floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Fabrice een wel gemaakt, en wel opgevoedt delman van Parijs, maar van geen vermogen, Angelika een Haagsch juffer, wiens Vader in staat in een goe stant was, worden door haare Ouders met brieven aan den anderen ten Huwelijbelooft, Fabrice komt in den Haagom t Houwelijk te voltrekken, maar gaat al eer hy by zijn Bruit gaat in de kerk, alwaar hy een Gemaskerde fuffer ziet met schoone handen, die terwijl hy daar sterkop oogt van een Dief de sak afgesneede wort, die Fabrice den Dief weer af dwingt, en voor dezelve zijn eygen Goutbeurs, de fuffer voor de Kerkwveer geeft, die xe.
Aan neemt om binnen een uur daar aan Fabrice in 't voorhout wederom te geven nota, deeze Angelika is de Bruit van Fabrice, doch el kander niet kennende.
Fabrice komt by Angelika in haar huis, maar spreekt weinig, en hout hem koel, alzo zijn hart by de Gemaskerde fuffer wus, Angelika hem kennende veinst, om te zien hoe hy hem in 't voorhout zal dragen. Izabelle die in 't Huys van Angelika tuis was, verlieft op Fabrice.
't.. d'ERDE bedrief.
Angelika komt Gemaskert in 't Voorhout, daer sy Fubrice zegt dat zy weet hoe hy met Angelika zal trouiven, 't geen hy bekent, maar belooft aan haar die trou te breken, en gaat in 't huis van Angelika, neemt zijn afscheit, maar Angelika maakt hem.
Fabrice bekent te maaken dat zy van haar Vader zoo aanstonts een brief ontfangen hadde, waarom zy op de aanstaanden dach met de morgenstont most vertrekken, al zoo haar Vader haer ten Houwelijk belooft hadde.
Fabrice meent naar huis te trekken, maar Angelika met de naam van de Markgravin zent hem een brief, waer op hy verheugd zijnde gaat in 't voorhout om haar te spreeken, maar Isabelle door de Kamenier van Angelica onderricht zinde, komt Gemaskert gekleet als Angelica en met de naam van Fabrice, maar kort hier op komt Angelica ook gemaskert, waar door den een noch den ander tot haer dogwit konde komen, maar scheiden zeer verwart.
Angelica met de naam van de mark gravin, laat Fabricè wet en dat zy die avont by Angelica zal eeten, en dat hy haar zal konnen spreeken uit het venster van 't huys van Angelica, het geen geschiedt, maar Maurice die anders niet en dacht of Angelica zoude nu voor hem zijn, alzoo 't Houwelijk met Fabrice af was, hoorde dat Angelica uyt het venster tegens Fabrice sprak, maakte uit jalousie het gansche gezin op de been, hy komt voor uit met een Fakkel, en vint daar Fabricie staan, alwaar toen 't bedroch ondekt wiert, Angelicà krijgt Fabrice.
Ferdinant, broeder van ang.
Fabrice, ed elman van Parijs, mourice, edelm.
van parus.
Philipijn, zijn Dienaar.
Isabelle, suster van Mourice.
Angelika, Haagse juffer.
Louise, kumenier van Isabel.
Marinette, haar kamenier.
Valentyn, vader van ang.
Pinabel, dienaar van angel.
Het Speelt in den Haag, in en omtrent het Huys van Angelika.
De MINNENYDIGE van haar zelve, bedrief.
EERSTE EERSTE tooneel.
Fabrice, Philipijn.
Uzal ik t echte volk in s Graavenhaag Fab.
verrijken in aantal.
Of al die Acten wel gelijken.
Zwijg, Philipijn, of spreek, t geen aan genamer luit, Want rijk, en kuisch, en schoon is mijn verkooren Bruid.
Ja kuysch, gelijkze zijn, die aan het Hof verkeeren.
Zwijg, onbedachte, of stok, en honger zal t u leeren.
