floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
ô Stierman, dat kunnen zy niet hooren.
Ruim op!
ruim op!
daar komen ze, wyk Schipper Evert, van voren: Zie, zie, hoe bars treên ze: even als twee gehoornde Kalkoenen.
Hier maakt hy een geluitals een Kalkoensen Haan.
’t Is of z’er groots op waren dat de Luitenants ’er Wyven zoenen?
Evert en Dirk lagchen.
JAN. Wel wat moeten we doen Daan?
Zuypen om te scheuren maat: Maar eerst eens danssen Jan, je weet wel dat dit voor af gaat.
JAN. Ja maar... DAAN.
Hoe ja maar: wat wil dat zeggen?
JAN. Wel daar binnen.
Daar binnen, daar zyn je Wyven met de Luitenants, waar ben je zinnen?
Dans jy maar, wat bruit dat jou, je krygt’er de lik voor.
Hoe, prossesteerje noch?
zie!
’t is of ze noch perspect hadden, dit geschoor.
Zou me niet Schipper: wel ’t Volk zelder deur ’t Schip van praten.
Wel of ze reu, wat kan jou dat schelen, zou je het daarom laten?
Strak zel de Gardiaan komen: daar heb je em al, wat nou?
EVERT KRABBER, DIRK WYSNEUS, HEIN LEKKERBEK, JAN DE PLUG, JAAP HOUWJEBEK, DAAN, KEES.
Hoe sta je hier te kyken?
’t is of je niet danssen wou: Loop Daan, haal eens een paar bottels Wyn uit de Kajuit.
DAAN gaat.
Wat zelt’er kluyzen.
Zoo Hofmeester laat ons eens drinken.
Als me de luy wat geeft, zoo verlangt me niet na haar dood.
Nou wou ik meê wel Jan hieten.
Ja als je de bok stoot.
Wel men krygt, met dat lang wyndorst lyen, de schimmel tusschen de tanden.
Daan weêr uit met tweeBottels en een glas.
Kom schenk Daan, schenk.
Vol Hofmeester?
Ja vol, want de levers branden.
Jan en Jaap drinken elkdrie volle glazen.
JAN. Ik voel werentig Hofmeester, dat zulk drinken het hart raakt.
Doet het schoft.
en jy beest?
In geen half jaar heit het zoo gesmaakt; Speul op nou, wat je wilt, al wou je van mooy Aaltje speulen: Maar Jan, je most me zoo niet weêr deur de mostert zeulen Gelyk je lest deê, met je bokke sprongen: ik ben wat moe.
JAN. Neen, neen, uitscheijen als je wilt.
Wel douw dan met ’t dikke ent maar toe.
Speul op Speulluy.
maar zacht een beetje, heb je stokken?
JAN. Hier rogchelt hy.
Dat ’s recht, zou we niet?
wacht wat, her uit lempen en pokken.
Hier word gespeelt, en gedanst:de deur van de achterhut gaat op.
Zie die beesten nou eens springen.
Dat is geen wonder Hein.
Ik geloof dat ze van die drie glazen wel half vol zyn.
HEIN kykt met zyn kykertje.
Ik zie’er by myn keel den Kaptein in zitten.
Dit zel wat anders wezen als op de wynbank te kitten.
Daan, roept de Luitenants, scheerje reu: Mevrou zit’er meê in.
DAAN roept in de Hut.
daar komt de Kaptein, met de Kapteinin.
GUILJELMUS HOOGHART, HENDRICUS KORTWIEK, EVERT KRABBER, Dirk Wysneus, Jan DE PLUG, JAAP HOUWJEBEK, KAAT DE BRAKKIN, TRYN KRULLEBOL, DAAN, KEES.
Wat duivel Evert is het de Kaptein?
dat kan ik niet bevatten: Het waaid al een knappe kouw.
Ja, ’t zelder wel wat over spatten.
Dat dunkt me meê: geeft me de kyker eens Hein.
Zie daar myn Heer.
’t Is vast den Kapitein: Soldaten!
Soldaten!
daar in ’t geweêr.
