floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Zyn over grootvaar sprak heel prompt Hebreeus, Latyn, En Siries, Mosambieks, Arabies, ’t kan niet missen, Of zyn zoons zoons zoon moet ook wys zyn.
’k Kan’t wel gissen.
Nu daar van al genoeg; kom draag het goed hier in.
Neen eerst eens drinken, of ik heb het niet in ’t zin.
Loop agter door de stal; de knegt die zal ’t u geven.
Die eerst het drinken heeft bedogt, lang moet hy leven.
Loop heen, zeg ik.
Daar komt de Bruid en Bruigom aan.
Rep dan je schinkels, Jan; niet langer hier te staan.
JAN. Moor zeg mi, wie scholmi betolen, veur mien drogen?
Ik, kwibus, as die bist, beheuf i dat to vrogen?
De Moffen houwen veel van ’t eedle duimekruit.
Kom draag het goed hier in, en loop dan agter uit.
RUDOLF, ISABELLE, LUDEWYK, ROSETTE, LEONOOR.
LUDEWYK.
IK zie dan eindlyk myn geluk zo hoog verheven, Dat ik myn Lief den hand, als Bruidegom mag geven, Zo ’t van myn waarde Nigt wert gunstig toegestaan De trouw-belofte van uw Vader my gedaan; Behaagt u zulks, myn Lief, dan zal ik, vol verlangen, Het zoete ja woord uit uwe eige mond ontfangen.
ISABELLE.
Terwyl myn Vader heeft aan u zyn woord gegondt, ’t Was buiten pligt, myn Neef, dat ik zulks tegenstond: Hy is myn Vader, en al ’t geen hy mogt begeeren Op my, en reed’lyk is, moet ik gehoorzaam eeren; En wyl hy zulks gebied, doe ik, gelyk ’t behoort, En hou my, als ’t betaamt, aan zyn gegeven woord.
Heer Neef, zo ’t goed geluk aan ons niet was genegen Geweest, gy hadt uw Bruid nooit in uw arm gekregen, Ik ben myn goed en bloed verschuldigt aan een man, En ’t rouwt my in myn Ziel, dat ik ’t niet loonen kan. LUDEWYK.
Ik schrik, wat is myn Oom en Nigt tog wedervaren?
Wanneer ik daar aan denk, dan ryzen my de haaren.
Zo als wy met myn koets van Brussel af, de stad Antwerpen naderden, zo wierden wy gevat Van vyf struikrovers, die, als Wolven, aangedreven, My stout afeisten al myn geld en goed, of ’t leven, En zwoeren vorders my te hand’len als een hond, Zo ik de Juffer met de meid niet af en stond, ’t Hart beefde my in ’t lyf; de spraak wierd my benomen.
Als een braaf Edelman, daar by geval gekomen, Ons ziende in dezen nood, straks toeschoot met ’er vaart, En trof den eenen dat hy ruggelings van ’t Paard Ter aarde viel, en voorts kloekmoedig by gesprongen Van zyn twee dienaars, met geweld al d’andren drongen De vlugt te kiesen, als bloo schelmen uit ’t gevegt: Als ik nu, na ’k myn pligt beleeft had afgelegt, En hem omhelst had, vroeg, nadien hy, zonder vreezen, Aan ons zo groot een proef van trouheid had bewezen, Wat ik hem schenken zou tot loon: het was myn pligt, Antwoorde hy, te meer, wyl ik zulks heb verrigt Voor zulk een schoonheid, dat als ik haar kon verwerven, Ik heel gewillig in haar dienst zou willen sterven; Zo dan myn nedrig hart, en moed aan u behaagt, Vergun my de eer dat ik gelei deez’ schoone Maagd; Dit eisch ik, zo ’t mag zyn om mynen dienst te loonen.
Ik kon van zyn versoek in ’t minst my niet verschoonen; Maar bad hem vrindelyk met alle eerbiedigheên, My de eer te doen by ons in myn karos te treên.
