floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Schoone Amarillis, ik ben 't, ik doet open uw bekreetene oogen, en zie uw helper uit den hoogen, 'k heb u gemetamorphoseerd, maar daarom niet getranssormeer, dat men uw eer aus zou belaagen, ik kom dan met myn toverwagen Tot uwe hulp, om in uw nood U te verlossen van de dood Zie hen die u dus deden zuchten, Zie uw belagers voor u vluchten.
Ik heb getemd hun razerny, zy vlien als voor de pest, voor my.
Ick wyze tovenaar, gun dat ik, in myn lyden, den.
Adoor proef van 't heilig vuur myn kuisheid mag bevryven.
'k weet Amaril is kuis, schoon haar een Sater sart.
De proef is 't minst, zy heeft het vuur reeds uitgetart.
Ja 'k durf als Amaril dat heilig vuur wel tarten, Maar als ik naauw doorzoek het binnenste myns harten, Vrees ik, zo eens uw kunst voor 't heilig vuur niet docht, Of ik van Amaril eens Lisis worden mocht.
Digtized by D28 DE BUITENSPORIGE 52 HEREMAN.
Vrees niet, ik kom om door de wolken met myn waagen u duizent myl van hier in zekerheid te draagen.
Maar is t wel veilig op dien weg?
Ja schrik maar niet.
Ik zal u blinden, op dat gy 't gevaar niet ziet.
LISIS, op de wagen klimmende.
Wyze priester, wien de goden zelve vreezen, En onderdanig zyn 'k zal u gehoorzaam weezen.
't is tyd om weg te gaan, schep moed, en draag u stout.
gy u op my vertrouwt.
Vrees geen gevaar, zo lang Einde van het Derde Bedryf.
Digitized by goog herder.
53 HETVIERDE BEdryf.
HErman, VREDERIK.
K Deken, zyne oogen, die bedekt zyn hart verraaden, getuigden vaak, dat hy met liefde was belaaden.
'k heb wel gemerkt, dat hy alleen om Leonoor En om haar wedermin, dit herderskleet verkoor.
'k heb ook zo dra als ik zyn liefde had vernomen, 't Beginsel niet gesmoord maar liet hem by haar komen, en meer kon ik niet doen, myn Heer, als dat ik stil Betoonde dat het niet was tegens mynen wil.
Ik acht Heer Karel veel, maar boven al dat achten, Moet ik ook hier omtrent myn zusters eer betrachten.
Ik ben haar Broeder, en zo lang als ik haar zin Niet merk, kan ik geen hoop hem geeven in zyn min.
Denk niet dat hy, hoe zeer hy ook verliefd mag weezen, iets anders zoekt, als eerst haar zelve te beleezen, Of zig van iemants macht, of recht of dwing'landy op haar, bedienen wild ontrent zyn vryery Maar wat hy doet, hy kan doch zonder u niet winnen, terwyl zy 't acht haar plicht te zyn, niets te beginnen.
Ten zy gy 't toestemt, en niet als met tegenheid Verdraagt, dat hy haar iets van min te voore leid.
Is dat de hinderpaal alleen van zyn verlangen, 'k zal dan zyn hart niet meer in twyfel laaten hangen, maar maaken dat zyn zorg wel haast zal zyn gedaan.
'k maan om myn eigen zaak u daar al mee toe aan, want, wyl ik eindelyk my voor u bloot moet geeven, amelia is al myn lust en al myn leeven, ik heb ook, in myn min, haar broeder op myn hand, en 't zou gedaan zyn vond hy maar geen tegenstand, want had hy Leonoor tot zyne gunst bewoogen, dan zag hy myn geluk niet aan met nydige oogen.
Ik zal hem helpen, en zyn min zal deeze dag, Wel licht die uitkomst zien, die de uwe zo graag zag.
't word nu ook tyd, dat wy dit herdersleeven enden Om ons tot onderhoud van meerder nut te wenden.
't is lang genoeg gedeunt met Lisis zotten geest, die zonder ons licht nu al had te recht geweest.
O neen, met al uw kunst zoudt gy hem niet geneezen.
Nochtans kan ik hem door myn kunst zo ver beleezen, dat hy, in my gerust, Gelyk gy hebt gezien.
Zig op myn Toverkoets laat voeren daar t my lust.
Maar u met amaril?
