floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Jou al weer tappen, neen vryer dat bruyen heeft uit, de Principaal is naakt, en de Borg is een Guit.
Ken ik je niet Lichthart?
Gy zout my betaalen, Dat is zoo veel gezid, als een dag eer de waereld vergaat, kom dan geld haalen, Puik dan zal het gereed zyn, wy zyn buiten nood, En wil de waereld niet vergaan, den ouden Heer binnen drie weeken is dood.
In wat Almanak hebt gy zyn Planeet geleezen?
Wel ik beken die waarzegger moet een verstandige logenaar weezen.
Nu ten minsten is by hem het wys, als by u het vroom.
Ik ben by gevolg verzeekert, en buiten schroom Voor de Wynverkooper, Bakker, Slager, en meer and're prullen, Dat zy my, voor de Prophetye vervult is, niet maanen zullen Jou verkeerde Lobbes, wat spelt gy ons op de mouw.
Hy moest meer pit achter de ooren hebben, die my bedriegen zou.
Ik heb al te lang onder de fynste Honden geloopen, of moer and're knollen, voor citroenen verkoopen.
Jy van deeze deur, vryer, hier is voor jou geen spys mees noch wyn, eerst geld, zeg ik, geld moet er zyn.
Zeg dat jou Boere Jonker, dan zal ik braat tappen, ik.
Ga na binuen, 'k ben vermoet van zoo veel snappen.
LICHTHART alleeu.
Mmers zegt men, hy is zot en gedockt, je een genereus man onder het zoort van opvreeters zockt.
Wat heeft hem myn Heer meenig een schoone stuiver in huis gedragen!
Zoo lang als men huit schier, dan is Y laat voortgaan de waagen, en zy zuipen meê, en schryven dubbeld dat het mes over al snyd, Door dit overdadig streepen, komt er som wylen opslag in 't kryt.
En als die hoklammen al haar arremoetje hebben verzoopen, wil zy haar daar na, niet een glas bier zonder geld verkoopen.
Deeze schrok is wel de slinste van dit vuile schoor, nou de beurs niet meer rammelt, is hy zonder gehoor.
De komst van myn baas zal hem licht wat verzachten, hy zal met zyn geld noch wel een week of drie wachten.
'k hoor daar een deur kraaken, ik geef my voort, en gaa myn Heer vast teegen de weg na de Leidre poort VIERDE TOONEEL.
ANZELMUS, CATryn.
Dat deeze nacht myn zoon niet is in huis gekoomen, doet my voor eenig leet, of t hem gebeurt was, schroomen.
Ik slagt de Vrouwen, die door een verliefde geest, Vaak voor de Mannen als zy uit zyn, zyn bevreest.
D'een denkt de myne zal licht by mooy Aaltje zitten, en d'and're dat haar zul, zal tot de morgen kitten.
Deprivilegie.
De jeugt is eenigzints wat zotheid toegestaan, wanneer haar togten niet te buitenspoorig waren.
Had my de Jongman zyn verblyf maar haaten weeten, Doch by de vreugd en jeugd word dikmeal ist vergeet k heb echter altyd in zyn daaden iets omdekt, Dat naar voorzichtigheid, en zuivre pooging stuckt.
'k Denk dat de jufferschap hem wat heeft opgehouvea, Geen mensch die niet erkent 't vermoogen van de Vreuwen, komt Fredrik t'huis, ze houd den dis gereed, Lust hem te spyzen, dat hy met gemak wat eet Ik moet eens met een vrind, om myn belangen spaechen 'k zal weder hier zyn, eer een half uur is venstrecken.
Houd Frederik op, zeg dat ik hem eerst spreeken met 't eer hy weer uit grat, iet dat gy uw plicht voldoet.
Myn Heer, waar 't u lust, blyft ock vry uit te gaan wat dat hem nodig is, dat al ik wel bezorgen.
ANzelmus allem.
Wat mooglyk dat een mensch zoo voor een ander beeft!
Wanneer hy voor rich zelf al it nut en noodig heeft.
Dees Jongman is niet uit myn lendenen gesprooten, maar d'outste van de twee, myus broederlyke looten, 'k zeg van een Broeder, die 'k my gants verschillend vind, Nochtans min ik zyn Zoon, gelyk myn eige bind.
