floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Niet een vees, niet een sier, gy lie cont passeren Voor Lied met Eer soo wel als ick Gores.
Wilde gy u exstimeren By ons?
maer wat een onverstandige Beest is dat?
Aen u Vader groeyt de vuyligheydt en ghy hebtse gehadt En ick hebse noch, wie van ons dryen sout beste wesen Gores.
Ick ick, Livyn.
Dat ’s waer want gy beroemt u datge syt genesen Het rinckel roeyen is t’uwent verandert in modestigheydt Onkuysheydt Gores.
Ick maeck vande noodt een Deught en denck t’is mijn Saeligheydt Dat t’soo gecomen is: Livyn.
Ia laet u dat getroosten Gores.
Wanneer ick over-peys wat Vrucht de Fielen oosten.
Wat crancker arbeyts loon, soo weet dat ick my ken Geluckigh, dat k’in tydts daer uyt-gescheën ben: Oft ick eens anders spot altyts sal moeten proeven, t’Gemoet sal meerder rusten al’t gemoet der Boeven, Die d’onrust achten lust, en wapperen aen den schrick Des Eeuwighs Herts gecnaegh: en allen oogeblick Op’t ruyschen van een Loof op’t craecken van een deur met grouwelen beseten: Daer’s niemant die sich selfs soo ver’ ooyt heeft vergeten, Van reden af gepaelt, die noyt op het gemoet.
En is geclopt geweest, en min suer als soet In dertelheden vont: ick derve vry getuygen Dat ick meer rust en vre cond’ uyt de smert gesuygen Die my wert aengedaen, door handen des Barbiers, Als uyt de streelingh die ick ghenoten heb’ van Venus Cameniers.
Ducker hoe schrickelijcken, hoe geweldigh vervarelijcken Maeckt gy ons: Maer al maeckten g’ons als den baerelijcken Duyvel selfs, wy hebben de const, dat de wyst’ van al noch voor ons strunckelen sal.
ADOLF droncken synde BYKOMINGH.
WIe moeyt hem daer, wie?
wat seghde van mijn strunckelen?
Wat brillet u oft ick strunckel, ick wil strunckelen, En ben ick Sat ten heeft u geen Gelt gecost want Ick heb betaelt: oft ick strunckel niemant En heeft daer me te doen: ben een Man met Eeren Onkuysheydt Daer ick’t gecocht heb sout gy’t strunckelen wel voor niet leeren t’Is vanden Beggerschen Nantesschen gebrande Wyn Daer af strunckel ick soo, Sode wode wey alst moet gestrunckelt syn.
Maer mijn Ziel strunckel ick soo?
sy wilt my een Kint t’Huys stieren, Sou ick dan niet strunckelen?
ick heb wat gaen swieren En willens sat gedroncken inden Nantessen gebrande Wyn Dat gaet’er nu naer toe, sode wode wey alst moet gestrunckelt syn Lachte daer me?
en ick soud’er wel me grysen Ick sal daer door de glaesen flanckeren, datse ysen Sal, dat se my die bottigheyt meynt te doen, dat Swyn, Dan gaen ick weer sode wode wey inden ghebranden wyn.
Ick sal de rekeningh van haer geliggen onthouwen Wy connen soo wel rekenen als de Vroevrouwen: Wat meynense dat w’Esels syn?
en dat men’t profecy acht Al dats ons wys maecken?
neen, neen niet eens gedacht Ick sal daer gaen redementen en het Huys ter vensteren uyt smacken Sy sal daer wel me gebrilt syn, ick salse wel lacken Ick sal my Meester maecken van’t Huys en al den bras Al stont’er de Vader op Gores.
Wel Adolf, Adolf, Adolf.
Adolf was Eens Mothouwer, maer ick hebt ghelaeten blommen herten.
Onder Benefitie van duysent quaeder perten Dan die het my verwyt die is een doode Krengh Gores.
t’is van Outs ghemeen Wee die de waerheydt aen den dagh brengh.
