floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
By zijnen Moeder te Madrid en is hy niet, Hy is gewis vermoort, of ergens in ’t verdriet, Hy komt zijn kloekheyt wel wat dapper te betrouwen, En wort van yder voor de wijste niet gehouwen; Al heeft hy geest, en hart, en schoont, en wat beleyt, Hy loopt ook over van te veel vermetelheyt.
’t Is hartzweer aan te zien die Moeder in haar lijden, De wanhoop komt haar schier elk uur en stont bestrijden, Zy vreest voor haren Zoon, al ’t leet, en ongeluk, Wanneer zy hoopten dat de trou hem holp uyt druk.
Ik zal haar troosten naar mijn uyterste vermogen.
Wat my aangaat, gy ziet de blijdtschap in mijn oogen; De dochter van mijn Broêr, een jonge schoont, wiens stam Om reden bleef bedekt, van Orgas tot my quam; De reden waarom zy verborgen is gebleven Daar zal den tijt eer lang u blijks genoeg van geven, Het zal u lief zijn, en den Boer haar Voedsterheer Heeft haar gequeekt als een rechtschapen Man met eer.
Maer wie mach dezen quant in vremt gewaat hier stieren?
Foukarael uyt.
Mijn Heere Don Japhet, ’t zeltzaamste dier der dieren, En meesten gek, de welk de wijde werelt draagt, Zent my tot dy, en door my, aan u lieden vraagt Of dat ghy goet vindt dat hy hier bedrijft zijn kuren, En door zijn zottigheyd bly maakt u droeve uren.
Wie is dien Japhet die mijn niet en staat te boek?
Het is de zotheyd zelfs in wambuys en in broek.
De Keyser quam uyt kracht van zijn verdrayde zinnen Twee jaer hem als ’t bewerp zijns korswijl te beminnen, En heeft van beed’laar hem een rijken gek gemaakt.
Zijn hart, mijn Heer, in een de heetste liefde blaakt, Om Juffrou Leonoor, van Orgas, uwe Nichte.
Alv.
’k Dacht dat hy by den Vorst zijn kuren noch verrichte.
Zijn goeden dag is door, den Keyser is in ’t ent Hem moe geworden; en de reên dat hy my zent Voor uyt, is deez’: Hy hoopt van u en haren Vader Me Juffrouw Leonoor in Echt, komt hy niet nader En hier, eer dat ik ’t meen zoo gaat het wonderlijk, Want hy gedurigh van laetdunkentheyt geeft blijk.
Hy wort van deze waan elk ure voort gedreven Dat hy u daet’lijk daar een staeltje van zal geven, Zo hy maar opsnijdt van zijn Heerschap, en noch meer, Want dat is zijn Marot.
Hy doet my groote eer, Mijn Nicht is t’ zijnen dienst.
En twijfelt niet, de zaken Gaan zoo gelijk ik ’t zeg, hy kan zeer wel vermaken, En is noch zotter als hy eertijts was ten Hoof; Denkt wat hy zijn moet, nu hy liefden viel ten roof.
Ik zal mijn Nichte daer de droefheyt meê verdrijven.
d’Afwezentheit haars zoons komt haar en my t’ontlijven.
Waer hy getrout, ik trad van stonden aen in d’echt Met zijne zuster, die zy meê brengt, die ’k oprecht Bemin, gelijk ik u, mijn Heer, liet meermaals weten; Nu is de moeder op mijn heyl zoo ’t schijnt gebeten, En van haar dochters ook, ja op haar eygen, schoon Ik dapper aenhou en geen wangunst en bethoon, En dat al t’zedert dat zy twijfelt aen het leven Van dezen zoon, die haar noit antwoort heeft geschreven; Doch gy mijn Heer kunt my, by haar, goe diensten doen.
’k Versta u, ’k zal al waar ik kan de zaken spoên En passen op het stuck.
Met u verlof mijn Heeren, ’k Ga ordre geven om Don Japhet te vereeren En voort u huys bezien.
Maar wanneer komt dien Heldt Die gy u meester noemt?
