floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Sy, die recht over hem ter kerke was gezeten, Die heeft haer t' eenemael in haren dienst vergeten; Sy, die haer oogen liet steeds op zijn oogen gaen, Die heeft den minne God haer meeste dienst gedaen; 220 Zy heeft zoo menigmael getoond door oogens teken, Als dat zy in het hert van liefde scheen te spreken; Zy, die zoo menigmael, en met een zoet gelag, En vriendelijk gezicht, op dezen Herder zag; 'k Seg Herder, overmits hy Herders leven leyde, Hoe wel dat hy aldaer noch vee, nocht schapen weyde, Maer slechs tot zijn vermaek, aldaer te lande quam, En op zijn eygen Hof, vaek zijn vermaken nam; 'k Seg Herder, overmits dat hy door echte trouwe, Een hoeder moste zijn en over 't kind en vrouwe; Sy, zoo ik heb gezeyd, zag dezen Herder aen, En liet zoo nu en dan een lonkjen tot hem gaen; Sy, die met haer gezicht zoo geestig wist te speelen, Die zogt dit Herders hert te winnen en te steelen; Vermits zijn jonge jeugd, en schoonigheyd van leên; Vermits zijn braef gelaet verboven het gemeen; Vermits zijn deftigheyd, en matige manieren; Vermits de geestigheên die in zijn wezen zwieren; Soo kreegze zin en moed om hem te spreken an, Doch onbekend aen haer als dat hy was een man.
Sy neemt haer slagen waer, en voegd haer na beneden, Na dat 'er is gemaekt een eynde der gebeden, Na dat nu daer ter plaets het preken was gedaen, Soo voegd zich yder een om weder weg te gaen.
't Gebeurd dat neffens dien den Herder is gekomen, Zy heeft, hoe wel bevreest, nochtans de moed genomen, Dat zy, in zijn vertrek, hem op gehouden heeft, Tot wien zy dit bescheyd en deze reden geeft: O Herder!
ik bespeur in 't diepst van mijn gedachten, Dat gy door mijn bedrijf u zult verwonderd achten; Ey lieve!
ga met my hier binnen in de zael, Op dat ik u mijn grond en meening eens verhael.
Zy, die de maegd belast een roemer wijn te schenken, Die brocht den Herder daer in wonderlijk bedenken.
Wel, zeyd zy, lieve vrund!
verwonderd gy u niet, Van 't gene dat gy hier van my gebeuren ziet?
Wat denkt gy, zegt my doch, van mijn vrypostigheden?
Wat denkt gy, zeyd zy noch, van 't geen ik huyden dede?
Wat hebt gy wel gedocht, als ik met zoet gelag, U heden in den dienst zoo vriendelijk aen zag?
Wat hebt gy wel gedocht, wanneer uw oogen zagen, De mijnen op de uws zoo minzaem neêr geslagen?
Waer op heeft u gedacht als doenmael doch gevoed?
Daer van bid ik dat gy my klare kennis doet; 221 Ik zal u desgelijks mijn meening openbaren, Ik zal, geloofd het my, de oorzaek u verklaren, Waer door dat ik aen u die tekens heb gedaen, Indien gy, 't geen gy docht my eerstmael doet verstaen; En wat dat u gedacht daer uyt bestond te trekken, Dat wild my, bid ik u, op mijn verzoek, ontdekken.
Hy schrander van beleyd, en kloek in zijn verstand, Die ziet daer pen en inkt, en grijptze in de hand; Ik zal me Iufvrouw hier een kluchtig rijmpje maken, Dat zal, op u verzoek, de rechte meening raken; Ik zal een kort gedicht hiet stellen met de pen, Het geen u melden zal, hoe 'k van gevoelen ben.
Den Herder heeft de pen voorts in de hand genomen, En 't gene dat hier volgd dat is 'er voort gekomen; Het rijmpje dat hy schreef, dat had niet anders in, Als deze zelfde reên, en deze zelfde zin: Als ik in plaetze van gebeên, Het oog sloeg op uw schoone leên, Zoo was 't dat ik niet anders bad, Als spaer, ey spaer!
uw lonkjes wat, Oft anders ik verval in min, Schoon dat ik uws gelijk niet bin.
