floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Gy zijt het, blanke stof, gesmeed uyt stale staven; Gy zijt het die mijn lof doet tot den Hemel draven; Gy zijt het Edel swaerd, dat my dus hoog doet treên; Gy zijt mijn opkomst, doch gy zijt het niet alleen; Gy zijt het middel wel, om d'eere op te rechten, Maer vruchteloos, zoo hert en kracht niet mede vechten; Gy zijt het middel wel, 't welk klocke daden doet, Maer moet gedreven zijn door macht, beleyd, en moed.
O roem van mijn geluk!
ô tuyge van mijn daden!
O bloemen van mijn krans!
in plaets van lauwre bladen; O perlen aen mijn kroon!
çieraden van mijn eer, Trompetten van mijn lof, en glans van mijn geweer; Ik die een Ridders naem, door daden, heb verkregen, Voer al mijn Ridderschap in wapen, en in degen; O Ridderlijk Iuweel!
ô Princelijk çieraed!
Dat meenig laffen guyl tot pronk diend over straet, Alleen uyt hovaerdy en ydel wel behagen; Uw roem en is geen roem alleenig door het dragen; Uw opperste waerdy die hangt alleen hier an, Als dat men, daer het diend, u wel gebruyken kan, Tot straf van die misdoet aen deugdelijke wetten, En tot een dwingeland om moetwil te beletten Den goeden zijt gy goed, den quaden gy verstrekt Een geessel, die tot goed het quaed gemoed opwekt.
Wie heeft zich onderstaen mijn eere te bestrijden, Die, tot zijn oneer, niet van my heeft moeten lijden Bedrukte nederlaeg?
wien temd' ik niet de moed, Schoon Ridderlijk in lust van kinds been opgevoed?
Dit is de hoogste lof die ik op 't Aerdrijk voere; Het galmen van trompet, en klank van trommel roere, By gladde vonkken uyt een ys'ren huyt gesmeed, Is my het zoetst muzijk, dat ik ter wereld weet; 327 Den pronkert voerd zijn moed op glans van diamanten, In zijd, en zacht gewaed, geciert aen alle kanten Met peerlen, en met goud, ja lieft de pronk van glans, Daer wapen, en daer swaerd my zijn een lauwren krans; O grooten Strijd-God Mars!
ik stook u offer vieren, En smeulin zoeten reuk gewijde lauwerieren, Ergunt.
Uw Majesteyt ter Eer!
door wien mijn Eere leeft, Mits gy den geenen zijt die my gezegend heeft.
Wie zien ik daer?
Die geen, die schuldig is te buygen Voor uwe voeten, daer de waerheyd zal getuygen Met welke swarigheyd dat ik, geperst door nood, Mijn leven heb gestelt in p'rijkel van de dood, En koom, zoo op den hals, door slinxe omme-wegen, Gegaen uyt Avarik, om mijne dienst te plegen Aen u, van wegen haer die my gezonden heeft, Belegerd in de Stad, daer zy ellendig leeft; Ik bid, op haer verzoek, gebogen hier ter aerden, Als dat het u gelieft, mijn Heer, dees brief t' aenvaerden.
Van wienis 't dat zy komt?
Van haer, die gantsch bedroeft, Uw Ridderlijke hulp, in dit geval, behoeft; Princesse Rosanier heeft dezen Brief geschreven, Waer van de letteren getuyge zullen geven Die zy besloten draegt.
Rosil.
Komt dees van Rosanier?
In plaetze van Princes zoo kus ik dit pampier; Mijn hert verlangt met graegt den inhoud eens te lezen, Om zien wat haer verzoek aen Rosiljon zal wezen.
Hy leest den Brief.
ROsiljon, uwe overwinningen zijn veel en heerlijk; maer onze ellenden swaeren menigvuldig; aengezien onze verstroying; het gantsche land verovert; zoldaten geslagen; mijn Broeder Arionthe om het leven; mijn Koninglijke Vader en ik in onze laetste stad gevlucht en vervolgt; sterkelijk belegerd, en van onzen vyand Celiodante benaut, en omringt; gevende u Edelheyd mits dezen te bedenken, of deze onze benaut heden uwe macht en moedigheden niet en zijn vereyschende.
Door de bedroefde Princesse Rosaniere.
Vereyscht uw nood mijn hulp door dwang van bitter lijen?
