floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Maar de Natuur die toond licht in hem, met de jaaren, haar krachten; Die ingeschaapentheid kan niemand verwinnen, na myn besluit; Want die breekt, als de vlam, dikmaals op ’t onvoorzienst uit.
Zo hy de Vrouwlui kend, gelyk gy my wilt doen gelooven, door uw praaten, Zo zal ik hem de Vrouwlui doen kennen, doch alleen maar om te haaten.
Dat zal niet geschieden.
De uitslag zal ons leeren de waarheid; gewis.... Maar wie is dat?
Dat is die braave Boer, en deze twee Heeren, na ik gis, Om de proef van de Kelk te neemen, want daar toe zyn zy geneegen.
ERNST, NIKOLAAS, ROEMER, VROOMAARD, MEEUWIS, FRANCYNTJE en KLAASJE uit het Venster van Jaap, zonder dat de anderen haar zien.
,, DIen jongen Heer is daer niet, zeg ik je.
,, Zyn rampen die maaken my verleegen.
,, Laat ons zien wat ’er omgaat, wy konnen ze zien, zonder dat zy ons zien.
ROEMER, tegen Vroomaard.
Ik zeg, en hou staande dat gy ongelyk hebt, Monfreer.
Ik mien, De Kelk zelt je wel leeren.
,, Joffrouw, daer is Mieuwes.
VROOMAARD.
Gy hebt ongelyk; maar de Kelk, meen ik, die zal u dat wel ontleggen.
,, Myn Vader en Oom zyn daar ook.
ROEMER.
Wy zyn lieden van een adelyk geslacht, En ik zou kwaad weezen, zo men van my zei dat men van u zeid.
MEEUWIS, tegen Roemer.
Wacht, wacht!
Denk je om de Kelk niet?
Gy doet wel dat gy my die brengt in gedachten.
VROOMAARD, rondom ziende.
,, Ik heb nooit op mizerabelder plaats geweest, ’t is buiten myn verwachten.
MEEUWIS, tegen Ernst en Nikolaas.
Ik bid je, stel deze Schoonbroeders te vreden, die kwestie hebben met malkaêr.
ERNST, tusschen Roemer en Vroomaard staande.
Wat is ’er te doen, Heeren?
wat is de kwestie?
zeg het my maar?
Dit is de zaak, ik doe hem de eer van myn Zoon ten huuwelyk te geeven Aan zyn Dochter, myn Zoon is een Edeljonker, die wel weet te leeven, Zyn Kind is een Burgermeisje, en, niet tegenstaande die honorable eer, Zo is zy, ’s avonds voor haar trouwdag, uit haar Vaders huis geloopen, myn Heer; En hy is zo onbeschaamd van my dit te verwyten, met stoute kaaken, Of ik de schuld had, om dat zyn Vrouw, myn Zuster, dit zo wist te maaken; Te meêr nu ik alle gezelschap haat, als de Pest, ’k wou ’t yder zo verstond, Zy deeden als ik, en verbanden allemans van ’er huis tien mylen in ’t rond, Maar, om zekere reden, schoon zy niet adelyk is, kan ik ’t Huwelyk gedoogen.
ik geef aan de Zoon van dien Heer, die adelyk, maar, ongeloogen, Zo kaal, als een rot, is, myn Dochter, met honderd duizend guldens kontant, En door dien zy uit myn huis gegaan is, en geen zin had in die Kwant, Zo verwyt hy my dat zy weg gegaan is met myn raad en myn weeten: Ja, dat ik geen order in myn Familie hou, en myn pligt heb vergeeten; Dat ik myn Vrouw te veel vryheid laat, dat zy met Gezelschap verkeerd, En my te veel met de naam van Hartje, Papalief en Liefstentje vereerd.
Zie daar een kwestie, die my dunkt zeer gemakkelyk is te akkomodeeren; Want men mag niet twyfelen aan de zaaken, na het zeggen van die Heeren.
Maar om te weeten wie het meest bemind is, en ’t minst gehoond door zyn vrouw, Zo is de Kelk het beste middel om het u te zeggen, na ik vertrouw.