'k heb door bedekte wegen, Met kunst quansuis hem tot een Herder weer gekreegen, Terwyl ik door myn macht de Nimph onmyd'lyk dwong Dat zy als eertyts hem weer vrindelyk ontfong Gy weet hoe dat zy hem ontfing, hoe ik zyn zaaken Beleide, om weer in gunst by Rozemond te raaken, die door zyn valse dood hem stof gaf, om weer schoon Zyn buitensporigheid te stellen op den troon.
Hy is daar vruchtbaar in.
Dat s t al, daar hy zyn zinnen Ooit in geoeffend heeft.
Maar ik moet weer na binnen, En in myn eenigheid, want Rozemond komt aan, die hielt my licht weêr op, en zou myn rust maar schaân.
15 VREDERIK.
Wat is hy stil van aard, en afgezonderd!
VREDERIK, ROZeMONd, LEONOOR.
zonder Lisis, met u tweën, ik ben verwonderd.
Hy is nog in de zaal by onze boschgodin, daar hem zyn plicht nog houd in weërwil van zyn min, maar hoe schuwt Hereman ons zo?
't is buiten reden, hy doet groot ongelyk aan uw bevalligheeden.
als 'er niemand was die 't zag.
Ik zou my troosten, leonoor.
Zyn eenzaamheid is 't, die zo veel op hem vermag, 't is zyn gewoonte, hy zoekt niet als alle lieden.
En alle tydverdryf, zo suffende te ontylieden.
VREDERIK, tegen Leonoor.
Maar gy, gy naamt het hem misschien niet qualyk af, Zo hy uw minnaar in zyn hoop zyn woord eens gaf, en dat Heer Karel.
Nicht, ai wild doch hier eens komen, Zie wat een schoon gezicht is daar door ginze boomen.
Maar dat u Vrederik daar zo in t heimlyk zeid.
Voert dat uw hart wel daar uw oog u heene leid?
Nu, waarom wordt gy rood?
O looze.
Neen in trouwen k wil die ontsteltenis u graag ten besten houwen.
Tegens Vrederik.
Nu, gaa maar voort.
En gy gelooft dien praater dan?
Neen, neen, geloof my niet.
Ik gaa, en zoek een man Die ongetwyfeld wel in korten tyd, myn zeggen, met meer welspreekendheid als ik, u uit zal leggen.
'k durf my ten minsten wel verzekeren, dat my Heer Karel beter hier op hooren zal, als gy DERDE UITKOMST.
ROZeMONd, LEONOOR.
Moet zeker waar zyn, want hy gaat daar op vertrek.
'k zal 't al verdraagen, gy hebt lust met my te gekken.
Dat s waar, doch nu in ernst, roep hem weërom, om wis Van hem te weeten wat zyn rechte meening is.
wat scheelt dat my?
wat heb ik dat te vraagen?
Wat moetmen om de schaamte en deugd niet al verdraagen, is al de moeite die Heer Karel om u doet gegen?
Maar uit beleefdheid?
spreek nu eens naa uw gemoed.
Hy mint my, zo ik mag geloof slaan aan zyn zuchten.
En wacht hy van zyn min dan nimmer and're vruchten?
Zo ik hem hoop gaf, wat zoud 't helpen in zyn min?
Hy weet wel, dat ik my geheel naar Broeders zinden?
Moet schikken, heeft hy die?
wat heeft hy meer van noo ro ro? herder.
57 ROZeMONd.
Gy weet my na de tyd heel zedigjes te dooden.
'k beken, gy hebt gelyk, gy spreekt heel wel voor my, maar onder ons, leg eens dat masker aan een zy.
Beken met my dat ons gemoed zig stil laat vangen, Van zulk een voorwerp daarwe in 't hart zelf na verlangen, En men gehoorzaamt aan die lieve wetten licht, Wanneer maar onze min, die doch pleeg te regeeren, iets in ons hart vind, dat die plicht schynt te overheeren, geneest hy ons haast van die dwaaling, die ons 't recht Beneemt, van te uiten 't geen ons op het harte legt.
Neen Leonoor, had gy in Karel geen behaagen, gy zoud u aan de wil uws Broeders niet gedraigen, en uwe min stont dan wel op een losse voet, zo zy alleen maar door een ander wierd gevoed.
Gy weet myn hart met zo veel listen te bestryd en, dat ik u eindelyk myn zwakheid moet belyden.
Ja 'k min hem, en zyn deugd heeft in myn hart verwekt een vuur.... ROZeMONd.
