floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Mijn Meester is van nu al op de hooghste trap Van sotheyt, sie, wie dreef sijn leven koopmanschap Met kooplie van de hel, ay, siet die hant eens vliegen, Wie sal hy meerder als syn eygen selfs bedriegen?
Is dat een wisselbrief?
wie droes sal inde hel, Om sijn betaeling gaen?
mijn Heer, verstaeje wel?
Dat desen geest of wel dien drommel eens van boven Hier in quam, sprack u aen?
wat soud g’ er van gelooven?
En sijnder dan geen geesten?
Dat ’s ’t out spel.
Geen Familiaers?
Niet meer.
Geen spoken?
Neen, niet wel.
Geen Tovenaers?
Geen bijtebauws?
mallen!
Geen nachtgedrocht?
Waerseggers?
Oock geen Kaboutermans?
Waer souden die toch sijn?
Geen hexsen?
En is ’er oock geen siel en pijn.
O ja, mijn siel die brant, en vint sich overrompelt Met vlammen van de liefd’, waer in sy leyt gedompelt.
Geen duyvels oock?
O ja, maer die sijn sonder kracht, Ten sy den Hemel hun gebruycken laet haer macht.
Wat drommel is dit dan?
’k En kan het niet begrijpen.
Ick oock niet, maer het komt mijn buyck schier toe te nijpen Als ick ’er aen gedenck, soo parst my noch de pijn.
Mijn brief is ree.
Dit moet een dullen duyvel sijn, Die sonder oorelof is uyt de hel gebroocken, En heeft op al mijn gelt sijn toren meest gewroocken.
Wat kan mijn meester anders als een queecker sijn, Hy lacht met nachtspoock, geest, met duyvel, hel en pijn; En ick, geloof het al.
Wat ben ick vol gedachten!
HEt avontmael is ree, men komt maer u te wachten Mijn heer.
Ik volgh u stracks: Carill’ slaet alles gae....   binn.
En volght dat gy my dient.
Ick volgh u, heer, soo drae Ick dit heb ingepackt, ick sal niet achterblijven.
Daer is mijn antwoort, ick verlang maer naer het schrijven.
Hier is noch kees, en broot, en noch een brocxken vlees, ’k Sou het wel eten, maer ick heb te grooten vrees, Door dien ’t betoovert is: ’k sal ’t aen de hont gaen geven, Barst hy, soo barst hy, aen een hont is niet bedreven.
Lucinde, Angelica, Isabella.
WAt wonderlijcke saeck!
Angelica, ’k beken Dat ick door dit geval ten hooghst verwondert ben.
Wie heeft u desen wegh en ingang toch gewesen?
Ons Isabell’.
’k Heb nooyt sulck een geval gelesen, ’t Schijnt seker dat gy my maer fabels en vertelt.
Maer hoe sal Florestijn verbaest staen, en ontstelt Als hy op tafel sal u hantschrift vinden leggen?
Wat sal hy peysen, en veel meer wat sal hy seggen?
’k Geloof dat hy den brief nu al gelesen heeft: En soo hy mijn begeert en wensch niet tegenstreeft, Soo heeft hy op mijn brief al antwoort ook geschreven.
Gaet Isabell’, t’wijl s’ hun naer ’t avontmael begeven, Siet oft hy mijnen brief beantwoort heeft?
Gaet sachtjens, op dat gy toch in geen ongeval, En ick met u, en raeck, o goôn!
ick was verlooren.
Ick bid’ u heb geen sorgh.
Mijn broêr sou my vermooren.
Ick waer soo wel als gy om hals Mevrouw....     bin.
Wel nu Wat hebt gy hier me voor?
mijn nicht?
Het geen ick u Geseyt heb, ’k moet hem sien.
Sult gy u kenbaer maecken?
O neen, dat magh niet sijn, dat sou my bitter smaken, En brengen my in noot.
