floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
als een weerdige spruit van so veel eel-aardige voorvadren, meede ten verheeven gesag-plaats getroont heeft, so gelieve Uw Ed.
deese geringheid te vegulden met een straal uwer aangeboorene beleeftheid en geduurende verplichtingen t’mywaarts, en schoon het spel na jok sweemt, echter voor goed te keuren mijn enkle ernst, dat sich gelukkig houd met den titel van Uw Edele Achtbaarheids t’Amsterdam den 13.van Hooi-maand, M D C LXXI.onderdaanige dienaar,        JOAN BLASIUS.
PERSONAGIEN.
De Gravinne van Pembrok.
Diana, Geminde van Lidamant, en bewaarde van haar            Broeder Telame.
Lidamant, Minnaar van Diana.
Telame, jaloerse Broeder van Diana.
Akaste, vertrowde van Lidamant, en Lieutenant van            de Koninginnes Lijfwacht.
Valere, vertrowde van Telame.
Tomire, een oude Huis-dienaar van Telame.
Philippien, Dienaar van Lidamant, naderhand onder            de naam van Fielebeert, Stalmeester van den Ami-            raal van Schotland.
Humphrei, Staatjuffer van de Gravinne.
Lise, Kamenier van Diana.
Klingdor, Wake,}bewaarders van Diana.
Wapendraager van de Koninginne.
Sangster van de Koninginne.
Sangster van de Gravinne.
Sanger van Lidamant.
Stads-Roeper.
STOMME.
Een Dienaar van Telame, Akaste, Valere, en ses Pa-            gies van Philippien.
,, dit beteekkent alleenspraak.
Het Tooneel is het Hof van de Gravinne, en het Huis van    Telame, binnen London, daar het Spel begint in d’eene,    en eindigt in den anderen, daar aan volgenden, ochtend.
DE MALLEWEDDING.
EERSTE HANDELING.
De Gravinne van Pembrok en Sangster al singende uit.
Toon: Courante la Reine nouvelle.
I. WAt voelt mijn hart een brand!
Hoe roert de koorts en ’t minnen Mijn siel van binnen, Die de rust verband, En aan de Minnegod geeft overhand.
Is swijgen, of is spreekken best, Waar hy sijn standaart vest.
Die my doet hijgen?
Sal ik het swijgen, Of spreekken, wie mijn minnedorst niet lest?
Rampsalig Vrowwebeeld!
Swijg ik, soo moet ik sterven, En ’t leeven derven; Wie is dan geteelt, Die, als min-trooster, my sijn hulp meedeelt?
Spreek ik, wat baat doch oor mijn vlam?
Die ik om hem vernam, Die deese daagen, Met liefd’loos klaagen Soo koel voor mijn verliefde oogen quam.
Breek uit min-voedend hart; De brand raad u te spreekken: Sijn hart t’ontsteekken, Dat in ’t minnen mart, Is een verlichting voor uw swaare smart.
Neen; swijgh mijn tong, dat is uw plicht; Brand ik door sijn gesicht, Sijn ongevoelen Sal my weêr koelen.
Dus blust hy vlammen, die hy heeft gesticht.
Ik swijg en spreek dan niet, Nu spreekken, noch mijn swijgen Niet kan verkrijgen; Maar dat hy my vlied, Schoon hy mijn hart om hem siel-toogen siet.
Na dan sijn schoonheid yvert in Afkeerigheid van sin, Leef ik verweesen En ongeneesen, En sterf, het sy ik spreek, of swijg, van min.
Grav.
Mijn geest door koortsigh bloed, tot smachtens toe, aan ’t quijne’.
Verquikt door uw gesang.
Doch eer hier volk verschijne Is ’t noodig, dat men flux wat dieper hofwaarts ga, Daar schaatrend’ Echo bootst een heldre voorgalm na.
Wandelen door den Hof, langsaam na binnen.
Lidamant en Sanger.
