floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Heer Schout elooft my ick en hebbe gien quæet edæen.
Geert   Jou guyt-sack derft ghy noch spreecke derft ghy jou noch excuseeren, Of ghy gien Vercken dief en zijt, dat sel jou rugh hæest leeren, Brenckt hem næer boven ick en wil hem niet mier sien.
Heer Schout læet ick noch iens spreecke.
Geert   Het sel niet eschien, Brenckt hem wegh wel wat sel dit wesen?
Men Heer get is mæer spotterny eweest, voor desen Ey!
mæeckt my niet te schanden: læet my doch los.
Geert   Gæet voort mitten schelm en ouwen leepen vos, Ick sel jou iens doen prouven de bercquemeye-strælen.
Men Heer ist om ien boet te doen?
Segget, ick sel jou betælen.
Jaap     Heer Schout as de Man de fout betælen wilt læet hem gæen, Het is mæer de ierste mæel dat hy sulx het edæen.
lieve men Heer dat ghy begeert sal ick geven.
Geert   Om jou Ouderdom verschoon ick nou jou leven.
Heer Schout gæet mee en hæelt het Vercken wederom, Ick sel de Luy en jou te vre stellen; ick bid men Heer ey kom, Elieft mijn Ouderdom en mijn eslachte te verschoonen.
Geert   Gæet voort næ binnen ick mot iens sien hoe dat ghy die Diefte selt beloonen.
Geert, Jaap en Koppelaar binnen.
Griet, Paap, Colette uyt.
Griet    DÆer en sou in de Werelt my gien meerder dienst eschien, Dan dat ick mijn Fielt, met het Vercken mocht hier sien.
Het is elijck ick jou eseyt heb, sy hebben metter beyden het Vercken doen wegh leyden, Wat ick songh, wat ick peep, of wat ick heb eseyt, Hij achtede het min of meer as puyre vuyligheyt.
Griet    Heer-oom ick heb de hiele Parochy door en door eloopen, En in alle houcken en kanten dæer ick Bier en Wijn sagh verkoopen Mæer niet evonde: wie dat ick sprack of niet Den ien sey Fop is dæer, den anderen sey gins, en ick leef vast in ’t verdriet.
STelt jou erust Grietje de pijn sel hæest veranderen, Ick weet wel wæer sy nou suypen mit malkanderen, Schept moet as ien Vrouw, alle dingen sellen wel zijn.
Fop      Men alderliefste Wijftje vergeeft het mijn.
Griet    Goeyen dagh Joncker, gæet ghy soo an as ghy bent van huys etrocke, Jou op-snapper, jou Fiel, jou uyt eloopen galge-brocke, Jou reeckel wæer is jou Vercken?
spreeckt en doet jou beck op, Spreeckt hange-bast, of ick veegh jou terstont veur jou kop, Spreeckt schurck, wæer benje mit jou Vercken ebleve, Ghy selt me met ien reeckeningh van den ontfangh en uyt-geef geve.
Fop      Selt ghy me dan erust læten as ick jou den ontfangh en uyt-geef toon?
Seght de wæerheyt as ien man jou sæecken stæen schoon.
Fop      Men liefste Wijftje dat is de deur, dæer ick het door heb ontfange: Hy wijst sijn mondt.
Ende dat is den uyt-geef, ghy souter par rest van reeckeningh noch wel wat konnen uyt-lange.
Hy wijst op sijn gat.
Griet    JOu ræven-æes, is dat plæets van te seggen dat het jou leet is, Dæer en is sulck ien onbeleeft biest niet mier te vinden soo ick gis, Jou drogen bockingh, jou bloet-beulingh, jou zwævel-steck sonder evoelen.
Fop      Ick vrees dat ick jou mondt noch mit ien scheet sel moeten spoelen.
Kom Grietje gæet mit mijn, houdt gien elæet: Gæet mee næer binnen ick sel jou by-woonen mit ræet en dæet.
Griet    Komt guyt-sack volght me, ick sel jou lieren hier vernachte.
Fop      Grietje ick en loof niet dat ghy my wilt verkrachte.
Fop, Griet, Paap en Colette binnen.
Inde eerste kleedinge Jaap en Geert uytmet het Vercken.
