floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ons vaak t geheim der Goon uit t starrelicht verklaard, die straks, door het bevel des Konings, ging verkonden Hoe dat hy in t beloop der starren had gevonden, Dat die, die my verkreeg, door s konings gunst, tot vrouw, geen jaar, benevens my, de Troon bezitten zou.
Dit gaf een afkeer aan Milander, dien Verraader!
Maar ---- Digitized by google HET KONSTPALEIS VAN FENIX.
Maar aan Aristus niet, die van de Vorst myn Vader In spyt van t noodlot, dat hem dreigde, van den Raad My eischte, als zyne bruid, en, nevens my, den Staat En t wettige errefrecht, voor eeuwen lang, beslooten By and're vorsten, en voorgaande bondgenooten.
De Vorst, op dit verzoek, veranderd van besluit, en schryft Milander voort, die my voorheen tot Bruid Verzocht had, dat hy nu, om zyne Zoon te kroonen, Gezind was, om hem, met myn huuwlyk, te loonen, Dat alles was verdicht door Pitomantus stem, Waar op zyn eerste min weezer kreeg een vaster klem, Myn Broeder zou my naar Panoonien geleiden, en k moest, gedwongen, uit Dalmatien straks scheiden, Eer dat Aristus, of den Raad zulks wierd gewaar, wy kwaamen, eindelyk, ter plaats, daar dien Barbaar My, als zyn bruid, met vreugd, te ontvangen dacht in de armen.
Maar ik, in tegendeel, my willende bescharmen, met hem te zeggen, dat myn trouw reeds was verpand, En ik hem des, als bruid, nooit reiken kon myn hand, veel min, door de echte band, in t huuwlyk my begeeven met hem, zo lang de prins Aristus was in t leeven.
Waar op myn Broeder voort, om deze hoon en smaad.
My dreigde met de dood, zo verre ging zyn haat, zo ik gewillig my niet aan de Vorst verpanden.
Maar ik, die voor de dood min vreesde, als voor die banden, trotseerde zyn gedreig, tot dat ik wierd gebragt Ter plaats, daar ik, door u, verlost ben onverwagt.
Kan my wel grooter ramp ontmoeten hier op aarde, 'k verlies myn ryk en kroon, myn vaderland, en waarde, Ja, lieve bruidegom.
Onmenschelyke daad!
Maar, neem geduld, prinses, in uw bedroefde staat.
Gy hebt my ongeveinst uw afkomst, staat, en leeven Verhaald dies wil ik u, nu ook tekennen geeven, Wie dat ik ben, Prinses en hoe een zelfde smart van liefde, my, helaas!
Doorpynigt ziel en hart Met onverdraagb're min, 'k ben koning van Achaaljen, die vaak, in 't veld van Mars, het oorlogszwaard ging swaaijen.
Maar nu het zwaard van min myn hart getroffen heeft, is 't Fenix, die alleen in deze boezem leeft.
De Goden, die door u, myn Heer, dit droevig leeven Beschermden, willen my, na 't schynt, een middel geeven, Om u te dienen want, die schoone koningin, Wiens glans uw hart en ziel reeds blaaken doed in min, O Vorst!
Dat is myn Nicht, op wiens gemoed en zinnen Ik veel vermag, myn Heer, ik hoop haar hart te winnen, te meër, nu zy een Vorst moet kiezen op haar troon, zy nooit volmaakt 'er kan haar hart, en ook de kroon Opoff'ren, als aan u, die voor de woede Van een ontzinde Broër, my, haare Nicht, behoede.
Die kleine dienst, Prinses, die ik u heb getoond, verwachten nooit van zo hoog te zyn beloond.
Uw deugd is meerder waard.
Prinses, wil my verschoonen, tot dat ik, door myn dienst, u deze deugd kan loonen, want ik niet rusten zal, na myn verkreege min, Voor dat gy zyt hersteld, als wettig koningin, In uw Geboorterecht.
O troost der onderdrukte!
Die my, schoon onbekend, uit s Moorders klaauwen rukte.