Als nu de Jufvrouw heeft dit rijm bestaen te lezen, Soo voeldze meerder liefd, als zy wel had voor dezen; O zeyd zy!
ik bespeur in u zoo kloeken geest, Als oyt ter wereld noch gevonden is geweest; O zeyd zy!
al te veel heeft u natuur gegeven, O woorden zoet gerijmt!
ô letters wel geschreven!
O reden!
rijk van zin, ô rijmpjes wel gemaekt!
O rijmpjes!
die met recht my aen de ziel geraekt; Waer toe of u de Goôn zoo veele kracht vergunnen?
Daer gy met weynig zoud mijn hertje steelen kunnen; Uw schoonheyd waer genoeg, u deugdelijk gelaet, U vriendelijk gezicht, uw minnelijke praet, Die hadden machts genoeg, om maegden te verwinnen, O Herder!
die my steeld mijn hertjen, en mijn zinnen; O Herderlijke ziel!
gy trekt mijn ziel tot gunst, Hoe vloeyend is u rijm, hoe deftig is uw kunst?
Hoe dwingt gy mijne lust, door 't Herderlijk bedrijven, Een rijmpjen op u rijm, te rijmen en te schrijven?
Zie daer, ik neem de pen, en let op mijn besluyt, Dit lag my op het hert, en 't woud, en most'er uyt.
222 Indien ter wereld leeft een man, Die maegden herten dwingen kan; Zoo is 't een Herder, door wiens geest, Mijn hert gedwongen is geweest; Gedwongen door een geestig beeld, Dat in mijn hert en zinnen speeld; Een beeld, dat in een maegde ziel, Door 't ooge, in het hert verviel; Daer lonk op lach, daer lach op lonk, My door het oog in 't herte zonk; Mijn oog op 't uw, uw oog op 't mijn, Hier in van een vermogen zijn.
Hy, die haer rijmpjes leest, en dat met goed genoegen, Die vind zich als verplicht hem by haer neêr te voegen; Hy prijst haer goed verstand, hy prijst haer kloeke geest, En looftze op het hoogst, en eertze op het meest.
Zy, met een zoet onthael van lieffelijke reden, Die heeft hem op dit pas gelijkerwijs gebeden; Die heeft beleefdelijk aen haren vriend verzocht, Als dat zy nu en dan hem by haer vinden mogt.
Hy, die op haer verzoek een voorneem maekt te veynzen, Die let op haer gelaet, die let op haer gepeynzen, Hy speurd haer goede geest, hy let op haer verstand, Wat geestigheyd natuur haer jeugd heeft ingepland, Hy, als een zwakken mensch, die laet zijn hert bewegen, En voeld zich met het hert tot hare liefd genegen; Hy efter, die de zaek wat verder inne zag, Die voeld een zware strijd in zijn gedachte komen, Doch reden boven dien, heeft d' overhand genomen; Hy, wel begaeft van tong, en met een goed beleyd, Die heeft haer niet een woord van liefde toegezeyd; Maer heeft op dit geval aen haer bestaen te zeggen, Iufvrouw!
ik speur dat gy tot kunsten zijt genegen; Dies laet ons, zoo 't u lust, die zoetigheyd eens plegen; Indien het u geliefd, en dat het wezen mach, Breng met u zoete stem een deuntje aen den dag.
Zy, mild in deze kunst, begint ter terstond te queelen, Hy neemt de violons, en gaet 'er onder speelen; Hier toond de min haer kracht, hy  Verliefd te meer op haer, enzy verliefd op hem; 223 Sy oeffenen musijk, en maken rymerijen, Die al tot meerder gunst en meerder liefd gedyen; In 't eynde, zy verzoekt, of hy in ware trouw, Haer wel begeeren zoud voor zijn geliefde vrouw.
waer ik uws gelijk, wat kost ik meer begeeren?
Wat kost den Hemel my doch waerdiger vereeren?
Wat zouder liever paer ter wereld kunnen zijn, Als uwe ziel, zeyd hy, vereenigt met de mijn?
Waer zoud men zoeter liefd ter wereld kunnen vinden, Als dat uw Herder u, en gy uw Herder minden?
Hoe zoud men trouwer liefd op aerden kunnen zien, Als tusschen u en my, me Jufvrouw!
zoud geschien?
Hoe zoud men vrouwen liefd met meerder liefde loonen, Als u uw Herder zoud, ach!
schoone maegd, betoonen?
Maer 't schijnd dat het geluk die vreugde mijn benijd, Dies moet ik zonder u af leven mijnen tijd.
