floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wat tae, waerom souse niet, want siet, om de waerheyt te seggen, ick ben sulken leelijken Vryer niet, en waerom souse dan geen sin in my hebben, wel hey, wy benne noch alle ionge lnydies alle bey, en hebben noch veur hangden het pit van onse kragten, neen neen, se sel luyse leeg na mijn staen wagten, jae wel ik selt bylo wagen, al souwer een bijnd van bomen, dat gaeter nae toe, wat staen ick hier ook lang te droomen, wie weet of ik daer binnen geen open hof vijnd, dats een soer Vryers klopje, dats van de nieuwe snof kijnd, soo verbrangst als ick haven kan, wie sou mijn daer voor aensien?
Maer darie nou eens saeg hoe ikse genavond hang bien, je soudje verwond'ren soo fraey als dat toe gaet, wel ofse nog niet komen wil denk ik, ik ben dit wachten schier moe maet, een mensch isser seper qualijk aen die geen Wijf het, veel houwen wat van 't Vryen, maer myn dunckt dat het niet veel om 't lijf het, dus te loopen dwalen langhs de straet, en dan noch een spijtigh angtwoordt te krijgen, neen kijndt dat dient me niet, een yeder gaet daer mee nae zijn verstangd voort, maer ick scheper uyt.
De Vryster kijkt uyt het venster.
Daer isse mijn eygen Sangt, mijn hert, mijn troost, mijn ziel, mijn lijf, mijn ingewangt, hoe staet het leven al mijn engeltje, mijn eygen schaepje.
Wel wat rijd my deuse brief, wat dit verbrangste brief, hoe staet deuse gek, en laet zijn bek, gaen gelijk een Tellenaer zijn aersgat, wel wat mien je wel, my dunkt dat jy terstont al waers schat, als me jou een reys lieflijk aensiet, neen kind dat gad en boorje niet, al jou bleyen, en mach mij bekooren niet, gat vry voor een aer deur, daer geeft men twee stickken, wel hoe Hertje, hoe Liefje?
hoe sel hun die schikken, ich spreek jou immers so lieflijk toe als ik kan, en wilje dat niet nemen voor vol an, hoe sel ick 't dan maken!
Segt mijn vriendelijkheyt, ick hebje soo verbrangst lief, en geefte my dan sulk bescheyt, dat's immers geen roy.
Hoe soud' ik aers seggen?
Wat deuse melkmuyl hier, je meugt wel gaen leggen, slaapen, verstaie wel dats ruym soo goet, als datie hier komt de blag voeren, gelijkje doet, en scheert de gek met de meysies, maer ick loof u dat, komt noch een reysies, jy sal ion een worst braen, of war anders leeren, loof dat vry.
Jan. Ey niet mijn Hertte, weest doch met my te ly, hoe benje dus kraftig quaet, men moet immers wel een beetien bryen.
Vrijd waer ie wilt, moer gy meugt mijn huys wel myen, wangt ick sieje veel liever gaen als komen, en, om de waerheyt te seggen, wist ik dat ik te nacht van ie sou droomen, ik sou niet eens te bedde gaen, is dat geen groote liefde?
Jan. segt dat niet mijn bekie datie my eens geriefde, en deed de denre op, ik wist het iou al mijn leven danck.
Tijn.
Al jou leven knecht, dat's al vry wat lanck, maer wat benje voor een Langst die uyt vryen gaet, sy beni 't seper niet waert, dat men jou lpen laet, doe hietje Hrins, koning, kayser, graef, kuyter, langs, kaet, noe hieje man?
ik begin wat vry te verlieven, op jou moy aensicht, nou misschien of ik jou ging gerieven, seg op als een Man.
Jan. 't is Jan Soetekauw, jou eygen sint Jan, die jou soo besuckt lief het dat hy niet dueren en kan. Ey mijn Hertje doer de deur op, laet my eens hijchen, jou versulverd' aensicht, dat men by de Maen wel mach gelijken, och!
Daste wist hoe diep darte in mijn hert staet, sy soud seggen ik doe qualijk dat ik de knecht in deuse smert laet, ik mach mijn over de goe slokker noch ontfermen, en 't lieve blanke vleys eens lieslijke om ermen tiijn, wel ik loof immers niet dat jy Jan Soetekauw bint, die daer op 't kamperhooss woont, trijn Ariaens kint mien ik, dat moye mannetse met son kruysd hapr.
