floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
MAar, Hartje, zal deeze ruusje, en dit schoonmaaken, noch niet haast een eind neemen?
Het heeft nu al ruim een maand geduurd.
Wel, al duurden het noch een maand, wat wou jy daar van zeggen?
’k Wil van jou daar niet in bepaald zyn, noch die tekst en hoef jy my niet breeder uit te leggen.
Ja, zo doende hebbenze ’er noch wel twee werk, zo als ik daar in de Zaal zie, staat’er een boven op de leer, En de andere twee daer onder, met de handen over malkaâr, en vertellen malkander zo wat sprookjes over en weêr, En disputeeren, of de muuren nou al effen en gelyk zyn, en of’er ook hier of daar noch streepen of gaalen zitten, Ja, zeid den een, ik geloof dat wy met die kalk, die wy hier vermorst hebben, de Goudsche Kerk, die zo lang als een Lynbaan is, wel zou hebben kunnen witten; Wel, mal Anne, zeid den ander weêr, is ’t jou niet genoeg, dat jy twaalf stuivers en de kost toe daags wind?
En al vermorsten jy tienmaal zo veel kalk, is ’t jou niet even veel of jy haspeld, dan of jy spind?
En zo verslyten zy den tyd.
Hoor, die praatjes en acht ik niet, die post is my aan bevoolen, en buiten jouw.
Bemoei jy je slechts met jou Kantoor.
Hoor, Liesten, ik weet zeer wel, dat zulk doen meerendeels afhangt van de Vrouw; Maar echter zo bepaald, dat daar in de maat niet en word te buiten getreeden.
Ik weet van geen maat, ik volg daar in myn eigen zinlykheden, Wel ’t is heel wat nieuws!
zulke Jan hennen, en gortentelders zullender met het schoonmaaken bemoeijen!
hoor, die derectie raakt my; En komt het my in de zin, zo zet ik ’er noch wel een vierde Schoonmaakster by; Zonder jou verlof of konzent eens daar toe te vraagen.
Maar denkt eens, Liesten, wat het alles wel kost.
Het is jou plicht daar zorg voor te draagen.
Indien het, gelyk ik gezegt heb, de maat en de burgerlykheid te buiten gaat.
Neem een exempel aan anderen.
Ik volg geen exempels, maar ik geef exempels, noch ik bind my niet aan de gemeene reegel en maat.
Ik weet waar op ik steun, daarom wil ik ’er met u hier niet over twisten.
’k Bou op myn eigen grond; noem jy het vry verkwisten, Verspillen, gelyk ik toch door u daar voor by elk ben op de tong geraakt.
Waar ik door u tot een Vrouw, als gy door my tot zo een Man zyt gemaakt, Zo waard noch eenigzins verdraaglyk my de naam van Spilpenning te geven.
zou ik zo bepaald moeten zyn zonder na myn zinlykheid te mogen leeven?
Wel zo waar ik genoeg overgelevert, om te zyn uw slavin.
Uw vermaak en pleizier kond gy hebben, maar gevat in den rechten zin; En niet op zo een wys, met alles dus onordentelyk te beslechten, Om maaltyden zo binnen als buitens huis aan te rechten.
Dit alles ter zyden gesteld, als een ineetend kwaad, Kont gy als een Prinses leeven, en houwen een aanzienlyke burgers staat.
Daarom verzoek ik doch dit spoor niet te willen inslaan noch betreeden.
Jy meugt al jou lessen, en verstand vry elders besteeden, Zy hebben op ’t minste geen vat op my; en dit zeg ik jou, ’t zy ook hoe dat jy ’t verstaat, Dat ik ook jou, noch niemands raad zal volgen, als alleen maar myn eigen raad; En dit is jou nouw eens voor al gezeid, en daar heb jy je voortaan na te reguleeren.
Zo en heb ik dan niet te zeggen?
Neen, daar in gantsch niet, in zaaken van Meiden en Schoonmaaksters, die wil ik hebben, en niet hebben, en na myn zin regeeren, Zonder jou daar eens in te kennen, op geenerlei wyze of manier, Bemoei ik my met jou kantoor?
met jou pennen, boeken of papier?
Met jou schuitevoerders, lichterlui, sleepers, en pakkers?
Konvooiloopers, kruiers, wynkuipers, en ik weet niet noch al meêr andere rakkers?
