floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Zwyg, maak my niet meer verstoord, ik spreek hem daagelyks.
Hoe kund gy met hem spreeken?
In zyne schets, daar ik al zyn verliefde treeken En al wat minlyk aan hem is, ten vollen, vind.
Zo is 't dan maar een schets die gy zo teer bemind?
Een minnaar van papier, ei!
Weg met zulke grillen, geeft my uw liefde, ik wed gy graag zult ruilen willen, Uw Minnaar van papier voor my, van vleesch en bloed, als gy genieten zult myn Land, myn Zand, myn Goed, myn groote rykdom, daar uw Minnaar voor moet wyken.
doet u de schaamte niet bezwyken?
Acht gy u ryker, als dien Heerscher van t Heelal?
Verwaande, vreesd gy niet dat hy dit wreeken zal?
Vertrek, ga inet uw geld by die het geld beminnen, gy zult, zo lang gy leefd, toch myne gonst niet winnen.
DUNX, ized by google, DUNKRYK.
Ik heb uw Vaders woord.
Dat helpt u niet, ga heen, myn zuster Waanschoon komt, laat my met haar alleen.
WAANSCHOON, HELDELIEF.
VRIJE zIEL ter zyden.
Wel, zuster Heldelief, wat kwam Heer Dunkryk zeggen?
HELDELiEF.
Die kwam my zyne min al weer te vooren leggen, en zoekt myn weedermin, doch hy is hier verkeerd.
Die looze trek heeft hem de liefde wis geleerd.
Wat weeten minnaars thans al fintjes op te zoeken, Om onze afkeerigheid, in t einde, te verkloeken.
Hy kwam u dan aan boord, op dat gy in myn hart Plaats maaken zoud voor zyn ondraagb're minnesmart?
O groote listigheid!
Maar, zus, gy vat myn reden hy tracht, om myn genegenheden Niet wel, ik zeg, te winnen.
Zo is 't, ik heb u wel verstaan, hy vleid u, op dat gy zyn min my aan zoud raaden.
Neen, zuster waanschoon, neen!
hy komt om my uit vrijen, hy zoekt myn trouw zeer sterk, en, spyt myn tegenstrijen, Te dwingen, door zyn geld maar, zou ik, om zyn schat, Myn Alexander, die al t aardryks goed bezat, Verlaaten kunnen?
hy hoeft zulks nooit te denken, 'k zal niemand ooit dit hart, als Alexander, schenken.
WAANDER ZOTTEN.
51 WAANSCHOON.
Dat zyn maar praatjes, waar door gy, met al uw magt, Indien het mooglyk waar, my maar te doeken tracht.
O zuster heldelief!
Men kan voor my niet veinzen, Ik ken de Minnaars, en dring in tot hun gepeinzen, Zy zoeken vaak een Nicht, of Zuster, of Vriendin, Of Dienstboô op hun zy te krygen, om hun min, Door hen te vord'ren, en hun Minnaares te spreeken, De meeste der galants gebruiken zulke streeken.
Uw moeiten is vergeefsch, doch, zuster, weet ook, dat Ik niet onmenschlyk ben, en gaerne deernis had Met deze Minnaars smart, stond ons geen kwaad te wachten.
Ik bid u, Heldelief, gaat eens in uw gedachten, Daar duizend duizenden na myn bezitting staan, Daar 'k dien te myden om meer over straat te gaan, Zo 'k niet geschaakt wil zyn, om myne schoonigheden.
Daar heele Legers met elkanderen om streeden, ik ben 't, en anders geen, die nu elks zinnen streeld, om waanschoon is 't alleen dat steeds 't Heelal krakkeeld, Elk meend zyn hoogste heil in myn genot te vinden, wat dunkt u?
kan ik my, aan dunkryk, dan verbinden, Of iemand anders?
't is al te vol gevaar.
Om waanschoon zit 't Heelal malkaar genoeg in 't hair.
Daarom wilt, met zyn min, my toch niet langer plaagen.
Wat zotte inbeeldingen!
hoe is het te verdraagen?
'k zeg eens, zo goed als tiens, die Vrijer kwam om my.
