floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Eischt hy geldt, zoo is het Huuwlijk of?
Hy eischt geen geldt.
Ik dorst hem ook zoo grof Niet achten, dat hy hem met geldt zou laaten loonen.
Hy wil misschien dat ik hem groet, Zo neederig, als hy me doet; Heel wel, ’k zal tot der aardt toe bukken, En fraay bonzjoeren, al zou ik mijn nieuwe hoedt Vuil maaken.
Dat gaat wel, wouw ’t vorder maar gelukken Geer.
Dat gy hem akses by uwe Zuster gunt.
heeft hy ’t weêr op nieuw op Izabel gemunt.
Die deugniet.
Hoor eerst eens.
Die lichtmis.
Hoor me eens spreeken.
Het is een fielt, ’k wouw dat ik hem den hals zag breeken; Ik heb het hem zoo vaak geweigert met fatsoen, Dat weet hy wel; wat zou mijn Zuster met hem doen?
Ik docht gy moght hem zoo wel lijen.
Het is een fielt, zou zoo een gast mijn Zuster vrijen?
Wel, waarom niet?
hy zoume ’t halve goedt, Dat Vaader ons heeft nagelaaten, Wel eisschen durven; hy heeft geen oprecht gemoedt; ’k Heb ’t overlang gemerkt aan al zijn praaten; Hy heeft veel lieden naar ons midd’len ondervraagt, En meent, ik zou aan hem haar heele hellift geeven, Daar ’k iemandt weet, dien zy voor minder geldt behaagt, En die haar ook zal hebben, hou ik ’t leeven Noch slechts een maandt.
Komt haar de helft van ’t goedt niet toe?
Ja, zooze met mijn wil trouwt.
Indien gy haar dan nimmer uit woud trouwen, En zy getrouwt wou zijn?
Dan ben ik maar gehouwen Een darde deel van haar gerechtig part Te geeven, vat je ’t Eduardt.
Ik had met goedt beleidt daarom ook voorgenomen Nooit toe te laaten, wie ook om haar uit mogt koomen, Dat hy haar met mijn wil zou krygen tot zijn vrouw, Dan met het zesde part van ’t erfgoedt, zoo als nou Een Haarelemmer, rijk van midd’len, mijn bekende, Mijn Zuster hebben wil, zelfs zonder bruiloft, of Uitzetting, en al ’t geen zoo grof Doet tasten in de beurs; daar door ik ’t ende Van al mijn quelling zie te moet; Ja dat ik Izabel niet meêr hoef t’onderhouwen, En maar een zesde deel zal geeven van al ’t goedt.
Hoe heet die Haarlemmer, daar gy haar meê wilt trouwen?
Joachim Jolius.
Ho, ho, ’t is Jochem Jool; Die ouwe Saggelaar; ik ken hem, die oom kool.
geef haar liever aan Heer Karel, dat ’s een vrijer, Die beeter by u Zuster past, Als zulk een dorre, en drooge gast; Doe my de gunst, en breng hem by ’er, Men moet op ’t geldt zo naauw niet zien; Ik heb genoeg om met ons beijen van te leeven.
Genoeg?
foey schaamje wat, ik zoo veul geldt uitgeeven Veur niet een beet?
neen, dat zal nimmermeer geschiên; Genoeg, genoeg, ja wel, Lenoor, ik ben bedurven, Zoo jy niet anders praat; wie heeft genoeg, zo lang Hy op de waereldt leeft, voor dat hy is gesturven?
Acht jy het geldt niet meêr?
genoeg!
ik word zo bang, ’t Zweet breekt mijn uit; ik vrees, dat jy mijn Vrouw zelt weezen.
ja wel dat woordt, genoeg, dat doetme vreezen; Genoeg!
noch eens, genoeg is wel een gruwlijk woordt; Wie heeft zijn leeven van genoeg gehoort?
Maar, daar komt Karel om bescheidt; wat zult gy zeggen?
Dat hy zijn zinnen op mijn Zus niet hoeft te leggen.
Toon hem ten minsten dan een vrindelik gezicht.
’k Zal hem gezichten!
