floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wat seghde vuyl Slavoen geboren van gelitten, Van Boere cluyt gesmeet, en ongelyck Gedoopt.
Wat is het wonder, dat den Vleesch pot overloopt?
Soo sprackse: ben ick hier ghestelt de Pot te waecken?
Gy sout u selven noch een Lyf wel connen maecken Om doen gelyck gy moet, want ick heb veel gedaen Dat ick het springen van het Vyer noch ben ontgaen.
Een wyse Dochter maeckt, indien men hun betrouwe, Een voor-beldt van het Huys, maer Dochter syn, oft Vrouwe, Heeft ongemeenschap, want een Huyselijck bestier Bestaet in zeden vande wysende manier.
Dat gy moest u Huys wat meer betrachten.
Want toen gy Dochter waert, een jeder met my achten: By Gelt, en waerde saeck, die soo een Dochter kreegh.
De Dochter die was vroed’, de Vrouw’ die is nu leegh.
Leegh, leegh, t’waer beter Sot, want leegheydt volgen straffen Cosmas.
Dat heb ick wel beproeft.
Het schynt met al u blaffen Dat ick daer schult van ben, nochtans..... Cosmas.
Wy deylen half.
Als myne Koe gelight soo deylde med’ van’t Kalf.
Dat heb ick oock beproeft, want als’t de Mans verquisten, Traegheydt De Vrouwen hebben Schult, het syn al Adamisten!
Dat Erffelijck gebreck en sal hun nooyt ontgaen.
Nu Iouffrouw maeckt het cort ick slaep waer dat ick staen, Sibil.
Gy slaept al staende gy behoeft geen Bed’ te coopen.
CLARA BYKOMINGH.
MA ma, Ma ma, de Soegh is met den Tap gaen loopen!
Ons Tonne beste Bier loopt vast ter Kelder in.
Dat weet ons Maey, Maey.
Dat valtme daer in’t sin.
t’Is waer, want met’er haest, naer boven op-gheclommen, Soo ben ick, met den Tap, noch in myn Handt ghecommen.
En was den Huspot dan u meerder weert als Bier?
K’en achten weerde niet, ick letten op’t getier Van onse Iouffrouw Claer, sy schreeude als beseten.
Het Bier verloren!
en het Assen in het Eten!
Hout dat niet Aerdigh Huys?
Loopt Maeyken stopt de Kraen Behout noch datter is.
K’en sou daer niet meer gaen: Maer recht ten Huysen uyt.
En soo Bier myn verstorten?
Ick sal’t u aen de huer tot eenen stuyver corten Loop, loop u alder haest.
Als ick’t betalen sal, Het Bier loop met gemack.
De helft, en is niet al, Spaert jet, Maey.
Oft jet, oft niet, dat can my niet verschricken, Sibil.
Ghy sult het Bier ghebreck van Dorst noch liggen sticken.
Traegheydt Myn Dochter gaet eens selfs, Claer.
Hoe ick Ma ma, hoe ick?
Een Donder slagh en maeckt geen eyschelijcker schrick Als dat verachten woort, Sibil.
Maer gaet als’t moet geschieden Want Maeyken wilt toch niet Claer.
Ma ma, k’en moet U. Lieden Hier in niet g’hoorsaem syn: een Dochter die ontslaet, Haer selfs, wanneer t’gebodt is buyten haeren Staet.
Die vuyle Mest-back, derft u daer in tegen spreken En ick sou moeten doen?
Waeren wy beyd’ bekeken Wie sou de Mest-back syn, oft wie een tobbe Dreck?
Maer Vrouw dat jonck gespuys hout met het Bier de geck Loopt selfs, Sibil.
Ey Lief loopt gy, Cosmas.
De Vrouw moet dat bewaeren, Claer.
En niemandt als Pa pa, heeft best van Bier ghevaeren, Cosmas.
Wei vuyl Neus is u sorgh van t’Huys daerom te min?
Tet, loopt het Bier in’t lyf oft t’loopt te Kelder in.
Wat isser aen verlangh daer is al meer verloopen?
