floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Catulle zeyd; wel aen, doet gy nu desgelijken, En laet gy uwe liefd aen de Princesse blijken; Daer zult gy uwe liefd gelukkig zien besteed; Kom aen, gy zult haest zien, het geen gy niet en weet.
Catulle is met hem by de Princes gekomen; Catulle heeft daer by, de moed en lust genomen; Catulle die ontdekt, en vryelijk belijd, Wie dat zy was, en is, en blijven zal altijd, Diegoos eygen Bruyd in leven en in sterven, Diego, oft de dood, tot haren loon te erven.
Diego die haer ziet, en datelijk bekend, Die valt haer om den hals, en eyndigd hun ellend; Hy kust haer kus op kus, hy loofd haer trouw bedrijven, Ik zal, tot inder dood, u trouwen Minnaer blijven.
Mandoque ziet dit spel met grooten wonder aen, Mandoque zeyd ik zal u geenzins tegen staen; De liefde die ik speur, en zie tusschen u beyden, Die zal ik nimmermeer beletten ofte scheyden; Als ik bedenk het leet, het lijden en verdriet, Dat gy geleden hebt, en dat u is geschied, Wil ik mijn liefde in medogentheyd verkeeren; En gun u vryigheyd, dat gy na u begeeren Moogd reyzen daer gy wild, en trecken daer 't u lust, En daer gy uwe liefd' gebruyken meugd in rust.
Catulle en haer Lief Diego, hun begeven Naer Spangien, daer zy bey den Echten-staet beleven; Naer dat zy zijn getrouwd, met Ouders wil en zin, En leven met vermaek, in lusten van de min.
198 Spaensche hoofse-pop, Op bedrog uyt zijnde, wierd zelfs bedrogen.
EEn Spaenschen Edelman genegen, Om met een Hoofze-pop, zijn zoete lust te plegen; Hy tot het minne-spel, en Venus vreugd gezind, Begeeft hem, op een plaets, daer hy de jufvrouw vind; Hy, die zijn minnery by Isabella maekte, Hy, die tot zijn begeer en aen zijn lust geraekte; Hy, die haer lippen kust, oft blanke boezem voeld; Hy, die zijn vuyle graegt en geyle vlammen koeld; Heeft haer, oft niet met al, oft niet genoeg gegeven, Voor 't geene dat hy had met Isabel bedreven; Hy, die haer niet genoeg met gaven had vereerd, En niet zoo veel vergund, als zy wel had begeerd, Hy, die zijn afscheyd neemt, gaet voorder zijne wegen.
Zy, op dien staende voet, is voor het recht getegen; Zy, met een valsch geschrey, en eereloos getraen, Komt stoutelijk voor 't recht, en voor de Rechters gaen.
Daer komen zuchten voort, daer doet zy hooge klachten, Hoe dat Rodrigo heeft bestaen haer te verkrachten; Zy, met een groot geschrey, eyscht wrake van 't verdriet, Voor 't onrecht dat haer van Rodrigo is geschied; Zy was haer eere quijt, haer eer had hy genomen, Dit deed haer voor het Recht, en by de Rechters komen; Op dat haer eere doch mocht weder zijn geboet, Haer eere, die zy meer acht als het werelds goed.
Rodrigoos eygen Oom, als Rechter daer gezeten, Die laet uyt zijnen naem, zijn neef Rodrigo weten, Dat hy van stonden aen verschijnen moet voor 't Recht, Om hooren wat hem daer word op den hals gelegd.
Rodrigo krijgd een Bood, Rodrigo is gekomen; Rodrigo heeft aldaer zijn tegendeel vernomen; Rodrigo word by haer daer voor het Recht gebracht, Men leyd Rodrigo voor de aengedane klagt.
Rodrigo die verklaerd, als dat hy word belogen, Doch, zijn verklaring heeft voor die tijd geen vermogen.
