floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Nog zo kwamen hier logeeren, Twee ketelboeters met haar ezels, en twee Heeren Met haare paarden, item een kwaksalver, dog te voet, om dat hem onderweeg was een geval ontmoet Van Rovers, die hem daar hy was met angst en schroomen, zyn graauwtje hadden met zyn plunjen afgenomen, Dees allen hebben met de haver en de wyn aan kwaartjes net verteerd een anderhalf dozyn.
Dat bruid ook heen, en k ben daar mee te vreeden.
Twee jonge Dochters van Sivielje nog op heeden, Met haare ezels hier gestalt, en haare kooy of slaapstey was ook by de klopbroer in het hooy, Vermits haar beurs niet wel gespekt was, zo zy zeiden waarom ik dit Logies gegund heb aan haar beiden, Te meer om dat de Paap daar niet veel tegen had, Die voor de haver en de drank een halve mat Betaald heeft.
Wel sinjoor, wat valt 'er veel te zeggen?
Maar weet je dat wel dat de Eenden de eiers leggen?
Hoor eerst het slot, KARIASSE.
Ik zal t aanhooren, saviljan.
Nu wel aan, 'k zal u verklaaren wat ik in myn boek vind staan, 't is wel wat ouwerwets, van rymtrant moetje weeten, Maar dat is niet met al de mode der Poëeten, Veranderd even als de kleeding na den tyd, Let eens waar Thomas mey zyn harssenen verslyt.
De dOORLUGTIGE DIENSTBODEN.
Konstance, waarde Lief, o schoonste van der aarde, o eenig onderwerp van t geen, dat ik aanvaarde.
O oorzaak dat ik hier kom toonen myne pligt, en dagelyks aanbid uw minlyk aangezigt onfangt dog van myn hand u schoonste der godinnen, het offer dat ik u aanbied uit reine minnen, denk dat u schoonheid, die is overal verspreid, niet grooter wezen kan als myn standvastigheid.
Wat dunkje daar van?
Maar heeft Thomas dit geschreven?
Wel door wie anders is die zotterny bedreeven?
Als door die gekskap KARIASSE.
By aldien t nu waarheid was, iou... saviljan.
Wat zou!
Luyzebos, zeg wat komt dit te pas, hier in myn haverboek?
Of meenje dat ik mal ben, 'k meen dat ik d'order van myn boek, en van myn vaers ken Dit vaers komt hier zo veel te pas, als 't vyfde rad Aan onze wagen.
't is de waarheid Heer, maar dat Verdiend nochtans niet, dat ge in gramschap zyt ontsteeken.
Ik zou die potpoeët de kop en beenen breeken, dat hy hier onderstaat een zaak die niet betaamd, hoe maakt hy vaerzen op Konstance?
Hoe het schaamd zyn zelven, zyt gy niet met hem hier komen schooijen?
Digitized b BLYSPEL.
Neen Heer dat hebje mis.
Ik heb het Paard van Trooijen Hier in gehaald, meend hy dat kostelyk juweel, Dat my vertrouwd is, zo te krygen tot zyn deel?
Holla wat, ik meen daar een schotje voor te schieten.
Hy na Konstance staan, dat zouw de droes verdrieten.
Sinjoor Konstance is waard.... 4i.
Gy zyt een groote gek, 't is geen kluyfje voor zyn bek.
En hy nog grooter, i KARIASSE.
Maar mag men dan niet haar bekoorlykheid aanschouwen?
En pryzen?
Ganslyk niet, t waar best hy had gehouwen Zyn oogen in zyn zak, maar daar komt Ines aan.
SAVILJAN, kARIASSE, iNES.
Jaar even kom ik van Galjège te verstaan Dat hier den opperschout zo daatelyk zal koomen, en wat de boodschap is, heb ik nog niet vernoomen.
't is mogelyk, dat hier iets kwaads schuyld onder 't dak.
Wat my belangd, ik heb geen ander ongemak, Te vreezen, dan alleen, dat hy misschien zal zoeken, Die, wie het water haald, of haer komt te boeken.
Dat kan wel weezen, legt nuietwes op je hart.
Asturian, zo zeg de waarheid, want de gart Gelykje ziet ligt in de pis om u te straffen.
Maar zo gy 't kwaad bekend, zo zal ik raad verschaffen.
Ik weet niet, dat ik u beleedigd, heb, iNES.
