floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ick Baes sal totter doot aen uwe zyde staen, Ick gaen met u naer ’t Hof en wilt u niet ontstellen, Is’t noodig ’k sal mijn lyf voor u te pande stellen.
Och Joren mijnen troost.
Ons hulp en toe verlaet.
Ons hope.
Sonder u en wist ick geenen raet.
’k Sal tot den lesten snick u mijne trouw betoonen.
Och Joren!
waer med’ sal ick u daer naer beloonen.
V. BEDRYF.
Theunis met de sijne op weeg naer den Keyser, worden    van Ioren getroost, den Keyser doet hem binnen com-    men.
Theunis en de syne sijn in wonderlijcke gestelte-    nisse in de tegenwordigheyt des Keysers.
Den Keyser    versekert hun met sachtmoedigheyt, en vraegt Theu-    nis wat hy voor sijne onthaeling versoeckt, hy vraegt    en verkrygt d’eere van de gecroonde Leerse onder sijn    Ambacht in den Ommeganck te draegen, waer door    verblyt, belooft sijn Dochter aen Ioren.
Theunis, Ioren, Maey, en Iaquelyn.
Schept moet mijn Baes het luckt veel beter als gy meent.
Dien absjaer heeft mijn moet en herte soo vercleent, Dat ick niet als gerecht en Galgen sien voor oogen.
hoe sal ’t vergaen.
Die ydele vertogen, En spruyten nievers uyt dan door de vrees, ey stelt Uw’ sinnen wat, en jaegt den schrick weg die u quelt, g’Hebt op u lever niet waerom gy soo soud schroomen Theunis.
’t Is waer ick hebbe noyt een anders goet genomen, Ick heb noyt Peerde leer, voor Koeye leer vercocht, k’ Heb noyt bedorven sool of randen in gevrocht, Noch d’oogen voor ’t bedrog van knapen toegelocken, Ick heb noyt dat ick weet den Vorst te naer gesproken, Noch noyt geblauwt in stadt van rechten of acsys, Noch oyt ge-eyscht te hoogen prys, Van lappen.
Jae’t mijn man, dat stack my selve tegen.
Oock heb ick noyt mijn wyf onredelijck geslegen, Dat weet gy wel.
Dat raeckt ’t recht noch den Keyser niet.
’k Ben niemant schuldig dan alleen aen buerwyf Griet, Voor bier en brandewyn, naer my geheugt ses blancken.
Wel waerom dan soo seer te beven en te jancken, Dat beven janckt, en schroomt, en schrickt, en huylt, en tier Die vuyl van binnen is.
Wat weet ick of Passchier Den Tauwer die op my, soo nydig is ontsteken, My dese pert niet speelt, om hem van my te vreken.
Wat can hy doen, hy is maer eenen man als gy.
t’ Is waer, maer hy verwint my verr’ in fieltery, En als hy is gesint sijn boosheyt uyt te wercken, Hy sal hem selve wel met valsche blycken stercken.
Met valsche blycken.
Jae, want tot een valschen eet, Syn hedendaegs al veel; om kleen gewin gereet, Sy souden onsen Heer als Judas selfs vercoopen, Schoon of m’hun maer de helft van Judas loon deed hopen.
Ick denck niet datter twee van die in Brussel sijn.
Och Maey daer sijnder veel die met een valschen schyn, Langs straete gaen, het sijn van buyten goede lieden, Maer als men neerstig hun van binnen gaet bespieden, Men vint den wolven aerd bedeckt met lammervel, Ick ken niet verr’ van hier soo een geveynsden wel, Een heyligen in schyn, een byter van Pilaeren, Die dagelijcx maeckt soo veel Cruysen als hy hairen, Op t’ hooft en kinne heeft, wiens uytterlijck gesicht, Al wie hem niet en kent door sijne seden sticht, Maer ’t is een loosen vos becleet met duyve pluymen, Hy treckt dat wesen aen om beterder te luymen, Op winst en eygen baet, en blyft daer med’ bedeckt, Tot dat hy ’t geen hem lust, in sijne netten treckt, Met sulcke sou Passchier my lichtelijck beliegen.
Maer meent gy dat den Vorst soo licht sig laet bedriegen, Syn oordeel is te snel in handeling en recht, Hy denckt en overdenckt al wat een ider segt.
