floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hy moet in 't dolhuis, dat kan geensins anders zyn, want hy is dol en gek, ik die, met reverensie, hem groete kwam, myn Heer, wou aan zyn Excellen sie Verhaalen uw bevel, ik klopte, hy kwam veur Ik groet hem uit uw naam, hy weer 'er, en sluit de deur, En gaat naar binnen toe, en liet my daar staan kyken.
Maar ik wou evenwel niet van de deur af wyken, Voor dat ik had uw last aan hem ondekt, myn Heer 't Geen eind'lyk is geschied, na twintigmaal, of meer te ramm'len aan den bel en op de deur te kloppen.
Hy meende dat ik kwam, om wat met hem te foppen, doch, naar hy had verstaan, dat gy hem spreeken woud Van zaaken van gewigt, scheen 't dat hy styf en koud, Gelyk een dooden, wierd.
Al 't geen hem komt bezwaaren, spruit uit het geen, dat gy my gist'ren kwam verklaaren, hoe dat zyn Dochter is met mynen Zoon getrouwd.
O ja, en 't is ook waar, maar zulks hem niet ontfouwd, noch ook uw Zoon, myn Heer, of ik ben wis verlooren.
Poli¬ Digitized by google DER VERLIEfden.
47 POLIDOOR.
Hy zal, weest maar te vreën daar nimmer iets van hooren.
Ga heen naar binnen toe, en stel uw hart gerust, ik zal, wanneer ik ben van alles wel bewust, straks verschoonen, hem tot zynen pligt gewennen, En dwingen, om t geheim van zyne min te erkennen.
Hy komt, ik ga, myn Heer.
ALBARTUS, POLIDOOR.
Hoe dorst hy zulks bestaan?
Dus stil in t heimelyk.... maar zacht, hy komt daar aan.
Hy weet het alles, zie daar, daar komt hy nader!
Ik vrees de grampschap van Albartus, haaren vader, door 't reukeloos bestaan van myn ondankbaren Zoon, dat hy zich wreeken zal van deze smaad en hoon.
Maar zacht, hy naderd my.
Hoe is my t hart bezweeken!
Wat zeg ik best aan hem?
'k schrik om met hem te spreeken.
De vrees, weërhoud myn mond POLIDOOR.
Wat zal myn aanspraak zyn?
Wat voor verschooning zal myn hart uit deze pyn.
Verlossen?
'k weet geen raad.
Hy schynt onsteld van weezen.
Hy is geheel ontroerd, ach!
POLIDOOR, o schelmsche Zoon!
die dus vergeet uw eer en pligt.
K zie t aan zyn oogen, die.... POLIDOOR.
Hoe gram staat hem 't gezigt!
Ik nader evenwel.
Albartus wil verschoonen.... albartus.
De fout die ik bedreef.
Zy knielen beide POLIDOOR.
Ik zocht u nooit te hoonen.
'k word schaamtood en beken, dat deze daad voortaan... POLIDOOR.
Ik had zulks nooit geloofd, 't geen ik nu heb verstaan.
Ja, gy hebt reden om daar over u te kwellen.
Wie zou om zulk een zaak zich zelven niet ontstellen?
Ik vind die daad, myn Heer, veroordeels waardig.
Maar het berouw, myn Heer, komt voor ons al te staan.
ALBARTUS, men moet op die manier... POLIDOOR.
Niet op de Waereld wand'len.
't Misdryf is al te groot, een vriend zo slecht te hand'len.
Gy hebt gelyk, 't is zo, maar laaten wy, myn Heer, die zaak bemid'len.
Dat gy myn Zoon, die de eer Van verlieven.
49 van u uwe Dochter heeft... albartus.
Wat wilt gy daar mee zeggen?
'k begryp uw meening niet.
Ik zal ze u uit gaan leggen.
Heer, mynen Zoon die heeft uw Dochter dan... albartus.
Verkracht?
De zaak, die is, naar k merk, alreë zo ver gebragt, Dat zy reets met elkaardies wil het haar vergeeven, bedektlyk zyn getrouwd.