Het welk hy deedt, en ik vernam haast onderwegen Aan zyn gelaat, hoe hy myn dogter was genegen.
Hy zat in ’t eerst bedwelmt, en roerloos als een steen.
En gaf, al wat ik vroeg geen antwoord op myn reên: Maar na een weinig tyds riep hy met groot genoegen; ô Hemel!
wat geluk komt gy my toe te voegen!
Wat durf ik hoopen van dees wel begonne zaak?
Gy schenkt voor kleinen dienst het aldergrootst vermaak Des Waerelds: wat geluk!
wat aangenaam ontmoeten!
Ach schoone!
mogt uw slaaf voor eeuwig aan uw voeten Zyn min belyden die myn hart inwendig blaakt; Ik ben, met u te zien, uw onderdaan gemaakt: Mag ik met zoete hoop my in het minste vleijen?
Maar myne Dogter gaf geen antwoord dan met schreijen.
Ik nam dan ’t woord, en deed eerbiedig hem verstaan, Hoe my zyn Heldendaad was aan het hart gegaan; Dat ik ontwyffelbaar, zo ’t was in myn vermogen, Voor zyne deugden, die ik met myn eigene oogen, Gezien had, met vermaak myn dogter geven zou, Indien zy reets niet was verbonden door de trouw, Beloften, aan haar Neef met mynen wil gegeven, En nu na Holland trok om met dien Heer te leven.
Verschrikte een donderbuy ooit snel en onverwagt Den Reisiger op ’t veld in ’t naarste van den nagt Daar hy zig nergens voor het onweêr kan verbergen, En huis nog hof verneemt, om iemands hulp te vergen, Nog banger trof dees maar den fieren Jongeling; ’t Scheen of een doodsche schrik zyn harten ziel beving: Zyn roode wangen trots de versch ontloke Roozen, Die in den Morgenstond op ’t aangenaamste bloozen, Veranderden in gloed van verwen, bleek en naar; In ’t kort, hy scheen geheel en al in doods gevaar; Maar weder wat bedaart, borst hy dus uit met klagen: Hoe werd die schoone, die ik maar zo weinig dagen Gezien heb, en wiens beeld reets is zo diep gedrukt In myne ziel, zo haast daar weder uitgerukt?
Dus voer hy klaagend voort, wyl wy de Stad genaken, Wanneer hy stil bestond de Koetsdeur op te maken, Dat niet gemerkt wierd; en terwyl hem niemant stuit.
Springt hy daar zonder eens vaar wel te zeggen, uit; Hy zette zig te paard, en riep: geheel verbolgen, Zyn dienaars, om gezwind hem op zyn spoor te volgen.
Ik heb myn leven van geen vreemder zaak gehoort, Zo zonder afscheid?
Ja geen eenig enkel woord.
Dit voed myn droefheid, om dat ik niet mag aanschouwen Dien geenen die myn eer en leven heeft behouwen.
ROSETTE.
’k Ontken het niet, o neen, ik wensch te zyn gepaart Met eenen van de knegts, zy hebben ons bewaart, Toen dat vervloekte volk ons leven dagt te krenken; Ik zou hem graag tot loon myn beste pandje schenken.
Myn lief, wat ’s dit?
wat deert u, dat gy zucht!
Ik zal uw droefheid wel verzagten door genugt; Stel u gerust; gy hebt nu voor geen quaad te schromen; Gy zyt gelukkig zulk een groot gevaar ontkomen.
Maar Oom, wat is ’t voor een, dien gy daar voor liet staan?
Hy lykt voorzeker al een wonderlyke Haan.
Het is de raarste snaak; dien ik ooit van myn leven Gezien heb; hy heeft ons daar blyken van gegeven.
Het is een viese griek, die door de studie heel ’t Verstand verlooren heeft, of wel voor ’t meeste deel.
Hy is heel vrolyk, en ook maklyk, om te dulden.
Zyn inkomst jaarlyk is meer dan vyfduizend gulden.