'k hebt immers u gezegt, dat ik betaalen zal, dat ik door ongeluk aan stukken heb gesmeeten.
Ja door uw dronkenschap.
Ik moest niet beter weeten.
Hoor moederlief, ik heb wat nader my bedogt, Juyst alle ding behoefd het naauwst niet onderzogt, Laat ons eens hooren wat de Schout ons heeft te zeggen, Inmiddels raap eens op de stukken die hier leggen, Daar na zo zullen wy beraamen wat ofdiend Gedaan te weezen, gy, zeg eensjes aan uw vriend Dat ik voor deeze reis, zyn misdaad zal verschoonen Maar dat hy zig voortaan niet zot behoefd te toonen, En schryven in een boek het geen er nient in past.
Neem weg 't gebrooken goed, het doet my overlast.
Vertrek ook ik laat me alleen ik zal hier wagten, tot dat de Schout komt, en inmiddels myn gedagten Errinneren.
*** TIENDE TOONEEL.
I.... saviljan.
't is hier in rust, 't gaat nu ter deeg, en na myn schik, ik vind dat Lopes zeer gedweeg En handzaam word, men moet, wil men het heerschop blyven, zomtyds zyn booden en zyn huisgezin bekyven, Al was 't maar om de sjeu, het geeft een groot ontzag, dat, als ik spreek men my, niet wederspreeken mag.
Daar komt den hoofd schout, maar de droes verzeld met rakkers.
Wat of dit zeggen wil!
DON ALONZO, SAVILJAN.
DON ALONZO tot zyn Dienders.
Vaar zeg aan uw makkers, dat niemand zig verstouwt te komen in 't vertrek Dan op myn order, of ik breek u t'zaam de nek.
Vriend zyt gy hier de Waard en Saviljan geheeten, saviljan.
Ja tot uw dienst myn Heer.
2.... dONALonzo.
Dan wilde ik wel eens weeten.
Wie dat udienen en wat volk gy hebt in huis.
Ik heb twee knechten Heer.... DONALONZ.
** ** ,, o!
Zeer goed, om geen abuis te leeven, zeg mynens, hoe dat zzy u gehieeten?
DAVILJAN.
De een Lopes, Thomas heer den ander, gy moet weeten, Dat ik niet weet van waar zy zyn.
DON ALONZO.
Zulks maaktmy niet.
Want myne komst geenszinsom harent wil geschied, Maar 't is wat anders, waar na dat ik u kom vraagen.
Ik ben voor eerst dan van een groote zorg ontslaagen.
DON ALONAo.
SAVBLJAN.
Waarom myn Heer vraagd gy dit mys om dat ik weinig tyds haar heb in myne dieust gehad.
De DOORLUGTIGE DIENStBODEN.
DONALONZO.
Wat volk bediend u meer?
K heb nog twee ouwe neuten, te weeten vrouwluy, om te veegen straat en geuten, Het stal, en t huis, en dan wat weet ik verder... don aLONzo.
Maar, gy spreekt van ouderdom, zeg eensjes hoe veel jaar, Heeft ieder van die twee?
Ik denk, zo by de dartig.
Hebt gy een vrouw?
...*.
die sloof bemin ik hartig.
Dat is de vraag niet, hebje daar geen kind'ren by?
Dat zouw meer weezen als ik weet.
Zeg eens aan my, wie dat hier in u huis Konstance werd geheeten, Die schoone dogter waar van véél te praaten weeten, van wie Toledo, ja ik zeg gansch Spanje waagd, En dienende in uw huis een naam doorlugtig draagd, Ja na men zegt, daar zeer veel Jonkeis op verlieven, Wie is die dienstmaagd?
'k zal u hier op gerieven, voor eerst verklaar ik, dat zy my bediend, of niet.
Spreek duydelyk, vermits dat zulks om reën geschied.
Gy weet wel dat myn Zoon Don Pedro is geheeten, Die door de razerny der liefde is als bezeten, En dio, gelykmen in Toledo daar meê spot, zeggen wil, dat up Konstance is als verzot, blyspel.
Die alle nagten voor uw deur gaat loopen waaren, vereerende een muziek aan haar van zang en snaaren?
Wat daar van is, daar mey bemoey ik my gansch niet.
Want weet niet of het om myn vrouw of haar geschied, Ik pleeg in t eerste my de zaak wat aan te trekken Maar ben nu wyzer en ik lach eens om die gekken.
