floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hartje Spilpenning, Saartje van Lichten.
TErwyl we alleenig zyn, en niemand ons bespiet, Moet ik u eens myn hert, dat barst van zwaar verdriet, Gaan openleggen.
myn Saartj', ik ben vol vreezen, Dat Vader Spaarpot ons zal op de hielen wezen, Eer wy 't eens denken; want, dien ouden Isegrim, Al zyn wy dus verkleed, is u en my te slim.
En, hoe 't hem spyten zal, in eenen plok te missen, Zes duizend guldens, kan het minste kind wel gissen.
Myn Lief, is 't anders niet, dat u zo zeer ontstelt?
Dan ben ik boven u een dapper man in 't veld.
Waar kan dien ouden gryns ons weeten op te zoeken, En dat noch hier in 't Veen in afgeleegen hoeken?
Wat, stel jou hert gerust, myn Engel, daar 's geen nood.
Als 't nood had, was 't te laat, en ik van 't geld ontblood, En niet alleen van 't geld, maar, wie weet, voor myn leven, In 't Beterhuis, en dat heb ik m'al toegeschreven.
'k Moet lachen, om dat jy nu zo kleinhertig zyt.
't is geen kattendrek, zes duizend guldens kwyt Te wezen, die ik hem diefachtig heb ontstoolen, Dit maakt myn hert beknelt, en 't brand op heete koolen.
Heeft Oom van Pimpelen ons niet belooft, dat hy Uw Stiefvaêr spreeken zou, en leggen 't zaakje by?
Wat Oom van Pimpelen, daar is niets van te hoopen, Jou Oom van Pimpelen mag aan de pomp vry loopen, Die Oom van Pimpelen vertrouw ik niet een haer, En waarom zou hy toch zo wel staan by myn vaêr, Om dat hy 't Huuwlyk heeft gekoppelt?
watte zaaken!
Wel, heeft hy niet belooft het krom hout recht te maaken, En ons te schryven, als 't gemoed wat was bedaard?
Dat was het zaakje, Saar, daar hebje 't hinkend paard; Ik heb niet eenen brief als noch van hem vernoomen, Daar hy myn schuilplaats weet, dit doet met reên my schroomen.
Zo jy, myn Engel, meent, dat hy ons zal verraên, Fiat, het eersten uur het beste hier van daan, Direct naer Brabant toe; daar weet ik wel te vinden Myn oude kennisjes, en and're goede vrinden, Daar ik wel eer zo nu als dan mee vrolyk was; En zulke, Hartje lief, die koomen ons te pas.
Ho, zeg je zo?
maar, ach!
wie kan daar staat op maaken?
't Zyn luiden van respect.
Te minder kan 't haar raaken.
'k Verzeeker je, men zal om mynent wil veel doen.
en waarom dat?
Om dat ik veel fatsoen Van haar genooten heb.
Het zyn de hupste menschen Des werelds, dat je 't wist, je zoud geen and'ren wenschen.
Ik wil 't gelooven; maar, 'k begryp niet wel, hoe gy Zyt aan die kennisjes geraakt; ei zeg het my.
Heel graag, myn tweede ziel, je mocht m'aers licht verdenken, Dat ik iets had begaan, 't geen aan myn eer mocht krenken.
Maar, die onschuldig is, als ik, vreest geen gevaer.
Zo doet het, ziel lief; maar, hoe kwamje by malkaer?
Door Oom van Pimpelen.
Hartje, binnen 's monds.
De drommel moet hem plaagen.
En Oom die zei me, dat het waaren van zyn maagen, En daarom had hy haar tot zynent gelogeert, En daar heb ik met haar zomtyds geconverseert.
Wel, dat 's al zoetjes.
Wis. 't komt ons nu mooi te staden, Laat ons naer Brabant gaan, ik bidje, laat je raaden, Wy zullen met dat volk braaf springen in den bocht.
Zo zullen wy, myn Lief.
'k Verlang al naêr dien tocht.
