floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
DE zeer vermaarde en hoog-beroemde Man vol moed, De Ridder Don Quichot la Mancha, die voldoet Door zijne moedigheid in zijne reys te aanvaerden, Met een van ’t licht gespan der snel-vliegend paerden, Reus Malambruno, dies hy nu dien kloeken Held Weer t’huys zend, om dat hy volkomen heeft hersteld, Uyt deugde en dapperheid, Gravin Trifaldis weezen, Zo dat zy heden is gelijk zy was voor dezen; Hy houdt zich voor deez tijd volkomentlijk voldaan.
De baerden zijn van al de Juffers afgegaan, Waar door zy voor het volk haar hoeven niet te schamen, Don Klavio en zijn Beminde zijn te zamen Gezont gelijk voor heen, en als ’t geschieden zal, Dat Sanche Pances rug zich stelt voor slagen pal, En zijne plichten haast voldoet, nu voorgenomen, Zo zal het ander haast tot zijn volmaaktheid komen, Te weten: dat de Duyf, de witte Tortelduyf, Die op haar hooft draagt een bedroefde zwarte kuyf, Zal straks ontslagen zijn van alle kwade gieren, En bly in de armen van haren trouwen Minnaar zwieren.
Alzo is het als nu besloten, ’t zal zo zijn, Door de bestiering van den wijzen Heer Merlijn, Den Meester Toovenaar van veele Toovenaren.
Stel u gerust, voldoe uw schult, en wilt welvaren.
QUICHOT, na ’t lezen van ’t schrift, tegen Sanche.
Versta jy wel dat dit van Dulcinêa melt?
Dat is die Tortelduyf.
’k bid datje u haast weer stelt Gereet, om af te doen ’t geen jy hebt aangenomen.
Wacht, wacht, mijn Heer, laat my eerst tot bedaren komen.
Wy komen van de reys eerst t’huys, en straks aan ’t slaan?
Lees slechts de woorden die hier op geschreven staan.
Dat weet jy wel, dat ik noch lezen kan noch schrijven.
Maar deze ontwaken.
zie hoe zy haar oogen vrijven.
HARTOOG, HARTOGIN, en al de andere kwansuys    bekomende.
waar ben ik hier?
Dus op der aarde, in slaap!
En ik zo nuchteren, of ik noch vaak had, gaap.
ik zo glad van vel?
Geen baert meer!
’k zou van vreugd wel helder op gaan zingen.
De GRAVIN met de JUFFERS voor de voeten van Quichot.
Kom, danken wy deez’ Heer, en knielen zaam ter aard; Grootmoedig Ridder, ziet ons alle, zonder baard, Omhelzen uwe kniên, en kussen uwe voeten.
Rijs op.
Al de vier Juffers rondom Sanche.
U, ô Sanche, u, trouwe Schildknaap!
moeten Wy altijd dankbaar zijn.
Dank my niet, mooye meyd!
Maar Mallenbruy, en Don Quichot zijn moedigheid.
O groote ontoovering!
wie kwam ooit zulks te hooren?
Mijn Heer, geloof jy uw gezicht noch en uw ooren?
Zo lees dit schrift eens, maar veeg eerst uw oogen of.
hoe komt deez’ lans en ’t schrift hier in mijn Hof?
Mevrouw, de Hartogin, wil dit eens meê beoogen.
Getuyg nu overal, wat overgroot vermogen Het dolend Ridderschap heeft, al de waereld deur.
Van nooden zijn z’ ’er, om het jammerlijk getreur En ’t ongelijk van de bedroefde te beslechten.
Gy leest hoe dat deez’ Reus niet tegen my derft vechten, Schoon zijn ontschuldiging is dat hy is voldaan, Door mijne moed, ’t is blaauw.
’t moet anders zijn verstaan.
Wat wonder werk is dit!
wie hoorden ’t van zijn leven?
