floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Mijn hert is opgepropt met innerlijcke vreught.
’k Derf vanden hemel nooyt verhopen sulck een deught.
Mijn heeren, ’t hangt aen u dees schoonheyt my t’onterven, Mits ik die voor die schoont voor eeuwig wensch te derven, Sy kon mijn vrouw niet sijn mits sy mijn suster is.
Verand’ren wy dan t’saem van dese erfenis, En laet ons nu voortaen in naerder vrientschap leven; Geeft my u suster, ick sal u mijn suster geven.
mach ick dan verwachten soo veel goet, Soo worden wy gehecht door vrientschap, en door bloet; Maer mijn geluck is veel te groot om sulcks te hoopen, Ick voel mijn hert van vreught en blyschap overloopen.
,, Hoe heerlijck is den dagh van mijn geluck gedaeght!
’k Schep groot genoegen dat mijn suster u behaeght.
wie en sou dees schoonheyt niet behagen?
Godin, aenvaert mijn hert dat ick u op kom dragen.
Mijn heer, ick ben ten top van mijnen wensch geraeckt.
Wel suster, neen, gy hebt dit toch niet vremt gemaeckt.
Mijn waerde vrient, nu sal ons vrientschap vaster binden.
’t Spreeckwoort is waer gemaeckt: die soeckt die sal het vinden.
U aenslagh is geluckt, den hemel is u meê.
Mijn suster, ’k wensch u heyl, lang leven, vreught, en vreê.
Laet ons dit houwelijck van desen dagh vervullen.
Dat geef den hemel: en mijn waerde vrient, dan sullen Wy, om u huwelijck te voord’ren, ’t samen gaen.
’k wensch my al van nu af op de baen.
Wel, dat gaet hier al wel, en hoe sal ’t met my enden?
Die altijt is geweest in vrees, en in ellenden, En vont maer kolen in mijn beurs in plaets van gelt.
Carille, sijt te vreên, u gelt is wel bestelt, Ick heb ’t voor u bewaert, het is u niet gestoolen.
Kom dan gy Tooveres, kunt gy myn geld in kolen Verand’ren, soo maeckt nu van kolen weder gelt, Of anders sal ik u beklagen van gewelt.
Wel heerschap, sult gy dan Carill’ oock niet gedencken?
Eyscht vry wat gy begeert, ’k beloof ’t u, ’k sal ’t u schencken.
Maeckt my maer, op u feest, den tapper van de wijn, Soo sal ick uyt de borst, voor soo veel vrees en pijn Die ick geleden heb, my selven lustigh toeven.
Mejoffers, die hier sijt, ’k bid’ wilt u niet bedroeven, Soo gy geen vryers hebt, volght maer den wegh en raet Van ons Angelica, gy siet dat sy ’t verstaet Door vreemde middelen een vryer te verov’ren.
Gy hebt toch altemael d’ervarentheyt van toov’ren; En als g’ een Bruygom hebt, soo drinckt eens, op u feest, Op de gesontheyt van Angelica de geest.
DE HOLLANDSCHE SINNELYKHEID BLY-SPEL.
Prodiga non sentit pereüntem foemina censum: Juvenalis.
Door * * * t' AMSTELDAM, by Op het bly-spel De Hollandsche zinnelykheid, Door * * * HET lust dees Digter tans te Weijen In 't misbruik van de derde pragt, En met 't penceel, zoo scherp als zagt, Dat af te schildren, zonder vleijen.
t'Wyl andre met hun treur-gedigt, En pen tot aan de wolken streeven, d'Aloude Digters doen herleeven, Het Schouw-toneel tot pragt en ligt: Of op het Oorlogs veld verzellen De Voesterlingen van Belloon, En met een hooge heldentoon Haar daaden roemen en vertellen; Zoo scherst hy met de pronkery, En haar, die van geringe zaaken Haar daaglyks werk en Goden maaken, En 't nut en waardig zien voorby.