Hy vonnist geene saeck dan in den rechten regel; En voor de waerheyt blyckt, hy druckt noyt sijnen zegel, Geen insigt van sijn baet, geen vrient, nog maegschappy, Geen staets noch lants verschil, geen oogen luyckery, Comt inde Vierschaer waer hy neder is geseten, Steunt op dien Rechter en op uw oprecht geweten, Soo gaet gy naer het Hof gerust en onbevreest.
Och Ioren trouwen knecht, hoe troost gy mijnen geest, Al ’t geen gy segt is waer, den Keyser is rechtveerdig, En wyst een ider toe naervolgens hy is weerdig, Oock stelt hy nevens dit de ruste van’t gemoet, Waer geenen gragen worm van onrust binnen vroet, Kom dan in s’ Heeren naem laet ons ten Hove trecken.
Courage Theun Godt sal d’onnooselheyt ontdecken.
Soo Vayer draegt u cloeck u sal geen leet geschien.
Is’t noot, dan sult gy Baes, de trouw van Ioren sien, Theunis.
O mijn getrouwen knaep.
O mijnen lieven Ioren.
Soo Ioren, gaet soo voort, Maey.
Gy syt voor ons geboren.
Al de Gordynen open.
VERTOOG VAN ’T KEYSERS HOF.
Keyser, Ambroos, en Hovelingen.
Soo hebt gy onsen Theun ten Hove ingedaegt, Hoe vont gy hem.
Hy sucht, hy kryt, hy kermt en klaegt, Als of hy om een moort waer van den Schout gevangen, En morgen op de mert moest wesen op gehangen.
Gy moest hem soo veel schrick niet jagen in het hert, Dit was mijn orden niet.
’k Nam vreugt in sijne smert, Om dat de selve quam uyt sulcke losse gronden, Maey, Jaquelyn en wie daer binnen was gevonden, Verschrickten soo wanneer ick quam de trappen af, Met d’Hellebaert in d’hant, al tieren met een straf, En toornig aengesicht en promoteurs gerommel, Als of voor hun verscheen den schrickelijcksten drommel, Die oyt Auteurs Patroon in sijne Celle sag, Myn opgemaeckte spraeck geleeck een donder slag, Mijn oog vol blixems aen dien moedeloosen ouden, Hy comt met sijne Maey en Dochter en vertrouden, Ten Hove, totter doot benauwt in sijne ziel.
Gy syt een oylijcken en afgerechten fiel, Waerom dien ouden man soo in ’t gemoet te prangen.
Waeromme heeft hy u soo onbeleeft ontfangen.
Ick was hem niet bekent, maer ’k sal u metter tyt, Oock stellen in de proef van ’t geen hy door u lyt, En sien of gy dan min als hy benauwt sult wesen.
* Ambroos.
Als t’ u behaegt mijn Vorst, maer als gy my doet vreesen, ’t Moet oock sijn op die wys.
Misschien op slechter, gaet Nu heen, en siet of Theun noch niet in’t voor-hof staet, Vertoeft hy lang k’sal hem van daeg niet connen hooren, Dies soo hy daer is, brengt hem daedelijck met Joren, En vrouw en dochter in.
Ick pas op u bevel.
Hovelingen.
U Majesteyt bereyt ons daer een aerdig spel.
Het is den rechten eys der Vasten-avont tyden, Den besten middel om sich selven te verblyden, Is jock en boertery, ick walge vande pracht, Waer nae den Edeldom in sijn verheuging tracht, Het schynt of nu voortaen sich niemant kan vermaeken, Dan in de mommery, waer Venus diertiens blaecken, Door ’t mommers bachuys als serpentiens vol fenyn, Waer beursen vol van Gout op kaert te stellen sijn, En ander wulpsheyt meer, met welcke sy verquisten, Meer dan hun toebehoort, dan raecken sy aen t’wisten, En ’t schelden, en daer op een ider in’t geweer, Ick gaen soo onverdacht die mommers soo te keer, Dat sy die dertelheyt voor eeuwig achter laeten.
Geluckig grooten Heer sijn alle d’ondersaeten, Voor wie soo wysen Vorst, soo goeden Herder waeckt.
Ambroos met Theun en Jaquelyn, Maey en Ioren uyt.
Siet hier den Lapper wien den wyn soo lecker smaeckt.