Nu heb ik Sanche vast tot Gouverneur verheven, En na drie dagen zal hy gaan verreyzen, na Het eyland dat men noemt Groot Barataria.
Dank heb Heer.
Maar gy moet, eer ik u dit wil schenken, Uw schult wat afdoen, en om Dulcinêa denken.
Dat gaat ’er dan op aan.
sta vast rug.
Ik ga meê.
Verschoon my, en vaar wel.
De GRAVIN en d’andere STAAT-JUFFERS al te zamen.
Den Ridder leve in vreê.
LESTE TONEEL.
HARTOOG, HARTOGIN, RODRIGA, KOENRAAD, BOUDEWYN, OLIVIER, Mr. KLAAS, STAAT-JUFFERS.
d’een gek is alzo zot als d’ander.
Genoeg van ’t mal.
Schud uyt u momtuyg met malkander.
wat docht j’ ’er van?
Gy speelde uw rol heel wel.
Ik win een paerd hier meê.
Zo, was ’er ernst by ’t spel?
Van Meester Klaas.
’k Bekent, en mach my wenden Na huys, en om Quichot haast weer een ander zenden, Die wijzer is als ik, een Baccalaurus, of Mijn Heer Pastoor, want hy doolt zeker al te grof.
Hy beeld hem in, na ’k zie, onmogelijke zaken.
En dat zich Sanche ook zo wat wijs kan laten maken, Verwondert my noch meer; ’t en zy die boere Vent Zo leep noch is dat hy zijn Meesters kuuren kent, En speelt slechts voor de gek, om haast te gouverneren, Maar hy ging ezel uyt, en zal zo wederkeeren.
Ik ga. HARTOOG.
Vertoef noch wat: ik zal u straks een paerd Weerom vereeren zo als ’t uwe, en meerder waerd: ’t Vermaak geschiede om ons, dat u geen schâ moet geven.
’k Dank zijn Doorluchtigheid, en wensch hem lang te leven, En u Mevrouw.
HARTOGIN tegen de Hartoog.
Dees pots heeft my zeer wel behaagt.
De dwaling van deez Man moet echter zijn beklaagt.
Ellendig zijnze, die door al te veel te lezen, Haar waanen datze zijn ’t geen zy niet kunnen wezen.
Alwaar gy, dolend mensch, meê ingenomen zijt, Dat raakt gy zelden, of met groote moeyte, kwijt.
KLUCHT VAN DE BEDROGEN SMITH.
Gerijmt door JACOBUS KEMP.
Gespeelt op d’Amsterdamsche Schouwburgh, Op het Spreeckwoort Die eens verliest sijn Faam en Eer Die krijghtse Noyt of Selden weer.t’AMSTERDAM,         By JACOB LESCAILLE, Boeckverkooper, op de Vijgen-Dam,by de Vischmarkt.
Anno 1661.
Karel Nicolaes } twee Studenten.
Olphert Jansz.
de bedrogen Smith.
Jacomyn, de Vrouw.
Grietje Olpherts, de Dochter.
Jellemer, een Fries.
Karsten, Stoffel, }} Smits Knechts.
Stijn, Smits Meyt.
Gerardus, de Advocaat.
KLUCHT Van de BEDROGEN SMITH.
Karel singende uyt.
O Logge Wijn-Godt groote vrient!
O braafste baas van al de Hemel Goden!
Gy doet ons noden Staagh op ’t geen ons dient; U ed’le vocht doet ons in vreughde leeven, Geluckigh die haar in u dienst begeeven.
t’Sa laat ons domineeren, ’t magher wel op staan, Dan weder aan ’t studeeren, kom sa laat ons gaan, De Hoertjens noch wat plagen, dicht geklopt haer t’huys uytjagen Dat is Studenten aart, daar zijn wy voor vermaart.
DAt ’s uyt, en noch beeter sou ick een glas wijn uyt krijgen, ’k Ben soo droncken dat ick star-oogh, ’k sou wel haast neer zijgen.
