floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
De reizer noch vermoeit moet met u op de benen; De krijger, als ghy komt, moet na de wapens henen; Den Herder moet uit slaep, al komt gy noch zoo vroegh, Zoo moet 't verstijfde Beest al weder na de ploegh, Ghy rooft der kind'ren rust, en gaet haer overgeven Den Meester, voor wiens plak haer teere handen beven, Om dat der Vrouwen handt een weinigh rust behiel, Roept ghy haer weder aen de naeld' of aen het wiel.
Dit leed ik, maer dat ghy ons van onz' Nymph komt stooren, Wie leed dat, als die noit een Nymphjen heeft gekoren; Hoe dik heb ik gewenscht: Ha nacht en wijkt haer niet, Ha Sterren gulden rei, ziet dat g' haer niet en vliedt!
Dan wensch ik, dat de windt moght uwe assen breeken, Of dat uw Paerden in de wolken bleven steeken, Wat haest ghy nijd'ge Vrouw, dat uwe Zoon was zwart?
Dat was de zelve kleur zijns Moeders nijdigh hart.
Wat zoud' zy, was zy noit met min geweest bezeten Tot Kephalus, of meent zy, dat wy niet en weten Van haere boevery; moght Tithon klappen vry, In d' heelen Hemel was geen vuilder hoer als ghy.
Om dat hy oudt en of met slapte is beladen.
Rijst ghy vroegh op en vliedt van hem na uwe raden.
Maer dat een Kephalus lagh in uw' armen zacht, Ik wed' ghy roepen zoudt, verhaest u niet ô nacht!
Waerom lijd' ik de straf van Tithons oude Iaren; Ik heb geen Koppelaer geweest van uw' vergaren.
Ach wat gelegen tijdt gaf m' aen de zilvre Maen!
Daer ghy in schoonigheidt moet vry wat achter staen, Jupijn, om dat hy u zoo dik niet zou aenschouwen Heeft in 't volbreng zijns lusts twee nachten t' zaem gehouwen.
Kijk Daphne, zy wort roodt, 't lijkt of zijt heeft gehoort; Daph.
Maer lijk-wel komt den dagh niet eens te trager voort; En wilje noch niet scheien?
Laet my een kus geleien.
Ghy hebter meer als thien.
Maer van uw mondt niet ien.
Wilt 't eerste van uw leven My nu maer eentje geven.
Kinders wel.
Ia dat is Kinderspel.
Dit zou wat meer beteeknen.
Wy zullen 't Kindtspel reeknen.
Neen linkert dat is mis.
Maer dat is immer wis. Daph.
Nu kom, het mutsje af, of 't lijkt na geen vertrekken.
Vaert wel mijn waerdst, de Goôn die willen eens verwekken Een zoete wedermin In uw vervrozen zin.
Wijze: Phoebus die is langh over de Zee.
Vlugge Kupido lijdt ghy zoo licht, Hoe zult ghy het in 't lest noch maeken?
Daphne verpuft uw toorts en uw schicht, En zeit, ghy kent haer nimmermeer raeken: Spant uw booghje, stelt het riet, Ziet dat ghy vry wat stijfjes schiet: Of ghy en raekt haer niet.
Is 'et geen schand, dat eene Vrouw Zich van u onverwonnen zoud noemen?
Dat maer een enkele maget zou Van hare kracht en tegens u roemen: Neen neen, lijdt dat nimmermeer, Toont hier uw' kracht, of uwe eer Valt heen en leidt om veer.
Hebt ghy niet vaek den grootsten Godt Na uwe wil en zinnen gedwongen?
Hebt ghy Apollo niet dik bespot, Ende den woeden Mars besprongen?
Gy hebt de Godt Neptuin gevelt, Alcides aen 't Spinrok gestelt.
Wie 's niet in uw gewelt?
Van waer de Zon des morgens rijst, Tot daer die 's avonts weêr gaet dalen, Isser niet een, die niet en bewijst U uwe eer 't kent al te male; Dat gy de grootst en maghtighst zijt, Doch Daphne zeit tot uwen spijt, Zy acht u niet een mijt.
