floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Als dat al haar verstant en zinnen slincks moet staan; Of dat ik heb mijn zelfs in ’t kleet verliezen gaan, ’t Is vreemt hoe dat een kleet een mensch kan transformeren.
Ik zoek zelfs na mijn zelfs dat doen my deze kleren, Const.
Ergasto hoe komt gy dus pratend’ in dees hoek?
Niet als dat verlof verzoek.
Wel Frederik, Const.
Wil die hier binne komen?
Wel ja, zegh maar bescheit hoe staje dus te dromen.
Ergasto ’t kan niet zijn.
Al evenwel is ’t waar.
wacht dan hier noch wat, dat ik my wat bedaar.
Hebt gy hem zelfs gezien?
Ja zeker met mijn oogen.
Daar komt hy zelver, ziet of ik nu heb geloogen.
Frederik ende Bellardo uit.
GY doet heel wel Mevrou dat gy het niet gelooft, Dat die van u gezicht moet leven als berooft U noch bezoeken komt.
Ik kom niet om te spreken U voor mijn eigen zelfs; maar nu het is gebleeken Dat u de Vorst bemint, zo heeft hy my belast U te gaan spreken aan, zijn woort dat bond my vast; En dwingt my tot mijn plight, maar anders geene krachten Buiten zijn streng gebod, noch al de grootste machten Des Werelts dwongen my dat ik mijn nu vertoont, Aan die mijn trouwe min zo dapper heeft gehoont.
En denkt niet dat ik soek mijn min daar meê te kleeden, Noch u verleiden kom met deze schijn van reeden, Om u in zulken schijn maar eens te komen zien.
dat doe ik niet, noch ’t zal ook nooit geschien.
De Vorst die heeft geleent aan my nu zijne oogen, Om u door my te zien, nu wilt my dan be-oogen: Doch niet als Frederik, maar als u Opper-heer Die door mijn oogen ziet: ik ben die geen niet meer Die ik te wezen placht; ik soek mijn min te doove, Nu dat de Vorst u mint en u van my komt rooven.
’k Zegh rooven groote Vorst, ik doe u ongelijk, ’t En is u schult niet, neen.
van smert mijn tongh beswijkt!
Gy zijt’er d’oorzaak van, had gy u lust bedwongen; Daar was uit u gezicht niet zo veel quaat ontsprongen.
Waar om doch ?
Nu gy weet dat ik met na-berou Mijn fout betreur; ja zo, dat het den Hemel zou Beweege.
Komt gy noch u wreetheit zo uitwerken Aan my, ach!
ik begin u valscheit al te merken In uwe Min, mits ik met recht wel geve ken, De naam van valsch aan u, ik self getuige ben.
Indien het waarheit was dat gy oprecht beminden, Gy zout in zulken zaak u zo niet late binden Aan ’s Vorsten wel-geval: maar ’t schijnt veel eer dat gy Maar oorzaak hebt gezocht om u te maaken vry Van my; u wreetheit noch is zo groot van vermoogen, Dat gy noch trachten wilt mijn nimmer te be-oogen; Daar ik een mislagh maar met d’oogen heb begaan, En d’eer behouden heb, wel nu ik zal voortaan U niet meer lastigh zijn, noch smeeken tot meêdoogen; Maar ’t geen ik heb verbeurt dat zullen mijne oogen Ook boete, ’k zal haar zo met tranen overlaan, Dat mijn gezicht daar door geheel noch zal vergaan, ’k Zal treuren tot mijn ent; wanneer ik ben verscheide, Zo hoop ik dat gy zult noch met een zucht geleide Mijn Lichaam, en dat noch wel wenschen eens te zien, Dat gy nu zo versmaat; maar ’t zal dan niet geschi’en.
Daar is een dier in’t Wout dat heeft een mensche wezen, Dat weet met droef gelaat de reizers te belezen, Zo datze uit meedoogh haar rechte wegh afgaan, Om eens te zien wie zo met droefheit is belaan: Daar valt het dan op aan, en stort haar bloet met plassen: Maar als het zich van’t bloet dan weder wil gaan wassen In d’een of d’ander Bron, en in haar zelven ziet, ’t Gelaat van die zy heeft gebracht in doots verdriet.
Wil zy die moort met kracht dan op haar zelven wreeken, Springht zy in ’t water en verdrenkt haar in die beeken.
Het zelve doet gy ook, gy ziet in ’t Spiegel-Glas, In u het zelve beelt dat u gehoorzaam was.
