floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
O inoode lust, die my heeft weten te bereyden Een net van swaricheyt, om uyt den wegh te leyden Van mijne welvaert, en die daer by mijne siel In't doncker hol van 'tquaet soo lanck verduystert hiel... k'betrou my op de hops van eens verlost te wesen Door hulpe van den al, en dat hy sal ghenesen De wonden die ick draegh, het gen mijn sonden sijn Als Fondamenten van dit lijden ende pijn, geeft dat toch mijnen geest in dese swaericheden Eens mach de weerde van uwe almoghenheden Bereycken en verstaen, om vanden helschen brandt Bevrijdt te sijn door hulp van u machtighe handt... nu gaen ick mijnen weerd' en Meester eens bevolen De lorghe van sijn vee om niet te laeten stelen Dat ick bewaeren moest, en hem bedancken, dat ick van hem inde noodt de eere heb ghehadt Van sijne goede gunst om my te onderhouwen En voor den cost alleen heb verckeus leeren stouwen, Om dat ick weten sou hoe 't in de werelt gaet Met hem die proeven wilt wat dat is goet en quaet ghelijck ick heb gheproest, te weten een goet leven By mijne ouders, daer ick me con voedtsel geven die ick heb swert ghemaeckt Aen mijne teere siel, wanneer ick was gheraeckt En slave vande sond By quaet gheselschap, neen, om die niet te verliesen Gaen ick eens wederom, den wegh der deughden kiesen Tot mijne salicheyt, ick ben ghenoech gheleert, hy is gheluckich die sijn selven eens bekeert.
LESTE uytcomen.
Annasses met sijn heel huysghesin, in groot verlanghen sijnde, om te weten waer dat osias sijnen sone sich mocht onthouden, en overslucx door een vaderlijck medelijden beroert sijnde, en bedenckende wat al perijckeleuse voorvallen de broose jonckheydt ontmoeten can, om in het verderf van haer jeught en verlies der siele salicheyt te comen, alsmen aen de selve den toom der losse vrijheydt al te langh gheeft, comt ondertussen den verloren sone Osias in sijn vaders huys naeckt ende bloot, uytgheteert van d'armoede, en vol berouw van sijn sonden, worpende sijn selven als een bekeerden sondaer voor de voeten van sijn vader segghende vader ick heb ghesondicht teghen den heer en teghen u, nu en ben ick niet weerdigh meer om uwen lone ghenoemt te worden, waer over den vader, sijnen sone omhelsende den selven heeft ghekust en in ghenaede ontfanghen, doende bereet maecken een costelijcke maeltijdt met het soet gheluyt van snarenspel.
In teecken dat niet soo aenghenaem en is aen Godt als het bekeeren van eenen sondaer.
Manducomus & epulemur, quia hic Filius nieus mortuus erat, revixit, perierat, inventus est, caeperunt aepulari.
Den outsten Broeder Amadis daer en tusschen codende uyt het velt in sijn Vaders Hof en hoorende het soet gheluyt van snarenspel sonder kennisse vande oorsaeck, en daer naer verstaende door den knecht sijns Vaders dat sijn Broeder Osias ghecomen, en vanden Vader seer vriendelijck onthaelt was, die daerom het ghemmere Calf had doen dooden, is seer belghsuchtich en ten uytersten vergramt gheweest, en weygerende sijnen Broeder te verwillecomen, wort vanden Vader ghestilt, segghende al dat ick heb is voor u, en alsoo in vrede ende volle rust ghestelt sijnde, omhelst ende kust sijnen Broeder Osias, hem voeghende by het geselschap, heeft mede vrolijck ghe weest en sijnen Broeder vriendelijck ontfanghen eyndende met een Ballet.
Daer een Sondaer wort ghevonden, Die versmeort is in doodts sonden, Is veel arger als de doodt, Mits de ziele staet in noodt, Om het helsche vuer te erven, Als den sondaer comt te sterven Maer hy wederom verijst, En sijn ziel met i'leven spijst, Als de sonden hem berouwen, En met een oprecht betrouwen, Voor sijn sondich herte slaet Godts ghenade open gaet, Om de sondaers te ontfanghen Daer de Enghels naer verlanghen, Dat hy weer eens op mach staen Die te voren was vergaen, En verloren in sijn sonden Maer weer door berou ghevonden, sulck berouw is groote deught, En noch grooter s' hemels vreught.