'k was nooit voor 't huuwelyk, myn Broeders rugt dur ben Heeft vroeg voor hem renvenw en kinderen vencregen, hy heeft altyd benaauwd en deun op 't land geleeft, ik altyd in de Stad, daar 't wat meer ruimte geeft.
'k ben met myn Broeder hier in over een gekoomen, Dat ik zyn ourste voor myn Zoon heb agenocmen, met dit beding, dat ik hem naar myn lust en zin Opvoeden zou, en dat hy daar genoegen in zou neemen, wat ik ook met hem mogt onderneemen.
Nu komt hy vaak ons aan myne ooren lollen, teemea, dat ik den Jongen doer te ruime en losse toom, en hem te ver laat dryyen in de stroom, Waar in de dartle Jeugd zig blindlings gaat verdrinken.
't is waar, dat veele in haar ontugtigheid verzinken, maar myne zondigt met geen voorbedagte list.
Wie leeft om laag zoo vroom die zig niet eens vergist?
Heeft hy misdreeven, als wy hem t gebeurde vergen, hy zal ons miets, van t geen de waarheid is, verbergen.
't is licht vergeeven, daar me niet hartnekkig liegt, en daar me meer zich zelf, als and'ren in bedriegt.
Hy is myns oordeels in zyn meeningen bedroogen, Die meend wanneer de Jeugd word strenglyk opgetoogen, En afgetrokken van het algemeen bestier Dat hy dan beeter, en gematigder van vier Zal zyn, en zich zoo licht niet in zyn plicht vertraagen, De meesten zullen zich dees hardigheid beklaagen.
Ik acht het beeter dat de liefde en schaamte haar noopt, als dat de vrees getergt, haar naauwe banden sloopt.
Zoo ziet men t buygsaam paard van capezon en spooren Te veel gedrukt, door toom en taaije teugels booren.
Dit zelve lot valt ook myn Broeder licht te beurt, Die voor zyn Zoon op t land niets goed, als delven keurt, en wyders wat den bouw van akkers kan verheffen.
Hy zal zyn dooling vrees ik, ook te laat bezeffen, k heb hier en daar gehoord, hy moesjankt door de Stadt, en loopt kuf uit kut in, van t een in t ander gat, dit zal ter sluik zyn, en de Vader niet eens weeten.
Daar komt myn Broeder aan, van haast schynd hy te zweeten, hier is al weer wat nieuws door d'een of d'aar begaan, hy kyft al by zich zelf, daar meê zoo gaat het aan.
SIMON, aNZELMUS.
Ik loop u zoeken, och!
ik ben van pas gekoomen, Ik heb daar eeven zoo een schandlyk stuk vernoomen.
Wat schand'lyk stuk, van wie, wat is 'er dan gebeurt?
Een onvergeeflyk stuk, waar door myn hert verscheurt van.
Van droefheid, nimmermeer zyn rust zal zien herstellen, ik moet my om uw Zoon zyn boosheid eeuwig kwellen.... anzelmus.
Ik heb het wel gedacht, laat ons eerst onderstaan, wat heeft uw zoon misdaan?
Wat heeft myn Frederik Simon.
Het geen voorheen gebeurt is, laat ik heeden vaaren.
Maar 't geen ny nu bedreef.
Wel, wilt het ons verklaaren.
Wat het is, hy heeft een maagd verdrukt Simon.
En haar uit d'armen van haar minnaar weg gerukt.
Het huis waar in zy was, de glaazen uitgesmeeten, En wyders aangegaan gelyk als een bezeeten.
De Vader van de Maagd geslagen en bezeert, Den hoogen ouderdom geschonden, en onteert.
Hy heeft het Vrouwmensch als een razend dier besprongen, tot hy haar end'ling hem te volgen, heeft gedwongen.
Ik kwam niet in de Stadt, of zyn gepleegt geweld, is my van ieder een, als uit een mond vertelt.
Ik hoor 't van u alleen, by my komt niemant klaagen.
Zy weeten wat hy doed, dat u niet kan mishaagen, Dat gy t gerucht niet van zyn fieltery gelooft, Maar dat een malle waan u t oordeel heeft berooft.
In wat gewest der Stad is dit doch voorgevallen?
Of ik de gracht u meld, gy loofd doch niet met allen, De juiste plaats is my daar van ook niet genoemd, Maar 't is een vuil bestaan, dat ieder een verdoemt.