ALBARTUS staat op.
Dat woord, doet my weder leeven.
Zy moeten blyven zo gelyk zy heden zyn.
Uw snooden Zoon heeft my, o eindelooze pyn!
Zo schelmsch verraaden?
POLIDOOR staat op t zyn nu gedaane zaaken, dies bid ik u, myn Heer, ei wil uw grampschap staaken.
O neen, ik zal eerlang hem straffen, hoe 't ook gaat, en loon verschaffen voor die eerelooze daad.
POLIDOOR, alleen.
Jy gaat verbolgen weg en heel bedwelmd van zinnen.
Wat zal ik nu, helaas!
Ontaarde Zoon!
die door uw wulpsche dartelheid, die u, dus blindelings, zo verre heeft misleid, dat gy uw Vader stort in de allerzwaarste plaagen.
Die ik om u, helaas!
geduldig moet verdraagen.
Maar, t is de waereld, ach!
wat of ik zeggen mag?
Daar komt hy recht van pas.
VALERIUS, POLIDOOR.
Neen, jonker, goeden dag, die daaglyks aan myn hoofd zet honderd gryze haaren.
'k versta uw meening niet, dies wil my toch verklaaren, Heer Vader POLIDOOR.
'k zeg zwyg stil.
Voor u zwyg ik met reën.
Gy dursd, ha!
Snoode Zoon, dus stil in t huuwlyk treenen, en met Lucille u stoot.... VALERIUS.
Heer Vader, wil my hooren.
De naam van kind, hebt gy al overlang verlooren.
Ik ken u voor geen zoon, ontaarde, die zo stout, De vaderpligt vergeet, en met Lucille trouwd In t heimlyk, zonder my daar kennis van te geeven.
Doch gy, gy zult wel haast, voor 't geen gy hebt bedreeven Uw straf ontfangen, ja, vrees voor Albartus, vry, en zyn gerechte wraak, ja, vrees ook zelfs voor my!
wat beleef ik al in deez' myn oude daagen?
Maar gy, zult eindelyk uw reukloosheid beklaagen.
VALERIUS, alleen.
Jan waar komt my dien slag?
ik ben geheel ontsteld.
Zou wel Krispinius hem hebben zulks verteld?
Geen mensch, als hy, heeft ooit van dit geheim geweeten.
Zou hy dus trouweloos, zyn pligt en eed vergeeten?
Daar komt hy zelfs.
ik veins.
Ne. digitized by google der verliefden.
51 negende tooneel.
KRISPINIUS, VALERIUS.
Myn Heer, hoe dus alleen Op deze plaats?
Vernoegt en wel te vreën, ontmoet gy my van pas maar wil me eens openbaaren, wie myn verborgen min myn Vader kwam verklaaren, indien t u isbekend?
ik zal.... krispyn.
Uw vader, heer?
Myn vader, ja, o ja!
En 't geen myn vreugd noch meêr Vergroot, is dat hy my heel vriend'lyk heeft ontfangen, Myn huuwlyk goed keurd met Lucille.
Myn verlangen En wensch is, dat ik had maar vaste zekerheid, Om hem te kennen, die voor my dus heeft gepleit, 'k zou hem heel rykelyk voor dezen dienst beloonen En hem beschenken voort, met deze beurs vol kroonen, tot een erkentenis van dankbaarheid.
Wel aan zo geef die beurs aan my, ik heb 't hem doen verstaan, En door myn schrand're reën ten laatsten overwonnen.
Wat dunkt u, is t van my niet treffelyk verzonnen?
Maar, is 't geen gekken?
Neen, dat my de duiker haal, zo dit geen waarheid is.
VALERIUS trekt zyn degen.
Dan zult gy, door dit staal, Voort sterven, snoode guit.
Dat komt my niet gelegen, dies bid ik u, bedaar.
had ik toch gezweegen.
Is dit uw trouw, o schelm!
die gy my hebt beloofd?
