floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Gy Tyter zeght, dat in de min De Jalouzy van nooden is, En Damon houdt dat voor een mis.
Een ieder were van uw' tweên Zijn zeggen nu met goede reên.
Ik legh mijn ooren in de week, Op dat ik een goet oordeel spreek.
Wel Damon zijt ghy zoo een kindt!
Wel Damon zijt ghy noch zoo blindt!
Weet ghy niet, dat de liefde by Zich, altijdt heeft de Jalouzy?
'k Zeg d' aerd niet een trouw minnaer heeft, Die niet vol Jalouzy en leeft: Op dat ik toon met meer bescheit Het geen, ik u hier heb gezeit, Zoo let op deze sluitreên wel, Die ik tot mijn bevestingh stel.
Zagh iemand ooit wel min, waer uit Geen over groot begeren spruit?
'k Meen neen; want ziet, dit is de min, Een groote neigingh in ons zin, Tot zulken eenen, die men niet; Of die men niet genoegh geniet.
De liefde die is met het geen Hy heeft zijn leven niet te vreên; Maer tracht altijdt na vorder goet, Dies hem terstond een hoopje voet; Dit hoopen heeft staegh by hem staen Een groote vrees, van niet t' ontfaen: Want hoop en is geen zeekerheidt; Dus vreest men, dat men werd ontzeit, En deze vrees baert Jalouzy.
Want alzoo haest daer iemand by Mijn Nymph is, vrees ik, dat hy magh Ontrekken 't geen, daer ik op zagh; Of dat hy 't my alreê ontgaet, Terwijl hy met mijn waerdste praet.
Dat brenghje zeeker deftigh uit: Want achtervolgend' uw' besluit, Hebt ghy geen liefd' die in u woont, Die geen quaet achterdenken toont.
Jaloersche minnaer ghy en zijt Voorwaer niet waerdt, dat g' iemand vrijt: Onwaerder noch, dat u een Vrouw, Zoo zoeten dier, beminnen zou.
Blijkt niet genoegh, dat ghy niet mint, Als ghy zoo vol Jaloersheidt zint; Quaet achterdenken baert altijdt Een vreemd' gedacht, een groote spijt, En uit zoo grooten spijt ontstaet Een gramschap, die niet licht vergaet; En op den Ionghman niet alleen; Maer ook niet weinigh op die geen, Die zoo men snorkt, zijn ziel, zijn zin, Getrokken heeft tot hare min.
Zeght lieve roemt een minnaer niet Te staen in zijn vooghdess' gebiet?
Te hangen aen haer lief gemoet?
Te willen doen, al 't geen zy doet?
Ik neem zy mint hem, is 't niet wel?
Waerom verwekt ons dan een quel; Een gramschap, en een quaet gedacht?
Heeft zy haer eigen zin volbracht, Haer wil moet ons wil wezen; maer Hoe veer is het met u van daer; Ghy vloekt, gy raest, gy wenscht het wijf, Wel hondert dit, en dat, in 't lijf.
Ey zeght, heeft rechte liefde plaets, Daer iemand maekt zoo veel gelaets?
ghy trekt het al te veer; De Jalouzy die doet wel zeer; Maer niet zoo heftigh als ghy blaest.
Behalven als men meerder raest.
Ik zegh, dat onder het gevry Zich veeltijdts voeght de Jalouzy.
Ik geef uw' alle bei gelijk Zoo dat hier niemand d' eer en strijk.
Doch in de vryery zegh ik u tot besluit Wordt d' een door Jalouzy veel meer, als d' aêr gebruit.
Emblema amatorium.
Amor vestitus.
Mirarisne illud quod amor cum vestibus adstet, Ast ego divitijs quod redimatur amor.
KUpido die men plagh altijdt te malen zonder Kleet, moeder naekt, laet u dat niet eens geven wonder, Dat ik die wambais nu, broek, koussen, ende schoên Aen zijne lendenen, en teere voeten doen: Want eertijdts plagh de min alleenighlijk te kijken Op Deught, en wetenschap, en and're diergelijken, Maer nu in onze eeuw' is 't zoo daer meê gestelt, Dat men malkander lieft alleenigh om het gelt.
De minne zonder goet kan 't nu niet staende houwen, De minne zonder kleet die zal terstond verkouwen: De Iongen die is teer, ey werpt hem om het lijf Beschutzel voor de kouw, of anders werdt hy stijf.
