floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hoe Koninglijke Vorst, my meer om liefd gebeden, Daer ik uw Hoogheid heb ontdekt, door welke reden Ik tot geen liefde my in 't minste stellen ken; Dies bid ik u, indien ik zoo veel waerdig ben, Dat my zijn Majesteyt niet wil van liefde spreken.
Casterna, ach Princes!
gy dwingt my om te smeken, Gy tergt my tot gebeên, gy perst my dat ik moet, Mijn klachten aen u doen, ja vallen uw te voet; Geknield.
ô Aerds Godin!
ter aerden neêr gebogen, Leyd Koning Constantijn, en bid u om medogen.
Ik kniel en bid u aen, dat gy uw bidden staekt.
Princes, uw heusheyd my tot meerder Slave maekt; Hoe meerder gy my bid, hoe meerder mijn gebeden, Tot uwaerts moeten gaen; dies toont medogentheden, En loont mijn liefd met liefd, ô overschoon Princes!
O Afgodin mijns herts!
ô Ziele voedsteres!
FAVSTINA, in Manne kleeding, uyt.
Beruchte Vorst!
een dienaer, die gebogen Ter aerden nederknield, om aen uw groot vermogen, Een onderdaen te zijn in alle dienstbaerheid; Ia, de geringste Slaef van uwe Majesteyt.
Wat zijt gy voor een gast, en in wat land gebooren?
Ook hoe uw name zy lust my van u te hooren.
Ik ben een Herders kind, in Grieken op-gevoed, Hoe wel van laege staet, heb ik een heusch gemoed, En tracht door trouwe dienst tot eer en lof te komen, Dies heb ik mijne reys hier na het Hof genomen; Constans is mijne naem, gebooren hier te land.
Constans, ik acht uw naem gaet boven uw verstand; In 't woord van Constans meer verborgentheden leggen, Als Constans zelver zoud met reden kunnen zeggen.
mijne naem, ten nauwsten uyt-geleyd, En is niet anders als stantvastigheyd gezeyd.
277 Constan.
Ga heen ten Hoof.
Ik doe na uw Hoogheyds bevelen, En hoop Faustina zal haer rechte rol nu spelen.
Uytmuntende Princes, en Aerdsche Afgodin, Zal ik uw herte noyt bewegen tot mijn min?
Achtbare Vorst!
de min is my ten hoogsten tegen, Zoo dat ik tot de min in 't minst niet ben genegen; Ik bid u, laat ons gaen.
O minneloos gemoed!
Aen wien mijn trouwe liefd vergeefs haer dienste doet.
Seste handeling.
IK die als Herderin de Schaepjes pleeg te weyden.
Ben, door de liefde, nu te lande af-gescheyden, Alwaer den Coning in vryagie was met mijn; O liefde!
die my hier doet 's Konings Dienaer zijn!
wat doet gy de menschen niet beginnẽ, Wat werkt de liefde niet in herten die beminnen; O liefde!
die uw vreugd in liefdens lijden vind, Mitsdien Faustina dient die geen die zy bemind; Faustina voed met vreugd haar innerlijke smerte, Vermits zy dag'lijks ziet dien, die zy lieft van herte; Maer ach!
als ik my wel bezin, Dees vreugd schijnt wat te zijn, maer heeft haer p'rijkel in; Hoe zoud het Konings hert zich kunnen zoo verneeren, Dat het een Herderin ten Echte zoud begeeren?
Faustina, 't is bedrog, hoe is 't bedriegery?
Den Koning heeft zijn liefds beloft gedaen aen my, En met een dieren Eed zijn trouwigheyd geswooren; Faustina, slechte Maegd, uw moeyten is verlooren; Nochtans verhoop ik yets tot voordeel mijnes mins, En dat ten deele op beloften van mijn Prins; Maer ach!
dees brief doet my niet zonder reden vreezen, Dat de Princesse zal des Konings Vrouwe wezen; Dees heeft hy my belast te brengen voort aen haer: Ach Hemel!
wat valt my dit pijnelijk en swaer.