Maar, laat my eens alleen dit overleggen; Gae jy slechts binnen 'k zal 't besluit jou aanstonds zeggen.
Vaar wel, mon coeur.
Vaar wel, myn zoetert, tweede Ziel.
Hartje Spilpenning.
NU ben ik t'einde raad, en d'allergrootste fiel, Zo 'k met dit Juffertje niet lelyk ben bedroogen.
'k Heb al getwyffelt, maar de Liefde sloot myn oogen, En heeft die twyffeling straks aan een zy gesteld.
'k Ben drommels in de klem, en dat vervloekte geld, Dat ik myn Stiefvaêr heb ontfutseld, doet my zuchten, Nu moet ik, als een dief, in vreemde kleeren vluchten; Want, word ik achterhaald, zo raak ik in 't cachot, Ten minst' in 't Beterhuis, en word van elk bespot.
Hartje Spilpenning, Boontje, de Jaager met brieven uit.
MAar, 'k zie de Jaager van de trekschuit, hy heeft brieven.
Hou, hola kameraat.
Boontje.
Sinjeur, wat 's jou believen?
'k Wou zien of jy geen brief voor Joris Lutsen had.
ô Ja, Sinjeur, ha daer.
Waar kreeg jy s'?
In de Stad, Aan 't Veer; daar dient voor port een stootertje te wezen.
Goên dag, Sinjeur.
'k zal ze leezen.
Hartje Spilpenning, Jonker Jan. Hartje de brief leezende, schud t' elkens zyn hoofd, en stampvoet van boosheid, maakende vreemde grimassen.
Jonker Jan. TErwyl hy bezig is met leezen, zal 'k bespiên, Of ik dat Juffertje niet eens zal kunnen zien; 't Hart brand my al in 't lyf, Swaan zal m'occasie geeven, Zo 'k maar de rechte vind, 'k zal als een kriekje leeven.
Jonker Jan sluipt achter Hartje om, maakende raare figuuren, en zo de Herberg in.
Hartje alleezende, Jan de Rolder en Piet Pothuis met malkanderen in drukke discoursen 't huis uittreedende, voegen zich aan d'eene zyde van het Tooneel.
IK word noch raazende, hoe zal 't hier langer gaan?
Ik zou myn zelf wel licht met vuisten kunnen slaan.
Jy, Oom van Pimpelen zyt een der grootste guiten, Die my, onnooz'le bloed, zo wist in 't net te fluiten, En noch durft schryven, dat myn Stiefvaêr heel verwoed, U zien noch luchten wil.
Ik zuip van spyt myn bloed.
Hy gooit zyn hoed op de grond, en trapt ze met voeten.
Zyn dat beloften?
en kan je my noch schryven, Dat ik geen oogenblik hier langer zal verblyven, Maar, my naêr Brabant spoên, en dat j'in stilte zult Daar by me koomen?
'k mis myn zinnen en geduld.
Leg daar, vervloekt geschrift.
Hy scheurt de brief aan stukken, smytze op de grond, en trekt zich zelve by d'ooren.
Jan de Rolder tegens Piet.
Wat drommel mag hem deeren, Dat hy zo raaskalt?
'k Zal jouluy dat complotteeren Wel haast beletten, want ik merk het om de poen Alleen, en niet om my 't by jouluy is te doen.
Raapt zyn hoed op, en loopt vertoornt naêr binnen.
Dertiende tonneel.
Piet Pothuis, Jan de Rolder.
WAt reutelde die vent van Brabant, en complotten?
Wy zyn gewis verklikt; ons oogmerk zal niet hotten.
Hoe benje zo bevreest?
en kon je niet verstaan, Dat al dat brabbelen, komt op hem zelf te slaan.
Hy is verleegen met zyn Stiefvaêr, en 'k zouw raamen, Dat zy in 't korte met een stille trom te zaamen Naêr Brabant zullen gaan, en daarom moeten wy Niet sam'len met den aap te lichten; want, looft vry, Dat hier niet dient gesloft.
