floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Maer wiert gy niet gewaer, wie naest u had gestaen, die gy betigten kost, dat hy het had gedaen.
FYTIF.
Ick voelde naer my toe, de menschen somtyts dringen, maer wie sou syn verdagt op diergelijcke dingen.
Ick dagt elck vroom te syn, gelijck ick ben opregt, en wiert het niet gewaer, voor dat het was verregt.
In sulcke waeteren is sulcke Vis te vangen.
Maer heb ick op uw sy geen Silverwerck sien hangen?
Een keeten daer om laeg uw Speldewerck aen hing, een messe Koocker, Schaer, en mooye Sleutelring?
Heeft uw voorsigtigheyt dat in den Roef verholen?
Och ick beswyck van schrick, dat is dan oock gestolen.
Dat jammert my nog meer, als myn verspaerde gelt.
Komt drinckt daer binnen eens, nadien gy syt onstelt.
GEERTRUyt, GRIET.
GBERTRUyt.
Ie klopt daer.
't is goet vriendt, doet onbekommert open, Vergeef my, dat ick kom vrypostig herwaerts loopen.
Myn Man heeft, voor uw Nigt, een Tabbertje gemaeckt, Waer door hy dagelycx meer in de kennis raeckt.
Soo sy niet uyt mogt sijn, kom ick op haer begeeren, dat sy soo goet wou sijn, en het een uer ontbeeren.
Ick sal het onbesmet haer stellen weer ter handt.
Een Juffrouw, in den haegh gekomen van het Landt, wenscht om het eens te sien, en wil sig soo doen kleden, eer sy het heeft gepast, wil sy geen gelt besteden.
Sy vindt, dat her uw Nigt aen t lyt feer swierig staet, het is de nieuwste snuf van diergelijck gewaet.
Sy blyft daer, aen myn Huys, nu regtevoort op wagten.
Ick sal dit kleyn gerief voor groote vrientschap achten, En het verschuldigen, soo ras ick weerom kan. soo sy het volgen laet, breng ick het aen myn man geertruyt.
Sy sal 't niet weygeren, indien sy het kan missen.
Maer op dat ick, daer in, my niet en mogt vergissen, En leenen het gebruyck van ander luyden goet, sal 't best sijn, dat gy selfs haer dese voorslag doet.
Daer komt sy, viaegi het haer, gy sult haer ligt belesen, ick moet, in het Vertreck, weer by de Vrienden wesen.
Want anders hadt ick graeg nog wat met u gepract.
Gy weet gemeenelijck al watter omme gaet.
Twee, o blyspel.
'k kwam arglistelijck een blauwe bootschap maecken, maer nu gy selfs verschynt, sal ick het verder staecken.
Het sijn verdigtselen, wat ick heb voorgewent.
Op dat uw moey niet merck, wie dat my herwaerts sendt, soog ick het uyt myn duym, om haer te mogen doecken.
Uw vryer, kan het sijn, verlangt u te besoecken, of soo daer in de weeg sig vindt verhindernis, Komt gy dan in myn huys, alwaer hy selver is.
Ick mogt niet langer sien sijn ongenugt en kueren, gy maeckt hem sinneloos, hy kan van u niet dueren.
En soo gy, hier of daer, hem niet te woort wilt staen, Mogt hy, door ongedult, sig wel te buyten gaen.
Gy hoorde met een floers uw oogen te bedecken, Die niet alleenelijck de Minnaers naer u trecken, Maer haer vergift dringt door tot in het ingewant, En die gy niet weer mint, verliesen het verstant.
Ick kan 't niet beteren, dat Venus wil besteden, een dubb'le maet aen my, van haer bekoorlijck heden, en dat veel anderen daer door sijn misgedeelt.
Ick vint dat het getal van Vryers my verveelt, waer van ick eenige gesint ben at te dancken, En schencken aen die geen, die daer voor wil bedancken, maer beelt u des niet in, dat onder dit getal, der ongeluckigen, sal wesen over al.
Ick wil hem gaeren sien, maer dat kan hier niet wesen, myn slegte vrienden doen my voor sijn afkeer vresen.
En nademael sy hier sijn regtevoort vergaert, sal het veel beter sijn, dat hy die moeite spaert.
Ick de haegsche kermis.
Ick sal selfs aen uw huys ten eersten by hem komen, soo ras ick van dit volck myn afscheyt heb genomen.