Men sou, om soo een steeck, u aen den Torck vercoopen.
Gy spytigh’ vol verwyt u straf is niet ten endt, Claer.
Ma ma, ick ben van jonckx de spytigheyt gewent; Sibil.
Soo sult g’u lyden met u spytigheyt verdraegen Onweerdigh datter een u Lyden sal beclaegen.
En tusschen beyden loopt het Bier al Maneken pis Claer.
Wat is het wonder daer soo vaddigh Meysen is.
Wat is het wonder als de Hoofden hun verlaeten Op simpele bestier van hunne ondersaeten, Traegheydt Dat alles qualyck gaet, een Schipper die’t verstaet Wanneer het onweer maeckt, betrouwt op gheenen maet.
Maer voeght hem aen het Roer, ick weet daer van te spreken, Ick heb de Neus wel inde Schippers Roef gesteken: Het gaet pack op met my, ick tracht oock naer ghemack, Al souw ick Leven op gemeyne Bedel-sack.
PEPYN STEURTEBIERMet twee Krucken gaende, als vol Flerecyn.
CHRISPYN     Synen Sone.
Pepyn.
ICk ken, ick ken u niet.
Chrisp.
Myn Vader wilt het hebben, Dat ick myn schult beken.
O Vagebont, ô Sebben, Chrisp.
De droes die graet daer uyt want Vaghebont, en Sebb’ Dat raeckt malcanderen, gelyck het vloeyen t’ebb’ Pepyn.
Rabout ey me!
ey me!
gy sult dat noch beclaegen Ten is geen const, de Eer van Dochter me te draegen Ey, ey, ey me, wat pyn: gy Eereloose Guyt, En quetst gheen Dochters Eer, oft maeckter van u Bruydt.
Wat raet dan voor de Kost?
Gaet volght de Dant op’t hecken Men magh nooydt met de Ziel, maer met het Lyf wel gecken.
Gaet sleypt oock d’ Arremoe terwyl u traegen Aerdt Versuymt de nutte Kost.
En als ick waer gepaert Traegheydt Soo waert noch slimmer, dan, voor twee te moeten sorgen?
Ghy hebt geen rekeningh te geven oydt van morghen, Indien gy naer’t Gebodt des Heeren immer leeft: Dat is een Gratie, daer u niemant schult aen geeft.
U wercken die bestaen in lege Sotternyen, Die gy tot u verschoon noch noemt Poëteryen: Vol Straet-clap, en gemoeyt met Hannen en met Lys, En in u eygen saeck en syde nooyt niet wys.
Maer seght my, in het cort, hoe dat met haer gheschieden?
Ick leyden haer ten Dans: en in myn gunst te bieden, Soo scheen sy groot beval te hebben, en ick gis Dat’s een verkeerden, en met my bedrogen, is Want hondert Heeren, heb ick naer het Hooft ghekreghen, Pepyn.
Ick ben met soo een Soon ten uytersten bedegen Myn Heer!
t’is wel myn Heer, Chrisp.
En wie can uyt den schyn Bekennen wie dat kluyts, oft wie dat Heeren syn?
Ick cost ten minsten als een Ezel oock wel neyen.
Maer d’Edel achtbaerheyt die heb ick onderscheyen En met het Borgerschap myn leven niet gemenght.
Wie t’ Adelijcke Ampt tot cleynigheden brenght Doet qualyck, en versterckt, de Muyters, en de Guyten, t’Ghemeente sonder Hooft can nooydt jet goedts besluyten: En elck is niet bequaem om Hooft te connen syn.
Maer jeder een die acht syn Hooft, ghy t’uw, ick’t myn: Bequaemigheyt dat valt, als Teirelingen keeren.
Swyght der gemeente Keus, is al den wil des Heeren, Pepyn.
Swyght, swyght, aen Vader swyght?
och dat ick niet en can Traegheydt Myn Kint castyden?
ey?
my ongevalligh Man!
Daer, Guyt-sack, daer, en can ick niet naer myn believen, Het is gelyck ick magh,        Smydt de Kruck naer hem: Chrisp.