’t Is uw plicht, ZEEVENDE TOONEEL.
Leonore, Geeraardt, Eduardt, Karel.
MEjuffrouw, ’k wensch u goede morgen, U insgelijks, Messieurs.
’k Wensch u zoo veel weêrom.
Ik ook, Heer.
Geeraardt, weet door u, waarom ik kom.
O ja, wy spreeken’er zoo saamen van; maar zorgen, Dat gy vergeefs u moeite spilt.
Gy kunt het uit zijn mondt zelf hooren, zooge wilt.
Hy zwijgt, gelijk gy ziet, en wacht licht na uw vraagen.
Mijn Heer gy hebt verstaan, wat u mijn liefde biedt, Ey, weiger doch mijn aanbodt niet; En gun my ook mijn welbehaagen; ’k Zal u verplicht zijn al de daagen Mijns levens, en gy zult volkomen in ’t bezit Van uwe wenschen konnen raaken; Is schoonheidt, of is schat uw wit, Gy kunt u meester van die alle beide maaken.
Dat Izabelle, uw Zuster, zy mijn Bruidt.
Gy zwygt?
wel, wat of dit beduidt?
Gy schudt het hooft?
Wat hapert’er?
Wat reeden Hebtge om mijn aanzoek af te slaan; Heb ik u eenig leedt gedaan?
Waar schort het?
aan mijn staat, geslacht, of goedt, of leeden?
Valt op mijn leeven, of mijn eer Het alderminst te zeggen?
ey, mijn Heer, Voldoen wy alle beide ons wenschen: Neem gy’t geen u behaaght; gun my, ’t geen ik begeer.
Ja wel, wat vindt men al verwaandheit in de menschen; Dat Vrankrijk, ô dat Vrankrijk maakt, Dat meenig op den doolweg raakt.
mijn aanzoek is niet buiten het betaamen; Ik zeg dat ik Mejuffrouw Leonoor U overlaaten zal, zoo gy ... Geer.
Wel wat ik hoor?
Gy hoort gansch niet, daar ik my over heb te schaamen.
Indien ... Geer.
Indien, wel wat of ons gebeuren zal?
Van deezen Loskop, is ’t hier al van ’t mal?
Zo gy ... indien ... Ja wel, ja wel, waar wil dit heenen?
My dunkt, jy zoud my op het lest De wet wel stellen, en met eenen Ook aan Lenoor; wel ja toch, dat waar best: Of zy niet wist, wat haar te doen stondt, of te laaten.
Hoor, wat haar keur belangt, laat ons daar niet van praaten, Zy heeft meêr zin in u, als my, Dat weet ik wel; maar ’k weet daar by; Indien haar Voogden hun beloften houwen, Dat zy met niemandt, als met my, zal trouwen; En wat haar aan haar eene Voogdt, mijn Neef Geleegen is, dat geef Ik aan haar zelve te bedenken; Nochtans heb ik u haar vrywillig willen schenken.
’k Beken, ’k heb die vergelding niet verwacht; Maar nu gy met mijn heuscheidt lacht, Zal ik mijn zaaken op een and’re wijs voltrekken, En lichtlijk u eens weêr begekken.
Ja wel, wat wouje doen, mijn lieve man?
Altijdt vooreerst uw trouwen Met Leonoor beletten.
Wel, en dan?
Uw Zuster, die van u gevangen wordt gehouwen, En niet een eerlijk man te woordt mag staan, Uws ondanks deezen dag noch vryen gaan.
Ik wed van neen, en durfje ’t waagen, Ik geef jou, in de plaats van deeze dag, acht dagen, Waar in j’er niet eens spreeken zult.
Gy zult me ’t altijdt niet beletten.
Ja wel ’k verlies ’t geduldt.
Wat heb j’er onder te verzetten?
Een zakje dukatons.
Ik ben ’er meê te vreên.
Ik sta ’t u half.
Holla wat, neen.
Dat ’s niet gezeidt, ik hou het hem alleen.
Messieurs, wat wilt gy luy beginnen?
Zwijg stil, zwijg stil; ’k heb hem al binnen.
Wat zegje Karel?
durfje noch Jou woordt gestandt doen, spreek.