Den vluggen geest bestelt Hem door zijn liefd, die hem al wakker praamt, twee vloglen, Hy is hier datelijk, zijn gauheyt tart de voglen.
Foukarael binnen.
’k Wil wel ontfangen gaan dien tweden Don Quichot, En geven aan mijn volk het woort tot leus des spot, Op dat ’er niet ontbreekt aan d’eer en Cermoniën, Daar ’k meê t’ontfangen tracht Don Japhet d’Armenie.
Hy is ’er toe gestelt, zijn wielen staan heel glat, Bekrozen heeft hy ’t breyn is ’t dat het iemandt hadt.
En ’t is een gek als ’t hoort.
Foukaraal uyt.
Don Japhet den Fantaske Komt aan getreên, als of hy ging een Bargomaske, En is hier datelijk.
Ik bid, mijn Heer, gaat heen, En onderhoudt hem doch een ogenblik alleen, Op dat ik onderwijl mijn volk mach onderrichten.
En gy Rodrigo, brengt straks herrewaarts mijn nichte.
Doch sta, ’t is niet van nood’, vermits zy ginder komt.
Leonoor, en Marine, uyt.
Mijn nicht, gy zult straks zien uw Bruidegom, genoemt Don Japhet, eenen man van goet, bloedt, en couragie.
Ik en verdiene niet zo grooten Parzonagie.
’k Zal ordre geven dat elk een hem wel onthaalt, Gy-lieden pas wel op van uwe zijd’, en taalt Naar al het geen hem mag naar zijn verdienst vereeren.
Kommandeur binnen.
Wie weet of den Scholier ook herrewaarts zal keeren.
Ik vrees ’er voor Marien, schoon ik van d’andre zy Vast hoop, dat hy ons met den Gek zal komen by.
Ik quam te vooren voor mijn lagen stam te vrezen, Nu stelt de hoogheyt my weêr in het zelfde wezen.
Een vader die niet op mijn liefde letten zal, Heeft my misschien bereyt een ander trougeval, Met eenen die ik meer als doodelijk zal haten, Die rijk zal wezen, doch mijn onvernoegt zal laten, ’k Verdien Alfons zo wel als hy my heeft verdient; Doch by een vader werdt geen goeden dienst gemient, En of ik hem quam op ’t vrind’lijkst te begluuren, Wil het mijn vader niet, zeg eens, hoe lang kan ’t duren?
Gy waart voor dezen wel wat kloeker in uw min.
Hoe kan ik keeren ’t geen een hoger heeft in ’t zin, Die my gelukkig kan, of ongelukkig maken?
Doch daar komt onzen gek met opgeblazen kaken.
Kommandeur, met al zijn volk, uyt.
IS al mijn volk gereet, dat het terstont verschijn, ’k Wil tot Don Japhets kost nu eens gaan vrolijk zijn.
Heer Alvares, geef aan mijn nicht het woort.
Rodrigo uyt.
’t Za, ruym baan Voor den Heer Japhet.
Nu hier mede gaat ’t geluym aan.
Een yder pas op ’t woord.
Don Iaphet, Foukaraal, Afons, Mark Anthoon, uyt.
Pascaal, Roc, Foukaraal, Zegt dat ik bent te paart gekomen, altemaal.
De schelmen zijn weêr wegh, ha guyten, ha kanalje, Laat gy my enig gaan, door recht van represalje?
Ha snode, dat gy al moet kray en ravens voên, En dat een beul aan u zijn meesterstuk moet doen.
Nu dat heer Japhet komt mijn slecht gezin bezoeken, Zo vind ik my vereert.
Mijn Heer... Alvar.
Al ’s werelts hoeken Zijn vol van zijnen lof.
Zijn achtbaarheyt en waard Is zonder wedergâ.
Ik... Alvar.
Zijt welkom op ons aard.
Goê Heeren... Alvar.
Onzen Heer en Vorst is opgetogen, Nu dat gy hem bezoekt.
Maar... Kom.
Hadt ik het vermogen Om te vergelden d’eer die gy mijn huys bewijst, Ik hadt u als een God met Godenlof gespijst.