'k blyf, tot myn's leevens eind, daar door aan u verpligt.
Maar laat ons gaan, myn Heer, 'k verlang ook na myn nicht.
Als 't u behaagd, mevrouw.
KLA. HET KONSTPALEIS VAN FENIX.
ik begin te beeven!
Zie wat gy doed, myn Heer, en denk toch om jou leeven, want het is maar een heel daar gy op zyt verliefd, en die uw hart reeds door haar beeld heeft diep doorgriefd.
Ei, Heertje, hoor naar my, en hebje lust tot trouwen Neemt deeze Juffrouw dan, daar benje mee behouwen, en zoekt geen Toveres, noch gaat niet in 't Paleis Alwaar men niet en doet, als toverren, reis op reis.
Gy beeld u dat maar in.
Dat alle menschen zeggen, Wil hy alleenig noch, naar dat ik hoor weërleggen.
Prinses, zo 't u behaagt, zo bid ik, laat ons gaan, vertrouwende op uw gunst en woord, aan my gedaan.
Hy wil niet hooren, ach!
wat is myn hart vol schroomen.
Maar zacht, my dunkt dat ik daar menschen aan hoor koomen, Of Tovenaars misschien.
Wat naakt my al verdriet.
Ik volg, wyl 't weezen moet, eer dat dat volk my ziet.
ARISTUS, CLOANTUS.
CLOANTUS.
Hoe lang wilt gy myn Heer, doorbosschen, bergen, daalen, als een ontzinnige, dus hoopeloos gaan dwaalen?
ARISTUS.
Cloantus, ach!
gy weet, met welk een zwaar verdriet En bitt'ren rouw, dat ik myn vaderland verliet, Om myn beminde Bruid.
Ismeena, naar te spooren.
Maar alles te vergeefs, ik kan geen tyding hooren, Waar zy gebleeven is, na dat zy is vervoerd, van haar ondankbre broeder dit is t geen my ontroerd.
Ze is mooglyk, die gy zoekt, myn Heer, niet meer in 't leeven.
Haar Broeder, door de hand des Konings zelfs gesteeven, Heeft, om het kroonrecht, haar van 't lieve licht ontbloot, hy bragt haar uit het Ryk, en moog'lyk in haar dood.
klaare Spiegel, die zo helder plag te schynen, gy moet al zuchtende door naare bosschen kwynen, zo gy in t leeven zyt, zoniet, wat wreede dood Hebt gy geleeden, daar geen mensch uwe oogen sloot?
Die heemelsche oogen!
die, gelyk twee starren scheenen, zyn mooglyk in een nacht vol duisterheid verdweenen, of door t wild boschgediert, by wylen uitgevast, Verslonden en verscheurd, besprongen en verrascht.
Geen tombe heeft het rif, noch t edele gebeente, Beslooten, noch geen stoet van adel en gemeente, Heeft de uitvaart van die Zon ten laatsten bygewoond.
Myn Heer, ik bid, dat gy u toch kloekmoedig toond.
Wreekt u aan hem, die 't stuk zo schelmsch heeft ondernomen.
Dit zyn de reden, dat ik herwaards ben gekoomen, Om, of t geval hem ook had hier ter plaats gebragt, Alwaar veel Vorsten zyn, van aanzien en van magt, By een vergaaderd, om de Ryksdag by te woonen, Van haare Majesteit, die haast een Vorst zal kroonen.
Die, met haar, moet de troon van Thracien bekleen.
En dit gerucht is reeds door al de Waereld heen.
Zo gy de Moorder wil van uwe Bruid doen sneeven, zo laaten wy ons dan ook naar t Paleis begeeven, Daar zich de Koningin en t Hofgezin onthoud, dies hier niet in dit bosch op ydle hoope bouwd.
ARIS Digitized by google HET KONSTPALEIS VAN FENIX.
Ik wil aan niemand my in haar paleis ontdekken, voor dat haar Majesteit haar huuw'lyk zal voltrekken.