Ga heen.
Heeren, dat zal uw kwestie heel wel stillen.
Ik zou de waarheid en kracht van de Kelk, was ’t moogelyk, wel weeten willen.
Indien ’t zo is, als die man zeid, zo kan men zien wie ongelyk heeft van ons tween.
Ik weet wel dat ik ’t niet ben.
Daar is de Kelk.
VROOMAARD, tegen Niklaas, die in de Kelk schenkt.
Geef my, geef my; ik meen Dat ’er myn eer aanhangd zo ik het eerst niet uit de Kelk zou smaaken; En die teug zal weezen om te toonen hoe zeker ik ben in myn zaaken.
Zo als Vroomaard de Kelk aan zyn mond zet, stort de                                Wyn, en loopt hem in ’t gezicht, dat de omstaan-                                ders doet lachchen.
VROOMAARD, zeer verwonderd, Wat is dat?
ik geloof de Wyn is gestort zo waar als ik zeg!
Hartje, Papalief, Bekje; je hebt het spek al weg.
Wel, wie van ons beide heeft ongelyk, Monfreer?
by myn leeven, Gy zult my reeden van al myn Zusters gedrag moeten geeven.
Dat zou ik van haar nooit geloofd hebben.
Hoor, als zy u met Hartje flatteerd, Raad ik dat gy haar wat rotting oly of diergelyks verëerd.
Dat kwaade voedsel heeft zy alleen tot uwent ingezoogen.
Als het niet in zulk gezelschap was, zo zou ik zeggen; ’t is geloogen.
Maar schenk, schenk in, schoone Ganimedes.
Op de gezondheid van’t gezelschap, Monfreer.
Roemer wil drinken, en de Wyn springd uit de Kelk                            hem in ’t gezicht, dat het gantsche Gezelschap                            doet lachchen.
Dat kwam dat ik hem niet recht hield.
Wel, let ’er dan op, myn Heer.
Roemer wil noch eens drinken, en de Wyn stort.
Zie toe, ei!
zie eens.
Myn hand die beefd.
Uw Wyf heeft geen Gezelschap, neen trouwen!
Gy had wel gedaan had gy het tien mylen van uw huis af gehouwen.
Ik docht wel dat het myn schuld niet was; en myn Dochter, denk het vry, Zal uw Zoon tot de hoogste prys hebben, als een Niet uit een Lotery.
,, Dat beloofd iets goeds, Joffrouw.
Wy zyn dan bedroogen van onze Wyven!
Maar, wat zullen wy met die trouwelooze Liefstentjes bedryven?
Daer in raed te geeven is al kunst.
Ik zal het ’er wel verleeren.
Tot weerziens, ik ga heen.
ERNST, VROOMAARD, MEEUWIS, NIKOLAAS.
FRANCYNTJE en KLAASJE in ’t Venster.
ERNST, tegen Meeuwis.
WIlt gy ook eens drinken?
NIKOLAAS, de Kelk met wyn Meeuwis aanbiedende.
Ja, ’t is uw beurt.
An my.... wat drommel!
mienje dat ik ’t meen?
Of dat ik ook zo zot bin, neen, Maetjelief, jy zelt niet trekken, Want, storte de wyn, zo had je reden om mit me te lachchen en te gekken.
Kyk!
hoe vol is de Kroes; ik wed al dronken der honderd Mannen uit, de wyn Zou toch storten, want wie weet zelf hoe ’t met die zaeken mag geschaepen zyn.
,, Klaasje uw man zal drinken.
,,Waer of hy zich meê mengd?
maar ’t kan me niet deeren, Ik schreum niet, maer ik vrees, op myn ’t huiskomst, voor muilpeeren.
Om dat je zulk een braaf Kaerel bent, zel je een vollertje hebben, zie daar.
Ik heb gien dorst.
Daar is niet aan, drink het uit nieuwsgierigheid maar.
Neen, ik drink niet, want ik bin een plompen duivel, en zo de wyn storten, Of zo dat by geval beurden, wat zou het weezen?
dat zou myn vreugd verkorten, En of ik al wist, dat men door de Kelk weeten kan, was ik dan geneezen van myn kwaed?