Den Oom het vonnis strijkt, doch zonder reden niet, Uyt krachten van het Recht, hy zijnen Neef gebied, Dat hy, van stonden aen, voor 't Recht zal brengen laten, Een goede zomme gelds, bestaende in ducaten.
Rodrigo die laet doen, alzoo hem word belast, Hy zend daer yemand heen, die hem de zomme past; 199 Die men Rodrigo ziet de Rechters overlangen, En die daer Isabel voor die tijt heeft ontfangen; Om dat zy was van haer eer ontbloot, Zoo word haer zoo veel goud vereerd in haren schoot.
De Rechters zy bedankt, en is van daer getreden, Zy, neemt het sakjen goud, verbergd het by haer leden, Het is omtrent haer borst, en boezem dat zy 't steekt; Den Rechter onderwijl dus aen Rodrigo spreekt: Gaet heen, en volgd haer na, en zoekt in alle deelen, Het zy dat gy bestaet te mallen of te spelen, Dat gy dat geld van haer, weêrom verkrijgen kund, Schoon dat zy niet en wil, oft dat zy 't u misgund.
Rodrigo haer vervolgd, en heeftze aengesproken, Hoe hebt gy Isabel!
u dus aen mijn gewroken?
Waerom hebt gy my doch dees schande aengedaen, En hebt my voor het Recht, zoo valsch beklagen gaen?
Was 't u om geld te doen, dat had gy mogen spreken, Ik hadde nimmermeer gebleven in gebreken; Hy, die vast met haer veynst, en zoo een praetjen maekt, Zoo nu en dan een reys, omtrent haer borsten raekt; Hy, die het ooge heeft, om 't gelt haer af te zetten, Vind machts genoeg in haer, hem 't zelfde te beletten; Terwijl dat hy met list op zijne schijven past, Heeft zy hem met geweld, en dapper aengetast, En van haer lijf geweerd, gestooten en geslagen, En heeft hem blond en blaeuw, ten huyzen uyt doen jagen, Gebeten en gekrabd, zijn aengezicht geschend, Dat wie Rodrigo ziet, Rodrigo niet en kend; Ik zweer u, zeyd zy noch, ik zal u dat betalen, Ik zal u noch een plok, uyt uwen beurs doen halen, Ik ga, voort na het Recht, en klage van geweld, Dat gy, hier in mijn huys, getracht hebt na mijn geld.
Zy heeft daer op een nieuw de reyze aengenomen, Is voor de tweedemael weêr voor 't gerecht gekomen; Zy klaegd van overlast, haer in haer huys gedaen, En zeyd; Rodrigo heeft my na dit geld gestaen, En is met groot geweld my op het lijf gedrongen, Zoo dat hy my by na het geld had of gedwongen, Hoe wel dat hy in my, zoo harden weêrstoot vond, Dat hy, met zijn geweld, mijn geld niet krijgen kond.
Den Rechter vraegd of zy het geld noch heeft behouwen, Waer op haer antwoord is, och ja!
in goeder trouwen; Den Rechter zeyd, wel aen, geef my zoo lang het geld; Dat ook Rodrigo hier zy nessens u gesteld.
200 Den Rechter heeft het geld in zijne hand genomen, Rodrigo is ontboôn, en ook aldaer gekomen; Rodrigo word gevraegd, oft hy had onderstaen, Met dwang en met geweld, haer 't gelt weêr af te gaen?
Rodrigo antwoord ja, ik zal het niet verzwijgen, Ik heb mijn best gadaen, maer kost het geld niet krijgen; Den Rechter vraegd aen haer, is 't zoo gelijk hy zeyd?
Mijn Heeren!
zoo is u zaek bekeyd; Rodrigo!
daer 's u geld, en dat met recht en reden, Had Isabella zoo voor hare eer gestreden, Gelijkerwijs zy heeft voor dit u geld gedaen, Soo waer zy niet verkracht, neemt gy u geld weêr aen.