Hy vryde na uw Bruid; maar, toen hy had gehoort, Dat zy verlooft was, heeft hy zig geenzints gestoort, Maar heel beleeft versogt, dat hy haar mogt geleiden, En mêe ter Bruiloft gaan, dus is de snaak gescheiden Met ons uit Braband, na ’k had van zyn knegt verstaan, Dat hy mogt reizen, daar ’t hem luste heen te gaan.
Zo..... maar daar komt hy zelf.
KAREL, ROSANDER, RUDOLF, LUDEWYK, ISABELLE, ROSETTE, LEONOOR.
ROSANDER.
WAar wilt gy nu weêr heenen?
Naar Africa; Euroop ziet haast myn star verdweenen.
meent gy dat ik lieg?
zie hier langs deezen streek Zie ik haar schemerligt nog even doods en bleek: Ik kan met myn gezigt haar glans niet meer ontdekken.
Zie daar de wolk, die gantsch myn lukstar zal betrekken.
Ik heb my zelfs vergeefs met ydle hoop getroost; Maar ’k zoek myn wraak, o ja, West, Zuiden, Noort en Oost.
Wat of uw zotterny op ’t laatst al uit zal werken?
Zo gy zulks zien wilt, kom maak los myn taaye vlerken, Die my de Liefde tot myn leet heeft vast gesnoert; Dan werd myn Wraak ter stond in alles uitgevoert.
Ik zal de Hemelen uit hunne Spheeren wrikken; Dat de Elementen en Planeeten voor my schrikken; ’k Verwurg de Beeren, tai van halzen, aan een strop, En wring de horenen der stieren van hun kop; Ik zal den Waterman zyn kruik zo uit doen lekken, Dat hy zyn bokke Baart van boosheid uit zal trekken.
Dat alles voor my schrik, ik zal de scherpe Kreeft Zyn schaaren stompen, dat die lompe Schutter beeft; Ik zal zyn boog en pyl vernielen en verbreeken, Den Evenaar, daar valt nu van geen regt te spreken, Nu dat myn Minnares my te onregt werd ontrooft.
Door my werd die poltron, ’k meen Mars, van een geklooft, Ik zal zyn schoone smots, ’k meen Venus uit gaan stryken, Dat zy zal schrikken, om voor eeuwig op te kyken: ’k Heb van dat snood gespuis al smaad genoeg geleên.
Sol en Mercuris jaag ik dwars door ’t waaygat heen.
Ik wil langs Pelion en Ossa opwaarts stygen, En kan ik Jupiter daar by zyn wambus krygen, Dan zal ’t hem even eens, als Faëton, vergaan, ’k Zal hem doen plompen van om hoog in de Eridaan; Onlydelyk gespuis, gy zult my niet meer quellen, ’k Zal op uw kramery haast andere order stellen, Als ik u by kom.
Maar wat maakt u zo verwoed?
Wat hebben zy misdaan?
Tegens Leonoor.
Nu ben ik al weêr goed: Door ’t minste lonkje van dees alverquikkende oogen Voel ik myn gramschap in een oogenblik vervlogen O kleine schender!
die het alles blaken doet, Wat werkt uw hertstogt niet al stryd in myn gemoed!
Hoe hebt gy met uw schigt myn staale borst doorschoten!
’t Zal wis zyn hoofd zyn; want zyn pan is niet gesloten?
Dit ziet ’er geestig uit van boven tot de schoen, Hy ’s in een kuip gedoopt geloof ik vol spaans groen.
heb ik u hier.
kom herwaarts, schoone taalje, Audi, cum venia.
Kom herwaarts, of ik haalje, Kom an; al reeman, als je wilt; ik looff gewis En zeker, dat die knegt wat hiet gebakert is.
Hoe Drommel is het hier!
of zoekje my te scheeren?
’k Zeg, dat gy komt, het is myn Graaflykheids begeeren.
Groet my eerbiedig; zoo; kom, geef my nu een soen.
Leonoor groet hem.
’k Heb geen occasie; ’k zou het anders gaarne doen.
Een kus te weigeren!
ik zeg, ’t is zeker schanden.
