floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik zien het ook, maar zou het zeeper Joris weezen?
Hy is het zelfs, helaas!
myn hert begint te vreezen!
Ik hoor hy is heel bang, dat zal nu deftig gaan.
Myn vrind indien je wild so spreekt hem dog eens aan.
Die eer laat ik aan u. symen.
Ik durf het niet bezocken.
Kom laten wy gelyk ons houden als twee kloeken.
SYMEN, de holbollige SCHOÉNLAPPER, of SYMEN.
't is wel, ik spreek hem aan, wat doeje joris daar?
Ho symen!
Goeden dag, ik lap al weer een paar.
Joris komt na haar toe.
Sta af, en gaa naa 't graf tot voeding van de beesten.
Sta af, nog eens, ik spreek niet met de kwade geesten.
Hoe symen!
hebje ook iets kwaats aan myn bespeurt?
houd hem van je lyf, eer dat hy jou verscheurt.
Wel viinden worje gek, dat gy zulks myn komt zeggen!
Neen, neen, ik hebje met myn oogen zelfs zien leggen Gisteren in de kist.
Nog eens, blyft staan En wild terstond weer na uw huys van planken gaan.
Wel man ik ben maar flaauw geweest.
Gy zult daar blyven, En naderen myn geen voet.
Hy mogt ons by ontlyven, dies houd hem staande met je rotting, goede Vrind.
Hoe droelie gaat de wys!
zyt gy dan beyde blind?
Of hebje ooit gezien een geest in zulke kleeren, als ik nu ben?
Een geest die kan hem transformeeren in een LEVENDIGE DOOD.
In alderhande schyn.
Indien ik was een geest, gy voor myn waard bevreest, zo had het reeden dat Maar ik wil u verhaalen hoe het is gekomen.
Vertel maar dog blyft staan.
Gy hoeft niet meer te schromen.
Doen gy myn gesprooken, alsje weet.
Om 't geld, het geen ik doen ter tyd niet had gereet, zo ging ik s avonds eens een vrind van myn bezoeken, die myn onthaalde, daar ik nog wel om zou vloeken Want hy gaf myn me gat zo vol van 't Nantes brood, en lag terstond voor dood, dat ik viel van zyn trap Dog egter was ik maar in flaauwte neer gezeegen.
Wel waarom u dan in de kist voor dood geleegen?
Om dat geen mensch anders wist of ik was gepasseert.
Blyf staan, zeg ik, blyf staan.
Hoe zyt gy zo verkeert!
Ik ben niet dood geweest.
STOFFEL tegen Symen.
Wel aan, ik zal t eens wagen.
of gy zult het u beklagen.
Weest dog voorzigtig, STOFFEL.
Komt nader zo gy leefd.
Gelyk je ziet, o ja!
Ik leef gelyk voor heën.
Wonder zonder gaa!
De holbollige SCHOENLAPPER, of ORIS.
Wel Symen zulks is wel meer geschiet voor deezen.
Gy zegt het joris, maar ik heb het nooit geleeren.
Wel nou zo ziet gy 't nu.
Gut joris ik beken, al was ik op dees plaats betooverd in een hen, zo zou ik myn niet meer gelyk als nu ver wonderen.
Zie daar bezie je eens van boven en van onderen, of ik het zelfs niet ben.
Gy zyt het zeluer maat.
SYMEN.... maar joris, hier diend van eenandere zaak gepraat.
JOMIS.
Wat zaak!
SXMEN.
Wel nu je leeft, moet gy myn geld betalen.
moet je geld van myn!
Waar voor zou gy dat halen?
Voor huyshuur.
Wel ik loof gy scheert met myn de gek!
Weet gy dan niet dat ik moet een halfjaartje krek?
Myn vrouw zyt, gy het zulks aan ons al kwyt gescholden, dat myn, doen ik het hoorden, zeper louter bolden.
Den, symen.
Dan was myn meening zoo.
Ja had je dood geweest, joris.
Eens kwyt gescholden Symen, staat gelyk een leere en, en, feren deren aat.
praat.
Betao at hal dege krel en... LEVENDIGE DOOD.
51 Zo vast, dat zulks ook moet kwyt gescholden blyven, of houd gy me je woord gelyk de oude wyven?
Gy zyt het myn schuldig.
Wel waur mey bewysje dat?
Ik wou dat ik de huurceel niet gescheurd en had, dan zou ik jou terstond het voor je neus gaan leggen.