Maar dat gy hebt gemoort door u lichtvaardigheeden, Nu wilt gy neemen wraak over u eigen leeden; Verdrenken u gezicht in eenen traanen vloet.
Het is vergeefs Mevrou wat klachte dat gy doet, Het is zo ’t blijven moet, laat u deez’ druk begeeven, Wilt gy dan niet om my, zo wilt om Otto leven.
’k Wil niet dat men my noemt de oorzaak van u doot: Maar wel dat ik mijn zelfs om u bracht in den noot.
Leef dan al is deez’ dach nu oorzaak dat wy beiden, Voor eeuwich en altoos nu van malkander scheiden.
U droefheit smert my wel, maar ’t wankelbaar geval,* Ons min verandert heeft, dat ik betreuren zal, Zo langh tot dat de doot mijn levens draat komt snijên.
Mevrou ei!
schreit niet meer, ik zal u we’er verblijên, Ik kom uit last des Vorsts om u geluk te bi’en, Met het Gravinschap van de Hof-stee, onder wien ’s Naam hy het Graafschap Glats stelt* onder u gebieden.
Mijn Heer gelooft het vry, indien het nu geschieden Dat ik beheerster wierdt van zo veel Steden zaam, Alsser nu Letters zijn in mijn Gravinne naam, Noch was’t niet mogelijk om iets uit mijne zinne Te bannen, van d’oprecht en ongeveinsde Minne Die ’k u te dragen plagh, en noch op heden draagh Maar nu gy my verlaat, wat hellept of ik klaagh: ’t Schijnt dat gy zelver wilt mijn lichaam nu verkopen, Om dat gy vande Vorst mijn schatten brenght met hopen.
Mevrou den Keizer komt.
’t Is gewis.
Komt hy alleenich?
Neen, my dunkt ’er noch een is.
Ik vind’ nu mijn vertrek voor dees tijt niet geraden.
Nu hoop ik dat ik u met waarheit zal verzaden.
’k verzoek ootmoedelijk dat gy doch voor hem veinst, En hem niet weten laat wat gy van binnen peinst, Dat bid ik om de Min van drie gehele Jaren, Die ’k u gedragen heb met zo veel over-sware En groote moeylijk-heên, en om de eeuwicheit Van al de droeve pijn die mijn zijn Min bereit: Ontdekt doch niet aan hem dat ik een over-winnaar Uws hert ben, mits de naam van een geheime Minnaar Ik altoos heb bekleet: ach!
zijn voorzichtigheit Zou dat’lijk merken op wat gront die reden leit, En straffen deze daat veel meerder als z’is schuldich, Zijn Minne-nijt die zou hem maken onverduldich, En parssen tot een daat die hy niet denken zou, Indien hy niet op u zo was verlieft Mevrou.
De Keizer en Alexander uit.
WAcht my daar buiten nu, mijn komst alhier Gravinne Die is een groote blijk van mijn oprechte Minne.
Zy is zo groot mijn Vorst, dat ik door spreken niet Uit-drukken kan wat eer dat my daar door geschiet: Ik zal ook dankbaarheit betoonen nu voor dezen Genegentheit en gonst; ik wens dees stoel mocht wezen Een Throon van’t gantsche ront des Weerelts daar altijt Gy overheerschen zout, mits gy het waardigh zijt.
Zet u hier nevens my, dan zal dees stoel verstrekken Voor my een Febus Throon.
Wanneer de Zon komt rekken Zijn stralen tot in ’t glas, zo schijnt ’er noch een Zon: Zo is u Majesteit de recht en ware Zon, En ik ’t af- schijnzel maar.
Heel anders is ’t Mevrouwe, Mits dat ik al mijn glans van u geleent moet houwe.
Gy zijt de rechte Zon, waar van dat ik nu haal Een weêrschijn uit de glans van uwe oogen straal.
Dat ik u handen kus voor u mildadigheden.
En doen ik haar die brocht, met wat beveinsde reden Kon zy doe weig’righ zijn: wat dunkt u van dat feit?
My dunkt een groote list daar in verborgen leit, Om dat zy daat’lijk kreet en nu haar bly ken toone.
Dit is nu maar een proef van mijne Min.
