floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Waerom sou sy niet, de Vrouw’ gebreck laeten lyen, En loopen naer de Lepel-straet, by die vuyl, vrotte, bepockte, stinckende, Pryen!
Een Eerlijck Man houdt hem met een Vrouw wel ghenoecht: En oock het moet soo syn Godt heeft het soo gevoecht.
Gulsigheydt En had’ de Mensch met een Vrou niet connen leven Daer waerder Adam oock wel twee gegeven Dan de Werelt is verkeert men acht op Wetten noch Gebodt, Ia men siet het wel aen onsen Tiendeman ô dien grooten Sot.
And’ uyt.
Kleyn Meysken de Nichte van Iakemyn.
Masken.
ANd’uyt och comt hier wilt u wat gauwen!
Sa, sa, wat isser te doen isser jemandt afte krauwen?
Och myn Moetjen sterft!
Hy siet in’t Huys.
Haelt Water want de Vrou is flau, Mas.
Ick vrees dat sy Doodt is want sy siet soo blau.
Ontbeyt, ick sal eens naer de Ront gaen loopen: Mas.
blyft hier ick ben soo verveert!
Wat sal s’u doen t’Vel af stroopen?
Wat quelt my dit voddeken: ick segh u, hanght van myn Lyf.
Tiendeman slaept Droncken-heyn daer?
maeckt hem wacker hier sterft syn Wyf, Dat hy seer loopt wilt hy haer Levent vinden, En brenght u Nicht me, om haer t’ontrygen, en t’ontbinden.
Want s’is noch in haer Cleeren, Hans Ester, uyt het Ront-huys.
Hoe sterft ist geck?
Op Heyndrick, op, op, op: hy wort niet wacker, hoe ick hem sleur oft treck: Op Heyndrick op, laet hem ligghen tot dat wy weder comen, En dat wy van syn Vrouw hebben recht bescheet vernomen, Comt Nicht laet ons gaen isser eenigh Noodt.
Gulsigheydt And’uyt.
Comt siet watter af is,        Sien in het huys.
Och ja de Vrou is ongetwyfelt Doodt.
Alle Binnen.
AND’UYT, EN HANS.
TIendeman en neme’t my niet quaelijck af: ick moet u eens wat vragen, Seght eens de rechte Waerheyt hebd’ u niet misdragen, Met dat Meysen, dat daer binnen besich is met de dooy Vrouw’, t’Is maer een vraegh?
sy gaet groot dunckt my, ist niet van ou?
Biecht u eens recht uyt, ick belooft k’en sal u niet beclappen.
Meynde dat ick een Rekel ben, ghelyck ghy?
die de voetstappen, Vande heete Pryen besnuffelt, en alle weyigheydt bespiet?
Kyck desen vuylen Pieutoor, neen, men kendt onsen And’uyt niet: En desen Gast dorst my sulcken vraegh vragen?
Waer ick me gebrilt ben, van my een Kint dragen?
Wel dat en can ick niet vergeten.
Toch hoe verr’ worpt hy dat?
Maer degelycken Man!
Ia trotst jemant inde Stadt, En desen mottigen Luyfel sal hier mijn Eer schenden, And’uyt.
Een die dat fraey Figuer niet soo wel, als ick, en kenden, En my dunckt, dat gy my slacht, dat gy in groote reputatie steckt.
Sou meynen dat hy noch wat waer, soo trots als hy spreckt: Hans.
Altoos niemant en can segghen dat ick den echten Staet heb te cort gedaen.
Ick heb het soo gemeynt, dan laet dat overslaen, Gulsigheydt Wy syn Vrienden, en moeten Vrienden blyven.
Ten gaet niet wel daer Vrienden t’samen Kyven.
K’en seydt niet om te kyven maer tot u groodt profyt, Ick dacht, nu wordt den Thiendeman de Koe, met Kalf quyt, Hans.
Hoe waerde met die sorgh belaeyen?