Alle vallende op hun knien en aensicht neer, roepende Genaede.
Is dat Theun die gister heeft geseten, Tot aen den middernacht om leckerlijck te eten.
Genade.
Jae mijn Vorst.
Die van den besten wyn Gedurig glaesjens dronck en schaeltiens by dozyn.
Genaede.
t’ Is hy selfs.
Is dat die lecker Maeye Die sulck een schoon Capoen wist aen het Spit te draeyen.
Jae die is’t.
Is dat die Jaquelyn, Die gister altyt moest by haeren Joren sijn.
t’ Is die sloof.
Is dat dien kuysschen Joren, Die altyt sprecken ginck in Jaquelynens ooren.
t’ Is dien quant, dien selven guychelaer.
’t Was Keyser Carel selfs of eenen toveraer.
Antheunis antwoort my, maer wacht u van te liegen, Want gy noch niemant can my in dit stuck bedriegen.
Daer speelt den drommel mé.
Vraegt my vry al mijn Heer.
Sat niemant meer den die by u ter tafel neer.
Noch eenen Cnaep mijn Heer, die als gy ons ded’ dagen, Van my geloopen is uyt vreese vande plagen.
Geen ander siet wel toe.
Daer quam een vremden in, Terwyl ick neder sat met g’heel mijn huysgesin.
Sijn kelder noemt hy huys.
Wat wilde desen seggen.
Hy wou dat ick een lap sou op sijn Leersen leggen, Waer op ick wat ontstelt door dorst en hongers noot, Ick seg mijn Heer recht uyt en mijne key uyt schoot.
Heeft desen oock met u aen tafel neer geseten.
Hy gaf ons op dat hy, met ons sou mogen eten, Vier potten wyns.
Kent gy dien milden vriendschap niet.
’k Sag hem voor boer Balliu.
Och Meester Theunis siet Eens op, het is den Vorst voor wie wy sijn gebogen, Die gister met ons at.
Sy knielen en roepen.
Genaed thoont ons medogen.
Ryst Theunis, ryst op Maey, Jaq’lyne, Joren ryst, t’ Is reden dat men u oock weder jonst bewyst, Nu gy my gisteren soo smaeckelijck ded’ eten, Soo lanck ick desen Troon als Keyser heb’ beseten, En heeft my geen Cappoen soo hertelyck gesmaeckt.
’t Was goet oock Vorst.
Oprecht.
Ick had het schoon gemaeckt.
Gy syt een braeve meyt.
Hoe smaeckte Frans den Lappers Bordeeuschen, Heer.
Seer wel... Ambroos stil.
Wat brillen my die Lappers, Sy maecken met den Vorst compeer en cammeraet.
’t Was alles wonder goet, Salaey, bier, wyn, gebraet, Geselschap al om’t best.
’t Verheugt my boven maeten.
Maer seg my Theunis ’k wil die feest daer by niet laten, t’ Is reden dat ick u naer mijne schuld betael, Segt wat gy van my vraegt voor een soo goet onthael.
Wat gepeyst hebbende.
Op dat men t’allen tyt d’eer sou indachtig wesen, Die uwe Majesteyt een Lapper heeft bewesen, Jont dat ons Ambacht op sijn feestelijcken dag, Een Leerse met een Croon daer boven dragen mag.
Een rechte Lappers vraeg.
’t Verlof is u gegeven.
Ick danck u Majesteyt.
Lanck moet den Keyser leven.
Vertrecken op Theater en de achterste Gordynen toe.
Theunis, Maey, Jaquelyn en Ioren.
By gommen, sulck een eer is’t Ambacht noyt geschiet.
Ick ben door vroey’lijckheyt mijn eygen selven niet.
t’ Is weert soo eenen Gast sijn spyse voor te stellen.
Waer is dien Kosen nu die ons niet durf versellen, Had ick hem hier ick krabd’ hem neus en kaecken op.
Ey Maeye spreeckt niet meer van desen bosen kop, Ick liet my al te loos door sijne beurs bekoren, Maer nu is g’heel mijn hert voor onsen trouwen Joren,* En mits den Keyser ons soo milt sijn jonsten biet, ’k Wil Joren dat de vreugt die ick hier door geniet, U mede sy gedeelt; ick ken u minne pyne, Dies geef ick u van daeg mijn Dochter Jaquelyne, Ter eeren vande Leers, tot loon van uwe trauw, Ick neem u aen tot soon, neem Jaquelyn tot vrouw.