Dat heb je wel begreepen; Ik dacht niet, dat je was op diefstal zo gesleepen.
Jan. Ik wel.
Maar, heb je nu de sleutels al gepast?
Jan. ô Ja, 't gaat als een lier, de kamer, kist en kast Die kan ik opdoen, en dat zelve zonder kraaken; Ik heb dat kunstje fiks.
Wil dan een aanvang maaken.
Jan. Fiat.
Hou jy maar 't volk van boven, onderschyn, Als of ik brieven schreef, en dat men stil moet zyn.
'k Zal in een half uur tyds zyn geld in steen hervormen, En laaten onderwyl de kast van Swaan bestormen, En 't geen maar tilbaar is, mee pakken, dan heeft d'een Niet veel te wyten aan den ander; daar mee heen.
Gy kunt de wagenaar de paarden klaar doen maaken, Op dat wy, als 't ons lust, den brederik op raaken.
Het zal geschieden, peur jy maar gerust aan 't werk.
Piet Pothuis, Swaantje, Krelis, Fobert.
Men hoort een groot gerucht in de Herberg, en Swaan klopt Crelis en Fobert met een besemstok de deur uit.
't IS daar weêr hommelis met Swaan, en na 'k bemerk, Is Foberts rug weêr honk, en 't zal heel zelden missen, Dat in vuil water valt het allermeest te vissen; Dit toeval komt ons in den aanslag net te baat.
Help vrienden.
Stae ons by.
Crelis vlucht weg.
Zie, hoe myn wyf my slaat, 'k Word noch des mulders, zo je my laat langer kloppen, Je hebt het my belooft, wat duinen, 't lykt wel foppen.
Piet Pothuis, Swaantje, Fobert.
NOu, Swaantje, laat hem gaan, die slokkert.
wat 's de reên Dat jy zo moeilyk zyt?
Wel hoe, Sinjeur, ik meen, Dat ik met reden hem mag arm of been aan stuk slaan, Al zou hy al den tyd zyns leevens op een kruk gaan, 't Lykt langer nergens na.
Daar laat dien beest een pan Met paling vallen, en de hond smult noch daar van.
Geen wonder, 't was te heet, en om my niet te branden, Liet ik de pan juist los.
Wat bruit jou een paar handen, Daar is de heele winst en alles over stuur.
Waar kryg ik metter vaart een andere pan te vuur?
Ik ben zo moejelyk, dat ik niet kan bedaaren.
Jou lompe reekel, kan jy dan geen pan bewaaren, Of met een natte doek aanvatten.
'k Zag ze niet.
Jy bent een bok, daar ik nooit beter rond mee schiet, Als dat ik jou braaf kuip.
Hou daar, dat is voor 't breeken Van zulk een lekk're pan met paling.
Selleweken, Mocht ik myn moed eens aan.... Piet, haar omarmende.
Nou, Swaantje, hebt geduld; Ey, laat dien hals met vreên, voorwaar hy heeft geen schuld.
Kom, treves, treves.
Vat malkaar eens in de bouten.
'k Wou liever dat ik was als tonnen vlees gezouten, Eer ik die houtenklik, Jan saly, aapen snoet Zou zoenen.
ik weet, hoe 'k met hem leeven moet.
Voort, naar de keuken, laat de paling niet verbranden, Die op den rooster leid, of wachtje voor myn handen.
En dek de tafel slechts in de gemeene haard; Jou druiloor, jy bent zulk een vrouw, als ik, niet waard.
Swaantje, Piet Pothuis, Jan de Rolder, ten huis uitkoomende.
HOe staan wy met de spys?
'k Laat vast de tafel dekken.
Jan. Dat 's goed.
Myn Heer ik meen na 't eeten te vertrekken.
Zo haastig?
hoe, myn Heer, dat was onze afspraak niet.
Jan. 't Is waar.
Maar, wyl de lucht rondom zo duister ziet, En ik niet gaaren laat by nacht zou willen reijen, Is 't beter vroeg op weg.
