floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ist altijt weer mijn beurt, hoe soudt een mens niet spijten, Wist ick wie’t dee, ick soudt hem morgen vroech verwijten, Dits wel een groote plaech dat ick dus wort gequelt, ’t Is alle nacht weer aen, hoe sou ick niet ontstelt En gram sijn van gemoet, gudts hondert duysent schanden, Sal ick mijn leven niet verlost worden eens vanden Moetwilligen boeven, die dus quellen staech een mensch, Wist ick wie’t dee byget, ick dudem ins sen pens Met dese ouwe poock, die mijn is aenbesturven Van mijn over Bestevaer, doch was soo niet bedurven Als nu, dan een quae steeck is haest gegaen, dats waer, Zijn sy de duyvel, ick sal zijn sijn Bestevaer, Of immers sijn Out-oom, wie sal’t min dan beletten, Dat ick met vreen mijn goet op ’sheeren straet sal setten?
Wie staet’et in de weech?
geen eenich eerlijck man; Maer haer, die door moetwil, geen dinck kan kijcken an Met goeden oogen, sijn’t niet seecker groote plaegen, Ick wil, ick sal’t byget, ziet daer niet langh verdraegen, Al sou de heele stadt eens waegen, ’t is gewelt, ’t Is dieft, ’t is straet-geschen, van ongeneucht ick smelt: ’k Verteer mijn vleys en bloet, ’ken kent niet langer harden, Al weer een gor e wech, dat’s immers nu de darden, En elck kost mijn, ick sweert, vijf gulden ’t is te veel, Behalven ’t arbeytsloon, dat ick’et in’t geheel Sou stellen op een som, ’t bedroech wel twintigh gulden, Hadden sy’t een van al, sy raeckten uyt haer schulden, Die kaelessen daer sy sijn, gaet arbeyt om de kost, Als ick en mijns gelijck, soo wordt ick eens verlost Van al dit groot gewelt, dat wordt aen mijn bedreven, Ick wordt schier uyt mijn zin, ’t sal kosten noch mijn leven, Kan rusten nacht noch dach, ’t is nimmermeer geen endt, Ick wordt schier desperaet om al dit rediemendt; Wast eens, het was geen noodt, maer het is alle nachten, Wie sal mijn geven raet om mijn hier voor te wachten?
Hoe sal ick dit gespuys eens kennen?
dits de maer, Hoe raeckt’et, tot mijn lock, toch eens in ’t openbaer?
Wie mijn met dit verdriet dus daegelijcx komt beswaeren?
Wat heb ick haer misdaen, of yemant van de haeren?
Wie sal mijn dit verklaeren?
dat weet ick seecker niet, Wist ick wie datse waeren, soo raeckt ick uyt verdriet; Want ick souse, byget, soo lustich doen ofsmeeren, Dat sy niet lichtelijck haer herwaerts souden keeren; Ick souse by mijn doot, ziel de neck aen sticken slaen, Of ten minsten arm en bien, soo konden zy niet gaen, En ’t was wel recht haer loon, die eer vergeeten guyten, Nu ick wil gaen in huys, en mijn deurtjen toe sluyten, En wachten met verdrach, licht ofse komen weer, Gedts ele male menten, soo ickse niet ofsmeer, ’k Selder soo knelis duyvelen met dese Hellebaert, Datter de lenden nae sleepen, siet daer by gans paert, Ick salder op wachten al was het noch soo langh.
Gees Dollemoers.
Buerwijf hoe dus versteurt?
Sy maecken’t mijn te bangh, ’k Sou soo doende mijn middelen wel alle gaer quijt worden, Jy sout oock wel versteurt wesen datmen jou soo porden, Ick hebber gelijck mee, kijnt, al ben ick wat versteurt, Men doetme kracht en gewelt.
Wel wat is jou gebeurt?
Hoe benje dus ontstelt, over wie soo gaeje klaegen?
Ick word’ dol, ick mis mijn sinnen, hoe meughje dit vragen, Men ontsteeltmen mijn goedt, tusschen neus en lip, En hoe ick’er op wacht, altijt soo heb ik slip; Ick kan die schelmen niet bekomen, noch bevragen, Die het mijn mijn ontsteelen, en by nacht ontdraegen.
Gees Doll.
Hoe, hebje dieven gehadt, seght wat liepense heen, Hoe staeje dus vebaest?
Spreeckt op, Trijn Raetels.