Trompetters, waar ben je?
laat ze daar op de valreep loopen.
Jou Hoerezeuns, de stroppen zyn al gemaakt om je op te knoopen.
Hey, hier Provoost, jaag Volk op, dat je de nikker slaat: Spring eens om laag Schipper, ’t is of ’er geen Volk was, en jy meê Maat, Klopt de honden, dat ze drommels worden.
Ik zel ze wel doen springen: Kryg me de meulenaar Kees.
En jy me dag Daan: beest zel je zingen.
Hy geeft Daan een slag om dat hy zingt,en loopt in de Hut, en Kees in de Kuil.
Kaatje, dat spyt me, zoo gestoort te worden.
Parsjensi is goed kruid.
Stil: me vent kykt zoo bars: de boosheit ziet hem ten oogen uit.
Zoo hy wat figuuren maakt, zal ik hem dicht de rug krouwen.
Dat hoeft niet, ’k zel hem wel wat paardestront voor vygen toe douwen.
Daan met een dag, en Keesmet de meulenaar uit.
Geeft hier de dag.
En myn de meulenaar.
kom Jaap, en Jan, om laag.
Jan dat ’s een Uil gevangen.
JAN. Ja Jaap, ’t heele Schip over staag.
GUILJELMUS HOOGHART, DIRK WYSNEUS, HEIN LEKKERBEK, DAAN, KEES.
Is de Kajuit wel in ordre Hein?
Zou die niet in ordre wezen, Zoo zou ’t ’er verdort slegt meê gaan.
Dat zou ik meê vreezen.
Ik moet noch eens zien of ’er iets manqueert: doch ik geloof neen.
Myn Heer, nou zel je Nichje krygen, ben je niet wel te vreên?
En Klaartje Bruinpoort, daar zel je Maat dicht achter zitten.
Ik geloof dat hy niet veel in dien akker zal spitten: Gy, en de Schryver, zynder de beste klanten wel by.
Weêr aan, om laag Hein.
blaas op Trompetters, de Sloep is haast op zy.
Hier word op de Trompet geblazen, en        getrommelt op de manier van een Herpauk.
Daar komt je Maat weêr, ’k bid je ziet hem eens tuuren.
Ik ziet wel, loop maar heen.
Wel ik ga. ACHTSTE TOONEEL.
GUILJELMUS HOOGHART, HENDRICUS KORTWIEK, DIRK WYSNEUS, DAAN, KEES.
gaat Hein zyn piek schuuren?
Heeft hy geen gelyk?
maar Maat, zie je dat Naaystertje wel in de Sloep?
Tryn staat me beter aan als het Naaystertje Kameraat: poep, poep.
Kom, kom, laten we den Kapitein aan de valreep verwelkomen.
Zoo we dat verzuimde, mochten we wel van de duivel droomen: Nu weêr aan, jy Mevrouw, en ik Nichje by de hand.
Wys je valreep aan, scheer je daar in de kuil aan een kant.
Ze komen over.
DON FREDERICO, DIRK WYSNEUS, DAAN, KEES.
Guiljelmus en Hendricus gaan metDona Kristina en Juffrou Hein-driette naar de Kajuit binnen.
FREDERICO.
Wel Dirk, hoe gaat het al?
kan je noch wel klos en jenever kaauwen?
Al te mets myn Heer, men moet het hart niet laten verflaauwen: Een zoopje dat is zoo quaad niet in de kouw.
Ja als je ’t maar niet te veel doet.
Maar, hoe sta je zoo, lompen vlegel: zeg!
heb je geen hoed?
Wel ja ’k myn Heer, maar men hayren zyn wat uitgevallen.
Hoe komt dat ouwen Wysneus?
Wel dat komt van ’t lang stallen.
Ja ouwe, je hebt je tyd al meê gehad: aan boord, en aan de wal.
Ik heb’er meer deuntjes gezongen, als ik je wel vertellen zal.
Waar blyven de Luitenants Jonge?
laat ze bove komen.
Het gaat hier wat wilt toe myn Heer.
Dat zal ik wel betoomen.
