floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Zo myn oprechte min U noch behaagen mogt, en ik uw fieren zin Beweegen kon hier toe, ik zou u blyken toonen, Dat niemant, buiten u, ooit in dit hart zal woonen.
Ik eisch zulks niet van u, myn zwakheid is te groot.
K ZON Digitized by Google VERLIEFden.
'k zou vreezen dat ze my begeeven mogt in nood.
Dit lykt wel apenspel, hoe drocskop zal dit enden!
Verlaat hem die uw naam, dus eereloos, dorst schenden, tot dat gy meester zyt van uwe driften.
Heer, waar zyn uw zinnen toch?
wilt gy u al weer 'er bedriegen laaten?
hoe kund gy my zo haaten?
Ik heb u nooit gehaat.
Ik zal u nooit verlaaten, Indien ik hoopen mag... lucille.
Zie my in myn Vertrek, op dat ik u aldaar myn meening voorsien.
VIEARDE TOONEEL.
REINARD, MARTYNtje.
MARTYNtje ha!
laffe minnaares, gy waard alreê verwinnaar.
O wispeltuurige, en gantsch onbedachte minnaar!
'k word rood van schaamte en spyt.
En ik, ik barst van spyt, 't is wonder, dat ik niet my zelfs' de keel af byt.
Beeld u niet in, dat ik my zo zal overgeeven.
Denkt nimmermeer dat gy, hoe lang gy ook moogt leezen, op my verkrygen zult die magt die ge u verbeeld.
Gy minder noch op my, terwyl gy my verveeld.
MARYNtje.
Gy zult, na dezen, my nooit in uw strikken vangen.
Ik ging my liever voort op deze plaats verhangen.
Dat wouw ik wel eens zien, t zou al heel aardig zyn.
Ik dat gy mogt terstond verand'ren in een Zwyn, ik zou uw zwynen vlees, uw hammen en uw bouten, zo dra 't maar slagtyd was, wel lekkertjes inzouten.
Ei, hoor dien Botmuil eens, hoe dat hy redeneerd!
Dat ik u in een Bok mogt zien getrans vermeerd, ik zou uw bokkevlees voort aan een eezel geeven, Want al wat bokkig is vertoond gy in uw leeven.
Wie of verlieven zou op zulk een varkens snuit?
Gy stinkt veel slimmer, als de slimste bokken huit.
Kom, kom 't is lang genoeg gesprooken van die zaaken, ik wil hier op met u geen langer praatjes maaken.
En ik verlang na t end van uwe zotte reën, dies wensch ik dat gy maar vertrekt, en voort gaat heen, REINARD, de strik van zyn hoed neemende.
Zie daar uw witte strik.
Die is van nomparelje.
T is waar, na dat gy zegt, zo komtze van Marcelje, zy zal ook de eer geensins meër hebben, neen, o neen!
Om op myn hoed te staan.
Daar ben ik meê te vreën.
Zie daar uw paerelspeld, zo stomp, gelyk uw degen, Die ik eergistren heb van u op trouw gekreegen, ontfangze wederom, uw naaldekooker meê, Die vol van naalden is, maar stomp en plomp.
71 DER REINARD.
Alrcé Zy komen my te pas, wanneer ik iets moet naaijen Of lappen aan myn broek.
Uw naalden, om te braaijen Heb ik ook niet van doen.
Gy zyt.
Te lui daar toe.
Uw vlas vol klitsen ben ik meê voor lang al moê, t geen gy my laast eens gaaft om gaaren af te spinnen, voor bruiloftshemden.
Goed, want gy houd van geen linnen.
Ik hou, myn's weetens, nu niets van u over meër, geef my nu, als ik u, het mynen ook voort weêr.
Daar is uw mes, gy gingt voor drie blanken koomen, je moogt voortaan daar mey vry voor de pikken loomen MARTYNtje.
Daar is uw schaar noch, k had die haast vergeeten.
Maar, myn snuifdoos, waar is die?
MARTYNtje haald een groote doos uit.
Uw snuifdoos?
