Haag by een groot Heer gediend, zy moetme helpen, Joost ook, ik wou dat hy maar kwam.
Ik zal ’t hem heugen doen, dat hy geweest is t’Amsterdam.
Zieje kans Heintje?
Ja, je moet Griet, jou Mamaas kleeren aan laaten trekken; Ik zal voor jou Papa speelen.
Indien Joost zyn reden dan maar zo weet te bedekken, Dat hy ’t niet merkt, zal de bui, die jou dreigt pleisierig over dryven.
De vont is goed, ik wou, dat ik hem al zag; want hy moet weg zyn eer Papa wêer t’huis komt.
Daar is hy, verbruid het maar niet, door je gelach.
Past datje gaauw bent, daar zal ’t heele werk aan hangen.
Joost laat hem in, maar houd hem op, tot ik verkleed ben.
Repje.
Ik ben in vreeze, en verlangen.
WEESRIJMIk zal hem zo onthaalen, dat hy nooit wêer na dit huis om zal zien.
JOOST, BOUWE.
BOUWE.
Woond myn Heer Ernst hier?
verexcuseer my.
Zie, ik ben hier noit geweest, ik ben in Amsterdam niet bekent.
Ja hier woond myn Heer Ernst.
Aan jou weezen zou ik wel zeggen, dat jy een Franiker bent.
geeft hem een klap.
Zyt dan hertelyk welkom uit den naam van myn Heer.
Wel karel* benje bezeten?
Vrind, jy lykt de mannieren van myn Heer niet te weeten.
Wat heb ik met zyn manieren te doen, gy slaatme dat het kraakt.
Ik ben ten hoogsten verheugd, dat ik zo deftig heb geraakt.
’t Zyn verbrutste parten, dat gy in schyn van te groeten, My slaat.
JOOST.’t Is de gewoonte van myn Heer, en zyn huisgenooten de vremdelingen, met alle eerbiedigheid te ontmoeten.
Myn Heer zou ’t kwalik neemen, zo ik jou niet na behooren had gerespecteert.
Ik lach met dat respecteeren, ik hou niet van zo te werden geëerd.
Roepje Heer, ik moet hem spreeken.
Daar komt Juffrouw, zulje ’t die niet konnen zeggen?
GRIET, JOOST, BOUWE.
Juffrouw, ik hadje wel een zaak uit te leggen.
Een Japonse rok aan hebbende.
Wat ben jy voor een kaerel?
Ik ben Bouwe Jarigs van Franiker, Hospes van uw zoon.
Ben jy Bouwe Jarigs van Franiker, Hospes van myn zoon.
Dan moet ik met jou spreeken op een andere toon.
Excuseert my, dat ik jou zo fors toe heb gegraauwt, Pagie, onthaal die vrind na behooren, Doet hem dubbelde eer aan.
Dat behoeft niet, ik bedankje.
Bewyst hem dubbeld respect, of verwacht myn ongena en toorenJOOST.
geeft hem noch een klap.
Zyt nochmaals wellekom, myn Heer.
BOUWE.ô bloed!
Wat duiker doeje?
Hy is verwelkomt.
Introduceer hem ter Audientie.
Ik hou daar niet van.
’t Zyn drommelse grillen.
Wie het zyn leeven van zulke dingen gehoord.
Jou behoorlyke eer, en respect... BOUWE.
Ik zegje noch eens, dat ik die eer liever zou missen willen.
Geensins Heer Bouwen, vergeef het my, myn goede vrind, Zou ik de Hospes van myn kind, Niet na behooren onthaalen?
Zeker, ik kan niet tegens die Complimenten, myn hoofd begint ’er af te maalen.
Wy zyn dat niet gewent.
Ik ben maar een burgerlyk man.
Wel om dat jy ’t zo ernstig verzoekt, sta ik het toe, maar onder Conditie, datje dan Jou daar na niet beklaagd, dat jou geen eer genoeg is beweezen.
Juffrouw gy hoeft daar voor niet te vreezen.
Ik bedank u meer, of ik het genoot.
My is al te veel Eer, en Complimenten geschied.
Ik verklaar u, dat het my voorlang al verdriet.
