floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
’k ben hier leelik in de knip.
’k Hoor yemant op de trap.
Ja, ’t heeft geen noot, ’t is Flip.
Hy is voor ’t spook vervaert, ik hoor ’t wel aan sijn singen.
Kom ick eens achter ’t licht, ik sal het wel ontspringen, Soo ’k de* bedekte deur maer sie; ’k schuyl hier soo lang.
Flip, singende met een fles in de handt, Katrijn maeckt*achter hem te zijn.
STEM Grand Ballet.
I.                    MYn Heer, Dese Fluyt, ten kimmen vol geschonken, Moet stracks zijn uytgedroncken, Op dese welvaert,* op den stant Van ’t lieve Vaderlandt: Dewijl de gulde Vreê Het mes, daer d’Oorlog ons de beurs meê snee, Heeft gesteeken in de schee.
Nu hoort men niet van vechten, Vlooten branden, Dorpen slechten: Als de twist Is met den Bisschop, en den Brit geslitst: Of, soo men nu malkande’ren zit na ’t gadt, Het is met roomers nat, Men toon sich dan, als de wakre Knechten, En doe een storm op ’t volle vat.
De Pacht Sal’er wel een Daelder meer om gelden, En wy voor brave helden, Voor lief hebbers van den Staet Passeren, Cammeraedt.
Ja; soo de Fransman quam, Die onlangs veur sich neer keek, als een lam, Nu siet als een Leeuw soo gram; Wy souden staen, als Moffen, Al sijn snorcken, al sijn snoffen Was maer windt; Hy sou soo slecht staen kijken, als een Kint, En vreesen ons, soo boordevol* van moedt, Of wyn, dat’s even goedt; De Fransman soud’er vlack veur boffen; De wyn is ’t rechte Heldenbloedt.
De wyn Maekt een dollen Duyvel van een blooden; Maekt menschen schier tot Goden; Maeckt ons jong, al sijn wy grijs; Maeckt self de jonckheyt wijs, En vol van wetenschap; Den stomme Bock ontbreeckt het niet aen klap, Als de wijn klimt in sijn Kop.
Het wijntje maeckt den Prater, Elleck een die roert de snater, Als sijn mondt De smaeck recht weg heeft van den ouden hondt.
Kom drinken wy dan wacker, dat het snort, Die lang wacht schiet te kort; Dat gaetje veur, avous, Confrater.
Ik kan wel merken, waer ’t je schort.
’k Sie, of ik drinck, of zing, ick ben al even bang.
’k Heb dees Boetelje nou al tweemael uytgedronken, Nog popeltme myn poort, nog trillenme mijn schonken.
Want dat ick zing, is niet uyt vreugt, maer grooten angst.
Heer Luidewijk!
waer blijfje?
’k weet mijn vangst Nou wel; hy sendt my hier, en vreest’er self te wesen.
Is dat straks komen ?
’t mocht de Drommel doen.
Dit vreesen Maeckt, dat ick ’t Hart schier uyt mijn Lijf smijt in mijn broek.
Wel benje gek, Flip?
gryp coerasie, houje kloek; Ga in jou* Heers Valeis, gelyk hy heeft bevolen, En kryg syn Kleedt.
Maer zat die Geest daer eens verscholen.
wat ging myn an?
Daer leyt de moedt al weer.
Geen beter, als dat ik de Geest besweer.
O Geestje, wie je bent, ick, die noyt van myn leven Het minste quaet heb aen jou geestlijkheyt bedreven, ’k Besweerje krachtig by Sint Ursels Onder-rock, By Sint Pilatus tandt, Christoffels Wandel stok, Sint Jochems Knevels, en by’t verschot der beenen Van al die vroome Luy, en by dit Cruys met eenen; Dat ick, die Flip hiet, jou voor eeuwig blyf verplicht; Soo jy jou nimmer vertoont voor myn gesicht: Want Geestje maet, men kan wel vriendt zyn met malkander, Al komt juyst d’eene vrient niet spoocken by den ander Catrijn blaest de Kaars uyt, en geeft hem een klap.
brant?
