floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wel aan, laat ons dan gaan, en zien met deze vinken, of 't avondinaal gereed is, en het overige, aan uw' arm bevelen, daar ik 't alles late opstaan.
Die zal u helpen, of terstond zyn meesters leven, aan uwen Rover met vermaak ten besten geven.
Maar hebt hier voor geen vrees, dees kracht, waar van de faam, Reeds luidkeels schreeuwt, is tot het grootst bèquaam, En zal met Dulciné, die my die moet byzetten, gelyk ik hoop, den Reus zyn kop wel haast verpletten.
Schoon hy de duivel tot zyne eigen vader had, ja in het ingewand der Tovenareu zat.
Met deze mond, moet jy de beste wyntjes smaken Zoo kom ik noch, och arm.
Uit al myn pyn te raaken, en word van schildknaap, op het laast, een groot Sinjeur, van elk geuoemt, myn Heer Don Sancho Gover neur.
Einde van het vyfde, en laatste bedryf.
.... ** .
BLYSPEL, uit het Fransch van Monst.
T' amsterdam, by ALBERt MAGNUS, op den Nieuwendyk, in den Atlas, by den Dam.
Joost. privilegie.
Copye van de privilegie van fmsterdam ut voor Algemen.
De staten van holland ende westvriesland, doen te weten.
Also Ons vertoont is by de tegenwoordige Regenten van de Schouwburgh tot amsterdam.
Dat sy Supplianien sedert eenige jaren.
Herwaerts met hunne goede vrinden hadden gemaekt en ten tooneele gevoert verscheiden Wercken, soo van Treurspelen, Blyspelen als Kluchten, welcke sy lieden nu geerne met den druck gemeen wilden maecken, doch gemerkt dat dese wercken door het nadrucken van anderen, veel van haer luyster, soo in Tael als Spelkonst souden komen te verliesen, ende alsoo sy Supplianten hen berooft souden sien van hun bysonder oogwit om de Nederduytsche Tael en de Dichtkonst voort te setten soo vonden sy hen genootsaekt, om daer inne te voorsien, ende hen te keeren tot Ons, onderdanigh versoeckende, dat wy omme redenen voorsz.
De Supplianten geliefden te verlenen Octroy ofte Privilegie, omme alle hunne wercken reets gemaeckt ende noch in t licht te brengen, den tyt van vyftien jaren alleen te mogen drucken en verkopen of doen drucken en verkopen, met verbot van alle anderen op seeckere hooge peene daer toe by Ons te stellen ende voorts in communi forma.
Soo is 't, dat Wy, de Zake en 't Versoek voorsz.
Overgemerkt hebbende, ende genegen wesende ter bede van de Supplianten, uyt Onse rechte wetenschap, souveraine magt ende authoriteyt deselve Supplianten geconsenteert, geaccordeert ende geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen ende octroyeren mitsdesen, dat sy geduurende den tyt van vyftien eerst achtereenvolgende jaren de voorsz.
Werken die reeds gedrukt zyn, ende die van tyt tot tyt door haer gemaeckt ende in t ligt gebragt sullen werden, binnen den voorsz.
Verbiedende daerom allen ende eenen, yegelyken de selve werken naer te drukken ofte esders naer gedruckt binnen den selve Onsen Lande te brengen, uyt te geven ofte te verkopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte ingebrachte ofte verkogte Exemplaren, ende een boete van drie hondert guldens daer en boven te verbeuren, te appliceren een derde part voor den Officier die de calange doen sal, een derdepart voor den Armen der plaetse daer het casus voorvallen sal, ende het resterende derdepart voor de Supplianten.
Alles in dien verstande, dat Wy de Supplianten met desen Onsen Octtoye alleen willende gratificeren tot verhoedinge van hare schade door het nadrucken van de voorsz.
Werken, daer door in geenige deele verstaan, den inhoude van dien te Authoriseren, ofte te advoueeren, ende veel min de selve onder Onse protectie ende bescherminge eenig meerde credit, aansien ofte reputatie te geven, nemaer de Supplianten, in cas daar in yets onbehoorlijkx soude mogen influeeren, alle het selve tot haren laste sullen gehouden wesen te verantwoorden, tot dien eynde wel expresselyk begerende, dat by aldien sy desen Onsen Octroye voor de selve Werken sullen willen stellen, daer van gene geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie sullen mogen maken, nemaer gehouden sullen wesen, het selve Octroy in t ge heel ende sonder eenige Omissie daar voor te drukken ofte te doen drucken, ende dat sy gehouden sullen zyn een Exemplaer van alle de voorsz werken, gebonden ende wel geconditioneert te brengen in de Bibliotheecq van Onse Universiteyt tot Leyden, ende daer van behoorlyk te doen blyken.