Manasses en Rosana uyt.
Mijn dochter, Rosa.
Heer vader, wat is van u believen man.
'k ben keurich, ofter sijn ghebrocht eenighe brieven Van 't Conincx post comptoir... seght my wat is daer as... ros.
O neen, maer soo van daegh den knecht my condtsc hap gaf, Dat ick terstont eens moest by mijn vrou moeder comen Mits sy scheen sieck te sijn ghelijck ick heb vernomen, dat sy den heelen nacht aoor eene qualijck vaert, gheen u er gheslapen heeft, dat haer veel vreose baert Van meer verarghenis soo sy moet blijven leven Man.
sga.
Hoe comt da men terstont aen my dit niet quam seggen Die is den eyghen man, ick ben daerom ghestoort Rosa.
Ick bid verschoont my toch, want ick heb 't eerst gehoort Voor 't opstaen vande son, hoe sou het my dan lusten Soo vroegh te comen by heer vader, die noch rusten En lagh in diepen slaep... ick hoop het sal vergaen.
Dat hop ick med' want daer hanght mijne welvaert aen... Heeftmen den medecijn by haer niet eens doen haelen... ros.
O jae, man.
wat seyt hy dan? ros.
Dat het sijn oude qualen Van dompen uyt de maegh, en dat se is ghequelt Met flaute aen het hert, en tussen beyden spelt Het pijnelijck graueel datse niet can ghedueren.... den mensch catijvich is, en moet veel leet besuren.... man.
Heest haer den medecijn doen maecken jet ghereet, ros.
Jae een cleyn poyerken, daer sy me leyt en sweot, wil laetse rusten dan, en doet daer wel op letten, ick gaen terstont daer by om haer pijn te verserten, met goy vermaninghen, hoe datmen op de doodt Moet peylen, sonderlingh wanneer men is in noodt door overval van quael, die ons soo haest comt vinden, als 't godt maer en belieft, toch hy besoeckt sijn vrinden, wy weten dach noch ur, het leven is maer droom, elck pooght de doodt t'ontvlien, om datse baert veel schroom, Rosana binnen.
En niet soo seker is daer wy voor moeten swichten Wanneer sy maer en comt, en nochtans wy verplichten Ons hert aen soo veel sorgh, oft meeuwigh leven sou, Maer als de doodt ghenaeckt, verkeert de forgh in t'ou... ach is den tijdt niet cort en over snel van ganghen Dat wy naer tijt verdrijf noch daeghelijckx verlanghen, En niet en weten dat met eenen ooghenblie Al seffens cort, om ons te brenghen in veel schrick, Soo wy den tijdt niet wel naer Godts ghebodi besteden, En dat daer door de doodt ons brenght in duysterheden, wie tracht naer hooghen staet oft glori rijcke eer Naer wulpse waensucht, als de genus die nimmermeer Versaeyt en sijn om stets den rijckdom naer de streven Die ons geen salicheyt, veel min geluck can geven, Soo dat een arrem mensch die bedelt sijnen cost Veel meer gheluck heeft, want hy is daer van verlost, Wat voordeel heeft een heer meer als de bedelaeren Niet dan den balsem, om naer t'sterven te bewaeren Sijn afghestorven lijf voor t'rotten langher tijdt Als van een arrem mensch, die oock is t'leven quijt... Ach, schoon ick ben begaeft met rijckdom, en veel goeden Veer is van my de sorgh om die soo te behoeden, Dat ick daerom den Heer niet altijt loven sou, Geen ander leet my quelt, als t'eeuwich nae berou, Om dat ick aen mijn soon heb mijn verlof ghegeven Om landen in te gaen, die nu misschien een leven Vol armoy lijden moet, als menichmael ghebeurt Datmen een quay Fortuyn seer langhen tijdt betreurt, osias half naeckt als een bedelaer uyt sonder dat hy van den Vader ghesien wort.
