floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Vlug uit de vuist, k zit niet te lymen, als die, die in een week of tien slechts veertien regels laaten zien, die zy dan laaten uit trompetten.
Maar die er wil ter deeg op letten, die vind een stinkdicht by de giswyl alles keutelachtig is.
Ik rym zo glad gelyk een water.
Ja, dokter, je bend al een drollige sater.
Hebje dat verstand in vreemde Landen gekreegen?
Hoe ben je 'er aan geraakt?
Dat is wel een mooi rympje datje daar hebt gemaakt.
Spot nu vry met me, ik zal der wel een beet krygen van u allen.
Neem de Kinderen weg, ouwe Vrouw, of ik laatze op de vloer vallen.
PRYNTJE.. hebje het hart in je bloed en je vleis, datje dat doet.
DIEWERtje, zwaantje, sfoy, pryntje, ANNA, goossen, EELAARD, LICHT HART, ADELAAR, GERAARD, EGBERt, DOKTER WINDMOLEN, FRANS, KLAAS, RYNAARD.
Och laasje!
Nou, moeder, zoet, zoet.
Hy heeft de Kinderen by een eerlyke Dochter, het zal wel ten besten komen.
wat heb ik van dezen nacht benouwd leggen, maar weinig dacht ik dat myn dit overkomen zou.
Ja, wel ik moet lachchen, al ben ik kwaad in myn geest.
Jou Deugeniet, vind ik jou hier?
Wel dit is een schoon spiktakel.
Ik zou het met een roo letter in den Almenak laaten zetten voor een mirakel.
't is begut of 'er de hiele Waereld om zou vergaan, je moet jou Zoon zo niet schelden, hy heeft niet meer als zyn best gedaan.
Zou ik hem niet schelden!
het raakt myn aan de zinnen.
Oginnen?
Twee kinderen gelyk, wel wat mag de Jongen behaagen?
Maar benne het zyn Kinderen al?
Is t wel waar?
O ja, ze lyken hem zo wel als het eene ei het aar.
Ze hebben allebei zyn eige bakhuis, men behoefd daar niet naauw op te letten.
Ei lieve, zie eens Grootje.
Zy neemen hem de Kinderen af.
Dan moet ik eerst myn bril opzetten.
Nou, nou, schrei zo niet, kom hier myn zoete Man.
Zie daar, daar hebje t al, het bloed kruipt daar t niet gaan kan.
Die goeje ouwe Vrouw schynd zeker alrê bewoogen.
Zie daar is den anderen, zie hem eens te deeg onder zyn bruine oogen, ik geloof niet dat men ooit grooter gelykenis vond, Lykenze hem niet, Grootmoeder?
Als twie droppelen stront.
Zy zullen my met de kinderen niet meer plaagen, ik meen te stappen.
Snappen.
Zacht, veugel, dat zou niet gaan, je moest me niet ontdoen, 't is van heden drie dagen, dat ik u niet heb gezien Wie, zou gelooven dat 'er zulke dingen in Amsterdam me blyken.
geschiën?
Loop, min, haal myn Man, wat 'er gebeurd is moet hem Zwaantje binnen.
(kyken.
Al zou het schip zinken, zo moet ik dit Akademiespul uit sfoy.
't huis.
Maar hoor, buurvrouw, ik begeer geen geweld in myn' handen, als uw Man komt zal hier een groot allarm weezen.
C1v, p. 39 diewertje.
Myn lieve juffrouw buur, je hebt dat van hem niet te wachten, hy is eveleens als een Lam, van woorden en gedachten, En veel te wys, om iets te doen dat niet en past.
Rynaard meent stil door te snappen.
'vast, laat hem niet weg loopen, zo, Pryntje Moër, hou hem Waar wilje heen, deugeniet, beginje voor jou Vader te schroomen?