Jan. die man ben ik selfs.
Wel jan soetekauw, wel vaer, ben jy dat, ik ken jou by mijn keel schier niet, Wel hoe man dits 's ommers jou maunier niet, dus laet op straet te gaen, en dat in de nacht, als alle luy te bedde zijn, wat ik en acht, ommers nie dat jy alreets gaet vryen.
Jan. o bloemer herten!
ik kan my niet langer lyden, ik seg jou dat Trijntje, ik word altemets soo nieuwelijk, voor mijn voorhooft, 't is seper al te gruwelijk, als my de buyen aen komen.
Wat ja, dat kan ik wel denken, ik sulter jou jonge sinnen noch een reys om krenken, niet waer vaer?
Jan. nu alle gekben laet varen, en kom ereys of wy sullen jou dat wel aers klaren.
Ja wel dat ik nu soo gek was dat ik of quam, wat sou 't dan wesen segt Jan Achterlam?
Jan. o wy souden soet vryen quam jy maer in de poort, trijn, ja wel ik seg waeraftig wat een mensch ook niet en hoort, dit huypeklinkje, dat eerst uyt den dop komt ekropen, wil mee al beginnen na een Vryster te loopen, is 't van alsen leven wel geschied, wil jy al mee na een meyd sien, jan. hoe na mien jy dat ikse geen bescheyd bien, soud' vonnen soo wel als een aer, wat sou my deren dach?
Datje te jong bent, en datje soud moeten leeren noch.
Jan. niet een hayr kijnd, dat mient, kuykken vleys maekt soet, en dat is 't geen de Meysies dient, en dat is 't noch alleen niet, ionge luy mogen lang gesont leven, als dou we luy tou aers niet als een deel gerechels uyt de mongd geven, En sitten te hucchen by de haert, dan hebbense hier en daer de gicht, Dan pyn in de lenden, dan gebrek in 't gesicht, altijt scheelter wat an, maer sulke ionge Liermaets, als ik en mijns gelijk, die weten vry wat mier raets, die springen over een hek, die hebben 't pit van heur krachten, en 't beste van heur tijdt noch eerst te verwachten, die bennen graeg om wat te winnen, en swarig heyt te verbijten, en mijn ionge ieugt meugt gy by tou levende lijf niet versiyten.
Hoe wilje doch beter!
En sulke ionge Baestes, die bennen noch aers als nieuw gemaekte kaestes, en se bennen goet koop, en se mogen lang duuren, de bennen soet van smaek, en se bedrijven seldsame kuuren, houme dat ten besten, maer daer en tegen d'ouwe kaes, is geweldig duur, en se word haest der wormen aes, soo ist met d'ouwe Vryers ooh wangise niet wel, goet koop te krijgen zijn, vermitse al te fel, achterwaerts denken wat daer na noch volgen mocht, en om de waerheyt te seggen, daer heb ik noch niet eens op gedocht.
In kund praten als brugman, trouwen hy weet'et uyt te leggen, maer al wist te woorden als bak stienen, balken aen twie te seggen, soo selle niet kallen, datie my sult aers doen gelooven, dan dat het hylthken een Meyt van al haer breugt soo berooven.
Ick weet wel hoe ich het hebt maer niet hoe ik het sel krijgen.
Als ik ehplickt ben moet ik na mijn mans hooft nijgen, en dat en diend mee niet, ik hebber soo veel ekent, die doense Vrysters waren tot alle vrengden waren ewent, en na datse ehpsikt waren wierde 't rad weer omme eronnen, en se hebbe niet dan droefheyt in plaets van breugden ewonnen, daerom hou 't 'er mijn gek me, en ik denk ongebonden best.
Jan. Of her ien alqualijck gaet, volgi dat just in al de rost, als de Mannen doot zijn, 't waer de Weeutjes leet datse niet souwen, 't half jaer om is weer een ander trouwen, het is een soete neering, wat meug jy doch veel grollen, de hongden bijtender malkander om datse in de geut roilen, was 't ongesont de Pocioren en Medecqnen souwen met hoopen, ofje een been om ten duyt koften, soo niet om een wijf loopen, en was 't sonde denki dat vry, de Pastoren en Papen, Bleven wel ongehjitkt, daese nou niet garen alleeno siapen.