Of zou ik dan veel vetter zyn zo van trony, weezen als gelaet?
Zou ik dan beter postuur hebben?
of meêr als met myne oogen slaepen?
Of zou ik anders eeten als mit myn mond, en niet hoeven te gaepen?
Ik blyf je Dienaer, ik drink niet.
,, Ik docht niet dat uw Man had zo veel verstand.
NIKOLAAS, tegen Ernst.
Zie daar een Boer van zo veel kennis, als ’er een Heerschop is in ’t heele land.
Dat dunkt my ook, en ik ben kwaad op my zelf, dat ik zo veel niet had te vooren.
Meeuwis, gy hebt meêr verstand, als uw Meester, dat kan men wel hooren.
Ik weet niet of ik wel doe, maer ’t zou my moeijen zo ik het niet deê.
Ik bemin myn Wyf, Klaesje, en we leeven zaemen, als schaepjes, in vreê.
Was zy de Vrouw van ien aêr, ze zou me niet half zo veul behaegen; Ze lykt mit me vernoegd, want ik heb heur daer over nooit hooren klaegen.
Gae ik uit, kom ik ’t huis, ik vind ze altyd wel, zo dat ’er niet an scheeld.
Ik val zo wat stoeijachtig, en het schynt dat heur dat ook niet verveeld.
Maer kwelden ik myn harssens mit jou zotheid of diergelyke zaeken, Weg was de mies; daerom wil ik niet drinken, of my iens moeijelyk maeken.
Zo wenschten ik wel te zyn als ik getrouwd was, maar ik zel ’t nooit doen.
KLAASJE, uit het Venster gaande, tegen Francyntje.
,, Joffrouw, ik ken niet langer wachten, ik moet myn man gaen geeven ien zoen.
FRANCYNTJE, Klaasje volgende.
,, Klaasje, wat doe je?
Zie daar, de Paerel van de mans, zonder eenige vlekken.
Je dienaer.
Gy moogt tot een voorbeeld van een eerlyk man verstrekken.
Jou Knecht.
Zie daar de spiegel van een gerust leeven op aard.
Jou onderdaenigste.
KLAASJE, Meeuwis op de schouder kloppende.
Dat is ien recht Man veur de Vrouwen, ’k moet je zoenen mit ’er vaert.
’t is Klaesje!
ERNST, zeer verwonderd.
Vrouwen!
Had ik nou ereis gaen drinken.
Ik mogt zoiets evonden hebben, je vat het wel?
dat mogt stinken.
Je hebt wel edaen, Vaêr, ik heb je ’er te liever om.
Klaasje, waar is Myn Dochter?
Hier, Vader, zy valt voor uw voeten, en bid om vergiffenis.
Sta op, Dochter, ik vergeef ’t u. ERNST, tegen Nikolaas.
Door wat middel zyn die Vrouwlui hier gekoomen?
Dat weet ik niet, licht zyn ’t die daar we meende dat uw Zoon van heeft leggen droomen.
NEGENTIENDE en LAATSTE TOONEEL.
ERNST, VROOMAARD, EELHART, FRANCYNTJE, JAAP, KLAASJE, NIKOLAAS, MEEUWIS.
JAAP, Eelhart tegen houdende.
NEen, daer heen is ’t niet.
EELHART, zich tusschen Ernst en Francyntje stellende.
Neen, neen, laat me gaan.... maar, wat zie ik hier?
Ja, die zoek ik, Vader, laat ik ze in myn kamer brengen, ik zal nooit, op eenige manier, Van wand’len spreeken.
Waar ben ik!
wat hoor ik!
wat zie ik!
Vader, wil toch niet kyven, ERNST.
’t Is gedaan, de schikking van de Natuur, in al haar bedryven, Is sterker als myn redeneeringe, dat eenig gezicht heeft hem meêr geleerd, Als ’t geen ik hem achtien jaar verborgen heb, en hy noch ontbeerd.
Zo ziet gy, myn Heer, dat de Natuur meêr kracht heeft als de reden.