Wel ja, ick dacht dat mense aen Droncken-heyn sou draeyen: Nu syn Vrouwe Doodt is, s’en can maer eens Doodt syn: En hoe het gaet oft niet, hy moet goet Erven van Iakemyn, Terwyl dat hy droncken is t’waer licht haer de Vrou te maken.
Soo sou hy van de Doode weer aen een levende geraken, And’uyt.
Hy is eenen wonderen Vent, ick wed’ ick draeyer hem aen, Hans.
Laet ons haer eens roepen, hoe sy’t sal willen verstaen: Helpt de sloor aen de Man, want s’is nu in’t verdriet, Daer is een Quant hy heeftse bedrogen, en hy begeertse niet, En s’en weet niet beter oft s’en gaet van hem groot.
Treften ick dan den Nagel niet wel op syn Hoot?
En, oft ghy schoon seght, dat het een ander ghedaen,, heeft, Ick seg’ datter hem Thiendeman aen misgaen,, heeft.
Neen And’uyt, en siet my daer niet voor aen.
g’En sult maer als Vader, op den Kersten Boeck staen, Hans.
Ick een Vrou hebben?
en by een ander met de vuyl maecken, Dat sal ick wel laeten, And’uyt.
Sy en cander alleen niet aen geraken, Sy moet ommers hulp hebben gehadt?
Het schynt soo ghy spreeckt dat ick alleen ben inde Stadt, And’uyt.
Daer synder wel meer maer k’en weet niet wie’t sou willen bestaen, Hans.
En gy mooght t’selver hebben gedaen, Gy syt eenen Gast die’er al wonderlijck uyt siet.
t’Is u Nicht, en ick en ken het Meysen niet: Kost gy my dat op den Hals laeyen.
Waerom soude anders soo gewilligh syn in het Koppel draeyen?
Ten waer, dat gy’er jet me had’ te doen, wat ging het u anders aen?
Dat sou ick om uwen t’wil, uyt deirnis, hebben gedaen, Om dat gy niet en sout in twist met u Vrou leven.
BYKOMINGH ESTER.
NU And’uyt u spottery is u al vergeven, Daer comt sy aen werpt dat eens van Heyn op het bert, En maeckt datter eenen slemp af gekregen wert.
Wel Dochter, hebdy soo alleen den last vande Doode aengenomen?
Neen, want ken wasser niet langh oft daer is hulp gecomen, Vande Gebueren: die holpen my ter Noodt, Seker ick bender af ontstelt, dat sulcke haesten Doodt De Vrou soo onversiens is comen te verrassen.
Hoe sal haeren Man op hooren?
Hy en sal daer niet op passen, Met de oud’ Vrouwens Gelt cryght hy een jonghe Vrouw.
Seker Nicht dat waer rechts een Man voor ou, Ester.
Voor my?
hoe sou dat connen geschieden?
Met hem een lutsken u gunst te bieden.
t’Gaetter slecht daer ’t Hooy t’Peert moet naer gaen Gulsigheydt And’uyt.
g’En moet u dat niet Belgen, t’wort nu meest alsoo gedaen: t’Is nu al const te geraken aen den Man, Sy is geluckigh die haer naer den Noodt voegen can.
Wat noot is dat, men can den Man licht derven.
Nochtans synder veel die door verlangen sterven, Hans.
Maket cort en goet Nicht, dat ick op u Feest com.
En ick sal’t oock houwen met Thiendeman aen den brom.
K’en can ommers geenen dans alleen maken?
Ick sal voorsien dat ghy aen hulp van Heyndrick sult geraken, Nu syn Vrou Doodt is daer is seer goet profyt aen Ester.
Wel Cosyn wat seghde soude my daer toe raen?
Raeyt my ommers, wat sal ick loven, op syn bien?
K’en weet u niet te seggen, Nicht cruypt op u bloote Knien, Den heelen Sirckel vanden Ommeganck, voor dit groot geluck, Dat u aengeboden wort, ja waert soo wel myn, als u stuck, Ick meyn, k’en sou my niet langh bedencken, ick sou den Koop haest maken: En schencken And’uyt noch een treffelijck Mantel-laken: Ester.