Liet hy in Braband onlangs hooren Zyn schellen toon, door Demokryt, Zy klinkt in Holland op dees tyd, Dog minder scherp, ons ook in d'ooren.
Dus vind zyn Geest aan alle kant Steeds nieuwe stof tot boerterijen En ernst, dewyl de zotternije Haar rolle speeld in yder land, Tot leering en vermaak der schrandre.
Vaar dus al voort, ô!....
Wy hoopen en verwagten van U, na dit blyspel nog meer andre.
T. v. WILT.
MEVROUWE KEIZERS-THEE.
KLARINDE, haar Nigte.
ALFONSO, Minnaar van Klarinde.
JAN, zyn Knegt.
SPADULANO, Apotheeker, verliefd op Klarinde.
HERBAMUF, zyn Knegt.
ZUSJE FENIX, Vrindinne van Mevrouw Keizers-Thee.
ANTONET, Kamenier van Klarinde.
Het Toneel verbeeld een Salet.
De Hollandsche zinnelykheid, Bly-spel.
MEVROUW KEIZERS-THEE, CLARINDE.
CLARINDE.
FOey Spadulano!
M. KEIZERS-THEE.
Foey Alfonso!
Respecteert De wyze faculteit: Coquette, spreckt, wat deert Aan Spadulano?
wie zag ergens gladder vloeren, Zoo zuiver als kristal, of Ormus paarlemoeren?
Hy is d'Elixer van de netheid.
't Blinkend gout, Gestoelte en Cabinet die spieglen zig in 't hout: 't Kraakt alles wat hy heeft: ja die maar eens ziet pronken Ter loops zyn porcelein, word wis als dol en dronken Uit liefde tot... KLARINDE.
bestaat verdienste dan In 't boenen van een vloer, of schuuren van een pan?
Wykt dan Alfonso, om dat juist zyn zaal en stoelen Niet glimpen als vernis: is wassen, plassen, spoelen Het Minnewerktuig van het zoete Venus-wigt?
Of is een bezemsteel zyn scherpe liefde-schigt?
Dat 's fraay!
zwigt dan een pluim en zwierige Equipagie Voor 't doodlyk magazyn en duffe zalf-stellagie?
Of moet hy in zyn hoed de fulpeborstelstreek En koddige omtrek van een molesteen vertoonen?
Of moet een oude pruik beschaad'we neus en koonen, Die vyf à zesmaal daags naauwkeurig word gesmeert Met water, 't geen hy zelfs uit eijeren disteleert, Op datze in glans niet hoeft voor vloer en zaal te wyken?
Moet me in een plank, als in een glas zig zelfs bekyken?
Dat is aardig.
Zwyg, zwyg Juffrouw Papegaay, Die d'Uil kiest voor een valk, en 't krassen van een kraay Voor 't zoete boom-muzyk van lente-nagtegaalen.
Die ligtmis?
foey, u aan!
ja 'k derf het niet verhaalen Hoe schelms hy heeft de glans van 't groot Salet vermoord, Toen hy zyn afscheid nam, gepluimt, geleerst gespoord, En heel de vloer bedurf met fransche complimenten.
Dat was een scheur  Die 't beste Kabinet kreeg door zyn helsch rapier, Op 't laatste nog een sprong na d'alamode zwier: Daar viel een Gardefeu; gins bey de Gerridonnen, Chineesche Goodjes... Ha!
wie zou het noemen konnen Wat smaad en schaade ik van Mejonker heb geleen: Men zette schier geen voet, of 't was ter halver been In slyk en poeder, daar de vloer mee was betrokken, Als of een Maartsche buy van sneeuw en wintervlokken Daar neer gestort was: maar 't en zal niet meer geschien, 't Uur van acces is uit; ook zal me in 't kort u zien Een wettige Huisvrouw van een deftige Apotheeker.
Hier is het vonnis Nigt.
't Is vast.
KLARINDE.
