floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Een deftige fontange, Is ’er gemaakt voor u, Daar kun je meé en range Marcheren, als Cocu.
Oorlof gy nob’le quantjes, Siet, eer je krijgt een baard, Niet na die lichte dantjes: Wacht tot je sijt bejaard Flon, flon, larira don daine, Flon, flon, flon, larira don don.
Gaat nimmer naar Oostinje, Soekt liever hier een wijf, Want Stichtse Meysjes vinje Genoeg tot uw gerijf.
sacht, ik moest niet al te schielijk lopen.
Laat sien, waar ben ik hier?
ja ’k sie een deur gints open, ’K moet daar eens vragen, maar de naam die is my glat Vergeten, stil, my dunkt, soo ik het wel bevat, Anselmus was de een, de ander, ... watte parten Speelt mijn malmorie my, dit gaat mijn recht ter harten, ’K kan ook niet lesen niet, het F E R D E soo wat, soet!
Sou ’t Ferdinando zijn?
waarachtig soo is ’t, goet, Nou ga ik eensloegs heen en vraag.
LUTETIO, ANSELMUS, in de Stoep staende.
Met jouw believen, Mijn Heer, ey help mijn eens, weet gy niet hoe men brieven Bestellen moet?
ik heb ’t mijn leven niet gedaan, Daarom soo bid ik jou, dat jy my eens wilt raên En helpen uyt den noot, ik moet ’er een gaan geven Aan Heer Anselmus, sie eens hoe mijn leeden beven, ’K kan hem niet vinden, waar ik loop, of waar ik soek.
ANSELMUS.
Je komt hier wel te pas, en in den regten hoek.
Anselmus is mijn naam, je moet by my dan wesen.
Dat loov’ ik niet, mijn Heer, dat kan ik aan jou wesen Niet sien; want die ik soek dat is een jonge quant.
Geef mijn jou brief eens hier.
Neen, die moet uyt mijn hant Niet gaan, voor en al eer ’k Anselmus heb gevonden.
Ik ben Anselmus self, ik seg jou regt de ronde En naakte waarheyt.
Mach ik jou gelooven Heer?
Is Ferdinando dan jou Vader?
Ja ik sweer Dat ik Anselmus heet.
Daar is de Brief dan, breektse Vry op.
ANSELMUS leest de Brief.
BELLAMANTE aan FERDINANDO.
DE liefde, die ik u altijd heb toegedragen, doet my dese letteren schrijven, ik weet gy zijt jaloers Ferdinando, maar ik seg ’er by, dat ik meer sal trachten u te vergenoegen als gy sult vorderen in de wederwaerdigheden, die gy door d’afgunste van anderen, die my uw persoon benijden, soo lange hebt gehad; komt, sooder noch eenige tederheyd in u is, van desen avont omtrent negen uuren, ten huyse van mijn Buurvrouw Commerina, ’t welk u brenger deses sal aanwijsen, alwaar gy my soo vol van liefde als een bequaam Ridder waardig is, sult vinden.
Uwe totter dood toe in liefde brandende BELLAMANTE.
,, Dat ’s aardig, wat of dit wil zijn?
hier spreektse Hy hout hem vast.
Mijn Soon aan, hier jou schelm, wie gaf jou dit geschrift?
Ik weet het niet, mijn Heer; daar ginter langs die drift, Daar — quam — mijn — och!
ik kan ’t jou altemaal niet seggen.
Voort, segt het mijn terstond, en wilt het klaar uytleggen, Of ik ga na de Schout.
Heertje laat me los, Ik sal al wat ik weet uytleggen.
O jou vos!
Spreek op dan.
Hoor, ik wierd van desen dag ontboden By Juffrouw Commerijn, daar sou men gasten noden Van desen avond, en sy hadden garen dat Jy ook daar komen soud.
Heer, heb jet nou gevat?
Neen, daar ’s al meer aan vast; seg my de regte waarheyd, Hy laat hem 2 Ducatons sien.