Wat geheim hebt gy my daar ontdekt!
Hoe, is de min nu juist een zwakheid in de vrouwen, Die voor een braave deugd by mannen wordt gjehouwen, maakt ons een liefde dan beschaamd, die eerlyk is?
'k weet dat een oude schaamte ons altyt pleeg te quellen, Om op den naam van min quansuis ons heel te ontstellen, En als een minnaar ons iets zegt, op 't eerste woord Te schreeuwen, of men wierd mishandeld, of vermoord.
Maar schoon wy hem al van zyn liefde heeten zwygen, Wy zoeken zelt doch geen gehoor van hem te krygen, en hy zou qualyk doen voorwaar in onzen zin, Zo hy uit de kourant wat praatte, in plaats van min.
Die heusse weig'ring van zulks niet te mogen hooren, Dient ons maar, om hun tot meer spreek en te bekooren.
Ò Nicht wy slaan quansuis die praatjes in den wind, En zoeken nochtans niets als datmen ons bemind, leonoor.
hoe weet gy dat?
Licht niet meer als myns gelyken, maar gy laat uw verlangst, aan my wat minder blyken, doch zie, wyl reedts de min zig haast tot uw geluk.
Hoe ik vast bloempjes, om uw hoofd te kroonen, pluk.
Zo u de min verplicht een Bloeme krans te maaken, dat is voor Eelhart, die gy in uw min doet blaaken.
Zie daar, hoe bly komt hy ze ontfangen van uw hand.
En Leonoor heeft nog van liefde geen verstand?
LEONOOR, weggaande.
Zo veel verstand heb ik daar nog wel van gekreegen Dat twe gelieven met een darde zyn verleegen.
EELhart, ROZeMONd.
EF.
LHARt, al lachende by haar komende.
Yyishet, ja, zy is 't, die in het geurig kruid haar bloempjes plukt, en keurt de geestigste daar uit.
Dat 's herderlyk maar 'k had ook recht u, als Filene Zo stuurs te ontmoeten, als hem Silvia voor heene Bescheidde.
wacht u... eelhart.
Wat hoort gy die vaerzen ras.
gy denkt niet wat die arme minnaar was!
Hy bleef ten ende toe rampzalig in zyn minnen.
Maar ik hoop t hart eens van myn herderin te winnen.
Dat is ook van geen steen.
En gy doet zo veel weer Dat gy haar guust verdient, en lichtlyk nog wat meer.
Maar schoon cis hart al vry van liefde is overlaaden.
Wy Digitized by google herder.
Wy willen nochtans dat een minnaar dat zal raaden, en uit onze oogen leez' hoe 't binnen is gesteld, Ja dat zyn min ons hart verover met geweld.
Gelukkige Eelhart!
ach wat moogt gy nu verwachten!
Verstaa my wel, weid niet te hoog met uw gedachten.
Denk dat dit rond, oprecht, en op zyn herders is, en dat ik Eelhart hier steets schei van Philiris.
Hoe breng ik die manier van doen best by elkander?
Maakt gy dan d'een altyd, gelukkig, buiten d'ander.
Dat s'makk'lyk te verstaan, want de eene is een gering En oprecht herder, en eelhart een hoveling.
Zo hun verdediging my zal geoorlofd weezen, 'k heb steets de oprechtheid van de herders hoog geprezen, dat uiterlyk gezicht, waar men schynt geraakt, die quynende oogen, meest met zo veel kunst gemaakt Als of de min haar met groot leet quam overstelpen, Dat zyn de kunsjes niet, daar zy zig mee behelpen, Zy zeggen slechts oprecht, en ongeveinst hun zin, Zy minnen waarlyk, als zy zweeren hunne min, in hun onnozelheid zult gy 't nooit zien gebeuren Datze iets beloven, 't welk hun hart niet goet zal keuren.
Zo my nu Philiris verzekert op zyne eer, Dat ik het ben, die maar alleen zyn hart regeer, Dan zou ik, zonder ooit eens op bedrog te denken, Heel lichtlyk hem myn hart ten eersten kunnen schenken, Doch zo my Eelhart weer eens voorhielt zulken taal, k Zou zo gereed niet zyn tot heeling van zyn quaal, k Zou ingetoogen, en met meerder achterdenken.... EELHARt.
zwyg, en wil met zo een taal my niet meer krenken, maar wyl gy van zyn trouw zo wel verzekerd zyt, gun dan dat Philiris by my voor Eelhart vryd, want Eelhart zal zyn leet steets by zig zelf bewaaren, zo Philiris zyn min u niet mag openbaaren, van dien ontleenden naam dient hy zig in zyn smart, En spreekt gelyk hy t meent, en opent dus zyn hart, en hoe het ongeveinst geschapen staat daar binnen, hy mint u in der daat, als hy u zegt te minnen.
