floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
in myn bed?
Je meent licht in myn broeck.
Gy gek.
Gy slaept, en droomt noch.
Ik nog slapen?
nog al droomen?
Dat ’s kluchtig slapen; maer wanneer sal ik dan komen t’ Ontwaken?
Morgen vroeg, als gy de minste schijn Maer van den dag verneemt, sultge in u Kamer zijn.
Myn Heer, ik bid, belet hem veel gerucht te maeken.
Ey, sorg doch, dat hy eens aen’t swijgen moge raken, En gy verplicht geheel, gy weet wel.
Zyt gerust, Het sal geschieden.
Maer, ey maekme doch bewust, In welk een plaets wy zyn?
Ick durf my niet vermeten Te seggen.
Maer, myn Heer, gy sult het morgen weten.
Doch waerge u ook bevint, weest niet nieusgierig, hoe Gy daer gekomen zijt, want, Heer, ik seg ’t u toe, Het heele kluwen sal sick dan van selfs ontwinden; En gy u vol van vreugd, en vergenoeging, vinden, Eer ’t morgen avont is.
Maer ’t is pas over tween, En ’t sal niet licht zyn voor ses uren, wiltge u Leen Wat rusten, vat my by de hant, en volg.
’k Belove, Uw raed te doen, en ’k volg.
Mijn Heer, in dese Alkove Kuntge u op ’t Ledekant neer leggen.
Ik ga weg.
Luydewijk.
WAer ben jy, Jonker, in een Kallekoven?
seg.
En Brandje al?
’k Leg hier op een bedde, om wat te rusten In een Alkove, en geen Kalkoven.
Kanje lusten, Te slapen in een plaets, daer jou de Drommel voert?
Swyg Flip; een bange droom hout u het breyn ontroert.
Slaep ook gerust, en stil.
Myn Heer, hoe sou ick slapen?
’k Sta ommers over ent.
Hoe is het hier geschapen?
’k Seg swyg, en leg u, neer.
Maer steur myn slaep niet, nog maek my geen woorden meer.
Ey, met verlof, nog maer een woort.
Wat wilt gy seggen?
Geloofje, of sieje my nou in myn bed neer leggen?
Ja, seg ick.
En heb ick myn oogen toe?
Ja, ja, Noch eens.
Ja wel, ik ben een schelm, so ik ’t versta.
Ick vryf al, en ick trek de leden van myn oogen, Dat sy my puylen uyt myn kop.
Gy zyt bedroogen, Gy legt heel stil, en roert niet anders als u mont.
Soo weet ik, waert me schort.
Waer schort het?
Strax, terstont Sal ’k ’t je seggen: ’t is my uyt den hooft geschooten, Hoe dat het heet.
Het is.. Luid.
Een beest met pootten Gelyk een Paert; het is de nacht, de nacht... Luid.
Wat nacht?
Nachtmerrie, die me rijt.
Hey, dat ’s gevonden!
Sacht Maek geen geraes, Flip; of gy krygt de huyt vol slagen.
Hoe droom ik niet?
Wat ja: moet gy me dat nog vragen?
Wel hey.
Soo droom ik ook, datme slaen wilt, Heer- Daerom soo dreygtme vry; ick vrees geen dreygen meer.
’t Is al maer malle schrick, inbeelding, viesevasen Jou dreygen; want ick droom.
Wat wil dit rasen.
’k wil wacker wesen.
En ick seg u, Flip, swijg stil, Of’k sal u anders... Flip.
Sal ick swijgen, of ick wil, Of niet?
dat ’s wonder.
Schelm, ik sal u de ooren vlooien, ’t En sy gy stil swijgt.
Wel, wat mag de Gek al gooyen.
Je woudt me licht verbien te droomen?
dat is raer.
Wanneer ick waek, Heer, dan ben jy mijn meester maer, Niet als ik droom, holla; ’t staet yder vry te droomen Van alle dingen, die hem in gedachten komen; Gelyk als nou myn Heer.