In ’t eyndt.... Kom.
Wy zullen zien met goet onthaal, te drijven U ’t hofs geheug uyt ’t hooft.
En ik verhoop te blijven De dienstmeyt van Japhet.
Wat aangaat my, ik geef Hem over ziel en lijf, den al daar ik door leef.
Maar Heeren, laat ik u ten eynd’ eens antwoordt geven, Laat my ook spreeken, of den hencker schend’ u ’t leven.
Pascal, Rok, Foukaraal, ’t zal onze beurt eens zijn.
Pedro de Redenaar, gedurig hoestende, niezende, en hemmende, begroet hem.
MYn Heer... Iaphet.
’k Zal spreeken, of de droes... Pedro.
De glans en schijn, Daar u het Hof meê zag als met een Hemel brallen, En ’t welk gy quaamt gelijk een Konink te bevallen.
Dat ’s noch de slimste wel van al dat spreekers rot; Spreek zonder dat gehoest.
Ik pas op uw gebodt.
Het Hof dan, daar gy quaamt de wellust van te wezen, Uit kracht van ’s Keyzers wil... Iaphet.
Dat ’s ’t argste noch met dezen.
waar kom ik hier?
Het Hof dan daar gy waart Als Amadis gezien, als Amadis in waart, Wanneer het... Iaphet.
Nu besluyt.
Het Hof dan... Iaphet.
Hoe zal ’t enden Met ’t Hof, met ’t Hof, met ’t Hof?
Daar ’s Keyzers eedle benden In heerlijkheyt verschijnt... Iaphet.
Wel Hemel, wat voor strijt, ’k En hoor niet als gehoest, gesnuyt, den gantschen tijdt.
Wel zal ik dan niet eens een woortjen mogen spreeken?
’k Zal hondert kroonen u straks in de handen steeken, Goê Heeren, zo gy maar dien hoester zwijgen doet.
Wat duyvel doet toch by den Commandeur dien bloet?
’t Is zijnen Redenaar.
Een ampt voor hem gebooren?
En gy, die ’t my beduyt, waar toe zijt gy verkooren?
Ik ben zijn Jager.
En dat hoopken gekken daar?
Zijn al zijn Offeciers.
Een schoon gevolg voorwaar, En uwen Kommandeur ontfankt dan zo de lieden, En wil niet dat zy hem ooyt taal of antwoort bieden?
Hy eert u zeer.
Dat ’s waar, ik merk het wonder wel, ’k Zal ’t aan den Keyzer doen verhalen, krank gestel Onthaalt gy zo een man van afkomst en van staten?
Vereert gy hem, als gy hem komt alleen te laten, En voor zijn oogen stelt een plompen Redenaar, Die hem schier ombrengt met zijn beestelijk gebaar?
’k Zal ’t in twee woortjens eens doen schrijven aan Duk d’Alve, Ons beyder bloedtvriendt.
Daar wort neffens hem geschooten.
Maar wat ’s dit, ô Goon!
Een zalve, Die u ter eer geschiet.
Voorzeker ik ben doof, Een van mijn zinnen viel aan dat gerucht ten roof.
Nicht van den Kommandeur, voor dezen een Boerinne, Nu eenen Juffrou, doch niet al te heus, waar inne Heb ik u zo misdaan?
is ’t u dan tot genucht Dat gy my helpt om ver door kracht van dit gerucht, Wel duizent waan reên?
ja ik stel noch d’uw bezijden, Mijn beyde ooren met een volle storm bestrijden, Was ’t niet genoeg om mijn gantsch razende te zien, Dat dezen Redenaar zijn kav’ling my quam biên Met hoesten, met gehem, met fluymen uyt te zond’ren, Moest my nog boven dien, die scheut in d’oren dond’ren?
Zeg engel, duyvel, zo gy wilt geheten zijn, Wat reden hebt gy om te leven dus met mijn?
Men veynst te spreken, doch men opent maar den mont zonder uytspraak.