Ik spreek niet van uvv Bruid, maar van de deugd en lof, die 't Haagje heeft mijn Heer, en in den Haag het Hof.
Maar wat uw Bruid belangt, die dient te zijn gepreezen, Want zonder dat, wat zou een Haagse Juffer veezen?
Haar goede naam heeft my uit Vrankrijk hier gebracht.
Ik denk de naam van rijk, want die heeft groote kragt.
Men trouwt niet meer op deugd, die eeuw is lang versleeten, een Vrijster zonder geld, och!
die verd vergeeten, al blonkze in deugd gelijk de Moer van Sinter Klaas, om t geld, om t gelt alleen vangt nu de hond de haas.
Ik laat, al wie 't ook lust, om t geld een ega trouwen, de deugd is 't hoofd sieraad, en rijkdom aller Vrouwen, dat is haar pronkjuweel, want al des Waerelds goed Is voor het lijf, de deugd alleenig voor 't gemoed.
't is waar mijn Vader is niet kragtig van vermogen, Door dien 't geval hem niet gedient heeft, maar bedrogem, zo dat mijn lichchaam, mijn gestalte, mijn gezigt, Eij mijn bedroefde deugd, alleen mijn Bruid verplicht Om my te minnen, dies de deugd met eigen handen, In 't kort ons binden zal met Echte minne banden, Geen rijkdom zielen bind.
Mijn Heer, maar met verlof, wat is dat voor een huis?
Dat is het Hollands Hof, Daar zijne Hoogheid woont, en daar de vrye Staaten Het land beveiligen, voor al haar ondersaten Daar wort in dat gebouw, waar voor t een ider eert, Door wijze dapperheid de waereld geregeert.
Maar Heer, hoe weet gy dat?
hoe kent gy sGravenhagen?
Wat breekt gy my het hooft, door uw stoutmoedig verstand, ik heb ruim zeven jaar tot Leiden gestudeerd, toen heb ik meenigmael hier in den Haeg verkeerd.
Zoo weet mijn Heer ook wel, waar zy het Spit hier draajen, om eens mijn holle maag, en darmen me te paayen?
Ja zeer wel Philipijn, maar weet ook dat ik weet, Dat gy niet eeten zult, voor dat uw Meester eet.
Mogt ik dat eens zien, zo zoude ik ook wat krijgen.
Ik wenschte.
Wat, mijn Heer?
Dat gy wat leerde zwijgen.
Ik zeg, gaanwe in de kerk, kom volgme, 'k ga u veur, hier in de wooning van de France Ambassadeur, my dunkt ik zie 'er twee op onze hielen stappen.
Ja gaanwe, eer wy de tijd, mal apropo verklappen, kom, spoei u vaerdig Heer, zy zijn ons dichte by, was nu de Kerk een kroeg, gelukkig waaren wy.
Maurice, Ferdinand.
Een dankbaarheid, en kan de weldaad evenaaren, Die ik genooten heb.
Wilt die beleestheid spaaren, gy maakt het veel te Hoofsch, gy zijt te heusch van taal, gy doet het Maagschap eer, 't is maar een vrinden maal, om dat Angelika, in d'echte staat gaat leeven Met Heer Fabrice, die, na dat hy heeft geschreeven, Meent voor het middagmaal noch heden hier te zijn.
Fabrice, uw groot geluk strekt my tot minne pijn.
Helaas, Angelika!
Hoe kan ik het verdragen?
Dat u een minder, meer als ik, u kan behaagen?
Maar heeft zy zelfs de trouw als Bruid ook toegestaan?
Ferd, zed by Goo van haar zelve.
O ja, zy heeft met vreugd na Vaders zin gedaan.
Zyn, maur.
Dit woord, o ja, maakt my het hart vol angst en vreezen, wanneer toch zal de tijd van haare trouwdag weezen?
In 't korte zal 't geschien, en gy moet deelgenoot Zijn op dat vreugdefeest.