Hou daar?
Want ik begeer ze niet.
Ja, gy zult ze ook niet houwen, 't is van de beste snuif, daar nu de meeste vrouwen Van snuiven in deez' Sadt, zy kost my.... martyntje.
Wel, hoe vee!
Drie blanken rykelyk geef ik voor t vierendeel.
Maar zacht, met uw verlof, dat had ik haast vergeeten, hoe dat ik gistren ben by u geweest ten eeten Op frikadellen, en om niets meender van het u te houden, zal ik voort.... hy schynt te willen braaken.
Neen, neen, behou dat nu, 't is u geschonken, 't zal, na dezen, niet meer beuren.
Ik wou veel liever my aan honderd stukken scheuren, als dat ik iets van u bewaaren zou, gansch bloed!
Neen, t moet er weder uit, want ik niets van uw goed Begeer zie daar, ik zal op staande voet beginnen.
Dat zal niet noodig zyn, hou jy dat slegs maar binnen, 't Zou al te slordig staan.
Dat brust my niet een zier.
Maar hoe, uw belofte, die gy my schreef met pleizier, heb ik vergeeten, doch ik zal daar vuur meê stooken, om t zwynighammespek daar lekker by te rooken.
Zo dra ik kom in huis, dat moogt gy vry vermoen.
Maar weet gy thans wel, wat ik zal met de uwen doen?
Al wat gy wilt.
Ik zalze scheuren, en de stukken Gebruiken op 't Gemak, wanneer ik eens moet drukken.
Wacht u wel, om my ooit, na dęezen, weer te zien.
REi Digitized by google DER VERLIEfden.
Wacht u wel, om uw trouw aan my ooit weder te biën.
Gy, wacht u, om daar van my immer aan te spreeken.
REINARD, een endje touw uit zyn zak haulende.
Wel, laat ons met malkaar dan voort dit strootje brecken, 't geen zal een teken zyn van een gedaane zaak.
Dat zal ik aanstonds doen, vriend Reinard, met vermaak.
is dit een stroo?
't schynt eer een strop te weezen.... reinhart.
Nou lustig, trek jy maar.
gy doet my vreezen.
Zie toch zo vriendlyk niet, want ik wil toornig zyn.
Hoe tokkeld gy myn hart met deze starke lyn.
REINARD, terwyl zy tegens malkander trekken.
Wat droeskop, hoelgy lacht, dat zyn verbruide streeken.
Wie kan dit stroot je toch, zeg, zonder lachchen, breeken?
Al we 'er aan?
Indien gy langer lacht.... maar neen, ik voel alreê myn gramschap heel verzacht.
Doch laat ons breeken gaan.
Wel aan, 'k zal u gerieven.
Zo staat gy toe, dat ik u nooit hier na zal lieven?
Zo gy 't verstaat.
REI. Digitizéd by google.
Ik zal niets zeggen, neen!
Ik liet my liever voort, ja op dit oogenblik.... maar zie, daar lachje weer, ik kan niet langer duuren, wyl gy, door t lachchen, my wel duizend etnaas vuuren Onsteekt in myne borst.
MARTYNtje, die brand gevoel ik me e.
Laat ons dan binnen gaan, en maaken peis en vreê.
ik word zo flaauw.
Kom, laat ik u omvangen, En leiden daar 'k u een hartsterkingtje zal langen.
Vyfde bedrief.
KRISPINIUS, alleen.
Waar de duisterheid het Aardryk zal bekleen, wil ik Lucille gaan bezoeken, ga straks heen.
En haal uw wapenen, waar toe dit wederstreeven?
Zo sprak myn Heer.
En ik, ik zweer u, by myn leeven, dat ik niet anders uit zyn woorden kon verstaan, als dat hy zei, ga heen, wil u verhangen gaan.
Daar is hy zelf, o bloed!
Wel nu, is 't alles vaardig.
Hebt gy myn last volbragt?
Zo ik noch iets ben waardig, zo bid ik, geef gehoor aan my, uw trouwen knecht.