’K sal jou dit schenken dan.
Begeer je meerder klaarheyd?
Soo moest je met my gaan: dan sal ik wijsen ’t huys Daar ik ben uyt gegaan.
,, Die Kerel is confuys: ,, Want desen brief is immers aan my niet geschreven; ,, Hy meent het evenwel.
laat ik hem dit eens geven, ,, En sien of hy dan niet meer klappen sal, sie daar, Dit geld dat is voor u, kom wijs my eensjes waar Dat Commerijn nou woont.
Dat wil ik garen seggen.
Het was mijn ook belast.
’t is ginter veer, daar leggen Veel schepen alle daag.
je kund het hier van daan Onmogelijk niet sien.
maar soo je mé wilt gaan Tot aan dien hoek toe, kan ik ’t met mijn vinger tonen.
’Tis naast een heel groot huys.
’K sal u noch beter lonen, Seg my de waarheyd, maar wat doet men der in huys?
Dat weet gy immers wel.
’t gaat niet al te pluys Met jou na dat ik sie.
Mijn Heertje, wilt het weten, Het is my by mijn duym geheel en al vergeten: Hy steekt sijn duym op.
Sie daar, geloof mijn vry.
alleen dit Jonkkers kleed Dat trok ik in dat huys maar an voor niet een beet.
is ’t daar?
genoeg; nu sal ik ’t heel wel vinden.
Seg haar, dat ik my sal, benevens d’and’re vrinden, Vervoegen op die tijd ter selver plaatse, maar Je hoeft juyst niet te seggen dat ik jou by ’t haar Vast heb gehouwen.
Neen, de drommel dat sou stinken.
Sou ik mijn selver gaan verklikken?
by gans vinken, Dat sou niet lukken, neen, hebt die gedagten niet.
Hy laat hem een Ducaton sien.
Ik hoop noch op de rest mijn Heer, gelijk je siet.
Ja, ja, dat sal wel gaan.
Anselmus binnen.
LUTETIO, alleen.
De drommel mogt ’t versinnen: Twee Ducatons van hem, en een van haar, en binnen Een korten tijd van hem, of bey te gaar, noch meer?
Dit set my in de saal geen kleyntje.
nieuwe kleer Heb ik’er mé al by.
maar sacht, ’k moest niet vergeten Hoe dat mijn naam nou is, en hoe men my moet heten: L: U: TE: Luté, T: I: Luteti, O. Daar is ’t ten eersten al, het is Lutetio.
Ik had mijn leven niet gedocht dat ik sou konnen Dat woord onthouwen, want ik heb noch eerst begonnen Te spelden; hier is ’t huys... Hy klopt.
Al goet vriend, Sy doet de deur op.
Heb ik mijn kleren nou niet deftig wel verdient?
Ik vond hem in de stoep.
Soo isser niets te vresen?
Hy sy dat hy hier sou ten negen uuren wesen.
Je hebt je dingen wel, en uyt de kunst gedaan.
Soo mag ik dadelijk dan wel na huys toe gaan?
Ja, maar je moest voor al hier maken weer te komen Voor negen uuren.
Dat gaat vast: wilt doch niet schromen Voor mijn personibus.
ANSELMUS, FERDINANDO.
Ik sal het langer niet Verdragen, Ferdinand, dat gy my dat verdriet Sult aan doen.
ik sal u veel liever laten setten In ’t een of ’t ander gat: ja ’k sal u eer verpletten, Eer ik sal toestaan dat gy immer aan dat soort U trouw sult geven.
doet, gelijk een kind behoort, En volgt uw ouders raad.
als gy wilt gaan uyt vryen, Die sullen t’uwen best u raden.
’k meen wy lyen Niet weynig van dat volk.
waarom liet ik je gaan Na Vrankrijk?
anders, als om dat ik vond geraan Dat g’ haar niet trouwen soud: en dat ik wou beletten Uw ommegang met haar.
en nu gy soo besetten En braven Jongman zijt, en soo veel hebt besocht, Soud gy uw ouden gang weer gaan?