’k Hebber al eenige stoopen in, dat mijn Confrater hier was, Ick teegh datelijck weer met hem op de loop, en socht na een motkas.
Wat zijn wy Studenten oock seker koddige baasen, Onse Studie leyt al meest in kannen en in glasen; Doch, ’t wert nu het gebruyck, want die niet suypen kan, Die wert nu langer niet gehouden voor een man, Ha ’t is een schoone gaaf dat joelen, en dat kitten, By namen als men soo een Nacht drie, vier blijft sitten, In d’een, of d’andere motkas, gelijckwe lest eens deen, In een seker Hoerhuys daar saten wy met ons tween Vier etmaal over een boegh, en doenwe ’t al hadden leegh gesoopen, Doen sloegen wy de Hoeren mooy dicht voor gelt, en teegen op het loopen.
Dat was de rechte slagh, die in een Hoerhuys gaat, En met ’t gelagh deur loopt, die hou ick voor mijn maet.
Ick en mijn Confrater gingen flus noch lustigh aan ’t rinckincken, Je souter een jeucht aan gesien hebben, hadje daar hooren klincken De glasen, en kannen, wy smeeten aan sticken al den bras, Soo langh alsser ecn heele kan in huys, of een ruyt in de glasen was, De Hoeren schreeuden als magere varckens, en riepen sy wouden om de Schout gaan, Ick gaf de Hoer een sufflet, mijn maat gingh de Koggel met hout slaan Dat hy de geest haast gaf, daar leyder een en kreet Over een schop in haar gat, een ander kronje speet Datse door haar blaauw oogen in langh geen Pol sou krijgen.
Wy maackten ’t Kroeghjen faets, en achten dwangh noch drijgen.
En doen wy onsen wil ten vollen hadden gehadt, Doen tegen wy ’t gat uyt en kosen ’t hase padt.
Dat hebben wy al vast al wech, nou moet ick hier wat rusten, Het slapen sou men veel beter als eten of drincken lusten.
Wie duycker komt ginder aan, ’t lijckt wel een Diefleyder schier.
Nicolaas uyt, soeckt na Karel.
Waar magh hy al weer in een gat wesen?
maar zacht wie vind ick hier?
’k Loof het is Karel selfs, hy is’t.
O droncke Kaatje, Confrater leghje daar?
O Klaas Oom, o mijn maatje, Kom gaa wat bymen leggen.
Ick ben soo droncken als een snip.
Maar sooje hier langh vertoeft soo raeckewe wis in de knip.
Ick word’ soo droncken in de lucht, dat ickje niet kan bekennen, Seghmen een reys waar dat ick legh, of waar datwe bennen?
Jy leght hier op de straet, en ontrent jou Vrysters deur, Gut Karel rijst togh op, wat duycker schaamje veur De eene mens of d’aer, die hier verby mocht komen, Hoe isset slaapje borst?
Ick begon al schier te droomen.
Ey helpmen over ent.
nou sta ick al weer pal.
Kom gaenwe samen wat langhs dese burghwal Datje wat benuchtert, soo hebje gien geschemp van de buren.
Maar segh hoe laat is ’t wel?
Men dunckt ’t is haast tien uren, Of half elf schier, of daar, of daar ontrent.
Kom ganen wy dit heen dees burregwal ten ent, Om dat ik wat bedaar, de tijd die moetme dienen, Dat ick een seker Persoon spreeck, ik ga biget op strobienen.
Dat is een gatje vol, dat is ’t eerst loof ick in een dagh drie vier Dat hy verlaten heeft de kroegh, of wijn, of bier.
Grietje uyt, verwacht Karel.
Wel waar magh hy blijven, hy sou percijs te elven komen?
De baan die is nu klaar, ’k heb nergens voor te schromen Om een vry woort met hem te spreken, ick hoop dat hy sijn woort Houwe sel, hoe licht wort een jongh mens oock bekoort?