Geert   ICk berste by næ van lacchen doe ick sagh Datten Koppelæer soo bange wierdt: mæer wat sal hy al eklagh Mæecken as hy siet dat hy soo leelijck is bedrogen, En wanneer den geveynsden Schout noyt mier sel komen voor oogen,* Hondert gulden met ien Vercken, ick segh het is gelt enough.
Jaap     Doen ick hem het gelt sagh tellen ick miene dat ick lough.
Geert   Gæen wy al stil van achter in wy sellen het gelt gæen deelen.
Jaap     Ick ben te vreen, mæer wat spel sellen wy met het Vercken speelen?
Soo wy het hier slachten het komt licht æen den dagh en wy in equel.
Geert   Læeter ons om spelen wie dat het hiel hebben sel.
Jaap     Dat wæer te veul ewæeght, doch verstæet ghy het soo ick ben te vreden.
Geert   Licht ewonnen, licht verteert, verstæet iens reden Ick hebbe dæer ien wet-spel versonnen tusschen ons tween.
Jaap     Alles wat ghy doet ick ben der med’ te vreen.
Geert   Ick sel twie witte-brooden yeder æen ien rijgh-snoer hangen, suyver Het iene van ien oort, het æere van ien stuyver, Wy sellen ons handen op den rugh binden, de voeten by malkæer, En dan sel ick het stuyvers broodt eer op eten als ghy het æer.
Jaap     Sou ghy dæer het hiele Swijn wel willen onder stellen.
Geert   O jæ: ick ben verseeckert datte Fortuyn sel æen mijn zijde hellen, Het is edæen, begint en læet sien wat dat ghy kondt: Geert hanght het witte-broodt op.
SOo ghy het vat, het ræekt ten iersten in jou mondt, Sit neer ick sel jou binden soo kondt ghy tot winste ræecke.
Jaap     Ick sou ierst liever sien hoe dat ghy het selt mæecke.
Want ick loof datter eenige grepen komen te pas, Mæer behoorde wy niet ien Uyr-glas Om te weten æen den tijdt, wie van beyde sel winnen?
Geert   Het is hier al ereet, ghy kondt as ghy wilt mit ien beginnen.
Jaap     Dewijle dattet jou instel is, soo mot ghy voor gæen, Bindt my dan, as ghy immers wilt en komt mit ien ter bæen.
Jaap bindt hem handen en voeten, Geertbegint naer ’t broodt te bijten.
Geert   HEt is seer moeyelijck, ick vrees het Vercken te verliesen.
Jaap     Ghy hebt hiel wel epropheteert, ghy en selt van speck niet niesen, Adieu Compeer dat gæet mit ien avans Kerbijn, Hebt ghy de Pæep en Koppelæer bedroghen ghy selt oock bedrogen zijn.
Geert   Jæep Mæet ick hoop dat ghy het doet om my te beprouven.
Jaap     Ick segh jou, dat ick næer huys gæ sonder langer te touven.
Geert   Soo ick los ræeck ick sel jou mit stucken van malkæer snien.
Jaap     Eer ghy los ræeckt kan ick wel thien mijlen vlien.
Met dat Jaap meent heen te gaan, komt Fop, Griet, Paap, Colette ende Koppelaar hem te gemoet.
Fop      MEn Verck, men Verck, Wijftje lieve men Verck is ekomen.
Griet    Jou Hel-hondt, jou Lucifer, wæerom hebt ghy het Vercken enomen.
Jaap     Ick ben de oorsæeck dat ghy ’t weer krijght, wat houdt ghy al ebæer.
Griet    Ghy bent ien diel bedriegers, guyten en fielten mit malkæer, Den ienen næ dat ick merck het den æeren bedroge.
Geert   Wijftje voor seecker ghy en hebt niet al eloge.
Jaap     De fielt die dæer leght hadde al langh mettet Vercken wegh eweest Hadde ick hem niet vermeestert; jou goore beest.
Fop      Ben ghy dat, die dat fielte-stuck het bedreven?
Geert   Och Joncker ick heb het allien edæen om jou weer te geven, De Koppelæer die dæer stæet miende deur te gæen mitten bras.
Paap     Bent ghy die fielt die sey dat het Vercken ien Schæep was.
Geert   De Koppelæer en Jæep die deden het mitter beyden.
Jaap     Ick hebbe het edæen om dat de Pæep dæer niet wilde af-scheyden.
Paap     Ick dacht het te bewæren voor Griet.