Spreekt gy van dunkryk noch?
'k beklaag hem, denk dat vrywillig.
Ja, en hy heeft Papa reeds op zyn zy gekreegen, die hy ontdekt heeft hoe hy is tot my geneegen, maar, zou k die Vrijer, om myn Alexander... wAANSCHOON.
Werk Van Vrijers?
zwyg stil, t hoofd doet me er al van zeer.
D2r, p. 22 jitized by google, p. 52, p.
Verkiezen, zuster, hoe.... wAANSCHOON.
Al kon je, als Brugman, praaten, 'k verkies hem toch niet, al uw vrijen zal niet baaten.
Ik spreek van u niet, maar van my.
talm toch niet.
Zie, daar komt Dichtlief aan.
WAANSCHOON, HELDE DICHTLIEF LIEF.
DICHTLIEf.
Wel, wat is hier geschied, hoe!
Zusters, twist gy?
Dan kom ik, van pas, u stooren?
Doch, zeg 't geschil, ik zal u scheiden na behooren.
Heer Dunkryk, die lang na myn huuwlyk heeft gestaan, was daat'lyk hier, en bood zyn liefde my weer aan, en zuster Waanschoon meend hy komt haar liefde zoeken, daar hy my waarlyk vryd.
Gy kund my toch niet doeken, ik ken die loopjes maar te wel, en weet dat hy U, als een voorspraak van zyn liefde, zoekt by my.
Voorwaar, ik weet niet waarge u zelf al mee gaat moeijen.
Uw malle grillen doen my schier van gramschap gloeijen.
Wat beeld gy u al in?
myn lieve onnooz'le sloof!
Hy sprak niet eens van u.... wAANSCHOON.
DICHTIIEF.
In deze uw wist doen zich voorwaar heel schoone zaaken op, DER ZOTTEN.
Op, om gevoeglyk een Tooneelspel af te maaken Als men'er iets uit een Roman inlassen wou, 'k Weet ook een naam die 't Spel heel eigen weezen zou De Minnenydige Gezusters moest men 't heeten, ik wou wel dat deez' zaak aan iemand der Poëeten bekend was, gy zoud wis eerlang een treff'lyk Spel Daar van gemaakt zien, want de stof is wonder wel.
Die oog en oor wou met een heerlyk Spel verzaaden, moest zulks beginnen van Held Alexanders daaden.
Ia, veel veldslaagen, maar heel weinig minnery Is in zyn Leevensboek.
Begin dan maar van my.
Zo mingevallen een Tooneelspel luister geeven Waar vind men ryker stof beschreeven als myn leeven?
Penelope, heleen, Angelika, van leest, hoe schoon ook, zyn niet half zo zeer vervolgd geweest.
Waanschoon, 'k hoor u steeds van liefde en Vrijers maalen, maar weet niet dat naar u ooit Minnaar kwam te taalen, gy slacht meêr Juffers, die, als haar een Jongman groet, die in 't verby gaan, of op straat aan haar ontmoet, Straks meenen dat hy haar tot Minnaares komt keuren, doch 't een, noch 't ander, zag ik nooit aan u gebeuren.
Ter goeder uur ons rymaart hier ontmoet.
RYMAART, DICHTLIEF, WAANSCHOON, HELDELIEF.
De drie Gezusters, de charieten, zyn gegroet.
Wat s de onderlinge stof van uwe handelingen?
Ik denk van poezy.
Ja, van veel fraaije dingen, doch, meest van stof waar uit 't Tooneelspel moet bestaan.
Wy waaren doende met Held Alexanders daan.
Dien Mars der Marssen?
En Belloonaas dapp're Vrijer?
Dien Oorlogs trommelbek, en aller Strij'ren strijer?
Die bucifal bedwong, en heel de waereld won, om meer waerelden te winnen, vraagen kon?
U min ik, rymaart, die zo braaf hem af kund maalen.
WAANSCHOON tegen Dichtlief.
Zy mind hem!
tracht zy ook deez' Vrijer my te onthaalen, die zich, om myne min alleenig, hier vertoond?
tegen rymaart.