Casterna uit.
Daer komt zy aen, ik ga, om haer den briefte geven; Princes, ik die ten dienst des Conings hoop te leven, In alle trouwigheyd, voldoe mijns Konings last; 't Gelief haer Hoogheid dat zy dezen brief aen-tast, 278 Castern.
Heeft u in zijne dienst den Koning aen-genomen?
Ia, mogende Princes.
Van waer zijt gy gekomen?
Ik ben hier op het land gebaert, en op-gevoed.
wat sluypt en kruypt 'er door mijn laeuwe bloed; Hoe is uw naem?
Constans.
En oud, hoe menig jaren?
By naest de zeventien.
En zegt my eens, wat waren Uw ouders doch voor lien?
hoe mach Princes dus scherrep op my zien; Zoud ik wel zijn verraên?
Wat praet gy in u zelven.
'k Zeg dat mijn Vader pleeg te spitten en te delven, Mijn Moeder is, Princes, een slechte Herderin.
zijn-bevalligheyd betoovert hert en zin; Waerom verlaet gy 't land, en zoekt ten Hoof te dienen?
Op hoop, 't geluk my mocht een waerder staet verlienen; Princes, wat werd dien mensch van menschen doch geacht, Die in de armoed slooft, en niet na meerder tracht?
Wat is 't een Slaef te zijn in nedrigheyd verschoven; Wat is 't een lust, ge-eert te zijn in 's Konings Hoven; Wat is 't eenwerelds vreugd, als yemand raekt uyt nood, En door getrouwe dienst, komt van een kleyn tot groot!
Ik speur uw heusch gemoed dat is tot staet genegen; Seer zelden word het luk van zulken een verkregen, Die na geen luk en tracht, maer die zoo doet als gy, Die speurt dat het geluk hem dikmaels dienstig zy; Eylaes!
als ik aenschouw de geestigheid zijns wezen, En zijn bevalligheyd bespeure neffens dezen, Soo brand mijn hert in lust van lieffelijke min, Sijn aerdigheden, ach!
die steelen my mijn zin.
Hoe zeyd Princes?
Ik zeg, zijt gy tot staet genegen, Door my kan dat geluk voor Constans zijn verkregen, Indien gy dienen wild my, die uw dienst begeerd.
Princes, ik ben in dienst verbonden aen mijn Heer.
Ik zal u van die dienst ontslaen, en weêr bevrijen.
Genadigste Princes, dat kan mijn hert niet lijen, Dat ik in mijne dienst zoo licht verkeeren zou, Nu Dienaer van de Vorst, en morgen van Me-vrouw; Dat waer lichtvaerdigheyd, een oorzaek my te haten.
Soud gy u tot mijn dienst dan niet gebruyken laten, Als gy verzekert waert daer door tot staet te treên?
Mits ik verbonden ben waer 't buyten alle reên; 279 Dat ik, Princesse Vrouw, een hooger staet begeere.
Dat 's waer, doch wilze niet ten zy 't geschied met eere; Castern.
Tot eer en staet kan ik u brengen zoo gy wild; Hy is 't geluk niet waerd, die willens 't luk verspilt; Of ik u zocht tot staet en hoogheyd op te trekken, En dat mijn gunst daer toe een hulpe mocht verstrekken, Zoud gy, ô Constans!
deze gunste dan versmaên, En zelver uw geluk moedwillens tegenstaen?
Dat acht ik neen; mitsdien dat alle menschen pogen, Door het geluk in staet haer zelver te verhoogen; Gy kund indien gy wild; wie niet wil als hy kan, Die kan niet als hy wil; doch is 'er oorzaek van, Om dat hy willens wilde zijn geluk versmaden; Indien gy wel wild doen, laet u ten besten raden, Constans.
Princes.
uw by zijn baerd mijn strijd, Vermits ik u niet geef het geen gy waerdig zijt; Indien ik, na mijn gunst, u van het mijns mocht geven, Ik gaf u. Faustin.