Ei, laat ik u geleijen, Tot aan den wandelaar, en dat 's hier dichte by.
Jan. 'k Zal 't reek'nen voor een eer.
'k Bid, d'eer die is aan my.
Jan. Ei, Hospita, verzorg den wagenaar van eeten.
Jan. Opstonds.
Jan. Maar, 'k dien te weten, Hoe diep ik met myn volk by u in 't kryt mag staan.
Ik zal 't je zeggen als de maaltyd is gedaan.
Jan. 't Is wel.
Zo 't u gelieft, je kunt maar binnen treden, Ik tal terwyl de baars opschoot'len gaan beneden.
Kom aan, myn Heer, laat ons tot prik'ling van de maag, Eens alsemen te zaam, want, alsemwyn maakt graag.
Piet en Jan binnen en Jonker Jan de deur uitkoomende groeten zy malkanderen beleeft in 't passeeren.
Swaantje, Jonker Jan. Jonker Jan. GEt Swaantje, 'k heb de kat daar uit de boom gekeeken.
Het is de rechte.
Wat je zegt.
Jonker Jan. Nu ruim zes weeken, Was het de laatste maal, dat ik haar sprak, het is Juffrouw van Lichten, en dat borsje, naâr ik gis, Heeft zy by 't linkerbeen, en in het net gekreegen, Wie weet, hoe d'ouders om dat platje zyn verlegen; Nu, 'k mag 't wel leijen, dat zy haar wat diverteert.
Maar, Jonker Jan, is 't waar, het geen gy zegt?
Jonker Jan. Ik weer 't.
Waar is haar man?
Jonker Jan. Dien borst, die was aan 't nagel byten, Aan 't krabben van zyn kop, zyn hoed in 't flyk te smyten, Daar achter op de plaats, hy scheen geheel gestoort, Dit nam ik waar, terwyl stond zy me net te woord, En bad my, dat ik niet zou klikken, maar, verzwygen, Het geen ik wist en zag.
Het mochten paarde vygen!
't Is goed, dat ik het weet.
is 't hier zo gesteld, Zo schryf ik dubbeld aan, dat licht verkreegen geld Mag daar wel tegen.
Nu, vaarwel, de vrienden wachten Naar 't eeten.
Jonker Jan. Vaar ook wel, en houd m'in uw gedachten.
Jonker Jan naêr huis, en Swaantje binnen.
Het Tooneel verbeeld een kaamer in de Herberg.
Piet en Jan aan een tafel gezeten, met een kan wyns tusschen beide, elkanderen toebrengende; op tafel ziet men meêr kannen en glazen staan; Coen en Flip met de hoeden onder den arm, achter Jan; Swaantje met een krytje aan d'eene krytje aan d'eene zyde van de tafel, in stilte het gelag reekenende; Fobert achter haar met de hoed op bey zyn handen voor 't lyf houdende; Foppe met een halfpints roomer in de hand, en de kist met geld van Jan de Rolder aan d'eene zyde van het Tooneel.
In de schutscherm is in 't midden een deur, dienende tot den, ingang van Hartje en Saartjes kamer.
Jan. HO, Foppe Drieslag, hou.
Jan. Sa, repje wat.
Wy moeten voor de nacht noch slaapen in een stad, Kom, tuigje paarden op, en haal me fluks de wagen Hier voor de deur.
Je zult wat dienen aan te jaagen, 't Word laat.
Als 't doet, 'k ben in een amery compleet.
Jan. Waar wachtje na?
Ik gae, maak jy jou maar gereet; Ik zal 't jou onderweg wel helder laaten voortgaan, Zit jy maar vast, voor my ik waag'er mee myn poort aan.
Jan. Sa, sa, rappalje, neem myn kist op.
Goed, myn Heer.
Jan. Breng z'in de wagen, maar keer jylui aanstonds weêr.
Het zal geschieden.
Foppe, Coen en Flip met de kist bezyden het Tooneel binnen.