Maer Vader soo k’u niet vonden had’ ick had’ u loopen soecken In Kootjens, in straetjens, in gangen, en in hoecken Onkuysheydt Vaerken Lief in hoe langh en heb ick u niet gesien Willecom Vaerken, willecom Adolf.
Wel wat sal hier geschien?
Willecom Adolf.
Meynde my door dien middel te vercrachten?
Kende iny niet ick ben Livyn Adolf.
Livyn?
U Vrou saliger gedachten Was mijn Moeder Adolf.
Saligh en is de droes geen breeck-spel Livyn.
De goey Vrouws Ziel scheeden noch soo noy uyt haer Oudt vel: Och armen t’was haer noch soo suer de Wereldt af te sterven Om dat sy vrees had’ het Bordeel met den Hemel te moeten derven.
Soo isse dan Doodt?
Daer en is niet sekerder als dat Adolf.
Dat men een generael vieringh doet door de gantsche stadt Want ick ben Wevenaer geworden te goeder Ueren, Ha wat Man ben ick nu, hoe sal ick het nu uytvueren?
Men sagh selden Man bly van aert Als op den Trou-dagh en op syn Vrouwen uytvaert.
Waer syn die trage Bombammers, die ellementse luyers Luyt victorie luyt: Sa bespreeckt een hondert Bier-Kruyers Om al de Brouwers Kelders te lichten van hun Bier Met vry Accys dat al de Werelt nu goed’ Cier Maeckt, eens weld’ en is niet altyt Armoe geleden.
De woorden syn wonderlijck goedt, k’hou veel van die reden Maer meerder vande daet, Adolf.
Doen?
ick sal’t doen al sou ick’er een marcquiesaet Om vercoopen: Toeft wat ick moet eens waeteren             Binnen.
Livyntjen ke wilt hem syn hooft wat helpen callefacteren Onkuysheydt Dat syn herssens niet en loopen in eenen anderen sin Te weten dat hy de slemp geeft, en gy en cont niet min Want g’hebt het my belooft Livyn.
Neen gy en cont niet schaeven, Gores.
Elck is meester in’t syn, en ick can wat den braven Placedo spelen, want terwyl dat my mijn Vader verstiet Hiel ick daer mè het Lyf, anders en ded’ ick niet Als leven op de slemp tot coste van een ander Waer inde Herrebergh was t’geselschap by malcander* Daer voeghden ick my by rechts met een Pintien Bier En daedelijck brocht men ’t my, dan maeckt en ick manier Van heel beschaemt te syn dat ick hun Bier moest drincken En dat ick uyt mijn Pint niet en vermocht te schincken In hunnen Beker: en dat Eerbaer hert beviel een jeder wel: Tusschen beyen songh ick jet nieuws: oft sprack een Pastorel, Een referyn, oft een stuck van een Comedie, Oft een klucht, oft Sonet, oft een deel Tragedie Want daers niet bequamer tot de Pluymstrijckery Als datmen sigh can b’helpen met de Poesy: Wasser dan een die met een blinden jever Tot dichten was gesint en die de rymen liever Leerden kennen als welck dat hcm’t nutste was Die brocht ick in’t geloof dat den Roomer en ’t gelas Groote helpers syn om een Poëtelijcken Geest te stichten Ick sey men can geen Rekels leeren dichten, De const is Vyant vanden Gierigaert, Maer sprack het groote schant dat jemant Gelt bewaert: Langhs desen Wegh ded’ ick my vryen slemp bereyen Ick maeckten hem t’Gelt beu en ded’er hem af-scheyen Als had’ hy een Peert op’t Stal dat Haver Adt en Goudt scheet Al gaf hy my de slemp soo dé ick noch de weet Aen de Weert dat hy syn rekeningh soo sou cleiren Dat ick goedt hebben sou om s’anderdaeghs te teiren, Oft soo niet dat hy dencken moest dat hy dien Calant eens had’ gehadt Onkuysheydt Want hy aen my verhangen is dat hy om k’weet niet wat My willen laeten sou, ADOLF BYKOMINGH.