Myn dunkt jy bent een Gek.
Een Ketter, en rondruyt, een Vent, die, door gebrek.
Van Juffren, met de Droes, of met sijn Moer, wil trouwen.
Sta ’k op, gy Rekel, ’k sal u straks den bek doen houwen, En swijgen want ick sal u in u droom soo slaen, Dat gy ’t wel voelen sult, al is de droom gedaen.
Neen, neen, dat dientme niet, dan wil ik liever waeken.
Nachtmerrie, ’k weet wel, dat men jou niet quyt kan raken, Ten sy men schreeut, ’k moet sien, of ick eens schreeuwen kan. Luyd.
Begin dat, hebtge’t hart.
Alree, mijn lieve man, Moord!
Swijg stil, of anders moogtge vresen.
Nachtmerrie* van men lijf.
Wat wil dit wesen?
Jan met een fackel, en gevolgt van Ferdinand, Dat ’s vreemt.
Ferdinand, Jan, Luidewijk, Flip.
Jan.         ’t IS hier, myn Heer.
Ferd                                         Wie schreeut so moort en brant?
Hoe Heer, heb ik u niet heel vroeg van ’t Bal sien keeren?
En vind ik u nog op, en beyde in uwe kleeren?
’k Meende u onpasselik, en lang na bedt te zyn.
Hoe schreeuwt Flip soo?
Ben jy de droes in mensche schijn?
Of Jonker Ferdinand, hoe drommel is het?
droom ik, Of waek ik?
Schelm, ik sal u moeten leeren, koom ik U op het lijf.
Myn Heer, mijn knecht is met het hooft Gequelt.
Hy revelt staeg van spooken, en gelooft Nu tegenwoordig vast te slapen: dat’s de reden, Dat ik my dese nacht niet wilde doen ontkleeden: Om dat hy me elke reys toch wacker maken sou, Al was het, dat ik my tot slapen geven wou.
Dewijl ik vreesde, dat hy sulk een keel opsteken, En ’t huys in rep en roer sou brengen.
Selleweken!
Wat stootje al uyt jou hooft.
mijn Heer?
beelde ik myn in Te slapen, soo ben jy ’t, die ’t my eerst in de sin Gebrogt hebt.
Maer ’k begin ’t nu seker te gelooven.
O ja, ’t gaet vast, hoe kom ik anders hier, ’t is boven Al myn verstant.
Het lijkt de selfde Kamer wel, Daer ons tot drie, viermael, de drommel uyt de hel Besocht heeft.
Zijnw’er deur de schoorsteen ingevlogen?
Ferd, Hebt gy de drommel hier gesien?
Ja, voor myn oogen.
Hoe sag hy ’er dan uyt?
wat kleed’ren had hy aen?
Dan dus, dan soo; de Droes speelt den gebraden haen.
Dan draegt hy eens een muts, myn Heer; de Droes heeft quinten; Dan eens een hooge hoet met kakelbonte linten.
Een roode broek... Luid.
Swyg, swyg, gy Nar.
Een grauwe rok, En blaeuwe hoosen.
Sult gy swijgen, galgenbrok, Flip.
Hy had een roode baert.... Luid.
Schelm, sultge na myn hooren?
Ik bid u, laet hem voort vertellen sonder stooren.
Ik heb’er lust in Laet hem spreken, laet hem doen.
Dan is hy eens gelyk een swarte kallekoen, Maer sestigmael so groot, met blaeuwe, en groene veeren; Dan is hy weer gelijk een Juffrouw; in de kleeren Te weten, maer niet naekt, gelijk myn Jonker weet, Die wel twee uuren met de drommel heeft besteed In scheremonien en complementen maeken Luid.
Al lang genoeg, wilt gy u malle klap niet staken; Ik sweer u, schelm... Myn Heer, ’t is lang na middernacht Indien gy na het ent van sijn vertelling wagt, De gek sal ons, gelijk twee gecken, doen staen gapen, En maken, dat wy van den heelen nacht niet slapen.