Dat zou my licht zo niet vergaan gelyk 't behoord Als ik zo Eelhart dorst gelooven op zyn woord, neen, om zyn eers wil, moet hy my met eeden zweeren Dat niets op aard zyn leet noch lyden kan vermeëren.
En dit is 't al, daar ik hem dan meê helpen kan, dat ik zyn klachten hoor, en niets geloof daar van.
Hoe twyfelt ge aan een min die alles gaat te boven?
'k ben al te oprecht om dat zo blindlings te gelooven, want Eelhart, 'k weet wel, aan het hof, en by de jeugd, Wort, wel te veinzen, nu gerekend voor een deugd.
En tegenwoordigheet dat na de kunst te leeven, Zig nu by bruinen, dan by blanken te begeeven, Zyn min te leiden na t hem voorvalt in zyn zaak, En zonder immer te bepaalen zyn vermaak.
Ei laat eens af doch op myn liefde meër te smaalen.
Myn zuivre liefde daar geen and're by kan haalen.
Zeg niet, wanneer ik zag eens juffers zuivre trouw, dat ik verand'ren, of myn hart verdeelen zou, of elke schoonheid die ik zag om liefde smeeken.
Daar is niet lichter als op die manier te spreeken, En onze zotheid zo te vleijen, dat wy voort Een minnaar in die taal gelooven op zyn woord.
U, om die ydle vrees, dus lang zo styfte houwen, is al te veel de macht uws schoonheid te mistrouwen.
't is waar, men veinst wel vaak aan meenig datmen mint, Schoon dat zig 't hart juist aan die woorden niet verbind.
Men kan licht zeggen, gy, gy zult myn ziel gebieden, maar weet, myn lief dat zulks by u niet kan geschieden, en dat t onmooglyk is, voor die uw schoonheid ziet, te zeggen dat hy u bemind, en meenen t niet.
Gy wild dan dat ik u zal in uw min gelooven?
Maar lisis komt.
Moet my die zot myn vreugd nu rooven!
Om hem te straffen voor de part die hy u speelt, vraag ik my of ik slaap, en zie hoe 't hem verveelt.
Vaar wel, laat my alleen.
't zou, dunkt my, ook niet passen Dat imand ons hier zo te samen quam verrassen.
Laat my, zeg ik, of ik breek met u. EELHARt.
Komt ons die gek in dit zoet oogenblik juist by!
Maar laat ik wyken, en myn schoone niet verveelen, en zyn uitsporigheid hem maar voort uit zien speelen.
LISIS, ROZeMONd.
O chechoone boomen!
Op wiens schaduwryke land, d' mijn zon verfrissing vindt, als zy my heeft gebrand, Schoon 't u groot voordeel geeft, dat u haar licht komt Vergun een herder dat hy dat met u mag deelen.
Verberg myn Rozemond voor myne min niet meer.... maar goon!
bedrieg ik my!
of lecht zy daar ook néer?
Zy is t, ach, sephirs!
houd u mond op deeze kusten Zy slaapt, maakt geen gerucht, laat myn Godin doch rusten, ik nader stilletjes, eer zy ontwaakt van schrik.
Ai boomen!
ruis niet, houd u stil een ogenblik!
Rivieren vlied doch niet, myn engel zou u hooren!
Weg byen, maakt hier geen gedomnmel voor haare ooren, die roozen komen u niet toe.
voort, aan een zy, myn herderin heeft nu geen bloempjes als voor my.
Hy valt voor haar op zyn knien.
Ò Eelste schoonheid, laat God Morfeus nu vry boogen, dat hy zyn hof houd in des waereldts waardigste oogen, dat hy de lekkerste en de zoetste nectar smaakt, En door zyn groot geluk haar herder nydig maakt.
Ach dat ik mocht, maar vlieg komt gy haar nog verveelen, en op haar lieve neus zo stout den meester speelen?
Gevoel nu.. de vlieg willende wegjagen, geeft hy Rozemond een slag o haar aangezicht, waar van zy wakker veinst te worden.
wie is 't, die my dus wakker maakt?