Wanneer men nu eens zoude een vergelyking maaken, myn zoon op t land, begaat die zulke snoode zaaken!
Hy zuinig, naarstig en verstandig opgevoed, Verbeetert dagelyks zyn deugdelyk gemoed.
Hy loopt by nacht of dag langs straat niet rinkelrooijen, hy weet van spel noch dans, veel min van lichte kooijen.
Hy als het land bezorgt is, zit hy stil en leest, En oeffent afgeslooft in zyn vertrek de Geest.
Maar Fredrik door uw wil, zyn stoutheid toegelaaten Loopt als een Laberlot gedeegent langs de straaten Begaat alle ontugt, en gehaate straatschendry.
Die voert de naam by u licht van wat galantry.
Nu dat hy alles by uw zotheid mag verwerven, laat gy die jonge bleem verwelken en bederven.
Geen hatelyker mensch kwam immer in het licht Als die niet goeds erkent, als dat hy zelf verricht.
Gy meent dat gy uw soon volmaakt hebt onderweezen, nu dat hy delven kan en naar het delven lercen.
Maar wagt, want hy is noch op ver na niet zoo oud als deezen, die gy aan myn toezigt hebt betrouwd.
In weinig tyd moogt gy iets anders daar van leeren.
De deugd word net bemind doer streng en hart regeeren, Zy vloekt en haat de dwang, zy spat getergt licht uit En toond dat door geweld men haar niet binnen sluit.
Het is geen deugd meer, als haar armen zyn gebonden, De regte deugd word op het vrye pad gevenden, Zoo draa uw Jongeling aan die lucht mar snuyst, 'k Wed zyn gedwonge deugd haust in de wind verstuyft, 'k Heb veelen al te spa, om strengheid aan beschreijen, Maar datze u wel gelukt, voor my ik mag 't wel lyen.
'k zal am niet pryzen dat een Jongling zich misgaat, o neen!
die wys is vlied de mam, ik zwyg de daad.
Maar 'k zal van zyn misdryf meer waatheid moeten hooren, eer dat ik hem bestraf.
was ik niet gebooren!
Sivion.
Gy makt my del.
En heeft myn zeggen geen geloof?
Ik wenste zelver my voor al uw klagten doof.
Hoor broeder, gy hebt my dees voor myn zoon gegeeven, laat my dan zoo t my lust, eok met myn eige leeven, k Wil niet dat gy gestaug my aan myn ouren lelt.
Eet, drinkt, en speelth, 't is van myn niet van uw geld.
Kleed hy zich wat galand, gaat hy wat Juffriseeren, dat 's toegelanen, 'k zal die zugt in hem niet weeren.
Wanneer Ey als voorheen, zich in zyn leeven draagt, zoo doet hy niets als 't geen, dat my vol op behaagd.
Ai my, gy weet noch niet wat ander is te zeggen, een Vader zal dit met een and're zin uit leggen.
Gy zyt zyn Vader, het is waar door de natuur, Maar ik door raad en daad, Simon.
Wat stam zy beid my duur.
Digitized by google janza blypel.
23 janzelmus.
Indien gy niet bedaart van uw verwyt en kyven, 'k ga deur, en laat voorwaar u hier alleenig blyven.
handelt gy my zoo, wilt gy dan dat ik 't staak?
Wilt gy my lastig zyn?
Moet ik dan van een zaak Geduurig zyn geplaagt?
't past my voor hem te zorgen.
Simon Anzelmus.
My ook, muali eens een end, dit teemen duurt tot morgen Draag zorg voor d'uwe, ik zil bezorgt zyn voor de myn, en laat ons ieder voor de zyne vrugtig zyn.
Want zo gy m dees dag hier weer komt schelden, klaagen, dat acht ik of gy my uw zoon, wecrom wilt vraagen.
Sinm.
Och broedet!
't dunkt my zoo.
Simen.
Dut hy veruett, verkwist, Verdobbeld en verhoerd, en alle deugden mist, dat alle pesten zich gelyk in hem verwekken, hy mag de ravens door de tyd tot brood verstrehken.
Ik eisch hem niet wederom, k begeer de Lichtmis niet, Die ook zyn jongste Broer zou leiden in t verdnet Die jonge onnoosle spruit, onkundig van de boosheid zou zy vervoeren, door zyn vuil bejag en loosheid.
