floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
JY hebt de voorstel wel duid’lijk en klaar begreepen?
Jy zult my in jou nest niet sleepen.
’k Wenste wel, dat ik in je Huis niet was geweest, ’t Had my veel beter bekommen als zoo een feest.
Je bent tegen jou zelven.
Ik wil weer vertrekken Na den Haag toe.
Je praat even eens als de gekken.
Dat is ’t bekende loopje.
Ik zou uyt mijn huer Om geen ding derven blyven.
Je moet ’t jou zoo zuer Niet laaten vallen.
Zou j’ u aan die Luyden stooren?
Dan had je wel dag-werk.
Je most na my eens hooren, Die jou zulke goede conditien voorlegt.
Ik lach om jou, en om al ’t geen gy me voorzegt.
Je kond voor een Daalder ’s weeks by me komen woonen, Dan houje noch een Daalder over.
Je zingt toonen, Die me in ’t minste niet aanstaan.
’t Zal hem veel leet Zijn, dat je geen goejen raad wilt aanneemen.
Weet, Indien den drank my zoo schielijk niet had bevangen, Dat dien Heer geenzints tot zijn oogwit of verlangen Zou gekomen zijn.
Denk, dat tweemaal geschied is, Mag meermaalen geschieden, dat is immers wis. Ze zien op geen Aap, die uyt Oost-Indien komen.
Hy langt mêe braaf af.
Verteld dat tegen de Boomen, Maar tegen my niet.
’k Ben na zijn al heel niet graag, Daarom meen ik weder te reizen na den Haag.
VIERDE BEDRIJF.
EERSTE*TOONEEL.
DEINTJEN, DINA.
Deintjen.
DOchter, ’t is lang genoeg, je zult me niet meer blinden, Zoo je niet zegt, wat je scheeld, zal ik jou verslinden: ’t Is beter, dat men by tijds als te laat zorg draagd.
Ik mach je bidden, zoo lief als ik u heb, vraagd Me toch nergens na.
’t Is met jou niet als te vooren, Zie ik wel.
Ik wou dat ik noyt gebooren Was geweest; ongelukkiger Mensch is ’er niet Op de Wereld als ik!
Ik ben vast in ’t verdriet.
Hoe kan men jou helpen, als je my niet wilt melden, Wat ’er gaanden is?
O groote Goon!
men heeft zelden Iets diergelijks gehoord.
Ik waarschouw je voor ’t laast, Dat je ’t me zeggen zult.
Kom, zeg ik je, maak haast, Of ik zal ’er opkloppen.
Moet ik openbaaren, Dat ik noch niet vast weet?
Jy zult aan my verklaaren, Wat je zeder een maand of vier al is ontmoet, En dat wil ik weeten, kleuter.
Om al het goed Van de Wereld zei ik dat niet.
Je zult niet scheiden Zonder den uytleg, wy zijn nu onder ons beiden: Heb je ooyt of ooyt niet buiten de Pot gepist?
Dat was den wortel van Celi.
Moeder, je gist Dat heel wel, maar ik bidje, wilt het mijn vergeven, Ik beloof je als een trouw Kind, dat ik mijn leeven Het niet weer zal doen.
Jou Karonje!
jou Booswicht!
Hoe kom je daar toe?
’k vat je daar mêe in ’t gewricht, En smijt je tegen de wand.
Ik raakten heel dronken Door vijf of zes glaasjens Wijn, en lustig beschonken; Doen trok hy mijn Tabbert en Rijglijf uyt, en smeet My zeer gezwint op de Bed-Stêe.
Wie hy?
Hy heet... Deintjen.
Wat al meer?
Doen dêe hy dingen, die my nooit waren Gedaan.
Is ’t lang geleen?
daar moeten al meer snaaren Van de Viool springen.
’t Was in de Kermis tijd.
Net op den elfden July.
Wel wat schoonder Meid Benje!
jy moogt aan jou Heer en Joffer wel vraagen, Om voor jou plazier op de Kermis voor acht daagen Na hier te moogen gaan.
