floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Laurens, breng ’t Bijbeltje, dat ik steeds by my draage; En bid God, dat de nacht, van u verstand, verdaage.
Verdaage?
neen; ’t verstand is d’afgrond alles quaads.
Bid, dat het sterve, en gy de Geest krijgt in de plaats.
Laat andre Predikers haar aarts verstand gebruiken, Die maar na letterkunde en schoolgeleertheid ruiken; Gy zijt een geestlijk mens; slaa dan dit stinkend vat De boom in, het verderft Gods ingeleide schat.
Gy, die mijn lessen hoort, moogt van geluk wel boogen; Geluckig gy, die staag mijn voorbeeld hebt voor oogen.
En als ik van u ben, gedenk altijt aan mijn Helschijnend licht, ik kan niet altijt by u zijn.
Soo iemand na my vraagt, ik gaa, by weeuw en weesen, De Godsdienst oeffenen, die God heeft hoogst gepreesen; De penningen, die ’k heb, uitreiken in haar nood, En sterken, met mijn troost, den rietstaf van haar brood.
Wat maakt hy al boehaa!
wat windvang van gemaaktheid!
St. Segt gy iets?
Ik heb last...         Hy krijgt sijn neusdoek uyt sijn sak.
St.                                        Och ergerlijke naaktheid!
Daar, neem die neusdoek eerst, en spreek dan by de lien.
Die boesem toe: ik magse soo niet sien.
Dus komt het, dat de ziel, door Venus vier geblaakt werd, En meenig maagdlijk hert sijn reinigheid ontschaakt werd.
’t Moet weesen, dat gy self zijt wonder ras geraakt, En ’t al te weelig vlees u geest licht gaande maakt.
Ik weet het niet, wat vlam u hert en hertaar blaakert; Voor my, ik ben soo heet niet voor dat vier gebaakert.
U vel en sou my niet bekooren kunnen, schoon Ik u hier moedernaakt sag staan van top tot toon.
St. Vermeng u reedenen met meerder sout van seedigheid, Of ik gaa mijner vaart, en laat u hier in leedigheid.
Neen hoor, en ga niet weg; ’k sal swijgen; zijt te vreen.
’k Heb maar een woord of twee, dan laat ik u alleen.
Mevrou versoekt de gunst, om eens met u te reeden Te koomen, en sy sal hier aanstonds zijn beneeden.
St. Eylaci!
graag en geern.
by haar selven.
Hoe slinkt hy, als een koek.
Het geen ik heb geseyt, dat seg ik noch.
O broek - - - St. Maar komt sy haast?
My dunkt, ik hoor haar daar al praaten.
sy is het self.
Ik sal u saamen laaten.
Steyl-oor.
Den Hemel, uit den hoorn van ’s Heylands overvloed, Schenk u, na ziel en lijf, gesondheids dierbaar goed: En stort, in sulk een maat, sijn zeegen; als kan wenssen D’ootmoedigste die ooit Gods liefde droeg tot menssen.
U kristelijke wens verplicht my: maar ik bid, Dat gy ’t gemak aanvaart, en hier wat nedersit.
Hoe staat het met u quaal?
zijt gy daar van ontslaagen?
de koorts blijft weg: God dank; en u voor ’t vraagen.
St. De bidgeest werkt in my op geen soo hoogen peyl, Om door waardy van God te perssen sulk een heyl: Maar ’k heb in al die tijd, met hem, in mijn gebeeden, Om u gesontheid steeds geworstelt en gestreeden.
U yver was dan groot, en veel te groot voor my.
St. U welstand kan men niet waardeeren na waardy.
Om d’uw te lossen, wou ’k de mijne graag verpanden.
Dit is de kristenliefde op ’t heetste te doen branden.
Ik blijf u dienares voor die geneegentheid.
St. Oneindig min is die, als gy wel waardig zijt.
Een saak leit my op ’t hart, en heeft daar swaar gewogen.
’k Verheugme, dat wy hier zijn tussen twee paar oogen.
St. Ik ben ook als vervoert door dit geluk, Mevrouw Dat ik, in vryigheid, u hier alleen beschou.
Wat heb ik meenig maal om dit geval gebeeden!
En onverhoort, tot op den blijden dag van heeden.
Voor my, ik heb aan u een vraag maar, sonder meer; Daar ik u innerlijk gevoelen op begeer.