Maer hoe sult gy hem sien, En worden niet gesien, hoe kan dat toch geschiên?
’k Sie daer geen middel toe.
Dit sult gy daetlijck weten.
MEvrouw, siet daer sijn brief, hy heeft u niet vergeten.
Wel aen, geef my den brief, de weetlust brant mijn hart Om weten wat hij schrijft.
Mevrouw, wie dat gy sijt kan ick niet weten, Door dien dat ick u nooyt en heb gesien, Ick ben gewis in sorgh, en ’t kan geschiên Dat ick of gy sijn van iet vremts beseten, Dan ’t sy soo ’t sy Mevrouw, ’t is my bevoolen Altijt te redden ’t vrouwelijck geslacht Wanneer het is in droeven staet gebracht, Mits ick een Ridder ben die noch moet doolen.
Wel aen, ick offer my om u te wreecken Van die u houd gevangen op dit slot, Schoon of hy waer een Reus of oorlooghsgodt, ’k En vrees my niet in het gevaer te steken.
Of is ’t een Toovenaer, dat hy dees wapen En mijnen arm betoover met gesang, Weet dat ick nimmermeer sal wesen bang Voor hondert mannen in ’t metael geschapen.
Laet schak’len vry een reeks van oorloghs-rampen Laet Reusen opstaen nimmer vechtens moê, Ick kliefse met dit stael ten tanden toe, Ia ’k sal de hel om uwen ’t wil bekampen.
’k Sal nimmer het ontsagh tot u verliesen, ’t Sy dat gy syt gespoock, oft wel een geest, Door dien ick ben ge-eert van u geweest Dat gy my voor u Ridder komt verkiesen.
dit baert my smart.
Dat ’s op sijn Don Quichots.
Mijn nicht, wat sal dit wesen?
Ick heb in Amadis die slagen wel gelesen.
Ick sterf van schaemte!
ach, hoe is mijn siel beroert!
Sijt gy ontstelt, ick weet hy is veel meer vervoert.
Ick sie mijn nicht dat ’t hem onmooglijck is te veynsen.
Wat kan hy anders dogh van desen handel peynsen Dan dat het spoockt, dat in sijn kamer is geweest.
En neemt gy ’t vremt dat hy u aenneemt voor een geest?
Ick moet bekennen dat my dese saeck doet vreesen.
’k Hou vast, dat het door hem wel haest ontdeckt sal wesen, Soo hy u doet verspiên en vat op ’t feyt.
Maer hoe Kan dat geschieden?
’k sie met hondert oogen toe, Geen Argus waeckt soo gauw als ick, om dese treken Behendigh voor sijn oogh met loosheyt te versteken.
Indien gy loos sijt in dit suffende geval, Weet dat hy loosheyt oock daer tegen stellen sal.
’k Hou seker, dat hy heeft van nu af al vernoomen Langs wat verborgen plaets gy uyt en in sult komen.
Het is onmogelijck dat hy dien inganck soeck’.
’t Is voor u licht genoegh, terwijl gy weet den hoeck: Soo hy die vinden kon sou hy die moeten toov’ren.
Wel laet ons stellen dat hy die niet kan verov’ren; Maer seg my, wat ’s u wil, daer gy soo sterck naer doelt?
Ach nicht, gy vraeght te veel, mijn hart en boesem woelt, Ick kan op dese vraegh u dogh geen antwoort geven, Dat ick hem desen brief soo loos’lijck heb geschreven, Dat ick dit al bestae, was maer om mijn gemoet Wat kortswijl aen te doen, terwijl ick in een vloet Van traenen sit en stick, maer ach!
ick moet belyen Dat het iet meerders is, mits ick my voel bestryen Van minnend’ yver, om ’t af beeltsel van een beelt, En minnekosery dat in mijn sinnen speelt; ’k Heb nimmer sulck een koorts gevoelt van al mijn leven, ’k Bekenne dat ick wort door uwe drift gedreven, Om hem van desen nacht te spreken, ’k laet u dan Bedencken wat dit is, en wat het wesen kan. Luc.
