floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ja daar is niet aan gelegen, g'heel, maar nou diende men ons wel and're naamen te geeven.
Dat isze waar, hoor Monsieur, zel Payi Nicola, Jurje Payi Gringalon weezen, en ik blyf, daar is dok niet bedreeven.
En als ze vraagen waar van daan?
zal ik zeggen van Momeljan, jurje van montferat.
GJIBL.
Goed, en ik zel zek uit Piemont, by Grenoble van Malicat.
Maar is 't niet noodig, dat wy ook wat kromtong praaten?
O ja, monsieur, wouwe jy duits spreeke, gy zoud waaraktik jou hiele zaak daar deure de hals breeke.
JURJI.
Maar, myn Heer, spreek jy niet veel, want dat zou je konnen.
hinderlyk zyn in dezen staat.
Of ten waar dat je in huis kwam, wel, dan mag het zo geen GJIEL.
Nou moete wy ook ereis borle, avous Payi Nicola.
Ikke danke u, payi Gjiel, veur jou courtoisie.
Avous, payi Gringalon.
Serviteur, payi Nicola, ikke blyve altoos obligeerd, an vostre Signorie.
JK, gitized by google, voor liefde.
17 jacomo.
Wat dunk je van dat kromtonge, g'heel?
GJIIL.
Datte gaat hiel wel.
Avous, g'heel, het mag 'er nou wel op staan.
Ik danke jou, ik hebbe tok een halve brui ewek, en ik moet van daak tog and kang gaan.
Hy heeft brandewyn genoeg, laaten wy maar ons spoeden, ik ben in duizend vreezen, zo wy lang zukkelen, dat 'er die andere voor ons zellen weezen.
Maar, myn Heer, jy moet hem zyn volkomen zwier geeven, want hy heeft een verbruide dolle kop, En wou je hem daar in stuiten, hy zou dryvend aan de wind gaan, en schieten je op.
Nou, gjel, alon za.
Kom, neem de stokke weêr op, ik zelle jou wat dresseeren.
Kyke te deek eerst hoe dat ikke doe, ikke zelle jou alle maal leere, de beuzeme moeten over de schouwere onder de stokke hang, let er op, het is jou veel waard, de touw om de hals, zie, ik zelle jou veur gaan.
Dat is de rekte mode van de Savojaard.
Nou probeere jy, monsieur.
Aza, sjou, sjou, wat dunkje, g'heel?
Datte deuge niet, komme we 'er hier.
Sjou, sjou, sjou.
O datte kanne niet lokke, jy gaane te krom, Monsieur, jy geeve jou gatte te beste, jy moete zo niet bokke.
Zie, zo doe jy, nou jy, Gringalon.
Hou daar, sjou, sjou.
Of ei!
Neen, retourne.
JUR Digitized by google 18 de SCHOORSTEENVEeger, jURje.
Sjou, sjou.
Dat is nok alle zo slekkee?
wat tuvel, lak jy 'er om, dar lekke de stokken, weete jy nou anders te overlekke, Werke jy dan, en brui heen.
Nou, nou, g'heer, neem je stokke weer op, en laat je genieten. kom, kom, ik zel zien of we de kwestie konnen by leggen.
Wel, word je daar kwaad om, g'heel?
We hebben het kunsje zo fix niet als jy.
Nou, kom we 'er aan, g'heel.
Waaraktik, jy zou jou zaak verbrui, ik zoek jou te leere, maar ik mak niet ly Uitgelakt te worde, heb ik een brui in de kop van brandewyn, wat is daar aankeleeke.
Men zou met dat dronke kreng noch al gebruit konnen zyn.
Hoor, g'heel, je moet 'er niet meer van spreeken.
O monfieur, jy benne een fraai kaerle.
Hy zou zo veel konnen uitwerken, dat al ons doen in verwerring raaken zou.
Ik zelle jou assisteeren, Monsieur, en jou weezen fidel en trouw.