Wel neen, Of jae, ick weet schier self niet voorwaer Gees Dollemoers.
Dats kluchtich, Nochtans soo hoord’ ick stracx u baeren seer luytruchtich.
Trijn R. Dat was, door dat ’t geboeft mijn goet nam met gewelt, Dat maeckten mijn verbaest, en uyt der maet ontstelt.
Iae wel wat dat ick hoor, ’t is wel een vreemde saeck, Dat nu de jonge maets hier hebben in vermaeck, ’t Is alle nacht weer aen, wie sou ’t kunnen verdraegen?
Buerwijf, was ick als ghy, ick souder over klaegen, Geeft’et de Schout in handt, doet wel, vollecht mijn raet, Soo wordje eens bevrijt van al dees overdaet, ’t Is wel een groot verdriet, ’t valt lastich om te lyen, De Ratelwacht die hoort de Heere straet de vryen, Spant met dees boeven t’saem, en stijft haer in haer quaet, Dat om een buyck vol bier, lijdtmen dees overdaet Van’t moetwillich gespuys.
Trijn Raetels.
Dat’s waer, ick sal ’t aen klagen, En haer oock doen met een gerechtelijck verdagen, Soo drae als komt den dach van morgen, dat gaet vast, Wat quelt mijn dat gesnor, komt hier jou hangebast, Hebje ’t hert in je vleys dat ghy jou derft vertoonen, Ick sweerje by mijn zy ick slaje niet verschoonen: Siet daer, met dit geweer stoot ickje in jou pens; Y godt mocht ick mee leet eens wreecken, na mee wens, Dan was het geen noot, maer nu ’ken kant niet veelen, ’k Wordt uyt mijn zinnen dol, sal jyse helpen steelen?
Dat ’s tegen recht en reen.
Wie meenje, spreeckt jou baet, Ick heb als nu de wacht, met dees mijn kammeraet, Wy gaene staech ront om, ’k heb niemant niet vernomen, Wie maeckt die straet onvry, waer sijn sy uyt gekomen?
Seght op, spreeckt recht jou biecht, wy sullense bygedt Ofsmeeren, nae den eys, wy sijnder toe gesedt Van d’hooge Overheyt, ick meen ons Magestraeten, Al waerense bygedt Hoochduytse Potentaten, Sy krijgen met dees pieck wel dapper op haer huyt.
Van ons.
Iae, werme Broers, Trijn Raetels.
Jy rechte guyt, Jy bent de rechte maets, aldaer je bent alleen, Datje waert met jou vyven, en d’ander was maer een, Dan hadjet herdt, o vrient, ons Amsterdamsche borsten Dat sijn geen loopers; maer de rechte die wel dorsten: Sy zijn voor jou, of jous gelijck, in’t minste niet vervaert, Al zijn’t niet van de pocchers, sy sijn te wel vermaert, Sy passen op geen Stoepschyters, De Ratelwacht.
Als jy’t sacht, most jy’t looven, Trijn Raetels.
’k Looft wast met een half bier, om dat te klooven, Of met een pijpjen Toeback, dan waerje recht een man; Jy ofsmeeren, al saeghjet, jy treckt’et jou niet an; Jy hebter de bruy of, jy dient om een Dach-huer; Jy bent met die boeven maets, jy drinckt een gelach bruer, Sou jy’t haer beletten, jy bent die’t haer anraedt.
Dat lieghje als een vodt, dats duyts, datjet wel verstaet, Sou jy ons sulcx naegeven, dat waer bygedt schant.
Spreeckt niet al te stout, men ken u al te wel quant.
Dats goet, soo hebje een baet, verstaeje dat wel, Ick ben een man met eeren, wat bruytme dat vel; Sou jy seggen dat ick ’t geboeft liet gaen om drinckgeldt, Dat selje mijn bewijsen.
Ick segh datmen mijn quelt, Tegen recht en reen, en jy hoordt’et te beletten, Jy bent toch sterck genoech om dees plaets te besetten; Maer jy gaet in de kroech, of loopt op de wijnschuyten, En daer past dat volck op die niet veel en stuyten, En doen dan mijn, en mijns gelijcke, quaet by quaet, En dat je sulcx beletten, dan waerje uyt den haet; Maer jy bent quaet ingeven, jy raet het haer self maet.