Incomparabili viro Thomae Carbasio, medico excellentissimo, philosopho summo, poetae raro.
FUndite fletus, Resonent tristi AEthera planctu.
Iacet heufato Raptus iniquo Vivere dignus Nectoris annos.
Artis medicae.
Unicus honos.
Quo non alius Doctior uno Semper tremulam Tangere venam, Pellere febres, Tollere morbos.
Mr. Johan Beets Voyagie na de Kust van Westindien, Doen hy als Viscael veor op d' admirael generael Pater.
HEt anker lagh nau in de grondt en om de bomen; Was nau een tou gemart om 't drijven voor te komen, Of, zie, terstond quam een Maeraen te paert op strandt, Ons vragende wat volk wy waren, uit wat landt, En d' oorzaek van ons komst; den Admirael voer derwaerts Met den Vic' Admirael.
Den Iber vlood nu herwaerts, Nu daer weêr in 't geboomt', tot dat hy quam te spraek Aen strand, doch in 't geboomt en vraeghd' met ernst wat zaek Ons onze Schepen aen het Eylandt dede zetten: Den Admirael verhaelt, hoe 't volk de Scheurbuik lette, Van langh in Zee te zijn, en daerom onze vloot, Nu tot verquikkinge ververschingh had van nood: Indien dat hy ons woud grof en kleen Vee bestellen, Dat wy alsdan zijn landt niet vorder zoude quellen; Den Iber stondt bedeest, hy wist niet hoe hy zou: Maer eischt' tot midnacht uitstel om eens met zijn Vrouw Dit in de schael van reên met ernst te overwegen, En vluchte met dit woordt door zijn bekende wegen.
De nacht die spreid' haer kleet vast van de bergen neêr; Ons Schild' wacht stondt vergeefs den Iber quam niet weêr.
Nau had het morgen-roodt het roozen hof ontgrendtelt, Of d' inwoonder die zagh ons vanen los gewentelt Bezwaeyen zijnen strandt, en scheem'ren door het woudt; 't Woudt dat zoodanigh doen voorheen noit had beschout.
De Goden van het bosch; de Nymphen van de kuilen, Die al te wilt en woest in zulke woninghs schuilen, Als haren aert vereischt, verwondert, quamen, om Gelijk of 't kermis was, te dansen op den trom, En op des vanen-zwier: maer als d' helbaerden blonken, De maten ritzelden, en de musketten klonken, Vertrokken zy verbaest in 't diepste van het bosch, Daer zy gelijk van schat, van zorgen ook zijn los.
Den Iber van een bergh ziend' ons Soldaten trekken, Bleef verre buiten schoots, bestondt daer meê te gekken, Vermits hy waende, dat de verheidt van het padt, 't gebrek van 't versche nat, En al het kreukel bosch, den onzen zoud beletten, Ons ongewoone voet in zijne woonst' te zetten.
De Zon had nu wat meer als half zijn reis gedaen, Wanneer dat onze trop de poort zagh voor haer staen, Die tot de huizen leit twee Hemel hooge toppen, Besloten, die ter zijd; den engen wegh quam stoppen Veel opgehoopte steen van rotzen op een ry, En liet een enge padt maer in de midden vry.
Al werken van natuer, doch met een poort gesloten, Een plaets daer twintigh man wel duizent af zoud stooten.
Verwaenden Iber!
wat verlaet ghy deze wal!
Hier is uw' beste sterkt', houdt hier uw' Vyandt stal.
Maer neen, hy vlucht, de poort is inder yl gewonnen, Is inder yl om ver gerukt en heel geschonnen.
Men ziet het open Vlek, waer in men hem begeeft.
Den Spanjaerdt is gevlucht met alles wat hy heeft, Dat 's Vrouw en Kindt, dies wy daer niet met allen vonden, Het leger wierd gemaekt, en daet'lijk volk gezonden, Om op te zoeken waer datmen vers water kreegh; Want al het volk was droogh, en al de vaetjes leegh.
De Schipper van de Kat, verzelschapt met noch and'ren, Gingh door het yl geboomt, om vocht te zoeken, wand'ren, Niet ver van d' eerste wacht rees een opgaende duin, Allenxjes in de hooght, wiens dicht getopte kruin Bequaem was met zijn ruight en man en paerdt te dekken, En kond den Iber tot een goede laeghplaets strekken.
