floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Daar gy wel haast al uw vervolgers zoud verjaagen, Indien gy zelf haar zocht wat minder te behaagen.
Maar, zeg my eens, Mevrouw, waardoor heeft Constantijn ’t Geluk doch, van by u zo wel gezien te zijn?
Wat voor verdienste, of deughd, brengt hem in zulken achting.
Of geeft zijn ommegang of staat u die verwachting.
Of is ’t zijn blonde pruik?
Of dat hy zo wel kleed?
Waar me hy uwe zin zo te behaagen weet?
Kan hy u mooglijk in zijn weitze strikken vangen?
Of blijft uw oog licht aan zijn kante Dassen hangen Lacht hy zo geestig?
Of zingt hy zo aangenaam?
Of wat ter waerelt maakt hem tot uw min bequaam?
hoe verdenkt gy hem ook te onrecht!
hy heeft vrinden, Daar ik in mijn Proses, mijn voordeel by kan vinden: En heeft my hulp belooft.
Daarom hou ik hem aan.
Dat weet gy immers.
Wat; laat dat Proses maar gaan.
Verlies het liefst, Mevrouw, en hou, om my te plaagen, Geen medevryer aan, die my maar moet mishaagen.
Maar uwe minnenijd gaat over yder een.
Om dat gy yder wel ontfangt.
Wel hoe, die reên, Dat ik mijn vrindlijkheid tot yder zoek te keeren, Behoorden al die nijd uit uw gemoed te weeren.
Doch, ging mijn vrindschap maar met een alleen zo veer, Dan had gy reden om misnoegt te zijn, mijn Heer.
Maar gy wilt nu zo streng mijn minnenijd verdoemen, Ik bid u, waar kan ick doch meer als zy op roemen?
Op dat geluk, dat gy reets weet, dat ik u min.
Waar blijkt dat aan, en hoe geloof ik u hier in?
Behoord gy dat niet tot uw voordeel uit te leggen, Dat ik de moeite neem om u dat zelf te zeggen?
Maar wie zal my hier in verzekeren, dat gy Licht yder oogenblik niet andren zegt als my?
Wel, mijn Heer Errenst, ’t is voorwaar een schoon betrouwen; Gy kunt al heel galant een Juffer onderhouwen.
Hoor: ik herroep dan, om u van die zorg te ontslaan, Al ’t geen ik immer heb gezegt, van nu voortaan.
En niets zou u meer, als gy zelfs, bedriegen konnen: Wees nu te vreên: ERRENST.
Foei my: wat heb ik al begonnen!
dat ik u bemin, en moet beminnen!
Zo ik mijn zelve noch eens zo gelukkig zag, Dat ik mijn hart weer uyt uw handen kon herhaalen; Ik zou de hemel voor die gunst met dank betaalen.
’k Verberg het niet: ik doe mijn best steets om dit hart Weer los te maaken van die bittre minne smart: Maar al mijn pooging heeft toe noch niets kunnen winnen ’t Is mijner zonden schuld, dat ik u dus moet minnen.
’k Beken, dat uwe vlam tot my geen weêrga heeft.
Ja, daar in tart ik al de waereld, en daar leeft Geen mensch, Mevrouw, dien oit de min zo veel deed lijen.
Mijn liefde en is niet af te meeten.
Wel zulk vrijen Is zeker nuuwlijk.
Want na ’t schijnt, zo mint gy maar De Juffers, om u te beklaagen over haar.
Uw brand bestaat alleen maar in verdrietig morren.
En wie heeft ooit een mensch van min zo hooren knorren.
Dat komt alleen van u: om mijne en uwen ’t wil.
Ik bid u, laat ons eens de weg van ons geschil Afsnijden: Laat ons doch eens openhartig spreeken.
En stellen vast.
MAGDALENE, ERRENST, HENRIK.
WAt’s daar?
Heer Karel.
,, Een quaat teeken.
Wel, dat hy boven koom: ERRENST.
Kan ik dan noit alleen Yets met u spreeken?
Moet gy altijd yder een Ontfangen?
mag ’t niet van uw hart?
of een van allen Moet yder ogenblik in ons geselschap vallen?
Wild gy dan, dat ik my met hem in moeite steek?
Neen: uw aanvallig oog is ’t, dat ik tegenspreek.
Toonde ik, door mijn gezicht, hem eens maar van mijn leeven, Dat hy my lastig was, hy zoud ’t my noit vergeeven.