Schoone Gy hebt my door u glans in zulken staat gebracht, Zint ik u eerst maal zagh, dat ik noch dagh noch nacht Niet rusten kan: de Min die komt my zo beswaren, Dat ik mijn Rijks-bestier nu heel moet laten varen: ’k Heb ook mijn Volk belast dat ’er geen Schildery In mijn vertrek moet zijn, of daar zal van gevry, Of eenigh Liefdens blijk altoos een teken wezen, ’k Heb aan mijn Edel-luy, ook niemant uit gelezen, Belast, dat geen zo stout is die voor my verschijnt, Of hy moet zijn verlieft, en met die smart gepijnt; Ik heb’t zo veer gebrocht, dat Frederik zijn zinnen Door mijne last al meé moet buigen na het Minnen: En van dees Juffers, schoont my heeft zo veel gezeit, Dat my van zijne Min geeft vaste zekerheit.
Ik heb hem altijt voor een Slaaf in Min gehouden.
Hy heeft het my verklaart met Eden, dat hy zoude Nooit zijn gedachten eens na Min hebben gewent, Ten waar uit mijn gebodt: en is ’t niet waar?
’k Bekent Om dat ik nimmermeer heb zulken Min gedragen Als nu, maar tusschen ons daar is nu wat mishagen.
Dat moet uit Minne-nijt dan wis gesproten zijn.
Ik heb beroemde Vorst dat maakt my deze pijn De grootste vyant die men ooit zou konnen vinden, Mits hy verstandigh en hooghmoedigh is, en inde Beroemde Oorelogh van Duitslant op gevoet, Maar ’t meeste noch van al dat mijn benijden doet Dat is zijn schoon gelaat.
Het is het rechte teken Van dootze Jalouzy, dat waar zy of hoort spreken Beelt zich veel grooter in alst inder daat wel is, Door dien de vrees altijdt dat voorbeelt maakt gewis; Maar zeker ’k wil aan u de waarheyt wel bekennen, Dat’er niet een van al de Edele die bennen Gestadigh in mijn Hof, by u volmaaktheit haalt, Zo heeft natuur met pracht u lichaam afgemaalt, Dat ik niet nevens u zou dorven onderwinden Te vryen eenen Maaght, alleen dat zou u binden Dat gy als Onderdaan most volgen mijn gebiet; Maar evenwel in u men meer volmaaktheit ziet.
Dat ik u voeten kus, mijn Vorst wilt my verschoonen, Ik ben niet waart die eer noch kenze u niet loonen.
Mevrou ’k hou Frederik in zulken grooten waard’ Gelijk mijn eigen zelfs, alleen hy is beswaard Met zulken grooten fout die al zijn gloor ontluistert, Om dat hy niet en is aan liefdens bant gekluistert.
U woorden strijdigh zijn, of ’k hebze niet gevat: Hebt gy my niet gezeit dat hy een Vryster hadt?
Ja, maar zind dat hy is gekomen vande Bergen.
Hoort gy dat wel mijn Heer?
Wat komt gy my noch tergen Ik ben mijn zinnen quijt, mijn hert dat wort beroert Om dat de Vorst aan haar het geen ik hem in boert Gezeit heb en verklaart, aan haar komt zeker maken.
Men ziet hoewelze veinst aan haar gebloosde kaken Dat zy ontsteken is met groote Minne-nijt.
wat zal ik doen zijn zeggen loopt zo wijt, Dat uit dees malligheit noch wel veel quaat mocht komen.
In die oprecht bemint, daar heeft de Nijt genomen Een groot en sterke plaats.
Dit alles komt door zien.
Had ’t zy het niet gedaan het zou ook niet geschiên Geloof ik wel, maar was die lust niet inde Vrouwen, Wy mochten hare deught wel voor onsterflijk houwen; Maar van mijn leven heb ik’er geen drie gezien Die niet nieus-gierigh zijn, van duizenden pas ien.
Neemt my maar tot getuigh van die oprechte waarheit.
Nu dat ik van mijn Min aan u zo vele klaarheit Betoont heb, zo aanvaardt dees schoone Diamant, Die met haar flikker-glans verçieren zal u hant.
Indien zy aan de Vorst die gunste niet zal weig’ren, Zo komt haar Minne-nijt tot in den top te steig’ren.
’k Zal eeuwich dankbaar zijn ô!
groote majesteyt, Mits dat gy toont aan my, zoo u mildadigheit, Met zulken groote gift, voorwaar zy is heel aardigh.
U overschoon gelaat, is meerder gifte waardigh.