Die eer is veel te groot.
Het moet nochtans zo zijn.
Zal ik het puik der Vrouwen, De schoone Angelika, zien met Fabrice trouwen?
Schoon onduldeloose smert, die my doet duizent doon!
Mijn Heer, dat kostlijk beeld, u zuster draagt meer Dan alle juffers, die met heure schoonheid pronken, Wiens glans een yzig hart ondooit en doet ontvonken.
Toen ik haer in mijn huis op gisteren ontsing, wierd ik als weg gerukt door een verwondering Van haar volmaaktheid, die het alles gaat te boven.
Mijn Heer, ik vrees dat wy Fabrice licht berooven Van zijne vryheid, want de plaets, die wy bekleën, Is mogelijk voor hem bereid.
Maurice, neen, Fabrice zal ons tot zijn trouwdag wel verschoonen, Daar na mag hy 'er met zijn Bruid wel eeuwig woonen, misgun my doch de vreugd van uw gezelschap niet, Voor zulk een kleine tijd, dewijl ons eer geschiet, Door uw verblijf, mijn Heer, ons huis, en hart staat open, Voor u en Izabel, ach!
mogt ik op haar hoopen.
Zy is nog jong en teer, niet meerder dan een kind.
Een kind als Venus Zoon, die alle harten wint.
De dry bevalligheen zijn haar alleen gegeven, Zy wierd op t eerst gezigt het leeven van mijn leeven.
wat aanminnigheid straalt haar ten oogen uit!
Zwijg van mijn zuster, Heer, zo zwijg ik van de Bruid.
Zy slaan ons wederzijds, maar ongeneesbre wonden, mijn Zuster is te jong, uw Zuster is verbonden.
Dies is het noodeloos te trachten na het geen Men niet verkrijgen kan. Kom gaanwe derwaarts heen, Of ons Fabrice gins mogt op het gespui ontmocten, Om hem in s Gravenhaag as Bruidegom te groeten.
Daar ben ik me te vreen, en treftmen hiem nietaan, zoo laat ons na de Bel, of nietuwe Doelen gaan.
De MINNENYDIGE DARde tooneel.
Fabrice, Philipyn.
O snedige natuur!
Gy toonde aen deez' mijne oogen Noit aangenaamer hand, zo kragtig van vermogen, o zachte zilvre hand, of leenig marmorsteen!
O hand van lelyen, en roozen onder een Gemengeldt geen een vuur doet in deez' boezem blaken, o hand!
bekwaam al t wit des waerelds svart te maaken.
Waar droes heeft ooit een hand in imand min vervvekt?
Hiervan de juffervas gemaskerd, en bedekt, haar hand, alleen haar hand vervvon my door haar krachten, en draagt mijn liefde al om op dryvende gedagten, z'is een Engel in een menschelijcken schijn.
Een engel met een grijns, dat sal de booze zijn.
'k zag, Philipijn, hoe in het midden der gebeden, daar zy in aandacht zat, met haer geslaagen zeden, dat haar een loose fiel toen zy haar aangesigt Ten Hemel hief, de beurs heeft met een greep gelicht, hy meende met de buit behendig weg te vlieden, Maar 'k greep hem aan, en zeide, eer ik aan alle lieden U voor een beurse dief bekend maak, geefme voort 't geen gy gestoolen hebt, waar op hy niet een woord En kikte, maar heeft my de beurs straks toegesteeken.
Was dat een beurse dief, die ik u aan sug spreeken?
En man zo wel gekleed, o sno bedriegery!
Maar, Heer, is in de beurs veel geld, zoo geefze my?
Neen, Philipyn, ik zal hem aan de juffer geeven, En zeggen, hoe haar hand my heeft tot min gedreeven.
Daar komt dat schoone beeld, veel blanker dan een Zwaan.
Angelika, marinette, Fabrice, Philipyn.