Ick wou, dat sy met een al saeten te Sardam, en dat, van al dien hoop, noyt iemant herwaerts kwam, Behalven fytje Sus, die wil ick hier wel houwen, Soo sy met Valentin genegen was te trouwen.
Hy moet haer troetelen, indien hy my gelooft.
Daer hangt een hoope goet het Meysje boven 't Hooft.
En soo het hem geluckt, dat hy haer kan bepraeten, Geloof ick, sal sy haest de kwaeckery verlaeten, door dien sy nog niet is aen vise vasen vast.
Sy heeft myn kleederen somtyts eens aengepast, en naer ick mercken kon, nam sy daer in behaegen.
Het speet haer, naer sy sey, dat sy die niet mogt dragen.
Sy heeft voornamentlijck in kuyven groote sin, en tot verandering is dit geen kwaet begin.
Wanneer ick myn gewaet haer dan hadt aengetrocken, en haer hadt opgeschickt met myn Samaer en rocken, haer hair gepoeyert hadt, en hier en daer gekrult, myn kapsel opgeset, en haer hadt net gehult, kost ick beswaerelijck het van haer Hooft weer krygen.
Sy tradt gelijck een Paeuw, en leerde staetig nygen, en sag haer aengesigt steets in de Spiegel aen, Of dit optoysel oock haer wel sou konnen staen.
Dees swackheydt, door de banck, bekoort de jonge menschen, Die niet soo seer om goet, als moyigheden wenschen.
En als de nedrigheyt maer uyt gewoonte spruyt, soo schudden sy met vreugt de slegte lappen uyt.
Insonderheydt indien sy van haer ouders mercken, dat haer eenvoudigheyt niet lijckent naer haer wercken, dat haer schynheyligheydt in 't uytterlijck bestaet, die veel onkundigen bedriegt door het gelaet.
Het geen de Kinderen geeft andere gedagten.
Maer soogle blyspel.
Maer gy vergeet, dat gy met ongedult laet wagten, een Minnaer, die syn hoop op u alleenig stelt, En van myn wederkomst gestaeg de stonden telt, daerom behoor ick hier niet langer te verletten.
Gy weet de reedenen die syn versoeck beletten.
Wy hebben aen uw Huys oock meerder vryigheyt, gae nu ten eersten heen, en breng hem myn bescheyt.
JUFFROUW VALENTIN, STOFFEL JAPICKSEN.
in baer selven.
Daar komt Jan treet sogt aen, wat sal hy komen seggen?
Zou hy wel in de Korf een ey bestaen te leggen.
Sy moet wel broetsieck syn, en op een broeck belust, die, van die beusel mondt, verlangt te syn gekust.
STOFFEL JAPICKSEN.
Ick durf, door Vaertjes last, niet blyven in gebreecken, hoe seer ick ben beschroomt, om u te komen spreecken, en, tussen onse dragt, vindt ick soo groot verschil, Dat ick onseecker ben, wat ick u seggen wil.
Als gy my regt besiet, kont gy dan nog niet raeden, met wat bekommering myn boesem is belaeden?
Ick heb de wetenschap van de waerseggers niet, dies is my niet bewust, wat in uw hert geschiet.
Wanneer ick u ontmoet begint het strax te jaegen, het geen voor anderen noyt beurde van myn daegen.
Het klopt gelijck een ey, dat half is uytgebroeit, waer door begeerlijckheyt, tot paeren, in my groeit.
En naedemael myn geest wert tot uw vleys gedreven, kom ick aen u, daer van, eerbiedig kennis geven.
Indien het lastig pack van Maegdom u verveelt, heb de haegsche kermis.
36 heb ick heylsaemen raedt, die dese kwaelen heelt.
Gy hoeft des uw gebreck aen my niet te verswygen, ick ben gereet, soo gy daer prickels toe mogt krygen.
Want ick beeld my niet in, dat sulck een malse Borst, Kan overtrocken sijn met een Albaste korst.
Waer door geen minne schigt bekwaem is door te dringen.
De geest schynt evenwel my naer u toe te dwingen, Om myn verruckingen te brengen aen den dag, het geen my heeft belet, tot nogh toe, het ontsag.
Wy sullen 't Huwelijck in honing zeem confyten, En onse levens tydt, als tortelduyven slyten, soo gy genegen syt, met my dat aen te gaen.