Wilt gy haer noch niet dwingen in yl?
Of denkt gy haer hier na wel te krijgen?
Licht wort het te laet, zy zal terwijl 't Grootsch gespreek en pocchen niet zwijgen, Staegh wordt ghy van haer bespot, Zy acht u nimmer voor een Godt; Maer noemt u door een zot.
IA waerlijk Amaryl, 'k Ben bly om uwent wil; Nu is uw vrees ten ende; Niets zal uw lust meer schenden.
Gelooft vry Herderin, Dat ik om zijne min Moest vry wat zuers gedoogen; Hoe dikwils hebben d' oogen Gestort een tranen vliedt, Als ik Hylander niet Moght na mijn wil aenspreeken!
Hoe dikwils gink ik breeken d' Haest-lijvelooze lucht Met mijn benaut gezucht, Hoe dik klaeghd ik de boomen!
Hoe dik klaeghd ik de stroomen, Hoe dik klaeghd ik het veldt, Wat my zoo had ontstelt!
Nu is uw droefheidt henen, Uw quellingh is verdwenen; Nu ghy met hem gepaert Zult zijn en t' zaem vergaert.
Ik wensch U dies veel lukjes, Beschut voor duizent drukjes, Ik wensch, dat ghy uw tijdt In vreed en vreucht verslijt.
Ach wist ghy wat vermaeken Het was, ghy zoud ook haeken Na zoo een eenigheidt, Die ons nu t' zamen dreit; Ghy zoud uw zelfs niet plagen, Noch Tyter zoud niet dragen De over droeve smert, Die hem verteert het hert.
Ik heb alweer een liedtje Dat hy laetst op een rietje Speeld zittend uitgestrekt in 't dartel klaver-gras, Terwijl dat zijne kud op 't best van 't grazen was.
Hoe komt ghy daer weêr aen?
Hylander had gestaen', Gescholen achter d' eiken, Daer Tyters oogh niet reiken Kost, en hoord al 't geluit Van zijn begaefde fluit.
Als 't uit was, tradt hy toe, en bad hem door de oogen Van Daphne, dat hy zou dat Lietjen hebben mogen, En Tyter gaf het hem, het is vry zoet gemaekt, Leest, oordeelt dan, of ghy met recht zijn minne wraekt.
Of laet ons op ons keelen Het deuntje liever speelen.
Het is de pijn niet waert.
Wel Daphne wat een aert?
Hoort hem van zijne plagen Ten alderminsten klagen.
Wel zingen wy het dan.
Want ik het wijsje kan. Wijze: Rogier bon Temps.
Mijn schaepkens hier in deez' vallei, Hier is uw wei; Vervult uw lust, verzaet uw graeght, Blijft, loopt niet verder, Terwijl uw Herder Hier treurend' klaeght.
Versteende Daphne, wreedste Maeght, Die d' aerde draeght, Hoe treedt ghy 't hert van die u dient!
Hoe moort ghy 't leven; Hoe doet ghy beven; Hem, die u mient.
Het wilt geberghte en het woudt Is heel benout Om mijnen 't wil, want 't doet de lucht Mijn smert, mijn klagen, Mijn stem na-dragen, 't Geeft zucht op zucht.
Maer ghy vervrozen Herderin, Zijt zoo van zin Verbittert, dat mijn naer geklagh, Noch stroom der oogen Tot geen meê-doogen U trekken magh.
Den Diamant den hardsten steen, Die oit verscheen, Is zachter, als ghy, want het bloet Der dertle geitjes Uit onze weitjes Haer smelten doet.
Hoe dat ik zucht, hoe dat ik steen, Of met gebeên Mijn slaefsche dienstigheidt aenbiedt, Of door mijn klachten U wil verzachten 't Is al om niet.
Ha Goôn is 't mooghlijk, dat een Maeght Zoo'n herte draeght!
Dat in zoo zoeten lieven Beelt!
Zoo'n wreet vermogen Zoo'n onmeê-doogen, De Meester speelt!