Wy spraaken ook noch van een juffer, welkers schoont Meer harten kan gebien, als Alexander Landen, En koningryken, ja, zelfs menschen overmanden.
Die Harte windster moet Cypriene zyn genaamd, Na Cyprus koningin.
Waanschoon.
Wie, van ons Driën, betaamd Die naam?
oordeel eens.
Neen, hou my dat ten besten, ik oordeel geenzints van u Drien, t mogt my ten lesten als resol DER ZOTTEN.
Als Paris gaan, die, door zyn vonnis, trooijens muur ten puinhoop maakten door der Grieken Oorlogsvuur.
Geen mensch moet zo verwaand, als Paris, zyn van zinnen, 'k spreek liever van u Drien gelyk, om gonst te winnen.
DICHTÉIEF.
O hoogverlichte Geest!
Laat ons eens spreeken van 't toneelspel, en haar aard, en voegelykste stant.
Houd gy 't met de Oude, of met de Nieuwe?
Neen, met de Ouwe, de Nieuwe van deze eeuw zyn, dunkt my, te verkouwe, Daar koomen Spook, noch Geest, Godin, noch Goden in, als in Andromache, daar 't eind is, als 't begin, Altyd op een Tooneel rymaart.
Gy oordeeld na behooren, die van den Ouden trant die kunnen meër bekooren, men steekt elkander dood dat al het volk het ziet, en uit de wond het bloed langs het toneel heen vliet, 't staat zo natuurelyk.
Dan speeld het spel te roomen.
Dan weer'er in Vrankryk, dan weer'er elders, na 't mag koomen Dat de History loopt, die daar in te eenemaal Klaar afgehandeld werd.
Den dullen admiraal.
Lizander en kaliste, of Titus, nooit volpreezen.
En de yzere koning dat zyn Spellen die braaf leezen, En speelen, daar die van deez' tyd geheel de vlag Voor moeten stryken.
'k heb van diergelyken slag, als de Oude Spellen zyn, een zoet Consept gaan smeeden.
Wat is den Inhoud toch?
Een Kind, zeer schoon van leeden, Van een Vorstin gebaard, was neendergelegt in 't Woud, Alwaar 't een Herder vind, die 't opneemt, die het houd, en opvoed als zyn kind... Maar, Vader komt ons stooren, gy zult het overig, hier na, van my wel hooren.
WAARENAR, RYMAARI, DICHTLIEF, WAANSCHOON, HELDELIEF.
Wel, dochters, wat is dit?
Zyt gy buitens huis?
Wel, met een Vrijer, in de praat?
Dat s niet pluis, gy krenkt uwe Achtbaarheid.
Gaat heen, ik zal wel maaken.
Als 't tyd is, dat gy aan een eerlyk man zult raaken.
WAARENAR, rymaart.
VRIJEZIEL tergyden.
'k moet my eens houde als of ik vryde een van de Drie.
Komt gy hier om een van myn dochters?
Zeg mi wie myn Heer?
Gy uitgekooren hebt rymaart.
De vlugge zinnen, En Geest van Dichtlief acht ik waardig te beminnen.
Zyt gy een Advocaat het lykt schier aan uw zwier, ik zie gy zyt rondom bebolwerkt van papier.
Neen, maar een eerlyk man.
zyn dan de Advocaaten Niet eerlyk?
Zacht, myn Heer, 'k bid dat gy my wilt laaten Uitspreeken, 'k zeg dat niet, maar, dat myn weetenschap overtreffen kan der Advocaaten kap.
Ik DER ZOTTEN.
Ik ben Apolloos zoon, op Helikon gebooren, het hoofd der Dichters, kwaamt gy nooit van rymaart hooren?
Die Folianten, vol Kanttekens, brengt in rym?
Wiens vaerzen rieken na een lucht van Grieksche Tym.
'k hou, jaar en dag, by dag en nacht, de Drukpers gaande, 'k ben nimmer uitgedrukt, de Drukkers blyven staande Alleenig door myn pen, men vind in 't gantsche Land Myn weezergâ niet.