Dat bevind ick aan mijn self, doen hy eerst by mijn quam praten Hoe weynigh dacht ick doen dat ik mijn maaghdom aan hem sou laten.
Die Studenten weten van praten, hy ken Griecks, en Latijn, en Spanjes, En Italiaens, Oost-Indies, Jeuds, Frans, Engels, en Brittanjes, En met al dieTalen het hy mijn gevrijt, mijn docht het was mooy, Hy vrijden mij op sijn Amsterdams, dat wy t’samen raackten te kooy, Als ick’er noch om denck, hoe kon die Karel vleye Eer ick sijn wil wou doen, ick vrees dat ick ’t noch sel beschreye.
Wat was ick noch een kuys meysje, over een half jaar?
En nou ga ick al van een jonge Soon of Dochter swaar, En ick heb het voor mijn Ouwers al vijf maanden gedragen verborgen, Och ik wou niet dat sy ’t wisten, sy souden mijn dootslaan of verworgen!
Mijn Vaar is sulcken bosen Keerel, hy leytmen wel op een Ambeelt En sloeghmen met sijn Veur-hamer doot, en als mijn Moer begint, die scheelt Het oock niet een krussel, soo out alsse is, durftse wel tegen vier Wijven, Je hebt jou leven haars gelijck niet gesien van vechten, of van kijven.
Maar sus wie sien ick gins?
ick loof daar komt hy aan.
Karel, en Nicolaas uyt.
De dronckenschap begint nu redelijk over te gaan.
Ick neem mijn afscheyt hier en moet terstont vertrecken, Ick kom flus weer by u, in ’t huys van Frans de gecken, Of licht in de Pijl-steegh.
Ick blijf u dienaar dan.
Ick d’uwe van gelijck, ick volgh hem achter an, Om sien eens waar hy gaat, of wat hy sal beginnen.
Mijn Engel die ick min, en eeuwigh sal beminnen, Ick wens u goeden dagh.
Jou oock Karel, ick heb hier Al wachtent wat gestaen, al ruym haast een quartier.
Dit is wis de Dochter van den swarten Vulkanis, Ick segh dat die Karel wel een koddigen haen is.
Maar lief ist hier al veyl te spreken met elckaar!
O ja, men Moer sit achter en spint, en men Vaar Is uyt om een bootschap, dus valter niet te schromen, En ick geloof niet dat hy van de middagh t’huys sal komen.
Volmaackte Margareet, o Parel van u Stam!
O Proefstuck van de Deucht, en Pronck van Amsterdam.
Alsoo, sny op Jan Stien, kenjer niet hooger prijsen?
O Borst, jou liefde is soo groot niet alsjer wel gaat bewijsen.
’t Verdriet mijn dat ick oyt u byzijn derven moet.
Toback, en Wijn, en Bier, of Hoerhuys meent dien droncken bloet.
En ick wou alle nachts wel in u armen rusten.
Olphert uyt, en beluystert haar.
Olph.
Onse Griet by een Schijtvalck met een Degen op zy?
dat selme lusten Te weten wie ’t is, of watse te samen hebben in de sin.
Mijn liefste Margareet, ick brant in uwe min.
Als Koestront in de Lamp.
Wat droes is dit te seggen?
Is dit sieckten datse heele, en halve dagen op ’t bedt blijft leggen?
Dit gaat al wel toe.
Mijn hert is soo benauwt, Och, Karel!
dat ick maack mijn selver staagh verflauwt, Om dat ick vrees dat jy mijn ongetrouwt selt begeven, Most ick niet in de kraam, daar was niet aan bedreven, Al duerdent noch een Jaar.
De duyvel haal de Hoer, Hetser bedriegen laten?
och Sinte Pieter, wel mocht haar Moer Seggen, datse ’t water had, wat sel hier noch van werden?