Ik niet, beveel eens, dat Konstance hier verschyn, Ik wil ze zien en laat uw vrouw ook by haar zyn.
Het zal geschieden, maar wil aan uw knechten zeggen, Dat zy om haare komst geen hinderpaalen leggen.
Hy scheld.
Daar zyn uw dienaars Heer.
Don ALONzo tot zyn dienaars, zeg aan vrouw Ines, en Konstance, dat zy hier verschynen, ik beken, Dat myn nieuwschierigheid my noopt, gelyk met spooren, te zien, of zy wel is zo schoon zo als wy hooren.
Daar treeden ze in de zaal.
DONALONZO, SAVILJAN, INES, KONSTANCE.
Don Pedro ach myn Zoon?
Jy hebt geen ongelyk een meer dan menslyk schoon verspreid zig door de zaal met goddelyke straalen, Ik kan het flik'ren van de vlammen niet bepaalen, kom eens wat nader by Konstance.
myn Heer, ik bid, heb achting voor myn jonckheid en myn eer.
Wees ook verzeekerd, dat ik heb geen kwaad bedreeven.
Zy knield voor Don Alonzo, die haar naau keurig beziet.
DON ALONZO, haar opheffende.
Ik zeg het tegendeel, maar 't is aan u vergeeven.
Myn zoon, die is gewond door een betoov'rend vier.
Dat hem verkw'nen doed, 'helaas hoe trots en fier Ik op myn adeldom en groote staat mag roemen, ben ik verschuldigt zyne min u waard te noemen, Konstance, waardig en aanlokkelyk juweel, gy zyt te kostelyk, te dierbaar, en ook te eel, Dat in een Herberg gy u zelve laat besluyten, Gy moeder Ines stap eens met Konstance buyten, Tot dat gy wederom geroepen word door my.
Don Alonzo heeft zy schuld, heb meedely.
DON ALonzo, saviljan.
Dlyf Saviljan, wil my Konstances staat verklaaren, enwiezyis.
Ik zal t gewillig openbaaren, ruym vyftien jaaren is t geleën, dat zig alhier Een bedevaarster, met een staat gevolg en swier Ter nedersloeg en met, een stoet van knechts en heeren Ten herberg kwaamen, en verzoekten te logeeren t wierd van my toegestaan, gelyk ik ben gewoon, als ik de juffer zag, bevond ik haar zeer schoon, hoewel zy reets was oud ruym in de dartig jaaren.
Daar by zo was zy bleek en scheen niet wel te vaaren.
Zy had, als 't zeggen was de waterzugt, zo dat BLYSPEL.
Ze een bedevaard met dit gevolg beslooten had Te doen, als ofzy wierd getrokken en geroepen By onze lieve Vrouw, of Maagd van Guadaloepe, Tot haar geneezing, en alwaar men alle dag Zeer veel mirakelen, tot nut gebeuren zag, Haar ziekte, midlerwyl, dat zy by ons vertoefde Wierd grooter, over zulks ze een Medicyn behoefde, Die haar ook raad gaf, maar dit deed zy maar om sunst, Vermits zy haare kwaal verbergde met een kunst Om haar gevolg met schy u van ziekte te bedriegen, Maar Ines, loos van aard, liet zig in t slaap niet wiegen, Want had alreeds de vonk gekregen in de neus, De schoone Pellegrim erkennend haar zeer heus En ook bescheiden, heeft, mits zy haar had van nooden Om dat zy wist dat zy beswangerd was, ontbooden.
En heeft myn vrouw wat haar was naakende, onderregt Hoe dat zy baaren moest, t was naauwelyks gezegt, Of ziet de baarens weë, waar in myn vrouw moest hangen Komt haar zo schigtig als de donder te over stelpen, Zy baard, en eindlyk van een schepzel, t schoonste dat Ooyt kwam ter wereld en natuur geschaapen had En deeze was Konstance.
Om te toonen, Dat zy was adelyk, zo schonk zy honderd Kroonen Aan Ines, om de hulp die zy haar had gedaan Daar by zo gaf zy aan myn huisvrouw te verstaan, Dat zy dit kind haar zorg wel wilden aan beveelen, Indien t haar wil was, t kon myn goeyje sloof niet scheelen, Die nog geen Kinderen ter wareld had gebrogt Wat my belangde, t was een popje dat ik zogt Om me te speulen, in het endikowierd Papaatje.