Jan de Rolder, Piet Pothuis, Swaantje, Fobert.
Jan. LAat my nu 't gelag eens weeten.
Vooreerst, je hebt van daag met vier man hier ontbeeten, En noch drie paarden; dat 's voor soopjes, haver, gras, Tabak, ontbyt, en noch aan alsem wyn, dat pas Geschonken, wel geteld, correct twee ducatonnen.
Jan. Dat kan wel toe.
Jan. Dat hebje wel verzonnen.
'k Heb daar niets tegen; maar, wie gaf u order, dat Jy zoud dien wagenboef zyn luije lekk're gat Met soopjes, en dan noch met alsem wyn opvullen?
Wat, wat, Heer Capitein, een reizend man moet pullen.
Neem dat zo mislyk niet.
Jan. 't Is wel, vaar jy maar voort, En doe my reekening van 't verder; als 't behoort.
De maaltyd nu met strikken, jeu en straalen, Met wyn en bier, en 't geen de wagenaar kwam haalen, Doch voor uw reekening, bedraagt tien gulden net, Dit nu te zaamen maakt, als of het was gewed, Juist zestien guldens en zes stuivers.
Jan. 'k Zal 't je geeven; Want, ik verk laarje, dat ik nooit van al myn leeven Ben zo discreetlyk.... Jan steekt zyn hand in de broeksband, kwanswys of hy zyn goudbeurs daar uit wilde haalen, en Piet schielyk opreizende, wil hem zulks beletten.
Maar, myn Heer, wat wilje doen?
Ik bidje, laat dat na; 't stryd tegens myn fatzoen, Zou ik, myn beste vriend, daar ik logeer, gedoogen, Dat gy betaalen zoud; 'k verklaarje, 'k zou myn oogen Niet durven opslaan, om u weder aan te zien.
't Is maar een bagatel.
Jan. Myn Heer, 't zal niet geschiên, Hy steekt weder zyn hand in de broeksband, en maakt raare figuuren.
Verexcuseer my, zou ik zelf hier commandeeren, En gy betaalen, 't geen ik hier kwam te verteeren?
Waar wil dit heenen?
uw beleestheid is te groot.
Ey laat my maar begaan.
Myn Heer, 'k was liever dood, Eer dat ik zulks zo liet passeeren.
Jan. 'k Zal 't niet leijen; Piet.
Ik bid, geef my verlof.
Jan. Uw groote Courtoisyjen.
Myn Heer, en waarde vriend, die maaken my beschaamt.
Vergeeft myn vryheid, Heer, ik weet wat my betaamt.
Jan. Wyl 't u dan zo belieft, zal ik obedieeren, En uwe hoflykheid niet langer querelleren.
Swaantje, tegen Fobert.
Waar blyf jy, lompen boer, jy staat daar als een staak, Of steene beeld, zo styf en roerloos, zonder spraak; Kom, groet my ook eens op zyn stee's; zo buig je lenden.
Fobert groet Swaantje op zyn Boers.
Je bent een bok, 'k mocht jou wel mee naêr 't hof toe zenden.
Jan. Waar of 't Canalje van myn volk zo lang vertoeft.
Daar koomen zy, de kist was zwaar.
Jan. Dat snood geboeft Is lui en traag van aart, men moet haar zomtyds stryken Met rotting oly.
Piet, Jan, Swaantje, Fobert, Coen, Flip.
stae jy hier noch te kyken, Daar 't reeds zo laat werd; waar's de kist?
Al vast gemaakt, En op de wagen.
'k Meen my 't ribstuk heeft gekraakt, En, dat wy met ons tween wel lustig moesten tillen.
Jan. Jou beesten, 'k zal je straks verleeren tyd te spillen.
Kom, volg my aanstonds na.
Het zal geschiên, myn Heer.
Jan. Vaar wel dan, Hospita, in 't najaar kom ik weer.
'k Zal u verwachten, Heer, en als een Prins onthaalen.