’t Zijn toch maer bueslen, die men ons tot Rijswijk las, Die leggen hem in ’t hooft, als of het waerheit was; Die malle tyding die uyt Zweden is gekomen.
Myn Heer, gy hebt het ook licht in den Haeg vernomen?
O ja, myn Heer, ’k heb van dat bygeloof gehoort.
’k Beken, ’t is malligheyt.
Dog Flip vaer gy maer voort.
Ey steur hem niet; ik schep een ongemeen gevallen In al sijn grollen, Heer.
En my verveelt dat mallen, Ferd.
Ey Heer, ik bid versteur hem niet om mijnent wil.
Nu, Flip, ga voort, waer was die drommel?
swijgje stil?
Hoe quaemtg’er by, of hy by u?
Ik saltje seggen; Hoor toe: Myn Heer vont flus een brief op tafel leggen, Die van den drommel quam, en diese self ook brocht, Ja die ons self daer na lichamelik besocht In menschelyke schijn, dag vaerdende myn Jonker Een hoopen duyvels te gaen vinden in het donker.
’k Moest mee, al wilde ik niet: want anders had ik klop Gekregen van myn Heer.
Hy stoot wat uyt sijn kop En heeft het slechs gedroomt.
Myn Heer, ’k geloof’t geheelijk.
Maer, Flip, ga voort.
’k Beken, de droes was toen niet leelyk.
’t Leeck toen een Juffrou.
’t Sal misschien een Konkelbijn, Van Monsjeu Loeyta, of van dat Karnaelje zijn.
Altijt se voerde ons door de lugt, ’k sou niet wel weten, Waer’t was, op Blokula, of hoe de Plaets mogt heten.
Hoe ’t is mijn Heer, en ik sijn leelik dese nacht Met hem gescheept geweest, tot hy ons end’lik bragt In ’t midden van een zael, propvol* van kostelikheden; Na dat wy hadden wel tien duisent mijl gereden In een pik swarte Koets, gement van een Koetsier, Swart, als de schoorsteen, en met oogen als helsch vier; Met acht paer Paerden, en wel elf dozyn Lackeyen, Al swarte Nickers, en met swarte lieveryen.
Die selfde Juffer, maer veel prachtiger gekleet, Gevolgt van Heeren, en een sleep Staetjuffers, heet Ons feestelik welkom, schaft ons wijn, en konfituren, En app’len Sina.
Schelm, hoe lang sal dit noch duuren?
Hier schuylt yets?
Flip wanneer quamt gy dan hier in huys?
So daedlik eerst, myn Heer.
Daer quam een groot gedruys, En met een dwarrel wint zijnwe uyt die zael gevlogen In de Kamer, die als d’onse is; soo mijn oogen Geen koussen zijn, of ik bedrogen door de schijn.
Nu merk ik ’t Luidewijk, is dat recht Edel zijn?
Heb ik verdient, dat gy my sulke treeken spelen, En door soo bitt’ren hoon d’eer van ons huys soud steelen?
Mijn* Heer, waer heb ik u beledigt of gehoont?
Ferd Dat vraegt gy?
heeft het Flip niet klaer genoeg getoont?
En naeckt genoeg ontdeckt?
hier valt niet meer te veynsen.
Wat hy u ook ontdeke, ik kan in ’t minst niet peynsen, In welken deele uw eer door my te kort geschiedt.
Waer hebt gy dan gewest?
by wie?
Hoe komt gy uyt de zael, daer u de Juffer toefde Weer in u Kamer?
Neen, neen, gy hoefde d’Onnoosle Flip, door schijn van spook en sotterny, Om d’onuytwisbre smet van uw verradery Soo schelms te decken, dus niet om den tuyn te leyen.
Ik sou het self... Maer sacht, wy sullen so niet scheyen.
Myn Heer, hy stack sich self die sotterny in ’t hooft.
Wel aen, dewijl gy ’t soo wilt dryven, ik geloof’t.