Die alle daagen hier koomen loopen, en maaken het huis schier tot een straat; En dan moetmen noch veel bedils van de schoonmaaksters hooren, wel ik weet geen beter raad, Kom, als dat ik jou myn schorteldoek veur bind, dan meug jy de kruiken bestellen, En gaan in ’t hoekje van den haart zitten, om al de gorten en erreten in de pot te tellen.
Gelyk al die keukenklouwers doen, dat is ’t allerbest veur jou geraân, Die toch niet gerust zyn, of ze moeten overal ’t geen ’er te vuur gedaan word, ’er aasem laaten over gaan.
Om zo staat te maaken, wat een pot karremelksbry wel komt te bedraagen, Of tellen alzo elk de brokken in de mond, wel ik zel jou noch wel dienen te vraagen; Hartje, de potjebeulings gort geld nou een stooter het kop, weet jy die ook ergens beeter koop?
Of wil ik ze hier by in ’t keldertje doen haalen?
daar krygt men ze noch een oortje minder, en daar is nou al de loop.
De meid moet een feil van drie stuivers hebben, weet jy die ook voor minder geld te haalen?
De bikstien en schulpzant, moet men hier tegen een halve stuiver het kop betaalen, En op het ouwe fransepat geevenze het kop veur een halfblank, dat scheeld noch een heele duit, En op de zwavelstokken scheeld het ook zo veel, of wil jyder zelfs om gaan?
alle baatjes winnen uit; Of de meid diende wel een nieuwe beuzem te hebben, de ouwen is versleeten.
Ziet op zoo een wys zouwent die Jan hennen wel alles willen bedisselen.
Ja wel?
DERDE TONEEL.
JOANNA, GERARDUS, ALBERTJE.
Juffrouw, de schoonmaaksters laaten weeten Of ze de heele zaal weêr zullen overwitten?
In alle manieren.
Ja wel ’t is onverdraagelyk.
En schoon; al duurdend noch zo lang, Zo wil ik ze na myn zin hebben, maar Albertje, is dat volk noch niet aan de gang?
Ga, en zegt’er, datze ’er ook niet eerder af en scheijen, Voor dat ze is als ’t hoord, wel ik zou me schaamen om ’er zo een eerlyk mensch in te leijen, ’t Is of ’er noch geen handen en zyn aangeweest, zo ziet ze ’er uit als een beest.
Wel en heeft dat noch zyn eisch niet, daarze nouw zo veel daagen zyn over beezig geweest?
Neen, dat en heeft noch zyn eisch niet, jou Pakkers als ze te lang werken, zeg ik daar van?
Ja spreek ik jou Arbeijers al eens aan, die durven wel weêr om spreeken, en zeggen; Juffrouw, wat gaat het jou an.
Beliefje me geld te geeven, Juffrouw, om meêr kalk te haalen?
Hou daar, ik wilze zo gelyk en effen hebben als papier, zonder streepen of gaalen.
’t Is verdrietig, daar men dat kanailje tyds genoeg toe geeft, dat men ’t dan noch niet kan krygen na zen zin.
Ik zel jou vaart wel haast stuiten; sla jy die weg maar zo vorder in.
JA, ga vry met jou booze kop deur; maar zyt verzeekerd, dat ik my van jou niet zal laaten regeeren.
Hier een Snottige Penlikker, die myn Vaders hondsjongen is geweest, zou ik my daar van laaten over heeren?
Daar ik aangekoppeld ben, en die my van het begin aan al heeft mishaagd; Daar wel zo meenig braaf Jongman te vooren een blautje aan heeft gewaagd, En daar anderen van meêr kwaliteit en fatzoen op hebben moeten staan kyken, Dat hy voor anderen met my, neevens een goed Kapitaal, is gaan heen stryken; En zou ik my daar van zo nu en dan niet wat moogen bedienen, zo als ik het verstaa, Zonder uit zyn handen te moeten aazen, en leeven op zyn genaâ?
Neen, daar zal ik wel wacht veur houwen, dat ik my zo niet zal laaten ringelooren.
ALBERTJE, JOANNA.
JUffrouw, daar is myn Heer je Papa en jou Mama.
Daar zal ik nouw weêr een hoop gebrui en getalm hebben om myn ooren, Doch ’t best dat’er van is ik zel ’t niet veel achten, en hoorend maar zo wat aan.
En laaten ’t slechts zo maar ’t een oor in, en ’t ander weêr uit gaan.