St. En ik heb ook van u, als hoogste gunst te vergen, ’t Ontsluiten van mijn hert, en sonder iets te bergen; U te verseekeren met een gestaafden eed, Dat verre was van my het doen van eenig leet, Wanneer men, om ’t besoek, mijn stem wat luyder hoorden.
Mijn yver oversood het peil van sijne boorden, Alleen uit suivre drift - - - Magt.
’k Nam ’t heel wel op, en ’t leyd Soo by my, ’t was maar sorg voor ziel en zaaligheyd.
St. O ja!
Mevrou, soo was ’t.
O had ik maar geleegentheyd!
Hy nijpt de enden van haar vingeren te samen.
oei!
gy nijpt te sterk.
St.                                 Soo sterk is deugds geneegentheyd.
En, om u quaad te doen, ’k heb op mijn hooft geen haar, Geen druppel bloeds in ’t lijf - - - Hy leyt sijn hand op haar knie.
U hand, wat doet die daar?
St. Ik voel u booverok.
Hoe sacht zijn sulke sijden!
laat doch staân: ik kan dat kittelen niet lijden.
Sy schuift haar stoel agterwaarts, en Steyl-oor                de sijne na haar toe.
St. De rok is schoon van stof, en keurlijk uitgesocht.
Wat word daar hedendaags al geestigheid bedocht!
Maar deese kunst munt uit, en spant de kroon van allen.
Dat gy u heylig breyn, en hemels oog laat vallen Op deese kleinigheid; voorwaar, dat is my vreemt: Gy, seg ik, die ’t soo naau op ’t stuk van kleeding neemt.
Gy geesselt d’hovaardy, en gunt haar geen genade, En hebt het, booven al, op vrouwepracht gelaade’.
Gy rukt haar ’t haar van ’t hooft, met gommen overkorst, De paarlen van den hals, de booten van de borst, Van tabbert, hand en voet, de linten en de veeren, En van het gantsche lijf die nieuwe snoffe kleeren.
Het deksel, datg’haar geeft, ook in haar fiere jeugd, Is ’t geestlijk ciercel Gods, de maatigheid en deugd.
Gy haat, in schijn, op ’t strengst, den * Dwingland van vier letteren,                                                        * Mode.
En dreigt hem met u woord en voorbeeld te verpletteren.
Wat prijst gy dan dit kleed, als kunstig uitgewrocht, Uitmuntend in sijn stof, en keurlijk uitgesocht?
Waartge in u oeffening, gy sout dit immers laaken.
Maar ’k gaa dit nu voorby, en kom tot andre saaken.
’k Hoor dat mijn man sijn woord en trouwe gaat verraan, En u sijn Dochter geeft: ey!
seg my is daar aan?
St. Hy heeft m’er van geseid: maar, als ik waar mag spreeken, ’t En is dat niet, daar ik den Hemel om sou smeeken.
’k Sie elders, ’t geen mijn hert tot min troont en verrukt; Het hoogste van mijn wens, soo maar mijn wens gelukt.
Gy mint de werelt niet, noch moeit u met haar droesem.
St. Daar woont geen hert van steen in ’t vlees van deese boesem.
Gy, acht ik, balling hier, sweeft, langs een hooger pad, Na ’t hemels Vaderland.
U hert is by u schat.
St. Dewijl de min, die ons aan ’s hemels schoonheid taakelt, Het hert, van ’t sichtbare, niet heel en al ontschaakelt: Ontfonkt het maaksel Gods, seer licht, een liefdegloed, Die, door ’t vijfsinnetuig, krijgt vat op ons gemoed.
De weerlicht van die straal schijnt uit al uws gelijken, Uit u noch boven al, op ’t wonderlijkst te prijken.
God heeft, in u gesicht, iets minnelijx gedrukt; Dat yders oog verblind, en yders hert verrukt.
En ik kon u niet sien, o schepsel vol van schoonheid, Of ’s Scheppers kracht en kunst, die sich in u ten toon spreit, Heeft, door dit meesterstuk, soo Godlijk, soo volmaakt, My, met verwondring eerst, daar na, met min geraakt.
Mijn hert begon daar op, self van sich self, te schricken; Het noemd’ haar stille brand een van des Duivels stricken: En, ’k nam al voor te vlien u vinnige oogenstraal; Als seeker sielverderf, en welvaarts hinderpaal; In ’t end, ô schoonste schoon!
ontfing ik ligt en kennis, Dat ik u deese liefd mag dragen, sonder schennis, Dat, schoon die vlam my sengt, ik egter eerlijk blijf, Dies werp ik ’t hollend hert den breydel op het lijf.