* Kar.
Mijn Engel, mijn Vriendin, al mijn gedachten porden, En weckte hevigh my van dese morgen an, Om in het kort te zijn u echt getrouwde man, Dus stelt u hart te vreen.
Wat kan hy haar al wijs maken?
O Belijtje bid, hoe kan een mens oock in ’t lijden raken?
Soo laat ick ’t daar op staan.
Ja liefste weest gerust.
Hier op van wederzijts malkanderen dan gekust.
’k Heb nu ’t verstant al wegh.
’k Sal tegen half achten, Van avont jou dan weer voor dese deur verwachten.
Doet soo, daar gaatse heen, wat meent die malle meyt Dat ick haar trouwen sel?
neen seker recht geseyt, Ick heb het niet in ’t sin, ’t is wel een lieflijck Meysje Om somtijts soo een nacht, haar soet en poesel vleysje Te gebruycken na mijn wil: maar trouwen!
dat is of.
Confrater daar in hebje gelijck, maar seker ’t is te grof, ’t Is een eerlijcke Dochter, komt Vulkanus jou op ’t lijf te smeeden, Jy selt wel anders piepen.
Hoe na heb jy onse reden, Jou loose Luyster-vinck, van ’t eerste tot ’t lest gehoort?
Ja al van stuckje, tot beetje, van ’t eerst, tot leste woort.
De meyt gaat swaar van jou: wat magh die bloet al brouwen?
Sy heeft het mijn selfs gevraaght, sou jy dan je rust wel houwen?
Sou jy wel weygerigh zijn alsse jou noode te gast?
Jy maackt het, soo jy ’t maackt, jy bent aen ’t Teefjen vast.
Niet eens, in ’t minste niet, ick sal daar wel op letten.
Kom laat ons t’samen daer een Roemer Wijn op setten.
Olphert, en Iacomijn uyt.
Och Olphert Jansz.
ick weet langer gien raat Met onse Grietje, se het geen lust datse gaat, of staat, En se was altijt Govert in ’t veurst by haar Karnuyten; Soo wy geen raat haast en doen, soo raacktse wis onder de kluyten.
Och ick vrees dat het noot van de watersucht is!
Olp.
Noch weet die ouwe malloot niet, dat de meyt bevrucht is.
Ick mien morgen vroegh allien gaan heen te strijcken, En laten haar maaghdelijcke water by de Jeude Doctoor kijcken, Dat is een man die wel weet hoe een Vroumens gestelt is, Hy sal oock wel weten met wat accident dat onse Grietje gequelt is; ’t Ken wel licht Colicompas, of beslooten winden wesen, daar blijft een mensch wel van doot, Daarom sel ick haar t’avont een dranckje koken, van Carmille bloemen, of Malloot.
Ja Wijf ick loof wel, dat jou raat niet veel sal helpen, Want jy, noch gien Doctoor, noch Quacksalver sal heur pijn konnen stelpen: Dat jy daar of wist soo veel als ick daar nou of weet, Ick wed datje heur van boosheyt, de neus, met beyde oren af sneet, En joeghse voor sint Velten, by de droes op Marcken.
Sie daar, ick ben soo boos over dat eerloose varcken, Dat ick mijn selver wel sou aentasten.
Ey vaar wat schorter dan?
’s Is ommers onnosel, en slecht, die sloof weet nergens van.
Is sy onnosel en slecht; sy mocht de plaagh op haar vleys wesen; Die onnoselheyt sel haar suer opbreke sou ick vreese.
Sy stingh flus by een Scheyt-valck, en praten soo veel met malkaar, Dat jy in ’t kort van een Hoere-kint, Besje wesen selt, en ick Bestevaar.
Jee man, ’k schrick datjet seght, och!
och, wat komt ons over?
Ick krijgh een poplezy op mijn lijf, ’t gaat in de werelt hoe langer hoe grover, Wie sou dat sen leven op heur gedocht hebben of gegist?