Zijt wreed, zijt stuers, zijt straf van zin, Mijn Herderin; Ghy maekt niet dat uw Tyter zwijght, Dat hy u haten Zal, of verlaten; Aenstaen verkrijght.
Ghy meesmuilt.
't kan mijn ooren In 't minste niet bekoren.
Ghy doet uw zelfs te kort: Doch 'k weet wel, waer het schort, Ik ken zoo 'k wil het raden; Ghy zijt met min beladen.
Recht uit, 't is Coridon, Die eerst uw neigingh won; Ik weet ghy ziet hem gaeren, Dat meerder is, uw aren Die rijzen, als zijn oogh Op u maer eensjes vloogh.
En zeeker Coridon die is uw gonst onwaerdigh.
Vraegt ghy dat?
om dat hy is lichtvaerdigh In 't kiezen van wat vars, Dat hy dan weêr is wars.
Zoo haest de Herderinnen Hem toonen zachte zinnen: Al sla ik dat verby, Zoo weet ik niet, hoe ghy Zijn naem meught hooren spelden, Daer hy u noit verzelde, Doen 't meeste was van nood, En heb ik recht, hy vlood Uw byzijn wel zes maenden, Tot dat Amyntas gaende Geraekt was door de vlam, Die uit uw oogen quam: Dit had hy nau vernomen, Of hy docht weêr nakomen; En nu d' Uitlander ziet, Dat hy u niet geniet, En daerom draeft wat zachter, Blijft Coridon oock achter; Nu schijnt, heeft hy verstaen, Dat Tyter is bevaen Met uwe min, en daerom Maekt hy nu weêr een waerom, En veinst zich, of hy mint; Maer als ghy 't wel verzint, Zoekt hy u maer te trekken, En dan met u te gekken; Als Tyter door wanhoop gedreven u verlaet; Want zeeker is het, dat hy dan weêr van u gaet, Zoo valt ghy in de asch, dat tusschen beide stoelen, En zult, als 't is te laet, u zelfs bedrogen voelen; En zoo raekt ghy uw tijdt Heel klakkelijken quijt.
En of hy schoon oprecht, en u van hert quam vryen; Was hy daerom meer waerdt als Tyter, te bedyen?
Maekt eens gelijkenis, En ziet, wie beter is; 'k Beken wel, dat zijn geitjes Bespreden meerder weitjes, Als Tyters.
Daphne maer Daer tegen blijkt het klaer, Dat Tyters weinig vee veel veerder magh verstrekken, Als al de kudden van den ander meugen rekken.
't Verstant brenght hem 't gewin Veel rijkelijker in.
Ey waerde Amaryl laet vry uw toetzen varen; Want ik en zal aen u mijn hert niet openbaren.
't Is daer niet om te doen, Ey staekt vry dat vermoên; Maer of het zoo gebeurde, Dat ghy het eens betreurde, Zoo heb ik mijn gemoet gequeten en ontlast, Want looft vry, dat mijn hert is aen het uwe vast.
Ik dank u voor uw raden.
Maer wacht u voor de quaden, Die ik heb voor gestelt, Het staet in uw gewelt: Nu Daphne ik moet scheiden, Hylander sal verbeiden; Want 't is gezeidt, dat hy My nu zal komen by.
Gaet, 'k wil u niet beletten.
Maer wilt u niet ontzetten Van mijn te vrye praet.
Neen Amaryllis laet Uw geest daer niet voor zorgen.
Vaert wel dan tot op morgen.
Goe'n avondt Herderin: Hoe loos docht zy mijn zin Daer zachjes uit te halen: Maer zeeker ik moest dwalen, Zoud ik haer zeggen, wie Van tweën ik 't liefste zie?
'k Magh Coridon wel lijden: Maer zoud ik Tyter mijden Om Coridon?
och neen.
Hoe Tyter komt dit heen!
Zijn stem geeft my het teeken, Ik wil my hier versteeken.