Gy weet wat datter is geschiet?
En hoe’t de vreese my gebiet, Te laten: dit te waegen, Och, och, ick soudt beclagen.
Laet de vreese henen gaen, Vrees’ heeft dickwils quaedt gedaen, De Vrees doet dickwils vresen, Aen t’geen geluck sou wesen.
En latet nievers om, syt nievers in verveert, Oft Hansken inde Kelder waer: ick sweert, Ick draeyer u aen: en oft hy’t quaem daer naer te weten, Gulsigheydt g’En sulter niet eens worden om gesmeten.
Hy is seer goedt van aerdt dan, dat hy dickwils drinckt, And’uyt.
Dat’s dat d’ou-vrouwens Gelt hem soo in d’ooren Klinckt.
Hy magh met een jonge Vrou het drincken laten.
Gy sout my soo allencxkens schier bepraten, Toch op wat manier wert dit best aengeleet?
Ia wel, denckt het is nu t’Iaer van Lyen,* Gy sult hem selver moeten Vryen, Ester.
Daer is’t vol seet,* Ick hem Vryen?
Lief Nicht den noot en heeft geen Wetten, Die wel wilt vercoopen moet den Winckel wel veur setten, En schaemen sigh niet te Liegen: een blood’ Hert seld’ bedyt: En gy niet ghevreên en wort, soo siet, dat ghy selfs Vryt, Ester.
O verkeerde Wereldt, Hans.
Oft anders t’sal my deiren, Als g’in twee stucken syt, wie sal u dan begeeren?
Avontueret Dochter ick salder sulcken Bock-spronck onder doen, Dat gy noch sult Houwelijck syn den eersten Noen.
Ghy sult hem syn Vrouwens Doodt eens veur legghen: En hem met een effen Back-huys seggen, Dat syn Vrou, u heeft aen hem voor een Testament gemaeckt.
En schiet hem eenen Vyer-peyl in, dat syn Hert raeckt En oft u dan misluckt, soo seght dat gy’er maer me en spotten, And’uyt.
Ist dat g’et maer begint het Houwelyck sal wel hotten, Ester.
Ick sal’t soo wagen, al sou’t my wesen daer naer leet And’uyt.
Ick weet voorseker hy staet voor u al gereet.
Nicht wy sullen hem gaen halen wilt hier wat wachten, And’uyt.
Nu ghy Pryken ghy sult haest met den Man vernachten.
Mijn Hert door schrick, en schroom, dat tommelt gins en weer, De hôop hout my om hoogh, den grouwel, jaeght my neer: Door haer gedreygh: soo dit my niet en magh gelucken, Soo barst door schaemt en spyt mijn Hert in vele stucken: Het is een Sot bestaen voor my dat ick soo dwaes Mijn schande geve bloot: dan mits het nu soo is!
helaes Wat wil ick doen?
t’versoecken dickwils doet vercrygen Wie treften ooyt geluck met al te stil te swyghen?
* Hoe canmen swygen daer’t gemoet het spreken terght * En oock t’gesicht ontdeckt al dat de spraeck verberght * Och mocht ick eens van deegh myns Herten gront ontdecken!
* Maer slecht hooft wat waert dan?
de vuyle Bruyt begecken: * Hoe lichtelijcken raeckt een Dochter tot den val.
* En eens haer Eer geschent, dan dient sy tot een Bal, * Die elck een henen Ketst; tot spotten en bediouwen * Van die de arme Sloor, eens schenen t’onderhouwen.