Vrienden, sy is als de duyvel uyt de hel, soo quaet, Jy doet seecker sondt die sulcken wijf goet doen sou, Wy souwen onse tijt hier wel verpraten tegen jou, En ’t is een stront te beduyen, wy moeten gaen roepen.
Dat kan ick wel dencken, gaen slaepen in de stoepen, Iou lichtmis als ghy bent, jou rechte droncken bloet; Komt hier, seght mijn een reys waer datje yemant goet Gedaen hebt, ’k wod ick ’t wist; maer goet doen te beletten Dat kanje al te wel, jy breeckers van de Wetten, Jy benter toe gestelt, tot Burgers voorstant, maer Jy doet Burgers verdriet, en stoockter toe een aer ’t Geen datje self niet doet, dat gaeje andere leeren?
Sinne dat vrome luy, ja ’t sinne luy met kleeren, Maer d’eer daer hoort veel toe, dat weet Ian Alleman wel, Hoe wel men’t niet en acht, en loopt soo heen rebel: De Wacht, ja schijt de Wacht, men laet geen pijpestellen, Men mach nu vry en vranck de Burgery wel quellen, Die maer een buyck vol biers wil geven aen die maets, Die doet al wat jy wil, al maeckt hy ’t huysjen vaets, Al breeckt hy Stoepen af, als smijt hy uyt de Glasen, Hy doet al wat hy wil, niemant belet sijn rasen; Niemant seydt jy doet quaet, gaet vry in boosheyt voort, Drinckt, klinckt, doet watje wilt, denckt vry dat ’et soo hoort; Jy hebt nu katteruymt, jy meught wel domeneeren, Kruyst, krast, en stoot al om, wilt vry vloecken en sweeren, Jy meught’et doen met eeren, de Wacht geeft u paspoort, En sooder iemant klaeght, wy hebben’t niet gehoort; Dat is dan het bescheyt, daer hebje jou verset al, Daer staeje dan en kijckt, ofje waert half mal; Al segje ’k hebt gesien, jy moet’et lijckwel liegen, En dat door toedoen van dees besuckte Bier-vliegen, Souje niet dol worden, kijeren, ’k word’ uyt mijn sin.
Ai Buerwijf neemt de saeck, ick bid, soo swaer niet in, Slaet’et aen jou hielen, soo raeckt’et jou hert niet, Settet sachjes heen datmen’t niet eens aen jou siet, En leght op jou luympjes, jy sultse wel betrapen; Sluyt u Deurtjen dicht toe als ofje wodt gaen slapen, En loert met voordracht op ’t gespuys, jy krijghtse in de knel.
Dat sal ick seecker doen, die raedt dunckt mijn is wel, Dats eerst een brave vondt, gedt kon ickse beknellen, ’k Sou haer knelisduyvelen, dat sy in ’t pijpestellen Niet hebben souden lust, ja by mijn susters ziel, Mijn dunckt ’ksie ginder al de een of d’aere Fiel, Ick steeck mijn voort ter schuyl, adieu Buerwijf, goe nacht, En slaept gerustelick, ick geef mijn op de wacht.
Theordoor, een verlieft Vryer.
Wel wat gerucht is dat, wat hoor ick daer van veer?
’t Schijnt of daer een hachjen yemant de mantel heeft ontnomen, Datse met hem gevangen alhier nae toe mee komen, Of datter de pypestelders hebben bedreven eenich quaet, Waer steeck ick mijn ter schuyl, ick weet mijn gans geen raet, Wat sal ick nu gaen doen, want sietmen mijn voorseecker, Ick sal hebben die naem mee van een stoepe breecker, Dus ist best dat ick loop recht nae mijn liefste ras.
Daer is sy aen de deur, dat komt mijn wel te pas; Godt groet u waerde Lief, mijn Engel waerde beckje, Mijn troosjen, benje daer.
Catrijntjen.
Wel hoe, staet stil, wat geckje Met de boter, hoe raesje dus, hoe is het hier gelegen, Schaemje voor de luy, wilje praeten, staet stil, en praet te deegen, ’t Is hier een volle buert, wy sijn hier licht gehoort, Van d’eene labbekack of d’aer.