Als sy ons overcomt, toch 'k hops Godt sal hem spaeren, En boyen al sijn siel voor ongheluck bewaeren.
Dat sy noyt uyt den wegh van het gheloof en treedt, en in wellusticheyt al haeren tijdt besteedt.. de keuringh van haer doen in goet ost quaet te minnen My daeghelijckx bekoord en seer ontstelt mijn sinnen, Om dat hy my niet eens en schrijst waer dat hy is, k'waer als verresen, wist ick sijn ghesteltenis.
'k sien hy en kent my niet, nochtans het medelijden Dat hy met d'armen heeft sal mijnen geest verblijden In het ontfanghen van een aelmoes uyt sijn handt Mits dat mijn vader is, die inde liefde brandt Tot sijne kinderen, om aen hun troost te gheven.
Manasses siendo osias sonder hem te kennen.
Sie daer een waere schets oft teeckeningh naer t'leven, van swerelts slavernij seer geestich af ghebelt In desen bedelaer, osias.
mijn herte wort ontstelt, Bedroeft, en dor als hoy, jae schijnt gheheel bedorven, dat natuur ghelijck vervremt, is af ghestorven Van haere eyghen cracht, daer noch de jeught in is Van haeren ouderdom, man, wonder ghesteltenis Van een behoeftich mensch, die armlijck wort geboren Dat sulcx waerachtich waer, osias waer verloren.
Osias, wat is dit, dat woort maeckt my beschaemt, om dat mijn soon, die oock Osias is ghenaemt, uyt mijne ooghen is, en nu misschien moet proeven, ghebreck en arremoy, sou ick my niet bedroeven, alsmen dat overdenckt, osias.
Ach, dat hy maer eens wist De waerheyt, die in haer ghevoelen niet en mist Van t'gen hem vreese baert, den man sou misschien sterven Door droefheyt... ach hoe sal ick dan mijn vader derven Ontdecken dat hem voor sijn oogh verholen schijnt En siende niet en kent, ach, al mijn cracht verdwijnt Door de ontsteltenis, en begint te verflouwen.... wat sal ick doen, k'en can mijn selven niet meer houwen... ick wil hem kennis doen, en vallen soo te voet, o neen osias neen, siet eersten wat ghy doet, de doodt sou hem misschien van blijschap t'hert doen breken... man.
K'hoor desen bedelaer noch van osias spreken, Misschien dat hy hem heeft ghesien.
Iae hier ontrent De bedelaers die sijn de werelt door bekent Man En reysen over al, soo sou hy connen weten Waer hy verschuylen mach, osias.
Die sich eens dorf vermeten Te openbaeren daer mijn vader naer verlanght, En daer al sijnen wensch uyt keuricheyt aen hanght, de reden my bedwinght, ick moet het openbaeren Om door t'langh veynsen hem niet meerder te beswaerem, Dus gaen ick daer eens by... k'en wacht gheen ooghenblick... mijn edel Heer, ick bid een aelmoesmanas k'verschrick... o hemel wat is dit ist waerheyt oft ist loghen... want dit mijn soon niet is, soo vind ick my bedroghen, Mits hy hem wel ghelijckt... wat gaet my aen... ick mis, en dool in mijn ghepeys... sou de ghesteltenis van een cloeck edel man soo seer verandert wesen, Schoon dat hy hem ghelijcktemen heeft sulcx meer voor desen Al menichmael ghesien... ghelijckenis en geest Geen vaste sekerheyt... den armen bloet die beeft, En is noch meer ontstelt als ick... hy doet my suchten, osias.
K'ontdeck my, mits ick d'eyghen hert niet can ontvluchten, hy valt den Vader te voet.
Heer vader, k'ben u soon dit anders niet en vraeght Als uwen seghen door de sorghe die ghy draeght Om uwen jonghsten soon Osias eens t'aenschouwen, ghelijck ghy hem siet staen, met een oprecht betrouwen, dat ghy dermherticheyt aen hem vergunnen sult, t'wijlen dat ick die u soon ben, k'en mijn schult, Want ick heb teghen u en teghen Godts bevolen, ghesondicht, en de eer van u gheslacht ghestolen... ick heb de straf verdient, jac om te sijn verdoemt, Niet weerdich dat ick meer u sone wordt ghenoemt.