* In vriendelijck onthael, door alder-ley geschenck * Pasteyen, Vlaeyen, Wyn, als ick om Wafels denck * Soo Vet gebotert, met haer Suycker overstoven, * Soo soumen lachen met de cost van Princen Hoven * By veel beloften van een aertsche Paradys, * Te geven, en als hy dat sweert en haer dit wys * Door Logens heeft gemaeckt, en ’t Paradys wilt proeven, * Soo valtse inde Kuyl van alderley bedroeven, * Daer vintse niet van all’ dat haer was toegeseyt * Een Paradys vol Rouw daerm’ altyt Tranen schreyt, Gulsigheydt * De lackerlijcke Cost syn herde dreygementen, * Gy hoer ist datge clapt, ick sal by sellementen * U Back-huys soo en soo, door Kerven, soo gegroeft * Gelyck de Wafels die gy dickwils hebt geproeft.
* Dan comter het verwyt van Vlaeyen, en Pasteyen * En vande Wyn Broulie, de Worsten, Karmeneyen * Met Oesters, Vleesch en Vis, en alle Lackerny * Die costen my, soo veel, om die verslentste Pry.
* Och dien Soeten Toom van slempen, drincken, brassen, * En laet die uwen Mont nimmer passen * Het is een Breydel die u vryigheyt ontseght, * En die u Nygen doet voor’t Kyven vande Knecht.
* De Wyn ontbindt de Tongh dan volght een Kril ghesnater, * En dat ick voorder swygh, gy dronckt veel beter Waeter, * Ick hoor myn Makelaers soo draeghme Vleesch te leur * Dat Vliege scheten heeft, dat cryghter Maeyen veur.
Ester gaat wat aen d’een zyde.
BYKOMINGH HANS, AND’UYT, Met Droncken-heyn, tussen hun beyden leydende.
NOu, nou als een Man, And’uyt.
Siet hy noch gapen, en geeuwen?
Wieghet Kindt oft het sal hem te bersten schreeuwen, And’uyt.
Och armen siet hem eens recken, en strecken, hy en heeft syn slaepken niet ten vollen gehat.
Ke lackt syn Oogen open met wat nuchteren Nat.
Herschut hem syn Bedde en laet hem noch wat slaepen, Hans.
Och siet hem eens naer synen Asem gapen?
Stoppet gat met Hooy, oft den Gheest die salder uyt-vliegen: Gulsigheydt Gaut u al wat seer oft hy sal ons al stervende bedrieghen, And’uyt.
Kyck hem, syn Oogen eens draeyen, hy siet ghelyck eenen Mol: Stopt u Back-huys toe: oft ick Kack het vol, Want k’en can dat gaepen niet langher ghelyen Hans.
Hadde w’eenen Pypegael wy mochten hem ryen: Ester.
Och myn Hert dat clopt sy comen daer met hem aen And’uyt.
Wat dunckt u?
hoe sou u desen Vogel aen staen?
Dochter besiet hem wel van onder tot boven, Hy en is soo leelyck niet, hy en is maer wat bestoven, En daer by is hy aen een vochtigheyt geraeckt: Dat heeft hem soo ongesien, en soo leelyck gemaeckt.
t’Is eenen Quant, men sou onder hondert geen schoonder uyt-trecken, Hans.
g’En hoefter oock al niet me te gecken Ick hou hem al me voor de fraeytste van de Stadt, Heyn licht neder.
Maer drinckt hy hem alle Dagen soo droncken, en Sat?
Och neen, eer hy gehout was, was hy nooyt inde Herbergh te vinden: Maer naer, dat hy hem, aen dit Wyf heeft gaen verbinden, Soo is hy niet langh daer naer op het swieren,, gheraeckt, En hy heeft het soo al van tienen, en van vieren,, gemaeckt.
Hy is goedt van aerdt, dat segghen sy al, die hem kennen: Gy sult hem dat drincken ghenoegh connen ontwennen, Men weet altemets niet waer d’Eynd’ vast leet: Dat de Man, oft de Vrou dickwils een gebreck heet.
Is dat niet een lief gheselschap?
om t’Huys wel te bewaeren, Gulsigheydt Ey lecht syn Hoot in uwen schoot, hy sal een Kalf baeren, Ester.
Den Dronckaert is een spot van alle wyse Lien, Hans.
Confreer, Slaet me Hant aen ick roep u als Compeer Over het nieu geboren Dier.