'drommel droomen, hy zel hier geen geweld maaken, maar thuis zelje van de drommel droomen, dat hy vreemd toe zel kyken, als hy jou hier vind, ontzind.
Want om dat je niet t'huis kwam, heeft hy aangegaan als Hoor, Juffrouw, zyn Vader heeft hem eens voor gehou'nis te trouwen, wen.
Om over een jaar of vier met een Vryster van onze kinderen, die mooi goed heeft, maar hy hiel hem zo ontzet, of hem een hen in zyn naars pikten, en ondertusschen kruipt hy te bed met een ander Meisje, 't is ommers om niet te vergeeten.
Veugel, veugel, jou Vader zel jou braaf de rug meeten, het zal hem wonder voorkomen, als hy u hier ziet, En noch vreemder, als hy hoord wat 'er is geschied.
Zulke schrikkelyke dingen, nu ik zal zwygen.
Ja, mortje, dat zyn dingen, om dingen van te krygen.
STEVEN, ZWAANTje, SOFY, PRYNTJE, ANNA, goossen, EGBERT, LICHT, HART, ADELAAR, GERAARD, DOKTER WINDMOLEN, EELAARD, FRANS, KLAAS, RYNAARD.
Waarom moet ik hier komen?
hoę!
Moër, vind ik u diewertje.
Ja, vader, en uw zeun ook.
STE Digitized by Google KLUCHTSPEL.
41 STEVEN.
Wel, jongman van plyzier, in wat voor een gat hebt gy zo lang gestoken?
Of magje de kost niet meer die wy tot onzent kooken?
Benje op een ander gaan woonen?
Waar benje geweest?
Waarom antwoorje niet?
Hoe sta je zo bedeest, is dit voor al de zorg, die wy voor u altyd hebben gedraagen, plaagen?
Dat gy uw Moeder en my, in onze ouderdom zoud, Wy hebben u opgevoed als een lief en eenig Kind, en sla je de belooning daar van zo los in de wind?
Kom voort met ons naar huis, 't is hier geen plaats om lang te teemen, ik ontzie dit huis, maar daar zal ik u anders voorneemen, foei!
schaamje dat gy uw Ouders zulk een kroon zet op haar hoofd.
Vader, daar schuild noch meer achter.
Hy heeft zich verloofd.
verloofd?
En dat buiten myn weeten?
Wel, Jongen, benje dol of bezeten?
Gaje u verloove?
laatje u alrê zo mal broën, Daar je eerst in de Waereld komt kyken?
Dit zel hem kluchtig op doen.
Wil je zo vroeg aan 't wyf?
ik zal der u wel af houwen, Maar wat is het voor een zottin, die met zulk een Bengel wil trouwen?
Pen bloed?
Waar mey zoud gy uw Wyf de kost winnen, zeg, of zou zy het voor u doen?
De Vryster die heeft goed, het is een eenige Dochter, haar Moeder kan het wel stellen, als die komt te sterven, dan vallen der vry wat plaaten En Vader heeft voor onze Rynaard ook noch wel wat.
Zyn gat.
Ik zal hem ook wat geeven, maar ik meen een voet voor Wel, Jongman, benje zo vroeg om een Wyf verlegen?
Zy past u al zo wel op uw zy, als een Hannekemaaijer een Deegen, man, het was beter dat gy uw studie voort zette, myn goeje Zojong te trouwen, rynaard, je hebt er niet an.
een Wyf!
Wie henker doet u van een Wyf droomen?
In 't Weeshuis zoud komen.
Of wil je het doen, als zy sturf, op dat je met je Kinderen DIEWERtje.
Dan mag hy van nu of aan wel stollesteren, recht uit geslaven.
Hy heeft al twee Kinderen by de Meid.
Twee kinderen?
Weg, wyf, je bent bedroogen.
Wilje myn niet gelooven, zie daar, geloofje eigen oogen, de bewyzen daar van, die zyn hier naakt en klaar.