Jan. Ik ben te vreên; dien Heer zal myn gelag betaalen.
Wis, wis, dien Heer is goed, had ik maar van dat soort Een heel scheepslading, dan zo raakten wy wel voort.
Dat hebje wel; want, om in 't korte voort te raaken, Heb jy zulk volk van doen, als wy, die ons vermaaken, En altyd vrolyk zyn, nooit kniezig, 't gaat hoe 't gaat, Want, wyl een ander treurt zo weeten wy noch raad.
Nou, Hospita, tot flus, ik zal myn vriend geleijen Tot aan den wandelaar; wil d'avondspys bereijen; 'k Ben in een aêr halfuur weerom, maar, sluit vooral Myn kamer deur, want 'k vrees altoos voor ongeval.
'k Heb daar een goudbeurs in myn koffer, daar de guiten Op zouden loeren, en my, eer ik 't merkte, snuiten.
Vrees daar niet voor, myn Heer, 'k hou altyd goede wacht.
Fobert, en Swaantje, te gelyk, tegens Jan. 'k Wensch jou geluk op reis.
Jan. Ik jou lui goeden nacht.
Fobert, Hartje, Saartje door de deur van de Schutscherm op het Toneel koomende.
DAt is een nobel volk, dat leeft noch uit den treuren, Och!
mocht my maar een reis in 't jaar die vreugd gebeuren, Wat nood was 't?
maar, ik heb in een geheel rond jaar, Niet een dag, of myn wyf die zit my dicht in 't haer.
Wat is 'er onderscheid in 't een en 't ander leeven!
Ho, Hospes, is dien Heer vertrokken?
Ja, zo even, En d'een is d'anderen slechts uitgelei gaan doen, Hier dichte by.
Dat's goed; want, luiden van fatsoen Zyn dat gewent.
Had ik van zulke braave gasten Maar eenen koppel 's weeks, 'k wou aan myn oor niet tasten, Om in een jaar twee, drie, zo groote kist met geld Te winnen, als jou kist, al was 't noch eens geteld.
Dat hebje wel, vaêr, maar, hoe duinen, kan jy weeten, Van buiten, wat 'er wel van binnen is geseeten?
Dat weet ik aan 't gewicht, ik heb 'er aan getilt Vaar wel, 'k hoor daar myn wyf, 'k word aers licht weêr gedrilt.
Hartje, Saartje.
HOe dat ik 't overleg, 'k weet geen besluit te maaken, En hier dient kort beraad.
Al weêr kwae neuten kraaken?
Wat helpt toch 't kniezen?
peur met my maar op een pad, Naêr Brabant, beste maat.
ô Saar, jy praat zo wat, 't Is daar niet veilig; want, daar veel parthyen loopen, En al de reizigers haar geld en goed afstroopen; Men brand daar hoorens; 'k heb in Brabant toch geen zin.
Ik al, wat weg wil jy dan in?
Ik wil naer Gelderland.
Gantsch vyven, Hoe!
toon j'alree jou kop, en meen jy 't door te dryven?
Dat zal niet gaan.
Niet gaan?
jy bent kryn onverstand, Zou jy me tegens dank vervoeren naêr een land, Daar 't doods en eenzaam is, hoe droes is 't hier geleegen?
Wat zegje, Saar?
En wat heb jy daar tegen?
Dat jy myn zin doet, al zou 't onderst boven staan, Of met, of zonder wil, 'k verstaa jy mee zult gaan.
dan meug jy zitten blyven Voor het gelag, terwyl ik opkrui met de schyven.
Dat zal jou missen.
Ey, wou jy zo met de poen Maar heen gaan stryken?
zoet, ik heb ook geld van doen.
't is niet genoeg een dochter te vervoeren, En dan sleehts heen te gaan; ik laat me zo niet loeren.
Jy hebt my trouw belooft met eede, en 'k heb jou hand; Wat droes beeld jy jou in?
daar is noch recht in 't Land.
Hoe spreek jy dus op 't mes?