Ende ten eynde de Supplianten desen Onsen consente Octroye mogen genieten als naar behooren, lasten wy allen ende eenen yegelyken die t aengaen mach, dat sy de Supplianten van den inhoude van desen doen, laten en gedogen, rustelyk, en volkomentlyk genieten en excuserende alle beletten ter contrarie.
Gedaan in den Hage onder onsen Grooten Zegele hier aan doen hangen, den XIX Septembr.
De tegenwoordige regenten van de schouwburgh, hebben het Recht van de bovenstaande Privilegie, aangaande dit Kluchtspel, vergunt aen albert magnus boekverkoper tot Amsterdam.
In Amsterdam den 24 Augusty 1685.
GOVERT, vader van Lodewyk, en Elizabéth.
Verlieft op Deliaane.
LODEWYk, zoon van govert.
Vryer van Déliaane.
ELIZARÉT, dochter van govert.
Vryster van Karel.
Vryer van Elizabéth.
KAREL, zoon van Anselmus, anselmus, vader, van Karel, en d'heriane.
FRANSYN, een Koppelaarster.
ROBBERT, een makelaar.
Gosen, kok, en koetsier van Govert.
IASJE, knecht van Lodewyk.
KATRIN, meid van govert.
TEEUWIs, knechts van Govert.
BARENT, schout.
DIENAARS, deliaane.
Déchter van Anselmus.
Universiteit van Amsterdam Instituut voor no 2 Pag.
5 de a7r, p.
Wat doet, Elizabéth, u tog in droefheid leeven, daar ik u van myn min verzekring heb gegeeven, ik zie u zuchten in het midden van myn vreugd, berout het u, dat gy, in t begin van uw jeugd, My dat genoegen gaaft om u te mogen minnen, de liefde alleenig heeft vermeestert onze zinnen.
Neen, dat berouwt my niet, ik voel me dat de min, Al onze zinnen heeft gemaakt tot ééne zin, dies is t onmogelyk dat ik zou konnen wenschen Verandring in die zaak.
O waardigste aller ménschen!
Ik vreez maar dat ik u meer min als 't wel behoord.
En dan... karel.
Wat vreest gy die die alleenig my bekoord?
Myn vaders toornigheid, en honderd andre zaaken, Die ligtlyk myn bedryf ten hoogste zullen wraaken, En dan verandering, daar wél een jonge ziel, Door t zien van ander schoon, zeer ligtlyk toe verviel.
Gy doet my ongelyk, myn lief, van zulks te denken.
Ik, zal myn trouwe min door ontrouw nimmer krenken, ik min u veel te oprecht, 'k zal u nooit ontrouw zyn.
De minnaars zyn al ééns, zy trékken eene lyn in 't zéggen, maar zyn vaak niet eens in hunne daaden.
Myn min was nimmermeer met vuile sment belaaden.
Ei zoek geen misdaad in één die getrouw bemind En hebt geen voorzórg daar gy niet dan kwaad in vind.
Wilt myne trouw tog niet met agterdenken loonen, Wacht zo lang dat ik u mag duizend proeven toonen van myne opregtigheid.
Hoe ligt gelooft men niet, Wanneer men zyn gemoed van min vermeestert ziet, 'k speur dat ge opregt bemind, gy zult my niet verlaaten.
Ik zal voortaan de schyn, van dat te dénken, haaten, ik zal myn moeilikheid zo ver nooit laaten gaan, Of schoon de waereld van myn doen niet was voldaan Dat ik eens dénken zal.
Wat zal, wat wil dit weezen?
Waar toe dus ongerust?
ELIZABETti.
ik zou niet vreezen, Zo yder u aanzag gelyk gy waarlyk zyt, Terwyl al wat gy doet myn hart en ziel verblyd.
Ik troost my steets met uw oprechte hoedanigheeden.
Den heer wil my om uw deugd aan u besteeden.
Wan blyspel.