Gy hebt my flus wel iets, maar k weet niet wat, gezegt.
Dat wil ik u, myn Heer, by dit en dat, wel zweeren.
Maar mogt ik eens met u vrymoedig redeneeren.
Wel, redeneer dan stil, en maak hier geen gerucht.
Gy wilt dan deze nacht weder schieten, in de vlugt, Uw duifje, dat u heeft, zo ik geloof, bedroogen, en, naar eens anders plat, van u is weggevloogen?
Gy redeneerd heel schoon, van menschen op een beest.
Dat is geen wonder, Heer, myn hart, geheel bevreest, voorzegt myn arme huid een heele dragt van slagen.
Daar ik my zelfs zo licht, als gy, niet aan durf waagen.
Ook hoorde ik wel dat hy, die steets voorzigtigheid Tot zyne waarborg neemt, werd nimmermeer misleid.
Lucilles koelheid, die gy speurde door haar weezen... krispyn.
Doet my, gelyk als noch, voor eenig onheil vreezen.
Wyl zy hartnekkig, voor haar Vader, heeft ontkend Haar huuwelyksverbond, voorziet ik haast in t end.... VALERIUS.
Maar deze brief betuigd, dat zy my heeft ontboden, Ter plaatze, daar wy eer.... krispijn om ons te laaten dooden, dat s zeker en gewis.
Zou een vrouw haar man... krispyn.
Den halsch doen breeken?
O daar zyn getuigen van.
K heb eens geleezen.... VALERIUS.
Luvg.
Maar wil eens overweegen, hoe dat haar Vader, en Erastus is genegen, benevens haaren Broeder, om zich te wreeken, k zweer... VALERIUS.
Gy zyt puursteeken gek.
Dat zyn wy beiden, Heer, maar gy wel 't meeste, en dit kan ik u licht verklaaren, wil gy, al willens, u in de uiterste gevaaren Wilt werpen, om die geen.... VALERIUS.
Gy spreekt na uw verstand, en weet niet wat gy zegt.
Ik wacht nooit van haar kant De minste zwaarigheid, hoe zeer zy schynt verbolgen, 'k Wil blindelings den weg, daar zy my leid, wel volgen.
Ik vrees in t minst van haar geen moeilykheid, o neen!
Tewyl my zyn bekend al haar verborgentheen.
KRIS Digitized by google DER VERLIEfden.
Ik weet wel wat ik weet, daar is niet meer van nooden, als slegs twee ving'ren breed, om ons straks naar de doogen Te zenden, door de punt van een vervloekte kling, dies zal 't nu best zyn, Heer, dat ik dien dans ontspring.
Wyl ik geen Roeland ben, noch Vargas, die voor dezen, Geen drommel, geest, noch dood, in t minste, scheen te vreezen, Noch wapendraager van den Ridder Don Quichot.
Met zulke dapp're daan dryf ik gestaag de spot.
Gy zult gewapend zyn, van 't hoofd tot aan uw voeten.
Zo dat u, buiten vrees, geen onheil kan ontmoeten.
Is zo veel slimmer als men loopen moet, wanneer Het lichchaam is omringt met zo veel yzer, Heer.
Ook sluit geen harnasplaat, hoe dicht om 't lyf gebonden, of daar word veeltyds noch een opening gevonden Waar door men 't hart treft, en de geest verhuizen doet.
Zie daar voor ben ik bang.
Gy zyt een blooden bloed.
Gy hebt hier in gelyk, ik wil 't ook heel wel weeten.
Maar zet my aan een disch, om kloek en lekker te eeten, dan ben ik mans genoeg, wanneer myn kaaken gaan.
Dan vecht ik, als een held, niets kan my tegenstaan.
O moeijelyk dag!
Wanneer zult gy verdwynen?
En gy, o held're Zon, hoe lang zult gy noch schynen?
Verhaast uw traage loop naar Thetis, die uw wacht.
Maar gy, o nachtgodin!
verdubbel toch den nacht Als gy voor dezen deed, toen Jupiterur, vol liefde, Alkmene kuste, die zyn hart op t felst doorgriefde.