Neen 't is onzeker, Neen 't is onmooglyk zelfs, dat zweer ik u Mevrou: 't Is zeker dat ik eer van hertzeer sterven zou Als dat te stemmen: Ag!
hoe zal ik my begeeven, Om met dien steene Antyk in 't houte juk te leeven, Ik, die steeds van de bloem der jongheid word geëert.
Myn Oom heeft dan vergeefs zyn penn'gen gespendeert Aan Juffrouw Spadulaan: ik zal tot 't uiterst komen Eer ik Alfonso derf.
Tut tut, al Meisjes droomen; Weet dat u Capitaal hier onder my berust.
Myn Heer u Oom, die naar de Spaansche kust Zig voor twee jaar begaf, is dood naar apparentie; Hier is zyn laatste wil, die strekt tot een sententie En toom aan 't hollent paard van Juffrouws zotte drift.
't Is tyd dan zoetert, datje eens 't goed van 't quaade schift.
Kies 't wis voor 't ongewis, nooit zal 't u wel gelukken, Ten zy je ootmoedig u genegentheen doet bukken Naar Spadulano.
KLARINDE met een flaauwe stem.
Onpasselykheid, Mevrouw.
Daar is geen zwarigheid, kom Antonette gouw.
Ha, 'k zie door 't masker van geraffineerde traanen De ligte Alfonso, die de wegen ende baanen Van Nigjes eerbaarheid onveilig heeft gemaakt.
Ik zweer Matante.
Ja dat poppezweeren raakt My niet op 't alderminst: ik ken die sex haar kermen.
Kom vliegens Antonet, of 't schaap stikt in myn ermen.
Juffre traanen, waarje opregt zo wel als fyn, Gy zoud als beendren van Santinnen by 't dozyn Miraklen werken.
kom lustig Antonette.
M. KEIZERS-THEE, KLARINDE, ANTONETTE.
ANTONETTE.
Heer Mevrouw is dat een brandklok zetten, Ik schrik, ag Juffrouw, ag!
wie heeft dat lam verstoort?
Mevrouw 't is zeker zonde en schande, gy vermoort Uw Nigt.
Foey Spadulaan!
O my, dat doet haar stikken, Dat gy dat brokje naamt, gy zoud u niet verslikken.
Mevrouw uw keel is, naar ik denk, niet half zoo naauw.
Wel onbeschaamde duif, en geile spinhuis-paauw; Dat kooitje zal nog eens uw stouten bek beteuglen, 't Is regt een plaatsje pop voor ligtgehielde veuglen; Want 't is u voorbeeld 't geen dien indruk in haar hert Gemaakt heeft, spinnekop.
ANTON.
'k Worde appelgraauw en zwert Uit eerbre schaamt.
Uw schaamt, zwygt aangebrande panne; Uw dronke Jan en was nog de eerst, nog laatste, hanne, Die zig verstrikten in u geile spinneweb.
Wie eerlyk is Mevrouw?
M. KEIZERS-TEE.
Zwyg Basilikus Neb.
Saffraan met thee verfrist.
Dees flaut' zal haar verdwynen.
Adieu tot wederziens, gehoorzaame Cozyne.
KLARINDE, ANTONET.
't Was ruim zo goed dat gy in 't kooitje liep als ik; Het spinhuis seldrement, 't is wonder zo 'k niet stik.
Neen dat apartement zoud u veel beter passen, Want veegen, schrobben, het geboen en 't morssen, wassen, Zyn zaak en daar Mevrouw zig steeds me diverteert.
Ag, Antonet de Apteek!
Tut tut, dat word gekeert Dat sta ik nimmer toe.
Ey, 't zal nog mooijer komen, In plaats van zoet gezang, zo zouje stadig droomen Van kopre vyzels, die uitgalmen door den nood En smert der kranken, 't helsch muzyk van graf en dood, In stee van u Salet galant te zien behangen Met leer of schoon tapyt, zo zouje drake en slangen, Egdissen, padden, krokodillen, naar gespens Rondom de muuren zien, 't geen sidd'ren doet een mensch; Die Spadulano wat voor yver toonde ik niet Doe 'k Don Andreas vrouw, die tot zyn huis u liet, En om een bevaart ging, zelfs in u bed beschikten?