Nou zit men als een Uil In doodsnood te zuchten en te weenen; ’t gehuil Duerd den gantschen dag.
Gaat aanstonds jou water haalen, Wy zullen by den Doctor eens hooren, wat kwaalen Jou meer onder de leden zitten, die die pijn Veroorzaaken; ik hoop niet dat het kwaad zal zijn.
DEINTJEN.
ONgelukkig zijn zulke Vrouwen, die haar Mannen Liever meer Peerden voor haar Kar of Wagen spannen, Als ’er van de Heeren toegesteld zijn.
Ik wou Aan die geen, die mijn Kind heeft gebruikt, en zijn Vrouw Heeft gespaard, mijn moed wel eens uyt den treuren koelen, Ik geloof niet, dat hy na deezen meer zou doelen, Om zijn bloot Mes te steeken in mijn Boter-ton; Hy heeft geproeft, voor dat den Eygenaar z’ ontgon.
HOu het water stil, je moet het zoo niet schommelen.
Mijn Buik doet me zoo zeer, ’t is of ze op Trommelen Daar in speelen, zoo springt het t’ elkens op en neer.
Dat komt van dat lang preeken.
Klop eens aan mijn Heer Den Doctors huis, hy zal jou wel iets ordonneeren Tot verlichting van je pijn.
Hy zal de Gek scheeren Met mijn misval, en haast zien wat ’er gaanden is.
Hy zal je wel zeggen, wat ’er aanstaanden is.
DINA, klopt aan, HUIBERT, DEINTJEN.
Huibert.
WAt is u wensch?
Ik wou mijn Heer wel geern eens spreeken, Wegens den toestand van mijn Dochter.
Haar gebreeken Zal ik u haast melden, maar een vraag drie à vier Moet ik voor af doen.
Deintjen, tegen haar Dochter.
Antwoord nou eens op de zwier.
Heb je geen verstopping ooyt op de Borst bevonden?
Neen, mijn Heer.
Je most me de waarheid klaar verkonden, Want daar moet ik mijn mesures na neemen.
’k Zal.
Als ’t aan de Borst scheelden, zou ik in dat geval, U iets om opening te maken, doen prepareeren.
Om ’t kwaad uyt de grond weg te neemen daar studeeren Wy dag en nacht op.
Wanneer als je Fluimen lost, Zijn die niet taay en leemachtig?
Geenzints.
Je most Me niet ophouden, Sus, of geen klommers wijs maaken, Het is hier zeker geen korswijl, maar het zijn zaaken Van belang, want u Lijf en Leeven hangt ’er aan.
Is u Tong niet droog, als je ’s morgens op zal staan?
Of ook in het minste niet beslagen?
Dan is u Maag goet.
’k Moet eens vraagen, Of je niet schielijk moey en kort-ademig word, Als je de trappen op en neer gaat?
Ja, daar schort Het my aan.
’k Zal ’er eindelijk wel achter komen, Wat u zoo moey maakt, en den adem heeft benomen.
Krijg je altemet geen trekkingen in u zy, Of pijn in u lenden?
ja mijn Heer.
my.
Daar was ’er weder eentjen, en geduerig schieten Die in mijn Buik.
Altijd?
Ja, ’t zou me wel verdrieten, Langer te leeven.
Worden u beenen niet dik?
Neen, mijn Heer, die zijn noch in haar ouden stand.
Ik Weet niet wat my let.
Gaan de dingen als voor deezen?...
Als je my niet antwoord, kan ik u niet geneezen.
Hoor, hoor, komt eens weer en breng dan u Water mêe, Dan zal ik zeggen, wat u scheeld.
’k Heb dat al rêe Om de voorzichtigheit meede gebracht.
Laat kyken:... Wel, Dochtertje, wat zal ik veel zeggen!
hier lyken Wel Armen en Beenen in te dryven.