Dat Ampt is Vaders werck, soo syt ghy dan een Stier.
Geluck Vader met u Kint.
Het schynt hy sal verrysen?
Laet my met hem alleen, op dat wy niet bewysen Dat ick dit, als bestaen, door Raedt van U lie tween.
Maer dat g’u oock wel draeght met Hendrick alleen Ester.
De saeck en lyt gheen last ick sal my oock wel wachten, Voor dat ick ben gehout te plegen Minne-lust Hans.
Maer oft hy u verkrachten?
Soo roep ick u tot hulp, gaet maer hier achter om And’uyt.
Het Vryen en lyt geen omstaenders com Tiendeman com, Hans.
Meysken siet toe en wilt op u saecke letten.
Oft k’en, ken u voor geen Nicht meer, en sal u doen op’t Tucht-huys setten, Draeght u als een cruelle Maeght en let op u stuck.
Dat sal ick doen al waert myn ongeluck?
Seght Vrient, Hendricus hoe syde aen die qualyck-vaert gecomen?
Ey spreeckt toch een woort want ick heb voor my genomen U by te staen tot inden lesten Noodt.
Wat sou ick spreken?
siede niet: ick ben Doodt.
t’Syn droomen, die u dat inden Sin stellen.
Gy ou Tooverers moette noch Doode Menschen quellen?
Waer ick noch Levent ick sloegh u soo plat Als een Baviaen, oft Sim, aen het Gat.
Gulsigheydt Ester.
Op Hendricus, gy waert gisteren wat beschoncken En daer af syde noch soo Slaep-droncken: Op als een Man, en siet wie dat ick ben.
O gefronselt Back-huys, dat ick u al te wel ken!
Dat gy my kenden, gy sout wel vriendelycker spreken Heyn.
Laet eens sien: neen, neen men mach dat Hoot in de Sack steken, En Kussen de rest, voor eenen Tuyn-staeck: Iou een Fraey maecksel!
Gy hebt noch grooten vaeck, En dat ick leelyck schyn, ist dat u Oogen schemelen.
Ia, ick sien een Alle-mode Backhuys voor myn Oogen wemelen, En als ick u wel besien, gy syt noch een Man weert, Dat myn Wyf Doodt waer ghy wiert gewis, van my begeert: Ia dat sy Doodt waer, ick sou u,voor myn Wyf Trouwen, Ester.
Ick houwer aen: dies moet gy u gelofte houwen: Soo weet, dat sy u, desen Nacht Wevenaer liet: En sy, heeft u my, voor een Testament ghemaeckt: hoorde niet?
t’Schynt dat gy aen die Oor, niet t’huys en syt.
* Heyn.
Ia gy soeckt m’een quack aen te draeyen.
K’en doen ick hebse selver helpen in’t Doodt-cleet naeyen.
En sy, sey my, dat ick u, de tydingh sou draeghen van haer Doodt, En dat g’haer sout willen vergeven, al dat s’oot: Aen u had’ misdaen: s’is van Droefheyt dat ghy deurt waert gestorven, Heyn.
Ist waerachtigh?
Ia dat sweer ick u. Heyn.
ick bender myn Leven me bedorven!
Ist mogelijck myn Lief?
mynen Engel, dat ghy noch hebt om my gepeyst?
nu is alle myn Vreught naer d’ander Werelt gereyst, Gulsigheydt Dat vriendelijck onthael, sal ick nu moeten derven: Och had’ ick het geluck van me te moeten Sterven.
Flus Duyvelin, en nu Engelin hoe sal ick dit verstaen?
Sy was wat haestigh, maer t’was haest gedaen, En dan onthaelden sy my weer soo vriendelijck!
k’en can de Droefheyt niet passeren.
Neemt my voor een Vrouw, ick sal my soo regheleren: Dat de Droefheyt van die, haest sal syn verset.
Blyft van myn Lichaem, dat gy my Wevenaers Eer niet en besmet.