DAt ik nu juist vertrek, komt vry wat ongelegen; Want al mijn vrees is, dat z' haer laten zal bewegen, 't Is rechte voort haer lent, en daerom maekt de lust Haer door de kittelingh te meerder noch ontrust; Voornamelijk wanneer der veel zijn, die haer vryen, En Koridon die mach zy vry wat weltjes lyen, Veel beter noch als my, hoewel zy my niet haet; Doch zy toont ieder een een vriendelijk gelaet: En daerom ken men niet een deeglijk oordeel vellen, Op wie en waer na toe, dat hare zinnen hellen; Maer 'k beeld my in, ik heb geen vrees voor Koridon, Indien Amyntas maer haer neigingh niet en won.
En zoo ik t' huis bleef, zoud ik daer niet zeer voor vreezen; Maer 'k weet niet watter kan voorvallen in 't afwezen.
Woud zy verzeekring doen te wachten, tot ik weêr Uit 't loflijk schaeker Bosch na onze velden keer, Zoo zoud ik zijn gerust, wel ik wil my verkloeken, En aen mijn waerdste Nymph deez' een'ge beê verzoeken.
Maer wat is dat daer smuight In deze hooge ruight?
Ia Nymphje staekt uw vlieden, Al vast, nu zult ghy bieden Uw lipjes.
Tyter rust, 't Is langh genoegh gekust.
Ghy neemter al te veel.
Maer Daphne kan dat wezen?
De maet die wordt in al wat iemand doet, geprezen.
Neem kusjes zonder tal, dat is het zoetste zoet, Wanneer de Opper-Godt met vocht ons beemden voet, Telt hy de druppels alle, Die van den Hemel vallen: Telt ghy wel ieder haer, Dat aen uw schaepkens waer?
Telt iemandt in 't vergaren De rijpe Kooren-aren, Wie isser doch, die telt De grasjes van het veldt?
Zoo 't alles zonder tal de Goden komen geven, Geeft ghy Godin met 't al dan 't vreughdighst van mijn leven, Zal dan uw Godlijkheidt Met al te straf beleit Toe tellen my de lusjes Van uw volmaekte kusjes?
Uw Godlijkheidt en is Niet gierger zoo ik gis, Als 't opperst van de Goden, Die 't ons al rijplijk boden, En nochtans houdt niet min Te meerder daer ghy weet, Dat Tyter nu zijn zin Tot reizen stelt gereet, En u zoo langh zal derven Als zijn vertrek zal duren.
Wat zal hy doch verwerven In 't afzijn aêrs als truren?
Laet hy de blijde uren, Die hem den Hemel gont Niet jammerlijk bezuren In 't derven van uw mondt.
Ha waerde Herderin!
moght Tyter vast vertrouwen, Dat ghy in zijn afzijn u in deez' staet zoud houwen.
Dat niemand zoud' uw min Volmaekte Herderin In al die tijdt genieten!
Hoe zoud ik dan op schieten Om u een ieder een.
Met 't byzijn zijn te vreên Doch iemand niet beminnen.
Gelooft vry, dat mijn zinnen Niet neigen, dat ik zou My maeken iemandts Vrouw.
Verzeekert my daer af, zoo magh ik zorghloos leven.
Maer waent ghy dat ik u verzeekeringh zou geven?
Neen Tyter hadt ghy dat, 'k Vertrou ghy meerder hadt.
Ik heb het voorgenomen En na zal ik het komen Uit wil, niet uit bedwang.
Bedwangh valt my te bangh; Wie weet, wat ken gebeuren; Wie weet het, hoe veel keuren Ik in die tijdt noch krijgh; Daerom is 't best ik zwijgh, En u niet toe wil zeggen.
Daer ken doch niet aen leggen, Want deez' verzeekeringh En is geen ander dingh, Als porringh, waerom ghy 't voornemen zult volvoeren, En deez' verzeekeringh en kan niet verder roeren, Als tot mijn komst, en dan Zijt ghy daer weder van.
Hadt ghy dat loozen Herder, Ghy raekten dan wel verder.
Wel hoe dat 's immer niet.