Zy trekt haar hantschoen uyt nu naakt mijn val gewis.
Toont my de vinger die het naast aan ’t herte is.
Onlijdelijke hoon.
Mijn Heer, ik ken wel vrouwe, Die kous en schoene bei wel graagh uyt trecken zouwe, Indient de moode was datmen droegh aan de toon Een fraaye gouwe Ringh: acht gy nu voor een hoon Dat zijze aan haar hant laat van den Keiser steken?
Mijn pijn die is zoo groot dat my het hert wil breken.
Bedaar u wat mijn Heer, waar toe dit hevigh woen.
Constantia, ick wil met u een ruilingh doen, Gy zult my voor de Ringh, die ik u gaf op heden, U hantschoen geven, die u hant wel eer bekleden.
In ’t ruylen ben ik nu geluckigh.
Nu dat my van Mevrou, is dese eer geschiet: Zoo rijs ik van dees plaats als groote overwinnaar.
En ik daal in een pijn veel grooter als een Minnaar Ter werelt heeft gevoelt, of meer als een Tiran Aan een misdadigh Man ooit straffe geven kan. Keys.
Vergeeft het my Mevrou, dat ik u waarde handen Ontbloot laat; ’k hou dees gift voor een mijns waartste panden Die ik ooit heb gehadt, ik zal Mevrouwe door Dees gunst met Frederik, daar and’re zenden, voor Wel kostelijker, maar van zulke waardigheden Als deze niet, door dien dat zy u hant bekleden.
Gy kont ondankbare, wel aars u achterdocht Uitwerken, als met zulke wreetheit uit gezocht.
Fred’rikus maakt my van dees grote gunst indachtigh.
Dees hoon die doet haar werk in mijne Ziel zoo krachtigh, Dat ik buiten u last die wel onthouden zel.
’k Verheugh my dat mijn wraak my is gelukt zoo wel.
Daar komt mijn Vader aan: Den Hartoogh, Sempronius, Rudolphus en Arnoldus uit.
IK kan met gene woorden: U grote gunst voldoen, zoo als het wel behoorden.
Nu is het reden dat ik voor de voeten buygh, Van uwe Majesteyt tot zekere getuigh; Dat gy my van een staat die arm was hebt doen rijsen, Door u barmartigheyt; en noch komt gy bewijsen U miltheit aan mijn kint, met zulken heerlijkheit,* Waar meê dat ik nu wel haar Huwelijk bereit Zal maken; mits ik tracht om haar in Heimens banden Te sluiten, nu o Vorst!
zoo stel ik in u handen Het Huwelijks besluit; op dat voor mijn verdriet, Ik in mijn ouderdom noch zulken vreught geniet, Dat zy na s’Vorsten wil ten Huw’lijk waard’ begeven; Ik weet dat zy daar in ons niet zal weder streven.
Ik kom Sempronius hier zonder oorzaak niet: Vermits ik tracht na ’t geen waar meê ik u verdriet Kan doen vergeten, nu dees mijne gunst genooten Zijn van de Adelijkste stamme af-gesproten, Van Duitslant; Nu ik wil dat gy een kiest van al, Om dat ik nu u keur van waarden houwen zal.
Mijn Heer wilt nu de Vorst u Min te kennen geven.
het geval mijn hoop altijt komt weder-streven.
Wel nu besluit gy niet.
’t Is reên dat zy swijght stil, Om dat ik nu voor haar een Taal-man strekken wil, Zo zegh ik dat Arnold,* Rudolf en Alexander, Zo fraaye Edel-luy zijn, dat zy voor gene ander, In stam en groot geslacht in’t minste niet en wijkt, Maar Frederik dunkt my, dat die haar best gelijkt, Van wezen en gelaat, ik loof ook dat haar zinnen, Wel meest genegentheit zou tonen tot zijn Minnen, Mits hy van uwe gonst het grootste deel bezit, Dus bid ik groote Vorst, bevestight doch mijn wit.
Dat ik zulks weig’ren zou, dat zou onredelijk wezen.
Wat zeit Constantia?
Ik zou daar niet voor vrezen, Indien dat ik mijn zelfs niet kenden al t’onwaart, Met die u gunst geniet, te wezen nu gepaart: Maar buiten dat mijn Vorst hy heeft al een Beminde; Waar in dat zo veel deught en schoonheit is te vinden, Gelijk hy zelfs aan u ten vollen heeft bekent: Ten is niet billigh dat die geen zijn zinnen went, Die een Beminde heeft, om andere te trouwen, Want d’eerste liefde hem een groote smart zou brouwen.