Ay lief zijt niet gestoort, Dat ick hier dus verbaest nae u toe quam getreeden, Daer sal ick u in haest vertrecken, of de reeden, Alsoo ick in de maen quam gaen, vol fantasy, Om met mijn waerde lief, wat van ons vryery Te spreecken met gemack, siet, soo docht mijn ick hoorden Daer ginder, dat was volck die t’samen hadde woorden, Tot smijtens toe, en ’t ginck soo luyd’, dat ick verbaest Niet wist waer dat ick mijn sou bergen met der haest, Niet dat ick was verbaest, gelijck de bloode guylen; Maer om mijn eer alleen, socht ick mijn te verschuylen, Want hadmen mijn gesien, hier twistich in der nacht, Wat soud’ ghy, waerde lief, seght mijn, hebben gedacht?
Als dits mee van de maets, die ’s heeren straet onveylich Snachts maecken, of hy schijnt te wesen noch soo heylich, Want ’tspreeckwoort seyt, ’t is recht, waer datje mee verkeert, Al benje noch soo vroom, jy wordt daer mee ge-eert; Daerom is dat ick mijn altijt hou by de vroomen, Want ick ben te seer vervaert op ’t volck haer tongh te komen.
Catrijnten.
Daer doeje wel an, is’t soo, soo hebje recht, Want hadje blijven staen, licht wasser een gevecht, En ’t is met vechten niet te doen, ’t is beter bloo-jan als doo-jan, En die’t wint die verliest het, dus ist best datjer komt noo an, Want haddet met vechten te doen geweest, qhy quamt veel te laet.
Wel hey, kie vou lae, waer binje?
Daer is onraet, Dat is het volck weer aen: Catrijntjen.
Komt Lief, treedt binnen’t dack, Op dat dit woest gespuys voort kuyert met gemack.
Hier komen een deel jonge maets uyt, al singende,en Scheele Helly speelt op sijn Fyool.
Lichthert.
Al weer aen wat nieus, hier heb ick hem gevonden, En juyst soo is het mis, hy staet niet daer hy stonden, Die gor die is al wech, nu moeten wy wat aers Beginnen, tsa matroos, gaet sitten op u naers, Singht elck een lietjen om, wy moeten ’t wijf wat quellen, Sae lustich, dats jou voor, wilt u in order stellen, ’k Begin.
Alreman, dan wy sitten nu wel schrap, Ick bender op belust als een Munnick op een kap.
Wel hoort toe, ick begin een lietjen om playsier, Die mijn niet vollecht nae, kost het een half bier: Guster avondt doen het Maentjen Scheen, en doen het waeckent haentjen Sat en droomden op sijn nest, Ginck Goossen, met sinnen byster, Nae sijn soete lief, sijn Vryster, Die daer woont gins aen de vest.
Dats uyt, begint een aer, op dat hy boeten schut, Wat kluchtichs uyt de geest, maer maeckt’et niet onnut.
In ’t Naejaer, eer Auroor brack uyt, Gingender vier uyt gorren, De jonghste van al songh overluyt, Maer sweech wel haest door ’t knorren; Van ’t quaet wijf, dat dol en verwoedt, Trock een verroeste sabel Tegen sestien jonghmans die seer wel gemoedt, Te samen waeren abel, Sy riep, jou schelm, en dieven,, en sy maeckten groot getier, ’t Was nae jonckmans believen,, sy verheuchden des te mier.
Trijn Raetels uytkomende met een Poock in de hant.
Dat jou sint Velten schen, dat sel ick jou verleeren, Doeje dan dit ten trots aen mijn, een Vrouw met eeren, Salje dan alle nacht dees pijpesteldery Bedrijven, ick en sal ’t lijden, dat men my By gedt doet dese hoon, ick stootje inje dermen, Siet daer, ick sal mijn hant noch inje bloet verwermen, Al sou ick, tot mijn schant, mijn hooft op het schavodt Verliesen, door de Beul, soo sal ick het by godt Niet meer verdraegen, jae al sou ick het verloopen, Of dat men mijn van lidt tot lidt sou ’t Vel of stroopen, Ick ly het nimmermeer van jou, of niemant niet.
Hy geeft jou recht jou naem die jou Trijn Raetels hiet.
