floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
't Kindt daer ghy Vaêr van bent, dat sal ick noyt verlaeten, Al sou ick 'er me gaen bedelen langs de straeten, Myn eer Leander, die 'k verlooren heb door jouw, Kunt ghy my met geen gelt betaalen, maer met Trouw.
Ach die ghy my soo dier, met eeden hebt geswooren, Waer door myn beste pandt, helaes!
nu is verlooren.
Hoe waerje noch soo slecht, myn soete lieve Meyt, Ghy weet die licht gelooft, dat die wort licht verleyt, Wilje 't kindt niet missen, 't is wel, je mach het houwen, Ick sal in eeuwigheydt u voor myn vrouw niet trouwen, Des Machtelt looft my vry, ick bender een vyant van.
Fy Leander, waerom beloofje my sulcx dan.
Is dit de troost, die 'k van u kom smeecken, Vervloeckt Leander, sijn u vals en loose streecken, Fy u, die door u lust, schelmachtich hebt verleyt, My, en myn beste pant, soo goddeloos ontvryt.
Ghy die my hebt verleyt, sijt my een trouw behoeder, Ey hebt doch deerenis met een verlaeten Moeder, En kindt verlaeten van een trouweloose Vader, och!
Het klaegen komt te laet, ten eynde van 't bedroch.
Ach hadt 'k u noyt gesien!
Dat komt door 't sott'lijck mallen, Vrysters die met Vryers stoejen moeten eens vallen.
was ick noyt met jou op 't heyloos bedt gegaen.
Dat 's waer Machtelt, had je me sulcx niet toegestaen.
Hoe kunt, meyneedige, ghy dus askeerich wesen?
Aenschout u eygen kroost, en wilt u eedt eens leesen.
Wegh, wegh je malle sloor, wel hey, hoe is 'et hier?
Ey steeck 'et in je sack, bewaert dat moy papier, 't Papier komt wel te pas,  Als 't kintje heeft gekackt, om 't neersje aen te vegen, 't Kint sal uw dienstigh sijn, voor levend tydtverdryf, Men sijt een schreyent kindt, dat maeckt een singent wijf.
Wees jy de quaetste niet, ghy kundt een deuntje quelen, Als 't kindt schreyt, 't is soo fray met soo een pop te speelen.
Is dit de Trouw, die ick versoecke voor mijn eer, Ach waer het niet geschiet, 't geschieden nimmermeer.
Tot soen van uwe eer, wort jou 'et kindt geschonken.
Het staet my dier genoegh.
Dan machj'er vry me pronken En wachten uwe beurt, je raeckt licht aen een man, Want elk soeckt een lief, die lustich haer ambacht kan. Macht.
Wie sou my nou begeeren?
Laet af van sulcke vreesen, Lieve moêr, je selt noch wel leckre klockspijs wesen, een schoenminck of een schreur, Die gaet gemeenlijck met sulcke Maegden deur, Seecker Machtelt, wilje die koop niet eens beklaegen, Denckt het sijn al geen Vrysters, die Roosekransjens draegen, Daer 'k je flus van sey, je kent 'er jou op beraên, Hoorje Machtelt; ick en sal doch niet met je gaen Voor de Roo deur, je hoeft daer niet eens na te wachten, Stelt het vry uyt je sin, laet vaeren die gedachten; Daerom Machtelt, vertreckt vry weêr na Rotterdam.
Neen Vaêr, ick verlaet jou niet, met dit kleyne lam, Ick selje vervolgen, geen moeyten sel ick vreesen, Al sou 'et tot het eyntje van de Werelt wesen, Of mijn eer sal vergoet sijn, door u Echte trouw.
Hy loopt van haer wegh, e n sy naer sijn Moeder.
Machtelt doet watje wilt, noyt sulje sijn mijn vrouw.
Anne Pieters, Machtelt, met haer kindt op d'arm.
't IS geen noot Machteltje, al wil hy jou niet Trouwen, Weest niet bedroeft, ick selje voor mijn Dochter houwen, Hem Bastaert, jou Erfgenaem maecken van al mijn goet.
Ie selt in Huys by mijn woonen, weest wel gemoet, Wy sullen saem gelijck als Moêr, en Dochter leven: Schrey niet, blijft maer in huys, om 't kindt de Mam te geven, En ick sel gaen besien, dat ick hem krijgh aen boort.
Machtelt binnen.
