floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
O neen, in tegendeel, uyt dees geveynsde schyn, Geloof ick dies te meer uw huwlyck waer te sijn: Want hoe meer eeden, hoe ooghschynelijcker teken Van dat die geen die sweert, gewis vol schuld moet steken, Indien, gelyck ghy seght, dit alles was uyt boert, ’t Is seker dat ghy noyt soo diere eeden swoert, Die my in tegendeel daerom voor vast doen peynsen, Dat alles waer moet sijn, ’t geen ghy ontkent met veynsen.
wat raeckt ghy my?
wat raeck ick u in ’t endt?
Wat is het, dat ick u en ghy myn schuldigh bendt?
Voor my, ick vindt geen rêen, mijn maghtigh te bepraeten Van, soo ’k u gist’ren, vond op heden niet te laeten; Want wat is toch de dienst die ghy my immer deed, Waer door ick aen u souw verplight sijn dat ick weet?
En wat is toch de saeck waer in wy sijn verdragen; En daer ick rêen in sie om over u te klaegen?
En waerom moey ick my soo seer toch met uw staet?
Dat my uw huwelijck soo seer ter herten gaet; Gewis, nu sie ick wel dat men niet sonder reden mijn in dees sotskap kleede: Maer nu weerom geraeckt tot myn verstandt, Segh ick u weer adieu, en schuyf u van de handt.
Schuyf ghy myn van de handt, en gaet ghy my begeven, Soo moet ick sterven, mits myn ziel door u moet leven; ’t Is waer ô Isabel!
dat ick u noyt voor dees, Dan met myn hart alleen, de minste dienst bewees, Maer wat voor diensten sijn toch maghtigh u te winnen; Soo, men uw gunst verliest, door u te seer te minnen?
’t Is waer ’t en is niet langh dat onse minnevlam In onse boesemen sijn eerste oorsprongh nam: Maer hoe vaeck siet m’ er twee veel jaren saem verkeeren, Terwijl de minnen God geen maght had haer te deeren, Daer hy in tegendeel vaeck in een ogenblick, Twee zielen saemen bind met een onbreeckb’re strick: Daer sijn veel schoonheen, die, in sigh te doen beminnen Alleenigh door de tyd vermeesteren de sinnen.
Maer daer sijn wederom oock schoonheen, welckers light Soodanigh schittert, dat op ’t aldereerst gesight, Verrast een ziel gelijck vervoert, en opgetogen, Terstont sijn vryheydt geeft aen twee verwinnend’ oogen: Soodanigh is aen my uw schoonheydt mêe geweest; Indien dat dan de min in een verliefde geest Een dagh van smart, en pyn tot duysend jaer kan maken, Soo is ’t reets duysend jaer dat my uw oogh doet blaken, Soo is ’t reets duysend jaer, dat ick als afgodin In ’t binnenst van myn ziel, u aenbid, en bemin.
Schoon ghy den listigen in woorden traght te maken; Soo is ’t onmogelijck, dat sulx myn hert kan raecken, Mits ghy uw wetenschap vergeefs hier in verspilt, Maer wint myn door de min, soo ghy myn winnen wilt, Nae dien onnoselheyd, veel meer, nae myn gedaghten, Als de welsprekentheyd is in de min te aghten.
Indien dat dit soo is, soo sweer ick dat de Myn, My tot getuygenis kan van mijn liefde sijn: ô Min!
wilt togh uw kraght doen in haer boesem wercken, Ontdoyt haer killigh ys, dat sy myn brandt magh mercken?
waerom is ’t dat dus uw gramschap blaeckt, En dat ghy doden wilt, het geen ghy levend maeckt?
Is het uw schoonheydt niet, die my het hart doet leven, En wilt ghy, door uw haet, dat dus de dootsteeck geven?
Neen, neen myn waerde lief!
keert eyndelyck weerom, En neemt weer in uw gunst uw trouste bruydegom; Reick my uw schoone handt, op dat met duysend kussen, Ick dese felle brandt uws gramschaps uyt magh blussen.
ick aen u myn handt!
ô neen: gewis ghy siet, Noch kent tot noch de drift van myne gramschap niet.
Myn ziel!
ick bid... Isab.
Staet af Ferd.
Mijn leven!
Ick uw leven?
’t schynt my de ziel uyt droefheydt wil begeven.
Gae heen, en soeckt de handt van Anna.