Luydewijck, Flip, Katrijn, in ’t donker.
HOe schreeuwje so bevreest?
Wat doeje in ’t donker?
Die vermaledyde Geest.
Wat Geest?
Die daedtlyk in de Kamer was.
Het vreesen Maekt, datge u... Maer wat looptme op’t lyf?
Ick heb het Flip.
Hy vat de mandt, die Katrijn in de handt heeft.
Loop ras; ontsteek het licht Beneen, en keer terstont; maer sluyt de deur eerst dicht, En doe de grendel daer van buyten voor.
Terwijl Flip de deur uytgaet en grendelt, laet Katrijn de Korf in handen van Luidewijk, en vertrekt door de bedekte deur.
Luidewijck, alleen.
’k WIl hoopen, Dat my dit spooksel nu niet ligtlyk sal ontloopen.
Des spreek vry, Droes of Geest of Mens, wie dat gy zyt, Wat soekt gy hier?
gy zijt gevangen, schoon’t u spijt.
’k Sal nu wel sien; wie hier soo geestig weet te waren, En neemt ons door de schijn van nagt-spook te vervaren; Dies meld u maer, u sal in ’t minst geen quaedt geschien.
Gy spreekt niet?
daer komt Flip, nu sal ick ’t self wel sien.
Flip, met de kaers.
Luydewyck.
HIer ben ick met de kaers.
Een Korf, en ’k sie geen mensch.
is het spook ontvlogen?
Wel hey, wel hey, mijn Heer, jy had het ommers vast; Weg is het en verdwijnt, dat ’s leelijk mis getast.
Ja, ’k ben verstelt; maer sienwe eens na de deur, die buyten Op straet zijn uytgang heeft.
*                                       Die kan niet beter sluyten; Sie, s’is heel ficks in ’t slot, en wel te deeg beneen Gegrendelt, boven ook.
Voorwaer ’t zyn vreemdigheen, Die ick navorsschen noch bevatten kan met reden.
Ick kan niet dencken, wat dit wesen mach.
Mijn leden Staen noch en zidderen.
Wel, myn Heer, heeft Flip nu mis Gelooft jy ook nu niet, dat dit een spooksel is?
Wat spooksel?
neen, de schrik doet u dus gecklyk woelen, En revlen van een Geest.
Jy moest het ook eens voelen.
Ik wed, mijn Heer, dat jy ’t dan wel gelooven soud; Maer, als men ’t self niet voelt, dan is men goedt koop stout.
Wat gy toch gevoelt.
Een Geest met ysre handen, Die dese kaecken soo verset heeft, dat de tanden Noch ram’len in myn bek.
Gy beeldt u dat maer in Flip.
Hoe, sellemalement, inbeelding?
sie myn kin Is uyt het lidt.
Sulcks doen u ’tovermatig schricken Gelooven.
Is ’t geen spook, hoe komt die Korf met stricken Dan in de Kamer?
Heer, ’t is seker spokery Gelooft het, eer je ’t voelt.
’t Is vremt Flip, ik bely, Dat ik niet klaerder in dit werk sie, als een blinde; Maer ’k sal niet rusten, tot dat ik d’ontwarring vinde.
Hoe vrinden?
sie wel toe, wat jy begint, mijn Heer; ’t Sal ons wel vinden, eer wy ’t soeken.
hoe meer Men ’t soeckt, hoe ’t booser wordt.
Dat soecken sal je rouwen, Ey denkt het niet, wil jy jou Knecht in ’t leven houwen.
Maer sienwe eens, wat dit spook ons schenkt.
* Flip.
Ik krijg De dood op’t lijf, mijn Heer; daer sit het spook in.
Swyg Gy vlegel; hoe!
een Korf, vol stricken net gebonden, Van paarelkleur en root?
maar van ’t spoock gesonden.
Swyg, seg ik, eer ik... Maer hier vind ik nog een brief; Wat wil dit wesen?