DE kloekste voegd de swaerste last; Die 't Recht berecht, de wijsheyd past; Die  Kan tasten hoe de zake leyd.
Dit is de wijsheyd in geplant, En eygen aen een kloek verstand; Dat d' Rechter op geen klager ziet, Maer op de zaek, en hoe geschied.
Herder Vryaedje tusschen Celion en Bellinde, Getrokken uyt de Fransche Astree.
Celion.
GRoene boompjes, teere spruytjes; Lieve bloemtjes, soete kruytjes; Water drifjes, koele stroom; Pluym gevogelt, blijde dieren, Op u vrolijk tierelieren, Ik hier in d' Bosschagie koom.
Daer zal ik mijn minne klagen, Min, die ik Bellinde drage, Min, die my verlangen doet, Om mijn Herderin Bellinde Hier te zoeken, hier te vinden, Haer te doen mijn morgen groet.
Lignon, die u koele stromen, Onder 't ruyschen van de bomen, Met u snelle drifjes drijft; Wild u stroom te rugge jagen, En aen mijn Bellinde vragen, Waer dat zy zoo lange blijft.
Lieve stroompjes, staekt u springen, Stil!
ik hoor Bellinde zingen In de zoete dageraed; 'k Hoor dat alles schijnt te zwijgen, In haer zang een vreugd te krijgen, Boom en telgjes slaen de maet.
Bloem en blaedjes staen en lillen, 't Schijnt als of zy danssen willen, Op mijn Herderins gezang; Luyster om mijn Nimph te hooren, Op dat ik met open ooren, Deze vreugd in 't hert ontfang.
201 Stemme: Gy lodderlijke nimphe zoet.
Bellinde zingt.
MYn jeudig hertje leefd in lust, Nu dat Aurora Phoebus kust, En minne vreugd wil tuygen, En rooze lipjes zuygen.
Nu Phoebus aen de dag godin Den offer doet van zoete min, Komt hy met Hemels stralen, Den dauw uyt roosjes halen.
Nu Phoebus in Auroraes schoot Zijn glans bepronkt met morgen root; Door 't Goddelijke schijnen, De sterren doet verdwijnen.
Nu dat Aurora op gepronkt, De bloempjes, en 't geboomt belonkt; Koom ik mijn schaepjes weyen, Hier neffens dees valleyen.
Bellinde!
zijt gegroet, Hoe aengenaem en zoet Was my dat lieve zingen; Ia, door u zoet bedrijf, Scheen my het hert in 't lijf, Van vreugde op te springen.
Ja, ik alleenig niet, Maer alles wat men ziet Van bloemen, kruyden, boomen; De beekjes  Die danssen met haer stromen.
Het pluymige gediert, Dat langs de telgjes zwierd, Wist ook hun zang te dwingen; Het staekte zijn besluyt, En scheyd 'er daed'lijk uyt, Als gy begost te zingen.
Mijn lieve Veldgoddin, Mijn hertje draegd u min, Uw oogjes, en uw lonken, Uw lagjes over zoet, Die doen in mijn gemoed De minne brand ontfonken.
van mijn hert, O Hulpe!
voor mijn smert, O voedzel!
van mijn leven; O oorsprong!
van mijn vreugd Wat blijdschap heeft mijn jeugd, Die gy niet hebt gegeven?
Uw oogjes zijn aen mijn, Gelijk de zonne schijn, Die 't Aerdrijk komt bestralen: En als een bijtjen, moet Ik uyt uw lipjes zoet, Mijn levens voedzel halen.
Mijn leven leeft door u, Dies ik mijn leven nu Wil in uw liefd begeven; Op dat u leven zy Genegen, om met my In trouwe liefd te leven.
Bellinde.
Wel, Celion!
heeft min Uw hert genomen in?
wildze van u drijven; Ey!
spreek van 't minnen niet, Maer na een meerder ziet, En laet u minder blijven.