Maar gy, myn waarde Vriend, die my, in myn elend, Hebt over al verzeld, uw trouw is my bekend, Dies staak uw opzet, om my langer te verzellen In myn rampzaal'ge staat, wil u niet meerder kwellen, Ga, ga, myn Vriend, naar dat ondankbaar Vaderland, Alwaar geweld en moord de hoogste vierschaar spand, En laat my hier alleen, verzeld met myn gedachten, De wraak, of wel myn dood, in eenzaamheid, verwachten, gy zyt in t minste deel beleedigd, dies ga heen Naar uwe vrienden, en laat my, bidde ik, alleen.
Spot gy met myn elenden En vreest gy niet de hand, die eereloos dorst schenden De waare Vierschaar, daar gerechtigheid in zat?
Hy heeft haar sneeuwwit kleed, met zusterbloed beklad Daar komt hy heel begruist met opgespalkte kaaken, staaf, zeg ik, staaf, en wil my niet genaaken Of dit ontbloote staal... wie maakt hier zulk gerucht, het is de moorder zelf, ik volg hem na, hy vlugt Maar hy vlugt te vergeefs.
Wil zyn woeden Bestieren, en hem toch voor meerder ramp behoeden.
De toets DER MINNAARS in 22 tweede bedryf.
FENIX, dORINDE.
Dorinde, kom, en troost my in myn smart.
Mevrouw, wat nieuwe zorg bekommert we er uw hart?
Dorinde, kunt gy niet uit myn gezigt bemerken.
Wat hartstocht op myn ziel zo vinnig komt te werken?
Wat straf dit hart nu, om zyn ongevoeligheid.
Door t strenge noodlot, word dit oogenblik bereid?
Zo hoor dan, want ik ben al t Hofgezin ontweeken, Om hier, met u alleen, van myn geheim te spreeken, Terwyl een felle pyn my door het harte trekt, En daar een vreemde drift in myn gemoed verwekt, t geen ik, met schaamte, aan u nu moet te kennen geeven, wyl ik die hartstocht in myn ziel niet kan weezenstreeven, aan u, die ik steets heb al myn geheim vertrouwd.
Maar 't geen ik zeg wil ik dat gy verborgen houd.
Gy moogt my uw geheim vry onbeschroomd ontvouwen, En voor uw Dienaaresse en uw Vertrouwde houwen, FENIX.
'k ben daar verzekerd van, ontdekkende u myn zin, En myn geheimen, dat gy zwygen kund.
Ik min, Dorinde, ach!
ik bemin, in weërwil van myn poogen, Heeft liefde op myne ziel gekreegen dat vermoogen.
Daar 't hart een afkeer had van deeze zoetigheid Is 't op een oogenblik tot minne nu bereid?
Maar zoude ik, zonder u te kwetzen, durven vraagen, wie deeze zegen heeft, zo schielyk, weg gedraagen?
23 FENIX.
Zaagt gy dien dapp'ren Held, aan wien ik ben verpligt, Voor zyne trouwe dienst, beweezen aan myn Nicht, Niet, als een tweede Mars, in 't Konstpaleis verschynen?
Ik moet bekennen, dat myn fierheid moest verdwynen, Zo dra myne oogen hem aanschouwden zo volmaakt, Gevoelde ik myne ziel door zyn gezigt geraakt, zyn lyfsgestaltenis, zyn deftigheid, zyn weezen, en wat de liefde ooit, aan een ziel heeft aangepreezen.
Dat blinkt in hem volmaakt.
Doch, schoon dat ik bemin, ik kan, wanneer ik wil, veranderen van zin, En my van deeze drift, en hartstocht, wel geneezen, indien hy niet en is, die hy my schynt te weezen, doof ik het vuur, dat maar aan t vonken is geraakt, eer dat de vlam op t felst, in myne boezem blaakt.
Doch ik verbeel my reeds, door de edelmoed'ge trekken Van 't weezen, die zyn deugd genoegzaam doen ontdekken, Dat hy standvastig is, dat ik hem vinden zal, Gelyk myn hart hem wenscht.