Ghy alleen, Ghy sijt de Godheydt, die van my word aengebêen, Myn lief bemerckt ghy reets geen tranen in mijn oogen?
ô Neen, ick ben een steen, en blyf gansch onbewogen.
Wel dan, ick gae my dôon.
’k Sal ’t aensien koel van moet.
Hoe denckt ghy ’t geen ghy seght?
En doet ghy ’t geen ghy doet?
Indien ick met myn doot, u kan vernoegingh geven, Soo ben ick vaerdigh, strax te eyndigen myn leven.
Gae sterft in dien ’t u lust, op dat die tongh niet leeft, Die ’t schelmsche ja-woordt uyt uw hals gewrongen heeft.
Dat ja-woord ’t geen die tong voor u heeft uytgesprooken, Dat is, nogh kan, nogh sal, oyt van my sijn verbroocken: Daer om myn Isabel, ick bid dat ghy voortaen ..... Isab.
Swygh daer komt volck.
Daer komt myn grootste vyandt aen.
Ick heb hier voor de deur een sleetje laten komen, Waer dat sy heymelyck kan werden ingenomen Sonder gesien te sijn van d’alderminste mensch.
Gewis, hy komt om u. Isab.
Dat is het geen ick wensch.
En sult ghy gaen?
Gelijck ghy sien sult.
Droevigh scheyden Val.
Ick quam u soecken, om u na myn huys te leyden Mejuffer!
Daer ghy bet dan hier gedient sult sijn.
Sijt ghy d’Ambassadeur van Koningh Harlekyn?
Ick ben hier tot uw dienst: maer ghy hoe gaen uw saecken, Vrind Karel!
kunt ghy hier u selven wat vermaecken?
Maer paslijck, wyl ghy weet hoe dat myn dingen staen.
Weet ghy wel dat ick strax hier heb verlof ontfaen, Van Aeghje uyt dit huys te voeren nae het mynen?
Terwijl uw dagh begint, soo gaet myn nagt verdwynen.
’K wil haer tot mynent doen genesen van haer quaet.
Soo is ’t dan seker dat ghy haer vervoeren gaet?
Wat wilt ghy waerde Vrind?
myn sot-verliefde sinnen Sijn my aers tenemael onmoogelyck te verwinnen; Dies heb ick om die drift te volgen, dit bestaen, En kom, gelyck myn Night, haer halen hier van daen.
Hoe danst myn hart van vreught, kom laet ons dan vertrecken: Vermits dat ick geensints getuyge wil verstrecken Van ’t huwlyck, dat van daegh hier sal in huys geschien: Maer laet ons in der yl nae d’andre wereld vlien.
Wild ghy ô Aegje!
dan met my niet t’ huyswaerd keeren?
Hoe souw ’t my moog’lyck sijn u sulx te refuseeren?
Ghy sijt soo moy, so net, soo proper, en galant Soo cierelyck bestrickt, bepoeyert, en bekant, Dat’er geen Juffer is, al was ’t sleghs om je kleeren, Die niet gedwongen is u gratie t’ estimeeren.
Dies geef ick myn aen u soodanigh als ick ben: Vermits ick uyt uw swier, en tronie, mercken ken, Dat ghy wel maghtigh sijt myn droefheyt te verdryven.
Wie kan de haet van een vergramde vrouw beschryven?
Maer saght, ’t sal best sijn, dat ick dit verdraegh en swygh, Op dat ick door myn tongh geen meerder onheyl krijgh: Ick ben versekert dat sy nauwlyx wegh sal wesen, Of dat sy door berouw haer gramschap sal genesen, En weder keeren sal: wel nu, ghy gaet dan heen, En ghy verlaet myn dus?
Vernoeght, en wel te vrêen.
En ick helaes!
ick blyf veel droever dan te vooren, Maer eghter wijl dit dus van ’t Noodtlot is beschooren, So laet ick gaen, die gaet, en soo ick sterven moet; Soo heb ick noch voor ’t minst, wel veertigh jaer te goet.
’K segh u vaer wel myn Vrindt: ick ga met Aeghjen henen, Den Hemel wil u vreught op ’t huwlyck feest verleenen.
Adieu Canalje!
gaet, seght aen uw schoone bruydt, Eer dat sy gaet te bedt, dat sy haer neus eerst snuyt.
’K sal haer de boodschap doen, maer weet vry van gelycken Dat soo ’t u beuren moght, ghy niet soo bangh soud kycken.