’t Spook, geloof ik, heefje lief.
Flip, lichtme, dat ik lees.
Heer Luidemijck.
Ik sie met vreugt uyt uw antwoort, dat uw heusheyt mijn hoop niet bedriegt.
Op dat vertrouwen verstout ick my verder, en durf u bidden, dat gy Ferdinand zijn Juffer alleen laet oppas- sen, en sonder licht ten elf uren weder in uw kamer maekt te zijn: maer ’t moet u soo weynig aen moedt, als beleeftheydt ontbreken; want u sal yets onverwachts verschijnen.
Indien ’t u behaegt, sult gy achter volgen, ’t geen u geboden sal wor- den.
Indien’t u niet behaegt, zult gy alle verder ondersoek staken.
Ondertusschen versoeck ik u, dit kleyne teyken van mijn groo- te gunst voor lief te nemen, en u desen avond op’t Bal te ver- sieren met dese stricken, welker kleuren de beelden van de ge- steltenis mijns harten zijn, op dat ick u voor mijn oppasser houde; hoewel gy my voor die tijdt noch kennen, noch oppas- sen sult, om reden, daer na te melden.
Ick verwacht uw antwoort op de plaets, daer gy ’t voorgaende gelegt hebt, en blijf de selve die ick my genoemt heb te zijn.
Ik kan dit heusch versoeken Niet af slaen.
En ik sou de heusheyt wel vervloeken.
Swijg schelm.
’k Verlang na ’t end van dese spokery.
Maer vreesje geen gevaer?
Ik acht het sotterny, Aen spoock te denken, swijg.
Ik moet het eens herlesen.
Sy schijnt jalours, en by gevolg verlieft te wesen.
In’t donker wachten, tot dat my yets vremds verschyn; En dese kleuren, die sy teyckens seyt te zijn Van haer gesteltenis des harten, dese stricken Te senden, schynen op myn wedermin te micken.
’t Kan niet als liefde zijn.
Ja, soo ick’t wel bespeur, Ontdeckt sy my haer min; ’t is root, en parelkleur; Het root beteykent brant.
Dat ’s net geraden, Jonker: Het is een helsche brant, die blaekt het best in ’t donker, ’k Beken, ’t is wonder van den drommel overleyt.
Swijg, seg ik.
Paarelkleur beteykent zuyverheyt.
z’ Is in een suyvre vlam, soo’t schijnt, op my ontsteken.
Maer wat is dit?
’k verlang om haer te sien en spreken!
’k Vind my bewogen!
zy moet schoon zijn; ja, ’k vertrouw, Datse andersins haer min soo niet ontdecken sou.
Sy schijnt te gaeuw.
Ick wil haer daedlijck antwoord schrijven, Set hier de Kaers.
Was ik als jy, ik liet het blijven.
Zwyg, bloo-hart.
Is’er dan geen spook?
Dat ’s maer bedacht Voor kleyne kindren, dat geen man van wijsheyt acht.
Geen biete baeuwen, of kaboutermans?
Al loogen.
Sou ’t dan geen kol zyn, die ons daedlik is ontvlogen.
Sy vliegen, soo men seyt, de schoorsteen uyt, en in.
Al sotsklap.
Is het dan geen weerwolf, geen alvin, Geen witvrouw, noch geen hex, noch poepenheinsmans?
Grillen, Inbeelding.
Wel, myn Heer, sie daer, ik laetme villen.
Indien ’t geen eunjer is, soo is’t een Toovenaer.
Hoe raest de gek?
Swijg stil, en rust uw harssens.
Maer Geen onderaerdsche schim?
Verbysterde gedachten.
Geen nicker?
Dwaesheyt.
Ook geen geest van groote krachten?
Door loose harssenen verdicht.
Geen ziel in noodt?
Luidewijck.
Wat sotte vragen!
neen, die rust na ’s menschen doodt.
Maer onse tijdt verloopt.
Ik heb mijn brief geschreven.
