floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik zie wel Heer, dat my myn spreken heeft verraaden, door dien myn ziel, te veel, van droefheid overladen, siERRA MORENA.
Verlichting zocht, in t uit te drukken van haar leed, En wyl gy reeds daar van een groot gedeelte weet, zal ik, om uw beleeft aanbieden te beloonen, den oorsprong, en t gevolg myns ongeluk vertoonen, indien het u baatt.
Wy zullen ons daar voor Verplicht betoonen, en zyn vaardig tot 't gehoor, DOROTHEa.
Geen edel bloed deed my het waerelts pad betreden, myne ouders zyn niet meer dan boeren, schoon hun zeden, En rykdom maken, dat men haar als ed'len acht.
'k was de eenigste, die uit hun liefde voortgebracht, haar strekte tot een troost, en vreugde in hare dagen, Zoo lang als myn geluk niet wierd ter neender geslagen, Door 't geil beminnen van de ontrouwen Ferdinand, Dees, zoon eens hertogs, heer van ons geboorten land, Maar 'er ontaard, van daar hy na had moeten trachten.
Zach by geval my eens, schoon k niets als met gedachten, De straat betrad, dan wen de kerkdienst my daar bracht, Of dat myn Moeder my verzelde, en myne dracht.
Zoo wel t gezicht, als lyfbedekte.
Om u de streken, Die hy aanwende, om my somtyts te mogen spreken, zyn zangen, brieven, en alle and're koozery Hier te herhalen, zou myn Heeren, u en my Verdrieten 'k zal dan slechts u zeggen, dat hy ziende, In 't end, dat al zyn zorge, en moeite hem niet diende, Als om myn haat maar op te wekken, en zyn min Nooit vergenoeging dus zou krygen of gewin, Ja dat myne ouders zelfs tot 't stuiten van de rampen, Die schenen door dit doen, my aan te zullen klampen, Niets.
Niets trachten, als me een man te geven, liet dit pad, als hem ounut, en koos een ander middel, dat Bestont, in myne maagd met gaven te gewinnen, die gants daar door verblind, op zeekre nacht, hem binnen Myn kamer bracht, wanneer ik juist te rust zou gaan.
De ontroering daar myn ziel, wierd daatlyk mee belaan, Van my op zoo een uur, by hem alleen te vinden, En hem zyne armen, om myn lichaam te zien binden, Wanneer ik dat het minst verwachte, was zo groot, Dat ik in t eerst verrukt, van zulk een zwaren noot, Bleef spraakloos staan, maar straks myn geesten weer herkomen.
Trachte ik zyn geile lust, door reden in te toomen, Vertoonende alles wat een maagdlyke eerbaarheid My kost inboezmen, tot t verwinnen, in dees stryd Zoo schriklyk voor myne eer, maar ach!
door zoo veel beden Bewogen, als hy deed, en duizenden van eden, Van nooit te zullen u y verlaten, en de hoop Van my gelukkig, door zoo grooten huwlyk knoop Te maken, liet ik my in t end van hem verwinnen.
Hy tot meer zekerheid, riep zelfs myn dienstmaagd binnen.
Als hy vertrok, en gaf me een schoonen diamant, tot teeken, dat hy zich met ziel, en eed, en hand, als man met my verbond, en zy hier van de waarde Betuigde, in tyd van nood, maar de gevolgen paarde Niet met dit doen, want in de plaats van wederom Te komen, zag hy niet alleen, niet meer na me om, Maar zocht, ò schelmery!
zich zelven te verbinden, aan zekere Lucinde, de schoonste die in lang, de waerelt heeft gezien.
Zoo zyt gy Dorothé, vergeef my dat 'k uw reen dus, siERRA MORENA.
Dus stoor me juffer, 'k heb meer van u hooren spreken, maar ga slecht voort, daar zal daar na geen tyd ontbreken, om u te zeggen wat my hier toe pord.
Ik ben daar mey te vreen, myn vrind, hoewel ik u niet ken, en zal dan eerst myn ramp, geheelyk u verhalen Tot dus ver had ik noch gedult, in myne qualen Genomen, en myn ziel met ydle hoop gevleid, maar toen my deze maar gebracht wierd, quam de spyt.
Verzelt van wanhoop, die wel haast daar uit verbannen, En al de teederheid, gerechtelyk vermannen, Die ik voor t weten van dees groote gruweldaad, hem toedroeg als gemaal, vermits hy rects die staat bezat.