Herder, zeydze, neen, ik steun op het vertrouwen, Dat ik u ongeveynsd in deze zaek mach houwen; 'k Vertrouw mijn op uw deugd die my verschoonen zal, Indien ik my te veer ontbloot in dit geval; Sijt zeker, dat ik u oprechtelijk beminne, Niet uyt een geyle lust, noch wullipsheyd der zinnen; Niet door een heete drift van vleeschelijke vreugd; Niet om u geld oft goed, maer om uw kunst en deugd; Niet om dat ik vertrouw, als dat gy zijt gesproten, En uyt een rijk geslacht uw voort komst hebt genoten; Schoon dat gy arrem waert, en niet met al geacht, En van geringe staet, en van een slecht geslacht; Noch wil ik evenwel u reyne liefde toonen, Door deugden, die ik zie dat in uw ziele woonen; De deugd en wetenschap, verzelt met geest en kunst, Die hebben u alleen verbonden aen mijn gunst; 'k Heb geld en goeds genoeg, zoo dat wy met ons beyden, In alles na ons wensch, ons leven mogen leyden; Ik zie op rijkdom niet, maer oog alleen op deugd, Dees is mijn liefste schat, dees is mijn hoogste vreugd; Dees is het die my doet u om uw liefde smeken, En zoo g'er tegen hebt, zoo bid ik u wild spreken.
ik, wien van u zoo grooten eer geschied; Bedank u voor de gunst die gy my heden bied; Jufvrouw!
mocht ik mijn hert u in belooning geven, Soo mocht gy naer u wil dan met mijn herte leven; Jufvrouw!
mocht ik mijn liefd tot uwen dienste bien, Soo zoud gy eerst te recht getrouwe liefde zien; 224 Iufvrouw!
mocht ik u deugd alleen met liefde loonen, Zoo zoud gy zien hoe trouw dat ik my zoud betoonen; Soo zoud gy zien hoe trouw dat mijn oprecht gemoed, Soud neygen tot u dienst, door dienst die gy my doet; Maer ach!
't en kan niet zijn mits dien de echte wetten, My 't zelfde verbien, en op het hoogst beletten; Iufvrouw!
ik ben getrouwd, de echt heeft my gepaerd, En ben dies uwe liefd, in gene deelen waerd; Ik heb een echte vrouw tot mijn behulp verkregen, Een volle overvloed van tijdelijke zegen, Ik hebbe geld, en goed na mijn begeert, en wensch, En efter ben ik noch een ongelukkig mensch; Ik weet, ten voegd my niet mijn houw'lijk te beklagen, Ik heb een booze vrouw, en moet het duldig dragen; Ik heb een hortig wijf dat niet wel leven kan, Ten zy zy alle daeg mo t twisten met haer man.
De Iufvrouw staet bedeest, doch zeyd, ik zal mijn leven, Mijn zinnen tot geen min, nocht tot geen liefd begeven; Maer minnen u alleen, hoe wel 't niet wezen mag, Tot aen mijn laetste tijd, tot aen mijn jongste dag, Niet dat ik buyten deugd wil echte trouwe schenden, Niet dat ik minne lust of anders aen wil wenden; Maer lieven u op hoop, tot dat de bleeke dood, My, oft uw echte vrouw ter aerden neder stoot.
O wonderlijk bedrijf!
ô tijdelijke dingen!
wat brengt gy niet al veranderingen.
't Gebeurd op zeker tijd dat deze man zijn vrouw, Met ziekte werd bezocht, gelijk oft 't wezen wouw; Haer komt een zware koorts met harde vlagen treffen, Wiens brand men dag aen dag te meerder zach verheffen; In 't eynde komt de dood, en scheyd de ziel van 't lijf, Hier werd de goede man verlost van 't quade wijf.
Na dat haer leven nu een eynde had genomen, Is onzen Herder tot zijn hoogste wensch gekomen; Na dat nu jaer en dag zijn vrouw was overleên, Is hy met deze maegd in d' echte staet getreên; Met wien dat hy noch leeft op hede, In liefde en in deugd, in rust en ware vrede; Soo vredig dat men haer's gelijke niet en vind, Vermits de een den aer met gantscher herten mind.
Hoe wonder is de liefd!
hoe wonder is de minne!
Wat doet de liefde niet aen menschelijke zinnen?