Of wie sou geseyt hebben, dat die jonge scheytpels van byslapen wist?
Het gaet me aen mijn sinnen, dat ick dit van de meyt hoor spreken.
Gaat haaltse voor den dagh, en wiltse vry hals, en bienen breken.
Ick selse mijn leven voor mijn kint niet kennen, al ben ick haar eygen moer.
’t Is my leed dat ick de Vaar ben, van soo een stinckende Hoer.
Grietjen uyt, wort van haar Moeder gehaalt.
Kom voort jou stinckent aas, die de snootste onder ons geslacht is; Ick salje in ’t Spin-huys laten setten, soo ’t maar in mijn macht is.
Wel moer jy hebt het na jou sin nou wel geklaart, Nou datje sint met kint nou sinje wel bewaart, Wat Vagebont, of Guyt, komt jou doch ’s nachts versellen?
Dat jy het langer niet op ’t bedt allien kent stellen?
En seght datje sieck bent, en ons met vuyle leugens bedrieght; ’t Is wonder, dat ickje niet een schop geef, datje in de lucht vlieght, Jou eerelose Teef, wat doeje mijn niet al spreken.
Och Vaderlief, ick bid, ey wil jou gramschap breken, Ick docht niet datter soo licht, een kint van komen sou Als ick het nu bevind, och Vader ick bidje nou, Datje jou niet versteurt, ’t sal wel ten besten keeren, Het hy mijn maaghdom genomen, hy sel men wel weer eeren.
Jou ezel, jy sout soo langh gewacht hebben, als ick dee, jou eerlijcke ouwe Moer, Ick was wel acht en twintigh jaar, en ghetrouwt, eer dat ick met jou Vaertje over de Maes voer, Jy bent nau droogh achter jou ooren, en jy laatje soo jongh bedriegen?
Rys op, en segget ons sonder een woort te liegen, Wie dat jou dit al riet, of hoeje hier toe quam.
’t Is ruym een half jaar verleen, soo quam ick over den Dam Van Peete Grietjes of, ’t was savonts over tienen, Ick liep al vry wat snel, en rad over mijn bienen, Om dat ick wat rat thuys wesen sou, hy komt men achter aan, En vroegh men met beleeftheyt, waar ick wesen most, en waer ick van daan Quam, ick seyt hem waar ick woonde, en soo met soete reden, Brocht hy mijn aan mijn deur, en met alle vriendelijckheden Nam hy zijn afscheyt doen, en na die tijt en waar ick soo ras Niet buyten deur, of dat ick om een bootschap gingh, of hy was Altijt by men om een praetje, ick kon hem qualijck wech jagen; En ’t gebeurden eens op een avont, dat hy my quam vragen, En bidden, of hy snachts, een uur twee, of drie, byme blijven mocht?
Hy was buyten geslooten, ’k had mely met hem, en docht, Sal ick hem late loopen, by mocht by quaet geselschap rake; Daarom wist ick niet Vader, wat ick om ’t best sou make, Soo worden ’t al vry wat laat, en terwijl Jeluy ley en sliep, Stack ick stilletjes de kaars op, en ick soetjens met hem na boven liep: En soo hy een Student is, tegen wy t’samen aan ’t studeeren, En al studeerende soo raackten wy allebey uyt onse kleeren, En gingen t’samen te bet, en sliepen warm en sacht, En voort na dese tijt, soo hebbewe meenigen nacht In soete stilligheyt met malkanderen versleten, En hoeneer ick swaar ben geraackt, en ken ick self niet weten.
Jy bent een olijck varcken, verstaje dat wel meer?
Jy brenght mijn huys in schant, ja jy by gort, sie deer Ick salje in een doncker gat setten, al sout mijn namaals rouwen.