ZWAANTje.. zie daar, Grootvader, daar zyn der twee voor een paar, de minste kan voor een Prince Zeun passeeren.
Wat dunkt u, die zo kan, behoeft die wel te leeren?
Laat het imant eens beeter klaaren, al was het de beste van de stad, hadje wel gedacht datje zulk een braaven Zoon had.
zouden dat myn Zoons Jongens weezen?
Zwaan.
43 zwaantje.
Zonder twyffel, rynaard kan men in haar oogen leezen.
Ja, rynaard, of vuilaard, ik laat my geen ollen zo licht Op de mouw spelden.
Maar geloof ten minsten uw gezigt.
Maar wie zal getuigen, dat hy dat heeft bedreeven.
Zyn Zegelring en trouws beloften, met bloed geschreeven.
Hebje zyn trouws beloften by u?
laat my die eens zien.
Neen, myn Heer, maar dat kan in een oogenblik gebeuren, kom, min, je moet eens gaauw loopen om ze te haalen, dan zelje niet dwaalen, Luister toe wat ik zeg Daar is de sleutel van myn kamer, en groot Kabinet, daar zelje de trouws belofte vinden, als je de zilv're Zwaantje binnen.
Koffikan maar wat verzet.
Maar, juffrouw, je bent te voorbarig geweest met uw zaaken, gy behoord ordentelyk my dat bekend te hebben laaten maaken.
Dan konje uw Dochters fatzoen beter bewaard hebben, en nu stelje die door haastigheid lelyk ten toon.
Daar hebje gelyk in, myn lieve buurman, dat lyt geen te spreeken, maar de Vrouwtjes zyn zwakke vaatjes, je kend haar over 't hoofd.
gebreken, een wysman, ziet wel een misslagje van een Vrouw STEVEN.
Maar hoe lang is t wel geleeden, dat myn Zoon zich aan uw Dochter heeft verloofd?
Wy moeten die zaak eens ter deeg onderzoeken.
Myn lieve buurman, ik zal u in het minste niet doeken, Had myn Dochter zich ooit met een ander misgaan, ik zou u niet raaden om dit huwelyk toe te staan, Zie daar is een Jongman die met haar plagt te verkeeren.
Eelaard, waar kenje myn dochter voor?
Voor een Dochter met eeren, ik heb haar van harte bemind, gelieft en aangebeen, Maar uw Zoon heeft my de schoen uit de voet getreën, hy is de oorzaak, dat ik een blaauwtje heb geloopen, ik had anders myn vryheid graag aan haar willen besteven.
Dat de beloften zyn geschied?
Hoe lang is t geleeden.
Hoe lank?
Omtrent tien maanden.
Hoe oud zyn de Kinderen?
Een maand.
Net van de Bedplank.
Wel geklaard, bolletje, het eerst van je leeven.
TWEEentwintigste goossen, so zwaantje, CONSTANTIA, ADELAAR, Fy, ANNA, LICHTHART, EELAARD, GERAARD, EGBERT, DOKTER WINDMOLEN FRANS, KLAAS, RYNAARD.
Daar is de trouws beloften.
Geefze myn, ik zal ze myn Heer geeven.
Dochter, benje daar ook?
wel hoe komt dit te pas, als naard hier was.
Ik kon ze niet in huis houwen, toen zy hoorden dat 'k.... CONSTANTIA.
Rynaard, benje daar?
myn lief, myn uitverkooren.
SII, Digitized by google, kluchtspel.
45 STEVEN.
Is dit de beproefde Vryster?
Die zou 'er wel meer als myn Zoon bekooren.
Rynaard, waarom benje in zo lang niet by me geweest?
Hoe benje zo bedroeft van geest?
Heeft uw Vader en Moeder iets tegen ons trouwen?
Dan ben ik de ongelukkigste die men ooit kwam te aanschouwen.
dit is zyn eigen hand, Wel wat hebje tegens deze belofte, zeg, fyne kwant?