Dat lykt een Heer van groot verstand, k heb Liefde, en Rykdom, tot myn Schoonzoons, t zal wel voegen, dat ik t Verstand ook kies.
Myn Heer, 'k zal u vernoegen In uw begeeren, kom hier flus eens weederom, ik neem u aan, Heer, voor myn Dochters Bruidegom.
Vrijeziel, moë zynde van luisteren, gaat, gemaskert, en al lachchende, zonder spreeken verby ben.
Maar, k zie een juffertje, gemaskert, herwaarts treeden.
Zy gaat ons lachchende verby, wat vreemdigheden!
Wie mag het zyn?
'k zag nooit zo groot een onbescheid.
Maar, ik moet gaan.
Vaar wel, en doet als 't is gezeid.
Vaarwel, gy teelder van drie Schoonste van den landen, 'k Wensch Atrops schicht u noch in lang niet aan moog randen.
VIER zedby de spiegel.
58 VIERDE BEDRYf.
Dapa, 'k zie klaarlyk dat gy hebt gelyk gehad, wy zyn in 't Beterhuis der Gekken, maar, ik schat dat gy my hier zond om de Gekken te bekyken.
Zy beterd braaf, de vond is goed, t begint te lyken.
Maar, myn gedachten staan voor twee drie zaaken stil, 'k zie goeijetrouw verkleed, en weet niet wat zulks wil Bedieden, ook belet men my na huis te keeren.
Zit ik hier vast, papa?
of zoekt men my te scheeren?
Vermids ik u graag, met Heer Lichthart, zag gepaard, maar, merkten dat gy niet heel wel by zinnen waard Zo zyt gy hier gebragt, myn Kind, om te geneezen.
De Vader van dit huis heet zeer vermaard te weezen, en k zie, de Spiegel voor de Zotten opereerd Zosterk, dat uw verstand, van uur tot uur, vermeerd.
'k zal Lichthart aanstonds gaan uw beterschap ontdekken Dat hy haast kumnen zal, met u, de Trouw voltrekken.
Wat moet ik hooren?
Waar ben ik toe gebragt?
'k Werd dan, van myn Papa, voor een Zottin geacht!
Wat zoiternijen heb ik immermeër bedreeven, papa, waar door men my de naam van Gek kan geeven, gevangen houd?
Al 't geen En, in een Gekkenhuis.
sproot uit noodzaaklykheen.
Ik doe, en heb gedaan, o spyt!
o hoon!
hoe zal 't noch gaan ten lesten?
Ik een zottin?
Ik hier gevangen?
Tot uw besten.
Is dit gedaan, myn Kind, en, k ben op t hoogst verblyd, dat gy zo fraaitjes nu weer by uw zinnen zyt.
Gy zult deze avond noch naar huis gaan, zyt te vreeden, En, eer drie weeken zyn ten einde, in 't huuw'lyk treeden, een Zondag, Vrijeziel, hebt gy al een Gebod, Met Lichthart, zo gy wilt... VRIJEZIEL.
Houd Lichthart my voor zot?
Daar vliegt haar verstand we 'er heen.
Dat zal hem rouwen.
Ik zot?
ja, ik was zot zo 'k wou dien Lichtmis trouwen.
Waar t niet heel dwaas gedaan, Papa, ei!
oordeel zelf die my zou te grond doen gaan, een Echt te aanvaarden hy schuw slechts deez' Zottin, die, schoon zy Gek moet heeten, 't Geen tot haar welvaard diend hoopt nimmer te vergeeten.
Is dit malligheid, of is 't hardnekkigheid?
Hoor, papa, ik ben bereid Uw wil te volgen.
'k zal, met Lichthart, nimmer trouwen.
'k beloof myn kinderpligt, zo 't voegd, in acht te houwen.
Zyt vry gerust, al zegt het spreekwoord, Wintersche nachten, En Vrouwe gedachten, En gonst van Heeren, zyn drie dingen die verkeeren.
'k word schier mal, dan lykt het met haar wat, en dan weez'er niet metal.
PASOP, DVINGER, VRIJEZIEL.