Wanueer ik overdénk dien allereersten dag, in wat gevaar gy my, en ik weer u aanzag, uwe edelmoedigheid, die, door zo veel gevaaren Uw leeven waagen dorst om t myne te bewaaren, die tédere zorg, die hulp die gy my toonde in nood, Toen gy my uit de zé verloste van de dood Uw daaglikze offerhand van min, uw naarstigheeden, Die gy aan my betoonde, in ramp die k heb geleeden, zyn blyken van uw trouw, gy hebt uw vaderland.
En vrinden, door de liefde, en zuivre minnebrand.
Om my verlaaten, én gy houd tot nog verborgen Waar gy gebooren zyt, en leefd in duizend zorgen.
En dat in zulk een schyn, als of gy waart de knegt Myn's vaders, als myn ziel regt al uw doen beseft, ben ik zeer wél vernoegt, en 't doet my nimmer vreezen.
Dat ik ooit heb misdaan dat ik my liet beleezen, maar of dat and're zal behaagen weet ik niet.
Gy zegt zeer wél, myn lief, maar schroom voor geen verdriet.
Uw vaders gierigheid, het straf én wreed regeeren 't geen hy toond over u, zal dit misschien begeeren, hy stémde slimmer zoo 't zyn gierigheid geleek.
Vergeefme, Elizabêth, dat ik zo van hem spreek, men kan in dat geval niet anders van hem zéggen.
Vonde ik myn vrinden maar om dit hen voor te leggen, wy zouden, zyt gerust, niet ongelukkig zyn.
'k wacht daaglyks tyding tot vermindring van myn' verlangen.
Zo ikze niet bekom zal ikze zelfs gaan haalen.
Wil tog met uw vertrék, dat bidde ik, nog wat draalen maak maar dat ghy wél staat by vader.
Lief, ghy ziet Dat.
Dat ik nog moeiten spaar, nog onlust, nog verdriet?
En wat ik ondernam om in zyn dienst te raaken, hoe ik my pynig om myn liefde te verzaaken Voor hem, en welk een rol ik daaglyks speel, met kunst, Om diep te raaken, en te blyven, in zyn gunst, ik win ook veel op hem, en dat wel t meest kan geeven, is dat men nimmermeer zyn doen moet tegenstreeven, zyn Régels volgen, en steeds toestaan zyn gebrék.
O de alderwyste is vaak wel de aldergrootste g'ek, als hy gepreezen word, en de allersségste zaaken, met lof wat opgepronkt, die zullen hem vermaaken.
In 't speelen van die rol kreuk ik de zédigheid, maar 't moet 'er nu mee deur, terwyl het w' 'k zo leid.
Die door pluimstrykery de gekken kan beleezen, Heeft zo veel niet misdaan als die gevleit wil weezen.
Zeg, waarom tracht gy niet myn broeder op u zy te krygen?
Of de meid eens ontrouw wierd, en my En u ontdékte?
Ik kan haar beide niet wel krygen Op myne zyde, dies moet ik tot nog toe zwygen.
De vader, en de zoon verscheelen als gy weet te veel, ik zie geen kans, 't is my van harte leet, Om haar gelykelyk tot vrindschap te beweegen, maar uwen broeder is tot u niet ongeneegen, Ziet gy dat gy hem wind, daar komt hy, ik vertrek.
Neem deeze tyt tog waar, spreek hem, ik bidde ondék.
Tóg niet als t geen gy moet, u zal geen konst ontbreeken.
Ik weet niet of ik hem daar van zal dérven spreeken.
Twee Digitized by google blyspel.
LODEVYK, eLISABÉTH.
Maseur, ik heb verblyd dat ik u hier ontmoet En in uwe eenieyd op deeze plaats begroet.
Ik moet u een geheim ontdekken.
'k ben genégen Te hooren 't geen gy zégt.
Voor u diend niet verzweegen.
In 't kort ik ben verlieft.
Hoe, broeder, gy verlieft?
LODEVYK.
De Min heeft éndelyk eens meê myn borst doorgrieft, Maar, eer ik verder ga, gy weet ik heb een vader Aan wien ik, volgens plicht, én ook aan niemand nader Gehoorzaam weezen moet, dies dérfik me in geen égt Verbinden, voor al eer ik t vader heb gezegt, Want wy behooren nooit ons in dien staat te geeven, Ten zy wykennen die, dien ons hier heeft doen leeven, dat zyn onze ouders, die zyn meester van ons hart Indien men buiten haar zig in een wérk verwart Waar van zy meester zyn, zo zyn wybuiten plichten, Zy weeten beter wat wy hooren te verrichten Als wy, in zulk geval, zy zien met klaarer zin als wy, die niet en zien als door t gezigt der min.