Gy wilt dat ik myn zoon alleen op t lend bezorg.
Ik zal 't ook doen, ik blyf daar voor zyn schild en borg, hy is als ik hem wensch, maar d'uwe zal haast weeten, wat loon haar na volgt, die zoo snood hun plicht vergeeten.
I heeft wel wat gelyk, heeft Fredrik dit begaan, maar deeze Jongman heeft nooit diergelvks gedaan.
Men weet wel dat de jeugd gemaklyk word bedroogen, En door hun swakheid als de wind, zoo licht bewoogen.
Kommen wy ons niet, voor ons de waarheid zal Doen blyken wat 'er is van dit berucht geval.
Ik mag terwyle eens na den Dam of Beurs roe wand'len, En hooren wat zy daar voor 't algemeen verhand'len.
K verwacht ook iemand die het na dees wyk toezet.
'k Wil my vertreeden, ik bemin nu geen belet.
BARENT alleen.
't is een beklaaglyke dwang, arm en vroom te weezen, dit doet een slegt mensch meer voor een stuiver schuld als een andre voor duizend ducaaten vreezen, een Bloed is licht te verjaagen, dan moet hy ten Oorlog, of na de vaard, het ces doen, slaat daaglyks op, myn Arremoetje is zo veel niet waard.
Ik heb het my, dat men het ook voor niet kon doen wys laaten maaken, maar ik kan aan geen practizyn, die maar drie woorden hooren wil, zonder geld raaken.
Ik kom 'er van een uit den hoop, van het geringste soort, die zeide tegens my eerst twee Schellingen, en hy had van myn zaak noch niet gehoord.
Wilde ik wat praaten, eerst geld, hier valt anders niet te hooren 'k most het geeven, maar ik heb nooit geld met dobb'len slimmer verlooren.
Hy, na dat hy verstaan had dat ik met schulden was belaan, een cesje Broertje, zeide hy, dat word hedendaags gerust, en met voordeel gedaen.
Kost dat veel geld vroeg ik?
Neen zeide hy, niet veel meer als je schulden, breng my van daag aan myn huis, maar twee hondert gulden, de rest zal ik u verschieten tot de ces is volbragt.
Wie pokken voor een gering man, had een cesje zo duur gedugt?
Twee hondert gulden contant, en door de tyd noch meer van nooden, die mannier van ces doen is ons verbooden.
'k liep kwaad van de Vent, had ik myn twee sesjes noch Hy zou niet getrokken hebben, die hand'laar in kwaa zaaken en bedrog, myn schuld kan de helft van geen twee honderd guldens bedraagen, en die schurk dorst my maar, om twee hondert op reekning vragen.
Hoe worden d'onnoosle luiden van die bloedzuygers geplaag t 15 Digitized by Google Blyspel.
17 't is wonder dat men van dat Jan Hagel niet een hondert of drie van 't Stadhuis jaagd.
Hier woond de Broeder van die ryke Boer, die my zoo streng komt maanen Ik zal die goede Heer voor my zien te beweegen door myn traan, om een vierde part van een os, die de Gieregaart hebben moet, Wil hy my deezen dag de Dienders zenden in myn goed.
Is hy maar t'huis, ik zal eens zotjes bellen 'k hoop deeze zyn Broeder zal vermurwen om 't noch wat uit te stellen.
Men doet open, ik hoop dat men my niet zal versmaan.
BAREND, CATryn.
Wat is van uw dienst vrind?
Berend.
Uw Heer, of hy my een oogenblik te woord wil staan.
Hy is niet t'huis vrind Is hy uit de Stad?
Een uur na deezen Komt dan wederom dan zal hy wel binnen weezen.
'k bedank u dochter.
Vaar wel vrind 't is geen bedankens waard.
Ar meisje is beleeft, en van een beminlyke aard.
Wat vindmen van dit Moffen uitschot in de Grooten haar huizen, Die hier niet in t land gebragt hebben als vlooijen en luizen, die zoo spytig zyn als haar door burgerluiden iet word verzogt, Dat zy even eens bulken, als de beesten daar zy meë zyn opgebrogt, De Heer of de juffer is somtyds veel beeter als de meid te spreeken, als zy wat verdient hebben derven zy booven ingeboorne de kop op steeken.
