floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
'twaer teghen alle wetten Datmen aen 't erste kindt het voor recht sou beletten In sijn erfgenaemschap, vermits 't voordeelich recht En al de goederen onbrek'lijck blijft ghehecht Aen d'oudtste sonen vande eelste edellieden, In 't Heerelijck ghebied, hoe can het dan gheschieden, dat ick sou moeten sien, dit voordeel en prosijt Alsoo verloren gaen, neen vader, denckt altijt Op 't gen' recht veerdich is, man.
Ick bid mijnen beminden Dat ghy niet vreesen wilt, dit sult ghy soo bevinden... comt by u broeder, en wilt met hem vrolijck sijn Die nu verlost is van de aldergrootste pijn Der vreese vande doodt, verresen uyt sijn sonden En die verloren was nu wederom ghevonden, ick bidde volght my dan.
Heer vader k'stel den wil van Godt, soo sijn wy uyt gheschil.
Aurelia en osias met het heel hof samen uyt.
Hy ombelst osias.
Mijn Broeder willecom k'ontfangh u in mijn ermen, als eyghen bloet en vleesch, den Heer wil u beschermen Van meerder ongheluck als ghy wel hebt gheleen.
Die naer het vallen can verrijsen heeft wel remen Om sijnen Heer en Godt voor ceuwichlijck te loven, Want al het gene den mensch cau wenschen comt van boven Aurelia.
Mijn sone dat is waer.
Geen meerder troost of deught als t'kinders eenicheyt te sien in volle vrenght.
Wordt ghedanst een schoon ballot.
De Goddelijcke Voorsichticheyt thoont de perijckelen die inde welde des wereldts en overvloet van goederen verborghen sijn, en hoe selden dat een ziele, die daer in verdroncken is, daer uytgheraeckt, ten waer door een sonderlinghe bystandt ofte hulpe der Goddelijcke voorsorgh, en hoemen sich moet dragen, om in sulcken perijckelen niet te vallen, alleen door het schouwen van quaede ghelegentheden, en te leven inde vreese Godts, die de Leytsterre is van d'euwighe welvaert.
Die g'beleghentheydt can vluchten Van de sonden, licht gheraeckt Vyt de vrees en droeve suchten Diemen om de sonden smaeckt.
De goddelijcke Voorsichticheydt.
De moort pijl vande doot comt alles overrompllen Vie sou sijn ooghen dan in geene traenen domp'len Wanneer men Godt en Heer vergramt heeft door het quaet van onghehoorsaem heyt, waer uyt een straf ontstaet Die siel en lichaem plaeght, ghesproten uyt de sonden Vaer door soo menich mensch voor eeuwigh wou gheschonden, als hy t'perijckel vande weelde niet en mijdt Door al te heeten drift naer t'swerelts ydelheyt Van' weelde is ghelijck een stal licht, dat verholen Sal blijven in een plaeis, om jemandt te doen dolen Die niet en kent haer cracht, want soomen die genaeckt Ist wonder dat den mensch niet in sijn doodt en raeckt.
Soo is oock inde weld' groot ongheluck verborghen Van lijden en verdriet, ghemenght met duysent sorgen, Die den verloren Soon seer bitter heeft gheproeft En sich oock naer den smaeck tot aen d'uwe doodt bedroeft, Tot dat hy is bekeert, en wederom ontfanghen In Godts ghenade, daer de sondaers naer verlanghen, gheluckich die op Godt betrouwt in teghenspoet, Wie t'ongheval verduurt heeft een stantvast ghemoet.
Dese byghevoeghde comedie van den verloren oone sal oock moghen ghedruckt worden, Actum 1'aniwerpen den 23. lulij.
A. HOEFSLACH K. D. B. Digitized by google.
Lenende tot een mondt slot oft roscam, voor de dlogenachtige tonghen der cereloose faemschenders, pasquillimakers en soodanich fielen schuym op het schrijven en uytgeven van hun vuyle en onnutte schimprijmen, om daer door te leeren dat volghens des Coninckx placcaeten sulck danighe schriften van Faemschenderijen op lijf straf verboden sijn, en behoorden te weten dat schimpdichten en lasterschriften, diemen dickwils hier en daer siet uytgeven, van mannen des verstandts noyt voor goet maer strafherder ghekeurt sullen worden, om datse meest loopen buyten de paelen der waerheyt, oft sy baeren schandtvlecken oproeren, onlusten en dickwils doodc slae ghen, alhier maer te pas comende teghen de ghene de welcke hun soo stout vermeten hebben openbacre pasquillien te placken en uyt te gheven.