Ga, verzoek datze binnen koomen.
wel licht heeft ’er myn Man, toen hy flus uitging geweest, om zyn nood te klaagen, Daarom zelder nou licht weer veul te bedillen vallen van ’t geen ’er zou moogen mishagen, Want zelden koomen ze hier, of het gantsche huis is in rep en roer.
ZESDE TONEEL.
JOANNA, AUGUSTYN, MARGAREET, MARGAREET.
GOeden dag Kind.
Maar Joanna, heb jy die Schoonmaaksters noch al over de vloer?
Daar hebje de Historie al.
En zyn zy noch al in die Zaal?
wel wat hebbenze toch in al die tyd bedreeven?
AUGUSTYN.
Maar, moêr, ’t is genoeg als ’er maar zyn.
Denkje niet dat dat volk alle daagen eeten moet, ik zou der men deur maaken, en elk, maar zyn paspoort geven.
Ik weet wel dat het eens jaars een beurt moet hebben, waarom ’er je dan ten eersten niet deur gered?
Hoor, Mama, zeedert dat jy hier gegeeten hebt, is’er niet een hand aangezet, Zeker zy zynder niet te vergeefs, daar mag men wel van zwygen, De Zaal zach ’er schandelyk genoeg uit, ze hebbender tot noch toe geen grond in kunnen krygen, Als een taan waaren de muuren, zo berookt, ik wenste maar dat je ze bezien had in ’t begin, De muuren hebbenze van booven tot onderen geschuurd, en wel zes maal overgewit, en noch zynze niet na myn zin.
Maar van de week raakenze ’er deur.
Maar hoe kunnenze’er zo uitzien, daar je in een Jaar pas een of tweemaal komt te stooken?
ik hou van die onnutte verspilling niet, maar van te bezorgen daar de schoorsteen moet van rooken.
ZEVENDE TONEEL.
JOANNA, AUGUSTYN, MARGAREET, ALBERTJE.
JUffrouw, beliefje reis drie gulden voor ’t spinnen van twee pond vlas te geeven?
De Spinsters staan voor.
JOANNA, ter zyden teegen Albertje.
,, Jou verbruide vod, alsje bend, jou botten beest.
,, Kon jy daar zo lang niet meê gewagt hebben, tot dat Papa en Mama weg waren geweest?
.. Hou daar, dat ze voort gaan.
Maar Joanna!
laat jy noch zulk fyn gaaren spinnen.
Van drie gulden het pond?
daar jy zo overvloedig verzien bend van kostelyk Linnen!
Is dat moogelyk!
Joanna?
Mama, ik weet zeeker niet, waar jy je hoofd doch al meê breekt.
Al die verspilling is myn teegen, ik weet best in wat schoenen dat jou man steekt.
Daar moet ik hem, om zyn respekt, en crediet te styven, En zel hy niet geaffronteerd worden, noch deeze morgen meer als dartien hondert gulden in banko af schryven.
Met wissel brieven is geen gekken, schoon dat het jou niet en deerd.
Die ondertusschen op postdaagen met zulke briefjes worden gebombardeerd, En zynder het best niet aan.
ik kanze wel, en ik zou ze ook noch wel weeten, Die op zulke daagen, al vroort een gang ys, onder een enkeld deekentje wel zouwen leggen zweeten.
En jy gaat ondertusschen jou gang, en draagt geen zorg altoos, noch onderscheid.
Hoor, Joanna, al wat hier gesprooken word, dat word tot jouwen besten gezeid.
Ei Mama, ik wou dat jy my maar liet begaan.
’t Is onze pligt jou te vermaanen, want hoor jy maar ergens van eenige kostelykheid spreeken, Daadlyk ben jy daar achter, om het de luiden met geld uit de handen te breeken.
En wat steek jy tot de ooren toe in kostelyk zervet, en tafelgoed, dat ik niet geloof, dat men jouws gelyk vinden zou, En daarenbooven, hebje noch geduurig een web op de bliek, en een web op het getouw.
Ik hoorden liever dat men zei, dat je zo wat Obligatien op het Land kocht en weêr verkocht.
Maar, Papa, zou men niet wat voor zyn pleizier moogen hebben, valt hier nou zo veel op te zeggen?
Ik weet wat dat ik spreek, op jou man valt niet te zeggen, die is nuchteren en bekwaam, En neemt zyn dingen wel waar, en denkt eens, daar moetje over zes maanden immers weêr in de kraam.