Dat s treffelyk gezeid, ik ga naar huis toe, Heer, wyl gy Lucille wilt in stilte spreeken, eer.... VALERIUS.
Lloe!
gy verlaat uw KRISPINIUS.
Terwyl ik ben vol vreezen, Dat u, myn byzyn zou, geheel nadeelig weezen, naardien een zwaare hoest, die my gestaadig plaagd licht ondekken zou, voel hoe myn boezem jaagd.
wat Vent komt daar, met opgepalkte blikken?
Wie zou, voor dat gezigt, niet beeven, trillen, sehrikken?
KARELOVENTo, VALERIUS, KRISPINIUS.
KARELOVENTo.
Tyn Heer, ik heb terstond verstaan, van goederhand, hoe dat Erastus wil Lucilles smaad en schand, door t punt van zyn rapier, met Heer Wilhelmus wreeken.
Tegens krispinius.
Albartus wil u ook doen halsch en beenen breeken.
Ben ik oorzaak dan van al zyn moeijelykheid?
Wat heb ik, hem misdaan, of ooit te na gezeid, dat hy myn armen en myn pootjes wil rabraaken?
Moest ik, als Argus, dan zyn dochter steets bewaaken?
Heeft hy my over haar, als Wachter, ooit gesteld?
Dat hy dus over my zo wreeden vonnis velt?
Hy zal zo kwaad niet zyn, dies wil in 't minste schroomen.
Erastus zal zo licht myn handen niet ontkoomen Als hy zich wel verbeeld, ik ben op t hoogst verblyd, zo hy my, om Lucille, uitdaagd tot dezen stryd.
Ik zal hem door myn arm betoonen, dat myn zeggen Geen loogens zyn, die hy noch niemant kan weërleggen.
Hy koom maar, als t hem lust.
Zo ik u dienen kan, myn verliefden.
Myn Heer Valerius, gy weet ik ben een man, Wiens onversaagd gemoed voor niemant ooit zal zwichten.
Gy wilt my al te veel aan uwen dienst verpligten.
K heb noch twee vrienden, die, benevens my, bereid.... krispijn tegens Valerius.
Wat drommel neemt hen aan tot uw verzekerdheid.
Ik blyf aan u verpligt.
Geen mensch kan hem versaagen.
Maar dat gy, in myn plaats, met hem die kans ging waagen, terwyl ik schrik'lyk ben van 't podegra gekweld, doch, buiten dat, ben ik, gelyk myn Heer, een Held!
Die twintig man gelyk met eenen slag zou dooden.
Vaar wel, myn Heer, wanneer gy hebt myn dienst van nooden, gy kunt my maar gebiën.
Ik heb zulks nooit verdiend, dies ik u dankbaar blyf. karel.
Vaar wel, vaar wel, myn Vriend.
KXISPINIUS.
Wel hoe, myn Heer, wat 's dit, wilt gy de Goden ter och!
ik zie alreê, waar z' al ik my verbergen, hoe dat van alle kant... VALERIUS.
Wel, Gek, wat ziet gy al?
Wel honderd Beulen, die rondom ons heen.... valfus.
Ik zal, indien gy meerder spreekt.... krispijn.
Hoe zyt gy zo verbolgen?
Ik wil dat gy my zult, waar dat ik ga, steets volgen.
Ik bid u, meestertje, dat gy voorzigtig zyt Men sterft maar eens, en dat is voor zo langen tyd, laat ons veel liever gaan, om stil ons op te sluiten.
Op sluiten, snoode schoft!
hoe durft uw mond dit uiten?
Ik zeg 't om beters wil, 't leeven is zo zoet, volg myn wyzen raad, en zie wat dat gy doet.
Ik moet, ik hoor het wel, uw rug eens wakker vryven.... krispijn.
Het jeukt my daar niet, Heer, dies laat dat liever blyven.
REINARD, VALERIUS, KRISPINIUS, REINARD.
Myn Heer, Albartus zend, door my, u dezen brief.