Mijn ziel en wil zijn 't eens om voor Princes te strijen; De proef van rechte trouw moet blijken in de nood; Princes zal zijn verlost, oft Rosiljon gedood.
O troost in droeve druk!
daer trouwheyd wil het leven, Ten dienste van Princes, aen Mars ten offer geven; Ten offer voor die geen die gantsch zijn afgemat, Gedreven op de vlucht nu in haer laetste Stad; 328 Den vyand dag aen dag die nadert vast de wallen, En zoekt met roof en moord de Stad te overvallen; Alwaer men door de vrees van droeve nederlaeg, Veel duyzend tranen stort, met zuchten alle daeg; Wat leven leeft hy, ach!
die levend wenscht om sterven?
O Ridder Rosiljon!
wat zag men zielen swerven, Om Koning en Princes te vrijen voor de dood, Waneer hy op de vlucht, en dat ter nauwer nood, Quam binnen Avarik; alwaer zijn onderdanen Zijn Majesteyt, en ook Princes met droeve tranen Verwellekomden, laes!
en met een naer gezucht, Beweenden op het hoogst hun alderlaetste vlucht; Elk burger toonde proef van zijn genegentheden, Bezorgden meer haer Heer, als zy hun leven deeden; Elk troosten, zoo hy kost, het Koninglijk gemoed, En dat onder belost van leven, lijf, en goed; De minste als de meest deed proef van trouwheyd blijken, Elk swoer zijn Majesteyt, in nood niet af te wijken; Maer wat baet goede wil, hoe zeer haer liefde port, Indien het neffens dien haer aen 't vermogen schort?
Waer zijt gy Ridders pronk, my van Princes gegeven?
Waer zijt gy, op wien ik voer al mijn Eer, en leven?
Vecht nu voor haer, die u gestelt heeft in de hand Van hem, die dwingen zal dien trotschen dwingeland; Vecht nu voor uw Princes, eyscht wraek van 't nare zuchten, In jammer, en geschrey, over't bedroefde vluchten Van Koning, en Princes, van Vader en van Kind, Zy, die u gaf aen my, mijn ziel door u verbind, U wederom voor haer te oft'ren my mijn leven, Dit lichaem, deze ziel, ja al wat my gegeven Is van de Goden zelfs, omstutten 's vyands moed, Wiens wraek-lust haekt na roof van 't Koninglijke bloed.
Den God des Oorelogs die zegen mijne leden; Godin der wapenen, op heden aengebeden, Vergun my uwe gunst, op Rosaniers geklag, Waer door ik haer, in nood, mijn bystand bieden mach.
Ergunte!
zoekt met list een voorslag nu te maken, Op hoop het u gelukt weêr in de Stad te raken; Laet list uw voorgang zijn, en dat op zulke paên, Die u, hoe wel enveyl, tot in de Stad doen gaen; En wild, op mijn beloft, daer mondeling verklaren, Aen hare Majesteyt, als dat ik zal vergaren Een macht van strijdbaer volk, met wapens wel verzien; Zegt dat ik ben getroost den vyand 't hooft te biên, 329 De Stad t' ontzetten, Haer haer vryheyd te verwerven, Oft wel gemoed in 't slaen om harent wil te sterven; Oft door des vyands macht mijn leven af te staen; Oft door mijn moed en kracht den vyand op te slaen; Ga, bid ik, spoedig, lact haer deze troost ontfangen; Want die op uytkomst hoopt leeft vreezend in verlangen; Dies ik noch eenmael bid, Ergunte, wild u spoên.
Heer Ridder, bid geen meer, 'k zal 't ongebeden doen.
I. Vertooning.
Alwaer eenige verstroyden Adel, van CELIODANTE geslagen, zich vergadert by ROSILION, onder beloften hem te willen dienen; waer op gepast zijn deze navolgende rijmpjes.
Verstroyden Adel, van Celiodant geslagen, Geeft zich in dienste van den Ridder Rosiljon; Die hem gemoedigt vind als nu de kans te wagen, Met dien, die door zijn macht dees Adel overwon.
Alwaer den Adel aen ROSILION, als Veldt-Heer, den Eed doet van getrouwigheyd.
Den Adel onderwerpt zich Rosiljon te sweeren Den Eed van trouwigheyd, en maekt hun onderdaen De wetten, die men steld, om 's vyands macht te keeren; De Stadt' ontzetten en den vyand op te slaen.