De drift van onze jeugd, kan vaak een oorzaak weezen Dat wy ons zélven steets vol angst zien, en vol vreezen 'k derf zonder vader niet, myn zuster, 'k zég dit nu Om dat ik auders zulks te wachten had van u Weet ook dat myne min geen tégenspraak wil hooren, Zy kend geen raadslien, nog leent naar geen les haar ooren.
Zyt gy dan al verlooft aan die gy zo bemind?
Neen, maar ik wil het doen, schoon myne liefde is blind.
Gebruik geen réden om die min my af te raaden.
'k moet vreemt zyn in uw oog.
Neen, gy zyt niet beladen.
gy kent geensins die zoete smart, met liefde, als ik, die ons de minne God doet voelen in het hart.
Uw wysheid baart my vrees.
Ei broeder laat dat steeken, de wyste zal somtyds de wysheid wel ontbreeken Inzaaken ongewoon zaagt gy myns herten grond.
Ik weet gy my zo wys gelyk gy waand, niet vond.
Was uw ziel als myn... eLIZABETH.
Laat ons een einde maaken.
Zeg my wie dat uw hart dus doet in liefde blaaken.
Een jonge juffrouw, die, een weinig tyds verleen, my hier in onze buurt zo goddelyk verscheen, dat ik geloof, dat elk, die haar komt aan te schouwen, Zich straks voelt magt loos om van liefde zich te onthouwen.
Natuur heeft nimmermeer aanlóklyker gemaakt, zo dra als ik haar zag voelde ik myn ziel geraakt, haar naam is Déliaan, zy heeft geen and're hoeder Die haar regeert, als maar alleen een zieke moeder, Die oogle en 11 blyspel.
Die zy zo teer bemind, en troost met zulk een hart Dat yder die het ziet wordt in haar min verwart?
't is zo aanminnelyk, zo vol bevalligheeden, zo lieffelyk van taal, zo vrindelyk van réden, zo vol bekoorlikheid, zo heusch, zo mild, zo zoet... ach zuster, zaagt gy haar.
K'merk uw verlieft gemoed.
Maar haare middelen zyn kleen, zo dat haar zéden, manieren vol van deugd, vaak haar nootzaak lyk hebben ontzeggen, dénk nu eens wat vreugde dat men vind, In een te zellen die men zo opregt bemind, En wat vermaak het is, stilzwygend vol genoegen, een eerb're nooddruft, hulp én bystand toe te voegen.
Denk hoe de gierigheid van vader my nu kwélt.
Ik weet geen raad van my te zien in staat gestéld, Om aan die schoone ziel de minste blyk te toonen.
Dat ik de erwentenis van haare deugd kan loonen.
Myn broeder, 'k vat het wél wat u dus zeer ontstélt.
't is niet te dénken hoe ik hier door word gekwéld, wat is 'er slimmer als dat woek'ren, en dat spaaren, de gierigaart moet dóg voor andere 't goed bewaaren.
Wat baat ons géld, én goed, en dat verrukkend goud, wanneerwe lustloos zyn, én ziekelyk, én oud.
Men houd ons veel te kort, ik kan 't niet langer dulden, Terwyl ik over al my steeken moet in schulden, Slegs om myn onderhoud, ik moet, gelyk gy weet, Zo wél gelyk als gy, om ecrelik gekleed Te gaan, de winkeliers, én kramers 't goed af borgen, Dat my van tyd tot tyd doed onophoudlyk zorgen.
Ik ben van mening nu by vader te onderstaan, hoe.
Hoe 't my omtrent myn min, en vryen zal vergaan.
Zo hy ertégen is, zal 'k my van hier begeeven, Om op een andre plaats gerust én stil te leeven, Van 't geen den heer, en 't geluk my zullen bien, dies laat ik over al om géld op intrest zien.
Staat nu uw zaak als myne, en vader is er tegen, Zo laaten wy te zaam ons voort naar andere wégen heen schikken, van hem af, en schudden t jok, te straf, Vol vuile gierigheid, van onze halzen af, Daar hy ons altyd tog zal zoeken meê te plaagen.