Wat Princes?
Mijn hert, ja zelfs mijn leven.
Princes, was 't dit?
ik sweer, Dat ik den Koning lief, maer lief u noch veel meer.
Is 't spot?
Ook niet.
Is 't spokerye?
't is liefd.
Hoe liefd?
't Is liefde, ach't is vrijen; Ik ben mijn zelve niet, ach Constans!
ach, wat raed?
Ik sterve is 't dat gy Princesse min versmaed; Ik ben gelijk verzot met liefde ingenomen.
Princes laet zulks doch niet in uw gedachten komen; Hoe gy my minnen?
my, die ben een Herders zoon, Daer gy de naefte zijt aen 's Konings Rijk, en Kroon?
Ik die een Dienaer ben, een slaef van alle slaven, Verzien met schat nocht goed, met rijkdom nochte haven; Maer arrem, naekt en blood, verschoven ongeacht, En gy, edel Princes!
van Coninglijk geslacht.
De liefde heeft geen wet, ik min, en wil u minnen, Hoe minder gy bezit, hoe meerder dat mijn zinnen, Vervallen in de liefd.
Princesse, ach!
bedenkt, Dat gy uw waerdigheyd door deze tochten krenkt; Bedent eens by u zelfs, en overleg, met reden, Dat gy u onderwerpt veel duyzend swarigheden; 280 Ik hoop niet dat gy 't meent, oft eenigzins begeert.
De min, eylaci!
heeft Casterna overheert; Wat is 't?
of ik schoon wil, ik kan geen veynzen plegen, Recht uyt gezeyd, ik ben tot minne lust genegen, En sweer dat gy alleen, alleen de eenigst zijt, Van wien ik mins vermaek moet hebben nu ter tijd.
Zoud gy een arme slaef, een arme slaef vergunnen.
Het geen een Prince selfs noyt heeft verkrijgen kunnen?
Denkt eens Princesse, denkt wanneer dit waer gedaen, Wat ramp, wat swarigheyd dat hier uyt zoud ontstaen?
Wat zoud gy wraek en smaed op uwe schouders laden, Een yder mensch, Princes, zoud spotten met uw daden; Bevlekken uwe eer, uw Edelheyd tot schand, En dat door snoode lust van geyle minne brand; Uw waerdigheyd Princes, tot een slavinne maken, En ik in ongena by mijnen Vorst geraken; Gy met de voet getreên, als van uw eer ontbloot, Ik als een fielt en guyt verwezen tot 'er dood; 281 Dies bid ik u, Princes, als dat gy wel te degen, Met rijpelijk beraed de zaek wilt overwegen.
Die viezevazery en heeft geen plaets by mijn.
Nochtans en zal ik noyt uw lust ten dienste zijn.
Zoo sweer ik zult gy u daer voor op 't hoogst beklagen Faustin.
Princes, ik ben getroost te lijden alle plagen, En heb veel liever van de wereld smaed en spot, Als dat ik door die zond vergrammen zoud mijn God.
Ondragelijke trots, die 'k niet en kan verswelgen, O spijt!
met recht heb ik uw smaedheyd my te belgen; Onwaerdig acht ik my dat ik een uure leef, Indien ik desen bloed zijn rechte loon niet geef; Ik sweer het Constans u, dat ik het zoo sal maken, Dat gy in ongena by uwen Vorst sult raken; Ik sweer, dewijl u walgd de wellust van mijn schoot, Dat ik om dese zaek u brengen zal in nood; Indien gy niet en wilt voldoen mijn welbehagen, Sal ik u dan ten Hoof als schuldig gaen beklagen.
Ik zal, Princes, in 't minst uw dreygen niet ontzien, Begeert gy mijne dood, ik kanze niet ontvlien; Soo gy dit lichaem tracht in pijnen te doen lijen, Troost ik my, dat de Ziel in Gode zal verblijen.