De fielt het my lang genoegh gebrutst, hy moet nou voort Met dese Schepen, daer is doch geen salf aen hem te smeeren.
Hoe willese hem dat Kindermaecken verleeren, Komt hy maer op 'et Schip, of in Oost-Inje aen, 'k Wed dat hem de weeldrigheyt daer wel sel vergaen, Hy sel die peeckel sonden noch moeten uyt sweeten, Als hy daer stinkent Vleys, en drooge Rijs moet eeten, Dan sel hy 't eerst voelen, wat hy my heeft gedaen, Och sel hy wel seggen, mocht ick nou eensjes gaen Aen mijn Moêrs tresoor, daer een stuck Kaes en Broot snyen, Hoe sou 'k'er in byten; 'k sou daer geen Honger lyen, Mijn dunckt dat ick 't al hoor: och waer ick hem al quijt, Daer is niet beter voor hem, als d'Oost-eeuwicheyt.
Leander weêr uyt.
DAt onweer is verby, en van mijn hals geschooven, Bloet, dat was een travaet, het hoeckje ben ick boven, Dit komt 'er van jonge Meysjes, dat men soo leyt en speelt Met de Vryers, se slachten de Katten, die men streelt; Want het is een goet, daer men niet meê dient te mallen.
Gelooft geen vryers, hoe minnelijck datse kallen, Haer woorden sijn als niet, se drayen als de weerhaen Met alle winden, ick mach hier eens kloppen aen.
Diew.
Een eerlijck mens.
Diewer.
'k Maeck soo laet geen deur open, Komt morgen by daegh.
Het regent en 't is donker, waer sal 'k lopen, en oock ben 'k niet wel te been; Diewer kijckt met een kaers 't venster uyt.
Maer wel versien met munt.
'k Moet eens sien, wat benje voor een?
Sijt ghy dat Lichtmis?
Hoe duycker selt hier wesen.
Wilje op doen, of niet?
'k Komje by mijn uytgelesen.
Goeden avondt Iuffrouw.
Diewer uyt.
En ghy van gelijcke Monseur Met een kus, excuseertmen Leander, dat 'k de deur By tijts niet voor u opende, wat is je believen?
Hoort, wiltme voor eerst met een frisse dronck gerieven.
Leander, wy hebben sulcke schoone Franse Wijn.
Dat is goet Diewer, 'k moet eens met jou vrolijk sijn.
Ioost tap een kan Franse Wijn, en wil een roemer spoelen.
Ioost.
Van de beste Diewer?
Ia, maer hoe meughje dus woelen.
Leander houdje rust.
Soetert geeft men een soen.
Wel goelick backus, dat wil ick seer garen doen.
Daer hebj' 'er twee voor een.
Ioost met een kan wijn uyt.
Hier heb ik de Wijn.
Daer op eens gedronken.
Dat 's geen Kaes eeten, nou wilt 'er niet lang meê proncken, Hoe sitje dus te leppen, giet 'et in je gadt.
Dat 's uyt.
Wel moet 'et je bekomen, wat is dat, Wel hey 'k mach mijn kroes wel uyt, wiltse maer vol schenken.
Maet hout staet, volle roemers doen de Herssens krencken.
Ie weet het, of 't is je geseyt, de meeste schaa, Leander, datmen daer van krijght, is de pode-gra.
Leander, en Diewer, singen, en danssen te samen.
Stemme, Soo ick de meyt bemin, &c. HEy lustich uyt de Borst, Laet ons nu danssen, springen, Laet mijden ons den dorst, Laet ons te samen singen, Het biertje met de wijn, Het biertje met de wijn, Dat by een moje Trijn, VVat kander soeter sijn VVant sonder dese twee; Is 't vrolijck niet te leeven, Maer wesen altijdt ree, Tot Vreughden ons begeven, Het biertje, met de wijn, Het biertje met de wijn, Dat by een moje Trijn, VVat kander soeter sijn.
ICk kan niet meer, ick ben te moe, wel is dat springen.
Avoes nouw eens gedroncken, mijn keel is droogh van 't singen.
Soo de droes, dat mach ick lyen, ten eersten uyt.
Daer Diewertje, lap dit oock ten eersten in je huyt, Dat 's reusel in je buyck, en 't sal je bloet verkoelen.
