floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
werken, daer door in geenige deele verstaan, den Inhoude van dien te Authoriseren, ofte te avouëren, ende veel min de selve onder Onse protectie ende bescherminge eenig meerder credit, aansien ofte reputatie te geven, nemaer de Suppliante, in cas daar in yets onbehoorlijkx soude mogen influëren, alle het selve tot haren laste sullen gehouden wesen te verantwoorden, tot dien eynde wel expresselijk begerende, dat by aldien sy desen Onsen Octroye voor de selve Werken sullen willen stellen, daer van gene geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie sullen mogen maken: nemaer gehouden sullen wesen, het selve Octroy in't geheel ende sonder eenige Omissie daar voor te drukken ofte te doen drucken; ende dat sy gehouden sullen zyn een Exempelaer van alle de voorsz werken, gebonden ende wel geconditioneert te brengen in de Bibliotheecq van Onse Universiteyt tot Leyden, ende daer van behoorlyk te doen blyken.
G. FAGEL: Ter Ordonnantie van de Staten SIMON van BEAUMONT.
De tegenwoordige regenten van de Schouwburg, hebben het recht der bovenstaande Privilegie, voor deeze druk, van de Hoogduitsche Kwakzalver, Kluchtspél in Muzyk, vergund aan de Erfgenaamen J. Lescalje.
Marti.
In de proozklucht.
Pekelhaaring, de Oude Man, en Twe óf Drie andere, na het vereisch van de byzond're Proozklucht, die ieder reis, voor het begin van de Opera, op de Stellaadje van de Kwakzalver, gespeeld zal worden.
In de opera.
De Kwakzalver.
Het Koor van Toekykers.
De Minzieke Juffer.
Eerste } Draager.
Twede } Draager.
De Heerschzugtige.
De Geldzugtige.
By persoonaadjen.
De Kwakzalvers Vrouw.
Eerste } Knechts van de Kwakzalver.
Twede } Knechts van de Kwakzalver.
Twe Speellui.
Het Tooneel verbeeld eene groote Markt, waar op aan de eene zyde, de Stellaadje van de Kwakzalver, met alle de gewoonlyke toestel gezien word.
De Hoogduitsche kwakzalver, Kluchtspél in Muzyk.
Met het openen van de Gordyn, zietmen de Twe Speellui, op de Stellaadje zitten te speelen voor eenige Toehoorders; kort daar aan beginnen de Potsemaakers, ziende dat 'er wat meer vólk is gekomen, een kleene Proozklucht te speelen, om de menschen by een te lókken.
Zo haast als de Proozklucht, ten naasten by uit is, komt de Kwakzalver op de Stellaadje, groet de Aanschouweren, en zeid tegens zyne Knechts dat ze de Muzikanten zullen waarschouwen te speelen, dewyl hy ditmaal de Liefhebberen zyne Kunst en weetenschappen, in het Muzyk, wil voordraagen.
He geeft de Sleutel van zyn Koffertje, waar uit ze de Zalven, Wortels, Olyen, enz.
voor den dag haalen, en begind zyne aanspraak aldus in Muzyk.
Herbey/ ihr liebe Herrn/ Ihr hoch geneigte Seelen/ Herbey/ ich helf euch gern.
Wass wolt ihr euch viehl quelen?
Herbey/hier steht der Mann/ Der euren schaden heilen kan. Rittornello.
Schaut/ schaut ihr/ meine Herrn/ Ich bin der wohl bekante Und ungenante/ Der wohl approbirte Und examinirte Stein/ Bein/ Schwein Und Bruchschneider!
Meine Kunst/ Hab ich von meinen Seeligen Vatter Den vohrtreflichen Biber Und Otterfanger gelernt.
Schaut ihr meine Herrn/ Ich bin kein Possenreisser / Noch leute bescheisser; Meine herliche Testimonia Weisens aus / Wie/ wo/ und wem/ Ich den wurm geschnitten habe.