O goón waarom my niet wat zachter opgewaakt?
Ik deed maar recht, ach wild het aan myn min vergeeven, Zy was het schuldig, door oprechte wraak gedreeven.
Foei, herder!
ach wat doet die ruuwe slag my zeer!
't Quaad dat de liefde doet geneest hy daadlyk weer, maar was die Vlieg nu door myn slag niet weggeweken, die stoutert had u met zyn angel licht gesteeken.
Gy weet hoe eer eudoxe.
Als dat als is geschied, 't is juist met my zo niet.
En was 't haar ongeluk!
LISIS, op haar neder komende.
Ten minste uit medely.
ROZeMONd, hem weg stootende.
Hoe herder?
Hoe, gy wreede!
Gy lydt wel dat de zon u kust, en zyt te vrede, en is 't u in de weg, dat myn heet ingewand Verfrissing by uw sneeuw komt zoeken voor myn brand.
'k Moet in myn hart my om uw sob'ren staat bedroeven.
LISIS, baar hand kussende.
Uw hand van roomde melk, zou 't zelve kurinen proeven.
Vergeef het hem die deze diefstal doet.
'k weet dat elk herder kuis en eerlyk minnen moet.
Maar 't hart geeft dikmaal zig aan zyn vervoering over, en de natuur is van haar eigen lust een rover.
Als ik u branden zie van die onkuisse wil, ai my!
wat wens ik dan weer om myne Amaril.
Om amaril!
Helaas iis.
Had gy haar lief?
In trouwen, k hou meer van haar, als ik ooit van my zelf zal houwen.
Mocht ik haar nog eens zien!
Dat kan gemakk'lyk zyn.
Uw oog was toenmaals maar bedrogen door een schyn, zie haar in my.
Wat of gy daar mee voor woud geeven?
Dat gy uw Amaril in my alleen ziet leeven.
Dat myn vervoerde min, 't welk niemand denken zou,, om u te zien, my heeft veranderd in een Vrouw.
Digitized by debuitenspoon.
Hoe gy, verandert in een herderin!
Om onder.
... lisis.
Dat s niemendal, de min doet nog wel grooter wonder.
zyt gy t waarlyk die in schyn van vriendlykheid, ons door een Vrouwekleed zo fyntjes hebt verleid?
Die Hereman voor 't vier quam door zyn kunst bevryden.
Ja ik was 't, lisis was 't, o heelster van myn lyden.
Wat zyt gy schuldig voor die fraaje daad aan my!
Gaa, snoode herder, gaa van hier, en staa ter zy, na zulken vuilen daad die eeuwig u zal krenken.
gy beproeft my licht.
Neen neen, wil dat niet denken.
'k vervloek een herder, die zyn hulp door 't toverkracht Of zwarte kunst in zyn vervoerde min verwacht.
De Goden zullen my van uw onheusheid wreeken.
Vlucht midlerwyl van hier, vlucht van dees klaare beeken.
Vlucht herder, op bedrog en quaad doen afgericht.
Vertoon u nimmer weer voor myn getergt gezicht.
Dit is myn laatste wil.
Zy gaat weg, iis.
O schoonheid!
oude kaak en van Cerberus gevoed, by adderen en draaken!
Kom hier, indien myn dood voldoen kan aan uw haat, op datge in vreugde uw vleesverslindend oog verzaad.
KAerel, iis.
hoe klaagt Lisis dus?
65 lisis.
Ach, herder!
beef, wil beeven!
De goden hebben zig in een verbond begeeven Om al de herders te bederven!
Gy ziet voortaan de zon voor eeuwig ondergaan.
Zie, zie de bossen door verterend vuur verbranden, al de Rivieren uitgedroogd in alle landen, het veld van bloemen en van al 't sieraat ontbloot, en de echo zonder spraak, in haar spelonk, als dood, om kort te gaan, myn vrind, de waereld is verlooren.
K heb Rozemond verstoord.
wat moet ik hooren!
Zaagt gy haar niet?
En hoe vergramd zy vlood van hier?
Het was een tygerin, met oogen vol van vier.
Maar ik beken ook, schoon haar gramschap my berouwde, Dat ik geen Tygerin noch ooit zo schoon aanschoude.
Haar wreedheid, doe zy my verbande, en myne min, had zelf veel fraaiheën en aantreklykheden in.
Kon zy u bannen?
Ja, helaas!
Want zonder reden.