Die is my aangenaam en ook van harten lief.
Hy leest Gy weet, Valerius, hoe schandelyk dat gy heeft geschonden de eer van myn huis, voorgeevende, dat gy met Lucille, myn Duchter, heimelyk zyt getrouwd.
Doch, om u loogenachtig te maaken, verwachtmen u voor 't punt van 't rapier, om dit ongelyk te slechten.
Den brenger dezes zal met uw knecht, om Martyntje, mede op die plaats met hem stryden, men zal u beiden met den eersten verwachten.
Betracht hier in uw eer KRIS.
Daar zal je wel van hooren!
'k zou om een vrouwmens my een knoopgat laaten booren Wel of ik gek was, neen!
wat brust my ook, Martyn.
Dat zeggen geld'er niet, het zal en 't moet ook zyn, Wy zullen met malkaar, doch op zyn schildknaaps, vechten, Geharnast, onze twist, met spiets en lans, beslechten.
De drommel op je kop, verstaaje dat wel, Vent, ik ben geen harnas goed, noch wapentuig gewent.
Ga, zeg uw Heer, dat ik aanstonds ter plaats zal koomen, waar dat hy my verwacht.
ik begin te schroomen.
Het is geensins myn Heer, die u verwacht in 't veld.
wie is het dan.... reinard.
Een dapper oorlogsheld!
Wraer.
Zo veel te slimmer VALERIUS.
Wil my zyn naam ondekken.
Myn Heer, 't is my verboon.
Hy schynt met ons te gekken.
Zult gy dan koomen?
Benevens uwen knecht?
Hy zal myn leidsman zyn.
Ik hou van geen gevecht, dat zeg ik u noch eens, versta je 't wel, pisdiefje?
Ga jy, en streel maar vry Martyn, uw zoete liefje, ik prittendeer haat niet.
Zy prittendeerd u al, dies moet gy tegens my.... krispyn.
Brus heen, vent, ben je mal?
'k zou vechten om Martyn, wiers plomp en laelyk, weezen, als een remedie voor de liefde, eik een doet vreezen.
Myn Heer, met uw verlof.... hy wil weggaan.
VALERIUS, zyn degen trekkende.
Verzet maar eenen voet.
Heertje lief, bedaar, als ik toch sterven moet, En sterven zal, wel aan, ik zal 't dan met u waagen.
Een bloodaard heeft wel eer een dapp'ren held verslaa REINARD.
Dat s treffelyk gezeid, ik wacht u, met uw Heer.
Loop voor den drommel, loop, en komt hier nimmer ZESDE TOONEEL.
Om, gaan wy ons verzien van wapens.
Bloemerharten Bedenk u toch ter deeg, eer 't beiden ons mogt smarten Maar 'k zie uw Vader komt, 'k hoop nu dat dit gevecht, door verliefden.
Door hem, in vriendschap, haast zal worden bygelegt.
Zie toe, en wacht u wel, ik zal den halsch u breeken, zo gy maar 't minste woord.... krispyn.
mag ik dan niet spreeken?
POLIDOOR, VALERIUS, KRISPINIUS.
Daar word, Valerius, voor u een stryd bereid, waar in gy noodig hebt van doen uw dapperheid, zo gy verkrygen wilt de glory, roem en zegen.
Wil zich niemant dan, om beters wil, beweegen.
Noch hen weerhouwen, die hartnekkig zyn en blind, en, door hun losse drift, toch vechtens zyn gezind?
Doch gy behoeft, myn Heer, indien hy komt te sneeven, wyl hy toch vechten wil, den schuld my niet te geeven.
Wil dit gevecht weezenstaan, wyl gy zyn Vader zyt.
Neen, neen, hy moet zich voort bereiden tot den stryd.
Ontaarde Vader, die uw Zoon wilt laaten dooden!
VALERIUS, neen, die vermaaning is, Heer Vader, niet van nooden, by zulk een man van moed, ik was wel 't allermeest, dat 'k u mishaagen zou, door dit gevecht, bevreest.