Maar, zeg my, hebt gy al Wat noodig is, bezorgd?
De Schutzels in de zaalen, Het Hof, en Boschtapyt, kant 't alles nu wel daalen, En ryzen op zyn beurd?
DORINDE. 't is alles wel besteld, en 't volk daar toe verdeeld.
'k vertrouw dat deezen held, Door dit uw wonderwerk, zal zyn als opgetoogen, en 't naauw gelooven, schoon hy 't zelts ziet voor zyn vrouw oogen, dat zulks door konst geschiet.
Maar, met verlof, mag ik wel met de Knecht, die van de schrik een kou, Ja, koorts heeft op zyn lyf, my zelve wat vermaaken?
Is hy dan zo bevreest?
Of weet hy van de zaaken?
Dat weet ik niet, Mevrouw, altoos hy is vol schrik, En vreest voor tovery, ja yder oogenblik, meent hy dat hem de droes al vast heeft by de beenen, Niet een van uw Gevolg, zyn voor hem noch verscheenen, Die niet een Toveres, of Tovenaar en is in zyn gezigt, ja zelf, Mevrouw, gy deeld niet mis, Maar zyt zelf de Opperste, zeid hy, van deeze spooken.
Neem uw vermaak met hem.
Ik heb hem iets bestooken, Waar door hy in 't Paleis.
Zwyg, ik zie daar myn Nicht, Met al het Hofgezin, zie toe, denk op uw pligt, en wil aan niemand, wie t ook zy, myn min ontfouwen.
FENIX, ISMEENA, KLARINDE, MELINDE, CLORDIAAN, ALEXANDER, TEMISTOCES, KIARYN, gevolg.
FENIX, tegens Dorinde.
„GA, zeg een yder voort, dat zy haar vaardig houwen.
Gy hebt, o braave Vorst!
reeds aan myn Nicht toond, dat niet als deugd en trouw in uwe boezem woond.
Aan trouw, en waare deugd, is yder mensch verbonden, en die haar wetten schend blyft nimmer ongeschonden.
Een, die door liefde zich steeds aan die wetten bind, word, daar de deugd regeerd, om zyne deugd bemind.
Dorst ik my van 't geluk de minste gunst toeleggen, Dat ik mogt hoopen op.... fenix.
Ik weet wat gy wilt zeggen, onnooodig dat gy my dit verder openbaard.
Is. digitized by google'len cheenedis, okey.
Ken, Nick.
ouwe YDI, uwe.
chex onden den.
En, is HET KONSTPALEIS VAN FENIX.
25 ISMEENA.
Zyn deugd verdiend het al, en is uw gunst wel waard.
Maar 't is een misdaad, Nicht, die my dus aan durft spreeken, zyn tyd hier is verstreeken.
Voor dat in myn paleis.
Een minnaar faald zeer licht.
Verschoon my, ach!
Mevrouw, indien ik heb misdaan, ik zal, met naberouw... filipyn.
Denk niet dat uwe dienst, hoewel dat zy is pryslyk, meerder voordeel geeft, zie toe, en draag u wyslyk.
SMEENA.
Mevrouw, het eenigste daar zyn gemoed naar haakt, is dat hy mag uw Slaaf, en Dienaar zyn gemaakt, en, zo uw hart hier toe, schynt eenigzins geneegen, zo laat zyn deugd, Vorstin, uw zinnen toch beweegen, want hy het waardig is, zo gy uw Trouw verpand, dat gy, als Bruigom, hem uw hart geeft en uw hand.
Wy zullen zien wat heil, hem staat van 't lot te wachten, en gy kund, middel'lerwyl, uw eer en pligt betrachten.
Zo myngeluk, Mevrouw, alleen hier in bestaat... filipyn.
Het is genoeg, hou op, eer dat gy verder gaat.
Myn Nichte, laat de vreugd uw droefheid overwinnen.