Schoon of u mont niet spreeckt, weet dat u oogen spreken: ’k Sie die met liefde, en met minnesucht ontsteken.
Waerom bedeckt het geen ick in u boesem sie?
’k Vlie ’t geen ick wensch, mijn nicht, en ick wensch ’t geen ick vlie: Ick wil my selven, maer ick kan my niet bedriegen.
Seg ick dat ick niet min, moet ick min beliegen.
Maer schoon die vreemdeling my al aen ’t herte leyt, Weet dat dees liefd’ niet is, als liefs onnooselheyt.
’k Wensch dat den hemel met een overdichte regen Van blixem my verniel, eer dat ick immer tegen Mijn eerbaerheyt misdoe: maer Isabell’, ’t is tijt Om hem te schrijven, wel, toon dat gy neerstigh sijt.
’k Sal u, in al den dienst die gy my doet, gedencken, ’k Wil hem gaen schrijven, en met een dees sluyer schencken Met eenig suycker-fruyt.
En hebt gy niet verstaen Hoe dat sy desen nacht t’saem naer de dans-feest gaen?
Ia: ’k Sal hem schrijven dat men my daer heeft gebeden En komen sal, maer dat men my heeft nagetreden En afgespiet, dat hy my in dit ongeval Verschoonen moet, dat ick my niet ontdecken sal.
Maer waerom sulcks belooft, daer gy ’t niet kunt volbrengen?
’t Is om meer merck hem van verbaestheyt in te sengen.
Mevrouw, ziet wat gy doet.
Ay laet my schrijven.
Wel Doet soo het u gevalt: terwijlen Isabel Laet ons die sluyer wel, en na behooren vouwen.
Waer is het suycker-fruyt?
Hy sal ’t voor wonder houwen Als hy dit vinden sal.
Nu met dit floers bedeckt.
De maeltijt is gedaen, Mevrouw, elck een vertreckt.
Het is gedaen: laet my den brief daer onder leggen.
Kom hier nu Isabell’, hoort toe wat ick sal seggen, Draeght dit in sijn vertreck eer hy daer binnen koomt.
Ick bid’ laet my de sorg, en sijt doch niet beschroomt.
Gaet stil en draagt wel sorg, ick sal ’t u weêr beloonen Met d’een of d’ander gift, wilt nu u dienst betoonen.
Mevrou, ’k zal eerst ’t vertreck van Florestijn bespiên.
,, Wat moeyte doet dat schaep om eens haer lief te sien, ,, Wat souse niet al doen om eens by hem te slapen.
,, Nu Isabel, en wilt u tijt hier niet vergapen.
Ick hoorse, laet ons gaen.
Let doch wel op u saecken.
MYn Heer, indien ’t u lust, gy kunt u wat vermaecken, De dansfeest op het hof geschiet van desen nacht, Soo ’t u belieft, gy kunt van ons daer sijn gebracht, Daer sult gy een getal van friss’ en schoone vrouwen In heerelijcke glans, en Majesteyt aenschouwen, Als of gy Phebus saeght op sijn kristalle kar, De minste schoonheyt schijnt een schitterende star: Maer konden wy van u maer soo veel eer bekomen Datg’ ons liet keeren, als gy hebt u plaets genomen, Want dat is ons manier.
Ick sou ondanckbaer sijn, Indien ick wetten u wou stellen, u tot pijn: Ick gae daer wel alleen.
Men mach ’t soo bot niet maecken, Wy sullen met u gaen, gy sout niet in geraecken, Door dien gy inde stadt noch niet en sijt bekent, Maer gy keert licht alleen, het is niet ver.
Ontrent Tien huysen van ons huys.
Ick bid’ u sijt te vreden, Maer heb ick niet wat tijt om my te gaen verkleeden?