Adieu vijf-kante boer!
Al gaende, en weer uytkomende Ferd.
Adieu boerin in ’t rondt!
Gaet heen jouw blyckers dogh!
Gaet kleyne Lier-mans hond!
Gaet kust de handen aen uw kat van mynen ’t wegen, Ferd.
Gaet ghy, om aen uw Aep sijn achterpoort te vegen.
Beyden binnen.
UYt vrees voor onheyl, dacht my ’t veynsen alderbest, En om te sien wat endt dat nemen sal op ’t lest, ’t Aenstaende naberouw van haer versteurde sinnen; Want ick ben seker, dat de drift van mijn te minnen, Alleen haer heeft vervoert tot dese jalousy, Die in haer heeft gestoockt dit vuur van raserny, ’t Geen, als sy sich bedenckt, haest voetsel sal ontbeeren, En haer in korten stont voor vast doen weder keeren; Na dien, daer eens de min een vaste gront-slagh leydt Geen twist, noch jalousy die eerste driften scheyt: Derhalven heb ick voor, mijn selfs noch stil te houwen, Tot dat ick sie waer op, dat ick mijn mach vertrouwen.
Philibert.
MEt groote droefheyt quam ick hier in Amsterdam; Maer, het was weer met vreugt, dat ik terstont vernam, Dat door de wijsen raet, mijn Heer!
van u gegeven, Ick onse sieckens quael haest hoop te sien verdreven, Want nauwlijcks sprack ick haer soo daedlijck van de trouw, En dat ick haer van daegh aen Karel geven souw, Of daedlijck door dees vreught, was al haer smart vergeeten, En sy heel spraecksaem, en begeerigh om te eeten.
De vreught van ’t huwelijck, daer al haer hoop na streckt, Die heeft haer van de doodt, tot ’t leven weer verweckt, Want Met kruyden is de min onmooghlijck te genesen, Des acht ick ’t van Galeen een byster sotte gril, Als hy met drancken selfs de ziel purgeeren wil, Daer om is ’t best geweest dees raedt te appliceeren, Die, als ghy siet, de geest stracks in sijn stant doet keeren.
Met Anne gaet het wel, maer nu mijn meyd Catryn, Hoe sal het daer mee gaen?
Wat raet sal daer toe sijn?
Daer sal ick daedelijck, soo drae uw dochter Anne Gehulpen is, mijn vleyt, en kunst op samen spannen; Wel aen dan, dat men haer hier strax brengh voor den dagh.
Ick sal haer halen gaen.
Gaet doet dat broer!
dees slagh Souw wisselijck voor my te swaer syn om te dragen, Want dus mijn eenigh kint, het steunsel van mijn dagen Puur sot, ja dol te sien, was wis voor my een straf, Die met haer wijsheyt oock mijn leven trock in ’t graf.
Sie daer, daer komt sy selfs.
Kom fraey, kom in, nicht Anne!
En wild nu door de vreught vry al uw vrees verbannen, Maer toont u boven al verheught, en wel gesint, Op dat uw Bruygom siet, hoe dat ghy hem bemint.
Waer is mijn Karel dan?
Ghy sult hem strax aenschouwen, Syt sleghs gerust myn kint.
Sal men ons hier dan trouwen?
Wy staen alleenigh maer, en waghten den Pastoor.
stil tegen Phil.
Een seker vremdelingh, die by geval, hier* door Is komen reysen, en dit huys flus quam bekycken, Heb ick belooft, wijl hy syn mildheyt heeft doen blijcken, Dat ick hem het vermaeck souw van dees feest doen sien, Indien het broeder mach met u verlof geschien, Sal ick hem halen gaen?
of hebt ghy’er yts tegen?
Neen, neen, gaet haelt hem vry daer is niet aen gelegen.
INdien dat ghy van daegh kunt sluyten dees party, Soo geef ick u uyt vreught, een soen tot Maecklaerdy.
Denck Doghter wie ghy sijt, en wilt soo mal niet praten.
Hoe kan ik wys sijn, daer myn sot myn heeft verlaten?
Maer als ghy sijt getrouwt sult ghy dan strax daer na Weer komen by u selfs?
’K segh ja, ja, ja, ja ja.
Want al my quaed is windt: terwijl myn schip gedreven Door sek’re soort van storm, behoudt is van myn leven, Want wyl ick reets al sie de haven* in ’t verschiet Die myn verlossen sal, soo gaet de windt te niet.