Hoor symen, wil ik jou eens voor de vuyst gaan seggen, zo gy je huurceel toond geef ik je geld contand.
Wel waar is uwe ORIS.
Die heeft myn wyf verbrand, tot pullever, in het vier.
Wel waarom dat gedanen?
Om datze dogt dat gy ons nimmermeer zou maanen, om 't geld, dat gy aan haar doen kwyt gescholden heeft.
Indien als gy goetschik aan myn het geld met geeft, Zo zal ik eensjes zien wat ik met u zal doenen.
Ik agt je praat zo veel gelyk dees oude schoenen.
Wel schelm, je hebt het tot je voordeel wis gedaan, Dat jy gong in de kist.
'k zalje op je bakkus slaan, indienje zo wat schelmt.
Verzoen to met je byje.
De holbollige SCHOENLAPPER, o AGTSTE TOONEEL.
JORIS, SYMEN, STOFFEL, ADRAM, KAREL.
KAREL tegen Abram.
Hier schynd se willen hier malkaar aan riemen snyje.
SYMEN tegen joris.
Ik agt myn hand te goet om jou te slaan.
ABRAM tegen Symen.
Wel hoe Symen, kyfje met een geest!
Ziet eens ter deegen toe, hy het niet dood geweest.
Dat s op zyn hoofd geraden.
Dat geloofd de drommel want ik heb hem zelver spade Zien leggen in de kist.
Ik meede van s gelyk.
Ik ook, en nog zo zyn we geen van drieen ryk.
Hoor joris, gy hebt hier aan pothuys niet te doenen, maar wel in 't graft.
Hoe Karel!
hebt gy ooit oude schoenen Zien lappen van een geest, karel.
'k ben niet meer bevreest, dies naderd ook maar, want de schelm en is geen geest.
Ze had LEVENDIGE DOOD.
53 joris.
Gy schelmt al weer, ook?
KAREL naderd.
Wel aan, dat moet ik kyken.
ABRAM naderd.
Wat ongehoorde zaak!
STOFFEL spreekt ter zyden.
Zegt liever wat practyken.
Wel joris 't is myn vreugd dat ik je zo bevind.
Myn meede van s gèlyk buur joris goede vrind.
Ik dankje, maar hoe komt het volk zo by malkander?
Of heeft den eenen eerst gesprooken met den ander.
KARel Hoe dat?
gy hebt doen ik lag in de kist.
Alle drie aan myn huys geweest, of is 't gemist.
Nou dat 's tot daar aan toe, gy zyt nu weer in 't leeven?
Wel nou dan kanj' myn me geld eens geeven, het geen ik hebben moet.
Myn ook zo van s gelyk.
Ik geef geen geld voor datje myn volkomen blyk Kan toonen op t papier.
Zou je anders niet betalen?
Hoe moetje geld!
en wouje zonder schrift dat halen!
De holbollige SCHOENLAPPER, of SYMEN.
Dat weetje wel, of denkje Symen is een zot?
Maar gy zyt alle drie van myn bedot, Want ik hebje een voor een wel deftig hooren spreeken, Door dien k myn als een dood had in de kist ga, an steken.
Hoe, meenie door die list dan zo te raken vry!
Zo denkt hy loof ik.
O la, geen mensch kan my Mispryzen, dat ik blyk een schrift of zulks wil zienen.
Dat is geen antwoord op het geene dat wy n nienen.... oRIS.
Wel nou, kort om dan, ik heb zulks onderstaan, om datje aan myn vrouw de schuld maar zou ontslaan.
'driegen, wel schelm, dan benje waard voor uw vervloekt be En voor je leugens die je ons kwam voor te liegen, een braave dragt.
Wel ja, hy is niet beter waard.
Ey vrinden hoor na myn!
ik heb het mee geklaard.
Wat hebje mey geklaard.
Wel hoor, ik zal 't je zeggen.
Doen jeyluy joris in de kist voor dood zag leggen, was ik de geen die daar zat in het swart gekléed En wilje weeten waarom dat ik zulks deed?
Deez her, als wanneer dat Joris kwam te sterven, dat ik dan naderhand meer geld en goed zou erven.
Digitized b LEVENDIGE DOOD.
55 abram.
Zyt gy zyn erfgenaau?
'k zal trouwen met zyn kind.
Is dats dan wel gedaan?
... STOFFEL.