Krijt niet, Dat u overkomt, dat is ’er wel meer geschied: Die pijn zal zich zekerlijk op zijn tijd ontlasten.
Dat is wel waar, maar het zijn zulke harde kwasten Om te verdouwen.
Tot verlichting van mijn pijn Wou ik wel wat hebben, mijn Heer.
Eerst moet je mijn Zeggen, wie u Vryer is.
’k Ben schrik’lijk bedroogen Door een getrouwd Man, die door valschheit en de loogen Zeide een Weuwenaar te zijn; doch naderhand, Heb ik het contrarie bevonden tot mijn schand.
’t Is hem zeker geen eer, waar mach die Vent toch woonen?
In dese Stad, op de... Ik zal hem niet verschoonen, Hy houd dagelijks ’s morgens tusschen elf en twaalf Ueren School, ’t is een rijk Heer, maar geen naakten zwaalf.
Ik weet, wie je meend.
Je moet heel voorzichtig weezen, En daar toch noyt van spreeken, hy zou u doen vreezen, Als hy ’er achter kwam.
Hy alleen is de Vaar, En niemand anders, dat zeg ik jou voor als naar, Al zouwen ze my met Peerden aan stukken haalen, Echter zal ik mijn woord houden, en nimmer faalen, In ’t gezegde.
Hy heeft alles te werk gesteld, Om mijn jong Susjen daar mêe toe te krygen.
Meld Zulks niet.
Hy dêe haar zulke wonderlyke vraagen, Die zy noch niet verstond, ze heeft ’t my komen klaagen, En ook tegen meer Luiden mondeling gezegt.
Als hy niet wel wil, zal ik mijn zaak in het recht Doen trekken, en hem voor de wereld ten toon stellen: Die my heeft verleid, die zal ik wederom kwellen.
Ik heb je geraaden, houd u daar na niet vreemd Als je in ongemak komt.
Daar ’s een Recept, neemt Des morgens, en ook des avonds om te versterken Daar twaalf droppelen van, het zal heel zagjens werken, En de pijn vermind’ren.
Breng me morgen bescheid, Of je beter bent, en hoe je gevaaren zijt.
DAt is kort en bondig.
Ik heb meenigmaal hooren Zeggen, dat ryke Luiden ’t Recept van te vooren Noch van een ander laaten zien, of noch een consult Haalen, eer zy het gebruiken.
Dochter, je zult Met my aanstonds mêe gaan, en aan dit Huis eens kloppen, En hooren wat die zegt.
Ze zullen my niet foppen, Al heb ik geen goet.
Klos, klos.
Zoet, daar is de Man Zelfs.
DEINTJEN, JAN, gaat wat mank, DINA.
HEeft mijn Heer tijd, dat ik een woord met hem kan Spreeken.
Jan.           Maak het wat kort, dan zal ’t my niet verveelen, Anders moet je wêer komen.
’k Hoop in geenen deelen Mijn Heer op te houden.
Mijn Dochter heeft Al een dag à thien geklaagd, dat ’er puer iets leefd In haar Buik, en dat begint haar zoo te verdrieten, Dat ik ’er langer geen rond mêe zal konnen schieten.
Jan. Ben jy dat, Meisjen?
Ja, mijn Heer.
Jan.                                                       Ik zie u Buik Word redelijk dik.
’k Denk niet, dat ’er in de Fuik Een Paling, of zoo iets diergelijks is gevangen.
Mijn Heer, je praat ook zoo aardig.
Je zou haar wangen Wel doen bloozen.
Jan.                         Heb je haar water mêe gebrocht?
Daar is het, mijn Heer... Jan.                                               Het is niet al mis: ik docht, Wel dat de Maan in langen tijd niet had geschenen Achter de Kerk.
De Eclipsis is gansch verdweenen.
Wie is het, Vryster, die het u heeft verfomfaayd?
’t Is een meenedigen Schelm, die haar heeft gepaayd Door den dronk, liefkoozeryen en goeje woorden, En hy is getrouwd.