Dirk, ik moet je strak eens beneen hebben, in de Kajuit, om laag.
Als ’t je maar belieft myn Heer, ik ben je dienaar, heel graag.
Hier Jonge, roept de Schipper.
KEES gaat na binnen al roepende.
Hou Schipper Evert.
In tien dagen.
Heb ik zoo gerust niet geweest, als nou: en waarom zel je vragen, Niet waar myn Heer?
Wel ja, waarom?
Om dat men nieuwers veel naar kykt Als’er men Heer niet is; en elk maar vroeg naar de kooy strykt Zoo der niet te joelen valt; maar ik zel ’t je flus wel vertellen, Daar komen de Luitenants.
FREDERICO stil.
Ja, je zal me genoeg aan de kop lellen: En ik moet dien ouwen babok aan de hand houwen meê; Want dan weet ik al wat hier op de Ree geschied, zoo wel als in zee.
DON FREDERICO, GUILJELMUS HOOGHART, HENDRICUS KORTWIEK, EVERT KRABBER, DIRK WYSNEUS, DAAN, KEES.
Schipper, hoe zwaar zouden die Ankers, die op de boeg staan, wel wegen?
Het Plechtanker weegt zeven en twintig honderd.
Daar heb ik niet tegen, Dat weet ik.
en het Boeganker?
Wel dat weegt vyf pont meêr.
Kom, aanstonds met al het Bootsvolk, en goeije Karels in de weêr: Dat Plechtanker moet over, en dat Boeganker voor Plecht varen; Ik zal jou dat heele gestel van het Schip wel beter snaren.
Wat voor Zeylen zynder aan de Ree, jy Monsieur Luitenant?
Ik meen jou: kom hier Hendricus, houd je niet aan een kant.
Ik meende dat je me Maat meende myn Heer: het zyn altemaal ouwe Zeylen: Behalven het Kruiszeil, dat is nieuw.
Verkeylen, verkeylen, Ik wil altemaal de nieuwe Zeylen passen, of ze ook wel staan.
En hier achter Schipper, daar zal je me ’t ouwe Kruiszeil weêr aan slaan.
Ga jy naar de Zeilkooy Evert, laat de Bootsman voor vast beginnen: De steken moeten ze maar uitkappen, om tyd uit te winnen: Brengt dan het Plechttouw over, en steekt het door de ring van het boeg: We leggen voor vloet, en het ty begint eerst, ’t is noch vroeg.
Neemt het voor het Teuytouw over, zoo kunnen wy ’t laten druypen, En winden’t aan Stierboord op; kom hier, wil niet heên sluypen: Daar is meer te doen.
is het Wand voor goed aangezet hier beneên?
We moeten overmorgen licht in Zee, weet je dat wel?
Neen myn Heer, neen.
Hoe neen!
waar antwoord je nou op?
Wel myn Heer op je vragen.
ô Jou Beesten altemaal hier aan boord, ik zal je noch wel beter plagen.
Haald me de Zeylen voor den dag die je noch kunt aanslaan: de rest, Laat die in de kooy leggen, tot morgen ochtent.
Ja Kaptein dat is best.
En dan zal je ’t Wand, voor en achter, met twee ploegen gelyk aanzetten: Ik zal je dat joelen, en dronke drinken wel beletten.
Kom weêr aan Luitenants, jaag Volk op.
klaar daar achter je vlag.
Als ’t je gelieft: voort Daan, loop achter in de Hut, en krygt me dag.
HENDRICUS roept en loopt naar beneên.
Overal!
overal!
rys jou hondekinders, rys!
of de nikker zal je halen.
Daan uyt, en geeft Guiljelmus een dag.
Jou hoornbeesten, spring: wat zullen der noch daggen op je huit dalen.
Zoo, zoo, maken we wat leven in ’t Schip, ’t is hier anders aan boord Of je in de doodbuurt woonden.
Neen myn Heer, dat is recht zoo als ’t hoord.
Roep de Bottelier daar eens: ik moet die butterdief ook eens spreken: En de Konstapel, die heb ik noch niet gezien: waar mach dien beest steken?