Daer spreeckt gy weerde man naervolgens mijn behagen.
Och mijn Baes.
Ick sal u liefde dragen Altyd: en wil dat gy noch voor den dag verloopt.
Met mijne Jaquelyn u door belofte knoopt.
Och Jaquelyn mijn lief.
Och Joren.
Dats geslooten, Maer om dees vreugde feest, en blytschap te vergrooten, Gaet Joren uyt mijn naem, als Deken vande Const, Der oude lappery, verkondigen de jonst, Des Keysers, desen dag, door mijn versoeck vercregen, Aen g’heel het Ambacht; sulck een ongemeenen zegen, En heerlijckheyt vereyscht dat elck sijn werck laet staen, Dry Guldens gev’ ick hun tot teire in d’halve Maen.
Ick gaen aen iegelijck uw lief bevel ontleden.
Als gy te rugge keert brengt een Notaris mede, Op dat men in ’t geschrift uw onder trauwe sluyt, Soo wort gy Bruydegom en Jaquelyn de Bruyt.
Ick vliege Meester.
Gae, maer keert nu haestig weder.
Lang blyf de Leers gecroont tot roem van t’oude leder.
Tot meerder lof en glorie van’t door- luchtig en goedertieren Huys van Oostenryck.
SLOT-REDEN.
EEn ider oeffent sich in’t voorval van van daeg, Veel lachen overluyt niet onsen Theunis vraeg, En seggen, hadde my den Vorst de keur gegeven, Ick waere nu bevryt van sorgen voor mijn leven, Een trotsaert, die den wint van eer heeft in sijn geest, Roept uyt, ick had’ nu voogt van ’t Ghendtsche slot geweest, Een gierighaert; wou my den Keyser soo bedancken, Ick had’ een rent gevraegt op Antwerps Wissel-bancken, Belachelijck besluyt, Antheun heeft niet van doen, Noch slot voogdy, noch rent, hy blyft in syne schoen, En als hy elders sou sig selven gaen besteden, ’t Waer of men eenen Aep in Zyd en Gout sag kleeden, Wat raeckt het gelt of d’eer, een Lapper wel te vreen, Met sijne Elssen, leeft versader met een cleen, En als hy eens in’t jaer van een Cappoen mag eten, Al sijn voorleden pyn en aerbeyt heeft vergeten, Te vreden sijn is veel, te vreden sijn is meer, Dan al den schat en roem, van een gecroonden Heer, Die in sijn overvloet noch wil nae voorder trachten, Dat alle gierigaerts en trotsaerts Theun verachten.
Syn vraege thoont ons claer dat hy te vreden leeft, Dien volgens meer bezit dan eer en ryckdom geeft, Geluckigen Antheun gy gaet geruster slapen, Dan eenen grooten Vorst gedient van hondert knapen, Dan eenen joncker die sijn kassen heeft vol gelt, Waer med hy sich by daeg en g’heele nachten quelt, Gy slaept by t’oude Leer bevryt van duysent sorgen, Voor geenen dief bevreest, tot aen den lichten morgen, Uw’ kelder, uwe Maey, en uwen schraelen heert, Voldoen aen uwen lust, vernoegen u begeert, En soo gy desen dag wat eersucht quam betoonen, Het was niet om u hooft maer om een Leers te croonen, Soo lang het Brussels Hof en Wallen sullen staen, Sal uw gecroonde Leers met t’Ambacht ommegaen.
Mr. JOHAN BEETS DICHTKONST Van verscheide stoffen: WAAR ACHTER BY GEVOEGHDE BRIEVEN VAN R. HOGERBEETS, EN ANDREN; Rakende den Auteur en vrunden, zijn toegepast, Tot Hoorn, By Hendrick Iansz.
Marius, Boeck-verkooper op de Nieuwe-straet, 1668.
Des wapens roem.
HY die het Duytsche volk in rijcken en in steeden Beheerscht met Oppermaght, en hooghste landtvooghdy; Dees Hertoghs stam en naam hy niet laet ondertreden: Maar toondt dat sijn begin uyt Hollandts-graafschap zy; En Koninglijcken huys', ja hoe sijn Keysers handt, Dit nu op nieuws herstelt, en recht d'onrechte rechten Aan dese Phoenixspruyt; uyt d'asch bynaa verbrandt, En 't recht ontrechte recht naa 't rechte recht doet echten.