Jan.                                   Dat zijn zeker ongehoorde Dingen.
Wat is toch zijn Professie?
Als mijn Heer... Jan. Ik ruik lont, en weet genoeg, zeg me nu niet meer.
Heeft u niemand eenig raad voor de pijn gegeven?
’k Kom van een Doctor, die heeft my dit voorgeschreven... Jan. Dat Recept is zeer goed, door een Heer van verstand, En doordringend oordeel opgesteld; ’k ken de hand.
Je mag het vry en liber tweemaal daags gebruiken, ’t Zal lekker van smaak zijn, en ook lieffelijk ruiken.
NU is ’t altijd wis en zeker, dat je zwaar bent: Heeft hy jou eer ontrooft, ’k zweer, die verbruide Vent Zal ’er niet heelshoofd afkomen, of ongeschonden.
Deezen Brief zal je hem strak geeven, en verkonden Hem, dat jy die Vryster zijt, die hy heeft onteerd Voorleede Kermis.
’k Zal al doen, ’t geen je begeerd, Maar wilt, voor dat ik ze breng, my eerst openbaaren, Wat den inhoud is.
Ik zal ze aan jou verklaaren, En voorleezen: ’k heb de Brief geschreeven, om dat Jy niet schryven kan, op die wijs of jy ze had Opgesteld, want het zou in geen manieren voegen, Dat ik my de zaak aantrek, als hy jou genoegen Wil geeven, maar by aldien hy dat niet doen wil, Gâa ik na d’Advocaaten, en zeg haar ’t verschil.
Zy leest den Brief.
MIJN HEER.... GElief my te excuseren, dat U E. moet bekend maaken, tot mijn leedweezen, dat ik zwanger ben geworden by U Lieden op Kermis Woensdag des naarmiddags, beliefd het vry na te rekenen; zoo is mijn vrindelijk verzoek, dat my beliefd te assisteeren, want ik ben een arme Dienst-maagd, op dat ik daar na voor Minnen mocht gaan dienen, beliefd my dan te komen spreeken aan mijn Moeders Huis, of ontbied my by....... in de........ Is ze goed?
Wonderlijk, het is een verstandigen Brief, vol Termen.
Je moet ze hem zelfs behandigen.
’k Weet wel.
’k Gâa zoo ver mee.
Je loopt nu zoo gezwint, Of je niet zwaar waart; denk ten minsten om je Kind.
GIJSBRECHT.
Gijsbrecht.
IK weet niet, of hy mijn zeggen wel zal gelooven; Het is evenwel te aardig om te verdooven, En te mooy om te zwygen.
Probeeren is ’t naast’ En mijn woorden voor onwaar te keuren, is ’t kwaast’; Maar als ik eens avec un air, d’omstandigheden Daar by voeg, zoo twijffel ik geenzints, of mijn reden Zal in quantum pro geaccepteerd worden, en Zoo niet, al wederom patientie, ik ben En blijf den zelfden, die ik altijd was voor deezen.
Hy zal uyt mijn visage faciel konnen leezen, Dat ik met geen mendacia te berden tracht Te komen.
Hier moet ik zijn, en bellen wat zacht.
GIJSBRECHT, DANIEL.
U Dienaar, mijn Heer.
’k Ben den uwen, Heer Confrater.
My dunkt, dat ik uyt u weezen, of uyt u snater Bespeur, dat ’er goede tyding voorhanden is.
Die een zeker Heer geen eer maar tot schanden is.
Kan je om een anders schande u vervrolyken?
Om de zyne zeer wel, want hy is een olyken Kwaatspreker, derhalven noem ik hem principal, Pierre Medisant Privilêge General: Daar is hy ook voor bekent by eerlyke Luyden, Al voor vijf en twintig Jaaren, en nu noch huyden.
’k Ken hem.
Wat is ’t geval?