Nevrou, het schijnt, dat matijs heeft my niet vreemd.
verstaan, Want hy is met de Koets aan d'andre deur gereeden.
Wel, ik zal derwaarts gaan.
Ja 't gaan verquikt de leden.
Aang.
Met u verlof mevrou, u minste dienaar tracht Na van haar zelve.
Na d'eer van u gelei, tot daar de koers u vvacht.
Ei, reiktme u wy hand, mevrou, 'k heb u mijn hart gegeeven.
Hoe kanmen zonder hart ook in de waereld leeven?
Gy hebt my t hart ontroofd door u volmackte hand.
Dit Masker, Heer, heeft u benoveld het verstand.
Ondekte ik my, gy zoud haast vvisselen van zinnen.
Gy zoud my lichtlijk eer verachten, dan beminnen, wie onbekend iets roemt, doet enkle vleyery, of toont door licht geloof, dat hy niet schrander zy.
Schoon dikke of duistre damp de zon bedekt voor doogen, Nochtans de minste straal vertoont zijn groot vermogen.
En is u hand zo schoon, mevrou, dat eene deel, wat mogt u schoonheid zijn een schoonheid in t geheel?
't onwaardeerlijk beeld in schoonheid nooit volpreezen, gy hebt mijn hart, mogt my uw hart ook eigen weezen.
Al vie zijn harte schenkt, eer hy een ander heeft, Verdient door losheid, dat hy zonder harte leeft.
Zoo als ik zag u hand, een van u schoone leden, zag ik naast u een dief, die met behendigheeden, Wanneer gy vvaart verrukt door vierige gebeën, met een geswinde greep u zak heeft afgesneen.
O Marinette, zie mijn zak is my ontstoolen, Deese Edelman, spreekt vaar.
Mevrou sy sal niet doolea Fab.
In een verkeerde, want zy is nu in mijn hand.
Vrou dat is de beurs, daar wy de Goude kant, En Zilvre Franje, laast zo geestig aan verzetten, Zijn daar juweelen in?
Neen, niet dan Pistoletten, die ik op gistren heb gewonnen met de Kaart.
Mevrou, u beurs met goud is wonder wel bewaert, ik greep den Dief by t lijf, hy sonder tegenstreeven, Heeft voort op mijn bedwang u beurs aan my gegeeven, en, nu hy zo verkeerd in vryheid is geraakt, is t recht, dat gy hem veer tot u gevangen maakt.
O neen, mijn Heer, ik sag die beurs noit met mijne oo Fab.
Zo heeft verbaast heid dien bedriegen dan bedroogen, Want deeze gaf hy my, dus heeft dien loosen gast, van deeze morgen noch een ander ook verrast.
Mijn Heer, wat sal dat zijn, wilt gy u zo ontlasten, van al ons kapitaal, zo moet ik eeuwig vasten.
Mijn Heer met uw verlof, ik derf niet langer staan.
In 't uitgaan van de kerk ziet ons een ider aan.
Mevrouw, neem toch de beurs, wilt my niet wederstrekken, ik kreeg hem maar alleen, om weer aan u te geven.
Om uw beleefd verzoek niet meer te wederstaan, geef my de beurs, mijn Heer, zo raak ik hier van daan.
Ontfang die dan, Mevrou, met een mijn Ziel en leeven.
Op morgen zal ik u de beurs hier weder geeven, Of wacht my na een uur, gins in t voorhout, zo k wis dan noch niet weet van wie de beurs gestolen is, zal ik hem wederom in uwe handen langen.
Laat mijn begeerig hart, en oog dan a eer ontfangen, dat ik ontmaskerd zie uw gadeloos gezigt, daar buiten twijfel al wat schoonheid heet, voor zwicht.
Mijn Heer, vergeef my dat, gy ziet ik moet vertrekken, in 't voorhout zal ik my op uw verzoek ontdecken.
Vaar wel, ik ga, en blijf verzekerd op mijn woord.
Pbil.