Is dit niet van u ondertekend, en met uw bloed geschreeven?
Ja, Vader, maar ik bid, ei!
Wilt het my vergeeven, dat ik buiten uw kennis dit zo stout dorst bestaan.
Maar nu hoor ik dat je de Vryster verlaaten wilt, want je bent van haar afgegaan, driegen.
Ik heb altyd uw deugd geroemd, niet denkende op bedriegen, maar ik heb my door schyndeugd in slaap laaten wiegen.
Spreek op, wilje de Vryster niet trouwen?
Vader je maakt hem konfuis.
'huis?
Waar dingje anders na, na Oostinje, of na het Verbeter Hoor, buurvrouw, zo daar buiten hem op uw dochter niet valt te zeggen, dan zal ik hem het vuur wat nader aan zyn scheenen Ik heb uw overleede Man, voor vroom en duegdlyk gekend.
Ik zeg zo der een eerlyk Man in de Waereld is, dat gy die bent.
Ik heb altyd op uw vroomheid gesteund, dat moet ik bekennen, om dat je altyd die geen helpt die verdrukt bennen.
Het komt my vreemd voor, dat ik myn geslacht zo ver meerderd zie.
Ik dacht dat ik maar een Jongen had, en ik vind er drie.
Ik moet bekenne, Vryer, gy kunt mooi multipliceeren Je vliegt vry vroeg uit het nest, op uw poddeveeren, Maar gy, Vryster, of Vrouwtje, hebje geen berouw van t geen der is geschied.
Als ik myn rynaard maar mag hebben, dan vraag ik na de heele Waereld niet.
Maar, apropo, hoe heeten de Kinderen, of mag men dat niet weeten.
Dit is rynaard Stevensze.
En deze Steven Rynaards geheeten.
Maar hoor, Moeder van deze Kabouters, hoe zal dit gaan, myn Zoon heeft geen lust tot trouwen.
Daar ben ik niet om begaan, Maar ik bid myn Heer en Juffrouw, het geen der is misdreeven Dat zy my en hem uit liefde zulks vergeeven, Ik bemin zyn vroomen aard, ik ken zyn heus gemoed, hy zal myn niet verlaten, daar is hy al te braaf toe opgeheugen.
voed, sta ons Huwelyk maar toe, het zal hem en my vervoed.
Ik voeg myn bede by de haare.
Wat zegje, ouwe luitjes, hebje daar wel een Spaans woord teugen?
47 CONSTANTIA.
Ga, want ik weet al de buitenspoorigheid die hy heeft begaan, dat heeft hy maar uit vrees voor zyn ouders gedaan, zo je nu zo goed wilt zyn, met myn smarte te geneezen, ik zal je al myn leven een gehoorzaame Dochter weezen.
Doch zo 't niet weezen kost, dat myn bedroefd getraan, En bitt're zuchten u ter harte konden gaan, Hebt met myn Kinderen ten minsten dan meêdoogen.
Wat zal ik zeggen, de traanen rollen myn waarachtig uit myn oogen.
Ik bid voor altemaal geboogen op myn knien.
Wel, nu ik het berouw van uw misdaad heb gezien, Zo werd het u altemaal uit liefde, en uit gunst vergeeven.
Dat is eerlyk gesproken, lank moetje leeven.
Ik wens u veel geluk, myn heer, met uw beminde bruid.
Ik voeg myn wenschen by Heer Lichthart.
Uit een toegeneegen hart wens ik u met u beiden Veel heil en voorspoed.
Daar zal ik my om verblyden.
myn kinderen.
Zo doe ik meë, Heer Rynaard.
Maak hier geen meer gespook.
Ik verzoek al de vrinden die hier zyn, dit voorval te heelen, want zo het uitkwam, men zou 'er een Klucht van op de Comedie speelen Ik noodje altemaal op een lekker glas Wyn, ga met ons, als het u beliefd, wy zullen vrolyk zyn, wy zullen op het goed succes van dit Huwelyk eens drinken.