Waer of Erguntus blijft?
zijn lang vertoeven, Veroorzaekt in mijn hert een bitterlijk bedroeven; Ergunte uyt.
Door vreeze, dat hy by den vyand is verspied; Daer komt hy; ach!
hoe is 't Ergunte?
Ergun.
Uw verdriet, Grootmogende Princes!
zal haest ten eynde raken, Indien den Hemel wil begnnstigen de zaken, Die Rosiljon, op uw verzoeken, neemt ter hand; Hy zal, al wat hy kan, vergaren op het land, In wapens stellen, doen trompet, en trommel roeren, Ja nemen in zijn dienst al wat geweer kan voeren, Om wel gemoedigt zoo den vyand 't hooft te biên, Waer van men op een kort, Princes!
de proef zal zien; Dit heeft den Ridder my belast aen u t' ontdekken.
Dit zal mijn Vader, en my tot vertroosting strekken.
330 ROSILION, met alle den Adel, en macht van Krijgs-lieden.
Ten dient geen tijd gespilt, den vyand te verrassen, Hoe kost men beter tijd als nu op heden passen?
Sa helden, grijpt een moed en dring op 't Leger toe, Ik ga u zelver voor daer ik de proeve doe.
Op mannen, mannen op, op, op, op met u allen, Den vyand komt met macht op 't Leger aengevallen, Een yder mack zich reê gewapend, om te slaen; Op mannen, mannen op, en neem de wapens aen.
Trompetten werden gesteeken, Trommels geroert; den KONING en ROSANIERE komen op den tooren, zien na 't Leger, 't welk na een weynig gevecht, werd opgeslagen, en alzoo de Stad ontzet.
Roziljon dient bedankt, Heer Vader, voor dees daed.
Kom, gaen wy hem te moet, met d'Eedelen en Raed.
KONING, ROSANIERE, met eenige Hovelingen.
by ROSILION.
Den Hemel loon uw dienst, en trouwheyd ons bewezen.
Uw lof, ô Ridder!
is ten Hemel toe gerezen.
Den vyand op de vlucht laet Hut en Tente staen, En op uw aenslach is met schande door gegaen; Al 't Leger is verstroyt en t' eenemael geslagen, O aengename troost!
in droeve nederlagen; O blijdschap in de nood!
ô uytkomst in 't verdriet!
Dus lang aen ons betoond, dus lang aen ons geschied; O Hemel!
zijt gedankt voor dien vergunden zegen, Door Rosiljon alleen verwonnen, en verkregen; Die 's vyands voorneem brak, en door zijn Leger sloeg, Al 't volk, doorschrik, en vrees, als stof voor wind verjoeg; Zulkx dat zy, overheert, uw moed en macht ontvloden, U door wiens kracht men ziet het veld verspreyt met dooden; O Ridder Rosiljon!
ik vind uw hulp zoo groot, Dat die alleen my heeft verlost uyt al de nood, En 't uyterste gevaer, waer in ik lag gedooken; Maer ben als nu gelijk een roos, die op gelooken Door dichte doorenskomt; ik ben gelijk de Zon, Wiens glans geen schijnzel aen het aerdrijk geven kon, Zoo lang een dikke damp zijn luyster had betogen; Gy zijt het die mijn glans op heft door uw vermogen; Gy zijt het die na dat mijn luyster was gedooft, My, in mijn nederlaeg, de kroon weêr zet op 't Hooft, 331 Doch!
zal zoo lang ik leef, uw trouwigheydt erkennen.
wie deugd liefd moet zich wennen Te toonen proef van dien, en dat in tijd van nood; Een deugdzaem onderdaen, alwaer 't schoon met zijn dood, En moet hem niet ontzien zich voor zijn Heer te quijten, Schoon hy het leven most in duyzend wonden slijten, Indien daer door zijn Vorst maer eenig nut geschied; Wie dit niet doet, schoon hy wil deugdzaem zijn, is 't niet.
Hoe menig onderdaen heeft zich in dienst zijns Heeren, Begeven op de vlucht, als 't tijd was van verweeren; Zijn leven meer gezocht als 't nut van zijnen Heer.
Ik houd my aen uw dienst verbonden, en begeer Dat gy den vyand wilt vervolgen.
't Zal geschieden, En Rosiljon volbrengt uw Koninglijk gebieden.