WEESRIJMWel nu, wat is de bootschap?
Uw Zoon... maar ik durf het kwalyk openbaaren.
Spreek maar vry.
Het zy, wat het zy, wilt het vry verklaaren.
Uw Zoon heeft een jaar by me gewoond, en hy heeft me noch niet een duit, verschoten geld noch Kamer huur gegeeven, ik bid... JOOST.
jy spreekt staande, wat is dit?
Geen mensch mag tegen onze Juffrouw anders, als knielende spreeken.
Buigje knien, of ik zalze met stokslagen breeken.
’t Is hier een drommels huishouden.
Nou om ’er af te raaken.
Juffrouw hebt gy wel verstaan, Wat ik verzoek?
Zegt het man, daar komt hy aan.
GRIET, HEINTJE, Een Japonse rok aanhebbende, JOOST, BOUWE.
Hartje, zie daar de Hospes van onze zoon.
Is by al verwelkomt na behooren?
Jan* myn Heer, zeker ik heb meer eer genoten als ik verdiend heb.
De tyd is dan eindelyk gebooren, Dat ik de Hospes van myn zoon, in myne armen verwellekomen mag!
ô Gelukkige uur!
ô aangenaamen dag!
Myn Heer, laat los, laat los ik smoor!
gy drukt me aan flerden.
Zyt hertelyk wellekom.
Laatme toch een weinig aasem scheppen ik kan ’t niet herden.
Ga zitten myn Heer.
Joost geeft noch een stoel.
Myn huishouding is groot, verveelt jou ook ’t gewoel, Zo zullen wy in een andere kamer gaan.
* BOUWE.
Neen, ik zal u maar in ’t kort verhaalen, Waarom ik hier ben gekomen.
De Ouders hooren menigmaalen Niet gaerne de fouten van de Kinders.
Maar van myn Heer Heb ik andere gedachten.
Myn vrind, ik begeer, Dat jy de waarheid zegt.
Studeert myn zoon naerstig?
Ja, al te naerstig.
WEESRIJMDat is myn lief.
Maar datje me wel verstaat, ’t is niet in de boeken.
Waar in dan?
Inde Kaatsbaanen, Hoerhuizen, Trokken, Troeven, sies sinken in de hoeken.
zo* HEINTJE.
WEESRIJMKan hy dat?
Ja wonderlyk.
Glazen uitsmyten, Kloppers af draijen, en Schellen steelen kan hy ook.
Ze zetten hy* Vaatje op de Tafel, en scheyden niet voor dat het uit is, dan loopenze ’s nachts langs de straaten, hy ranst de Vrouluy aan, zetze af, en doetze voor hem vlugten, als voor een spook.
Zo Studentje te speelen, de lui af te zetten, en te krassen is zyn dagelyks werk, ’t is niet om te beschryven, Wat een baldaadigheid, dat die moetwillige Messieurtjes op de Academien bedryven.
Ik kan geen huis met hem houden, daar by, heeft hy me noch niet een duit aan geld Gegeven.
Hoe wel ik weet, dat gy het hem al toe hebt geteld.
De Professors, betaalen zy ook niet.
De Boekverkoopers rekeningen zyn vol valsche praktyken.
De Ouders hier t’Amsterdam, meenen dat die dingen zyn gelykze gelyken, En ’t isser ver van daan.
Ze maaken met de Boekverkoopers een Accoord, Die gevender een deel Contant geld, ik heb het zelf gezien, en gehoord: En men zet dan Boeken op de rekening, die nooit voor ’er zyn gebonden, En zo werd de reekening na de Vader gezonden.
Om kort te gaan myn Heer, en u niet langer op te houden, daar hebt gy brieven, één in ’t Fransch, en één in ’t Latyn.
Ze komen van een Professor, en van een ander Heer, ik weet wel, dat den inhoud u niet aangenaam zal zyn.
WEESRIJMMaar...... HEINTJE.
Kun jy Latyn?
Fransch?
Ziet in de Brief.
Wel Kaerel scheerje de gek met my, hoe is het gelegen?
Altyt in de Latynsche Brief werd myn Zoon geprezen.
Leest hem eens te degen.