Myn heer, daar is een brief.
M'DVINGER.
Wie heeft die hier gezonden?
Dat kan ik niet verkonden, uw knecht die bragt hem hier, maar heeft my niets gezeid, ik vroeg hem of hy ook moest wachten op bescheid, doch hy wist nergens van.
't is wel, ik zal 't wel leezen, ga jy maar heen, pas op.
DVINGER, de briefzachjes geleezen hebbende.
Tot haarent koomen!
dit ontsteld my, o dien Fiel!
Wat is 'er gaans, papa?
Myn lieve Vrijeziel, ik ben zo zeer ontzet dat ik 't u niet kan zeggen.
Maar, zou 't wel waar zyn?
ja, 't is niet te wederleggen, het is hun beider hand.
Zy schryven 't al te klaar, waart gy weer by uw verstand!
Vrijeziel, och!
Waar loopt gy heen DEVINGER.
Ik zal voort weder koomen, als ik de zekerheid heb van deez brief vernoomen.
VIER Digitized by goerder zytten.
GOEIIETROUV, gekleed als de Poëet Rymaart, komt d'uwenger tegen, DVINGER, VRIJEZIEL.
Zit gy dat, goeijetrouw?
pas op, myn Kind, ik keer Voort weest.
Het zal aan my niet haaperen, myn Heer.
Wat schort'er, juffrouw?
uw Papa schynt heel verlegen.
Ik weet het niet, hy heeft, zo straks, een Brief gekreegen, die hem ontstelde en scheen zo diep aan 't hart te gaan Dat hy niet zeggen kon van wien, of waar van daan De Briefgekoomen is, helaas!
dit doet my schroomen.
My niet, juffrouw, zy komt misschien van Lichtharts oomen.
't zal licht zo zyn, gelyk uw Minnaar Eedelhart U schreef.
Was zulks waar, dan zou ik haast myn smart Geëindigd zien.
Ik heb goê moed op onze zaaken.
Maar laat ons middelwyl ons zelve wat vermaaken.
Waar toe hebt gy u dus verkleed?
Ik moet noch, voor het laatst, eens speelen voor poëet.
By de poeet.
Goeije de spiegel, o goeije trouwen!
Ja, hem, of waanheld noch wat plaagen, of Lievert, t scheeld my niet.
Maar, kund ge u zo wel draagen?
En meend gy dus by hen voor Rymaart deur te gaan?
Dat hy dan zelfs eens kwam.
'k ben daar niet voor belaan, 'k heb 't meer gedaan, en weet de kap hen zo te vullen.
Dat zy my zekerlyk voor Rymaart houden zullen, en, al kwam Rymaart, zo k my niet verbergen wou, k weet stof genoeg waar van ik met hem spreeken zou.
Maar waanheld, dunkt my, komt, met Lievert, herwaarts treeden, Gaan wy een oogenblik ter zyde, ik moet haar reden Eerst eens beluist'ren eer ik my by haar vertoon.
WAANHELd, liefde.
VRIJEZIEL en goeijetrouw ter zyaen.
Va, zulk een kostlyk zwaard vereerde my Belloon.
Ik zal van min versmachten!
Ik kan onmoog wachten Myn Lief, vertoon u toch, ik kan onmoog wachten.
Tot de avond.
Wel hoe is 't?
speeld gy met my een klucht?
Wilt gy myn Oorlogsdaan.
Laat dat gezucht Toch by Google DER ZOTTEN.
Toch vaaren, k weet niet wat u port steeds dus te janken?
Zyt gy gehoond?
spreek maar, en steek het onder banken, Noch stoelen, t zy wie t zy, k zweer, zo ik hem betrap, dat ik uw hoonder, met een houw, tot huspot kap, myn zwaard is dorstig, t heeft, in lang, geen bloed gezoopen.
Dat is 't niet dat my deerd.
Heeft u de nyd bekroopen, dat gy in ballingschap moet gaan, en ruimen t Land?
Schep moed, ik zal u weer herstellen, daar s myn hand, ik zal de Lasteraars gerechte loon verschaffen.