Geen tong heeft ooit de vloeken uitgespogen, Die ik niet voortbracht, door mydus te zien bedrogen, En van myn eer berooft, door zulk een wreed verraad.
Den zelven dag vertrok ik noch in dit gewaad, met zekre knecht van ons, met mening hem te zoeken.
Schoon hy verborgen was, in de allerdiepste hoeken van t'aardryk, 'k vond in 't end het huis van zyne bruid, Daar ik verstont, hoe hy was in zyn trouw gestuit, Door zekre brief die by Lucinda wierd gevonden, Wanneer zy zweem, waar in zy zich in d'echt verbonden Te zyn, betuigde, met een Edelman Cardeën Genoemt, al over lang, zoo wel door doen als eën, en Ferdinand dit ziende, in haar te hulp te komen, ia zelfs een dege, hy die niet alleen genomen, Maar ook daar mede had getracht, te korten, zoo in tyds van iemant zyn verraat Niet was ontdekt geweest, hier op was hy verdwenen Vol spyt, en zonder dat men noch wist werwaarts henen.
Ia zelfs Lucinda weer bekomen daags daar aan, die gaf my troost, en deed myn hoop, schier al vergaen.
We 'er krachten krygen, maar helaas!
wat korte vreugde Die inderdaat geen vreugt genoemt mocht zyn of deugde.
Terwyl ik dus niet wist, wat patte kiezen, was een brief alom geplakt, en die ik zelfs doorlas.
Waar in men hem, die my te recht kost brengen, schatten Beloofde, of myne knegt kost dood of levend vatten.
Want deze kreeg den naam, dat hy my had verleid, De vrees van achterhaalt te zyn, deed my wel wyd, Dien eigen avond noch ter vlucht de stad uit wyken, Tot in dees wildernis, daar myne knecht eerst blyken Gaf, wat voor een hy was, met me in dere eenzaamheid, Van min te spreken, en op t weigren zich ten stryd Bereiden, om zyn eer vergeten wil te krygen, Maar ik geperst, door zulk een nood, die my quam dreigen, Was moediger als ooit, en zynde by een poel, Tot myn geluk, wierp hem daar in, in dit gewoel, Niet wetende, of hy daar is weder uitgekomen, Of in gesmoort, dewylik, in dit onluks schroomen, hem straks verliet, en als een hart t gebergte in vloot.
In 't end vond ik een boer, die ik myn dienst aanbood, En zek'ren tyd, als bouwknecht diende maar myn kunne, Hier mede ontdekt, quam my geen beter lot te gunne.
Dus zag ik my dan hier, datme weder daar gejaagt.
Vermits myne eerbaarheid wierd overal belaagt.
Tot endlyk afgesloopt van zoo veel moeilykheden, die waar ik wende, steets na volgden myne treden, k My dezen morgen van den derden heen begaf.
Hoewel onkundig, waar na toe, dan na het graf, dat zekerlyk eerlang, my zal in zich besluiten, En dus het stroomen van myne ongevallen stuiten.
Dit is het waar verhaal van t geen my t mans gewaad Heeft aan doen trekken, en gebracht in deze staat.
Zoo is Clenardo, by genaamt de Ryke, uw Vader.
Mejuffer Dorothe?
Myn vrind, hoe ik u nader Bezie, hoe minder dat ik iets in u beken, 'k bid het u, hoe dat gy weet wie 'k ben, en gy zelfs zyt!
Weest niet verwondert van myn vragen.
Ik ben helaas de geen, die zoo veel heeft verdragen, De laffe minnaar van Lucinda, die haar trouw Kost aanzien, zonder zich te wreeken, wiens berouw Daar van maar al te laat, hem hier heert heen gedreeven, in 't kort Cardenio, daar gy noch zelfs daar even Van hebt gesproken, en die zyn rampzalig lot, Als 't uwe is.
Hoe zyt gy Cardenio, of spot Gy met my?