Al schoon ik had geen schuld, en ines wierd Mammaatje, Van 't alderschoonste dat ik immer zag, gemaakt, De vrouw nu eind'lyk tot gezondheid weer geraakt, Maakt zig reis vaardig en beschikte in onze handen, Een goude keeten, daar af breekende te panden Zes schaakels, tot bewys, op dat daar by bekend, Den losser weezen zou, voorts wierd een parkament Van ronde slingers door gesneeden en beschreeven Met letters, en myn vrouw in handen ook gegeeven.
Het welke dat zy meede in haar bewaaring nam.
Als nu die schoone weer van guadaloepe kwam, zo heeft zy, om daar by haar groote staat te toonen, myn huisvrouw tot present vereerd vier hondert kroonen, met aanbeveeling om te zorgen voor haar kind, Die gy nu kend, myn Heer, dus is zy als de wind, Die schigtig van ons vlied, wanneer die werd bewoogen, Van ons gescheiden, en verdweenen uit onze oogen.
Geef my de teekenen van haar geboorte, ik zal Haar in een klooster, om het wonderlyk geval, Van deez' Historie om haar kuysheid te behoeden, Doen zetten, en aldaar na haare staat opvoeden.
Wel aan laat ons dan gaan by Ines, wyl ik haar Gebieden zal, dat zy de Kamer hier bewaar.
Konstancekom alhier, maar laat vrouw Ines wachten.
DON ALONZO, SAVILJAN, KONSTANCE.
Hier ben ik tot uw dienst.
'k zal u met al myn krachten Beschermen als myn Kind, en u myn hulp aanbiën.
Vaarwel en zyt getroost, zal geen leet geschien.
49 VYFTIENDE TOONEEL.
KONSTANCE alleen.
'k en van myn tandweê en myn smarte naauw ontslaagen, of don Alonzo komt op nieuw my weder plaagen Om dat hy met veel zorg zo naauw my heeft beschoud, Maar zynde zuyver van gemoed als 't dierbaar goud, heb ik geen swaarigheid voor zyn perzoon te vreezen, Nu zynde alleen, ben ik benieuwd 't geschrift te leezen, Dat Thomas my zo vroeg heeft in de hand gestopt, 't is buyten twyfel, dat hy my wat heeft gefopt, Om dat ik heb geloof aan zyne raad gegeeven, 'k Moet eens bezien wat dat de spotter heeft geschreeven.
Meestresse van myn bart, ik ben een Ridder geboortig van Burgos, die, wanneer ik myn Vader overleeve, meer dan een rente van zes duyzend ducaten 's jaars zal bezitten, door uwe uitneemende schoonheid alomme vermaard, heb ik myn Vaderland verlaaten, en in geringe kleederen my vermomd, om uwe Meester te dienen, op hoop van gelegenheid te bebben aan u.
myn getrouwe liefde te ontdekken, t heeft my gelukt, dat ik deeze brief uw zelven in handen heb moogen overleveren, het diend my tot een onderpand van trouw, indien ik gelukkig genoeg ben, dat gy my tot uw bruidegom, zult willen verkiezen, ach schoone Konstance!
ik zoude my de gelukkighste van de geheele wereld achten, zo zulks kwam te gebeuren, ontdek doch deeze myne verliefde gedagten niet, want ik zouw vreezen dat men my uw aangenaam byweezen zoude onttrekken, dat my smertelyker zouw vallen dan de wreedste dood, indien ik met deeze belydenisse niets misdaan hebbe, zo begunstig my ter zyde met een lonkje van genaade.
Hier schuild wat achter en men wil door schyn van min, myn deugd beproeven, en wat, dat ik heb in t zin Maar neen!
hy is verdoold, die waand in zyn gedagten, Dat my de zotheid van de liefde zouw verkrachten, Ik schuw haar banden, niets ter wereld is zo zoet.
Als vryheid steeds verzeld met een standvast gemoed.
De liefde is niet dan slaverny, Waar voor een vryje ziel zal gruuwen, En steeds de minneketens schuuwen, die haar, daar zy was los en vry.
Als boeyens en als koorden zouden knellen, men moet zig dan met kragt daar tegen stellen.
Eer dat men zig zouw wik'len in verdriet, En met standvastigheid, de slaverny verachten, Wel aan ik neem dit ook in myn gedagten, 'k Was anders ook Konstance niet.