’t Is waar, en ik beken, ik most met meerder schroomen, Met dit nietwaardig hart voor u ten offer koomen, Maar ’k troost my, dat mijn heyl, in uwe goedigheid, Niet in de dommekragt van mijne swakheid leit.
Gy zijt mijn zoet, mijn goed, mijn hoop, mijn rust, mijn welvaart, Mijn hemelrijk op aard, of mijn onsaalge helvaart.
’k Wagt uit u schoone mond het vonnis in mijn nood, Mijn leeven, so gy wilt; of, so ’t u lust, mijn dood.
D’ondecking van u min, voorwaar, s’is overaardig.
Maar gy zijt in u doen te schigtig en te vaardig.
Wat beeter most gy zijn geharnast en gehart, En reed staan tegen ’t vlees met reedens strenge gard.
Een ligt, als gy wilt zijn, en heylig man van naame - - - Steyl.
Hoe heilig men my hout, ’k ben vlees en geest te saamen.
En, die het hemels ligt van u volmaaktheid ziet, Hout op een ligt te zijn, en kent de reeden niet.
Gy staat verbaast, hoe ik die dingen saamen mengel; Maar ’t moeter uit; Mevrou, ik ben een mensch, geen Engel; En zo u eerbaarheid zig aan die woorden stoort, Straf u bevalligheid, die my dus ver bekoort.
Van dat ik sag u meer als mensselijke luister, Maakte ik u hartevrou, al blindling, by den duister.
En u aanminnig oog, dat Son en Blixem tart, Verwon het teegeweer van mijn weerstreevend hart.
Gebeeden, oeffening en vasten, ’t viel in duygen.
Daar stond niet voor: mijn ziel most voor u liefde buygen.
’t Gezigt en het gezugt, uit ’s boesems diepste kolk, Heeft u dit lang gespelt; nu wert mijn tong mijn tolk.
Hebt gy de goedheid, om meewaarig te beschouwen, De smert van hem, die gy wis voor u slaaf moogt houwen, U te verneederen tot sijne nietigheid, So u genaa voor my en troost en hulp bereyd; Dan sal’k in eeuwigheyd, ô leeven van mijn leeven!
Mijn ziel in eigendom aan u ten besten geeven.
Ook is u eerbre naam in geen gevaar, met my, Geen onraad immermeer te vreesen aan mijn zy.
Dit wulps gesnor van ’t hof, dat vrouwen ooit bekoorden, Is windig in sijn doen, wiltweyig in sijn woorden.
Men siet het daagelijx hoe dat men vaart met haar, Als sy geslooke lust voort maaken openbaar.
Vertrou u eerjuweel aan haare boesems kofferen, Sy werpen ’t op de straat.
Het Outer, daars’ op offeren, Onteert haar losse tong: maar wy zijn heus van mond, Bescheyden in de min, en afgronddiep van grond.
De schijn en naam van deugd, waar voor wy angstig sorgen, Verstrekt aan onse min voor meer als duysend borgen.
Die ons verkiest, bevind dat daar te vinden zijn, En liefde sonder vrees, en weelde sonder pijn.
Ik hoor al wonder toe.
U tong seer wel gehangen, Drukt klaar en krachtig uit u min en mins belangen.
Maar vreest gy ook geen vrou haar naspraak, die licht kan D’ondecking van u brand ondecken aan haar man?
En dat gy, met soo los van uwe liefd te spreeken, De liefde van u vriend tot u den hals sult breeken!
St. Te veel goedaardigheid hebt gy daar toe voor my.
Met mijn te vlugge tong sult gy noch zijn te ly, En licht vergeeven, aan de menschelijke brosheid, Mijn felle minnedrift, die uitspat tot die losheid.
’k Hoop dat gy denken sult Dat oogen kunnen sien, en menschen zijn van vlees.
Een ander sou misschien de saak heel anders handelen.
Maar ik sal noch met u de sachtste weg inwandelen.
Ik sal bescheiden zijn, en swijgen voor mijn man: Maar daar ’s een andre saak, daar kunt gy ook niet van; Dat is: Mariaas trou met Reynhert vast te strengelen, Te raaden, ja de saak met yver aan te bengelen, Te weygeren de gunst van die, met anders goed, Door Vaderlijk gesag u hoop tierannig voed.