Dat heb ik al gevreest, zy bruit 'er maar me voort, Fab.
Vaar wel, mevrouw, 'k zal u, daar het geregt is, wachten.
Ten, Phil.
Maar Heer, ik barst van spijt, wie bracht u in gedach, die zotte mildheid?
Dat gy zo geheel, en al Uw Goudbeurs overgeest, en houd zelfs niet met al, dus zal mijn honger en uw kaalheid blijven duuren, maar zo gy geven wilt, geef weg uw zotte kuuren.
O noodelooze zorg, zy brengt het my haast weeter, Phil.
Ja, zo gy by haar komt, ik vrees sy vraagt om meer, Mijn, Heer, weet dat zy hier gelijk in Vrankrijk leeven.
't is hier al me trek, trek, en niemand houdt van geeven.
Den Haag is om die spreuk de waereld door vermaart, Staat Hragje, daarje staat, gy zyt de kost vxel waard, maar Heer, hoe zal t doch gaan met uwe ziels beminde Angelika, uw Bruid?
Die zal haar deel wel vinden, breckt gy uw hoof maar niet, maar zie eens Philipijn, wat schatt en datter al in deeze goud beurs zijn.
Digitized by google van haar zelve.
Ik denk, als in 't gemeen de Haagsche Juffers draagen.
Ik zeg u andermaal, smaal niet op s Gravenhagen, gy raast van kaalheid, en zijt zelfs een schraalen beest, gy hebt uw dagen nooit in rijker plaats geweest.
Maar Heer, wat meent gy dan dat in die beurs zal weezen?
Daar is voor eerst een brief.
Ja wierdmen rijk met leezen.
En noch twee Baggen.
Maar wat zijnze vals of fijn.
Die schoon omhangen met veel diamanten zijn.
was 'er maar wat geld, dat zou de scha verzetten.
Wel Philipijn, ik vind hier vry wat Pistoletten.
Noch Pistoletten, Heer, dat sna mijn zin, dat s braaf.
Kom geef die maar aan my, zo leef ik als een Graaf.
Ik sluitze in deeze beurs, daar blijft van haar niet buiten, och!
Datze my zo vast wou in haar boezem sluiten!
Aanbiddelijke maagd, uw paerlemoere hand Verlicht mijn oogen, en verduistert mijn verstand.
Dat s waar, want anders was uw goudbeurs noch in t leeven, die g'aan die zwarte dit en dat hebt weg gegeeven.
Fabrice, Philiphijn, Maurice, Ferdinand.
Daar staat, Fabrice, Heer, mijn waarde en trouwe neef.
Vergun dat ik u met mijn hart mijn handen geef, om zo als Bruidegom u in den Haag t'onttangen.
Zijt wel gekomen, Heer.
Mijn Luster met verlangen Verwacht haar Bruidegom.
Ik ben u dankbaar, en Fab.
Ik twijfel ganschlijk niet, dat ik haer welkom ben.
Te meer, om dat zy met zo schoon een Heer zal trouwen.
Het lof der schoonheid, Heer, klinkt wel in 't oor der Vrouwen.
Nu, 'k dien mijn Zuster aan, dat ik u heb gezien, met u verlof ik ga.... Fab.
My zal groote eer geschien.
A4v, p. 8 zEVENDE TOONEEL.
Maurice, Fabrice, Philipijn.
Wat zegtme tot Parijs toch al van mijne zaaken?
Een ider wenscht dat gy hier moogt veel vrienden Op hoop datge u Proces in t korte vvinnen zult.
Ik ben u vyand, neef, maer buiten mijne schuld.
De liefde, een dvvingeland, heeft my zo vreed bespronge, En als zijn slaaf, helaas!
Tot, ach!
ik zwijg, gedvvongen.
Uw' duyd're reden, neef, en kan ik niet verstaan.
Ik sprak wel klaarder, maar ik stak uw gramschap aan Fab.