Wat houd my, dat gy niet van t leeven word beroofd, aanstonds door dit geweer?
Dat zal onnoodig weezen, Want daar is niets op aard, het geen my meër doet vreezen, als wel de mag're Dood.
Neen, gy zult sterven, guit!
Stel dat, Heertje lief, noch dartig jaartjes uit, dan zal ik, als gy wilt, my tot de dood bereijen, ik kan zo op een sprong niet uit dit leeven scheijen, ik heb, myn 's weetens ook, in 't minste deel misdaan, Zo gy my hooren wilt.
Hebt gy my niet verraan, En myn verborgen min en huuwlyk gaan ondekken Aan myn Heer Vader?
't kan u tot geen nadeel strekken, ook zult gy haast de vrucht, geef maar een luttel tyd, daar van genieten, Heer, hoe 't ook erastus spyt.
En zo dat nu missukt?
Dat kan geensins missukken, en zo 't mislukt, kap my dan vry aan honderd stukken.
Maar zo Lucille deze schand.
Zacht Heer, haar vader komt, houw u wat aan een kant, en verlijfden.
En laat my eerst voor af met hem alleenig spreeken.
Ik zal u deze zaak zo fyntjes gaan besteeken, Dat gy vernoegd zult zyn.
ALBARTUS, VALERIUS, KRISPINIUS.
Myn geest is noch onsteld, en t geen my allermeest bezwaard en t hart bekneld Is dat Lucille stout ontkend de huuwlyks banden Met Heer Valerius, ook durf ik deze schanden Op haar geensins vermoën, zy is te vroom van aard.
Maar k zal Krispinius, die zulks eerst heeft verklaard, Aan zynen Heer hier voor betaalen, en hem die losse tong doen uit zyn bakkus haalen.
Al zacht, myn Heer, al zacht, spreek toch met meer fatzoen, een tongelooze knecht heel zelden dienst kan doen, Bedwing uw grampschap toch, wil na myn reden hooren, En niet zo haastig u, op my, hierom verstooren, Want weet Valerius is datelyk bereid, Te willen wat gy wilt, met diepe eerbiedigheid.... albartus.
Wat zou ik willen, schelm!
De waarheid en geen loogen, Waar mee uw Heer, en gy, my schandig hebt bedroogen, Lucilles eer onsteeld, en myn geslacht onteerd, en gy, uitvinder van die loogens... maar ik zweer 't.... krispyn.
En ik zweer 't u noch eens... Maar, luister na myn reeden.... albartus.
Wat zweerd gy?
Dat zy zyn, in t huuwelyk getreeden, En lang in t heimelyk.... albartus.
Dat liegt gy, snoode Guit.
Hy zal ook nimmermeer haar krygen tot zyn Bruid.
KRIS Digitized by google 53 KRISPINIUS.
Maar, k zeg, dat werkje is toch in t heimlyk al door stooken.
En zo 't nu zo niet was, wilt gy wel zien gebrooken Uw halsch en beenen, fielt?
Daar nevens al uw leeven?
Myn Heer, zo haastig niet, ik bid, stel u te vreën.
Al 't geen myn knecht u heeft.... albartus.
Al goed!
hier is den ander, 't is fijntjes overleid, zy slaan net op malkander, gelyk de tortelduif op 't duifje, dikmaals doet.
Maar 't zeggen geld hier niet, o neen!
de waarheid moet Hier blyken toonen van.
Wil maar uw hoofd niet breeken.
Dat hier Lucillc komt, die zal de waarheid spreeken.
Myn knecht die heeft gelyk, zy zal geensins de trouw Ontkennen, dat zy is myn wettelyke vrouw, En heimelyk met my in t huuwelyk getreeden.
't geen van weezerden is, met hooge en dierbaare eieren.... albartus.
En zo zy 't nu ontkend, als zy reets heeft gedaan?
Dat weet ik beter.
Heer, zo gy maar toe wilt staan Haar huuwelyksverbond, en zulks niet wederstreeven, zal zy de gansche zaak u voort te kennen geeven.