Ik zeg dat die woorden myn wel ter deeg in t oor klingen steven.
Juffrouw, wat hier verteerd is, zet dat op myn rekening, ik zalje daar na Wel betaalen, wat zegje, vrinden, sta je myn verzoek toe ALTEMAAL.
Vrienden, ik bedankje voor je genegentheid al te zaamen, goede Gy zult my tot mynent heel kordiaal bevinden, ik nood je altemaal tot deze Fynman toe in kluis.
Ik heb met geen Kindere maaken te doen, ik ga stil na huis, egbert binnen.
Hoor, juffrouw, wy hebben hier wat te veel vryheid genomen, om in uw liefde te komen, daarom verrock ik dat gy met uw liefste meë by ons gemengt, want wy hebben 't al wat holbollig gemaakt in uw huis.
Dat zou ik gaarne doen, maar myn Man is niet thuis.
Nu als hy t'huis komt, kom dan zaamen, je zult onverpligten.
Lichten.
Sta vast, kannen en glazen, bloed!
Ik zelje van de huig Het zal zyn zo als ik heb gedacht, na kooi toe mooitjes buis.
Hier zieje het einde van de Klucht in 't koffyhuis.
De t. minneny blyspel.
IN 'GRAVENHAGE, gedrukt by GERRIT RAMMAZEY, boekdrukker in de Houtstraat by 't Pleyn, in 't Schermstraatje.
Digstrad. op d'orderacht aen den ed'len geestryken heer, de heer wILLEMSLAes.
Ik hoop, myn Heer en Vriendt, dat u niet sal mishaagen, dat ick myn laetste stuck aen u heb opgedraegen, tot een getuygenis van myn genegen hert, dat door de nabuerschap nog meer ontsteecken werdt.
Hoe meerder ick u ken, hoe meerder de manieren, Daer de natuer u meé gelieft heeft te vercieren, des ick alle daeg verlang, dat ick genieten mag uw soeten ommegang.
En boven dat, gy syt in Poëzy bedreven, Soo dat gy kunt de prys aen Duytsche Vaersen geven.
Niet naer de regels, door neuswysen opgestelt, In wier vergaedering Mydas het vonnis velt, maar t oordeel, dat alleen geleertheydt niet kan geven, Soo het niet valt te beurt een Man, die weet te leven, en die met d'eerste Luy gewoon is om te gaen, Waer door het ruw verstandt gésuyvert wert van waen.
Een digt heeft, in uw oor, syne achting niet verlooren, om dat een lettergreep sig averegs laet hooren, die lang schynt, soo sy werdt daer in gebruyckt als kort, wanneer gedwonge maet den digter daer toe port.
Mits dese Knibbeiaers sig selfs daer voor niet wagten, noch door byvoegsels net uytdrucken de geslagten.
A2v, p. 16 het yGoogle, p. 17 op d'order.
Het teycken, dat door hen werdt boven 't eind gestelt, als het, door een vocael, in 't volgende niet smelt, Kan niet ontschuldigen de migslag die sy plegen, van, als 't hen wel gevalt, een letter uyt te vegen, waer door het blycken sou, dat het selfstandig woordt, Niet aen het Mannelijck, maer 't Vrouwelijck behoort.
Ick wil geen rekenschap van die verkorting vraegen, noch, om iets anders, hen voor phoebus Vierschaer daegen, maer gun het oorlof hen, dat men daer elck toe staet, mits dat men t selfde my weerom genieten laet.
Het staet aen yeder vry, den trant en snée te breecken, En naer de letter kunst van een Pedant te spreecken, die langs de grondt van t school blyft kruypen in het stof, En is belagchelijck aen luyden van het Hof.
Ick meen, dat men 't gebruyck moet volgen in syn schryven, En, in de wys van tael, by de gewoonte blyven.