Hoe Vader u t’ontrieven, Door scheut, oft ongeluck, wel jemandt t’Been ontviel: Wie wierp soo roeckeloos syn Been ooyt in de griel?
Och outheyt?
outheyt?
och, wat moet ghy leet gehengen?
Het goedt, en quaedt, bestaet in Kinders op te brengen, Een Sône, jonck, en wilt, en sonder vreese Godts, Alleenelijck den styl van Mode, en van Trots Gesien, en ingeplant, en anders niet betrachten: t’Syn dwaese Ouders die jets anders oock verwachten.
In’t gêen sy qualyck doen, thoont dat ghy wyser syt: En volght hun weldoen naer, nu haest, nu haest, t’is tydt, Myn Sone langht de Kruck, een, can het Lyf niet Schraegen, Chrisp.
In’t goet!
In’t goet, Chrisp.
Hout daer, Pepyn.
Hoe hebt het dorven waegen?
Dat gy die Iouffrouw soo tot schanden hebt gebrocht?
De Ledigheyt die heeft haer Dochter haest gesocht!
Ick gingh alleen maer om’t gheselschap te bekycken; Een Dans-feest soo vernaemt gehouden by de Rycken.
En, mits ick van Parys een hooffelijcke dracht Hier ongesien, daerom, meer als gemeen geacht Aen t’lyf had’: dat my had’ een Edel Man gheschoncken; Om jets voor hem gedight, die aen syn Ooren cloncken.
Traegheydt Oft ick Homerus oft Virgilius had’ geweest: Soo werd’ ick med’ geacht als jemant vande Feest In dat geselschap, maer ter middernacht, men rieper Een Sterre met de steirt!
op dien roep soo lieper t’Geselschap heel verstrooyt om naer de Steer te sien, De vele naer den Hof, op Solder, en meschien Dat ick van dese was?
t’scheen schrickelijck te maenen: De plaeghen van het Landt, want t’syn des Hemels Traenen, Pepyn.
Om t’Menschelijck geslacht te thoonen dat de Roe Gedreyght wordt: en dat Godt de boosheydt wordt te moe.
Toch even wel ick moet een ander niet beliegen, Ick cost een Dochter, Pepyn.
Maer gy cost geen Godt bedriegen.
t Was Eereloos gedaen, en buyten Godt, en rêen.
t’ Is waer?
maer even wel sy wasser me te vrêen Pepyn.
En daerom Troutse; hebt ghy beyd’ de Sond’ bedreven, Soo can Boetvaerdigheyt de Sonden oock vergeven.
Toen scheense Ryck te syn en nu soo isse kael Soo kael, soo kael, als ick, en dat ick u verhael Is maer dry Maenden oudt, Pepyn.
Ick can niet wel gelooven Dat jemant sou het goedt van andere berooven En dat hy selfs gebreck sou lyden, t’is maer schyn!
De duyvel beter Arm, als selver Arm te syn.
Gaeter een ganck op aen, en is met d’Eer de schaemte Niet al te niet gedaen, sy sal om de betaemte U kiesen voor een Man.
Wat souse?
Arme Sot, Wat syn de scherven weert van een gebroken Pot?
Het is een spytigh Hooft ten is geen Ur geleden Dat ick haer aen sprack met de minnelijckste reden In myn verstant bedacht: maer sy gaf geen gehoor.
Traegheydt Waer op ick, haer verweet, dat sy een rechte Sloor.
En Luy, en mottigh was, en onbequaem van Handen: Het beste van haer Lyf, dat was haer Tongh en Tanden, Soo viel ick uyt, Pepyn.
Meschien en heeft sy niet gelet Wie dat gy wesen mocht, Chrisp.
Dat Kleet is langh verset Ter Lombaert, het can syn dat sy my niet en kenden.
Want ick ben nu gekleet met draden, en syn enden, Maer sins is haer, Fortuyn, en myn, te wyt gegaen.
En in dry Maenden tydts en spraeckt haer nooydt niet aen?