’k Heb in de Les gehoord, Dat hy een jong Meisjen al te dicht aan haar boord Zou geweest zijn, en dat ze nu korts heeft bevonden, Dat ze bezwangerd is: dat most ik u van stonden Aan immers notificeeren.
De zaak is slecht, Maar is het wel waar?
Zy heeft het zelvers gezegt, Tegen een Professor en een Doctor, twee Heeren Van een zeer goed comportement, en die niet geeren Zouden liegen om zijn schoon bakkes, of om my.
Nou mach hy wel na Viaanen gaan, om daar vry Geley te verzoeken: want zulk zoort van Canailjen Duld men hier geenzints, die boeleeren met Rapailjen.
Ik zeg u als een eerlijk Man, dat dit voorval My op ’t minst tien jaar langer leeven geven zal.
’t Is een zoet kluchjen, om met vermaak te passeren De winter-avonden, in plaats van te Studeeren.
Je spreekt parthydig, weest liever wat moderaat.
’k Doe zeker niet, ik zeg maar waar de zaak op staat, En ’t is waar; ik behoef niet verder te verneemen, Op wat plaats het geschied is, of waar hy zijn semen Heeft gespargeerd in haaren fructu‘nsen Hof, Want ’t is my wel bekend, daarom wil ik zijn lof In dit geval onder geen stoel of banken steeken.
Mijn hart gaat op, Doctor, als ik ’er van mach spreeken.
Ik kan ’t aan de beweging van u lijf wel zien.
Dat ’s een teken, dat het na mijn zin gaat.
Verdien Ik ’er juist niet mêe, om dit te doen éclatteeren, ’k Heb ’er echter de praat van.
Maar die Pasquilleeren, Zullen my zeker voor Morforio te boek Zetten, om dat ’k nieuwe tydingen t’ elkens zoek Ruchtbaar te maaken, of op ’t minst’ aan my laat plakken, Doch daar vraag ik niet na; ik heb vast heele zakken Vol nieuws.
Mijn Heer hebje lust of genegentheit Na iets anders?
Ik bedank u, mijn Heer.
Gy zijt Een koelen troever, en schijnd u niet te bemoeyen Als met u Practijk.
En ik zou niet konnen groeyen Zonder nieuws.
Den Mensch is verscheiden van humeur.
Dat is zoo.
Dixi , en blijf uwen Serviteur.
HUIBERT, PETRUS.
MIjn Heer, daar is my een zaak van gewicht ter Ooren Gekomen, die ’k u zeggen moet, maar van te vooren Most ik weeten, of gy het my wel kwaalijk zou Afneemen?
Neen, neen, zeg maar op.
Je weet, ik hou Van geen rusie, of imand zoo licht te betichten Met dingen van belang.
Gelief maar te verrichten, En te zeggen, wat ’t is.
Daar ’s een Meid by my geweest, Die zeide by u zwaar te zijn..... weest niet bevreest, Daar en is geen dootslag geschied.
Ik zal op heden ’t Volk uyt de....... Steeg ontbieden, en vraagen wat reden ’Er is, dat zulken taal van my word uytgestrooyd.
’t Komt uyt mijn koker niet, want ik bemoe my noyt Met een anders affaires; maar toen ik dit hoorden Kost ik my niet bedwingen, alzoo ik die woorden In mijn tanden niet konde lyden.
Op het lest Dacht ik, de Man selvers te waarschouwen, is ’t best.
Ik bedank u voor u beleeftheit.
’t Was te wenschen, Dat ider een zoo dêe, maar het schijnd, dat de menschen Niet eer te vreeden zijn, voor dat ze een journaal Van een anders handel hebben, en principaal In dese Stad, als zijnde vol van Lanterfanten, En Leegloopers; behalven noch een zoort van kwanten, Die geern zijn, daar men de Heil’gen met hoepels bind.
Mijn Heer, ik moet vertrekken, den tijd loopt gezwind.
VIJFDE BEDRIJF.