Hoe wel dat deze liefd ten besten is vergaen, Soo machze evenwel niet al te wel bestaen; 225 Men moet van zulke liefd al zijne zinnen trekken, Ten aenzien dat het kan tot groote doling strekken.
Leer wie dit leezen mach, leer zulke minne vlien, Is dit nu wel gelukt, 't zoud kunnen anders schien.
Sluyt-reden Op dit voorgaende.
IS hier oft daer een wakker geest, Die dit gedicht oft rijmpjen leest; Is hier of daer een jonge maegd, Die dit gedicht oft rijm behaegd; Zijn hier of daer getrouwe lien, Die dit gedicht met lusten zien; Oft zoo het aen de echte man Vermaek oft vreugde brengen kan; Om dat hy daer beschreven vind, Hoe dat een maegd een man bemind.
En dat daer door in zijn gemoed, Mocht werden zulk een hoop gevoed, Het zy dat hy een vrouwe heeft, Met wien dat hy onvredig leefd.
Ik wil hem dit als noodig raên, Geen ander min te onderstaen.
Oft liefde plegen met een vrouw, Ten zy de dood scheyd d' eerste trouw; Veel Wetten zijnder die 't verbien, Dat zullix niet en mach geschien; Geen grooter doling voor een maegd, Als datze daer haer liefde leyd, Daer echte trouw het trouwen scheyd.
Het goede kruyd dat werd verdrukt, Zoo 't quade niet word uyt geplukt.
NU voeg ik my tot u, tot u verliefde maegden; Ik zag eens op het land een zaek die my behaegden, Ik zag een jonge maegd gelegen in het groen, Met naerstigheyd en vlijt een noodig dinge doen; Ik stond en overdacht, waer toe dit kruyd te wieden?
Het is om dat het goed door 't quaed geen hinder schiede; Ik heb met enkel lust de penne aengetast, Dit voor een Zinne-beeld de maegden toe gepast.
Gy, die het onkruyd ziet verwellikt neder leggen, Leer, jonge maegden!
leer, wat dat dit is te zeggen; Leer, jonge maegden!
leer, wat hier uyt word verstaen, Leer, wat 'er in de min voor vrijsters diend gedaen.
Wanneer een geyle boef op uwe schoot mocht passen, Wanneer een slimme zucht hem in het hert mocht wassen, Wanneer hy u verzoekt tot zijn geliefde vrouw, Bezegeld zijne min met eeden van de trouw; Wanneer hy voor de trouw de minne zoekt te blussen, Met dertel oogs gelonk, in geyle minne kussen, U tedere gemoed te buygen na zijn zin, Zoo denkt, ô jonge maegd!
dit 's onkruyd in de min; 226 Gy diend op deze maegd, die 't koren wied, te letten, En houden in de min het wieden voor uw wetten; 't Is onkruyd dat 'er groeyd, 'tis onkruyd dat 'er wast, En geenzins in u hof, ô teere maegden!
past; Geveynsde vleyery, en lusten die u smeeken, Zijn scherpe doorens die een eerbaer hertje steeken; Vergunde min voor trouw is als vergiftig kruyd, Dat alle groente dort, dooft frisse bloemen uyt.
Gy moet in dit geval, ô jonge maegd!
aen 't wieden, Wanneer een minnaer u zijn lusten aen komt bieden; Ay!
schikt dat gy in 't eerst geen onkruyd groeyen laet, Het goede word verdrukt, zoo 't quaed te lange staet.
Gedenkt hoe menig maegd in bitterheyd beweende, De zoetigheyd die haer onechte min verleende; Mins lust is zoo van aerd, wanneer zy is geboet, Schopt zy d' onteerde maegd onwaerdig met de voet; Hy, die te smeken placht, en acht niet op uw klagen, Gy zelfs bent ongezien by vrunden en by magen; Gy die eerst waerdig waerd ge-eerd, en aengebeên, Werd van de minste mensch dan met de voet getreên.
Gedenkt het droevig leet en al te bitter weenen, Geschiet aen de Princes Diana van Athenen, Ey, denk wat haer de min gegeven heeft tot straf, Als zy een Griekzen Prins haar maegdom over gaf; Als zy  Haer maegdelijke schoot niet zuyver heeft gehouwen; Als zy pluym-strijkery te haestig heeft geloofd, Is d' onbesloten hof haer eêlste blom beroofd; De Prins  Is in de nacht gereyst op onbekende wegen; Tot ik en weet niet waer, op onbekende strand, Gevallen in een schip, gesteken van het land.