Dat wy van deze zaak nu spreken is geen tijt, Het is ook niet geraân, om de genegentheit Te dwingen, ’t gaâ u wel, komt morgen my bezoeken.
Den Keizer met Alexander, Rudolf en Arnoldus binnen.
Doodelijke spijt!
wat weet gy nu te zoeken Tot u verschooning!
is dit ’t geween En droevigh schreyen: maar ’t was niet oprecht, ô neen!
’t Zijn valsche tranen, ’k heb het wel gezeit voor dezen, Dat die zo licht beooght, ook most lichtvaardigh wezen.
Wanneer hebt gy aan my lichtvaardigheit gezien?
En is het niet genoegh dat gy de hant quam biên, En geven aande Vorst, maar doe het Schip mijns hopen, Gezolt van zoo veel smart, ter Haven in wou lopen, Dreef gy het weêr te rugh, in zulken groten noot En prijkel, daar in ik bezuren zal de doot.
Gy spreekt met achterdocht, gaat heen brenght zulke woorden, Die Juffer die u zoo tot hare Min bekoorden.
Gy beyden u bedrieght, om dat ik heb gezoght Mijn Min te veinzen; ’k sweer dat ik nooit heb gedoght, Een ander Maaght als u te kiezen voor beminden: Maar gy hebt niet gewilt u nu aan my verbinden.
Alleen om dat gy ziet dat het de Vorst behaaght, U grootsheit beelt al in dat gy de kroone draaght Als groote Keizerin, nu sweer ik by de Goden: Zoo dikmaals ik u naam hoor noemen, of u boden, Of ’t huys dat gy bewoont, of van u eenen brief, Of iets van u het geen voor dees my was zo lief Te zien, kom zoo zal ik mijn Min tot u vervloeken; En zoo mijn Ziel in mijn gedachten weer wil zoeken De Min te voeren in; ik zalze rukken uit Mijn Lichaam, en dat d’aart dan geven tot een buit.
Al sacht Fred’rikus, sacht, een ieder moet zigh waghten Te hone eenen Vrou, al is dat haar gedaghten, Tot hem genegen is, mits zy wraakgierigh zijn.
Ik Min den Keizer niet, noch al de schone schijn Zijns schatten, noch de glans zijns zitterende stenen: Haar maght die is te klein om my eens ’t oor doen lenen Na zijne klaghten, hy bedrieght hem in zijn hoop; Mits dat de Zielen voor geen schatten zijn te koop.
Sabina wilt voort aan al mijne vensters sluiten, Om daar de Keizer van ’t gestarnt te houden buiten; Op dat als ik die zie in mijn gedacht niet speelt, Dees Vorst waar aan Fortuin de Aard’ heeft meê gedeelt.
Mevrou bedaar u wat, hoe brant gy zoo in toren?
Swijght gy.
hoort hem doch.
’k Wil na hem niet meer horen.
’t Geloof is by my uit.
’k Zal maken dat gy ’t weet, Dat ik onschuldigh ben, het is u lief of leet.
Ten schaat niet of gy my met spreken wilt vermoorden, U schoonheit moort my, ach!
dat zy my nooit bekoorden.
Ja wasse maar vergift.
Wat wilt gy meer?
Dat ik verand’re mocht alleen tot u bederf In eenen Bazelisk.
Dan wenste ik ô snode!
Dat ik u eerst mocht zien.
Zo wout gy my dan dode.
ô Ja, en met dees Pook u ogen steken uit.
Het heught my noch, maar doe was anders u besluit.
Dat gy aan haar de naam van Starren hebt gegeven.
Zint dat zy zagen is ’t een hels gezicht gebleven.
Wel zent my dan terstont ook al mijn brieven weêr.
’k Bewaar geen logen-taal, ik heb die nu niet meer.
Ten is geen logen-taal, maar ’t is de zuivre waarheit, Die van mijn trouwe Min u gave rechte klaarheit.
Zy zijn zo waar gelijk als nu u woorden zijn.
ô Tiran!
met wat een schoone schijn Bekleet gy u bedrogh; Ik sweer ik zal my wreken.
Binnen met Sabina.
Gy hebt my al gemoort, wat Vonnis wilt gy spreken, Over een Lichaam dat de Ziel al is ontrukt?