Ik dank u heusch gemoed, Voor d' eer die gy my doet, Dat gy my zoekt ter eeren; Het minnen my mishaegd, En zoo gy minne draegd, Moet gyze van my keeren.
Bellinde, 't kan niet zijn Ia, 't waer al of ik mijn Op bergen wilde plaetzen; En woud  De zware donder met Mijn hand te rugge kaetzen.
Oft dat ik, van hun steê, De klippen in de zee Woud met mijn hand vertillen; Dat ik de bergen wouw Verzetten, ik vertrouw 't Waer onnut tijd verspillen.
202 Dat ik den blixem brand, Woud lesschen met mijn hand Vol uyt gestorte tranen; Dat zal, nocht kan geschien, Vergeefs zult gy gebien, Vergeefs zult gy vermanen.
Dat ik mijn minne staek, Dat ik mijn min verzack, Mijn minne!
ô Bellinde!
Mijn minne!
't kan niet zijn, Eêr zal Bellinde mijn Gedood, en zielloos vinden.
Hoe Celion!
te vert Plaetst gy de min in 't hert; Ik bid u, wild verzinnen, Dat men van eersten aen Wellicht kan tegen staen, De vlammen van de minne.
Mins kracht word licht gerooft En in 't begin gedooft, Ja, licht gebrachtten ende; Maer lang gepleegd  Valt dan den minnaer zwaer, En oorzaekt veel ellenden.
zeg my, Celion!
Wanneer uw min begon, En hoeze is gekomen; En wat u heeft beweegd, Dat gy, de minne kreegt, Haer hebt in 't hert genomen.
De tijd wanneer mijn zin Gerackt wierd van de min, En tot uw liefd gedreven; Dat was, mijn Nimph!
toen gy 't Verlooren schaepjen my Hebt wederom gegeven.
Celion een Schaep ver loren hebbende, vond het onder de Rudde van Bellinde, die hem het zelfde, niet zoodanige be valligheden, wederom gaf, dat hy van die tijd af, alle middelen zocht, om haer in Liefde, on alle gedienstigheden by te wezen, en te beminnen.
Dien dag, dic uur, die tijd, Heb ik de minne strijd Gevoeld in mijn gedachten; Dat schaepjen, dat ik zal Voor 't alderliefst van al Mijn lieve schaepjes achten.
Om dat dat zoete beest, De oorzaek is geweest, Van mijn oprechte minne; Dat schaepjen my ontdwaeld, En u weêr af gehaeld, Doet my de min beginnen.
Wist gy, Bellinde!
hoe Ik aen dit schaepjen doe Mijn best, met vleyen, smeeken, Met stroken, en gestreel, Als zijnde 't waerdste deel, Dat ik voor 't mijne reeken.
Wel Celion!
't is vreemd; Dat gy u vreugde neemt, Is d' oorzaek van u lyen; Uw schaepjen oorzaekt min, In min heb ik geen zin, Maer stel de min terzyen.
Soo doet gy my de dood.
Gy hebt zoo licht geen nood.
Ik doe, dat wil ik zweeren.
Neen Celion!
zweer niet.
Gy oorzaekt mijn verdriet.
Ik niet, maer u begeeren.
't Is uw begeerlijkheyd, Die u de quel bereyd, Van u verdrietig lyen; Wil Celion, van pijn, En liefd, ontslagen zijn, Soo moet hy 't minnen myen.
't Is niet door mijn gebied, Nocht ik en wil het niet Dat gy mijn min zult dragen; 203 Zijt gygeneygt tot min, Dat 's uw, en niet mijn zin, Uw zinnen zelfs u plagen.
Soo gy uw minne staekt, U quel ten eynde raekt, En kan in rust verkeeren; Staekt gy het minnen niet, De min teeld u verdriet, Dies ik geen min begeere.
Dies u begeert my plaegd.
Mits dien gy minne draegd.
Moet gy my daerom plagen?