Ik zie 't zo wél als gy dat hy ons alle daagen Meer réen tot klaagen geeft om onze moeders dood, en dat.
Ik hoor zyn stém, laat ons in deeze nood Vertrekken, om malkaat in vryigheid te spreeken, van 't geen ons nog ontbreekt, men moet niet blyven steeken Om zyn hart'nekkigheid vol moet te keer te gaan.
Wel, vagebond, ik zég ga daatlyk hier van daan.
Wég, zég ik.
Uit myn huis, ik wil geen tégenspreeken, voort pakje spillen, of ik zalje beenen breeken.
Jou meester gaauwedief, galgvogel, voort, voort, voort, JASJE.
Wie heeft zyn leeven van zo ouden gryn gehoord.
Ik loof, met oorlof, dat de droes hem heeft bezeten.
Gy prévelt binnens monds.
Js. digitized by google.
D en blyspel.
13 JASIE.
Wél ik wou gaaren weeten Waarom ik weg moet heer.
Wel, hangbast, pakje voort, eer ikje kyken doe door t venster van een koord.
Wat heb ik u gedaan?
Zo veel dat gy zult wand'len, ga voort.
Uw zoon, myn meester, die wat heeft met my te hand'len Heeft my wél hoog belast dat ik hem wagten zou.
Ga, wagt hem op de straat, niet hier, dat zég ik jou.
Ik wil niet dat gy staag, met kyken, en met gaapen, myn doen beloert, om zo u voordeel uit te raapen, 'k wil geen spion, die steeds by licht en duisternis Hier waart, of van myn goed ook iets te steelen is.
Die met zyn oogen zwiert door winkelen én hoeken.
't is alles vast in slot, hier valt niet veel te zoeken, noch steelen, en gy staat op schildwacht, nacht én dag.
Ik fluit al wat ik wil, schoon ik het zelfs nooit zag.
Ik wil op schildwacht staan, komt hy my niet verspijden Die agt slaat op al t geen hy by my ziet geschieden?
Ik beef uit vrees dat hy... Maar zyt gy wel te pluis, om niet te zeggen dat ik geld hier in myn huis Verborgen heb? jasje.
Hebt gy dan geld by u verborgen?
De vrek, 14 GOVERT.
Neen, guit, dat zég ik niet, heb ik geen Reen te zorgen. Dat gy mogt zéggen, dat ik géld heb?
Éven of my dat wat scheelen kon.
Je maakt het my te grof, jou snapper, zwyg smoel toe, al kort, of t zalje rouw'en.
Hyligt 'k zou met dees stommert ligt jou bakkes aars wat touwen.
hand 'k zég nog eens, gaat 'er uit.
JASIE.
Wel nou ik ga 'er uit.
Maar zagt, neemje ook wat mee?
Wel neen ik, dat s verbruit.
Kom hier, laat my eens zien, kom toonme straks jou handen.
De andere ook.
Daar zynze, wélk een schanden!
Meer handen.
JASJE wel hoe is 't, ik heb geen handen meer.
Dat liegje, schelm, laat my voort voelen of ik zweer.... jasper.
15 JASJR.
'k ben daar, voel vry.
Hy betoont.
voelt Deeze broek is vol van dieve zakken, hem.
Daar zy t gestoolen goed behendigjes in pakken, Want heelders zyn zo goet als steelders, k steek de walg Van zulk een dragt, ik wensch die brocken aan de galg.
'k zou my verheugen zo ik hem maar kost besteelen.
He, watte?
Die toon zou my wel ligt verveelen.
Dat je my al rédelyk wél bevoelt.
Hy bovoit Dat wil ik doen, zie daar eer dat je me bedroelt.
hem JASJE.
De drommel haalt de vrék, mêt al zyn zotte grillen.
Ik zeg dat de droes de vrékken niet mag willen.
GQVERt.
Maar van wie zegje dat?
Van vrekken, t zy wie t zy.
Wie zyn die vrekken, he?
Honsvotten, rekels, fy.
Google de vrek.
16 GOVERT.
Maar wie verstaat g'er meê?
Waat moogje het hooft meê breeken.
Ik meen al wat ik meen, dat raaktje niet, ik wil, nu weeten wat voor een.
Je meent, van wieje spreekt.
'k sprak van myn muts zo éven.
Ik zou jou, jasper, op je muts dan wel wat geeven.