Fop      En ghy lieght dæer æen as ien grooten deugeniet, Sey ghy niet dat Colette æen mij wilde de Vriester mæecke?
Dat was allien om dat ghy jou Vercken niet en sou quijt ræecke, Want ick sou het mit ien esonden hebben an jou Wijf.
Griet    Die dat elooft die het ien Kalf in ’t lijf.
Ick kan licht sien wat dat de klock het eslægen.
Fop      Grietje kan ick niet moy Verckens jægen?
Fop neemt het Vercken in sijn arm.
MEn soete lieve Verck: weest willekom men Biest, My dencke dat het droom is: en is het niet jou giest, Men soete lieve Verck, en selje jou meester niet iens kusse, Men Beestje dat het væeck: wil ick jou wat in slæep susse?
Griet    Nou sie ick ierst datten ienen bedelæer den æeren benijt.
Fop      En nou sie ick ierst speck te eten datten neers splijt, Kom men Beestje, wy sellen te sæem næ huys gæen keuyeren, Ick beloof ick en selje niet mier versuype of verleuyeren, Griet    Ick vergeef jou de fout om dat het is wel egæen.
Griet en Fop binnen.
Jaap     NOu sie ick ierst datter hier vier gecken by den æeren stæen, Die bedrogen zijn, om dat sy sochten te bedriegen, En die belogen zijn, om dat sy sochten te beliegen.
En ick bevinde dat het spreeck-woordt wæer seyt, Dat, hy hem selver verstrickt die ien ander stricken leyt.
Geert   Quæeden ræet doet den ræder veultijts selfs schromen.
’t Is wæer: want wy gæen te sæmen heen gelijck wy zijn ekomen.
DE BELACHCHELYKE HOOFSCHE JUFFERS.
Te AMSTELDAM, By d'Erfg.
van Jacob Lescailje, op den Middeldam, naast de Vischmarkt, 1685.
Alzo Ons vertoond is by de tegenwoordige Regenten van de Schouwburg tot Amsterdam, Dat zy Supplianten zedert eenige Jaaren herwaarts met hunne goede vrinden hadden gemaakt en ten Tooneele evoert verscheiden Werken, zo van Treurspeelen, Blyspeelen als Klugten, welke zy lieden nu geerne met den druk gemeen wilden maken: doch gemerkt dat deze Werken door het nadrukken van anderen, veel van hun luister, zo in Taal als Spelkonst zouden komen te verliezen, en alzo zy Supplianten hen berooft zouden zien van hun byzondere oogwit om de Nederduitschen Taal en de Digtkonst voort te zetten, zo vonden zy hen genootzaakt, om daar inne te voorzien, ende hen te keeren tot Ons, onderdanig verzoekende, dat Wy omme redenen voorsz.
de Supplianten geliefden te verleenen Octroy ofte Privilegie, omme alle hunne Werken reeds gemaakt, en de noch in 't ligt te brengen, den tyd van vyftien Jaaren alleen te mogen drukken en verkoopen of doen drukken en verkoopen, met verbod van alle anderen op zeekeren hooge peene daar toe by Ons te stellen, ende voorts in communi forma.
overgemerkt hebbende, ende genegen wezende ter bede van de Supplianten, uit Onze regte wetenschap, Souveraine magt ende authoriteit dezelve Supplianten gekonzenteert, geaccordeert ende geoctroijeert hebben, conzenteeren, accordeeren ende octroijeren mitsdezen, dat zy geduurende den tyd van vyftien eerst achtereenvolgende Jaaren de voorsz.
Verbiedende daarom allen ende eenen yegelyken dezelve Werken naar te drukken, ofte elders naargedrukt binnen den zelve Onzen Lande te brengen, uit te geven ofte te verkoopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebragte ofte verkogte Exemplaaren, ende een boete van drie hondert guldens daar en boven te verbeuren, te appliceren een darde part voor den Officier die de calange doen zal, een darde part voor den Armen ter plaatze daar het cazus voorvallen zal, ende het resteerende darde part voor den Supplianten.