't is waar, ik benne wat beschonk, en men wyf als ik, zy drinke de brandewyn als watere Nou, monsicur, laate wy weer probeere.
Ja, gjiel, t zal tyd zyn, t word vast hoe langer hoe laater, t is tyd, de and're mogten koomen.
Maar, Monsieur, gy drage de stokke, as de zoldaat de piek, rek op, en dat en deuge niet.
Maar zie na myn, sla jouwe hand over de stokke, jy ook, jurje, zo, datte is goed, nou jy datte ziet zelle.
Zelle jy wel onthouw, nou passe op de roep, reks om keere jou, mars, roep.
Sjou.
Datte is uit de kunste goed, je hebbe wel gevat, en geleere.
Nou passe op, links om keere jou, mars, roep.
gelyk.
Eeren.
Sjou, wat mag hem de gek wel inbeelden met zyn exertje.
Sjou, zacht, myn heer, t is al een slim hontje van aard.
Blyve nok wat staan, asze ikke stampe, roepe gelyk, sjou datte.
te zien, is een dukaat waard.
Nou benne jy al miester in die kunste, dat is de rekte manier van Asze jou belief, late ons nou a droiture na de huis toe marcheeren.
Ik en gjal zellen binnen gaan, jy meugt de vaar onder tusschen wat op houwen, met discoureeren, en eenige dingen klaar maaken.
Nou klop aan.
JURJE, GIEL, LEONARd, katryn.
Wat ben je veur volk, moet je hier weezen?
Jurje.
Wy zyn de Schoorsteenveegeren, myn Heer, zo LEONARd.
Katryn, kom ziet of het de rechte zyn.
Wel, sinjeur, neen, dat en zyn de rechte niet.
LEONARd sluiten.
Komt dan weêr voort in huis, dat ik de deur weër in 't slot mag gaan.
Jou akkementze vark, ze zyn de rekte al, komme van de stoep, en zie, waarom houw jy ons buiten?
Zwyg, katryn, t is myn Heer.
De SCHOORSTEENVEeger, katryn.
Ja, sinjeur, het zyn de zelve, ik zag de kleinste maar, de and're kon ik hier wel zien, noch kennen, om dat ze zo zwart zyn.
Wel, ik docht dat 'er maar twee zouwe zyn, en ze komen met 'er drien.
De gruwel.
Laat ze dan in huis komen, en kom jy ook.
Katryn, en vrat zel JURje.
O monsicur, jy zelle daarom niet een dutte meër geeven.
Hy is onze Kompaguon, hy helpe ons met alle dink te draak, en aan te keeve.
Daaken zat en vol, hy hette hier con Hollants vrouw ketrouwd, xe drink haar alle Zy verzuipe al haar verstand, en dat maake hem ook al te mette de koppo dol.
Doed je dingen?
Waar wacht je na.
Katryn, waarom gaje niet naar binnen, en ACHTSTE TOONEEL.
LEONARd, jurie.
Ja, myn Heer, zyn vrouw is een dronke vark, en zy beuk hem al te met wel wat, en zy kan hem dwingen as een kleine kind, t is een ark Schelm, en oud, en zo kau as de gat een kat, hy kanne zonder leer in de schoorsteen klimme, tot boven aan Ik verzeekere jou, hy kan wel werk, hy zelle zo wel asze groote klaare.
Wat is hy voor een landsman?
Jubje.
Ze ben een piemontois, maar ik weete niet uit wat stad.
LEONARN.
En waar ben jy van daan?
Monsieur, om jou te dien, je zui de Montferat.
Ben jy al getrouwd?
JuRIE.
Ketrouud, men Heer, ik hebbe alle een zeun die al twie jaaren de stokke hette gedraake.
Hy loope te Rotterdam, te Delf, maar hy woone het meest tot jours.
Haar te dresseren, jours in de haake.