ALFONSO.
Zwyg snappert.
JAN Doen ik gaf de schoon met goud gestikten En zyden fynen das u Spagnolette pop, Hoe dikwils dagt ik, ag!
verander in een strop.
JAN. Doeje 't huis beklom van 't Paduaans Doctoortje, En 't maagdelyke Fort van 't jonge Leonoortje Bestormden, was ik niet verloore sentinel?
Zwyg langtong.
JAN. Doeje laatst kreeg rusie om het spel, Met Don Bernardo, wierd ik niet half dood geslaagen?
Poltron!
JAN. 't Is wonder dat myn hals 't nog heeft ondragen, Wanneer ik de oude Jood een valsche diamant Verkogt.
Bedrieger.
JAN. Doen ons huis langs alle kant Omringt met hapschaars was, om u te apprehenderen, Wat grooter helbaart-storm moest toen myn rug niet keeren, Waar van de meeste helft was u geregte part.
daar liegje schelm, zoo gy myn gramschap tart, Zal dit een borstel zyn om u den rok te veegen, Zwyg; eertyds was het huis, geloof ik, hier gelegen Van myn Klarinde: ja, ô!
ja dit is de poort; Jan, wyk geen voet van hier, al wierdje half vermoord; 'k Zal in myn Logement dit reis-tuig gaan verandren, In zes minuten Jan, zoo zien wy weer malkandren.
JAN. Dit is helaas het loon van alle dienstbre Geesten, Het eerste compliment is vagebont of schelm, En naar een lange reeks, poltronnen, schurke en beesten, Zo bruid menze op den kop, al droeg me een staalen helm: Weg papegaais-coleur van fulpe passementen.
Ik lag voortaan met levery, Want 'k zie Confraters digte by, Die rollen nu als brave venten, In koetzen by den akrementen!
En 'k heb zoo veel verstand als zy.
ANTONETTE, JAN. ANTONETTE gemaskert.
wat een Postiljon, men zou Ronduiten bouwen Op zulk een lighaam: Heer!
hoe çierlyk zyn gevouwen Die graauwe leersjes, als blaasbalken van een smit, Het hoedje blinkt als kryt, zyn lobbetjes als git.
Dat pruikje moet gewis een paarde-kam friseeren, En 't pluimtje dat zoo net past by zyn andre veeren, Geloof ik dat een haan zyn staart ontstoolen is: Dat zy-geweer komt van Kastieljes Veldheer wis; En 't Reis-kapotje met die regenboogsche kleuren, Schynt wel een uithang-bord, 't geen opgaat met twee deuren; 't Postuurtje ken ik, of ik ben geen Antonet.
JAN. Dat stukje lykt wel een bordeeltje van Biset.
Zulk soort van duifjes kan ik met een daalder wenken: Ik ken dat vinkje; 'k moetme daar eens opbedenken.
Bloed is dat nygen!
Wel ik toonme meed beleeft.
't Is Jan; ik moet eens zien, wat kneepen dat hy heeft.
JAN. Wel aan, ik zal dit kind eens zwierig courtiseeren.
Juffrouw wat isser nieuws?
Groene erte en suikerpeeren.
JAN. Het haakt... wel àpropo, 't is een betrokke logt.
Die word malà propo, misschien by u gezogt.
JAN. Het waait hier vreeslyk kout... ik heb nog ryke vrinden.
't Waait gekken hier te Land, en dat met alle winden.
JAN. Ik heb een groot verstant, maar tamelyk onbekent.
'k Loof alsje stil zwygt, datje zeer wel-spreekend bent.