Ja, doch.
Een woordt, een man; al ben ik niet gewent te wedden, Ik moet m’er nu zien door te redden.
Wat, wat, Heer Karel, scheidt’er uit, Gy zijt het quijt.
Wel dat ’s verbruidt, Wat roert het jou?
Gants selleweeken, Dat jy jou snuit hier in moet steeken.
Hoe nu toe Geeraardt.
Ey, neef Eduardt, zwijg stil, ’t Is buiten u, laat hem maar wedden, zoo hy wil.
Hoor hier, om alle twist te weeren, Wy zullen elk een zakje dukatons In handen van Lenoor doen consingneeren, En wie de wedding wint van ons Zal allebey de zakjes strijken.
’t Is goedt, ik zal van stonden aan, Om ’t geldt na huis toe gaan.
Holla, dat schut ik: neen, dat zou niet lijken, Jy zoudme zoo een kans af kijken, Terwijl ik hier bleef: neen Amice, zoo niet door Te gaan: ik eerst: dat gaatje voor.
’t Werk diende zoo niet afgesponnen.
Lenoor, ik zalje strak twee honderdt dukatonnen Doen brengen.
En ik ook, Mejuffrouw Leonoor, Al geef ik het by na gewonnen.
WEl nu, Heer Karel, hebt gy ’t zoo ver na uw zin.
Volkomentlijk; ik ben geheel gehouden in Uw bystandt.
Hoe meent gy ’t nu verder aan te leggen.
Ik zal u ’t heele werk gaan zeggen.
’k Heb Izabelle lang verzocht Te vlieden van dien onbeschoften Zieldwinger, onder trouwbeloften, Die ik steeds by my draag, of ’t eens gelukken moght, Dat zyze aanvaarde.
In ’t endt is mijne beede Verhoort, en heeft zy ’t my belooft; Indien haar Broeder met een onverstandigh hoofdt Ten haaren opzichte iets bespotlijks deede, Dat teegen d’eer, en welbetaamlijkheidt Zoo aanliep, dat zijn onbehouwen hoonen Haar uit den huis vliên by de waereldt kon verschoonen.
Ik heb voorlang dan toegeleidt En na geleegenheidt gewacht met groot verlangen, Dat hy iets zoo onheblijks aan moght vangen, ’t Welk nu in ’t einde, zoo gy ziet, Door deze wedding is geschiedt.
Maar, Karel, zijt gy niet verleegen, Dat u de wedding niet wel slaage.
Niet met al; Myn dienaar Heintje, die hier daadlijk koomen zal, Weet daar toe honderdt duizendt weegen, Om Geeraardt in de val* Te lokken.
NEEGENDE TOONEEL.
Leonoor, Karel, Eduardt, Heintje.
DAar is Heintje zelf.
Wat zeidt de Juwelier?
Mijn Heer, hier is ’t portret.
Mejuffrouw Leonoor hoe staat het?
’t Gevalt my wonder wel, ’t is rijkelik bezet.
In plaatze van een ring, meen ik ’t op trouw te schenken.
Aan Izabelle, om steedts op ’t principaal te denken.
Uw overslag is goedt.
Maar hebt gy al gewedt.
Ja ’t is gelukt, het gelt een zakje dukatonnen.
Dat ’s treffelijk, ik reeken ’t al gewonnen.
Ik zal ’t u schenkken, zoo ik ’t win.
Heb dank, mijn Heer.
Maar zegme, Heintje, zoo gy ’t wedden Gewonnen acht, hoe meentge u zelf daar door te redden?
Want Geeraardt, als gy weet, is gierigh, en niet min Omzichtigh; hy zal t’huis wel maaken dicht te sluiten.
Hoe helpt gy Izabel daar buiten, Of hoe brengt gy ’er Karel in?
Mejuffrouw, Geeraardt zondt, omtrent voor twalef jaaren Een Neef na Spanjen, met een taamlijk kargezoen, Op hoop van groote winst te doen; Maar die is achteruitgevaaren, En met een koninklijk Galjoen Voorts na Oostinje toe; zoo dat men taal noch teeken Van hem gekreegen heeft; ’k zal in die Neef zijn schijn By Geeraardt komen, van heel groote dingen spreeken, En ’t heele werk wel zoo besteeken, Dat Karel, eer hy ’t merkt, by Izabel zal zijn.