Vergheest my toch t'misdaet soo dwaeselijck bedreven, Die niet meer weerdigh ben een uer op d'aerdt te leven, de vuyle wellust heeft my blindelinghs verleyt, naer het oncerbaer huys door mijn lichtveerdicheyt.
Manasses om helst hem.
Mijn soon ach ick wil u in min ghenad' ontfanghen, Terwijl ick heb gheweest in't uyterste verlanghen Naer uwe wedercomst, mijn alderliefste kint, ick sterf van vreught, dat ick, die u oprecht bemint, en als mijn oogh wit lief, u noch eens heeft ghevonden Met een droef herten leet van u bedreven sonden... mijn soon.... soon, ick beswijck... osius.
Mijn vaederman.
Mijnen soon, Seer wijselijck bedacht, om dat ghy de gheboon Van Godt voor ooghen hebt die u noyt sal verlacten, Want 't is den vader van bermherticheyt, die 't haeten Der sonden meerder acht dan allen het gheniet Des werelts rijckdom, diemen inde werelt siet Wanneer den mensch bekeert....... Godt wil u dan beschermen.
Sijt overwillecom, k'ontfangh u in mijn ermen... ghebenedijt moet sijn eeuwich in eeuwicheyt, osias Den Salighmaker, die my thoont bermherticheyt.
't is waer mijn lieven soon, ghy moet den Heer hier maaken.
boven Voor mijn weldaeden niet, maer om sijn grati loven.
Dat hy u wederom heeft in mijn huys ghebrocht En vande doodt verlost, waer aen ghy waert vercocht, gheluckigh, die hy door berouw soo comt vermaenen.
Rosana versehijnt en siet dese ombelsingh aen.
Dan vanghtmen suchten aen met uyt gestorte traonen... man.
O groot gheluck dat ghy ghekeert sijt wederom En niet door tquaet verwelckt gelijck een weecke blom, Rosana.
Wat wonder saeck is dit, soo vrindelijck t'onthaelen Een arme bedelaer, die misschien is vol quaelen Van schorfte seeren oft een ander quaet ghebreck Dat jemand schaeden can, wel wort mijn vader geck In sijnen ouden dach sijn traenen te verstorten En dan weer bly te sijn, 'k en weet wat hem mach schortem Om eenen bedelaer..... wat isser dat u treckt Tot weedom, en dan weer daer naer tot vreught verweeckt, 'k vrees voor u qualijck vaert met jemandus soo te hangen, Geest aen den gooman jet, en laet hem daer med' wand'len.. is Godt niet aenghenaem datuien te veel betrouwe Aen diemen niet en kent, en misschien een rabouwt of 't deugheniet can sijn.... maenas.
Mijn dochter, wil niet vresen, 't is aer ghenaem aen Godt dat wy bermhertich wesen Ter liefde vanden Heer, en thoonen troost en baet Aen jemand?
Die ghestelt is in een droeven staet Van arm miserien, catijvich en allendich Naer lichaem ende siel, en datmen daer uytwendich Een volle proef van heeft als desen, die misschien U al te naer bestaet.
'k en heb hem noyt ghesien, maas.
Iae noyt in desen staet, Rosa.
wie was hy van te voren, man.
Van een en t'selve huys ghelijck ghy sijt gheboren, Rosa.
Wel is het dan mijn broer... ach broeder sijde gijt... osias mijnen broer, hoe onvoorsins verblijdt ghy nu het heel gheslacht... osias.
Rosana mijn beminde En liefste suster, die ick als te voren vinde, ghesont en wel te pas met het heel huysghesin, Wat vreught is dat voor my, Rosa Mijn broeder ick bemin, En acht u als te voor soo heerlijck in u wesen.
Waer it vrou-moeder dan, osias.
Sieck, maer terstont genesen, als sy u maer en siet naer lijf en siel ghesont En dat aen haer u comst met blijschap word vercondt Rosana binnen.
G'lijck ick sal gaen doen, den Camerlingh.