Daer leytse; sy belooft daer antwoort op te geven.
Doe nu de grendel van de buyten deur, en geef Mijn kleedren, wel hoe staet gy dus versuft; Flip.
Ik beef, Wanneer ik denk, dat jy jou lichaem soo durft wagen, Licht dat jou beenen jou niet van de plaets afdragen.
Och; och?
mijn Heer, ik sie, dat jy geen spooken kent, ’t Schijnt in begin wat zoet, maer siet wel toe, in’t endt, Sal jy die vrienlijkheyt soo sellemens betalen.
Ick vrees, het is de Droes, die jou begeert te halen; Of hy ontbiedt jou licht in’t donker, om, als my, Wat af te rossen.
’t Is, hoe ’t is, die spookery Heeft niet veel goets in ’t zin: ey, laet jou raden Jonker.
Was ’t noch by daeg, maer kijk, dat donker, ô dat donker Leyt my soo swaer op ’t hart!
Soo sou ’t my ook ligt doen, Indien ick Flip was: maer strik dit op elken schoen.
Mijn Heer, ey doe jy ’t self.
Wel Flip; wat sal dit wesen?
Jeuckt u de huydt?
Ick vrees.... Luid.
Wat valt hier veel te vreesen.
Yets aan te raeken, van ’t geen jou het spook vereert.
’k Seg, bint het, bloode Nar, en daedlijk, ik begeer* ’t.
Tast aen, hoe staje?
is ’t Lint?
Weet ik het?
’t Komt uyt de Hel, mijn Heer.
Daer, grijp aen, en strick het, Gelijk ’t behoort.
Zie, hoe de Droes een mensch verleyt.
Had hy jou gelt gekaept, in plaets van moeyigheyt Te geven, had hy jou de Ribben komen boenen,* Gelijk als my, je waert licht al soo bang.
Myn schoenen?
Daer zijnse.
Voegt dit Lint wat by myn Kleet met Kant?
Ja duyvels.
Schelm, ik sal... maer daer komt Ferdinand.
Ferdinand, Luydewijk.
MYn Heer, verschoon my, soo ick eenigsins u saken Verlet door myne komst.
De tyd begint te naeken, Om na de Juffer, en soo voort na ’t Bal te gaen, Soo ’t u belieft, en gy gereed* zyt.
Ick ben aen Uw heusheyt seer verplicht, maer ’k vind my wat verlegen, Om dat ik lichtlyk d’eer, door uwe gunst verkregen, Niet sal gebruyken, soo myn* beede niet mishaegt.
Versoeck niet, maer gebie, ’k sta toe, al wat gy vraegt.
Ick heb my selven wat onpaslyck in ’t verkleeden Bevonden, ’t schynt, my rydt een Koorsje door de Leden, ’t Is wel niet groot, maer ’t heeft my echter wat ontstelt ’t Is ongemak, dat faek den reysenden verselt: Dies wilde ik gaerne my wat vroeg tot rust begeven.
Myn Heer, ick hoop, gy sult myn bede niet wederstreven; Maer d’aengename moeyte opnemen, om alleen De Juffer, die wy flus te dienen met ons tween Versprooken hadden, op te passen.
Myn vertrecken Sou anders haer tot hoon, en my tot schande strecken.
Myn Heer, ick sal het doen.
Maer komtge niet op ’t Bal, Om ’t Haegsche Jufferschap te sien?
O ja, ick sal Soo by u zyn, doch wil ten ellef uren scheyden, En daerom is ’t, dat ick geen Juffer wil geleyden, Maer lichtlick sal men my niet binnen laten.
Wel Soo kom met ons, myn Heer, Mejuffer Isabel Is gantsch niet bellegsiek: gy kunt met andre praten, Haer onderhouden, of oppassen, of verlaten, So ’t u sal lusten, kom, wanneer we in ’t huys zyn, sult Gy ’t maken, soo gy wilt.
’k Steek diep in uwe schult: Maer, hebtge in ’t sin om my noch naeuwer te verbinden,* Onschuldig my by haer.