JUFFROU VALENTIN.
My dunckt dat ick begin, uw meining te verstaen.
Wel, wel, dat is my lief.
Ick hoop dat het sal lucken, ick voel meer neygingen, als ick wel uyt kan drucken.
Het Vryen past my niet, maer wat daer aen ontbreeckt, sal ick verbeteren, als gy het Jaewoordt spreeckt, en als wy naderhandt te saemen onderkruypen.
Al wou men, in een ton ons met malkander kuypen.
Het schynt niet aen uw Neus, nog uytterlijcken schyn, dat, voor soo heeten vuer, gy soudt gebaeckert sijn.
Wel, wel, hoe koel ick ben, gy sult my haest verwermen, als ick, op 't bruylofsbedt, sal leggen in uw ermen, dan schudt men statigheyt en slegte kleeren uyt.
Verhaest u dog soo niet, tot dat ick ben uw Bruydt.
Wel, wel, dat niet en is, sou nogtans konnen werden.
Hoe weygerig gy syt, hy windt, die kan volherden, d'inbeelding van het geen, dat ick u heb verklaert, Maeckt steets, uyt eerbaerheydt, een jonge Maegt vervaert.
Men kan haer, nog een boom, met d'eerste slag niet vellen.
Sy pogle BLTSPEL.
Sy wil dat men haer lang om wedermin sal kwellen, en soeckt, door weygering, een schuylplaets voor haer eer.
Gy kont verseeckert sijn, dat ick sulcx niet begeer.
Ick hoeft my langer niet te Vryen en te fleemen, ick heb al myn bekomst van uw kors wylig teemen.
Steeck by de vryery, myn Vriendt, soo lang een spel, tot dat een su je vindt behaegen in wel, wel, daer sult gy mogelijck met meerder vrugt beklyven, want ick kan regte voort niet langer met u blyven.
Daer komt Noom japick aen, gy, kont hem doen verstaen, wat uw liefkosery, hy my, heeft opgedaen.
NOOM JAPICk, STOFFEL JAPICksen.
Ik kom weer als Piet snot, sy wil met my niet trouwen.
Hebt gy het styf genoeg het Meysje voor gehouwen?
Die niet vrypostig vraegt, krygt van de Vrouwluv niet.
Als ymant met loos kruyt, naer vlugge Mussen schiet, soo daer geen scherp op staet, hy salder niet een raecken.
Dus moet een kante Vent fig oock geluckig maecken.
Hadt ick geen hand gebaer gebruyckt in myn bedrys, ick hadt uw Moeder noyt gekregen tot myn wyf.
Sy was soo koel als ys, en statig boven maeten, sy wouw beswaerelijck van liefde hooren praeten.
Als ick eens kussen wou, zond sy my vaerdig heen, dies wierd ick, in 't begin, bang voor een blauwe scheen.
Oock kon ick haer gemoet niet uyt de Schrift bewegen, want sy wist datelijck yets uyt de Schrift daer tegen, soo textvast was de Meyt, en kundig in de Leer.
Sy meende dat de min besoetelde haer eer.
Dan hadt sy dit gehoont, dan hadt sy dat gelesen, waer.
Waerom een wyse Maegt most op haer hoede wesen, en keeren van haer af aenvegting van het vleys, waer door ick wiert gesteuyt geduerig in myn eysch.
Al dese weygering begon my te verdrieten, door sagte middelen kon ick in 't wit niet schieten.
Hoe zediger ick haer myn beden stelde voor, hoe minder dat ick haer kon krygen tot gehoor.
Dies wiert ick, door de Min, ten lesten aengedreven, om haer gevoeliger indruckselen te geven.
Sy was alleen in Huys, eens op een Avondtstondt, Waer door ick, in myn geest, meer vaerdigheyt bevondt.
Door die gelegentheyt begon myn lust te groeyen.
Wy raeckten, met malkaer, aen t folen en aen t stoeyen.
Och sey de slegte Duyf verkreuckt myn goet dog niet, op dat myn Moeder dog uw hantgebaer niet siet.
Bedwing uw weeldig vleys, en wil myn swackheydt spaeren, het voegt niet dat men soeckt, op dese wys, te paeren.
Maer ick ging egter voort, en bloes de kaers eerst uyt, en, naer wat tegenweer, kreeg ick haer tot myn Bruyt.