Wat vergalde snaterbecken Lasteraers en kakel gecken Blaesbalcken vol van wiudt Hebben door hun laster muylen Ais verblinde Kerreck uylen Toch den hooghsten lof verdient, Met soo jemandts eer te rooven Naem en faeme te verdooven In een vuyl pasquil ghesangh Datmen hier en daer hoort singhen Fy ten sijn gheen vrome dinghen Soo te steken sonder angh, Midas sal het vonnis wijsen In t verdeylen vande prijsen Aen die maeckte t'beste veers Onder des besnotte wichters Lompe, plompe, botte dichters Weert een rocy op hunnen neers.
Wacht voortaen u van des klippen, sit niet meer met jemants slippen Tot den elleboogh in't asch... veylt gheen loghen voor orakel Geen vergift geeft voor driakel Noch gheen ruet voor Maeghde wasch.
't is gheen werck van luy met eeren De onnoos te blameren, 'k segh het noch, ten is geen reen Datmen wil de deught bestrijden Deught heeft al ghenoech te lijden Tred de boose op den teen, knipse op hun schoftste seeren, Om de deught daer door te leeren Die becruyst sijn suyver wit, Datter schuylt in d'eyghen ooghen, Vind sijn selven licht bedroghen Siet waer dat u ondeught sit, Wilt noyt wit by swert ghelijcken Quaet en goet, het sal eens blijcken Want Godt houdt strengh rekenboeck Van het menschelijcke leven, Wat men doet 't wort opgheschreven, en het comt eens uyt den hoeck, Wee die hun oyt t'quaet doen moyden En daer in uyt nijdt noch groyden, 'k vrees het sal hun costen pijn Als sy ligghen op het sterven, En dat Godt eens af comt kerven, Want hy kent alleen de sijn.
Hy kent de onnoosel menschen Diemen soo veel quaet hoort wenschen van mensch, gans teghen reen Maer om datse sijn verduldich In hun lijden, en onschuldich, laet hy hun met voeten treen En al menichmael bedroeven, toch ten is maer om te proeven dat den nijdt moet onderstaen, Oft sy somwijl sulcken plaeghen Van swaer Cruysen connen draeghen Als den Heer oock heeft ghedaen.
Sijt ghy met de deught behanghen, hebt gheen aders vol van slanghen Want de deught is wat te eel, als u pen wat logens cabbelt Jeder een om t'meeste grabbelt Tot sijn naesten achterdeel, men behoorde sulcx te bannen uyt het hert, want wijse mannen Geven daer aen gheen ghehoor.
Wie en sou dan niet ontvluchten ongheooreloofde kluchten, ieder stopt daer voor sijn oor.
Waer het out het mocht verdwijnen, maer dat jongh is can langh schijnen Wat ghemaeckt en wat ghedaen, Om de lackers te beschermen Die den huspot noch verwermen En daer daegh'lijckx hanghen aen, Dat de wond noch meer doet bloeyen En den haet daer door can groeyen Naer mijn duncken waer het best Van de brabbelingh te swijghen, Om gheen ondanck meer te crijghen, En te blijven inden nest.
'waer wat swaer de faem te paeyen, En de scheur aen een te naeyen Met sijn Baseliscus tongh, die te wijt loopt met haer steken, Soo 't ghenoeghsaem heeft ghebleken, Aen die eerst het schimp rijm songh, Dat hy over al de placken, En niet licht meer af can lacken, Schoon 't hem duysentmael is leet, ten waer dat hy weer herstel den Faem, en eer van die hy quelden Door sijn loghens al te vreet, diemen nerghens med can loonen, Als met heete netel croonen, Voor den schorften luysen cop, met de seghels van vuyl gaten, of 't het scrabsel van privaten, dient oock wel gheplackt daer op, dan sal hy soo schandich stincken, dat 'er niemand?
Men sal drincken, Om naer sijne logentael, als te voren meer te hooren, soo en sal sich niemant stooren Want 't is een versiert verhael, daermen niet en moet nae luyst'ren Wee die jemants eer verduyst'ren Achter rugh, het is ghewis, datmen oock valt inde sonden, Die het hooren vals verconden, alsmen noch onnoosel is.