Spreek luy, spreek luyt, en spalk vry open bey de kaken.
Hoe wonder qualijk komt de liefden my te maken?
Ik en versta u niet, spreekt gy mijn toe, of niet?
Zy spreekt my toe, helaas!
’k ben doof tot mijn verdriet, Zy tracht te spreken, en ik ben ’t die niet en hoore.
Des Keyzers neef die valt gebrekkelijk aan d’ooren.
Is ’t niet een deerlijk stuk, dus, onder vrientschaps schijn En jong, goê Heeren van ’t gehoor berooft te zijn?
Mijn Heeren, spreekt dog luit, ik zal ’t u weêr vergelden, Helpt doch mijn dovigheit met luit geschreew, als helden.
Men doet wat doend’lijk is, en ik en hoor niet meer Als eenen die men vast zijn beurze licht.
Miszegent zy mijn reys, en Orgas, en mijn liefde, Miszegent Leonoor, en ’t oog dat my doorgriefde.
Vervloekten Commandeur, zijt gy daar wederom?
Gaat het u beter nu ik doof ben?
hoe dom Lacht hy noch met mijn leet, komt het u zo vermaken?
ô Hemel!
ziet dien zot eens openen de kaken!
Hoe qualijk is ’t wanneer men niet en kan verstaan, En zo veel keelen ziet van honden open gaan.
’k Wou op mijn ziel ook wel terstont ’t gezicht verliezen, Om van die gekken niet te zien de achterkiezen.
’k Zag liever een getal diefleyers met hun dolk: Hoe werden groote liên gedient van ’t snootste volk.
Pascal, Roc, Foukaraal, gaat onze dingen pakken, ’k Ben hier al weêr, mijn trouw droop onder deur mijn zakken, Den Hemel gaf ’t gehoor, hy nam het wederom.
Dat niemant my en spreekt van Leonoor, blijf stom Voor deze praat, zy kost my dier, en stopt mijn ooren, En alle mijn ontzet en kan haar niet eens stooren, Zo immer licht kooy... Kom.
Al zoetjes, Don Japhet, ’t Zal haast gedaan zijn.
’k Hoor bescheyelijk en net, Ach, op mijn ziel, ik hoor.
Leonoor schreeuwende.
Wel, is dat tieren?
Verstaat gy ons?
in allerley manieren, En schreeuwt niet meer.
Mijn Heer, veroorzaakt ons bezoek Uw ongeval, zo slaat de wanhoop my.
kloek Gebiedster van mijn ziel, en laat u niet vervoeren, ’k Herroep het woort, het welk u zieltje quam beroeren.
Gy geeft my wederom de vryheyt van ’t gehoor.
Ontslaat u dan van druk mijn waarde Leonoor.
Mijn hart, het geen ik u flus over heb gegeven, Wordt meer door u bestiert, als d’oorzaak van zijn leven; Mijn korselheyt is weg.
Alvares heel luyt.
Mijn Heer, is ’t zeker dat Gy maar bevreest en waart?
Spreekt zoeter, of ik vat Mijn dovigheydt weêr om; gants lijden, is dat schreeuwen, Gy toont u in ’t geroep als barelijke Leeuwen.
Roepen alle gelijk luyt.
Gy hoort ons dan al wel?
Ja, ja, gy schreeuwt al t’zaam.
Ik hoorden liever zo veel wolven huylen.
kraam Van hier.
Wy zijn ’t gewent.
Ontwent u deze treeken, En zijt gematigt, ey, wilt toch wat zachter spreeken.
Al t’zamen.
Verstaat gy ons dan wel?
’k Zeg ja, en noch eens ja, En hondert reyzen ja, hoe baart gy dus?
ontsla My van de dommeling, die gy verschaft mijn ooren, Of ik zal datelijk dien beesten handel stooren.
En zo gy my bemint, Heer Kommandeur, en staar My doch niet meer in ’t oog met uwen Redenaar.
Is ’t dat hy hier noch eens komt hoesten, hemmen, sniezen, ’k Zal andre middels, om hem quijt te zijn, verkiezen.