Siet Doghter wie daer komt.
wat ’s dit ghy Ouwen?
’K dagt dat gy Karel my, myn lief, soud aen doen schouwen?
Joris vaer.
Met uw verlof Messieurs, dat ick dit feest kom sien.
Gy syt ons welckom Heer!
en doet ons eer geschien.
Anna Wat is dit voor een haen?
Sa, laet hier stoelen komen, En set de poort vry op, op dat hier sonder schromen, Elck een magh komen sien: en hael ons hier Catryn, Want daer het Bruyloft is daer moeten menschen sijn.
Anna Ghy hebt by loo gelyck, sa laet met duysend monden, Terstont myn bruylofs-dag van ’t Oost, tot ’t west verkonden, Als sijnde nu op handt het grootste huwelyck, Dat oyt gesien is, in het gantsche Christenryck: Vermits myn Bruygom Vorst Pepyn heeft tot syn Broeder, En dat Angelica wel eertydt was syn moeder, Die hem by Lancelot in eer en deugde won, Toen hy uyt Engelandt te voet gingh nae Japon.
Men brenght stoelen.
Hier hebt ghy stoelen, kom ghy Heeren set u neder.
Wy volgen u. Phil.
Dees stoel is u gereeder, Ick bid u setje sleghs: Heer Doctor kom sit neer.
Anna En ick sal moeten staen, wel dat ’s een groote Eer.
Nu Joris-vaer gaet heen de Bruygom herwaerts haelen.
Seer wel ick gae soo heen.
binnen Anna                                       Iupyn wilt u betalen, Dat ghy noch eyndelijck myn wenschen eens vervult.
Belooft ghy my dan, dat ghy weer bedaeren sult?
Anna Soo drae ick ben getrouwt, sal al my quael vervliegen, Maer ’k vrees, dat door dees Feest gy myn slegs wilt bedriegen Doch waght u dat ghy mijn niet voor de sot en houd, Mits, voor ’t genesen, ghy myn wis bederven soud.
Ghy siet hier alles klaer, waer voor heb ghy te vresen?
Anna Wel aen ik ben te vrêen, maer wie sal speelnood wesen?
met uw verlof, dat het uw Dienaer word.
Neen Heer!
ghy deed de Bruyt, en Bruyloft veel te kort.
Ick sal veel liever selfs de speelnoodts plaets bekleden.
Het sal genoegh sijn dat gh’ hem in uw plaets doet treden.
Reyn Segh Leonard!
Ghy sult hier speelnood sijn.
Ick vrees voor ongeluck in dese speelnoots schyn, Mits ick de sotheydt soo besmet’lyck weet te wesen, Dat my dit speelnoodtsschap reets doet voor sotheydt vresen, Hoe wel de sotheyd van dees aengenaeme Bruydt, My reets soo wel bevalt, dat, of ick ben een guydt, Ick van dien bruydegom ’t geluck schier souw benyen, En liever voor sijn staet, het speelnoodtschap liet glyen.
Anna Wie sijt ghy Fynman!
die hier sult myn speelnood sijn?
Ick ben een Edelman.
Anna                                             Syt ghy gesont van breyn: Leon.
Ick weet niet beter; maer door veel op u te letten, Souw ’t lightlyck kunnen sijn, dat ghy my souw besmetten.
Anna Geef my uw handt, ick sie jy bend een eerlyck man.
Gins, dunckt my in ’t verschiet daer komt de Bruygom an.
Wel, treen wy hem te moedt om hem te gaen ontfangen.
Marten, en Claesje met Ferdinandt tusschen haer beyden, aerdigh op sijn Bruygoms gekleedt, Joris-vaer met Catryn aen de handt, Philibert, Doctor, Reynoud.
WY* wachten Bruydegom u vast met groot verlangen, Daer neemt uw Bruydt, en set u samen nevens mijn, En ghy Catrijn!
kom hier, ghy sult speel Juffer sijn.
Speel Juffer, ick met haer?
’k Was liever doodt geslagen, Hoe?
is ’t noch niet genoegh my hoorens te doen dragen, Sonder mijn raserny, met dit speel Juffer schap, Op nieuws te voeren op den alderhooghsten trap?
Neen, neen, ick gae veel eer, en kan dit niet gedoogen.
ô Neen, ick gae, ick ben wat teer van oogen, Phil.