Hoe sal dat hert verquicken En in't bewillecomen van haeren soon, verschricken, die haer soo menichmael door sorghe heeft verstroyt, Toch daer 't gesicht op straelt, daer wort het herr ontdoyt.
Sijn Moeder Aurelia in't nacht ghewaet uyt.
Waer bent mijn soon Rosaen!
Rosu.
Vrou Moeder voor u ooghen Aurelia.
Is dit mijn soon, soo naeckt, dat can ick niet ghedoo ghen.... mijn soon, soo slecht en arm, berooft van al sijn goer?
O si au, digitized by google, o siau!
Ghy dooght vrou Moeder, dat osias u eens groet, En kust onweerdichlijck u teer en edel handen, aur.
Mijn soon, ach ick ghe voel mijn hert in liefde branden, Die tot mijn groote vreught u kennis my ontdeckt, En dat het bloet den seylsteen t' yser treckt Naer u ghetrocken wort, om u mijn gunst te thoonen, En met meer liefde als te voren te beloonen, osias.
Ick danck u vande eer, en over groote deught, man.
K'wil dat een jeder sich ten vollen nu verheught Ter liefde van mijn soon, die doot was om sijn sonden En nu heirlevende, verresen en ghevonden..... datmen op 't heerelijckxt bereyt een hof bancket Met soete snaeren spel, en op de taefel set Al wat te crijghen is, k'en wil geen costen spaeren, Om d'eer van een bekeerden sondaer te bewaeren, Dat mijnen sone is, ras maeckt hem oock bereet Alle noodtsaecklijck heyt tot een princelijck cleedi Soo costelijck verciert als jemands can bedencken Om een heirboten siel ter liefde Godts te scheicken,, k'en vraegh naer gelt noch goedt waer dat gebleven is, Want 't is verganckelijck, maer de verrijsenis Van een verdoolde siel can d'Enghelen verblijden.. wie sou hem onder 'menschelijck gheslacht vermijden Te brenghen voor den dach al datmen peysen can Vant daer en is aen Godt niet aenghenamer dan 't bekeeren van een siel, en doet hem schoon cleeren aen.
Laet alle druck nu daelen, Om nu de schaede van mijn broeder in te haelen.
Die hy gheleden heeft door tijdelijck verdriet, dur.
Als maer de siel wel vaert, achtmen de schade niet.
De onderdanen sijn verplicht aen d'overheden, Om hunne achtbaerheyt, man.
Dat leert de ware reden Die sich bekeert, en niet en blijft ghelijck hy was, Verrijst naer 't sterven als een Phenis uyt sijn asch.
Verschijnt een hof bancket daer altemael acusitten en eton.
E osias.
gitized by google osias.
Ghelijck naer Josephs schuur het volck eens wert ghedreven In hunnen honghers noodt om t'onderhouden t'leven Met graon dat hun gebrack, soo dieef den noot my oock Mits dat ick hallef was vergaen als eenen roock, Door t'armelijck ghebreck, om my te onderhouwen En voor een handt vol draf de verckens te gaen stouw u, ghelijck ick heb ghedaen, naer dat ick al mijn gelt Met de bedriegherij des werelts had verspelt, Naer dat ick my door lust lichtveerdich liet verlocken En viel daer me in schand, toen ick als fiel met stocken Ten huys wert uytghejaeght, en door Godts in spraech noch In't hert daer naer verlicht, om van het aerts bedroch Te walghen, en my rot leetwesen te beweghen Door hope van berou, ghelijck ick heb ghecreghen man.
Dat is de voorsorgh die Godt tot sijn dienaers draeght Om dat een traentjen van berou hem meer behaeght Als al het offer vuur dat uyt op d'aerde brande Tot sijnen grooten lof, waer door men uyt de banden Van sijne sonden raeckt.
als ick bedenck den druck, die ghy hebt nyt ghestaen met soo veel ongheluck, Soo word ick kout als ys, en inden geest verslaghen Hoe dat ghy desen last, uw' soon hebt connen draegen, hoe dat ghy inden noodt, soo armelijck veracht, Verstooten en verschupt den tijdt hebt omghebracht, En hoe ghy alleen dit verdriut cost overcomen, osias.