DE blond’Aurore, die het bloem- en boom-loof seegent Met drupp’lig morgen-dow, als kristallijn, bejegent Mijn greetig’ooren met doordringend stem-geluit; Wiens schelle toonen my soo kitt’len, dat ik uit Het klimmen, daalen, staan, en breeken, de Gravinne Van Pembrok hier vermoed’.
Wilt insgelijx beginne’ En hef uw weerklank met verliefde regels aan, Tot ik, al singend, langs geschoore Ipe-blaân In dees haar hof-schaaw haar genaade mag ontmoeten.
Word gesongen.
Toon: Aire Italienne.
I. GOdinne!
wiens oogen Van godlijk vermoogen Tot minnen, tot minnen bewoogen, Wat voel ik, min-dronkken, Uw gloeyende lonkken Mijn hartje, mijn hartje ontvonkken!
Mijn hartje van binne’, Lijd brandende minne, Wie kan die, wie kan die verwinne’?
Die opwaarts gereesen, Bepurpert mijn weesen, Dat bleek was, dat bleek was voor deesen.
Te traanen langs kaakken, In ’t hartje te blaakken, Sijn minnaars, sijn minnaars vermaakken; Wie kan die twee vlaagen, Die my soo belaagen, Noch langer, noch langer verdraagen?
Doch laat ghy uw straalen Op Lidamant daalen Om adem, om adem te haalen, En ik u niet derve, Maar weermin verwerve Voor ’t vonnis, voor ’t vonnis van sterve.
V. Soos weer ik, schoon-oogde, Daar London op boogde, Dat ghy my, dat ghy my verhoogde, En dat u daar neeven De macht is gegeeven Van sterven, van sterven en leeven.
Sy nadert, laat ons langs die bron-streek haar begroeten.
Lidam.
en Sanger na achteren van ’t Tooneel binnen.
Valere.
Akaste.
HOe!
komt de Vrow Gravin hier daadlijk in haar Hof?
Aka.
Ia, yder morgen meest verlucht s’haar hier, om of Sy door die middel mocht haar traage koorts vergeten Die haar, vier maanden lang, swaarmoedig heeft beseten.
kunnen d’Artzen hier door een verquikbre raad Haar niet bevrijden van dat derdendaagse quaad?
Sy blijft, soo gy haar liet, schier een van d’ongesienste.
Soo hoog-geboore vrow, en van soo veel verdienste’, Behoort te hebben een min-ongelukkig lot; Om dat sy geestrijk, veel geestrijkke saamen rot.
Wil sy verlichting vind voor haar ontsteekke pijne Meer in hun onderhoud, als in de medicijne.
Tot tijd- en koorts-verdrijf scherpt sy haar, met, en by Kunst-broeders van Apol.
Gy sult een gansche ry By haar versamelt sien, deur-wijs en uitgeleesen.
Haar Hof schijnt openbaar een Letter-school te weesen, Daar yder Edelman, van wat hoedanigheid, Sijn onbeschroomt gevoel in volle vryheid seit, Waar van sy vonnist; en, wijl sy heeft brein ten voordeel, Laat sy ons vruchten sien van haar uitneemend oordeel.
En als de kunst bestaat in d’eevenaar van reên, Soo swigt die wijse groep, en swijgt voor haar alleen.
Daar is gerechtigheid, van afgunst vry, te vinde’.
Ia, ’k weet, sy booven al de Poësy beminde, En dat het edel bloed in dit doorluchtig Hof Haar onderhoud met rijm, gesang, en minne-stof.
Daar komt sy.
Heer Valeer, laat wy ons ’t haarwaarts wende’, En voegen ons by die geleerd’ en eedle bende.
’k Hoor singen.
De Gravinne van Pembrok met een Sangster en Telame samen uit, neevens Lidamant met een Sanger, die het volgende aan de Sangster van de Gravinne in schrift overgeeft, en saamen opsingen.
Akaste en Valere koomen van tersijden by haar onder ’t singen.