In praet malle maets praet my dunkt dat sootelau wel groen is.
Jy bent te gek om in de werelt te wesen, sou een Meyd aisse jong is, leven als een Cotebel, niet wetende wat een sprong is, poep!
Dat ick een Meyd was, ick moest een Karel al te met in het noobt gerijven, met een ding, jy saeghter jou leven niemandt van doodt blijven, men kan alle dagen geen hontsvot wesen seyd' de Man, en hy wiery een duyt te grabhel.
Wel is 't noch niet lang genoeg wat hebje daer voor gerabbel, ik segje kom af, of ik haelje met een eyud houts.
Wel ik bom, moertje, gort zegen ons, hoe raesje van outs, genacht, jan soetekau, 'k beveel jou den Heer.
Jan. wanneer sie ik jou weer?
Maer morgen avond solje mijn hier voor deur vynen.
Wel ick beloof jou ik sel aftyjdt hier verschijnen, slaept gerustelijk en droomt genuglijk, selie, droomt van een Vryer, en soo ik van een Vryster droom, word ik noch helfte blyer.
Wel wat dunkte volk heb ik dat niet iustig op de gang, ik wou dat 't morgen avond was, de tijd valt my te besukt lang, Krijg ikse alleen, ik denk dat de Luy my wel kennon, het Meysien is 't beget waerdigh, 't is een Dier oft uyt een albastert edraeyt was, ich wou niet veel, maer ich wou dat ick met haer in een Hoppesal enaeyt was.
Nou ik mach mijn Moer gaen vertellen hoe dat ik al ben evaren, die selme wel ra'on hae in de saek op sen ellif en dertigste sel klaren.
De.... Digitized by google STARTERS.
De d'edel uytkomst.
Jan. wat dunckt ian moertje heb ick 't niet op sen ellef en dertighste eklaerd!
Ik ging uyt vryen, ik krulde mijn kneveltjes, ik streek mijn baerd, en deed' mijn woordt met sulken sonder linge srepigheyt, dat de Meyt stont en lilde, soo fexeerde heur de weynigheyt, sy sprak eerst spijtig, maer doense sach dat 't soo song en schoon wos, doen blom al heur bloet in heur hoofd, dat in haer bleyne Toonwas.
Ben sy 't Jan Soetekauw, hoe komje hier, en dat met sulken gegluur, moertje hadiet esien, se glom van minnen als de kat van helsch vuur.
Maer kakelde ghy al iustia daen in heur in camplern had!
Ja, had in soo diwilr een Ey eleyd, ik was de beste leggen in de stad, sy kond my niet ontwijnnen, wist sy een gaetje, ich wist daer stracks een, spihertje toe, alle ding is nou sijn Pluweel, ick gae soo glad, ie weet niet hoe, ommers 't is soo deer ekomen, datse mijn hier t'avond het bescheyen, maer sogt my hoe ik vryen sal, ik moet hier een weynig beyen.
Necl.
In mort liegen als een Quacksalver, of jy kend niet bedyen Want daer is geen leugenachtiger neering in de werel als het v. den Nae dat het water wast of daelt, daer na opent iou fluysen.
Gy hebt drollige envallen gy slacht d'ouwe kahhuysen.
Maer sou sy haer an mijn Pohdalen niet stoten, jy weet wel dat het sulcken netten dier is.
O neen, als de koe tochtigh is, sietse niet om van wat hap'r dat de Stier is.
Nou jan ruym in 't pambus, hoe loopje dus of en an, luystert na mijn woorden, soo moopties als een man, je moet de Meyt veel te beuren seggen van sou winst die jy hebt bewonnen, en datje nou een groot meester bent, al hebje jy met een bleynt ie begonnen, wangt alle Oryers bennen rijn, en alle Gevangens arm, en geeft het eenige gelegentheyt dat jyse brijgt in de arm, schreumt heur voor al niet, wangt daer komt niet goeds van lang wachten.