Door huipe van een boer, die my had aenghenomen In sijnen verckens dienst, en soo ben ick verlost van meerder slavernij, want ick die voor den cost Door t' land' gaen drijven moest, en had naer mijn gezeghen gheen broodt ghenoech, dus heb ick my wel moeten voeghen Om eęckels t'eten met de verckens, en dan draf ghelijck den armen boer aen sijnen verckens gaf.
Mijn broeder is dit waer, hoe cost ghy dat verteren, osias.
T'gen' door den noodt gheschiet dat doetmen altijdt geren, aur.
Een sulcken droeven lot baert my een sware pijn Als ick dit overdenck... man.
De schoone Sonneschijn Des Homels seghen can een volle beeck doen drooghen Schoon sy vol water is, de tranen oock in d'ooghen Van een bedruckte siel, stelt dan uyt u ghemoet De droefheyt door de comst van uwen soon, die doet het gen' ons nu beswaert, als nu gheheel vergeten, aur.
Geen onghelijck soo groot t'wort met den tijdt versleten.
Sijt vrolijck met ghenucht, en maticht uwen rouw, dan sult ghy sijn bekent voor een volmaeckte vrou.
Wort op instrumenten ghespelt.
Amadis alleen uyt.
Wat oversoet gheluyt van spel dreunt in mijn ooren, sulck eene vreught ben ick gans onghewoon te hooren In mijn Heer Vaders huys, terwijlen dat den man Seer oudt van laeren is, die qualijck meer en can Verdraeghen het ghewoel des werelts ydelheden.... 'k en weet wat peysen, noch ick en verstaen de reden Van des ghenuchten niet... dus wil ick dat den knecht Eenen knecht uyt en in.
My daer van condschap gheeft..... comt hier by my, en seght, wat datter gaende is, wilt my de saeck ontdecken Oft ghy sult uwen Heer tot onghedult verwecken, knecht.
Sulcx waer my leet, ghesien dat my niet aen en gaet.
Spreekt dan de waerheyt uyt van t'gen' is goet oft quaet, knecht.
Mijn heer als t u belieft, ghesien dat uwen Broeder Van daegh ghecomen is tot vreught van uwe Moeder En vader, die t'ghemeste calf doen slaeghen heeft, da hy seer mild, aen hem alsnu ten besten geeft, Mits hy hem wederom naer langh gewenscht verlangen Om sijne wedercomst heeft in sijn huys ontfanghen... Amad.
Ist waer, knecht.
G'heelijck ick segh.
K'gheloof u...... nu ist tijde Dat ick my haest vertreck eer dat ick berst van spijt, knecht.
Ick bid u binnen comt en hebt geen quaet vermoeden, amadis.
Sulck een onthaelingh can de schade noy verhoeden, Die ick nu lijd' in mijn gherecht kints erref deel... Terwijl osias nu sal trecken eens soo veel Als eyghentlijck aen hem met recht wel toe sou comen, En wort daer door mijn recht niet dieffelijck ontnomen?
Bewillecomt u broer, en geeft aen hem de eer van u by wesentheyt.
dat doen ick nimmermeer, 't bedroch dat is te groot, toch seght aen mijnen vaedet, dat ick hem spreken moet.... ick wil hem dit wat naeder knecht binnen.
Doen blijcken tot mijn leet, 'tgens ick beclaegen mach, Schoon hy daer doot verloor het vaderlijck ontsach Dat teghen d'eere strijdt, al sout my eeuwich spijten De reden leert, als datmen jemant mach verwijten, ten Sijn onrechtveerdicheyt, aen my soo dom begaen... maer holla niet te stout, hoe sal ick dit bestaen, dat ick mijn vader sou soo lichtelijck vergrammen Door onghehoorsacmheyt, en vrees ick dan geen ylammen der helse duysternis?
Die lichtelijck een kindt tot sijne straf verdient?
't is waer, maer evenwel, 't is qualijck te verdraeghen Te doen jet tegen recht, men mach de schad' wel claegen Aen diese helpen can, ghelijck mijn vader doet Met te verhandelen dat hy my gheven moet Als oudtsten soon van 't huis.