Toon: Eerste Musquettier du Roy.
I. O Min-god!
grootste God der Goôn Heeroud van duisend Minne-boôn!
Waar houd uw Godheid haare Troon?
In dit mijn blaakkend hart?
of in Asteria, mijn Siel-godin Haar tint’lend oogen, die ik min?
Soo ik mijn needrig’ oogen sla Op ’t straal-licht van Asteria Mijn leevens Noodstar, waar ik ga; Dan sie ik, dat gy Vierschaar spant, En uwe Godheids seetel plant In haar gesicht, dat my verbrand.
Maar, let ik op de minne-gloed, Die ik van sprengkels af door ’t bloed         En in mijn hart heb opgevoed, Dan sweer ik, dat uw Godheids stoel In dit mijn hart is, daar ik voel Dat ik, als een Salmander, woel.
O Min-god!
grootste God der Goôn!
Ontsaglijk en aanbidlijk, schoon Gy eewig houd uw Godheids Troon In dit mijn blaakkend hart, of in Asteria, mijn Siel-godin, Haar tintlend’ oogen, die ik min.
Lidamant, is dit uw werk?
voorwaar ’t is aardig.
Ia, en doch ben ik geen leugenaar, Want mijn Asteria de schoonheid is van Londen.
Ik bid, herhaal u, ’k heb gevallen in uw vonden.
De Sanger geeft aan de Sangster als vooren dit volgende, en singen saamen.
Toon: Altesse Royale.
I. DAt d’ Aarde, die sich kleed met groene wouden, En vol koleur een geurig Bloemhof was, Vol Diamant en Esmerauden Sou sijn te houden In plaats van gras; Ik seg u, spijt de gloeyenste Robijn, Dat dit maar loogens en verciersels sijn.
Maar dat Asteria op haar lippen Besielde kleuren van Robijnen draagt, Wiens flonkk’ren met verliefde lippen In ’t hart komt slippen En ’t oog behaagt; Ik sweer u, spijt de gloeyenste Robijn, Dat dit geen loogens, noch verciersels sijn.
De stof is fraai.
Ia, van de fraaiste.
Die geen prijs Verdiend, wijl die niet is van d’allerniewste wijs.
Wel hem!
die uw verstand, daar ’t onse voor moet swichten, Weet te bekooren door veel krachtiger Gedichten.
Heer Lidamant is een Apol in Poësy.
Die roem van dichtkunst past veel beeter u, als my.
Dit liedje, dat Mevrow schijnt aangenaam te weesen, Maakt’ ik ten prijs van haar; niet, om te sijn gepreesen.
op Telam.
Hy leevert ook wat uit, indien ’t Mevrow gebied.
Ik doe ’t vast, maar van hem, komt schier, als ondicht, niet.
Mijn kreupel Rijmwerk sou uw keurig oor verveelen.
Ik maak slechts Klinkkerts, Snel-en Schimp-dicht, en Rondeelen.
Daar ’t rijm van Lidamant is van hoog-draavend’ aart.
Mijn knippel-veersjes zijn al over lang verjaart.
Die doch vol soetheid sijn.
Hebt gy niet, Heer Akaste?
Niet, dat den adel van dit braaf geselschap paste.
Verschoont my.
Wist ik niet, hoe veel gy deed wel eer.
Maar wie komt met u hier?
Mevrow, ’t is Heer Valeer.
Een van soo vluggen brein, als hier oit is vernoomen.
Ik ken dien Heer.
Hy is dan weder t’huis gekoomen?
Om sijn verlichte dienst uw Hoogheid aan te biên.
Mevrow uw dichtkonst in uw afsijn heeft gesien.
Akaste is mijn vriend, die deê mijn rijmtjes gelden.
Maar sint ik sag sijn rijm, en na ik hier hoor melden Soo acht ik ’t mijne niet.
mijn yver is gestuit.
Uw deugd steekt wonder in dat seedig oordeel uit.