O Monsieur, as de kind're maar ben tien jaaren, dan isze tyd om te leeren, en dan loopen ze ons al achter de gat, om de Schoorsteene veege te leeren, Zy roepen dan al Sjou, sjou, en klimme in de Schoorstien, je moete weete, Monsieur, ons volk is van een andre aard, asze de Hollandois, die benne bot, traak, en niet habil, kien betero Schoorstien veegere, as de Savojaard.
Monsieur, de volke wakke hier na ons een hiele jaar, en al waire zy nok zo verlecke, te decke.
Zy zelle niet andre haale om datte wy ons werke welle doen, en LEONARd.
Waarom geen hollanders?
De hollandere zel niet halve zo goed doen, dat verzekere ikke met een touw jou.
Zy werke zo van ondere watte mette stokke, maar zy trekke niet Van boof en ondre tege malkandere, zy benne bevreest omme voor valle, Maar de Savojaards, ze vlieg in de Schoorstien, die ben niet bevrees voor niemendalle.
Zy weete daar niet van.
Maar zacht, daar loopt hy naar binnen, licht bevreesd om dat hy daar iemand komen zag.
Hey, dien scharpen hock is te boven gezeild, en voor myn Heer geen blyder dag.
Maar hoe wonderlyk wil hem dat dadelyk op doen, als die and're Schoorstien veegers komen op daagen Wat wil dit een opschudding maaken, ja hiel Amsterdam zel'er Daar hoor ik hem weezen.
Van waagen.
JUNJE, jacomo, katryn.
Hoe, myn Heer, ben jy 't?
hem hoord.
Katryn, pas wat op, en waarschouwd my, als je URje.
Hoe is het er binnen gesteld?
(en de poort, ACOMO.
Wonderlyk, 't is 'er alles geslooten, de zaal, achterdeur, Die in de gang uit komt, de luiken voor de glazen, ja aller deegs is 'er niers vergeeten Over al is het bezorgt wat hy ook heeft kunnen bedenken of weeten, Over al doed hy huiszoeking, in de bier en wynkelder, ja zelfs in de regebak.
Ik geloof, jurje, dat zyn broek wel twintig pond weegt, van al de sleutels die hy by hem heeft in zyn zak.
Hy heeft nergens geen rust, dan is hy onder, en dan weer na binnen, nu is daar, geloof ik, een pan uit het dak gevallen, of verschoven, Daar hy daadlyk de trappen op, met een galop na boven liep.
Maar, hoe is 't met Klaartje?
Die is heel in 'er schik, en op 'er stel, Maar een weinigje trist, want het huis is niet anders, als een voorburg van de hel.
En g'heel?
De treuren.
Gjiel, jurje die zit in de Schoorstien, en zingt een liedje uit Nou, pas op, Jurie, die Messieurs zellen haast opdagen.
Akerment, myn Heer, wat wil 'er dan een darm scheuren.
Ik 'er van sprak?
Maar, jurje, hoe bedochtje dit van de Schoorstien veegers, om dat JURje.
ja, en toen had ik het daadlyk bevat, o!
En te meër, katryn, om dat ik diergelyke historitjes wel meër geleezen had.
Kom, ik hoor hem, weeer na binne.
Jurje, je moet het zo zien te stellen en te brouwen, Dat je hem noch, door het een of t ander, wat aan de praat kond, houwen, Om zo lang vry van hem te zyn.
JURJf.
Goed, myn heer.
JURJE, LEONARd.
Onsjeur, ikke wiste niet watte beduid, datte jy zo wek liep.
Lxe. digitized by google DOOR liefde.
Ik hoorde daar binnen wat gerucht, en ik beelden men in dat men JURje.
Maar, myn Heer, ik hebbe van daak watte veel brandewyn gehad, dronk, ikke zou verzoeke, mette jou believe Een kannetje bier, myn borst is zo drook, zo drook!
O ja, kom, daar zel ik je wel mee gerieven Katryn, katryn, breng dat kannetje met bier eens, dat al getapi katryn, van binnen.