Hier lagh de Vyandt, twee te paerdt en vier te voet, En rent met lossen toom den Schipper in 't gemoet; Zijn wapen was Pistool, deez' rukt' hy van zijn lenden, En meent het doot'lijk loot zijn Vyandt toe te zenden, Maer ach!
de slagh die mist, en geeft een looze zis, Dies hy strak met zijn maet van zes besprongen is; Zy hebben kort geweer, de Vyandt lange speeren, Dies moeten zy met 't lijf de groove steeken keeren, Staen nochtans even vast.
De Schipper werdt geraekt, En d' Iber slaet hem, dat de herssen panne kraekt, Met zijn Pistool, dat sprongh aen meer als zeven stukken, Een ander komt hem weêr zoo diepen wond indrukken, Dat hy ter aerden zeegh, den ander maekt gerucht, Hoe wel hy is gewont, begeeft zich op de vlucht, Den Iber woedt op d' eerst, en om zijn leet te wreeken, Geeft hem na dat hy leit noch zes of zeven steeken: 't Gerught quam in 't quartier, doch eer de voorsten hoop Daer by kond komen, was den Iber op de loop, En toonde vol van vreught zijn al te vlugge hielen, De doode Schipper wierd gezonden na de kielen, Geleidt met vijftigh man, gebonden op een paerdt, By hem gevangen maer niet tot dien eind bewaert.
Men vindt een water plaets; het gaeter op een braden; Men slacht en doodt, elk zoekt zijn graeghte te verzaden, Tot meer als halver-nacht, men zet de wachten uit, En als met eenen kringh men 't gantsche leger sluit.
De nacht werdt deur gebracht, met voorzicht tot in 't dagen, Auroor haer purp're pruik vertoont en gulde wagen.
Strax gingh elk weder Scheep: maer AEolus, die aen De windt gaf vollen toom, ontstak een Zee Orkaen.
Het weder weêr bedaert.
't Jacht uit het oogh verlooren, De Vloote werdt verspreit, men kruist al weêr als voren, Doch 't schijnt, dat hier de Zee geen Castiljanen lijdt; Want zich niet een vertoont in schaers drie maenden tijdt.
De doodt die gaet terwijl zijn snelle zikkel strijken, Zijn zikkel voor den mensch niet mooghlijk te ontwijken.
En mait de beemden van haer eerste klavergras, Zoo datmen in een week wel vijftigh dooden las.
Het roer werdt op gedout, de schooten afgesmeten; Vincent is al den roep.
Men komt; maer vindt geen eten, Dat tot vervarschingh strekt, als hier en daer wat kruit, En Zint Anthony geeft wat gulden appels uit.
Het volk is op de been; maer niet van ziekt ontslagen.
De Ankers zijn gelicht, de volle Zeylen dragen, Het Landt is weder wegh; den Admirael die zendt Twee Schepen met een Jacht; op dat zy gaen omtrent Pariva, en aldaer haer last met vlijt volbrengen; Het woort is nau gezeidt, de leuterende stengen, Die voelen haren last tot boven in den top, En merken tusschen ons en haer een wijde glop.
Den Evenaer is van ons Schepen door gesneden, Brasil leidt voor de neus en met Brazil de Stede Van Salvador, dies gaen wy met malkaer te Landt En ik met ons Kap'tein betraden eerst de Strandt.
Bol-worm, Die veel Nederlanders te veel quelt.
Quod citò fit, citò perit.
DE Roomsche tong' die 't hooft een lauw're krans deê dragen, Riep over zijnen Eeuw': manieren och!
ô dagen!
Maer dat hy nu 't gezicht eens beurden uit het graf, En dezen tijdt beschoud'; wat maekt' hy nu daer af?
Hy riep Hippocrates en Chiron van beneden, Appolloos waerde Soon en liet hy niet in vreden In 't Elizeisch veldt, Galenus moester by!
Ja al wat helpen kon tot deze zotterny, Riep hy al voor den dagh, met haer bepiste glazen, Met bossen met lancets, met kruiden ende grazen; Vermits de Bolworm zoo de harzenpan ontstelt, Dat meest, wat lepel likt, daer van zeer wordt gequelt.
