floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Als of ik zelver was gesprooten uit haar bloed, zal ik staaf dankbaar zyn.
Maar ik kan niet begrypen, hoe ik myn harssens ook op deze zaak ga slypen, waarom myn kunne voor Albartus word verzaakt.
En dat dit mannekleed, hem tot myn Vader maakt.
Maar gy, die my van jongs, als voedster hebt, tot heden, Gediend en opgepast, hebt my beloofd met eeden, Dat gy 't me ontdekken zou, waarom ik, als een man, Daar ik een dochter ben, word opgevoed, ik kan Tot noch toe, wat ik doe, of hoe ik u kom smeeken, Ja, bidden alle dag, daar toe uw hart niet brecken, Gy vleid my daglyks wel, dat gy 't my zeggen zult, Zo dra wanneer de tyd daar toe zal zyn vervuld, maar weet, zo gy my wilt noch langer tegenstreeven, dat ik Albartus zal myn staat te kennen geeven.
En zeggen, dat ik ben.
Zie toe, indien gy u... wILLEMINA.
Voldoe dan 't geen gy my beloofd hebt, of... katryn.
Wel nu Gy zulks begeerd, hoor toe, ik zal het u ontdekken.
En u, door myn verhaal, haast uit uw twyffel trekken En waarom gy, als man, terwyl ik 't zeggen moet, Van uwe jongkheid af, tot noch word opgevoed.
Een groote Rykoom had tot Erfgenaam verkooren, den eersten zoon, die aan Albartus wierd gebooren, en zo 't mislukte, zou Heer Polidoor al 't goed, Die mede, nevens hem, was uit dat zelfde bloed gesprooten, voor zyn zoon, die 't erven moest, ontfangen.
Albartus was hierom vol vreezen en verlangen, doch steunende op zyn Vrouw, die op dat zelfde pas, als deze Rykoom stierf, van u juist zwanger was, een zoon hem baaren zou, waar toe hy was geneegen.
Voorts na drie maanden kwam uw Moeder dan geleeven Van u in 't kraambed, en juist op die zelfde nacht Myn Moeder, nevens haar, een zoon ter waereld bragt.
is hy dan myn Vader?
Waarom my in dit kleed... katryn.
Hoor toe, en luister nader, Albartus, als gy weet, is van een vrekken aard, waar door uw Moeder was, met zorg en angst bezwaard, dat zy na deze nooit met hem gerust zou leeven, als hy die erfenis aan Polidoor moest geeven.
Na veel bedenking, kwam uw Moeder, onbevreest, myn Moeder, die voor heen haar Voedster was geweest, Gelyk ik de uwen ben, vrymoedig openbaaren, Haar hartsgeheimenis, en eindeloos bezwaaren.
Doch zo myn Moeder zou doen arstand van haar zoon, en, in de plaats van hem, u neemen... WIILEMINA.
Groote goon!
Zou zy voor deze dienst haar rykelyk betaalen.
Ien, myn Moeder, wierd beweegt, door haar elennde en kwaa tot deze wissling, die volbragt wierd, zo sekreet.
Dat daar geen mensch, als ik, op heden noch van weet.
Albartus was van huis, wanneer zy was gelegen Van u in t kinderbed, t scheen of des hemels zegen Dit werk dus had beschikt, doch na een dag ofacht, dat gy verwisseld waard, keerd hy heel onverwacht, en vind een jongen zoon, hy was als opgetoogen Van blydschap, die elk voort zag blinken uit zyn oogen.
Maar deze vreugd, helaas!
was voor een korten tyd Terwyl myn Broeder voort, naar eenen fellen stryd Van heete koortsen, kwam het leevenslicht te derven, Albartus scheen van rouw en druk te wille sterven, Niet om zyn dood, o neen, maar om dat hy verloor, Die schoone schat, die nu verviel op Polidoor.
Maar hoe, wat zwaarigheid kon hem zyn dood verwekten.
