floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Gy word ook meer benijd, als een die sober leeft.
Don I. het is een slechte staet, die geen benijders heeft.
Gy zult verheven zijn, en voor benijders veilig.
Maer zelden zoo gerust, en nimmermeer zoo heilig.
In t arme leven speelt de dood er treurig spel.
De rijkdom is de dood, het hof de mond van d'hel.
Don I. dat s voor den quaden, maer een hemel voor de vroomen, waer in mijn engel zal als een godinne komen, Bewelkoomt, en bevriend van menig aerdsche god, die met begeerte zal ten dienst staen heur gebod, dus zal er hoogheid zijn van ellek aengebeden.
Ik tracht naer hoogheid niet.
Ik ben heel wel te vreden, bovriend met mijn gemoed, als ik dat werp ter neer, Bekoom ik rijker buit, als eenig prins of heer, Die land en steden dwong, of voorstond met den degen.
Don I. kan dan het mild geluk uw' schoonheid niet bewegen?
T is waer, t geluk is mild, maer vol lichtvaerdigheid.
Don I. dien, die 't wat strookt, is gunstig om zijn aerdigheid.
Heur gunst geeft al te leen.
't geleende blijft 'er eige.
Van vooren lacht z'ons toe.
van astren koomtz ons dreige.
Ze maekt ons zwaer van goud, op dat de droeve val, wanneerz' ons vallen laet, te wisser treffen zal.
Laet dan mijn sterke beê tot u beweging dringen!
Noemt gy dit noch een beê?
noem het beter dwingen!
De min verhoort geen dwang.
Zy luistert naer de min.
Maer gy viert my den toom, en kortz u zelven in.
Gy spant u al te kort.
Het breekt uw lieve leven.
25 Pret.
Een boog door t spannen breekt, een maegd door bot te geven.
Don I. een maegd blijft reine maegd, wanneer de reine trou Twee reine zielen paert, en scheptze man en vrou.
De hemel kan 't u niet, gelijk ik zal, betaelen.
Gy stelt uw zang te hoog.
De waerheid zal 't niet haelen.
Daer volgt te weinig na.
Beloften van t gevry Zijn meest al mank, of lam.
Zoo wensch ik my... don 1.
Ik bid u vloek toch niet!
het zal u gansch niet baeten, Maer licht'lijk hinder zijn.
Mijn hart ik zal 't dan laten.
Maer neem ook in de plaets met uw sneeuwitte hand, tot ons verbintenis, deez' heil'ge diamant, Wiens vaste zuiverheid moet voor mijn trouheid strijken.
Wat deist gy afterwaert?
doet liefde liefde wijken, tre toe!
Aenvaerd mijn trou, die u toelacht in 't goud!
Ik ben mijn vrydom quijt, zoo dra ik ben getrouwt.
Quijt, mijn engel?
uw vrydom zal vermeeren, vermids mijn vrydom zal tot uwen vrydom keeren.
Hoe staetg, en twantelt dus?
Daerl ai neem het aen pr.
Van 't geen maer eens geschiet moetmen zich lang beraen.
Die langzaem heid wint tijd.
Gy zoud u mey beraden.
Don I. dat heb ik al gedaen, en vind my zonder schaden, Gewentelt in 't geluk, dat my de hemel schenkt.
Peins wat uw tong al spreekt, niet wat uw hart al denkt.
Ik denk al t geen ik spreek.
Mijn tong zal zich wel wachten Te treden buiten 't spoor van heilige gedachten.
'k wensch dat gy zeeker waert van mijn stantvastigheid, neem proef, zoo 't mooglijk is, uw dienaer staet bereit.
Maj. wat zeg je?
Toef.
Ik heb haer iets alleen te spreeken.
Don I. och!
Ga slechs daetlijk heen.
Dit schijnt een gunstig teeken.
Ik word als opgevoert.
O mijn versufte geest!
Gy zijt zoo vaek de kracht van mijne tong geweest, weest nu mijn voorspraek doch, en opent heur mijn zinnen!