Hadt gy dat oock gedaen, gy hadt haer ligt bewogen, en, door een minne strick, haer naer u toe getogen.
Als men een Vryster stoot, daer haer gemoet naer helt, verheugt haer, dat sy mag het wyren aen gewelt.
Ick voelde, door het vleys, myn geest genoeg verrucken, maer wat ick deedt 't was wint, de saeck wou niet gelucken.
De regte Hinderpael was dat myn effe Broeck, Niet over een en kwam, met haer verheven Doeck.
Des hoeven wy nu hier niet langer te verletten, en sullen beter doen, de reys naer huys te setten, daer vindt gy kust en keur, saerdam is niet ontbloot, ick lever u daer goet, met een Geloofs genoot.
Het volck is daer gewent ons dragt en stille zeeden, ick sal u liever daer, met uws gelijck, besteden.
In 't by Google BLTSPEL.
In 't Huwelijck is niets dat kragtiger verbindt, als dat men, in de Leer, is samen eens gesint.
En nigje Valentin heeft reets al durven toonen, dat, in een kleyne plaets, sy niet sou konnen woonen.
En soo gy hier u hadt, met haer, ter neer gestelt, liet men, in uw geloof, u nimmer ongekwelt.
De reede die my dwong, om in den haegh te komen, Heeft eyndelijck een eynd, ter goeder uer, genomen.
De Koopman, die veel Hout hadt uyt ons Schip gehaelt, Heeft, naer afreeckening, de gansche schult betaelt.
Gae datelijck dan Scheep, en wil het Speuy door boomen.
Wy sullen flus aen boord, ontrent het Siecke, komen.
Maeck met een Sleper koop, die met sijn lyn en paert, ons, voor de minste prys, wil trecken door de Vaert.
NOOM JAPICk, fYTje.
Gy keeren weer naer huys, kint wilt uw goet gaen packen, terwyl men met de Kaeg sal naer den aenslag sacken.
Gy hebt al lang genoeg uw oogen hier vermeydt, en wat gy hebt gesien, is dog maer ydelheydt.
Waerom wilt gy, soo ras, de Kerremis ontloopen?
Hebt gy my niet belooft een Sleutelriem te koopen?
En wat my, boven dat, nog meer ontstolen is, is dat soo ras geraeckt uyt uw geheugenis?
Indien myn Moeder sag, dat ick het heb verlooren, soud' ick, van haer, daerom, tot onsent, kyven hooren.
Maer soo sy het niet merckt, heb ick daer van geen noot, stel myn onnoselheyt, voor haer verwyt, niet bioot.
Nu fytje, weest gerust, ick sal daer naer gaen soecken.
Daer staet een Silverkraem naest d'amsterdamse koecken.
Hier sal ick mogelijck wel raecken op myn flag.
Daer is geen twyffel aen, maer wat ick bidden mag, Wilt in een Waeffelkraem alvorens my geleyden, Voldoe daer in myn lust, eer ick van hier moet scheyden.
Myn tanden waeterden, als ick daer nefsens ging, en dat ick in myn Neus, den reuck daer van ontfing, gy moet, met dat geback, my nog eens laten smullen.
Ick sterf, belet gy my myn buyck daer mee te vullen.
Gy kont my, beter koop, noyt geven meer vermaeck, als dat ick op de banck der beste kamer raeck.
Myn lieve Fytje Sus, hoe kont gy my dat vergen, sal ick om wat beslagt den Hemel durven tergen, en de verdoemenis inswelgen door myn keel, als onvernuftig veet, door t lockaes van wat meel?
Hoe wel, selfs in die saeck, is weynig kwaet gelegen, maer door de plaets en stont heeft sy vergift gekregen.
Het geen ick in myn huys, soud' eeten onbeswaert, daer ben ick, in een Kraem, en Kermis, voor vervaert.
Het is myn meining niet, dat Waeffelen niet deugen, Dat is daer ver van daen.
Ick sou die selfs wel meugen, indien wel Suycker en Kaneel, en boter, boven dat, gemengt was onder 't Meel.
Maer op een Bacchus Feest de Jaertydt van de snooden, als de ligtvaerdigheyt in swang gaet, ist verboden.
Die met die kermis kost sig selven dan versaedt, geloof ick, dat een vloeck op sijn gewisse laedt.