FENIX, ISMEENA, CLORDIAAN, ALEXANDRA, TEMISTOCES, KLARYN, CLORIN de, MELINDE, DORINDE, gevolg.
Mevrouw, 't is alles klaar.
De toets DER MINNAARSIN FENIX.
Wel, datze voort beginnen.
Hier word Gezongen, en Muzyk van Hoboois gespeel, daar clordiaan met zyn Knecht naar zien.
Op het einde van t gespeel, aft er een Verschiet, dat de koningin, met al het Hofgezin, verbergd.
CLORDIAAN, klaryn.
CLORDIAAN, schielyk opziende.
Mevrouw... klaryn, wat zal dit zyn?
Klaryn, klaar uit, dat helpt hier niemendal.
ik vrees voor myn huit, en dat ons deeze vreugd wel bitter op zal breeken, zag ik hier maar een gat, om my daar in te steeken.
Wat of dit weezen mag?
Al wat hier nu geschied, is enk'le tovery, myn Heer, en anders niet.
Waar is die zon, die straks zo heerlyk scheen?
Verdweenen, met al haar helsch gebroed.
Ei, voel eens naar uw scheeren.
Waar is zy heen, Klaryn?
Zo ik my niet vergis, zo is zy naar de hel.
Ik volg haar.
KLA. digitzed by google HET KONSTPALEIS VAN FENIX.
27 kluchtyn.
Daar ze is.
Wilje in de hel, Mejuffrouw Spook gaan zoeken?
Dan zeg ik u vaar wel.
Kom, volg meê.
By de Spoeken?
Klaryn, zaagt gy opaard wel ooit volmaakter Beeld, zo net gevorm van leeren, door vrouw Natuur geteeld?
Hoe meenje dat, myn Heer?
in konst van Toverstreeken Daar komt ze, naar ik merk, volmaakt in uit te steeken Ja, Circe en ook Medeé zyn hier maar krengen by Gelyk ik aan t begin zie van deez' tovery.
Klaryn, gy hebt gelyk, by haar vergoode straalen.
Kan Circe, noch mede, in 't minste deel, niet haalen, zy is een Pronkbeeld van al 't sterffelyk geslacht, een Proefstuk van de min, daar elk zyn heil uit wacht.
'k schrik voor dat Monsterdier, en voor die helsche slangen.... CLORDIAAN.
Waarom zyt gy bevreest?
Om dat wy zyn gevangen.
't is zo, gelyk gy zegt.
Maar 'k blyf steeds onvermoeid.
Wyl ik myn hart en ziel met ketens voel geboeid, die banden zyn niet zwaar, noch moeijelyk te draagen, al wat het hart behaagd, kan 't lichchaam niet mis haagen dies zal ik, met geduld, kloekmoedig, wederstaan, al wat my overkomt.
Digitized by google 28 DETOETS DER MINNAARSIN KLARYN.
Myn hart met vrees belaan, Voorzeid my reeds, myn Heer, veel droevige ongelukken, noch dapper zullen drukken, die u, benevens my, terwyl gy blindelings wilt loopen in t bederf, en ik, door smeeken, geen gehoor by u verwerf.
'k lach met u zotte praat, en ingebeelde grillen.
Gy zult niet lachen als zy ons de huid afvillen.
Ik wacht het alles af.
Wacht jy het af?
Ik niet, ik wil al willens my niet brengen in t verdriet.
Dies zal ik, met verlof, zo dadelyk vertrekken.
Gy zy een groote gek.
Ik ben een gek der gekken, maar jy noch gekker, Heer, nu dat ge een Heks bemind, en daar meê, naar het schynt, vermaak en vreugde vind... maar, hoe!
O wonderlyk geweemel!
Waar zyn wy hier, myn Heer?
Het tooneel veranderd, en verbeeld een aangenaame Lusthof, aan de zy staat een boom met Rovzen.
Hier zyn wy in den hemel.
Of by de Nikkers, Heer, zo ik my niet vergis, want deeze Toveres steets vol van nukken is, Zy zoekt haar tydverdryf met ons.