Staat.
LEONAD, JURJE, katryn.
D'elief jy het te hebben, sinjeur?
Neen, houd daar, myn vriend, drink nou eens hartig, myn goeje JURje.
vrystere, je doette zo wel.
Katryn, hy het noch wel een braave zeun veurje.
Ik heb de brui van zyn zeun, hier!
Een rottege Waal?
Neen, sinjeur, die zelze gien blaaren byten.
Een rottike waal!
Wel, brui heen, jou vozmoër, jy meuge jou livere beschytte, jy zelle jou leeve noch zo goed niet doen, die rottikke Waal en isse niet veurre jouw.
Een rottike Waal, isse nok betere, as een boos hollands karontje van een vrouw.
Ziet, hy word kwaad, nou hy 't bier alreê in zyn bast heeft.
Heb je dan geen zin in de hollandze meisjes?
nooite van myn leeven.
Voutre, de hollands vrouwvolk, ikke wou ze lievere aan de onze dochtere in ons land keeven.
B4v, p. 24 o foci!
De hollands vrouw, ze zin te lui, te lekkere, ze slaape te lang, en zit met de hand by de buik, Zy verheur de geschilderde kamere, met de stoof onder de pels, a foci!
zy stinke, en ruik, daake.
Zo fies, as de duvel, van al die borle en sjampu, die zy zuip alle LIONARD.
De wyve?
JUANje.
Ja, of loope by de straate, en niet medallen te doen, anders De neut, en te vrette, en snoeppe uitte zak, de vyg, aardakere, spek en boone, laate de kind thuis, verstink en verrote, in de drek en vuiligheid, zonder te verschoone Doen de rottikke Waalen in onze land alzo?
Wisse niet, de vrouw moete daar werk altyd, en draak, en torsse, dat zy krom word, om de kost, en moete ook de man dien, by nackte en by daack, zy verk wiste nocke versnoepe niette de geld anne zulke lekkere maar, een stukke brood, mette ajuin, en knoffelooke bestryk, daar moete zye heure meë belijen.
Ziette, zo moete de vrouw huishouw en leeve by onze, en gaan LIONARD.
Aan de hand.
Doen ze hier anders?
ja, hiere gouverneere de wyf de man, en zy regeere de huis, wel foei!
Dat waare maar een honsvotte in onze land, de man moete daar altyd miestere wees, en datte ga ook rekt, de vrouw moette altyd zwygen, en ook krygz' wel slaag in plaats van eet.
Hoe staatje dat aan, katryn? in plaats van eeten te krygen.
Wel, sinjeur, wie zou om zulk poddevleis te markt willen gaan, dat zyn maar zottinnen, Die alle and're vrouwen schanden aandoen, en 'er cigen zelfs maaken tot slaavinnen, LEONARd.
Wat is dat voor ien, die grootste die binnen is?
Monsicur, datte is mon cousin Nicola.
Digitized by google DOOR LIEFde.
25 jurje.
Watte, ketrouwt?
't isse nock een jongman, maar, ze benne een braaf kaarle, dat verzekere jou, hy is van kunste.
Mommeljan, hy zou kien hollandze vrouw bekeere met kien honderd duzen LEONARd.
Ja, honderd duizend gulden, daar staat zyn gat wel na.
(gulden.
Wel, hy moest wel dol weezen, die hem met strond liet verleiden.
Nou, Gringalon, workke, haaste, haaste, het duure zo lang, wy moeten er deur raaken, het worde al laat.
hoor, katryn, blyf jy hier over de deur leggen, ik ga eens na binnen, en zien hoe dat het de Schoorstien veegers al maaken, maar, port hem wat aan.
KATRYN, jury.
Urje, dat moet ik zeggen, je bent je Heer al een dienaar, na de kunst heel wel.
trouw gezel, En zonder jok, hy quam er niet deur, je speeld je rol wonderlyk Hoe, legje noch al en futzeld, en arbeid met die touwen?