Daer koomtze wederom.
Heur aenschijn tuigt het min mijn hert.
Mijn heer!
Maj. de proef, is u dat wel bewust?
Zou 't niet!
Z'aenvaerd mijn trouw, en doe vry wat 'er lust.
Ik ben te vreën, en neem hier op uw reden, en trougift dankbaer aen, maer wil niet eer mijn leden Opoffren aen de min, voor dat ons trouverbond, Door t proefstuk van mijn lief, rust op een trouwe grond.
Dit werd u proef, hy zult uw hof, en hoofsche staeten, En wat aen 't hof meer hangt, twec jaren lang verlaten, En doolen met dit volk, als hoeder van mijn eer, die, na verloop dios tijds, zich voogt na u begeer.
Don I. mijn ziel ik sterf terwijl.
Die tijdt kan niet omraeken.
het lijt geen last.
Hy moet den dop eerst kraeken Wie 't pitjen eeten wil.
Maer wie of daer zoo raest!
Mijn jagers lief.
Word niet verbaest.
Ik ga, en breng hen t'huis.
Verschuil hier zonder vreezen.
'k zal eer een uur verloop hier wed'rom by u wezen, Bereit om met mijn zelf te vlieden waerze vlied.
Mijn lichaem was onnut, indien 't zijn ziel verliet.
De lagers.
daer is mijn heer!
hy koomt ons naerder treden.
Mijn dunkt hy schud zijn hoofd.
Hy schijnt niet wel te vreden.
Den I. wellmag t u beuren?
Zeg gy brengt het noch al aen!
Mijn heer wy hischten zoo.
Hoe is 't er meé vergaen?
My dunkt ik heb t gehoort.
Hebt gy bet wild gevangen?
Zoo wijd mijn heer kan zien, ginsch daer die bergen hangen, stond d'haes in 't wagespoor.
Wy bragten metter vlugt De brakken op de voet.
Ze kregen daetlijk lucht, En yverden er best, tot datz' aen 't leger quaemen.
Daer hy zich veilig docht.
Zoo draeze hem vermanen, vernam de haes er meê, en raekte schielijk roer, en koos het vlakke veld.
hoor eens hoemen voer.
Hy streek, drong by ons heën, de winden onder d'oogen, die daetlijk niet den strik, niet anders osze vlogen, den vlugter stakken na.
Zy hadden altezaem Eerlang hem ingebaelt.
Hy moest 'er raem op raem Afwerpen tegens dank, en kampte niet om t' leefen Maer om 't verlangen slechs.
Nu scheen hy 't gantsch te geven, vermids hy was benart, dan nam hy weer een schoot, dus worstelden een wijl het leven, en de dood.
Wy stonden op 't gebergt, en zagen in de dallen hoe dat de redder hem, die voorliep, in kon vallen Als een gezwinde schim, en bapt elk oogenblik, En wou op 't lest de wol.
Dat gaf de voorst een schrik, die hem meer snelheids bragt.
Ons docht wy hadden 't ende, maer neen!
De looper lei zijn lepels in de lende En streek hem uit 't gezicht.
De hond stond als verbaest.
Geen zwaluw scheert zoo voort, wanneer de sparwer nest.
'k weet Mithridatis is nooit vreemder wedervaeren, hoewel hem dak noch dek besloeg in zeven jaeren, op 't veld, of in een stad, by duister, of by dag, Maer was altoos ter jagt, noch Arethuza zag Geen loop als deeze was.
'k had moed hem noch te vangen, zoo 't niet te spaede was doch heeft mijn Heer verlangen 't verzoeken is ons 't naest.
Don Digitized by google 28 de Spaensche Heidin.
Don I. ik jaeg een ander dier.
Wat zeit mijn Heer?
'k zeg niet.
'k vraeg naer den valkenier.
Die is op ginsche kamp, daer hoord hy t veldhoen schreien.