Dat ghy verzeekringh biedt.
Wel is het niet genoegh, dat ik van zelfs mijn zinnen Zoo dwingh, dat zy in die tijdt niemand anders minnen?
want lichtelijk vervoerden u de keur, En ondertusschen gingh een ander met u deur.
Genomen 'k zeidt u toe, en als ik 't dan niet dede Zoo sterkten ghy uw min vergeefs.
Maer die valscheden Vertrou ik u niet toe.
Neen Tyter ik en doe U geen beloft, maer kijke, Of ghy uw trouw laet blijken.
Ghy doet het, of ghy 't laet, Ik zal doch metter daet Mijn trouwe min betoonen, En niemand zal hier wonen Aen 't hert, als ghy alleen, En Nymph mijn trouwigheên, Die zullen altijdt blinken; Eer zal den Hemel zinken, En vallen op ons hooft, Eer zal de zon berooft Van licht zijn ende duister, De Sterren zonder luister, De Bosschen zonder hout, Eer mijne min verkout.
Ontfanght daer op dit beeldt, en laet het by u wezen In plaets van Tyter, die zich houden zal verrezen Uit d' overnare schoot Van d' altewreede doodt.
Indien ghy altemet uw krachtig oogens stralen Laet in de plaets van hem, op deze teik'ningh dalen, Denkt, dat het Tyter is, wanneer ghy het beziet, En maekt, dat dan een zucht na uwe Tyter vliedt, Geeft het zomwijl een kus, en streelt het met uw handtjes, En leght het in uw schoot en drukt het aen de kantjes Van uwe ooghjes, en denkt dan waer magh hy zijn, De waerdste dien ik nu geniete maer in schijn: En zoo uw oogh wil vallen Op iemand van haer allen, Die gretigh na u staen, Weest dan met my belaên.
Wel Herder, 'k vind geen reên om deze gift t' ontzeggen, En zeeker looft het vry, dat in deez' boezem leggen Geen wreê gedachten, die u al te grooten smert Verdubbelden, en uw vermorzelen het hert, Ik vat het aen en zal om u zoo vaeken denken, Als ik dit beeldt beschou.
Dit beeldt zal ik toewenken En streelen, en het zal my brengen in 't gedacht 't Voornemen, dat ik heb.
Indien ghy dat betracht, Zoo hou ik die liefds looningh Veel meer, als Keizers krooningh, Volmaekte, Daphne ach!
Gond' d' Hemel my die dagh, Dat ik moght wederkeeren, En vinden mijn begeeren; 'k Zou niemand in ons wijk Dan achten mijns gelijk.
De tijdt zal ons het leeren, Dat my geen min zal deeren, Altijdt voor 't eerste niet, Maer voor hoe lange vliedt Ghy uit ons aller oogen?
Ik moet u afzijn doogen?
Tot dat de volle Maen Zal zes-mael weêr vergaen: Daph.
Wel dat is niet heel langh, die tijdt zal wel verloopen.
Maer zy valt my wel duizent jaren door het hoopen.
Stelt my uit u gedacht.
Dat is niet in mijn macht.
Wilt gins een ander kiezen, Op dat ghy meught daer meê vergeten deze Meit.
Zoo zoud ik u verliezen.
Maer weêr genieten daer uw tweede keur op leidt.
'k Had liever dat Jupijn my met zijn blixem schonde, Als dat ik waerde Nymphzoo ontrou wierd bevonden.
'k Bedank u voor dat woordt.
Nu Tyter ik moet voort.
't Is over tijdt, ik ga, kom aen, zet u na scheiden.
Op hoop dat Daphne zal haer Tyter weêr verbeiden.
Maer hoe wel 't lichaem gaet, Looft, dat ik nochtans laet Mijn zieltje by u blijven, Al zou deez' borst verstijven Door 't derven van het geen, dat hem het leven geeft, En Tyter hoop ik, dat uw gunst weêr by zich heeft.
Wel 'k wensch u goede reis met voorspoedt van de winden.