O katryn, dat is maer gemaakt werk geweest, om hem hier aan de deur, en van acht'ren te houwen, om dat myn Heer meer vryheid zou hebben, en door zyn spraak niet zou worden bekent.
Zacht, daar komen die andere Schoorsteenveegers aan, katryn, hoor je ze wel, ze zyn hier al ontrent.
Kom wakker, hoord ze eens luid en laelyk roepen.
Ik verlang hoe dat hem dit werk zal toedraagen.
Wat je nou weer zult verzinnen.
Kom binnen, kom binnen.
De SCHOORSTEENVEeger, dartiende tooneel.
GLAUDE, ANTOON.
Glaude en antoon komen al roepende aan, sjou, sjou.
GLAUDE.
Jou, sjou.
ANTOon.
Moete koom?
Glaud, waar hette de meid kezeid, dat wy GLAUDE.
't Moet hier ontrent zyn, laaten we hier eens vraagen, of roepen we hier noch eens, licht kykt 'er wel iemand uit.
Sjou, sjou, neen, ikke zie niemand uite kyk.
Ze praate van myn Heer Leonard, en na myn onthoud, zo moet het hier weezen, na datze men heeft beduit.
Ikke zel hier eens kloppe.
GLAUDE, ANTOON, LEONARd, over de deur.
Myn Heer Leonard, woone die hier?
Wel ja, ANTOON.
Komme, dan moette wye hier wees.
Wel, waar wil je heen, ik zeg dat je zeld blyven staan.
Wy komen om de Sehoorsteenen te veegen, myn Heer.
Zy dringen tegen hem aan in huis, hy houd ze tegen.
Wel maar wat mienje, dat ik zo zestig, zeventig, of achttig Schoorsteenen heb?
ik heb jou niet van doen.
Maar myn Heer, hoe zelle ditte dan gaan?
Jouwe Meid hebbe ons absolutement besprooke, en ankenoome, en datte wy zou oppas, om present op deze tyd hiere te kome.
Daarom roep je jou Meid maar, asze jouwe believo, zy zelle wel betere weete.
Maar wy hebben ons rechte volk in t werk, twee daar van zyn onder, en een ander heeft wel een uur in de Schoorsteen gezeeten.
Ik bid je, my Heer, doed ons die satissactie, en roepe de Meid, ik spreeke immers mette fatzoen.
Wel wat leid my dat volk hier en bruid?
ik zeg je, dat is immers klaar, dat ik je niet en heb van doen.
Brus heen, of ik maak je voeten, dat het jou zal heugen.
Monsieur, dat zyn dinke die niet te deuge.
Maar roep je Meid eens.
Katryn, katryn.
LEONARd, GLAUDE, ANTOON, katryn.
Wat belief je, sinjeur.
Zyn dit de Schoorsteenveegers, die jy flus aangenomen hebt, en besprooken?
Bezietze te degen.
Neen, sinjeur, dat zyn ze niet.
Wat zek jy, jou vark, is dat gelooke?
Zeid jye niet, datte ik een stuk groene kaas oppe broodte ate, hoe kanne jy datte zo drook in je lyf kryge?
En heb jy myn kind, dat by my stond en kreet, niet een duit in de hand gesteeken, dat het zouw zwygen?
Wy hebben ons volk al.
Te aards?
Maar, monsicur, wat volke isze, zyne duits, ofte van wat? LEONARd.
Ze kromtongen als jy, 't zyn alle drie Savojaards.
Savojaarts, myn heer?
Doed ons de courtoisie van haar te roepen, wy zelleze wel kennen.
Hoor, katryn, gaat achter, en laat die twee voor komen, om te zien of het de rechte bennen.
Nou zel je ze zelfs zien en hooren.
LEONARd, GLAUDE, ANTOON, jacomo, jufferje, katryn.
Heb je kennis aan dat volk?
Beziet ze vry iens met jacomo.
Neene, myn Heere.
Onze land.