Het garen is gestelt.
Hy koert tot datze weien, en meent de kuddetzaem te drijven in de zak.
Zy zijn noch niet verschild.
Daer zijn 'er veel, en mak.
Hy heeftze vaek gezien.
Waer is mijn jong gebleven?
Dien zonden wy naer huis de valken aes te geven.
Koom, gaenwe meë.
Mijn lust is al geschiet.
Het veld geeft geen meer lucht.
Alzoo 't mijn Heer gelieft.
Valk.
Ik had zoo dra den zak, en vleugels niet gesteken, of moest met ongeduld de netten weer opbreeken.
Thoen rees wel daetelijk.
Wat was teze kenden 't schild.
Ik meen het was heel mak, maer neen, het was zoo wild, daer was geen drijven aen.
't ging op 'er wieken strijken, Zoo veer ik oogen kon, en lietme na staen kijkken.
Nu sukkel ik naer huis.
't steekgaren liet ik staen.
Die zich acht vry te zijn, is dikwijls eerst gevaen.
Mijn heer is al voor uit, ik speur 't aen deeze voeten.
Dit wil ook zeeker zijn, dat wy malkaer ontmoeten.
Maer 'k bid u, zegme doch, mijn Heer schijnt heel ontgesteld Wat is 'er gaens?
'k weet niet.
'k heb gins op 't stoppelveld Alleen geweest, en ben allang van hem gescheiden.
Hebt gy wat opgedaen?
Het hoen zocht niet te weiden.
De zon was onder, en dan koomt het schild te laet.
't is ons ook heel missukt.
29 hy 's mooglijk daerom quaed.
Het is dan zoo het is, ik zag nooit zulk misnoegen.
Koom gaenwe t'huis.
Het zal zich zelf wel voegen.
Don I. Melanion, van min af keerig, en 'er vlaegen, had aen de jagt alleen zijn zoete jengd gedraegen.
Hippolytus deed 't ook, dan deeze was bevreest, maer had zijn vaders wijf van die gestalt geweest, als is mijn mingenood, de voedster van mijn leven, hy had zijn vruchtb're tijd aen pees, noch pijl gegeven, Of moest gevoeleloos geschapen zijn alree, Gelijk de hardste klip in onze spaense zee.
Hoe, tithons bruid ging wel heur gryzaerds bed vermoorden, en paerd er safferaen met frisse lauwrebladen Van Titan, die den zweep der dartle dagen zwengt, voor wien zy 't hek opsluit.
Eens hadz'er pruik gezengt Aen 't vuur van Cephalus, die bezig was met jagen.
Zy schonk hem jagers tuig, op datz hem mogt bebagen, die haer behaeglijk was.
My heugt noch hoe zijn vrou hem naging in het woud, om datz' eens weeten wou Of hy'er weerliefd bood.
Heeft zelf Diane mede, Mijn kuische jagtgoddin, geen minnekoorts gelede, Toen zy endymion had in de slaep gesust, Op t spits van Latmius, daerz hem noch daeglix kust, die, wakker wezende, haer lichtlijk zou ontslippen?
Zy is my vaek ontmoet, dat ik wel aen 'er lippen kon zien hoe dat 'er brand met kusjens had geslagt, ze zag ook wel aen my dat ik 'er handel wist, En heeft, om dat ik niet zou aen 'er nimfen klappen, my op den jongsten jagt doen zulken buit betrappen, Daer ik mijn glans uit trek, als zy uit febus schijn, waer voor ik eindeloos heur gunst zal dankbaer zijn.
Waer of mijn zon zich schuilt?
Ze zou hier immers draelen, tot dat ik wederquam.
Z'is hier ontrent, heur straelen.
30 beflonkeren mijn oog.
Waer mart gy?
koomt toch aen!
Daer koomt mijn leven zelf?
ik mag het scheppen gaen.
't Gevolg van Heidenen.
Don I. mijn ziell ik vlugt tot u, en heb het al begeven.