Ick sal in 't Huysgesin daer noyt yets tegen seggen, maer laeten op het vuer het yser aenstonts leggen, soo ras ick tot Sardam sal wesen aengelandt, tot teycken, dat ick daer niet tegens ben gekant.
'k wel myy daer nu niet om, wil maer soo lang nog.
swygen.
Gy syt nog.
Maegt, uw kint sal daer geen vleck van krygen.
Ick google BLTSPEL.
Ick sweer by jae, by neen, noemt, tot die tydt gedult, dat gy ter degen dan uw hert op haelen sult.
En daer een vrome Ziel nauwkeurig op moet letten, gy hoeft dan uw gemoet daerom niet te besmetten.
Dan sal geen vroeging oock ontrustigen myn geest, dat ick, van uw verderf, selfs oorsaeck ben geweest.
Sy konnen, in ons Huys, soo lecker, die niet backen.
Dit Volck verstaet dat best, 'k laet myn versoeck niet sacken.
Die men tot onsent maeckt, sijn swaer en enckel deeg.
Hoe staet uw fynigheydt my steets dus in de weeg?
Maer gy verwildert wat.
Ick heb niet konnen weeren, dat gy gebruycken soudt dees Waterlantsche kleeren.
Hadt gy myn sin gevolgt, sulcx hadt u niet behaegt, het staet veel zediger dat ons gesintheydt draegt.
Dat is maer viesigheydt, gy kont het niet ontleggen.
Daer komt Neef Valentin, die sal het oock wel leggen.
NOOM JAPICk, FYTJE, VALENTIN.
De meeste jonge luy sijn daer op eens gesint, daer gy moet wandelen, naer dat ick oirbaer vint VALENTIN.
Wat is dog uw verschil?
Laet ick den twist beslegten, indien ick ben bekwaem om ouder t'onderregten.
Ick steun op myn verstandt nog kennis, en beken, Dat ick veel wyser schat Noom Japick, als ick ben.
Maer, in sijn eyge saeck, kan yder een ligt dwaelen, En van onkundiger selvss onderwysing haelen.
Al staet myn hoost wat los, dat is de Schutters schult, die hebben het met roock, al treckende, gevult.
F2r. men de haegsche kermis.
Men werd dan hier en daer van kennissen beschoncken, en niet soo seer door Wyn, als door het schietten, droncken.
Maer ick kan nog wel sien, wie regt of onregt heeft, indien dat gy de magt van vonnissen my geeft.
Het is een beuseling, daer niet is aengelegen, ons Fytje Sus heeft lust tot Waeffelen gekregen, en wat ick seggen kan, haer kwellen neemt geen endt.
Sy wil dat ick met haer sal spoeden naer die Tent.
VALENTIN.
Ick vrees, wilt gy 't niet doen, dat haer natuer sal pruylen.
't is een onnoosle saeck, wat kwaet kan daer in schuylen?
Wat reden hebt gy dogh dat gy 't niet toe wilt staen?
Gun my, dat ick, met haer, daar in uw plaets mag gaen.
Die naeuw is van gemoet, vindt aenstoot in die saecken, daer s werrels Kinderen geen swaerigheyt in maecken.
En 't is daer ver van daen, dat men ons reden acht, Dat men in tegendeel met ons gesintheyt lacht.
In redekaveling wil ick my niet inlaeten Wy sullen het geschil, met een, niet effen praeten.
Als Vader kont gy haer yets heeten of verbien, maer men moet altemets wat door de vingers sien.
Myn voorslag kan voldoen de wil van alle beyden, laet ick het soete kint, gelijck ick seg, daer leyden.
Ey Vader stae dat toe, dan wert myn lust geboet, en gy doet geen gewelt aen uw benauwt gemoet.
Ontfang daer op een kus.
Sy dwingt my door haer fleemen, en weet, als sy wat eyst, myn swackheyt waer te nemen.
't is best, dat ick verkies het minste kwaet van tween, ick laet haer aen uw sorg, en stap oogluyckend heen.
45 sevende tooneel.
FYITIE, VALENTIN.
Fytje, myn geluck is niet om uyt te spreecken, nu kan ick u doen sien, wat vlam gy hebt ontsteecken, Door uw bekoorlijckheyt, in myn verliefde borst, dat ick, voor sijn gesigt, u niet doen blijcken dorst.