Want dunkt Bellardo van die wreede die my drukt, Met zulken grooten smart?
Hoe meer zy schijnt t’ontstellen, Hoe meerder dat my dunkt, dat haar u Min komt quellen.
’t Gemeene spreek-woort luit, de Leeu is niet zo quaat, Als men wel zeit, daarom ik loof niet datze u haat.
Zy mint my altijdt niet, dat blijkt wel uit haar daden.
Mijn Heer het is maar wint, zijt maar zo niet beladen.
Ik weet het al te wel; mits ik wel zeven Jaar, Het ampt bekleet heb, van een Meester-koppelaar.
Maar nu helaas!
komt my een groote ramp te vooren, Gy weet den Keizer wil dat ik mijn uit-verkooren, Aan hem moet laten zien: en geen bezit mijn hart, Als Vrou Constantia, of schoon haar hoon my smart.
Daar ik maar ben mijn Heer, daar hoeft gy niet te vrezen.
Indien hy haar wil zien, mach hy Constanzis wezen Aanschouwen.
Niet mijn Heer, ik zal hem laten zien, Mevrou Fenize, die in leelijkheden gien Of weinigh* wedergaas in d’hele Stad zou vinde: De Vorst zal lachen als hy zien zal u beminde.
’k Zal zoo langh treuren, nu ik zoo mijn Lief verlies, Door mijn geheime Min, dat ik de doot verkies.
Binnen met Bellardo.
Alexander uit.
wat gaat my aan, wat zal ik nu beginne, Nu dat de Vorst bemint, die ik zoo zeer beminne: Mijn hoop waar vlieght gy heen, wilt niet zoo vluchtigh zijn, Of geeft eerst raat aan my tot lichtingh van mijn pijn: Helaas!
zy is al wegh en laat aan mijn gedachten, Niet als een overvloet van droef en nare klachten; Gy hebt my eerst gevleit en tot dees Min geprest, Als eener die om winst en schat een aar gewest, Des weerelts zoeken gaat, door Tetes zilte baren, Door zoo veel ongeval en zoo veel over swaren, En groote moeilijkheên, tot na veel tegenstant: Hy eind’lijk krijght in ’t oogh het langh gewenschte lant; Daar zet hy ’t dan na toe met vreught en volle Zeilen, Na die gewenschte Reê: helaas!
maar onder’t peilen Voelt hy een scharpe Klip, daar ’t Schip met eenen loop Aan duizent splinters stoot in ’t midden van zijn hoop, En dichte by de Reê: zoo gaat mijn hoop verloren, En gantschelijk te gront, doe ik mijn uitverkoren Wou eisschen van de Vorst, zoo zagh ik hy zijn dienst Rudolf en Quam offre aan Mevrou; zoo op het onverzienst Arnolt ko- Stiet doe het Schip mijns hoop aan hondert duizent stukken.
men luisteren.
Nu die verdweenen is, zoo komt de Min my drukken, Met zulken droeve smart en over groote noot, Die ik wel dragen zal tot aan mijn droeve doot.
Heer Alexander, wat port u dus droef te klagen?
Mijn lijden is zoo groot, dat ik het nau kan dragen.
Ey zeght ons doch waarom, heeft yemant u gehoont?
een grooter leet is’t dat mijn ziel bewoont.
Verswijght dat niet aan ons, wy sweeren u te helpen.
’t Gevoelen van mijn pijn zal ’t hert noch over stelpen.
Zijt gy verlieft mijn Heer, en is u hoop mislukt?
Gy hebt dat wel geraân, dat is het dat my drukt.
Zo dragen wy ô vrint!
een leet en eene smarten, Zo wert met eene pijn geplaaght ons beider harten: Zo treuren wy te zaam om een en zelve leet.
Gelukkigh ben ik, dat ik daar niet af en weet, Ik kan in mijne Min een goet genoegen vinden, Mits eene Min de macht, en my te zamen binden.
Ik wensch van herten dat ik het ook zeggen mocht.
En ik, dat ik het nooit mijn leven had bezocht.
Dan zouden wy te zaam in zulken druk niet wezen.
Die u gequest heeft, zal u daar na noch genezen, Zo gy maar moet behout, om noch een storm te doen,* Men wint geen sterke Stad zo met het eerste woên, ’t Wil zomtydts meer met list, als wel met kracht geschieden: De tijdt verand’ringh geeft, laat zo u hoop niet vlieden.
mijn waarde vrint, u raat die was wel goet, Indien mijn vyant was zo groot niet van gemoet.