Die heeft op de manier van spreecken regt en magt, waer in, van haer alleen, verandring werdt gebragt.
Wat onderwysen dog die Prisciaensche baesen, Tot voordeel van het rym?
Een hoope viesevaesen, wat onderscheydt in klanck, dat selden werdt gehoort Wat achting op t geslagt van t een of t ander woordt.
Cats, huygens, Westerbaen, en andre Letterhelden, wier schritten hunnen lof de Naesaet konnen melden, by die verbeeteraers niet hebbend' school gegaen, syn slorsig in hun sin, mits die daer niet naer staen.
Maer Vondel, Hooft, en Pels, die meer naer netheydt tragten, En minder kreupelheydt, als die preciesheydt, achten, syn echter overal soo suyver niet geweest, Al hebben sy daerom gepynigt hunnen geest.
Laet ons dan, in ons breyn, geen muyse nesten stigten, Soo dat niet doenbaer was aen diergelijcke ligten, door welckers deftigheydt het aen Apollo blykt, dat Neerlands Poëzy voor geen uytheemsche wyckt.
Voor muggesifters heb ick nimmermeer geschreven.
't is my genoeg, dat ick u kan voldoening geven, En al wie, nevens u, meer op gedagten let, die door de reden syn in vloeyendt rym geset, Dan beuselingen, die naer letter kennis lycken, En onse digtkunst meer verarmen als verrijcken.
Nadien de vlugge geest, gekortwieckt of gestuyt, Niet naer Parnassus styl, maer vande school sig uyt.
Gy weet, hoe ver men sig daer aen behoort te binden, dies hoop ick, dat gy smaeck sult in dit blyspel vinden, en dat de vrintschap u sal over t hooft doen sien, het geen dat onse tael beswaerlijck kan ontvlien.
Gedigten werden vaeck gelastert of gepresen, Niet naer waerdy, maer naer 't begrip van diese lesen, indien sig daer vermaeck en nutheydt in vertoont, is 't billijck, dat een fout werdt hier en daer verschoont.
Den 1.
Juny 1712.0 PERSOONAEDJES.
DYMAS, man van Margriet, vaeder van Therese, en stiefvader van Jacoba.
MARGRIET, Vrouw van Dymas, Moeder van Jacoba, en Stiefmoeder van Therese.
ARGUS, minnaer van Therese.
THERESe, dogter van Dymas en vryster, van Argus.
JACOBA, dogter van Margriet en vryster van leander.
LEANDER, minnaer van Jacoba en Therese.
PIETERNEL, meyd van Margriet.
SWEER, kneght van Argus.
Het tooneel is in sGravenhaeghe in het Huys van Dymas.
DE MINNENYDI Blyspel.
DYMAS, MARGRIET.
DYMAS.
Rouw, heeft het u vermaeck, dat gy meugt tegen spreecken, om my, met onverstant, geduerig t hooft te breecken?
Al wat my wel gevalt, soo ras als gy het merckt, bevindt ick, dat gy daer hartneckig tegen werckt.
Ick heb u menigmael Leander hooren prysen, gy plagt, als by hier kwam, hem vrientschap te bewysen.
Voor desen hebt gy my veel goets van hem gesegt, gy vondt syn leven vroom, syn ommeganck opregt.
Syn rykdom, boven al, scheen u niet te mishagen, Soo hy ten huwelijck mogt uwe Dogter vraegen, maer nu gy werdt gewaer, dat hy de myne vryt, verbiedt gy hem het huys, en doet hem alle spyt.
Elck van ons beyden hadt, eer dat wy samen trouwden, uyt een voorgaenden echt, een Dogtertje behouden.
Wilt met Jacoba doen, soo gy het sult verstaen, mits dat gy my dan met Therese laet begaen.