2) Terwyl hy na zyn dood zelfs de erfenis moest trekken Van deze Rykoom, nu hem was een zoon gebaard.
Gelyk daar even gy my zelve hebt verklaard?
Maar 't Testament luid dus, zo deze zoon mogt sterven, een dat hy mondig was, moest 't Polidoor weezen erven Voor zynen zoon, mevrouw.
Dit was de grootste smnart Die hem trof, naar zyn dood, in t binnenst van zyn hart.
Uw Moeder, hem dus ziende in deze zwaarigheden Bedacht deez list, waar toe zy hem kwam te overreden, Om t kind haars Voedsters, stil en buiten elks vermoën, In plaats van haaren zoon, zorgvuldig op te voën Dies moest men t doode kind heel heimelyk begraaven En voorts haar Voedster, door belosten en door gaaven, Hier toe beweegen.
Dit bedrog stond hem wel aan, zo 't maar gelukken wou, kon niets hem tegenstaan.
Uw Moeder nam op haar dit alles te bezorgen, En heeft hier op terstond, in t heimlyk en verborgen, met myne Moeder, het bedrog aldus gesineed, dat gy, zyn Dochter, straks wierd voor zyn Zoon gekleed.
Na twaalef jaaren, moest uw Moeder t leeven derven.
Myn Moeder, kort na haar, ook mede kwam te sterven, waar op Albartus u naar huis ontbood met my, om dat ik u van jongs had opgevoed, wou hy dat ik u vorder zou oppassen en verzellen, hy vreesde, dat gy u mogt om myn afzyn kwellen.
Nu heb ik al 't geheim, en wat 'er diend verklaard, hoewel door dwang, Mevrouw, aan u geopenbaard.
Zeg my nu wat u let.... wILLEMINA.
O wonderlyke vonden!
Ik ben oneindig voor die trouw aan u verbonden, dies zal ik, onbeschroomd, myn heimelyke min.
Aan u ondekken.
Valerius, vrindin... katryn.
Mind gy Valerius?
Die heeft dat groot vermoogen Verkreegen op myn hart, door zyn aanminnige oogen.
Gy schynt geheel onsteld?
Waar door gy myn gemoed met achterdocht bekneld, dies bid ik, dat ge my.... katryn.
Hoe kan hy u beminnen, of gy in t mannekleed zyn jonge borst verwinnen?
die... hy mind Lucille WILLEMINA.
Maar echter my noch meër.
Dit kan ik niet verstaan, ik bid, doe my toch de eer, zaak... van deez verborgo wILLEMINA.
Ik zal ze aan u ontvouwen.
Weet, dat ik ben zyn Vrouw.
Gy moogt my vry vertrouwen, dat ik.... katryn.
Zyn Vrouw!
Zyn Vrouw.
't gaat boven myn verstand.
Ik ben met hem vereënd door hymens echteband.
Hoe kan dat zyn, mevrouw?
Of hebt ge u gaan verklaaren, Dat gy een dochter zyt?... wILLEMINA.
Ik zal 't u openbaaren Katrina, hoe deez' trouw in 't heimlyk is geschied.
Myn zuster, op wiens hart Erastus had t gebied, verstiet Valerius, en wou hem nimmer hooren, en wyl hy myn gezigt op t minnlykst kost bekooren.
Bad ik myn zuster staag, dat zy somtyds gehoor, Aan hem verleenen wilde, en niet zo wreed zyn, door Dat middel zocht ik hem, die myne borst doorgriefde, By tydsgeleegenheid, te ondekken myne liefde, in schyn, als of ik van Lucille sprak.
wat vermoogt gy niet op een verliefde zin?
'k verstachte, vaak, voor hem, dewreedheid van Lucille, hem zeggende, dat ik haar gramschap haast zou stille Zo 't stond in myne magt.
Hy, door myn reën misleid, omhelsde my daar op, met zoete aanminnigheid, en zei somtyds hoe kan, hoe kan Lucilles harte zo wreed zyn, daar haar Broeder, myn teed're minnesmaar zo zeer begunstigd?