Dit kleet is voor de reys, maer niet voor soo een feest, Daer sulck een pracht sal sijn.
O ja, sijt niet bevreest, Gy hebt noch tijts genoegh.
Wel, ’k sal u komen vinden In u vertreck.
Vaer wel tot flus: mijn vrinden.
Carill’: waer blijftge?
Ick beef van vrees en pijn.
Sijt g’in mijn kamer niet?
De duivel mocht daer sijn.
Waerom, wat let u dan?
Niet Heer, als mijn gedachten, Waer meê ik sie een geest die my dreygt te versmachten.
Ick ben te seer beducht voor ’t spookende gespan.
My dunckt, gy schelmse nar, gy maeckt gewoonte van Te spotten met u Heer.
Al deed’ mijn Heer my vangen, En monseur beul sijn, en my selven op deed’ hangen, Soo gaen ick inde spoockekamer niet alleen, Want, moet ick sterven, soo breeckt gy my hals en been, Soo sal ick voor het minst van menschen handen sterven.
Schavuyt, soo ick begin ’k sal u tot hutspot kerven, Gaet heen ontsteeckt een keers en draegtse in ’t vertreck.
Alleen niet, segh ick Heer, ô nee, ick ben niet geck, ’k En ginck ’er niet alleen voor hondert duisent gulden.
Vervloeckten bengel moet ick dit noch langer dulden?
Ontsteeckt een keers, ick sal u wachten aen de deur.
Ick ben te vreden Heer: ja soo, gaet gy dan veur.
’t GEluck dat lacht my toe, men heeft my laten weten Dat sy sijn uytgegaen, maer ’k heb alree vergeten, Waer langs ick quam; en dus, door dese duysternis Weet ick mij uytganck niet, noch waer de tafel is, O hemel!
’t geluck komt my te haten, Ick weet niet waer ’k my self, of dit geschenck sal laten.
’k Stae in een dobb’len nacht: ô hemel, siet my aen, Indien hier iemant komt hoe sal ick hem ontgaen, Ick beef, ick sidder: ach!
’k hoor daer komt iemant binnen, De deur gaet open, ach!
nu mis ick hoop en sinnen, En ’t heeft noch licht by hem; nu is ’t met my gedaen.
Het is de knecht, ick sal m’hier achter bergen gaen.
SInjoor, of Iuffrouw geest, wie dat gy oock mooght wesen, Ick bid’ laet my met vreên, gy siet my doch vol vresen, Ick weet wel dat gy niet en sijt van slechten staet, En soo u boosheyt u niet port tot eenigh quaet, Soo sult gy nimmermeer leet doen aen slechte knapen.
Ick ben vermoeyt, ay laet my desen nacht toch slapen.
,, Ick kan my voor sijn oogh nu bergen, en sijn licht, ,, Hy heeft my niet gesien, door dien dat sijn gesicht ,, Verblint wort vande keers: die nar dient uytgestreken.
Waer blijft mijn meester, ach, mijn hert is al besweken.
Och, och, men keelt, men parst, men vilt, men stroopt, men boort, Men braet, men koockt, men roost, men spit my, ick moet voort; Och meester, meester help, och hebje my vergeten, De duivel worght mijn keel, en heeft mijn poort beseten.
dat was een lap.
WEl, waer toe soo getiert?
De drommel heeft m’ alree in ’t voorgeborcht gestiert.
Heb ick u niet geseyt, een keers te gaen ontsteken, Waerom en doet gy ’t niet?
Och ick en kan niet spreken, De geest die heeft ’er twee op eenen stont vermoort, My met een klinck, dat sy tot Roomen is gehoort; De keers met eenen wint, een wint gelijck een donder, De keers is doot, dat ick noch leef dat is groot wonder.
De vrees beelt u te sien, het geen’ niet kan bestaen.
Dat is soo veel geseyt, Caril, gy liecht ’er aen.