Indien leander kan behaegen haere sinnen, en haer genegentheydt, door diensten, weet te vinnen, sal ick met vreugde sien, dat sy hem geef de handt, maer ick wil, door ontsag, niet dvingen baer verstandt.
Ick MINNE.
Ick sal, soo hy volhart, hem tot myn Schoonsoon nemen, En kreunen my des niet aen uw verdrietig temen, myn huys, gelijck voor heen, sal voor hem open staen, In weerwil van den Hoon, door u, hem aengedaen.
Dat wil ick wel eens sien sult gy my doen gedogen, Dat ick dien wyffelaer moet lyden voor myn' oogen, die myne Dogter heeft sorgvuldig opgepast, En toont nu, dat hy haer maer heeft de pols getast.
Terese sal misschien het selfde wedervaeren.
Suft soo gy wilt, ick sal deer van ons huys bewaeren.
Soo hy, naer myn verbodt, daer immer binnen treedt, sal ick de lincker doen verstaen, hoe dat ick heet.
Men heeft u van Margriet te regt de naem gegeven, Die komt wel overeen met uw kraeckeelig leven.
Myn eerste Vrouw hadt my tot meerder rust gewent, ick treur nog, als ick denck om haer rampsaelig endt Hoe sy naer Frieslandt, met ons Soontje, was gevaeren, en, met het Kint, verdronck in d'afgront vande baeren.
Wat haelt hy voor den dag uyt syn geheugchenis, dat vyf en twintig Jaer by nae geleden is, myn overlede Man wouw meer naer reden hooren, voor myn vermaen, syn ooren.
En stopte niet, als gy, DYMAS.
Dat was een goede sul, die voor u bucken most, door vrees, verbluffen kost.
En dien uw boose tong maer laet ons inde rust de dooden laeten blyven, En onderling malkaer beregten sonder kyven.
Waerom sal ick myn kint niet helpen aende man, als een goet Huwelijck aen haer gebeuren kan?
Dat kunt gy doen, soo gy s'aen Argus wilt besteden, Die met geen minder drift heeft over haer gevreden, en nog, in goet nog deugt, niet voor den and'ren wyckt, Behalv.
Behalven, dat aen ons syn' atkomst beter blyckt.
Dus doende, sal de hoop Leander syn benomen, dat hy syn oogmerck by Terese sal bekomen.
Waer door hy krygen kan een inkeer in syn sin, die hem hervatten doe syn afgebroocken min.
Gy kunt in plaets van een, twee Huwelijcken maecken, Soo gy syn ommegang tot onsent oock wilt staecken, en toonen, dat hy daer niet langer welkom is, Ten sy Jacoba hem verleen vergiffenis.
Indien gy myn belang wilt onder 't uwe mengen, is 't niet gevoegchelijck, dat gy het sult gehengen, dat hy, gelijck voorheen, hier op de vloer verschyn, Of anders sal hy steets een steen des aenstoots syn, en tusschen Man en Vrouw oneenigheydt verwecken.
Bemint gy rust, soo wilt de koordt soo sterck niet trecken, DYMAS.
Wanneer gy wat begeert, belooft gy vreede en rust, maer die duert langer niet als dat u 't kyven lust.
D'ervarentheydt belet, dat ick u mag gelooven, al veynst gy voor een tydt, uw aerdt komt weerom boven.
Dat beurt noyt, dan als gy niet redelijck selfs syt, en dat sulx d'oorsaeck is van 't geen gy my verwyt.
Maer ick kan noyt voldoen, schoon huyschelijcke saecken, Geduerig myne sorg en besigheden maecken, schoon 'k een goet voorbeelt dus aen onse Dogters geef, nogh steets op myn vermaeck, als andre Vrouwen, leef.
Die liever uyt de Kerck, als het geselschap blyven, En met de kaert of tee hun meesten tydt verdryven.
Wier Huys, elck op syn beurt, een beurs van speelders is, het geen de gansche buert aenschouwt met ergernis.