JOHAN, KAREL, JACQUES.
HIer moeten wy stil blyven staan, en hem inwachten, Want na ik kon zien, zal hy na aller gedachten Daar mêe door deeze weg coers neemen; en ik zel Het woord met een stadige tronie doen.
Je most voor al toch op zijn woorden remarqueren; Daar moeten wy de gantsche zaak na dirigeeren, En zonder dat is ’t werk geheel en al verbruyd.
Luk of raak of die slimmen Hacht zich wel eens uyt.
JOHAN, KAREL, JACQUES, DANIEL.
WEl, Amice, wat zeg je nu al van de zaaken?
Mijn Heer, ’k weet niet meer als een ander, ’k zou staat maaken, Dat men in korte dagen wel iets hooren zal Tot nut van ons Land.
Neen, neen, ’k meen van dat geval, Daar ze jegenwoordig immers zoo veel van spreeken In de Stad?
’k Ben van Loenen, of ik slacht de Leeken.
Moet ik dan zeggen, ’k meen de Kindermakery Van dien Heer?
Een amp’le Attestatie heeft my Iemand van zulks laaten zien.
Maar wie gy mag meenen, Weet ik niet.
Mijn tijd presseerd, daarom gâa ik heenen.
NU zijn wy even wijs.
Dat is zeker geen Kat Om mêe te zollen.
Broeder, heb je dat gevat?
Die Vogel is van dat zoort, die zeer net de gangen Van onze Natie kend, en die laat zich niet vangen: Al gebruiken wy al eens een Mennisten kneep, Zoo zou het ons niet helpen, want hy is te leep.
’k Zal hem evenwel een rad voor zijn oogen draayen.
Zoo je het zoo maakt als daar mêe, zou ik u raayen, Dat j’ er van af zag; want hy heeft uyt u vry meer Gehoord, als jy uyt hem: dat zeg ik u, mijn Heer.
Moet men een kleinen Spiering niet ten besten geeven, Als men een Kabbeljauw wil komen aan zijn leeven?
Ik vat u mening, en zal by de stukken zien, Wat door u wijs beleid in het kort zal geschien.
PETRUS, MARIA, WILLEM.
’k HAd nooyt gedacht, dat je met zoo een huik te Kerken Ging.
Ik heb geen schuld.
Heb je wel oyt konnen merken, Dat ik jou in ’t minste ding ontrouw heb betoond?
Dit kan u eerste wel weezen.
Mijn Heer, verschoond My, ik wil ’er duizend en meer Eeden op zweeren, Dat ik onschuldig ben: kan je meer pretendeeren?
Zou ik jou, die my altijd dubbeld betaald heeft, En als een Gravin zoo cordiaal onthaald heeft, Met achterklap vergelden?
Neen, in geenen deelen, Ik zoek jou Eer op te houden, maar niet te steelen, En dat is ook mijn plicht, of ik ben geenzints waard, Dat ’er zoo veel braave Mans komen om mijn haard.
Mijn Heer, wy zijn onschuldig.
Ik neem het gezeide Gewillig aan, maar in deeze zaak zult gy beiden Verplicht zijn, my een singulieren dienst te doen, Alzoo mijn Ampt, Glorie, goede Naam en fatzoen Daar aan hangt, en je moet my belooven, met Eeden Te zullen zweeren, dat je het Meisjen tot heeden Met geen kennis hebt gezien.
En ik zal ’er ook Een Eed op doen, want die acht ik zoo veel als rook.
’t Zal met de conscientie niet over een komen.
Wat conscientie!
’t zijn wisje wasjens en droomen, Daar aan te denken.
Heb je niet beter geleerd t’Zeder ik met u en jy met my hebt verkeerd?
Dan moet ik nu de Vliezen van u oogen lichten, En zeggen, dat zulks t’achterdenken, Nacht-gezichten, En vize vazen zijn, daar op ’t laatst’ eind of slot Aan te vinden is, en men ward zich daar in, tot ’t Verstand confuis is, daarom leeft na u genoegen, En doet alles, wat je wilt.