Of den Tieran, die zulks gebooden heeft, zelf straffen.
De kwaal is vinniger die my het hart ontsteld.
Is 't ook een ziekten die u kweld?
Maar.... ja, t is een ziekten, WAANHELd.
Dan hoeft gy niet te vreezen, Daar zyn geen ziektens of myn zwaard kan die geneezen, dit zwaard, dit zwaard!
Ik hou, ik steek, ik kerf, ik sny, maak wond by wond, tot dat de ziekte vlugt.
Ja, 't is moog'lyk.
Wat is uw ziekte?
spreek, ik trek van leer.
'k ben hooglyk, door zek're mengeling, in stervens nood gebragt, van zilverkronk'lig geel.
licht heeft de kracht Van 't poeijer niet gewerkt, schoon gy veel sop gebruikte.
LIE DE SPIEGEL 64 LIEVERt.
Neen, heldekoning, neen!
myn ingewand ontluikte, Gelyk een roos, wanneer een zek're minnedrank t geen my maakt van liefde krank.
My in het oor vloog.
Een minnedrank in 't oor?
wel, dat zyn vreemde grillen!
In 't oor?
hoe kwam dat?
of hebt gy niet gaapen willen?
Was die 't u gaf dan zat?
wat botter beest is dat!
Een drank in 't oor?
gy hebt my niet gevat, Ik hoorde datelyk hier van een Schoonheid spreeken, Die geen gelyken heeft, dit hooren deed ontsteeken Myn hert in liefde.... maar, ik zie hy naaderd ons, Die my dat schoone Beeld.
Die Vent die heeft een gons.
Goeijetrou, lievert, wAANHELd.
Deze is het, die, door zyn Dichtkundig groot vermoogen, die wond're Schoonheid kwam verbeelden voor myne WAANHFLD.
Ik ken hem, hy is dol, k heb t flus gezien, gaan wy, zie, hy kan tovren.
LIEVERt, dat's de zwier van poëezy.
Ik gis hy beezig is om weer een vaers te maaken.
Ja, praat jy wat, hy kwam flus zulke woorden braaken Die zeker niemand, als de Nikkeren, verstaan, ik hoorde dat hy riep de helsche muizen aan, Maar, t scheen zy, na zyn zin, niet gaauw genoeg hen spoeide, dan wierd hy bleek, dan blaauw, dan paars, dan rood, hy gloeide Van DER ZOTTEN.
Van gramschap, dan was t weêr, help, evoë!
Zyn dat geen woorden die men spreekt by tovery?
Neen, dat s Poëete taal, hy roept de Zanggodinnen Om hulp, als hy zo spreekt.
Zeg liever nikkerinnen.
Ik sta hem op geen hair.
Blyf staan, blyf staan, myn Heer.
Zo meen'gen Franschman.
Ik hoop maar, zo hy weet Begon te tov'ren, dat myn zwaard hem neender mogt houwen, en k weet dat gy zulks niet heel gaerne zoud aanschouwen, gy hebt hem noch van doen, en daarom wil ik gaan, eer hy myn gramschap maakt aan 't branden.
Eil blyf staan, gy oordeeld kwaalyk van dien Heers hoedanigheden, k spreek hem aan.
Gy zult het hooren WAANHELd.
Ik ben te vreden, ik zal dan blyven, maar.
Heer Rymaart, k bid u, steld Uw Dichtlust, voor een poos, ter zyde, en groet deez' Held.
Ik groet u, Zoon van Mars, gy Schrik der Aardstierannen, hoofdtemmer van t Geweld, en roem der Oorlogsmannen.
Nu spreekt de Gek met goed verstand.
Vriend, gy spreekt Maar zomtyds staat het met uw zinnen vry wat slecht, doch, of de dolheid nu weer kwam uw brein ontsteeken.
Zo wyk wat van my, en waarschouw maar door een teken.
Myn febus dolheid spreekt slechts van uw Oorlogsdaan, En wil, in Vaerzen, die voor eik ten toon doen staan.
Dat mag ik lijen, doch, laat dolheid achter blyven.