Door deez minnelyke reën, Voelde ik vermeerderen myn liefde en tederheeren Zo dat ik dikmaals waar op t punt van my te ontdekken, Zo ik niet had gevreest myn eer hier door te vlekken, Doch eindelyk ried my de min, door veinzery, Om by de duist're nacht, de min keurd alles vry, hem in den boomgaard, in myn Zusters schyn, te ontfangen, Dies ik, om t zoetste zoet, en t vriendelyk erlangen, Door een geheime brief, hem daar ter plaatze bragt, Daar ik, in t vrouwekleed, begunstigd van de nacht, door eenen sluijer wist myn rol zo wel te speclen, Of ik Lucille was.
In t einde, na lang streelen, liefdekoozen, goed onthaal, en vriendlyk onderhouwd, ben ik, Katrina, daar met hem voort ondertrouwd.
Doch met verding, dat hy zulks moest verborgen houwen.
En aan geen mensch, voor eerst, ons huuwelyk ontfouslagen, dat hy nooit in 't minst, schoon dat Erastus kwam, En ik hem wel ontfing, ter eeren van zyn stam, Daarom jaloers moest zyn, 't geen hy, met duizend eeden, my heeft beloofd.
Zie daar, myn mins verborgentheden.
Valerius die meend, dat hy Lucille heeft Verkooren tot zyn Vrouw, dat hem niets wederstreeft.
KATBINA.
Volhard in dat befluit, ten zal niet kwaalyk slaagen, Bemind Valerius, uw gy hem kund behaagen Indit vermomde kleed, ja ik voorzie hier door Dat, als gy word ondekt, al t goed, t geen Polidoor Moet erven, met zyn Zoon, zal in uw handen koomen.
Dies hebt ge in 't minste nu voor onheil meër te schroomen, men, Valerius.
VALERIUS, WILLEMINA, onder de naam van Wilhelmus, KATRINA, KRISPINIUS.
Hoe 'k u ondethouwd, benadeel door myn komst, myn Vriend, my vry vertrouwd.
Dat zulks on weetende geschied, ik zal vertrekken.
Gy kund de darde zyn, t zal tot geen nadeel strekken Van u, noch ons, myn Heer, t is my de grootste vreugd By u gestaag te zyn in t bloeijenst van myn jeugd.
Zo ik Lucille was, 'k zou my gelukkig achten, in alle heusheid, u behoorlyk op te wachten.
Maar haare straf heid, die gy nimmer hebt verdiend... VALERIUS.
Die is zo straf niet meer, als gy wel denkt, myn Vriend, ik hoop haar eindelyk, nu gy my zyt geneegen, door myn getrouwe min, tot liefde te beweegen, ja, 't einde haast te zien van myn elende en smart.
WILLEMINÄ.
Die zwaarigheid is klein, indien gy maar volhard, ja, ik verzeker u, gy zult haar nooit verliezen, blyft gy stantvastig in geen ander te verkiezen.
KA. digitized by google M. DER VERLIEfden.
31 katryn.
Wel nu, krispinius, hoe vaar t martyntje?
zal zy met u trouwen, zeg: KRISPINIUS.
Dat spytig dier wil my niet hooren, zien of spreeken.
Maar ik gevoel myn hart tot u in min ontsteeken myn zoete slobbermuil, gy hebt myn hart geraakt.
Voel, als een oven, reets myn borst in lielde blaakt kom, geef my eens een kus.
Krispinius, al zachjes.
Ey lieve, zie toch eens, wat al verliefde lachjes, nu vloeijen uit myn mond, om uw bekoorlykheid, waaren wy alleen maar 't is genoeg gezeid.
En wat woud gy toch doen, zo wy alleenig waaren?
D'ood zoenen, malle meid.
Wil deze moeite spaaren.
Geen ander heeft myn hart getroffen, neen, o neen!
Krispyn geeft Katrina een kus.