Zoo my uw booze lust naer 't lichaem lijden doet, Ik troost my dat het God weêr aen de Siel verzoet.
CONSTANTINUS uytkomende, loopt CASTERNA hem tegen.
Uw Majesteyt gebied uw Dienaer te vertrekken.
Vertrekt u flux, van hier; ik zie uw zinnen strekken, Grootmogende Princes, tot droefheyd en getraen; Heb ik in eenig deel, uw Hoogheyd yets misdaen?
Neemt gy het qualijk dat ik heb aen u geschreven, Oft door dees Dienaer u mijn brief ter hand gegeven.
'k Vervloek, eylaes!
de uur, en dees bedroefde dag, Dat ik diensnoden guyt hier voor mijn oogen zag; Eylaes!
oy me!
Ik bid Princes, ik bid dat gy 't my wild verklaren.
wat is my hier van uwe slaef geschiet.
Wat doch, Princes?
De schaemt het melden my verbied.
Ik bid u, zeg my doch wat 's d' oorzaek van uw klagten?
Uw Dienaer zocht, eylaes!
Casterna te verkrachten.
Mijn Dienaer?
Kan 't zijn?
282 Castern.
't Is zoo.
Ach wat ik hoor!
Dorst een zoo snoden guyt dit schelmstuk nemen voor?
Ik sta geheel verbaest en gantschelijk verslagen, Dat dezen schellem dorst zoo snooden schelmstuk wagen; Een slaef zocht die uw eer, ach Hemel!
hoe kan 't zijn?
Hoe stort gy 't ongeluk dus vinnig uyt op mijn?
Ik sweer, dat ik hem zal met zulke straffe pijnen Beloonen 't schellem-stuk, als ik zal kunnen vijnen; 'k Zal hem van lit tot lit af-kappen doen de leên, En levendig het vleesch afnijpen van het been; Oft levendig het vel van zijne lichaem rukken, En kappen voorts de rest aen hondert duyzend stukken.
O booswicht!
snooden guyt, hoe dorst gy dit bestaen?
Princes, zoo 't u gelieft, laet ons ten Hove gaen.
CONSTANTINVS, CASTERNA, CALISTA, FERDINANDVS met alle het Hofgezin, en Rechters.
Doet den misdadigen ter hooger vierschaer komen.
FAVSTINA uytkomende, spreekt.
Wie zijn gemoed, bevrijd, behoeft geen straf te schromen, Hoe zeer de logentael de waerheyd overstrijd, Haer snood, en valsch bedrog dat leert men door de tijd; Gy Rechters, die hier zit, om yder recht te geven, Doet recht met my, en straft my vryelijk aen 't leven, Indien ik schuldig ben aen 't geen men my op-leyd, 't Zal blijken, dat men my dit valschelijk na zeyd; Noyt had ik een gedacht Princessen eer te schennen.
Verswaert u straffe niet met valschelijk ontkennen.
Ik blijf by 't geen ik zeg, en oordeel die voor valsch, Die my onschuldig schuyft haer boosheyd op den hals.
Hoe durft den snooden guyt noch zoo stoutmoedig spreken?
Scherp-rechter doet uw plicht.
't Is noch geen tijd van wreken; My komt de straf niet toe, maer haer die s' heeft verdiend; Genadig Vorst, ik bid men my gehoor verlient.
Dat ik onschuldig ben, mijn Heeren, dat zal blijken, En dat men over my valsch oordeel tracht te strijken; Ik, die als schuldig hier voor uwe Hoogheyd stae, Als een onnoozel Lam naer mijne slachtbank gae; Mijn Heeren, dit uw doen is waerdig te misprijzen; Wie kan 'er schuldig zijn ten zy men 't kan bewijzen?
Geen recht, maer ongelijk geschied aen zulk een man, Die men veroordeelt.
en geen schuld bewijzen kan, Dat ik onschuldig ben, dat wil ik u mijn Heeren, 283 Dat wil ik hier voor a met diere Eeden sweeren.