Zou men dan niet eens trachten een eind te maken van al dit verkwisten en kwanselen.
Had ik in myn tydt gelyk jy nou bent, zo geweest van leeven, Wy en hadden jou geen twintig duizend gulden meê ten huuwelyk kunnen geeven, Gelyk wy gedaan hebben.
En of men die nou eens wou weêr zien, waar of men ze zoeken zou?
Papa, die hebje myn man gegeeven, laat die ’er jou reekening van doen.
Maar meest deur jou zoek gemaakt, met alle kost- lykheid dubbeld en dwars te hebben, is dat steil voor een huisselyke vrouw?
Zeg men een reis als je nou heel gepropt vol bent, wat zelje ’er op ’t lest doch meê beginnen?
Zocht men ’t noch weêr aan de man te helpen, om ’er een intrest aan te winnen, Gelyker wel meêr zyn, zo mogt het noch gaan.
Wouje dan hebben, Papa, dat ik met een kraam op de Noorder Markt zou gaan zitten, en roepen elk een aan, Van menschen en boeren, ofze wat willen koopen, en helpend alzo weêr aan de man?
Jy zoud jou maar voor ’t eerste wachten, en al die overdaad en verspilling mijen: Zo zou het ander onnodig zyn, en al dat gerit en geloop, datje hier gestaâg aan de deur hebt afsnijen, Maar wat zou men, ter contrarie, men gaat alle daagen noch een toontje bed.
Is ’er ergens een kostelyk erfhuis, daatlyk wort ’er voor Juffrouw Joanna een stoel met een kussen gezet, Daar zit men dan in zyn goud, komt’er dan wat raars op, Juffrouw moet het altyd eerst vizenteeren.
Is het dan te gering, te duur kant’er niet zyn, zo laat men ’t dan passeeren; En alzo verspild men zyn tyd en geld.
Maar Mama, ik weet niet wat jy al ophaald?
ben ik niet getrouwd, en myn eigen voogd, of staan ik noch onder jou gezach?
Zou het juist zo net in den haak moeten zyn, of het my voegt of niet en voegd, en of ik het doen of niet doen en mag?
Of moet ik koomen vraagen, of ik dit of dat mag koo- pen?
lieve, Mama, niemandt en bekommerd zich met my, ik zeld wel stellen met myn zaaken.
Ja jy zelt het wel stellen, daar men vast onder de hand moet kuipen, om jou Man Maaklaar te maken.
Jy bent jou slagpennen al kwyt, en jou wieken niet weinig gekort; ’t Moet’er alzo maar passelyk gesteld zyn, daar men van een Koopman tot een Maaklaar word, Van Heer tot Knecht.
Maar, Papa!
schoon myn Man was nou al Maaklaar, waarom zou my doch dit doen min als nu passen?
Ik ken wel Maaklaars Vrouwen, die vry andere gangen gaan, en by na niet anders en doen, dan maar gasten en brassen.
’k Heb onlangs op een Kindermaal daar noch een proef van gezien, daar men niet en had geschaft, als Patryzen, Oesters, en Kiekepasteijen, en Banket daar by, En ’t was niet als zilver dat men ’er zach, ja men dronker de kostelykste rinse wyn, met naarzen van kandy; Maar wat zeg ik van de Vrouwen, wat praatje?
de Maaklaars zelfs durven tegenwoordig, haar Meesters wel braveeren; Gelyker zyn die Hofsteên, Paard, Slee en Koets, of Waagens op stal houwen, daar veel Kooplui moeten te voet passeeren, En met den Elleboog te roeren, is ’t noch al zo erg; en buiten rooy, Of ze daar een honderd guldens of twee in de waagschaal zetten op een enkelde gooy, Dat ’s niemendal voor haar, dat en kreunen zy’er niet eens, ja ook selfs schier niet, of ze verliezen of winnen.
Ik wou wel dat myn Man al Maaklaar was.
ACHSTE TONEEL.
ALBERTJE, AUGUSTYN, MARGAREET, JOANNA.
JUffrouw, de Schoonmaaksters vraagen of ze de anderen zy van de zaal zellen beginnen?
Neen, ik moet dat zelf al eerst eens zien, of zy zeggen gedaan, Dat en acht ik niet, daar moet ik myn eigen vyf zinnen noch al eens over laaten gaan.