En - - - Vierde Uytkomst.
komende uyt een vertrekje, daar hy sig in verborgen had.
Moeder neen, o neen, dat nieuwtje niet te smooren; By lijve niet!
ik heb ’t daar alles aan staan hooren.
Den Hemel had my hier, als met sijn hand, gebracht, Tot schande van die guyt, die na mijn schande tracht.
Nu leit de weg gebaant, waar langs ik my te wreeken, en Sijn snoo geveinstheid sie met houtskool af te teekenen; Om Vader eens de Geest Te toonen, van die fielt, die u tot oneer vergt.
Neen, Vegthart, neen; ey!
laat sijn inkeer u genoeg zijn, Mits doende dat gy wilt; ’t sal ver den besten boeg zijn.
Mijn woord heeft hy daar op, laat dat doch ongeschend; Te maaken veel geruchts en ben ik nooit gewent, Een vrou kan, om den deun, die sotteklap licht hooren; Sou sy die strak haar man gaan lellen aan sijn ooren?
Gy hebt, als gy dat doet, u reedenen daar toe.
Ik heb de mijnen ook, waarom ik anders doe.
Geen goedheid was ’t in my, maar sotheid hem te schoonen, Die mijn getergde toorn soo lang heeft derven hoonen, Door sijn schijnheiligheid en onbeschoft gedruys, Dat soo veel ongemaks veroorzaakt heeft in huys.
Te lang heeft hy beheerst de heerschappy van Vader, En mijne, en Reynherts min gedraaiboomt, die verrader.
’t Is tijd dat ik het roer hem uit sijn handen grijp.
Den Hemel draagtme gunst, en het saisoen is rijp.
Te schoon komt deese kans hier drijven op mijn stroomen.
Ik meen my self daar van te dienen, sonder schroomen.
’k Was waardig naderhand, soo ’k nu niet had gewaakt, Dat die gelegentheid my wierd aanbruik gemaakt.
Met oorlof, neen, ’k moet mijn gesicht gelooven.
O vreugd!
’t rak in de wind seyl ik hier mee te booven.
Al wat gy my daar segt, en gelt niet; om ’t vermaak Tot boeting van mijn wrok, t’ontsetten aan mijn wraak.
Ik wagt ook langer niet: maar gaa dit boekje leesen, Daar ’t hoort.
Maar hier, sie hier; ’t is juyst, als of ’t wouw weesen.
Tot welkomst, Vaderlief, vereer ik u, ’t geval, Dat aanstonds is gebeurt, en u benieuwen sal.
Dat heerschop daar, dat gy met liefd hebt gaan onthaalen, Meende u met woekerloon, dat weldoen te betaalen.
Hy heeft sijn dankbaar hert daar middagklaar getoont, En hoe hy u daar voor wel geerne sag gekroont.
Ik quam hem hier op ’t mat betrappen, met mijn ooren, Terwijl hy Moeder ley sijn vuyle lust te vooren.
Sy, van een stille geest, en in den inborst sagt, Ontried my ’t melden van dit schellemstuk, met kragt.
Maar ’t feyt is t’onbeschaamt, ik moet het u doen blijken; En zo ik ’t heelen wouw, ’k zou u verongelijken.
Ja, ’k houw het ver voor best, dat nimmer vrouwe stoort, De rust haars mans, als sy die dwaase reeden hoort.
Daar in bestaat het niet, te zijn een vrou met eeren; Maar daar in, dat men weet alle oneer af te keeren.
So leyd de saak by my.
Gy Vegthart, had kort stil Gesweegen, had ik iet vermoogen op u wil.
Sesde Uytkomst.
is ’t dan waar, het geen ik daar hoor seggen?
Steyl.
Ja broeder, schouw my vuyl, en sonder om te leggen; Een godloos stout stuk vlees, quaadaardig, boos van geest, En een geslaage guyt, is ’t iemand ooit geweest.
De ballast mijns gemoeds word swaarder t’elken stonde.
Mijn gantsche leeftijd is maar eene reex van zonde.
En ’k zie Gods hand, die met de roe van dit gerugt, Mijn trotsen ouden mensch kastijden komt, ten tugt.
Hoe swaar de klagten zijn, die hier mijn eer beleedigen, ’k Heb geen laatdunkentheyd, om self my te verdeedigen.