Heer Luidwijk, wy syn vrinden, Mejuffer Isabel, en ik.
Kom gaenwe voort, Gy sult in ’t minste niet misdoen; ’k geef uw myn woort.
DERDE BEDRYF.1.
Jacoba, Katrijn, Sofia.
Door de bedeckte deur inkomende.
MAer hadt hy uw in plaets van ’t mantje vast gekregen, Had gy hem het geheym ontdekt, en my verswegen?
Of hem de heele saek, gelyk sy leyt, verklaert?
Mevrouw, dat weet ik niet?
’k was ongemeen vervaert, En wist ter naeuwer noot van schrik de deur te krijgen; ’k Sou, vrees ik, door den angst niet hebben konnen swijgen Jac.
’t Is best, dat alles is naer onse wensch gelukt.
’k Geloof de Meester, en de Knegt zijn, als verrukt Gebleven, en verward, in twijffel opgetogen, Wanneer sy sagen, dat hen ’t spook so was ontvlogen.
Maer, Nicht, besie tog eens wat antwoort hy u geeft.
Daer is de brief, na dat ik merken kan, hy heeft Met weynig lettren, u sijn mening* laten weten.
Hy sal, geloof ik, het oppassen niet vergeten.
Moey, geef ze my.
Onbekende Vrindin.
Uw gunst verplicht my te ver.
Ik sal my van mijn woort aen Fer- dinand ontslaen, en op’t Bal komen, alleen vergeselschapt met de teykenen van uwe weldaden; ook sal’t my aen moed, noch wil ontbreken, t’ avont ten elf uuren sonder licht in mijn Ka- mer te zijn, om te verwachten, of my de verschijning so wel uyt sal vallen, als mijne hoop my belooft en voorsiet.
U E. verplichten Luidewyck.
Ik vind het antwoort, als ik dacht.
De vergenoeging, die my sijn beleeftheyt tracht Te geven, en sijn wil tot myne dienst genegen, Sijn prickels, die mijn ziel met wondre vreugt bewegen, ’k Erken my seer aen sijn wilvaerdigheên verplicht; En haek met ongedult na Luidewijks gesicht.
Hoe komt de tyd noch om?
voor dat het uur verschenen Sal wesen, sie ik myn verlangen niet verdwenen.
Maer Moey, sal uw Caros, en’t geen daer toe behoort Oock vaerdig wesen op den tyd, gelyck ons woort Gegeven is; en voorts de Knechts, en Kamenieren Gereet zijn, om den sleep en toestel te versieren?
’t Moet alles klaer zijn, eer het twalef uren slaet, Op d’aengewesen plaets.
Ik bid u, Nichte, laet My dat bevolen, ’k sal op alles naerstig achten, En sorge dragen, dat gy niet vergeefs sult wachten.
Ik weet, hoe seer u oog na dat gesicht verlangt, En dat daer aen alleen u vergenoeging hangt; Komt hem maer anders in die saeck geen moedt t’ontbreken, Voor d’uytkomst na uw sin wil ik wel borge spreken.
Slaet gy maer gade, dat uw Kamer vaerdig zy.
’t Is al bestelt, ik sal de routapissery, En al den toestel van de droefheyt doen verdwijnen, En doen, op staende voet, in myne zael verschynen, Met kleyne moeiten, een behaeglik gesicht, En prachtig huisraet; en uytsteekent helder licht Op gladde Blakeren, en silv’re Kandelaren Opsteken; wil de rouw, waer mee de mueren waeren Bekleed, tot die tyd toe, in eenen oogenblik Sal nedervallen, door ’t ontbinden van een strik; Om, of myn Broer, voor ’t Bal, my schielik quam te spreken, Dat hy niets merke van het geen, wy hier besteken: Dat ook Heer Luidewyk wanneer hy al die pracht, En zwier van staet sal sien, sich des te minder acht Weerom in ’t eygen huis te wesen, noch vermoede Dat iemant van dit huis... Sof.