Wy kenne die niete, Monsieur, datte is kien volk uitte LEONARd.
Ben jy lui Savojaarts?
Ja, myne Heere.
Ben jy ook geen Savojaarts?
Ja, hy is een rechte Savojaart.
Ik zal hem eens Savojaards aanspreeken.
Spreekt dan eens tegen malkanderen dat we 't hooren. jurje spreekt een verwarde taal, en de andere spreekt recht Savojaards.
De duvel, is dat Savojaards?
't is kauwediefs taal.
Datte deet, datte je niet te verstaat.
Niette verstaat?
ik benne Savojamts kebooren.
GLAUDI.
Uit wat stad ben jelui van daan?
of waar ben je thuis?
Hier in de stad?
Zeg dat, men zal het dan wel uitvinden.
Ze zyn onder ons niet bekend, licht Gaauwedieven, altyd geen Schoorsteen veegers.
Kom, laate wy ziene wie de stokke best draage, en roepe.
Goed, maat, derf jy dat onderwinden?
Wy zyn gereet, niet daar, dat gaatje voor, sjon, sjon.
nou is t joului beurt.
JURIE en jacomo, gelyk.
AMTOON.
Myn Heer, hebbe nu kehoor, hoe state jou aan?
Wy zekke, sjou, stou, en zy roepe schou, schou, en datte deugde.
Ik kom hier niet uit, ik beken dat ik het niet kan verstaan.
Maar wat dronke karonje van een wyf komt daar an?
LEONARd, jacoho, JURIE, GLAUDE, ANTOON, KATRYN, MADELEEN.
MADELEEN, met een mes in band.
Nou, schelm, jou wyvebeul, nou loopt hy heen, dat ik je hier had, ik zoud je, dat zweer ik, betaalen.
Dat past er op, ik zel je met dat mes, je wang, van boven tot aan je kin toe op haalen.
'k wens u maat dat ik je in 'k heb doch nou eca halve brui we dexe furie hien had, ik mien dat ik je taisteren zou.
T is gjal zyn vrouw, hoe of ze hier komt met er dronke gat Madeleen, leg dat mes van je, hoe kom je hier?
DADELEEN.
Daar leid dan de brui.
Ik zoek myn man, daar is werk voor hem, ik ben half dronken.
We hebben flus een Heerschop met zyn knecht in schoorsteenveegers kleëren gestecken, en die heeft ons beschonken, en nou moet ik myn man gaan zoeken, ze zyn nu hier ontrent zo ze beduijen.
Nou zeld hem van zelfs wel ontwarren, na dat ik merk.
MADALEEN, tegen Jurie.
Ben je daar.... jurje.
Maar zelle.
MADELEEN.
Houw, ruim op jou Kanailje, myn Heer, is myn man hier?
wie is jou man?
is die hier?
Wel ja, t is een klein mannetje, t is dronken.
Hoe is g'heel hier in 't werk?
LIONARD.
Dat weet ik niet, maar, een kleine dronke ventje, daar hoor ik Ziet maar van buiten, licht zel je hem op de schoorstien wel zien beczig weezen.
Waarachtig, daar staat hy, Gjiel, Gjiel, alon en ba, za vite men.
nou zel men wel haast uit een ander boekje leezen.
Ik heb het hiele werk al gevat.
URJI.
Ze benne niet, g'heel, ik zelle..... achtiende tooneel.
LEONARd, jacomo, JURJE, GLAUDE, ANTOON, KATRYN, MADELEEN, GIEL.
Jiel, jou twie maat, watte is datte veur volk?
G' spreeke maar rekt uit.
Ja, zeg het maar zo als het leid.
Myn heer, ik refereer myn aan Monsieur, offe zyn knekt.
LEO. Dgitized by Google DOOR LIEFde.
31 LEONARd.
En ik refereere my, myn Heer, aan u verzeking, en beloften my toegezeid.
Ik heb je dochter gesprooken.