’k had nooyt gedocht Dat gy dus doen soud.
FERDINANDO.
* Wel Papa, ik kan niet denken Noch weten wat gy meent.
Mijn herssens sal ik krenken Soo dit noch langer duurt.
het gaat nu al te grof.
Hoe kreeg haar Vaêr van Neef noch onderdaags een bof, Doen hy wou borrig zijn, of selver pachter worden; Hy moest beschaamt weg gaan, want of hy al wat morden, ’T en gold niet.
’K bid u seg my maar wat datter schort, Want of gy al verwijt, en op my legt en mort Papa, ik kan my immers nimmermeer verweeren Als ik de saak niet weet.
ANSELMUS Soo soud gy dan begeeren Te horen uyt mijn mond het geen gy selver best Moet weeten; leest dat eens.
Hy leest de brief.
Wel dat de pry de pest Niet wil; is ’t anders niet, daar is niet aangelegen; ’K heb sulke brieven meer, al heb ik het verswegen, Van haar ontfangen; hoor Papa!
ik bid u, weet Dat ik haar schrijven acht soo veel als niet een beet.
Neen, sy sal in dat kas niet trekken: ’k heb al beter Geleert, wees vry gerust.
niemand sal aan die veter Meer tornen: ’k weet maar al te wel hoe dat men moet Nou leven.
maar Papa!
’k was immers maar een bloed, Ja gek, soo ik mijn selven aan haar gong vergrijpen.
Dat dunkt my ook, gy soud soo schoontjes na haar pijpen Dan danssen moeten, en de naam noch hebben toe Van koekoek, en noch meer; denkt eens hoe gy te moe Dan zijn soud, soo gekroont?
Papa, g’ hoeft niet te vresen Dat ik playsier sal hebben in dien rang te wesen.
Ik hoop het ook; maar nu, dewijl ik seker sie, dat Bellamante, die Dees’ brief geschreven heeft, u hier soekt te bedriegen, Op d’een of d’ander wijs, en u in slaap te wiegen; Wie weet het tot wat eynd, soo dunkt my dat het goet Zou zijn, dat ’k in uw plaats, daar met een koelen moet Na toe gong; wat dunkt u?
Dat sou regt aardig komen.
Ik heb van die de Brief hier brogt ook aangenomen Het geen ’er wort versocht ten negen uuren; want Hy sag my aan voor u, doch die onnos’le quant Had ’t averegts verstaan van die hem had gesonden, Soo gy my niet bedriegt.
Waren my al mijn sonden Soo leet als dat ik sou gaan liegen?
neen Papa, Hebt die gedachten niet.
Hoor dan eens hier, soo dra Ik uyt ben, volg my kort, misschien mocht het geschieden Dat d’een of d’ander fiel yet socht; want ik die lieden Of die genodigt zijn, niet ken, soo kunt gy my Byspringen op ’t gerucht.
* Heel goet Papa, weest vry Versekert dat ik u niet sal verlegen laten.
AMINTAS, CARON.
AMINTAS.
Heer Caron, met verlof, ik kom om wat te praten Met u. hoe gaat het al?
Wel, om u dienst te doen; Kom, soo het u belieft, maar binnen.
’K moet spoen, ’K heb grooten haast, en sal soo aanstonds weer vertrekken: Dit wou ik seggen; ’k hoor dat gy my gaat begekken Door de geheele Stad, en van my seggen gaat Dat ik geen kuyten heb; en hoe ik dan noch raat Sal weten om mijn Bruyd behoorlijk te tracteeren.
Mijn Heer, vergeef het my, ik heb van caresseeren Of van tracteeren van mijn leven niet gedogt, ’K laat staan geseyt van u; als huyden morgen brogt My yemand tijding; dat Amintas sou gaan trouwen Waar op ik sey dat hy sijn woord niet had gehouwen, Gelijk een eerlijk Man wel past.