HOe langh is de Hoer de Moort gesteken?
Het is nu desen dagh just een-en-twintigh weken Adolf.
Die Hoer!
Hoe schandaliseert d’u Vrou?
dat heeft geen fatsoen Livyn.
Ist niet waer, quaet van een dooden te spreken en behoormen ommers niet te doen, Al isser soo een mottigheydt dat behoorde willens te vergeten Wat profyt doede met de vremde dat op de Mouw te speten?
Ey, ey, oft ick het sweegh t’is duysentmael verseyt, Wel gy jonghe Beest waerom hebdy soo langh ghebeydt Om my de weet te doen?
Ick ben van daegh eerst comen Ick had’ den Wegh over Brusselen genomen Om te sien het Heerlijck en vermaert Boven-dael, Maer och armen ick vont het daer soo cael Als hier inde Lepel straet van Meyskens vander gilde En als ick de redenen daer af weten wilde Seydense hier is een verbrandt door ongeval En de gensteren broeyden nieuw’ Hoeren en vloghen over al, En half soo veel geseyt was genoegh om verstant uyt te raepen, Gores.
U Vader geeuter af my dunckt hy sou wel slapen, Adolf.
Neen ick gaen eerst by Petronel stellen een Redement Livyn.
Com com, beschenckt ons eens ick sal u mijn Moeders Testament Onkuysheydt Laeten sien, heel tot u voordeel, dat daer langh ghelegen,, heeft: En wie mijn eyghen Vader is, die mijn Moeder altyds verswegen,, heeft Om dat s’hem had’ belooft voor haeren sterf-dagh Niet te noemen: t’is hier een treffelijck Man soo k’haer gelooven magh, Die om dat hy g’hout was, wanneer mijn Moeder swaer,, ginck Haer duysent Guldens gaf, mits dien dat sy van daer,, ginck Verstellen haere woon binnen de Stadt van Brugh Waer sy van my gelagh Adolf.
En’t Merck op haeren rugh Waer had’ sy dat gehaelt?
oft was haer dat geschoncken Van uwen Peter, seght?
Nu Vader, Vader gy syt droncken Adolf.
Neen dat weet ick al te wel dat s’een Brandt merck had’ Maer t’was uytgesneen k’en weet niet van wat Stadt, Livyn.
Gy droomt al, com Vader com Adolf.
Soude my beschencken, Livyn.
Iae ick Adolf.
Sa dan Livyn.
Gaet me Gores.
Ick vergeet my in’t herdencken Oft gy mijn Maeghschap syt, naer u vertellingh soudt connen geschien Want ick heb’ dickwils hooren mompelen onder de Lien Dat mijn Vader eens syn Meyssen heeft uyt-gecocht die deur,, gingh Livyn.
Comt ick sal’t u schriftelijck thoonen soo raeckte uyt de keur,,ingh.
Onkuysheydt VIERDE UYTKOMST.
SANDRYN, PETRONELDie Clopt aen de Deur.
Sandr.
WIe clopt daer?
Vrient Sandr.
Wat vrient?
Ick ben’t Sandr.
Petronel Wat meynder me gy dril, gy onverstandigh vel Dat ick naer u altydt sal moeten blyven wachten?
Is ’t noch niet laet genoegh sieget met eenen Nachten Uyt, ha gy Fielin Petro.
Moederken vergevet my nu Sandr.
Als Vader uyt’er stadt is can ick gheenen Wegh met u Maer laet hem t’Huys comen ten sal hem ongeseyt niet blyven, Petro.
Gy sont my selfs uyt wat wilde dan al Kyven?
Daer had’ een oogen blick Werckx Petro.
K’heb my wat vergist Inden tydt.
K’wert aenvaert, Sandr.