Waar zucht gy dan om?
volg haar onrechtvaardigheeden, verander meê, en straf haar met de zelve straf.
Aineen, ik wacht het lot der droeve minnaars af, 't Gebeurt vaak, als de goon zo straf de minnaars deeren.
Dat zhen uit deernis dan wel Metamorphozeren.
Dat was wel eertyds zo.
Dat s noch zo, als wel eer.
Zyn de armen van de goon dan nu verkort, myn Heer?
Neen neen, Mercuur is van de nacht my by gekomen, en uit zyn mond heb ik der Goden wil vernoomen.
De buitenspoorige karel.
En terstont Verlaat gy op die hoop dan zo uw Rozemond, en wilt na deze tyd haar niet meer zien noch hooren?
zal ik haar dan met myn gezicht verstooren?
Maar 'k heb van ver 't paleis waar in zy woont in 't oog.
En kan, wanneer ik op dees boom klim, van om hoog, nog door een laatste dienst haar eed'le schoonheid eeren.
Hy klimt op een boom, en kort daar na valt hy in de stronk die door ouderdom half verrot is.
Ik zie t paleis het welk verbergt al myn begeeren.
Maar ô ik val!
myn hoop is niet geheel voor niet, 'k wensch dat aan my hier iets miraculeus geschiedt.
De goden hebben my in t ende niet bedroogen, Zie Karel, Karel, zie k verander voor uw oogen.
Ik word ik ben een boom.
Ik voel reedts hout voor vlees myn voeten wort'len al.
Een taaje en ruuwe schors besluit myn lyf van buiten, ik voel een nieuwe tak uit elken vinger spruiten.
Wat vreemder zotheid?
O gy ooggetuigen!
ziet Hoe ik verander als 't aan minnaars vaak geschiet.
Gaa, gaa myn nootlot aan de waereld voort verbreiden, en was ik u ooit lief, wild myne Schaapjes weiden.
EELhart, karel, aDRIAAN, liis.
Eelthart, tegen Adriaan.
Jeen ik verzeker u, hy zal wel met u gaan.
'wees daar niet voor beducht, laat dat op ons vry Wy zullen hem weer in uw handen overgeeven.
Maar harder hoe!
wie zag ooit raarder van zyn leeven?
Wat doet gy daar?
Gy noemt my kwalyk.
'k was dat eer 67 herder.
Maar, k dank de Goden, ik ben nu geen herder meër.
Ik ben een boom.
Zotblyft gy volherden In uwe zotheid?
zult gy dan nooit wyzer werden?
Hoe, Adriaan gy wort te stout?
't zou schande zyn.
En alte laag voor my, noemde ik u myn couzyn.
Een boom, gelyk als ik, onsterflyk by de boomen.... ADRIAAN.
Wie maakte u doch een boom?
Dat 's heel vreemt by gekomen, maar 'k steur my nimmermeer aan leken, of zy schoon Niet kunnen doorzien de geheimen van de goon.
wilt gy dan juist dees verrotten boom bewoonen?
Myn hout is heilig, ach!
wilt doch myn boom niet hoonen.
Ik wil t gelooven, maar de nacht komt eindlyk aan.
Meent ge in dien fraaijen boom dan zo te rust te gaan?
Wat zal 't schoon zyn om te zien!
myn breede blad'ren met takken uitgespreid rondom myn bed vergad'ren!
Myn boom staat vast, maar zo somtyts myn godheid gaat Te veld uit wandelen, en dan haar schors verlaat, Dat s om met halve goon, en met hamadryaden, en nimphen hier en daar te maken de gambaden.
Want die vergaderen al tyd by maaneschyn.
Uw zotte halve goon uw nimphen tergen myn.... liis.
Dat ik strak om hen te wreeken van uw smaalen een vay myn takken niet u op den kop laat daalen.
De buitENSPORIGE EELHARt, teegen Adriaan.
Ai volg zyn dwaaling doch voor deze maal wat in.
Tegen lisis.
Wyl gy een boom wilt zyn, weesje dat dan naar uw zin.
Maar wat is doch uw hoop?
Al daar ik na durf haaken, is dat myn min in t end myn herderin zal raaken.
Dat zy uit weërmin steets zal komen met die geen, die haar het liefst zyn, en hier dansen'om my heen.
Dan zal ik, als myn spraak in t end my komt te ontbreeken, Door t beevende geruis van myne bladren spreeken, En om te doen verstaan de grootheid van myn smart, eens zien te zuchten uit het binnenst van myn hart.