’t Gelijkt mijns oordeels niet met allen, Dat die Kozijn zoo onverwacht, Terwijl de wedding staat, als uit de lucht kom vallen.
Daar is voor lang al op gedacht; Ik deê voor zes of zeeven weeken, Een Passasjier, heel Spaans gekleedt, met Geeraardt spreeken, En zeggen dat zijn Neef met zeer veel schat, Die hy in Kalikoet gewonnen hadt, Te Kadiks weêr was aangekomen, En daar by, dat hy hadt vernomen, Dat zijn Kozijn op ’t overkomen stondt, En groote rijkdom aan retoeren Zou herwaarts met zich overvoeren; Daar op maakt Geeraardt reeds zijn mondt.
Weet gy die Neef zijn naam, en alle omstandigheeden?
O ja, de Meidt van Geeraardt, daar Ik aan verlooft ben, heb ik zelf gebeeden, Van zich tot zijnent te besteeden, Voor vijftien gulden in het Jaar; En ’t lukt juist, dat zijn oude dienaar Joris, Die als Faktotum in het huis, en op ’t kantoor is, Haar lief heeft, zo dat zy van hem te weeten krijgt, Al watze weeten wil, wijl hy haar niets verzwijgt.
Hier kuntge lichtlijk uit besluiten, Dat zy daar binnen tot ons voordeel niet verneemt, Of wy luy weeten ’t straks daar buiten.
O ja, nu dunkt het my niet vreemdt; Maar, zult gy die Kozijn wel lijken?
Dat weet ik niet; ’k heb goede moedt Van Geeraardt leelijk op zijn neus te laaten kijken; En lukt het niet, al eeven goedt, Als van te vooren; ’k weet den bloedt Door honderdt weegen, zoo dees vondt mist, uyt te strijken.
Doch dees moet d’eerste zijn; ’k heb alle toestel reê.
Maar ’k heb aan u noch eene beé, Heer Eduardt, dat ik u als een Spek magh kleeden.
Heel gaerne; maar om welke reeden?
Ik zal ’t u daatlijk wel verslaan, Alsge u verkleedt; ’t is om ons werk te helpen redden.
Maar eêr wy iets beginnen aan te gaan, Zal ’t noodig weezen t’onderstaan, Of Izabelle door dit malle wedden Zich zelven meenen zal genoeg gehoont te zijn.
Voorzeeker, ’k zal in d’een of d’and’re schijn Tot haarent binnen zien te raaken; Mijn Heer, gy kunt, terwijl ik my verkleeden ga, De kist en andre zeeven zaaken Hier brengen doen, en haar de wedding kenbaar maaken In eene brief, ik zal hier dra Weêrom zijn, omze aan Izabel te geeven, Met uwe troubelofte, en schildery.
Wel haast u dan; mijn brief is straks geschreeven.
Ik ben u in een oogenblik weêr by.
Einde van ’t Eerste Bedrijf.
Geeraardt, Joris.
Jor.
IK zeg, Sieur, zoo gy ’t wedspul meent te winnen, Zal ’t noodig weezen, dat men vijf zes wachters tracht Te krygen, om ons huis van binnen En buiten ga te slaan by dag en nacht, En zoo uw Zuster te bewaaren.
Wy moesten het met minder kosten klaaren.
Neen Joris, want dus doende zou de winst Te duur staan, elk bewaarder zou op ’t minst Voor elken dag een gulden hebben willen, En dan de kost.
Ik zoo veel geldt verspillen Veur niet?
ô neen, ’k denk daar niet an te tillen.
Daar boven diende men voor elken wachter noch Een tweede wachter schier te houwen, Die op den eersten paste, en toezag; want, och, och, Men mag geen menschen meêr vertrouwen, Zoo loos en boos zijn nu de tyden.
Maar nochtans moetje een middel kiezen, Om ’t wedspul, noch jou Zuster te verliezen.