Wat drommel heb ick dan oock mijn gevoel verlooren?
Dat sou de nicker doen.
Ick wil u niet meer hooren.
,, Ick gae nu weder uyt, daer ick langs komen was.
Wie daer, ick heb het vast.
ontsteeckt een keers, loop ras, En sluyt de deur wel toe.
Laet toch die droes niet loopen; ’k Breng oock een mes meê om de huyt hem af te stroopen.
geef my raet.
Wie dat gy sijt, blijft staen, Soo niet, mijn degen sal u door de lenden gaen.
,, Dit ben ick noch ontsnapt, soo most ick hem bedriegen.
s’is wegh?
kan een mensch nu vliegen?
Ick stae gelijck een boom gewortelt in der aert.
’k Weet niet wat peynsen, ben ick tot dees schant gespaert.
Ick hebse vast, o spijt!
en laet het my ontrijten.
GY boosen duyvel die de menschen komt bedrijten, Nu raecktge toch niet los, voor ick u heb de huyt Als Pan van ’t gat getornt: dat siet ’er deerlijck uyt Wel Heer, waer is de geest?
Licht hier: het is m’ontslopen, Ick heb het vast gehadt, en ’t is my weêr ontloopen.
Wel nu: wat segj’ ’er van?
geloofje ’t nu noch niet?
Soo gy noch quaekren blijft soo naeckt u swaer verdriet, En is dit niet genoegh om u te overstryen?
En hadt gy het niet vast?
Ick moet het wel belyen.
’t Ontsnapte my, en liet dees dingen in mijn hant, Maer kan niet seggen hoe?
De geest die heeft verstant, Wel wilje dan noch niet aen nacht gespoock gelooven.
Ick laet door sulcke reên mijn reden niet verdooven.
Wel wat geloofje dan?
Het heeft een knecht geweest Die gy hebt aengesien voor eenich spoock oft geest; En sijnde dit bewust heeft u soo uytgestreken.
Ghy sult my dat niet voor goet gelt in d’handen steken.
Ick hebt gesien, ick sweer ’t, soo wel als ick u sien.
Hoe was het dan gestelt?
Dat ’s wonder te bediên, Het was gekleet in ’t swart, ’k sag het twee oogen spalcken Gelijck een scherfbort, ’t hooft stack deur en deur de balcken, Sijn been, en armen, waren dicker als een mast.
Ick raedt u dat gy swijght, gy stoort my, nu hou vast.
Ick heer?
’k geloof wel neen: ick helsche dingen hand’len!
Betaelt mijn huer en kost, en ick sal voort gaen wand’len.
Hou vast, wat sal dit sijn?
Mijn handen die sijn vet Van kaerssmeer, en dat goet wort lichtelijck besmet.
Gy kunt het immers wel gins op de tafel stellen.
Ick weet niet wat voor vrees die bloode ’t hert komt knellen.
Ick weet het des te meer.
wat’s hier in Een sluyer, en een brief, en suycker-fruyt.
De min Die kittelt, soo ick sie, de duyvel sijn gedachten, Dat bleeck aen Pluto wel die Proserpijn verkrachten.
Laet sien wat desen brief sal seggen?
’k Gae na de dansfeest waer dat ick u sal verwachten; Neemt desen sluyer doch in danck, die ick u sent, Op dat gy wort van my die dragende gekent, Soo sal mijn pijn, die uyt mijn liefde rijst, versachten.
Op dat ick niemant sou in minnend’ yver trecken.
Door dien mijn oogh veel minnaers heeft bekoort, En dat mijn siel alleen naer uwe liefde hoort, Moet ick my tegen danck, en wensch voor u bedecken.
Maer soo ick immer word tot andre min gedreven, Dat my een donderslagh tot morselen verplet En als ick achterlaet te luyst’ren naer u wet Weet dat ick datelijck ophouden sal te leven.