Daar is schaamt noch eer in dit meeste vreemd gebroed, het verheugt haar, wanneer het den Burger spyt aan doed.
Ik heb er vaak braave mannen over hooren klaagen.
Hoe zouden zy dan een bloed, als my van de deur jaagen?
Laat ik na huis gaan, en koomen flus eens weezen, is de Meid hier beleeft, ik verwagt niet minder van den Heer.
Daar komt een ryk heerschop, en dan moeten kalisse wyken, laat ik terwyle eens zien na myn huis en kind'ren kyken.
FREDRIK, otje.
En waar dit voorval ons bedryf onschuldig maakt, was ons geloof by Oom dees nacht tot niet geraakt, dat ik om s waerelts goed, noch geen waardy wil missen.
Kom laat ons binnen gaan, en onze maag verfrissen, dan hebt gy tyd, gy hem ons avontuur verhaald.
Fredrik Ik ben te diep van dees vergoode Zon bestraald, k voel my verlieft, doch laat ons hem t geval verhaalen.
Schel otje, ik wil hier voor de deur niet langer maalen.
Dat 's raak, 'k verlang ook dat uw Oom dit toeval weet, men opent, onze Tryn is vaardig en gereet.
Tree binnen, wel Catryn wy zyn wat traag gekoomen.
CATryn, FREDRIK, otje.
Wel ja de weg na huis, is vroeg of laat genoomen, na dat men 't vatten wil, maar echter hebt geen schroom.
't is alles nier noch wel.
Maar is hy t'huis myn Oom?
Hy is eens na de Beurs, of na den Dam getreeden, Terwyl moogt gy uw tyd wit aan den Dis besteeden, Zy staat gedekt, myn Heer heeft my dit zelf belast.
Myn Heer, na binnen, 'k heb al lang genoeg gevast.
Maar niet weer uit te gaan, dat heeft myn Heer gebooden.
't is ook de meening niet, 't gebod is niet van nooden.
Ga voort, myn Heer, k zie volk, k ben moede en afgemat, eer iemant ons belet, verfrisschen wy ons wat.
REYNIER, iochhart.
't geluk heeft my u tegen gezonden Reinier.
'k verbly my ook dat ik u heb gevonden.
Seldrement, 't isser zoo slegt geschaapen, ik heb raad van doen, kan ik dit niet kalefateren, is het gedaan met al myn fatzoen.
Wat is er geschied?
Daar is hoop ik geen kaerel verzoopen.
Reinier.
Och myn vaar was niet uit, of daar komt een Vrouwmensch loopen, ze had wel een kwartier werk, eer zy kwam by 'er aam Ik heb dat Varken nooit gezien, en zy kost ten eersten myn naam.
Wat was haar boodschap dat gy u zoo lykt te ontstellen?
Dat is met geen drie woorden te vertellen.
Ik ben als een half dood mensch zoo beneepen en benard.
Spoelen wy hier met een soppige peer die benaauwtheid van 't hart.
Wat is hier veel te bekommen met malle zaaken?
Jou vaar is ryk genoeg, die kan een wisje wasje licht goed maaken.
Kost ik myn Vaar niet, ik stond niet en keek als Piet Snot, Komt hy daar achter, het Rasphuis is myn parlot Of naar Oostindien, dat zal een gratie weezen Hy doed hem veel slimmer als een spook uit de hel vreezen, Was het om een huit vol slaagen, dat bruide noch heen, hy breekt my om een haverstroo, licht een arm of been, hy heeft door strenge handling my zodanig bedurven en doen schrikken Dat ik een koorts op myn lyf kryg, als ik hem maar hoor kikken.
Onnoosle Vryer, kyk noe houd hy hem nu zo bang!
Wy gaan ommers altemet noch een vrolyke gang.
Daar weet myn Vaar niet of, dat heb ik steelswys moeten bakken, wie weet of hy my niet tot hutspot zal hakken!
Over al schuldig!
breekt de bommel eens uit!
En dan isser noch een malligheid, dat het veel slimmer verbruid.
Lichthart. ongelyke broeders.
Seldrement my is een ander hart in het lyf gegeeven, Dat ik in uw schoene was ik zou als een koning leeven.
Weg met die malle schrik voor je Vaar, dat is zottigheid.
Wat is er bedreeven, hebt gy dan iemant neergeleid?