Alles in dien verstande, dat Wy de Supplianten met dezen Onzen Octroije alleen willende gratificeren, tot verhoedinge van haare schaade door het nadrukken van de voorsz Werken, daar door in geenige deelen verstaan, den inhoude van dien te authorizeeren ofte te avoueeren, en veel min de zelve onder Onze protektie ende bescherminge eenig meerder kredit, aanzien oft reputatie te geven, nemaar de Supplianten in kas daar in yets onbehoorlyk zoude mogen influeeren alle het zelve tot haren laste zullen gehouden wezen te veranwoorden; tot dien einde wel expresselyk begeerende, dat by aldien zy dezen Onzen Octroije voor de zelve Werken zullen willen stellen daar van geene geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie zullen mogen maaken, nemaar gehouden zullen weezen het zelve Octroy in 't geheel ende zonder eenige Omissie daar voor te drukken ofte te doen drukken, ende dat zy gehouden zullen zyn een exemplaat van alle de voorsz.
Werken, gebonden ende wel geconditioneert te brengen in de Bibliotheecq van Onze Univerziteit tot Leiden, ende daar van behoorlyk te doen blyken.
Ende ten einde de Supplianten dezen Onzen Conzent en Octroije mogen genieten als naar behooren: Lasten wy allen ende eenen ygelyken die 't aangaan mag, dat zy de Supplianten van den inhoude van dezen doen, laaten en gedogen, rustelyk en volkomentlyk genieten, en cesserende alle beletten ter contrarie.
Gedaan in den Haage onder Onzen grooten Zegele hier aan doen hangen den xix September in 't Jaar onzes Heeren en Zaligmakers duizent zes hondert vier en tachtig.
De tegenwoordige Regenten van de Schouwburg hebben het recht van de bovenstaande Privilegie, voor deze Klucht, vergunt aan d'Erfgenaamen van Jacob Lescailje.
In Amsterdam, den 20 Maart, 1685.
Haripon.
Jodelet.
Alardus, Vader van Bregt.
Bregt.
Dina, Nicht van Bregt.
Marotte, Dienstmaagd van Bregt.
Boon, Knecht van Bregt.
Frederik, } Twee Vrijers.
Ferdinand, } Twee Vrijers.
Roel, } Twee Draagers.
Piet, } Twee Draagers.
Kaat, } Twee Buur Juffers.
Alet, } Twee Buur Juffers.
Sol, } Twee Speellui.
Tiel, } Twee Speellui.
Hans, Een Kruijer.
Het speeld in 't Huis van Alardus.
De belachchelyke hoofsche juffers.
Frederik, Ferdinand.
Frederik.
WAt dunkt u van de hoofsche prijen?
Die trotsheid staat ons niet te lijen.
Weet, Ferdinand, dat zulk bezoek, Ik in de hoogste graad vervloek.
Die Haagsche Poppen moet men stellen, By opgeblaaze waterbellen.
Zie my eens zonder lachchen aan.
My dunkt gy zyt noch wel voldaan.
Niet al te wel, ik voel myn zinnen, Beroerd, door smaad van die Zottinnen; Heur slecht onthaal maakt my zo gram, Wy, Zuilen van de Beurs en Dam, Die op het Oosten, Zuide en Westen, Den handel dryven, als de besten, Zyn meerder waard, naar ik gevoel: Zy zetten ons niet eens een stoel.
Wie zou haar hovaardy verdraagen?
't Was of ze ons met de nek aanzagen.
Zy luisterden elkaêr in 't oor, En gaaven ons haast geen gehoor.
Men zag haar rekken, geeuwen, gaapen, Als hielden wy haar van het slaapen, Zy vreeven de oogen een voor een, En spraaken niet als ja of neen.
Ik meen haar nooit weêr aan te spreeken.
Dat 's niet genoeg, ik wil my wreeken, Wy zyn hier al te veel versmaad, Men moet haar straffen, 't gaat zo 't gaat.
Men moet zo haast geen vonnis stryken.
Men moet haar gekheid haar doen blyken.
Maar hoe wilt gy dat onderstaan?
Ik heb my al in 't kort beraân, Wy hebben knechts, dat zyn twee kwanten, Die zullen deeze hoofsche Danten Bespotten door een valsche schyn, En toonen 't geen zy niet en zyn; Myn Knecht, met grootsheid ingenoomen, Waand waarlyk dat hy is gekoomen Van edel bloed en hoog geslacht, Zo dat hy maalt, by dag en nacht, Dat elk hem een Marquies moet achten, Hy is ook geestig van gedachten, Hy pronuncieerd, hy zingt, hy dicht, En brengt veel snaakery in 't licht.