Het Koor van Toekykers, De Kwakzalver, zyne Vrouw, Knechts, en Speellui.
Je mogt ik weet niet wat, wel zyn, Met al die zwetzeryen!
Neen, neen, je schynt ons niet te fyn, Om onze Beurs te snyen.
Rittornello.
Habt ihr Leut/ und Personen/ Ihr Leute/ Leut die da haben Beschwerung an der Miltz.
Leut die da haben Beschwerung an der Leeber.
Leut die da haben Mangel am Gehirne.
Leut die da haben Das reissen im leibe/ Und grimmen im Beutel.
Leut die da haben Die hand vertreten/ Den fuss verstaucht/ Die brauchen mein fett/ Mein Schmaltz/ Es wird sie in vier und zwantzig stunden Glucklich wieder curiren/ Het Koor van Toekykers.
Voyez ce Facquin d' Alleman, Ce Fanfaron, ce Charletan!
Il guerit tous les maux qu'il peut, Et plusieurs autres, si l'on veut.
Ja meine HochgeEhrte Herrn/ Kauffts in der zeit/ So habt ihrs in der noht.
Das jahr is lang/ Der tage sind viehl/ Der ungluckseeligen stunden Noch viehl mehr.
Ihr Herren Wass heute nicht geschicht/ Kan morgen gescheen.
Ich bin kein Quacksalver/ Der rohte Butter Vohr glied salbe/ GeriebeneMoppen.
Ziegel stein/ Vohr zahn pulver verkaufft; Nein ihr meine Herrn/ Der bin ich nicht.
Ich habe in der Keiserlichen Freien Reichs Stadt Nurenberg/ Vohr mehr als vohr tausend Reichstahler Wahre verkaufft.
De Duitscher Kaerels zyn geen Zótten; Men moet met deez' Dóktoor niet spótten: Want was 'er zyn Zalf Probatum est, Hy kwam 'er niet meê in dit Gewest.
Mocht aber mancher fragen und sagen: Mein lieber Steinschneider/ Mein lieber Otterfanger/ Du sagst uns viehl von deiner Artzeney/ Du rumst mir viehl Von deiner wahre/ Allein wie giebst du sie den?
Wie hoch haltst du sie den?
Schaut ihr meine Hochgeneigte Seelen/ Denen selben geb ich zur antwort: Anfanglich und vohrs erste Soll der Liebhaber uber kommen/ Ein Glaslein von meinen Kostlichen Sanct Cathrinen Oehl/ Sant Cathrinen Oehl ihr meine Herren Das ist ein Oehl Welches in diesen Landern Fremb und rahr/ Wird nicht allein von den Christlichen menschen In See und Meerlandern Gahr wehrt geachtet/ Sonder auch die frembde Nationen/ Als Griechen und Barbarischen menschen Pflegen zu ihrer liebes Gesundheit/ Auch die todten Corper mitt zu balsamiren.
Hoort, Heeren hoort, wyl deeze Man Zo veelerleye kuuren kan, En raad weet voor elk eens gebrek, Is 't zeker geen gemeene Gek.
Zum andern ein Buchslein/ Von meiner kostlichen Wund/ und Heilsalbe.
Zum dritten eine quantitet Von den approbirten Wurm saamen.
Zum vierdten eine vohrtreffliche Wurtzel Vohr die alte Teuffels Heksen.
Vohr die alte wetter wetter wetter Macherin.
Alle diese oberwehnte stuck/ Ihr meine Herrn/ Geb ich euch zu sammen/ Und habe sie denen liebhabern/ Hohes/ und niedriges standes Verkanfft und verehret Umb zwene schilling.
Zwey schilling ihr meine Herrn/ Es ist ein lumpen geld.
Es ist ein Brandewein geld/ Mancher verspielt in einer stunde Zehn Reichsthaler/ Und hatt nichts da von Als krauen im nacken Und reissen im Beutel.