Van Signjoor de Quist Die sprack m’aen en ded’ u goeden Avont bieden.
Seyd’ hem van u Vaders uyt’er stadt syn?
Ia dat geschieden Sandr.
Comt in Huys, gaet metter haest te bed’ en slaep wel Petro.
Nacht Moederken Sandr.
Nacht Dochter, nacht Petronel Onkuysheydt VYFDE UYTKOMST.
JAN DE QUIST.
BRenght dan Kinders op beter Verckens mesten Men behaelt dan noch danck alsmen de Beulingen geeft ten besten.
Van de Kinders, naer al de cost en arbeydt die m’er voor doet Behaeltmen smaet, en leet, teiren het hertschen Bloedt Van hunne Ouders af, en van hun beestelijck Leven Willen s’alleen de wyt aen d’oude Ouders geven, Als oft m’hun op den hals de Deught verboden hadt K’verbie t’hem niet, dat hy goet doet, wat roer’et hem dat Ick naer mijn lusten leef, dewyl hy van gelijcken In alle Fieltery den Vader niet wilt wijcken: Hy is een Ypocriet die schyn soeckt van Berou Alleen om dat hy maer my connen last’ren sou.
Soo can het snootste Volck en booste Aerts Tyrannen t’Schyn heyligheyts gebruyck om soo gants uyt te bannen Die hun de wegen stut van lust en Heerschappy Soo voeren sy de Deught aen tot de Tiranny.
Ick acht de Fiel my tracht door quellingh te doen sterven Om dat ick leef te langh en hy mijn Goet sou Erven Maer dat ick heden docht, te syn mijn lesten stont K’verbranden Huys en al mijn Goet tot inden gront, Oft sou’t noch desen Nacht de snootste drillen schencken Men moet oock al-te mets om d’arme Slooren dencken.
Maer u, die maeck ick uyt als ballingh in mijn Erf: En soo gy brenght te weegh dat ick van Droefheyt sterf, K’wil voor die Sottigheyt, en sinneloose Buyen Mijn Lichaem, tot een spot, met Vesten doen beluyen.
K’laetse treuren die willen, ick wil gaen vrolijck syn Hy clopt aen de Deur, Sandryn door’t Venster.
Wie clopt daer?
Doet open Iouffrou Sandryn Onkuysheydt Sandr.
Gy Signjoor de Quist?
Ia, is uwen Man buyten Sandr.
spreeckt wat properlijck Ian.
Comt de Deur ontsluyten Sandr.
Ick soud’ t’wel doen maer mijn Dochter is noch niet te Bed’ En de Deur gaet hart op, Ian.
Ey, dat gy daer niet beter op en let Smout de Leen wat, en’t slot Sandr.
Dat is nu ongelegen, Gaet noch een Straetjen om sy sal licht daer en tegen In slaep gevallen syn, Petronelleken gaut u Kindt Hoe sauwelde soo?
ick hoor u noch, t’is laet, gy diendt Slaepen te syn want morgen moete tyelijck op wesen Petro.
Ick gaen Moederken en had’ ick maer gelesen Sandr.
Sy leest vast seet sy: g’en hebt sulcken Dochter niet veel gesien s’En sou niet slaepen gaen oft s’heeft gelesen op haer bloote Knien En sy sucht dat de Camer dreunt: ick hou datt’et een uytvercoren,, is En s’is soo goeden Maeght als een Kindt dat eerst geboren,, is Ian.
Weet gy dat wel?
Seker Ian.
Wat ist oock als m’een dingen seggen wil?
Ick saghse daer flus by een lichte Klickspil Een seven dobbel Hoer, en k’hoorden aen hun reden Dat t’oude kennis was, die niet alleen van heden Oft Gisteren had’ geduert: en die een vodt behart Die is een vodde mè af swoer sy haer soo swart Als een gedoofde Kool, Sandr.
Dat syn maer viese grillen Mijn Dochter is soo niet dat die een Hoer sou willen, Met Oogen aengesien: Ian.