Het sweeren geld hier niet.
Mijn Heeren, dat is mis.
't Behoort te gelden als 'er geen getuyg en is.
Men acht hier voor bewijs genoeg haer Hoogheyds Eeden.
Noch zeg ik het is valsch, sweert zy, ik sweer het mede.
't Is billik men Princessen zeggen oordeeld waer.
Waerom de waerheyd niet zoo wel in my, als haer?
Onwaerdig acht men a hier meer gehoor te gunnen, Gy zult met Eeden noyt uw daed af-sweeren kunnen.
Scherp-rechter, vaer vry voort.
Scherp.
't Is lang genoeg, treed an.
Uw dreygen ik, eylaes!
niet langer lijden kan; Ha!
Koning Constantijn, ik die hier voor u kniele, Denk niet dat in de zond mijn lusten zoo vervielen, Dat ik mijn leven heb getracht na Vrouwen eer, En is het niet genoeg dat ik met Eeden sweer, Zoo zal ik hier voor u al t'zamen doen vertoonen, Getuygen, die voor my de zaek zullen verschoonen; Had ik nu geen bewijs by 't onrecht dat ik ly; Hoe ongenadigh zoud men handelen met my.
Gy Rechters, die my hebt gelijk ter dood verwezen, Als een misdadige mijn vonnis voor gelezen, Mijn leven op-geeyst als of ik had misdaen, Onschuldig doet gy my dit groote onrecht aen; Dat ik onschuldig ben veroordeelt van het leven, Daer zal ik u te recht getuygenis af geven, Dat ik onschuldig ben zal komen aen den dag, Zoo klaer, dat klaerder noyt de waerheyd blijken mach.
Gy Rechters, en gy Vorst, nu zal ik u verklaren, Wat my in dit geval, eylaes!
is wedervaren; Weet dat ik niet en ben die, die gy mijn vertroud; Weet dat ik niet en ben die, daer gy my voor houd; Dat ik op 't hoogste heb gehaet onkuysche streken, Dat is, Grootmogend Vorst, genoeg aen my gebleken, Als ik niet heb geacht beloftenis van trouw, Als ik uw geyle lust geen plaetze geven wou; O Vorst!
ik bid, gebied dat yemand deze banden, En boeyens doch ontsluyt van dees mijn teere handen, Op dat ik mijn getuyg doe komen aen den dag, En van mijn onschuld u de waerheydt toonen mach; Maekt dees mijnhanden los, op dat ik u betoone, Wat hert en ziel dat onder deze kleeren woonen; 284 Gy kent my niet te recht hoe wel dat gy my ziet, Gy kent my, maer die 'k schijn, en ben ik lijkwel niet.
Niet die gy schijnt, wie dan?
Die, die gy pleegt te minnen, Een Dienaer in de schijn, een ander schuylt' er binnen.
Maekt dan de handen los, op dat ik zie wie 't zy.
Grootmogend Majesteyt, 'k heb nu mijn handen vry.
Zie daer mijn open borst, hier noch de zelfde leden, Om wiens genot my heeft den Koning aengebeden; Die offer ik u op als in haer eerste staet, Uw lusten heb ik wel, maer noyt uw liefd versmaed; Ik ben Faustina, hier in deze schijn gekomen.
O kuysche Herderin!
ô spiegel aller vromen!
Met vreugde en vermaek val ik u om den hals; Faustina dus getrouw!
Princesse, gy dus valsch!
Ik zie wat liefde doet, dies zal ik liefde toonen, En uw vervloekte daed, Princes, met straffe loonen; U bannen uyt mijn Rijk, en eeren voor mijn Vrouw, 285 Faustina, die haer toond tot my waerts zoo getrouw; 'k Omhels u voor mijn Bruyd, en zal u eeuwig minne.
Faustina, is uw naem Faustina, Herderinne?
Ja Heer, zoo is mijn naem.
Hebt gy geen Broeders meer?
Noch een.
Hoe noemd men die?