Ey gedenck, dat ghy my voor u Testament moet houwen; Heyn.
O ghy temtatie blyft van my, oft ick sal u voor’t Backhuys douwen, Want ick gaen naer een Klooster.
Ick sien nu wel dat gy een quaet hooft syt, die haer met den Rooster Hebt den Kop in-geslagen, gelyck sy voor haer Doodt my heeft vertelt.
Seyd’ sy dat:                Heyn staet op.
Hoe lieght die Beest k’en heb noyt geen gewelt, In haer Huys gedaen.
Noch al meer dat ick niet en sou connen seggen.
O dat baviaens Back huys, een Man van Eeren soo veel op te leggen?
Ick was altydt Kootjonghen, en schommel Kock van ’t Huys, En dat sy maer en sprack, ick sweegh, gelyck een Muys.
Ick moest vroegh slaepen, en sy ginck den heelen Nacht swieren.
En dat ick eens vraeghden, Lief waer hebdy soo langh geweest?
soo ginck sy tieren Al had’ sy met alle droesen geweest, beseten.
En t’was een groot geluck, wert ick dan niet, de Ribben in twee gesmeten Gulsigheydt Ick haer den Kop in slaen?
s’had’ my begut ghemaelen gelyck stof.
Soo belieght sy u dan wel, Heyn.
Iase seker, niet dan al te grof Ester.
Arme suckelaer gy syt wel om te beclaegen t’Was een quaedt Wyf, maer ick sal u altydt Eer toe-draegen, Want ick heb u Lief: Heyn.
Meynde dat ist mogelijck?
hebde my Lief?
Och ja Vrient Hendricus gy syt myn troost, ghy syt een Dief, Van myn Hert, gy het Lever en Longer in u gewelt gecregen.
Het Vryen lust my nu qualyck, Ester.
Ke laet u bewegen, Peyst om de Levende, laet de Doode toch vergheten syn.
Vergeten?
dat can ick wel doen, al waert’er soo een heel dosyn.
Dan t’quelt my wat, dat sy soo in haer boosheydt is gaen reysen, Ester.
Ey laet de quellingh varen.
Wil ick?
Ia, wat wilde daerom peysen.
O gy syt een drollige Prooy, en ick een vrolycke viese schacht.
Daerom gelycken wy wel by een, Heyn.
Dat heeft myn Wyf oock soo gedacht: Al was s’onbeleeft s’had’ noch goet verstant ons aen een te draeyen, Niet waer treusel?
Hy wilt haar kussen.
Laet my nu oock met vreden, wilt u selven paeyen Flus wasme soo spytigh, hy wou in ’t Klooster met de vlucht.
K’en peys daer niet meer om.
Ick wel, Heyn.
t’was maer Klucht, Gulsigheydt Soo haest geseet, soo haest vergeten, men moet soo wat geveynst thoonen, Ester.
Het scheen dat gy terstont wout by u Doode Vrou gaen woonen, Heyn.
Gy doet my lacchen, stont mijn Back-huys dan soo inde valuwatie?
Het stont soo vies, als hadde uyt de Wel-rieckende visietatie Vande Beertobben gecomen, dan nu, syde weer een Amoreus Diefken.
Gy wetet soo wel te seggen, doede niet mijn Hertje, ach mijn Liefken, Gy syt soo soet, siet wilde my hebben t’is desen Nacht gedaen Ester.
Meynde dat Heyn.
Trouwelijck ja Ester.
En daer op sal ick u in de Hant slaen BYKOMINGH HANS en AND’UYT.
EN ick sal’t u bevestigen met een Kus Ester.
Gy syt soo Rou laet u eerst scheiren, Heyn.
Ick ben soo effen als een Paes-ey, een hair vyf oft ses wat can u dat deiren Ester.
Alst syn moet, seyt Meysken, leefter dan wat soet mé: Heyn.
Wat bottigheydt waer dat, die sulcken Schaepken seer de?
Ets daer comt Drolligen-hans, met And’uyt my stooren: Hans.