Wel aan, wy zullen 't zien.
VALERIUS, kRISPINIUS.
Zie eens, myn schoone knecht, jou verliefden.
Jou schrandere ezelskop, wat gy hebt uitgerecht, met myn verborgen, o Guit!
van alle guiten, dus onbedacht en stout, myn Vader te gaan uiten, en zonder myn verlof.
Dit is alleen geschied, Op dat gy hier door zoud een eind van uw verdriet Aanschouwen, Heertje lief, dies wil in t minst niet schroomen, t Moest eindlyk, vroeg of laat, toch aan den dag eens koomen.
Daar komt uw Zielvoogdes.
Ei, zie hoë vriendelyk Dat zy utoelonkt, Heer, als of zeu, tot een blyk, wou zeggen.... 't is genoeg, wy zullen daar van zwygen, want gy mogt, door myn reën, weer een opsteiging krygen, wanneer gy dacht om 't bosch.... valériaus.
Krispyn, ik vrees.
Wyl ik, uit haar gezigt, een felle gramschap lees.
ALBARTUS, LUCILLE, VALERIUS, KRISPINIUS.
Mevrouw, euffrouw, laai geen vrees u meyd're bekom'ring binnen, indien ge uw Vader slegs uw huuwlyk wilt vergaen, met Heer, Valerius, zal alles wel vergaan.
Klaaren, ontfouw hem dit geheim, en laat u van my raen.
Geraffineerde schelm!
wat zou ik toch ontfouwen?
Dat 's eerst een schoone naam!
ik zal ze wel onthouwen.
LUCILLE tegens Valerius.
En gy, myn Heer, gy durfd myn Vader zulke reen, als of gy heimlyk waard in 't huuwelyk getreen, met my, verhaalen?
wat onbedachtiaamheden.
Myn uitverkoore ziel, ik bid, hoor na suyn reden.
Myn knecht heeft onze trouw ondekt.
wat voor trouw?
Die wy elkandere, met eed op eed, Mevrouw.... lucille.
Na 'k merk, uit uwe reën, zyt gy beroofd van zinnen.
Ben ik uw Bruid, uw Vrouw?
Die 'k eeuwig zal beminnen.
Waar toe dit veinzen meër?
uw Vader wil terstond, als gy u maar verklaard, voltrekken ons verbond, dies staak uw grampschap, en.... lucille.
Verfoeijelyke streeken!
Maar, 'k zal my, op myn beurt, van dezen hoon wel wreeken.
En dezen snooden guit, uw trouweloozen knecht... krispyn.
Waarom toch, om dat ik de waarheid heb gezegt?
De waarheid, monsterdier?
gy slacht veel vrouwen, Die vaak in t heimelyk somtyds wel willen trouwen, maar nimmer weeten dat zy zyn getrouwd geweest.
Gy, onbeschaamde schelm!
gy onbeschofte Beest!
Hoe durft gy zulk een taal noch in myn byzyn voeren?
myn Vader, ach!
Hoe voel ik my ontroeren.
Lucille valt in de armen van haar Vader.
Myn dochter, ach!
myn Kind.
Ga, ga, ondankb're ga, 'k zal my haast wreeken tot uw bittere ongen'.
KRIS. digitized by google DER VERLIEfden.
57 kRISPINIUS.
Maar, juffrouw, overweeg.
LUCILLE geeft hem een slag in 't aangezigt.
Die slag op uwe wangen, Doch gy zult haast van my noch grooter straf ontfangen.
DARtiende tooneel.
Wel, hoe behaagd u dat, zeg stoute, loogenaar?
Wel, voor een Juffrouws hand, was deze klap vry zwaar.
Tegens Valerius.
Ik vrees voor u, myn Heer, zo gy met haar gaat trouwen.
Dat zy, zo gy 't verbrust, u dapper af zal touwen.
Ik heb de proef, voor uit, daar van reets op myn koon.
Straatschender, vagebond, dat is uw rechte loon.