Een Dief is altydt bloo: vermits sy Rycke Lieden Doen schenen, doch ick, sal my niet van haer gheschieden, Dan dat ick uytgemaeckt sal worden als een Vlugh: En comen t’ Huys met een gebastoneerden Rugh.
Maer nu sy cael is weet ick niemant niet te vinden Die dat sou voor haer doen, gheen Gelt, oock gheene Vrienden.
Haer Vader Cosmas sou noch heugen jonger swier Soo gy u Vader noemt, maer Pepyn Stortebier Want Pepyn Stortebier, was soo bekenden Jongen Als beenen droegen, van die over Straeten gongen.
Chrispyn, gaet wederom en maeckt u saecke cort.
COSMAS BYKOMINGH.
HIer comt haer Vader, net Cosmas.
Het Bier dat is gestort Den Haspel is verbrant het Spinnewiel gebroken De Stoelen uyt de leen, geen hout om Vyer te stoken Geborste Potten, en de Schotels sonder spys Och oude Arremoe hoe maeckt g’ons spaede wys.
Maer t’lest gedenckt my best, van dat versteurte Bier Traegheydt Pepyn.
Ist mogelijck de Man comt daerom selver hier Gy kendt wel Stortebier, Vriendt Cosmas, langh bekenden Cosmas.
Vriendt seydt hy, en de Droes die magh hem herwaerts senden!
Jae, droes, oft syn gheslacht: want anders niemandt, niet, Kan weten van ons Bier: t’is heymelijck geschiet.
Hoe canmen Menschen clap bedecktelijcker myen Dan inde Kelder?
can, dat achter Straeten ryen?
Gy spot.
Oft ick, noch gy, van Steurtebier en wist; Gy cont Onnoosel syn: u Dochter heeft gemist Cosmas.
Neen, t’was myn Dochter niet, Pepyn.
Gy soecktse te verschoonen Cosmas.
Sal desen Duyvel my de waerheyt overthoonen?
Het was ons botte Maert, Pepyn.
Het was u Dochter Vriendt, Cosmas.
t’Is Onwaerachtigh, maer ons Maert heeft ons misdient, En met die scha belast, Pepyn.
Ey seght dat jemant elder.
Tot blycken quam sy met den Tap noch uyt de Kelder.
t’Was op de Solder, ey, naeyt my geen Ooren aen Cosmas.
Dat past, men sal om Bier op synen Solder gaen?
t’Was om de Sterre met de steirt te willen kycken, Cosmas.
Dat mocht myn Dochter doen, de Maert, die moest doen blycken Als dat sy dienst baer was, Pepyn.
Is’t dan u Dochter niet?
Hy graed’ al wonder veel, en onder veel, is jet Myn Dochter riepse, en sy wou naer haer niet hooren.
En kent myn Sone dan gheene Iouffrouw, uyt de Slooren?
En comt dat uyt u Soon?
heeft die u dat gheseet?
Traegheydt Hy lieght, oft t’is een Gast van wonder cleyn bescheet.
Ick heb, het wel ghedocht, myn Soon dat is een Hansken, Die Iouffrouw, uyt de Maert, en kent, ick hou, een Gansken, Is by hem Vrouwe Mensch, soo wel als al’t geslacht En noch wordt mynen Soon voor een Poëet geacht Daer comt de wyse-bol.
CHRISPYN BYKOMINGH.
DAt gaet met floeckxe gangen.
Ick ben wat opgheschickt om beter t’wilt te vangen.
Ick heb daer in een stuck van Spiegel, wat gepronckt My dunckt dat Iouffrouw oock wel aerdigh my belonckt!
En soo d’inbeldingh, niet en comt om te bedriegen, Sy sal my om den Hals gelyck een Venus vliegen, Die haer Adonis kust, in d’Oogh van Mensch, en goôn Pepyn.
Gy syt een rechte geck, Chrisp.
Ick Vader?
Ja, Chrisp.
Uw Soon?
Ick hou my voor een Geest.
Als Acthêon gy sult,, daer Niet beter vaeren, gaet, Chrisp.