Voldoe u wraak; geloof, ik ben niet als te pluys, En drijf my zondig mensch vry schandig uit den huys.
Geen smaad kan zijn voor my zo groot, of s’is regtvaardig; Want grooter was mijn schuld, en ik meer straffe waardig.
Ha radebout!
zogt gy, met zulk een slim beleyd aan sijn Soon.
Te donkeren de glans van die onnooselheyd?
’k hoop niet, om die wolf sijn lam’re tong, dat Vaader My heeten liegen sal - - - Domb.
Swijg seg ik, snoô verraader.
laat hem spreeken, gy verongelijkt u kind, En slaa sijn seggen ook so ligt niet in de wind.
Te leelijk luyd het feyt; waarom dan my so gunstig?
Weet gy wel, wie ik ben, al veyns ik my so kunstig?
Vergaap u niet te seer, ô broeder, aan mijn schijn.
Ik lijk wat op het oog; ben ik daarom so fijn?
Gy hebt van my een groot vertrouwen; maar ellendig!
’k Ben in de daad niet min, als ’t geen ik schijn uytwendig.
Voor heylig gaa ik uit, by ider, die my ziet; Maar, ’t is in waarheyd waar, ik ben een doogeniet.
Sig keerende na Vegthart.
Spreek vryelijk, mijn zoon, noem my een goddeloosen, Hoereerder, moorder, schuym en voorloop aller boosen.
Of weet gy snooder naam, daar men ooit mens meê noemt; ’k Sal stom staan; Want mijn hert heeft my alreê verdoemt.
En ’k wil, op bey mijn knien, my tot het hooren geeven, Van mijn verdiende straf, en mijn strafwaardig leeven.
aan Steyloor.
aan sijn Soon.
Mijn vriend gy doet te veel.
En rouwt u nog u quaad, Gy guyt, van herten niet?
laatge u van die praat - - - Domb.
Swijg galgbrok.
Broeder rijs, wy kennen u onschuldigheyd.
Eerdief.
aan sijn zoon.
Hy mag - - - Domb.
Flux swijg.
Ik raas van onverduldigheyd - - - Domb.
Spreekt gy my nog een woord, ’k breek u de nek aan stuk.
In Gods naam, broeder, dat de gal u niet verruk.
Veel liever leed ik self de swaarste straf van allen, Als dat, om my, een haar hem van het hooft zou vallen.
Ondankb’re.
Laat hem dog met vreen: op bey mijn knien Wil ik voor hem genaa - - - Domb.
sou ik dat nog sien?
Aanschou sijn goedheyd, guyt!
- - -             aan sijn Soon.
Dan - - - Domb.
Vroed!
Hoe ik - - - Domb.
Geen woorden.
Ik hebt al weg wat u tot deese trek bekoorden.
Ik zie, op deesen dag gebeeten en gespitst Wijf, kinders, dienstb’re boôn, als van de droes gehitst, Om deesen Heylig my uit huys en hert te steelen.
Daar op doetme onbeschaamt al deese stucken speelen.
Maar, hoe men meer gewelt in ’t werk stelt, tot sijn ban, Met des te meerder liefde en yver houw ’k hem an.
Ik geef mijn kind aan hem, en sonder uit te stellen, Om deesen ophef van al ’t huysgesin te vellen.
Meent gy, dat gy haar sin en min zo machtig zijt?
Nog deesen avond, fielt, sal ’t blijken, t’uwer spijt.
Kom sa!
ik tart u uit; en alle sult gy weeten, Dat ik u uit mijn hand nog boontjes sal doen eeten.
Flux meld het schellemstuk, besteeken boos en vals, Val voor hem op u knien, en haal het in u hals.
ik voor die rabaut?
sou ik hier voor hem melden - - - Domb.
Speelt gy nog de quaa pier?
en derft gy guyt nog schelden?
Breng hier een stok, een stok.
En weederhou my niet.
Aan Vegthart.
Weg uit mijn huys en oog, gy huys en zielverdriet.
’k Raad u zo koen niet weer mijn drempel te betreeden.
Ik sal daar uit gaan, maar - - - Domb.
Ruym op, en niet veel reeden.
’k Versteek u, galgbrok, van u deel mijns erfs en staats, Mijn Vaderlijke vloek geef ik u in de plaats.
Seevende Uytkomst.
So schendig te misdoen een heylig personaadje!
ik ly, maar dog vergeef hem die quellaadje.