Versaumet dar uber Meine herliche Medicamenta Schaut ihr meine Herrn Ihr bezahlet nur das Papier.
Was sag ich vonder kostlichen Artzeney/ Die ich euch nur des wegen berehre/ Da mitt ich des to besser unter euch Bekant werde.
Nun ihr meine Herrn Wer lust und belieben hatt Der werfe sein Naastuch/ herauff.
Alle diese stucke Sind ihm/ von mir/ als approbirten Und examinirte Stein/ Bein/ Schwein Und Bruch Schneider Zum neuen jahre Geschencket und berehret/ Hier worden eenige Neusdoeken op de Stellaadje gesmeeten, en geduurende het Speelen der Muzikanten, word Pekelhaaring, door de Kwakzalver, van de Worm gesneeden.
De Minzieke Juffer, De Kwakzalver, Het Koor van Toekykers, en alle de voorgaande.
Och liefste Dókter, reik me uw hand!
Och help my uit deez' groote brand!
Help, help my uit deez' Minnepyn, Of ik zal niet lang leevend zyn.
Ach liebes Kind/ nim einen Mann/ Der dich des nachts sein viehl mahl kann/ In seine arme schliessen ein/ So wirstu bald gesunder sein.
Twe Draagers, De Heerschzugtige, in eene Draagstoel, De Kwakzalver, De Minzieke Juffer, het Koor van Toekykers, en alle de voorgaande.
Eerste Draager.
Place, place, place, place Pour le Baron de la Crasse.
Twede Draager.
Ut, re, mi, fa, sol, la, fa, Gare, gare, gare la.
De Heerschzugtige, uit de Draagstoel zynde.
Monsieur, regardez ma douleur!
L'Ambition ronge mon Coeur: Mon Ame en est si fort remplie, Que je n'ai, n'i repos, n'i vie.
óf Myn Heer, ai zie wat my gebreekt!
Het is een Jigt die 't bloed ontsteekt.
Myn ziel van Heerschzugt ingenomen, Kan tot geen rust nóch vreede komen.
Mein Herr ich kenn den truben stand/ Es giebt ihr mehr in euwrem Land/ Doch wen man Demuts wurtzel braucht So ist di kranckheit bald verraucht/ Rittornello.
Zesde, en Laatste tooneel.
De Geldzugtige, De Kwakzalver, De Minzieke Juffer, De Heerschzugtige, Het Koor van Toekykers, en alle de voorgaande.
Och Dókter, wil my niet versmaaden!
Ik kan myn' Geldzugt niet verzaaden; Deez' Kanker knaagd myn Lever af, En sleept my hong'rig na het graf.
Ambesten stund ihm wohl zu rahten/ Mitt einen schoeffel sack Ducaten Den weem vohr dieser kranckheyt graut/ Der brauche tausend gulden kraut.
Och, blusch deez Minnegloed, Zy doet myn ziel verteeren!
De l'un, a l'autre Sphere, Je veux regner par tout.
óf Alleen niet te regeeren, Verdroogd my 't Merg, en 't Bloed!
My helpt geen Pleister, Drank nóch Smout; De beste Balsem, is het Goud.
De Minzieke Juffer, De Heerschzugtige, en de Geldzugtige, te gelyk.
Wat raad, Dóktoor?
Kunt gy onze onlust weeren?
Ja/ sa/ ich will es/ schweeren: Gebt mir nur ein Ducat/ Ihr solt durch meinen raht/ Euch selber bald kuriren.
Wel haast u Dókter, en wy zullen Jouw Beurs met drinkgeld, ryk'lyk vullen.
Verliebte haben sparren.
Ehrsuchtge bleiben Narren.
Die Geitzgen sind voll unvernumft.
Ist das nicht eine schoneGild.
Zunft?
De Minzieke Juffer, De Heerschzugtige, en de Geldzugtige, tegelyk.