Albertje, is myn Man op zyn Kantoor?
Neen, Juffrouw, Sinjeur is noch uit.
Mama, gaat eens met my binnen, om of ik ook te veel Schoonmaaksters heb te vizenteeren, Ik moet doch zoo daadlyk eens uit gaan; ik heb ook na een andere Baaker gezien, daar zou ik my wat van laaten informeeren.
O Ja, dat is goed, laaten wy dat doen.
Ik ga om een boodschap, Vrouw, en kom zo daadelyk om jou te haalen hier weêr.
Albertje, zegt zo je Sinjeur t’huis komt dat hy niet uit en gaat voor dat ik hem gesprooken heb.
NEGENDE TONEEL.
IK weet niet het loopt hier hoe langer hoe erger, en hiel ten einde van zaaken, Zo dat ik niet beeter en zie te moed, dan dat men een scheiding zal moeten maaken, Want van al dat ’er onderleid is, of hoe dat men heeft getracht, Om dit kwaad te stuiten, zo is ’er toch tot deez’ tyd toe niet met al te weeg gebragt.
AUGUSTYN, GERARDUS.
JA, Papa, nu ben ik eindeling eens te recht, en tot myn oogmerk gekoomen, Om in ’t werk te leggen, ’t geen ik al voor lang had voor genoomen.
Wat is dat doch, Gerardus?
Myn Vrouw te stuiten, in dien loop en kours, die zy tot noch toe houd.
Dit heb ik dus lang willen geheim houden, en alleen maar aan myn Procureur vertrouwd.
Tot dat ik ’er deur zag.
Maar, hoe zel jy dit aanleggen?
Met aan die, daar zy van koopt en handeld, interdictio te doen, en te laaten insinueeren, Dat van nu af aan, al ’t geen zy aan myn Vrouw koomen te vertrouwen, op haar moeten zien, en op eigen risico zullen hebben te crediteeren.
dan maakje ze geheel steekind?
Zo doen ik, en daar heeft my de nood lang genoeg toe geparst, ik zie’er door, zoo Papa my maar assisteerd.
Maar gaat het al zo grof, als jy wel zegt, Gerardus?
Ja, en noch vry erger, als jy wel denkt, Papa, ook zel ik het jou nu doen zien.
Doen zien, dat zou my wel lusten, altoos ik keur het dan goed, en jy hebt jou zelfs daar wel in beraân.
’t Had my duizenden waard geweest, Papa, had ik het maar eenige jaaren al gedaan.
Maar, jy woud het my doen zien, zei je daar straks, op wat wys doch, Gerardus?
Dat zal ik u zeggen, Papa, zy heeft voor om aan de Smauzen, die zo by de deur komen loopen, Haar twee beste Samaars, die zy kwansuis moê is, te verkoopen.
Nu had ik het zo by my gedacht, Papa, en dit was myn overleg* en raad, Dat wy ons beide in Smausen gedaante verkleeden, en staaken ons zelven in die stinkbokken haar gewaad.
En dan wou ik ’er een darde, dat een rechte Smaus was, by neemen, die wel ’t meeste woord deê om niet door al te veel te spreeken, Bekaid uit te komen, van ’er in te blyven steeken.
Ziet op zo een wys, zou jy eenigzins haar handeling zien.
Wel, Gerardus, dat zou al heel kluchtig weezen ook, ik wou dat wel avontuuren; maar, hoe kom jy aan de toestel, en darde man?
Daar ben ik niet eens om verleegen, ’k heb daar zo goeje occasie toe als ik wenschen kan. Daar is een Smaus, daar ik zomtyds wel wat goud gaa by om zetten, en verwisselen, Die zal my daar dienstig in zyn, en onze Albertje die zal dat ook wel helpen bedisselen.
Wel, gaat jou gang, Gerardus, ik zalder my na stellen.
Maar, Mama, diende ook wel een rolletje te hebben in dit spel.
Op wat wys, Gerardus?
Hier koomen dagelyks Uitdraagsters, dat zoort van volk vermag zy wonder wel; En daar kwanseld zy veel meê, zo met Rariteitjes, als met Kettingen van Bloed en Agata Kraalen, Posteleyn en anders; maar zy diende wel, heel op zyn Westfrans, te koeterwaalen.
Om zo haar Persoonaadje best te prezenteeren.