De Zee zal, als een effen veld, zig wel verthoonen voor onze oogen, Maar als die weder werd bewoogen Door felle storm, werd zy ontsteld.
Zo komt de min ons even eens te vooren, zy zal in t eerst ons vleyen en bekooren.
Maar naderhand verwekt zy groot verdriet, 'k begeef my niet al willens in gevaaren, zoud ik my voor de liefde niet bewaaren?
'k was dan Konstance niet.
Vertrek, vertrek dan uit myn zin, en vleyende gedagten!
Laat ons de liefde doch verachten Standvastig, en Don Pedroos min Gelyk een slang in 't groene kruid verborgen Steeds vlieden, want ik leef nu buiten zorgen, En vind my nooit in kommer en verdriet, Maar hooge staat moest me onbedagt bedriegen.
'k laat my in slaap niet wiegen, 'k Was immers dan Konstance niet.
En zouw ik aan een ydel schrift Van Thomas brief myn zelfs vergaapen?
Zo was ik buiten reën aan 't slaapen, Door een al te onbezonne drift, geen adeldom, hoe trots en hoog verheeven, Kan my voldoen, en 't zoet genoegen geeven Waar in myn ziel zig zelfs geheel voldoet, Verdriet, noch smart in zotte minnevlaagen, Die zullen my myn vrydom niet belaagen, 'k verduur de min met een standvast gemoed.
KONSTANCE uit komende aan de eene, en don FELIX aan de andere zyde van het toneel.
Yermeetle, hoe durft gy verschynen voor myn oogen, daar gy met uw geschrift my schendig hebt bedroogen, En myn onnoozelheid met Tovery belaagd, Zie toe dat gy van my niet aan 't geregt beklaagd, En in de Kerker om uw boosheid werd gesmeeten, Komt de Inquisitie maar uw Tovery te weeten, Zyt gy een man des doods.
Zulks is onnoodig, want De dood hoeft my reets door uw gramschap overmand, Te meer, um dat ik hoor, dat gy van hier zult trekken, galjege kwam aan my die droeve maar ontdekken.
Hoe dat Alonzo, tot myn doodelyke rou, u in het klooster by de nonnen zetten zou.
Zulks zal om uwent wil, my, niet met al verscheelen, en op dat gy niet met Konstances eer zoud speelen die ik in duizend stukken scheur Zie daar uw brief In plaats van liefde neem ik 't klooster voor myn keur.
Wreede overlast die my doet sterven duizend dooden, ik fweer u.... konstance.
'k heb uw sweeren niet van nooden, een bedrieger.
Gy zyt een spotter DON FELIX.
wat pyn Verwekt gy in myn ziel, zou k een bedrieger zyn?
Dat hoed de hemel, neen!
ik heb u niet bedroogen, Ik zag nog even hier myn Vader voor myne oogen, gy kund hem zelfs ook zien, indien gy zulks begeerd.
My dunkt, dat gy hoe langs hoe meer, de gek wat scheerd.
Neen, weet, dat alhier twee adelyke heeren, Vroeg in de morgenstond gekomen zyn logeeren, Wel opgezeeten en van Edellien verzeld, Zy steegen af, ik kon haar straks, en wierd ontsteld, als zy my vroegen, die in schaduw was gezeeten, Of hier de waard van t huis was Saviljan geheeten, Ik zei van ja, maar hiel me in t donkerst van de stal, k Weet niet wat Vaders komst alhier beduiden zal, Ten waar hy Lopes, waar van de ander is de Vader, met my hier zoeken, overmits wy bey te gader, Van onze Ouders zonder oorlof zyn gegaan, zo dra wy hadden uw bekoorlykheid verstaan.
En dat die rugtbaar wierd te Burgos, daar wy woonen, dat dit nu waarheid is, zal ik aan u betoonen, blyspel.
Vraag van ter zyden of die geen in t rood gekleed, niet is genaamd Don Jan, en of men niet en weet, Dat hy een zoon heeft, die don Felix is geheeten, Dat ik ben, en dewyl t u nut was zulks te weeten, heb ik in alle haast my herwaarts aangespoeid, Om u hier kennis van te geeven... maar wie moeid En stoord my in myn reën, die k verders had te ontdekken Het is myn Vader zelfs, t is tyd, ik moet vertrekken.
KONSTANCE, DON JAN, DON CESAR, SAVILJAN, gevolg van Edellieden en Pagies.