Of liet de zotten naer Anticyras toevaren Om Nieswortel en zoo haer zinnen te vergaren.
Maer lieve Cicero, wat breekt ghy doch uw' hooft, De Worm is in 't gebeent, de herzens zijn verdooft, Verblindt, verzot, verdult, verrot en opgegeten, Zoo dat haer, wie zy zijn, al langh al is, vergeten.
Dees die meer kinders als hy hondert guldens hoopt, En schaemt hem niet, dat hy voor twintigh duizent koopt, Den ander staekt zijn werk, waer van zijn huis moet leven, En neemt zijn laetste geldt voor wijnkoop dat te geven: Koopt zoo de bollen op; de wijven porren aen, Al zoud' de zak half-vol vaek werden toegedaen.
Wat doenten dat'er zijn daer loopen zotten onder.
Den Reeder leydt niet aen; den Chirurgijn gaet zonder Bos in den arm, en dwaelt indachtigh over straet, Terwijl dat zijn Patient van vuil en pijn vergaet.
Den Advokaet die heeft zijn Lessenaer versmeten, Den Doctor onder weegh des kranken ziekt' vergeten, d' Apteeker vol gedacht vergrijpt zich in 't Recept; Zulx dat de krank' in 't kort geen aessem meer en schept, 't en magh de Procureuren 't Waernemen van haer Rol ter nauwer noodt gebeuren: Wat aen Stadthuis en Grif gekoppelt is wel vast, Volbrenght maer zoo wat heen in tegenheidt haer last.
Het doodt verouwd' penneel wordt van de mijt gegeten: De verruw' leidt verdrooght, pencelen heel versmeten.
In d' oven leidt't gebak geborsten wijt en zijt, Waer door den Huisheer windt en kouden hagel lijdt.
De Bruydt die Troude, maer de Goutsmit maekt geen ringen.
De Pastey bakker bokt niet om wat kleine dingen.
Smidts, Kuipers, Timmerlui, en wat ooit schootsvel droegh Die lappen 't schootsvel neer en loopen in de kroegh.
Daer zit de Snyer vast, en boven al de Wever, Die t' huis geen broodt en liet, wordt daer de Wijnkoop-gever.
Die ronde billen had, als hy zat op 't getou, Heeft daer een Looden aers, dat hy niet rijzen zou, Al quam, ik weet niet wie, daer roert hy 't kinnebakken, Daer voert hy 't hoogste woordt van dukken en van lakken; Al stinkt hy na 't getou, en 't snot hanght in den baert, Noch houtme Jonker Spoel het hoekjen van den haert.
Maer wat komt daer van veer?
ik ziet d' een is een Koopman, En die een Reeder Scheeps.
Wat is daer een geloop an Van de Vyanden van de Bolle-dolligheidt, Die 't huisgezin voorstaen met wakk'ren arrebeidt, Als Schuitevoerders, Knechts met Sjouwers, Zakkedragers, Scheepstimmerluiden, Spijkermakers en Houtzagers, Met fluxe Bootsgezels, beteert, besmeert, bezweet, Die 't slend'ren overstraet wel achten 't meeste leet.
Dees klagen zoo het schijnt, de grooten schuddebollen, En gaen recht deur te kroegh: de Bolworm is aen 't hollen, Die daer van veer met langh en zwarte mantels gaen, Zijn die zom wijlen op en om de Preekstoel staen; Dees hand'len onder hants dat 's quanzuis wel zoo eerlijk, Maer ondertusschen quelt de Bolworm haer ook deerlijk.
Haer winst moest zijn voor Godt en tot der Kerken roem, Maer nu zoektmen die te trekken uit een bloem.
Verd waesde Rentenier wat lost ghy uwe brieven, Is dit alleenlijk om uw' Huisvrou te believen?
Uw' Huisvrou die met u ter wagen rotst en rent Om Bloemen, waer voor ghy dan harde daelders zendt.
Eerst moght uw' Huis u niet een oogenblik ontberen, Nu zijt ghy in de kap, nu doet gy niet dan teren, Nu komt het met haer zin te wonder over een; Want zoo ghy nieten gaet, zy zendt u zelver heen.
Ghy neemt de Koopmanschap in achtingh op de kamer, Uw' Wijfje by de straet, wat kander zijn bequamer, De wegh is zoo bezet, dat niemandt u ontglijt, Dus komt het, dat ghy ook zoo rijk van Bollen zijt.