Niet tegenstaande dit, k zweer u, met dubbele eeden, dat uwe Dochter is in t huuwelyk getreeden, met Heer Valerius, schoon dat zy t nu ontkend.
Niet tegenstaande dit, 'k weet ge een bedrieger bent, En afgerechten guit!
vol snoode en looze streeken.
Doch ik zal u, eerlang, den halsch noch laaten breeken.
ALERIUS.
Myn Heer, ik bid bedaar stil uw oploopendheid.
't is waar al dat myn knecht heeft tegens u gezeid.
Gy ziet my willig, om my naar uw wil te buigen.
gy volhard dan noch?
Wilt gy twee getuigen, die t huuwelykskontrakt.
Wilt gy twee van myn knechts, die met hun rottings u begroeten?
wacht maar slegts Een oogenblik.
't zal blyken uit hun zeggen.
Dat zy op uwen rug met knuppels zullen leggen.
Zeg, kend gy Ormiu, die notaris, vol verstand... albartus.
Zeg, kend gy Meester Hans, scharprechter van ons Land?
Die voor u, op de markt, een galg zal op doen rechten.
Hy zal 't geschil terstond, door zyn geschrift beslechten, En blyken toonen, dat.
Ga, snoode Fielt, ga heen, bedank myn ouderdom, dat gy niet halsch en been Van my gebrooken zyt.
En gy wilt me e verwachten tegens Valerius.
Uw straf, voor deze hoon, daar ik voort naar zal trachten.
Is dit nu 't schoon geluk, dat my te wachten stond, Door uw ondekking, Schelm?
Jou rechte vaagebond!
'k versta u wonder wel.
Doch kan geensins begrypen, hoe ik myn harssens ook op dit geval mag slypen, wat hier van worden zal.
Voor my, gelyk hy zegt, Zo worden slaagen, of een galg ligt opgerecht.
'k wil, op een and're wys, myn leeven liever slyten.
VAL Digitized by google verliefden.
DER 19 VALERIUS.
En hoe woud gy dat doen?
My zelfs in zee gaan smyten Van de allerhoogste rots.
Ik ben myn leeven zat.
Vaar wel, myn Heer, ik ga, om 't brakke peekelnat Te zwelgen door myn keel, om aan geen galg te droogen.... VALERIUS.
Neen, zo gy sterven wilt, zo moet gy voor myn oogen, Hier sterven, op deez' plaats.
KRISPINIUS, och!
dat kan niet geschien, 'k Moet sterven op een plaats daar niemant my kan zien, want zo my iemant zag, ik zou niet durven sterven, dies laat ik toch, voor 't laast, van u die gunst verwerven, dat 'k my alleenig mag gaan helpen aan een kant.
De galg staat my niet aan, wyl myn geslacht veel schand Daar door beleeven zou.
Maakt my niet meer verbolgen, of ik zal u.... krispyn.
Hou op, ik zal u volgen, waar gy my heenen leid.
Krispyn, och, och!
Wat moet gy lyden, door uw Meesters slim bedrog.
VIE Digitized by google VIERDE BEDRIEF.
KATRIN, WALIMINA, onder de naam van Wilhelmus.
't onverwacht geval... wILLEMINA.
Heeft myn bederf beslooten, ja t nootlot wil, naar t schynt, van alles my ontblooten.
Na zelf Valerius myn Vader heeft ontfouwd, hoe hy in t heimlyk met Lucille al is getrouwd, gelyk hy zich verbeeld.
myn zinnen dryven Vast heen en weêr, o smart!
Ik zal hier niet by blyven, ja, myn verboige min, en wie ik ben, in t end, zal door dit toeval haast myn Vader zyn bekend, en zo Lucille, die Erastus schynt te haaten, hem aanneemt voor haar man, ben ik dan niet verlaaten Van alle hoop en troost?
Te meër, als Vader moet, Naar dit ondekt bedrog, aan Polidoor al t goed Uitkeeren, en zich vind van deze schat versteeken, zal hy niet voort bestaan zich over my te wreeken, ontkennen, dat ik ooit zyn Dochter ben geweest, Ja, dat hy door zyn Vrouw is zelf misleid, myn geest Voorspeeld my dit alreê door zyn verbolgen tooren.