't Is Ferdinandus, die ik voor mijn oogen zie, Mijn Broeder!
Zuster, ach!
ik kus u. Constan.
Wat ik hoore.
Wat komt de menschen in hun leven niet te vooren?
Ach Ferdinand!
zie hier hoe 't rad des werelds dreyd, Die gist'ren zat om hoog, als nu ter neder leyd, Die gist'ren lag om laeg, is heden hoog gerezen, Faustina is, en zal een Koninginne wezen.
Van waer komt ons dit luk?
woud gy mijn, In dit geval nu ook eenmael zoo gunstig zijn, Dat ik met 's Konings wil Princes Calista trouwe.
Zoo 't haar belieft ik gun s' u tot een Echte Vrouwe.
Mijn leven t' uwer dienst zy daer belooning van.
Al wat onmoog'lijk schijnt den Hemel schikken kan; Zijn Majesteyt die zy bewust dat ik veel dagen, Aen Ferdinando heb getrouwe liefd gedragen; Zoo zeer niet om de bloem van zijn ontloken jeugd, Als om het hooge lof van zijn vermaerde deugd; Deugd, die al 's werelds schat en rijkdom gaet te boven; Deugd, die wy boven al ter wereld moeten loven; Deugd maekt hem Heer en voogd van een Princesse Vrouw, Ik lief u om uw deugd.
Uw liefd loon ik met Trouw.
'k Wil dat Casterna zy te landen uyt gedreven.
Mijn misdaed meerder is als men my kan vergeven, Ik vind de spreuke waer; De leugen die mislukt, Hoe zeer zy met bedrog de waerheyd onderdrukt.
286 Theodorus en Dianira.
Treur-spel.
DIanira, Nieuw-getroude, gaet, in het op-gaen van den da geraed, aen strand, om haer Echt-genoot, over Zuyder Zee, uyt Vrieslandt komende te begroeten.
Gustavius, Dianira lang gevrijt hebbende, vervalt in redelooze wanhoop, en onbehoorelijke genegentheden, die hem, door zijn vrund Heraklius, tegen gemaekt werden.
Theodoor, even na zijn aenkomst krijgt bedroefde tijdinge van groot verlies ter Zee, zulks dat hy in achterstal, en armoede moet vervallen; doet, in die gelegentheyd, zijn offerande aen het wankelbaer geluk; die hem, door de nijdigheyd op-gehitst zijnde, haer gunsten weygerd.
Theodoor, zijn bedroef de staet ontdekt hebbende aen zijn beminde, verzoekt dat zy haer Ouder stot hulpe wil bewegen, om door haer bystant zijn schanden voor te komen; volgt daer op, dat zy by Vader en Moeder opgehouden, en Theodoor verstoten werd, die boven de droefheyd van zijn geleden schade, moet van zijn Dianira af-gescheyden blyven, en alzoo in meerder hertzeer, ontbloot van alle troost en hoop, zijn ellenden dragen.
Gustavius, doer deze gelegentheyd, zoekt Dianira aen tot Minne-lusten, maer toe zy haer bewegen laet.
Theodoor, om in onbekende schijn, zijn Dianier te spreken, gaet by Augustinus, Biecht-vader van sijn Huysvrouw, kleed hem in den schijn van die zelvige, ontmoet zijn bed-genoot, zy niet wetende ofte is by Augustinus, belijk haer Echt-breuk; 't welk Theodoor verst aende, van mismoedigheyd zoo overvallen werd, das hem het herte overstelpt, hy zich ontdekt, en dood ter Aerden neder valt.
Dianira, beweend op 't droevigst dit af-sterven; beklaegd haer ten hoogsten over haer misdaden; verandert haer minne tot Gustavius, in doodelijken haet; hy haer, in deze gelegentheyd, ontmoetende, verzoekt zy geveynsdelijk van hem den Degen, om de dood hares Mans te wreken; edoch, dien hebbende, neemt wrake van Gustavius over haer Echt-schenning, eerst hem, en daar na haer zygen selfs doorstotende.