’k Moet na de keuken, of myn speenzwyn zou verbranden.
Cousyn, spreek hem eens aan.
Gy zyt hier welkom, Heer.
Zulks wist ik, eer ik quam, een stoel!
een stoel!
Zit neêr, Myn Heer, gy doet zeer wel.
Voor zeker wil ik hoopen: ’k Heb in een half uur wel twaalef myl geloopen, En nog werd my in huis geen stoel gepresenteert.
Ik heb myn leven by geen botter volk verkeert.
Gy doet my vriendschap, Heer, dat gy me komt bezoeken.
Waar komt, myn Heer, van daan?
Uit alle vier de hoeken Van ’t aardryk, daar al ’t volk van daan komt van myn zoort.
Ik zal ’t geloven, maar ik heb zulks nooit gehoort.
Dat is geen wonder, hoe!
wout gy juist alles hooren!
Dan hadt gy aan uw kop wel nodig tien paar ooren.
Ik weet wel dingen, daar gy niemendal van weet, Ik ben een Philosooph, Waarzegger, en Poëet.
ik weet wonderen, maar zal ze wel verzwygen, Gy waant nu, dat gy zult dees schoone Juffer krygen; Gy zyt met deze hoop geweldig in uw schik, Maar, Vrind, gy krygt ze niet.
Wie anders, zeg eens?
Ik.die in fierheid tart den grooten Alexander, In trouwe liefde wyk ik geenzins voor Leander, ’k Ben in de minnerye een wonderbare geest, De groote Naso is myn Pedagoog geweest: Wie weet niet, hoe veel stuks Princessen en Mevrouwen Van hartseer sturven, om dat ik haar niet wou trouwen?
Ik vlieg om de Aardkloot met myn uitgetoge zwaard; Ik puf Held Perzeus met zyn snel gevleugeld paard; ’k Ontzie geen Woesteny, nog rots nog style baren; Om myn Andromeda, die schoone, te bewaren.
Och arme hals!
waar zit uw schoonheid tog geboeyd?
Ik zou verzoeken, dat gy u daar niet meê moeit, Indien gy maar niet wilt, dat gy ’t u zult beklagen, Gy moet den Akkergraaf wat meer ontzag toedragen.
Gy weigert my een kus?
daarom al snaps genoeg.
Jou moêr is van een Bok verschrikt, toen zy u droeg, En daarom zieje zo wat bokkig uit uwe oogen.
Myn groene Ridder!
je bent gewis bedrogen.
Myn moêr zou van een Bok verschrikken, slegt bescheit.
Lyk ik een Bok!
dat ’s mis,’k lyk beter na een geit.
Nu Leonoor, genoeg: zwyg stil; hoe zal ’t hier wezen!
Kom ik die meid op ’t lyf, gantsch ligters!
zy mag vrezen.
Ik duw haar met myn pook, zo ’k boos word, door en door, En ’t scheelt my niet een haar, van agteren of van voor.
Begin maar, hebje ’t hart.
Sluit toe uw stoute kaken.
Myn Heer, ik doe ’t maar, om de meid wat bang te maken.
stel u maar te vreên; ik zal haar niet misdoen.
Kom, Leonore, geef Don Pedro dan een zoen, Wy zullen voor altoos een vaste vrede sluiten, Of ’k hak u anders van het hoofd tot aan uw kuiten.
Jawel, jy lyktze wel; je bent een raare knaap.
Ik kuste liever ’t gat van een geschoren Aap Als zulk een knevelbaard; ja ’t zou my meer behagen.
De kinderen, zou men wis met u na bed toe jagen.
Jou rontom lelyk, stelt gy my hier dus ten toon?
Ik ben veel schoonder als Narcissus of Adoon.
Myn trotze knevels, zeg, zyn die van klei gebakken?
Die zyn heel goed voor ons Diaantje om in te kakken.
Wat slaat dit kleed my fraai!
hoe geestig zwiert myn pluim!
poe!