Roept ze allebey’ Jonge.
maar wacht, ik zal naar beneen gaan.
Laat ze in de Kajuit komen, daar kennen we malkander best verstaan: De eene voor, en de andere na.
Al ree man, ik zel je dat wel klaaren.
DON FREDERICO, JUFFROU HEINDRIETTE, KLAARTJE BRUINPOORT, DIRK WYSNEUS, KEES.
HEINDRIETTE lacht.
Ha ha ha is dat lagchen: ha ha ha wel ik kan me naauwelyks bedaren.
Waarom lachje Nicht, ben je gek?
HEINDRIETTE.
Zou ik niet lagchen Neef?
Ik lach me te barsten: ha ha ha dat is een assurrante teef.
Wel hoor Neef ik zal ’t je zeggen.
Daar uit de Kajuit komende, zag ik een vent onder de voet leggen, Die van de Luitenant dicht klop kreeg, met een end van een touw: En terwyl hy wat schreeuwden, en als een paling kromp, quam zyn vrouw, En riep, raak maar wat dicht: dien hoornbeest heeft me daar zoo even, Nou hy de maag half vol heeft, met vuysten voor de trony gegeven.
Zey ze niet om wat reên?
Om dat ze by de Luitenants had geweest: ’k Geloof dat de vent jaloers is.
Ja Juffrou dat wyf is meê een beest, Al ziet z’er wat goelyk van smoel uit, ze laat’er met heele stoopen.
Van spulletjes, kunsjes, en malligheden onder loopen.
Dit is Scheeps manier Dirk, dat weet je noch wel van ouds.
Ja Heer ik weer het wel: maar was ’t myn wyf, ik nam een ende houts, En kloptender zoo plat als een stokvis.
Dan zou je een wyvebeul wezen.
Dat mocht ik doen: kon ik me niet doen beminnen, ik zou me doen vreezen.
Men Heer, de Bottelier, en de Konstapel, staan voor de Kajuit.
Jou gaudief, spreek op een ander tyd dat woord, wat vaardiger uit.
JUFFROU HEINDRIETTE, KLAARTJE BRUINPOORT, DIRK WYSNEUS, DAAN, KEES.
Maar Stierman, hoor eens, ’k moet je wat vragen, doch niet te liegen: Heit dat wyf by de Luitenants geweest?
zonder me te bedriegen; Want ik wou het wel weten, om zekere verborge reên.
Niet meer als eens Juffrou.
Niet meer als eens?
Neen Juffrou, ô neen.
En hoe lang?
was ’t by dag?
Ja toch, ze heeft ’er van middag by gegeten.
Ik mach jou wel wat zeggen Juffrou, jy meugt* het wel weten.
Jou duivelse verklikker, ’k zel je betalen, ik zweert.
Tegen Heindriette.
Juffrou weet je wel dat den ouwe je heuning om de mond smeert?
Hy liegt ’t.
Lieg ik dat schoft?
zel je me dat in me bakkus verwyten?
Ik zel jou straks met een stelhout de kop aan twee smyten.
En ik ga ’t de Luitenants zeggen dat je de Juffrou wat leugens vertelt.
Hoor hier Daan.
DIRK stil.
Ja Juffrou, houd hem te rug, zie hoe je ’t steld: Ik bidder je om; daar zou een duivel van een leven leggen.
Kom Daan, zwyg maar stil, houdje mond toe, je zult het niet zeggen.
Juffrou, je weet wel, dat ik om jou alle dingen zel doen.
Maar, wat is dat?
Klaartje ziet zoo zuinig als een snotterig hoen.
Wat leit’er jou aan schurk, moet je meê praten?
en kan je niet zwygen, Zoo zal me je een stale priem door de tong rygen.
Kom loop alle bey’ eens heenen, roept de Luitenants hier.
Stil, stil reekel, je maakt ten eersten zulken geraas en getier.
Neen Juffrou, wees niet verlegen, we zellen je dat wel bakken.
En ik ga eens galjoenen.