Mannasses uyt.
Wel soon wats dit te segghen, dat ghy u soo ontstelt, amad.
Een rijp'lijck overleggen Van het groot onghelijck dat Amadis gheschiet, mannen.
Mijn soon dat waer my leet, Amad.
Heer vader niemandt niet, als ick dit leet ghevoel, wanneer ick gaen bepeysen, hoe dat osias heeft sijn erfdeel in het reysen, ouna.
Oonuttelijck misbruyckt, verdobbelt en versmeert, En in bordeelen met vuyl hoeren daer verteert gans teghen uwen wil uyt vrees van qualijck vaeren... en ick, die u nu heb soo veel verloopen jaeren, ghetrouwelijck ghedient, en oock geheedt naest Godt, jae nimmermeer versuymt te volghen u ghebodt Naer de ghehoorsaemheyt, die kinderen sijn schuldich Aen hunne ouderen, jae was altijt verduldich.
G'hebt noyt voor mijnen loon ghegheven boeck oft geyt.
Om te verteren met een vrindt in vrolijckheydt, maer die onnuttelijck in wereltse plaisieren Sijn goet verquist heeft sietmen als een afgodt vioren En hooghe eer aen doen, jae geven wederom Dat hem niet toe en comt, heb ick geen reden, om My sulckx te trecken aen?
datmen hem sal onthaelen Met sulcken gunst, die noyt de schaede can betaelen Die ick daer door nu lijd, man.
mijn alderliefste soon Ick bid' u weest ghestilt, hy vindt hier naer sijn loon Die t'ongelijck verdraeght, vercort dan niet mijn daegen In 't levens ouderdom, het sal aen Godt behaeghen Want ghy verduldich sijt.
Verduldicheyt die schroomt Voor d'onrechtveerdicheyt daer ghy my med' betoomt Tot naedeel van mijn recht, door t'dracyen van veel huycken En dat Heer vader soo deft misbruycken De reden tot mijn schad' man.
wel wat is dit geseyt Amad.
Heer vaeder, soo ick u met alle soeticheyt mach vraeghen waer den sin van u ghenegentheden het meesten in bestaet, man.
Te volghen maet en reden Amad.
Dat is den grondt van t'recht, man.
Wie twijfelt amadis Amad.
Ick want de twijfelingh dreyght mijn bederffenis En onderganck van recht 't geen my was aengheboren, door onghelijcke gunst alsnu gheheel verloren, wanneer aen mijn broer noch eens gegeven wort dat aen my toe behoort, com ick dan niet te cort In mijn kindts erfghedeelt?
Ten aensien vande giften, daer ghy hem med vereert?...
Wie sou daer uyt niet siften, een onverwacht bedroch dat my belghsuchtich maeckt, en renen van gramschap geeft.... maer.
Mijn soon ick bid' u staeckt dit quaer ghevoelen toch, en wilt my niet mistrouwen, Ghy sijt mijn outste kindt, daer ick u oock voor houwe En in mijn herte draegh, wat dienter meer gheseet, Dat ick u onghelijck lou doen, dat waer my leet, Wat wenscht ghy meer als mijnen vaderlijcken seghen Die ick u gheven sal, Amad.
had Esau die gheoreghen, als hem te voren vanden Vaeder was belooft, zijn broeder Tacob had daer naer die niet ontrooft En daer med door gegaon, ghelijck ick wel mach vresen Om d'onghelijck dat my gheschiet, wie sou niet wesen Op 't allerste bedroeft die sulcx oock overquam, ghesien ick ben verplicht u Adelijcke stam, als eersten soon van 't huis in achtbaerheyt te houwen, En voor u eer te staen, man.
Dat sal ick u betrouwen Amad.
Waer med', terwijl mijn goet dat meest in Leen bestaet Door onghelijcke gunst allenskens soo vergaet man.
Mijn sone Amadis, ghy sijt mijn tweede leven Al t'gene dat ick heb, wil ick u geren gheven, want ghy by my altijt tot noch toe sijt gheweest Ick bid, en sijt niet meer voor 'tonghelijck bevreest Dat u gheschieden sou.