Wat ’s dat geseyt?
Niet anders, als dat gy mijn Dochter hebt verleyt.
Ik haar verleyt?
dat ’s raar!
Ja haar verleyt, dat ’s seker.
Want waar ik loop of ga, by Doctor of Aptheker, Daar ’s niemand in de stad die haar genesen kan. AMINTAS.
Dat kan wel zijn, ’k geloov’ het schort haar aan een Man.
Ik haar verleyden?
Caron!
wilt soo hoog niet spreken.
Ik seg het u noch eens.
waarom gaat gy dan breken Beloften die gy haar gedaan hebt?
Watte praat!
Heb ik haar ooyt belooft te trouwen?
dat en gaat Geheel niet aan.
je moest op sulken wijs niet zoeken My t’achterhalen; ’k wou mijn selver eer vervloeken, Eer ik ooyt denken sou uw Dochter tot een Wijf Te nemen.
’k had haar maar alleen tot tijdverdrijf: Maar ’t breekt my nu wel op, die tulpen en die roosen Die ik by u quam sien, die maken my... CARON.
De boose Moet u vervoeren, vend, wat segt gy van mijn Kind?
Dat men my nu soo sterk niet als voorhenen vind, Dat is haar schuld alleen; mijn kuyten, daar s’ op smalen, Die heeft sy my, en niemand anders, af gaan halen.
Ik was doe furieus, ik docht, het kan geen quaat.
Maar als ik na mijn Bruyd uyt vryen gong, goe raat Was my van noden.
doe het scherssen op mijn kuyten: Dat gong doorgaans in swang; ja selfs op ’t houwlijksluyten Stond het noch sus of soo.
dies houd uw mond vry toe, Indien je wijs wilt zijn.
Vervloekte vend, ik doe, Soo gy niet voort gaat, u soo datelijk vertrekken.
Dat kan ik selfs wel doen.
soekt weer met my te gekken, Hoor fijne peusel!
’k wed die jou maar eens besiet, Seyd dat jou neus ook bleef daar ik mijn kuyten liet.
COMMERINA, FOKEL, AMELIA, LAURINDE, BELLAMANTE, LUTETIO.
’K verlang geweldig hoe dat dit noch uyt sal vallen.
Ik vrees maar al te veel FOKEL.
Ey lieve hoor dat kallen!
Indien ik in jou plaats was, ’k sweeg veel liever stil.
Sy valt van haar selven.
Och my!
Daar heb jet weer.
Wat of dit seggen wil: Al weer soo misselijk?
Dat ’s, dat mijn Sus haar bakhuys Niet houwen kan, siet eens!
bruyd liever na het kakhuys, Soo je niet swijgen kund, en stopt je bek met strond.
Hoe is het al Juffrouw?
Het sal wel soo terstond Gedaan zijn.
’k was daar weer heel weg, ’k sag een batalje Docht my, met Ferdinand, en met een deel rapalje, Daar schrikte ik soo voor.
Wil Juffrouw niet een beet Van ’t water, dat men nu eau de la Reyne heet, Gebruyken?
’k heb het hier.
Dat sal niet quaat zijn: ’k houwer Ook veel van.
Het is goet en kostelijk, ik souw’er My ook wel van voorsien; maar ’t is my veel te duur.
Daarom soo laat ik het.
Sy geeft haar yet.
dat brand als vuur.
Soo veel te beter is ’t... mijn dunkt ik hoor daar bellen.
Ik ook, soo ’k niet en mis.
’T zijn Jongens die gaan rellen Geloof ik, langs de straat.
Wil ik het eens gaan sien?
Anselmus trekt weer aan de bel.
Ja loop en hoort het eens.
Wie beld daar soo?
indien Je zijt goet vriend soo spreekt, of ’k laat u hier niet binnen.
Ja ’t is goet vriend, doe op.