Ik bid, ei vrienden, staat wat ruim, Hy zou u zekerlyk âars op de toonen treeden.
Wat ben ik wel gemaakt!
hoe proper zyn myn leden!
’t Is alles, of het op een draaibank was gedraait.
Ja, of het door den wint was aan malkaar gewaait.
’K zeg dat het altemaal wel wonderbaarlyk schoon is; Is zulks niet waar, myn Heer, Narcissus of Nardonis, Of kaai van Amisfoort?
Dat is heel welgezeid, Hoe weet je ’t Leonoor!
wat bruid me deze meid!
Of kan je toveren?
Myn lief, laat ik u leiden.
Ik zal tot onze trouw op ’t spoedigft doen bereiden, Wat daar toe nodig is, myn Heer, vergun my de Eer Van uw byweezen.
Goed; zulks zal geschiên, myn Heer.
Ik volg u zo terstond.
KAREL, ROSANDER.
HOe tzidderen myn leden!
Daar duikt myn Zon; van my gelieft, ja aangebeden.
Hoe treft de Hemel my met zulk een zwaren slag, Dat ik beminnen moet, die ik niet minnen mag.
Wat zie ’k, Rosander!
’t Eind van al uw sotternyen.
Schoon ik haar missen moet, ik durf my egter vleyen, Dat zy my mind.
’t Zy zo, maar weinig t’uwer baat, Wyl zy gaat trouwen met een ander.
Ach wat raad?
Rosette heeft verstand.
Laat ik me aan haar ontdekken; ’t Zal mogelyk uw min, en my tot voordeel strekken.
Ik min haar, als gy weet, maar daar ons niemand kent, Daar vinden wy nooit hulp, nog troost in onze elend.
’t Is wel; ik sta ’t u toe, maar zonder my te melden; Ik zal met al myn hart uw dienst hier na vergelden: Zyt my getrouw; myn hoop leit anders heel in de as.
Zo trouw als Pilades ooit zyn Orestes was.
’k Zal door Rosette, Heer, op ’t aldernaauste weten, Wat in ons poogen mag of voor, of nadeel heeten.
Maar heeft uw Zuster van uw komst geen kennis Heer, Hier in den Haag?
ô Neen, de zaak is nogh te teêr.
Zo zy zulks wist, ik zag myn toeleg omgestoten.
Gy weet, Rosander, wat ik heb voor vast besloten; Ik schaak de Juffer, zo haar min my gunstig is.
Ik zie een anderen weg, zo ik my niet vergis.
ô Liefde!
heeft uw gunst voor ons iets goeds beschoren, ’k Rigt u ter eere een zuil als de alderhoogste tooren.
Einde van het Eerste bedryf.
ISABELLE, ROSETTE.
MEjuffer; zo ’t mag zyn, ik bid u, volg myn raad.
Die heeft heel weinig klem in myn bedroefden staat.
Hoe zal ik toch gerust met een in de Egt gaan leven, Die my nooit blyken van zyn liefde heeft gegeven?
ô Neen; Rosette, ’t kan niet zyn; ik wraak dien geen, Die om myn weêrmin nooit gezugt heeft nog gebeên.
Gy hebt zelfs toegedaan als Bruigom, hem te groeten.
’k Dagt niet,dat ons op reis dit voorval zou ontmoeten.
myn Verlosser speelt geduurig in myn zin.
Hy is, hy is alleen het voorwerp van myn min: ’t Verliezen van dien held komt my op ’t hart te drukken; Ik kan dat denkbeeld nooit uit myn gedagten rukken.
Zo wel geschapen!
zo vol moed!
zo vol van trou!
Zy zal gelukkig zyn, die de eer heeft van zyn vrouw Te werden; wreed geval!
zal ik dan moeten lyden, My voor altoos te zien van zulk een held gescheiden?
Hoe kort heeft my ’t geluk met ydle hoop gevleit!
Ik zie, ik min, en ik verlies hem op één tyd.
Maar is ’t geen zotterny, een voorwerp te beminnen, Dat met geen weermin ooit kan streelen onze zinnen?