Nu wel aen, Langt my het beste kleet, ’k moet na de dansfeest gaen, Wie hoorden immer ooyt van sulcke vremde saeken?
Gelooft gy geesten dan?
Wilt gy dees reden staken?
En doen het geen ick seg.
Bloet dat is een gesicht.
Maer meester al het geen ick segh acht gy soo licht.
Gy siet het selver wel, en staet ’er af verwondert, En ick sta soo verstelt, g’lijck als het ’s winters dondert; Men komt hier binnen daer het al gesloten is, Men brengt u door de lucht gesuyckert fruyt ten disch, En nocht gelooft gy niet dat dit sijn spoockeryen; Doch ’t is al goet voor u, maer ’t brengt my staêg in lyen.
’t Brengt u in lyen, hoe?
Als ick ons malen vindt Het onderst op gekeert, en uytgeschut, geen vrindt Carille helpt, om ’t goet we&234#;r in de mael te schrapen: Gy laght met my, en noemt my Aep van al de apen.
Men brengt u giften aen, en lieflijck suycker-fruyt.
My doet men vasten, en men lacht my daer by uyt: Men geeft my niet met al, maer heeft my wel bestolen; Men heet my sot, wanneer ick vint mijn beurs vol kolen.
Men schrijft, men streelt u, en men doet u al vermaeck; My, geeft men slagen, en oock vliegen op mijn kaeck.
Ick sal dat spoock haest van sijn spoockery berooven.
’k Wil wedden, heer, dat gy ’t dan noch niet sult gelooven.
Arist.
MYn heer Lisander doet u door mijn mont verstaen, Dat eerst, ten tienen, tijt sal sijn ter dans te gaen, En nu ter tijt en is ’t geen negen noch geslagen.
Hoe weet gy sulcks?
Mijn heer die heeft het my doen vragen.
Seer wel: ick sal terwijl wat rusten: gy Caril Sit in den and’ren stoel.
Ick volgh, mijn heer, u wil.
VIERDE DEEL.
Florestijn, Carille.
CArille hoortge niet?
De duyvel hael den geest.
ay my, daer is hy weêr geweest.
Carill’.
Sijt gy ’t mijn heer, soo ben ick buyten vreesen.
Ontsteeckt de keers.
Gaet heen, wat sal dit wesen?
Ick sterf slechts op ’t gedacht.
Seght my, waerom hebt gy De keers flus uytgebluscht?
Nu is ’t gedaen met my.
Wel kunt gy sonder kaers of licht niet sien te slapen?
Was ’t immer soo is ’t nu wel slecht met my geschapen.
Gaet heen ontsteeckt de keers, en vraeght oock, of het tijt Is naer den dans te gaen?
’k Wort hooft en billen quijt.
Mijn heer, gelooft my vry, de vrees die doet my beven.
Och dat den geest aen ons nu eens wat licht wou geven!
’k ONtsluyt een weynigh ’t licht om sien waer dat ick ben.
Ia hier ’s de tafel: nu sijn brieven daet’lijck, en ’t Afbeeltsel nagespoort.
Mijn heer, daer is den geest die sal u stracx belesen.
O my, waer bergh ick my?
maer dat ’s een schoonen geest.
’k Heb ongelijck, daer voor in ’t minst te sijn bevreest.
Die geest draeght sorgh voor u mijn heer, gy sijt geluckigh; En ick helaes!
ick leef rampsaeligh, droef en druckigh.
Hoe dat Carill’?
dat is enckel schoone vraegh; De geest is niet tot u, maer enckel tot mijn plaegh.
So dra wanneer gy spreeckt, siet soo brengt hy u licht aen, Mijn blaest hy uyt, en komt daer toe my in ’t gesicht slaen.
hoe ben ick in een pijn: Hier staen ick in verstelt, het kan niet mensch’lick sijn Dat iemant op sijn wenck sal licht en klaerheyt brengen.