Gy sinne-rijk’ Akast een rijmstijl, teer en soet, hebt.
Maar seg Heer, tot wat soort van rijm gy beste moed hebt.
De geest van Dichters is altijd niet even vlug.
Nu draaft hy voorwaarts uit, dan kruipt hy achter rug.
Mijn Geest is nooit op ’t hoogst.
dies rijm ik slechts in ’t hondert.
En t’hans op iemand, wiens jaloersheid my verwondert, En dien ik hier ter plaats gesien heb en gehoort.
,,Hier krijg ik licht mijn beurt.
Ik swijg.
Neen, vaar maar voort, Akaste.
Alom jaloers komt hy my volgen Alom hangt hy sijn netten uit.
Alom begluurt hy my verbolgen, Wanneer de hofpoort een ontsluit Mijn mond meld nooit mijn harte meining.
Mijn hart loost noit een stille sucht, Of hy, gedookken achter d’heining, Telt die door weêrklank van de lucht.
’k Was wel gesint van dien verspieder meer te seggen, Want ik hem heb ontdekt, daar hy plag neêr te leggen; Maar op dat voorval juist ontmoet my Heer Valeer.
Dies ik de prooi verliet.
En wijl hy kon dien Heer Kon ik mijn yver niet, van hem te seggen, staakken, Dat ik een schimp-dicht wow op dien jaloersen maaken.
Schoon dat Akaste op pasquillen sich verstaat, Soo gaat doch echter sijn pasquil niet booven maat.
Maar die gedachten sijn die ongerijmt gebleeven?
Ik heb de sangster van de Koningin gegeeven Een aardig liedje, dat Mevrow wel licht eens hoort, Indien hy onbedacht in jaloesy vaart voort.
Telame, eindelijk, gy moet ons ook iets seggen.
Gelieft gy Raadsels, die gerijmt sijn, uit te leggen?
Seer graag.
Elk teeken tot vermaak sijn Raadsels an.
En let, wie van de vijf een uitleg vinden kan. RAADSELS.
I. IK dien, wiens Heer ik ben.
’t sijn al mijn ondersaaten; Doch die ’k noit wetten geef.
Haar weesen heel voltoit Uit my gesprooten is.
En sonder af te laaten, Werk ik voor haar, en voor my selven werk ik noit.
Uit een bruin huide Moêr teel ik mijn blanxte kindren, Die ik met rukken trek uit haar bevruchte schoot.
Gering van ’s Moêrs zy, maar van ’s Vaders weegen groot, Sijn sy de eelste, en geen adel kan haar hindren.
De Moêr gekoft is na de prijs Van die haar kinders gelden mochten, Die tweedracht, twisten, en gedrochten Uit haar voort-teelden.
jong, of grijs, Sijn sy van een gelijke luister, Die van om hoog haar kruin bestraalt.
Schoon ik haar diep heb opgehaalt, En d’opkomst trok van uit den duister, Soo kentmen my, schoon men my siet, Nochtans voor haar stam-vader niet.
Een eewig Rijx-Paleis mijn dwalend lijf besluit, Wiens dak van goud verdooft de vloer van sijn gepeerelt.
Natuur noit schoonder iets geteelt heeft in de weereld.
Ik ga daar nimmer in, en ga daar ook noit uit.
V. Aan de Juffers.
O jonge schoonheid, die op hals- Op oog- op blos-schoon sijt vermeeten!
O schoonen jongkheid, schoonder als De Nimfen, die onsterf’lijk heeten: Raad Iuffers, raad, wie dat ik ben.
Gy vind my schoon, doch ik en ken Geen reeden van mijn schoonheid vinden.
Gy soekt mijn tegenwoordigheid Doch sijt te wreed aan uw beminde; Die met sijn glans uw schoonheid vleit.
Ik kom u, op uw wenschen, by; Maar siende, soo ontduikt gy my.
Wat zegj’ Akaste?
laat ons uw gedachten hooren.