CELIODANT vluchtende.
Nu my het onluktreft, en 't bitt're noodlot prest, Nu my mijn volk begeeft, vind ik het vluchten best; Waer heenen wend ik my, waer heenen zal ik dwalen, Daer ik my veylig vind voor 's vyands achterhalen?
Waer keerd Celiodant in dit zijn ongeval?
Waer loop ik, daer ik my verzekert vinden zal?
Waer vlucht ik, daer men my niet zal vermoên te wezen?
Waer gae ik, daer ik mach gerust zijn buyten vreezen?
Waer heen keer ik my best?
wat wegen zal ik gaen?
Hoe zal ik, oost oft west, oft dit, oft dat opslaen?
Ik weet niet hoe ik zal, nochtans moet ik het weten, Indien ik langer toef zal ik mijn zelfs vergeten; Het eerste pad het best, dees lommer loop ik door, My dunkt dat ik gerucht, en paerden trapplen hoor, Ik berg my hier in 't bosch en zal my gaen versteeken.
ROSILION met eenige Soldaten Rosiljon.
Bezet de passen wel, dat niemant door kan breeken, Ik zal hier door het bosch ten noordwaerts op gaen slaen, Om zien wat troepen daer ter vlucht zijn door gegaen.
ROSANIERE, BELLINDE, CEPHISE.
BEllinde!
hebt gy 't al bereyd gelijk ik zeyde?
Princes het is gedaen, de Priesters u verbeyden, En al wat tot den dienst behoeft, dat is gereed.
Mijn ziel de Goden looft, en na den Altaar treed, 332 Met neêr-gebogen knien, by Priesterlijke reyen, Voeg u de moedig neêr daer snaren en schalmeyen, Ter Goden love, na den hoogen hemel gaen, Cephise!
laet ons nu den Gods-dienst vangen aen.
Cephise.
Den dag van ons ontzet met lof-zang en gebeden De groote Goden gaen op-offren, en besteden; Princesse Rosanier, mijn zieltien aen geport Door Goddelijke drift, en heyl'gen yver, word Ten offerand, tot lof des hemels aengedreven, Voor deze zegen ons op heden nu gegeven; En voeg u neffens my met Priesterlijke scharen, Gebogen met de geest voorheylige Altaren; O heyl'ge Gods-dienst!
ô Fonteyn van alle vreugd!
O troost der zielen!
wie vermach dat gy vermeugt?
De dienst des werelds strekt tot lust van 't aerdsche leven, Maer dienst der Goden kan de ziel een wellust geven; Een wellust die noyt wijkt; een wellust zonder end; Een wellust, 's menschen hert op aerden noyt bekend; Een wellust die de ziel verquikt in eeuwigheden; Een wellust die de ziel voed met een hemels vrede, Princesse Rosanier!
wat heeft de Gods-dienst kracht!
Wat wellust word door haar de ziel niet toegebracht!
Laet ons ten reye gaen in lovis heyl'ge Tempel; Kniel Rosaniera!
kniel op dees verheven drempel, Hef hert en handen op, stuur geest en ziel om hoog, Aenschouw dien grooten God, met een neerslachtig oog, En Priester Reyen, die gereet staen, in geleden, Om van der aerden op te voeren ons gebeden In lovis heerlijkheyd, en Goddelijke troon.
Loff zy u, ô God!
die de Koninglijke Kroon, En 't Koningrijk van mijn Heer Vader stelt in waerden, Na dat ze scheenen beyd verlooren hier op aerden; Cephise, laet ons gaen ten Tempel treden in, Alwaer den Gods-dienst neemt op heden haer begin.
ROSANIERE en CEPHISE gaen na den Tempel, alwaerzy nevens twee Priesters, en Priesterlijke Reyen, brand offeren, en nederknielen voor 't beeld van Jupiter, moet ondertusschen musicael gespeelt worden.
ROSILION.
Zoo wie de gunst der Goôn wil trekken op zijn zijde, Die moet aen dezen God zijns herten grond belijden, Met staetelijken dienst van zang en snaren spel; Uw ofterande, Rosanier!
gevalt my wel, 333 Vaer voort Princes!
vaer voort, wild zoo de Goden streelen, Zoo zal den Hemel u geluk en zegen deelen; Ik breng u blijde Maer, den vyand is verraft, En in de vlucht, van my gevangen, aengetast, Dien ik ten hove heb den Koning toe gezonden.
hoe zijn wy aen uwen dienst verbonden, Voor zegen en geluk op heden ons vergunt; Gy zijt het, goede Goôn?
die uytkomst geven kunt, Wanneer de swarigheyd schijnt zonder hoop te wezen, In die, die met geduld de Goôn ontzien en vreezen; 't Is billik, dat ik om de Goôn te loven kniel.