’k Ben te vreeden, zy zal ’t zelven ook meê onderstaan.
Wy zullen zo wat by een haalen, ’t zy van Monsters, Tee, of zoo wat andere zoort.
Dan zul jy eerst te recht zien, hoe zy dagelyks gewoon is in haar verspilling om te gaan; En dat gerit en geloop van Uitdraagsters, Postelein verkoopsters dat’er aan de deur is, en zou je niet vertrouwen; En dat is al, is Juffrouw niet t’huis; o ik heb zo wat raars.
en zo diende men wel een post aan de deur te houwen, En dat gebel en geklop, is al zo of en aan, dat ik ’er moejelyk kan om worden, door al dat ongemak, En zomtyds wel wensch, ik wou dat ’er een stuk van Juffrouw tusschen je kiezen stak, Dan hadje wat te kauwen; en nou is ’er weêr wat anders op handen, datze heeft besteeken, Daar ik, door de Meid, ben achter geraakt, en ook de oorzaak is dat ik je heb zoeken te spreeken.
Wel, wat doch?
Zy weet, Papa, dat ik deezen avond op een Komparitie moet weezen by de brug, in Akersloot: En hier op heeft zy eenige van haar Komplisen, om met die, ’t zy een verkeertje, of, met de kaart, a lombre, of basette te speelen, genood.
Je hebt zo lang gewenst haar eens in actie te zien, nooit en zou men ’t als nu beeter kunnen passen, Om haar in deeze beezigheid, op ’t alleronverzienst te koomen verrassen.
Maar, hoe wou jy dit aanleggen?
Dit heb ik, met Albertje, die my dit ondekt heeft, al overleid: Ik zalze eens roepen; Albertje, Albertje.
hoe menigmaals dat ik dit voor heb gehad, zoo heeft zy ’t my telkens noch ondreid.
Maar nu en zal zy ’t my niet ontleggen, had ik maar deezen voet gehouwen in ’t begin; Zo haast en heb ik myn hielen niet gelicht, of straks een party Uitdraagsters, en ander gerit komt’er in.
Zy passen ’er op als ik uitga.
AUGUSTYN, GERARDUS, ALBERTJE.
Wat order heb jy van myn Vrouw?
Gelyk als ik jou gezeid heb, om alles in order te prepareeren.
Eerst heeft zy my gezeid van het verkeerbord en daar na van een schoone kaart op een zilver teljoor gereed te leggen.
Maar wat voor gezelschap verwacht zy nu te avond, Albertje?
Juffrouw Leonoor, en Constantia met ’er Maseur, die meest alle daagen hier kompareeren.
* GERARDUS.
Heeft zy jou niet meêr belast, Albertje?
O Ja, Sinjeur, ik moet zo zes honderd Oesters gaan bestellen, daar der honderd van moeten worden gebraân: En dan moet ik na den Dam om Sinaas Appelen te koopen; en van daar na de Nes toe gaan, Om twe Amandel Taartjes, een Marsepyn, Gekonfyte Oranje en Limoenschillen, Letters en Makrons, en ook twee Boteljes, met vin Claret, te haalen.
Met noch andere Konfituuren en klein Banket.
Heeft ze jou geld gegeeven, Albertje?
Ja zes en twintig gulden, daar zou ik alles behalven de Oesters van betalen.
Wel, is dat moogelyk?
Maar verwonder jy je daar zo over dat gaat al zo af en aan, en dit is haar daagelyks werk: Dan geeft zy een gastmaal, op Kattenburg, by jou Schoonmaakster, en dan tot een Min, by de Amstel Kerk.
Niet waar, Albertje?
Wat dunkje, Papa, of dit een man kan uitstaan en verdraagen?
Wel, de Mannen, die zulke Spilpenningen van Vrouwen hebben,* zyn, met recht, te beklaagen.
Dat zeg ik, al is zy myn eigen Kind.
Wy zullen jou daar in assisteeren.
maar om nu in huis buiten haar weeten te koomen, hoe heb jy dat bedacht?
Dat zal ik je zeggen, Papa, flusjes zal Albertje maaken, dat voor de Pakkelder open zal zyn, daar door wy, voorzichtig en zacht, In onze Wynkelder zullen gaan, om zo te zaamen in ons achterzaaltje te raaken, En daar blyven zo lang het ons geraaden dunkt, ons dan te openbaaren, en bekend te maaken.