Al zoet, krispinius, gy maakt u vry gemeen, indien 't Wilhelmus zag, hy zou u dat verleeren, en met een rotting u de rug eens wakker smeeren.
Myn lieve kind, ik ben niet eens vervaard, een kus van zulk een mond is wel een bilslag waard.
Loop, onbeschofte beest!
Dat s heerelyk gepreezen!
Terwyl men beesten vind die menschen willen weezen.
Gy wilt, valcrius, na 'k merk, ondankbaar zyn.
Maar zie wel toe, bedrieg u niet door valschen schyn, de Minnaars zyn somtyds vol wispeltuurigheden, Zy draijen met de wind, en brecken licht hun eeden.
Opofferbakkesje, rond en pirimedaal, zo effen en zo glat, als t allerglatste staal, zie daar, i kan niet meer, zo rom'len my myn darmen, zeg eens, mag ik van nacht myn voetjes by jou warren. katryn.
zo gy voeteloos weer wilt naar huis toe gaan, zo komt, indien t u lust.
Neen, dat staat my niet aan.
Dat ik Lucille waar, gy moogt my vry vertrouwen, Ik zou uw byzyn steets vernoegd, met vreugde, aanschouwen.... VALERIUS.
Wel nu zulks geensins is, noch nimmer weezen kan, zo hoop ik, door uw gunst... wILLEMINA.
Bedien u steets daar van.
Kost ik door u, myn Heer, uw Vaders hart maar winnen, ik zou, voor dezen dienst, u als my zelfs beminnen.
WILLEMINA.. maar gy beloofd bier meër, als gy geloofd.
VALERIUS Neen, meld my uw geheimen slegs, en waarom gy u kweld, want, na ik zien kan, is uw hart met zwaare zorgen Beladen, houw voor my uw kwelling niet verborgen.
Zo ik u dienen kan, of helpen in uw nood, Ik zal u zyn getrouw, ja zelf tot in de dood.
Dat 's noch geen tyd, maar weet, dat myn zwaarmoedig verliefden.
Waar door myn hart word onweërstaanelyk bestreeden, raakt een persoon, die u heel na bestaat.
Heer, indien myn zuster mogt ontfangen zo veel eer... wILLEMINA.
Ik zal u myn besluit, als t tyd is, klaar ondekken.
Ik zie myn zuster komt, wilt gy zo lang vertrekken, ik zal voor u, by haar, uitwerken wat ik ken.
Ik ga, wyl ik geheel van u verzekerd ben.
LUCILLE, WILLEMINA, MARTYNtje, katryn.
LUCILLE tegens martyntje.
Neen, 't is nu gedaan, wil my van hem niet spreeken, Ik zal my van dien hoon op 't allerfelste wreeken, En met Valerius, zyn medeminnaar, voort... myn broeder, hoe!
Komt gy hier?
Hoe zyt gy dus verstoord, myn zuster, wat s de reën?
't zyn ongehoorde zaaken, die myn gemoed, op 't felst, in heete toorn doet blaaken.
Maar 'k zal voortaan uw raad naarvolgen, en myn hart Aan Heer Valcrius, die my zyn minnesmart Zo dikmaals heeft geklaagt, door 't huuwlyk op gaan draagen, ja, buiten hem, zal my geen min aar ooit behaagen.
Wat zegt gy, zuster?
Dat ik geheel uw raad Opvolgen zal, myn broeder, na deze hoon en smaad.
Ik sta verzet, en kan uw oogwit niet doorgronden.
Daar gy door eeden aan Erastus zyt verbonden, Wilt gy Valerius, in plaats van hem, uw hand Toerciken.
Zuster, denk wat onuitwisb're schand, Dat u te wachten staat, naar deze trouw'loosheden.
door uwe dwaaze reden, 'k sta noch meër verzet.
Broeder, hebt gy my die ik hier van u hoor.
Dit zelver niet geraan, WILLEMINA.
Dat was maar veinzery, Om u te toetzen.