Ick vrees voor sulck een licht, het moght ons licht versengen Indien ’t noch grooter wort, flus sagh men ’t door een spleet Nu brant het als een toorts: wel Heer, het is my leet.
’k Gelooft niet dat gy ’t nu noch al sult wederleggen.
Ick stae bedwelmt, en ick weet niet wat doen of seggen!
Of sult gy looch’nen ’t geen men hooren kan, en sien?
Ick sie ’t, ’t is waer, maer weet niet hoe het kan geschiên.
’k Geef ’t conterfeytsel, en moet desen brief eens lesen.
Carille siet gy wel?
Wat sal dit wesen?
Spreeck sacht.
’k Sagh nimmer sulck een schoont, Wie twijfelt of dit beelt, waer dat sy immer woont, Wort dienstigh aengebeên.
Wel waer sou die toch woonen?
Ten minsten inde hel, dat kan ick u betoonen.
O wondre glans van een sielroovende goddin!
Dat ’s wel geseyt: de droes heeft al veel sielen in De hel gesleept.
Ay my, wat goddelijcke loncken!
Sy sou een hert van ys door haer gesicht doen voncken!
Wat straelen schiet haer oogh: Carille, ach, ’k beken Dat ick in dit geval en staet betoovert ben.
Soo heb ick dan gelijck?
Ick kan my niet besnoeyen ’k Sien van een Hydras hooft weêr duysent and’re groeyen; Ick ben soo weghgeruckt door dees ontsteltenis Dat ick verstant en geest, en t’saem het oordeel mis.
Ick mis niet, maer ick sal de koorts daer noch van krijgen.
’k Ben schier geparst u te gelooven, en te swijgen.
Carill.
Mijn heer, wat is hier van doch anders te vermoên?
Sy leest mijn brieven, goôn!
wat sal sy daer me doen?
Sy schickt u dingen op, ick bid u, sijt geduldigh.
De geest is dienstigh, heer, gy sijt hem eerbiet schuldigh.
Wat wondre schoonheyt blinckt in dees verstoorde nacht?
Sy heeft door haren glans mijn wil en siel verkracht, Natuer heeft t’seffens al haer schatten opgegraven, En aen dit god’lijck beelt het puyckste van haer gaven, Spijt aerd’ en hemel schoont, mildadigh uytgedeylt Het is iet god’lijcks, daer ’t oogh van ’t verstant naer peylt, Dees schoont vermorwen kan de alderhardste steenen.
Dat ’s aerdigh, als de droes een aensicht wil ontleenen, Hy waer wel sot, dat hy een leelijck leenen sou, De duyvel heeft verstant.
De oogen van dees vrou Verblinden mijn gesicht.
O oogen als twee sonnen, Daer ’s hemels helderheên niet tegen op sien konnen.
Is ’t wonder, heer, dat sy blinckt als een morgenster’?
Dat licht heeft sy ontleent van duivel Lucifer.
Siet hoe de roosen hier met lelien sich vermeng’len.
Ick twijfel niet, of s’ is van het geslacht der Eng’len.
Dat ’s waer, maer van ’t geslacht dat uyt den hemel viel, En voor den duivel voer, met hooft, met staert, en siel.
U beenen souden u haest uyt de kamer dragen, Dat gy haer voeten saeght met horenen beslagen.
waer ’s mijn hert vol moedigheyt, het geen Nooyt vrees en heeft gevoelt, als nu dees reys alleen.
De geest heeft soo veel stof van vreesen my gegeven, Dat ick steets heb gebeeft, gelijck ick noch moet beven.
Mijn hayr staet opgerecht van vrees, de koude schrick Doet vriesen al mijn bloet in d’aders: hoe!
sal ick Een ydle waen, een beelt, een schaduw moeten vreesen?
’k Wil sien wat dat dit is.
Ey wilt soo sot niet wesen, Geckt met de duivel niet, hy brack u licht den hals.