O broeder!
wist gy eens, wat harteleed, wat smert Ik voel, als men my zoekt by u te maaken swert - - - Domb.
’k Laat staan de daad, alleen het overdenken Van die ondankbaarheyd, kan mijn gemoed zo krenken - - - De schrik die ’k daar van heb - - - ’t hert wort my toegeschroeft, Ik kan niet spreeken meer, en ben ter dood bedroeft.
Hy loopt al schreyende na de deur, daar sijn Soon door is uytgegaan.
Het routme, boef, dat gy mijn handen zijt ontdooken, En ik u niet terstond den hals en heb gebrooken.
Heer broeder; ey!
bedaar, ontstel u niet te seer.
Laat ons, ey!
laat ons dog gaan stuyten ’t huyskrakeel.
Ik ben de Jonas, die al ’t onweer hier verwecke.
’t Sal, broeder, nodig zijn, dat ik eer lang vertrecke.
dat en meentge niet.
Ik zie, dat men my haat, En achter al mijn doen, met loode schoenen, gaat.
siet gy haar woord, op mijn gemoed, beklijven?
Maar buyten twijfel ist, ten sal hier by niet blijven, En deese leugepraat, die nu verworpen wert, Krijgt op een andre dag wel indruk op u hert.
Neen, broeder, nimmermeer.
Och broeder!
’t quinkeleeren Des peuluwnagtegaals kan ’s mans hart ligt verkeeren.
’t Waar egter best, dat ik haar haast ontweek.
Laat toe, dat ik de slag, van haare raadslag, breek.
Neen: blijven sult gy hier; ’t gelt zaligheyd en leeven.
Nu dan, ik dwing my zelf, u hier in toe te geeven.
Maar egter, so gy wilt - - - Domb.
’k Swijg dan, als vernoegt.
Nochtans begrijp ik wel, wat my nu verder voegt: Want eer is wonder teer, en vrientschap doet my schromen De praat, die omsien baart, en ik denk voor te komen, En, van u Gemalin het byzijn so te vlien - - - Domb.
Dat vlien verbie ik u, in spijt van die het sien.
Het is mijn grootste vreugd, de werelt te verguysen, Daarom sult gy by haar steeds zijn, te mijnen huysen.
Dit is ’t niet al; om haar te bersten doen al t’saam, Begeer ik buyten u, geen ander erfgenaam.
Ik gaa, te deeser uur, in bondigen geschrifte, U maken al mijn goed, in een volkomen gifte.
Een vriend van God en my, en die mijn schoonzoon werd, Staat booven wijf, en zoon, en vrienden, in mijn hert.
Wel, neemt gy het niet aan, het geen ik u hier biede?
Dat Gods volmaakte wil, in alle ding, geschiede!
maar ’k gaa, en set het swart in’t wit, Dat d’afgunst quetsen sal, tot in het hartepit.
Dat scherpe Regts besluyt, zou veel te vinnig kerven, So Jesus ’t godloos rot, niet selve quam onterven.
Hy die Egipteland heeft van haar schat ontbloot, En, tot sijn dienst, gestelt, in Jakobs nazaats schoot, Sal eerlang, als hy komt herstellen alle saaken, Den wereltling steekind en minderjaarig maaken.
Een welverdiende straf, van het misbruykte goud.
Den regt Godsaligen krijgt alles in ’t gewoud.
Eynde van de derde Handeling.
Burgerhert.
DEn Haag is vol daar van, en wilt gy my gelooven, De weerklank van dit werk sal al u luister dooven.
Mijn Heer, ik heb u hier te pas getroffen aan, Om mijn gevoelen net en klaar te doen verstaan.
Ik ondersoek op ’t naaust u saak niet, nog haar seggen.
Ik neem het nu op ’t ergst; al ’t ander laat ik leggen.
Het zy so; Vegthart heeft u suyverheyd belaakt, En zig aan lastering verdoemelijk gemaakt; Maar kristent het ook niet, de schulden te vergeeven, En, nog by Son, de toorn, te brengen om het leeven?
Verdraagt gy’t, ziet gy’t aan, dat hier om u geschil, De vader in sijn huys sijn zoon niet sien en wil?
’k Seg nog in goeden ernst, gelijk ik my verpligt vind, Daars groot nog klein, die sig daar in, niet seer ontstigt vind.
Leg alles tijdig by, ’t is ver de beste raad, En lijd niet, dat de zaak, tot hooger onlust, gaat.