Myn Knecht, nu gy 't zo hebt besteeken Zal ook deeze aanslag niet verbreeken, Hy heeft zoldaat geweest wel eer, Waar door hy meend dat hy een Heer, Ja Veldheer is, hy derst vaak roemen Zyn heldendaaden, en hem noemen Baron, of Admiraal, of Graaf.
Wel, deeze Gekken zullen braaf, Als zy maar mooije kleêren draagen, Deez' hoofsche Jufferen behaagen.
Hoe krygt men kleêren by de hand?
Van Jan, dat 's een Komediant.
Maar zacht, wie komt ons daar verstooren?
Alardus is 't, men moet hem hooren.
Alardus, Ferdinand, Frederik.
Alardus.
WEl, Heeren, hebt gy nu myn Nicht, En Dochter alzo zeer verpligt, Dat zy geneegen zyn te paaren?
Dat zullen zy u best verklaaren.
Wy weeten u ons leeven lank, Voor al uw vriendschap, grooten dank.
Derde tooneel Alardus.
NA dat ik hoor aan al haar reeden, Zyn zy niet al te wel te vreeden.
Marotte, hola!
Vierde tooneel Alardus, Marotte.
Marotte.
WEl, myn Heer, Hier ben ik, wat is uw begeer?
Ga, haal de Juffers, breng haar binnen, Want ik ben ongerust van zinnen, Zy hebben myn besluit verzet.
Zy zyn Heer, in haar Kabinet.
Wat doen zy daar?
Maar, Heer, zy maaken Pomade, daar haar bleeke kaaken En lippen werden meê gesmeerd.
Al lang genoeg gepomadeerd.
Ga haalt 'er hier, zy doen my schaade Veel duizenden met haar pomade.
DE maagdemelk werd steeds van haar Geplengt als of het water waar; De Schagermart, met al haar Boeren, Kan haar op ver na niet toe voeren Al de eijeren, die zy gemeen Verbreeken om het wit alleen.
Men brengt hier daag'lyks flessen binnen, Met water van de Koninginnen Van Hongarijen, en de Apteek Krygt ook van my een goeije streek.
Zy wassen borsten, hals en handen Met kamferwater, het is schanden, Met oleum Tatrijen, noch Met Tallikoly, vol bedrog, Die ik moet om haar prys verachten; Ik moet haar alle weeken slagten, Twee Biggen, om het spek dat zy Vermorssen in haar smeerdery.
Ik kon wel twaalf knechten houwen, Indien zy maar gebruiken zouwen, De schaapevoeten, die zy slaâg Onnut verkwisten alle daag.
Alardus, Bregt, Dina.
WAt schatten doet gy my verteeren, Met al uw pleisteren en smeeren!
Maar, zegt, wat hebt gy toch misdaân Die Heeren, die 'k daar uit zag gaan?
Hun liefde scheen verflaauwt te weezen, Dies ben ik niet heel buiten vreezen, Dat zy hier niet na hun waardy Ontfangen zyn van u, daar gy Geweeten hebt om wat voor reeden, Dat ik u aan hen wou besteeden Ten echt.
Papa, het heeft zyn reên, Wat achting kan daar zyn voor een Die onordentlyk in het minnen Te werk gaat als hy 't zal beginnen?
Dina.
Zy hadden geen resonnement.
u is alleen bekend De styl van wel te resonneeren: Laat hooren de aanspraak van die Heeren.
Haar aanspraak was, ai!
hoor, Papa; Ten eersten om het woord van ja, Zy spraken niet als maar van trouwen.
Wel, woud gy liever dat zy zouwen Maar vraagen om een nacht drie vier, By u te slapen om plaizier; En zo gy hen dan niet behaagden, Zo waard gy twee beproefde maagden.
Hee!
staat u zulk een vrijen aan?
Zy hebben wonder wel gedaan: Want al die zonder trouw beginnen Zyn zotten, maar noch meest zottinnen.
Papa, 't geen gy daar zegt, Is triviaal, en laf en slecht Van styl, waar meê gy my maar de ooren Outsticht, ik kan die taal niet hooren.
Heer redeneeren met bescheid, En 't air van de welsprekentheid.
'k Weet niet van 't air, noch wil 't niet leeren, Ik zeg het voegt dat lui met eeren, Ten eersten met een volle mond Haar hert ontsluiten tot de grond.