Ja Joris, ik beken, ’t is vol gevaar; Want op Katrijn durf ik me niet verlaaten, Die moet veur eerst het gat uit.
Katrijntje weg, Sinjeur?
waar toe?
wel hey, dat ’s ook een praaten, Omdat zy om te koopen is.
Katrijntje, och!
z’ is zoo trouw, als ik ben; dat is wis, Ik sta daar veur; een kerk magme op Katrijntje bouwen.
Ja wel, ’k weet zelf niet, of ik jou al mag betrouwen; Jor.
Wie in de waereldt dan, Sinjeur?
’k Heb dartig jaaren by jou Vaader Gewoont, en elf by jou.
An wie kan jy jou nader Vertrouwen dan an mijn?
waar vreesje veur?
Ik vrees veur alle ding, in dees verdurven tijen.
’k Vrees veur Katrijn, veur Izabel, veur jou, Ja veur mijn zelf; want ziet, ik zou Een vreesselijke aanvechting lijen, Als Karel my tien, twintig pondt, of zoo Kontant in speesie boô, Ik was de wedding quijt, het geldt zou my verlokken, Hoe veul te meerder jou.
Maar meen je ’t ook?
Wel ja, Met zoo veul geldt, en dat kontant is niet te jokken; Zoo veul te weigeren is ommers zoo veul schaâ.
Sinjeur, hoe zal men ’t dan beginnen?
Dat weet ik niet, het raakt mijn hallef an mijn zinnen; Want Izabel... Jor.
Die is al t’eerlijk van gemoedt, Als datze een vrijer... Geer.
Ik vertrouw haar niet met allen, Zy lijktme al meê wat vrijerziek te vallen; Z’is jong, en onbedocht, als al dat goore goedt.
Al hadtze iets quaadts in ’t zin, wy zouwen ’t haar beletten.
Ja, mogt ik daar myn hart gerust op zetten.
Och, doe dat vry.
Maar liet men jou eens acht, of tien Jakobuzen, of Soevereinen zien?
Windt.
Als ’t nou twintig was?
Sinjeur, al was ’t ’er honderdt.
De drommel!
Maaktje dat verwondert?
Ja Joris, zoo veul geldt.
O neen, zoo waar ik leef, ’k Verriedtje niet, om al ’t goedt van de waereldt.
Geef Me daar de handt op.
Maar zel jy jou woordt ook houwen?
Ik zweer het.
’k Mag’t je dan vertrouwen, Ik moet doch wel; maar al mijn vrees is veur Katrijn.
Die hoeftme juist de wedding niet te zeggen; Leg jy maar al jou zorg op mijn, Ik zal het werkje wel beleggen, Dat hy geen voet krijgt om het allerminste woordt Met Juffrouw Izabel te spreeken.
Ik ken Katrijns humeur: zy hoort Geweldig na me.
’k Heb heur dat al ofgekeeken.
Maar Joris, och myn hart dat beeft, Twe honderdt dukatons, het is geen kleintje.
’t Heeft Geen noodt, ik wil mijn kop of laaten hakken, Sinjeur, zal ikje dat niet bakken.
Maar zonder wachters, datje ’t vat; Want ik begeer geen kosten.
Dat Verstaat zich, stelje maar te vreeden.
Je moet Katrijn ook niets belooven, niet een speldt; Want ziet zy is mijn meidt.
Met reeden.
Zy wint in ’t jaar een dard’half pondt an geldt.
Zoo doetze.
Maar hoe zul jy ’t nu met Jochem maaken: Ry jy na Haarlem; licht dat Karel op de koets Zal passen, en jou Zuster onverhoedts Anspreeken, en met haar an ’t vrijen raaken, En dan was ’t heele werk verbrodt.
Dat vrees ik ook.
Ik zel ’er wel een schot Veur schieten, laat jy mijn dat varken wasschen.
Maar, als ik op het huis zal passen; Diende ik de sleutel van de huisdeur in mijn maght Te hebben.
Zoetjes, wacht; Jy hebt gelijk, daar, pas het huis wel te bewaaren, En maak het met Katrijn te klaaren, Dat... maar daar is zy zelf.