Maar nu gy 't toestaat, Heer, zal ik u heden toonen, Dat zich Valerius van niemant ooit laat hoonen.
Ik was wel t meest bevreest, na dat my was bericht Uw vyand, dat gy niet voldoen zoud uwen pligt, want hy, die gy, myn Zoon, op heden moet bevechten.
Is dapper, wel gemoed.
Kan men 't geschil niet slegten, door middelen van verdrag?
Myn glory dus te meër, Door zyne nederlaag, uitblinken zal, myn Heer.
Ik vrees nochtans, myn Zoon, als gy hem zult aanschouwen, dat gy 't ontvlieden zult, en my uw woord niet houwen.
Ik hem ontvlieden, goon!
eer stierf ik duizendmaal!
O noen!
ik zal u door dit staal... neen, vader, neen POLIDOOR.
Kend gy uw vyand wel?
Zyn naam word my verzweegen.
Wel t is Albartus Zoon.
Gy staat verleegen, op t hooren van zyn naam.
Hy, die my had beloofd, zyn vriendschap?
Ja, hy is 't, die u wil bieden 't hoofd, dies ga, daar de Eer u roept, en wil uw pligt betrachten, En zo gy hier in faalt, moogt gy myn grampschap wach hy wil met u alleen aanvaarden dezen stryd.
Dat 's eerst een eerlyk man!
Ei, Heertje, ga, t is tyd.
Ik zal, met uw Papa, terwyl naar huis toe keeren, En bidden, dat gy moogt volkoomen triomfeeren.
Neen, gy moet nevens my.... krispijn.
Neen, volgens het Cartel, moet gy met hem alleen gaan vechten in Duël.
O ja, zulks moet ook zyn.
Wil u gehoorzaam toonen, tegens Valerius.
En gy uw dapperheid, die 'k zelve by zal woonen.
Jou ouwen ysegrim!
Heer Vader, wees gerust, gy zult in t veld eer zien myn leevenslamp geblust, Eer ik bezwyken zal voor hem, die k, by myn weeten, Heb nimmermeer misdaan.
Dat is maar tyd versleeten, Want hy beschuldigd u van loogens, en bedrog, en dat Lucille is reeds.... krispyn.
Zyn vrouw, dat zeg ik noch, en blyf 'er by, zy zyn, schoon zy 't ons nu heet liegen, in 't heimelyk getrouwd.
Zy zoekt ons te bedriegen, die looze heks, die pry!
Is dan haar hart verhard, En schept Lucille vreugd in myn elende en smart?
Lucille zal in t kort, met Heer Erastus, trouwen, zo kwam haar Vader my deezmorgen noch ontfouwen, doch zie, daar is hy zelf.
ALBARTUS, LUCILLE, POLIDOOR, VALE RIUS, KRISPINIUS, MARTYNtje.
FALBARTUS, tegens polidoor.
't is alles reets besteld.
Myn zoon Wilhelmus, Heer, verwacht uw zoon in 't veld, om hem, gansch onversaagd, klockmoedig 't hoofd te bieden indien hy van zy kant.
Ik zal hem niet ontvlieden O neenlik ben gereed, k deed nooit myn eer te kort, t gevecht wat opgeschort, En heb ik, zo u dunkt t is om de vriendschap, Heer, die ik zo vaak voor dezen van uwen Zoon genoot zyn arm deeze my nooit vreezen.
Te F. Lucille.
Hoewel 't my zwaar valt, om dien bitt'ren hoon en smaad Te moetenlyden van uw onverdienden haat, myn zuivre liefde zal, hoe gy die tracht te hoonen, Uw snoode veinzery aan al de waereld toonen, terwyl ze in 't allerminst meër magt heeft op myn hart, o neen!
Dat zou op nieuws verdubbelen myn smart.
Gy moogt erastus vry, 't zal nimmer my verveelen, omhelzen, kussen streelen, nu my zyn liefde heeft van alle hoop beroofd, gun ik hem 't zoet, dat gy voorheen my had beloofd.