Ik plaeg u niet, ô neen!
Verweere dat eens met reên, Bellinde.
Ik zal, let op mijn vragen.
Wel Celion, hebt gy Dan oyt bespeurd in my, Van liefden eenig teken?
Oft isser aen u zin Genegentheyd van min, Oft liefd in my gebleken?
Bewijst gy dat aen mijn, Soo zal ik schuldig zijn, Het geen gy niet kund toonen; Heb ik u aengezocht, En tot de min gebrocht?
Ik zal uw min beloonen.
Wat d' eerste vraeg aengaet, Daer koom ik veel te quaed, De tweede desgelijken; Nochtans gy, Herderin, Zijt d' oorzaek van mijn min, Schoon gy noyt min liet blijken.
U wezen, u gelaet, Uw vriendelijke praet, Tot minne my bekoorde; Ach!
Nimph, ik ben verkracht, En tot de min gebracht, Soo dra 'k u zag, en hoorde.
Had ik u niet gezien, Hoe kost de min geschien, Hoe kost ik u beminnen?
Mijn Nimph!
min ik u dan?
Gy zijt 'er oorzaek van, Dat kund gy wel verzinnen.
Gy oorzaekt minnens brand; Bellinde.
't Is enkel misverstand, Waer door gy werd bedrogen; Celion.
Zijt gy niet, Herderin, De oorzaek dat ik min?
het zijn uw oogen.
Uw oogen, hebben schuld, Zoo gy bekennen zult; Mits mijn uw oogen zagen, Gevoelden gy u zin Geprikkeld van de min, Die doet u liefde dragen.
Mitsdien uw waerdigheyd, My 't lieven doet beginnen; Al wat zijn waerde heeft De menschen oorzaek geeft, Om dat te mogen minnen.
Het geen men mind, gewis Oorzaek van 't minnen is; Bellinde.
'k Zeg neen, en zal 't verweeren; Want alles wat men ziet, En doet de mensche niet Hun waerdigheyd begeeren.
Ik neem een Diamand, Oft eenig ander pand, Oft waerdiger juweelen; Wiens waerdigheyd my vergd, En tot verkrijgen tergd, Door lusten van te steelen.
Ik vraeg u, wie misdoet, Of wie de oorzaek moet Van misdaed zijn gegeven?
204 Den nemer, oft juweel; Zeg my, wie in dit deel De misdaed heeft bedreven?
't Juweel de oorzaek geeft, Tot lust die 't herte heeft; Bellinde.
'k Ontschuldig de juweelen; Uw reden wijzen 't uyt, En maken een besluyt, Dat yder vry mach steelen.
Dan nu dat aen een zy, En draegd gy liefd tot my?
'k Zal u ook liefde dragen; Een liefde, niet uyt min, Maer liefde die ik vin In liefdens wel behagen, Dat is, dat my behaegd, Dat gy my liefde draegd, En ik u des gelijken; Maer, dat de liefde moet Niet zijn met min gevoed, Maer broederlijk my blijken.
Als Broeder zult gy mijn Uyt liefd genegen zijn, En broeders liefd betoonen; Soo zal ik zijn bereyd, Om die genegentheyd, Als zuster te beloonen.
't zal geschien, Gy zult my voortaen zien, Als broeder u beminnen; 'k Zal broeders liefde voên, U alle vriendschap doen, Die ik weet te verzinnen.
Wel laet ons daer meê gaen, En t' avend als de maen Komt uyt de zee gerezen, En op de Lommer straeld, Wanneer den avend daeld, Zal ik hier weder wezen.
Gunstige Lezer; ter wijlo onzen verllefden Celion met zijn geliefde Bellinde, is gescheyden, om V. E. niet ledig te houden, heeft onze Amarante, voorgenomen hare verliefde klachten aen V. E. te doen, als zijnde ontsteken in de minne tot Celion, de welke zy verliefd vindende op Bellinde, door middel van schrijven zoekt af te trekken, en tot hare liefde te bewegen; ziende haer bedrijven vruchteloos, vervalt in ziekten, 't welk verstaende haer speelnoot, Bellinde, komt Amarante bezoeken, die zy in navolgende maniere haer ziekte afvraegd.