Waarachtig, ik bemin je nou noch te meêr, om je aardige uitvindinge en je verstand.
Katryn, roept Klaartje.
Jufvrouw, jufvrouw.
LEONIRD, jacomo, JURJE, GLAUDE, ANTOON, GIEL, MADELEEN, KLAARTJE, KATRYN.
Iet daar, ontfangt myn Dochter nu van myn eige hand.
En veel geluks 'er meê.
Ik dankje, papa.
Veel geluks, men Heer en jufvrouw.
Myn Heer, en Madamoi zelle ik wens je van lyken.
Dit zel wat wonder wat nieuws zyn, wat zellen er veel vremd toe hooren, en op kyken.
LEONARd, tegen Glaude en antoon.
Nu, wil jy met je beiden in treeden, in 't werk 't geen noch is ongedaan?
Af te doen, zo ben je nou de naasten daar toe, en je moogt na binne gaan.
Dit zal veel omzichtigheid verwekken in veelen, en and're zullen konnen anmerken, Wat het verstand vermag, en al uit kan werken.
I GLLUKTE LIT, op. dRIEKONINGEN AVOND.
T amsterdam.
By Marceelis van Heems, bockverkooper op 't rokkin, by de taksteeg, in Vondel, 1715. opdragt aan den heer adriaen doublet.
Recenas, die vol yvervuur, Gelyk een wakend Palinuur, De Hulk, van uwe blonde jaaren, Voor Klip, en Strande, kund bewaaren, En veilig naar de haven zeild, Daar uw gedrag de gronden peild, Die zelf de top der wetenschappen Beklimd, langs heilge deuchdentrappen.
Myn zangster, hoe gering van faam, treed rustig, met uw braave naam Op t voorhoofd, in t gezicht der volken, Geharnast voor de lasterdolken, van bitze tongen, nu gy haar Een schild verstrekt, voor het gevaar Van Momus, en zyn schimpgenooten.
Uw gunst doet haare lust vergrooten, Dies zy eerbiedig, heus van mond, Aan u, daar zy een schuilplaats vond, De Vrucht van haare bezichheden, Op offerd, met een drang van zeden, op hoop, dat als gy uwe lust, Naar uw genoegen hebt geblust, In eene Beemd van Letterbloemen, Door Phenixdichters, waard te roemen, t zy de Agrippyner, groots van toon, De Goezenaar niet minderschoon, Of Rotgans, Schermer, noit volpreezen, Of Zeeus of Pluimer, waard te leezen, En honderd andren, die vol zwier, Haar lettren pronken op t papier, Voldoen mag aan uw keuriege ooren, En dus al boertende bekooren, Door deeze, haar Gelukte List, en zo haar toeleg niet en mist, t geen zy haar zelf reeds durft beloven, Zo streefd zy alle ramp te boven, En agt haar moeiten ruim betaald, Indien haar uwe gunst bestraald.
Zy zal uw heusheid eeuwig roemen, en ik my met verplichting noemen, Uw dienaar, en getrouwe vrind, die in uw welvaard vreuchden vind.
Van hoven.
's Gravenhage den 20.
December 1714.
VOOR....
..digitized by google.
Zie hier lieve hebbers, van de tooneeldichtkunde, een myner belof ten voldaan, in de Voorreden van myn treurende theems, enz.
voor weinique dagen in t ligt gekoomen, gedaan.
En by aldien mejuffer Atropós, alias, de maagre moord, myn voorneemen niet belet, zo zal dit Klugispel, gevolgt werden met deeze navolgende toneelwerken, LEODAMUS Treurspel, De GEWAANDE KRYGSMAN, ofNIEUW MODESCHE MINNAAR, Kluchtspel.
Het HUUWELYk door WEDDENSCHAP Kluchtspel.
De KOOLVERKOOPENDEBOER, kluchtspel.
De GESCHAAKTETOONEEL SPEELSTER, kluchtspel.