Sinjoor Hendricus gy laet u lustigh hooren: And’uyt.
Conde niet Kussen oft moet u al de Weirelt hooren, en sien Heyn.
Siet die snappers, sulde Ghy-lie my het Kussen verbien?
Had’ het wat eer gheschiet wy hadden het u Vrouw gaen claegen?
Gulsigheydt Maer midts datse Doodt is, en hoefde gheen sorgh te draegen, Dat sy u, hierom, sal slaen.
s’En heefter noyt reden toe gehadt, Om daerom gram te syn, want al was ick noch soo Sat, Dacht ick, gheen Trou, met Ontrou, te moghen besmetten, Ten waer ick wou, mijn Ziel, in Duyvels Handen setten.
En ick heb van dien Bietebou sulcken grooten schrick: Waerder niemant liever Magger me als ick Den armen Duyvel had’ het seer qualijck seggen.
t’Is voor u wel gedaen geen quaedt op quaedt te leggen.
t’Was quaedt ghenoegh dat g’haer hebt de Doodt aengedaen, Heyn.
Dat is gelogen: can ick gebeteren dat s’haer selven niet gade wilt slaen?
En oft sy, door een ingecropte boosheydt heeft gaen liggen sterven, Is dat mijn schult?
Neen’t, maer men magh de Vrouwen niet bederven En al hun goedt jagen onnuttelijck door het gadt, Gelyck eenen Sot, loopen en swieren, rasen en tieren, smorgens droncken, en savonts sat: Dat leven en past aen geen Man met Eeren.
Den Pot, beschaemt den Ketel, en den Aep, wilt Baviaen gaen leeren.
Seght m’eens: hebde gy’t altydt soo effen t’Huys ghemaeckt?
Hoe waerde dan dees Daegh, aen die blau Oogen, en dicken Neus geraeckt?
Ey swyght dat sou blyven dueren, laet ons van wat anders spreken, And’uyt.
Siet wat comt ginder voor eenen viesen Haen aengestreken, Ester.
My dunckt ick hem wel ken myn Hert my schier beswyckt.
Gulsigheydt BYKOMINGH SILVESTER.
Spreeckt sy selven aen.
ACh ongeluckigh Mensch, And’uyt.
Hy staet syn selven al en bekyckt.
Och hy sal gaen op syn Hooft staen, wel dit is een spel?
De lust schynt wat te syn, maer die verandert snel In Rou, in klacht, in schant, in schaey, in bitter Traenen, Door dat de Sond’ ons comt de grouwelen vermanen, Die uyt de lust ontstaen, de Blyschap, vreughden wensch, Woont nievers voorder af, als van een Sondigh Mensch Dat wordt ick nu gewaer: waer dat ick tracht te vluchten, Ick vind’ mijn selven, en mijn selven vol van suchten.
Ick vind’ waer dat ick gaen een stadigh Herts geknaegh.
En ben mijn eygen Roed’ myn Geessel, en mijn plaegh Ick heb mijn Lief verjaeght die met een Vrucht bevrucht,, is, En nu, en weet ick niet, helaes!
waer sy gevlucht,, is.
Ick veysden dat ick stil was uytter Stadt gereyst, En vluchtigh van haer was: maer had’ ick eens gepeyst Dat haer de saeck, soo naer, aen’t Herte waer geraeckt, Ick sweer, ick niet en had’ den veynsaert meer gemaeckt.
t’Berou comt mijn gemoet soo straffelijck bestryen, En alle schimmen Aert, en helse Spookeryen, Die sweven voor my heen, en d’een vertoont myn Lief, En die, wyst my een vuyst, en d’ander seyt, ô Dief, En Roover van mijn Eer: gy sult de schult noch boeten Die Maeghde schenders al met grouwel dragen moeten.
Dan dunckt my dat sy leet hier by een woeste Hey De Moeder, en het Kint, gestorven alle bey.
Dees quellingh hout mijn Ziel, soo met Berou besetelt Dat my de schraele Doodt in mijn gevruchten Ketelt Ester.