Gespeel wat isser dat u let, Dat gy dus stadighoud het bed?
Wat 's d' oorzaek doch van u verdriet, Ey lieve!
zwijgt voor my doch niet; 't Is zeker, wie zijn smert verswijgt, Dat die geen goeden raet verkrijgd, Amarante word door dit zeggen schaemrood bloozende, zulks dat zy Bellinde doet vermoeden, als oft zy mochte in minne ziekte wezen, waer op Bellinde voort varende zeyd: Ey!
doe u zelven niette kort, En zegt my doch wat dat u schort; Ik zie en speur aen u gelaet, Dat u de min om 't herte slaet; En is het zoo, zoo meld het mijn, Op hoop ik u kost dienstig zijn.
Amarante begint te kijven.
Zacht wat, het is de eer misdaen, En buyten maegden plicht gegaen, Te klagen dat zy in haer hert Gevoelt een ziekt van minne smert; 205 Van min te klagen, 't zy hoe 't zy, En staet geen teere maegden vry; Evenwel, nu ik kennis hebbe van uw ziekte, moogt gy vertrouwen, dat ik, als een getrouwe speelnoot, my dienstwillig in uw liefde beloof te dragen, mids gy my ontdekkende wie 't is die gy bemind, waer op al schreyende Amarante antwoordt.
ik durf het niet bestaen, Mijn lieve speelnoot, kost gy 't raen; Ach!
kost gy zien wat dat mijn schort, Door traentjes die ik neder stort.
't Strijd tegen mijn gemoed en zin, Te zeggen wie dat ik bemin, Ach!
of 't mijn speelnoot raden kon, Het is!
Amarante, door verbaestheyd, kan geen meer spreeken, zulx dat het geene zy voor genomen hadde te zeggen, verflauwd, en blijft te rug, dies Bellinde: Hoe na is 't Celion?
Is 't Celion die gy bemind?
Zijt gy tot Celion gezint?
O Bellinde, zeyd Amarante, wat middel, wat raed?
Mijn liefde is geheel verlooren, Mids Celion u heeft verkoren; Eylaes!
daer is geen hoop voor mijn, De dood moet mijn verlossing zijn.
Speelnoot zijt te vreden, en acht u gelukkig, zeyd Bellinde, een getrouwe speemoot in deze gelegentheyd aen my te zullen hebben; en daer oprechte vrundschap geplaetst is, moetze in de zwarigheyd beproeft werden, gelijk het spreek-woord zeyd: ,,Men kend geen vriendschap als in nood; ,,Een vrund getrouw tot in de dood, ,,Een vrund die trouw is achter rug, ,,Voor vrundschap maekt eẽ vaste brug; ,,Waer op de vrundschap veylig staet, ,,Wanneer de droefheyd vrunden slaet.
'k Zal doen blijken hoe waerdig ik u vrundschap heb gehouden, en noch houden zal; 't is waer dat Celion, zijn liefde aen my heeft opgedragen, en om wederliefde aengezocht: en dat zijne bevalligheyd, deugde, en goede zeden machtig genoeg zijn om my te kunnen winnen; zal ik nochtans die op een zijde stellen, en Celion gebieden dat hy u zal lieven, en u in plaets van my, getrouwelijk beminnen; wel wetende dat zijne genegentheden mijn geboden zullen gehoorzamen.
Amarante krijgt op nieuw, weer lust en leven.
Bellinde komt wederom by Celion, na dat de bleeke Maen ten Hemel gerezen zijnde, met een aengenamen glans van sterren, op lommeren op bomen komt te schijnen; zet haer neder by de Reviere Lignon, en leyd Celion deze navolgende Wetten te vooren.