Mijn Heer, wilt het versinnen.
Vergeef mijn dat ik jou ten eersten niet in liet: ’T was mijn belast om eerst te vragen, eer ik, siet, De deur mogt open doen ANSELMUS.
Wel nu, waar moet ik wesen?
Daar in die kamer, Heer.
Amelia hem siende, word verbaast.
Och mijn!
is nu mijn vresen Wel te vergeefs geweest?
het is sijn Vader.
ANSELMUS, COMMERINA, FOKEL, AMELIA, LAURINDE, BELLAMANTE, LUTETIO.
Wel Goe’n avond goeje luy, wat speeld men hier voor spel?
Sy zijn verbaast en konnen niet spreken.
Hoe spreekt ’er niemant?
’k docht men my sou welkom heten, En samen vrolijk zijn, soo als men my liet weten.
ik kan ’t altijt niet doen, ’K beswijk schier daar ik sit.
Wat sal hier noch uyt broên?
Ik heb ’t al wel gedocht.
Wat hebben wy begonnen!
Dat dit mijn Moeder wist!...
had men ’t nooyt versonnen!
Juffrouwen sal ik dan vast halen het gebraat?
Tegen Anselmus.
spreekt ’er niemant niet?
mijn Heer hier is verraad, Dat ’s seker en gewis, hoe of dit nog sel enden?
Ik sla u al te maal daar mé braaf om de lenden, Jou beesten als je zijt.
Wel Juffrouw Bellamant, Kan jy soo vreyen?
ja ’k beken je bent een quant.
schaamt u in uw bloet, dat gy u gaat begeven Tot soo een eerloos werk.
Sy valt op haar knien voor hem.
Mijn Heer, ik sal mijn leven Niet rusten konnen voor ik Ferdinand geniet.
Ik bid met hert en ziel, wilt my doch weyg’ren niet By hem te slapen maar een reysje, och!
Sy valt op de vloer neer.
Wat ’s ditte?
Wort ’t vrouwmensch gek of dol?
Neen Heer, het is de hitte Of brant van minne die... ANSELMUS.
weg, weg, Tegens Laurinde.
Dat sal wel overgaan, maar hoe komt gy hier, seg Laurinde?
ik kan onmogelijk — niet — — spre —ken, Soo ben ik — g’ al — te — reert.
Dat zijn maar loose treken.
’K ken jou luy volkje wel.
CARON, MEGERA, POLYDAMORop ’t gerucht in huys komende.
Wat volkje kenje?
spreek, Eer ik je soo terstont de kop aan stukken breek.
Wel schobbejak durf jy jou noch soo bats aanstellen?
Ik ben een eerlijk man.
Als hansje met de bellen, Geloov’ ik, dat ik seg dat roert jou niet met al.
Ik sal niet lijden dat mijn Dochter over al Soo wort ten toon gestelt.
En ik sal nimmer dulden Dat elk een... ANSELMUS.
Hoor Juffrouw, betaalt eerst al je schulden, En houd jou Dochter thuys, dat ik geen overlast Tegen Polydamor.
Van geen van beyden heb; mijn Soon was hier te gast Quansuys genoot, mijn Heer!
en ’t was of het wou wesen Dat ik de brief van dat Juweel juyst quam te lesen: Soo je begeerig zijt, sie daar je moogt se vry Ook lesen.
POLYDAMOR.
’K had dit nooyt gedacht, maar Nichte fy!
’T is schandaleus, gaat gy ons groot geslacht soo krenken?
Tegen Caron en Megera.
En jy-luy wou je mijn.... wat!
’k mag ’er nauw om denken, Aan haar uyttrouwen noch?
Neen, neen, hier ’s blijk genoeg Dat sy niet deugt, ik sou niet garen mijn soo vroeg Soo laten foppen; Ik sal wel een ander soeken, Als het mijn tijt sal zijn, ik laat mijn soo niet doeken.
Sinjoor die beelt hem in dat hy nog heeft gelijk.