In dien’t alleen myn Schult,, waer De Iouffrouw was oock wel ten uytersten gedient Pepyn.
Iae, alle Katten grauw die donckerlinghs bemint.
t’Was inde Kelder, met het Meysen, en de slocker Die beldt haer Iouffrouw syn, en hem, een Rycke Focker; Chrisp.
t’Was op de Solder, Pepyn.
Soo, den Supliant verkleirt t’Was inde Kelder, Traegheydt Chrisp.
Wedd’, om al dat gy begeirt Pepyn.
Hy wint veel die maer can het stoutste Backhuys maecken, Chrisp.
Gy cont geen Rechter syn, en gissen, naer de saecken.
Wie isser beter thoon dan die het is gebeurt?
Gy hebt de Kelder om de donckerheyt gekeurt Terwyl een ander liep naer boven, om te kycken.
Die Schelmery bemint, wilt Eerbaer Menschen wycken.
Fy Eereloose Guyt, dan t’stuck is niet soo quaet Terwyl t’maer t’Meysen is: want Sonde, kent oock staet.
Het Meyschen, Vader?
neen, t’was Iouffrouw sonder logen.
De Iouffrouw heeft uyt spot u met de Maert bedrogen, Chrisp.
Die treck, en heeft geen plaets, oft wel het spreeckwoort faelt Dat Iuno, Io, nooyt daer toe en heeft gehaelt Pepyn.
Spreeckt duyts, verbrilden Geck, de Goden en Godinnen, Die braeckte uyt u Keil, al had’er duysent binnen.
Dat duyvels Heydendom dat woont in uwen Kop, Chrisp.
En tussen dat, ick hael daer by myn Hert eens op: Het streelt geweldigh datmen van de Oude tyen Iet weet, en boven dat een Aerdigheyt in’t Vryen Pepyn.
Tot inde Kelder toe met een verslonsten Maert Soo hoogh, soo hoogh, u docht dat g’op de Solder waert.
Ick sal my met een Koets, geleent, van myn Ghebueren: Om sien wat daer van is, soo derwaert laten vueren Gaed’ med’, Chrisp.
Dat schick ick oock, Pepyn.
Versoeckt de Koets hier naest.
Myn Vader wort soo gau, siet, siet, hoe dat hy haest?
Traegheydt Wanneer hy wilt hy hoeft op Krucken niet te springen Hy loopt gelyck een Krab, het syn al ander dingen.
Een ongevalligh Man, die jeder een beclaeght Om dat hy noch de Naem van goed’ geslachten draeght, Die met hun giften onse Keucken noch doen roocken, Den inslagh die is goet, de beste Vis, de moocken Die Eten wy het liefsts, de roppen voor de Kat.
En tusschen Dagh, en Nacht, is Vader drymael Sat Ick spreeck dat tusschen my, en u, myn vry gedachten, Soo jeder wist van t’waer, wy hoefden niet te wachten.
Sibille Maeyken.
GY kent haer moeyelijckheyt Maey.
Soo’t niet om u en Waer, Sibil.
Nu Maeyken t’is genoegh laet alle dingen daer De scha van ’t Bier waert minst, Godt betert, ander dingen, Maey.
Maer doet dat die Fortuyn, met haer veranderinghen?
En inden Ommeganck, en is dat niet een schant.
Dat sulcken Volck gestelt wordt op den Oliphant!
Wacht laetse maer noch eens, haer naeckte Borsten thoonen, Ick licht myn Rocken, want myn billen syn soo schoonen: En Eerelijcke Vleesch als haere Borsten doen: Die Geil pens, datse comt, en monstert om’t Fatsoen Sibil.
Foey, foey, foey, Maey.
Foey, foey, foey, wat is daer aen te foeyen?
K’heb den bras van Eortuyn, en van al die Melek Koeyen Sibil.
Nu, nu steeckt daer een Spel Maey.
Ick denck wel neen, een Spel?