Wat raakt dat u?
wat scheelt u zijne... MAGDALENE.
daar leid Aan zulker Heeren gunst, en goê genegentheid, Om haar gezag ten hoove, al dikmaal veel geleegen.
Zy maaken zich, ik weet niet hoe, by elk genegen.
Zy voeren ’t hooge woord: en dringen zich steets in By allen.
En zo ze u geen dienst doen.
Niet te min Zo zoudenze al te met u merklijk kunnen schaaden.
En wat voor vrinden dat men heeft; ’t is nooit te raaden Dat men die snoevers zich ten hoov’ te vyand maakt.
Ja, ’t gaat hoe ’t gaat, gy hebt doch recht in uwe zaak.
En altijd vind ge een reede om yder wel te ontfangen.
Uw kloek vernuft:..... III.
HENRIK, ERRENST, MAGDALENE.
MEvrouw, Octaaf wacht met verlangen U meê beneên.
ERRENST, toonende te willen weg gaan.
Waar loopt gy?
Blijf.
Wel, waarom toch?
’k Wil het.
Ik heb hier niet te doen.
Recht uit gezeit, het hooren Van zulke praatjes, is maar lastig in mijn ooren.
’t Zou my maar pynigen.
’k Versoek ’t.
Ik wil ’t.
’t Is my Onmooglijk.
Wel: ga heen.
Het staat u alles vry.
LEONORE, VREDERYK, KAREL, OCTAAF, ERRENST, MAGDALENE, HENRIK.
ZIe de twee Jonkers hier.
Die met ons boven koomen: Is ’t u gezegt, Mevrouw?
Ja: ’k heb het al vernoomen, Geef elck een stoel.
Gy zijt noch hier.
Ja: maar ’k begeer Dat gy u nu verklaart, voor haar, of my.
Gy zult het nu doen.
gy raast.
Neen, gy moet kiezen.
Kom gy moet ’er aan.’k wil geen meer tijd verliezen.
’k Loof dat gy met my spot.
Neen: mijn geduld is uit.
’t Is lang genoeg, Gy zult het doen.
Nu, voort, besluit.
OCTAAF.
wy quamen straks van’t Hof gaan; daar wy zagen Dat Lodewijk zich zeer belachlijk quam te draagen, En schoon bespot wierd.
Heeft hy dan niet eene vrind, Mevrouw, die door goê raad, of plicht, zich onderwind Hem op de rechte weg te brengen?
Al verlooren, Mijn Heer.
Hy is met die uitsporigheid gebooren.
Daar is geen helpen aan.
waar dat hy gaat of staat; Hy toont zich overal een* brablaar in zijn praat.
Zijn aart is, te aller tijd, uit zijn gelaat te leezen.
En ziet hem morgen weer, hy zal noch zotter wezen Als nu.
zo men spreekt van buitenspoorigheid.
Ik ben ’er daar van een te deerlijk omgeleid.
Die prater, Leonard, Komt my daar by, en houd my door zijn lastig teemen Een heel uur staan: en dat in ’t heetste van den dag.
Dat is een vreesselijke rammelaar.
ik zag Geen leevend mensch, met meer gesnaps, ooit minder zeggen.
Ik wou dat iemand my zijn praat eens uit kon leggen.
Daar steekt niets in.
Wel dat’s al fyntjes afgemaalt.
’t Schijnt dat men, elk in ’t zijn, hier zo wat overhaalt.
Maar Adriaan, Mevrouw, is die niet wel?
Zijn reden, En al zijn actien zijn vol verborgentheden.
Vertelt hy iets,’t is vol grimmassen; ongegrond; Hy draait zijn oogen; fronst zijn voorhoofd; trekt zijn mond: En* maakt, door zijn postuur, en door zijn zotte grillen Dat elck, op straat, alleen om hem, zijn tijd moet spillen: Hy steekt altijd vol werk, schoon dat hy niets en doet.
’t schijnt eeuwig, of hy u heel nodig spreeken moet; En hy zeid niet met al.
Komt hy van ver’ u tegen, ’t Lijkt of hy vry wat groots met u heeft te overweegen, En eindlijk, al ’t geheim is, ’k wensch u goeden dag: ’t Is of men dol word.
Maar, Mevrou, hoe veel vermag Arnold by u?
die grootspreeker!
al zijn daaden Zijn zo vol winds, en zo met grootsheid overlaaden, Dat hy zich zelf geheel tot die verwaantheid wend.