Zoud, Celion!
uw vriendschap zijn Wel zoo volmaekt in liefd tot mijn, Dat, zoo ik u yets mogt gebieden, Het door u liefde zou geschieden?
Geen last zoo zwaer, geen dienst zoo groot, Al waer het ook tot in de dood, Het zy ook wat het wezen kan, Zoo gy 't gebied, ik neem het an.
Soud ik daer wel op mogen staen, En vast, en zeker kunnen gaen?
twijffeld daer Bellinde an, Zy neem e'r vry de proeve van.
het zal geschien; 'k Moet u gehoorzaemheyd eens zien; Ik weet een maegd die u bemind, En met 'er herten heeft bezind, Ik ken een maegd, een jeugdig dier, Wiens hertje brand in 't minne vyer; Dees wil ik dat gy zult getrouw Beminnen voor u Echte vrouw.
Vreemd is het geen gy my gebied, Doch, dat gy 't meend en dunkt my niet; Ik acht gy wild my dit gebien, Om eens mijn hert en grond te zien; 206 Wel aen, wie is 't?
verklaerd het mijn, Ik hoop het zal Bellinde zijn.
dat is een misverstand.
Wel wie zouw 't zijn?
't Is Amarand.
't Is Amarand, die zoete maegd, Die 'k wil dat gy u liefde draegd.
Bellinde veynst, en gekt met my.
'k En doe voorwaer, gelooftme vry.
Bellinde, hoe zou dat geschien?
Gy moogt my, wat gy wild gebien, Al waer 't tot in de dood te gaen, Ik zal 't om uwent wil bestaen; Maer dat ik tot een echte vrouw, Een ander maegd beminnen zou, Als mijn Bellinde, 'k sturf veel eer Tien duyzend doôn, alwaer't noch meer.
Is dit het geen gy hebt gezeyd?
Is dit u goê genegentheyd?
Is dit de wil, waer meê gy mijn In alles woud gehoorzaem zijn?
Ik speur u loosheyd van gemoed, En zie nu wat u liefde doet; Noyt zal ik zijn tot u gezint, Ten zy dat gy mijn speelnoot mind.
Eêr zal den Hemel dalen neêr; De Aerd ten Hemel rijzen weêr, Eêr zal de Zee met bomen staen, Eêr zal de Lucht zijn zonder Maen, Eêr zal den Tyger zijn een Lam, Eêr 't Aerdrijk zonder struyk oft stam, Eêr alle boomen zonder blaên, In 't zoetste van de zomer staen, Eêr zal in kouwe winter lucht, Het dorgeboomte staen vol vrucht, En eêr den Hemel zonder Zon, Eer dat geschied van Celion.
Zijt zeker, dat ik noyt en zal, In eenig leed of ongeval, U dienste doen of gunstig zijn, 't Zy gy dees dienste doet aen mijn.
Of gy my alle vriendschap doet, En ik alleenig derven moet Bellinde, dien ik heb bezind; Bellinde, die ik heb gemind; Soo acht ik alle vriendschap niet, Ten zy my deze gunst geschied, Dat ik voor mijne echte vrouw, De Herderin Bellinde trouw.
Wiens Wetten al te streng, en straf, My zullen voeren na het graf; Al waer 't verliefde vleesch, eylaes!
Niet meer zal zijn als wurmen aes.
Ik zeg u, Celion!
geen meer, En doet gy niet dat ik begeer, Het zal gewis, het zal u schaên, Beraed u wel, ik wil nu gaen.
Hier blijft Celion midden in de zee van droevige gedachten, razende van liefde, over de lastige geboden hem van zijn geliefde Bellinde opgeleyd; in welker gestaltenisse onzen ouden Dammon hem is vindende, en met zoete woorden troostende, hem radende te veynzen, met beloften aen Bellinde, Amarante te zullen minnen, edoch zonder haer te meenen, 't welk geschiedende, word ondertusschen Bellinde van haer Vader ten huwelijk beloofd aen Ergasto, een zeer goeden en oprechten herder, 't welk onzen Celion verstaen hebbende, wederom komt by Bellinde.