Dees die verkoopt zijn Landt, den ander zijne woningh, En koopter Bloemen om.
De Kay die wordt een Koningh.
Want daermen alle daegh wel duizent guldens wint, Daer ist de pijne waert, dat hy ter deegh begint.
De Koopmanschap gaet aen: wie sal het meeste schrijven?
Drie hondert.
Twintigh meer.
Noch dertigh, 'k laet hem drijven.
Vaert wel daer meê.
Midts gaet de kooper aen den haert.
Daer ist, wel deze Bol is vry wat meerder waert; Wat zoudze zeidt Jan spoel, die staegh zat in het hoekje, Hy blaest zijn pijpjen uit en schut zijn glimmigh broekje, Vriendt zeit hy, zoo ghy my wilt overdoen de Bol, Ziet daer's mijn handt, ik maek vier hondert gulden vol.
Daer teekentmen de kaets, de wijnkoop moeter wezen.
Nu mannen luister toe wat biedje nou voor deze, Die jonghst op zeven hondert azen is geplant?
Twee duizent gulden, hoe?
wel dat raekt wal noch kant.
Ik schrijf ses hondert meer.
Twee hondert noch daer boven Riep Lubbert, Albert dorst drie duizent juyst uitloven.
De Bloem die wierd verkocht om vijf en vijftigh meer, En deze kooper won net hondert daelders weer.
Zoo gaen de zaeken voort.
'T is vry gelach voor allen, Jae meer, men mach 't niet uit, 't bier heeft geen goet gevallen.
Loop Castelein haelt eens een frissche roemer wijn: De wijn is zoo te kout zy moest gewarremt zijn Zeit Piet, zoo dat 's hem recht spaert nu kaneel noch suiker: Ey neemt die groote kluit en maekter van een duiker, Zoo dat is zoet genoegh; een hallef kantje vriendt, Of anders tot de Boom, zegt hoe het u maer dient.
Het nachtje wort verslenst, een kroegh en ken niet houden, De Brandenburger moet in 't krieken het verkouden Beschutten van de maeg', dat is 't gezette perk, Daer na den gantschen dagh met eeren van het werk, In kroegh of in het bed, men ziet geen zonne rijzen, Noch ondergaen, men weet niet als een Bol te prijzen.
Dat 's't al in alles, na haer vreemde malligheidt.
't Is noch niet langh geleen, zoo kortlingh wierd gezeidt, Dat thien Floristen juyst tot wijnkoop hadden t' zamen Tzeventigh guldens, en als zy tot reek'nen quamen, Bevontmen datter was noch tzeventigh te quaedt, Gaet voort, zoo, dat schiet heen, vermindert niet uw staet.
Zoo, vloiter zoo wat in, schreum niet het mach wel wezen; Want Croesus die is in uw' handel op gerezen: Hy stroit in 't wilt in 't woest zijn rijkdom in uw schoot, Om Flora, dien hy heeft een nacht te bed genoot, Het onbezuist geschenk van Floraas milde pollen Vlieght u ook door het bloedt en helpt u by de snollen, Waer door de meester geldt verdient; Zoo dat is dobble winst, eerst Flora nu haer vriendt Elk schiet om 't best, Barbier zoo zal u goedt wel groeien, Zoo zal een honigh stroom uw deur in komen vloeyen.
'K geloof wel dat ghy woud dat nimmer een patient Om pleister of om schaer uw' deur en quam omtrent, Of zoo van 't dartel volk uw' stok wierd afgesmeten, Ghy zoudt geloof ik vast 't oprechten weer vergeten.
Thien duizent ponden vlaems, ten is geen kleine zom, Acht ghy uw Bollen waert, jae gaeftze daer niet om.
Maer wat speelt groore Jaep een Bolworm, om zijn ooren, Hoe vlieght hy over straet, daer gaet geen stap verlooren, Hy neemtze uit de nest.
Wat koopt die man al goedt!
Ik loof schier dat hy Crassus schatten hebben moet.
Hier David, jy moet wat by deze Goliath staen, Gy slaet ook vry wat op, en laet den handel glat gaen, Al zoudt ghy al 't geen u bevolen is als Vooght Op lichten, dat 's ook recht, 't werdt om profijt gedooght.