Wy moeten voor dit maal ons’ reden nu wat staken, Om dat het wert hooghtijdt dat wy de Vorst genaken, Om of zijn Majesteit aan ons yets wou gebiên, Zo laat ons binnen treen, op dat hy ons mach zien.
Binnen alle drie.
Den Keizer, Frederikus, Alexander, Rudolfus, Arnoldus en Bellardo inde nacht uit.
Voorwaar ik kan my nu van lachen niet onthouden.
Noch ik van groote pijn, nu dat gy haar zien zoude, Keert gy zo ras te rugh als gy gekomen waart.
Zijt gy op zulks verlieft, zijt gy zo slecht van aart?
’k Verzeker aan de Vorst zy is mijn licht en leven.
Is’t mog’lijk Frederik, wilt gy u hart haar geven?
Weet alle Vrouwen Vorst, ook geen Constansjes zijn.
ken ’t geschiên, dat gy om haar lijt pijn, Om zulken lelijkheit, zijt gy berooft van zinne?
Zy lijkt in mijn gesicht een schoone Engellinne; ’k Wou haar ook Schild’ren doen tot eer van haar geslacht: Maar nu en darf ik niet, om dat gy om haar lacht.
Dat doet vry, maar laat hem voor verrift en penzelen, Maar neme houte-kool, want dat zal niet verschelen Met hare swarte kleur.
My dunkt wy zijn geraakt, Dicht by de wooningh van, die daar mijn hert om-blaakt, Gaat heen Bellardo vraaght eens na mijn uitverkoren.
Al roep ik noch zo hart, zy zal my nu niet hooren, Om dat zy nu al slaapt.
Kan zy niet wakker zijn?
Gaat heen Fred’rikus, weest gy een Gezant van mijn, Fred.
Door wat al pijn en smart werd’ ik al heen gedreven: Holla, is daar niet een die my kan antwoort geven?
Sabina uit de Venster.
Zijt gy daar Frederik wat doet gy hier by nacht?
Gaat zeght Constantia dat haar de Vorst hier wacht.
Ik ga en zeght Mevrou, wilt hier zoo langh verwaghten.
al te wreeden hoon, hoe zolt gy mijn gedaghten; Ik daght zy zeggen zou dat het niet kon geschiên, Om dat het was te laat Constantia te zien, En zy zeit nu ik ga en ik kan my niet wreeken, Want hoe zy my meer hoont, hoe ik schijn meer t’ontsteken: ’t Is best dat ik dan zelfs mijn lastigh leven kort, My dunkt de venster van haar Zaal geopent wort.
Constantia in de Venster.
Gelieft zijn Majesteit wat herrewerts te treden?
Gelijk de Vogelen ontwaken al haar leden, Wanneer de Morgen-stont haar in het Oost vertoont, Zo doet u glans de slaap die mijne ziel bewoont, Van’t droevigh af zijn van u schoone gans verdwijnen, Wanneer het Werelts oogh geheel begint te schijnen, Vieren zy met gezangh de oorzaak van haar vreught: Zo doe ik heden meê: Ik kom van uwe deught En schoonheit, die meer glimt als Febus Sonne-stralen Voor mijn bedroeft gemoet, en hoop wat lichtingh halen, Const.
Met wat een vleyent en bekoorelijke klacht, Toont zich u Majesteit in’t naarste van de nacht, ’k Geloof mijn Vorst dat een van d’alder-schoonste Vrouwen, Vol van verstant en deught, u nu heeft onderhouwen, Om dat mijn Vorst zijn spraak is vol van lieflijkheit.
U lof is meerder waard’ als ik noch heb gezeit, Maar zo ’t geoorloft was om aan Mevrou te zeggen Een groote dwaasheit, ik zou ’t u nu uit gaan leggen, Om dat ik zulken stof van avont uit een Vrou Gekregen heb, die ik voor d’alder-lelijkst’ hou, En d’onverstandighst’ die sich op de Aart mach reppen, Ja dat natuur zich schaamt om zulken beelt te scheppen.
Hebt gy dan Vorst geweest daar zulken Monster is, Dat leelijk, en daar by noch onverstandigh is?
’t Is Frederikus lief, doch ’ken het qualijk loven, Dat zulke leelijkheit zijn zinnen ken beroven: Ik heb het quaat dat ik my nu van lachen hou.