Neen Mevrouw ik spot niet, 't is maar al te Waarachtig 't gene ik zeg, hoewel u dees gestalte Zal twyflen doen, die my met hier zoo lang te zyn, Heeft toegebracht, ik ben het die zyn moed te klein Was, om den uitslag van haar zwymen af te wachten, en dus vervoert, geen wraak, maar sterven ging betrachten, En straks de stad verliet, hoewel den hemel my Dit niet vergunde, maar met droeve razerny Aangreep, die 'k echter nooit meer zal of kan be klagen, die alleen, my dit geluk thans doet bejagen, Van u te zien, waar door myn ziel haar rust verkrygt, En uit de duisternis, weêr na de klaarheid stygt.
Jauwereen Mevrouw, doen myne hoop herleven.
Den hemel eindlyk, van zyn straf voldaan, zal geven, dat zoo veel droefheid zich herschapen ziet in vreugt.
Zie hier een voorspook van, hy wil niet dat de deugt Bespot zal zyn, in u, door t trouwen van Lucinde, met Ferdinand, die gy alleen behoord te binden.
En stuit noch andermaal, dat zy aan hem zal zyn, wyl zy de myne is.
Dus moet gy om het venyn Van wanhope uit uw ziel te jagen, redeneren.
Den hemel zal daar voor, u weder uw begeren Toestaan.
Wel aan Mevrouw, laat ons dan weder moed Gaan scheppen, en zyt vry verzekert, dat ik bloed Noch goedren sparen zal, ik bid u laat ons zwygen.
Indien myn huis, zoo lang gy niet geheel van t drygen Uws rampen zyt ontdaan, u aangenaam mocht zyn, is t tot uw dienst, en ook den Heer MEESTER KLAAS.
En zoo het klein Vermogen van my ook u iewers in kost baten, zal ik gewillig my altyd gebruiken laten.
Wy zyn u zeer verplicht, voor deze goedheid.
Dedigitized by google uIT siERRA MORENA.
45 de pastoor.
Doch indien t te vergen was, zoude ik u beiden noch, Wel eene gunst eer wy ons hier van daan begeven, afvragen.
Al het geen gy wilt, ja zelfs myn leven Is tot uw dienst.
En 't myn.
Daar is een Edelman, Die naast myn deur gewoont heeft, en nu onlangs van zyn brein berooft, door t steets inzien van de edle boeken Der Ridderschap, zich hier om avontuur te zoeken, onthoud.
Ja 'k weet, 'k geloof dat hy eens by my is Geweest maar waar, daar van zou 'k geen beduidenis Meer geven kunnen, wyl ik toen niet by myn zinnen Recht was, altyd daar schiet my iets van hem te binnen.
't is zoo, zyn schildknaap die hier is geweest, heeft 't my Gezegt.
dien Heer dan is, van deze razerny Zoo aangetast, dat hy wil ieders zaken rechten, Als zich inbeeldende, dat alle die gevechten, En ridders daar men van, in de oude fablen leest, zyn inderdaet, hier op de waereld eens geweest, En hy die order, als voor henen moet doen leven.
Dees landstreek kan bereets getuigenisse geven Van hondert gekke, en nooit zoo meer verzonne daën Die hy heeft uitgevoert waarom wy beiden Hier zyn gekomen, om hem weer na huis te leiden, het geen wy hoopen uit te zullen voeren, met Een kleed van onze Waard zyn Vrouw, ons bygezet, Dat my een juffer moet doen schynen, die zal zoeken, Door d'eene of d'andre list, zoo ver hem op te doeken, Dat hy niets by de hand mach vatten, eer hy haar Heeft, door zyn moed verlost van zeker groot gevaar.
Hier toe zal hy met veel vermaak, zich straks begeven.
Dewyl de wetten van die order, en het leven, van zulke Ridders, dit voor al bevelen, en Zulks af te slaan, zyn roem zou doen verdwynen.
Wen Uw beider goetheid dan zoo veel ons toe kost geven Dat dit eerst afgedaan wierd, zal ik al myn leven, Daar voor u zyn verplicht.
Gewillig en met vreugd, zal ik dit doen myn Heer.
Wat my belangt, gy meugt Het zelfde niet alleen, voor uwe gunst verwachten, maar 'k zal noch beter u hier in te dienen trachten, met zelfs voor deze maagd te spelen, wyl ik hier Niet ver van daan, een pak daar meer dan drie of vier Gewaden in zyn, heb gelaten, en die boeken Haar trant genoegsaam weet, om uwen zot te doeken.
Indien gy dit gelieft te doen, zal 't vry wat meer Natuurlyk schynen.