,, Besiet sy maer haer Moer ,, t’Is ongetwyfelt datse siet een Oud’ geveynsde Hoer.
Onkuysheydt Sandr.
Seghd’ jet?
Ick segge dat ick fluskens weer sal comen Hier langh te staen daer wordt licht acht op my ghenomen Sandr.
t’Is waer Ian.
Het gaet u wel, Ick gaen hier achter om Een Pintjen tappen doen en haest ick weder com.
PETRONEL, Gheveynst haer te verhangen.
WAer maeck ick hier de Strop vast?
hier syn geen Clauwieren Soo ick een Nagel slaen dat sal geweldigh tieren Dat t’Moeder hooren sal veel eer als ick begeir Ho, ho, ick sien hier wat; nu ben ick seffens cleir Dat hout genoegh, die Koor sout oock wel dorven wagen Al waer’t om acht oft thien van mijnen slagh te dragen: Dat staet oock schrickelijck, dan t’moet syn, maeckt moet; nu, Nacht Moederken lief, och moederken, dit’s den lesten Adieu Nacht Vaerken, nacht Moederken, willet my toch vergeven Dat ick my desperaet ellendigh brengh om’t Leven Nacht Moederken lief, noch eens goeden Nacht voor het lest.
En hoortse dat niet?
en ick schreeu nochtans al mijn best: Het schynt dat’s onderwesen is om my eens te laeten gaen mijn gangen Want dat ick’t van sin waer ick had’ my wel drymael sins verhangen Ia Moeder en paste anders op u Dochter niet?
My dunckt ick hoorse nu: Adieu Moederken lief, siet Het jammerlijck endt van uwe Liefste Dochter Wel noch niet?
en noch niet?
comt dan.
wat uytgesochter Spel is dit?
scheerde my?
en syd’ het niet van sin Te hooren soo schee ick’er uyt?
want ick crygh’er verdriet in.
Onkuysheydt Moederken, Moederken, adieu adieu hoe deir’lijck Sult gy u hebben als g’u Dochter soo verveir’lijck Sult sien?
bedroefde Vrou Adieu.
Sandryn spreeckt van Binnen.
Is dit niet mijn Dochters stem Die soo erbermelijck claeght?
och mijn voor-hooft wort clem Van’t anghstigh sweet Petro.
Wilde my tot geen spyt,, syn?
Soo hoort dan doove Jut het sou nu ommers tydt,, syn.
Dit’s den lesten Adieu: Moederken lief vaer voor Eeuwigh wel Sandr.
Wat ghebreeckt mijn Kindt mijn lieve Dochter Petronel?
Och s’en is op haer Bed’ niet!
Petronel lief wat bedryfde?
Vraeghde gy dat?
ick vraegh oock wat, ick vraegh waer blyfde?
Com siet’et, ick soudt spel licht verbrodden door u taetery Adieu Moederken lief.
Sy geveynst haer te willen verhangen als de Moeder comt.
Mijn Kint, Kint, Kint, Kint, ey my, Wat wilde doen?
och, och, och wat sal ons overcomen Petro.
Moederken!
Dochter!
Belet my niet, Sandr.
Och Kint hebdy voorgenomen Ons af te snoeyen van onsen troost, en eenige vreught?
Ey, ey, ey, eyme, seght lief seght Kindt, waerom wild’ u Ieught Dus deirlijck doen te cort?
Och wiltme niet meer vragen Maer laetme doen Sandr.
Ick ben onweert te dragen Den Naem, u beyder Kint,* Och Moeder soo gy soo genaemt wilt syn Onkuysheydt Soo gunt toch voor het lest aen my de corte pyn.
Myn Kindt ist mogelijck dat g’ons in d’oude dagen Soo schandelijck verdriet soeckt op den hals te jagen?
Ick weet dat myne Doodt u minder smert en rou Sal geven als het geen dat naer noch volgen sou Indien ick levend’ bleef: Sandr.
wilt soo hoogh niet gissen Daer is geen smert soo groot als u alleen te missen.