Zien ik hem daar niet weêr?
Redenaar komt voor hem.
Hy gaat hier maar voorby.
Dat hy ’t voorby gaan staak, of ik verstoore my.
Voor eenen grooten Heer hebt gy veel fraye knechten, Het zootjen is wel t’zaam, die ’t scheyden zoudt verslechten.
’t Schijnt aan hun wezen dat het al deugnieten zijn, En ik en wouze niet verwisselen op mijn.
Door yver quamen zy alleen u te mishagen.
Door yver, of door drift, men most zich anders dragen; Maar ’k zal, om uwentwil, vergeeten hun bedrijf.
Nu dat ik hier kom, komt door eeene liefd’, die stijf Mijn in het harte wroet, door uwe Leonoore.
Wat antwoordt geeft gy my?
Dat wy uw liefd’ aanhooren.
Ja maar ik moet vergaan zo gy u niet en haast; Mits de nootzaak’lijkheyt mijn wonderlijk verbaast, Wy heete geesten zijn heel driftig in onz’ zaken; Geef ordre dan om hier een eynde van te maken.
Verhaasten wy ons niet.
Ik sterf, als man met eer.
’k Kreeg daar een ordre van den Keizer onzen Heer, Die meê brengt dat ik u zou eerelijk onthalen, En met den tijtel van Marquis voortaan doen pralen.
Vereert den Vorst, mijn neef, my met een Markgraafschap?
Een eerelijke gift, ’k ontfangze ook wel knap.
Een Markgraafschap nochtans en biedt de meeste eer niet, De veelheyt van die naam en quelt my al te zeer niet.
Zints dat men in den staat zich heeft gemarquiseert, Zoo vindt men schier alom Marquisen waar men keert.
’t Geen u den Keyzer geeft, genaemt wordt Rotsetongen.
Die naam en haagt my niet.
Waar toe deez’ vieze sprongen?
De naam is eerelijk, en neemt zijn oorspronk van Een rots, aan welk men steets veel tongen vangen kan. De tiend’ is u daar van.
Is ’t eenen haav’?
Een waarde.
Is het Kasteel ook schoon?
Een Hemelrijk van d’aarde.
Is het ook sterk, en leeft ’er ’t volk in goede leer?
’t Volk leeft als wy, en dient met ons den zelfden Heer.
De Joffers?
Zijn zeer heus, en vol beleefde zeden.
Heel zoet?
Zo zoet als melk.
Ik min haar om uw reden.
Hoe veele Kloosters?
En hooge Kerken?
Acht.
En manteldieven?
Hier en daar een rot by nacht.
Dat ’s quaat.
en lytmender ook meisjes van goê dagen?
Naar dat... Japhet.
En wordt ’er door den Heer ook gelt geslagen?
En is ’er plaats voor speelders op ’t tooneel?
Voorwaar, ik hou van d’Italjanen veel, ’k Wil haar ook hebben; en gy, die ik ’t kom te vragen, Zijt gy geboren van die plaats, dat gy met vlagen Haar eere zo verbreydt?
Een meester, die ik had, Is daar eens levendig gehangen, rechts om dat Hy eenen Jood de neus van ’t aanzicht hadt gesneden.
Den Rechter is zeer streng.
Men rechter dan na reden?
ô Ja, den beul is wel den gaausten beul van ’t landt.
’k Wil de Marquisen daar herstellen hunnen stant, Doet het my heugen vry.
aanstaande Markgravinne, Gy ziet den Hemel volgt mijn wensching zeffens inne.
Maar gy, ô Kommandeur!
dat gy onz’ Echt besluit, De liefde martelt zo ellendig my de huyt, Dat my ’t gewortelt vocht in ’t hart schijnt te begeven, De geesten staan verwart, en onderscheppen ’t leven.
Onthoudt u noch wat tijds.
Wie zou het kunnen doen?
Mijn liefd’ doet regelrecht my na mijn grafsteê spoên.
’K moet zien dat ik hier met bescheyt en oordeel wandel.