Zo hebt gy my dan bedroogen?
O neen, ik wou maar zien, wie dat er had vermoogen Op uw gemoed, dies peilde ik maar uw harten grond, Daar nooit Valerius de minste plaats in vond, Naardien Erastus die voorlang had in genoomen, hoe kund gy nu zo licht tot deez verandring koomen?
Hebt gy voor hem by my niet zelf dikmaals gepleit?
WIILEMINA.
Ik steunde op uwe trouw, en uw stantvastigheid.
Zinnen, lucille.
doch 't geen my zou doen vreezen, zo gy myn Zuster waard, dat gy jaloers zoud weezen, dit zou ik vast vermoën, ja zelf uit uwe reën.
Die zyn geensins zo vreemd, als gy wel denkt, o neen!
En, om noch klaarder myn gedachten u te ontdekken... maar Vader komt... vaarwel ik zal zo lang vertrekken.
Doch overweeg de zaak, op dat ge u wel beraad.
VIER Digitized by google.
1.0 DER VERLIEfden.
35VIERDE TOONEEL.
ALBARTUS, METAPHRASTUS, LUCILLE, MARTYNtje.
ALBARTUS tegens Lucille.
'a binnen, voort.
Papa... albartus.
Myn wil is dat gy gaat.
ALBARTUS, metafrastus.
Teer Professoor, ik heb met u eens willen spreeken Alleen, om uit uw mond myn Zoons verdraaide streeken.... METAPHRASTUS.
Mandatuum tuum curo diligenter.
Maar, spreek een and're taal, ik hou niet van dien toon.
METAPHRASTUS.
Uw last zal van my zyn zorgvuldig waargenomen.
Maar zyn gedrag doet my daar voor gestaadig schroomen, want, meester, dat gy 't weet.
Hoe, meester!
Dat s te slecht, magister is het woord, zo moet het zyn gezegt.
'k zeg dan, Magister.
Nu, vaar voort.
Ik zal voortvaaten, en u myn rechten grond en meening openbaaren.
Myn Zoon bedroefd my, daar ik hem zo teer bemin, en gy, zyn Meester, weet... METAPHRASTUS.
Magister.
Ik verzin my daar, ja Magister, waard gepreezen, noch eens, ja magister, t zal altyd Magister weezen.
Wel, ben je nu te vreen?
't Moet ook zo zyn gezeid, by luiden van verstand, dit is de waardigheid... albartus.
Maar, laaten wy daar van voor deze tyd niet spreeken.
Gy weet, hoe ik myn Zoon van jongs kwam op te kweezen METAPHRASTUS.
Filio, non potest, praeferri.... albartus.
Al weer?
Niti filius... albartus.
Dat s te zeggen, Heer.
ik kom u dat niet vraagen, dat is my evenveel.
Dies houw uw snaater toe, en wil my zo niet plaagen.
Magister, van myn Zoon, met uw verbruid latyn, laat dat, gelyk gy zegt, voor de geleerden zyn.
Myn vader heeft my steets getrouwlyk onderweezen, In onze duische taal, die waardig is gepreezen, dies laat uw weetenschap zo lang ter zyde staan, schoon zo doorluchtig als gy zelve zegt.
MIC. digitized by google.
Myn Zoon, wiens hartsgeheim ik nimmer kan doorgronden.
En die ik gaerne zag in 't huuwelyk verbonden, Heeft daar een afkeer van, naar 't schynt, schoon ik de Aan hem stel dies wou ik, dat gy, die zyn humeur Veel beter kend, als ik, my de oorzaak uit wout leggen, gy zyt zyn Meester.... neen, Magister wil ik zeggen.
Misschien heeft hy t humeur van Marcus Tullus.
'k wensch, dat jy met die taal voor duizend Henkers Antwoord maar kort en dra, en laat die viezevaazen vry achter, of zie toe, zo ik begin te raazen... METAPHRASTUS.
Hy maakt met attecus een zellefde sermon.