Het is de plaats.
Waar in ge in alle stilligheid d'handen neemen uw verblyf.
DON CESAR.
Maar geef ons eens bescheid, Ofbier een dogter woond, Konstance is zy geheeten, en wy dienen t wel te weeten, Wy zyn nieuwsgierig saviljan.
Daar staat zy heeren.
Zyt al t'zaamen wellekom.
Ik ben verbaast en kan niet spreeken.
Wat grooter schoonheid!
ach myn hart is vol van vreezen.
Don JAN. ontstel u niet, dit zal gewis het voorwerp weezen, dat van ons werd gezogt.
DON CESAR tot SAVILJAN.
Ogter?
Bohoord u die.
Zy diend my.
't is genoeg men laat ons t'zaam alleen, wy willen u alhier een woord in vryheid spreeken.
DON JAN, DON CESAR, SAVILJAN.
Al wat u wel gevalt.
Ik breng aan u een teeken, Waar meede ik loszen wil een pand alhier verzet.
Ik houw geen Lommert Heer, 'k zouw met die vuile smet Niet graag ter Kerke gaan, al wat hier werd bedreeven, Dat 's drinken en daar voor werd op de ley geschreven, Ik kan niet denken, by aldien ik 't vraagen mag, Dat gy voor lange tyd zyt schuldig aan 't gelag Gebleeven, ik verklaar, daar nietwes van te weeten, Ook zo staat in myn boek van drinken nog van eeten.
Waar voor de Heeren, aan my ietwes schuldig zyn Maar by aldien zy nu begeeren d'tank of wyn.
Ik zal zo daatlyk een Pottiese daar van haalen, en wil niet twyf'len, of zy zullen 't wel betaalen.
Dat is de zaak niet, maar voldoet ons op een vraag, Welk ik u doen zal, dien me oprecht.
zeer graag.
Wel nu, vertel my eens, of over vyftien jaaren, een juffrouw, werende in uw huis niet kwam te baaren blyspel.
Een dogter, welk dat wierd uw zorge toe vertroud, En die gy met de naam Konstance noemen zoud, En of aan u niet is belast haar na behooren In deugden op te voen?
Als of zy was gebooren, gering, onédel, of van burgerlyke staat?
Dat s reets gezegd Heer, maar, wat raakt u deeze daad?
Meer dan gy denkt, en om uw zorgen te beloonen, zal ik u voor uw dienst vereeren duizend kroonen.
Ja, de zaak is als gy zeg geschied, Maar evenwel gy krygt zo ligt het meisje niet ten waar gy my bewees met authentike stukken Dat u de dogter toe behoord.
't zal zo gelukken, ik heb een Parkament waar op dat letters staan Geschreeven, ja!
ik heb uw boodschap reets verstaan.
Misschien is u bewust ook van de goude keeten.
'k heb daar zes schaakels van, maar om het wel te weeten Is 't Parkament niet deur gesneeden?
Ja myn Heer, zo krom gelyk een slang.
't is wel, 'k begeer niet meer.
Gy zyt de rechte man, 'k zal u de dochter geeven, indien 't komt over een het geen'er staat geschreeven.
Geef my de teekenen.
Die heeft den Officier, Die my beloofd heeft, dat hy komen zal alhier Van deeze middag, maar... wat zal galjege zeggen.
DON CESAR, DON JAN, SAVILJAN, GALJEGE.
Over met Asturian de zaaken slechjes leggen.
Ja men mompeld, en ik vrees de waardheid, saviljan.
Wel, hoe dat?
Hy heeft een nederlaag gedaan en is gevat, Daar by zo is hy van het volk schier dood geslaagen, Zo als hy bezig was, sinjoor, met water draagen.
't schynt het geboeft hem niet gelaaten heeft in rust, en als gy weet hy heeft gemeenlyk vegtens lust.
Als hem maar iemand op zyn zeer begint te treeden.
't is vonder, dat men hem niet laaten kan met vreeden, dat 's nu de tweede maal, dat hem de Schout heeft beet, Alleen om 't vegten, zo dat ik geen middel weet, Hoe ik hem van 't geregt nu zal ontslaagen krygen, 'k Wouw dat hy los was, want een heim'lyk meedenygen, maakt my geneegen, om hem dienst te doen.
De schout Die naderd ons, gewis is Lopes 'er om koud.
57 vyfde tooneel.