O welk een wonder!
Behaagd u deze plaats.
Behaagen, ja bezonder!
'k meen achter over, Heer.
Hoe droeskop zal 't noch gaan, met Digitized by google HET KONSTPALEIS VAN FENIX.
29 met ons, in dit paleis?
dat kan ik niet verstaan.
O aangenaame Plaats!
gesierd met schoone Roozen, Die op de wangen van myn waarde Fenix bloozen.
Gelyk de goude zon de dageraad begroet, als hy, uit zyn paleis, die schoone vrouw ontmoet, zo groet het lelywit, met aangenaame straalen.
Myn engel, als zy hier komt weeldrig adem haalen.
De tulp, en angelier, de geur'ge violet, en al wat door de hand van Flora word gezet, Moet wyken voor haar glans, die 't alles gaat te boven.
Wie kan naar waarde haar volmaakte schoonheid looven?
Myn Heer, met uw verlof, is 't waarheid, of is 't droom van 't geen, dat wy hier zien?
Zeg, zoude aan deeze boom Oprechte Roozen zyn?
Twyffelt gy?
Met reden, want hekken in 't gemeen zyn vol bedriegelykheden, dat bleek aan Circe wel, die vaak, in zulk en schyn, De onnoos'le heeft verleid.
Het zal hier ook zo zyn, Om dat zy al den brus vol zyn van zulke nukken.
't Gezigt voldoet u niet?
of ik moet ze plukken.
Ik hou veel van t gevoel, vermits t gezigt bedriegt En meenig, tot bederf, heeft in de slaap gewiegt.
Ga heen, volbreng uw lust.
Maar evenwel ik moet die Roos, zo uitgeleezen.... Klaryn tast naar de boom, die in de brand vliegt.
myn pootje is heel CLOR.
verbrand!
De toets DER MINNAARS IN CLORDIAAN.
Hoe roept gy zo?
Hoe vraagje dat?
myn hand... CLORDIAAN.
Nu hebt gy het gevoel.
Tot myn leed, met smarte.
Maar krygtze jou ook eens, myn Heer, gantsch bloemer harte!
In haar betoverd hol, daar zon noch maanlicht schynt!
Gy word wel driemaal meër, als ik hier nu, gepynt.
Wie weet hoe zy met u, daar in dat hol zal leeven?
Maar wil je wyslyk doen, wilt op de vlugt u geeven, met my, uw trouwe Knecht, en myd deez' tovery.
Wat tovery?
gy droomd.
geloofje 't noch niet?
Gy Gebruikt uw zinnen niet, de slaap zit in uw oogen, gy ziet niet wel, Klaryn, en dat heeft u bedroogen.
Dan moest ik zyn verliefd, gelyk gy zyt, myn Heer, maar, k zie t maar al te wel.
Zie daar, daar hebje t weër, is dat geen tovery?
CLORDIAAN, KLARYN, FENIX en ISMEENA, die men, door drie gevlogte Poorten, ziet zitten op een sierelyke troon, staande aan de eene zyde van dezelve de Stantjuffers, en aan de andere, het Hofgezin.
Voor de troon leggen vier minnegoodjes, aan weer zy geknield, en in de middelste Poort staat de Liefde, en heeft een Lauwerkrans in de hand.
CLOR Digitized by HETKONSTPALEIS VAN FENIX.
31 CLORDIAAN.
Wat heerelyke glans!
nooit zag ik zulks voor deezen.
O jeminie!
kyk, wat al drommeltjes!
gantsch bloed!
Wat zyn ze ko stelyk!
Hoe aardig en hoe zoet!
'k zou met de slechtste wel een kansje willen waagen.
ik schei 'er uit, en heb gantsch geen behaagen In Toveresse, die... CLORDIAAN.
Zyt gy noch al bevreesd?
Het zyn Godinnen.
Ja, zottinne lang geweest.
Klaryn, besnoer uw tong.
laat u toch gezeggen.
En myd de laagen, Heer, die ze u en my hier leggen.