Daar of daar ontrent, wat valt er veel van te zeggen?
Ik heb niemant vermoord, en het zal myn dood zyn dit neer leggen.
Tut, tut vryer ik heb de lucht van dat mallen al weg, zyt gy een kaerel, en hebt geen meer overleg Wel hoe word een beest met handen en voeten zoo dom gebooren!
Of zou dit het eerste zyn, dat wy van die prullen hooren?
Weg, weg, 't is 'er wel bedaagder als jou gebeurt Jou Vaar, weet ik, dat zig aan zoo een vod niet steurt.
't word maar gezeid, wie pokken kan het bewyzen?
Hebt gy het gemak van ontkennen nooit hoore pryzen?
Zeg dat de caronje het liegt, als een hoer, Ik zal u helpen, in spyt van de droes en zyn moer.
Ik wil veel liever de schuld op myn schouders laaden, Ik verwagter geen boete van of schaaden.
Op een jakhais daar is schatting noch last Wy doen alle ding vry, als of het ons past.
'k Zelje uit de nood helpen, wees niet verleegen, laat ons terwyl by onzen Hospes eens gaan veegen, een douzyn hoendertjes aan 't spit, met een patrys of tien, in een uur of twee zult gy al die zwaarigheid weg geveegt zien.
Dat wyf sprak dat zy deezen dag noch licht zou bevallen.
Laat de hex vallen, wat bruit ons haar mallen.
Ja dat is waar, maar daar is alle ding gebrek.
By my ook, wat scheit 'er of met de Gek.
Laat ons bezorgen om lekkerjes te smullen, jou jaloerze Vaar zal ik gemaklyk de kap vullen.
Reinier Roep de Waard eens buiten, 't is een lompen hond, wie weet of hy noch wel iets te borg heeft voor een lekk're mond?
Daar heeft de Schurk zig flus ook al van uitgelaaten.
Sinjeur Sannio, komt buiten, hier is een Heer om wat met je te praaten.
't is een uitzuiper, hy neemt dubbelt geld voor zyn wyn, borgt hy wat, hy wilder ook wel voor betaald zyn, vEER.
SANNIo, REYNIER, iochhart.
O, de Vrind Reinier, wat is zyn begeeren?
Dat gy ons deezen middag eens cordiaal zult tracteeren, Een douzyn hoenders, en een douzyn snippen of twee, en na advenant pottagie, maak ons die ree.
'k Wil deezen dag my noch eens uit de borst vermaaken, gy zult in een uur, wel klaar raaken.
De kunst van kooken, en braaden is by u volleert.
Had ik zoo veel geld, als gy spys begeert, Wat nood was het?
Daar is meer te bezorgen.
Bakker, brouwer, veehandelaars, niemand wil my meer borgen, 'k Heb geld van nooden, 'k heb 't u meer gezegt Hebt gy een sakje ducatons?
Zo word er op zyn tyd aangerecht.
Op zyn tyd, zal ik u ook als een eerlyk man betaalen, maar gy moet my op een week of twee niet bepaalen.
Deeze sinjeur heeft my uitgesteld op je Vaars dood, Of tot dien dag dat de waereld vergaat.
Daar is geen nood, lichthart.
Op zyn slimste, gy kont 'er immers geen schaade aan lyden.
Dat is waar, ik heb jou tot borg, myn geluk is te benyden, Ik zal u noch eens tracteeren, maar voor de leste maal.
Dat het ryklyk is, maar voor al niet schraal.
Sannio, ja, ja, een stuk osse vleis gelardeert met sousyzen.
Lichthart Met een douzyn hoenders met zoo veel snippen en patryzen.
Kom laat ons terwyle eens verneemen na de bewuste zaak, En zien of ik die arbeid van den hals kwyt raak.
Tot over een uur, maak terwyle alles vaardig.
SANNIo.
Ie slokop praat van patryzen, en hy is geen osse pens waardig.
Ik zal 't nochtans eens doen, maar niet zoo cordiaal.
'k zal de Boere Jonker zoo lang vast houwen, tot ik zyn Vaar haal.
wy laaten ons niet bedotten, ik moet geld hebben, zy moeten leergeld geeven, die jonge land zotten.
't is lang genoeg op de straat, dat gaat na binnen, 't is naast middag, 't moet aan 't vuur het gebraad.
ANSELMUS alleen.