Gy weet wel waarde vrind, dat ieder, een bevolen is, om wel te houwen ende by malkaar.
Zo hoor ik wilje trouwen met Klaartje!
Ja ik geef myn dogter hem tot vrouw, ik roept haar dat gy ziet bevestigen hare trouw.
Als ik het zie dan zal ik jou daar in gelooven.
Wel wagt maar wat.
Joris gaat in zyn huys.
STOFFEL, karel, SYMEN, abram.
Ja wel, hoe dryfd bedrog hier boven!
Ik heb het uytgevoert, alleen om dat profyt, Wanneer t gelukte, was myn klaartie toegelyt, Of anders niet, maar dog hy heeft myn niet gedwongen.
't gaat zo de oude zingt zo piepen ook de jongen, Want gy deeze 't om een vrouw en joris om het geld, dog 't leyd 'er toe, ik agt het myne als een speld ABRAM.
De holbollige SCHOENLAPPER, of 56 ABRAM.
Zo doen ik zeeper niet, ik zoek nog wat te halen.
En myn zo zal hy tot de minste stip betalen, van 't geen hy schuldig is.
Wel vrinden gy zyt mis, Om iets te halen zonder schrift.
Dan is Ik zeg.
Het maar myn eygen schuld.
Ik zie daar komt hy weeder.
Ey kyk hoe dat de dood nog huppeld op en needer.
JORIS, GRIET, KLAAR, STOFFEL, SYMEN, ABRAM, KAREL.
Hoor Klaartje, die t benyd zal t weynig baten kind.
Wel Vader, nu dat Stoffel zyn behagen vind in myn, gelyk voorheeren, en gy ook zyt te vreeden, Dat ik met hem mag in den Egtenstaat gaan treeden, lag ik om al de geen die daar meê spot of lagt.
STOFFÉL.
Ik die t geluk heb van u Vader lang verwagt, Lie nu myn vreugden, lief.
Ik ben in all's te vreeden Gy kan uw min aan haar, en zy aan uw besteeden, En leeven met pleyzier tot dat de dood u haald.
52 ABRAM.
Ia zo als gy, die zonder geld zyn schuld betaald.
Haar trouw is buyten jou, gy hebt daar voor geen sorgen.
Gy hoeft nooit weer by myn te komen om te borgen.
Abram binnen.
Ik zie dit word je Zoon en Klaartje is de Bruyd, maar t pothuys krygje niet, of gy zult myn voor uyt, zo gy het Huuren wild, een half jaar betaalen, want anders zien in wel valt hier niet veel te halen.
Symen binnen.
Zy loopen nu kwaat weg, ik niet, daar is myn hand, wanneerje een van al de keel van droogte brand, zo kom maar in myn huys een held're roemer drinken, dog als je komt zo moet het geldje deftig klinken, Voor 't geen dat gy dan uyt myn tapperytje haald.
GRIEP.
Het geen wy halen zalje dadelyk zyn betaald.
Ik prysje Karel boven al myn andere buuren, en op de Bruyloft zelje ook een vaatje stuuren.
KAREE.
'paar, nou 'k wensch het nu verloofd', heel wel myn vrind.
Veel heyl, en zegen, en veel voorspoet met malkaar.
Ik dankje vrind.
Katel binnen.
Jou ook servitorie.
De holbollige SCHOENLAPPER, c. ELÉDE TOONEEL.
JORIS, GRILT, STOEFEL, KLAAR.
.. joris.
Wel wyf wat dunkje 'er van?
Ik zeg het is een storie, Die net is om een klugt daar van te maaken gaan.
Wel Moeder loof me vry dat vulks zal zyn gedaan.
Zyt gy dan een poeët?
Tey dan aan t schryven, van schoen en muylen blyven.
Ik zal wel ripperateui GRIET.
LS dan one santt ten vollen afgedaan?
Gelykje hebt gehoord ze zyne heen gegaan, Heel knorrig, om dat zy zo mager zyn bedrogen.
Kom wild het myn in huys eens klaarelyk vertogen, hoe t alles is gegaan.
STOFFEL tegen Klaar.
Kom waarde deelgenood.
Zo speeld men hier om 't geld voor Levendige Dood uyt.
L. menek.
O, o, o, o, o! SENTRAN DE CIGARRAL, blyspel.
Onder de Zinspreuk GLORIAM TRIBUIT DOCTRINA.