't Is billik dat mijn hert zich neffens uwe ziel In dienst van dankbaerheyd hier voor den altaer buyge, Om aen den Hemel, neffens Priester Rey, te tuygen, Hoe veel wy schuldig zijn aen Iovis Majesteyt, Die 't Rijk verlost heeft uyt een groote swarigheyd.
Werd voor de tvveede mael Musicael gespeelt.
Zoo't nu Princes gevalt Celiodant t' aenschouwen, Die als uw vyand zich tot dus lang heeft gehouwen, Zoo laet ons gaen ten hoof, daer zal Princesse zien, Wat eer, wat dienst en gunst, dat hy u aen zal bien; Die zich, gelijk een God, u waenden t' overheeren, Daer hy nu als een slaef zal buygen moeten leeren, Die u wel eer bedwong met strafheid en geweld, Die is, door Rosiljon, nu in uw dwang gestelt; En moet, hoe zeer de spijt hem knaegt, ontzien en vreezen, Die geene, van wien hy tot nu gevreest most wezen; Hoe schielijk draeyt het rad van 's werelds luk en eer, Die gistren was een slaef, is heden nu een heer, Die gistren was een heer, die moet nu zijn een slave, De Goden zijn alleen gedankt voor deze gave.
Heer Ridder!
gy naest haer.
Ceph.
Als die door uwe kracht En Ridderlijken arm, de daed hebt uytgewracht.
Cephise laet ons gaen Celiodant begroeten.
Ik ben begeerig door 't gezicht, die lust te boeten.
Daer CELIODANT, als gevangen, in 't by wezen van al dat'er ten hoof is, werd begroet van de Princessen ROSANIERE, en CEPHISE.
De Haet verkeerd in Liefd, nu dat Celiodant, Gevangen zijnde, Rosaniere komt t' aenschouwen; Hoe hy haer meer beoogt, hoe hem de min meer brand, Soo dat hy niet en kan die vlamme binnen houwen.
334 CELIODANT, als gevangen, komt met ORONTE.
Oronte.
ik bid, grijp moet, schoon gy nu neêrlaeg lijd, Hoe wel onlukkig, noch zijt gy't geluk niet quijt; De rechte wijsheyd is als dan te recht gebleken In hem die moedig was als't luk scheen afgeweken; De kans als nu gekeert, licht weder keeren kan. Celiod.
Oronte!
meent gy my een hert te spreken an?
Onnodig, noyt en zal't my aen het hert gebreken.
Het ongeval kan't hert zomwijl met droefheyd steken.
Het moedig paerd, hoe wel gedwongen van zijn Heer, Voeld aen het vleesch despoor, doch zuft dies niet te meer, Maer word de moed door dien te feller aengedreven, Oronte.
Ik doe 't om best dat ik mijn Heer zoek troost te geven.
De pleyster, ik beken 't, is dienstig op de wond, Wat nut doet medicijn daer 't hert zich voeld gezond?
Troost geven is wel yets voor die, die troost behoeven; Troost geven laeft welyets de hertelooze droeven; Troost geven is vergeefs daer 't hert noch is gehert, Door moet gewapend, af te weeren alle smert; Troost zoeken dat is kinds, in ramp en nederlagen.
Wie weet in 't ongeval, mijn Heer, zich zoo te dragen?
die, die 't ongeval, hoe swaer het is, niet acht.
Wie voeld in 't ongeval zijn moet van zulken kracht?
Die, die het ongeval toe-eygend aen het leven.
Wie leeft'er, die zijn moed die krachten zijn gegeven?
Vader!
vraegt gy wie?
zie hier, hier is de man, Ik ben 't, ik ben de geen die zich zoo dragen kan. Oronte.
Nochtans kan ik, mijn Heer, uyt uw gelaet bespeuren; Dat gy inwendig u genegen voeld tot treuren.
Niet om dat my de moed verflauwt door 't ongeluk, O neen!
dat 's d' oorzaek niet.