Die raakken, spoorloos, op dit voorwerp licht verlooren.
Soud niet de Liefde sijn?
Is het dan het Vuur?
Het is ’t.
ik heb ’t geraân.
raâ vry noch een uur.
Ik moet het sien in schrift.
Mevrow dan mag ik vreesen.
Uw gaaw vernuft.
Het is de Son soo ’k wel kan leesen.
Gy raad het, ’t is de Son, ô Goden!
wat een geest.
Voorwaar dit Rijmstuk is van een konst-rijken leest.
Maar salmen dan niet sien van ’t maaxel van Valeere?
Het voegt my beeter hier te swijgen en te leere’.
Doch uw beveelen sijn mijn reegel en mijn wet.
Sie daar dan ’t laatste dat mijn pen heeft opgeset.
’t Is op mijn schoone, wreed’, hoovaardige beminde, Die, spijt haar onwil, my altijd getrow sal vinde’.
KLINKKERT.
HEt vuur, dat gy ontvlucht, is door uw oog ontstaan.
Kunt gy soo wreed met eens onnooste liefde leeven, Die gy, ô schoone, self het weesen hebt gegeeven?
Ontaarde Moeder!
die in wreedheid soo neemt aan, Dat gy in ’t midden van mijn hart wilt doen vergaan Een vruchje, dat gy self geteelt hebt, en verheeven.
Dat kind te moorden, my sijn Vader te doen sneeven, Sijn onnatuurlijkk’ en geen moederlijke daân.
Dat ik u laaten sou, is hoopeloos begeeren.
Soo lang uw kaakken met bevallig blos braveeren, Sal ik getrow sijn aan uw hart, daar ik na haak.
Een die de dood wenscht van een trowwigheid, voor deesen Uit een onsterffelijk’ en wreede schoont gereesen, Die wenscht onweetend en onmoogelijke saak.
Haar schoonheid dan is die geen sterffelijkke schoonheid?
Wat voorrecht heeft sy, dat die eewig daar ten toon leid?
Die saak onmooglijk is.
Siet men niet daaglijx, dat De ouderdom de jeugd met korte stappen vat, En dat de gier’ge tijd, op sijn self-eigen saakken Verhongert, opslokt en vernietigt maagdekaakken?
Wie siet niet, hoe ’t geval ontlookke schoonheid wreekt.
De tanden worden swart.
de purpre verw verbleekt.
Het kleurig vermiljoen, dat d’enge mond deê blaakken, Klimt tot haar oogen op en verft die met scharlaakken.
In ’t kort, dat goudgeel hair, van Minnaars soo gevrijt, Word silverachtig grijs verandert door de tijd.
De schoonheid die ik min, ik voor onsterfflijk houde, En keur onmooglijk, dat die oit verandren soude.
Uw sinrijk klinkdicht, stelt een saax onmooglijkheid, Doch wat onmooglijk is, word niet van u geseit.
Men kan, eer dat de Son in ’t Suiden is gereesen, Noch wel een uurtje met dit voorwerp beesig weesen.
Wat saak gy Heeren houd gy de wereld voor D’onmoogelijxte?
’k sal, als ik uw oordeel hoor, Het mijn ook uitten, soo mijn geest soo hoog kan raakken.
Die vraag is aardig en kan ons althans vermaakken.
De tijd ook, die d’er ons toe overschiet van daag, Word niet onnut besteed in d’antwoord op die vraag.
Seg uw gevoelen dan, waar op men mag vertrowwe’.
De saak, Mevrow, die ik d’onmoogelijxte howwe, Is, mijns bedunkkens, dat men nimmer prijst een daad, Schoon noch soo braaf, indien d’uitwerkker is van staat En stam gering, wiens lot verkeert met sijn verkeere.
Dat ’s mijn gevoelen Grav.
Wat is ’t uwe Heer Valeere?