T' amsteldam, by de erfg van J. lescailje, op de middeldam, op de hoek van de Vischpoort, 1712, met privilegie.
Dogitred hy gogle COPYE VAN DE IRIVILEGIE.
De Staten van Holland ende Westvriesland doen te weeten, alsoo ons vertoont is by de Regenten van het Burger Weeshuys ende Oude Mannenhuis der Stad Amsterdam, en, in die qualiteyt, te samen eygenaers, mitsgaders Regenten van den Schouburg aldaer, dat sy, Supplianten, sedert eenige Jaren hebbende gejouisseert van onsen Octroye of Privilegie van dato den 19.
September 1684. waar by wy aen de Regenten van den selven Schouburg, in die tyt hadden gelieven te consenteren, accorderen ende octroijeren, dat sy, gedurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaren, de Wercken, die doenmaals ten dienste van het Tooneel reets gedrukt waren, ende, van tyt tot tyi nog vorder in het ligt gebracht, ende ten Toneele gevoert soude werden, alleen soude mogen drucken, uytgeven en verkopen, nu ondervonden, dat de Jaren, by het voorgemelde onse Octroy of Privilegie genaemt, op den 19.
September 1699. souden komen te expireren, ende dewyl de Supplianten ten meesten dienste van de Schouburg, waer van hunne respective Godshuysen onder andere mede mogen werden gesubcenteert, de voorgemelde Wercken, soo van Treurspellen, Blyspellen als Kluchten, als anders, die reets gedrukt en ten Toneele gevoert waeren, of in het toneele gedruckt, en ten Toneele gevoert souden mogen werden, geerne alleen, gelyk voorheenen, souden blyven drucken uytgeven en verkopen, ten eyn de selve Wercken, door het nadrucken van anderen, haer luyster, soo in tael, als spelkonst, niet mogten komen te verliezen, dog dat sulcx aen haer, na de expiratie van het bovengemelde ons Octroy, en sulcx nae den 19.
Octroy o privilegie, omme alsoo de voorsz.
Wercken, soo van treurspellen, blyspellen, kluchten, als andere, reets gemaeckt, en ten toneele gevoert, en als nog in het ligt te brengen, den tyt van vyftien eerst achter een volgende jaren, alleen te mogen drucken en verkopen, of doen drucken en verkopen, met verbod aen allen andere op seeckere hoge penen, by u ed.
Overgemerkt hebbende, ende genegen wesende, ter bede van de Supplianten, uyt onse rechte wetenschap, souveraine magt en au thoriteyt, deselve Supplianten geconsenteert, geaccordeert ende geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen ende octroyeren, mits desen, dat sy, by continuatie, de voorsz.
Wercken, soo van Treurspellen, Blyspellen, Klugten als andere, reets gemaekt en ten Tooneele gevoert, en als nog in het licht te brengen, den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren, alleen binnen onsen landen, sullen mogen drucken, doen drucken, uytgeven en verkopen, verbiedende daerom allen eh een ygelyk, de voorsz.
Werken, in 't geheel ofte ten deele, naer te drucken, ofte, elders naergedruckt, binnen den selven onsen lande te brengen, uyt te geven ofte verkopen, op de verbeurte van alle de naergedruckte, ingebrachte, ofte verkogte exemplaren, ende een boete van drie hondert guldens, daer en boven, te verbeuren, te appliceren een darde part voor den Officier, die de calangie doen sal, een darde part voor den Armen der Plaetsen daer casus voorvallen sal, en het resterende darde part voor de Supplianten, alles in dien verstande, dat wy de Supplianten met desen onsen Octrove alleen willende gratificeren tot verhoedinge van hare schade door het naedrucken van de voorsz.
Wercken, daer door in genigen deele verstaen den inhoude van dien te authoriseren, ofte te advoueren, ende, veel min het selve onder onse protextie en de bescherminge eenig meerder credit, aensien, of reputatie te geven, nemaer de Supplianten in cas daer inne iets onbehoorlyks soude influeren, alle het selve tot haren laste sullen gehouden wesen te verantwoorden, tot dien eynde wel expresselyk begeerende, dat by aldien sy dese onse Octroje voor de voorsz.
Wercken sullen willen stellen, daer van geen geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie sullen mogen maken, nemaer gehouden zullen wesen het selve Octroy in 't geheel, en sonder eenige Omissie, daer voor te drucken, ofte te doen drucken, ende dat sy gehouden sullen syn een exemplaer van alle de voorsz.