JAN. Dat steuit... kom, kom, ik moet het blaadje anders keeren: Uw duistre schoonheid, Lam, braveert de zwarte veeren Van Rave en Bontekraai, en flikkert in de nagt Gelyk een stalkaars.
Onder dat faveur zoo tragt Het Heerschap mogelyk zig wat te diverteeren.
JAN. Indien ik door 't barrier van 't masker speculeeren Mogt, uw lieve oogjes... zou dees tong een compliment U schenken, niet na dat ANTONET.
Is 't mogelyk, Heer je bent Een zoete Kortisaan, loop puikje van de gekken, Klimt op een duivekot, daar kenje trekkebekken.
De olyf kleur-prys die daald: ey!
sta wat uit de zon.
JAN. Indien ik door 't behulp van twee paar zesjes kon Langs Venus... Casimat... na waarde nooit gepreezen: Met u verlof Juffrouw, hoe laat zou 't mooglyk wezen?
Ik word bewogen door uw zesjes en gebeen.
Een sterke beezemsteel, gelegt op arm en been, Dit vaak gerepeteert, zou dat u minnevlagen Niet aanstonds helpen?
hê, wat heeft de klok geslagen?
Zy neemt haar masker af.
JAN. ô!
Toveresje lief, bekoorlyke Antonet: Nu met authoriteit.
Hy wil haar kussen.
Neen zoetjes Jantje, zet Al die gemeenzaamheen een beetje van ter zyden.
Hoe vaart Alfonso?
JAN. Wel der drommel is dat ryden In minder als een week van Napels hier ter stee.
Dat luid wat apokryf.
JAN. Maar Cupido quam mee.
Ik zat op d' eene wiek, en 't Heerschap zat op d' ander, Dat gongje post à post: wy huilden met malkander.
Hy dagt op Spadulaan, en ik op Herbamuf.
Zet gekken aan een zyde, u talmen maakt my suf.
Hoe zal u Heer die buy op 't beste nu ontwyken?
Want Spadulano zal wis met de beuit gaan stryken Van Juffrouws gulde vlies.
Madame Keizers-thee Is vreeslyk koppig, en haar oude Aptheker mee.
Hy heeft Mevrouw haar woord, dat is wat nieuws 't geen waar is, En 't wagt maar na 't contract, welks Dubbeld den Notaris, Die ook een lit is van Matantes Maatschappy, Zal krabb'len.
JAN. Geen gevaar, het Regt kiest onze zy.
Ik zal Matant doen zien, in spyt van d'Apotheken, Dat vaak 't verstand logeert in ongeleerde Leeken.
't Reizen Antonet, dat maakt een schrandre knegt; Gy zult in 't kort of lang, nog worden onderregt Van myn bequamigheen... maar à propo, myn Leeven, Indien 'er in passant iets over is gebleeven Van hamelpootjes, fricadel of hoenderbout, Zoo bid ik neem 't Request, van de arme maag, die kout En half gerabraakt is deur 't vasten, in genade!
Kiest Jantje watje lust, gezoden of gebraaden, Kom smulbroer, cellebroer, welkom avonturier, De keukendeur hangt nog op de eige plaats, het bier En wyn JAN. Wat dat belangt, die zal ik nooit vergeeten.
ò!
Meisje dat muzyk, dat ramm'len van de speeten Is 't zoetste klokkespel dat ooit de maag bedagt.
Ik volgje, met verlof, waar toe dus lang gewagt.
Hy loopt binnen.
Antonet ik beef, Matant zal ons verrassen.
Daar is geen zwarigheid, ik zal te wel oppassen: Ook is zy beezig met een porceleine kom Te kussen.
Watje spot!
'k Mag lyden dat ik stom Blyf zoo 't niet waar en is.
riepze, dat zyn bloemen, Dat is een zuiver blaauw!
dat wit derf ik beroemen.
Braveert de lelijen, ja sneeuw in blanke verf!
Mits vielze op bey haar knien, al schreeuwend' ik besterf Het waarlyk; kan men hier geen weerga toe bekommen!