Men sou op jou wel een Kapel hebben durve bouwen, Jou Teef, jey bent soo snoot als yemant in de Stadt, Jy bent een schijn heyligh, en een rechte sluyphoer inje gat.
Ey moeder weest gerust, ’t is nu gelijck ’t moet blijven, ’k Sou wel een misval krijgen, van al jou rasen, en kijven, Hy het men vast belooft gelijck een eerlijck man, Dat hy mijn trouwen sel.
Gaat heen, en laat hem dan Van avont, na ouder gewoonte, by jou komen slapen, En als hy te bedt leyt om zijn genoegen te rapen: Soo sal ick met onse knechts hem dwingen na mijn wil; Maar segget by lijfstraf niet tegen hem, maar houje stil.
Wel Vader, ’k sel soo doen.
Dan sel ick hem soo kloppen, Dat hy weten sel wat het te seggen is een goet mans kint te foppen; Hy selje belooven te trouwen, in presentie van ons en onse maats: Of hy sal niet levendigh raken uytten huys, of van de plaats.
Kom roep mijn knechts hier gaau, ick sal ’t haar allegaar seggen.
Kom Jongens allegaar hier, en laatje werck leggen, Kom Karsten, laat de Blaes-balck staan, Jellemer leghje hamer neer.
Iellemer, Karsten, en Stoffel uyt.
Jell.
Het isser noe te dwaan, het is jemme begeer?
Het eiser is ient fier, het sellen wie hir metse?
Hoe siet Grietje soo treurigh?
wel jemeni wat letse?
Mijn Dochter is beslapen van een lichtmis of een Student, Soo heb ick ’t overleyt t’avont dese Vent Na ouwer gewoonte, weer by haar sal komen slapen: Dan selle wy met menkaar hem soetjens komme betrapen, En halen hem van ’t bedt, dan sel ick hem dwingen, dat Hy onse Grietje trouwen sel, of anders selle wy hem soo plat Op het ambeelt smeeden, als een ysere plaat; wiltje allegaar berijen.
Iell.
De deil jense, so’er net tige wol so sel ickem deye.
De deils koffe, het hetter may oes Grietke te dwaen?
Ick wou dat hy hier al was, ick souwer met vrenghden op slaan.
Ick selt hem verlieren dat hy mijn Dochter gingh met kijnt maken.
Kom laat ons allegaar sien aan heete ysers, en hamers te raken.
Karel en Nicolaas uyt.
Confrater dat gingh wel, wat bruyme die Waerdin?
Dat ’s eerst een Helleveegh?
Hoe raken wy nu in?
Ons volck is al te bedt, waar sulle wy nu lopen?
In ’t een Hoerhuys of ’t ander, daar is noch wel jemant op, sou ick hopen, Ick ga te nacht by mijn Grietje slapen, daar word ick nu gewent.
Gut broer laat ick by jou luy slapen, ’k sal stilletjes leggen gaan aan ’t voeten ent.
Dan wist ick het wel, dat ’s of, hoe na souje oock wel wat groens lusten?
Neen, ick saltje alleen wel houwe laten, ’t is maar om wat te rusten.
Neen, wy mochten Swagers raken, daar heb ick den bruy van; Jy bent al een olijke Sneukelaar, daarom snuyf jyder niet an.
Als jy ’t soo niet verstaat, ’t is wel dan, soo ga ’k heen stappen, Recht uyt na de Krom-elleboog-steegh, in de Nacht-kroegh, daar tappen Se een heele nacht Brandemoris, al komje noch soo laat, Soo kenjer wel in komen, asje maar sacht klopt, en beleeft praat.
Daar sit het haartjen ront, van al die ouwe Brandewijns Pick-zielen, Nachtravens, Hoerejagers, Optreckers, en voort een party droncke Fielen.
Jy sout het niet gelooven wat dat daar al om gaat.
Ty daar dan alderliefst na toe, eer dattet wort te laat.