Trijn Raetels, Trijn Raetels, hoe souje het versieren, De duyvel loof ick niet, of moet jou tongh regieren, Geeft men mijn sulcken naem, ick soo deeghlijcken Vrou, Dat selje je beklaegen, dat sweer ickje, siet nou, Ick selje by den elementen soo ofsmeeren, Dat jy geen lust sult hebben om weer te keeren; Hebjet hert inje vleys, jou besuckte bloo guyl, Stae een reys voor een man, wat bruytmen dien vuyl, Selje mee dus quellen, daer selje geen ien voor haelen, Nu ickje heb betrapt selje de bal betaelen; Iou sel ick het verleeren, dat daer een aer voor beeft, Seght mijn hoe is jou naem die mijn die toenaem geeft, Trijn Ratels, de Duyvel en hieten soo noyt sijn Moer, Komme reys voor den dach, mijn dunckt jy lijckt sijn Broer, Maer neen, jy hebt geen hert, jy schijt al inje broeck maet.
Die’t ontloopt die is vry, dat is altijt ien baet, Ick mach met geen wijven gebruyt sijn, dat is altijt recht uyt.
Soo laet mijn dan met vreen, jou overdadige guyt; Seght hebje nou jou wil als jy een mens versteurt: Ay sietse nou iens loopen, ’t is sen leven niet ebeurt Dat men alsulck geraes moet nacht op nacht gedoogen, Gedt wist ick wie hy was, of quam hy inme oogen, Ick sou het jou uytdroogen, jae hy sou worden waer Dat hy om niet, niet hadt gemaeckt alsulck misbaer, Dat voor een goet mans deur, ’t is seecker al te spijtich, Ick kan’t niet kauwen, datmen mijn dan is verwijtich Dat met een toenaem quaet, Trijn Raetels, ’k wort wel dol, Waer halenset van daen die bloets, s’ hebbent gadt vol, En dan soo komt men mijn mijn grootste leet verwijten Met pypesteldery, hoe soudt een mens niet spijten, Mocht ick mijn grootste leet eens wreecken, ’t was geen noot, Maer hoe ick’er op loer, dats immers al te snoot, Sy weetent mijn met list behendich te ontleggen, ’k Loof niet of de nicker moet’et haer staech seggen Als dat ick op haer waeck, wat list, of wat bedroch Ick heb gepracteseert, ontloopense mijn noch, ’k Loof niet of Heyntje Pick dat is haer eygen macker, Waer dat ick hoor gerucht, terstont soo ben ick wacker, En heb dan by der hant een sabel, of een poock; Maer open ick mijn deur, sy sijn wech als de roock, Dit is geen degelijck spel, ist toovery, wat ist?
’k Wodt om een houte koe, dat ick den inhout wist, Dan sou ick sijn gerust, ’k sou soo niet fantaseeren, ’k Sou haer doen setten stracx, dat wod ick haer wel sweeren, De Schout verdiende gelt, sy raeckten in het gat, Ick sprongh van vreught recht op, dat ick haer sach gevat Van twee Apostels, die het Heerschop mach gebien, En dat sy kreegen voort twee of twee an met ien; Wat, praet ick hier allien, sy sijn mijn al ontsloopen, Wie seyt men doch in wat gadt dat sy sijn gekroopen, Dan veugels siet wel toe, jy gaet waer datje gaet, Ick krijghje noch wel eens alhier, of op de straet; Iou, of jou kammeraet, wie ’t is, hy sal ’t ontgelden, Voor datje voor mijn deur aldus de pijpen stelden.
Meester Clement een Timmerman, hem beklagende over de slappe neeringh, en de diere tijdt, uytkomende seyt: Gemargen moer, gemargen kijnt, ick gae soo recht na werck, ’k Mach langer wachten niet, de Baes neemt te nau merck Op ’t geen daer wort gedaen, in dees bedroefde daegen, Doetmen niet even veel, die heerschoppen die klagen; Meester die knecht is luy, altijt komt hy te laet, Versiet men met een aer, dat ’t werck wat bet voort gaet, Stracx hebje dan de sack, de Baes vreest voor’t versetten, Daer is niet veel te doen, dus moetmer oock op letten, En doene ’t Heerschaps wil, wil d’een niet d’aer wil graech, Want veel van onse maets leech loopen alle daech, En even wel soo moeter sijn gegeten waerelijck, En kaes en broodt is duer, al bruycktment noch soo spaerlijck, Daerom die dan met eer wil komen voor den dach, Die moet by dese tijt al doen wat dat hy mach; De leegheyt heeft geen plaets by Ambachts-luyden eerlijck, Of by die van een aer in’t minst niet sijn begeerlijck, Die eer kost veel, dat seyt de meyt, en zy was blijt In heur zin, had sy recht dat sy haer eer was quijt, ’t Was foey frey wel geseyt, sey onse alder braeckel, Wel wat gerucht is dat, wat is daer voor gekakel, ’t Schijnen schier wilde lien, hoe raest dat Vrouwvolck soo, Ist Bachus-feest, wat ist?