Spreek maar vrymoedig uit, gy zult my niet verstooren.
Ik zal, neef, maar ik vrees, dat gy het aan zult hooren.
Uw Schoone Bruid die hier met duizend gaven pronkt, Heeft tot haar deze borst in kuische min ontvonkt.
Schoon dat ik heb bespeurt al over veele dagen, Dat zy haar heeft by my atkeeriglijk gedraagen, Gelijkze ook heeft gedaan by alle dedelien, Om u, haar deelgenood, noch van mijn min niet vlien, Maar bleef standtvastig, t geen ik haar noit heb doen blijken, om dat mijn gaaven voor uvy groote gaaven vvijken, gy zijt, getrouvve vriend, gegrondvest in mijn hart, dies smoorde ik mijne min, al doode my de smart.
Om uwe vrintschap, die ik nimmer hoopte derven.
Gemak, mijn vaarde Neef, men laat geen vrinden sterven, om trouvve min, ik heb die schoone noit gezien, dies is t onzeker, Neef, hoe ik u hier noch dien, het los gerucht alleen veroorzaakt mijne liefde, En u haar schoonte, en glans, dies zy u dieper griefde, Betoon dan u wy geduld, tot ik haar maar aanschou.
Ach, komt gy haar te zien, gy keurt haar tot u Vrou.
Gy veet het niet, een hand roert my al d'ingevvanden dies geef u rust.
Wat rust?
ik zie mijn liefde stranden.
IWEEDE BEdryf.
Angelika, en Marinette, in de kamer daar sy haar palleeert.
Hoe is Fabrice hier gekomen?
Ja mevrou, marine.
Nu Digitized by goog van haar zelve.
Nu zult gy haast de vreugd, de vruchten in de trouw Genieten, met een Heer, die door zijn fiere leden Niet minder uitmunt, als in zijn bevalligheeden.
Hebt gy hem dan gezien?
Uw broeder Ferdinand Marin.
Zeit, dat hy is volmaakt van lichaam en verstand, dies hoeft gy niet te zijn bekomend, noch te zuchten, Want al uw vrees zal op zijn aankomst van u vluchten.
Maar zijn mijn lokken vel gekruld, mijn hair is 't niet Oprecht sandre?
Kom geef de moesjes hier, want ziet, hy komt eerst van Parijs, hy weet hoe t hoort te weeaen, is my het lijf niet dun?
De boezem wel gerezen?
Geeft ook mijn adem niet een lieffelijke geur?
En heeft my aangezigt geen aengename kleur?
Zijn mijne lippen niet schoon rood, en mijne tanden Zo wit als hagel?
En als zuiver sneeuw mijn handen?
De Paarlen, die ik draag om handen, hals en hoofd, Deez' diamanteboot, wiens flonker 't al verdooft, En vorder al 't sieraad gelijk gy 't my ziet draagen, is 't niet bequaam om Heer Fabrice te behaagen?
O ja mevrouw, gy zyt dien braaven Heer wel waard, die om zijn deugden door heel Vrankrijk is vermaard.
Maar Marinet, wat kan my zijn vermaardheid baaten?
't is maar een blood gerucht waar van ik u hoor praaten, ik leen u, in zijn lof te spreeken, geen gehoor, ach!
was mijn keur maar vry, ik weet wien ik verkoor.
Maar nu moet ik de staat van vryigheid verliezen, En keuren goed al t geen mijn ouders voor my kiezen, o juffers, schrei met my, dit is een wreede wet, een Turk of een Barbaar heeft die eerst ingezet, hoe moet ik trouwen een, die nooit mijn oogen zaagen?
Een, die my licht verveelt, hoe!
moet my die behaagen?
is dat vrye keur!
O neen! 't is slaverny, och!
Was ik dood, of had ik mijn verkiezing vry!
Of mogt ik ongetroud het duistre graf beerven, eer dat ik met een leef, die my altijd doet sterven.