O ho, ick heb goetse aen mijn lijf, 't is lichter als een pluym, 't kan rijsen van gedachten, sijn aers een open meulen, ick soo langh set wacht, als de knecht die d' meyt in de kelder had, en dat ter midder nacht, en om sijn eerbaerheyt quansuys, doen sy hem de trou al had eslagen, afet IANSOETEKAuw.
Tiet hy het daer by steken, en dorst de rest niet wagen?
stokber, docht de Meyt, weetje niet dat men 't Yser sme en moet t'wyl het heet is, 't sel van zijn leven niet schien, nu 't van avond niet eschied is, soo ick het ook beurde, wangt de Meyt breeg daer na bylo berou, en nou wil hyse met gewelt hebben, ja hy pleyt om heur trou, maer ick segh jou dat Moertjen, eer ick een Vrijster wou halen met de pleytsak, ih wou liever ik weet niet wat, in de besukte Meyt stak.
Wel kijnd neemt daer een exempel aen, en toond jou wat bleyer, want een bleu Oryer wort zijn leven geen bedijer, nu my dunkt dat ik al gerucht hoor, de Meyd is op hangden, Genacht Vaer, maehter wat van.
Gut hoe wateren my mijn tangden.
Maer wat is 't vreugd, en als men soo gelukkig vrijd, 't is rechtevoort aers noch aers, of mijn ziel op een kruywagen rijd, dat loof ik wel volkje, sulken reuteltje, sulken moye meyd.
Sulken suykertje, sulken honingh je, sulken vrindelijnheyt, datter de groote keyser van Ethiopten, Asien, en Afcijkken, maer eens tijding van had, hy quam in Holland, om haer te bekjcken, is te kraf ig net.
Saegje wel hoe giestig dat haer de kap sat, ik seg jou dat 't moyste meysjen is dat sijn leven pap at, sy is te biestige sinluk haer nette suyverheyd verquikken, sy gaet sinlijke Neeltje veer te boven, en die schuyrde haer gat noch met Bikstien, ja dat meer is als sy eens pist, wie hoorde oyt van sulle nette Prouwen, soo leydt sy een Beusem tusschen heur Beenen, om dat haer Kousjes niet bespatten souwen.
Ick wou ick een Conterfeytsol van heur hadt, ick sou 't dragen op mijn borst, in steed van medaly, 't sou sulken verquikling wesen door mijn worst, holla!
Daer komt sy aen, ich moet hier een beetjen gaen staen in 't duysteren, om een reys na de woorden die sy in heur eenigheyt spreelt te luysteren.
De tijdt is al verscheene dat ik Jan Soetekau hier heb bescheyen, waer mach den dreutelaer blijven, denh ik, waer na mach hy beyen, det moeyt my al een beetje dat ik hem gisteravond soo heb deur ehaeld, ick hebber te nacht niet om kennen stapen, soo beest het my in de Kop omn emaeld, het is een mey Jongman, 't is een oryer als een kruyt, Ik seg sou komt hy weer, hy is de Bruygom, en ik de Bruyt, mijn Peetjen Lijsbech Jans is nou een Vryster van sestig Jaer, maer sy seydt dat ick jou veur edaen heb hijnde, doet my dat jou leben niet naer, in mijn jonge seugt doen ik noch fris en schoon was, dierdet my van een Vryer eens evroegt, die braef van Persoon was.
Daer ik sey de ik wil niet hyliken Vaer, dat heb ik vast veur enomen, Patientie, seyd hy en hy ging deur, ik docht hy sel wel weer komen, maer ik heb vast ewacht tot het eynde van mijn dagen, en daer is na de tijdt meer geen mensch na mijn komen vragen, Dan nou geef ik 't op, hoewel ik 't wel anders wens, Mangt onder een ouwe meyds pels komt gord noch goet mensch, daerom rae ik alle Vrysters, als het yer by de wech mach gaen, Worter heur van een Vryer ebraegt datse hem niet lichtelijk afslaen Wel docht ick hy spiegelt hem sachtelijck die hem spiegelt aen een aer, daer komt Jen Soetekauw weer, ik seg jou dat het hijh is klaer, ik sel hem niet saeten loopen, ik sel mijn peeijes woorden betrachten.
Dat troost al, hoe weyffelen de Meysjes met hun gedachten, nou ik mag eens by haer gaen treden, en sien eens hoe ik met heur vaer.