Voor soo boos en stout vermeten, canmen lichtelijcken weten, wat dat sulcken volck behoeft, meer noch als twec knevel banden Aen de voeten en de handen, want 't is 't schrabsel van 't gheboeft.
Iae 'k mach vrijelijck bekennen, dat die jemants faem derft schennen, thoont te sijn een ficl en vlugh, Om een strop daer voor te draeyen, Dat hy aen een galgh mocht waeyen, met een brandtmerck op den rugh, Stijf en schorft in sijn ghevrichten, Wil hem moyen jet te dichten, Dat een rijm is op sijn boers, Comt sijn nest daer med vervuylen, Als de hoppen en de uylen, om dat d'uylen sijn sijn broers.
Dat ick gingh ter Herreberghen, daermen jemants faem hoort terghen, met den vuylen achterlap, men sou t'anders doen ghelooven, En gheen eere laeten rooven, door een beter wetenschap Vande waerheyt uyt te legghen, daer sy loghenen by segghen, En verand'ren t'wit in swert, daer hun veel noch in vermaken, sonder kennis vande saecken, Want sy lieghen door hun hert.
Die can lijden en verdraeghen, vinden sijn vyanden verslaeghen niemandt weet waer aen dat schort, als die daer med' eerst ghemoyt was, en door hem veel twist ghegroyt was, daer sijn naghels sijn ghecort.
Daer med can hy niet meer crabben, Soo hy 't doet sal hem beslabben Met veel oneer ende schandt uyt sijn eyghen baet gheresen Niemant sal hy meer belesen Want de pap is aenghebrandt, Wacht u dan de eer te laecken Om u vuyl med' schoon te maecken, bid geen bitter gal meer spouwt, Met soo jemandt te belieghen, En door valsheyt te bedrieghen, daer ghy nu u hooft voor crouwt, Ick en acht hem niet med'allen, Die den bodt soo laet vergallen, en sijn schorft wil maecken schoon, als sijn handen meynt te wassen, In den modder van vuyl plassen, Die hy brenght voor sijnen thoon, dat sijn dronckaerts, naem verdoovers, twistmakers, faem beroovers, opstokende guygelaers, Levende in twist en kijven, Schoon voor t'aensicht en verraers.
Eyndende wil dan maer segghen, die my t'onghelijck op legghen, dat ick 't hun met goet ghedult uytter herten wil vergheven Al de daeghen van mijn leven, lae 'k sal bidden voor hun schult.
Waerheydt baeit uijdt.
Vt. A. H. l. cens.
D'eerwardi minnaars, blyspel.
DOOR AE.
V. H. te AMSTELDAM, by JOANNES STRANDER, boekverkooper, by het Stadhuis, op de hoek van de Pypemarkt, 1704.
KATRYN, dienstmeid van Kornelia.
Joost, knecht van Karel.
HENDRIK, neef van Karel.
Rykaard, vader van Karel.
Izabel, dochter van kornelia.
KORNELIA, moeder van Izabel.
Jan. knecht van Hendrik.
Het tooneel is in het huis van Kornelia.
De dichter heeft het recht van dit blyspel te meugen drukken vergund aan JOANNES STRANDER, en erkend geene voor de ayne dan daar zyn Titelplaatje voor staat.
Digtzed by google. de verwarde minnaars.
KATRYN, joost.
Katryn, joost kussende.
Nou daar dan, malle gek, hoe kun je een mensch zo kwellen?
Dat s al de tiende maal.
Ik zou ze liever tellen, als jy, was.
't is nu ruim een jaar verleen, hoe!
moet ik met een zoen of tien dan zyn te vreën?
Je zult dien dag noch wel beleeven, wacht maar jou beurt.
voor nu maar een zal geeven.
Dat ik je tienmaal tien, maar, daar een speltje by.
Hoe vaart myn Heer toch al?
Dat heb ik je immers breed geschreeven, ben je mal?
Dat 's waar, en ook, dat je, om dien goeden man te zoeken, Gingt naar den grooten Turk, en, na dat je alle hoeken Des Waerelds had doorzocht, kwaamt eeven wys weer t'huis.
Maar is hy ook een slaaf?
Zeg, joost?
My deerd zyn kruis.
Of is hy dood?
Wel neen, katryn, dat zou niet deugen, schoon dat jou Juffrouw zich daar over zou verheugen.
Verheugen?
Neen, zo niet.
Ik weet wel wat ik meen.