De magt van schoone oogen kund gy zelf hier uit ontleeden; En niets is magtig om ooit de Natuur te keeren in haar loop.
Nu is myn raad, myn Heer, indien ’t u beliefd die te volgen, om hem, goed koop, By een van de beste Matressen van die Sekse school te leggen, Want dat, dunkt my, is noodzaakelyk, en daar is niet tegen te zeggen; Want die de Natuur wil dwingen, of de Liefden, of het Geld, Die vind zich altyd bedroogen, en ’t is vergeefs dat men zich daarom kweld.
Gy hebt gelyk, ik meen my voortaan alleen aan de reden over te geeven, En van nu voortaan zo wel te veranderen van manieren als van leeven.
Wat zal dat beduijen?
Myn Heer, ik zal ’t u daar na net zeggen op zyn tyd.
Ondertusschen zal ik u alleen kenbaar maaken dat dit myn eenige Zoon is; en zyt Verzekerd dat hy van een braaf geslacht is, veel geld heeft, en verstandig na zyn jaaren, En dat het aan u maar zal scheelen, om hem met uw Dochter te doen paaren.
Ik stem het toe, en te gewilliger, om dat dit myn Wyf moeij’lyk maaken zal.
Wat wil dat zeggen, Nikolaas?
van die woorden versta ik niemendal.
Die Schoone zal het u wel leeren.
Ja, myn Zoon, met vreugd zal ik u zien trouwen.
wat is dat te zeggen?
zel ik die dan altyd by my houwen?
Ja, myn Zoon.
Wat ben ik u verpligt, Vader, welk een groote vreugd!
Klaesje, dat is al kluchtig.
Dat is ’et schoonste werkje dat je zien meugt.
Ik ben uw Pedagoog geweest, en heb u veel geleerd voor dezen; Maar deze Juffer zal zorg draagen dat ge in alles beter werd onderweezen, Wat tot een braaf man behoord, en volg altoos na haar raad, Zo zult gy weeten en verstaan wat ’er al in de waereld omgaat; Dat zal u maaken dat gy van yder een bemind, geëerd word en gepreezen.
Dit ’s recht Hansje met zyn Gansje, daer ik in Kats van heb eleezen.
Nikolaas, ik zal doen na u zeggen, en ik bedank je uitneemende zeer.
VROOMAARD, tegen Ernst.
Ik zie nu dat het voltrekken niet anders als aan ons staat, myn Heer.
KLAASJE, tegen Ernst.
Maer, die hondsse Kelk, waer zel die blyven, dat men daer niet van hoord spreeken?
Draag daar geen zorg voor, ik zal die, in u aller byzyn, aan stukken breeken.
Dat is goed, dat die uit de worreld komt, alhoewel ik niet vrees voor my, Evenwel als ik ’er om docht, zou ik ’er niet van kennen slaepen, denk het vry.
Wil ’er ook iemant een proefje van de Kelk, zo moet hy haast komen?
Maar, om recht uit te spreeken, ik zou raaden dat de Proef niet wierd genomen; Want dat maakt Jalouzy, en door zulke dingen vermeerderd ze van hand tot hand.
Het voorbeeld van dien Boer na te volgen is het beste, na myn verstand.
DE DRIFTIGE MINNAARS OF ARGLISTIGE JUFFROUW; KLUCHT-SPEL.
TE LEYDEN, Gedrukt voor de LEYDSE en HAAGSE SCHOUWBURGEN, 1723.
OPDRACHT, AAN MEVROUWE KAROLINA VELDHOVEN.
MEVROUWE, Een ingeschapene genegendheid, en de dagelykze behandeling der Poëzy, hebben my eindelyk zo ver gebracht, dat ik mede de veder in de hand genomen heb, en zo verwaand geworden ben, myne rymloze rymen met den druk gemeen te maken.