Maj. ligtt gy dan wel getroost om ongeveinst te leven Met dit verachte volk, dat staeg naer vrede wend, En afkeer heeft van twist, die waere liefde schent, waer in wy zijn van zin te leven, en te sterven?
Daer twijffel doch niet aens het licht zal eer bedorven Het wezen van den dag, het duister van den nacht, Dan ik den minsten geur der wetten, dien gy acht, Verstikken zal door stank van reukelooze zeden.
Ik koom hier niet, door dwang, tot uw gezelschap treden, daer in ik my begeef, maer met begeerlijkheid, en heb, al eer ik quam, uw wet my aengezeit.
Maj. gaf gy u zelf dien wet, zoo leefze met vernoegen.
Ik zal my naer den tijd heel onberisplijk voegen, wie zich naer deezen voegt, leeft eerlijk, en bequaem, En dient een deftig heer.
Hy is my aengenaem.
Ik zal hem ook door dienst, dat zweer ik, zoo gevallen, dat hy my gunstig zy, trots iemand van u allen, hy dien dan hoe hy wil, of zoo hy is gewoon.
Maj. daer op neem ik u aen, en noem u voorts mijn zoon.
Ik u mijn moeder, u mijn zusters, u mijn broeder, maer u mijn eigen zelf.
Ik u, mijn trouwen hoeder, Pret.
Dien ik mey hoeden zal zoo lang dit lichaem waekt.
Maer, 'k bid u, zeg my eens, hoe hebt gy 't huis gemaekt?
Don I. niet al te wel!
Och was 't doch wel besteken!
Rret.
Hoe na zijt gy gevlugt, ook zonder eenig teeken van Digitized by Google Blyspel.
31 van uw vertrek?
mijn Lief, dat waer te stout, ik laet een vader t'huis, die suf is, weck, en oud, en die mijn moeder... laes!
noch onlanx moest behoeven.
Zou ik dien ouden man zoo achteloos bedroeven?
Neen zeeker?
'k ben zijn kind.
Hy heeft my opgevoed 't is billijk dat ik hem ook als een zoon ontmoet, hy gaf my menigmael zijn vaderlijke zegen.
Uw kinderlijke plicht doet dit gemoed bewegen.
Hoe was 't u mogelijk dat gy hem noch begaf?
De liefde tot mijn Lief die trolme van hem af.
Zijt gy een eenig kind?
Behalven noch een zuster, don 1.
Die mey by vader woont, dat zet mijn hart geruster, als 't anders wezen zou, wanneer het zulx niet dacht.
Hoe na hebt gy, door haer, t voornemen dus volbragt?
Zy weten 't geen van bei, maer 'k heb een brief gezonden, Wiens inhoud mijn vertrek wel zal te kennen geven, dien zy dra vinden zal, wanneerze slaepen gaet, dat 's nu omtrent de tijd, nadien de zon, verzaed Van al dit aerds gekriel, 'er geurig hoofd, en hairen van zweet heeft afgespoelt in 't bad van Thetis baeren, En ligt gerust te bed ter plaetse daerze plag, Tot datse morgen rijs, en breng den zelvendag.
Nu word zy 't dra gewaer, en deelt het vader mede, dus laet ons daetelijk, indien gy zijt te vrede Ons snellen hier van daen, eer datwe zijn verrast, Want elk zal zich ter been begeven door zijn last, En y vren wijd en zijd, op streek van alle winden, Om, of 't noch mooglijk waer, my vlugteling te vinden 't welk hen gedyen zou tot vreugd, maer ons gewis Tot droefheid.
Voort, ai voort!
eer 't al in reppen is, wie word toch niet beweegt door onde luy 'er traenen?
Zoo moedig voert een heingst, met uitgevlogen maenen, zijn ruiter uit het veld, wanneer hy vlugten moet, als de Spaensche Heidin.
Als gy nu, brave borst, u en ons allen doet.
't sa?
laet ons daetlijk vlien.