Haar Geest is byster met die zotheid ingenomen.
Ik heb haar uuren lang, steroogende gezien Op bieze matjes, die geen stuiver agt à tien Ophaalden in waardy; dogt 't zyn altoos geen vrouwen Die op de geks-kap van een leur 't vernoegen bouwen.
Ja d' agtb're mannen scheelt het mee vaak in de kruin, Die weekelyks een dag zes zeven in haar tuin Verslyten om een tulp, oranje of plantgewassen t'Aanschouwen.
Eer de zon zyn zweet heeft afgewassen, Verlaat het Heerschap zyn Madame, die van spyt Gelyk gegomt fluweel uitraaffelt, de uur en tyd Vervloekt, darze om een tulp, een roos verwaareloozen; Opbrallen 't zwarte blad, misagten 't altoos bloozen.
Ik sprak nu laatst een Heer die niet genoemt wil zyn, Die schatten Floraas gift verr' boven graan en wyn: Klarinde, riep hy, admireerd dees malsche tulpen!
Wat ongevoelge ziel en moet niet overstulpen Uit loutre blydschap, op 't gezigte van die schat, Die al het schoon in de omkring van een bloem bevat!
Beschouw eens de Espinoy, die waard is duizend gulden, Dat 's een Conquest van my, het geen nooit makker dulden, Ontrent zyn zuiver wit of kantwerk.
Dees Bisaart Heeft zes coleuren, welk om 't zoetste saam gepaart, Het dert'le kunst-pinceel en 't Schilders brein braveeren.
Myn Typhone die geen sterveling waardeeren Oyt kon na waarde, uw verf trotst 't goud in hooge kleur.
Dit Kabinet Royaal, is ook geen lor of leur, Maar 't puikje der Bisaards.
Die wil ik juist niet doemen, Een schoone tulp verstrekt een Koning voor de bloemen.
Een trotsje Auriculaas, 't zy Engelsche ofte Luiks, Is Floraas favoryt, iet aangenaams en puiks.
Maar 'k weet Kabalen van Moderne, gekke snaken, Die al haar beezigheen van vlinder-uiltjes maken; Van torren, ruspen, spinnekoppe en 't vliegend hert, In 't rond te zaam gespelt, gelyk een Uilebert.
Dees heeft weer hoorentjes, en houd die voor zyn Goden, Schoon vaak een voorspook van de kranssen à la Mode.
Die gadert Nesjes vol met eijeren by 't dozyn.
Een ander is voor 't munt van Caesar, Constantyn, D'eerwaarde Nero.. en zulk soort van Potentaaten, Zo duister als Moskeen van Mahomet, of gaten Van 't heilig Romen, die men Catacombes noemt.
Dan hebje een ander soort, die onkruid, wild gebloemt, Vereeren met de naam van raare plant-gewassen, Waar op zy dag en nagt met al hun yver passen, Niet denkende op hun vrouw, kind, maag of naaste bloed, Zoo min als u Galant, hoe hy zyn schuld voldoet.
Is dan Alfons zoo los gelyk de luiden zeggen?
Neen, maar Jan zyn Knegt die weet het uit te leggen, Die zeit, Alfons leeft als een heilig' Antonet, Zweerd deur gewoont, betaalt zyn schulden altemet; Zes zevenmaal ter week gebruikt hy kaart en steenen: Maar tienmaal op een dag, zoo zal hy geld gaan leenen Op triple intrest, loopt maar eenmaal yder uur By d'een of d'and're pop; ook is hem niets te duur Zo 't maar is op credyt.
En na 'k besef de zaken Stuurt myn beminde Jan zyn kours op 't zelve baken.
Dat is een teken dat 't fortuin hem tegen gaat.
Zo denk ik dat de Bank van Leening 't ook verstaat.
Want ik weet zeker dat die Respective Heeren Meer op die beurs, als d'Amsterdamsche negotieeren.