Blijf hier Catrijn!
men sal dan na een ander sien; Anna Siet hier, dees hypocriet, wat sal mijn noch geschien?
Swyg, ghy Westfaels gediert!
’k wil uw geknor niet hooren, En schoon dat uw geluck van daeg schijnt als gebooren, Soo acht ick dees uw trouw met Karel niemendal, Mits ick u morgen vroegh hem weer ontsteelen sal.
Anna Ick sal, dat sweer ick u, ghy Hartogin van Breemen U met een Capuçon dat kaeck’len haest beneemen.
Swygh stil sottin!
en draegh wat eerbied aen uw Man.
Anna Magh ick niet spreecken?
Neen: houd ghy uw beck hier van, Of ick sal u terstont, indien ghy niet wilt swygen, Met dubbelt koper draedt de kaecken samen rygen.
Anna Sijn dit Caressen dan die my mijn Bruygom doet?
My dunckt sy syn voor u noch meer als al te goet, Of wilt ghy in de plaets veel liever kneppel slagen?
Anna Hoe slagen aen uw Bruydt.
*                                                 Dat ’s ’t eerste van mijn dagen Dat ick dat heb gehoort: hoe?
syt ghy dan myn Bruydt?
Anna Is dit dan maer bedrogh?
Eer men dit huwlyck sluyt, Soo sal men noch malckaer eens sitten in de hayren.
Nu saghjes, niet te grof, maer laet dees sotheydt varen.
Is ’t langer sotheydt dan dat men de waerheydt seyt?
Of noemt ghy hem een sot die uyt het trouwen scheyt?
Wilt ghy heer Philibert ’t krakeel niet doen vermeeren, Soo gun dat wy dees Feest eens met een dans vereeren, Die ick flus heb bedaght, van vier van onse maets.
Dat ’s goet waer is uw volck?
Sy staen daer op de plaets, Ick sal haer roepen gaen, soo ’t u niet sal verveelen.
Maer wie sal speelman syn om dit ballet te speelen?
Daer naest sit in dat hock een sotte Musicant, Die sal ons wel een deun op sagen in passant.
Sa wacker roep uw volck, en wild maer strax beginnen, Sa Robbert speel eens op, sa jongens!
kom dan binnen.
Daer word gespeelt, waer op Marten, en Klaes de eerste intree van een Sotte-Ballet danssen: de tweede intre wordt van vier andere Sotten vermeerdert die al t’samen als den dans uyt is binnen lopen, waer op strax Valerius met Isabel uytkomen.
WAt stoutigheydt is dit, dat ghy myn huys verlaet?
En dus, gelyck als dol derft lopen langs de straet?
’t Is niet Valerius, dat ick voor u wil vlughten, Maer ’k soeck de oorsaeck hier van al myn ongenughten.
Dees sottin, is puur gelijck ontsindt, Want nauw quam s’ in myn huys, of snelder dan de windt, Set sy ’t op een galop, de straet weer op te draeven, En heeft niet eer gerust, voor dat sy in de haeven Sigh van dit huys begaf, gelyck ghy haer hier siet.
Hoe Aeghje!
’t schynt of ghy die geen vliet Die meer als ymandt traght uw sieckte te verdryven?
Hier is ’t alleen, hier is ’t dat u die geen siet blyven, Die maghtigh is myn ziel te stellen weer in Vreê, ’t Is waer, ick daght in ’t eerst, dat ’t onreght, ’t geen ik lêe, Hem haest voor eeuwighlijck souw uyt mijn Ziel verjaegen, Maer laes!
noch spijt nogh vlught had soo veel maght op my, Dat ick my kost ontslaen uyt al mijn slaverny.
Wat dat ick heb gedaen, met dreyghen, en gebeeden, ’t Was alles vrughteloos, sy hoorde nae geen reeden.
Hebt ghy noch niet uyt u selfs geleert; Dat reden wycken moet wanneer de Min regeert?
Denck dan voortaen niet meer door reden mijn te winnen, Wijl Karel my alleen berooft heeft van myn sinnen.
Sachjes.
wat ick sie?
ist’ Isabella niet, Die ick hier op de straet soo jammerlijck verliet?
Gewis dit ongeluck* is haer in ’t hooft geslaegen, Ach wat veranderingh reets, in soo korte daegen?
Is Karel dan die geen die u berooft van breyn?
Soo loof ick dat die sot een Tovenaer moet sijn.