Wilt gy verbieden dat ik gierigaarts begreep, en die vervloek, myn heer?
Ik zégje houwe bek.
'k noem niemand.
Ik zal jou straks opje bakkes touwen.
Wél die die schoenen past die kanze voor zich houwen.
2. loio.
Iatende hem een tas van zyn rok zyn.
Zie nog een zak, zie, ze daar is niet in GOVERT.
Kom geef het my slegts weer, 'k zal u niet meer belasten.
JASI.
Dat gy my ontnaamt.
Hoe moogje my belasten.
17 GOVERT.
Duimpje op.
Hei, hei, loop voor den duivel vent.
Dat paspoort is by my niet al te wel beként, GOVERT.
Ik zet het jou op jou conscientie... booze tyen.
Ik mag die knécht, die fiel tog voor myn oog niet lyen.
TOONEEL VIERDE ELIZABETH.
't is geen kleine zorg, een groote somme geld In huis te bergen, die 't op intrést heeft gestéld Is zeer gelukkig.
want ik derf niet meer vertrouwen Als net zoo veel maar om schaars huis te konnen houwen, het is geen kleine moeite, een plaats in duisternis Te vinden, daar het géld voor dieven veilig is, 'k betrouw geen kisten meer van yzer zyn maar 9 hokken, Daar elk op loert, 't is maar om dieven mey.
De lokken.
Ik weet niet of het wel of qualyk is beleia, dat ik vier duizend pond, die my was opgezeid, k t huis kreeg, dat ik die heb in myn tum b egraaven.
Vier duizend pond aan goud, men moet'er lang om draaven Het is bylo een som, die... hier komt Elizabeth en lode wyk te voorschyn.
wat gaat my aan.
Ik loof dat ik myn zelfs heb door myn drift verraan, en in myn eenigheid daar hart van heb gesprooken.
LODEWIk.
Wat doeje hier te spooken?
Hebt gy hier lang geweest?
Wy komen zo eerst gaan.
G. overt.
Gy hebt gehoord... lodewyk.
in wat?
GOVERT, gy hoorden 't aan zeid heb?
Wat ik ge lodewyk.
Al, al, ik kan t wel mérken.
ELIZARÉTU.
* o!
Vergeef 't my.
'k kan 't wél zien, ik zei men moest veel werken, En slooven, eer men wint aan geld vier duizend pond, dat die gelukkig was, dieze ooit tot zynent vond.
Dat wy niet spraaken was uit vrees van u te stooren.
Ik zeg dit, of gy ook verkeert had mogen hooren, En u inbeelden mogt, dat my toe kwam dat géld.
Lo¬ Digitized by google blyspel.
19 logey.
Wy hebben nimmer ons in vaders doen gestelt.
wou den hemel my vier duizend pond vergunnen.
Ik loof... GOVERT.
Zég, zou men wel iets grooters wenschen kunnen?
't zyn zaaken... GOVERT.
Ik hadse wel van doen.
Ik meen dat... GOVERT.
Dan was ik heel herstélt.
GOVhart.
Ja, ik vergat Het klaagen, ik zou nooit na stette tyden vraagen.
Wie heeft tog minder reën, als gy, om ooit te klaagen?
Daar yder een wel weet dat gy hebt overvloed.
Ik, ik, dat liegenze al, ik overvloed, ik goed, geen grooter leugen kwam my immermeer te vooren.
Die 't zeid dat is een schelm.
ELIZABETTA.
Ei, wil u niet verstooren.
Myn cige kinderen verraaden my, o pyn!
Die u voor ryk schat, hoe is dat uw vyand zyn?
Al zulke praatjes, uw verquisting, en uw praalen zal nóg eens oorzaak zyn dat men my af zal haalen en moorden my by nacht Al wat ik heb in huis Om dat men door uw doen my voor een rykert acht.
Hou ik een groote staat?
Wat zegje, séldreweken, wat s schandelyker, zeg, als zo breet uit gestreeken Te pronken over straat, die strikken moorden my.
Zy is hovaardig, maar zo slim nog niet als gy.
't schreeuwt tot den hemel toe, aanschouw men al die zaaken Bezie het zélvereens wat zal men hier van maaken.
gy mishaagt my, zoon, het gaat te hoog, het stuit, gy ziet 'er my zo wild, én zo marquizig uit, dat gy u aan myn goed hebt ligtelyk vergeeten.