Gy weet uw Bruyloft en is geen gemeenen handel, Daar hoeft doch danzery, gevecht, en stieren toe.
Gevecht, en stieren!
wel, ik ben al op mijn hoê, ’k Wil zonder vrezen haar eens vatten by de hoornen, En my in ’t velt van eer gaan moediglijk vertoornen, ’k Wil stieren slachten, maar met mijnen knecht verzelt.
Slacht gy den stier alleen.
Rodrigo komt by den Kommandeur, en luystert dit volgende hem in d’ooren.
Mevrou Euriques stelt Daar datelijk in ’t hof van het Kasteel haar voeten, En is zo ziek dat gy haar naau zult levend’ groeten.
’k Ga haar ontfangen.
Heer, ik kom zo datelijk Weêrom.
Gaat heen, ’t en let my niet, zo lang ik kijk Op mijne Zon, en dat haar Engels wezen daar is; Maar zie ik haar niet weêr by mijnen Secretaris?
Dien schelm geeft zich alom in zijnen handel bloot; Hy vat haar witte handt met zijnen beeren poot, ’k Wil hem onvoorziens bevangen, Naar het bevangen slaan, en daat’lijk op doen hangen.
Don Iaphet zingt dit volgende Liedt.
TOON: Las qui hastera le temps.
AL te wrede Zonnestraal, Hart van staal.
mijn ingewant Bloedt, en is in brandt.
De liefd’ heeft my betrapt, Gelijk de Kat de Muys opsnapt.
Ik heb u snooden boef, ha schelm, ’k merk uw bedrijf, Dat kost u nu, of wel ten minsten morgen ’t lijf, Durft dezen Toebaks-muyl met zijn bequylde knev’len Wel dees yvore handt beswalken en benev’len?
stouten Ykarus, vermeet’len Ixion, ’k Wil dat gy wordt onthalst voor ’t ondergaan der zon.
En gy, die ’k met de handt nu gantsch bezoedelt houwe, Ik sluyt u heel uyt d’eer van mijn aanstaande trouwe.
Zo gy mijn hooren wilt... Iaphet.
Zo waar ik wel een zot.
Mijn Heer... Iaphet.
Houdt uwen bek, platvoet, en vreest het kot.
Voorzeker, zo mijn Heer mijn reden wil aanhooren, Hy haast zal zien dat hy zich t’onrecht komt te stooren.
Wel nu, verdedigt u. Leon.
Mit uwen knecht my deê Vast blijken uwe liefd’, en hoe gegrondt zijn steê In uwen boezem wies, wierdt ik u zo genegen, Dat ik u Van hem afvorderde de blijk van deze daadt; Hier op kust hy mijn hand, en roodt maakt mijn gelaat.
Ziet, zo is deze zaak met ons hier wedervaren.
En is dat waar?
dat zou mijn gramschap weêr bedaren.
Geeft my uw handt, dat ik aan haar mijn hitte blus, ’k Wil haar opslikken door mijn zoenen en gekus.
Don Roc, ziet my doch met dees Schoonen wat vertreden, Zo waard’ als zy mijn is, zo waerd’ ben ik haar mede.
Zult gy mijn ook heel sterk beminnen?
Twijffelt gy?
’k Zal doen het geen ik moet.
Wel nu, vertrekken wy.
Don Alfons.
HOe vordert dezen nacht mijn droefheit en beswaar!
’k En zien uw liefd’ noch niet in rampspoet of gevaar.
Noyt wasser in als nu.
U moeder in haar zaken... Alfons.
Mijn moeder zien ik wat te veel den meester maken.
Maar is zy hier?
O ja, en uwe zuster ook.
Hoe wort mijn schoonste dag beswallekt met een rook.
Maar zijt gy zeker dat zy ’t is?
Maar al te zeeker.
Wat zal ik maken met dien ramp, en hartebreeker?
Gy kunt noch hopen.
nu wanhoop my verwint?
Nu aard, en Hemel is tot mijn verderf gezint.
Beproeft al evenwel de goetheyt van u moeder.