Wel Lievertie, soeiertje, troosterite, hertte heb ik iou daer?
Wel Vryertje, streyertje, vleyertje, smeekertje, steeckertje, waer homie van daen, ick sou haest weer na Bed ekuyerdt hebben, om dat ick sogh dat iy hier niet en stond, ian, o neen mijn hondert duysem supkertses, ick pas op sou als een schiethongd.
Olijden!
Hoe heb ick verlangt na deuse gebenedijde nacht, ich heb de uuren, de half uuren, kartieren eteld, aers noch aers als een Bgwache Cuptdo siet my in 't lijf, Heer!
Hy hetter suchen spul, iy soud het niet vertrouwen, ia loof warentigh aers niet of hy het te nacht dansschool in mijn Buyck ehouwen, sucken kitteling, sucken prickeling, sucken zwaeying, sucken draeying heb ik daer ontrent evoeld, 't is of 't in liefde zwom, al mijn goetie worden over ende espoeld.
Ja wel, sa wel, wordje niet uyt jouw zinnen!
Zygut knecht wat blaesje al took uyt brand jy oof van binnen lan.
Nou dat over eslagen mijn bekie te weer wel, waerom dat ik t'on vry, en hoe braftige lief dat ikje heb, waerom laetje me noch langer in de ley, ik diente, ik minie, ik strookte, ik spreehre, ik vlaeyje, ik lohte, ik smeekte, ik volgje, ik bidje, ik eerie, ik vierte, in achtje, en waerom laette me noch dus soopen, mijn Engeltse waer na wachse?
Spreeckt doch een troostelijk woortie, en seg een reus om de nuwigheyt ia, 't sel aers noch aers wesen, o ick met koussen en Schoenen in den hemel, ick sel iou soo gedienstigh wesen, jy sult by my hebben sulcke sekkere daegh, ay selt niet begeeren, of ie sult het datelijck hebben, al waerje noch soo graegies, 's Nachts sel ik droomen wat iou daegs soet sal smaken, o trijn.
Trijntje!
Je sult dan eerst in de nieuwen Hemel rahen.
Ja jan de woorden zijn goet d'enden leggen de eyeren.
O malle gekje, hoe meugje my dus aen 't hooft leggen beyeren?
Ik zweer ion by mijn Jan oom, dat is ommers veel eseyd.
Ja wel seeler i hund jou woorden doen met een Qualsalvers welspreeken heyt, en sou oogies drijven soo soeries in iou hoofte, noe joumen ion weygeren kynnen siet daer mallaert, ik beloofje.
Wat mijn soete struyfmangt!
wat mijn eygen albastert beeltie?
Maer jy moet'er geen woorden van maken zweert my dat by ton keeltje.
Sie daer by mijn keel soo waer als ick leef.
Waer dat ik niemant als iou trouwen sel soo lang als ik leef.
Dat 's een woortie uyt de heunigton daer smackt een soen op Trijn.
Jou murrewert nou hoe dusken malle gelaet!
In weet van breugt nau waer ick ben, 't is of mijn ziel om een luchte gaet.
Noo, nou Jan Soetekauw, 't is tijdt dat ik kuyer, ick moet het moytjes overleggen, en sten hoe ik 't met mijn moereie muyer.
Neen kijnd, ik sel je t'huys brengen, wy kennen soo niet scheyen.
Ich sel eerst sten of mijn Moertien slaept, iy moet soo langh een beetien beyen, en soo haest als gy mijn bremmen hoort, komt dan vry binnen.
Wel mijn hertie, wel mijn bekie.
Dats ion veur om tijd te winnen.
Gut keyeren!
hier willet op een schaeps scheeren gaen, al houd sy haer wat mal, ik wedse beget hrjten sel als een dief in de Paerdestal, ik selder wel op loeren, en krijg ikse in de kamer, o akkermenten!
Hoe wil ik 'er op kloppen met mijn veur hamer?
Sy bremd al, ik mach my op de been maken, ik beding dat gy zwijgen sult, soo veer gy wat hoort kraken.
EYNDC.
Kluchtigh tafelspel van MELIS THYSSEN, een halfbakken Vryer, gaende van d'eene Vryster na d'ander te vryen.