Dus stelt by schrap ter schoor den Leeuw met griffoens veeren Op 't drayen van dit schildt, waar dats' sigh heenen wendt, Te letten, en verhoên dat het niemandt komdt deeren; Of anders is 't gesin des Adelaars geschendt; Daarom sy die getrouw den Adelaar beminnen Doen bystandt, dat dit schildt voor meenigh hondert jaars Mach blijven in sijn standt, en dat die 't al kan winnen Dit wacker schildt bewaardt door kracht des Adelaars.
Keyserrijck vervuldt met Echte Deught en Zeden, Ick bidde dat uw' hulp en zegenrijck bestuur, Dees Faam en Naam gehaalt door groote dapperheden Beschermt, en d' Adelaar bestut sijn Avontuur.
Doch sonder pronck en pomp, maar pronck van Schuttery, En door Lysandri of Pausanjae Oorloghs daden, Omkletst door d'ysre vuyst van trots Soldatery; Dit hoop ick sal sijn plicht, en plicht zijn van sijn raden.
Dan sal den Oorlooghs-god bewaart zijn van het hollen, Dan sal de krijghs-banier toe-doen de standaart bloot, Dan sal geen Moordt-geschrey afmaeyen d'oeghst van bollen; Maar Mars als suygeling sal leggen in den schoot.
Maxima virtus humilitas.
ST. perillustri.
domino.
MICHAËLI.
LUDOVICO.
VAN BERGEN.
vander.
gryp.
feudorum.
ditione.
brederodeana.
monasteriensi.
hollandiae.
occidentalis.
praefecto &c. &c. Dedicatio.
POëticen, divinam Scientiam si quis hâc tempestate laudandam susciperet, Clarissime Dn.
de Bergen Dn.
vander Gryp, memo ut ego quidem arbitror, superforanei laboris dicam ipsi impingere, nec in eum congruere, ac competere jure merito posset dicere id, quod olim Antalcides Spartanus Sophistae cuidam, Herculis Encomium recitaturo objecisse dicitur, Quis verô illum vituperavit?
Tantùm enim abest, ut eam plurimi mortalium, ex eorum etiam numero, qui Sapientiae non jàm Candidati, sed vero sapientes audire volunt, legitimo pretio ac merito aestiment, ut potiùs in eam omne genus infandorum convitiorum, improbarúmve criminationum, contumelioso prorsùs conatu, sine modo mensuráque effundere nihil quicquam erubescant.
Atque licèt sagax aliquis, nec obesae naris homo facilè olfacere possit, undè, & quo ex fonte quasi maledicta haec scaturiant, nimirùm, quod quam praestantissimam facultatem in aliis, ceù singulare ingenii decus & ornamentum vident nitére ac elucescere, eâ ipsâse carère, nec ad eam vel improbo labore pervenire posse, non sine interiore animi dolore ac vulnere fateri coguntur; tamen si rem propiùs pensiculaverimus, duo praecipuè ficulnea & obtusa tela ex inscitiae, & invidiae pharetrâ depromere solent, quibus nobilissimam artem prosternere, & de gradu dignitatis dejicere connituntur.
Primò enim blaterant, & Carmen hoc, quod eis intercaláre est, semper in ore habent, studium hoc nihil ad farinam conferre, non esse, ut barbarum eorum verbum est, de pane lucrando; ideóque parùm utiliter in tàm sterili campo sementem ingenii, atque industriae exercéri.
Deindè obganniunt, non secùs ac Ulyssis socios perniciosâ loti dulcedine it à inescatos, ut patriae desiderium penitùs exuerint, ad eandem faciem eos, qui Poëticas fores pulsáre instituunt, his nugarum illecebris it â deliniri, hâc desidiosae voluptatis oblectatione it à capi ac labefactári, ut artes alias atque disciplinas omnes contemnant, & fastidiant, utque ad res gerendas prorsus reddantur inepti ac inutiles: idcircò Musarum illi alumni abjectissimè habentur ab iis etiam, qui ad servitutem à naturâ facti, liberis tamen ingeniis nescio quo Fatorum ludibrio imperant; quáque non pauci inveniuntur, qui seriò statuunt, Poëtam & Stultum esse terminos convertibiles, imò quemlibet, si modo generosi vini Rhenani unam atque alteram mensuram ebibat, esse Poëtam.