Het zou my niet voegen, Een Eed te doen tegen waarheid en mijn gemoed.
Werp het woord van gemoed geheel van u, en doet Mijn zin, dan zal je eerst ter deegen ondervinden, Wat de wereld in heeft: maar je gelijkt den blinden, Die niet weet wat plaisieren, hier te vinden zijn.
Al het kwaad dat gy daar aan doet, neem ik op mijn.
Dan heb je geen zwaarigheid; laat je overreden, En doet volkomen mijn Heer zijn zin: ik zal mede Zweeren, dat ik zwart word.
Nu begint het ’er na Te gelyken.
Wat zal jy nu zeggen?...
Hoe stâa Je, of je gek bent.
’k Zal mijn Heer gehoorzaam weezen.
De dingen gaan na wensch, nu ben ik buiten vreezen.
’k Zal mijn Vrinden zeggen, dat ze meer als voorheen Acht moeten neemen, en arbeiden, om die geen, Die van de zaak heeft gesprooken, in ’t net te krygen, Dan zal ik hem door een Interdict wel doen zwygen.
Een vraag voor jou vertrek.
Zou het my ook raatzaam Weezen, dat ik die geen, die my daarom infaam Zoekt te maaken, zijn zeggen liet interdiceeren?
Gewis en zeker.
De zaak lijd geen disputeeren.
IK zou gezegt hebben, geen Eed te willen doen; Had jy stil gezweegen, op hoop dat hy wat poen Zou geschooten hebben.
Het was de conscientie Niet, daar het my schorten, daar maak ik zoo min mentie Van als hy.
Het Beursjen was alleen de oorspronk, Dat ik van het gemoet sprak, om dat dat niet klonk, Want daar moet immers de Schoorsteen by ons van rooken.
Had je my maar eens gewenkt, of een woord gesprooken, ’k Had me alzoo vroom gehouwen, als jy kost zijn.
Dit geval kon zeer gemakkelijk jou en mijn Ru¥ne weezen.
Zijt vry verzekert, dat die geenen, Die ons Huis hebben opgehouwen, schier geen beenen Meer by ons zullen zetten, als dit ruchtbaar word; En wy moeten ’er vast van leeven.
Wel verdort!
Was ik in zijn plaats, ’k zou de streng zoo hart niet trekken, Maar ik zou ’t stil afmaaken.
’t Schijnt de Mans zijn Gekken In die dingen, en staan wonderlijk op haar Eer.
Ik vrees mijn hart te barsten, dat hy het hem zeer Zal beklaagen, en als ’t te laat is, zijn de zuchten Goed koop.
luisterde hy na raad, ’t is te duchten Dat die geen, die van die affaires zoo vry spreekt, Iets weet, en dat ’er een Pijl in zijn Koker steekt, Die door zijn en door onze harten heen zal booren.
Hoe nou!
je zingt de Klaag-liederen van te vooren, Hou courage, en weest niet bedroeft voor den tijd, Toond nou, dat je van de goejen gekomen zijt; Maar als je gek wilt worden, moet je van de waagen.
’k Vertrouw niemand, want ze leggen ons hinder laagen.
Wy hebben dat werk zoo lang by de hand gehad; De Bueren mogen ons niet zien, die zijn ons zat, Die zullen ons zekerlijk in alles bezwaaren, En in al haar Attestatien ook verklaaren, Dat dien Heer daag’lijks by ons komt als man van ’t Huis.
Bedaar toch een weinig, en maak zoo veel gedruis Niet, ’t is of den hals ’er aan hing.
Wy zullen zweeren Tegen de Bueren, dan zullen wy triumpheeren.
PETRUS, KAREL, JACQUES, DANIEL,van ter zijde.
DEwijl het yzer heet is, moet het ook gesmeed Worden, doch het chagrineerd my, en doet my leet, Dat ik u zoo veel moeiten verg.