Dat ik zo gek noch ben, gelyk ik was voorheen, niet, kaatje?
't staat joost noch wel te vooren, dat hy zyn afscheid nam.
'k zoek in jou arm te smooren.
Ja, 't was in dit Vertrek.
Hier zwoer jou joost zyn trouw, en, dat hy eeuwig jou zou minnen als zyn vrouw.
Daar ging ik los op heen, en.... katryn.
Wat voor vreemde dingen!
Jou Juffrouw kwam ons wat te vroeg begeeren.
Zy nam jou met haar in haar kamer.
'k volgde, tot De deur geslooten was, en luisterde aan het slot.
Ik heb een scherp gehoor, en zy is luid in 't spreeken, een steenen hart zou door haar droevig schreijen breeken, zo scheen die Sloof ontsteld, na dat ze u deed verstaan Hoe dat myn reis haar vreugd had gantschlyk doen vergaen.
Zy treurde, om dat ik haar een Knorrepot ging haalen, voor wien zy niet een duit tot losgeld wou betaalen.
Een jonge Turk zag zy veel liever, als dien gryn.
Kortom, na zo veel tyds een gladde Weeuw te zyn, zou zy, van spyt, zich zelf schier tot de dood verkniezen, Ten waar zy dacht, dat zy hem eeuwig moest verliezen.
Ik wist wel meer, indien men my niet had betrapt Uit de and're Kamer, maar ik was 't noch juist ontsnapt.
En jy, jou Guitje, zoud my niet een woord ontdekken Van t geen er omging, toen ik moest ter post vertrekken.
Het is een wonder.
Dat is jou schuld.
Ja, joosje, by myn eer!
Zo je ooit.... katryn.
Loop, gek, loop, loop, ik zegje nou niet meer.
Wat doed de liefde voor ons oog niet al verbergen!
Vergen?
Wie kan nou zwygen, schoon men t hem al kwam te hoegen?
Meen je, dat het my zo ligt valt, als een steen Tezwygen?
Neen, dat is een kunsje, zo ik meen.
Ik ben een Vrouwmensch, 'k min, en kan dat niet smooren.
Het is te hard, ik wensch, dat al de buuren 't hooren.
Maar jy, een kaerel, en te snappen!
hoe kan t gaan?
't mag slecht van ons, maar 't moet van jou lui slechter OOST.
Loop, 'k ben veranderd, en heb alle ding doorkroopen, ik ben met ander vet, gelyk voorheen, bedroopen.
'k weet, hoe men leeven moet, en leeven met verstand, ik ben de achtste van de Wyze uit Griekenland, en wil je zien, hoe ver myn zwygkunst al kan strekken.
Zie daar, ik zal jou iets, dat jy niet weet, ontdekken.
Dat ik niet weet?
Wel, wat zou dat toch zyn?
Iets, dat my, als den hond de worst, bekomt, katryn.
Myn heer zyn vader, och zyn weerga zaagt ge uw leeven, die heeft verzwooren, ooit een misslag te vergeeven.
Nou, nou, verberg my niets, zeg op maar, wat je weet.
Maar zelden iemand tegens vroului t zwygen speet.
Ik heb jou al te lief, om alle ding te zeggen leggen.
En vrees, dat je ook myn snaps ten kwaadsten uit zoud krygen.
Dat s my oneigen, maar aan veele zeer gemeen.
Ik leer nou zwygen, als een Mof, ja, als een steen.
En, zo je 't hoorde, zie, je mogt misschien gelooven... katryn.
Neen, vertel maar voort, en denk, je spreekt voor doo joost.
Je weet, wat vriendschap, dat myn Heer zyn Vader, en Jou Juffrouws man, Katryn, steeds hielden ja, k beken zy duurde nog, van dat zy kleine kindren waaren.
Je weet, hoe dat jou Heer, nu ruim verleenen acht jaaren, Om zyne Koopmanschap ging trekken over Zee, Genomen, en den Turk verkocht wierd, hoe in stee Van droefheid, jou Meestres geduldig scheen te draagen Dit ongeval, daar zy haar rampen moest beklaagen.
Hoe zy, in plaats van hem te lossen, had de maar Van zyne dood verspreid, en rouw droeg, of t was waar Geweest.
Myn Meester, om zyn plicht aan hem te toonen vol medelyden, zend my naar Turkyen.
't Hoonen Van zynen Vriend ging hem ter harten.
Ik trok heen Hoewel maar passelyk met dit bevel te vreën.