Nu ’k niet getrout en heb de dochter van haar broeder, Daar zy ’t met zulk een ernst my aangeraden heeft, En daar ik ’t noch met eed’ haar heb belooft.
ey leeft Toch anders in deez’ zaak!
wat zal ik haar gaan zeggen, Wanneer dat zy dit stuk my komt voor d’oogen leggen?
Gy kent haar zinlijkheydt, en haren straffen geest, Gy weet dat zy my niet eens zal aanhooren, vreest Met my dan eene zaak?
laat ons van hier vertrekken, En laat mijn byzijn haar geen nieuwe ramp verwekken.
Want is ’t dat zy my hier in deze kleding ziet, Zo wordt zy razende, en dul door dit verdriet.
Maar zal ik laten ook mijn lieve Leonoore, Den Engel dien ik min, en die ik toebehoore, Die nu haar hertjen heeft gewisselt op het mijn?
Hemel, ’k vrees het al, ’t wil my al tegen zijn.
Zacht, daar komt ymandt.
Marine met een waslicht uyt.
een dochter uyt te zenden Op zulk een uur!
om den schoolier haar toe te wenden.
’t Gezantschap is zeer fray; hadt ik nu Mages konst, Zo vond’ ik hem daar ik de reys heb om begonst.
Wie gy?
Ik ben ’t, gy doet mijn beven.
Zo ik mijn niet bedrieg, zo is ’t Marin’.
Ja even.
Marin’ hoe dwaalt gy hier zo laat gelijk een spook?
Ik kom u zoeken.
Zo, en ik die zoek u ook.
Ik kom u evenwel een droeve máár ontvouwen.
Mejuffrou Leonoor en kan haar woort niet houwen, Mits Japhet dezen nacht moet aan haar venster zijn, Op een beloft’ die hem gedaan is; doch met pijn; Haar Oom die heeft het zoo gewilt, en self geheeten, En dit heeft zy door my u willen laaten weeten.
Het alderslimst belet van dezen grooten Sot, Dat my vervremt juyst van mijn wenselijkste lot.
Hoe zal dien Gecx genucht my kosten duysent tranen, Zal ik mijn moeten van haar zoete onthaaling spaanen?
En wat heeft zy in ’t zin, met dezen Meester Nar?
Nu het haar Oom begeert, wie kan ’er tegen, ’k mar Te lang, vaar wel, en wilt de zaak wel overleggen.
Een slincxen toeval, die ’k haar zoude kunnen zeggen, Kost maken dat dien Prins der gekken wiert verhoedt, ’k Wil hem verwachten, en doen proeven wat hy doet, ’k Wil met een hagelbuy van steenen hem verrassen; De nacht, heel duyster, schijnt op mijne wil te passen.
Marine gaat dan deur, of zoo gy wilt, blijft staan, Om een verliefden Gek van vrees te zien vergaan.
Neen, Leonoor wagt my, en ’t was-ligt brant ten ende, Ik zou ligt aan een stoep of deur mijn aanzigt schenden, De droes haal het gevry.
Marine binnen.
Ons gekken zijn haast hier.
En ik zal Foukaraal roskammen met pleyzier.
Daar zijn zy.
Foukaraal en Don Iaphet uyt.
Deze nacht is als een hel zoo duyster.
Te meerder geeft hy aan mijn opzet glans en luyster.
Te meerder zal hy mijn doen zukkelen in ’t gaan.
Als ik het zeggen moet, s’en staet my ook niet aan, Maar om zoo schoonen zaak mag yder wel wat wagen.
Om zulk een schoonen zaak kreeg yder wel wat slagen, Had ik noch hoop, als gy, te zien het Sonne-ligt, Dan waar zoo eenigsints mijn swarigheyt verligt.
Gy vat dat wel, ik gae een Sonne-ligt begluuren, Wiens overheldre glans den duyster kan verduuren.
Den duyster zelf; wat zijt gy een gelukkig mens.
Had my den Hemel niet gemaakt na volle wens, Zoo hadde Leonoor mijn kunnen wederstreeven, Maar die my ziet moet strax die wapens overgeven, Zurdicaci boot haar quanzuys al zoet gezigt.