Geeraardt, Joris, Katrijn.
Katr.
SInjeur, Daar staet een koets met paerden veur de deur; Daar is al angeklopt, en ik docht op te maaken; Maar ’k vondt de deur in ’t nachtslot.
Joris ga, ’t Zal Jochem weezen, laat hem by mijn komen, dra; Maar loer met een eens, of zy ook ons huis bewaaken.
Ik vat jou zin, Sinjeur.
Geeraardt, Katrijn.
KAtryn, wat Joris jou Belasten zal, dat doe.
Wat zel hy my belasten?
Iets daar jy mijn een dienst meê doen kunt.
Licht met vasten?
Neen, neen, betoon jou maar getrouw, ’k Zal op een halfje broodt niet kijken.
Wat is ’er dan te doen?
je bent zoo kordiaal, Zoo doende zou jy wel een quistgoedt lijken.
Hoor, Joris zal ’t jou altemaal Wel zeggen, ga maar met hem binnen.
Daar komt hy, let ’er op met zinnen.
Geeraardt, Jochem.
Joch.
IK wensch je goeden dag: hoe gaat het, benje klaar?
Waar is je Zuster?
Die is boven denk ik; maar Ik ben in groote zorgen, ’t Van huis gaan zul jy ons veur ditmaal moeten borgen.
Wy kunnen veur dees tijdt niet meê.
Heer Geeraardt, alle ding staat reê.
’k Hadt staat gemaakt jou met jou beijen t’Onthaalen na mijn maght, en zoo daar uit te scheijen, Wel dat gaat ommers heel niet an.
Het is my hart’lijk leet, dat wil ik zweeren, Heer Jochem: maar jy moet my ekskuzeeren.
Zoo zegje in waarheidt, dat het nu niet weezen kan?
Ja zeeker, maar ’t is uit geen quaade intensie.
Wel, als ’t niet weezen kan, pasjensie.
’k Mag dan mijn koets, en mijn koetsier Weêr na mijn plaats toe zenden, en doen zeggen Dat zy het eeten van het vier Ofneemen, en geen spit anleggen, Indien ’t noch tijdt is, om dat ik tot t’avondt hier Te blijven denk.
Ik heb ook met een vriendt te spreeken.
Ik mag ’t te middagh op de beurs met eenen doen.
Maar datje ons huuwlik dus zoudt willen laaten steeken, Dat wil ik immers niet vermoên.
Neen, neen, is ’t malligheidt; heel niet; maar wel verstaande Dat jy jou woordt ook houwen zult, aangaande Van weegen dat jy niet een duit Zult pretendeeren, als duwarie, Geen bruiloft, of al wat men ordinarie Gewent is meê te geeven an een bruidt.
O neen, al was zy naakt.
Wel fiat naakt, rondtuit Ik schenkze jou, en zal mijn Oom ook wel beweegen, Dat hy der niet veel teegen Zal hebben; want die goede man verstaat Het meesten tijdt, als ik, en luistert na mijn raadt.
Wanneer jy nou de witten Maar uit wilt doen, zoo zal men op het sluiten zitten.
Hoe eêr, hoe liever; maar ik bidje vindt niet vreemdt, Wijl onze reis geen voortgang neemt, Dat ik te middag hier blijf eeten.
By mijn.
Ik heb geen tijdt; ’k Hadt andersins met jou al lang al opgezeeten.
Maar ’k heb den heelen dag te doen, het spijt Me zeeker.
Moet gy zelf niet middagmaalen?
Dat doe ’k maar effen veur de beurstijdt, met een snap.
Heel goedt; want ik heb niet ontbeeten; dat zal knap, En fraaitjes in zijn werk gaan, zonder draalen.
Maar ’k heb geen kost, om zoo een vrindt, als jy, t’onthaalen.
Wat kost?
het isme om ’t eeten niet te doen.
Wel, waarom dan doch?
Om uw Zuster t’onderhouwen; Want ziet, het staat nou op een trouwen, En ’t is wel reeden, en fatzoen, Dat wy malkandren eens voor ’t Huuwlijksluiten spreeken, En zien, wat deugden, en gebreeken Wy in malkanderen bevinden.