Ik doe dat garen: Maar maak geen complimenten onder zulke karen Als wy zijn.
Je zult hem zekerlijk hier of daar Wel ontmoeten.
Het zal wel gaan, ik ben de Vaar In het bedriegen.
Ziet, dat je een verklaaringe Van hem krijgt, dan heb ik genoeg tot zijn bezwaaringe.
Zoo ik hem hier of daar niet mocht vinden, meen ik Aan zijn Huis te gaan, dan heb ik de vrye lik Noch toe.
Bezorgt toch alles.
Wy zullen ’t wel klaaren, En ’t gezegde in onze Casquetten bewaaren.
Daniel, gaat haar verby.
Goeden avond Heeren.
Daar staat dien Donder, hy Kan toveren.
Ik zal hem aanspreeken, gâa jy Maar heen.
KAREL, spreekt hem aan.
JAQUES, DANIEL.
MIJn Heer, je weet wel, wat ’er in opzichten Van dien Heer gist’ren gepraat is; je zult ons verplichten, Als je ons daar een Attestatie van geeft.
Mijn Heer, weest toch gedekt, gy zijt al te beleeft.
Dat is een zaak, die alzoo niet en kan geschieden, Je weet, de voorzichtigheid zou my zulks verbieden.
’t Is laat, en ik heb jegenwoordig weinig tijd.
Maar... Daniel.
’k Bid, dat je met mijn excues te vreden zijt.
Ey lieve!
doet het toch.
Wy spreeken malkanderen Wel meer, ’t zy morgen of overmorgen, ten and’ren Kan ik ook niet zien, dat de zaak zoo sterk presseert.
Ik heb zeer dikmaals van oude Lieden geleert, Met goeden Raad de handen aan een ding te leggen.
Ik vind dit al wat kluchtig, eerst een zaak te zeggen, En nu geen verklaaring te willen geeven; ’t is Of gy te rug kruipt.
Hip, zei den Hond, en ’t was mis.
’k Kan niet bevatten, wat u zoo doet intresseeren In deeze zaak.
Je dienden te considereeren, Dat dien Heer my een Vriend is, die my zulks verzocht Heeft.
Zoo heeft dat verzoek u dan hier toe gebrocht.
Nu weet ik het ook, of ’er iemand na kwam vraagen, Doch het is zoo zwaar niet, of gy kond het wel draagen.
Denk eens by u zelfs, als u zulks van een goed Vrind Wierd verzocht, wat je doen zou.
’k Ben in dat cas blind.
Ik heb nu juist iets te doen, ik moet op marcheeren, Maar ’k zal aanstonds we?r komen.
Wilt my excuseeren.
KAREL, JACQUES, JOHAN.
IK vrees, wy zullen slip vangen.
Hy is voor geen Een gat te krygen.
Ik zal met geen blauwe scheen t’Huis komen, ’t gaat, zoo het gaat; daar zou men van hooren.
’k Zal hem eindelijk door mijn Tong noch wel bekooren.
Een schoone bekooring, daar wy hem aan de Galg Willen brengen.
Ons doen is voor den Mensch een walg, Als men het evenwel inziet, en moet mispreezen Worden van de wereld.
Gy moet weêr Fynert weezen.
Schijt eerst u Menniste streeken ter deegen uyt, En spreekt dan daar van.
Ik weet wel, dat jy niet stuyt.
Wy zijn ’er in, en moeten ons stantvastig toonen: Zoo een daad zijn fyne Peerlen aan onze Kroonen.
Dat ’s waar, wy moeten ’er mêe door, wy zijn ’er in, ’k Doe het met vermaak en geenzints tegen mijn zin.
Wat kan den eenen Broeder by den ander scheelen!
Den een is ’t plaisier en den ander zou ’t verveelen.
KAREL, JACQUES, JOHAN, DANIEL.
U Dienaar Heer, ’k had u zoo schielijk niet verwacht.