Hy hoopt hy zoo veel zal als Pietje proever winnen, Die op een klein profijt niet meer en stelt zijn zinnen; Maer overleidt, hoe hy 't gewonnen zal besteên Aen Huis, Thuin, Paert en Koets, jae reekent vry wat heên.
Ghy komt wel daer gy 't vindt, 'k wed d' Allekmaersche tochten Alleen wel ruim en rijk u al dit goedt opbrochten.
als Flora komt zoo opent zy haer Bloem, Maer na een korten tijd verliest zy weer de roem, Zoo ging' et met deez' maets, men dreef eerst grooten handel, Maer strax gelijk Narciss' vergingh al hunne wandel.
Die eerst had Crezus schat, of Irus arremoe, Verloor, of tast in 't geld tot aen de kneukels toe.
Wy worden by een Bloem van David wel geleken, Vergaen ook, als een Bloem, zoo veeltijdts is gebleken, En blijkt noch alle daegh, en meermaels blijken zal; Ey lieve Tulpezot, blijft doch niet langer mal!
Lof van Daphne.
Singula quid referam?
nil non laudabile vidi.
ACh vlugg' ach kleine wicht!
nu ken ik uw' vermogen, Nu ken ik, dat ik ben tot in uw' dienst getogen, Verwonnen en bestrikt, uw boeyen heb ik aen, Die na mijn Joffrous gonst en minne my doen staen: Ten is geen wonder, Godt, dat ghy my hebt gevangen, Die dikmael zelfs Jupijn zijn Godtheidt maekt te bange; Apollo is het leet, dat hy onsterflijk leeft, Atlantides beklaeght dat hy geen eind en heeft; De Monsterdooder heeft zijn huit en knods versmeten, En is aen het wiel by Omphale gezeten; Dees dwinght ghy dat ik my vangen geef, Dat ik, een sterflijk mensch, voor uwe Godtheit beef.
Te meer daer noch mijn Nymph, is zoo volmaekt van leden, Begaeft met zulken geeft, verciert met zulke zeden, Bepronkt met zulken deught, het hooghst en grootst cieraet, Dat zy de dwingsters van Jupijn te boven gaet, Een Clymene verpuft, en Herzes schoont doet bloozen, En 't Lydisch kindt door schaemt haer pruik verwaereloozen, Waer vindtmen ergens een, waer zagh men ooit een Vrou, Die voor mijn Daphnes schoont ter schuil niet kruipen zou!
'T schijnt dat de gulde Zon zijn schitterende stralen Van 't heldere gevlecht mijns lieven Nymphs komt halen.
Ha opgetoide top!
die kroezer als een rank Mijn ziel in haer gekrul en vaste strikken dwank, En zoo gebonden houdt, dat ik mijn leve dagen Niet wil en ook niet ken zijn uit 't geboei ontslagen.
Mijn Daphnes voorhoofts vel verpuft en trotst Diaen, En doet haer zilv'ren glants heel zonder schijnzel staen.
Haer trekkelijk gezicht, haer lonkend' lieve ooghjes, Bekranst en om-bezet met Ebben-houte booghjes, Beschamen bei de Pools, Bejouwen al 't gestert; Terwijl haer wangen kleur de Roos en Lely tert.
lippen!
Neen maer enkele koralen!
wiens na gelijk Apelles niet zou malen.
Ha net bepaelt gebit!
verguizend het yvoor.
Ha aessem!
voor wiens geur ik geen Viool verkoor.
Ha keel!
die overtreft de stemmen der Syrenen.
Ha kin!
ha neus!
die elk uit was gedrait zou menen.
Ha vingers!
Baccho waert, ha nau geschoeide voet!
Daer Cynthia vol spijt haer zeil voor strijken moet.
Ha hals met blau doorstraelt!
Ha borst!
wat wil ik zeggen Van 't geen het moei'lijk kleedt voor ons ter schuil komt leggen!
Is 't kijken ons belet, 't vermoeden staet noch vry; 'K vertrou mijn Engelin volkomen, dat zoo ghy In d' oud' Godinnen strijt u meê had laten vinnen, De Rechter had gezeidt, ghy Daphne zult het winnen.
De minnende Troiaen was wel zoo oordel-rijk, Dat hy uw 's achten zou te wezen geen gelijk.