JUFFROU HEINDRIETTE, KLAARTJE BRUINPOORT.
Wel dat is kakken.
Wat beest is dat.
nou Klaar, is ’t nou wel?
nu ben je weêr scheep.
Ik geloof warentig dat’er iets aan land was datje neep.
Dat ’s waar Juffrou, hoe vaar jy?
Guiljelmus leid je meê om de nieren.
Ja Meid, men kan Venus beter aan boord, als aan land vieren: De Poëten zeggen, dat ze in zee geboren is.
Heer Juffrou, is het waar?
Ik geloof dat me daarom zoo graag dicht aan zee is.
Dunkje dat Klaar?
Wel ja Juffrou, zoo eens in zee te plassen, kan je hart verheugen: ’t Is hier fijnder lucht: we moeten al niet vertellen wat we meugen: Maar ik zeg evenwel vry uit, dat men aan de zeekant Veel openhartiger van conscientie is, als aan het land, Men veinst hier zoo niet.
Heindriette zucht.
moet j’er eens voor zuchten?
Ja Klaartje, wat zal ik zeggen, daar geschieden hier vreemde kluchten: Het beste dat’er af is, dat is, dat men hier wel zwygt, En niets van al de plaiziertjes voor zyn rekening aan de wal krygt.
Wat heb jy wel op en neêr gesprongen met Schryvers en Officieren.
Ja, ja Juffrou, dat ’s goed voor ’t scheurbuik, men moet al eens zwieren: Als de Meisjes zoo eenzaam zitten, zoo worden ze zoo vaal, Of ze de gele zucht hadden; hoor, ik zeg het niet altemaal, Maar t’sedert dat gy aan boord verkeerd hebt heb je meê beter kleur gekregen.
Dat beken ik, ’t scheeps leven staat me wel aan, ’k heb’er niets tegen: Doch ik ben altyd bevreest voor de naweenen.
Scheet, scheet: Ik ken je verklaren, dat ik daar schier niemendal of weet... Zoet daar komt de Luitenant, ’k geloof dat hy in de hut moet wezen; Hy ziet’er zoo brandig uit, men kan het vuur uit zyn gezicht lezen.
Klaar, houd je bek.
GUILJELMUS HOOGHART, JUFFROU HEINDRIETTE, KLAARTJE BRUINPOORT, DAAN, KEES.
Het is om dol te worden, moet me dan eeuwig slaan?
Eeuwig vloeken?
jou reun... maar zacht Juffrou, ’k zou je zoo wel voorby gaan.
Welkom aan boord, ik kon dat daar beneên zoo wel niet zeggen.
Dat je liever je compliment by Jan de Plugs wyf gong afleggen.
Guiljelmus stil aan een zy.
Weg zoete Heintje, hoe ken je zoo vertellen?
dat was maar om de klucht.
Heindriette stil.
Was dat maar om de klucht myn Heer.
Hoe myn Engel!
je geeft een zucht: Kom laten we wat achter in de hut gaan, en daar wat praten, ’k Heb noch wat tyd, Hendricus past voor op.
Dat zal ik wel laten?
Je ruikt naar de teer; en die daar meê om gaat word ’er van besmet.
Die gerust in zyn gemoed is lacht om het gerucht.
Ey let.
Zyt gy gerust?
Wel ja, zou ik niet, wat zou’er aan schelen?
Vraag je dat?
wel dat je andere luy haar wyven loopt stelen.
Daar komt de Schryver: kom, kom, treên we naar achteren toe.
Ja wel, het zal evenwel nou tegen me zin wezen als ik het doe.
DAVID RUIMPEN, KLAARTJE BRUINPOORT, DAAN, KEES.
Hô Klaartje!
welkom welkom: mocht ik je nou eens een zoen geven.
Een zoen zeg je David, daar ben ik nooit van dood gebleven: Maar je weet wel beter, men zoent hier zoo niet op het dek.
Dat versta ik meê wel, zoete Smoddermuiltje, ben je gek: Kom, ik weet raad: laten we wat in me kantoortje gaan praten.