Je weet ook wonder wel... Maar wat zyn dat voor kuukatryn.
Dat is, om dat ik van verlangen niet kan duuren.
Indien ik 't alles weet, waarom 't my dan gezeid?
Laat dan dat scheuken staan.
Wat brust me deze meid!
Verhaal my maar alleen, dat ik niet heb geweeten.
Digitized by JOOSI MINNAARS.
Joost, haar wyzende te zwygen.
Daar na... maar.
Ja, daar na... oost.
Maar 't heeft me niet gespeeten Ik heb, zo waar ik 't zeg!
nooit by den Turk geweest.
Neen, jou joost was ook voor slaaf te zyn bevreesd.
Een tegewind wierp ons aan Malta, daar wy vonden Een wyn zo lekker, als men proeven kon met monden Die arresteerde ons.
Maar jou Juffrouw... katryn.
Zwyg daar van.
Maar, als men nou eens vroeg... oost.
Hoor, en geloof my dan.
Men nam een Turks Galei, waar op men had vernomen Een kristen slaaf, die nu zyn vryheid had bekomen, om dat zyn ouderdom den Turk geen dienst kon doen.
'k had deernis met dien Bloed, gelyk men kan vermoën En bragt hem veiliglyk hier weder by zyn Vrinden.
Hy zei my, hoe t daar was, hoe ik t aldaar zou vinden... maar, wil je t weeten?
'k bedank jou voor die eer.
Wat zwaarigheid?
Maar, daar komt Karel aan, jou Heer.
KARel, katryn, joost.
Wat denkt myn Heer, dat hy met joost my vind te praaten?
Dat joost jou vryd, en dat jy 't jou wel doen wilt laaten.
Wel, waarom niet, myn Heer?
Maar is t geoorlofd, dat men eens uw Juffrouw ziet?
Voor eerst nog niet, vermits zy zich in haare kamer Wat op houd.
'k wagt een uur, om haar te zien, bek waamer.
Dat is te zeggen, dat zy zich blanket, en moft.
'k Wouw, dat de klepel in jou bakhuis was verroest.
Wel, 't is maar onder ons.
Wat wil dit momp'len weezen?
Dat gy ten hoogsten voor de Moeder hebt te vreezen, En dat haar Dochter eer.... karel.
Ontaarde!
Zy was het, die alleen verzachten kon myn pyn.
K heb haar van kindsbeen af myn diensten aangebooden, k genoot haar wedermin, helaas!
moest gy, o!
Snoode, daar uw standvaste gloed vermeerde dag op dag.
My, zo volstandig, doen gevoelen zulk een slag!
Zy was verheugd, en beide onze Ouders, vol genoegen, Bedankten t goed Geluk, voor dat zy t zo kwam voegen, k Verwachte uit deze min o!
doodelyke schand, een onverbreekbare, en lang verhoopte huuwlyksband.
Wie dagt ooit, dat zy zou zo wispeltuurig weezen?
Geen echter al te veel van 't Vrouwvolk is te vreezen.
Maar, laas!
De Ondankb're, in spyt van 't vuur, dat my verteerd.
Heeft my te wel, wat dat een Vrouwmensch is, geleerd.
Dat 's in myn zin ons volk te schamper affronteeren, de manlui zyn zo pluis ook niet, dat wil ik zweeren En die ons uitscheld voor loshoofdig, trots en fier, Zoekt kwestie, en toond zelf zyn omgang en manier.
Zy zyn kwanzuis jaloers, als ze ons niet langer minnen.
Geloofd gy.... katryn.
Dat gy zyt, myn Heer, van beter zinnen.
Uw Izabel zal, voor elks oogen, u doen zien, hoe zy haar driften kan intoomen, en gebien.
En, spyt haar rotsheid, en haar bitze afkeerigheden, zo zweer ik, dat zy noch van u word aangebeden.
Ik haar aanbidden!
die ontmenschte!
'k wou veel eer... Maar, is ze in haar Vertrek?
Zy kleed zich, ja, myn Heer.
'k zag iemand by haar.
Wie? katryn.
Die voor u niet zal wyken.
Een Heer, noch jong, en schoon.
T' Dioitize, de verwarde katryn.
Zie, hem nou eens kyken.
Hy heeft maar zestig jaar, 't is jou papaatje, Vrind.
Myn vader?
wat wil die?
Wat wil men, als men mind?