Ick loof sy wachtmen al, daar ick te Nacht meen by te dromen.
Soo Vulkanus dochter te bed is, soo meughje mijn na komen.
Dat meen ick ook te doen.
Nou Karel Oom vaar wel.
Jy oock soo tot weersiens.
nou ga ick oock soo snel Als ’t mogelijck is, om sien weer tot mijn lust te raken: Maar sacht, mijn dunckt dat ick haar deur begin te naken.
Ick sal al stilletjes hier een weynigh blijven staan Tot datse buyten komt, daar komtse even aan.
Grietjen uyt, komt by Karel.
Meestresse van mijn hart, zijt welkom uytgelesen.
Wel Liefste benje daar?
’k docht niet datje hier noch sout wesen.
’k Heb al een weynigh hier ontrent u deur gestaan.
Mijn vader die wou niet heel vroegh na bedt toe gaen, Hy sat by ons en vertelde soo swat vreemde quackjes, Ick worden ’t sitten moe, want siet, ick word wat swackjes, Mit dat ick al een maent over de helft ben, Ick magh niet langer tegen ’t langh sitten, of staen, en Ick houme soo hart als ick magh, om datse gien schant van my sellen seggen.
Latewe hier niet langh staen: maer onse hooft gaen leggen Daer paerden noch wagens rijden, my dunckt dat Venus pruylt, En haer voor het gesicht van onse twee verschuylt In haer Ivoren troon; vermits de flicker stralen, Die uyt u soet gesicht, op my steets nederdalen, Sijn aengenamer, als van Cypres Koningin.
Wie blust mijn brant, mijn Lief, die ’k lijd om uwe min?
Gaen wy mijn troost dees Nacht, vol-enden voort met kussen.
Olphert uyt.
Ja, ga maar soetjens heen, ick sal jou brandt wel blussen.
Nou is de vinck in ’t net, al was hy de droes, of sijn moer, Soo sel hy mijn wil nu doen, of hy raeckt niet levendigh van de vloer.
tSa nou met alle man sel ick hem nu wel dwingen, ’k Wed dat hy nu wel haest een ander liet sal singen.
Kom Jellemer, Karsten, Stoffel, en Wijf, kom allegaer hier, Brengh elck een hamer, en een gloeyent yser uytet vier.
Ick sel hem geesselen, en brantmercken, en ’t vel van sijn vleys stroopen.
Iacomijn, Karsten, en Stoffel uyt, met Hamers en ysers.
Al was hy de Duyvel selfs, soo sel hy ons niet ontloopen.
’t Sal mijn benuwen of ick dese vent wel ken.
Her uyt jou hoer, en boef, dat jou de nicker schen; Jou vagebont, jou guyt, wat hebje hier verlooren?
Saght vrienden, wilt togh eerst ten minsten reden hooren.
De Duyvel hael de hoer, en al de andre rest.
Iellemer haastigh uyt.
Haad deil, haad, haad fest de deil, haad fest, Der master, bruy die drots; de deker met him take.
Kom Jellemer vattem an.
Wat Duyvel sal ick make?
Jou hoeren dop, jy hebt mijn Dochter nu geschent, En soo met kint gemaackt, maar dencktet vry, jy bent Nou lydigh in de knip, ick vraagh met korte reden, Of jy het mijn belooft, en dat met vaste eeden, Of jy haer trouwen wilt?
soo niet, soo sel ick strack Mijnheer de Schout ontbien.
Grootvader hout gemack, Stelt alle vrees ter sy, ick sal jou Dochter trouwen, En als een eerlijck man haer voor mijn huysvrouw houwen.
Hoe kleyntjes singht hy nou, hy temt die wilde vinck.
Gaat Stoffel op mijn lessenaar, daar is pen en inck, En krijgh een vel pampier, jy selme dat beschrijven.
Wel baas ick loop men best.
Stoffel binnen.
’k Sal gehoorsaem blijven.