Zou elk van dat gevoelen weezen, Zo waaren haastig uit geleezen Veel boeken, die nu aan de jeugd Lang stof verschaffen tot haar vreugd; Had Cirus 't jawoord zo verkreegen, Mandanes naam was lang verzweegen, En had Aronce op staande voet Clelle trouw belooft, wat zoet Zou doch in die history steeken?
Waar komt gy my het hoofd meê breeken Bregt.
Papa, myn Nichte, die daar staat, Weet ook wel hoe 't in 't minnen gaat.
Men moet veel Minnaars min verduuren, En trouwen, na veel avonturen.
Een minnaar moet ook, vlug van geest, Betoonen dat hy boeken leest, En al wat liefde kan verwekken, Moet hy daar uit tot leering trekken; Hy moet door tochten van zyn hert Betoonen wat al pyn, al smert Zyn teed're liefde heeft te draagen, Van welke last hy steeds moet klaagen; Hy moet door 't oog de felle brand, Verbeelden van zyn ingewand.
Hy moet liefkoozen, ook aanminnig Zyn hert ontdekken, zeer zagtzinnig, En lyden lydzaam 't geen hy lyd, Maar alles op zyn beurt en tyd.
Wie aanvang maakt van wel te minnen, Die moet het op een Baal beginnen, Of op de Schouwburg, daar hy weet Zyn Schoone vaak haar tyd besteed; Daar moet hy haar in de oogen houwen Zoo, dat zy hem ook kan aanschouwen; Os heeft hy kennis aan een vriend Van haar, dat hy hem daar van diend; En laat hem in haar huis geleiden, Daar hy bedroeft van daan moet scheiden, Ook zwaar van hoofd, verbaast en stom, Maar komen echter vaak weêrom; Daar moet hy noch een tyd verbergen, 't Geen hy wil van zyn Juffrouw vergen?
Dus doende werd het tyd dat hy Spreekt van zyn liefde en vrijery; Dan moet de Juffrouw haar verstooren.
En moei'lyk zyn van dat te hooren, En krygen op haar kaak een bloos, En zo vertrekken voor een poos Vergramt, en met afgunstige oogen: Dit moet hy voor een tyd gedoogen, Maar dan moet hy dat gram gemoed Voorzichtig, stil, en zacht, en zoet, Door zuchten trachten te bedaaren, En zo zyn trouwe min verklaaren.
Dan komen de gevallen aan; Zo dra als de and're dit verstaan, Laat hem de medeminnaar hooren, Om deeze minnaar te verstooren, Dan gaat hy vaak als disperaat, Vol wanhoop, zuchten over straat, Dan stort hy uit by dag en nachten, Veel treurgezangen, minneklagten, Dan draaft een dienstboode of een Min, In ambassaatschap uit en in.
Die regels en galanterijen Moet elk met order in het vrijen, Zeer net betrachten, 't zy wie 't zy Van deeze wet is niemand vry.
Dan werd het tyd dat by de vrinden, Door trouw contrakt die twee verbinden.
Zo moesten deze slechte Bloeds Ons vrijen: maar op staande voets, Ten eersten zeiden zy, Madame, Indien 't u lust laat ons te zame Oprechten een contrakt van trouw, Op datwe als echte man en vrouw, Naar 't Roomsche recht zo vast beschreeven, Den heil'gen echtenstaat beleeven.
My dunkt, Papa, dat zulk een taal Verdiend het allerslechst onthaal.
Ik weet niet hoe ik met myn ooren, Die lekker zyn, dat aan kan hooren, Een styl die na den burger ruikt, En by 't kanaly werd gebruikt.
De liefde heeft hen dus doen spreeken, Want komt een Koopman eens te breeken, Zo blyft door dat contract zyn vrouw Geprefereerd, versta jy 't nouw?
Woud gy hun goedheid kwalyk neemen?
Maar hoor, Papa, dat is maar teemen.
Maar waarlyk, Oom, werd niet verstoord, Nicht weet wat tot het minnen hoord.
En deeze Minnaars geen van beijen, Verstaan hen op galanterijen; Hun kleeding, ja hun gansche schyn Toond dat zy geen Galanten zyn: Hun dassen zyn met slechte kanten, Hun schoenen met geen diamanten, Haar hoofd is zonder pruik, en 't hair Schynt niet gekamt in een rond jaar.