Ik bekenne gaarne indien ik den raad der gene, die meer ervarendheid dan ik in waereldsche zaken hebben, gevolgt hadde, zulks nooit zoude geschied zyn, doch de zucht om mede iets in ’t licht te brengen, heeft de overhand by my gehad, en  my zo verre gebracht, dat ik dit gering werkje het licht durf te laten zien: lasteraars zal het niet ontbreeken; doch ik kreun my weinig aan het gispen der tongen, als die door dagelykze oeffening leere dat alle het Ondermaansche de verachting, en laster, onderworpen is.
Indien ik maar zo veel geluk geniet dat het UEd.
eenigen ledigen tyd met vermaak doet slyten, acht ik my vol op betaald; en my verder het zeggen der lastermonden niet aantrekkende, zal ik altoos blyven MEVROUWE UED.
Ootmoedige Dienaresse ADRIANA VAN RYNDORP.
OP DEDRIFTIGEMINNAARS, OFARGLISTIGEJUFFROUW.
’k Zie Adriana in deez’ blaân, Arglistig met de Liefde leeven, De drift der Minnaars tegen staan; Wyl ze in geen huuw’lyk zich wil geeven.
De Vryheid heeft de prys behaald, De Minnaars loopen blaauwe scheenen; Het huuw’lyks juk, te naau bepaald, Maakt haar afkeerig tot ’t vereenen.
’t Is Adrianaas werk alleen, De Drift der Minnaars te openbaaren, En ’t lof’lyk dichtspoor in te treên; In d’uchtendstond van haare jaaren.
De jeugd neem hier een spiegel aan; Dit Klucht-spel leerd vermaak’lyk stichten.
Zo kan Parnassus blyven staan, Door zo beschaaft en glat te dichten.
En schoon ’t een jonge Juffer ziet, Dees boertery zal haar bekooren, Terwyl het niemant kwetst, zelf niet De kuischte en allerzedigste ooren.
Hoe zal men deze dichtheldin, Met kunst van woorden best bedanken, Wier dichtmaat, vloeient, ryp van zin, Bestaat in onvervalschte klanken!
Elk roem op deze poëzy, In Pindus hoofdtaal net beschreven; Zy is der Goden lekkerny, Met zwier op ’t wit papier gedreven.
Dank Adriana voor haar Klucht, ô Nederlandsche Puikpoëten: Haar naam zweeft aan Parnassus lucht, Dies zal zy nimmer zyn vergeten, Maar schynen als een held’re zon, Eeu in, eeu uit, op Helicon.
J. van HOVEN.
AAN JUFFROUW ADRIANA van RYNDORP, Op haar E. uitgave DER DRIFTIGE MINNAARS, OF ARGLISTIGE JUFFROUW; KLUCHT-SPEL.
Is ’t niet genoeg, ô aangename maagd!
Door ’t vlammend’ oog een ieders hart te blaken?
Moet gy het verder door uw geest noch raken, Op dat het werd met dubb’len brand geplaagt?
’t Schynd ja; en ’t blykt, nu gy, vol geest en keest, De losse drift van Minnaars, zonder oordeel, Elk toond: de jeugd die trek hier uit haar voordeel, t’ Wyl gy geen scherp van hekeltongen vreest.
Geen vuige nyd, noch bitzen lastermond, Vind hier in iets dat zy met reên kan wraken.
Een kuische ziel kan stichtende vermaken, En zonder dat haar eere werd gewond.
Vaar voort en voort op ’t loflyk eerenspoor; Laat u geen nyd in ’t minste wederhouwen, Van het Parnas in Neêrland meê te bouwen, Zo streeft uw naam een reeks van eeuwen door.
Ex tempore.
A. v. THIL.
ADRIANA.
MARGRIET, haar Moeder.
ANNA, meid van Margriet.
JAPIK, een boer, in dienst van Margriet.
ONRUST, PLEIZIER, DOLLENBURG, KAALVINK, WINDBREKER, SYMEN, } } } Minnaars van Adriana.
OOME KEES, Oom van Adriana.
Een Lakei van Kaalvink.
Het Tooneel vertoond een Straat.
DE DRIFTIGE MINNAARS, OF ARGLISTIGE JUFFROUW; KLUCHT-SPEL.
ONRUST  ADRIANA.
ONRUST.