Eer wat is hier al moy goetje by malkaer, izeegen lach keyeren hoorje niet, hey genavond allegaer.
Wel hoe mach dit verweende goet dus op me hijlken, sy denken wat moyer Vryer komt hier aen strykken, zijn Kleeren bennen op sijn nieuwe suufs gemaalt, uy moet hier vryen willen, ja, dats waer, dais recht op sen koy eraeht, wani goe mannen, als 't ook al is eseyd, ik word een groot Rnecht, ick moet haest uyt zien om een Meyd, en dat ik een moye Vryer ben, dat weet ik wel van buyten, dus wil ick het heyl ken eyn delha in mijn hert gaen besluyten, en of ik een sinlijke Vryer ben behoesje niet te bragen, m'ijk kijnd dat hembd heb ick al volle drie weken edragen, en kijk ereys allegaer hoe krastige wit, is 't, of ik 'et van daeg eerst aen etrokken had, en dat is al om dat ick sulk helder blanker vleys ongder, Mijn klieren heb, en daerom geeft'et my ock geenwonder, dat de Meysjes garen met my wech willen, Wangt sy souwen garen wat blanckx trouwen, is 't niet soo kijnd, of sou sy meer van wot laux houwen?
Maer wat dunhje van een oryer, die 't dus euvelijk net klaert, om de waerheyt te seggen, souje niet willen datje een reys ey hem te bed waert, nou Meysje behijkme te degen, ben ik niet een moye vryer, wat dunckje van mijn Broeck, dientse wel een haprtje wyer, en wordje nog niet opme verlieft, weetjeme niet te helpen aen een wijf?
Rijk wat ben ik kostelijk over mijn hiele lijf, want heb ik een sijn ferwiele kin, wat ben ik een reyn postuur van een mensch als ick begin, wat heb ik daar een zijd'satijne Neus, die ick fraeytjes weet te schibken, neen keyeren ik ben sinlijk, in pas wel op men stikken, dijn aensicht en mijn mongt staen altijt even net, besongder als ickse soo een reys in de pruym heb efet, en bij 'k ereys hoe het glimt, niet waer!
Aers noch aers, of 'et eblanket waer, behijcket ereys te degen by de haers, en daerom geeft'et my geen wongder, dat onse lysje Flepkous soo geweldig was op my vertieft, Wangt sy het me wel, oudens met een nachtje gerieft, en dan heb ik dikwils ehoort, datse dus pratende in haer slaep gaet, waer mach melis?
wesen Heer hy is lang voor den Duyvel om raepsaet.
Waer wat was 't een moye knecht, Heer wat was 't een goe sul, ja maer wat had hy blanker vleys, als ik 'er nou om denk, o lijden, de lteffelijke Langst, ik wou dat hy my noch een poos vrijden.
Starters Melis Thijsz.
En dit Lysje datje wel verstaet, was al een van de moyste Meysjes van 't hiele Tangt.
Maer nu ben ik een aer giest eworden, sa vry nu met een verstangt, is met my sind ver hiert, dat het niet en loof, en daerom benne sulke slechte Hepliken voor my al bedurven, is mijn groote Broer lochem thijssen esturven, die hiel al selver huys, 't was al een rykke Fokker datte mient, en van hem heb in eerst een goude King met een eel gestiem, drie Broehlien, vier Wambussen, en tien nieuwe Kragen, sou sulken vryer geen vryster behagen?
Noch kreeg ik drie Oorhussens, die waren estikt en enaeyt, met somttes, vol strinies door malkaer edraeyt, met vofstehe in een, dubbelde roostes sitkseltjes, en daer peerlises boven on Daer leyt Melis nou soo makkelijk in, dat hy wel een kermis pop schijnd, jy soud jou verwongderen datje de fraejjigheyt saegt van ion imboelen, Wangt ik heb wel ses bankwerkshussens, en seden spaense Stoelen, noch verpotten pannen, ketels kannen, en alderly huystaet, die shals in uyt bryen ga el puntigies t'huys laet, en nou ik
Ick wil weer gaen sien na een aer, allesten moe, ik heb vry wat beter sin in sou als in haer, taet ereys hijkken, ia wel in segh dat ick volkomen mis, indien gy de rib nietbent die uyt mijn lijf enomen is, ja wel!
weest gegroet, weest gegroet, daer mijn hert en mijn ziel na, benje daer?