Ja, in et veel vermaak myn Heer.
DER Digitized by google siERRA MORENA.
47 DERDE BEDRYf.
SANCHO alleen.
Dat ik dat hout hou sla, jou seldrementschen Ridder Van Dolenburg!
ja wel zie daar!
ik beef en sidder, Dat zoo den Licientaat, en Meester Klaas haar reën Niet meerder helpen, dan de myne, al myne beën, Die 'k aan de Heiligen van Spanjen, en Turkyen Gedaan heb, niet een bras me zullen ooit gedyen, Om noch eens Gouverneur te worden, eer de dood Me met zyn klaauwen, na beneden henen stoot, en daar ik reeds, och arm!
Zoo veul om heb verdragen, van wyf en kinderen geregunieerd, myn dagen En nachten zonder slaap, en eten, meesten tyd Versleten, en dat dan me noch wel t meeste spyt, Is, dat k myn graauwtje, zoo ellendig heb verloren.
mocht dat arme beest de klachten noch eens hobren, Die 'k alle dagen, ja zelfs als ik slaap, uit kryt Om zyn verlies, ik wed hy zou wel mey zyn vlyt Aanwenden, om zyn smert met balken aan te wyzen.
Ja, als ik 'er om denk, zoo ken myn hart noch yzen, Hoe dikwils als myn rug een leelyke avontuur Gehad had, my myn troost verstrekte, in zulken uur.
't was dag of nacht, of lief of leed, nooit zag men Sanche, of 't Ezeltje daar by, hy was myn broer, myn lansje, Myn vader, moeder, kind, gevaer, en neet, en oom, myne avekaat, raadsheer, byslaap, ja zorge en schroom, en liefste troetelkind, ja Juffrouw van Toboze, Schoon dat zy oogen heeft van roozen, En lippen daar 't albast maar schoorsteenroet by is.
Een bloedkraal vel, en hals van diamanten, gis ik dat niet half zoo mooi kan wezen, myn mammori Die zel noch met 'er tyd, sjaho gaan door die stori.
Verbrangst is de uur en stond, toen ik de dolery Eerst heb begonnen, na te volgen, nooit schier vry Van spook en slaag te zyn, die kinkels en de boeren, Waar of... Tweede tooneel DOROTHEA, in Vrouws gewaad, CARDENIO, de pastor, MEESTER KLAAS, SANCHO.
Ben je daar, en blyf je zoo staan loeren, myn Heer Pastoor?
Uw reën die waren zoo vol geest Dat schoon ze hadden driemaal langer noch geweest, ik met vermaak, daar na gehoord zou hebben.
Praten Dat ken ik uit de kiek, maar laat ons dat daar laten, na alle prensi, zoo je 't hebt gehoord, weet gy Myn Heer zyn sentlement?
DE PASTODR.
Ja 'k weet het, maar denk vry, dat wy daar goede raad voor hebben.
Dat moest wezen.
Du Digitized by google uIT siERRA MOREn A.
49 de pastoor.
Niet door ons zelf, gelyk wy dachte, maar door dezen, wyzende op Dorothea.
Die gy hier ziet.
Wie is dat dan?
Wie zoud het zyn?
De koningin Mico micoma, schoon t de schyn, Niet zeid, die uit haar Ryk Mico micom gelegen, In Ethiopia, door zee en woeste wegen, Gekomen is, alleen om door uw Heer zyn hand, Van zekren Reus, die thans den baas speelt in haar land.
Verlost te worden.
Wel gezocht, en wel gevonden.
Nederknielende voor Dorothea.
Grootruchtige Mevrouw, die jouwts gelyk, in t ronde, Van heel de waerelt niet en hebt, al was het schoon Myn Heer zyn hartlap, spyt haar tanden, en patroon, Of leen van Grieken zelfs, je meugt je persrederen, Dat uw genade, door ons hier te riscotreren, Verstaje niet alleen ter throon, en Majesteit In de ouwe fleur gezet zal zien, maar ook met vlyt, Haar potentatery, door ons verkonsiljeren.
En 't hoerenkind, dat jou nou ringelt, kapotteren, Door die je zoekt, al zag hy als de droes zoo zuur.
DOROTHEa, hem opheffende.