Bind zoon en vader weer met vreeds volmaakte banden, En heylig God u wraax vrijwillige offerhanden.
Eylacy!
mogt dat zijn!
ik wou’t met al mijn hert.
Voor my, ’k vergeef het hem; ’k voel naween van die smert Nog wraaksugts bitterheyd.
Men hoort my hem niet schelden, En ’kwenste, dat mijn dienst, hier t’sijnen dienst, mogt gelden.
Maar God, wiens saak het is, verhindert het besluyt.
Komt hy’er weder in, ik moet’er weder uyt.
’t Verkeeren onder ons, na dat feyt, sonder weergâ, Gaat Gods eer, ’s kerriks dienst, mijn naam ook, al te seer na.
Wat elk gelooven zou, is lichtelijk te raân.
’k Most reek’ning maaken, met die rok ter kerk te gaan: ’t Gerugt zou zijn, dat ik, my selven vuyl gevoelende, Voor mijn beschuldiger geveynsdelijk was woelende; Dat ik, benaaut, bewroegt, en voor sijn spreeken schou, Hem had die slag gevoegt om dat hy swijgen sou.
Gy komt ons hier, na ’k sie, geverfde saussen dissen, En uwe reedenen te tastelijk vernissen, Met glimp van Godes saak.
En sorgt gy daar niet voor.
Al deeden wy geen recht, sijn recht ging niet te loor.
Beveel doch, ey!
beveel het wraakswaart aan sijn handen, Pas gy alleen u haat, in ’t liefdevier, te branden.
En sie geen menschen aan, noch menschelijk gebod, Wanneer gy volgen moet het hooge woord van God.
sou de vrees van ’t geen de werelt mocht gelooven, De glori van de deugd en weldoens luister dooven: Neen, neen, laat ons maar doen al wat den Hemel wil, En stellen ons gemoed in hem gerust en stil.
St. ’k Heb al geseit, dat ik ’t van herten heb vergeeven; Mijn Heer, is dat niet stips, na ’s Hemels voorschrift, leeven?
Maar, na die hoon en schand, op heeden my geschied, By hem te woonen weer, is ’s Hemels voorschrift niet.
Is dat de voorschrift dan, mijn Heer, by’t woord te vatten Een Vader, die de gal tot dwaasheid, uit doet spatten?
En een verbooden gift, in erf te grijpen aan, Daar recht en billijkheid verbieden na te staan?
St. Geen menschen denken hier, geen menschen, die my kennen, Dat mijn gedachten daar na eigen voordeel rennen.
Des werelts goed bekoort my min als eenig ding.
Nooit teystert my in ’t oog die ydle flickering.
En soo ik ’s Vaders gift my nu al laat vereeren, Die hy my, teegen dank, komt naajen aan mijn kleeren; In waarheid, anders niet en is het als uit schroom, Dat al dat schoone goed niet in quaa handen koom, Aan menschen, die het maar te misbruyk sullen erven, Door een vervloekt genot haar lijf en ziel verderven, En nimmer dienen doen, gelijk het by my leid, Tot ’s naasten onderhoud, en Godes heerlijkheid.
Heer, laat die teere schroom u oog geen slaap doen derven, Die vreugd doen derven sou en vree den rechten erven.
Ontkommer vry u self van die bekommering.
Laat haar in haar besit; ’t is voor haar reekening.
’t Is beeter ’t goed aan haar, ten misbruik self, te waagen, Als dat sy over u van diefsTAl SOUDEN klaagen.
Dat gy die voorslag deed, en niet, gy, sulk een man, Daar in beschaamt en stond, daar staa ’k verwondert van.
Heeft dan Gods yvervier een grondwet in sijn wetten; Waar door men mag het erf den rechten Erf ontsetten?
Of hebt gy een bevel van booven in u hert, Waar door den soon en u een dak verbooden wert, Dat gy dan selfs in tijds, bescheidelijk en wijsselijk, Gelijk u voegt, vertrokt, was, dunkt my, ruim soo prijsselijk; Als dat gy, tegen recht en reden, soo verdraagt, Dat men den soon van ’t huis, om u, ten huis uitjaagt.
Geloof my, Heer - - - St.             Mijn Heer, mijn uur is daar geslaagen Het is mijn oeffening, die my na booven port.
Verschoonme, soo ’k de draad van uwe reeden kort.
- - - Tweede Uytkomst.