Uw spelling doetme vreezen.
Maj. met zinnen!
Eerwe vlien, zal 't, dunkme, noodig wezen, dat hy zich wat verkleed, want die verandering Liet vaek gevangens los, dien 't anders missijk ging Daer, slae dien deken om, en laetz' u niet mishagen.
En gy, ontgespuw mael, en geefze hem te dragen.
Daer is ze.
Bie toch hulp, hy zal verlegen staen.
Koom, gaeren!
't hoeft niet broêr.
'k bedank u!
Klaer ben ik.
Dat 's nu wel.
Maer hoe zijt gy geheten?
Mijn naem is lan.
Maj. la.
Gy zult dien naem vergeten, en voorts Andreas zijn.
Wel moeder.
Zoo zijnwe vaerdig.
Ai gaenwe dan ook heën!
Dat hy noch leeren moet, zal hem de tijd wel leeren.
Het lichaem staet al ree, maer 't bloed zoekt weer te keeren, dan 't zy vat werking win, het moet 'er nu mee door.
Vaert wel dan vaderlief, en lieve Leonoor!
Vertroost malkanderen met d'aengenaemste reden.
Laet onverduldigheid nooit in die rede treden.
Weest lijdzaem in uw leed, een leed, dat wel gewis Tot ons behoudnis dient, 't wijl elk bezorregt is.
Ik schrei, elaes lik schrei.
't gezucht zal voor mijn traenen Den weg, tot vaderlief en Leonora, baenen.
Ai zuchten, zweeft dan hezen op mijn betraende bey!
Gaet, troost, ai troostze toch, maer neemt mijn onschuld meê!
En gy, begrijnsde mom, gebreklijk en vol lusten, staet.
Staetzuchtig waifelhof, vaer wel!
'k zal beter rusten, als onder 't heilloos dak van uwe veinzery.
Uw goud is klatergoud.
Van rach is al uw zy.
De hovling is uw schim.
Vaer wel dan hoofsche schimmen, die van de trappen rolt, zoo dra ge zijt aen 't klimmen, Om dat uw vuist niet vat, uw voet niet stevig staet, en waer het lichaem wil, daer zijtge strax versmaet, Vermids het u vervormt.
Vaer wel ydel wezen, van niemand immer, als van ydele, geprezen!
groet al het vals fernis van juffreprael.
Ik ruil voor deeze zon, uw sterren altemael.
HET DARde bedryf.
Don Philippo.
Elijk een dwarrelwind zijn speelziekt' boet, en bluscht Aen pluimen, dien hy jaegt, of draegt al waer 't hem lust Zoo leeft het slinx geval met mijn verdrietig leven.
Wat of mijn traegen ziel nu op een nieu doet beven?
Gewis een nakend quaed want zulk een bang gemoed, als ik nu by my heb, voorzeide my nooit goed, en heb ik ooit gevreest, my is iets wedervaeren.
Indien ik al 't verdriet van mijn begonnen jaeren Eens tellen kon, ik weet 't ontelbare tal verwon Het tallelooze stof, dat griemelt in de zon.
Doch 'k heb 't kennelijk' tot noch mijn zwaere slaegen, Ook zonder tegenstrijd, als 't billijk is, gedraegen, la dankbaer lof gezeit die my zoo vaek beproeft.
vaderlief, wat raed?
Don P. mijn kind, hoe dus bedroeft?
34 Betreurtge noch het lijk van uw gesturven moeder?
Een verscher rou verwekt dien rou.
Don Phil.
Om wien?
Om broeder.
Die my in rou vertroost, strekt hy u dan tot rou?
Geensins, indien hy bleef, die my wel troosten zou.
Hy blijft, en zou ons bei om geenerlei begeven.
Ik zou 't gelooven, had hy anders niet geschreven.
Don P. mijn kind, gy droomt hy heeft zijn vader veel te lief, zijn zuster neffens my.
Doorloop eerst deezen brief.