Ick ben helaes de geen daer hy soo swaer om sucht, And’uyt.
Soo helpt den Keirel dan uyt Droefheydt aen genucht.
Wat heeft sy met hem te doen s’is mijn en sal mijn blyven.
Sinjoor Hendricus wilter my niet om bekyven Dat de Dochter neemt die haer belieft.
Neen sy moet my nemen, ick waerder anders me te seer ontrieft.
Spreken wy hem eens aen soo weten wy hoe de saeck gelegen,, is Hans.
K’wed’ ick my noch bepissen sal hoe seer mijn Broeck daer tegen,, is Want dit sal op een Klucht draeyen And’uyt.
Syt gegroet Vrient hoe dus Droef.
Een machteloose stem, sou die de bitter proef, Van’t Hertsen droeven quael, aen jemant connen uytten, Daer ick met mijn verstant, in’t minst niet can besluyten: Hoe dat ick lyden can: het geen ick lasie ly.
Dies hout mijn Droef gequel mijn Tongh in slaverny.
Toch dat syn woorden die ick niet en can begrypen, Hans.
O g’hebt een bot verstant, men moet u noch wat slypen.
t’Syn woorden die rollen ghelijck eenen Bol door een Klos, Hans.
Ick ben oock soo sey de Verr, ick ben Vaeder van den Os.
Gy-lieden en hebt noyt onder de welsprekende comen te verkeeren Maer ick heb die dingen Ghestudeert gheargumenteert geleert en gaen herleeren, Ick merck t’is een Poëet die goede Vêrsen maeckt Hans.
Ghy syt wel gheleert en onder de Sotten wel gheraeckt.
Ick neem het al wel terwyl het maer uyt spot,, is And’uyt.
Voeght u maer by een t’comt wel, dat droncken by de Sot,, is Gulsigheydt Silv.
Wat wilde ghy seggen, segh?
lachte met mijn verdriet?
Och neen, wy lacchen om ons Tanden, maer om u niet.
Gy syt daer te presentabel toe, Silv.
Gy dienet oock te myen Ick soud’ genootsaeckt syn, u anders te castyen.
De ruste van de Stadt ist dat ick maer betracht Silv.
And’uyt, Silv.
Hebde desen Nacht Geen Vrou persoon gesien met een geblomt Lyfken en blau Sieltjen, And’uyt.
Och ja, en sy claeghden over een, hoe naer syde gy het Fielken, Die haer heeft in’t verdriet gebrocht?
dan siet, dat is den Man Dier by was, en u van als, tot als, bescheet geven can.
Ja Vrient ick vont een Dochter inden Avont op de Straet, Heel mistroostigh mits datse van eenen swaer gaet Die heel stillekens is uytter Stadt gaen sluypen: Ghelijck meest die Rabauwen doen, die de Maskens connen becruypen, Sy laeten de Dochters sitten, met Kint, vol Armoey en Verdriet, En dat is voor de Vrientschap, die hem van haer, is geschiet, Silv.
Weet gy niet waer dat sy eyndelijck is gebleven?
Ja daer staet sy, gy mooght haer Tael en antwoort geven.
Hoe ist mogelijck?
syt ghy mijn Lief syt ghy?
ach Ester!
Ick ben’t ach weerde Vrient, ick bent voorwaer Sylvester.
Syt willecom Lief.
En gy o Vrient syt meer als wel gecomen Heyn.
Hola, hola, hout, hout, wanneer sal dat Kussen hebben een ent genomen?
Meynde, dat ick lyen sal, datme mijn Lief soo naer gheraeckt?
Ick raed’ u, laet dat blyven, eer ghy’t hier te bondt maeckt.
Meynde dat ick u sal comen Oorlof vragen?
Seker ja.
Seker neen.
Seker, soo vallen daer slagen.
Laet eens sien wat dat gy cont?
Ey hout, hout, comt malcanderen eerst verstaen.
Wel hy Kust u, dat en is ommers niet wel ghedaen?