Zou ik niet moogen spreeken, Daar ik gelyk heb?
neen, dat zal m'in 't minst ontbreeken.
En wat wou jy al doen?
Wat zotter vraag is dat.
'k Zal schreeuwen, dat je my vervoert hebt uit de Stad, En dat je met myn geld wilt deurgaan.
Watte nukken!
Wel, foei!
meen jy my als een slet reeds t'onderdrukken?
'k Zal 't niet verdraagen.
Sus, houd smoel; ik zie daar Swaan.
Dan moet jy morgen vroeg met my naêr Brabant gaan.
't Is goed, 't is goed, ik zal.
Hartje, Saartje, Swaantje.
JElykt gestoort van zinnen.
Wat scheelt'er?
Niet met al, maar, wat jaagt jou hier binnen?
Ik kwam eens kyken, of j'iets had van nooden.
Als noch niet, Hospita; maar, wyl ik morgen meen Voor dag en dauw op reis te gaan, zo laat eens vraagen, Of hier niet ergens te bekoomen is een wagen, Die ons kan voeren naêr den Bosch.
Zo ga je vast?
't Is goed; 'k zal doen, 't geen gy me daar belast.
Maak ook 't gelag eens op.
En laat ons vroegjes eeten.
Het zal geschieden, als ik slechts jou zin mag weeten, Ik wacht maar naêr dien vriend, die aan de Wandelaar Is uitgelei gaan doen; de kost is aanstonds klaar.
'k Wou hy al t'huis was, want ik ben het meest verleegen, Dat hy een ongeluk mocht krygen onderweegen.
Dat denk ik niet; maar wel, dat door die Kapityn, Den vriend met Rinse Vocht zo wel onthaald zal zyn, Dat hy aldaar wel voor een poos zal blyven luimen, Want, 't leek een nobel Heer, die nooit als uit een ruimen En onbekrompen beurs te markt gaat, en den aêr Zal om geen ey al mee een struif bederven.
maar, Je zoud wel iemand naêr die Herberg kunnen stuuren.
Al was 't maar van je buuren.
Daar zit een vetjen op.
Neen, daar moet Meeuwis heen.
Die jongen is zo rat, gelyk een zweep ter been, Maar, als de droes gezet op smullen en op likken.
De maats van dat consoort, die houden veel van pikken, Als ze om een trantje zyn.
Swaantje, Hartje, Saartje, Fobert.
MAar, Swaantje, laat je my Zo schreeuwen, daar je bent nochtans zo dichte by?
Hoe maak je zulk bohaai, wat is 'er weêr te kwikken?
Moet ik voor jou altoos de kruiken gaan beschikken, Wat is 'er gaans, dat jy zo tiert, of is dien Heer, Die flus den Kapitein uitleide, daar ook weêr?
Is 'er dan vreemd volk uit Stee?
Moet j'ook tappen?
Neen, zeg ik.
Wil men ook met het gelag ontsnappen?
Dat was de kneep; daar zit een dronke boer drie, vier, Te zuipen aan de bank, en maaken daar goed cier, Zy smyten alles stuk, en spreek ik van betaalen, Zo dreigen zy 't gelag met kerven aan te haalen Op 't smoelwerk met een mes; dies koos ik 't haazepad.
Jy bent een schytebroek, een bloodaart, een Jangat.
Schud uit den bokzen, want, die zal my beter passen, Als jou; maar, laat ik eens dat varken daar gaan wassen.
Fobert, Hartje, Saartje.
JA, ga jy maar, je meugt.
want, 't ziet daar lelyk uit; Men slaapt nooit beter, als met een geheele huid.
Wat dunkt jou, goede vriend, heb ik 't niet wel begreepen?
Byzonder; maar, jy denkt om slagen?
noch om streepen Die op jou rug staan van die lekk're bezemstok, Die zo mooiklonken op de voering van jou rok.
Men hoort van binnen een geluid van mans stemmen, en stokslagen daar onder; en Fobert vlucht achter een der pilaaren, die op de voorgrond van het Tooneel staan.