’t Zijn niet als Prinsen en Prinsessen die hy kend.
Hy spreekt geduurig van zijn Paarden,van zijn Honden, En van ter Jagt te gaan.
Ik heb nooit mensch gevonden, Dien zo verfoeijelijk de grootse duivel rijd.
De naam zelfs, van mijn Heer, is by hem uit ’er tijd: ’t Is al, hei Kaerel, hoor, zelf tot de grootste Heeren, OCTAAF.
Men zeid dat Klaare haar heel neigt naa zijn begeeren.
Hoe, Klaare!
daar steekt geen geest in.
Ik, voor my, Beken heel gaarne, dat ik geen bezoek ooit ly Met meerder pijniging.
Zy doet schier niet als zwijgen.
Men zoekt, ja zweet staâg, om haar aan de praat te krijgen.
Men neemt vergeefs ’t mooi weer, of schijnen van de Maan, De Starren, hitte en kou te baat: ’t is haast gedaan.
’t Voorhout, de Tour, het Hof, de Schouburg, sterven, trouwen, Zijn all’ niet magtigh om haar in discours te houwen.
En dat het moeilijkst valt, is dat zy noch heel laat U met dat schoon bezoek verveelt.
en schier nooit gaat, Als half gedwongen.
Of men tienmael zit te geeuwen, En vraagt hoe laat het is; en of de Meisjes schreeuwen, Mevrouw, de Kost verbraad: zy zit gelyk een Beeld.
Maar Reinout?
O dien Heer zijn hovaardy verveelt.
Zijn eigenliefde gaat te ver.
Hy wil steets toonen, Dat hem de Staaten nooit naa zijn verdiensten loonen En t’elkens,* als ’er maar een Ampt begeven word, Dan schreeuwt hy, en vaart uit, men doet hem veel te kort.
Hoe staat u Rykaart aan?
men ziet de braafste heeren Dien Jongen bloem met haer Gezelschap steets vereeren.
* Hy krijgt verdiensten door zijn Kok: en aan zijn disch Bezoektmen hem wel meest.
* Om dat hy Lekkre visch, En schoone wijn schaft.
* Ja: dat ’s alles uitgeleezen: Maar quam hy zelfs daar niet, dan* zout’er deftig weezen, Die nar: want zijn Persoon is een zeer slecht gerecht, En dat het heele maal bederft.
naar men zecht, Dat elk in Heereman, zijn oom, iets groots kan vinden.
Wat dunkt u daar af?
ô, die heer is van mijn vrinden.
Ik vind hem een braaf man voor ’t oog.
Ja: na de schijn.
Maar dit’s een fout in hem, dat hy te wijs wil zijn.
Dan word ik razend, steets staat hy als opgetoogen, En pijnigt zig, om na zijn uiterste vermoogen Heel net te spreeken, zint hy zich heeft ingebeeld Verstand te hebben, is ’t of alles hem verveelt.
Het deugt niet, al het geen een ander schrijft.
en’t laaken Van andrer schriften, meent hy dat hem wijs moet maaken.
Van iets, dat uitkomt, ooit te zeggen, het is goed: Schijnt by die heer een daad van een onnosle bloed: Maar dat’s eerst wijs zijn?
als men vande beste schriften Noch altijd weet het een of t’ander uit te ziften, Dan dunkt hem, stelt hy zich ver boven het gemeen, Als hy geduurig ’t werk veracht van yder een.
Zelfs in gezelschap staan hem alle dingen tegen: Die praat is hem te laf: hy is quansuis verlegen Met elk, die iets verhaalt.
Hy grimlacht, en blijft staan, En ziet den spreker, als met medelijden, aan.
’K wil sterven, is hem dat niet afgebeeld naa ’t leeven.
Me vrouw, gy kunt heel fraai elk zijn karacter geven.
Zo; Hovelingen, zo: ga Voort: geef elk zijn deel.
Hier spaart men niemand.
Maar, wat is ’t een groot verscheel; Als een van haar u eens ontmoet, strak zult gy buigen Tot de aard toe, Strak zult gy hem zweeren, en betuigen, Op ’t alderhoffelijckst dat gy zijn dienaar zijt.
Wel, waar toe doch aan ons dit schampere verwijt?
Zoo ’t u niet aanstaat, moet gy dat Mevrouw voorhouwen.
Met geen gedachten.
’k heb op haar geen quaad vertrouwen: ’t Komt daar van daan, om dat gy alles keurt voor goed.