Ghy zijt by na volmaekt, en hebt gants geen gebreeken, Als een die al uw cier en schoonheidt gaet versteeken, Met oorlof lieve Nymph, ghy zijt te zeer be laên Met een voornemen in die staet te blijven staen, Daer ghy u nu in houdt, ghy wilt niet zijn verwonnen, G'lijk den Carbonkel steen van 't vier noit is verslonnen, Van 't vier noit is verteert en noit verandert is: Maer uit de heete gloet gehaelt wort even fris.
Zoo houdt gy waerde Vrou uw maeghden staet in waerden, En wilt om deze staet geen ander staet aenvaerden In 't mids van 't minnevier, van 't lonken van 't gevry, Blijft u de maeghden staet heel onverandert by.
Verkoren Engelin: Die maeghden wil be-erven, En moet geen maeght meer zijn; maer hare maeghdoom derven.
Ook maeghdoom is geen deught, die d' houwelijke staet In hoogheit overtreft, in heil te boven gaet.
Dies halven lieve Nymph behoort ghy te verlaten Uw' overhart gemoet, dat steets de min wil haten, En hangen zoo een aen, die d' hoop van wedermin Tot alle trouwigheidt doen geven heeft zijn zin, Dan waert ghy heel volmaekt, gelukkigh dan, die gene, Die ghy uw' lieve gonst en weermin woud' verlenen.
Ik stel hem in de heilst en Goddelijkste staet, Die ghy door wedermin uw lent genieten laet.
Kupido schoen-zetter.
Res praeclara procul spectantibus esse videtur: Sed contemplanti pessima res amor est.
De liefd' lijkt enkel wat, als m' hem van veer maer ziet: Maer alsmen die doorkijkt, zoo deught de liefde niet.
't IS noch niet lang' geleden, dat Het al beziende Zonnen-radt Liep in de Schutters blauwe baen, En quam vast op den Steenbok aen: Wanneer de Kinders blye dagh Van Sinter Klaes te komen plagh; Omtrent in die tijdt bad de Zoon Van Venus al de hooge Go'on, Om Sinter Klaes, en hy verzocht, Dat hy zijn Schoentje brengen moght: Maer laes!
hy wierd' van yeder Godt Belacht, en wel te deeg' bespot.
Dit zagh Merkuur, en heeft terstondt Getroost hem 't beste, dat hy kond', En zeide brenght by my uw' Schoen, Ik zal u daer wat goedts in doen.
Doe was het Guitje heel verblijt, En riep ô Goden!
u ten spijt, Zal ik mijn Schoentje zetten noch, Al woudt ghy dat beletten: doch De Goden lachten om de Guit, En joegen hem ten Hemel uit: Hy na zijn Ida, ende wacht, Verblijdt, na 't scheien van de nacht, Verlangend' na de Morgen Vrouw, Dat hy zijn Schoen weerhalen zou.
Merkuur die was terwijl op loop, En vondt daer een deel goedts te koop; Van binnen niet als enkel gal, Van buiten zuiker over al, Waer van hy geen klein hoopje kocht, En vloogh daer mede na de locht.
Kupido komt al voor den dagh, Als yeder noch in ruste lagh, En zeid', is hier al wat gebrocht, Of isser niet op my gedocht?
Met ziet hy bei zijn Schoentjes staen Tot boven toe wel vol gelaen; Hy springht van blijdtschap op en neêr; Bedankt de Godt, en geeft hem eer, En nam een handt vol zuiker strak, Die hy gelijk in 't mondtje stak: Maer alzoo haest 't die stukken beet, Doen gaf het guitje zoo een kreet, Dat al de Goden metter vlucht Aen quamen loopen, op 't gerucht, En meenden, dat het aerdsch geslacht Aen d' Hemel toonden weer haer macht: Maer als zy quamen dichte by, Doen merkten zy de boevery, En hadden in het zoet bedrogh, een groot behagen noch.
Kupido kreet, het koord', het spoogh, En riep met tranen in het oogh.
Merkuri loos' en valsche vriendt, Heb ik dit ooit aen u verdient.
Ha valsche zuiker!
buiten zoet: Maer binnen niet als enkel roet.
Wel zeid Jupijn, weet ghy wel kindt, Dat ghy de zuiker zelver zint?
Ghy schijnt van buiten ook wel goedt.
Maer zijt een deughniet in uw' bloedt.