Ai haast u Dókter, help jouw Kranken, Je zult voor 't drinkgeld ons bedanken.
Ich weiss furhwahr kein Pflaster/ Vohr alle diese laster: Drumb nembt eerstlich Wurm saamen ein/ Unt lernet mit mir Kluger sein.
De Kwakzalver, met de Drie andere, en het Koor van Toekykers, te gelyk.
Staatzugt, Geld, en 't Minnen, Kwetsen ziel, en zinnen.
Liefde, Geld, en Staaten, Kunnen niemand baaten.
Minzugt maakt ons moei'lyk.
Heerschzugt, is verfoei'lyk.
Geldzugt, is verdrietig.
En al t'zaamen niettig.
De Kwakzalver, met de Drie andere, en het geheele Koor, te gelyk, met alle de Instrumenten.
Daarom laat ons haastig loopen, Om een Tegengift te koopen.
Als die zwakheên ons beknellen, Moet de Deugd haar nedervellen.
M. G. Tengnagels, KLUCHT VAN Frick in ’t Veur-huys.
Gedruckt naer de Copye, In ’t Iaer M. VIc.
oordeelt van mijn drollen niet Voor dat het oog’er rollen ziet; Voor dat de wisse proef, met recht, Den Kock mag schelden voor een knecht.
En heeft hy dan te laf gebrout, Zoo mengt het oordeel noch met Zout.
Aen A. H. Kluchtige, ja dat ik dorst ik sey drollige Slut.
EN wie zeyt, dat het bywoord van drolligh u hier niet meer toekomt, als het bywoord van kluchtig, hoewelze in eyghenschap tweelinghen zijn?
Want je siet wel ik koom hier aentorssen met een heele turfmant opgestapelt* vol van mijn drooge drollen, om deselve aen u, die inder daed mee drollig zijt, en die in mijn drollen buyten twijffel smaek zult vinden, met een goetgunstige gheneghentheyd toe te duwen.
Haddenze nat gheweest, ik zouze in een balie ghebragt hebben, daer kunnenze niet licht deur druypen; want ick ben op zijn oud Amsterdams, al vry wat puntig; en dat hoor ik benje mee: daerom sou* ickje Vloer niet garen vuyl maecken: ook te meer om uw dienstmeyd, die van dien selven aerd is, niet onnoodigh* te verstoren; ’twelck wy leeren van dit onnoozle dreumelrijmtje, als het zeydt,                     Die de Dochter soeckt te booren, Moet de Meysiens niet verstooren: Die den Hen van’t Huys wil treen: Houdt de Meysjens staeg te vreen.
Want wanneer de boden willen, Ianckt dan vry, ye zult niet drillen.
Dan dat’s tot daerentoe.
Als ikje nu het byvoeghsel van drollig, datje my niet qualijck af zult neemen, toeschik; zo behoud gy uw eygenschap, en d’ouwe spreek-woorden blyven waerachtigh, alsse zeggen,                                 Huy by Karnemelk: Stront by zijn Broer: Vylen by Vylen: Zot by mal: Huyg by Haag: Zuyer by zijn maet: Garibos by Spektakel: d’Een bescheeten, d’aer met stront besmeert: En noch 1000. dierghelijke, die hier mee wel zouden voeghen, ten zy het overvloedig waer; want, na my dunkt, zoo krijg ik verlofs genoeg van dese 8. om u, die vol drollen steekt, het byvoegsel van drollig, zonder arg of achterdocht, met eerbiedigheyd toe te passen, en mijn drollen op te dragen.
Met verlof dan drollige Slut.
Sluyt uw’ ooghen doch niet toe!
spalkze liever wijd open, en zie hem eens door en door, die hier voor u staet.
Gy hebt hem wel van buyten ghesien, maer noyt van binnen.
Hy is ’t niet dien gy meent.
Ghy houd hem voor u vyand; hy is u vriend.