En als zy weg gaat, om myn plicht haar te betuigen, zal ik myn heele stam ter aarde neder buigen.
Wel zot.
Meent gy dan voor een boom hier door te gaan, wyl gy dat wacht?
Ja toch, dat ben ik Adriaan.
spreeken bomen dan?
Schvnt u dat vreemt te weezen, dan hebt gy nimmer van 't dodoonse bos geleezen.
De boomen spraaken, door de wil der goden, daar, weet dat myn noodlot alzo heerlyk is, als 't haar!
En wylikben profeet, zal elk myn heilge wouden, Voor een orakel van t vermaarde Delfos houden.
ADRIAAN, met zyn degen eeuige slagen op de boom geevende.
Hou daar dit brengt uw zotheid aan den dag, indien dit waar was, most gy voelen elken slag.
Eerlooze, wat durft gy bestaan?
wat dulligheeden vervoeren u?
Geen staal heeft my noch ooit doorsneeden Ik wasnochn maar ach!
Nu is myn stam geschend.
O herder.
Bewaar myn sap toch, of myn leeven loopt ten end, en denk, hoe schoon een boom zyn groente voor mag geven, dat hy doch zonder 't vocht zyn wortels niet kan leeven.
'k heb u genoeg gehoord, gaa uit, gaa uit den boom.
(koom LISIS.
Neen, 'k wacht myn nootlot hier, daar kome af watter Laat af!
kerkschender!
Kom hier geen geweld gebruiken, laat tog een herder in dees schors zyn leet ontduiken, wat heeft hy u gedaan?
Zeg wreede?
Of gy hem quelt, Of quaat maakt, dat 's om niet hier helpt dog geen geweld, Laat hem een boom zyn, tussen ons, ik zal beletten Dat hy zyn wortelen niet vast in de aard zal zetten, myn meening zal ik u wel zeggen in 't kasteel.
Hy is nog zotter als voor deezen, dat scheelt veel.
Vaar wel dan boom.
Vaar wel, de hemel doe u groeijen.
Zy gaan, nu ben ik vry, en niemant zal my moeien.
O Zilvre Maan, weet gy van deeze nacht ook, waat Myn broeders, de halve goón, vergaren by elkaar?
Verberg 't my niet, ik bid u leen my uwe straalen, dat ik haar vinde, en dan myn hart eens op mag haalen.
'k ben niet meer sterflyk, en de nimphen mogen my Nu ombeschroomd in 't Veld ontfangen aan haar zy!
Myn waarde schors, 't word nagt, 'k vertrek met uw begeeren, 'k moet haar voor de eerstemaal met myn bezock vereren hy klimt uit den boom.
Ik zoek in 't woud haar lustplaats, om mey deel Te neemen, in haar zoet en aangenaam gespeel.
Dioitize, het wyfde bedryf.
EERSTE UITKOMST.... VREDERIK, AMELIA.
'erwyl de hemel, nog gevoelig aan myn' klachten, aan Karel eindlyk geeft de wens van zyn gedachten, en niets meer voor heeft als 't voltrekken van zyn min, zo mag ik op myn beurt mee hoopen, veldgodin!
Als maar een herder niet te stout is in het waagen, met aan een veldgodin zyn zuchten op te draagen.
't is waarlyk fyn van u, een Veld godin te raan, Om eenen herder zo haar grootheid af te gaan, maar dit behoort u in uw min te vergenoegen, Dat zig myn broeder naar uw wensen wil vervoegen.
En gy most, van nu af, u t'eenemaal gerust In alles stellen, nu hy toestemt uwe lust.
Ach wat verdubbelt zo een taal des minnaars quaalen.
En zo gy daar, zyn goed geluk meë wilt bepaalen, is niet te zeggen met wat ingetogenheid De min, als dan by hem zig houd in zyn beleid, de schoonste winst is hem verachtlyk in zyne oogen, als die nog is met zulk een nevel overtoogen.
Hy wil maar meester zyn door zyn verdienste alleen, Niet minnen, of het hart daar toe zelf overreën.
En kan niet lyden, hoe men tot zyn heil wil werken Dat hem een vremde hulp in zyne winst moet sterken.
Zo is een minnaar in uw zin dan nooit voldaan, schoon hy gelukkig is, noch twyfelt hy daar aan, zyn ongeruste min volhart steets in het vreezen.