Zy gaan ook zonder knecht of deegen, Hoor, Oom, ik was met hen verleegen, Zy zagen treurig, bang en zuur, De beste was een styf figuur, Zo dat zy 't allerbest geleeken, Twee houte beelden, buiten 't spreeken.
Papa, Nicht leid het klaarlyk uit.
Wel gy zyt met de kop gebruid, Zottin, dat kostlyk 's Gravenhaagen Zal met de Mode ons hier niet plaagen, Want hier tot Amsterdam zyn wy Van al die hoofsche streeken vry, Daarom ben ik hier komen woonen, Wilt u ook op die wys vertoonen, Niet opgeblaazen, maar oprecht, Verstaat gy, Dina dat, en Bregt?
Ontsla ons toch van zulke namen; Wel, heer!
Papa, ik zou my schaamen, Indien het iemand had gehoord.
Zo maakt uw doopnaam u verstoord!
Zwyg stil, of anders moogje vreezen.
hoe kan het moog'lyk weezen?
Weet dat ik vaak verwonderd sta.
Is zulk een slechthoofd myn Papa?
My was al in de wieg gegeeven De geest van wel te konnen leeven Papa, ik zeg u dat uw praat My walgt, ik ben te delikaat, Het snyt my ook door 't hert en ooren, Die slegte naamen aan te hooren.
Gy had gelyk, was 't in den Haag, Maar hier, hier hoord men alle daag Katryn is Tryn, Elizabette Is Lys, wil jy 't gebruik beletten?
Hier zyt gy Dina, en gy Bregt.
Maar, Oom, dat klinkt ook al te slecht.
Nou laat dat daar, ik wil u zweeren, Dat die twee Koopliên, die twee Heeren, Die gy veracht'lyk houd van stam, De rykste zyn van Amsterdam.
Ik wil ook dat gy hen zult trouwen, Want ik ben oud, en u te houwen Valt lastig, ouwe Dochters hier, Is als een kelder met zuur bier.
En, om 't u rond uit te verklaaren, Ik wil u langer niet bewaaren.
Tot trouwen zal ik nooit verstaan, Naakt by een man te bed te gaan, Dat zoude ik stellen als ligtvaardig, Geen man is ook dit lichchaam waardig.
Hoor, Dianire, laat ons maar Voltrekken ons Roman, ze is klaar Op twee dry bladen, die zal toonen, Wat steiloors t'Amsterdam al woonen, En wat hier aan de vrijers schort.
'k Zeg dat gy trouwen zult in 't kort, En zo gy my wilt tegenspreken, Zal ik u in een Klooster steeken.
Wat duisterheid is 't dat 'er viel, Op uw Heer Vaders schraale ziel, Het deerd my hem dus zien te woelen; In burger drek, in modder poelen; Hy kend geen gaven dan het geld.
Ik doe my zelf aan groot geweld, Als ik het kryg in myn gedachten, Wie ik moet voor myn vader achten; Doorluchter vader, houd ik wis, In 't bloed, myn rechte vader is.
Al wie uw gaven mag aanschouwen, Die moet het daar voor met u houwen.
Bregt, Dina, Marotte.
DAar 's een Lakay, die vraagt, Juffrouw, Of ook zyn Heer van daag noch zou, Voor de eerstemaal, u mogen spreeken?
Moet ik met u myn brein weêr breeken, O Slechthoofd, met uw klein verstand, Zegt; Juffers daar is een afgezand, Die komt hier als in ambassade, Gedepisieert van zyn Genade, En vraagt, met uw comoditeit, Of gy van daag visibel zyt.
Kon ik latyn zo had ik voordeel.
Inpertinente, zonder oordeel, Wie is de Jonker van die knecht?
Wie zond hem hier?
Maar, Juffrouw Bregt... Bregt.
De booze moet uw brein bezitte: Noemt gy my Bregt!
ik heet Bregitte.
Mejuffrouw, 'k zeg Bregitte dan, 't Is een Marquis.
Marquis, waar van?
Van Toorenvliet, zeer ryk van haaven Bregt.
Dat zal een geest zyn groot van gaaven.
Ga, zeg den Dienaar dat zyn Heer Vry aan komt, maar keerd gy voort weêr, En helpt my dan naar eisch paleeren, Ik moet ten hoogsten maintineeren Myn reputatie, 't zal gewis Een Heer zyn die het waardig is.
Men moet de hooggeboornen achten, En al die groot zyn van geslachten.
Maar hoe of die Marquies ons kend?