Al is myn Vleesch veracht, ick heb t’gevoelen wel Neemt dien Raedt voor u, ghy moet my soo niet quellen, Traegheydt Ick heb het quaedt ghenoegh al steeckt in my gheen Spellen, Sibil.
Dat is myn seggen, niet, verstaet het naer den sin Maey.
Die heb ick alle dry, en die my voor Sottin Wilt houwen, magh haer eerst ten vollen wel bekycken Om dat ick Arrem ben?
ick win met geen practycken Gelycker duysent doen die Weeuw, en Weesen Bloedt Uytputten dat is hun weerdigh goedt.
Gy syt oock Averechts Maey.
Ick wil voor geen Maloot,, staen Hoort waer ick averechts soo moest ick op myn Hooft,, staen Sibil.
Ghy neemt wat dat ick segh tot elcke Naeld’ een draet, Maey.
K’en lap noch Broeck, noch Naey, noch stop geen Lyne-waet Sibil.
Myn Heer is daer Maey.
geweest, geweest, och Armen!
VErduldigheydt die sou de Kop daer in verwermen!
Noch eens, t’is duyvels Werck, oft jemant van u dry Dat is een Heckx Sibil.
Waerom, dat sulcken Pry Gebrant moest worden, k’sou de Mutsaert noch verleenen, Sibil.
Wat syde Herseloos?
Wat Herseloos, de steenen En hebbent niet geclapt, en al de Weirelt weet Dat onse Tonne-bier die grooten ramp-spoet heet Sibil.
Nochtans van onse dry en is het niet gecomen, Want niemant eenen Voedt heeft buyten t’Huys ghenomen, Traegheydt Dan gy, Cosmas.
Waer is ons Claer?
Sy slaept wat naer den Noen Cosmas.
Claer, Claer, Claer.
Wat ist Pa pa, Clare van binnen antwoordt.
Comt hier, k’heb u van doen, Sibil.
Dat om die vraegh?
ghy hebt u grollen oock by tyen, Cosmas.
Ick twyfel oft sy op den Bessem is gaen ryen.
Een ongeluck, en comt niet sonder meer gebreck, Van Ryck tot Arm, en van een wyse Man, een geck, Cosmas.
Ten can natuerelijck nochtans soo niet ghebeuren.
Haer Reckende en Geeuwende.
HOe brandt het Huys Pa pa, oft vallet om de scheuren.
Hea, heu, maer wat getier?
Ick weet niet wat hem let Cosmas.
Ick weet het selver niet, ick ben geheel ontset t’Is spoock, t’is spoock, t’is spoock: een ouwen Baeviaen,, sprack Dat hy oud’ kennis was, een rechten Roffiaen,, stack In syn gelyckenis, ick heb hem nooyt gekent.
En tot verwonderingh!
wat drommel weet de Vent Dat ons hier is gebeurt!
het alder-eerste Teecken En reden, was van ons Gesleurte Bier te spreken?
Dat is onmogelijck.
Met eenen seght gy lieght, t’Is inder Waerheyt waer, den Duyvel die bedrieght Den Toovenaer daer in, dat hy my wou vercoopen Dat onse Dochter had de Tonne laeten loopen.
En brabbelden noch jet, dat Sottigheyt geleeck: Traegheydt Terwyl ons Dochter naer de Sterr’ met steirte keeck Soo liep het Bier te steurt: hy noemden Kelder, Solder, K’en was myn Daegen nooyt van achter dencken volder: Al misten hy de plaets, hy wist nochtans de saeck Door synen Soôn.
Ick droom, Maey.
De geeuster heeft noch Vaeck Claer.
De Sterre met de steert, Pa pa?
laet noch eens hooren.
K’en weet my comt daer van een wonder saeck te vooren, Als dat een Dochter, die te Sterrelinckx bleef staen De Sterre vast besien, wel groot sou blyven gaen.
Onnoosel Kint!
Pa pa, en can dat dan niet waer,, syn?
Hoe, hoe bly, moet dan uw liever Dochter Claer,, syn?
Myn Vrouw Sibil, gy hoort, misschien het gaet voor by In u gedachten: maer ick neem die op, voor my.