Want 't zyn maar Hekzen, och!
hoe ben je zo verblind?
Zo jy zeeens wel bezag van ond'ren!
Myn vrind, jy zou wat anders zien, hoe deeze pronkeryen, maar strikken zyn, om ons te brengen in het lyen.
Hier word gezongen.
Ik treê met de min ten rei, myn ziel hoord naar zyn gevlei, myn ziel hoord naar zyn gevlei.
uw kracht voel ik reeds door myn leeden, Uw schicht heeft reeds myn hart, met pyn, doorsneeden, Wat wilt gy meender, van my, als dat ik nu ly, Ik treet met de min ten rei, ik voel my op t felst bestreeden, Door uw konst en tovery.
't is myn lot, ik stel my dan te vreeden, ik treê met de min ten rei, myn ziel hoord naar zyn gevlei, myn ziel hoord naar zyn gevlei.
Na het ophouden van de Zang, geeft de Liefde aan Clordiaan de Lauwerkrans, en gaat weer op haar plaats.
Waar na de vier minnegoodjes een Ballet danssen, en, na den Dans, ook op haar plaats gaan.
Wat aangenaame gloet Ontvonkt myn borst op nieuws?
met wat zoet Verbeeld gy ons de min.
Hoe kan ik u naar waarde Bedanken?
Godin, ik kniel voor u ter aarde, en offer u dit hart, dat u alleen behoord.
Vertroost myn droeve ziel toch met een gunstig woord.
Laat my, al knielende, zo veel op u verwerven, Dat ik myn vonnis hoor van leeven of van sterven.
FENIX, gaat van haar troon.
Ik weet niet welk een drift u dus ver heeft gebragt, ten zy de dienst, die gy by u zo grootlyks acht, Beweezen aan myn Nicht, in de uiterste gevaaren, U dus stoutmoedig doet uw hart geheim verklaaren.
Ik moet bekennen, Vorst, dat zy een achting baard In my, die gy, met recht, zyt overdubbeld waard, maar zy doet u te ver van t spoor der reden dwaalen.
Gy uit uw min te veel, die gy wat moest bepaalen.
Zie toe, bedrieg u niet, door ingebeelde schyn, noch beeld u geenzins in, daar zo veel Vorsten zyn Dat gy de keur alleen zyt waardig van myn harte.
Een ingebeelde min de minnaars 't meeste smarte, wanneer zy hoopen op een goed, dat haar behaagd En 't niet verkrygen, daar zy hebben naar gejaagd.
Gy, door een zelfde drift, grootmoedig op de zegen Van de allerminste gunst, noch naauwelyks verkreegen, jaagd mede op t zelfde spoor, en denkt niet op uw pligt.
Zo uw voorgaande dienst, beweezen aan myn nicht.
Uw itzed by Google HET KONSTPALEIS VAN FENIX.
Uw buitenspoorigheid niet in myn hart verzachten, gy had, in plaats van min, myn haat en toorn te wachten.
Laat de liefde hem verschoonen, koningin, en, zo hy heeft misdaan, verwyt het aan de min.
Een minnaar moet wat meer bescheidenheid verwachten, en, op de minste gunst, zich niet gelukkig achten.
De min heeft op myn ziel, Mevrouw, te groot een kracht, Om die te zwygen is niet meer in myne magt.
Wel, nu die fiere min uw moed zo hoog doet steig'ren, en gy 't ontzag, dat gy my schuldig zyt, durft weig'ren, zal ik u toonen, hoe een minnaar my misdoet, die, door te hooge waan, zyn minnevlammen voed.
Gy kund u, midd'lerwyl, tot uwe pligt gewennen, en, door myn afzyn, my wat beter leeren kennen.
als clordiaan zich neerbuigd, treed de koningin te rug, en verdwynt schielyk met al 't Hofgezin.
CLORDIAAN, KLARYN voor op t toneel.
Mevrouw, zo ik my heb vergreepen in myn pligt.
Myn by ziet op.