Ként gy my voor een dief?
Wel, vrind, hoe kan men t weeten Waar krygje t tog van daan?
het is waarachtig schand.
Ik heb wanneer ik speel, 't geluk vaak op myn hand, en alles dat ik win dat hang ik aan myn kleeren.
Daar doeje kwalyk aan, ik zalje beter leeren.
Speelt gy gelukkig, wél zo zet de gelden uit Op intrest, eerje die onnut aan t gat verbruid.
Ik wou wél weeten, laat ons hier eens wat afspreeken, waarom dat gy uw lyf dus in het lint gaat steeken?
Al dit lardeersel, van die strikken, kwikken, kant, Indien gy 't achter liet, 't was u meer eer, min schand Gy zoud uw rok in plaats van knoopen, konnen haaken.
In plaats van met dat lint uw schoenen toe te maaken, zo kost een véter wel bestaan, en dat gepruik, Dient Digitized by google blyspel.
Dient meerder tot een pracht, als 't nodige gebruik.
Men draagt zyn eygen haar voor niet, al zulke prullen, zyn om de beurzen der bedriegeren te vullen.
Twe honderd gulden kost dien brui wel aan haar geld, zo dat op intrést is van tien persent gestéld, Dat s twintig gulden s jaars.
Gy hebt gelyk myn vader, GOVERT.
Maar zacht ik spreek u flus van deeze zaak wel nader Sus, sus een beetje daar, my dunkt 't is hier niet pluis, Zy geeven daar de leus, 'k hou van geen beurs geluis, wat doeje daar met die grimatsen en die grillen?
Wy zouden beiden u wel eenmaal spreeken willen, en yder is beschroomt wie dat 'er de eerst zal zyn.
Ik heb u beiden ook wél wat te zeggen.
T myn.
Dat is van huwlyks wérk, en diergelyke zaaken.
't myne ook van huw'lyks w'ek, dat u en my zal raaken.
Och, kind, wél hoe dus vreemt van aart?
Hoe, zyt gy voor de naam, of voor de daad vervaart?
Het kan ons beide doen in vreugde of droefheid leeven, 't is al naar dat gy 't neemt, 'k zal u niet tégenstreeven, komt u gevoelen met het myn' maar overéén.
Gy zyt voorbaarig, zagt, ontstél u niet, neen neen, ik zie wél wat u scheelt, gy hoefd geen zorg te dragen, gy zult met reden u daar over niet beklaagen.
Ik maak dan een begin van eenden af, hebt gy hier niet omtrent gezien een jonge juffrouw?
zy heetdeliaan.
LODEVYK ja.
7 GOVERT.
Iy ELIZABETH.
'k heb daar van hooren spreeken.
Zoon, hoe bevind gy haar?
Aan haar schynt niets te ontbrecken.
Haar weezen, en gelaat?
Is zédig, vol verstand.
Haar omgang, haar manier?
Geen béter in het land.
Zeg, isse niet wel waart om eens op haar te dénken?
Ja vader.
Die 't geluk eens zulk een bruid kwam schenken Zég, was dat niet gewenscht?
** LODEVYK.
Dat was een groot geluk.
Ghyvert.
Wat dunkje, schyntze niet te zyn een meester stuk Van dengo en zuinigheid?
I.... louis.
Wie zou 't betrouwen, die zo gelukkig was van zulk een vrouw te trouwen?
Geen mensch.
Maar een kwaal, een onluk vrees ik nou, dat zy zo veel niet heeft als ik wél wenschen zou.
O vader, aan het goed is zo veel niet gelegen, Wanneer men zich in de égt met zulk een vrouw mag geeven.
Vergeef, vergeef het my, maar is 'er zo veel niet, aan and're zaaken vaak men 't weezer gewonnen ziet.
Wel dat verstaat zich.
Wel het is my lief te hooren.
Dat deeze zaak u kan benéffens my bekooren.
Haar zédige ommegang brengt my in zulken staar, Dat, zo 't met haar middelen niet buiten gissing gaat, ik haar te trouwen meen.
LODEWYx.
Gy haar te trouwen?
GOVERT te trouwen.
Wie gy, myn heer? devropje.
Gy schynt u vreemt te houwen.
Ja, ik, ik, ik, ik, ik.
'k word flaauw, 'k vertrék.
GOVERT, ELIZABETH.