Wat brief?
mijn geest bezwijkt.
Wat zal ons hier gebeuren?
't geen ik betreur, dat moetge mee betreuren.
Vergun my dat ik leez, en zwijg een weinig stil.
Don Philippo leest den brief in zich, of overluit, en spreekt daer na voort.
Uster.
Indien mijn tegenwoordig geluk een bequamer middel getroffen had om uitgevoert te worden, wat al dankbaerheids waer ik dien Goedertieren gever, die ik doch evenwel bedank, al schuldig!
Dan 't schijnt dat de mensch voorstelt, 't geen God bestiert.
Ik ben, na 't schrijven van deezen brief, daetelijk vertrokken, van mening zijnde twee volle jaaren uit te blijven, om mijn geluk te vervullen.
De oorzaek, 't welk het geluk is, moet verborgen blijven.
Veet voorzeker dat ik het middel wel anders gewenscht had, maer het blijkt daer aen, dat de menschelijke wensch in goddelijke zaeken weinig te zeggen heeft.
Zijt derhalven gerust.
Troost u zelven, en oponbaert het mijn lieven vader met alle voorbereiding gevoeglijk, want hy is oud, en zwak.
weest gegroet, en heb geduld.
God blijf by u, en gelei evenwel uwen broeder don ian!
O hemels raadbesluit!
geschiet dit met uw' wil, zoo wil ik williglijk, het geen gy wilt, ook willen.
Of heeft uw wijze raed, die nimmer kan verschillen?
Uw schepsel, eer t noch was, dit lijden opgeleit, Ik voer het gaeren uit met mijn ellendigheid, op dat het noodlot my van onwil nooit verklage, maer zoo het mooglijk is, gelijk het is, de plage Die noch toekomend is, door vierige gebeen t'ontgaen, zoo sla het oog eens goedig naer beneen, Wilt in mijn laetste uur uw zegen niet vermind'ren!
Gy hebt mijn lieve vrou.
Ik heb mijn lieve kind'ren.
En, zoo 't geen zonde waer te wenschen, 'k wensch uw Dien noch wat missen wou, en ik ze wat behil.
Zy zijn hun vaders stut.
En, zoo mijn zoon wil dwalen, stop, waer hy gae, zijn deur, op datz hem afterhalen!
Dit wenscht mijn droevig hart, met zoo veel angst belaën, dat nu bezwijkt, en niet kan langer tegenstaen.
ik zijg in flaet.
Leonoor koom naeder.
Hoe is het vaderlief?
Mijn kind, bid voor uw vader, hy sterft, en kan niet meer.
O hemel, keer dien ramp!
O aerdrijk, stae ons by!
Uw karmen is maer damp.
Mijn kaers is uit.
De bloem is af.
Het glas verlopen.
De ziel verhuist, en wacht den snik, die 't huis zet open Amy?
O sterren straelt gy noch Leon.
En staert van boven neër?
Koomt af, en helptme toch!
Gy ziet ik ben in nood.
Maer neen?
Gy slacht de vrinden, Die aen den disch gereed, voor 't bed niet zijn te vinden.
Waer blijft het hofgezin?
Och buuren koomt te baet!
Het hofgezin, en buuren loopen van alle hoeken op het gekarm aen.
De kamerling van don Philippo spreekt.
Wat is er gaens, mevrou?
Uw koomen koomt te laet.
Ziet hier het zuivre lijk.
Mijn vader is gesturven.
Gesturven!
Och wat raeds!
zoo ben ik heel bedurven.
Kamerl.
36 kamerl.
Hoe baert die bengel dus!
Dat loof ik wel, hy s dood!
Hy 's niet!
Wat zegt gy daer?
Mevrou, 't is noch geen nood.
Mijn Heer is flaeu.
Heb moed.
Hy zal wel weer bekomen.
Zie daer, daer rept hy zich.
O wonder, boven droomen!
Zoud 't waerheid zijn, of schijn!
Hy knikt u immers toe.