Wel Jaantje, benje daar?
dat ’s zoet: Ik kom jou juist recht in ’t gemoed.
Wat heb ik menschen moeten spreeken!
’k Wensch vaak ik haar den hals zag breeken, Om dat het my gestaâg verbied, Dat ik uw byzyn niet geniet.
Dat ’s noch al de oude praat, ook vrindje?
Jy houd my vast zo wat voor ’t kindje.
Wat wou jy met een vrouw toch doen?
Ik loof je gaaft’er nooit een zoen; Dat kom ik meenigmaal te denken.
Maar hoe, gaat gy u zelven krenken, En wordje kwaad?
kom, ziet my aan, Dan zal die kwaadheid over gaan.
Hoe, durf jy noch je kop zo toonen, Daar ik je fouten ga verschoonen, By elk die kwaad maar vanje zeid: My dunkt dat jy jou niet en meid, Maar helpt de menschen aan het praten.
Foei, wilt die vuile nukken laten, Waar door dat ider met u lacht, En wy zyn op elks tong gebracht, Of wil voor altoos van my blyven; Dan zal ik niet meer met je kyven.
Ei lieve; kom, kyk my eens aan, Of anders zal ik heenen gaan.
Neen Ariaantje, wilt vertoeven.
’t Was of myn kop my stond op schroeven, Zo dacht ik op een raar geval, Het geen ik u verhalen zal.
Is het van ons?
kom aan, laat hooren.
Wel neen het, wilt u maar niet stooren.
Wat raakt my doch een anders zaak, Meen jy dat my dat is vermaak?
Wel, mag ik nooit van and’ren spreeken?
Ei, kom, laat doch je kwaadheid steeken, En luister na het geen ik zeg.... Maar hoe, je loopt weêr van my weg.
Zel jy dan nimmer by my blyven, Als slechts om wat met my te kyven?
’t Is beter dat ik weg wil gaan, Als dat ik weêr iets zou verstaan, Dat my geheel bedroeft zou maken.
Jy zult jou zotte praat niet staken.
Wel, wou jy dat ik, heel verliefd, Zei dat jy hebt myn hart doorgrieft; En dat ik door uw lonkende oogen, Ben in het liefde-net getoogen; Of zuchte vol aanminnigheid.
Wy hebben immers uitgevreid.
Of meen jy dat ik vol van grillen, Zal doen al wat jy maar zult willen, En met een oog vol van getraan, Jou stadig om een kusje maan?
Jy weet ik heb gestaâg veel zaken: Daar na zel ik je wel vermaken.
Ei lieve, gaat toch maar weêr voort, ’k Heb zottigheid genoeg gehoort.
Die fraaye Dame zelje wachten.
My dunkt jy komt’er na te trachten.
Heeft zy dan zo veel fraajigheid, Dat jy my dat gestaâg verwyt?
’k Heb haar van dicht by nooit bekeeken, Maar jy te beter.
Na jou spreeken Lykt dat je bent jaloers van haar.
Kom, scheiden wy maar van elkaâr; Jy zelt toch nooit je schelden laten.
Ik wil niet langer met je praten.
Hoor Ariaantje, ik laatje staan, Jou kwaadheid zal wel over gaan.
’t Is goed, ik zal dat wel onthouwen, Maar vogel, ’k zweer het zelje rouwen.
ADRIANA, ANNA.
Hoe, Juffrouw, sta jy hier alleen!
Wel waar is doch Heer Onrust heen?
Ik dacht hy stond by u te praten.
Hoe, heeft hy u zo haast verlaten?
Anna, hy is kwaad op myn, En dat verwekt my groote pyn.
Ei, wil jou niet bedroeft aan stellen; Hy doet dat om jou wat te kwellen.
Jy spreekt hem altyd voor, Anna, En hy doet niet als voor en na, Steeds spreeken van zyn beezigheeden; Hoe kan dat zyn van my geleeden?
Het is voorwaar te grooten spyt, Dat hy aldus zyn tyd verslyt.
Trouw ik met hem, het staat te vreezen, Dat het hem zal vergeeten weezen, Ja, licht’lyk, door zyn groot belet, Vond ik hem by een aâr te bed.