Moet ik nu mijn gemoed In laeuwe tranen vloed Verdrenken, en versmooren?
kund gy mijn Doen lijden deze pijn?
waer ik noyt geboren, Ach!
zoo en leed ik niet, Dit lyen, dit verdriet, 207 Dit zuchten en dit karmen; O ramp!
ô ongeval!
Nu dat een ander zal Zich rusten in uw armen.
Bellinde, ach!
de min Die raebraekt my de zin, Ja doet my duyzend pijnen; Mijn zieltje gaet ter dood, Van 't leven ontbloot, Zal 't uyt het graf verschijnen.
En met een droeve klacht, In duystre nare nacht, Voor u gezichte waren; Wanneer Ergastus min, Aen u verliefde zin, De minne vreugd zal baren.
In 't zoetste van uw rust, In 't rijpste van uw lust, Zal u een schrik versteuren, U plagen tot een straf, Wanneer ik uyt het graf, Koom voor u bedde treuren.
O dood!
die yder smert, En vreeze baerd in 't hert, Mijn zult gy welkom wezen; O dood!
ô lieve dood!
Wat heb ik in mijn nood Al zorge, angst, en vreezen?
Wat ben ik bedroeft, Dat gy zoo lang vertoeft?
Laet my de gunst verwerven; Laet my de gunst geschien, Ey!
laet Bellinde zien My voor haer oogen sterven.
Op dat Bellinde ziet De kracht van mijn verdriet; En 't eynde van mijn klagen; O!
eyndigd in haer schoot, Mijn liefde, lieve dood!
Door 't eynde van mijn dagen.
Ik voel mijn leven ssijt.
Ik raek mijn krachten quijt, Het leven loopt ten ende; Het flaeuwe bloed dat stremt, En 't herte word beklemt, Werwaerts zal ik my wenden.
na u mijn lust, Als oorspronk van mijn rust, Als 't eynde van mijn lyen; Bellinde!
'k zeg u nu Voor 't alderlaetst adju, Ik voel het leven glyen.
wat komt my nu aen?
het is gedaen, Zijn lippen die besterven; Hy geeft de laetste snik, Waer heen, oy me!
zal ik Vol ramp en droefheyd zwerven?
O bleeke doode mond!
Wat voor een felle wond, Doet gy Bellinde voelen?
Wat schrikking van gemoed, Voel ik door 't kille bloed, En al mijn aders woelen?
mocht het zijn, Dat Celion aen mijn Zijn minne noch mocht toonen; A!
zou mijn ouders wet, Zijn op een zy gezet, Ik zond zijn min beloonen.
O lippen!
bleek, en teêr, Ik druk mijn lippen neêr, En laet s' op d' uwen dalen; Besprengt met trane vocht, Op hoop uw ziele mocht, Daer laeffenis uyt halen.
Bellinde, door deze minne klachten, zuchten, en tranen, schijnt haren getrouwen minnaer, als van de dood wederom tot het leven te brengen, die allenskens tot zijn zelven gekomen zijnde, begint te zuchten, en ernstig te klagen over het onrecht dat hem geschiede, als dat hy geweest zijnde zonder gevoelen van eenige zijner smerten, en minnewonden, nu wederom als uyt een graf van wellust, was getrokken, in een leven van nieuwe ellendig, heden en doodelijke pijnen.
Dies hem Bellinde, troostende, met zoete en bevallige reden, over hare wreedheden hem in liefden aengedaen; beloovende alle middelen aen te 208 wenden, om ontslagen te werden van Ergasti liefde, en de beloften van haer vader aen hem gedaen, derhal ven zy besluyten middel te beramen, om het zelfde ten bequaemste by te brengen.