Nicht, zynwe op onse hoede: Ik hoor gerucht.
Ik ook: daer zijn sy wederom, Vertrecken wy.
Katrijn, kom volg.
Mevrou, ik kom.
Luydewijk, Flip.
DUs in het donker, en geen ligt; wat wil dit wesen?
Mijn Heer, ik bidt u heb wat deernis met mijn vreesen; Ik ben versekert, dat de droes hier spookt, en waert.
Hou moed, gy hebt geen noot, gy gek, wees niet vervaert.
Soo lang ik by u ben, hoef gy geen quaet te schroomen.
sou de Nicker, of een van sijn dienaers komen.
Gelijk geseyt is, Heer, en sou men sonder schrik Hem hier verwagten?
Neen, mijn Heer, doe jy dat: Ik Wil liever, van de nacht, my elders wat vermeyen.
In d’ een of d’ ander kroeg, als hier sijn komst verbeien.
Ick ken sijn nucken, want ick heb de smaek daer van.
Swijg stil, en hou maer moed; het is geen spook.
Het is een Juffer, gek.
Het mogt de Duyvel wesen.
Is dat een Juffer?
Gy hebt immers hooren leesen, Wat sy me schrijft.
Als of de Droes niet schrijven kon.
Het sy dan spook, of niet, ’k wou; dat het maer begon: Flip.
Dat wou ik niet.
De tijd verdrietme.
En my niet minder: Vertrecken we daerom: Luid.
Ick seg u, vrees geen hinder, Soo lang ick by u ben.
Wat wil de geck?
Wagt jy het spook alleen, en gun, dat ik vertrek.
Neen Flip, daer ik blijf, sult gy mede moeten blijven; Daer is geen spook.
Ik sie, je sultme al weer bekijven, Maer Heer, al praete jy, als Brugman, sie mijn schrik Sal doch niet weggaen, jy bent jy; en ik ben ik.
Jy looft geen spookery, noch ’t waren van qua geesten; Maer ik geloof’er an, mijn Heer, soo doen de meesten.
De meeste Luy zyn Gek.
Maer’k heb het self gevoelt.
Hoe dat de nicker staeg omtrent de vroome woelt.
Kijck, ons geloof verscheelt, om dat hy jou gestadig Soo vriendelyk onthalt, en my soo ongenadig Ofrossen komt, maer wil jy niet, dat ik vertrek.
Ey laetme dan de Kaers gaen halen.
Hou de beck.
Het ligt sou u de schrik niet mindren, maer vermeeren.
En dat gy ’t minste siet, sal u het minste deeren.
Jacoba, met een gesloten dieve-lantarentje, door de bedeckte deur, in’t doncker, Flip.
Flip, rakende Jacoba in’t voor by gaen.
OCh Heer!
daer voel ik iets; waer kruip ik in een gat?
Au, au; daer wort ik al by ’t linker been gevat.
Nou sal ik levend voor den drommel moeten varen!
Waer benje, Heer?
Hou moedt: ik sal u wel bewaren; Kom hier: gy hebt geen noodt.
brogt de geest tog ligt, Mijn Heer; soo kon men hen eens kijcken in ’t gesicht.
daer wort het licht!
dat’s toovren!
selleweken!
Mijn Heer, de Kaers wort van den drommel aengesteken.
Geck, ’t is een Juffer.
Neen, ’t lyckt beter na een moor.
Het is haer masker, dat sy af doet.
Swijg, en hoor.
Jacoba, haer masker afdoende.
Heer Luydewijck, ’k heb u tot tweemael toe geschreven, En klare blyken van myn dankbaerheyt gegeven Voor u bewesen dienst, die in myn teer gemoedt Een vonk van liefde heeft ontsteeken, en gevoet, So dra ’k vernam, dat u doorluchte ziel de waerde Van uwe stam, en stal des lichaems evennaerde.