Maar, Juffrouw, wel, hoe durfje ’t zeggen?
Hy by een aâr te bed gaan leggen!
Neen, hy bemind jou al te veel.
Kom aan, ik neem het voor myn deel.
Wel, meid, wou jy dan borge blyven Voor ’t geen getrouwde mans bedryven?
Voor een; maar ook voor alle niet.
Wie weet hoe meenig dat me’er ziet, Ik meen van die getrouwde bollen, Die loopen by een aâr uit krollen.
Anna, zwyg aanstonds; heer Pleizier Die nadert ons.
Ziet eens hoe fier Hy treed; dat is een manlyk weezen; Hy zou myn hart wel haast beleezen.
PLEIZIER, ADRIANA, ANNA.
PLEIZIER.
Uw Dienaar, zoete Engelin.
Het is geheel na mynen zin, Indien het u niet zal mishagen, Dat ik u kom myn hart opdragen.
Ik roem op uw bekoorelykheid; Ja, weet in ’s waerelds rond geen meid, Die zo charmant zich weet te kleeden Als gy, van boven tot beneeden.
’t Flatteeren is thans heel gemeen.
Maar Heer, gy zyt het maar alleen Die my gestadig zo komt roemen.
Juffrouw, ik durf u zelver noemen Helena, die met Paris vlucht.
Maar laat ons zwijgen van die klucht.
Wanneer zult gy het jawoord langen?
Wilt gy elk een met hoop ontvangen, En ider houden voor den gek, Dat is een lasterlyk gebrek: Gy zult u zelf het meest bedriegen.
Ei laat een party minnaars vliegen, En kies my voor uw Bruidegom.
Wel hoe, Madame, zyt gy stom?
Komt ’t minnevier uw borst ontsteeken, En dat uw schaamt’ verbied te spreeken.
neen in ’t minste, heer Pleizier, Ik voelde nooit geen minnevier.
Madame, wat is dat voor praten; Gy mocht dat liever achterlaten.
Hoe jy zoud’ nooit getroffen zyn, Met pylen vol van zoet fenyn: Wat of jy my al wys woud’ maken, Ik zie ’t vuur in uw oogen blaken.
Kaalvink luisterd.
Nou moet ik lachchen, ha!
Dan is het best ik heenen ga. Nou kenje zeggen ongeloogen, Dat jy my hebt op ’t fraaist bedroogen.
Zo zal ik doen, myn heer, vaar wel.
KAALVINK; ADRIANA, ANNA, LAKEI.
KAALVINK.
Wat had die vent weêr een bestel!
Hoe heb ik daar met smart staan wachten,* Eer dat dien vinder van gedachten Vertrok, myn alderliefste meid; Wat heeft hy tegen jou gezeid?
Ei, laat het hooren.
Maar, liefje, ’t moest je niet verstooren.
Is nou mijn háár niet mooi gekemd?
Wat dunkje van dit fijne hemd?
ik heb zo veel mol gedronken.
Gut, meisje, ik begon te ontfonken, Ik brande van de lieverigheid.
Myn knecht zyn rok is slecht, dat’s spyt Voor zo een heer, als ik, waarachtig.
O Je!
wat is myn brand weêr krachtig.
geef water, mol, ik brand!
KAALVINK, ADRIANA, ANNA, JAPIK, LAKEI.
JAPIK met een glazewasser.
WAt duivel is dit voor een kwant?
Hoe drommel legje zo te razen, En komt elk met jou brand verbazen; Ik blus die uit, by men kaneel.
Wel vent, ben jy wat droog van keel?
De duivel moet het vrouwmensch halen, Ja wel, myn zinnen zyn aan ’t malen.
JAPIK.
Durf jy de Juffrouw schelden, zot?
Weg kaarel, of jy raakt kapot.
Lakei, kom laat ons maar gaan stappen, Eer wy meer krygen op ons lappen.
ADRIANA, ANNA, JAPIK.
WEl Jaap, dat had je gaauw gehoord; De kaarel sprak noch maar een woord Van brand, en jy, jy komt hem wassen; Men zou de droes zo wel verrassen.