Ghy hebt hem vyandschap verkoft; hy komt u met vriendschap betalen.
Ghy hebt hem onteert; hy komt u eeren.
Ghy hebt hem schade gedaen: hy koomt u voordeel doen.
Gy hebt hem bedroeft; hy koomt u verblijden.
Hoe, ontsluyt uw’ oogen doch, en zie hem eens aen: Of wilt ghy dat ik seg wie ’t is?
Wel aen, hoewel gy ’t self wel weet, ik sal’t u seggen.
Het is een die met uytdrukkelyke genegentheyd u koomt opoffren, zyn tydt-verdryf, dat drollen zyn; zyn drollen, die boert zyn; zijn boert, die ernst is; zyn ernst, die vermakelick is: wiens vermakelikheyd bestaet in een Klucht, dien hy gerijmt heeft van Frik in’t Veur-huys: die u buyten twyffel, mede vermaken moet.
Dees zoekt hy te bevelen onder uw bescherming; wel wetende soo gy hem beschermen wilt, dat hy van niemand beschadigt kan worden.
’t Is wel waer, dat ’er hier en gints al wat weyds, en van St. An in sluypt: sla dat over, of lees het liever twee-drie-mael ik ben verzekert, dat het u al meer, als het ander, verblijden zal.
Ik beken wel, datmen, om dees tijdt ’s Iaers, soo troetelende Venus behoorde te bezoeken met nieuwe, en zappige Somervruchten, als Aspergies, artisokken, en andre lief-kruyden, of met een ruyckertje van frisse roozen, rosmarijn, thijm, matelief, en diergelijke; al bloemen, dien Cypris bemindt en afkeer hebben te staen in ’t oogh van een belachchelijke Narcis: Maer alsoo ik wel wist, dat deze drollige vrucht u de meeste vruchten opbrengen sou, en dat de meeste vruchten u aengenaemst zoude zyn: zo heb ik, alle bloemen en kruyden ongeplukt latende, my vrypostig gemaekt, om dezen vrugt u aerdigheyd, en waerdigheyd op te dragen.
Ai, tree niet te rug.
Al noem ik het wederom drollen, ’t zijn daerom geen drollen; of ten minsten gheen drollen, die een edlen lucht bedwelmen: want haddent diergelijcke drollen geweest, zyt vereekert, ik zoude mijn geschaemt hebben daer mede in u gesicht te komen.
Daer voor was den Eerweerdigen Klaes de Flink, Heer vande korte warmoestraet, tegen over de handboogs Doelen, die daer goud uyt puurt, en met zijn gevolg van vrienden, en vreemden ’s nachts al singende, in te bruyloft gaet.
Dezen man haddenze toegekomen; maer also ik wel wist, dat hy in dese drollen gheen smaek soude hebben, maer in d’andre wel: en gy in d’andre niet: maer in dese wel: zo zal ik, alst tijd is hem op dandre nooden: en u jegenwoordig op deze.
Ai, versmaeze niet.
Geefze toch een lonkjen, en knikze eens vriendelik toe: Heb medoogen met den tegenwoordigen stand van myn Frik int Veurhuys, Sie eens hoe stijf, en onbeweeglick dat hy staet: Slae der doch een verquikkende hand aen: Troost hem in sijn nood, Help hem in zijn bangheyd, zet hem neer, zijn krop is vol, ai laetz hem teghen uw uytschudden, Ontlast hem doch, dat bid ik, En of hy sigh verbergen moest om een misslagh, een onnoozle kindermakery of twee, zoo berg hem t’uwent, daer ik weet dat hy wel onthaelt zal worden, Sijn kostgeld wil ik garen betalen: en, om ’t goeds wille, dat hem geschieden zal, en ghy doen zult, wil ik u al mijn leven dienen; Indien ’t u aengenaem zal zyn met lust gedient te worden van Frikjes meester, en Slutjes dienaer.