Myn ziel werdt regtevoort door Hemelvreugt bewoogen, mits ick veel Engeltjes sie schuylen in uw oogen.
Hoe wel myn hert, daer door, werdt doodelijck gewont, bemin ick het gesigt, dat my die kwaelen sondt.
FIIJ.
Ick heb het noyt gedagt dat sy gevaerlijck waeren, want ick soud andersints haer opslag moeten spaeren.
Maer heb ick u gekwetst, het is met willens niet, het is my seecker leet, indien dat is geschiet.
Bekommer u des niet, het sal my noyt berouwen Dat ick uw Godlijck Beelt mag altemets aenschouwen.
Een aengenaeme lonck versagt weerom myn leet Dan werdt ick soo verheugt, dat ick de smert vergeet.
De wonden die gy maeckt, die kont gy weer geneesen.
Ick soeck voor dese kwael den balsem in uw wesen.
Hoe pynelijck het is, als ick u missen moet, door weynig saemen spraeck werdt myn verdriet versoet.
Ick overleg by nagt, wat dat ick sal beginnen, Om uw genegentheyt door pogingen te winnen.
'k sou sijn geluckiger, als ymandt in het landt, Mogt ick vereenigt sijn, met u, door Echten bandt.
't is my.
In diergelijcke stof ben ick nog onbedreeven, ick weet niet wat ick moet voor antwoort daer op geven.
En voel bewegingen, die my sijn onbekent, en de haegsche kermis.
En hippelen myn hert, dat het niet is gewent.
Al dees verandering weet ick niet uyt te leggen, de schaemt weerhoudt myn tong, om wat ick denck, te seggen.
Uyt vrees dat my t verhael mogt strecken tot verwyt.
Ick twyffel selfs of gy daer van geen oorsaeck syt.
Van die bekentenis ontvoncken bey myn kaecken.
Weerhoudt u selven niet, swilt my geluckig maecken.
Ick vley my, dat ick hoor beginselen van min, en dat ick heb wat plaets gekregen in uw sin.
Mag dat een jonge Maegt, of het soo was, bekennen?
Dees openhartigheyt sal die haer eer niet schennen?
Ick bidt u, waerschouw my, soo gy daer schand in vindt, en geef my teyckenen dat gy my waerlijck mint.
Indien gy my gelooft, sal ick u wel behoeden, dat gy niet raecken sult in eenig kwaet vermoeden.
Al schyn ick nu wat wilt, ick ben een eerlijck Knegt, Vrees van my geen bedrog, myn meining is opregt.
Maer onsen tydt verloopt, ick durf niet lang uyt blyven, kwam ick niet ras weer Scheep, sou Vader op my kyven.
Wy moeten t'avondt weg, het weer is nu bekwaem.
Maer breng my, niet te min, eerst in de Waffelkraem.
VIERDE BEDRIEF.
OYERAL, liefde.
Waar hebt gy weer geweest?
Altyt moet ick u wagten, soo dat ick nimmermeer mag volgen myn gedagten, gy sult niet sijn gerust voor dat ick op uw lyf d'het stof, met dese stock, wat uyt uw kleeren dryf.
Uyd by Google BLT-spel.
Uw lanterfantery begint my te verveelen.
LIGTVOET.
Schoon gy myn Meester syt, en dat gy my leert steelen, Ick ben uw kameraet, syt gy van daeg myn Heer, Wy syn dat over s hants, myn beurt komt morgen weer.
Indien gy my nu slaet, sal ick, daer nae, my wreecken, en dees oplopentheydt u weder op doen breecken.
Laet ons al sagjes gaen, en blyven saemen vriendt, heb ick lang uyt geweest, ick heb genoeg verdient.
Dit speldewerck en as sijn die de pyn niet waerdigt, de kunst heeft tydt van doen, al sijn ons handen vaerdig Maer gy verhoetelt die, en denckt maer op uw min, en uw liefkosery veroorsaeckt geen gewin.
Ick sal, om dat vermaeck, myn handwerck niet versuymen, als sig de kans vertoont, en leg maer op myn luymen.
Wy moeten evenwel ons wagten voor de Schout, die steets een waeckent oog, op ons gelijcken houdt.