Of ik hem ééns, of duizend maal lees, zie, daar staat; nebulo, dat is te zeggen, een schikkelyk knecht.
En daar staat; nequam, en daar, ebriosus, deze woorden recht, En naaukeurig overgezet, beteekenen zo veel, als nuchteren, vroom, met goede zeden.
En daar, staat Dignus patibulo, dat is te zeggen, waerd een hooge plaats te bekleeden.
Ik bidje, datje de Fransche Brief dan eens ziet.
Ziet in de brief.
Die getuigd het zelfde, dat hy naerstig studeert.
Studeert hy naerstig!
dan versta ik het me niet.
WEESRIJMMaar het kan niet weezen.
Daar staat, un filou.
Dat beteikent kloek in het studeeren.
En daar, je kont het zien, un traitre, un Coquin, un bougre, un deboché.
Dat is, die al de Studenten te boven gaat in ’t leeren.
Un sauvage, un ivrongne.
Dat is, nuchteren, en bequaam.
Wel vrind, die brieven zyn my ten hoogsten aangenaam.
Jawel, al watze van hem schryven is gelogen.
Wat meende jy datze schreeven?
Ze hebben me bedrogen.
Zy klaagden nog meer over hem, als ik.
Ze zeggen, dat hy het heele Collegie ontstichte, zy hebben my zelve aangepord Dat ik hier na toe zou gaan.
Ja wel, hoe datmen uit gestreeken word!
Zyn dat Professors?
Wel hoe komt dat schryven over een met de woorden, Die wy voor myn vertrek van haar hoorden?
Maar Kaerel, in ernst, kunje geen Frans, noch Latyn?
Neen, zeker niet.
Ik kan het zo veel te beter.
Dan ben jy ook niet waerd, Hospes van zo veel geleerde Studenten te zyn.
Quid asino?
vous calangeer?
Jy zo te spreeken Van Studiosi docti?
Men behoorde jou de beenen te breeken.
Het Respectum personarum, heb jy, in de vierde graad geledeert.
Je vous payerai, bougre, datje myn Zoon zo hebt gescandalizeert.
Myn Heer... HEINTJE.
que de myn Heeren.....?
Je vous jure, fatal!
ik zalje zo dadelyk de rug laaten smeeren.
Nou Hartje, vergeeft het hem deze maal.
Per intercessie van myne Gemalinne pardonneer ikje.
Zy is Cause movet,* dat ik het niet op jou verhaal.
Past my zo dadelyk uit de stad te retireeren.
Zy verzekerd, zo ikje weer rencontreer, dat ikje zal anatomizeeren.
BOUWE, JOOST.
Myn....... JOOST.
Zwyg kort, en ga voort.
Je komt ’er gelukkig af.
Had Juffrouw niet voorje gesprooken, jy waard al tot kaf.
Gelukkig af!
ik heb de huit vol slagen, en geen geld gekreegen, en zou ik zo moeten vertrekken?
Ja, ten zy gy lust hebt, omje noch dicht af te zien dekken.
Ik ga, maar ik ben in een stad van recht.
Jy myn Heer dreigen!
Kaerel weetje wel watje zegt?
Maar ik hoor iemand aan de deur, dat zal de Broêr zyn van myn Heer, het is hem half in de harssenen geslagen.
Nou meugje denken, dat de beenen jou niet uit dit huis zullen draagen.
wat scheeld hem?
Hy beeld hem in, dat dit zyn huis is, en noch veel andere zotterny.
Tegens ons is hy wel, je zoud zeggen, hy is wys; maar wy Zyn hem gewent.
Al die geen Frans kan, wil hy vermoorden.
Kunje zo niet tien, twintig woorden?
Hoe stel ik ’t?
Daar schiet me wat in.
Houje stom, ik zal wel zien hoe ik het begin.
ERNST, ANNA, JOOST, BOUWE.
Ernst opend de deur van buiten.
Dagh myn Heer.
Wel Joost?
Wat is dit voor een man?
Papa, ik zal myn Kapers eens af gaan leggen.
ERNST, JOOST, BOUWE.
JOOST, trekt Ernst ter zyden.
’t Is een Franschman.