Ik bid vergiffenis... was 's dit?
myn gezigt... k'laryn, komende uit zyn schuilhock.
Zag straks die Toveres, en wip, daar vloogze heenen, Gelyk een dwarrelwind.
is zy weer verdweenen?
CLOK. de toets DER MINNAARS in 34 CLORDIAAN.
O aangenaame glans!
Maar zagt, de liefde schonk aan my deez' lauwerkrans.
En wat betekend die?
Voor een getrouwe minnaar, dat hy, als overwinnaar, Betekend die, Klaryn, Noch zegepraalen zal van 't onwaardeerlyk goed, Daar zyne ziel naar haakt.
O aangenaame gloet!
O brand!
die my verteerd... maar hoe!
De Lauwerkrans vliegt in de brand.
Zy wil u van de brand, die u verteerd, geneezen.
O brand die my verteerd!
Die my heeft deez' Lauwerkrans vereerd!
Wel, 'k lach my zeker slap, schoon dat ik ben vol schroomen.
Zeg, Heer, word jou de lust van t vrijen niet benoomen?
Of brandje noch al, Heer?
hier heb je 't spel.
Het tooneel veranderd en verbeeld de hel.
Waar zyn wy hier, Klaryn?
In 't midden van de hel.
vraag je dat?
Ik sta als opgetoogen, uitmuntende Godin, hoe groot is uw vermoogen!
Uitmuntende godin!
Zeg, juffrouw duivelin, die gy, spyt heintje pik, gaat off'ren uwe min.
O wonderlyk bestier!
Door liefdens keur gedreeven, hoe verre zal de konst noch met uw wond'ren zweeven!
Gy toond, voor myn gezigt, recht uw volmaakte geest, maar denk niet, schoone Vrouw, dat gy my ooit bevreesd Zult.
35 Zult maaken neen, o neen!
uw aangenaame lonken En dit uw wonderwerk, myn hart noch meër ontvonken.
De droeskop haal die heks met al haar snood gebroed, die my hier, reis op reis, maar schrik en vrees aandoet.
Gy, onbeschaamde Guit, hoor ik u weer zo spreeken Zo zal ik u de kop aan honderd stukken breeken.
Die moeiten is onnut, en ook onnoodig, want ik veel liever zwyg, en spreek geen spreekje meer.
CLORDIAAN, beziende net potret.
O beeld!
vol heerlykheid, wat minnelyk vermoogen, wat lonken schitt'ren niet uit uw zielstraalende oogen!
De byen zuigen uit de bloemen 't zoetste zoet, en ik, uit uw gezigt, een aangenaame gloet Die hart en ziel, helaas!
verteeren doet van binnen.
Zo Paris 't oordeel van den Appel moest beginnen, hy gaf aan u de prys voor Venus... hoe!
was dit?
Het begint te Blixemen.
De drommel met zyn stoet... och!
ik heb geen lit Aan t lyf, of t trild en beeft.
Hoe zal dit noch assoopen?
Ik vrees dat Pluto hier de huit ons af zal stroopen, Of leevendig aan 't spit gaan steeken in de hel, voor 't helsche vuur, myn Heer.
ik docht het wel.
Dat gy in ongen zoud by de drommel raaken zo dra hy wist, dat gy hem koekkoek zocht te maaken.
Gy droomd, Klaryn, en zyt beroofd van uw verstand.
Myn Heer, als 't jou beliefd, zo geef my dan de hand, En laat ons zaamen gaan.
Wil uwe tong besnoeren, en spreekt met meêr ontza, de toets DER MINNAARS in klaryn.
Hoe laat ge u zo vervoeren, Dat gy een heel bemind?
Heertje, hoor na my, en myd, eer 't is te laat, deez' snoode tovery.
Ik bid u, and're maal, laat ons van hier vertrekken.
Uw vrees en blooheid, die is waardig te begekken.
Ja, gek zo veel je wilt, geeft my verlof te gaan, want deeze plaats, myn Heer, en staat my gantsch niet aan.