mijn dunckt dat sy by loo Krackeelen met malkaer, het lijckt daer vry een quaetjen, Of datse sijn besielt van ’t Rotterdammer vaetjen, Of hebbense een Tabackjen op enomen, datter de kop is op rul, Of een Brandemorisje, want sy schijnen schier dul, Soo vreesselijck gaense aen, ’t lijckt volckjen van de Vesten, Die geen manieren hebben als’er wat is ten besten; Sy haelent by drooch weer in, een half bier is de leus, En dan sijnse uyt elaten, want ’t komt haer selden voor de neus: Trouwe se meugen geen bier alst gelt kost, maer als is donne, Lappesent soo ongeschickt in, datmer t’huys brenght op een slee; Dats nu al even veel, ’k hadt laest een doodt edragen, Daer kreegen wy wat gelt, wy reeden met een Wagen Nae Amsterveen, om de zoo, want ’t gelt most door de keel, Trouwen wy waeren vrolijck, wy haddender geen scheel; Wy droncken lustich om, wy songen en wy sprongen Tot dat den avont viel, wy nae de wagen gongen Om we’er na de Stadt te rijen, want het was laet, Wy loven jou een broodt is ’t datje lustigh anslaet, Seyd’ mijn Confrater tegen die Man die ons voerden.
Hy sloegh de Paerden dat de Wagen heen en we’er roerden, ’t Ging slinger binger tot wy quamen voor de Poort, Doe saghmen waer ’t Bier bleef, ’t was smackt hem over boort, Slaet Dirck om sijn ooren, geef eens vuyr Bosschieter, Wie soud’ hem vertrouwen, die slechte sinte Pieter, Sey Gerritjen Goorgat, men soud’er een Kerck op bouwen, Kunnen de luy soo veinsen, jemeny in trouwen, Hy leek soo slecht als sinte Pieters Veurbroeck, En mach hy so kitten als hy is om een hoeck, Ick niet, al hadmen’t mijn by dieren eedt geswooren, Ick docht dieder stilst me’e deurgaen zijn’t die ’t meest booren, Sy slingerent in heur gat of ’t Maes-water was, Al soud’ men daer na met haer speulen de Vuile Bras; En als sy nuchtere zijn soo weetmen elck te scheeren, D’een is een droncken bloet, dat moet sijn wijf en kindt ontbeeren, Die staet sijn goedt tot Ian-ooms, dees brenght het de Waerdin, Soo geeftmen elck het zijn, d’een wat meer en d’aer wat min; Maer die haer op haer zeer tast, siense soo vriendelick an Als een Oorwurm, en springen op als een Luis in een heete pan, Of sy grijnsen als de Duivel doet tegen de Dageraet.
Nu ick gae kuijeren voort, ’k sou mijn tijdt vergissen met mijn praet, Want de klock dunckt mijn die gaet al dicht na hallef vijven.
Theodoor met sijn Lief uyt.
Ai hertjen ’t is te vroegh, ach laet mijn noch wat blijven, Of geeftme voor het minst een soentjen drie of vier, Dat smaeckt als suicker soet, beter als Wijn of Bier.
Adieu mijn waertste Lief, mijn Troosjen, hebt goe morgen, En slaept gerustelick, want tavont, sonder sorgen, Koom ick u weder by.
Katrijntjen.
Als een man, houdt u woort, Gaet regel recht na huys, eer dat u yemant hoort Van de bueren, want ick ben vervaert voor prateracy, Want licht men wort geacht nu van de lichte nacy, Princepael een Vryster, die alleen woont, ’t is jonck of oudt, Sietmer een knecht wat laet, ’t is waerom of s’hem aenhoudt, Sy moet wel lichthertich wesen, seecker ’t en past niet, ’t Is niet wel van heur edaen, jae wel wat soo siet, Dats een Ammeraeltjen, kanse de knechts soo laet aenhouwen, Sy moet seecker wel geyl sijn, en begeerich om te trouwen, Isse dus rijp, waer komtse van daen?
Wat hetse geleert?
Ick loof niet datse te deegen by menschen het verkeert; Isse in’t wilde Woudt opgevoedt, wel hetse geen manieren, Laetse by mijn komen, kijnt, ick salt’er noch wel lieren Hoeser by de Luy hoort te hebben.