Ik ben ten einden raad, ach!
Gy hoorde dat voorheen, eer 't zo ver was gebragt, met meer voorzichtigheid, eerst hebben overdacht.
't is waar, gy hebt gelyk, maar dat kan nu niet weezen, dus help my met uw raad, en stel my buiten vreezen.
Stel maar uw hart gerust, laat alles op my staan, daar is geen zwaurigheid.
WIL Digitized by Google 61 verliefden.
DER WILLEMINA.
Erastus komt daar aan, hy schynt geheel vergramd, wat mag hem toch onstellen?
't is om Lucille, die hem slegs wat zoekt te kwellen.
Weet gy wel wat ik denk?
Ik zal gaan zien.
Maar k zie hy naderd ons, laat ons zyn byzyn vlien, ik zal u midlerwyl van deze zaak meender spreeken.
Ja, nooit was ik voorheen zo fel in toorn onsteeken.
Een gezand, als ik, vol edelmoedigheid, rezonden van zyn Heer, zal die met zulk bescheid Bejegend worden?
't zyn onverdraagbre zaaken 'k Kwam naauwelyks aan haar myn boodschap kenbaar maaken, Van 't weinig onderhouwd 't geen gy op haar verzocht, Of zy wierd, heel verwoed door toorn, zo ver gebrogt tot dolle raazer ny, die haar zo fel verstoorde, Dat zy, op deze wys, vol spyt, met bitse woorden, my aansprak, ga, ga heen, wyl ik u haat en schuw, Ik acht uw Heer niet meër, ò snoode Schelm!
Als u. voort keerde zy haar om, en ging verstoord naar binnen.
Ik sprak Martyntje eens aan, die meê, vergramd van zinnen, haar voorbeeld volgde, en sprak, ga, ga, ontrouwe knecht, laat ons in onze rust, dat s u genoeg gezegt.
En t scheen dat zy my dit, op t smaadigit, toe kwam byten dies hebben wy, myn Heer, malkandren niet te wyten.
De Ondankbaare, dus trots, vol opgeblaazendheid, Heeft my op d'uwe wys dan haar gesprek ontzeid?
Dit is der vrouwen aard, haar hedendaagsche leeven, zo dra gy haar mistrouwd, of 't minst durfd tegenstreeven.
De wil der vrouwen zyn de mannen tot een wet.
Myn harssens zyn verward, ik sta geheel verzet, nu my die wreede laat in deze wanhoop blyven.
Om myne jaloezy hoe langs hoe meer te styven, verwerpt zy myn verzoek, voorheen zo hoog geacht, een teken, dat myn liefde op haar heeft weinig magt.
Nu merk ik eersb, hoe zy my staadig heeft bedroogen, En hoe Valerius op haar had meer vermoogen, als ik ooit heb gehad, haar zoete vleijery Te mywaards, was geveinsd en vol bedrog, t geen zy zo dagklaar my betoond, door haare trouwloosheden.
Ik breck ook, van myn kant, myn trouw, en dierbaare eeden, die ik haar heb gedaan, tot lichting van myn pyn.
Ik van gelyken meê, laat ons vertoorend zyn, en stellen onze liefde en dwaalingen ter zyden, Om in t toekcomende met haar niet meer te stryden.
Want vrouwen kunnen zyn zo vol van listigheid, Dat de allerwyste vaak door haar wel word misleid.
Ik zal, tot spyt van haar, my zelf niet langer kwellen, Maar myne liefde voort gaan op een and're stellen.
'k zal met geen vrouwvolk my beslomm'ren, u een, k ontzeg haar myne gunst, en leef gerust alleen.
En gy zoud wyslyk doen my hier in na te streeven, indien ge altyd gerust in vryheid tracht te leeven.
De meeste vrouwen zyn, gelyk een zeker dier, DER VERLIEFden.