Myn Heer zend* hem, dat jy hem een weinigje byzetten zoud, Hy heeft hem ook wat gegeeven.
Hy heeft een Vader, die is oud.
Monsieur, d’ou vienne vous?
stil tegen Bouwe.
,, Merkt hy, dat jy ’t niet kond spreeken, ,, Hy zalje de hals, en beenen breeken.
Parlé.
Hy moet beschaamt zyn.
Parlé Franche-man.
Joost, hy antwoord niet, misschien dat hy niet wel hooren kan. Monsieur d’ou vienne vous, Parlé!
hoe heeft hy het niet in ’t zin.
Quoi!
vous, vous mocque de moi!
hy houd de mond toe, hoe ik begin.
Que Diable..... JOOST.
tegen Bouwe.,, Daar komt het hem weer aan.
Ou est vostre langue?
’t Is een Bedrieger, men behoorden de gemaakte Landloopers te hangen.
JOOST, tegen Bouwe.
,, Heb ikje het niet gezeid?
Parlé, parlé, te diesje.
Mom... ERNST.
que de Mom, Mom?
Myn Heer, ik had hetje vergeeten te zeggen, hy is stom.
WEESRIJMHoe weetje, dat hy stom is?
daar schuild dikwils bedrog onder.
Neen toch niet, want hy heeft het me zelve gezeid.
Dat hy stom is?
Indien hy stom is, hoe heeft hy ’t jou dan konnen zeggen?
Neen, Neen; hier moet wat anders achter leggen.
ANNA, ERNST, GRIET, HEND.
Jou vod, jou guit!
Mama wat is ’er te doen?
Dat is een guit, dat is een fatsoen!
Ter goeder uur zyn wy t’huis gekomen.
Hy het jou, en zy myn kleeren genomen Gelykje ziet.
’k Loof datze Commeditje speelen, ’k Zal heur leeren.
Daar moet iet schuilen.
Wat doeje met deze kleeren?
Myn Heer vergeef ons... BOUWE.
Hoe zyt gy hier de Heer?...
Ben jy niet stom?
Wat doeje hier?
Wat zyn die twe dan?
Myn Knecht, en myn Meid.
Is ’t waar!
en GRIET.
Wel myn Heer, ik heet u dan wellekom.
In myn eygen Huis BOUWE.
Ze hebben me zo gebruid, en haar voor de Heer, ende Juffrouw uitgegeeven.
Ik kom hier van Franiker, om u ’t ongebonden leven Van uw Zoon Karel, daar ik de Hospes van ben, te doen verstaan.
Uit deze twe brieven zulje ’t zien.
Guit ik zal u betaalen voor uw slaan.
De Brief geleezen hebbende.
Vrind ik blyf dankbaar, en zalje beloonen.
Maar die vagebond, en pry zal ik toonen, Hoemen zulk volk straft.
Ga me achter, ik zalje doen zien voorje oogen, Hoemen een Zoon moet kastyden, die zyn Ouders zo schandelyk heeft bedrogen.
tegen Joost.
Ik zal ook maaken dat jou Heer, jou niet zal laaten ongestraft.
Nou staatmen en kykt.
Papa, ik bid..... ERNST.
Spreekt me niet voor hem, daar moet raad zyn in verschaft.
*ERNST, ANNA, BOUWE, JOOST, HENDRIK, GRIET, KAREL.
KAREL, Knielende.
Papa, ik weer ik heb misdreeven, Ik bid wilt my die fout vergeeven, ’t Zal nooit na deeze weêr geschien.
Daar zal ik ook wel in voorzien; ’k Zal jou die parten wel beletten En jou vandaag noch in een Apotheekers, of Barbiers winkel zetten.
En zo jy dan, de alderminste fout wêer begaat, Smyt ik jou op een Oost-Indisch Schip, en zend je weg voor Soldaat.
KRISPYN, MEDEVRYER VAN ZYN HEER.
Orontes.
Helena, Vrouw } van Orontes.
Izabel, Dochter } van Orontes.
Valerius, Minnaar van Izabel.
Argantes, Vader van Karel.
Katryn, Dienstmaagd van Helena.