Ey hou handen te huys, wel hoe meughje dus woelen, Sit stil, en houje rust, of anders loop ick heen Al mijn best na huys, en ick laet jou hier alleen, Wat mienje wel, je versolt al mijn moje kleeren, Daer komt niet een bras van, je soud mijn wat vereeren.
Ho; ho; het is je al meê om 't hebben te doen, Wacht als het Sunter Klaes is, brengt dan je schoen, Hoor je wel Diewer, dan sal ick 'er jou wat in douwen Uyt de darm, daer een boer sijn neus voor toe sal houwen.
Komje dan.
Dat vaerje selver in je back-huys, Wel wat brutst men die Geck, loop, loop, jou kale luys.
Nou niet soo boos, hoor hier Diewer, wil niet wegh loopen, Wees je maer te vree, ick selje wel wat moys koopen, Kom hier weêr sitten, daer is een halve Ducaet.
Wat seghje nou soetertje, ben je noch al quaet, Nou geefmen eens een soen.
Hoe maghje me dus sollen, Wel Leander hoe vroetje; je slacht de swarte mollen.
't Moet 'er nou op staen, ick ben Mortjes lieve kint.
Siet toe quant, datje jou niet eens bedrogen vint.
Waer maghje van prate, kom hier mijn soete troosje.
Ey seghmen eens, wie was de plucker van je Roosje, En hoe veel kreeghje wel?
Dat komt al seecker raar.
Wat vragen is dat, hoe na wil je mijn biechtvaêr Wesen, ey malle Geck, 't is best dat wy eens drincken.
Avous, de waerden hooren graegh, dat haer kannen klincken.
Beatrix, waerdin uyt.
WEl Ionge luy, hoe maekje 't hier al met malkaêr.
Al lustich Beatrix, hoorje wel, ey beschaer Ons wat om te eeten, eenige confitueren.
't Is goet, ick salse gaen haelen, en stracks boven stueren.
Eeleweecken, 'k heb hier met Diewer soo een strijt.
Verweerje als een Man, en toont wie dat je sijt.
Diewertje wat benje een Soete lieve susje.
Mijn appel-bloosje, geef my noch een kusje.
Dat mach ick lyen, dat smaeckt als water uyt de sloot.
Maer hoe benje soo groen, hou handen van men schoor.
Leander singht twee veersjens.
VVy willen noch niet scheyden, 't Is wel een paer uurtjens te vroegh; VVy willen, &c. Diewer.
DAer wort geklopt, swijght stil, ick selt een reys vraegen, Wie klopt daer?
Al goet vriendt.
Hier wil het wonder dagen, De duycker Diewer, 't is mijn moêr, laetse niet in, Of de drommel selje haelen.
Diewer van sijn moêr omgekocht sijnde, laet haer met de Dienders in huys.
Dit gaet nae je sin, Als je soo met vreugden mijn geltje meucht verteeren.
Ick sweer je dat vogel, ick sel 't je wel verleeren.
Wacker mannen, ontsiet hem niet, vat de guyt maer aen.
Blijf van mijn lijf, ick kan wel alleenigh na huys gaen.
Ie selt 'et huys voor dese mael niet meer aenschouwen.
Vat hem.
Ick segh, wil je handen van mijn vleys houwen; En komt men niet nader.
Iurien.
Is het hier al van de geck?
Ga voort, of ick bruy je met de houwer in je neck.
Beatrix, uyt geweest zijnde om confituren, komt in huys.
Wel wat is hier te doen, wat huys wort 'er gehouwen?
Hou jy jou backus toe.
Ick moet jou eens aenschouwen.
Voor jou niet schobbejack, wat bruyt men die luyshondt.
Dan sou se wel geck sijn, dat se voor jou luy haer mont Sou houwen.
Vuylpruym moet 'er oock heur neus in steecken.
Wel jackhals, wel kasewarus, ick wil meê spreecken.
Wel hey, wat komt ons al over in de naare nacht.
Ey lieve moêr, weest stil, en maeckt hier geen gejacht.
Maer, hoe meugh je malkander soo leelijck uytmaelen.
Weest niet verstoort, vrouwtje, wat is me seun te quaet?
'k sel 't betaelen Wat hy verteert heeft.
'k Heb 't hier op dit bortje gestelt, 'k Sel 't eens optellen, twee pont groot.
Daer is jou gelt.
'k Bedanck je.
Wel moet je nou na Oost-Inje vaeren?
Dat 's onversiens.
'k Hoop van neen, se sel heur wel bedaeren.