Sal ick lafhertigh sijn en blyven, om een vals Inbeelding?
’k ban al mijn anxt, en vreesen, Geest, engel, duivel, schim, vrouw, of wat gy mooght wesen, Gy sult my dese reys niet raken uyt de hant.
,, Rampsaelige!
Ach heer, siet dat g’ u niet verbrant, Benje van de goede soo spreeck, maer benje van den boosen, Gae na de hel, daer nooyt geen duivel is bevroosen.
Wat soeckt gy hier?
spreeck op!
,, Het veynsen is hier goet.
Manhaften Florestyn, die steets met goet en bloet D’onnoosele beschermt, noch immer laet verdrucken, Den hemel heeft een schat van voorspoet, en gelucken, Voor u gereet gemaeckt; maer aengesien den tijt Noch niet gebooren is, van die te sien: soo mijt U van my voorder met gewelt en kracht te dwingen.
Den mensch is onderdaen aen veel veranderingen, En al wat mensch’lijck is: soo dan is ’t dat gy wilt Verlicht sijn voor den tijt van u geluck, soo spilt Gy u geluck, het geen u gestelt van boven.
Het is waerachtigh ’t geen ick segh, wilt my gelooven: Dan soo gy voorder loopt, gy sult gewis te laet U luck verjagen, ’t geen u te verwachten staet: ’k Heb voor de leste reys u eenen brief geschreven, Die u sal sekerheyt van mijn belofte geven, En seggen u, wanneer ick sienlijck voor u oogh Te voorschijn komen sal: indien u ooyt bewoogh Het bidden van een vrouw, en u geluck; gaet henen Beraet u met dien brief: d’uur is noch niet verschenen Dat ick my kenbaer maeck: soo laet my dan in vreê.
Wacht u geluck, en tijt.
Heer, gun haer dese beê.
Hoe kunt gy soo een geest soo geestigh hooren spreecken, En niet beweeght sijn, door haer bidden, en haer smeecken?
Schoon dat ick voor my sagh een zee van tegenspoet En ongeluck bereyt, weet seker*, dat ick moet, Eer dat ick u laet gaen, meer sekerheden weten; Spreeck dan, door welck een konst, met toovery beseten, Gy in mijn kamer komt, en wat gy hebben wilt: ’k Sweer by den hemel, schoon mijn leven wierd verspilt, Schoon ick door Toover-konst genagelt wiert aen klippen, Daer my de siel vol pijn, ellendigh, sou ontslippen Door duysent doôn, dat ick u niet sal laten gaen, Voor dat ick uyt u mont rechtsinnigh heb verstaen De reden, die u port my dese mom te spelen, Door dien ick, nu gy sijt gevoelijck, kan oordeelen Dat gy geen spoock en sijt, en noch veel min, een geest; Mits geesten nimmermeer gevoelijck sijn geweest.
Heer, op dat oordeel sou ick van geen trappen rollen, De geesten sijn al vremt wanneerse sijn aen ’t hollen.
Wel ja, wat weten wy ’t?
Ach alderbraefsten helt!
En overtreet geen wet, die ick u heb gestelt.
Ick bid’ u volght mijn raet, en wilt my toch niet raecken.
Carion.
S’ is mogelijck van glas, gy sout licht scherven maecken, En oock, ’t en is noch harp, noch lier, noch veêl, noch fluyt, Noch citer, noch quitern, noch mont, noch duytse fluyt, Wel waer toe dan geraeckt?
sy sou geen weerklanck geven: Mijn heer, ick bid’er voor, laet toch die duyvel leven, Gy siet het immers wel, hy ’s vande quaetste niet.
Schoon gy my dreyght met leet, met onluck, met verdriet, ’k En acht u gunst, noch haet, dit sal mijn waen vermind’ren; Want sijnde eenen geest, en kan ick u niet hind’ren, En gy kunt lichtelijck mijn swaert, en arm ontgaen.