'k beken Heer Schildknaap, dat gy aardig uwe reden Te doen weet, zoo uw Heer zyn moeite wil besteden, Om my te helpen, en my in myn Ryk weezen zet, Zult gy tot loon, daar voor een eiland, dat een vet, en maklyk leven geeft, in eigendom straks krygen, En alle uw kinderen, tot groote staat zien stygen.
Vendomine, geen eens, want dat 's te weinig, maar vyf duizent reizen moet je wezen, na malkaar, Eerwaarde koningin van Kormekons Lansdouwen.
Verrassereertje, dat je 't nooit niet zal berouwen u zoo begaaft voor my te toonen, zonder dat ik 't heb gemezerteerd.
Uw wysheit Sancho spat zoo wyd dat ik verbaast moet staan, maar wyl 't verslyten Van tyd daar mee hier na, ons mogelyk zou spyten, En dat elk oogenblik thaus dierbaar is, zoo laat Ons dit berusten tot een and'ren tyd, en gaat Hem zeggen, dat wy hier op deze plaats hem wachten, En na zyn komst gelyk een vis, na 't water trachten, Maar toch voor al, zo 't hout u of gy ons niet kent, Wanneer je ons ziet, want daar zou 't heele werk geënd Door kunnen worden, en van gener waarden wezen.
Ja, ik keizerryk haas op.
SANCHO benen gaande, Wilt daar niet eens voor vreezen, ik zal dat varkentje wel wassen.
Sancho is Zoo gek niet, als zyn muts wel staat.
D'edelma.
31 DERDE TOONEEL.
DOROTHEA, CABDENIO, de pastor, meester KLAAS.
Myn beeltenis Is na het schynt hem reets weer heel en al vergeten.
Dat doet het Graafschap.
Maar indien 't zyn Heer te weten Mocht komen, mogelyk dat om het oud verschil.
En flagen die hy van me kreeg, zyn goede wil Wel mindren zoude, en hy niet hier van daan vertrekken, Dewyl 'er toch geen staat te maken is op gekken, waarom 't myns oordeel best is, dat ik my niet laat Bezien.
't is zoo gelyk gy zegt.
De iastoor.
Ja, ja, om 't quaad Te schuwen, kan men licht dat doen.
wy zullen 't samen zo lang vertrekken, tot door ietwes te beramen, dat gy onkenbaar zyt, wy veilig mogen by Hem komen, wyl ik toch niet noodig ben, en gy Zet vast uw baard aan, om op onzen zotskaps komen Gereot te zyn.
MEESTER KLAAS dat doende.
Nu hoef je niet te schroomen, dat hy u kennen zal.
In 't minste niet, al was 't uw eige broeder zelfs.
't is alles net van pas Gedaan, dewyl me dunkt dat 'k Sancho al hoor spreken.
Wel aan myn heer, dat wy ons dan terstont versteken.
Aan Dorothea.
Mevrouw gy weet noch wel, hoe 't is beraamt, en wat Manier van spreken, als de zot u zien zal, dat Gy moet gebruiken?
Ja ik zal het werk wel klaren.
DON QUICHOt, zoo als dezelve gewapend word beschreven, DOROTHEA, MEESTER KLAAS, SANCHO.
Maar hebje ze al, die ons door zoo veul woeste baren Komt zoeken, om geluk te geven seldrement.
Zoo ras Dorothea, en Meester Klaas Don Quichot zien, knielen dezelve neder.
Roemruchte Ridder Held, wiens daan bereets tot t end Van al de waerelden, vermaart zyt in wiens wezen, De dapperheid en deugd, en trouw zich laten lezen, Met groote letters, ja wiens heldendaan t gerucht van VIT SIERRA MORENA.
Van al, die ooit een zwaart aangorden, in de lucht Doet henen vliegen, en voor eeuwig heel verdwynen.
Ziet hier een koningin, voor uw gezicht verschynen.
Geen enkel woort Mevrouw, hoedanig dat t ook zy, Hoor ik van u, zoo lang ge in deze staat voor my Zult blyven, sta dan op.... d'OROTHEa.
'k verlaat uw voeten En knien niet, of gy ò Held!
K zult eerst my moeten Belooven eene gunst, die k nedrig van u smeek.
Wel aan zoo 't anders niet kan zyn, rys op en spreek, ik sta u toe, al 't geen gy ook zoud mogen vragen, mits dat het niet en strekt tot nadeel of mishagen Van haar die in myn ziel, voert 't opperste gebied.