Ke seght wat datter schuylt?
Te schaemigh is myn tongh Te Eerlijck is myn Hert: dat ick my niet verhongh Sonder dat woort Adieu!
dat heeft my gans verraeyen.
Wat quaeder sinnelijckheydt heeft u hier toe gheraeyen Myn weertste Dochter seght, ey seght wat dat u deirt?
Ick bid’ u dat gy dat op my niet en begeert Sandr.
Ick maen u om de Borsten die gy hebt gesogen En om myn droef getraen, dat gy my ongelogen Seggen sult wat dat de reden is van u mistroostigheyt?
Ten wilt’er niet uyt, hoe wel het Herte op myn tonge leyt Sandr.
Spreeckt uyt myn lief, spreeckt uyt, Petro.
Dien Fiel der Fielen Dien Fiel, dien Fiel, helaes!
t’sal ons geslacht altydt aen d’hielen Hangen, wat sal Vader seggen hy sal hem aen my misgaen Sandr.
Maer lief waer gy voor vreest, neen laet dat op my staen Ick beloof al waert dat gy by manier van spreken By Eet gesworen had’ ons beyde te doorsteken K’vergeeft u en oock uyt vaders Naem: spreeckt ongeveyst Petro.
Seer verre is’t van daer van’t gene dat gy peyst Sandr.
Seght wat ist?
Spreeckt uyt Onkuysheydt Petro.
Will’et my claegen: Petro.
Helaes: ick ben bedrogen, en blyf Kint draegen Sandr.
Maer lief sout gy daerom u en u Kint Brengen om den hals?
Sou ick niet?
Hoe syde soo verblint Dat g’u Ziel, en u Kint, daerom sout gaen verdommen, Weete niet daer gy toe-gecommen syt isser soo veel toegecommen?
Elck dunckt syn ongheluck t’swaerst’ en ick heb’t swaerste veur.
Niet met al, maeckt moedt den tydt draeght alles deur.
Wie heeft u dus verleyt?
Dien Fielt dien aerts bedrieger, Dien geveynsden Ypocriet en waerschynelijcken lieger Die geseemde Tongh dien Eets bevestigaer, Van al wat dat hy swoer was niet met allen waer: Die Beest die over dry weecken van de Pocken is ghestorven Hy heeft syn loon al t’Huys: hy had’ m’oock al bedorven Had’ick tot t’leste toe syn boosheyt toegestaen, Sandr.
Wie ist?
Als ick u soo veel segh en kender hem noch niet aen Dat uytsteecksel dien Cornel van het Regiment der guyten Gores, Gores, Sandr.
Gores?
Hy self Sandr.
Hoe langh conde besluyten Dat gy gedraegen hebt?
Ick houw’et op half dracht.
Treurt niet Petro.
En sou ick, meynt gy dat ick d’Eer soo luttel acht Dat ick sou vrolijck syn en Eereloos te saemen?
Onkuysheydt t’ Geen my nu is misluckt daer sal ick noch bequaemen Tydt toe vinden, en helpen my van cant, want ick ben’t Leven wars: Sandr.
hoe bedroefde my in wat een nauwen Pars Steld’ u Moeders Hert?
hoe sou u d’eer des Werelts Soo naer gaen?
wat Sotterny; sietmen niet Dochters als Peerelts Somwyl over straeten gaen moedigh en prat Die nau geen tydt meer heught dat d’Eere hun besat.
Dat niemant weten sal en can u oock niet schaeyen En t’geen in twyfel is dat hanght aen het geraeyen Van jeders sinnelijckheydt, men geeft licht d’Eer wat schyn, En laet u Moeder u hier van Exempel syn.
Ick wort in goeden Naem by jeder een gehouwen Onder’t getal gestelt van d’Eerelijckste Vrouwen Mits ick geveyns te syn dat meyningh aen my siet, Maer d’Eerelijcke daet en heb ick selfs niet.