Ik heb’et in de neus ehad Al lang, Anna, verstaje dat?
Ze doen de Juffrouw niet als plagen, En zie dat kan ik niet verdragen.
Daar, Japik, dat is voor je loon;* Jy hebt je rol gespeeld heel schoon.
Anna, gaat eens naar Onrust kyken; Ik moet myn droefheid hem doen blyken.
’t Is wel, Juffrouw, ik stap’er heen, En kom zo weêr; weest wel te vreên.
WAt is ’t my moeielyk in dit leven, Dat ik my niet en kan begeven Om eens getroud te zijn; daar’s niet, Of ’t strekt my alles tot verdriet, Als ik met elk niet mag verkeeren; Een man die zou dat niet begeeren, Dat ik elk een zo vriendelyk was.
Daar komt’er weêr een; net van pas.
DOLLENBURG, ADRIANA.
DOLLENBURG.
WAt Dame mag daar ginder wandelen.
’K mag met haar van de min wat hand’len, Haar oog heeft my het hart doorgrieft, Ik ben tot aan de ziel verlieft.
Mocht ik met haar eens, zonder trouwen, Aan Venus tafel bruiloft houwen, Ha, dat zou schoon zyn; maar, kom aan, Laat ik haar eens aanspreeken gaan.
Ou allervous, charmanten Engel.
Wel dat’s een assuranten bengel.
Par le François, madamoisel?
Ja, Fransje, ô die ken ik wel.
Myn heer hoe komje dat te vragen, Of doe je ’t om my wat te plagen?
Hy woond hier naast, het is myn Broêr.
,, Wat bruidme deze voddemoer, ,, Ze komt me zuiver wat te scheeren.
,, En met dat om en om te keeren ,, Houdze haar of zy my niet verstaat.
Madame, ach!
ik bid u laat Ik eensjes met uw moeder spreeken, En zeggen wat my mag gebreeken.
Snuf eensjes met my.
ook al niet!
Myn heer, ik vrees dat men het ziet, En dan mogt daar het volk van praten, Daarom wil ik het liever laten.
Hoe, snuffen dat mag elk vry doen, Al was ’t een Dame van fatzoen.
Ook woud gy aan Mama iets vragen, Ga heen, en doet toch uw behagen.
Wel aan, ik zal na binnen gaan, En doen myn meening haar verstaan.
ANNA, ADRIANA.
Ja; zo raak ik van jou onslagen: Dat talmen komt my maar te plagen.
Juffrouw, wat was dat voor een man?
My dunkt by na dat ik hem kan. ADRIANA.
Het was een rechte gek der gekken; Myn moeder zal hem wel betrekken.
Maar wat heeft Onrust jou gezeid?
Hy zei, Annaatje, zoete meid, Jou Juffrouw heeft weer zo gekeven, Dat ik het haar niet kan vergeven.
Zy is jalours, en zonder reên; Daar ik gestadig ben te onvreên.
Om dat zy elk zo vrind’lyk handeld, Het zy aan huis; of dat zy wandeld.
Om dat zy elk te woord wil staan, Zal ik haar noch verlaten gaan.
Hoe, heeft hy zo van my gesprooken!
Ja, maar ik hebje schoon gewroken, Ik zei, wat doet ’er in uw huis Die Dame, dat is ook niet pluis: Hy zei, ik heb haar raad gegeven, En iets geheims voor haar geschreven.
Ja, dat is zeker mooi gepraat, Zyn letters lopen al langs straat.
Wel Juffrouw, dat zyn slechte dingen; Dat zou ’k hem voor zyn scheen doen springen, In plaats van hem te woord te staan.
Maar zacht, daar komt je moeder aan.
Annaatje, laat ons ginder blyven.
Verbaast wat zal zy weder kyven.
MARGRIET, DOLLENBURG, ADRIANA, ANNA ter zyden.
Myn heer, wat had jy hier te doen?
Het stryd heel tegen myn fatzoen.
Myn dochter mag ook noch niet trouwen; Het zoude u beide haast berouwen.