Uw gunst is wints genoegh.
den Hemel laet my vinden U maer in deze staet.
Daer aen geen twijffel slaet.
Wel Herder vaert dan wel, en wilt in uw afwezen Gedenken op de min, die in u is gerezen.
En ghy mijn Herderin; Laet in uw zoete zin Te met maer eensjes komen 't Geen ghy hebt voorgenomen.
Ha Goden dat ik vond!
Dat zy 't in errenst meent, 't geen zy heeft voorgenomen Zoo hoop ik zoud ik tot mijn oogenmerk wel komen.
'k Trek nochtans op de loop Verzelschapt met de hoop.
Het tweede Deel.
Magno cum periculo custoditur, quod multis placet.
Tot HOORN, By Hendrick Iansz.
Marius, Boeck-verkooper op de Nieuwestraet.
Opdracht Van Daphnes tweede Deel, AAN Me-Juffrou, Me-Juffrou en Nichte, AGNES HEUBENS, Echtgenoot van mijn Heer, mijn Heer FRANCOIS COGET, Meester in de Filosofy EN Vermaard Koopman der Stede Antwerpen.
Door U L. O. Neef en Dienaar, F. Piëns.
In Hoorn 19.
De toneelisten van dit harders-spel.
SYLVIA.
CHRYSES.
ACME.
THYRSIS.
DAMON.
PAN. }
SATYRS.
HYLAS. }
OROS. }
COROS. }
EY rusten wy ons wat, 't is langh genoegh gewandelt.
Syl.
't Is waer, en lang genoeg ook van die zaek gehandelt, Hebt gy niet elders iets?
zoekt eensjes in uw zak: Want ik zag, dat deez' Vreemd' uw wat in d' handen stak, Lau.
't Was op verzoek.
Hoe dat.
Ik had hem hooren zingen Een klaghtig liedt, dat my behaegd' ook zonderlinge: In 't eerste scheen hy traegh en weig'righ, doch wanneer Ik aenstond' op 't verzoek, beloofd' hy mijn begeer Te volgen, ende my het klaeghliedt uit te schrijven.
Dit was 't geen hy my gaf.
Sylv.
Wel laet dat dan niet blijven Zoo onder u alleen; deelt ons een weinigh by.
Al 't gene dat ghy hebt, dat hebt ghy steets voor my.
Zoo doen ik ook voor u; kom stellen wy ons kelen.
Op dat wy zoo daer meê uw nieuwe deuntjes quelen.
Wijze: Als 't begint.
Droeve oogen weent; Tonge trekt aen 't klagen; Kele zucht en steent: Eylaes om 't geen ik drage!
Als in d' hetten 't snee Zal mijn vleesch verdwijnen Door de druk en wee, Die dus mijn Ziel komt pijnen.
Hemel dekt uw licht; Sluit uw blauwe zalen; Laet op mijn gezicht Geen vreughdigh schijnzel dalen.
Atropos snijt af, Al is 't eerst begonnen; Helpt my in mijn graf, Breekt 't geen uw Zusters sponnen.
't Licht ben ik al wars: 't Leven staet my tegen; Om deez' droefheidts pars, Waer in ik ben gelegen.
Zy, die ik bemin, Haet my heel afkeerigh, Om dat mijne zin Slechts is tot haer begeerigh.
't Leven van de Mensch Is geheel verscheien; Deze heeft zijn wensch, Die anders niet als schreien.
d' Een zijn vluchtigh hert Ken zijn Nymphje trekken, Daer noch klaght noch smert Mijn Nymph tot min ken wekken.
Om dat Daphne haet, Steelt zy mijne zinnen, En mijn Daphne laet My, om dat ik haer minne.
Moet ik haten meê, En my koelder toonen, Eer ghy zijt te vreê, En haet met min wilt loonen.
Hemel waerde Vrouw, Al kond ik deur haten, Krijgen uwe trouw 'k Ken 't minnen niet verlaten.
Stelde ghy my veur, Doodt of haet te kiezen, En ik nam mijn keur, 'k Wou 't leven liefst verliezen.