Schoon my die vraag ontstelt, die men te vooren leit, Soo peins ik echter op gegrond’ onmooglijkheid Die saak dan, die ik keur d’onmooglijxt boven andren, Is, dat een bruske vrow sou kunnen oit verandren Haar onmeêdoogsaam hart, al wiert sy aangebeên, Wijl mijn ondankbre noit prees mijn eerbiedigheên.
Voor my, ’t geen ik voor my onmooglijker vinde, Is dat een vrow niet sou weêrminnen die haar minde, Of niet beweeglijk sijn door suchten, of gesang, Geschenkken, of gedicht, of hoflijk’ ommegang.
Ik meen heel anders, en sou dat onmooglijk denkken, Dat oit een vrow van eer sou buigen voor geschenkken.
tegen de Grav.
,,Soo u gevalt, Mevrow, een leersaam tijdverdrijf, ,,Soo sal ik mijn gevoel noch dringen eens soo stijf, ,,Wijl hy jaloers is op sijn Suster, die seer schoon is, ,,Daar hy ontrent of by, als Argus in persoon is.
tegen Lid.
,,’t Sal my gevallen, en vermaaklijk weesen, dat ,,Mijn vrolijk voorwerp word tot stichting opgevat.
,,Wilt dan, heer Lidamant, uw sin te komen geeven, ,,Daar Heer Telame, als jaloers, sal tegenstreeven.
Ik seg het noch Mevrow, en wil wel wedden dat, Een maagd, schoon Argus haar in sijn bewaring had, Kan hebben, spijt haar wacht, soo sy ’er stelt haar sin naar, Gewenste tijding van haar yverige Minnaar.
En dat de Liefd’ alleen haar bystaat, wijl gewis Een maagd onmooglijk wel te bewaaren is.
Hoor, wat hy staanden houd.
Ik wed haar te bewaaren.
Gy Heeren, sijt gy in dat werk al wel ervaaren?
Ik wed dan.
wed gy ook?
Ia ’k wed om duisend pond Dat gy ’t verliesen sult, hoe gy ’t ook onderstond.
Men stel in handen van Mevrow dit geld te saame.
Ik stel my borg voor u. Val.
En ik my voor Telame.
’t Was beeter, dat dit geld hier in een uur mocht sijn.
Ik haal mijn geld voort hier.
En ik haal ook het mijn, Al deert het my, dat gy van die roem-waarde vrowwen, Schoon ik noit was getrowt, soo smaadlyk derft mistrowwen Maar Heer, gy weet, dat ik maar eene Suster heb, In wiens bewaring ik vernoegt gevallen schep, En haar onpijnlijk, wijl sy d’eer bemint, eerwaardig, Die, noch manachtig is, noch dartel, noch lichtvaardig; En ik derf seggen, dat ik ’t stuk vergeeven wou Aan iemand, die haar eer of haar verwinnen sou.
Ik stel haar schildwacht; en die doodelijkke gaaven, Waar onder ’s maagden eer onnoosel word begraaven, Noit sluipen in mijn huis, maar blijven buiten deur.
Gra.
Men vind geen hoek soo kleen, of ’t goud dat dringt’er deur.
Getuig’ is Danaë, die d’ysre toorn bewaarde, En doch met Iupiter in schijn van goudnat paarde.
Vercierde fabelkonst en Poësy, Mevrow: Des ik niet minder op de waarheid my betrow.
’t Gaat op de proef dan aan.
Gy sult haar eerlyk vinde’.
En boven dat Diaan haar eer en kuisheid minde, Soo word haar doen bespiet door d’oogen van haar broêr.
De fabel, die ons leert hoe d’oogrijk’ Argus voer, Sal ik verdrayen in Telame.
Al t’afkeerlyk Verdiend uw reeden geen meer antwoord.
Sy is t’eerlijk.
Wy sullen ’t sien.
vaar wel.
Hy loopt in gramschap heen.
De Son, ontsteekkend, noopt my ook om t’huis te treên, Daar ik na ’t middaghmaal meen open saal te howwen Voor ons geselschap.