M. G. Tengnagel.
In Amsterdam den 28. van Wiedemaend, in ’t Iaer.
FRick in’t Veurhuys een jongman, de Bruygom zijnde, sent sijn Moer, om hemden, en beffen te doen maken, met een narm vol linnen, naer den Nayster.
De Nayster, alles wel verstaen hebbende hoe sy ’t gaeren hadde, vraeght of het Bruygoms goet sou zijn, en wie de Bruygom was.
De goede oude vrou, onnoosel en nergens van wetende, seyd ja, en dat de Bruygom was heur oudtste Zeun Frick &c. waer op de Nayster, die een kraemvrou van ses weken was, met een barst opstuift, jaegt al de kindren uyt school, en vlieght den Moer in’t aengesicht.
De oude Vrou, in noot wesende, schreut om hulp.
Een buurwijf op het geschreeu aencomende, ontset d’een en vraeght wat d’ander lette.
Waer op sy seyde, dat het kint daerse nu van inde kraem gheleghen had, het kint was van dit oude wijfs zoon Frick &c. die aen haer verlooft was; daerse een stuck Gouds van op trou had; die nu de Bruygom wesen sou met een ander: en loopt met een naer binnen, om den trou-penning uyt heur kas te halen.
D oude vrou, terwijl d’ander in huys was, loopt verbaest wech.
De Nayster, wederom uytcomende, meendense den Moer te laten sien: maer siende datse wech was, valt in onmagt, en wederom wat by sich selven comende send het buurwijf tot een van’er kornuytjens, een stijfster, die een huys acht of thien daer van daen op een kamer woonde: desen verteltse al heur wedervaren, en openbaerter de gansche saeck.
De stijfster dit alles met verdragh aenghehoort hebbende, begint eyndlijck uyt te spatten, ja so slim of slimmer als de Nayster; en seyd datse aen den selven al verlooft is geweest over anderhalf jaer, datse schrift van sijn hand had, het geen met sijn bloet ondertekent was, dats een kind van hem had, dat nu al over het jaer out was, en andre dingen meer: soo dat sy de naeste soude zijn.
De Nayster, dit hoorende, begint te schreyen.
De stijfster, alles overdenckende, schreyt mee.
Het buurwijf, daer by staende, soecktse te vreden te stellen: Sy laten haer geseggen, scheyen uyt het huylen: maer stuyven met een opstaende zeyl, gelijckerhandt naer het huys van den ouden, en maken geen kleyne bure-gherucht:* dan siende datter heul noch hulp te halen was, en dat de deur gesloten bleef, gaen wegh, en ontbieden hem, door den Koster voor Commissarisen van huwelijcxsche saecken.
Twee kittebroers, al dit werckjen aenghehoort hebbende, lacchen’er om, en wensen’er een klucht af te zien.
Mit comt Meester Pieter de Poëet, desen deelen zy het mee.
Hy belooft het int werck te stellen, en gaen te saemen wegh.
Spreeckende Personagien.
Grietie van Buren, een Matres.
Lijsbet.
Iosijntje.
Zuzanne. }}
Vijf Speldewerksters.
Frick in’t Veur-huys.
Diewertje, Moer van Frik in’t Veur-huys.
Mr. Ian een Poeet.
Trijntje, een Buerwijf van Grietje van Buren.
Saartje Iacobs, een Stijfster.
Roodneus.
Blieck vijst. }
Twee Kittebroers.
De Koster Mr. Pieter een Poeet.
Het heele School van naysters, en Speldewerksters.
Een hoop Rappalje.
Grietje met een flep voor’er hooft als kraem-vrou, en een tien in’er hand als*Matres, stelt ordre onder heur School-kinderen.
De wieg met het kindt staet mede op het Tooneel.
HEmme!
hemme!
hemme daer!
mitje snappen en je klappen dit gore goet Lijsbeth al grijnsende.
Matres, Kniertje quelt me!