Wat reden hebt gy, dat gy stadig steent en zugt Om een, die als de Wind is van u afgevlugt?
Deed hem myn Vader niet, of is u zulks vergeeten, Wanneer hy om my bad, dat ik verlooft was, weeten?
Hy ’s buiten reden niet zo schielyk weg gegaan; Zyn edelmoedigheid heeft hem hier toe geraân.
Die my verloste, had my anders niet verlaten.
Ik min zo wel, als gy, maar zeg, wat kan ’t my baten?
Die knegt, die voor ons heeft de dood zelf uitgetart, Zou ik beminnen, zo ik mogt, met al myn hart; Ja ’k blaakte mogelyk, gelyk een Salamander, Maar nu ’t niet wezen kan, patiencie; weer een ander.
Ik merk, dat Robbert u heel vierig heeft bemindt.
Wat zou ik met hem doen?
de karel is half blind; Maar wat zyn Deugd belangt, die wil ik niet veragten, Was hy de knegt van hem, die zo onze eer betragten, Dan wierd ik mogelyk van liefde stekeblind, Maar ’k ben van deze hoop, zo ’t schynt, gemaakt steekind.
Uw droefheid schynt gebonden aan de reden!
Maar nu het anders niet kan wezen, zyt te vreeden.
Hy, die het alles door zyn scherpe tanden slyt, Zal deez gedagtenis meê slyten, ’k meen de tyd; Uw Bruigom zal uw pyn en droefheid wel verzagten.
Zwyg stil, Roset, gy moord myn edele gedagten, Terwyl ik niet van hem kan hooren, dan met leet.
Gy zult my volgen, want ik maak my voort gereet Dees min te ontvlugten, die ik geenzins kan verdragen.
’k Zou zulk een zwaren kans met u niet durven wagen; ’k Begeef my niet met u op zulk een spoorloos pad.
Wie weet, of ik in ’t kort niet in het Spinhuis zat; Door last van uw Papa, voor zulke slimme streeken, En u in ’t beterhuis voor uwen misdaad steeken.
Staat dan de keur niet vry aan eene, die bemind?
maar d’uitkomst is veel losser, als de wind, Al onze pogingen zyn ydel en verwaaten.
Het huwlyk is alleen aan ’t noodlot toegelaten; Wie ons beschooren is, die zal ons niet ontvliên.
De liefde is blind; gy lieft, dien gy nooit weer zult zien.
Daar ’s niets onmogelyk.
Zulks zal ik nimmer wraaken.
De Hemel kan by ons ’t onmooglyk, mooglyk maaken.
Laat ons hem zoeken, die zo dier ons heeft verknogt.
Dat was een klyne luis in een voer hooi gezogt.
Hoe werd ’er uitkomst in myn droeven staat gevonden!
Uw Lief te trouwen, daar gy dier aan zyt verbonden.
Rosette, ’t kan niet zyn; ’t stryd tegens myn gemoed.
Een nagt byslapens maakt die heele questie goed.
Zoo weet gy, dat die zaak ’t verschil ter neêr kan leggen!
Juffrouw, in ’t minste niet; maar ’k heb ’t wel hooren zeggen.
Indien gy zulks niet weet, waarom ’t my dan geraân?
’t Is raadzaam, dat men kiest het beste van twee quaân.
Als ik myn zelve zoek, is dat zulk quaad verkiezen?
Gy zult hem zoekende u zelve wis verliezen, ’t Is immers beter na het algemeen gerugt Eén vogel in den hand, als twee paar in de vlugt.
Daar komt Don Pedro weêr bezie dien snaak der snaken.
Zyn boertery kan my op heden niet vermaken.
KAREL, ISABELLE, ROSETTE, ROSANDER.
MYn Heer, den Akkergraaf, hoe is ’t?
hoe gaat het al?
Zo als het voormaals ging, zo tusschen wys en mal.
Ik weet niet, wat voor my het best zal zyn na dezen, Eens wys te werden, of voor altoos gek te wezen!