Maer als ick voordeel speur, sult gy my niet fien sussen, door vrees van kwispeling laet ick my niet verblussen, al sou daer op een s'is selfs volgen naer den daus, waer in geslaegen werdt de maet door Meester Hans.
Die korswyl duert niet lang.
Maer als men werde gevangen, en dat men, in de Lugt, blyft aen een dwarshoudt hangen, Waer aen de keel soo naeuw geworgt werdt door de koordt, Dat de benauwde Ziel verhuyst door d'achterpoort, dan siet het suer daer uyt, als men begint te vreesen, Dat ons verachten romp een Raevens aes fal wesen.
OVEKAI.
Wie voelt dat, naer dat hy gegeven heeft den geest, En maer een korte stondt aflyvig is geweest?
Het deert de dooden niet, al wat sy niet en weten.
Wat scheelt het of, daen naer, de vogelen ons eeten, dan of de worremen ons knaegen in de huyt?
Ons edt by google. de haegsche kermis.
Ons lighaem raeckt aen d'een of d'ander dog tot buyt, en of de Lugt gestaeg speelt onder onse voeten, Dan of wy spoediger in d'aerde rotten moeten?
Terwyl men sterven moet, krygt men dus sagter endt, als dat men lyden moet, in t sieck bedt, veel ellendt.
Een kwartier uers kan ons van alle smert bevryden, en hoe veel jaeren langh kan t handtwerck ons verblyden.
Wat vinden wy vermaeck, by Meysjes in t gelag, En naer een goede jagt een aengenaemen dag.
't is jammer dat het Volck, in onse kunst ervaeren, Soo selden steygeren tot hoog getal van jaeren, en dat het streng Gereght soo kwaelijck is gesint, Wanneer het op de daet somtyts een gaudief vindt.
Hoe kan men sig soo dwars aen vrye kunsten toonen!
Die men veel eer behoordt, om d'eelheydt, te verschoonen, en dencken dat het goet, het geen het aertryck geeft, Aen elck verschaffen kan, dat hy van nooden heeft.
Dat elck sijn best moet doen, om aende kost te raecken, terwyl het blinde lot geen evenaer wil maecken, en wat het eene mensch verkregen heeft te veel, Dat heeft het ingeslockt van ander luyden deel.
Ten onregt wert het ons soo kwaelijck afgenomen, Dat wy, 't geen ons ontbreeckt, weer soecken te bekomen, daerom men uyt ons gildt, soo meenig Kunst genoot.
Naer boven klimmen doet, en van de ladder stoot.
Daer moet een flux gesel, die hart heeft, niet om geeven, wy tragten naer geen lang, maer naer een vrolijck leven.
Den ouderdom is dog sijn selven maer een last, daer veel gebreecken sijn en kommer steets aen vast.
Soo ras als het vermaeck de menschen heeft verlaeten, wat kan haer het getal van meerder jaeren baeten?
Sy sijn niet meer bekwaem tot wellust en tot vreugt, die men alleen geniet, in t bloeyen van de Jeugt.
Voor BLT-spel.
Voor ongeluckigen, en die niet op en passen, is het vervloeckte hout maer van de galg gewassen, die meermaels sijn betrapt op beursesnyery, maer die het wel verstaet, loopt lange jaeren vry.
Verlaet ons daerom niet, al die gy hebt sien droogen, syn door haer plompigheydt, selfs in de kaers gevlogen.
Van uw behendigheyt hebt gy de proef gedaen, nu hoop ick, dat gy haest voor Meester uyt sult gaen, gy sult nog wel een Man, onder myn opsigt, werden.
Door uw vermaningen voel ick myn rug verherden, ick heb geen agterdogt van roeden, nog van strop, en geen beswaerenis leyt langer op myn krop.
Maer laet ons eyndelijck eens van uw liefde praeten, Wilt gy de Broederschap, soo die geluckt, verlaeten?
Wat hebt gy dog in 't sin met Juffrouw Valentin, soeckt gy haer tot uw Vrouw, wat kan uw meining syn?
Wy sullen op haer goet, beurt dat, als Baender heeren, soo lang het dueren wil, den hoogen boom af teeren.
Ick werdt daer Meester van, soo ras wy syn gepaert, en 't Mevsje, naer my dunckt, is wel een byslaep waert.
Ick min haer moye muyl, en te gelijck haer schyven.
Maer meent gy, dat uw hoop sal eyndelijck beklyven?