Dat is zo wel goed, maar om nu voor af ons als Smausen te verkleeden, hoe stel jy dat?
O Papa, daar heb ik geen anderhalf uur werk toe, die Smaus, daar ik je flus van sprak, heeft al lang kennis van zaaken gehad.
Zacht, Sinjeur, daar hoor ik Juffrou koomen.
AUGUSTYN, GERARDUS, ALBERTJE, JOANNA, MARGAREET.
WAt dunkje, kind, hier hebben wy tot noch toe zo lang gezeeten?
Kom gaan we, Mama.
Papa, en Mama, blyf by ons, als ’t je belieft, wat eeten.
Jy moet ommers uit, Gerardus.
Daar docht ik niet om, maar blyf by myn vrouw.
Neen, nou niet.
goeden dag.
GERARDUS, JOANNA, ALBERTJE.
NOu wat hier omgegaan is, kan ik ten naasten by wel denken.
maar, Liesten, ik ben der noch van ontsteld Zo infaam als ik daar op straat gemaand en aangesprooken ben om geld.
Waarom zo lang doch daar meê gewacht, met die rekeningen aan den een en de ander te betaalen?
Om dat ik geen geld in kas gehad heb, maar Papa heeft my nu in bank afgeschreeven.
ja die duivelze reekeningen leggen my nacht en dag genoeg in de kop te maalen.
’t Is schande wat meugen de menschen denken, ik verzoek het je zo dikmaals, de eene dag voor en de ander na.
Gisteren zei jy my al, dat je ’t doen zoud, en ik stelder de lui vast op uit, en nou spreek je’er niet van boe noch ba.
Ik zalze je gaan haalen, maar laat yder de zyne onderteekenen en voor de betaaling kwiteeren.
Ja, zorg jy daar niet voor.
ALbertje, wat praat is hier nou al geweest?
Juffrouw, niemendal.
Ja, men zou hier zo een half uur by een zitten, en daar zou niet passeeren!
Ter waereld niet, Juffrouw, als Sinjeur vraagden aan jou Papa, of hy meê op de Komparitie wou zyn daar hy tavond weezen moet.
Wel, zal hy ’er gaan?
Ik geloof voor vast van ja, Juffrouw.
Nou kom, Albertje, ’t zal tyd zyn dat jy jou boodschappen doed.
Eerst na ’t Oesterwyf, en zegt ’er dat ik ze met zuivere hollandze booter wil gebraân hebben, zonder andere daar onder te mengen, En dan zulje met een uit de Nes, al ’t geen ik je belast heb, voor dat geld meê brengen.
Wel, Juffrouw.
Ga heen, en draagd zorg dat jy niets en vergeet, en doed even als ik heb gezegt.
MAar, Liesten, daar is die duivelze reekening van de Kok, die maakt my de kop heel verward, helpt my daar eens in te recht.
Hy steld daar geleverd zes jonge Kalkoenen, twee paar Patrysen, en twaalf Watersnippen, daar ik, by myn weeten, Niet kan denken, dat wy, in een gantsch jaar, Kalkoenen, Patrysen en Snippen in huis heb gegeeten.
Wel Heer!
is hier nou zo veul aan vast, en maakt jou dit zo ontsteld van geest?
Hy heeft gelyk, maar dit is geschied, terwyl jy in Zeeland op de verkooping van de Compagnie bent geweest.
In Zeeland, laat zien?
stil, stil!
Ja, en dat ik jaarig was, en eenige vrienden my kwaamen met een verjaardichje vereeren.
Of zou ik toen gezeid hebben, vrienden, jy moet my excuzeeren, ’k zal myn man eens schryven of’t hem beliefd, dat ik je eens mag trakteeren?
Want zonder zyn order, en vermag ik dat niet te doen.
wel, eer ik zo subject zou moeten zyn, ik rechten liever wat anders an.
Ik versta dat een vrouw, die ’er al de moeite van heeft, zo wel autoriteit heeft om gasten te nooden, als de man.
Maar hoe stuifje dus op?
is het zo, dan is het wel, maar hier in die van de Pastybakker, vind ik ook van twee amandeltaarten, en een kiekenpasty geschreven; Daar ik ook geen geheugenis van heb altoos.
Maar, Liesten, dat is noch van die tyd dat wy de weêrreis van onze Aletje nicht hebben gegeeven.
Wel, wat duivel!
is de kaerel met de kop gebruid?