Of vorst of vaderland.
SANCHO ter zyden.
Weest gy gerust, 't heeft niet Zoo veul eens in.
't is maar een Reusje dood te kloppen, en die het suppleveerd, is Vrouw van Hetejoppen.
Dat groote Ryk, dat in Mekornekona leid.
Ze is wie zy is, ik zal myn plicht gestaag met vlyt Betrachten.
Aan Dorothea, die noch knielt haar opheffende Gun my dan, dat ik u mach opheffen, o hooge schoonheid!
en doet slechts aan ons beseffen, Wat gy begeert.
DOROTHE opstaande met Meester Klaas.
Dat gy terstont zult met me gaan, En in geene avontuur, u steken voor t verslaan, Van mynen Vyand, die my tegens alle wetten, Zoo schelms als goddeloos, durfde uit myn Ryken DON zetten.
DON QUICHOTS VERLOSSINGE DON QUICHOt.
Zoo gy niet anders van my wilt, moogt gy met reden, Verlichting hopen, wyl ik alles zal besteeren, Om u uw koningryk, in spyt van al de genen, Die er tegen zyn, door hulp van dezen arm met eenen, Weerom te geven, en doen enden het verdriet, Het gene u thans dus queld Mevrouw.
Aan Sancho.
Kom hier nou ziet, jou rechten lompert, of ik eertyta heb gelogen, als ik van t Eiland zei.
Neen toch niet, maar die hooge Mevrouw, die hondert jaer noch leven moet, was die Hier niet gekomen, ik of jy wist noch niet, wie t Ons geven zoud.
O zot!
zoo hondert diergelyken Gevallen vinden wy, dit eige jaar.
noch Ryken Te winnen, en wanneer men wil ten throon te gaan, Gebeurt ons dagelyks.
Daar nioet geluk toe slaan, zoo doende raak ik noch eens aan het Eiland, daar de Gedachten myn gemoed, zoo dikwils vaaren, en daar 'k, och arm!
Zoo om moet slooven, ja alleen, om levende, als ik 't heb, met sterven ben te vreen.
Digitized by google siERRA MORENA.
55 zwygende tooneel.
DON QUICHOT, DOROTHEA, de PASTOR, CARDENIO, met een reisrok van den Pastoor, SANCHO.
De pastor knielende.
Bloem der ridderschap!
die schier bereets vergeten, Door schelins verzuim, ja meer dan driemaal heb versleten, Gy weder als voorheenen, doet leven met uw zwaard, En dapper arm.
Zoo don Quichot zoo wyd vermaart, myn waarde vrind, en buurman mach ik u hier vinden, in t end na dagelyks, daar alle vier de winden Beginnen, u gezocht te hebben, zoo met pen en inkt, als lyf en loon?
DON QUICHOt hem opheffende.
Hoe heer!
is 't waarheid?
Ben Ik zoo gelukkig van u in dit bos te ontmoeten?
Staat op, gy zult my wel beschamen door zulk grooten.
Al 't gene ik doe vereist myn plicht, ja zelfs noch meer DON QUICHOt Maar mach ik 't vragen?
door wat oorzaak komt myn Heer hier toch zo licht gekleet, en zonder volk?
De reden Daar van zal ik u wyl gy 't vraagt, terstont ontleden.
Een zeker vrind, die ik in Indien heb, heeft my Nu met de laatste Vloot, een somme gelts, die hy Me schuldig was, gestuurt.
Ik dan om die te vinden Ging op de reis, met twee van myne goede vrinden, Waar van d'een Klaasbuur is, en de ander Wyst op Cardenio.
Deze Man, doch naauw in dit gewest gekomen, word ons van een deel struikroovers, niet alleen ons gelt benomen, Maar ook de kleederen wy zyn het noch ontkomen, Doch waar dat Meester Klaas gebleven is, zou 'k niet Wel kunnen zeggen, en 't geen my het meest verdriet, Is dat dit snood haar vryheid heeft gekregen.
Door maar een Man alleen, die al haar wachters heeft Verjaagt, en daar men zegt, dat ieder thans voor beeft.
Maar wie hy is, hy moet voorzeker van zyn zinnen Berooft zyn, of een schelm, om dus te durven, binnen In t midden van het Ryk, het Koninglyk gerecht Versmaden, en zyn ziel verdoen, door zoo'n gevegt.