Had je dat uitgevonden?
neen David, dat zel ik wel laten: Ik weet wel dat de min listig is, als’er verlichting zoekt; Men moet de plagen schuwen daar ze vallen, ’k ben wel meer zoo gedoekt.
Kom we zullen een glaasje drinken, om de nieren wat te verzachten.
Hoor David: die niet gequetst wil wezen, moet zich voor de punt wachten.
Je bent zulk een alderliefste, zoete, malsen, lekk’ren Klaar.
Ik weet wel wat je zeggen wilt: maar dunkje dat vaar?
Ja malse smoeltje!
men zou wel zoo raauw in je byten: Trê in, trê in, smulletje!
we zullen de deur toesmyten; ’t Is onverstandig uit te stellen dat plaizierig is.
Is dat dringen David?
’k hoor dat de liefde wel bidden kan. DAVID.
Dat ’s wis. Hy vat haar by hand.
Nou kom Klaartje, kom!
we zullen een botteltje t’samen kraken.
Zie daar dan, ’t is toch scheep: maar David je moet ’t niet lang maken.
Neen ik zel niet: zetje zeiltje maar naar de wind die’er waaid.
Ja, kom, kom!
ik weet wat het zeggen is aan boord als den haan kraaid.
DAAN, KEES.
Snap binnen, de Juffrou in de hut, en de Naaister in ’t kantoortje: Wat zeg je Kees?
’t Is al een en ’t zelfde twee deuiten of een oortje.
De drommel jonge!
dat Klaartje, dat ziet’er zoo smakelyk uit.
Hoe, kryg jy al meê lucht van de Patrys Daan: en smielje alreeds kruit.
Wel hoe oud meen je dat ik ben?
Hoe oud: wel dertien veertien jaren?
Dertien veertien!
al zestien maat: ’k heb al negen jaar gevaren: Me moer was maar vyftien jaar toen ze bestruift wier aan boord.
En myn moer was zestien, heb ik wel van me vaar gehoord: Maar hy houd z’er van daan, schoon z’er wel graag zou willen wezen.
En myn moer komt’er ook zoo veel niet meer als voor dezen: Ze word te oud, haar penning is niet meer gangbaar in ’t Schip.
De myne noch niet: maar als’er gaan wil, hangt me vaar de lip: Want ze speult’er zoo duivels voor Sinjeur: doch laat ons zwygen, Daar komt de Schipper: of we zouwen licht wel wat op de muil krygen.
EVERT KRABBER, DAAN, KEES.
Gaudieven wat doe je?
hoe heb je ’t hier zoo druk met mekaar?
Waar is de Luitenant?
Ik weet niet Schipper, en ik denk hier of daar.
Weet je ’t niet reu, ’k zel jou straks hebbe: zoekt hem, ’k moet hem spreken.
Wel ik zel eens kyken, want hy moet vast hier of daar steken.
Daan binnen in de hut.
Hoe komt dat je moer altyd t’ huis blyft, en niet meer aan boord komt beest.
Wel me moer heid immers noch de laatste reis aan boord geweest.
Me vaar wou ’t nou niet hebben.
Wat had’er jou vaar tegen.
Z’en horens denk ik: ’k geloof dat die hem wat te zwaar wegen.
Jou schoft, dat zel ik je vaar zeggen: hy is immers niet jaloers.
me moer weet wel beter: hy spint wel duivels floers.
de Konstapel, met de Bottelier, wat wil dat zeggen?
EVERT KRABBER, LEEN VINGERSCHAAL, PIET KRUITHOORN, KEES.
Meen je dat ik het niet versta?
Of je ’t verstaan kent, of verleggen, Je moet zwygen: en dat is het best dat je doen kent maat.
Maar zoet eens!
me voor een dief te schelden, weetje wel dat dat al wat veer gaat.
Wel hy zey juist dat niet: maar, het zel evenwel niet veel schelen: Doch meest al de Botteliers hebben de naam dat ze stelen.
En voornamentlyk by ’t volk.