Ei klaag niet, want als gy Fabrice maar zult zien, zal die bedroeftheid door die blijdschap van u vlien, zijn wel begaafde geest, is van zeer groot vermoogen.
Maar die de beurs my gaf, diens beeld speelt voor mijn oogen.
Ach, dat Fabrice had van zijn bevallighen het tiende deel, ik was vernoegd, en wel te vréen.
Mijn geest getuigd dat hy my geenzins zal behaagen Dies zal mijn treurig lot my doen ten grave draagen mar.
Gy zijt gelukkig, dat Fabrice voor u leeft.
Gelukkig is hy die mijn hart gestoolen heeft.
Die wel geschaapen Heer kan my alleen bekooren.
Mevrouw daar wort geklopt.
Ik gae, en wil eens hooren, of t Heer Fabrice ook is, schoon dat ik voor hem beef.
Mevrouw de zuster van mijn Heer Maurice uw Neef Zoude uitgaan, maar zy wenscht u eerst te mogen spreken.
Dat zy maar binnen koom, mijn angst is wat geweeken.
Angelika, Izabelle, marinette.
Nu ik de komst versta van uw Fabrice alhier, zo wensch ik u geluk van d'opperste bestier, van een wiens lof de Faam zo klaar heeft uit gekreeten, hy wort aen 't Fransche Hof de schoone Adoon geheeten, Den Hemel kroone uw keur, en gun u zijne vrê, En deele in overvloed u vreugd en voorspoed mê.
Gy roemt Fabrice hoog, dies zoude ik denken moogen, of gy hem ook bemint.
Nooit zagen hem mijne oogen.
Weest dan om mynent wil niet ongerust van geest, in zijn gezelschap ben ik nimmermeer geweest, maar 't is 't gerucht alleen dat my doet van hem spreeken.
'k vrees echter, of het zal hem aan 't verstand ontbreken, of komt hy u te zien, hy zal u zoete beeld Voor my beminnen, want in uw' schoone oogen speelt Een overgroote kracht, vol van aanminnigheeden, Gelijk gy weet, dat gy van elk wordt aangebeden.
Mevrouw, uw Vader komt met uwe Bruigom in.
Is dat Fabrice, t is de zelye die ik min?
Angelika, Izabelle, marinette, vatentijn, Fabrice, Maurice, Philipijn, louisje.
Ngelika, kan mijn verkiezing u bekooren?
Va. of zal ik als voor heen, t verwijt noch moeten hooren.
Dat ik juist van Parijs uw Bruigom heb gehaalt?
Als of 'er hier geen was te krijgen, zegeens dwaalt uyy Vader, weet ik 'er geen na uw zin te vinden, Wat zijn de Kinders meer in 't kiezen als de blinden, Zy nemen schijn voor deugd, en keuren kwaad voor goet, Als 't haar beneveld oog, en zotte zin voldoet, Daar d'ouders keur, mijn kind, staat vast gegront op reden.
Wat zegt Angelika?
Wat wel geschaapen leden iouize.
Mevrouw, is dat uw Neef Fabrice?
Wel ik sta Verwonderd, zulk een Heer!
O ja, louisje, ja, wat dunkt u, zou hy aan mijn zy niet beter passen?
Mevrou, dien braaven Heer schijnt voor u opgewassen, ang.
Owonderlijk geval, mijn oogen zijn te zwak hem aan te zien, die ik van deeze morgen sprak, het is dien Edelman, mijn opperste behaagen.
O ja hy is t Mevrouw, zou hy noch kennis draagen?
Of is 't uw Masker, of dit kleed dat hem bedriegt?
Och marinette!
voel hoe my het harte vliegt, En jaagt, en klopt, ik kan byna geen adem krygen, mijn vreugd is al te groot, ik moet door blydschap zwijgen.
Hy zwijgt als gy, 't isijnt dat uw schoonheid hem zyt.