Dat speecken, dat ghespou, dat dweepen*, en die boosheydt, Oft in een quael bestaet, oft in gemaeckte loosheyt, Maer boven dat die vraegh bevalt my niet met al.
Het is rechtsinnigh maer een Duyfken sonder Gal Cosmas.
In sulcken Oordeel soo vertraeght men de behoorte: En dat behoeven sou verweckt in t’Huys gestoorte.
Maer Iouffrouw seght het uyt het lieght u op de Tongh, Claer.
Veel eerder dat ick my daer selver om verhongh.
Wat let ons Dochter?
Niet, en veel, Cosmas.
Wat’s dat te seggen Traegheydt Maey.
Hy heeft de Sterr’ gesien, Sibil.
Met duysenden, Maey.
Daer leggen Geen Ancker aen vast, sy ginck op Solder sien Cosmas.
Op Solder dat en cond’ syn Leven nooydt gheschien, Sy tot de Solder toe haer leden connen schragen?
Meschien een Cortisaen heeft haer tot daer gedraeghen, Cosmas.
Dat isser med’ gespot, maer onse Dochter is Soo keurigh niet, Maey.
Gy meynt soo gauw niet noch soo Fris.
De Waerheydt met der tydt sal even wel syn blyck,, hebben, Cosmas.
Soo sou die Toovenaer noch connen wel gelyck,, hebben Dat op de Solder t’Bier gestort was, jemant mocht Voor den behoeftigen het Bier hebben gebrocht: Maer hy en sprack niet, oft die tydt, was langh gheleden?
Had’ hy verschil gemaeckt van langh, en oock van heden, K’en had’ de Kelder, voor de Solder, niet verstaen, Sibil.
Ons Dochter treckt haer dat geweldigh deftigh aen Cosmas.
Het heeft haer moeydt ghekost tot boven toe te raecken.
En men gedenckt altoos aen moeyelijcke saecken, Sibil.
Gaet Maeyken sien wat dat ons Dochter binnen doet, Maey.
Dat s’haer verhanghen sou, dat waer te grooten moet: Sy sou te Luy syn om een Arm oft Been te recken.
Toch even wel gaet hen’ daer is niet me te gecken Maey.
Houdt de Pan met de steel: en bewaert u ter-sey, Gaet selver Iouffrou en bederft geen Taert om d’ey.
U Dochter gaet u aen, en tegen my te swetsen Is daeghelijcksche Broodt, maer mocht ick haer eens kletsen.
Traegheydt Ick gaf haer Roeyen beter als een Meester Jan Maer jeder pryst het Recht, en jeder schroomt daer van.
Voldoet u Recht, aen ons, en doet dat w’u ghebieden, Maey.
Het Recht past niemant dan alleenelijck U. Lieden Die sorge draegen moet voor Siele, en voor Lyf.
Ick ben een Slons, een Maert, en Keucken vuyl jongh Wyf, Een Koren bytster, inde Graenen en Calander.
Het schynt, nu woon ick hier, en Morghen op een ander: Aen Ouders dient de sorgh, besonder voor het Kindt.
Ons Maeyken heeft gelyck; en daerom Vrou het dient, Dat gy haer ondersoeckt: Sibil.
Gy dient haer te vermaenen, Cosmas.
Ick ben te seer beweeght van myne Dochters Traenen, Sibil.
Een Moeder is noch meer, die Teerheyt onder-daen.
Terwyl t’Bobyn verward’ soo blyft het Spoelen staen, PEPYN MET CHRISPYN.
Worden van hun gesien aan de Voor-deurestaende by de Dochter.
DAn syt toch niet besorght: maer kyck den rechten ganck,, deur, Siet daer u Dochter staen: en daer is al die stanck,, veur.
Ick sien een Koets wat Heer, die spreeckt haer voor ons Poort, Cosmas.
t’Schynt dat sy vlytigh is: Maey.
Jae s’heeft de Koets gehoort Het Bellen oft geklop en soud’ haer niet bewegen Traegheydt De Poort t’ontsluyten: maer een Koets?
wie can daer tegen?