De Grieken noemen het, ook wel, attanaton.
Maar, laat de Grieken daar met al haar sermonijen, wyl myn geduld die taal hier langer niet kan lijen.
Ik spreek u van myn Zoon.
Wel nu dan, uwen Zoon.
Die doet my staadig aan veel hartzeer, smaad, en hoon, 't schynt, dat zyn borst is door verborge min ontsteeken, en als ik hem begin hier over aan te spreeken.
Schynt hy geheel ontsteld, 't geen my verwond'ren doet.
Geen Juffrouw, hoe volmaakt, hoe vriendelyk en zoet.
Die ik hem aanbiê, kan zyn oogen nooit behaagen.
Daar hy nochtans, naar 'k merk, verborgen min gaat dragen. Ik vond hem om een hoek, noch gistren avond laat, in 't Bosch, en, naar ik zag, veranderd van gewaad.
In een verschoolen hoek van t Bosch, zo wilt gy zeggen.
Een plaats, die eenzaam was.
Dat s zonder weederleg gen. Latine, secessus, dat is, op dat gy t weet, In onze taal gezegt, een plaats, Heer, in sekreet.
Est in secesso, locus.... albartus.
't zal knoflook weezen, het woord van locus is, na ik wel heb geleezen.... METAPHRASTUS.
Virgilius noemt dit, als ik reets heb gezegt Een plaats afzonderlyks, en dat betekend recht.... albartus.
Wat bruid vigilus my.
Gy zyt niet by uw zinnen.
Wat drommel, zal ik noch met deeze vent beginnen?
Hoor, laat Vigilus, of virgilius.... METAPHRASTUS.
Die man.
En heb ik nooit gekend, dies spreek 'er niet meer van.
Die word genaamd, Autheur van de welspreekenheden, om woorden uitgezocht, op zyne plaats te ontleeden, hy spreekt niet van het geen, dat gy op gist'ren zaagt, Maar dat gy heden ziet.
Hoe word een mensch geplaagd!
K word uit myn tuureluur.
Gy zult my noch vermoorden.
Met al uw zotte praat en uitgezochte woorden, indien het langer duurd.
Men moet altyd den trap naar verliefden.
Naarvolgen van autheurs, en haare weetenschap.
Tu vivendo, bonos.
wilt gy my rabraaken?
Scribendo, sequare peritos.
die zaaken.... METAPHRASTUS.
Dat is te zeggen, Heer, volg steets de goeden na, Gelyk in t schryven de geleerden doen, o ja!
Wel man, of drommel!
Zeg, zult gy gehoor my geeven?
Quintilianus heeft dit klaar en wel beschreeven.... albartus.
't Houd sla u, Snapper, ô jou rechte Kaakelaar!
Dat s treffelyk gezeid!
O ja verston je 't maar!
De uitleggin die zaak zal ik u aanstonds leeren.
De Henker op je kop.
Zie daar, ik wil u zweeren.
Maar, wat veroorzaakt u tot deze oploopenheid?
Wat wilt gy van my, zeg?
Dat heb ik lang gezeid, Ja, twintigmaal gezeid, en kan geen antwoord krygen, vermits gy zo lang niet, tot ik 't u zeg, kund zwygen.
Gy zult voldaan zyn, Heer, indien 't daar slechs aan scheelt.
Dan zal je wyslyk doen.
Ik zwyg, gelyk een beeld Van marmer, ja, gy zult van my geen woord meer hooren.
'k zal u door myn spreeken niet verstooren.
Spreekt als gy wilt.
Vrees geen verhind'ring meër.
Jy maar stil, en hoor.
Zwy METAPHRASTUS.
Ik zweer 't u, by myn eer, Ik zal gehoorzaam zyn, en niet een woord meer spreeken.
Zwyg dan.
Ik zwyg altyd, en zal myn woord nooit brecken.
'k ben stom.
Roer dan jou snaater niet.
Spreek, lustig, met er vaar u albartus.
O eindeloos verdriet!