Hou stil, ik hoor gerugt.
Maar hebje ook wis bescheid.
Of Jan verbeurd een groot stuk van zyn zaligheid.
Indien Alfons niet komt: maar 'k derf 'er wel op vast gaan, Want dat hy my bedroog, hoe zou hy voor de mast staan!
Ik ken hem deur en deur, hy 's altoos vroom geweest.
Daar komt uw Minnaar wis, of voor het minst zyn Geest.
Alfonso, ja hy komt!
KLARINDE, ALFONSO.
tedere Klarinde; Zo groet Diane, omringt met sterren, haar beminde Endymion... KLARINDE.
myn Alfonso, Claraas ligt!
Is 't myne Alfonso, voor wiens oog de vreeze zwigt?
myn ziel word uit haar as bewogen!
Het is uw Minnaar, die geboeid door twee schoone oogen Zyn min... hoe!
Clara schreid: zoo weend de balzem-spruit Met heil'ge dropp'len: ag!
myn blanke lely, stuit De dierb're peerlen-vloed van uw bedoude ligten.
Onsterffelyde Goon!
wat tooverende schigten Doordringen deze ziel!
Alfonso, zoete smert!
Herstelder van myn rust, dog pynbank van myn hert, Wat ziel-verrukkend gif, schuild in verliefde blikken: Helaas!
dees tedre borst zal in haar zugjes stikken; Myn adren borlen, en myn vingren zyn vol gloed, De pols slaat stervend, wyl 't gekookte minnebloed Blaakt als een Etna: speeld gy niet met myn verlangen?
Heeft niet een Roomsche pop, wiens spinnewebben hangen, Arglistig uitgespreid uw weifelende ziel Met geile min ontfonkt?
'k Zweer dat ik nimmer viel: 'k Zweer by het zwanewit van uw vergode leden: 'k Zweer by uw vierige en uw ziel-verlokkende eeden: 'k Zweer by uw boezem, by 't belommerd nagt-altaar Van 't schuimend zee-kind; by de boeijen van u hair: 'k Zweer by uw zugjes, die langs koralyne lippen Myn adem stuiten, die myn looslyk tragt t' ontglippen, By Roozekaken..... KLARINDE.
hy stoort zig aan geen Een Wie toelegt op bedrog.
Beloften snellen heen, En zyn onstraf baar, t'wyl ons blanke borsjes zwellen, De snoode Theseus vlugt als Aryadnes schelle En treurge klagten Goon beweegen: Enoë Schonk Paris 't maagde-zoet, die flux 't onnoosle vee En droeve Nimph verlaat, om 't geile schoon der Grieken.
Ondanbre laffe min!
't is dan 't genot, 't geen wieken Kweekt aan een snode.
Eylaas!
de ontrouwe volgt het zoet, En blust de kuische vlam van Cypris minnegloet.
Moet dan uw minnaar voor die smaad Onschuldig boeten?
Neen: maar 't voorbeeld leerd hoe haat De min als schaduw volgd, na dier-verlangt genieten Van 't rype minnezoet, de traan-revieren vlieten.
Als 't nypend na berouw de vliezen van ons oog Heel onmedoogend rukt, dan zietme naar om hoog Met duistre wolken.
Neen myn kind, uw eer is veilig: Myn trouw is ongekreukt, 'k bewaar deeze eeden heilig, En 't onbewust geheim: heb ik u 't maagdezoet Ontydig afgeperst, dees hand die feil vergoet.
Eer Titans blaauw gespan komt uit de golven hupp'len, Zal ik de nektar van uw mond, met roozedrupp'len Bedauwt, als egte man op Hymens Bruilofts-bed Lief kozend zuigen.
d' onmooglykheid ontzet Dees bange boezem, met ziel-prangende ongenugten.
Vreeze is de voorsmaak van gewyde minnevrugten.
Omhels stantvastigheid, op dat die onverwrikt Als zuil uw onderschraag... Derde toneel.