Het zy, soo ’t wil.
Geef my eens antwoort op myn vragen Kent gy de Juffer niet?
Neen, Heer, van al myn dagen Heb ik haer niet gesien, dan dese nacht alleen.
Soo weet gy dan haer naem, noch staet, noch stamme?
O neen, geloof my by mijn woorden?
Waert gy ’er daedlik noch niet by?
Verstoorden Wy uwe vreugt niet, en u onderling onthael?
Dat is my onbekent.
Gy komt uyt hare zael.
Bedekt in d’uwe, en hoe, dat weet gy niet te seggen?
’t Schijnt echter, dat zy niet ver van elkander leggen.
Het schijnt soo, maer voor my is ’t een geheymenis.
’k Moet u dan d’opening doen.
De Edel-Juffer is Myn Suster, en de zael soo kostelijk, en heerlyk, Haer kamer, hier in huys Luid.
U Suster, Heer?
’s Is ’t eerlijk En aedlik, op die wys te hoonen sijnen vrindt?
En heb ick dit aen u door myn onthael verdient?
Sult gy my, die u niet, dan vriendschap, tracht te toonen.
Uit gront mijns harten, met so schampren smaet belonen.
En quam ik u myn huys soo minlijk aen te bien, Om dat den eersten nacht van u onteert te sien?
Geveysde vrient, ik heb u t’ onrecht dus versleeten.
Dees hoon doet my myn schult, en al u dienst vergeten, Ik ken u voor geen vrient.
Sta, trek van leer: mijn hant Sal wasschen in u bloet dese aengewreven schant.
Mijn Heer... Ferd.
’k geloof mijn oog.
Wilt alles overwegen.
Dat heb ik al gedaen.
’k Sal toonen... Ferd.
Toon u degen, Indien gy meerder moet heb, als oprechtigheyt, Luid.
wijl gy my dwingt, ik ben daer toe bereit.
’k Sal myn oprechtigheyt door myne moet doen blyken.
kom niemant na ons kijken?
Jan. Jacoba en Katrijn, door de bedeckte deur.
EY Broer, ey* Luidewijk!
quetst dog malkander niet ’k Heb u verschil gehoort, en al ’t krackeel verspiet.
Noch eens Broer, zyt gerust, en laet dit vechten steecken.
U is geen schant geschiet, gy hebt geen hoon te wreken: Want Luidewijk is heel onschuldig in de saek.
’t Is myn bedryf alleen; neem dan op my de wraek, Indien gy in u huys yets schadliks vind bedreven, Dat aen myn naem en eer de minste vlek kan geven.
Ick ben ’t, die Luidewijk, toen hy ’t minst om dacht, Door Brieven heb verplicht, wat vroeger in de nacht, Van ’t Bal te scheyden, en sig herwaerts aen te spoeden.
Ik ben ’t, die, schoon hy sulks van my niet kon vermoeden, Hem in sijn Kamer self, door dese deur, besocht.
Ick ben ’t, die hem geblint door ommewegen bracht In mijne Kamer, die gy kostelijk saegt behangen, Alleen om Luidewijk na sijn verdienst t’ontfangen; Hoewel de plaets, en ick, hem waren onbekent.
Het is dan meer, als reen, dat sig mijn gramschap went Van hem op u, die dus gingt buyten het betamen.
Daer’s niet gedaen, daer gy u over hebt te schamen, Gelijk gy noch terstont my woud gelooven doen?
Het ging uwe eer te na, toen ik het dorst vermoen?
En ’t queste uwe eer niet, nu gy, door verkeerde gangen, Durft in u Kamer ’s nachts een Edelman ontfangen?
Betreurtge op dese wijs u dooden Bedgenoot, Die noch soo kortelings gerukt is uyt u schoot?
Het geen men niet bemint, is haest en licht vergeten.
’k Heb al den tijt met hem in ongeneugt versleten, En daerom is ’t niet vremt, dat my sijn doot niet smart, Ferd.