Diana, die ontwaekt, in 't krieken van den dage; Waer zijt gy, lieve Prins, mijn eygen wel behagen?
Zy mist hem van haer zijd, zy roept; waer zijd gy lief?
zy roept, eylaes!
de Prins een eere dief; Hoe!
acht gy eer, nocht eed, die gy my zwoerd op trouwe, Soo lang daer sterren aen den Hemel wezen zouwen; Eylaes!
de plaetze leeg, de rover is gevlucht, En loond mijn min, eylaes!
met tranen en gezucht; Zy wringd haer handen t'zaem, de tranen in de oogen, Mijn kuysheyd is geschend, de min heeft my bedrogen; Zy geeft haer op de strand aen d' oever van de zee; Voerd gy mijn maegdom weg?
waerom mijn lijf niet meê?
227 Waerom verlaet gy my, die trouwheyd hebt gezworen?
Waerom mijn eer geschend?
waer toe u eed verloren?
Zy gaet de guure strand van dag tot dag betreên, En offerd aen de zee een bitterlijk geween; Ach winden!
voerd hem na mijn zuchten en mijn tranen; Ay brakke water vloed!
wild mijn ellend vermanen; Ay stroomen van de zee!
drijft hem mijn klachten na, Tuygd, hoe bedroefd dat ik hier op den oever sta.
Neptun!
ik bid u, doe zijn schip te rugge drijven, Die my met eeden zwoer ter dood getrouw te blijven; O Venus!
groote vrouw, Goddinne van de min, Voer dit geschonden rif ter woester golven in; Oft laet my hier op strand een cel oft kluysje bouwen, Waer in ik my een wijl mach opgesloten houwen, Op dat ik nimmer mensch voor mijne oogen zie, En alle vreugde derf, en alle weelde vlie; Als een onteerde maegd, niet waerdig te verkeeren, By Princelijk geslacht, en Adeldom met eeren; Ik wil, ô wreede Goôn!
in klagen en geween, Mijn leve dagen lang hier op de strand besteên, Leer, jonge maegden!
leer de minne lusten mijden, Tot dat getrouwe liefd u gund bequame tijden; Leer, jonge maegden!
leer, mins lusten tegen staen, Ter tijd toe dat de liefd haer plichten heeft voldaen, ,,Een goede boom zal vrucht op zijne tijden dragen, ,,Dat 's in de lieve tijd van Soete zomer dagen; ,,Men ziet geen jeugdig kruyd in doorre winter groen; ,,Men ziet geen bomen vrucht voor hare tijden voên; ,,Men ziet dat bloem nocht kruyd, nocht granen, nochte zaden, ,,Als in de zomer tijd met vruchten staen beladen; ,,Men ziet dat niet een boom haer vruchten dragen mach, ,,Als op gezette tijd, en op bequame dag.
Leer, jonge maegden!
leer, leer ô verliefde zinnen!
Leer, teere spruytjes!
leer, eerst lieven en dan minnen; Verwacht een zomer dach die uwe liefde voed, Wacht met de min zoo lang als trouw liefds wet voldoet.
Ik hebbe op een tijd eens deze les gelezen, Ey!
laetze jonge maegd, u ook tot leering wezen; 't Geschiede dat een Vorst van Koninglijke stam, De liefde tot een maegd in zijne herte nam; De maegd van lager staet, als hy wel was geboren, Doch niet te min heeft hy haer tot zijn lief verkoren; Hy van een hooge stam, en Koninglijk gemoed; Zy van geringe macht, in slechtheyd opgevoed, 228 Is deugdzaem, wonder schoon, in frisse jeugd van jaren, In alle wetenschap en geestigheyd ervaren; Faustina was haer naem, een slechte Herderin, Die met haer gaven trok het Konings hert tot min; Sy, van zijn liefd gediend, heeft haer alzoo gedragen, Dat zy den Koning wist in liefde te behagen; Na lange vryigheyd te zamen dus gepleegd, Voeld zich het Konings hert tot minne lust beweegd; Verzoekt zijn minne graegt aen hare schoot te boeten, Verzoekt door hare min zijn smerten te verzoeten, Als dat hy hare schoot, haer maegdelijke leên Mach strelen na zijn lust, en stellen min te vreên; In 't kort, hy zocht met list, met smeken, en met vleyen, Faustina tot de lust van minne aen te leyen, Hy zocht een geyle hand te drukken op haer borst, Wiens zuyverheyd noyt was met zulk een vuyl bemorst; Hy kost niet tot zijn wil geraken, Nocht door gevleyery haer kuysche schoot genaken.