Neen, je hebt my al lang genoch geringeloort, En getemteert, jou guyt.
nou wacker, gae maer voort.
Dat komt al te vaets, 'k meende soo wacker te smullen Met Leander, en mijn buyck met soetigheyt te vullen; Dat 's nou af: hoe schielijck is die vreugt vergaen.
't Is mijn eygen schult.
Hadt ick doch de deur niet op gedaen.
En Leander sel licht om peper moete vaeren.
Ia Diewer, met Ian ginge z' 'et niet beter klaeren.
Hy hadt hem verhuert na de Straet, 'k wed het hem noch spijt, En sou naer boort toe gaen, kom Seun, eer je van ons scheyt, Riep sijn vaêr, noch eens op je gesontheyt gedroncken.
Hy keerde weêr om, doen maeckte se hem soo beschoncken, Dat hy nergens van wist, soo wiert de knecht misleyt: In plaets van na de Straet voer hy na Oost-eeuwigheyt.
Laetste uytkomst.
Iochgum, die Leanders kist met sijn bultsack en waetervaetje naer boort kruyt.
ICk beloof 'et jou moeder, ick sel Machtelt trouwen, En 'k sel se al mijn leven voor mijn huysvrouw houwen.
Ick bidt je moeder lief, doet me die schant niet aen, Helaes!
en laet me doch niet na Oost-Inje gaen.
Heb ick u pijnelijck geweest, 'k val voor uw voeten: Ey vergeef 'et mijn, ick sel alles weêr versoeten, Dat segh ick moeder, ach!
met een oprecht gemoet.
Ick bidt je, dat je doch de gramschap van je doet.
En ick beken 't, ick heb nae u niet willen vraegen; Ick sweer, ick sel me voortaen vroomelijck gaen draege Anne.
Doet soo Leander, je selt dan wel raecken voort In Oost-Inje: nou lustigh gaen wy maer nae boort.
Ey neen moeder, ick sel me beeteren.
Voor desen Heb je me dat oock wel belooft, het moet nou wesen.
't Is me van herten leet: 't geen ick u heb misdaen.
Het is je vergeven.
Soo sel ick dan niet gaen?
Had je dat luck.
Daer wort niet van gesproocken.
Kom gaenwe die hoeck om, allang genoch staen spoocken.
'k Bidt je moeder, ey laet ick noch spreecken een woort.
Ick wil je niet meer hooren.
Stuert me niet nae boort Want 'k sel me van mismoedigheyt in zee verdrincken.
Iochem.
Mijn lieve soete maet, dan sel je hier niet stincken.
JAN DE MOL.
Al wroetende.
J. NOSEMANS HANS VAN TONGEN, OF Kluchtige Toover-liefde.
Op het Spreeckwoort,     Die soeckt te snoepen in de Echt, Wert dickmael qualijck afgerecht.
Gespeelt op d’Amsteldamse Schouwburg.
t’ AMSTERDAM, By Jacob Lescaille, Boekverkooper op de Middeldam, naast deVismarkt, in ’t jaar 1660.
HANS VAN TONGEN, LICHTHART, } twee Schilders.
HAESJE, vrou van Philip.
GIERTJE GORIS, vrou van Hans van Tongen.
MARRY MONCKJES, een out Besje.
PHILIP, man van Haesje.
HANS VAN TONGEN, OFKluchtige Toover-liefde.
Hans van Tongen.
INdien de liefde blint was, gelijck de ouwe wyve seggen, Soo souse mijn, die nu siende ben, dus niet gevangen leggen: Want had ick mijn oogen gesloten doen ick dit vroutjen sagh, Soo waer ick soo haest niet verlieft geworden, och!
desen dagh, Dit uurtje, is mijn soo qualijck bekomen, Dat ick ben of ick van de aerd was op-enomen.
In mijn jonckheyt, doenme aerdige Truytje soo geweldigh na liep, Onse Petemoey-deuvicx*-nicht, en kreunden ickme niet, watse riep, Noch hoese mijn vleyden, met woorden uyt het beste vaetje: Doen docht ick kijntje, neury al voort, jou schort een praetje, Ick weygerje ditmael, mijn lust niet anje, ick wil geen vrou; Dat ick dit nou oock soo bedencken kon, daer mijn ’t niet willen wel te pas komen sou, So waer ick luckigh: maer hoe!
mijn oogen wierden van een hemels vyer ontsloten, Doen sy haer verweende lonckjes op mijn schoot, och!
ick worden over-goten Met sulcken vreemden soetigheyt, dat ick niet weet waer ick ben, En hoe ’k hier quam, en of ick Hansje van Tongen mijn eygen selfs ken.