Dat wel te kennen is, terwyl dat zyn manier Van leeven, nimmer rust hoch vreden kan gehengen, en, tot het kwaad geneigt, geen goed ooit voort kan brengen.
Het blyft altyd een dier, vervuld met boos fenyn, Gelyk, op hedendaags, de meeste vrouwen zyn.
Een diet, blyft steets een dier, een vrouw, een vrouw na t weezen, Gelyk de vrouwen zyn altyd geweest voor dezen, doch zo hartnekkig niet, zo koppig noch zo kwadd De drommel, uit de hel, weet zelfs tot haar geen raad.
Als zy beginnen, o!
De mannen moeten onder, doch 't is hun eigen schuld, en dunkt my geensins wonderen, door hun onachtzaamheid, zyn zy in denen staat Gebragt.
De meeste mans zyn oorzaak van haar kwaad.
Een zek're Griek verhaald, een stoory, ad mitabel!
Hoe dat een vrouwen hoofd was slimmer, als een sabel, Waar door men haast een eind van zyn verdriet kon zien.
Maar, nimmer kan een man, zo lang hy leefd, ontylien Het wyf haar booze kop, wyl 't hoofd der kwaade vrouwen de mans steets plaagen, en gestadig onderhouwen.
De zinnen van een vrouw, die draaijen ook al ras.
Als de allersnelste wind, of 't sneedigste kompas.
't Geen Aristoteles, ons mede komt verklaaren, hy steld al 't Vrouwvolk hy de wilde en woeste baaren, Die zich ten Heemel waarts opheffen, door den wind, En schuimende malk haar ontinoeten als ontzind', Waar door een schip, schoon dat de lucht is klaar en helder, Vaak naar de folder rysd, en dan weer naar de kelder.
Zo is 't met vrouwvolk ook, indien gy my geloofd.
Zy zyn, gelyk de wind, door haar eenzinnig hoofd, slimmer, als de Zee, onsteeken zy in tooren, en dolle raazerny, zo gy haar komt verstooren, in t kort, de vrouwen zyn voor my geen duit meer ERAS waard.
't is wel gereedeneerd, maar dom en plomp verklaard.
Zie daar, daar komt zy zelf.
Wil u kloekmoedig toonen, en laat u niet op nieuw dus verre weder troonen Door haare vleijery.
Laat deze zorg aan my.
Gy weet, en kend nu klaar haar list en veinzery.
Doch ik ben noch bevreest, dat zy u door haar oogen, en minnelyke tong.... ERASTUS.
Die hebben geen vermoogen, op my, na dezen hoon, die zy my heeft gedaan.
REINARD Wel aan, wy zullen zien, hoe vast dat gy zult staan.
LUCILLE, MARTYNtje, VALERIUS, REINARD.
't is daar, daar is hy zelf, wil geen gehoor hem geven.
Ik zal in alles hem kloekmoedig tegenstreeven.
Hebt gy wel zo veel hart?
Myn hart is, als een steen.
Maar overweeg, mevrouw, gy zyt van vlees en been.
Een minnaars tong weet zeer bekoorelyk te vleijen.
Hy vlei zo veel hy wil, hy zal my nooit verleijen.
Hy naderd ons, hou u kloekmoedig.
ERAS Digitized by google i DER VERLIEfden.
65 ERASTUS.
Neen, mevrouw, ik kom geensins, om u myn eerst gewoorne trouw op te off'ren, neen, wil daar geensins voor vreezen, ik zal, hoe zeer 't my smart, my zelven wel geneezen Van dezen minnenstryd.
Myn vlam is uitgeblust, naar dat my zonneklaar uw ontrouw is bewust.
Ik zie reets, hoe t u spyt, dat ik dus onbezweeken Veel eerder als gydacht, myn boeijens kan verbreeken.
Gy meende, naar dat ik bemerken kan, misschien My, langer kwynende om uw wedermin te zien.
gy komt hier door op 't hoogste my verblyden, want al wie vruchteloos zyn pyn en smart wil lyden, is geen beklaagens waard, dies zult gy wel doen, Vrind, indien gy maar volhard, dat gy my nooit bemind.