Wel, gaet het sterven van een man u niet aen ’t hart?
Soo moest ten minsten d’eer soo veel op u vermogen, Dat gy in desen staet, wat meerder ingetogen Sout leven.
Maer ick sal nu met mijn eygen hant Op u verhalen die onlijdelijke schant.
Heer Ferdinand, hou stil, en eer gy soeckt te wreeken De hoon, die gy vermoet, ik bid, hoor my eens spreken.
Geloofme u Suster heeft in ’t minste niets bestaen, Waer me sy d’eerbaerheyt* te buyten heeft gegaen: Dierhalven laet dit vuur van toorne wat verdooven.
Wilt gy heer Luidewijk, en my nog niet geloven?
Geloof dan onse Moey, die al den handel weet.
Katrijn, ga, hael haer straks, eer dat sy sich ontkleedt.
Maer daer komtse aen.
Sy sal u al het werk verklaren.
Ferdinand, Luidewijk, Sofia, Jacoba, Flip, Jan, Katrijn, Ida, Antonette, Niclaes, Dirck.
EY Moey, doch de toorn mijns Broeders eens bedaren.
Hy dreygtme, en meent, dat ick d’eer van ons huis bevlekt, En my in mijne plicht vergeten heb; ontdekt Mijne onschult eens; en seg, hoe ’t alles is gelegen.
Mijn Neef, u Suster heeft in ’t allerminst niet tegen De welbetamelijkheyt gedaen, noch hare plicht Vergeten; ’k weet de gront van alles.
Had myn Nigt Yets tegens de eer bestaen, ick had het niet geleden, Een suivre liefde deen’t haer doen; dies weest te vreden.
Eene onbeschaemtheit, Moey, die al de werelt doemt, En lastert, hoor ik, dat gy suyvre liefde noemt.
Ik weet niet, hoe gy my dus durft verongelijcken, Heb ik u myn ontsag niet menigmael doen blyken, Schoon ick ’t niet schuldig was, in weerwil van mijn hart?
En heb ick niet Myn overleden man op uwe raet genomen, Alleen om u wat meer te doen in aensien komen.
Acht gy dat reden, om te twijfflen aen myn deugt, Om dat ick eens voogdes wil wesen van mijn jeugt?
Heb ick u raet voor heen niet steeds gevolgt?
daer boven.
Heb ik niet toegestaen, dat gy me sout verlooven Aen een, die’k nimmer sag, dan in sijn schildery?
Maer endlyk, al wat ick gedaen hebt, stont my vry, Ja, gy zijt oorsaeck van de gunst, die ’k heb bewesen Aen Luidewyk.
Gy hebt my aengepresen, Hoe deugdelijk hy was, hoe Aedlijk, en hoe schoon, En self mijn rechterhant sijn Vader aengeboon.
Al dit heeft in myn borst een vonk van liefde ontsteken, En gy kunt myn bestaen met recht niet tegenspreeken: Als oorsaek van mijn min hebt gy alleen de schult.
Mevrouw, ey segtme, en help my uyt myn ongedult; Ben ik het self, aen wie gy waert belooft te trouwen?
Gy self, myn Heer.
Ik bid belieft u woort te houwen.
Gelijk ik ’t mijne doe; En gy, Heer Ferdinand.
Maek my in plaets van vrint door desen Huwelyksbant Tot Broeder.
Dit verbont sou ons geslagt, vereeren: Maer’t twyffel Luidewyk, of gy in dit begeeren U wel beraden hebt, en vrees voor ’t na berouw, Dat u verhaeste keur, licht haestig volgen sou.
Jacoba heeft sich soo behoorlyk niet gedragen, Gelijk’t betaemde, om dit geluk van u behagen Verdient te hebben, en hoewel sy aen haer eer Geen nadeel heeft gedaen, dees vryheit ging te veer.
Ja ’k ben beschaemt.
Het voegt wellevende Edellieden.
Als ons, alle opspraek, ja haer schaduw self te vlieden.