Ay lief zijt wel te vreen, En sluyt u deurtjen toe, ick gae oock stillekens heen.
Een soen.
Ay stil, maeckt geen gewach, Op dat ons niemant siet, het wort al heel schoon dach.
Adieu mijn lief, ick gae.
Goe morgen.
Dat was een Maeght, Die van al datter leeft de hoochste prijs wech draecht; s’ Het al de negen schoonheden, dat segh ick goet rondt, Dat Pares nu noch leefde hy geen schoonder en vondt, Al socht hy Sperten meede, en al de werelt deur, Leefde Pighmaliom, hy namse voor de keur Van sijn Ivoore Beelt, Danae was niet met allen By mijn lieft, daer mijn oogh uyt liefd’ is op gevallen, s’ Het twee Bruyne Oogen, met een gekloofde Kin, Haer Neus is soo besneen dat ick heurs gelijcken niet e vin; Haer Tanden als Yvoor, haer Wangen met roo steetjes, Daer by soo fijn volmaeckt al haer andere Leetjes; Ia soo volmaeckt, dat ick met recht mach seggen, en ’tis waer, Sy braveert de Mensen, en Goddinnen allegaer; Iae soo veer gaetser te boven, dat Iupijn haer sach, Hy verliet den Hemel, en verschiep hem als hy plach In een Swan, in een Stier, in een Mens, of in wat aers, En als hy dan by haer quam, wort hy uyt liefd’ wel paers, En hy sou besterven als een Baxstien soo hert.
Trijn Raetels uyt.
Binje daer Schellem, Dief, doe je mee dese smert, Bin jy het Vaertjen, die mijn staech dus komt beswaeren, Theodoor.
Wat schortje, seght, wat heb ickje daen?
Wijstme d’aeren, Iou maets mien ick, die jy fluys by jou hebt gehadt.
Wat duyvel wilje, seght hoe hebjet inje gadt, Laetme los, je hebt een onrecht, siet watje doet.
Ick wil niet.
Jy selt, by Godt, al waerje noch soo goet.
Help, help Bueren, help, mijn schiet kracht en gewelt.
Hier komen de Bueren t’samen uyt met gedruys.
Heyn Veelbewint.
Wat isser Trijntjen Buer, dat jou dus ontstelt Isser weer iet edaen, wat maeckt u dus verslaegen?
Trijn R. Dat meught ghy Heyndrick buer met recht noch wel eens vragen, ’t Is immers alle daech mijn beurt, dat weet ghy wel, En nu heb ick’er een evonden, die meester is van’t spel, Dus komt mijn toch te hulp.
Dat lieghje als een Hoer.
Trijn R. Een Hoer, jou sno Rabaut, dat was jou eigen Moer, Ick ben een Vrou met eer, daer ben ick voor befaemt, Theodoor.
’k Verwonder mijn dat ghy u loogens niet en schaemt, Siet tegen wie ghy spreeckt, ick ben een knecht met eeren.
Heyn Veelb.
Gelijck als jous gelijck, men* ziet jou wel verkeeren Met hack en sijns gemack, men ken jou wel, jou gast, Schaemje jou niet dat ghy de Luy doet overlast?
Iou pijpestelder, jou lichtmis, men hoort jou op de Kaeck Te setten Vodde-vaer, hebje in’t pijpestellen vermaeck?
Jy meucht’et jou inje hert en inje bloet wel schaemen.
Waerom, ick ben soo goet als jy, of je erfgenamen, Wasser arger Roch in Zee, hy quam mijn wel aenboort.
Ioo, by mainder ziel en salcheyt men het u wel gehoort, Waerlijck ick kenje wel, Theodoor.
Wat rijdt mijn dees Knoettin, Bruyt nae jou lant toe, waerom steeck jyer jou in, ’t Roert jou niet, hout jou beck, jy hebt op mijn niet te smalen, Gaet nae die Kamer-steyger, wilt eerst jou tol betaelen, En leert dan te deech noch eerst de Hollantse Tael, Trijn R. Iou eereloose fiel, dat jou de duyvel hael, Ick bruyje in jou Backhuys, ’k haelje ’t licht uyt jou oogen, Flucx geeftme mee goet weer, of ’k selt jou soo uytdroogen Dat het jou heugen sel.