't Leven dat verslijt; 'k Zal 't niet langh behouwen; Maer als ik 't ben quijt Zal u uw haet noch rouwen.
'k Zal doen op den steen, Die my zal bedekken, In 't oogh van elk een Met krijt of hout-kool trekken.
Tyter leidt hier in, Om dat hy niet haten Daphne d' Herderin Kost, most hy 't leven laten.
Wat dunkt u van dit liedt?
't Schijnt hy is vol verdriet.
Het blijkt ook aen zijn wezen, Dat hy vol pijn moet wezen; Mits hy de Reyen schoudt, En zich alleen onthoudt: Wil iemand by hem komen, Strax vlucht hy in de Boomen, Daer dwaelt hy dan alleen, Daer hoort men zijn gesteen; En hoe dat hy de bergen Komt dat t' onthouden vergen.
De winden bidt hy aen, Op dat zy zouden gaen Zijn eeuwigh durend klagen Zijn Nymphje overdragen.
Zoo iemand hem betrapt, En hy zijn doent' beklapt, Ziet, vliedt hy na de kuilen, Daer hy zich gaet verschuilen, En komt niet voor den dagh: Zoo dat hem niemand magh Vertroosten, noch verspreeken: En komt hy eens te breeken Zijn schuut, en in de wei Verschijnt meê aen de Rei; Zoo doet hy niet dan zwijgen, Men ken geen woorden krijgen; Zijn kleur is zalu-bleek: Want gister zoo geleek Hy, of hy wel drie weeken Had in het graf gesteeken: In 't kort zijn min blijkt klaer, Maer niemand weet, wie 't waer, Daer hy zijn min op stelde.
Om dat hy in de velden U zomtijdts is omtrent, En tot uw vee zich wendt, Daerom is ieders menen, Dat hy wel wou vereenen Met u, maer dat hy niet Durf melden zijn verdriet.
Neen Sylvia d' Uitlander Die peinst al om een ander, Ik loof wel dat hy mint, Maer dat hy hier niet vindt Haer, dien zijn zinnen willen.
Maer Laura watte grillen Beeldt ghy u in het hooft, Ken dat wel zijn gelooft Uit d' inhoudt van het Liedtje, Dat hy laetst op zijn rietje Gespeelt heeft, en aen u Behandight, en wy nu Met luide kelen zingen?
Zoud hy zich zoo bedwingen, Dat hy geen woorden zou- De maeken, dat zijn rou Uit 't afzijn is gerezen?
Het ken wel veinzen wezen.
Neen Laura niemand vant Ooit veinzers in zijn Landt: Maer 't is een teere schaemt, die hem woelt in de zinnen, Waer door hy niet en durf uitspreeken zijne minne.
Is schaemte dan in min?
Dat beelt my niemand in.
Ia zeeker 't kond licht komen, Dat iemand zoude schroomen Zijn min t' ontdekken, g'lijk Lest eenen uit die wijk, Die nimmer dorst verklaren, Hoe dat zijn zinnen waren; Maer als het was te laet, Doe gaf hy met zijn praet Zijn min genoegh te kennen.
Eerst vreesd' hy 't zou hem schennen; Maer als hy zich doe vondt bedrogen in het endt, Doe kost hy op het drooghst niet gronden zijn ellendt.
Zoo gaet het ook met dezen.
Hebt ghy niet vaek gelezen 't Geen hier en daer in 't zant Met vingers staet geplant?
't Is Daphne.
d'Herderinnen Die kennen niet verzinnen, Wie deze Daphne is; Maer Herderin ik gis, Dat hoewel ghy 't ontkent, ghy lijkwel ondertussen Veel beter weet.
Zoud ik dan dat voor u versussen, Dat deed ik nimmermeer; 'k Beken ik had wel eer, 'k Weet niet, wat voor gedachten, Die vreemde kuren wrachten In 't jeughdelijke bloedt; Doch 'k heb die weêr verhoedt; Want 't leidt my op de leden, Dat deze eenigheden Niet strekken tot mijn min.