Maar Telame, vol mis-trowwen, Kon noch wel werden eens bedroogen.
Soo sal ’t gaan.
Soo ik hem niet bedrieg, sal ik bedroogen staan.
Sult gy heer Lidamant dit werk dan derven wagen?
O ja Mevrow, ik waag ’t.
Wel, let dan op uw laagen.
Hy heeft wel spot verdiend, soo gy niet mis en rooit.
,,Maar mint gy ook Diaan, sijn Suster?
,,’k Sag haar nooit.
’t Is enkle boertery het geen ik hier beginne.
Meld my dan d’uitkomst wie de wedding komt te winne’.
Want, soo de kuisheid van Diaan blijft ongekrenkt, Sal ’t my verheugen, dat sijn wedding hem gedenkt.
In ’t kort, hoe gaaw hy is, ik sal hem doen verklaaren, Dat het onmooglijk is een Iuffrow te bewaaren.
D’onkosten, die gy doet, ik u vergoeden sal.
Van ’t wedgeld doe Mevrow dan weêr haar welgeval.
Alle binnen, behalven Lidamant, die in ’t ingaan van Philippien word te rug getrokken.
Lidamant, Philippien met een brief hem van achteren aanroerende.
U Philippien, en uw vernuft heb ik van noode’.
Peinst gy op guitery, soo spreek ik met den broode: Wijl ik het ambacht van de guiten dapper kan. Lid.
Ik heb u nodig, ja, mijn aansien hangt ’er an.
Soo ’t is op ’t voorwerp van Asteria, uw schoone, Waar in bevalligheid en dienstvergelding woone’, Soo weet, dat sy uw brief ontfangen heeft seer bly, En op uw wenschen, u dit antwoordt send, door my.
Sy geeft haar haastig op.
Sy vreest licht voor uw veinsen.
Ik min haar, maar mijn hart heeft andre mins-gepeinsen.
is die Schoone dan weêr uit uw hart gestelt?
Wilt gy een liefde die met wreedheid is verselt?
Behaagt de roos u niet, ten sy dan met haar dooren?
Misprijst gy, die u komt met goed gelaat te vooren?
Een ander voorwerp heeft mijn minnend hart geraakt.
In ’t kort, soo hebt gy dan van daag met my gedraakt?
Wie koekkoek kon uw hart, sint gy my spraakt, betoovren?
Wie koekkoek kon uw siel en uw gesicht verovren?
Het is geen maagden oog het geen uw Heer beleest.
Een sinlijkheid alleen herschept een niewwe geest.
’t Is om een wedding, en om iemand wat te quellen, Dat ik mijn schrander brein van daag te werk moet stellen.
’t Is geen uitwerxel, noch van vriendtschap, noch van min.
De eer deel ik in tweên met Pembrox Landgravin.
Dien my dan met bescheid, en laat de buit niet schieten, Indien gy ook daar in uw aandeel wilt genieten.
Gy kent Telame?
Ia, dat denk eens.
En Diaan Sijn Suster?
Anders niet, dan dat ik haar sie gaan Ter kerk, verselschapt van een man met grijse haaren.
Gy weet, hoe hy haar laat bewaakken en bewaaren: En ik, ik heb gewed, dat sy ontfangt bereid Al wat ik haar oit schenk.
Diend hier noch meer geseit?
Ia, want ik weet niet of ik snaaks met haar moet leeven, En of ik in uw naam uw Trow-woord haar moet geven.
Swijg, alle gekken uit.
Dat haar uw spraak verplicht’; Betoover, soo ’t kan sijn, haar hart en haar gesicht.
Seg, soo je kunt by haar ter kamer ingang vinde’, Hoe dat mijn siel haar, om haar oogenstraalen, minde.
Seg, soo ik weeten mag of ik haar ook geval, Dat ik haar broeder, om vry toegank, smeekken sal.
Seg, eer sy van geweld my sou betichten moogen, Dat sy dit keur voor goed en vrye konst gedooge.