Doen ze Kruitdief?
toe Leen: Geeft hem meê wat in zyn wammis.
ben je noch niet te vreên, Nou je de Kaptein, voor een butter- en kaasdief heeft gescholden.
’t Is om dul te worden, zoo word me voor zyn goed doen vergolden: Hoe meenigmaal heb ik jou wel stil in de kamer... maar zwygen best.
Ja, ja, ik geloof wel dat het waar is: heugt je noch wel van lest, Toen je jou wyf met een mande vol butter en kaas liet naar huis varen.
En jy, toen je die riemen pampier stal.
Kom, kom, laat je gemoed bedaren.
Schipper je moet achter komen by de Luitenant.
LEEN VINGERSCHAAL, PIET KRUITHOORN, DAAN, KEES.
Jou beest daar je staat, als ik immers de waarheit zeggen zel, Zoo woeg ons laatste rantsoen, geen drie pont, voor ons achtten.
Zegt dat tegen de Luitenant schoft, maak je by my klachten?
Ik maak geen klachten: maar je steelt van alle rantzoenen wat.
Doen ik; is ’t je vergeten, toen je zoo lang in de kruitkamer zat, En uit elk vaatje wat nam, waar meê je zes vaatjes vol maakten: Die zoo nu, en dan, hiervan de Ree, in een mand naar huis raakten: Behalven noch die tien groote kardoezen, elk met acht pond, Van het fyne kruit, die je meê in je wyfs mande naar huis zond; Jou hoornbeest.
Hoornbeest?
Ja hoornbeest.
Dat zel ik je betalen.
Hy slaat hem voor de bek.
LEEN tast weerom.
Jou styven hond, ik zel je dat zwarte hair uit de kop halen.
Toe Bottelier, toe Konstapel, kits, kits.
Hey dat ’s voor goed; Weeran den bruy, lustig jongens, klop toe, wat drommel ik zie noch geen bloed.
GUILJELMUS HOOGHART met een rotting, EVERT KRABBER, LEEN VINGERSCHAAL, PIET KRUITHOORN, DAAN, KEES.
GUILJELMUS slaat’er met de rotting.
Kom, kom, ik zel hier meê plukhairen: zel je mekaar los laten?
Of moet je meer hebben?
Dat komt met dat kakelen en praten.
We stoeije maar men Heer: ’t is geen meening, GUILJELMUS.
Dat geloof ik meê.
Neen ’t is zeker geen meening: meen je dat ik het uit ernst deê?
Scheerje jou reun van ’t dek af: zoek je me noch wat te foppen?
Ik zel je straks, jou hoerezeuns, armen en beenen aan stukken kloppen.
Zy loopen weg.
GUILJELMUS HOOGHART, EVERT KRABBER, DAAN, KEES.
Ik dacht het wel dat dit gekyf zoo gemakkelyk niet vergaan zou: Die Bottelier placht wel eens te pikken op de Konstapel zyn vrouw: Zoo dat’er een artepaty leid.
Antipathie wil je zeggen.
Ja, je verstaat me wel, ik ken je dat zoo niet uitleggen.
Maar nou men Heer, zellenwe dan zoo lang wachten tot dat den eb gaat?
Wel neen, nou je zegt dat het Boeganker al aan stierboord staat: Nou moet je een kabeltouw van bakboorts zy op ’t vorige plecht steken.
Ik denk immers niet, dat het nood zal hebben, om aan stukken te breken.
Neen, neen men Heer, zou dat breken?
daar heeft het geen last van.
Maak dat je klaar bent eer de ebbe gaat, en waarschouwt me dan.
Dat zeylen aanslaan gaat daar om hoog met zulke loome handen: Weêr aan jou honden, dat je de blits slaat: haal dicht toe je reebanden.
Zeker men Heer, als ik ’t je zeggen moet, ’t gaat al vry wel voort.
Ey kyk je Maat eens in de kuil: die springt meê op de koort.
Ja, hy doet’er ontrent zooveel toe als twee die niet en brochten: De Luitenants zouden wel wat meer kunnen doen als zy ’t zochten.