CLARINDE, ALFONSO, ANTONETTE.
My, is dat geschrikt!
Ik heb Matant gehoort: ey wilt uw post dog ruimen Myn Heer Alfonso, 't oude spook legt op haar luimen.
Dat is onmooglyk!
ik vertrekken Netje?
neen, Ik ben in min Jupyn, Klarinde myn Alcmeen.
Nooit boog een pelgrim, naar een lange weg nu veilig, Met meer devotie zig voor zynen dierb'ren heilig Als ik: ja zelf 't gestarnt is medepligtig... ANTONET.
Dat is Rodrigoos rol: hoor kinders luistert toe.
Ik heb een middel om u beide vast en zeker Aan een te lymen, spyt 't contract met d' Apotheker.
Daar is een koopvrouw, die 't curieuste porcelein, Gestoelte en kabinet, en pronkgoed groot en klein Hier in den Doel tans veilt.
Mevrouw heeft haar ontboden, En watertant, om 't nieuwste snofje van die mode t'Ontginnen: Jan uw knegt, myn alderbeste maat, Is van myn onderrigt, om in een vrouws gewaar De graagte van Matant zoo vierig aan te hissen, Dat Spadulaan het spoor van Klaraas bed zal missen.
En verders zal men... Ag!
ik hoor een wedergalm Van hoesten.
Pakje voort, en eindig uw getalm: Jan zal u verder van 't byzonderste onderrigten.
Adieu tot wederziens, behartig beide uw pligten.
Vaar wel Alfons.
dat wreede woord Bestolt myn boezem in een ysberg, en deurboort Dees mingewyde ziel met doodelyke steeken.
Zoo treurt de zonnebloem, als Phoebus is geweeken.
Juffrouw nog zo laat in een betrokke lugt?
Of benje voor geen krak in u persoon bedugt?
Deeze aangenaame koelt heeft my gelokt na buiten.
Ey spaar die koelte nu, men zal de deur gaan sluiten, Die avond-lugjes kind, bederven vaak een roos; Als 't weer op bloemen valt, verslenst haar frisschen bloos.
Ook heb ik wel gezien, dat op het minst ontstellen Veel Juffren borsjes, door die avondlugjes zwellen.
Een horssel vliegt zo wel by duister als by daag; Altoos in myne jeugd was 't een gemeene plaag.
Klarinde binnen.
Al 't geen men ondervind, daar kan men best van spreeken; Ligt is Mevrouw toen van een horssel ook gesteeken.
Ik heb uw dienst van doen, verstandige Antonet: Hoort dees commissie aan, loopt zonder 't minst belet Na d' oude Doel.
Mevrouw, geen mensch is meer begeerig Als uwe dienares; commissien zyn smeerig: Dat 's apparent om Juffrouw Vinkepoot  Te spreeken.
Antonet, ag!
kon het dog gelukken Om 't eerste en 't beste van haar stacy-praal te zien?
Ik zou... maar zegt dat ik precys ontrent ten tien Of hallif elf op 't langst, alhier haar af zal wagten; Dan zal 't muzyk van Spadulaan, die al zyn kragten Inspant om 't hert te treffen van Klarinde, wel Ten eind' zyn.
Nu tot flus.
Zo ik dat narrespel Niet binnen korten tyd gants vreeslyk kom t' ontroeren, Moet d' heil'ge Sintreklaas my in 't oud manhuis voeren: Ontfangt de Juffer geen meer munt  Als 't uw, zo zal z' haar maal op rozewater doen.
En Spadulaan  Die zal gewapent hier met Musikanten komen, Gevolgt van Herbamuf, die als Sint Rochus hond Zyn meester naloopt, om den zoeten avondstond T'ontrusten door 't gehuil van oude herbergs-klanken.
Dat 's 't voorspel.. dog van 't laatst zal hy zig niet bedanken.
SPADULAAN, HERBAMUF, gevolgt van Musikanten.
SPADUL.