Hy leund wat op zyn stok, wat zou de Gryzaard maaken?
Hy hoest, hy kucht, hy proest, en doed, als al die snaaken, hy snyd wat spreukjes op van de oude tyd, myn Heer.
Wat zou hy doen?
'k geloof, de Bloed die kan niet meer.
Mind ze ook een ander?
Wel, 'k zou het half schier gissen, ik zou al gissend ligtlyk missen.
Maar, zie, myn Heer, joost.
Zou 't ook wel zyn... karel.
Hoor, weet je, wien ik meen?
'k meen den marquis.
Dat denk ik niet, o!
Neen, 't is waar, die Neef wil aan zyn Maagschap dienst betoonen, hy is noch jong, en los, en wil couzyn ligt kroonen.
Hy stinkt van grootsheid, en de pruiken, dien hy draagd.
Zien, als een raagbol, daar me een Bakkery mee raagd.
Geen deftiger Marquis zag iemand van zyn leeven, in t kort, hy is een gek, in hoofsche zwier bedreeven.
Dat s niets.
Hy is Marquis, en ieder noemd hem 20.
MINNAARS.
En dat 's genoeg, al was hy gek in Folio.
Was ik in zyn plaats... neen, 'k zal het nooit gelooven, dat Izabel my zou van al dat zoet berooven.
Schoon myne boezem is vervuld met wrok en haat, dat die schoone my verlaat.
Is t my onmooglyk, Myn medeminnaar, wat mengd ge u gelukkig noemen!
Je mind haar noch, myn Heer, schoon dat je 't wilt verbloemen.
Neen, 'k wil die wreede niet meer zien, 't is uit, katryn.
Je bent verliefd, schoon dat je niet verliefd wilt zyn.
'k bedrieg my niet, en zie te diep in uw gepeinzen.
Of die Schoone mogt, gelyk ik hoopte, veinzen.
Maar wist zy, hoe myn ziel haar te elkens nam in acht, k weet, zy myn zotheid meer, als ooit, had uitgelacht.
Ja zy kan zich zeer in deze zaak verblyden, wanneer zy iemand heeft door min gebragt in 't lyden.
Zy weet maar al te wel, dat gy haar trouw bemind, karel.
Zy haat my, en geloofd, dat ik haar heb bezind?
Zeg, dat ze dwaald, maar dat geen fakkel is te dooven, die.
'k zal 't haar zeggen, maar zy zal my niet gelooven.
Zy heeft jou hart, myn Heer, te vast in haar geweld.
Zeg, dat ik al myn hoop heb op haar min gesteld.
Dit hart, dit laffe hart... dertiende tooneel.
HENDRIK, karel, joost, katryn.
Eef, mag ik u begroeten?
Ach, dat ik u omhels, noch eens.
U hier te ontmoeten... karel.
Laat los, gy drukt me dood.
Katryn, hoe gaat gy heen?
Joost heeft me een woord of twee te spreeken, maar althans.
Is hy dan eind'lyk weergekomen?
Hy is hem omgekeerd.
Wie zou dat kunnen droomen?
Eer hy vertrok, was hy zo wys niet, naar t my scheen.
Ik had myn zotheid toen ter tyd met jou gemeen.
Wy waaren twee stuk schelms.
Maar jy dreef altyd boven.
HENDRIK, joost in zyn das grypeude.
Ik ben uw dienaar.
Dit is 't kunsje in alle hoven.
Marquis, laat my maar in myn rust.
Die komplimenten zyn onnoodig, 'k heb geen lust... vierde tooneel.
Gy houd van ruime lucht, om dat gy hem wilt worgen.
Uw heusheid is te groot, als ik zouzorgen.
Die knoffeling, en die omhelzing, zo onzoet, geloof ik niet, dat hen behaag'lyk is.
Men moet Op zulk een wyze elkaar geen goeden morgen bieden.
Ho, ho, men geeft geen les aan zulke Hoofsche lieden Als ik ben, neef.
Ik zeg myn meeningrond, en klaar, naar myn plicht gebied, zo zal ik zwygen.
Maar Men kan op zagter wyze elkander gunst betoonen.
'k denk immers niet, kozyn, dat gy my zoekt te hoonen.
Gy wilt dan, dat ik steeds zal suffen, zedig zyn, dat 's goed voor u, maar niet voor een marquis.
Wat pyn!
Weg, ken uw Waereld.