Primùm ergò quod concernit, inficias equidem non iverim, alia esse artium genera, quae stupidum & imperitum vulgus hoc tempore admiratur, & studio indefesso prosequitur, quod in illis non tàm cognitionis dignitatem, quàm usum rerum quotidianarum, nec tàm scientiae nobilitatem, quàm artis necessitatem, nec tàm decoris atque honestatis, quàm opum & divitiarum adjumenta multa posita esse perspiciat: semper tamen in eâ fui sententiâ, & sic animum induxi meum, eos, qui solo commodo, solâ privatâ utilitate, & τοῖς ἀλϕίτοις, quae vox Strepsiadae rustici est in nubibus Aristophanis, studia sua metiuntur, mentem quodammodo infodere intestinis, similésque esse Asello pisci, quem solum animantium cor babére in ventre scrip sit Aristoteles, & ex eo Cl: Alexandrinus lib.
Paedagog.
Praetereà fatemur omninò, nec scientiam, nec eruditionem ad foenum quicquam conferre, quo boves, aut ad carduum, quo asini pascuntur.
Ut mirum nobis non accidat, si tales non in scientiâ ac ratione fructum vitae, sed in cibo finem ejus pariter & fructum ponant.
Quod ne belluae profiteantur, nihil praeter linguam obstat: Et tamen tanta fuit veterum simplicitas, ut Tit.
Livius, bovem locutum esse, inter prodigia non semèl posuerit, cum non rarò similes hoc tempore loquantur.
Nulla certè res tantoperè honestissima literarum studia hactenùs afflixit, quàm barbara illa, & tot modis homine indigna opinio, quae animos multorum tanquàm pestilens & contagiosum aliquod sydus afflavit, dùm quò quidque in literis aut ad rem faciendam majus momentum habet, aut ambitione servire potest, eò id eximiùm putatur magis, & faciliùs cultorem sui atque admiratorem invenit.
Hinc veluti, agmine facto maximam adolescen- tum partem videas cruda, acerba, & immatura studia in forum, veluti ad impudentiae ludum, in umbonem, sicut ignorantiae asylum propellere, & neglectis fundamentis tecta turrésque moliri.
Hi videlicet sunt illi, qui liberales & ingenuas disciplinas, quas ità quandoque transiliêre, sicuti felis prunas, aut veluti mus properáre solet ad antrum, superioribus, ut vocant, facultatibus, quae solae hominum vitae prodesse à vulgo falsò creduntur, omninò nihil, aut non nisi ad ornatum quendam supervacaneum servire asserunt, ad artis robur, nervúmque nihil afferre commodi, quemadmodùm olim Aristonchius dicebat, sat is esse novisse Penelopen, quamvis Polydorae & Melantbus, pedissequarum nomina quis nesciret, nec earum familiaritate uteretur.
Ex cujus commatis hominibus, qui in acquirendis titulis felicitatem collocant maximam, qui dummodò Doctores sint, docti esse magnoperè non laborant, qui literas faciunt instrumentum vel divitiarum vel honorum, qui denique juxta Nazianzenum, guttam malunt fortunae, quàm cadum sapientiae, qui fructus, quanta utilitas in Ecclesias, in Respub.
redundet, locuples testimonium perhibet, quotidiana rerum experientia.
Sed nec in altero, quod oggerunt, deficere aliquem potest, quod commodè ipsis reponi, quódque fastum eorum ac typhum in ruborem redigere possit, ac ordinem.
Dùm enim Poëtices cultores alumnósve ab omni reliquâ doctrinâ, & sapientiae studio excludunt, & extorres faciunt, injuriam principio faciunt naturae summam, quasi ea tàm illiberaliter cum humanis ingeniis transegerit, decideritve, ut homo quispiam industriùs ac diligens non ampliùs, quàm artem unicam mente ac scientiâ complecti queat, ac comprehendere.
Deindè studiorum censuram sibi vindicant, arrogántve, quorum nullam habuére unquàm cognitionem.
Enim verò quemadmodùm an duo fratres facietenus sibi invicem similes sint, non poterit judicâre is, qui alterutrum tantum, vel neutrum eorum vidit: sic qui de praestantiâ suae alteriusque eruditionis arbitrâri vult, utriúsque capacem eum esse oportet.