Maar, rymaart, gy hebt flus aan my beloofd te schryven Een trefflyk Lofdicht, op myn Schoone, is dat gereed?
Goeijetrouw krygt eenige papieren van haar gordel.
Ja, zo 't niet t'huis legt, heb ik 't hier, zo 'k maar niet weet, neen, 't is een grafschrift.
Dat is een harders praatje.
Nu dat?
GOEIJETAOUV.
Op t dissen van een Ongewassche Slaatie.
Hier heb ik het abuis.
Dat zal 't licht zyn.
Dat is op 't loopen van een minnaars blaauwe scheen.
Op Fontansjes, een cude Paris, en Kappen.
Dat dan?
Op menschen, die op 't Schouwburg altyd snappen, 't is een Verzoekschrift om wat aandacht voor 't Tooneel.
Goeije DER zotten.
Op een Muzyk van een Verroeste Keel.
't zal noch t'huis zyn!
Ja, myn Heer, dat vrees ik mede.
Maar 'k zal 't u morgen vroeg doen hebben, op uw bede.
Dat zal wel gaan, myn heer.
Maar, straks hebt gy gezeid Datge in uw Vaerzen spreekt van myne dapperheid, hoe zegt gy dan?
Myn Heer, dan ga ik dus beginnen, help!
belp!
Terpsichore!
kom, klio!
wilt myn zinnen... wAANHELd.
Daar werd de Vent weer dol, ik bid je, gaan wy heen, hy roept weer er nikkers aan.
Laat af van zulke reën, die beginnen hun Gedichten Steeds op die wys, om 't Volk tot aandacht te verpligten.
Is dietrant niet na uw zin?
Ik zal 't veranderen maar, daar schiet my wat in, 'k heb een Tooneelstuk van den Gtooten Alexander, speeld gy die rol eens, want ik weet in 't Land geen ander Die 't beter passen zal.
Gy zult my zeer Verpligten, zo gy my deer dienst wilt doen, myn Heer.
't is wel, ik neem het aan, maar wil dit eerst bespreeken, geen toverwoorden, of ik zou den hals u breeken.
Neen, zyt gerust.
LIE E2 mo de SPIEGEL 68 lievert.
Vaar wel, myn Heeren.
Zoeken, die myn hart heeft in bezit.
GOeijetrou, wAANHELd.
Hy gaat, en laat my hier, nu vreeze ik zal 't 'er honden.
Goeijetrouw krygt een papier.
Zie daar, ik heb de rol hier aan myn riem gebonden.
Kund gy niet leezen?
't geen ik u voor zeg.
Zeg my dan na, wAANHELd.
Kom, zet u in postuur, de rol is bars en krachtig, dat s schoon, dat s uit de konst, net Alexanderachti zeg nu, mevrouw hier ziet gy Alexander staau.
Zeg nu mevrouw, hier ziet gy Alexander staan.
Goeije oogle DER zotten.
69. goeijetrou.
Zacht, 't is noch niet gedaan.
Dat zy zo, k zeg niet, als hier ziet gy Alexander, die tytel past my.
Daar hoord noch meerder by, dit is noch maar 't begin.
Een ander zeg de rest, want ziet 'k heb niet in 't zin Om nier te spreeken.
Maar, myn Heer, hoe zou dat passen, twee Speelders van een rol?
Gy moogt dat varken wassen Zo als gy wild.
Ik zeg vervolg, of k zweer.... wAANHELd.
dreigd gy my?
Belloonaas zwaard.
Noch eens, zo ge u niet neigd Na myne wil, zo zal uw zwaard in hout verkeeren.
WAANHELd trekt zyn zwaard, en ziet dat het hout is.
Myn zwaard.
't is hout.
Ik wil u zweeren, by Helikon, en by de Muzen allegaar.
WAANHELd valt in 't loopen, en kruipt na binnen.
ik ben in doodsgevaar.
Gy zoud die Krygsman zo de dood op 't lyf wel jaagen.
Hy is 't alleen niet die zo licht is te vertsaagen.