Gy neemt het punt van eer te hoogh, Neef.
Luidewijck Siet beter in de saek, als gy, en heeft gelijck.
’t Raekt my behalven dat: al wat’er is bedreven, Daer moet men my, niet haer, de heele schult van geven.
Maer Luidewijck volhart gy noch by u besluyt, En gy Nicht?
Schoonheit, geef dog antwoort.
’t Is ’er uyt, ’k Heb niet geveynst; vint ick mijn hart tot u genegen.
Ik heb ’er gansch niet tegen.
Ja ’k ben geheel verblijdt, dewijl gy ’t soo begeert, Dat op het onversienst mijn vrees in vreugt verkeert.
Verschoon my, Heer, dat ick, van Ed’len toorne ontsteeken, Dese ingebeelde hoon begeerde op u te wreken: En gy, Mevrouw, die ’t werk so ver door uw beleyt Gebracht heb, steur u niet aen myn oploopentheit.
Hoe sal ik u mijn dank, en uw mijn liefde toonen?
Dat hebt gy klaer gedaen: dies denk ick slechts aen ’t loonen.
Maer Heer, dewijl ik, om het sterven van mijn man, U sonder opspraek voor een jaer niet trouwen kan, Soo vreese ik, of gy my soo waerdig wel sult achten, Om na de bruyloftsdag een heel jaer tijds te wachten.
’k Sal, om dat groot besit, Mevrouw, hoewel ’t my sinart, Een jaer vertoevens licht verkrijgen van myn hart.
Mijn Heer, ey hoor eens.
Swyg, hoe is het hier gelegen?
Gy steurt ons.
Heb ik noch niet lang genoeg geswegen?
Ik seg u, swyg, tot gy gevraegt wort Iac.
Ey, mijn Heer, Laet hem begaen.
Wat wilt gy seggen, Flip?
Wanneer Sal ons het droomen van die spokery verlaten?
Gy droomt niet, Flip; maer waekt, als wy Flip.
Wat meugje praten?
Ik waken?
Ja, gy waekt.
Maer seker, heb ik niet Al desen horlement gedroomt, die hier geschiet.
Neen, seit men u; noch eens Flip.
Dan moet het toov’ren wesen.
Gaet vast, och!
was ik hier van daen!
myn Heer, het vreesen Begint weer.
Wie heeft oyt een dommer siel beleeft?
’t Is nodig, dat men hem wat meerder klaerheyt geeft.
Een starke inbeelding kan soo haestig niet verdwijnen.
Saegt gy die Juffer hier dadelik verschijnen?
Hoe quamz’er?
Van agter het Tapyt, Door dees bedekte deur.
En hebt gy al den tijt Niet sedert aengehoort, hoe ’t voorts is afgeloopen?
O ja; maer ’k meende, dat ik droomde.
Mag ik hoopen, Dat alles waerheit, en noch droom, noch toov’ren is.
Ja ’t is soo.
Wel, Heer, al het toov’ren sal dan wis Niet anders als bedrog, en logens, schelmse vonden, En sotte inbeelding zijn, voor die het wel deurgronden.
Ellendig Zweden!
arm Hoogduitslant!
ik beklaeg Jou Burgers in mijn hart, die sulken snooden plaeg Bent door de domheit van jou Rechters onderworpen; En sien moet dat men jou verbrandt by heele dorpen Veur Toovenaers.
En jy, die sulken vonnis velt, Verblinde bocken, of verblinders, om het gelt, En goet van d’ arme luy, als Wolven, in te slocken, Die ik niet wou looven, datmen daerom ’t volk verbrant, Denkt vry, dat Heintjeman na jou ook watertant, Om onder jou luy port weer wacker vuur te stooken.
Hou op al lang genoeg van tooveren, en spooken Geraest: ik vindme wel by dese toovery.
Dat denk ik wel: jy wint, maer ik verlies ’er by.
Want siet, mijn Heer, jy hebt een mooye Vrou gekregen, Ik stroo in plaets van gelt.