Extraigitur territorium, & supra jurisdictionem suam jus dicunt, qui sententiam ferre audent, in eos, quorum generosam indolem, ac naturae praestantiam ne per somnium  exercitationis genus usurpant, quoties ocio insiticio diem diffindere atque mentem fessam gravioribus studiis recreâre ac reficere jucundissimâ bâc consuetudine dulcique commercio Musarum animum inducunt.
Nec studium hoc, in quod summa animi contentione tot summa capita, tot Caesares, tot Reges, tot Principes incubuêre, indole tua felicissima indignum, & tanto fastigio, in quod te Sors nascendi collocavit, inferius ducis.
Quae actiones omnes amabili vinculo inter sese faederatae, & alia quamplurima, quorum hîc mentionem facere supersedeo, blandâ vi me impulêre, ut, quamvis optimarum literarum in me fiduciam tantam non esse sciam, ut aut mihi in illis aliquam laudem, aut summam gratiam, favorémque vindicâre possim, ausus tamen fuerim, haec Soceri mei Poemata, rem forsitan non adeò magni pretij, clarissimo nomini Tuo praescribere, & Te in frontispicio hujus libelli, veluti Numen aliquod tutelâre, visendum proponere.
Cùm enim Te humanitatis ipsius, & gratiarum velut digitis ità formatum & excultum sciam, verendum mihi magnoperè non videtur, ne rejicias eum, quem si nulla pars eruditionis, saltem, virtutum Tuarum cultus & admiratio commendat.
Verùm ne longiùs abeam, neque in alienis conquirendis, multus sim, Clariss.
van der Gryp; tibi non inconsuetum esse ex ore quorundam literatorum aliquid novi ad aures vestras pervenire scio, atque res gestas gerendâsque attentè meditâri: idcircò arbitror me non parvam à Te initurum gratiam, Dominationi vestrae haec Poemata dedicâre; si fortasse in umbrâ consiturae Grypestein sensus ac notiones vestras blandâ contemplatione nutrire ac fovere queant.
Accipe igitur illis tuis propitiis oculis, & accipe manu tuâ facili illâ & clemente hoc Soceri mei munusculum adhucdùm vix abortum, quod supplex humili mente tibi, sub cujus clypeo liberam paratámque acquirere posset viam, offéro vester Cliens FRANCISCUS HADRIANIDES PIËNS.
Ex Musoelo nostre ad sinum maris australis amplissimum & urbem Hornam, inter Frisiam & Hollandiam in Batavis: ipsis Calend.
ciɔ iɔc Lxviii.
Op de Dichtkonst van wijlen den E. Heer Mr. Johan Beets, in zijn leven Ordinaris Advokaat van 't Ed: Mog: Collegie ter Admiraliteit van West-Frieslandt en het Noorder-quartier &c. na desselfs overlijden in 't licht gegeven door zijn E: Behoude Soon De Heer Francois Piëns, Der Medicijnen Doctor tot Hoorn.
Klink-dicht.
Pascitur in vivis Livor; post fata quiescit: Tunc suus ex merito quemq́; tuetur honos.
HEt Loevesteinse Lot, welk Beets vijf Jaar-getij'en, Als Neef en Metgezel van Hoogerbeets, besloot, Nu afgezondert door een martelende dood', Kon dan geen verdren dagh of middagh lof benij'en Aan die volgeestigh' en deurkneede Poezijen Van Frieslands voorspraak, Beets.
Ten proef van welke, groot En min-vol, Arts Piëns zijn duitse nazaat nood', Wiens hersten, Beets gelijk, om Phoebus Lauren strijen.
Wijkt dan ghy Dichters voor een Dichter als Heer Beets, Die zich in 't midden van veel voorspoedts, en veel leets, Aan Themis en Apol ten offer had gegeven.
En schoon zijn lievend' brein door eed'le Dichtkonst leeft, Zoo danktmen doch Piëns, die ons daar deel aan geeft, En doet, spijt Lot en dood, zijn Naam na 't Leven leven.
Meditando.
JOHAN BLASIUS, Advi.
Strena.
Amico & Cognato Dno.
Joanni Beetsio.
CLaviger auspiciis aperit melioribus annum: Quae tibi tam laeto tempore dona feram?