Hoe is 't mijn Vaderlief?
Ai spreek!
Hy snoch te moê.
Amy Leon.
Mijn bange ziel!
koom, laet ik toch uw' oogen, dat vaderlijk gezicht met kind'relippen droogen.
Don P. amy!
wie doetme deugd?
Uw dochter, die u mint.
Zijt gy 't, mijn Leonoor?
Ia vaderlief.
Mijn kind!
Den hemel zegen u, en laet u nooit verlegen!
'k ben 't plichtig, en bedank mijn vader voor dien zegen.
Maer gy mijn vrienden, zegt, hoe wierd gy in der nacht Mijn ongeval gewaer?
Door Leonoraes klagt.
Och ja, zy heeftme lief!
Maer wat 's 't een groot bezwaeren Het zilver van een pruik, al bevende, te gaeren, Gelijk ik heb gedaen?
ik heb mijn ouderdom Door anxt, en zorg getobt, en nu ik arme kom Tot rijper jaeren, om gerustelijk te leven, Sterft mijn beminde vrou, dan daer 's niet aen bedreven, 't is 's hemels heil'ge wil, maer 't vlugten van mijn zoon Zend my 't ontelbare tal van levendige doon.
En gy mijn vrienden, wier van zelfs meewaerigheiden Zich Digitzed by Google Blyspel.
Z'ch toonen t'my waert, ach!
Al t'onverdient bescheiden, vermids uw wilge dienst my dan vrypostig maek, zoo bid ik u, ai helpt!
Helpt toch in deezen zaek!
Laet zulken grijzen baerd vol traenen nooit verlegen Gaet heen, ai gaet!
Bezet de land en waterwegen Met wachten om en om, op dat hy 't niet ontkoom!
Is don ian gevlugt?
Dit lijkt wel droom.
Het zy dan droom of niet, het is gelijk wy zeggen.
Derhalven noch eenmael, ai wilt toch onderleggen Het geen ik u ontsmeek?
mijn hofgezin staet ree.
De huislui gaen, ten dienst van droefheid, gaeren mee.
Prest hen slechs uit mijn naem.
En, als g' hem zult ontbeuren, bekoort hem daetlijk hier.
Ik zal hem vriendlijk groeten, hoewel hy zich vergrijpt aen mijnen ouden dag, die in zoo lieven zoon nooit voorig hartzeer zag Ai voort!
versloft geen tijd!
laet u mijn nok ontfarmen!
En toont voort vaerentheid op mijn verdronken karmen!
Al het volk toont teekenen van willigheid, en gaet voort heeren.
De kamerling spreekt.
Wy vaeren voort, en yvren onze best.
Ai doet dat!
helpme toch!
't is mogelijk het lest dat gy my helpen zult.
Zy zullen t wel beschikken, gaen wy slechs binnen.
Mijn knieën knikken.
Leun op mijn schouderen.
't zijn d'uwe.
Don Philippo al gaende.
wat ben ik ook?
Een schepsel.
Den Phil.
Maer hoe zwaki Leon.
Ik ben te sterker weer.
Mijn rug zal u bewallen.
Zo lang mijn beenen staen, hebt gy geen nood van vallen.
Leonora geeft 'er vader naer binnen, en koomt met verbaestheid daetelijk weer uit.
O onbekreunbre maen!
hoe kan 't uw' aenschijn lijden?
T'schijnt C3v, p. 24 de spaensche Heidin.
T schijnt dat gy uit mijn druk schept aesem tot verblijden.
Uw aenzicht staet en lacht om dat het mijne schreit.
O dubbel hartewee?
Hoe spijtig onderscheid!
Gy plagt wel eer den loop des Oceaens te schrijven, maer 't hof is uit, mevrou.
Ik kan hem beter drijven Als gy, wien, hoog en droog, geen damp of wolk om vangt.
Daer mijn benaude borst vol zoute stroomen hangt.
Doch klagten zijn vergeefs.