Silv.
Ik beeld my anders in.
Maer zacht ziet daer wat verder.
Wie is 't?
Den vreemden Herder.
Het jammert my om zien.
Ha Goden, hoe bedroeft!
Den Hemel wil hem biên Het geen hy meest behoeft.
Dat 's troost.
Waer toe dan 't smeeken.
Gaet wegh 'k zal hem verspreeken.
Gaet ghy.
Kom gaen wy bei.
Vaert wel gespeel, ik schei.
HA eenelooze eent!
die eenigheidt doet derven, En my alevenwel in eenigheden sterven; Mijn waerdst', zoo langh als ik u mis, slijt ik mijn jeught In eenigheidt, doch blijft verzelt met ongeneught, Met tranen, met geklagh, ik schou de Herderinnen, Om dat ik u bet magh beschouwen in mijn zinnen.
De Herders ben ik wars, afgrijzigh van mijn stal; De kruiden acht ik roet: onz' stroomen enkel gal: De lommer is mijn hel: de middagh-Zon mijn duister: De rook een vuile stank: 't velds vryigheidt een kluister: Het zoetste, dat ik heb, is, dat ik met mijn riet In diepe boomen queel, het een of 't ander liedt.
Dan ben ik 't spelen moe, en leef voort in gedachten, Waer uit dan weêr ontstaen veel hondert duizent klachten.
Wel Herder dus bedrukt?
Wat is 't dat u verrukt Met uw onstuimigh mallen My op het lijf te vallen?
Gaet heen vervolght uw padt.
Wel Tyter wat is dat?
'k Zagh niet dat gy het waert; dus wilt my doch vergeven Het geen ik heb misbeurt.
ghy hebt niets misdreven.
Kent ghy mijn onschult goet?
Ia met een recht gemoet: Maer wat zie ik hier neven Uw eene voet geschreven?
Ey Laura quetst het niet, 't Is 't geen my dit verdriet Komt op de schouders leggen.
Laet zien wat wil het zeggen.
Ghy kent het niet verstaen.
Zoo zal ik 't nochtans raên.
dit is Daphne, maer het staet verkeert geschreven.
Wie wilt ghy ons doch door die naem te kennen geven?
Want herwaerts in dit ent Is die ons onbekent.
Het is een Nymph, wiens oogen Zoo veel by my vermogen, Dat zy uit mijn gedacht Kan nimmer zijn gebraght.
Eer laet de Satyr 't springen, De Nachtegael het zingen, Ghy Nymphjes zult in 't snee Uitjagen 't kaele vee, Eer is dit bosch van boomen Beroit, en deze stroomen Van water, eer deez' meidt Uit mijne zinnen scheidt.
Daer heeft die teef alree de wegh my afgesneden.
Ik ga, maer toon haer haest de wraek van 't geen zy dede.
Maer Herder wilt doch toonen, Waer deze Nymph magh woonen.
Is 't daer ghy zijt van daen?
Ghy moght het zoo wel raèn.
Maer watte zottigheden Ontrooven u de reden?
Een meit uit Noorderlandt Heeft die u zoo vermant?
Wat vondt ghy doch in haer, dat u ontstal uw' zinnen?
Al wat ik ooit vondt, was wel dubbel waert te minnen.
Haer schoonheidt denk ik meest?
Daer d' uw het zeil voor strijkt.
Of haer welspreekentheidt?
Die d' uwe niet en wijkt.
Of was 't het braef getoy van haer verweende kleeren?
Ja kleeren, die haer lijf meer als u deez' vereeren.
Hoe, dunkt u, staen my deez?
Gy gaetter by, niet in.
Dat 's evenveel als ik daer warmt genoegh by vin.
Deez' sneden zweren my, dat ik geloof moet geven.
Ja Herder of ghy spot, daer 's niet veel aen bedreven.
Wat dunkt u van ons haier, op deze wijs gespreit?
Dat alle slordigheidt en is geen frayigheidt.
Wat houdt ghy van ons veldt en dicht beplante eiken?