Voor al, soek ingangk, of ons voorneem komt te laat.
Verseekker haar van all’s in een geveinst gelaat.
Saagt gy de Suster van Telame wel?
Schier nimmer.
En noch soo wed gy op dat puik van vrowwetimmer?
En sonder dat uw hart tot haar sou overgaan?
Ia, wed slechts, ik wil u by haar de helft staan.
Mijn Heer, ik ken haar wel.
O broek!
’t is soo een gasje.
Acht gy haar schoonder als Asteria?...
Wisje wasje; Wel duisendmaal soo schoon.
Soo sy my wel onthaalt, Kon al mijn veinsery, daar noch soo veel aan faalt, Licht waarheid worden.
Soo ik daad na raad wil voegen, Soo moet sy u sijn stuurs, en toonen een misgenoegen.
Een onverwinbre schans tot toeven meest verbind, Die anders dartel word, soo hy te spoedig wint.
Die uw standvastigheid wil minnevoedsel geeven, Moet u met weigren en misachten tegenstreeven.
Geeft sy sich aan u op, soo geeft gy u meê op.
Als men u tegenstaat, dan raakt uw liefd’ in top.
Gy kent my t’onrecht.
Uit een kriele mins-beroerte Ik met Asteria tot tijdverdrijf slechts boerte.
Sy is geen voorwerp, dat mijn siel verpanden kan. In’t kort.... Phil.
In ’t kort mijn Heer, gy sijt een ontrow man.
In ’t kort, mijn hoop moet met uw argheid sijn gepeerelt; Wijl geen doortrapter boef, als gy, leeft in de weereld.
Wel; laat my dan begaan.
Ik laat my britsen Heer, So ik dien ouden grijn niet omkoop en verkeer; En so ’k geen uitslag sie, die goed is, van ’t bedriegen, Met vrow, en meid, en knecht, en al in slaap te wiegen.
Maar, hoe sal’t gaan met haar, die u sal wachten staan?
Ik sal haar brief doorsien, en dan eens spreekken gaan.
TWEEDE HANDELING.
Telame.
Tomire.
DIt is in deese saak my huiden wedervaaren.
Mag ik u vrylijk mijn gedachten openbaaren?
So had gy liever hier wat moogen schildwacht staan, Als sonder reeden sulk een wedding aan te gaan, Waar uit te wachten staat voor u min baat, als schande.
Hier is niet anders als mis-reekening voor hande’.
Wie heeft die schandkoord u geslingert om de nek?
Die sulk een wedding doet scheelt niet de helft van gek.
Wat spruit hier anders uit, als harssens moeilijkheeden?
Een wedding al te mal.
Sla acht, Heer, op mijn reeden, En acht het vrye woord uws ouden dienaars waar, Die noit pluim-strijkker was, noch drog, noch leugenaar.
Derft gy mijn wedding, mal, en ongeveinst, verklaaren, Dat het onmooglijk is een Iuffer te bewaaren?
Gy hebt my niet gehoort, veel minder my verstaan.
Wat sow Tomire dan wel seggen, so ’k nam aan Van Douvres, sonder schip, na Calis te voeteeren, Of snel te vliegen door de lucht op wasse veeren?
Veel liever had gy sulk een wedding moogen doen.
Dan viel noch ietwes van uw herssens te vermoên.
Een Heer kan sich wel uit een malle wedding redde’, Wanneer hy seit, dat hy was dronkken, toen hy wedde.
Maar gy hebt hier gewed met nuchtren moede.
nu Hebt gy dies meer als drie getuigen tegen u.
En daar en boven heeft die schrandere Gravinne Gemerkt den overloop van uw jaloerse sinne’, Waarom sy tot uw smaat u gunt wat ongemeens.
Sy staat met Lidamant die malle wedding eens.
Ia, ja, dut nu maar niet, maar denk vry, Heer Telame, Dat syd’er sijn op uit, om u te doen beschaame’.