Hoe seele-weeckes komt ien dat hittigh minnen oock bekruypen, ’t Is aers noch aers gelijck ien dief inde nacht, die komt sluypen, Omje rijckdom en u vryheyt te steelen, tot datje niet en behout; Maer wat duysent suyckerde erten, ick bin immers getrout, En dan kan ick mijn liefde met eeren gien ander geven, Of ick sou in Luysefaers huys-boeck raecken, en al mijn leven Een bol-wurm dragen, want die eens steelt is altijdt een dief: Wat, een vijgh mit die malle achterdocht, ick heb Haesje lief, En selder een deun sien mee te krijgen al soutme berouwen, Jae al sou mijn wijf, en ick, noch soo de tooren van Babel bouwen: ’t En ken niet schaen; en of Heerom seyt, die quaet doet vaert inde hel, Sy maecken ons soo wat wijs, want selver doen sy ’t wel: Ick wil ’t Quakers geloof voortaen ter herten nemen, En swagerlijcke gemeenschap gebruycken: wech, wech, met bestevaers temen, Ouwe kost word men sat, maer ’t soete nieuwe niet.
Lichthart.
Lichth.
Wel sie, daer staet den uyl, wat of hem is geschiet?
Hoe nu mijn groote maet, wat schortje weer te droomen?
Ja Lichthart, ick kantje niet seggen, mijn is soo wat aengekomen.
Wat is ’t, een poplecy?
of hebje de duyvel gesien?
Het is soo ’t een of ’t aer, gantsch bloemendal, ick mien Hadje hier strack geweest ghy souter je hemt om verkoopen, O ’t was sulcken nickertje, men souwer mee in een helletje loopen.
Ick loof niet datje een vrou-mensch meent.
Ghy slaet de spijcker op sijn hooft: Een menschen hart is geen backstien.
Lich.
Benje van u sinnen berooft!
Wel Hans, hebje gien wijf?
Jae ’k, en tot mijn leetwesen.
Krijght dit de Schout inde neus, waer me selje de breuck genesen?
Begint dat werck niet, want het is al te leelijck gedaen.
Leelijck of niet leelijck, ick meender hier soo menigh staen, Die niet vies en sijn alsser soo maer wat liefs mach gebeuren, Dat noch al fijne mannen willen wesen, och, hoe hiet souwenser aen peuren, Quam ’t maer eensjes slaeghs; doch Lichthart, binje trou, Ick selje als een vrient op-biechten, en noemen de vrou, Dieme soo drommelachtigh begeerlijck maeckt, dat ick het niet langer aen kan leggen.
Ick ben soo dicht als een gate-betiel, kan jy swijgen, ick sal niet seggen.
Flus, soo ick om water gingh, soo komt hier Haesje gegaen, Dat lieve lammetje, ick besachse, en sy keeckme soo vriendelijck aen, Dat mijn, dat’s nou alliens, sulcken bekooring overquam, gelijck of al mijn leden In een stiene pylaer veranderden, van boven tot beneden, Mijn geest vloogh op die tijd, ick weet niet waer, om een hoeck, Ick was te yselijck ontstelt, en wat ick socht, of wat ick soeck ’k En vind mijn verstant niet weer, ick loof het moet sijn getogen In haer lieve in-gewant, door heur gebenedijde oogen.
Wil ick dan mijn wijsheyt weer hebben, soo moet ick voor alle ding Haer schoonheyt te kennen geven wat een hart-vangh datme beving, Doen sy me betoverde; meugelijck salse dan dit troostelijck woort seggen, Och Hansje ick hebje geest, en voelse inme leggen!
Kom haeltser weder uyt: gort Lichthart, had jyse gesien, Se was as ien lely, die roos van Jericho, men macher met recht eere bien, Gelijck een santinnetje; daer nae ginckser om-keeren, En trad de deur in, och docht ick, nu gaet mijn sonne-schijn hem verneeren In een slagh-regen, dat starretjen, dat het blincken maer begon, Dat doock, ghelijck een Clipsis in de Maen, of in de Son.