Och waerom doet gy niet, gelijck als dese Wyven?
Dan soud' ick syn gerust, soo lang gy daer soudt blyven.
Myn Huys heeft nimmermeer my beter aengestaen, dan MINNENYDt.
Dan als ick werdt gewaer, dat gy syt uytgegaen.
Gy weet niet wat gy segt.
Sou het u niet verveelen, dat ick, tot inde nagt, daer steets sou blyven speelen?
Verliesen somtyts meer als ick betalen kan, ten sy, dat ick besteel de geltkas van myn man?
En soo het ongeluck my lang mogt tegen loopen, dat ick moet een Juweel verietten of verkoopen, eer dat de leege beurs my maecken sou beschaemt, of raecken uyt de schuldt, door yets dat min betaemt.
Myn spaerkist fluyt te vast, ick sal daer sorg voor draegen, en wat het lest belangt, hebt gy niet veel te waegen.
Een speelder werdt niet meer door uw gelaet bekoort Om kwyt te schelden, 't geen gy tegens hem verloort.
DYMAS, MARGRIET, PIETERNEL.
Myn Heer, voor is een Man, die heeft u wat te seggen.
MARGRIET tos DYMAS, die weg wil gaen.
Nu sta vat, op dat ick u t vervolg eerst uyt mag leggen, wanneer ick daegelycx in de vergaering kom, Moet ick die somtyts oock versoecken wederom.
Terwyl men binne speelt, is 't voorhuys vol lackeyen, Die met geen kleyn geraes, hun Heer of Vrouw verbeyen, de Straeten syn gestopt door koetsen, eer men scheydt, daer 't nevensgaende Volck, geen groote lof van seyt.
En soo het spel te lang de Menschen daer doet blyven, sou men onhoflijck syn, soo men die dorst verdryven, al sou het Avontmael bederven aen den haert, men lydt dat ongemack, om t voordeel van de kaert.
Wat dunckt u, schept gy nogh genoegen in dat leven?
'k ben met de droes gescheept, en moet hem werrick geven, als zed' by google BLTSPEL.
Als dat beletten kan, dat ick niet werdt geplaegt, geef ick verlof daer toe, doe soo het u behaeght.
MARGRIET, PIETERNEL.
Mevrouw, vat hem op 't woordt, dat gy daer hebt gekregen, MARGRIET.
Hy weet wel, dat ick selfs daer toe niet ben genegen.
'k wil op myn schouderen niet torssen dese last, behalven dat daer nog onkosten syn aen vast.
Ick heb voorheen gewoont tot yemant van de Vrouwen, Die dese maetschappy van lanterfanten houwen, die hebben het altyt gerekent voor gewin, En vonden nimmermeer verlies of schae daer in.
Het kaertgelt, dat men treckt, kan dat genoeg verhoeden, men kan daer ryckelijck d'onkosten uyt vergoeden, die Wasligt, Koffy, Tée, Kaert, turf, en Houdt, bedraegt.
Dan bleef 'er nog genoeg voor Knegt en kamermaegt.
Om d'ongewoone moeite en arbeyt te versoeten, waer toe sy syn gehuert, dat sy sig kwyten moeten.
Al heeft men 't dan wat druck, het heeft my noyt verveelt, wanneer het overschot wierdt onder ons gedeelt.
Ick bidt u, wilt ons nu dat voordeel niet misgunnen, het staet alleen aen u, dat wy 't genieten kunnen, Uw Man heeft strax gesegt dat hy 't wel lyden mag, neemt, als myn voorig Volck, een vast gestelden dag, gy meugt, als uw's gelijck, nu naer de mode leeven.
Maer waerom syt gy niet in dese huer gebleeven?
Ick kreeg, door haestigheydt, krackeel met onse Vrouw, om dat sy, van 't profyt, ons loon aftrecken vouw.
Dat ick niet lyden kon, als sy dat door wouw dryven, door ed.