Versteur u niet myn vrindt, door dien ick van myn leven, U nimmer oorsaeck heb tot dit verwyt gegeven.
Maer segh my Ferdinand, syt ghy getrouwt of niet?
O ja, dit is myn ziel die ghy hier by my siet.
’t is dan waer dat ick u heb verlooren?
Wyl ghy Valerius voor my had uyt verkooren, Soo trouwde ick terstond, uyt enckle spyt alleen, Om dat ghy myn verliet, en vlughte met hem heen, Dies raed ick u voor al, dat als een kind van eeren Ghy daedlyck met hem gaet nae uwe Ouders keeren, Die door uw af sijn ghy in duysend anghsten houd.
het is dan waer dat ghy ’t ans sijt getrouwt.
Sy meendt het ernst te sijn al ’t geen ick haer doe hooren.
ô Fiel!
verraeder!
guyt!
wyl ick u heb verlooren, Soo sweer ick dat geen mensch u oyt besitten sal, Vermits ghy sterven sult, al veynst g’u noch soo mal.
Wie sweert, of sy haer spyt, niet op myn kop doet dalen?
En myn historie hier in ’t breed niet gaet verhaelen?
Wat meent ghy Ferdinand?
verraeder als ghy sijt, Dat u dit sotte kleedt?....
Ach, ’k ben myn leven quyt.
st. st. Isab.
Neen wenckt my niet: meent ghy in dese lappen Gelijck een sot vermomt, ’t recht, en de doodt ’t ontsnappen?
En meent ghy, dat yder niet wel siet, Dat ghy dien moorder sijt, die Reynoud lest doorstiet?
Hoe Reynoud!
sacht, laet sien: ô Fiel!
gewis ick reecken, Ghy sijt die Ferdinand, die Reynoud heeft doorsteecken.
gelooft ghy dan de praet van een sottin?
Safjes Ach!
ick ben lyveloos; ô sotte, en dwase Min!
Ghy sijt hier oorsaeck van: de duyvel hael die gecken Die immer aen een vrouw, haer ziels geheym ontdecken.
door dit bedrogh, denckt ghy dan vry te sijn; En schuylt hier voor ’t gerecht in dese sotte schijn?
Maer neen, ick sweer dat ghy de straf hier van sult dragen.
’k Heb over niemandt, dan Valerius te klagen, Mits hy die geene is, die my bedroogen heeft.
Wanneer een vrindt sijn vriendt, en raedt, en bystant geeft, Acht ghy dat voor bedrogh, soo heb ick u bedrogen.
is dit Ferdinand, waer van ick heb gehoort, Dat het gerecht vervolgt, als had hy mijn vermoort?
Ghy Heeren!
soo dees man, niet anders heeft bedreven, Dan dat hy, aen Reynoud nam het leven, Soo laet hem vrylyck gaen, want hy, en heeft geen schuldt.
Uyt wat voor reden Heer?
Geeft u noch wat gedult, Kent ghy mijn Ferdinand?
wilt my vergeven, ’k Weet niet dat ick u oyt gesien heb van mijn leven.
En nochtans ben ick selfs dien Reynoud, die men seydt Dat onlanghs in den Haegh, door u is neergeleyd.
Ach sijt ghy Reynoud Heer?
en sijt ghy weer verresen?
Ick heb niet doodt geweest, daerom verlaet dit vresen, Wyl ick u seggen gae, hoe ’t alles is geschiet, En wie het is geweest, die ghy quansuys doorstiet; Waer door schier yder een tot noch toe is bedroogen.
Hoe Heer?
was dan uw doodt slechs een verdichte logen?