DON CESAR, DON JAN, DON ALONZO, SAVILJAN.
'k ben om uwent wil vriend Saviljan verleegen Asturian uw knecht heeft men weezer vat gekreegen, men brengt hem herwaarts om te leev'ren in myn hand.
Wat deed by Heer?
Hy wierd van t volk weer aangerand, het schynt zy willen hem wat plaagen, en korsel wezende, heeft hy een man geslaagen, ja zo geteisterd, dat hy is in groote nood.
Want zo, als werd gevreest, is hy in 't korte dood, De Barrebier heeft hem genomen onder handen, En na de tyding die ik kryg, zal ik in banden Uw knecht doen kneevelen, maar heb met u voor eerst, eens willen spreeken.
dat doch geen gramschap heerst In uw gemoed, gy weet, ik heb voorheen zyn zonden By u eens afgebiegt.
Wy deeden wat wy konden zyn zaak wierd van t geregt als doen civiel verklaard, saviljan.
Dan bid ik Heer dat gy civiel weer werd van aard, Of anders zoud gy ligt van uw natuur verbast'ren.
Maar weet gy dat wel, dat men zouw myn eernaam last'ren En zeggen dat ik was geldgierig.
G'le do, de d'oorlugtige dienstboden.
Beter dat, als of men gierig u tot bloed bevonden had.
DON JAN tot DON ALONZO.
Heer neef.
Wel hoe don jan!
Zyt by my wel gekomen, Maar waarom is die pligt niet aan myn huis genomen?
DON JAN. een zeker voorval heeft my zulks belet.
Dees Heer Houw ik gezelschap, en het is my zeer groote eer, Dat ik met hem op reis ben herwaarts aangetoogen, Weet het Don Cesar is, van een zeer groot vermoogen, Gesprooten uit de stam en het doorlugtig bloed Van Kariasse, die als Ridder werd begroet Van Kalatrave, en wie, dat de eernaam heeft genooten Dat hem de Koning noemt als de eerste van zyn grooten DON ALONZO.
'k weet met wat eerbied ik zyn deugd verschuldigd ben, Dewyl ik de adeldom van Kariasse ken, en nu ik onverwagt alhier u mag ontmoeten, zo gun my de eer u in Toledo te begroeten.
Ik ben voldaan, en zeer verbonden om deeze eer Maar 'k heb uw hulp van doen, en 't is noodzaak'lyk Heer, 'k Zoek hier de teekenen, die tot Konstance hooren, Zy is myn dogter van haar moeder hier gebooren, Op een byzond're wys in 't huis van Saviljan.
Ik zal u dienen Heer, waar dat ik mag en kan, saviljan.
Daar komt galjège en schynt met u te willen spreeken, ik vrees het wederom beduid een zeer kwaad teeken.
DON CESAR, DON JAN, DON ALONZO, SAVILJAN, GALJEGE.
GALjege tot DON ALONZO.
Uw dienaars Heer, die zyn beneeden aan de poort Met Lopes, om van u, eer zy met hem gaan voort Na het gevangenhuis, te laaten ondertasten, Zy wagten uw bevel.
Don JAN. ik bid wil haar belasten, dat zy hier komen om de knaap te laaten zien, Eer hy op uw gebod vervoerd werd.
't zal geschien, ga Saviljan, zeg, de gevangen hier moet komen.
Ik bid genade Heer, ach hou my buiten schroomen!
DON CESAR, DON JAN, DON ALONZO, GALJEGE.
Lugaitge galjege.
Zeer wel, maar is Konstance uw makker?
Ja myn Heer, dat is gewis.
Wy zyn van eene rang, en om dit uit te leggen, zo weet zy diend als ik, ik kan niet nader zeggen.
Maar evenwel, als ik uw schoonheid pryzen zal, geef ik t aan t oordeel van uw zelfs, of het getal Van haare Vryers die t geluk haar heeft gegeeven, Niet verre de uwen in t getal te boven streeven?
Om haar bevalligheid, die ieder loofd en pryst.
't is wonder, dat men haar veel grooter eer bewyst, Als my, recht uit gezeid ik wil voor haar niet wyken, Want Heer, myn tronie is zo waardig te bekyken Als haare, nogtans was ik graag zo schoon alszy, Maar zy is stuurs en heeft met niemand medely, Want liefd haar iemand steeds, werd haare strafheid grooter.
Daar ik in tegendeel ben zagt, en mals als boter.