Wat oorzaekt dan uw druk?
Nocht ramp, nocht ongeval zijn oorzaek van mijn smerten, Maer 't is wat anders dat ik heden neem ter herten?
Op tweederley manier ik hier gevangen ben; Gevangen, zoo dat ik noyt los geraken ken; Gevangen, vangt my yets, 't geen ik niet kan ontkomen; Gevangen zijnde, zal my 't leven zijn genomen; Doch Vader!
zoo ik my op u alleen vertrouw, Vind ik het raedzaemst dat ik niets verholen houw, Voor u, van al wat ik in 't hert zoud mogen dragen, Gy zijt het doch alleen, die ik mijn nood wil klagen; Ik bid u, luyster toe, en let op 't geen ik spreek; Schoon ik bedoven nu in ramp en onluk steek; 335 Schoon ik van Rosiljon gevangen ben genomen, En lijd de grootste smaed die Princen op kan komen.
En boven dien in mijnes vyands macht gesteld; Dit alles is het niet dat my, Oronte, queld; Maer liefde is 't die my het herte plaegt met vreezen; Ik lief en vrees dat liefde my mijn dood zal wezen.
Hoe Heer!
hier blijkt de proef van uwe zeggen niet; Hier zoekt gy ymmersttoost in uw bedroeft verdriet; Hier zijt gy zonder moed in 't geen u komt te vooren.
't Is waer, 'k had 't noyt gedacht al had men 't my gesworen; Ik vind de liefde, laes!
al van een hooger kracht, En van een vreem der aert als ikze had verwacht; Ik meende in mijn borst haer vlammen uyt te doven, Haer vlammen die in my de reden gaen te boven; Oronte, ach!
ik weet niet wie ik bin.
het schijnt uw hert ontsteken is met min.
De min, och ja!
de min heeft my het hert bezeten.
Mach ik de naem van haer, die gy bemind, niet weten?
Oronte ja, de oorzaek van mijn vier, En heete minne-brand, helaes!
is Rosanier.
Is 't Rosanier?
Zy is 't, zy is 't, wiens lieve lonken, Als sterren, voor mijn oog op heden helder blonken, Toen zy ten Hove my met een beleefde groet Bejegende, ontstak de min voort mijn gemoed; Gevangen, en verlieft, verlieft en weêr gevangen; Gevangen, en gewond, gewond door liefds verlangen; Hoe d' uytkomst wezen wil van mijn begonnen min, Ik min, doch zonder hoop, mits ik gevangen bin; Eer ik gevangen was bestond ik haer te plagen; Nu ik gevangen ben moet ik haer liefde dragen; Eer ik gevangen was ik om geen minne dacht; Nu ik gevangen ben voel ik der minnen kracht; Doch, vreeze my voorzeyd,dat ik niet zal bedyen, Vermits my Rosanier nu niet zal mogen lyen; De redens leeren 't my, ik kan 't zeer wel verstaen; Ik die haer vyand ben, zoud zy die minnen gaen?
Haer vyand?
Ia geweest.
Celio.
En zal 't noch moeten wezen, Hoe wel de vyandschap, die ik haer droeg voor dezen, Nu is in liefd verkeert, in liefd verkeert met mijn, Maer vrees dat zy als noch mijn vyandin zal zijn; Oronte, dit zal my een wreede dood doen lijden.
in dees uw quel ben ik van herten blijde.
Hoe blijde?
zijt gy blyd in 't geen dat my verdriet?
Ia Heer, in uw verdriet ik vrolijkheyd geniet.
336 Celiod.
Oronte, wat is dit?
hoe, spot gy met mijn klagen?
Uw klagen teeld my vreugd, mits ik u liefde drage.
Uw zeggen schijnt my vreemt, hoe kan dat liefde zijn, Dat gy nu vreugde schept in mijn verdriet en pijn?
Liefd is van ander aerd, Liefd is zoo van vermogen, Dat vrundschap in een vrund geen droefheyd kan gedogen, Ten zy met medely; de liefde is te teer, De droefheyd van een vrund doet rechte liefde zeer; En u in tegendeel, baerd dees mijn droefheyd vreugde; Oronte schept zijn vreugd, laes!
uyt mijn ongeneugde, En noemt het liefde.
Oron.
Ia, och ja!
Hoe kan dat zijn?