DIANIRA, } Echtgenoten.
THEODORUS, } Echtgenoten.
GUSTAVIUS, Dianiraes oude Vryer.
HERAKLIUS, Gustavy vrund.
FLORENTIUS, } Ouders van Dianira.
CELESTINA, } Ouders van Dianira.
EMMERENS, Dianiraes zuster.
NYDIGHEYD.
AUGUSTINUS, Munnik.
287 Eerste handeling.
DIANIRA.
Dianir.
GEwenste morgenstond, die met uw flikk'rig dagen, Mijn logge geesje wekt, en voed mijn wel-behagen, Met aengename lust te rijzen uyt mijn bed, Om gaen daer Theodoor my heeft een tijd gezet.
O aengename dag!
't schijnt ik uw gunst geniete, Nu dat de ochtend Zon zijn straeltjes neêr doet schieten, Op Bergen, Bosch, en Dal, zoo dat 'et zich verblijd, Wat op der aerden leeft, in deze morgen tijd.
't Gevogelt tiereliert al schat'rend door de boomen; Neptunus toond zijn gunst my door de Zuy'er stroomen; AEolus schijnt is Dianira toegedaen, En Triton blaest met vreugd, uw Theodoor komt aen; Ras vlugge voetjes vlied, treed na de Zuy'er stranden, Waer gy uw Theodoor, uw Lief zult zien belanden.
De lieve uur genaekt dat voor ons Zuy'er wal, Mijn Lief, mijn Theodoor zijn zeyltjen strijken zal, Vermits Neptuyn hem toond de gunste van zijn winden.
Ga, Dianira ga, om Theodoor te vinden; Te vinden Theodoor die 'k Echtelijk bemin, Verliefde oogjes schiet uw lonkjes Zee-waert in, Zend bodetjes voor uyt die Theodoor ontmoeten; Ga Dianier aen strand, om Theodoor te groeten.
Daer zien ik, ach!
het Schip al leggen op de reê, Ras Dianira, ras, begeeft u na de Zee, De Visscher leyd aen boord om Theodoor te halen; O aengename vracht!
waer meed zal ik betalen, De dienst, de lieve dienst die gy my Visscher doet?
Vermits gy brengt te land de Voogd-heer mijns gemoed.
O zoete Zuy'er-Zee!
hoe hippelen uw baren Van blijdschap, nu mijn Lief, mijn Echte Man komt varen, Tot daer gy stut uw loop, en met uw stroompjes slaet, Al waer mijn Theodoor, mijn Lief, te lande gaet.
THEODOOR, in zijn hand hebbende een Vyool.
Mijn Liefste zijt gegroet.
Gy wellekoom, mijn waerde; Die met uw Zonne- glans beschijnt de lieve aerde, 288 De aerde van mijn hert, zoo dat uw liefdens gloet.
Mijn hertje nu een Zon, een Zon verstrekken moet, Om door die Zon de aerd mijns herte te verwarmen; Kom Theodoor, en wild my drukken in uw armen, Gelijk ik u omhels, die 'k zoo lang heb gemist; Zijt wellekoom mijn Lief, mijn hertjen, ach!
Noch wel, dank zy de Goôn, die 't selfde my verleenden, En ons vergunden, Lief, dat wy dus weêr vereenden; Maer wat ik vragen zoud, mijn Lief, mijn Dianier, Wat maekt gy doch zoo vroeg, zeg, zoete bekje, hier.
Wat jaegt u doch op strand voor 't krieken van den dage?
Vraegt gy dat, Lief?
ja; zoud ik u dat niet vrage?
't Is liefde die my drijft, mijn lieve Theodoor, Theod.
zoete liefd, ô prikkelende spoor!
Die Dianira drijft om Theodoor t'ontmoeten, Die tot belooning moet zijn Dianira groeten, Omhelzen, kussen, ach!
die lieffelijke mond.