’k Surg dat ikje daer al weer by koomen moet.
Ey jy mee lijmstront!
al langenoeg te dutten, en te droomen!
In elken uur ien leletje!
Wat of’er noch van jou zel komen!
’t Is hier het poppetje pas van achtien klossen, je hoord in elken uur een zestienendeel te doen.
En jy gaepster, wat heb jy’er na te luystren?
Wat: deuse kyeren souwen ien mensch wel mal bro’n.
wat of dit aenzicht nou schort!
hoe staeje dus en trantelt?
Kniertje staet veur de Matres.
Matres, moet ik wel ereys gaen kakken?
Ja: maer koom me datelijk weer.
Zietz’er neers iens na’er halen, ’k zurg ’t zel’er noch ontzakken.
Iozijntje staet al wringende op.
Matres moet ik me gaen, ’k heb oock zukken noot?
Loop, schijtwik loop: wat, deuze kyeren schijten of men maer ien duyt gaf voor ien hiel roggenbrood.
Waer of deuze sloftoffel van daen comt?
de klok is lang kartier over ienen.
kruyptze op ’er neers, of koomtze op’er bienen!
Teuntje School komende.
Gen dag Matres!
daer is ien briefjen, ik moet te drie uren weer t’ huys gaen.
Of te zessen!
Hoe na om datje dus vroeg school comt?
Jou pangt!
waer comje nou van daen?
Matres ik heb veur mijn Moeder tot de Bliekster eweest.
Al logen!
Jou verbrangtste Meer asje bint, je hebtme al dickwils zoo bedrogen.
voort!
opje gat, jou onsoete korst!
verstaeje dat wel!
Of ’kzel ’er met ien excellente gard op comen, jou onschickte zwijnsvel.
Zietse daer nou iens heen druypen, die rechte malle Webbe.
Susanne School komende.
men Peetje zeyt ik moet ien nuw parkement hebbe.
Grietje slaet ’er.
Juyst datte!
hoe na hebje mit Teun dus lang in de bogt eweest?
Ik hebje gisteren soo egiesselt: ’t is wonder datje nou niet vreest Dat ikje doodtslae.
Jou Vuylikje!
’t is daer half twie eslagen, En nou comje ierst school.
Susanne al huylende.
Matres, laet het dat Meysje vry loopen vragen, Ik heb veur mijn Peetjen om ien boodschap eweest.
Dat’s kacken: dat conse selfs wel doen.
is ’t meugelijk datter menschen binnen, die de kyeren dus onhebbelijk opvoen!
Daers ien parkement!
flux uyt mijn oogen, en gaetme stil sitten werken!
’k Wed ik zel ien aer register in mijn school trecken; daer selme onse lieve heer in sterken.
Wat, wat, wat!
ik zwiet’er of.
Ik bin noch sucken swacken kraemvrou, en mijn hooft doetme soo seer, Wel te recht gangt M. Hendrik Kaldekerk over de Zuyer Kerk uyt Het gekroonde Hooft-sweer.
En hy sit self in ’t uythangh-bord mit al sijn rasende scholieren, En ien kroon boven sijn hoofdt.
holla daer!
mit benieren.
Susanne.
Matres, Neel neemt mijn Steekertje van mijn kussen.
Ja wel ik sweer Je selter veur hebben.
Daer daer daer daer daer doet het nu noch iens weer.
Ha ha ha ha: soo siet: Grietje.
Lach jy’er om as ien aer wordt esmeten: Jou Teuterquaed, asje bint: of is het jou alries vergheten Datje strax me wat kreeg?
Susanne meenter te verantwoorden, maer wordt belet.
Ma’.
Grietje met een grauw.
houme de bek, sooje me verstaen hebt!
Ook niet lang te pruylen!
repje wat!
en asje dit morsige parkement af edaen hebt So sel je of sneyen, en het Italiaens vloertje, het Tulpje, het Doodshoofje, of het Weyertje op setten.