Het zoeken moet doen vinden.
'k mag me hier gaen zoeken, en mijn moed zoo lang binden, ik raep doch niet dan leed of ik hier langer sta!
Hoe staen!
wie doet me staen?
Wil gy dat ik voorder ga, of wilt gy dat ik toev, op datwe t' zaemen zoeken?
Zoeken?
Ia zoeken!
Zoekt ge meê, zoo moest gy u verkloeken, en stappen rustig aen.
'k zie geen gewagh!
Ik beklagen ben ik moê, is 't anders geen belach.
zou 't de maegd wel zijn, die in een stem verkeerde Door droefheid dat Narcis 'er schoonheid niet begeerde?
Zijt gy t bedroefde?
Iy dat ik bedroeft dan vraeg.
Vraeg.
'k zal 't doen, en maeken 't kort, op dat het u behaeg.
Maer 'k bid u recht my af, en schroom geen volks vergaeren.
Ik zoek mijn broeder, die vlugtig is vervaeren Van avond.
Vind ik hem?
Zeg zuiver ja of neen.
Zoo zal t verlooren zijn noch veerder voort te treenen.
Maer Digitzed by google blyspel.
Maer eer ik ruglinx keer, heb ik uw woord voorwaerlijk?
Waerlijk.
Zoo valt de waerheid my voor dees tijd te bezwaerlijk.
Dan evenwel 'k bedank, en wensch u voort goë nacht, goe nacht!
Fy noodlot zonder ziel, vol dwangs, en doof voor klagt!
Uw rijk staet wankelbaer.
Waer zag men zulke heeren, die, door hun eigen gal, niet stikten in t regeeren?
Gestrengheid zonder peil word over al versmaet.
En gy mijn broeder, keer, ai keer, eer 't keeren schaed Denk op uw vader toch!
denk op uw trouwe zuster!
Ik weet gy hebt berou.
Keer dan, en leef geruster!
Wijk van uw misverstand!
Zoo niet, zie toe, zie toe?
Al zijn mijn klagten af, Gods hand is nimmer moe.
Andreas.
Hy zijn, door groot gevaer, in veiligheid gekomen.
Dank heb, getrouwe nacht, die over land en stroomen Uw donkre deken sloeg, en ging, op t romplig spoor, ons bang en vlugtig volk met duizent oogen voor.
Wy wenschen u goê reis, nu gy ons gaet ontglippen!
Weest welkoom lieve zon, die met uw zuivre lippen Den dau zoo sober lept, daer u t gewas op nood En volgt in staetigheid het staetig morgenrood.
Nu zal dijn heilzaem licht ons veel geluk bescheeren!
Maj. wy zijn nu altezaem daer niemand ons kan deeren.
De duisterheid des nachts heeft tijdig dienst gedaen.
Maj. dat 's wis, want zonder haer wy waeren lang verraen.
My sloeg nooit grooter schrik, als toen mijn vaders knechten My drieschten met geweld, ik zoud hen onderrechten, Zy vraegden naer don lan.
toen kromp mijn bloed.
Maj. en ik bez week niet eens in zulken tegenspoed, maer gaf hen stout bescheid.
Ik zei ze mogten 't zoeken, de weg was nergens toe.
Zy gingen ook met vloeken.
Maj. zy gingen efter wech.
Godt heeft hier van al deer.
Die ons beschermer was, en wezen zal noch meer!
Maer, och!
ik ben vermoeit.
Mijn engel, dat 's geen wonder, and.
Den ganschen nacht te vlien, en dikwils schrik daer onder, de schrik vermoeit alleen, 'k laet staen de staege vlugt.
Koom slaenwe bos waert in, daer 't luchje lieflijk zucht, Wiens bolle adem baert in bloem, en kruiden 't leven, het zal ons, in den slaep, ook nieuwe krachten geven.
Djego.
De min is maer een droom van een die wakker is.
Mevrou heeft menigmael heur ziels geheimenis Voor my geopenbaert.