Hy en zijn maat Pascaal zijn gasjens wonder ligt.
’k Zal in der waarheyt u voor deezen lof betaalen.
Wat zal ik al genucht by mijnen Engel haalen; Met Caezar zaliger mag ik wel zeggen: ’k quam, Ik zag, ik won.
Maar zoo den Commandeur, heel gram, U met den deegen eens de rug quam af te smeeren?
Dan zou Pompeus lof my effen mogen scheeren.
Wat wilt gy maken nu met deze Sangers hier?
Door haar verzoeten wat de smarten van mijn vier.
En zoo de Commandeur u Sangers komt te hooren?
U reden, Foukaraal, legt my goet stof te vooren.
Maar ’k heb haar een dukaat gegeven op de handt.
Stelt gy dat gelt voor arm of been gebragt tot schant?
Terwijl wy noch de plaets mijns vreugde niet genaken Mocht ik haar ’t gelt wel doen verdienen, ’k quam te maken Dees vaarzen lestmaal op de grootheyt van mijn vuur, En die wil ik dat zy eens geeven hun natuur, Wat my aan gaat, ik hou de Sangkunst hoog in waarden, En meen dat zonder haar geen digt en doogt op aarden.
Nu Sangers, heft eens op; maar neen, en sing noch niet, Ik hou ’t met Foukaraal, keert dan te rug, want ziet Dat singen mogt hier ’t een of ’t ander doen vermoeden.
Hoor Foukaraal, wat my uyt d’ader quam te vloeden.
BEsukte Min Die Japhet in Een ooven stelt En smelt, Wat zal my noch gewarden?
helaas!
’k Walg van dat aas En kan ’t niet langer harden.
Den Grieckschen brandt Mijns ingewand Stelt in mijn pis Gewis Den gloet van heete koolen.
O minne Godt!
Verzoet mijn lot, Of gy jaagt my in doolen.
Wat dunkt u Foukaraal, heb ik niet wel gerijmt?
Gy hebt die woorden zo al geestig t’zaam gelijmt.
’k Mocht morgen ook, terwijl de Bruyloft zal geschieden, Een geestig Klinkdicht wel aen de genoode bieden.
Alfons en Mark Antoon slaan Japhet en Foukaraal.
Ay hontschen Foukaraal, waarom komt gy my slaan?
’t is vals, men heeft my ’t zelfde ook gedaan.
Daar krijg ik noch soo veel.
En ik ook van gelijken.
De beul die my vast beukt laat my zijn krachten blijken.
En die my slaat, slaat toe als met een kolf eens bus.
Mijn Heer zo gy ’t begeert, ’k zal dieven roepen.
Sus, Verderft de zaak doch niet.
Terwijl voel ik mijn schenden.
De gauwert die my klopt en is noch niet ten enden, Hy klopt wel op zijn tijt.
Den mijnen haest hem zeer.
Want hy wel hondert maal my heeft geklopt, en meer.
Ey Heeren slaanders, ik verbie het slaan in ’t aansicht.
Voorwaar ’k zal schreeuwen.
Ey wacht toch tot dat de Maen licht.
Terwijl zy slaan kan ik wel roepen zonder licht.
Laat ons ten kost’ van ’t been behoeden het gezicht En beyd’ ons tronien dicht aen malkander voegen.
Waar drommel vind ik uw?
Dat zy hun nu genoegen, En doen wat hun gelieft.
Wie gaat daar?
Niemant niet.
Wel wy staan stil.
Laat hun zoo in ’t verschiet, ’t Is dezen maal genoeg.
Alfons, Mark Anthoon, binnen.
Onz’ gasten zijn vertrokken.
Hoe smart my mijnen rug.
De mijnen zonder jokken Is gantsch gelijk gemaalt.
De mijnen had hy schoon.
’t Luk zy gedankt, ’t geval gebeurde zonder toon.
Stelt gy die voorval by uw goede Avonturen, Zoo moet dien Hagelbuy u voor gaan alle uren.