Daer is Signjoor de Quist, diens soon u heeft bedrogen Daer heb ick langen tydt veel vryheyt me geplogen De wyl u Vader was den meesten tydt uyt Stadt Petro.
Doede Moeder?
weete van my, ick weet van u oock wat Dat segh ick Vaeder soo haest hy comen is, oft gy sult my laeten betyen Dat ick uyt sal gaen alst my lust, en vryen Met die ick wil, en dat gy niet eens suer en sult sien Sandr.
Maer worde slecht?
K’weet van geenen slecht t’moet soo geschien Oft soo myn Vader comt sal ick’t u verwyten En seggen wat datter van is, al sou m’er, my Doodt om smyten.
K’bedacht dit maer tot een verlichtingh van u Hert Een schant ver’ van’t gebruyck is al te grooten smert K’beloogh myn selven dus, om u gerust te stellen, Maer Dochter sout gy dat aen uwen Vader mellen?
Misselijck ja misselijck neen naer dat ghy met my leeft: Onkuysheydt Sandr.
Och Dochter!
als u Moeder u misdaet vergeeft Sout gy u Moeders dan oock niet vergeten en vergeven Petro.
Ick segh noch eens naer dat ghy met my schickt te leven.
GORES.
t’GEbeurt veel dat het spreeck-woort wordt waer bekent Alsmen van jemant vermaent is hy’er by oft ontrent: t’Scheen dat myn Vader roock in wat Herrebergh wy waren ingevaeren Hy quam just als wy met lesen besigh waeren Van die Livyns geslacht, waer door ick claerlijck en gewis Bekennen moet dat die Daey myn half Suster is.
Myn Vader stont verstelt, met een verwermden Kop: Syn Oogen als een Vier de Borst die swol hem op Ick sagh een stil geheym van boosheyt hem ontsteken Ick vreesden dat hy licht dat sou op my gewreken Mits dat hy dencken mocht dat w’hadden een verbont Om dat hy ons daer’t saem in d’Herbergh vont: Dies streek ick stillekens deur, het spel is nu aen’t groeyen Het gaet dan soo het wil, k’en wils my niet eens moeyen.
WOUTER BYKOMINGH.
WAt heeft de Klock?
Hem, noch Rock, Kous noch Schoen Wat profyt isser aen een naeckte Klock te doen?
Spot met die spot begeert Gores.
Ick antwoort op u vraegen Wouter.
Ja siet dees’ Geckx cap, de beenen en connen hem niet onderschraegen Onkuysheydt En’t worstelt noch om prys: want alle snap, en spot Lampoot, steltaert, en half gehangen, maecken een rot, En gy vielt sinternel van dese fyn,, snaecken De traeghste van den hoop can’t meest fenyn,, braeken Gores.
Menten Wouter hoe valder aen?
hoe over-snoefde m’hier?
K’en weet van de Klock waerachtigh niet een sier Wouter.
Maet comde tot u selfs?
hoe breet hebben’t d’alle snappen By een onnoosel-aert, daer sy maer alleen clappen: Maer seght hun lempen wat, ontdeckt hun wat hun vuyl De Tongh wort sprakeloos en sien gelijck een Uyl.
Om dat ghy kennis waert daerom sprack ick te stouter Wouter.
Wie syde dan?
Kende my niet?
Neen Gores.
Is’t mogelijck Wouter Dat gy my niet en kent?
Ia, ja, nu ken ick u wel Gy syt seer verandert, Gores.
Ick steeck al in een quaet vel Wouter.
Dat dunckt my oock Gores, Gores.
t’Schynt dat gy comt van buyten Wouter.
Daer daedelijck met de Hen Gores.
Wat hoorde van ’t Peys sluyten Wouter.
Niemant en weet’er af elck spreeckt naer syn sinnelijckheyt, Gores.