’k Vat dat wel.
Katrijn.
Geeraardt, Jochem, Katrijn.
WAt is jou wil, Sinjeur?
Zeg Izabel, Dat zy zoo daadlijk of moet koomen.
Sinjeur, zy is niet half gekleedt.
Roepze eevenwel, dat ’s niet een beet, Al was zy naakt, zy hoefde niet te schroomen.
Zeg, dat haar Bruidegom, die haar wel naakt begeert, Beneeden is, en haar met zijn bezoek vereert.
Is dit heur Bruîgom?
veel geluks, men Heer.
’k Wil hoopen Dat ik het worden zal, en wou wel, dat ik ’t was.
Kom roep jy Izabel.
’k Was lang al heen geloopen, Maar Juffrouw die is ook niet al te wel te pas.
Al weêr quaadt waater?
wel dit lijkt de droes in speesie.
Roepze eevenwel.
Ey, z’ is misschien beschaamt, En wil niet, als gekleedt, verschynen, zoo ’t betaamt.
Ga, zeg datze of komt, of... Katr.
Men Heer, bruikt meêr diskreesie, Als jy doet Sieur, en weet wel hoe het hoort.
’k Zeg noch eens, roep ’er, en ga voort.
Neen, kindt, blijf hier.
Ey, laat uw Zuster zich met vreeden Palleeren, en wat mooitjes kleeden; ’k Mag dat wel zien, mijn Heer.
Ik meen Het middagmaal met u te houden, en met een, Gelijk ik strakjes zey, uw Zuster t’onderhouwen.
Maar ik heb kost, noch tijdt; het zouje zeeker rouwen.
Heel niet, al was’er maar droog broodt.
Maar zeeker... Joch.
Zie, of gyme noodt, Of niet, ik kom toch aan.
Maar hoor, ik moet je zeggen... Joch.
Gy zult het my voor dees tijdt niet ontleggen; ’k Vraag na geen lekkerny, Schaf watge wilt, ik kom u by.
Ik zie, je wilt perfors dan koomen?
Zoo doe ik.
Pozito, genoomen Ik schafte peekelvleisch, en anders niet een zier?
Dat ’s lekkre kost.
Wel, kom dan hier Ontrent half twaalven weêr, begrijp je ’t?
Niet eerder, Versta je ’t?
Goedt.
Maar teegen twaalven van De taafel, vatje ’t?
Maar zie ik schaf niet meerder, Verzinje ’t wel, als maar een schootel.
Wel, wat dan?
’t Is dubbelt wel, wat meugje praaten?
’k Zal ondertusschen om een boodschap gaan.
Heel goedt, ik zalje dan van Joris uit doen laaten.
Katrijn, ik kom zoo weêr, blijf hier wat staan.
ZESTE TOONEEL.
Izabelle, Katrijn.
Izab.
OCh, moet ik my zoo kopplen laaten?
O gruwel!
is dat Geeraardts keur?
Wel, Juffrouw, kon j’ ’er maklijk hooren praaten, Daer jy op schildtwacht stondt, om ’t hoekje van de deur?
Zou ik hen daar niet hebben konnen hooren?
O ja, ’k heb niet een eenigh woordt verlooren Van ’t geen ze zeiden.
Wel, is dat geen fraay partuur?
Katrijn hy staatme vreesslijk teegen.
My niet; de Knecht is droog; krijgt maar het minnevuur Eens vat op hem, zoo zal hy wel te deegen In liefde branden.
Ey, ’t is nu geen boertens tijdt, Gy denkt niet, wat mijn ziel al lijdt.
My dunkt jy hoortje te verblijen.
Om datje niet na Haarlem hoeft te rijen.
Was dat het eindt van mijn verdriet.
’t Is lichtelijk ’t begin van meêr geluk; want Joris Zeidt, dat om uwent wil de heele reis te loor is.
De reeden weet ik niet.
Maar ik heb order.... Izab.
Zwijg, Monfreer komt.
ZEEVENDE TOONEEL.
Geeraardt, Izabelle, Katrijn.
SIldremasten!