Wel vent!
Wel schurk!
wel vagabond!
ey kijk Hy wil nog vechten mé.
’K sal jou soo daad’lijk leeren, Kom maar eens voor de deur, met my de gek te scheeren.
Heel goet, kom als je wilt, sie daar, dat gaatje voor.
ANSELMUS, CARON, MEGERA, POLYDAMOR binnen.
Dat is byget geen kleyntje gras gegeven.
’k hoor Een ieder gaat sijn weg, j’ hebt niet met al te vresen, Mejuffer Bellamant, maar hoe sal ’t met ons wesen?
Juffrouw Amelia, sal men niet eeten hier?
Spreek jy van eeten noch, door jou is dit getier Gekomen, schobbejak, weet je dat wel jou rekel?
Dat loov’ ik wel; ik sat geen kleyntje in de pekel.
Hy hiel my vast by ’t haar, en dreygde met de Schout, Maar ’t was Anselmus self.
Wel wie ried jou soo stout, Een a’er als Ferdinand de brief in hand te geven?
Had ik jou niet belast.
’k begin te beven.
Nou denk ik’er eerst om.
Heb ik ’t niet wel geseyt Dat hy ter kroeg was, en dat hy daar al sijn tijd, En wat hem was belast, sou t’eenemaal vergeten.
Gaat weer aan sulken dronken beest een boodschap heten.
Mijn eer ben ik glad quyt.
Hy wil ondertusschen weg gaan.
Neen, hoor eens hier schavuyt, Dat gat en boor je niet, kom trek me voort weer uyt Je kleeren, kouss’en schoen, en bruy met j’ouwe plunje Dan voor sint velten heen.
Wel hoe Juffrouw!
dat kun je Met geen fatsoen niet doen.
Kom, kom, maak geen gebruy, Of’k scheurse van je gat.
Hy trektse uyt.
,, Wat sullen al die luy, ,, Daar ’k flus noch by sat, nou gaan seggen?
en my quellen!
,, Wat duker brust het mijn ook, ’k sal het gaan vertellen ,, Aan elk een waar ik kom.
Wel niet.
Geef my mijn ouwe goet weerom, maar ey besiet My nou eens goeje luy, ik moet’er self om lachchen.
Tweemaal gemetamorphoseert op eenen dag, en Geweest eerst kaal, doen rijk, nou weder kaal.
Wispeltuurige Matroos, Dan quaat, dan goet, dan weder boos; Dan rijk, dan weer een kalis kint, Die kan leven by de wint; En hy weet op alle winden Koers te vinden.
Dat ’s uyt.
Flus was ’t Lutetio, nou is ’t weer d’ouwe Luyt.
DE AERDIGE BEDRIEGERYEN VAN SCHAPIN, DOOR MONSIEUR MOLIERE.
En in ’t Nederduytsch vertaelt door N. N. Vertoont op de Haeghsche Schouburgh.
IN ’s GRAVENHAGE,           Gedruckt by LEVYN van DYCK, op de Burg-wal, by de Luytersche Kerck.
SPELENDE, PERSONAGIEN.
OCTAVIO, Minnaer van Jacinte.
SILVESTER, Dienaer van Octavio.
SCHAPIN, Dienaer van Leander.
ARGANTE, Vader van Octaef en Serbinette.
JACINTE, Beminde van Octavio.
GERONTE, Vader van Jacinte en Leander.
LEANDER, Minnaer van Serbinette.
SERBINETTE, Beminde van Leander.
CARLE, Dienaer van Leander.
De Bedriegeryen vanSCHAPIN.
Octaef, Silvester.
O Onverwagte maer voor mijn verliefde hart!
ick zie niet te moet als d’aldergrootste smart Te lijden van dees eeuw; vermits ik al mijn hoopen, Nu dat mijn vader komt, met rampspoet sal bekoopen.
Silvester, is het waer?
komt vader?
weet ghy ’t wis?