Daar zyn s'al handgemeen, ik gae myn zelfs versteeken, Hier ergens in een hoek, om niet den kop te breeken, Met al die bruijery 'k Hou daar niet van, ô neen.
't Hart zakt my in den schoe, als ik noch om die sneên Van flusjes denk; myn wyf haar bakkes kan daar tegen, Maar, 't myne niet; ik ben ook om geen snee verlegen De droes, daar komt zy met een knuppel, die 't geschil Heeft bygeleit; ik hou my in dit hoekje stil.
Swaantje, Fobert, Hartje, Saartje.
Swaantje, met een knuppel.
DAt is weêr afgedaan, stabytje deed zyn dingen, Zy wyst met haar knuppel.
Dat het wat docht.
Die eens die boeren had zien springen, Hy had zich wel bevuilt 't Mes vloog 'er uit de hand, Hier in een hoek, en gints ter vlucht weêr aan de wand.
't Was stok in 't honderd; maar, ik meen, zy moesten bloejen, En de geleden schaê wel schoon met geld vergoejen, Eer ik haar vry liet.
Maar, waar liep myn traanbok heen?
Swaan hem ziende.
ben jy daar?
voort, voort, of'k breekje hals en been.
ô Bloed, waar berg ik my?
'k bid, wil toch voor me spreeken, Goe luitjes, laat my nou niet in de peekel steeken.
Wat 's hier te peekelen?
kom, scheerje naer den haard, Zet pot en pan te vuur, en helpme metter vaart.
Terwyl ik Meeuw is naêr den wandelaar zal stuuren Om onze vriend, of aers mocht dat gepooy licht duuren Tot morgen, en al wat men by een aer verteert, Daar rookt myn schouw niet van.
Dat blad dient omgekeert.
Nou, jonge luitjes, 'k zal aanstonds de tafel dekken, Maak jou wat vrolyk, 't zal den appetyt verwekken.
MAar, waarom wil jy naer den Bosch, en niet veel eer, Recht naer de Moerdyk, om zo vorder over 't veer Antwerpen aan te doen?
want, dit 's een myl op zeven.
Op zeven, of op acht, dat is jou net om 't even, Hoe jy in Braband komt?
maar, wat is daar te doen?
Daar leit m' iets zwaars op 't hert.
Men hoort eenig gestommel van binnen, en de Schout dringt met twee Dienders tegen Swaan aan, de kamer in; Justus Spaarpot volgt de Schout dicht van achteren, en houd hem by de rok vast.
Swaantje, De Schout, Justus Spaarpot, Hartje, Saartje, twee Dienders.
't IS tegen het fatsoen, Heer Schout, een vry vertrek zo slechts maar in te dringen, En eerelyke lui by onty te bespringen.
Dat zal men jou wel aers beduijen, watte praat!
Of meen jy dat ik niet die fynman die daar staat, Aan 't zwarte rokje ken?
en hou jy zo mooi guiten En dieven op, die met eens anders geld gaan fluiten?
Wat ik zeg, dat zal je in 't kort verstaan.
Waar berg ik my?
Schout tegens de Dienders.
Kom, kom, pak jy die lichtmis aan.
De Dienders vatten hem.
Dat is een rechte wolf in 't schaapsvel.
'k Bid, myn Heeren, Het is myn man.
Jou man?
dat zal men hem verleeren.
Justus, met een hevende stem.
Maar, zyn wy al te recht.
twyffel daar niet aan.
Het is den gauwdief, die zyn hand heeft durven slaan, Aan jou comptoir en geld, zet maar de fok op steven.
Justus Spaarpot den Schout van achteren by den rok vasthoudende, en over deszelfs schouderen ziende naer Hartje met vreemde grimassen, en een groote bril op zyn neus gezet hebbende, maakt al bevende allerley postuuren, en Hartje valt op zyn kniên.
Justus.
Ik doe 't al; maar, voorwaar, ik moet het my ontgeeven.