Vind’ ik jou hier; ik docht, jy waart niet wel; Die ziekte zal my al wat kosten Izabel, Om jouwent wil krijg ik te middag gasten, Wat doeje mijn al moeite, en kosten an!
Hoe ik, Monfreer?
het waar my aangenaamer Dat gy geen kosten deedt.
Moet jy niet an de man?
Dat is zoo noodig niet.
Maseur ’k weet geen bequaamer In ’t landt te vinden, als ik u heb opgespeurt.
Een man voor my?
O ja, schatrijk, verstandig, staatig.
En vorder?
Stelje wat gelaatig, Jou tanden waatren al, ik zie ’t wel, wacht jou beurt.
Te middag zulj’em zien, en spreeken, Ik heb hem hier te gast genoodt.
Waer op, Sinjeur?
Daer is maar een oudtbakken broodt, In ’t heele huis.
Wat selleweeken!
Is vleisch by jou geen kost?
zeg, snaversnel?
Ja toch, Sieur, zoo wy ’t hadden.
Wel, Daar staat een heele ton in ’t pakhuis.
Mien jy dat tonnevleisch, dat uitgeschooten is.
Om dat het stonk, gelijk een kakhuis.
Katrijn, ’t was haarluy neus schuldt.
Wis, Haar neus schuldt!
ruikt de peekel niet, als pis?
Ik zeg, karonje, houje bakhuis, Eêr ik het jou met vuisten sluit.
Maar schooten zy die ton niet uit?
Zy slachten jou, het waaren vieze gekken, En overgeeven lekkerbekken, Loop, haal jy maar een stik, en zet het daadlijk by.
Waer by?
daer is geen turf in’t heele huis.
Die pry Weet niet te doen, als teegenspreeken, Wat hoeft ’er turf?
jy kunt wat kassen stukken breeken; De wurm eetze anders op, zy zijn Ons niet meêr noodig.
Loop Katrijn, Wy moeten nou de borst eens recht te deegen smeeren.
Maar moet men vremde luy niet met gebraadt trakteeren?
Wel overleidt.
Katrijn, steek jy een stuk an ’t spit.
Zoo most j’er tot de koks een huuren.
Veur niet, Katrijn?
Wel neen, veur geldt.
Wat praat is dit?
* Leen jy der maar een by de buuren.
Wat leenen wy de buuren toch?
wel ja, ’t Zal al gereedt staen.
Kom, sa, sa!
Wy moeten ’t over zien te leggen.
Peet Wybrig zaliger pleeg teegen ons te zeggen; Hoort, kind’ren, arremoê zoekt list, Maakt van de noodt een deugdt, als jou ’t vermoogen mist.
Ik weet goê raadt, geen beeter van je leeven, Ik zelje een eindtje touw doen geeven, Dat dan gespijkert in de schoorsteen voor het vuur, En daar het vleisch an; ’t zal in anderhallef uur, Met draaijen, alzoo wel als an een spit, doorbraaden.
Wat dunk j’er of Maseur?
’t Is wijsselijk geraaden.
Maar tonnevleisch, en dat gebraaden, is te zout.
Te minder eet men, als ’t wat zout is, en wat oudt.
’t Maakt weêr te meerder trek tot drinken.
’t Kan niet schaden;* Daar veur is bier genoeg in ’t vat.
Ja Scharbier, dat hem niet zal lusten.
Kladdegat, Wat schort ’er an: quam ’t niet eerst gisteren in de kelder?
Maar ’t is te dun.
Het is weêr helder, En is ’t niet dik genoeg, zoo neem wat van die Stroop, Die ’k uit de vaaten heb doen kuipen, Die ’k korts na Vrieslandt zondt, die hebbenwe goedt koop, En dichte by.
Hy mag zijn hart met lekker zuipen Ophaalen.
Meng wat veul in elken kan, Zoo ziet hy ’t voor varsch Rotterdammer an.
Maar zoo hy’t proeft, zoo zel’t hem lichtelijk niet smaaken.
Hy vul zijn darmen dan met wijn.
Twee ming’len, en zoo zuur gelijk azijn, Wat kunnen die veul maaken?
Twee ming’len maar?