O speciael wistje hoe vleysig dat ik om mijn hart ben, ghy soud seggen en dencken, Soo die wellustigheyt langh duurt het sal sijn sinnen krencken: Het is ofme met een stock het binnenste in mijn lijf hiel omroert, Ick loof niet ofse kon Ocus bocus, dat sy mijn dus heeft vervoert.
Wel schaemtje, ’t Heerschops wijf!
ghy sult voorseker maken Dat wy, in korten tijdt, uyt al dit werck geraken, En waer krijgen wy dan weer aer?
het beschiet toch niet veel Voor ons, die maer uyt-hang-borden, en tappers deuren schilderen: de pinceel Wort nou soo gemeen dat de minste kladder wel een meester wil verstrecken, Daer sullender ten lesten soo veel komen datm’er kack-huysen me sullen decken, En jy stelt het noch dus leelijck op het wilt.
Igort word ick eens Euverman van het Schilders gilt, Ick sel die onnoosele baesjes wel aers nemen te quellen, Ick souwer by de vijfmenten een meester-stuck op gaen stellen, En die dat niet en dee gelijck ’t van ons worden begeert, Die souwe wy seggen, reyst met de Heer van Gent, ’t is best datje noch leert: Ick wed om een vries-oortje daer souwer soo menigh niet komen; Maer evenwel, ick ben verlieft, en heb het so puur-steken op-genomen Dat ick’er niet uyt-scheyen kan. Licht.
En so het Philippus dan hoort, Soo hebje al groot geluck dat hy jou niet op staende* voet vermoort: Jae dat Hansje voor-open noch leefde hy lietje ruynen of kapoenen.
Dat is geen swarigheyt, als ick haer maer mach soenen, Al quam Heyntje-man met sijn pick-stock, soo wasser geen noot: Och, om jouwent-halven, mijn alder-liefste lief, en sal ick noch doot, Noch kyven vanme wijf, noch al de orlementen niet vreesen.
En doe jy ’t dan, soo meughje dencken datje ontrou selt wesen.
Ick segh noch, haddense alle houte neusen die ’t doen, en kreegh ick’er oock ien, Soo souter niet om achter-blijven, als ’t maer kon geschien: Daerom weetje eenigen raet, soo laet my niet verlegen.
Wouje van mijn een koppelaer maecken?
hadje dat gheswegen, Soo sou ’t niemant geweten hebben, maer nou hebje mijn te dapper onteert.
Och, weetje eenigen raet, ick selje geven watje begeert?
Ghy sijt al vry wat argh, en je weet veel vreemde slagen.
Ick mach de geck voort helpen.
Maer als ickje kom vragen Om u vrou te leen te hebben, selje dan al sijn gereet?
Jae dat beloof ickje, duympjen op, is dat geen grooten eed?
Maer Hans, dese saeck is vry al wat te schromen, Want ick kan wat duyvel-jagen, en door tovery most het by-komen, En ofje dan wat leelijcks saeght, souje oock sijn vervaert?
Geen sorgh, ick ben rechte voort byloo van aert, Dat soo de picke mijn sagh hy sou verby passeeren, En dencken deze veugel is te heet, twee vuren kunnen menkaer niet deeren: ’t Is best dat ick kaes koop daer is geen bien in, En soeck een aer, hoo je weet niet wat man dat ick nou bin; Daerom weetje wat raet, soo laet mijn niet verlangen?
Wel als ’t wesen moet, soo mostje mijn tavont een vleer-muys gaen vangen, En brengense aen mijn huys, dan selje daer eens sien Wat voor geheyme kracht door mijn al kan geschien: Al was Haesje als een pylaer, soo salse niet konnen laten Of geven jou haer liefde.
Wat meughje oock al praten, Heb ick dan sulcken bevalligheyt?
Licht.
Ick selje een briefje geven en dat sel het doen, Ick weet het wis gy krijgt wel duysent soentjes en dat voor een soen.
Gort broertje, is dat seker?
Ghy sult het soo bevinde.
Beloofje mijn dan dat ick mijn schoone, moye, brave, wel-beminde, Tot mijn wil sal hebben?
Ick heb het eens geseyt, Maeck slechts u dingen klaer, ’k heb hier te lang verbeyt, Ick gae weer nae ons werck, en sal te nacht op-passen.
Binnen Hans.