Filippyn, Knecht van Karel.
Het Kluchtspel speelt in Parys, omtrent het huis van Orontes.
Krispyn, medevryer van zyn heer.
Valerius, krispyn.
Hoe, Hondsfot, vind ik je hier?
ik zal u by den elleweeken... Krispyn.
Zacht, myn Heer, laat ons wat ordentelyker spreeken.
Jou hangebast!
jou schurk!
Ik bid, noem my Krispyn: Die eertytels lyn juist niet nodig, tusschen jou en myn.
Zeg 't maar bondig en kort.
Waar over benje te onvreden?
Vraagje dat, Rekel?
je hebt me om agt dagen verlof gebeden, En 't is al over de maand, dat ik je niet heb gezien.
Zou ik dat van een knegt verdragen?
ik brak hem liever hals en bien.
Ik dien naar ik geloond werd, en my dunkt, als ik regt uit zal spreeken, Dat je geen reden hebt, om my daarom den hals te breeken.
In wat gat hebje gestooken?
Ik steek nooit in een gat.
Ik heb met een zeeker Kavalier uit geweest: verstaaje dat?
En ik meen 'er, zo 't wel lukt, myn fortuin ook by te vinden.
Waar hebje dan geweest?
In 't land van de blinden, Daar Eenoog Koning is.
Wy hebben een octroy geobtineert, Om een zekere kunst te exerceeren, die ik van hem heb geleert, En alleen in een manuaal bestaat, of raddigheid van handen.
Dat komt admirabel goed; je doet me al watertanden.
Datje wist, hoe 'k benodigt was om geld, je hielp me op staande voet.
We hebben op 't schip, postkoets, of wagen niet een liefhebber ontmoet; Want waar wy onzen angel ook hebben uitgesmeeten, Heeft 'er niet een visje aan getokkelt, veel minder gebeeten.
Dat is een honorabele functie en een profitabele fons!
Men noemt zulk volk Chevaliers d'industrie by ons, Of Ridders van 't Fortuin, die alom loopen doolen, En de lely, als hun order, op de rug dragen in 't verhoolen.
Maar ik vergeefje uw misdaad: wyl je zo fyn benten intrigant: Mits dat ik my ook eens bedien van dat doorlugtig verstand.
wat ben je goed!
Ik ben op het uiterste verleegen.
hebje dan een vonnis tot je lasten gekreegen?
Want die lange dikke groote schavotspringer van een vent Heeft je al lang om de hondert pistolen willen citeeren, of daar omtrent, Uit kragt van een obligatie, die hyje, voor twee pakken kleeren, Die ten hoogsten maar dertig waardig zyn, heeft doen passeeren.
Je meent meester Robbert: ô!
dat is de zaak niet Krispyn.
Dan zal het Madam Karlefiesje, dat jonge weeuwtje, zyn, Die jou vergange winter zo vriendelyk onthaalde, En de paruikier, die jou altyd zo lastig viel, betaalde.
Ik weet, dat ze al lang dat verschot op jouw heeft geassig, neert; Om dat je nu zo precys, als voorheen, by haar niet compareert.
Dat 's waar; maar ik durf haar nu zo niet meer onderhouwen, Om dat myn oog op een jong meisje gevallen is, dat ik hoop te trouwen.
Je kent den ouwen Orontes wel, dien vermaarden bankier?
Zou ik niet; daar 's maar één eenig kind; dat 's al een titsig dier.
Haar naam is Izabel.
De zelve.
Voor my, ik moet bekennen, Dat je, een goed oog in 't veld hebt, en een keurige haan bent onder de hennen.
Maar hoe slaa j'er meê?
mag ze je wel zien?
Dat zou wel gaan, Krispyn; Maar ik vrees, dat me de vader hinderlyk zal zyn: Dewyl me Katryn de Meid, gezeid heeft, dat hy haat uit wil venten Aan de zoon van een zyner voornaamste Korrespondenten.
En wie is dat toch?
Dat weet ik noch niet te recht: Dewyl ze 't my voor haar deur, in passant, maar heeft gezegt: Hy wierd, zei ze, elk oogenblik verwagt, om 't Huwelyk te voltrekken.