Ik heb’er wel gezien, die meê poot aan speulden, zoo wel als een Matroos: Het commanderen is aan my; myn Maats zyn maar voor de loos.
Zegt hem dat eens men Heer, ik meen dat hy je troef zou geven.
Weg, weg, zyn wieken zyn hier zoo kort: ’t minste dat hy wil tegenstreven Raakt hy op zeve gulden; de tweede Luitenant moet maar zien Dat hy in gunst van den Baas blyft, en laten my betien.
Hein Lekkerbek roept even boven de trap.
Hô Stierman Dirk!
DIRK antwoord in de hut.
Hôla!
Je moet by de Kaptein komen.
DIRK noch in de hut.
Alree man, ’k ben wat bezich met de caveling van de stroomen: En dat moet meê gedaan zyn.
Rekent je wyfs stroomen na: Ik geloof dat je dat heel te maal vergeet; jou ouwen sa sa.
Dirk uit.
* Wel wat heb je nou te zeggen Hein?
Om laag moet je wezen.
Beyde om laag.
Daar zel dien ouwen schoft weêr op gaan lezen, Dat hy weet, en niet en weet.
Hoe Evert!
zou dien beest dat doen?
wel meen je dat den Kaptein hem anders zoo lekker zou voen?
ik verzeker je, hy zou geen wyn en klodder krygen, Dat hy wat minder vertelden, en wat meer kon zwygen: ’k Wed dat dien ouwen reu zel zeggen dat we hier t’ samen staan.
Weg Evert, dat zal hy wel laten, of ik zal hem de kop aan stukken slaan.
Wacht eens, je zelt het zien, hy zel je dat varken net wassen.
Wel dan zweer ik je dat ik hem de breette van zyn rug eens zal passen.
Hein Lekkerbek komt even boven de trap, en roept.
gelief je eens by de Kaptein te komen.
Daar heb je ’t al: Ik ken den beest: ’k wed dat het strak myn beurt meê worden zal.
Ik kom zoo Hein: maar weet je niet wat me den Bol moet zeggen?
Myn Heer, dat zal je Stierman Dirk veel beter als ik uitleggen.
’k Versta je wel: ga maar heên, en zegt den Baas dat ik kom.
Die dat nou niet vatten kan Luitenant, is wel hamers dom.
=Hier komt Klaartje met de Schryver uit het kantoor.
heit de Schryver Klaartje in zyn kantoortje gesproken.
Dat is geen nieuws, daar hebben ze t’samen wel meer gestoken: Nu wel aan, blijf hier zoo lang tot dat ik weêr kom: ik ga eens om laag zien Wat den Kapitein te zeggen heeft; of wat hy me wil gebien.
EVERT KRABBER, DAVID RUIMPEN, KLAARTJE BRUINPOORT, DAAN, KEES.
Daan maakt een grap achter de Schryver die het ziet.
Scheerje jou schoft, of ik zel je zoo aanstonds voeten maken.
Dan zou je me licht met een schoe tegen me gat raken: Ben je altyd zoo knorrig Monsieur Schryver als je taak af is; Want ik geloof dat je de schryfpen gebruikt hebt.
Hy krygt een slag van de Schryver.
Zoo dat ’s niet mis.
’t Is wel schurk: ik meen dat ik het de Luitenants zal vertellen.
Weg Klaartje, men moet de Luitenants niet veel aan ’t oor lellen: Al pratende haalt men het eene al te mets door het anderen uit.
Daarom zou ik het doen; moet men ’t dan al verdragen van dien guit?
hoe quaad is Klaartje, kyk eens, ze wil gaan klagen: Maar dan zal Kees en ik meê wat vertellen, dat we daar flus zagen.
Bruy heen reu, of ik zei je de rug schuuren, hoor je dat wel.
Ik bedank je Schipper, en ga: Kees ga meê.
Ik zel, ik zel.
Beyde binnen naar de hut.
Ik moet evenwel altyd om dat hoerekind noch lagchen.
’k Gelooft wel, want hy moet eeuwig kwaad doen, of stoeijen en ragchen: Flus was hy om laag, daar Kaat op een kist te slapen lag.