Doch ik zal my in t kort van deze schande wreeken, u straffende voor alle uw slimme en snoode streeken, luclle.
'k zou my bedroeven, ja, om zulk een bits verwyt, zo ik geen broeder had, die voor my, in den stryd.
Zal toonen, dat gy zyt een loogenaar, ontaarde!
Dat gy bedwong uw toorn, Mevrouw, en u bedaarde.
En by u zelfs bedacht ons huuwelyks verbond.... krispyn.
Myn Heer heeft groot gelyk.
Zie daar, ik wil een hond, ja, hondsvot zyn, zo niet.... lucille, hem dreigende te slaan, ik zal u dat verleeren, krispyn, loopt voor aan 't toneel.
Al zachjes, de eerste klap, Mejuffrouw, was ter eeren, My lust geen tweede proef te ontfangen op myn koon, ik ben van u voldaan, ik hou niet van zulk loon.
Vaarwel, mevrouw, ik ga, terwyl ik word gedwongen, my zelfs ontlasten van veel snoode lastertongen.
POLIDOOR, ALBARTUS, LUCILLE, martilane.
In Dochter, nu zult gy haast, door uw Broeders hand, uw verliefden.
Ja, eer den avond daald, gewrooken zien uw schand.
O ja, gy hebt gelyk, 't kan ook niet anders weezen.
Uw loons klock moedigheid, alomme hoog gepreezen, zal, door de straalen van haar vriendelyk gerigt myn Zoon wel dwingen, om te koomen tot zyn pligt.
Hy zal zyn huuwelyk voor haar geensins ontveinzen.
gy onsteekt in my veel wondere gepeinzen.
Gy zegt, voor haar, als of myn Zoon een Dochter was, hoe zal ik dit verstaan?
Hoe komt dit toch te pas?
De tyd zal u daar van de waarheid haast ondekken.
Gy schvnt, naar dat ik merk, met ons noch wel te gekken.
Maar de uitslag van den stryd zal t anders ons doen zien.
Heel anders, als gy meent, zal dezen stryd geschien.
Myn Dochter, laat ons gaan, ik kan zyn reën niet hooren, Waar door hy my komt noch veel heviger verstooren.
Heer Vader, als gy wilt.
Hoe dra zal hy van toon Verand'ren, als hy hoord, hoe zyn gewaanden Zoon, zyn eige Dochter is.
'k zie wel van pas haar koomen.
POLIDOOR, WILLEMINA, onder de naam van Wil helmus, katryn.
Myn dochter, nader my, en wil in 't minst meer schroomen.
F44 men.
Digitized by google. wILLEMINA.
Uw Dochter, hoe!
myn Heer, wie heeft u zulks gezegt POLIDOOR.
Ik ben daar van, myn kind, al heel wel onderrecht.
't zal, stel uw hart gerust, 'k verzcker 't u, niet schaaden.
WILLEMINA, tegens Katrina.
Gy hebt, ontrouwe!
my, dan heimelyk verraaden En, wie ik ben, ondekt?
Mevrouw, het moest toch zyn, gy zult hier door, in t kort, ontlast zyn van uw pyn.
Dit mannek leed hebt gy al lang genoeg gedraagen.
In t vrouwekleed zult gy myn Zoon veel meender behaagen, hy wacht u reets t veld dies laat ons binnen gaan Daar ik u zeggen zal wat u te doen zal staan.
Myn Heer, ik ben gereed, doch wil my nooit verdenken, Dat ik, in t allerminst, myn eer ooit zocht te krenkken, En ben ik met uw Zoon, door zuivre minnegloed.... POLIDOOR.
Die zaaken zyn gedaan, als hy zyn pligt voldoet, En t huuwlyk, dat gy saam in t heimlyk hebt geslooten, in t openbaar voltrekt.
't Heeft my al lang verdrooten, Al deze moei'lykheid, en onverdraagb're spyt, Die my Albartus deed.
Ik hoor gerucht, 't is tyd, dat wy vertrekken, Heer.
Wel, laat ons binnen treeden, Daar gy de gansche zaak aan my voort kund ontleeden.