Verraader!
zult gy dan.... METAPHRASTUS.
wilt gy dan niet spreeken?
Wel Vent, ik zou u haast wel halsch en beenen breeken.
Jou wreede beul!
AL Digitized by google verliefden.
DER 41 ALBARTUS.
Jou rechte vagebond.
Ik open nauwelyks, gelyk gy ziet, myn mond.
myn geduld is weg.
Moet ik dan eeuwig hooren?
Ik word hoe langs hoe meer van dezen Gek geschooren.
Spreek, lustig, met 'er vagt, terwyl ik niet en spreek.
Zie toe, dat ik my niet van uwe zotheid wreek.
METAPHROSTUS.
Hebt gy noch niet gedaan?
Per jovem!
ik word dronken.
En ik word dol en gek.
Myn bloed begint te ontfonken!
Ik heb noch niets gezegt.... metaphorus.
Noch meër.
O wreede reën!
Gy hebt noch niets gezegt.... albartus.
Brui voor den drommel heen.
Daar gy wel duizenden van woorden hebt gesprooken, en die gansch vruchteloos, myn Heer, den halsch, gebrooken, en gy zegt.
(ken, albartus.
Ik word dol!
En ik, ik raas van spyt, dat ik stilzwygende verslyten moet myn tyd.
Laat my toch spreeken, want ik kan niet langer zwygen.
Ik zal daar toe wel haast een and're middel krygen.
METAPHRASTUS alleen.
Toorwaar, t komt wel te pas, dat hy de vlugt verkeert.
Ik sprak geen enkel woord, noch wierd hy kwaad en boos.
Wanneer een Philosoof het spreeken word verbooden, dan is geen professoor op Schoolen meer van nooden.
Acht dagen, ja voor t minst, zo ben ik nu onsteld, zal ik met hoofdpyn zyn, op t allerz waarst, gekweld, waanwyze gekken moet men, als de pest, steets schouwen.
Wanneer een Philosoof zyn mond gestaag moet houden, hoe kan de Waereld dan, in 't minste deel bestaan?
Zy moet dan dom en plamp, 't is zeker, we 'er vergaan.
Zo elk der Wyzen raad Veracht, gelyk de blinden, dat dan de Hoend'ren voort de Vossen vry verslinden.
De jonge kinderen de wyzen leeren gaan.
De Lam'ren twisten, wie van hen de Wolf zal slaan, ja, dat de Meesters, van Schoolkind'ren, knuppelslaagen, al zyn zy noch zo wys, geduldig moeten draagen.
Dat land en water weer te saam vereenen mag.
Dat kranke menschen voor gezonden... ach!
Albartus komt uit met eenen Trompetter, die Metaphras tus aan de coren blaast, en daar op naar binnen loopt.
ELBARTUS alleen.
Loop naar de galg, jou Zot, daar zult gy niemant plaagen hy slagt de Doktors, die niet anders doen als vraagen Als zy by kranken zyn.
Dien rechten Rammelaar!
Wat viel zyn talmen my daar moeijelyk en zwaar!
Myn opgeraapte Zoon, doet my gestaadig schroomen Dat myn bedrog, door hem, eens aan den dag zal koomen.
DERDE Digitized by google DER VERLIEfden.
KRISPINIUS alleen.
't geval vaak ondersteunt 't voorneemen van den Mensch, en geeft hem onverwacht een uitkomst naar zyn wensch.
Myn onvoorzichtigheid, vol onbedachtzaamheden, Door myne losse tong, en reukelooze reden, bragt my in groot gevaar, na dat ik al te stour Myn Meesters vrijery Erastus had ontfouwd, Naar hy my had misleid door snoode veinzerijen, Die veele Minnaars vaak gebruiken in haar vrijen.
Maar zacht, 't is best dat ik Albartus spreeken ga, Eer ik op nieuw weërom geraak in ongena.
Ik zal voortaan hier in my wat omzichtig draagen En myn onnoos'le huit en rug behoën voor slaagen.