't Hof zal u klaar kunnen leeren, hoe dat men zulk Kanailje in Hoofsche term zal eeren.
Leef naar de Mode, eer dat men u bespot, veracht, kryg aanzien by elk een, maak, dat gy elk belacht.
Indien men nu zich niet zou boven 't ruigt verheffen.
Wie zou ons Point dhonneur, recht aanzien, of bezeffen?
De wysheid is nu dood, ze is niet meer in 't gebruik, maar braaf galant te zyn, dat noemd men nu eerst puik.
Dit noemd men aartig zyn, en wel te kunnen leeven, en 't kan ons by elk een een deftig aanzien geeven.
Men kan dra zien, wanneer de rede zich vertoond.
De rede huisvest nooit, daar Juffrouw MODe woond.
Laat de rede, mag ik t bidden, eens ter zyden, en wil, zo t mooglyk is, die zotte grillen myden.
Verander, en... maar laat ons komen tot de zaak.
Ik zoek uw Vader, en ik zal tot uw vermaak hem spreeken, wegens 't geen gy hebt verzocht voor de karel.
Hy is daar in t Vertrek, en zal haast by ons weezen.
Voor al.
Ja, ja, ik heb dat gist'ren wel gevat.
Laat my met hem alleen.
Holla, vergeef my dat.
T zy my geoorlofd, naar zyn welvaart eens te vraagen.
Ho, ho, ontstel u niet, die is naar zyn behaagen.
Hy is zo fris, gelyk een hoen, en wel te pas, elk een mogt wenschen, dat hy noch zo tierig was.
Maar zelden hoord men in die ouderdom zeer gaaren, Dat Zoons, als gy, hoe dat hun Vader al mag vaaren, Steeds vraagen.
Hy zal u toch sterven nooit te vroeg.
Geloofd gy... hendrik.
Neen, ik weet, en dat is my genoeg.
Wy weeten, dat, wanneer een rykaard is gesturven, een Zoon, Kouzyn, als gy, daar door niet is bedurven.
't erven geeft aan ons veeltyds een grooter vreugd, als dat het sterven ons zou baaren ongeneugt.
En, welk een liefde een Zoon zyn Vader schynd te draagen, leefd hy te lang, hy zal veeltyds een Zoon mishaagen, Uw moei'lykheid hebt gy daar om genoeg getoond.
Zyn hardigheid, eilaas!
heeft nimmer my verschoond.
Myn zakgeld, neef, gaat hy meest alle dag beknibb'len, en alles, wat ik doe, gaat hy heel stil benibb'len.
Maar, dit is 't noch niet al, dat my myn droefheid baard, mitsdien zyn wreedheid my by Izabel niet spaard.
Hy zeid haar, dat hy me aan een ander uit wil huuwen, een zaak, kouzyn, daar ik voor schrikken mag, en gruuwen.
K Deed MINNAARS.
'k Deed hem de tederheid van haare min verstaan.
Hy sprak, die kalverliefde is in het kort vergaan.
My paaijende end'lyk, daar ik billik voor mogt vreezen.
Zei hy 'k ben meester, en, ik wil, het zal zo weezen.
Maar, basta, laat ons daar van zwygen.
Ga maar heen, ik hoor hem hoesten, ga, stel maar u zelf te vreën.
RYKAARD, HENDRIK.
Ryraard, kuchchende.
Zyt gy 't, myn waarde Neef, dien ik alhier kom vinden.
Myn Heer, ik ben het zelf, de minste van uw vrinden.
Maar, met verlof, dat ik u op de rug wat sla, gy schynd geheel ontsteld.
Rykaard.
Daar na, kozyn, daar na.
De minste ontroering doet my voort zo lastig hoesten.
De spaansche snuiftabak hielp u misschien aan 't proesten.
Neen, 'k zal u ongeveinsd voort zeggen, wat my deerd.
Om u... hendrik.
Sans compliment.
'k bid, dat gy my niet scheerd.
Laat my... rykaard.
zult gy u niet dekken.
Digitized by google verwart de 16de tooneel.
Niet, marquis.
Gy schynd met my te gekken.
dat myzulk een eer geschied?
zal ik lyden, hendrik.
Die eer geniet myn pruik, myn Heer, maar gy gantsch niet.
't is oude luiden werk, den hoed op 't hoofd te houwen.
'k heb maar zestig jaar, zoud gy my oud verrrouwen?
Wel neen, gy zyt gezond.