Hoor maekt u dat verlegen; Daer is ’t, en so gy wilt, Katrijn daer by.
Vat aen, Ik geefze u Flip.
Wel, ’t souw komediagtig staen, Sulk trouwen op het ent, dan most we allegader, Niklaes met Antonette, Sofia met de Vader Van Jonker Luidewijk, Dirk met Yda, Ferdinand Met Juffer Isabel te samen trouwen.
Want, Al zou het al de luy die komen sien, verdrieten, Soo mag ’er niemant in een spel niet overschieten Of moet hylicken* op ’t lest.
Wel wilje niet?
’k Neem Jan dan.
Scuses moy, Madame; my geschiet Te grooter eer.
Kom elk na bed.
’t is tijt van scheyen, Het is by tween.
Ik sal u in uw Kamer leyen, Soo ’t u belieft, Mevrouw.
Men hou het alles stil, Wat hier gebeurt is, zo men my behagen* wil.
HET LEIDSCHE STUDENTEN LEEVEN KLUCHTIG BLYSPÉL PER HAEC AD ALTIORA.
TE AMSTERDAM, By HENDRIK van de GAETE, Boekverkooper, op den hoek van den Vygendam en Warmoes-straat.
1717. .
DEN WELEDEL GEBOOREN’ HEERE, DEN HEERE PIETER ANTONIDE HUYBERT, Heere van Kruiningen, Rilland,enz.
SEKRETARISDER STADAMSTERDAM.
MYN HEER, IK geeve my de eer van myn’ LEIDSCHEN STUDENT, geheel in ’t nieuw gekleed, Uwe Weledt.
tot een vriendelyk Nieuwjaarsgeschenk toe te zenden; en nadien ik hem niet zonder Uw’ Weledts.
aanraading en goedkeuring in ’t licht geef, vlei ik my, dat Uw’ Weledt.
hem onder de schaduw van haaren Weledelen naam en wapen met vermaak zal laaten schuilen.
Ik acht my gelukkig, myn Heer, dat deeze Opdragt my gelegenheid geeft, om Uw’ Weledt.
op een’ plegtige wyze met het deftig Eerampt, ’t geen Uw’ Weledt.
met een’ algemeene toejuiching verkreegen heeft, alle bedenkelyk heil en zegen te wenschen.
De uitgebreide weetenschap, ’t ryp oordeel, en de ongemeene begaafdheden, die, gevoegd by een oud en edel geslacht, Uw’ Weledt.
de achting der Burgeren, en de genegenheid Uwer Doorluchtige Vrienden waardig maaken, doen al de waereld hoopen, dat deeze eerste Staatstrap van veel grooter’ gelukken een voorspel zal zyn, en dat Uw’ Weledt.
haare roemryke Voorouderen, die de hoogste Eerampten in ons Gemeenebest zo loflyk bekleed, en de vryheid altoos beschermd hebben, deftig zal natreeden.
Wat my betreft, myn Heer, myne oprechte vriendschap is Uw’ Weledt.
te wel bekend, dan dat ik eenige woorden behoef, om uit te drukken, met hoe veel yver ik ben, en altyd wensch te blyven, MYN HEER, Uw’ Weledts.
Gehoorzaame Dienaar, JOAN JAKOB MAURICIUS.
R. G. Den eersten van Januari 1717.
VOORBERICHT SChoon ik wel weet, dat het Gemeen weinig reden heeft om op den inhoud der dagelyxe Voorredenen veel acht te geeven, als, die gemeenlyk meer met opgeschikte Charlataneryen, dan met ernstige waarheden gevuld zyn; hoop ik echter, dat men my gelooven zal, wanneer ik betuig, dat ik dit Stukje tegen myn vermaak en voorneemen, met bedwongen wille uitgeef.