Op 't mannelyk woort, zo dat maar iets mach gelden Van Sancho, 't was myn Heer, die deze pype stelde, Niet dat ik 't hem niet aers wel tienmaal heb gezeid, maar hy wou 't niet laten, spyt Myn bek.
Wel luisbos als je bent!
zel ik gaan vragen Waarom, dat dees en geen de boejens moeten dragen?
Wat raakt het my, of 't met of zonder schuld is, dat Zy van de hapjes en dat veë zyn aangevat?
Ik doe niet meer, als 't geen de wet der ronde Tafel Vereischt, en lach met al de rest, en zoo jou wafel Na dezen ooit een woord meer voortbrengt, zonder 't af Gevraagt te zyn, zal ik die bryzelen tot kaf.
Aer Digitized by google siERRA MORENA.
Aan den Pastoor.
Wat u belangt myn Heer, behoudens al de waarde Uws Priesterschap, daar is geen botter beest op aarde, als jy, indien je 't zoo gelyk je zegt bevind.
Rond uit je liegt het als een duivels hoerekint Dat zal ik met dit zwaard, en lancie staande houden.
Hy trekt zyn zwaard.
En wee de geen, die op zyn snater zoo betrouwde, Dat hy myn mannen daan, met blaffen ietswes schent, hy springt na den Pastoor.
't is sa wakker hand aan 't werk, en daar mede is 't geend.
O sinte Antonitje, en Maria van lorette!
Help sinte klommerbaas, wil deze pas verzetten.
DOROTHEa don Quichot tegenhoudende.
8 d'ap'ren ridder!
'k bid gelieft te denken, wat Gy my belooft hebt, en uwe eer hier niet bespat.
Gene avontuur, hoe ook mach door u zyn begonnen, Eer gy den Reus, die my ontkroonde, hebt verwonnen, Daarom bedaart u, want indien de Licentiaat Geweten had, dat gy het bent, die deze daad Volvoert hebt, door de kracht uws onverwinb're handen, Had hy veel liever straks, zyn tong met al zyn tanden Doorbeten, en zyn mond met vuisten zoo gaan slaan, Eer dat gy ooit daar uit een woordje had verstaan Dat tot uw nadeel was.
Ja dat wil ik wel zweren, al zoude ik zelfs de helft myns baard, daarom ontberen.
Don QVICHOt.
Wel aan ik ben te vreen, en zal myn gramschap dan Zoo lang opschorten, tot ik u Mevrouw, heb van Uw smart genezen, doch om deze gunst te loonen, Wilt ons t verhaal van uw gevallen eens vertoonen.
Zoo zal uw vyand voor myn sabel straks doen vlien.
Tinaerio, de wyze in geesten te gebien, Of iets te tooveren, volmaakt in allen deelen Ben ik verschuldigt, als de geen die my ging telen By Xamaril die hy door zyne kunst voor zag, Dat haast zou sterven, en hy zelfs den levensdag Verliezen, kort daar aan, om my dus wys te maken, doch zei hy meenigmaal, dat alle deze zaken Hem zoo veel niet door t hart hebben drongen, als dat ik Zou blood gestelt zyn, na zyn dood voor zoo veel schrik.
Als my een zekre Reus van aanzien zou verwekken, genaamt Padfiland, met t wreed gezicht, de trekken Van dezen onbeschoft zyne oogen zyn zoo bars, Dat ieder daar voor schrikt, behalven dat t geknars t geen hy uit hoogmoed, met zyn tanden steets laat hooren, De stoutste mannenmoed doet daatlyk heel versinoren, SANCHO.
Ja apenstaarten denk ik, 't zel wel anders gaan.
Als zyn Genade hem eens beet heeft, en die spaan Die hy op zy heeft, en de kop afschuimt doet kyken.
Myn Vader zei my ook, dat deze Reus de blyken Zoo ras niet hebben zou, dat ik myn Ryk alleen Beheerschte, of hy zou straks daar komen ingetreen, Met een oneindig tal van duinenden van Mannen En my t'ontrooven, ja zelfs gantsch dear uit verbannen Ten zy ik hem voor Man aannemen wilde maar hy wist wel dat ik zulks nooit doen sou, wat gevaar My gitized by google siERRA MORENA.
My dreigen mocht, en gaf my last my niet te weren.