Die raeders spreken met de swierende Kletsoor Wee die my niet en buyght: t’gesicht en het gehoor Van het Gepuffel moet, die welde God’lijck achten Sibil.
De welcom, comt u toe, ghy moet die Eer betrachten.
Ick ben de Menschen moe: Sibil.
Die noode doet, doet oock, Ey doet wat om de schyn, want woorden syn maer roock.
Soet, soet, het spoock dat comt, och ja!
al t’selve spoocksel Brenght Eemers by der handt t’sal Branden k’rieck het roocksel, Sibil.
Het is een Mensch.
Ten doet, het is den selven droes.
Hy en de gansche Hel die drincken eenen Kroes.
Gy maeckt my oock benauwt Maey.
Ia Iouffrou sonder gecken, Ick sien twee Armen, en twee Beenen, met twee stecken: Tippe, taffe tippe taffe, tip, tippe touw Cosmas.
Wat helpt het segghen aen een ongheloofbaer Vrouw?
Is’t eenen Bedelaer, soo soeckt hy maer het Eet,,huys, En ist een Duyvel soo en kent hy geen Secreet,, huys.
Ons Maeyken heeft gelyck Sibil.
Ick schuyl my onder’t Dack.
Want Geesten dat gaet vast, en hebben gheenen Kack.
Vluchten alle in het Kack huys.
Traegheydt PEPYN STEURTEBIER.
DAt valt my lastigh!
ey my, ey, ey, Selementen!
Men wyst my achter, sonder op sicht van Tormenten Die ick verdraegen moet: met elcke stap te gaen.
En t’schynt sy vluchten my, want niemant spreeckt my aen.
Wat Deur is dit?
t’Secreet: myn Heer, moet my verschoonen, Hier in u eygen Huys de vryigheyt te thoonen.
Natuer verheyst haer Recht, doet, doet, terwyl ick wacht.
Dat’s teirelijcke Kost die sulcken af-ganck bracht Aen dry ghelyck, die schaers d’een, d’ander verschaeren, Een Koninck, can aen dat, hem selven oock niet spaeren: Sy twisten onder hun wie d’eerste wesen moet.
Wel is den Bril wat wyt?
maeckt dat gy’t saemen doet Soo Schildert men seer licht in de verkeerde Weirelt.
Uyt Maey, och armen Maey, die wordt daer over Keireldt: En lichtelijck de Noodt die praemt haer d’eerst te syn.
D’eene die is Cleir                Maey comt uyt.
Heer Duyvel t’is maer schyn Neen ick en ben niet Cleir, gy moest dat beter weten Gy syt den arghsten niet gy weet niet hoe wy heeten.
Wat roert my hoe ghy heet, ick segghe, ghy syt Cleir: Maey.
Kamancken Helleman!
waer ick my af verveir?
Het is een dommen droes, en boven al gebreckigh.
Comt uyt, comt uyt, comt uyt, hy spreeckt hier al te geckigh.
Traegheydt Om Bulle-back te syn, oft Montien-peck, hy can Niet raeden hoe ick heet, wat slecht Cabouter-man En Bietebouw is dat?
hy heet my Claer dan fraeykens Den Niecker die is schouw in’t noemen van de Maeykens.
Comt uyt, comt uyt, com, com, COSMAS   SIBILLE.
MYn Heer u Maert is Geck Maey.
Een schoonen Duyvel van een houten Tafelsteck, K’onsien syn Krucken, maer het spoock dat can ick deur,, doen Pepyn.
Hoe can-men in dit Huys een Eerlijck Man soo veur,, doen?
Heer Cosmas kent my wel?
Ick ken u noch van flus Maer die geschiedenis en weet ick niet hoe dus Aen uwe Ooren quaem, dat in ons Huys ghebeurt,, was.
Het quam van mynen Soôn mits ick’er om bekeurt,, was.
Maer hoe cost dat geschien Maey.
Wat slechter Menschen syt, Gy-lieden?
weete niet, de Duyvel lieght altydt.