Uw wederschrijven heeft my u bescheydenheyt, En edelmoedig hart volkomen uytgeleyt: Dies heb ik my verstout om uyt u mont te weten, Hoe gy mijn liefde, en sulk een stout bestaen sult heten.
Mevrou, so klein een dienst verdient niet, dat mense acht.
Want, schoon ons eer en plicht het vrouwelyk geslacht In alle voor val te beschermen, niet geboden, Soo heusch, en billik een versoek sou yder nooden, Ja dwingen d’aller bloodste om haer ten dienst te staen.
’k Heb dan dat yder sou, alleen mijn plicht voldaen.
Maer ’k vond mijn hart geheel geneygt om u te lieven, Toenge u verheven geest af-schilderde in u brieven, Vol konst en oordeel, en ick vint dat selfde hart, Nu, ’t oog uw schoonheyt siet, hoe langs hoe meer verwart; Soo dat het, schoon het niet wilde, uw eygen wel moet blyven.
En naer de wetten haekt, die gy het voor sult schrijven.
De vleyeryen, daer het Hof mee swanger gaet, Sijn lichtelijk d’ oorsaek van een ongemeende praet; Maer stel die aen een sy; beschouw my eens ter deegen, En antwoort my oprecht, gelijk ik u bejegen, Een Juffer, soo als ik van wesen, leest, en leen; Van middelen en stam, als d’uwe zijn, met een Van goeden name, sou u die het hart wel raeken, Indien se in ’t zin hadde u haer bed genoot te maeken; Wanneer ’t besluyt alleen aen u verkiesing stont, En dat u maegschap sulks niet ongeraden vont.
Hy waer verdwaelt, die tot dat groot geluk kon steygren, En d’aengeboden gunst moetwillig docht te weygren.
Mevrou, soo averechtsch staen my de zinnen niet; Dat ik die groote schat my self ontglippen liet, Als ickse aenvaerden mocht.
Wat kan men meer bejagen, Als sulk een schoonheyt steets sijn diensten op te dragen.
Maer het is ernst, soo neemt, tot teecken van mijn trou, Dees rechterhant, en geef my d’ uwe weer Mevrou; En wil mee u naem, en staet, maer vorder openbaren; Mijn ziel verlangt’er na.
Ick ga het u verklaren, Uyt dese brief, die ick ga schrijven, sultge sien, Met meer onstandigheyt, wat ick u wil gebien, En gy verrechten moet, om tot het wit te raecken, Daer ik op doel, en daer gy ook schynt te haeken.
Mevrou, ach!
geefme doch myn vonnis uyt soo schoon Een mondt.
Jacoba gaende schijven.
Ey steurt my niet.
Ick volg dan u geboon.
Flip, uyt een hoeck.
Hem, hem, myn Heer Luid.
Hoe speulje metje leven?
De Droes in Vrouweschijn,* soo straks gehoor te geven?
Te trouwen, als hy wil?
Heer, sy stroopt je Vel Licht over ’t hooft, en steekt jou levend in de Hel, Of in een gadt, daer Zon noch Maen schynt.
’t Sal ’er honden, Soo jy je niet bekeert.
Wat gruwelyke zonden Heb je begaen, Heer, dat de Drommel jou soo quelt?
Myn Heer, ey, beterje, of geef Flip verlof, en geldt.
Want komt de Droes om jou, hy mochtme ligt halen.
En schoon hy jou maer greep, wie sou myn huur betalen?
Hoe kan een Engel, soo volmaekt, een Duivel syn.
Ick blyf’er by, het is de Droes in mensche schyn.
Hy heeft je al binnen, ’k sie ’t, ik spreek maer voor een dooven.
wouje voor het lest jou Knecht maer eens gelooven, En doen zyn raedt, jy soud wel haest wat anders sien!
Wat is die?
Licht haer Rok eens op tot aen de Knien: Luid.
Gy onbeschoften fielt, ik sal u daedtlik groeten.
Je soud haest kennen aen haer ronde Paerde-voeten.
Ook aen haer lange staert, dat ick de waerheyt spreek.