Hebt ghy het oock te recht vernomen, het zoo is?
Oct.     En dat hy hier noch zal zijn van dese Morgen?
Dees morgen.
Oct.                       Och!
ick ben bekommert met veel sorgen.
Zo weet gy wis hy my door dwang zal trouwen doen?
Oct.             Hemel!
wilt my toch voor dese trouw behoen.
En dat het zal een kint van Heer Geronte wesen?
Ja, van mijn Heer Geront.
Oct.                                         Dees troudag doet my vresen.
En dat zy om dees saeck alhier ontboden is, Heel van Tarante?
Oct.                             ’k Beklaeg dees maegt gewis, Want ik kan nimmer haer tog met mijn min gerijven.
gunt dat sy toch eeuwig weg mag blijven; Maer dese tyding, die mijn hart vervult met schroom, Hebt gy die nu gehoort ter stont soo van mijn oom?
Uw oom.
Die quam het dan myn Vader kundig maken Door eenen brief?
Een brief.
Oct.                                           Dien Oom weet al ons zaeken?
Al ons zaeken!
Oct.                         Maer hoe Silvester, wat zal ’t zijn?
Spreeck op, en laet my toch niet langer in de pijn; Ik moet u yder woort, by na ten Mond uytwringen, En gy laet my verwart, in dees veranderingen.
Wat sal ick seggen, gy ontdeckt het self soo klaer Tot ’t Minste tutteltje.
Oct.                                 Ik bid u, helpt my maer, En raed hoe ik my sal in deese zaeke draegen.
Wat sal ick raden?
kon ik selver ymant klagen Mijn noot; want ick ben also zeer als gy ontstelt.
Door dese weerkomst heeft de doot myn hart beknelt.
En my niet minder.
waer ben ik toe gekomen?
Oct. Helaes!
ik weet, soo haest mijn Vader heeft vernomen, Hoe dat mijn Saken staen, dat dan gewis een See Van rampen op my stort.
En ik ben van ons twee Noch ongeluckiger.
Hoe sal ik my best quijten, Wanneer ik hooren zal, zyn schelden, en verwijten.
Verwijten?
raeckten ik maer met verwijten vry, Dan waer ik wel gerust; maer nu sie ik op my Door uwe sotte daet, daer ik my van beklagen Een Zee uytstorten van verwoede stocke-slagen, Voor mijn beloning.
Oct.                             Ach!
hoe wort ik best bevrijt Van dese warring, die myn hart met pijn bestrijt?
Had gy dit eer bedacht, met rijp verstant en sinnen, Of gy wel so een werk mogt onbeschroomt beginnen: Maer nu is ’t schoon verbruyt, het schoon heeft u bekoort.
Oct. ’t Schijnt of gy door u rêen mijn hart en ziel vermoort, Soo ’t ongelegen tijdt.
waer sal ick noch blyven.
En gy vermoort my, door u Sottelijck bedryven.
Oct. Wat sal ick maken?
ick ben mijn sinnen quijt.
Ick sie geen hulp waer door ick werden kan bevrijt, Want ick sal nimmermeer mijn Lief Jacinte laten, Al zou mijn Vader my, in eeuwigheyt gaen haten.
EERSTE BYKOMST.
Schapin, Octaef, Silvester.
Schap.
Mijn Heer Octaef wats dit?
u wesen is ontstelt, Waer door?
ontdek het my.
Oct.                                       Schapin, het groost gewelt Dat eenich mensch heeft op de werelt kunnen lyden, Dat komt onluckig my, nu op het felst bestrijden.
Oct.                   Soo hebt gy dat noch niet van hem verstaen?
Oct.               Ach, helaes!
ick ben door dit bedrijf verraen, Want Vader en Geront, zijn van de reys gekomen, En hebben errenstich te samen voorgenomen My te doen trouwen.
dees tyding moort mijn hart.
Is dit de quellingh dan die u soo deerlijck smart?