Die Theodoor omhelst hier in de morgen-stond; Daer niemand ons verspied, maer yder leyd te rusten.
Mits eerst den dag begint; waer zijnder zoeter lusten, Ach!
Dianier, mijn lief, als by 't geliefd te zijn, In 't krieken van den dag, en vroege Zonne-schijn?
Daer niemands oore hoord noch ooge niet verspiede, Al wat by Theodoor en Dianier geschiede; 't Leyd noch in stille rust al wat 'er leven heeft, Vermits de Zon noch eerst zijn komst te kennen geeft; Den Douw noch versch gedaald op Akkers, en op Velden; De Zee die zich te nacht met sterke wind ontstelde, Springt zoetjes op en neêr, haer golfjes spoeld op strand, En stut met zoet gedruys haer vloedjes id het zand; O aengenaem vermaek!
hoe heug'lijk is 't t' aenschouwen, De woon-plaets van mijn Lief, vol vrolijke Landsdouwen; Daer koorn, gras en kruyd, daer bloem en lover groeyd, Daer 't vette klaver spruyt, en groene Eyke bloeyd; Daer quam uw Theodoor zijn Dianira minnen.
O Voogt-heer!
van mijn hert.
O Vroed-vrouw!
van mijn zinnen.
O Afgod!
van mijn Ziel.
Godinne van mijn hert.
van mijn min.
O Heelster van mijn smert.
O Zonne!
van mijn vreugd.
O Sterre!
van mijn leven.
O oorspronk mijns geluks!
Gy kunt my 't leven geven.
Mijn leven leeft door u. Theod.
En 't mijn door uwe leeft.
Uw leven 't mijne voed.
En 't uw my voedzel geeft; 289 Kom Dianier, mijn Lief, laet onste boschwaert gaen, Daer boompjes, bloem en kruyd, met ochtent douw belaên, Verheugen het gezicht; daer vyolet en roozen, Versch op hun distel staen, heel cierelijk en bloozen; Daer d' aerde door natuur haer schoot met bloempjes çiert; En daer de Nachtegael, een Prince van 't gediert, Zijn helle stem verheft; en daer de drifjes vlieten, Haer Cristalijne stroom, langs groene wallen schieten; Laet daer uw Theodoor, mijn Dianira gaen, Hem rusten aen u zijd omlommert van de blaên; Wilt daer, in dien 't u lust, een aerdig voysjen quelen, Uw Theodoor die zal daer zoetjes onder spelen; Kom Dianira, kom, laet ons na 't Bosch gaen treên, En mengelen de vreugd van snaer en stem in een.
Wat Theodorus wil, wil Dianira mede.
Wat Dianier behaegd, stelt Theodoor te vrede.
Wat Theodoor behaegd, uw Dianira doet.
Wat Dianira wil, is Theodoro zoet.
Theodoor wie gaet u lof, uw deugd te boven?
Wie kan doch Dianiraes deugd ten vollen loven?
Hier is de Lom're groent, hier is 't mijn Dianier, Doet Theodoor vermaek schept in 't getierelier, Van 't kleyne pluvm-gediert; ô vreugd!
ô Land!
ô Hove!
Uw vreugde, in mijn zin, gaet alle vreugd te boven; Land vreugde is een vreugd, die 't oog en 't hert vereert; Net Land geest aan de mensch al wat de lust begeert; Nu Dianira, Lief, in vreugden op-genomen, Door 't lieffelijk gewas, van bloempjes, kruyd en boomen, Laet ons wat zitten gaen in 't aengename groen, En met gespeel en zang liefds offerhande doen; Zing Dianira, zing, uw Theodoor zal speelen.
Speel Theodoor; ey hoor!
de Vogeltjes die queelen, En lokken Dianier tot zingen, Theodoor; Mijn dunkt dat ik 't gefluyt des Nachtegaels daer hoor, Die Theodoors gespel gehoort heeft, en vernomen, Op welk geluyd hy schijnt ons nader by te komen, Theod.