Mijn Bruid is schoon, Philippijn, maar zo g'er wel op let, zy kan in schoonheid by die andere niet haalen.
Die andre met de grijns?
wat mag uw hoofd al malen.
Dat was een droeskop, deeze is als een engel Heer.
Zwijg zotskap.
'k zal zo doen, maar vraag my dan geen meër, maur.
Wel, neef, nu gy hier ziet uw Bruid en uitverkooren, zijt gy nu spraakeloos, of is uw tong verlooren?
Mijn schoone, dat ik heb gezweegen, is door dien Mijne oogen hadden nooit volmaakter beeld gezien.
Gy zijt zo rijk bedeeld met Goddelijke gaaven, dat mijn verstand, in die volmaaktheid, als begraaven, Door een verwondering, die uit uw schoonheid sproot, Geheel verrukt vvord, en ik stom gelijk, ja dood, dies blijf ik, door gebrek van krachten in gebreeken, Verschoon my dan, dat ik alleen mijn oog laat spreeken.
Wat zo, dit gaat nu wel, dus raakt de grijns van kant, ik vreesde dat gy vvaart geslagen in t verstant, jan.
Mijn Heer, zo veel bespraakte onschuldigingen strek, tot uw beschuldiging, wijlze u verstand ontdekken, gy zijt welspreekend, schoon van lijt, en gaauw van geest, dies zijt gy veel te lang zo spraakeloos geweest, ik dacht maar, dat gy vvaart te zien, en niet te hooren.
Zo dra, als ik u vond, heb ik mijn zelfs verlooren.
't gaat wel, mijn keur is goed, zy spreeken eene taal, frabrice laat ons gaan hier in mijn groote zaal, Alwaar gy hooren zult in 't midden van mijn vrinden, wat schatten dat gy by Angelika zult vinden, 'k Wil, dat gy hier in huys gelijk mijn zoon gebiet.
Uw goedheid is te groot, en ik verdienze niet.
Met wat voor dankbaarheid zal ik u gonst beloonen.
Wilt aan Angelika, standvaste min betoonen, hoe meer uw liefde groeit, hoe meer gy my verplicht.
Oangename wet!
wat zijn uw lasten licht, Mijn liefde zal gestaag met mijne daagen groeyen.
Wel Bruid, en Bruidegom laat ons na binnen spoejen, op dat men vorder spreek van 't geen 'er dient gedaan, komt met my kinders.
Al, zo 't Vader zal verstaan.
Ik zal de vrinden by malkander doen ontbieden, so spoeit men werk.
Zo t u gevalt, zo zal t geschieden.
Weltre dan binnen Heer, Fab.
O goddelijke hand!
Uw kracht en anders geen ontroert my t ingewand.
Mevrou, ik zal mijn lief en bruidegom geleiden Ter kamer, ik verzoek wilt my zo lang verbeiden.
Izabelle, iouize.
Myn geesten zijn verhuist, ik ben mijn krachten kwijd, louisje, ha!
wat hoon!
ik zwel, ik barst van spijt.
Hoe zal Fabrice met Angelika gaan trouwen?
O ja, digitized by google van haar zelve.
O ja, o neen, ik zal haar dat geluk onthouwen, ik kin niet dulden dat zy zulk een schat bezit.
Wreede broeder, ach!
wat was uw oogewit, Dat gy uw vryen na Angelika liet vaaren, ja gy wilde de eer bewaaren, gy dacht om d'eer, en denkt, laas!
om ons leeven niet.
Had gy haar aangezocht, wie weet wat waar geschiet.
Licht had Fabrice my tot zijne Bruid verkooren, Had ik hem nooit gezien, of waar ik niet gebooren, hoe kan ik leeven, nu ik missen moet, o smart!
Hoe voedzel van mijn vreugd, de wellust van mijn hart.
Geduld, Mevrou, de tijd brengt roozen op de struiken, izabel.
En doornen, die my voor Angelika doen duiken.
Louize.