Werken, gebonden en wel geconditioneert, te brengen in de bibliotheecq van onse Universiteyt tot Leyden, ende daer van behoorlyk te doen blyken, alles op pene van het effect van dien te verliesen, ende ten eynde de Supplianten desen onse Octroye ende consente moogen genieten als naer behooren lasten wy allen ende een ygelyk, die t aengaen mag, dat sy de Supplianten van den inhoude van desen doen lasten ende gedogen, rustelyk, vredelyk ende volkomentlyk genieten ende gebruycken, cesserende alle belet ter contrarie gedaen.
Gedaen in den Hage, onder onsen grote Zegele, hier onder aen doen hangen op den een en twintigste May in 't Jaer onses Heeren en Zaligmakers, een duysent ses hondert negen en negentigh.
De regenten van het Wees en Oude Mannenhuis, hebben in haar voorsz.
Qualiteit, het recht van deze Privilegie voor DON BERtRAN de CIGARRAL, blyspel vergunt aan de erfgen.
Van 7.
In amsteldam, den 271en November, 1711.
-- vertooners.
DON BERtRAN de CIGARRAL.
DON GARCIAS DE CONTRERAS, vader van DON ALVAR, neef van don Bertran asabelle.
bemind van DON FELIX, minnaar van ISABELLE, dochter van don Garcias.
LEONOR, zuster van don Bertran, verlieft op don Alvar.
HIACINTE, kamenier van Isabelle.
GUSMAN, knegt van donbertran.
MENDOZE, knegt van don Felix.
Het tooneel verbeeld in 't eerste Bedryf een kamer in 't huis van Don Garcias, en in de vier andere Bedryven een kamer in de Herberg te Illescas.
DON Digitized by Google Pag.
DONBERTRAN de CIGARRAL, blyspel.
ISABELLE, hiacinte.
HIACINTE.
Wel, dat is al heel ras en schielykjes gebakken, zie hier het spreekwoord waar, het trouwen komt als kakken.
Gy nu Geen wonder, daar is haast by 't werk, van daag Verlooft, en morgen al getrouwt!
welk een plaag!
Hiacint, wil deeze reden staaken.
Ik voel myn hart daar door geheel in wanhoop blaaken.
wat raad voor my?
ik moet voldoen myn plicht, En buigen onder 't jok en al te zwaar gewigt, 't Welk Vaders gierigheid my opleit, onbewoogen met myn verdriet, wyl 't geld alleen verblint zyn oogen, hiacinte.
Bedrieg u niet, dit is een spel van de oude tyd, zie toe, dat gy daar van u heden maar bevryd.
De trouwknoop is te vast, zy duurt vaak al ons leeven.
Wat zal ik eindlyk doen?
hy heeft zyn woord gegeeven, gy weet het is zyn wil, hy zeide, dat ik zou My in een uur of twee, klaar maaken tot de trouw, en heeft de reis voor vast noch deezen dag beslooten, Daar is geen uitstel meer, dit doet myn leet vergrooten.
A4r.
DON BERtRAN de CIGARRAL, 8 HIACINTE.
zult gy zelfs, Mevrouw, dan naar Toledo gaan Den bruigom zoeken?
Neen, 'k hiel beter myn saffraan Als hy zyn peper, hoe!
zou hy uit grootsheid laaten Een reis om u te zien, en dat om zyn dukaaten.
't is hiacint de wil myns Vaders.
Zult gy zyn zin doen?
welk een lafhartigheid!
Waar ik, als gy, ik zou my aan geen dreigen stooren, noch voor myn trouwdag naar de wil myns Bruigorus hooren, het trouwen is geen zaak om zo los aan te gaan, men kan zig nooit daar op te lang of wel beraan.
Zo lang men Vryster is, zo kan men liefde staaken Of voeden, naar ons lust, een minnaar droevig maaken, Of vrolyk, naar dat hy verveelt, of ons behaagt, En zien of hy in 't hart ons trouwe liefde draagt.
Maar als men is getrouwt, dan is 't gedaan met liefje, dan acht men haar, gelyk een ketter 't aflaat briefje, dat is te zeggen, nix.
Die minnaar, welke plag Zo vriendelyk te zyn, doet nu de gantsche dag, een man geworden, niet als kyven, knorren, schelden.
Dat zoet is haast verkeert in bitter roet.