’t Is al van ouds by kenneren wydloopig aengemerkt, dat de jonge Dichters de kunst van een Tooneelspel te maaken, al te ligt agten, en, zo ras ze eenige kennis van rymen hebben, zich zonder eenige verdere ervarenheid daar toe te schielyk bequaam schatten; ’t geen veroirzaakt, dat de Schouwburg meer met quaalyk by een gelapte saamenspraaken, dan met rechte Tooneelstukken opgevuld, en by menschen, die meer op ’t misbruik, dan op ’t werk zelf zien, gehaat wordt.
Ik schaam my geenszins te bekennen, dat ik mede in myn’ eerste Jeugd die zwakheid ben onderhevig geweest, en om verscheidene brokken van Treurspelen, die ik toen gerymd heb, en thans met een vermaakelyk medelyden somtyds lees, voorby te gaan, zal ik alleen zeggen, dat ik naauwlyx veertien jaaren oud was, wanneer ik, na een’ menigte ven Bruiloftsvaerzen, Verjaarzangen, en andere Mengeldichten op myn’ wyze gemaakt te heben, eindelyk niet rusten kon van verlangen om iets van myn’ werkjes op het Tooneel te brengen.
Doch, gelyk ik aan den eenen kant nog geen Fransch genoeg verstond om iets over te zetten,en aan de andere zyde myn’ jaaren te weinig waaren om van de waereldsche gevallen veel kennis te hebben, was ’er geen voorwerp, daar my ’t oog natuurlyker op vallen kon, dan ’t Studentenleeven, ’t geen ik, toen ter tyd op de Akademie zynde, dagelyx hoorde, en zag.
Met zeer veel yver teeg ik derhalven aan ’t werk, en maakte een stukje, onder den naam van DE GESTOORDE STUDENTENVREUGD, ’t geen naar maate van myne jongheid, en kleine kennis, zeer verdraagelyk was, en, zoo ik my den tyd van het te schaaven gegund had, moogelyk den lof van een zoet kluchtje zou verdiend hebben.
Doch myne vuurigheid om myn’ vaerzen gespeeld te zien, was, gelyk ’t gemeenlyk gaat, al te onmaatig; te meer, dewyl ik ’t vastgesteld had niet te laaten drukken, en buiten dat nooit eenigen tyd aan de Poëzy gehangen heb, dan, die my van myne hoofdbezigheden volkomen overschoot.
’t Was derhalven pas uit de pen, of ik gaf ’t den Tooneelspeeler Ryndorp, met volle magt van ’er naar zyn welgevallen in te kappen en te veranderen, die ’t ook na verloop van weinige weeken, zeer verkleind, onder den naam van ’T LEIDSCHE STUDENTENLEEVEN NAAR DE MODE op het Tooneel bragt.
Doch hoe zeer ik oprechtelyke zeggen kan, dat dit stukje, zo wel als een ander, ’t geen ik onder den naam van ’T PLEIDOOI VOOR DE STUDENTEN sedert gemaakt heb, naar maate, dat myn’ kennis door opmerking, en ’t leezen van verstandige boeken gegroeid is, my allengskens minder voldaan heeft; schynt het echter, dat sommige Liefhebbers de goedheid gehad hebben van myne Werkjes met gunstiger’ oogen aan te zien, dan ik zelf.
Hoe ’t zy, men heeft van één der Speelers weeten Afschriften te krygen, en men heeft die twee Blypelen op verscheide plaatsen meêr dan ééns tegen myn’ zin willen drukken.
De Boekverkooper van de Gaete hadt de beleefdheid van my hier van kennis te geeven, ’t geen my, nadien ik ’t niet langer beletten kon, noodzaakte de moeite te neemen, van vooreerst die Stukje wat naauwkeuriger over te zien, in vertrouwen, dat bescheidene Liefhebbers begrypen zullen, dat men oud werk wel schaaven kan, doch geenszins nieuw maaken, en dat het geen lof, maar alleen verschooning is, die ik van hen vergen zal.
Men zal moogelyk aenmerken, dat het een Stuk zonder minnery is, en ik had zelf, om rechtuit te spreeken, ’t liefst anders gezien.