ô Ja, maer hoor in ’t kort, waer uyt den oorspronck quam, Weet dan, ô Ferdinand, dat wyl* mijn minne vlam, Lest dwongh op seeck’re nacht, ontrent haer huys te waecken, ’t Geen naest dat van Leonora staet Om op te passen, door het waren lancks de straet, Of ick geen Minnaer in het heym’lyck kon ontdecken, Die my tot hinderpael in myne min mocht strecken, Vermits ick Celia steets vondt soo koel voor my, Dat ick met reden, door een drift van jalousy, Vermoede, dat sy wis een ander moest beminnen, Aen wien sy heymelyck gegeven had haer sinnen; Om dese Minnaer dan, die ick by daegh niet vondt, By nacht te soecken, nam ick voor haer huys in ’t rondt Soo te bewaecken, dat daer niemandt uyt sou komen, Die niet van een van ons, sou werden waer genomen: Ick selfs gae met myn drien, ontrent de achter deur, En laet mijn eene knecht met dry vier and’re veur In ’t midden van de straet wat heen, en weder treden: Dees knecht, die had ick juyst, in myn gewaed en kleeden,* En last gegeven dat m’hem Reynoud noemen sou, * Vermits ick Celia daer door bedriegen wou, Want ick had hem belast Sich te vertoonen, als hy Celia sagh komen, Wanneer s’ haer Minnaer sou geleyden aen de straet; Want hier door dacht ick haer te vinden op de daet, Om haer dan nader handt te kunnen overtuygen, Van ’t geen ick had gesien: om soo haer hart te buygen Tot een bekentenis van dees bedeckte min, Waer door dat sy van my vervreemde ziel, en sin; ’t Was dan in dese standt, dat wy te wachten stonden, Wanneer ghy van mijn knecht wierdt aen de deur gevonden Van Leonora, die hy,* door een groot abuys, Aensagh voor Celia bedrogen in het huys, Hy toont sich dan aen u, ghy raedt hem te vertrecken, En vraeght wie dat hy is?
Hy om sich selfs ’t ontdecken, Gelijck hem was belast, seydt dat hy Reynoud is, Ghy Treckt hier op stracks van leer: waer uyt voorts is geresen Na weynigh morgen spraeck, dat wedersijts gevecht, Waer in ghy hebt gequetst, dees mijn vermomde knecht, Die nauw ter aerde ley, of stracks sijn maets aen ’t roepen Dat Reynoud was doorwond, waer op uyt alle stoepen, Toen ghy de vlucht verkoost stracks soo veel volck verscheen, Dat, wijl dat men myn knecht droegh na een Herberg heen, De gantsche straet hem sagh voor doodt een huys in dragen, Waer door terstont ’t gerucht van dat ick was verslagen, Sich soo verspreyde door de buurten van den Haegh, Dat op dit eerst gerucht, terstondt, voor dauw, en daegh Het Hof wel hondert man uytsond, om my te soecken, Wijl ick sulcks hoorende, myn selfs in and’re hoecken Verschool, om hooren of myn doodt de minste rouw, In ’t hart van Celia, wel oyt verwecken sou; Doch op dat niemandt in den Haegh my mocht ontdecken, Beloof ick daedelijck na Amsterdam te trecken, Na dat ick aen mijn volck, en al mijn knechs gebood, Te veynsen over al, als was ick waerlijck doodt, En dus ben ick tot noch, hier ’t Amsterdam gebleven, Waer ick van daegh een brief, my van een vrindt geschreven, Met vreugt ontfangen heb, die my wijdtloopigh melt, Hoe seer sich Celia heeft om myn doodt ontsteldt: En voorts, hoe dat het Hof oock reets heeft ondervonden, Dat men te haestelijck het volck had afgesonden, Vermits dat ’s anderdaeghs op ’t ondersoecken bleeck, Wie den gequetsten is, die, hoewel door een steeck Ontrent de milt geraeckt, geen pryckel liep van ’t leven, Soo dat ghy, Heeren!
siet, dat ’t geen daer is bedreven, Niet anders is geweest dan door onkundigheyt, Die meenigmael een mensch tot groote doolingh leyt; En die tot ons geluck nu soo wel uytgevallen, In ’t kort dit werck weer doet vergaen tot niet met allen; Ghy dan Heer Ferdinand!
set al uw vrees aen zy,* En keert vrymoedelyck weer na den Haegh met my, Waer dat ick morgen voor den avondt hoop te wesen, Om van mijn Celia mijn brandt te doen genesen.
Voor dit geluckigh endt, geeft ick den Hemel danck, En blijft u dienaer Heer voor al mijn leven lanck.
Gewisselyck ick sie, die dees voor sot versleeten, Dat men met grooter recht die self eer sot magh heeten; Doch segh ons Ferdinand!
wie is nu dees sottin; Die om u na het schijnt, ontsint is door de min!
Dit stuck raeckt my alleen, om, wie sy is ’t ontdecken, Soo ick haer haet op nieuws niet vreesde te verwecken: Mits ick haer Vaders knecht veel jaren ben geweest, En self licht oorsaeck van het hollen van haer geest.
Segh ons, hoe dat sy hier is voor dit huys gekomen, Waer wy uyt medely haer hebben ingenomen?