’t Is wel; en ick sal sien een Vleer-muys te verrassen: Maer hoe raeck an, dat ick eens by Jan-baes ging dat is toch een gast, Die versien is van snorrepypen, daer hy meer als op sijn Aptekerswinckel past; O die vent isser oock te mal mee: laet sien, of ick eens ging leggen Mijn hooft op een luyffel, of op een pot-huys, want ick heb wel hoore seggen, Dat die dieren garen in ’t ruygh nestelen; schijt, schijt, ick weet beter raet, Een raegh-bol aen een stock gebonden, en loopen tavont laet Sien of ick ’er een knappen kan; ghy vryers het sijn niet die vliermuysen, Dieje ’s avonts inde uyle-vlucht loopt vangen, in eenige huysen, Of inde Kalver-straet, of ontrent den Dam, dat sijnse niet die ick meen, Want die ick soeck die byten wel, maer d’aere maken ongesonde leen.
Hans, met een Vyool in de hant, de Vleer-muysgevangen hebbende.
Ick heb hem al, sey de man, en hy ving een rot op een onbequame stee: Wat het mijn dit dier al moeyten gekost, maer wat ick dee Ick sprack niet, en slachten de luy die om beevaert peuren; Doen quam mijn een sacreerde droncke boer steuren, En riep, sie, sie, die man het een sinjeurs hooft op sijn stock, dat’s soet, Ick docht, immers is een boer geen mensch als een aer, gantsch bloet Seyd hy, nou moet het waer sijn dat Kees Jan Tooten Klaes mijn het verslagen, Dat de heerschippen om de moyigheyt duske ruyge dingen dragen: Daerom loof ick dat Dirck Truyen Jan mee vande hoogheyt is, Want die draeght een bonte muts, van ’t beste, soo ick gis; Gort huysmans-seuntje swijght, seyd ick, of ’t selje berouwen, Hy deed’: ick docht oock begin ick hier te touwen, Soo word ick licht Getucht door een heylige wegh, Daerom is ’t best dat ick mijn haestigheyt wat neer legh, Mijn lust niet te woonen inde grimmende Leeuwen, ’t Moeter niet goet sijn, om dat de bed’laers, die ’er nae toe gaen, soo leelijck schreeuwen; En ’t is oock seecker, dat de kale vechter soo wort begeert, Datse Sinte Raspijnis in sijn Klooster vry kost en slapen vereert.
Nou, met vallen en opstaen quam de man te Roomen, Soo bin ick oock ten lesten aen dit dier gekoomen, En eer ick het mijn tovenaer breng, vind ick voor al geraen, Dat ick een Mallebade voor mijn liefjes venster speelen sal gaen.
Hier dunktme dat het is, och!
al mijn leden beven, Ick krijgh een koors op men lijf; hoe!
selme nou de moet begeven?
Dat was niet ridderlijck, neen, ick selder gaen onder singen met een moet, En komtse dan veur, sprekense an, met een eerbiedige groet.
Hy singt, en speelt, dit naevolgende.
’t HAesje hoeft niet meer te loopen, Nu sy selfs den jager aen Hare banden weet te knoopen, Dat hy moet gevangen gaen: Want die haer siet, ontkomt het niet, Maer blijft als ick in groot verdriet.
Haesje wilje gaen uyt jagen, ’k Sal u minste dienaer sijn, En u wilt wel helpen dragen, Hoorenbeest, of schuw Konijn: En lustje dan, wat van de man, Van my ghy alles krijgen kan. III.
’k Wed de boomen souwe pracchen, Om een strael van onse vreught, ’t Lage ruygt sou woelend’ lachen, Sijnd’ in ’t binnenste verheught: O schoone vrou, ick wed ick sou, Mijn brant verruylen voor u kou.
Laet mijn dan niet meer verlangen.
’k Ben degene die u dient, Haesje heeft met min bevangen, Een die haer uyt minne mient: Al ben ick bloo, ’t leyt in my soo, Dat duurt het lang ik raeck op stroo.
Dat is uyt, doch beter dat als een goed man bey sijn oogen.
Haesje spreeckt uyt het venster.
Haesje.
Wie raest dus voor mijn deur?
Genadighste vol vermogen, Het is uwe eerwaerdige, wel-waerdige knecht, Diens leven aen een syendraetjen hangt, ’t en sy datje seght, Dat ghy raet sult doen, of geven, in syn doodelijcke smarten.
Wel, hier woont gien Doctoor, wat sinne dit voor parten?
Loop nae d’eene pis-besie’er of d’aer, is ’t datje wat schort.