't Kan zijn.
Niet in der daed.
Maer in de schijn.
De redens zullen u, mijn Heer, de waerheyd leeren.
Zoo most gy waerheyd dan eerst in de schijn verkeeren.
De waerheyd, Heer, kan noyt te recht bestaen in schijn; Daer schijn voor waerheyd gaet daer kan geen waerheyd zijn; Met waerheyd zal ik u mijn rechte liefd verklaren, Dat ik mijn vreugd geniet alleen uyt uw beswaren; Mijn Heer Celiodant vind zich door liefd beswaerd, En die beswaren is mijn vreugd en blijdschap baerd; Mijn Heer liefd Rosanier; niet zoo?
Ik draeg haer minne.
Die min baerd vrees, de vrees, geeft quelling aen uw zinnen; Die zinnen-quelling maekt een droefheyd aen het hert, En deze droefheyd is 't die u alleenig smert; Nu deze droefheyd u het herte komt te raken, Zal ik uw droefheyd tot een blijde uytkomst maken; Dies ben ik blijde, zoo dat liefd mijn blijdschap voed, In liefde, die door vrees uw herte droefheyd doet; Kan nu mijn Heer verstaen dat ik de waerheyd spreke?
Oronte, ja, indien u niet en zal ontbreken Het geen gy u vermeet; wat uytkomst zal'er zijn?
Wat uytkomst, ach, helaes!
in dees mijn droeve pijn?
Ik weet een middel aen den Koning voor te leggen, Dat hy u de Princes ten Echt niet zal ontzeggen.
Wat middel mocht dat zijn?
Ik weet raed.
ey raed my doch!
in dees mijn droeve staet.
Ik zal op heden zelfs zijn Majesteyt gaen spreeken, Ontdekken hem de liefd waer meêgy zijt ontsteken, En doen verzoek aen hem, dat hy, na vast besluyt, Uw Hoogheyd, de Princes, als uw gewenste Bruyd, Ten houwelijk belooft; wat reden, oft wat wetten Zullen zijn Majesteyt de zaek te rug doen zetten?
337 Indien hy reden volgt, zal hy niet liever zien, Mits dien zijn Rijk hier door groot voordeel kan geschiên; Hy, die nu afgemat door d' Oorlog, lang bestreden, Niet anders wenscht in 't Rijk als een gewenschte vrede, En kan bequamer niet bekomen zijn begeer, Als dat hy dit verzoek van u voldoe, mijn Heer!
't Is ongetwijffelt, als hy overweegt met reden, Uw staet, uw macht, door welk hy dus lang heeft geleden Een swaer vervolg, geperst, bestreden jaer op jaer, Gedreven op de vlucht nu hier, dan weder daer, 't Is ongetwijftelt, als hy dit zal overleggen, Of hy zal de Princes Celiodant toe zeggen; Te meer, als hy bedenkt zijn lang geleden strijd, Daer by dat gy noch groot van bloedverwanten zijt, Die uwe nederlaeg met wapens zullen rechten, Geduerig zijne Rijk bestrijden en bevechten; Dit zal zijn Majesteyt naer uwen zin doen gaen.
Zoo hy de zake kost, gelijk als gy, verstaen; Dan doch ten kan niet schaên zijn Majesteyt te spreeken; Dies ga Oronte!
ga, en let of gy geen teeken, Van wel-gevallen zult bespeuren; wanneer gy Zijn Majesteyt ontdekt de liefd en min van my; Ga heen, Oronte!
ga, en ik zal met verlangen, Uw komst verwachten, om hier antwoord op t' ontfangen.
Vier de handeling.
KONING, ROSILION, RAEDS-HEEREN, zoo veel Edelen en Hovelingen als men kan by brengen.
GY Heeren, Helden, en vermaerde Edel-lieden, Pilaren mijnes Rijks, en steunssels mijns gebieden; 't Is Koninglijke plicht dat deugde word erkent, En dat men deugd beloond, in die, die zich gewend Te treên in deugden sspoor, om op den trap te stijgen, Alwaer men Ridderschap en hooger eer kan krijgen; Een lagen onderdaen, die 't welvaert van zijn Heer Beyvert met zijn bloed door wapen, en geweer, Die stelt zijn stappen daer de deugde hem doet pogen, Om op te treên in staet van heerelijk verhoogen.
Heer Ridder Rosiljon!