Hoe werckje dus vuil, of ’t in ’t koutste van de winter waer: wat souje letten, Datje niet soo wit soud werken as ien aer: ziet Elsjes werk iens aen: Dat is soo wit as ien hagel, en ’t jou soo geel as ien taen.
Sluyt het ook wat beter.
’t zieter uyt of ’t eschift was.
Hoorje me wel: Susanne.
Matres.
je mond sel soo lang duuren, as je gat sel.
ien mensch het soo veul te doen mit deuse vijf ses besete klappaysters, Die noch veur ’er selve speldewerken ook, as mit al de Naysters, Die veur my wercken?
Waer van sommige noch geld toegeven mee.
Maer ik sweer van deus tijdt af; sooder iemand is, die d’aer niet laet in sijn vree, Op sijn dingen past, by tijd school comt, stil sit, en laet sijn snappen.
Die sel ik so ongenadig gieslen, al soum’ ’er ’t bloed mit ien kraen uyt den neers tappen.
Daerom waerschouw ik nou elk ien, ’t zy wie ’t oock is; Want as ik com, dat weetje wel, soo coom ic gewis.
Letter vry op: die ’k op sijn huyd val, die sel het wel voelen.
En isser iemand die een lege klos het, die brengze, ’k zelse spoelen.
En die sijn slag vergeten het, of iet aers ontbreek, Dat die mit beleeftheyt, en manieren com, en nijg, en doe sijn kinnebacken op, en spreek.
Grietje neemt het kindt uyt de wieg en spreekt voort.
Nou, nou, nou,!
mijn kleynje.
Hoe soume dus krijten!
sus, sus, sus!
mijn lammetje.
dus gemelic uyt sijn sleepje te comen!
het het dorst?
wil het kijntje ien prammetje Geef memmetje dan een soen.
Hoe is het dus beswiet?
Is het te warm edeckt eweest, of is het van ’t huylen soo moe?
Och, och, och!
ik weet het wel, jy hebt gebreck eleden.
Daer mijn schaepje.
Gaep.
Haestje wat, gaep; of de borst valt toe.
Lurc nou jou buykje vol.
Jy hebt gien ongelijk ehad, mijn hart.
Zoo rementen die eereloose Teven, Datmen om ’t kijndt niet en denckt: en versteuren ien mensch datmen ’t schier schreumt ien mammetje te geven.
Maer yeder pas nou op.
Ik heb ien generale les egeven.
Soo daer ook iemand teugen verbreukt: Ic meen dat hy an ’t klouwen wel voelen sel, of ’t hem veur of after jeukt.
Frik in’t Veur-huys al danssende, en schreeuwende uyt.
Bruyloft!
by den ackermenten!
bruyloft: wel hey!
wat doet al dit Harominus hier?
Maets, mienje datmer spullen speulen sel?
daer gaet ien are pot te vier.
Frick in ’t Veur-huys is de Bruygom, en dat bin icke Jillis neef, ick neusje daer mee wel onger den hoop: egut!
hoe willenwe slikken: Je selt me an de veest snuyven.
Waerom souje niet?
Je bint me neef.
Al binj’ een bastaerd, dat roert niemand: je moer was noch gien bikstien-teef, Gien Kalverstraets hoer, gien Beurs-smots, gien damzwijn, als pronckende Lubbers moer was: Die eerze’r 18 Jarige kous droeg, een uyt-gesleten hoer was.
Neen begort!
je bint van een are tas: je moer was mijn eygen vleyselijke peet?
Die mitter degelijke ouwers uyt Mechlen most: niet om ’t kattelijke geloof, datje ’t weet; Maer, tussen onse vier ooren ezeyt, om zucke dingen, Die wel eer een vroom man, in zijn eygen deur, dede Uyt den diepten o Heere singen Ze speulden bankerot, op sijn gewoonlijk Amsterdams, recht uyt verbreyt.