Swyg, seg ick Rekel, eer ick u de Beenen breeck.
Myn Heer, ik heb mijn* wil in dese brief geschreven, Gy kontse sien.
Gelief terwijl eens last te geven.
Dat my uw Knecht de deur ontsluyte, op dat ik ga. Luyd.
Wat is ’t, dat gy begeert?
Sal ik so dra Verliesen al mijn vreugt?
Die sal u niet begeven.
Ey blijf dan hier.
Gy zijt de wellust van mijn leven.
’k Verlies al mijn geluk, soo ’k uwe schoonheyt mis, En tael noch teeken weet, waer die gebleven is Jac.
Mijn brief beduyt u klaer, waer gy se weer sult vinden.
Gun my dan eene beê, gy sult my seer verbinden.
Doe my de gunst, en segme u naem, eer gy vertrekt.
’k Sie, die vrypostigheyt wordt door mijn gunst verweckt; Maer matig die, mijn Heer, gy sult’er niet me winnen.
Mevrou, ey, soo ik mis, vergeef het aen mijn minnen, Jac.
Soo ik mijn naem niet seg, laet gy me dan niet gaen?
Mevrouw, verschoon my; al mijn welvaert hangt’er aen.
Gy soud het vrolick doen, saegt gy den stant mijns harten.
Wel aen, Heer; is het tot versachting van u smarten, ’k Sal ook in dese saek volkomen u begeert Vernoegen, nu ik myn hart doch heb vereert.
Maer daer zyn wonderlijke, en groote omstandigheden Aen valt; soo dat de saek vereyscht een lange reden.
Des wenschte ik wel, mijn Heer, om niet gesien te syn, Dat gy daer boven, voor die opening, het gordijn Woud schuyven?
want men sou ons lichtelijk verspieden.
Het sal geschien, en al wat gy me wilt gebieden.
Flip, klim daer by.
Ey neen.
Hy is te bloode, en dom, Doet gy het liever selfs, en laet hem lichten.
Kom, Tast aen de kaers.
Daer gaen wy voor den drommel varen Door ’t venster.
Heel om hoog.
Ik sie ’t, en sal ’t wel klaren.
Terwijl Luidewijk besig is met het gordijn te schuyven, en Flip met ligten, snapt Jacoba door de bedekte deur uyt de kamer.
Luidewijk van de stoel stappende.
MEvrouw, ik heb... wat ’s dit?
Waer zytge?
al weder weg?
Wat vremdheyd?
Zieje ’t wel, liegt nou jou dienaer?
Is dat geen toovren, en beginje niet te vreesen?
Swijg stil, en ligt.
Hoe mag zy uytgekomen wesen!
’t Is alles toe, en zy daer uyt?
z’ Ontstak het licht, Sy sprak, sy schreef.
En wip, vervliegtse uyt ons gesicht, Vlak deur de schoorsteen, soo als ik daedlick in’t donker!
Nou is het by de kaers; geloofje nog niet Jonker?
Ik lag met toovery.
mijn Heer, wat raed?
Daer dunktme, dat’er weer een by de tafel staet.
Ik sie niets, als de stoel.
Mijn Heer, wie kan het weten, Of d’eene drommel niet op d’ander heeft geseten?
Ey Heer, gaen wy van hier.
My schiet geen moet te kort; Maer ’t schijnt of my ’t verstant als vast gehouden wort, Want ik kan dat geheym onmooglick niet doorgronden.
Ik wel, ik heb op dees kaken waer bevonden.
Die vrouw, die daedlik in de Kamer is geweest, Is wis een drommel; Ey, vertrouw geen quade geest.
Maer lesen wy haer brief.
Neem die niet in jou handen, Of steekt die in de Kaers mijn Heer, en laetse branden, Luid.
Neen, neen, ik moet eens sien, wat sy van my versoekt: Breng hier de Brief.
Ick die aenraken?
’s is vervloekt.
Kryg jy se.
Schelm, ik sal u d’ooren strak versetten.
Heer Luydewijck.