Sie, teere maegden!
zie, wat dat een kuysch gemoed Niet om de waerdigheyd van hare kuysheyd doet; Sy schroomd een Koning niet van hare schoot te weeren; Hier uyt de maegden staet een nutte les te leeren; Dat zy in haer gevry de lusten moeten vlien, En noyt een edel hert oft Prince zelfs ontzien.
Al is u minnaer rijk, en machtig van vermogen, Gy zult des evenwel zijn ranken niet gedogen; Gy moet dies niet te min zijn lusten tegen staen, Gelijk Faustina heeft, aen dezen Prins gedaen.
Is 't, Edel Vorst, zeyd zy, dat gy my liefd ter eeren, Soo moet gy aen de lust ontzeggen mins begeeren; Is 't dat gy my bemind, ô Vorst!
gelijk gy zegt, Soo bid ik, dat gy my geen min te vooren legt; Is 't Edel Vorst en Heer, dat gy my zoekt te trouwen, Soo laet my doch zoo lang mijn zuyverheyd behouwen; Is 't dat gy my bemind voor u geliefde vrouw, Gund my mijn maegdom doch, tot dat ik met u trouw; Ik bid u, toomd de lust en dwingt de min door reden, Tot my de tijd gebied te gunnen u mijn leden, Tot dat de rechte tijd vergunnen zal dien dag, Dat ik in eerbaerheyd mijn maegdom geven mach; Ik bid u, wild de min zoo lang ter zijden stellen, En om dit vuylbejag mijn kuysch gemoed niet quellen; Bezadig uwe lust en tochten van het hert, Tot dat door wet van liefd uw min verzadigd werd; 229 Verwacht bequame tijd, verwacht bequame dagen, Dat ik mijn zuyverheyd u mach ten offer dragen; Bedwing zoo lang de lust van uw ontsteken brand, Tot echte liefde my op offerd aen u hand; Eer zal de minne lust op my doch niet vermogen; Eer zal ik uwe min die vryheyd niet gedoogen; Geen woorden neem ik an, geen eeden ik vertrouw; Geen man geniet mijn min, voor dat ik ben zijn vrouw.
De Prince noch een mael die leyd het op een smeken, Faustina noyt beweegd, begint hem aen te spreken; Geen Prins is my zoo lieven vriend, Dat hy mijn min verkrijgt ten zy die is verdiend.
De Prince sweld van spijt, en met ontsteken zinnen; Verlaet zijn eerbaer lief, en gaet een ander minnen.
Faustina dit bespeurd, bedenkt een loozen vond, Uyt een oprechte liefd en ongevalschte grond; Faustina die bedekt de maegdelijke leden, Op ongewoone wijs, met mannelijke kleden, Zy komt in deze schijn voor haren Prince treên, Zy gaet uyt liefden haer in 's Princen dienst besteên; Zoo haest zy by de Prins ten Hove is gekomen, Heeft hy Faustina voor zijn dienaer aengenomen; Haer op een zeker tijd gezonden met een brief, Aen zekere Princes, verkoren voor zijn lief.
Faustina heeft den brief aen de Princes gedragen, En op Faustina heeft de Princes 't oog geslagen; En zeyd, ô jongeling!
geloof vry 't geen ik zweer, Ik heb de Prins wel lief, maer lief u noch veel meer; De min, die de Princes het herte had ontsteken, Deed haet op deze wijs dus aen Faustina spreken; Zie, dienaer van de Prins!
zie hier een groote vrouw, Die garen aen u min haer lusten boeten zouw; Sie hier, ô jongeling!
zie hier Princes haer minne; Sie hier een edel hert, zie hier verliefde zinnen; Sie hier een rijpe vrucht op haer gezette tijd, Die zelver met gemak u in de handenglijd.
Faustina staet verbaest, en kan nauw antwoord geven, Wel hoe!
zeyd de Princes, waer is uw moed gebleven?