Het sal al even wel syn al is’t dat wat langh beyt: Men spreeckt van een Houw’lijck wel jaeren langh en daegen En de Peys heeft al wat meer om aen te cnaegen: Wouter.
Den tydt sal’t wysen uyt Gores.
t’Is myn schult dat gy draelt Gy sult nu van u Vrou met blyschap syn onthaelt.
Geen meerder rust als t’Huys, elders is’t dat hier en daer,, schort Onkuysheydt Maer ick verbly my als ick de Ghevel van myn Huys gewaer,, wort, Nacht Gores Gores.
Nacht Wouter, ick wensch u goeden Nacht, Binnen.
Ick weet dat ick myn Vrou nu com seer onverwacht Sandr.
Hy Clopt.
Hebdy geenen Man te wachten, Sandr.
Syde gy’t Wouter?
wilcom, wilcom, ke wilt niet trachten Te comen binnen’s Huys         Hout hem tusschen de Deur.
Wat iss’er dan de Pest?
Oft hebd’ een ander Man geleyt in mynen Nest?
Wat noodeloose vraegh?
Wat dienen dan des’ grillen?
Och Wouter lieven Man!
ick vrees dat gy sult willen Ons Dochter slaen.
Helaes sy gaet groodt Wouter.
Laetme deur Sandr.
Laet’er my by, en slaen ickse niet Doodt Ick moet een schelm syn Sandr.
Gy syt een seer wonder,, Man Geeft toch de reden plaets Wouter.
Wat reen, wat reen, hoe Donder,, can Een Eerbaer Hert dat lyen van syn Kindt?
al stonder boven op Soo sal ickse slaen, Sandr.
Siet Wouter, siet Lief daer hanght noch de Strop Waer een s’haer selven wou ellendigh gaen verhangen Uyt onpatientigheyt: en had’ ick maer half soo langen Tydt gebeyt als wy t’saem hier hebben beyd’ gestaen Sy had’ dat jammerlijck feyt helaesen al gedaen: Onkuysheydt K’heb’ duysent moeyten g’hadt om haeren sin te breken,* En wilt gy op een nieu Haer qualijck toe-gespreken Soo sult gy d’oorsaeck syn dat’s haer selfs verdoen sal.
Wie heeft haer dus ghebrocht tot dese schandt, en val?
G’hebt Gores wel gekent?
Gores de Quist?
Daer heeft sy’t af gecregen wouter.
Wat quelt my die schelm hy quam my daer daedelijck tegen En hielen t’saemen spraeck Sandr.
Och gy doolt hy is Doodt: Wouter.
Hy was’t, Sandr.
Hy en was ’t niet, Wouter.
Hy ded’ ommers, Sandr.
G’hebt een ander in’t hoot Hy en wast niet, Wouter.
Hy wast, Sandr.
Hy en de, Wouter.
Ick segh hy was’t en anders geenen Sandr.
Hy was’t niet.
Ghy lieght’er aen, hy wast, en dat gaet hem met eenen Soecken, hy en can niet ver’ gesyn Sandr.
Com laet’et soo geschien, Wouter.
Neen, soude gy my overstryen dat ick voor myn Oogen heb gesien?
Peeternelleken, hebdy’t ghehoort hoe ick u veur,, sprack Petro.
Hy drongh om in te syn dat bycans de Deur,, brack.
Onkuysheydt ACHTSTE UYTKOMST.
JAN DE QUIST, LIVYN.
ICk moet het bekennen dat gy myn Dochter syt Livyn.
t’Bescheet dat wys’et uyt, g’en cont oock door den tydt Niet loochenen u hant: daer is de heel voorwaerde By welck myn Moeder doen de som van u aen-veerde Tot duysent Guldens eens: waer voor sy m’houwen sou, Haer leven daegen langh; en sonder dat sy ou Sou noemen voor den tydt dat haer het sterven naeckten Ian.
Gaf dat pas dat ghy dat in een volle Herbergh uytbraeckten?