Och moerl ons gebenedijde, heylik is in 't Paradijs emnaekt.
Ip bent die geen die ik staeg broom bedien, Och jou aensleijt heb ik te nacht in 't herije van mijn droom esien, en doen worden wy gereveleert dae je soud worden mijn wijf, en nou ik jou sie von lacht mijn hert en ziel, en al 't goetjen aen mijn lief, mijn supher, u ijn heuning, mijn pap, mijn bry, mijn gedient, in moet een beetjen by schikken, wel hoe dus weersoordig hebje geen sin in mijn hijnd, Digitized by I.
Starters Melis Thijsz, ik ben Melis Thijssz die gy al vry wat selden in den wijn vijnd, in hou het suynigies by malhaer, wel hoe je wilt moer, ik wil weer gaen na een aer.
Genavongd jonge dochter, genavongd Vaer, moet jy dan seggen, maer ik ben een Jongman op 'e beste van myn lehen, en daarom sou in me garen in d'Houwelijke staet gaen begeven, ik hen fraey lesen en schryven, ik ken veelderly Talen, Gelijk laet me sien, duyts ken ik altijt voor eerst, franx daer souje mijn meester niet in kennen halen, hoe soet Noch ken ik Engels, Itaeljaens, en 't Latijn gaet mijn of, je weet niet, Gelijn ey exempel, Ego non polsum partum' Heer ik mach geen koevoet, en wat mijn leven aengaet, souje in heel Eure pen, Geloof ik vastelijk mijns gelijk niet konnen belopen, kort Wangt ik ben van passe dik, van passe dun, van pesse lang van passe, ick den geen scherwinkel, noch geen dilpens wat my schort, ick heb een putje in myn wang een kloffe in mijn hin, En een beetjen sproeten, dats van de negen schoons den als ick my wel versin, wee oogen die bruyn als een git in mijn hooft staen, met een hals, niet waer!
Soo blant als een Sween, ik hou al myn tuygje reyn sixen vaerdig, en wat dunkt iou ben ik niet een moy, Meysie waerdigh, och datie mijn Wijf waert!
ik sou iou soo gedienstig wesen, ik sou ion water halen, ik sou ion pietercely helpe lesen, sou tou daer houwen sitten met een hussen altoos, en komen aliemeis bragen, hoe vaerie Schaepie, hoe vaerie mijn soete butterdoos!
In soud niet meer doen als ie selve woud, en slapen soo lang als 't sou lusten, en wie weet hoe dikwils ik ion op eene nacht wel kusten, ik sou al wel besorgen, ik heb selfs een groot stuk Langt, en daer van krijgen wy soo veel Curf als men in een hiel taer verbrangt, en daer souwe by' vuur sitten met een volle kan, en ik sou seggen avous Wijf, en sy soud seggen ik bedankie man, sou iou 's morgens rijgen, klien, en oppronken wel te degen, ja jou kleeren met een schoone schuyer reynties af begen, in sou iou schoenen zwarten, iou schorteldoek bijnen, dienen sou al den, o moer!
ik ben al wat een Man met eeren wesen mach.
In sou iou Kousie, war'nen eer iyse aen iou gebenedijde voetles, ik sou 's morgens hiel broeg, soettes, opstaen en 't huys uyt begen, en d'as op raepen, en dan sou ik segg'n ge norgen wijfie, hebje al wel te nacht essapen, somma, ick sou soo koest'ren, knoffelen en behagen, da je ion in 't minsten over mijn niet soud hebben te beklagen, en wilje noch niet voen?
soo sel ik hier geen Vryster krygen, na mijn wens, ijn pens, soo mach 's dit glas wijns gaen lappen uyt een duyts hert in 'n reys.
Nu in mach gaen zeyeren, dat heb ik al in mijn vleys, en hel je me nu lang genoeg van veuren besien, besietme van afteren ook.
Degewaandevrooy.
KRAAM BLTSPEL.
DOOR S. siol.
T' amsterdam, by de wed van GYSBERT DE GROOT, veropdragt, aan myn boezem Vriend, an maareing Liefhebber der Nederduytsche Digtkenst.