En acht gy ’t Trouwen dan soo vreeselijck te wesen?
Wel dat nootsaeckelijck quaet en sou my niet doen vresen.
Oct. Schapin, weet gy niet wat mijn hart onrustig maakt?
O neen, door dien gy ’t my noyt hebt bekent gemaeckt; Dies openbaer het my, want ick de Jonge lieden Tot haer vertrosting altijt plach mijn hulp te bieden.
Oct. Schapin mijn waertste vrient, wilt gy my bystant bien?
Gy sult my altijt weer tot u genegen sien.
Ja self mijn leven sal ick blyven aen u schuldigh.
Bedaer mijn Heer Octaef, en sijt niet onverduldigh; Want d’alderswaerste saeck dieder ter werelt sy Om uyt te voeren, acht ick seer gering voor my; Den Hemel heeft, na’t schijnt, my dese kunst gegeven.
Ick derf wel roemen dat’er nu seer weynich leven Die soo als ick tot alle saecken sijn bequaem; Hoe wel wy van ’t gemeen, gedoopt sijn met de naem, Van Schalcken, die ’t bedroch, steets soecken uyt te vryen, En dat wy door ons doen de Jonge Jeught verblyen: Maer dese brave kunst is maer een aerdicheyt; Ick hebber menich door dit Edel doen bevrijt: Maer de verdiensten siet men heden qualijck lonen; Daer om mijn Heer ick bid, dat gy my wilt verschonen.
Oock heb ick dese saeck versworen, sint het leet Onlangs aen my gedaen, dat ick niet licht vergeet.
Oct. Wat was dat voor een saeck?
Schapin ey wilt het melden.
Het was een saeck dat my ’t gerecht te hart beknelden; En de Justitie quam ick mee niet over een.
Oct. Met de Justitie?
hoe Schapin, seg om wat reen?
Zy sochten soo het scheen my wat te onderrechten; ’t Verschil was groot, het welck wy t’samen mosten slechten.
Oct. Schapin, gy met ’t gerecht?
Ja, de ondanckbaerheyt, Van dese eeu, die heeft voor my dees straf bereyt, Men handelden met my heel qualijck, want myn leden Die wierden met een rijs te jammerlijck door sneden; Waer door ick voor nam, noyt iets weder t’onderstaen: Maer evenwel, ontdeckt het my, dat is gedaen.
Oct. Gy weet Schapin, dat het twee maenden is geleden, Wanneer mijn Vader en Geront, om eenige reden, Die van haer tween most sijn op ’t spoedigste gedaen, In haere koopmanschap zijn beyde ’t Scheep gegaen, Om hare saken buyten ’s Lants soo te verrichten.
Het is my wel bekent.
Oct.                                       En wijl ick my verplichte Aen Heer Leander, zyn wy beyd’ gebleven hier; Silvester had van my, en gy van hem ’t bestier.
Dat ’s waer, en ’k heb my in mijn last oock wel gedragen.
Oct. Niet langh daer na siet men Leander droevig klagen.
Een jongh Heydinnetie heeft hem sijn hart geraeckt, Die door haer lief gesicht sijn boesem heeft geblaeckt.
Sulcx weet ick mee heel wel.
Oct.                                             Toen heeft my voort Leander Zijn min geopenbaert, en leyde my terstont By dese dochter, die ick toen heel schoon bevont; Doch so niet als hy my, haer wel quam af te beelden; Hy prees haer Edele geest, die hy in als verdeelden, Haer aengenaeme spraeck, haer liefelijck gelaet, En dat’er niemant is die haer te boven gaet.
Hy was verwondert dat ick niet was opgetogen Door haer gesicht; dat hy so klaer my steld’ voor ogen, En dat ick was van steen, om dat ick niet geraeckt Van hare Schoonheyt wiert.
Mijn heer, ik bid u maeckt Doch u vertellingh kort; door dien ik niet kan weten Wat gy wilt seggen; wat u heeft het hart beseten.