Zeer zelden Verblyft een vrouw zo schoon, als toen zy vryster was In de oogen van haar man, zyn min vergaat te ras.
De meeste zyn het die in 't huwlyk kwalyk vaaren.
't is duizend tegen een tien zinnen zo te paaren, dat de egâ wel te vrede altoos haar echtgenoot Omhelze, en voor elkaar ontzien noch ramp.
noch dood.
Daar is geen Gracchus meer noch Porcia te vinden, wyl baat en staatzucht nu de harten samen binden, schoon ongelyk van aard.
Ik hoor wel, gy verstaat U grondig op al t geen in t Huwelyk omgaat.
Myn trony en gestalt deed' Vryers om my waaren, Ik ken haar waarde, en tel ook meer dan vyftien jaren, en weet ten naasten by, hoe dat het weezen moet.
Jeugd men voelt de minnegloet, wanneer in y eerst der is blyspel.
Is 't zoet en aangenaam te vryen en te lieven.
Maar dat zyn altemaal voor u gesloten brieven.
Gy minde nooit.
Doch weet dat zo op eene stap zelfs te vylen is een slechte Koopmanschap.
Men kan t niet weer herdoen, als t Jawoord is gegeven, men word gedwongen naar s mans zinlykheid te seeven.
Ik ken 'er veel, schoon ik u die niet noemen zal, Die 't Huw'lyk houden voor haar plaag en jammerdal.
Geloof my daar 's geen raad zo kragtig voor de liefde, Dan dat men niet en acht, 't geen eerst ons hart doorgriefde, het grootst vermaak bestaat in 't moedig af te slaan, want als 't verkreegen is, zo wil men daar niet aan.
Gy hebt dit stuk heel net en vlytig doorgeleezen.
Dog al genoeg daar van.
Wil my niet lastig weezen.
Gehoorzaam dan uw pligt, en volg uw Vaders wil, Schoon dat uw Bruigom is een rechten albedil, vol grillen, en jaloers, ja nors, en gek volslagen.
Jaloers en gek, hy zal de naam myns Bruigoms draagen, hoewel ik geen middel zie dat zulks verhind'ren kan. hiacinte.
Zoo zyt gy eindlyk dan gebooren voor een man?
Ik gun u dit vermaak, wyl ik in 't Vryster leeven, Veel meer genuchte schep als me ooit een Man zou geeven.
Ik heb myn vryheid lief, die ons een man ontroost Zo ras men is getrouwt, wyl hy als opperhoofd Het alles naar zyn zin wil hebben en regeeren, Daar gelt geen tegenspraak, niets kan zyn opzet keeren.
Dan ziet men eerst ter deeg, wat kwaad men heeft gedaan, met dus zo reukeloos een Huwlyk aan te gaan.
De tyd zal 't u doen zien.
Ik heb niet meer te zeggen, als dat ik u beklaag.
Hier valt geen overleggen.
Het is te laat.
Dies hoop ik dat het lot my zal Begunstigen in dit zo wonderlyk geval.
Ik wensch het u Mevrouw.
Maar zo ik u durf vergen, wie is uw Bruidegom?
zult gy zyn naam verbergen Voor my, die altyd was uw trouwe hartsvrindin?
Gy weet zo wel, als ik, dat Vader naar zyn zin, De keur gedaan heeft, en myn trouw hem opgedraagen Laast in Toledo, daar hy bleef verscheide daagen, En dat ik op zyn komst alhier dit nieuws verstont.
Ja dat noch slimmer is, hy wil dat dit verbond Door my bevestigt word, zelfs zonder eens te hooren Naar myn geklag, en eer meer tyd zou gaan verlooren, zo heeft hy vastgestelt het sluiten van myn trouw Op morgen, en belast dat ik my daar toe zou Bereiden, nademaal de Bruigom vol verlangen Myn komst ziet te gemoet, om my als Bruid te ontfangen.
Hy wil geen uitstel meer.
zal hy als een kind U dwingen, en op u reets hebben zulk bewind?
Voert hy al 't hooge woord?
wat zal 't dan zyn ten lesten?
Myn vader gaf die last, ik hou het hem ten beste.
Is hy zo ryk?
Myn geest getuigt my heimlyk dat hy weinig kennis heeft, maar wel een groote schat.
Hy zou zo hard niet staan op 't woord aan hem gegeven Van Vader, zo hy wierd door eedle moed gedreven.