Waar ik myn zaaken door de Stad heb waargenomen, zoo ben ik op den Dam meede om wat nieuws gekomen.
't schynt d'Romynse swier komt weeder voor den dag, dat altyt in 't gediert of voog'len iets voorsag.
Daar was een snaak die liet aldus verbaast zig hooren, ik zag een sparwer op de Westerkerkse tooren, Dewelke een duyf hield, in zyn wreede klaauw gevat, die hy met huyt en haar in t laauwe bloet op vrat.
Dit was een tecken dat dees nau getroffen vreeden.
Haast weer vernielt zou zyn, en schandelyk vertreeden.
Een ander was 'er, die iets anders had gesien, Aan d'oude kerkse toorn, dat voordeel schynt te bien, daar stont een hen op 't kruys, tot schand van al de haanen, die haar alleen die plaats, en hoogten eygen waanen Maar deeze Kopersmit, haar Vaar dat was een Geest.
Die hier voorsigtig in en leersaam is geweest.
Dat hy dees hen zoo hoog, en spytig heeft verheven, daar wil hy t wyve ryk, ons mee te kennen geven, t geen in de Stad haar Heer steets houd voor onderdaan, dat mag wel tot een blyk, ook op haar toorens staan.
Maar 't schynt de wint, die staag daar langs loopt van ter zyen, Heeft langer deeze schand, niet mogen zien nog lyen, die heeft 't hovaardig kreng en daar by eens zoo plomp De styve kop gekneust, gesneuten van de romp.
Digitized by google men blyspel.
Men mag de Wyven hier haar straf wel uyt voorseggen.
Elk zy geraden dit zyn vrouwtje uyt te leggen Want welke hen die zig niet buygt voor haare haan, die zal het even als dit kopere ondier gaan.
Wat dunkt u dit verhaal daar kan men nut af maaijen Ten minsten moet geen hen, op onze toorens kraaijen, 't Wort tyt naar huys te gaan, 'k verlang of nog myn zoon Niet t'huys gekomen is, te lang dat is verboon.
'k heb tot zyn nadeel niet verstaan nog kunnen hooren, dies voor dat ik hem spreek wil ik my niet verstooren.
CATryn, anselmus.
O myn Heer, uw zoon is t'huys gesont, catryn.
Hy sterkt zyn hart met lust.
Dat word hem wel gegond.
Anselmus.
BARENT, anselmus.
Myn Heer met uw verlof mag ik een woort u spreeken?
Gy komt onpas, ik laat my nu het hooft niet breeken.
Komt flus eens weer.
Myn Heer, ik ben een Ambagtsman, barent.
't is haast, een oogenblik, myn welvaart hangt 'er an.
Is 't haast!
een oogenblik wert u dan toegelaaten, zeg wat u deert in t kort, veel woorden doen haar haaten.
Uw Broeder buyten, heeft een vierde van een beest aan my verkogt, en vaak by my om gelt geweest, Om dat door slegt gewin dit strak niet kon geschieden, Deed hy ten eersten voor den Regter my ontbieden En heeft het keylyk door die weg zoo ver gebragt, Dat hy zig dienen wil van zyn verkreegen magt.
Hy eist my pant, daar hy zyn schade aan mag verhaalen, Of doen zig deezen dag, door dwang van my betaalen.
Ik heb niet als een bed, een stoel of twee, een touw Dit alles eyst hy, dat ik hem mee geeven zouw Of hy wil deezen dag my nog de dienders zenden En voeren my in 't vuur van zoo gehaate elenden, en wort door middel hier geen stuyting voor bedocht, Zoo wort my bulster, bed, en weef getouw verkocht.
Hoe veel bedraagt de schult?
Jou strengheit niet te dulden, barent.
De geestsche schult bestaat, in twee en twintig gulden.
Anselmus is weinig, maar 't is veel, voor diese niet besit.
'k Wil hem petaalen, 't is maar uytstel dat ik bid.
Ons ambagt door de vree, zal dag op dag weer groeijen.
Anselmus Hy haalt het duur door dwang van zulke onnoosse bloeijen De Man spreekt eerlyk, en hy moet gehulpen zyn.
Komt dezen avont de klok zeven weer by myn, k zal met myn Broeder van uw zaak terwyle eens spreeken, en u beschermen gaa, myn tyt is nu verstreeken.