Die wys is, voelt het leet, het geen hem vaak ontmoet, Daar ’t aan een dommen Gek in ’t minst geen hinder doet.
Het geld heeft dit verschil zo overhoop gesmeeten, Dat Wysheid zotheid moet, en zotheit Wysheid heeten.
De Vogelaar zat min te fluiten op het Net, Indien de geldzugt dit niet open had gezet; De honden zouden na de Hazen minder loopen, Zo men de Hazen niet kon voor goed geld verkoopen; Geen deugd, maar ’t geld alleen, geeft veele slegts plaizier.
Wat tapt de Waereld buiten ’t geld, als bitter bier.
Het gelt kan de ondeugd zelf in eer en waarde houwen; De schoonste Juffer moet veeltyds een Buffel trouwen, Of Bok, om dat zyn kas voorzien is met veel geld.
Is dit de waarheid niet, ’t geen ik daar heb gemeld?
Is ’t geld geen meester?
Ja voor zeker, wel te weeten.
Al ben ik zomtyds van een gekken droes bezeten, Ik weet myn weetje wel.
het is my leet, Dat ik de gierigheid van mynen Vader weet; Wyl hy my daarom parst, om met myn Neef te trouwen.
Vervloekte dwang!
waar voor een Turk behoord te grouwen.
Wat Raad?
Gy zugt, myn Heer, wat deert u, dat gy treurt?
Om dat my eene zaak heel droevig is gebeurt, ’k Zag laast een Duifje van een Haviks klaau gegrepen, Ik quam den Rover op; hy ziende zig benepen, En fel besprongen, slaakt het diertje; ’k vlei het zagt, En zogt het op myn slag te wennen, onverwagt Vond ik my jammerlyk in myne hoop bedroegen; Wyl ik het streelde en strookte, is ’t van my afgevlogen.
Nu zwerft het om my heen, terwyl ik treurig zit.
Hoor, als je ’t weêr krygt, steek het dadelyk aan ’t spit.
Dan zal ’t u zekerlyk daar na niet weêr ontvliegen.
Die Raad is goed, ik zal ze volgen zonder liegen; Maar ’t middel daar toe is my ganschlyk onbekent.
Een ander heeft myn Duif maar al te vast gewent.
Ik kan uit dit verhaal, Heer Akkergraaf, niets vatten.
Gy kunt, indien gy wilt; ’t zyn geen verborge schatten; Zo gy maar eens een dag of tien te rugge ziet.
Ik voel door deeze reên een Doodelyk verdriet.
Wat of dit Schepzel met dit voorval dog wil zeggen?
’t Zyn mymeryen; dat is makk’lyk uit te leggen.
Al myn vermaak is weg.
Is ’t mogelyk!
Wat een struif!
Voor tweepaar blanken krygje weer een andre Duif.
Je hoeft om dit verlies zo treurig niet te wezen.
Ik mis u dan zo dra, myn Lief, myn uitgelezen!
had je ’t Beest zo lief?
dat spyt my in myn hart, Wat was ’t?
een Kropper met een opgezette start?
Of was ’t een Pagadet?
of Tuimelaar?
Zyn zeggen, Na ik bespeuren kan, is anders uit te leggen; ’k Geloof een Minnares hem stadig speelt in ’t hooft, En dat hy daarom van zyn zinnen schynt berooft, ’k Heb hem daar van op weg al dikwils hooren maalen.
Wie zou zyn Liefde dog met wedermin betaalen?
Hy zou verlieft zyn!
wel, dat vind ik ongemeen, Als Gekken vryen, dan kryg ik ’er ook wel een.
Daar komt u Vader DERDE TOONEEL.
RUDOLF, ISABELLE, KAREL, ROSETTE, ROSANDER.
WEl myn kind hoe staan de zaken!
Kan u Don Pedroos geest een weinigje vermaken!
Is hem het voorval, ’t geen ons is gebeurt, bekent?
Alleen aan my niet, Heer, maar tot aan ’s Waerelds end, Ik heb my wonderlyk in dit geval gekweeten.