Hier is zyn huis, ik klop.
ALBARTUS van binnen.
KRISPINQUS.
Al goed vrind.
ALBARTUS, kRISPINIUS.
AIBARTUS over de onderdeur van zyn huis.
Rispinius, zyt gy 't?
Wat is 't dat u verbind, Om hier te komen, zeg: KRISPINIUS.
Myn Meester is genegen Die u wenscht goeden dag.
Zeg hem van mynen't wegen, ook weder goeden dag.
Hy stuit de deur.
Dat is heel wel gezeid.
Wat droeskop zal dit zyn?
Is 't malligheid?
Hy sluit de deur, en gaat, dat dunkt my vreemd, na binnen, is hy dan dol, of gek?
hoe zal ik dit verzinnen?
Ik klop eens wederom.
ALBARTUS over de deur.
Raast gy dus?
Maar hoor waarom ik kom, en blyf zo lang toch staan.
AIBARTUS.
Myn tyd is reets verstrecken, vaar wel, crispinius.
Hy sluit de deur.
Maar hoor, wat selleweeken... hy sluit op nieuw de deur, dit s wel een koddig spel!
'k moet tens veranderen en trekken aan den bel.
Hoe is 't, cespinius, zult gy my steets verstooren?
O neen, in 't minste nieu, maar leen my toch uw ooren, myn Meester, die u groet... albartus.
Ik ben aan hem verpligt.
Groet hem weer, uit myn naam.
Hy sluit de deur, KRISPINIUS.
Ik heb noch niets verricht, van 't geen ik moet... dat is een van de raarste venten Die, naar ik merken kan, houwd van geen komplimenten.
Kom, kom, al weez'er op nieuw.... hy scheld en klopt.
AIBARTUS over de deur.
Wat zal dit zyn, al weër?
Loop naar de galg toe, loop.
Voor u recht uit, myn Heer, een Digitized by Google DER VERLIEFden.
Een lyntje, van een blank, zal ik noch voor u koopen.
Al zacht, gy zult my niet, zo schielyk weer ontloopen.
Hy trekt Albartus, die de deur wil sluiten, uit zyn buis.
wat wilt gy doen?
Wat hebt gy hier meê voor?
Ik zal 't u zeggen, paai.
Myn Meester Polidoor... albartus.
Heeft my doen groeten.
Ja, maar hoor, hy wil u spreeken, van zaaken van belang.
Dat 's voor my geen goed teken.
Van wat voor zaaken toch?
Zy schynen van gewigt, En groot belang te zyn.
Ik vrees voor zyn gezigt.
Maar weet gy niet waarom.... krispijn.
Ik kan dat zo niet gissen, maar 't is een zaak, myn Heer, van veel geheimenissen, Die hy ondekken wil aan u, gy zult terstond, wanneer hy hier straks zal zyn, zulks hooren uit zyn mond.
Vaar wel, myn Heer, ik ga. DERDE TOONEEL.
ALBARTUS alleen.
in wat zwaare zorgen, werpt ons de gierigheid!
't geen ik dus lang verborgen Hield, naar myn jongen zoon zyn leevenslicht verloor, en ik een opgeraapte in zyne plaats verkoor.
Is eindlyk hem ondekt, dit onheil heeft voor dezen, ja lange jaaren, my voor dit geval doen vreezen.
Rechtmaatig is de straf, die voor my word bereid Tot schand van myn geslacht en snoode gierigheid.
Al 't goed, 't geen door bedrog is in myn huis gekoomen, zal, tot myn schanden, we 'er daar worden uitgenoomen, nu dat myn schelmstuk hem bekend is, ach!
'k vertrek, en zoek na hulp in deez' verlegen staat?
POLIDOOR, kRISPINIUS.
POLIDOOR.
was hy zo onsteld, om dat ik hem wou spreeken?
't is zo, gelyk ik zeg, de Vent is heel puursteeken.
gy vergroot hier door myn droeve smart en pyn.