Indien men uitschoot hen, die zo, als hv, bestaan, En liever loopen, als braaf met de Vyand slaan, ik zorg, het uitschot zou het grootste deel wel weezen Van 't Leger, en zo wel doen Officiers uitleezen, Als veel Soldaaten.
Maar, pas op die heeft gezegt.
Men bragt de Gekken, door vermomming, weeert recht.
Maar uw vermomming zou hen eerder slimmer maaken, als beter.
GOBIJETROUV.
Wat hun geneezing komt te raaken, dat laat ik voor Pasop, en voor de Gekkevaar, ik woon hier nu niet meer, het is hun werk.
Maar, goeijetrouw, ik ben, op 't hoogsten, in verlangen, die Papa flus heeft ontfangen.
Wat van de brief is, ik hoop, en vree.
Ik meen, daar is geen zwaarigheid.
'k ga my verkleeden, en oppassen na bescheid, tot dat ik de uitslag heb vernoomen.
Blyf hier zo lang.
Maar, gints zie 'k Heldelief, en verder Waanheld koomen, Stel u gerust, gy vind hier weder nieuw pleizier.
Ik ga ter zy, zo dra ge iets weet, kom voort weezen hier.
TIEN Goog DER ZOTTEN.
71 TIENDE TOONEEL.
Alexander lief, myn Held, myn Lust, myn Leeven, Wiens schets ik, dag en nacht, zie voor myn oogen zweven, Uw al te grooten moed, o doodelyke pyn!
Deez, t Milliaansche Slot, helaas!
Uw kerkhof zyn.
gy kund niet zyn verwonnen, De Schryvers van uw dood, die hebben zich verzonnen, Gy zult u zelf eerlang roemruchtig weer doen zien, Als gy de Waereld zult, gelyk voorheen, gebien.
Myn liefde tuigd het my, en kitteld reeds myn zinnen.
WAANHELd, HELDELIEF.
Is dat de Tov'naar ool?
Zo vlugt ik weer na binnen.
Neen, 't is een juffertje, dit geeft my weder moed.
„Held Alexander, ach!
Wanneer zal ik myn gloed met u te zien verzaan!
Dit zal de Juffer zyn voor wien ik Alexander moet speelen.
Hoe 's myn rol?
't postuur dat zal wel gaan, ja 'k weet, mevrouw, hier ziet gy Alexander staan.
HELDELIEF, helaas!
kan het mooglyk weezen?
Myn Alexander, zyt gy van de dood verreezen?
Ik ben nooit dood geweest.
O schoonlyke held!
Gy leefd dan noch, en zyt lang dood te boek gesteld?
Kom, dwaaze Schryvers, ziet hoe dat gy zyt bedroogen, held Alexander leefd!
Ik wil gedoogen Dat ik uw knien omhels, nu my t geluk gebeurd u leevendig te zien, die k heb voor dood betreurd.
heeft men my al lang voor dood geschreeven?
Waar zyn die Schelmen?
'k breng hen daatelyk om 't leeven.
Vergeef hun dwaaling toch.
Zo Alexander zelf, hoe dapper, en hoe groot Van naam hy is geweest, my immer zo verstoord had, 'k zweer ik hem, spyt zyn baard, een gat in 't lyf geboord had.
ik dagt dat gy Held Alexander waard.
Ben noch al meër, de Zoon van Mars, ja!
Mars op aard, maar, waanheld is myn naam.
Dat heb ik nooit geweeten, of een aar u zo geheeten.
Licht heeft Darius, wAANHELd.
noch van pompstok.
'k weet van Darius HELDELIEF.
Zyt gy dan dien grooten Oorlogsman: Held Alexander niet WAANHELd.
Ja, driemaal in de weck.
Dit komt my vreemd te vooren, maar, k bid, gon my t geluk dat ik mag hooren, hoe gy ontkoomen zyt het Milliaansche Slot.
WAANHELd, ziende rymaart koomen.
Dat zou ik gaerne doen, maar ginder komt een Zot, Die rymaart heet, ik mag hem om de dood niet lijen, Dien Fielt kan tov'ren, en ik schrik voor toverijen.
HELDER ZOTTEN.
O HELDELIEF.