Ik zal, na dezen, u nooit van myn liefde spreeken.
Het is uw wil, heel goed, dat wy voor eeuwig breeken Ons eerst gegeeven woord, van wederzy?
O ja, dat is myn wil en wensch, erastus, daar ik na Verlang.
En ik, mevrouw.
Gy zult my zeer verpligten, Zo gy daar in volhard.
Ik zal voor u niet zwichten, o neen!
En twyffeld niet aan t geen ik heb gezeid.
Gy hebt my lang genoeg, door valsche list, misleid, naar dat gy heimlyk zyt in t huuwelyk getreeden, met Heer Valerius.
LUCILLE.
O snoode listigheden!
Ondankb're!
wie heeft u die loogens toch verteld?
Hy zelfs, Mevrouw, hy zelfs heeft my dit klaar gemeld, daar nevens zynen knecht.
Dit zyn maar looze laagen.
Doch ik meen nu aan hem myn hart eerst op te draagen, Om uw ondankbaarheid, en spooreloos verwyt te straffen op zyn beurt, na zo veel hoon en spyt.
Ik zal stantvastig my na deze scheiding voegen.
En ik volkomen my met hem voor u, vernoegen.
MARTYNtje, tegens Lucille.
Dat gaat heel wel, hou stand.
REinard, teg jas erastus.
ERASTUS, zie daar, mevrouw.
Daar is t afbeeldzel van uw duurgezwoorne trouw.
Daar is uw diamant, die gy my hebt gegeeven.
REINARD, tegens Erastus.
Hou moed, heer.
Hou u doof.
Uw Beeltenis, na 't leeven, Hebt gy nu wederom.
Maar zacht, deez' brazelet behoord u ook, mevrouw.
En deze Agaat, gezet In t goud, is de uwen meê, met dit geschrift.
Met reden, hier Digitized by google DER VERLIEfden.
Hier door heb ik betoond myn harstgenegentheden.
Zie daar het uwen ook, waar door ik ben misleid, nu zyn wy, van weezer, Mevrouw, in vryigheid.
't is zo, gelyk gy zegt, en 't zou myn hart bezwaaren, zo ik, myn's weetens, iets mogt van het uw' bewaaren.
Nu lustig, Heer, volhard.
Blyf nu volstandig toch.
REINARD, iegens erastus.
Zie toe, en laat u niet misseiden door bedrog.
Vaar wel, mevrouw.
Hebt gy noch iets te zeggen, Eer ik myn afscheid neem?
'k heb u niets uit te leggen, nu wy gescheiden zyn, is alles afgedaan.
't is uw believen dan Mevrouw, dat ik zal gaan?
Ja, zo als 't u gevalt.
't zou u tot nadeel strekken Indien ik bleef.
Myn Heer, laat ons vertrekken, ei, sammeld langer niet.
Mevrouw, 't is meender dan tyd, dat wy naar huis toe gaan.
Gy raakt uw vryheid kwyt.
Indien gy langer wacht, zie toe, zy krygt u binnen, want, naar ik merken kan, gy wankeld reets van zinnen.
ERASTUS weggaande en schielyk wederom keerende, tegens Lucille.
Zegt gy my iets?
K Dacht, of ik had gehoord... lucille.
Gy dwaald in uw verstand.
ga toch voort.
wilt gy dan niet gaan?
LUCILIE, weggaande en wederom keerende, tegens Erastus.
Wat zegt gy daar van my?
Dat gy maar zult vertrekken.
Dit schynt van wederzy, naar myn verstand, wel gek' ERASTUS.
Lucille, hoe kund gy... lucille.
Erastus, hoe kund gy my snoo verdenken, door uw zotte jaloezy?
Maar dit zyn blyken, hoe een ander thart doorgriefde, 't geen gy my opdroegt door een schyn van trouwe lief' ERASTUS.
Lucille, neen!