Hy meent aen Tafel, Heer, met drinken en met eeten, Of met een pyp Tabak te smoken.
Hou den bek.
Dat slimme Varken scheert altyd met my den gek, Maar ’k zal haar zekerlyk betaalen voor haar scheeren, Zo dra als ik weêr in myn Graaflykheid zal keeren.
Zy hoond myn Achtbaarheid, van Adams tyd bekend, Tot heden op dees dag, voor loflyk, ongeschend.
’k Zal dan die smoddermuil betaalen voor haar liegen.
Dat heb je al zo vast, gelyk een hand vol vliegen.
Maar evenwel, myn Heer, zo ik my heb misgaan, ’k Bid zyn Genaden om Pardon.
Wel, ’t is gedaan.
Fiat op uw Request.
Maar ’k wenschte wel te hooren Myn Heer, den Akkergraaf, waar dat gy zyt gebooren?
Wel Heer Rudolfus, kan ik u daar dienst meê doen, Ik ben gebooren op een wonderlyk fatzoen.
’t Vermaarde Koninkryk, Galissië geheeten, Het welk altyd van ouds van Graven wierd bezeten, Wanneer dat Gundinor, beheerscher van dit Ryk, Bleef droeve Weeuwnaar van zyn tweede Huwelyk, Uit welk een Huwelyk de Infame is voortgesproten Thedomira, die daar na nog heeft genoten, De naam van Libia, een Edelman aan ’t Hof, Genaamt Tessander kreeg door zeer groote eer en lof, En liefde by de Infante een ingang; zonder schroomen.
Durf ik u zeggen, dat ik zelfs ben voort gekomen Van dees verzaaming, maar wat baart de Liefde al list!
Ik wierd gebooren daar myn Moeder niet van wist.
Hoe wist jou Moêr zulks niet!
wie hoorde ooit van zyn leven!
Een lapsis lingue, hoor, dat moet je my vergeeven.
Weet, de yver van ’t verhaal my wat te heevig drong.
Dan was het, na ik hoor, een piskreuk in je Tong.
Ja ’k meen myn Vader: nu ik wierd dan stil gebooren In de armen van die geen, die daar toe was gekooren Van myne moeder, die haar datelyk beval, Om my te brengen by myn Oom in ’t naaste dal, Niet verre van de stad in digt geboomt gelegen.
Hy had reets kennis van ’t kabouter werk gekregen Door een geheime brief, aan hem ter hand gestelt, ’T welk heel ordentelyk myn vroedvrou wierd gemelt, Om niet te missen in het geen was uitgevonden, Na dat ze my heel digt had in haar schoot gewonden, Om my te brengen by myn Oom, voorheen gemelt, Zo ziet ze door de Tuin, verschrikt en gantsch ontstelt, Myn Grootvaar naderen; zy heel bedugt voor ’t vragen, Wat dat zy droeg, vloog snel ter zyde door de hagen, Daar vond ze een open deur, die aan de hooft Rivier Zyn uitgang had, daar stond toen ’t arm onnozel dier Met my op ’t alderhoogst bekommert en verlegen En gantsch niet wetende, om vorder raad te plegen; Wyl haar de wanhoop ’t een en dan het ander riet, Zag zy een oude mand van verre in het verschiet, Waar in ze my verborg, en bang voor meer gevaren, Vertrouwde zy de mand met my aan Wind en Baren.
De Cristalyne vloed ontsloot haar gladde mond En slokte met een hap my met de korf te grond.
De Vlietgodinnen my straks na haar wooning bragten, Hoe, spotj’ ’er mee?
Rosette lacht.
My dogt nogtans gy lachten, Gy hoond myn Achtbaarheit, jou looze Tote-bel, Het zyn geen sprookjes van ’t Roodkousje, die ’k vertel, Van Uilespiegel, nog van klyne bittebaauwen Aalruintjes unjers nog pisdiefjes, scharp van klaauwen; Maar zuivere waarheid.
Ik geloof het altemaal.