De ande zyn merren werkjes, zullen KUURIUS ONDER DE REI ZENDE KOMEDIANTEN.
ROSKAM VOOR de tooneele.
En verder eenige rommelery van ernstige, en boertige Gedichten, daar ik noch een tytel voor zal zoeken, en zullen alle op een formaat gedrukt werden, op dat die geene die er zmaak in vinden, de zelve in een, of meerder deeltjes zullen kunnen laaten binden.
Ik heb, hoe vies ik ben op de Druk en letterfouten, echter in dit werkje niet kunnnen verhoeden, dat er eenige zyn ingesloopen doch zal in de volgenden, zo veel het my mooglyk is, daar voor zorge draagen.
Het voornaamste oogmerk van myne Voorreden is dit, om de liefde hebbers bekend te maaken, als dat myn Vrind JAN POOK, tot myner leedweezen overleden, en op wiens overlyden, ik een rouwklacht, heb gemaakt, t welk u.
achter deeze Voorreden, zult vinden.
My de eerste weg tot dit Kluchtspel, heeft begonnen, en zelf daar van de tien eerste Tooneelen, met de twee Gezangen, heeft berymd, gelyk het al voor vyf jaaren, met genoegen der aanschouweren door de Haagsche, en Leidsche Tooneelspeelers is vertoond.
Daar zyn noch eenige onopgemaak te Tooneelstukken, van den zelve naarge bleven, waar van dat my drie Werkjes bekend zyn, en in het eene, zo zulks niet door hem is overgeschreeven, noch wel honderd vaerzen, door my gemaakt, en aan myn hand te kennen, te vinden zyn verzoekende dierhalven, indien er eenige Liefhebbers zyn, die de zelve mog.
Ten hebben, om ze my ter hand te stellen, niet om my met andermans vederen te doen pronken, maar om dat de zelve te waardig zyn om in vergetelheid te blyven, op te maaken, en de lof zo ver aan den auteur te geeven, als hem daar van toe komt, gelyk aan dit myn Kluchtspel blykt, en niet als anderen, die 's Mans werken, by zyn leeven al hebben ontroofd, en zich niet hebben geschaamd, daar vreemde naamen, en Zinspreuken voor te plaatzen, om de vaerzen een weinig veranderd, en de zin veel verslimmerd, voor eigen te doen doorgaan, doch die zulks onderwinden wilde met de drie voorgenoemde Werkjes, zou zich daar in bedrogen vinden, want ik dezelve, schoon datze verandert, herschikt, en herdoopt in 't ligt kwaamen, wel meen te kennen, en zulks niet stilzwygende zou voorby gaan.
Maar zo er and'ren zyn, die de zelve opmaaken, en uitgeeven, en SMans lof niet onthouden, ik zal het met veel genoegen aanschouwen, en den uitvoerder daar van ten allerhoogste bedanken.
ROUw, op het afsterven van anpook.
Overleden den 25.
October, 1714.
Wat droetheid, slaat my om het hart!
En treft myn ziel met doosche wonden!
Wie heeft 'er deernis met myn smart, zo groot als immer wierd gevonden!
Een doodgalm vliegd van de Amstel of, naar s Gravenhage, om my te melden Hoe dat de dood, myn vrind, in t stof der duisterheden, nedervelden.
Een vrind, zo dierbaar, my zo waard!
Noid naar waardy genoeg geprézen, Wiens onbevlekte trouw en aard, een baak der deugden plag te wézen.
Die, al wat kunst begreep, verstond, Wiens hoogverligte geest, de dingen Van t ontoegankelyke rond, Wist door, en door, en door te dringen, Ik neem hier tot getuigen toe, Die steeds, ô POOK, uw gaaven roemen In uw bywézenheid noit moê, Daar k honderd, of meër van zou noemen.
'k zal duizendmaal in eenigheid, Herdenken uwe Orakelwoorden, Terwyl myn ziel uw dood beschreid, die haar geduurig schynd te moorden.