VALERIUS, kRISPINIUS, geheel in t harnas.
KRIS Die wapens staan u schoon.
Digitized by google verliefden.
O DER KRISPINIUS.
Ja, drommels schoon, niet waar?
Ik kan pas de eene voet voor de andre zetten.
Maar Zeg, zal myn vyand ook hier zo gewapend kpomen?
K meen, buiten twyffel, ja.
Maar hebt gy al vernoomen En wel ter deeg gezien, of my dit yzer goed Wel om de leeden past?
O ja, dies hou maar moed.
Indien 't waar aan den disch, by hoenders en pasteijen, myn moed ontzonk my niet, ja, 'k vocht wel voor ons beijen.
'k zou staan, gelyk een held, zo kloek als onbeschroomd.
Hoe nu, was 't dit?
Ik heb van nacht gedroomd.
Wel, wat hebt gy gedroomd, dat u dus maakt verlegen?
KRISPINIUS, wyst van achteren.
Hoe daar een opning is, alwaar een spitse degen Gemakkelyk door heen kan dringen in myn huit, dies let er op, myn Heer, of t alles ook wel sluit.
't is alles dicht en wel.
Maar wil my niet bedriegen.
De geest is zo suptiel, zy kan gemakk'lyk vliegen Door 't kleinste gaatje heen.
Gy zyt een dapper man.
Meend gy dat yder een juist zo net schermen kan, als gy, myn Heer, die voort zo netjes weet te raaken De plaats, waar door den mensch zyn leeven uit kan braa Indien ik deze kunst zo fiks kon, Heer, als gy... k'en?
Ik zeg u, stopt uw mond. krispijn.
Waar meê, met rystenbry?
Die mag ik, als een aap, ò bloed!
Hoe wou ik taff'len.
Want rystenbry, myn Heer, met lekk're warme waff'len, dat is myn beste kost.
Wat slagen op uw huit, dit maakten u licht klock, verstaaje dat, schavuit?
Die kost is al te hart, ik kanze niet verduuwen, en die my daar op nood zal ik voor altoos schuuwen.
Gy hebt de smaak daar van vergeeten.
Ik bekend, 't is ook een vieze smaak, ik ben ze niet gewent.
Maar, k zie daar koomen zy.
ALBARTUS, LUCILLE, POLIDOOR, ERASTUS, VALERJUS, KATRINA, MARTYNtje, KRISPINIUS, REINARD, mede gewapend.
ERASTUS, tegens Valerius.
As my niet voorgekoomen Albartus zoon, myn kleer, ik had zelfs voorgenoomen Om u, in t open veld, uw snoode trouwloosheid Te straffen, doch terwyl Wilhelmus is bereid, Om zelfs zyn Zusters leed en aangedaane schanden Te wreeken, zo laat ik de wraak in zyne handen.
Va. digitized by google DER VERLIEfden.
VALERIUS Gy zyt voorzigtig, ja, t is wel gedaan, gy kund als ik hem overwin, u stellen in zyn plaats.
't zal na uw wil geschieden.
'k zal u zo min, als hem, vertrouw my vry, ontvlieden, maar myn gerechte zaak handhaaven tot 'er dood.
my dunkt ik ben alreê in karons bood.
Gy kend Wilhelmus niet, dies wil zo stout niet spreeken.
Het zal my aan geen moed, zo lang ik leef, ontbreeken, hy kom maar voor den dag.
Hy zy dan wie hy zy POLIDOOR gy zult eerbiedig hem ontmoeten, met onsag.
VALERIUS zyn toeven noopt myn geest noch heviger tot tooren.
Hy zal dat vuur wel haast van uwe gramschap smooren.
Tegeus krispinius.
Doch, midderwyl, kund gy, met Reinard, uw gevecht Beginnen, uw geschil, moet zyn door bloed gessecht.
Myn bloed is al te wel geplaatst door al myne adren, het kon nooit beter zyn.
ALBARTUS, tegens Reinard.
Wel aan, kom, wil hem nad'ren.