Dit toont zyn latheid klaar.
Kan ik wel hiacintjets beters denken?
Hy zou dit groot bewint Op my niet voeren, noch my van myn zin versteeken, Zo hy niet was vervult met honderden gebreeken, Maar stellen wel vernoegt zyn volmacht my ter hand, verwacht myne wil en min tot onderpand.
Hy liet de keur aan my, en zou daar door betuigen, Dat hy my niet door dwang wou tot zyn liefde buigen.
En dat hy, weetende te minnen, myne trouw En hart door zyn waardy alleen verkrygen wou, En aan my overgaf het recht hem opgedraagen Van Vader, op die hoop van my meer te behaagen.
Gy weet voor 't minst zyn naam?
ISA Digst'ris b.230o blyspel.
11 ISABELLE, neen.
Ik heb naar zyn staat noch naam vernoomen.
Die nieusgierigheid verraat Een hart, en toont de zucht, die daar in leid verborgen.
,, hiacint.
Maar evenwel Mevrouw zult gy in 't minst niet zorgen Noch vreezen, dat uw schim, uw oude minnaar zal, Door wanhoop weggevoert vermeerd'ren het getal Der dooden, als hy hoort, dat gy van daag zult trouwen, zyn medeminnaar, en het woord uws Vaders houwen?
Don Felix?
Deeze echt zal zyn verdriet en pyn Vergrooten, en gewis voor hem heel doodlyk zyn.
Ik zal noch in myn druk voor t minst die zoetheid vinden, Dat het my van een min zo lastig zal optbinden.
Ik weet niet welk een geest, die my myn rust benyd, hem my doet volgen, waar ik ga of ben, altyd Is hy my achter na, 't zy ik ga langs de straaten, Of in de kerk, ik vind my nooit van hem verlaaten.
Hy is het voorwerp dat myn oog heeft eerst ontmoet, en inderdaad een schim, die my volgt op de voet.
Mevrouw wat zyt gy noch onkundig in de liefde!
wist gy hiacint, wat smart myn ziel doorgriesde?
hoor ik u zuchten om zyn min?
Gy oordeelt kwaalyk.
Wel, waar van?
En hartewensch niets op myn Vader te verkrygen, ik durf 't niet zeggen, en ik kan 't u niet verzwygen.
Bemind gy?
Dog nu tot myn verdriet.
Wie is het met verlof?
Zult gy niet verder dit geheim my openbaaren?
Heugt u niet meer dien dag, toen my is wedervaaren Dat droevig ongeluk, dat ik voor ieder een Met zo veel zorg verzweeg, behalven u alleen, Waar van my sints een maand de schrik is by gebleven?
Mind gy die yreemdeling, die u behiel het leeven, Dat u haast door een stier die holde was ontroost, Had deeze braaven heer hem niet de kop gekloost, Toen gy laast met uw Nicht trokt uit Madrid naar buiten Stil zonder weeten van uw Vader, of my te uiten iets van uw reis, die gy zo ras had aangegaan, En door dat toeval u zou hebben duur gestaan?
Die zelfde.
En gy kunt hem zonder hoop beminnen?
Zyn edelmoedigheid vermeesterde myn zinnen, En gaf me een indruk van zyn hoog verhèven aard, Die zelfs zyn leven niet, om my te redden, spaart, maar willig waagd.
Ik voel, schoon ik die vlam wil dooven, dat zy gestadig komt myn rust geheel ontrooven.
Zyn dienst en teed're zorg, die hy my in de nood Betoonde, toen hy my bevryde van de dood, Vernieuwen in myn geest, en koomen my te vooren Ondanks myn wederstant hy kan myn ziel bekooren.
gy moet uit Madrid voort zonder twyffel gaan.
Maar zie een boô Mevrouw.
ISABELLE stil ter zyde.
Nu is t met my gedaan, en met myn vreugd, ik kan my met geen hoop meer streelen.
TWEF Digitized by Google BLYSPEL.
ISABELLE, HIACINTE, GUSMAN.
Ik kom hier op don Alvars bevelen, mevrouw.
Don Alvar?
Een Neef van don Bertran, mevrouw, uw Bruidegom, en reets aanstaande man, hy zend my hier, om u ootmoedig af te vraagen Of alles vaardigis, of hy met uw behaagen mag hebben het geluk, van u te komen zien, En tot gezelschap op uw reis zyn dienst te bien?