Soo gy een mannen hert in uwe boezem draegd, Betoon het, zeyd zy, dan, betoon het aen een maegd; Een maegd, van staet en stam, in 't eêlste van haer jaren, Een maegd, gelijk gy ziet, geneygd met u te paren, Een maegd, een edel vrouw, ten hove op gevoed, Een maegd, die van uw min haer wellust hebben moet.
230 Faustina, die begint op deze wijs te spreken, Faustina leyd het aen, om de Princes te smeken, Faustina zeyd tot haer, ach!
wel geboren vrouw, Uw slaef te zijn ik my geheel onwaerdig houw; Bedenk eens by u zelfs, en overweeg met reden; Hoe gy in dit geval vind duyzend zwarigheden; Bedenk eens by u zelfs, waer 't niet een zotterny?
Waer 't niet een dwaes bestaen, Princesse vrouw, dat gy Het koper voor het goud, voor zilver, lood woud kiezen?
Waer 't niet een zinloos werk, uw eere te verliezen?
Wat gaet u aen Princes!
dat gy een slave vleyd Om zotte minne, vol ellend, en zwarigheyd?
een slaef om min te smeken?
Denk eens, met welk een wraek zoud dit mijn Prince wreken; Denk eens, indien dat ik dit misbruyk dorst bestaen, Hoe bitter, en hoe wreed zou 't, leyder, my vergaen!
Uw edelheyd zoud gy haer hoogste roem onttrekken, Uw zuyverheyd, Princes!
met lelijk vuyl bevlekken, Bemorzelen uw eer, uw edelheyd tot schand, En dat door snode lust van geyle minne brand; Uw edelheyd zoud gy tot een slavinne maken, En ik in ongenaed by mijnen Vorst geraken, Gy met de voet getreên, van uwe eer ontbloot, Ik als een snode guyt verwezen tot 'er dood.
Vreest gy in ongena by uwen Vorst te komen?
Wel aen zoo heb ik dan voor my genomen, Te maken dat gy ook onschuldig lyen zult.
Ik zal aen uwen Vorst met zuchten en met klagen, Ik zal hem even wel de misdaed voor gaen dragen, Ik zal u evenwel beklagen voor uw Heer, Als dat gy hebt geschend mijn zuyverheyd en eer; Ontzegt gy my mijn wil, zoo zal u straf genaken, Schoon gy onschuldig zijt, ik zal u schuldig maken; Ik zal met droef gelaet ook voor de Rechters treên, En eysschen wraek voorsmaed, door 't weyg'ren my bewezen.
Faustina zeyd, wel aen, ik zal geen pijnen vreezen, Ik zal uw valsche wrack, Princesse, niet ontzien, Begeerd gy mijne dood?
ik kanze niet ontvlien; Zoo gy in pijnen tracht mijn lichaem te doen lijden, Mijn ziele zal hier door in haren God verblijden; Zoo gy een strenge straf op uwe slaef uyt stort, Ik weet hoe dat de ziel hier door vervrolijkt word; 231 Soo wraek onschuldig my als eereloos doet sterven, Ik weet de ziele zal een Hemels loon verwerven; Soo my uw booze lust, onschuldig lyen doet, Ik weet hoe God den Heer dat aen de ziel verzoet; Soo gy mijn lichaem drukt met overlast van plagen, Ik weet dat God mijn ziel die last zal helpen dragen; Soo gy voor 't werelds recht uyt booze lusten treed, Om pijnigen mijn vleesch met alles wat gy weet, Hoop ik een Hemels vreugd t' ontfangen voor die pijnen, Wanneer de ziele zal voor haren God verschijnen; Daer zal een aerdsche dood het eeewig leven voên, Een leven, 't welk noyt zal de ziele sterven doen; Ik zal door mijn geloof, Princes, hier op vertrouwen, En van de vuyle zond mijn ziele zuyver houwen.
Zy heeft op staende voet den Prins by haer ontboôn, En met een valsch beklag geroepen tot de Goôn; Zy valt ter aerden ne er met tranen in de oogen, Zy zeyd, de eerbaerheyd en kan het niet gedogen, Dat ik, ô Prins!
op u, op u mijn oogen sla, Beween, beween met my, laes!
mijn verdriet en schâ, Beween, eylaes!
beween, beween met my de stonden Dat ik gevallen ben in noyt gewilde zonden; Ach!