floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik hoor het smaalen van myne onderdanen, dat ik eene gunst ontfang, die ik te geeven had.
Wat wraak in my 't belaug myns broedets ook moog werken, 'k ben meer aan u verplicht, en kan genoeg bemerken Dat ik verduist'ren zal myn roem, myn grootst sieraad, zo ik myn wraak volvoer door 't ouheil van de Staat.
Neen, ik neem dus de vreet aan, die zy verkiczen, Of wil, dat ferdrik boet de scha van uw velezen.
Hy kan, en moet Maar vind gy 't goed, wanneer hy, om Uws broeders zoen, u geeft zich zelf tot bruidegom Uws broeders dood maakt wel, dat gy die Prins moet haagen, maar hy baant u de weg na koninglyre staaten, en de echt die u zo groot een staat verkrygen doet, Die is voorwaar genoeg tot zoen van broeders bloed.
Wanneer ik my van moed, en eer zo ging vervreemen, om broeders moorder voor mijn bruidegom te nemen, wanneer mijn haat zo zeer bezweek in dit verdriet, o koning, het belang der Staat leeft niet.
Het oorlóg heeft eens lang genoeg deze uwe landen Verwoest, door schriklykken van plonderen en branden. 't is tyd, dat eent de vrcê die gruwelen versmoort, en brengt ons in die plaats veel zoetigheden voort.
Op dat dan namaals geen meer onrust werd herhooren, van zICH ZELven.
So sy Prins Frederik voor de Prinses verkooren, en door deeze echt smelt gy uw Ryken beide in een Geest ons de vrede, en dempt het kwaad, dus lang geleen.
Koning Maat ondertusschen, als de vijand heeft dat voordęel, dat ny ons dwingen kan tot alle ding, ik oordeel het wysheid, dat men maak de vrede, hoe men 't doe, Op 't gaauwst, en sloot, was ik, als gy mijne oogen toe.
So ge oordeelt, op dat ik vernoegd zou kunnen leeven, Dat my Sisilien een bruidegom moet geeven, tot een verzoening van mijn welgegronde haat.
Sal ik Prins Eduard ontfangen van de Staat.
Prins Eduard, wat drift u het hart bezeten?
Heer koning, van hem zelf zalt gy meer kunnen weeten Ten dienst van Frederik verbergt hy u zyn stand, en houdt zich hier ten hove in staat van zyn Gezant.
Ik heb te veel gezegd, 'k word schaamrood, en ga heenen.
Sic, welk een nieuwe ramp my weer springt voor de scheeneu.
Wanueer ik meende voor myn kind een echt te ontgaan, Die my zo walgt, word ik in myne hoop verraan, Waar vind ik midd'len, die my dienen tot verschooning.
TOONÉEL.
Koning, Hendrik, sanche, gevolg.
Een Sisieljaansch Gezant komt aan het Hof, heet koning.
Syn aankomst zal ons meër verlichting geeven, wy Verwachten hem, ga heen, gelei hem hier by my.
Ach, Hendrik, alles valt verkeerd uit, 'k steek in 't midden der schande, en zo 't schynt den hemel door myn bidden.
Deeze Afgezant, die ik ten hove leiden laat, stelt door zyne overkomst myn hoop in flechte staat.
Ach, Edurad, Prins van Sisieljen is 't, na 'k heden Bemerk, alleen, die ons dii ouheil heeft doen smeeden.
En hy myn gansche Hof verwarrende, om zyn stund Te vesten, en zijn voet te krygen in mijn land, heeft zich vermomd hier opgehouden, maat wat plaagen ik, om een verbond te ontvlieden, 't geen my laagen Legt op myne eer, ik trachte, om Izabellas haat, En toorn te zoenen, haar te troosten met een staat Van eer, die zy verkreeg, zo zy de Prins aanvaardde, maar zy mint Eduatd, geen zy rond uit verklaarde.
't is de eenige oorzaak, dat zy tegen myne zin die groote staat veracht uit inzigt van de min.
Myn Heer, ik kan geen grond in u bevreesdheid vinden, de vijand denkt niet zich het minste te onderwinden, want Frederik u van die zorg genoeg ontslaat, nu hy de vrede, o Vorst, vergund heeft aan dees Staat.
Ik zou die vreeze zo waerd, als wel gelukkighouden, so de echtebanden my niet zo veel schande brouwden.
Myn dochter, is niet voor een Prins, ontaard van moed, En die verloochchend de eer van 't Sisiel jaausche bloed, want, Henderik, gy weet, toen zyn uitspoorigheden Elk een, en my aan zyn geboorte twyf'len deden.
Hoe ik vermoedde, dat hy 's konings zoon geensins En was, maar naam, en staat slegts voerde van die Prins.
Hend, 't Gevaar verschrikte hem, maar nu hy is te vreden, sal hem de vrede haast weet brengen tot de reden.
Aan welk gevaar ons ooit het noodlot overgas, syn staat te loochen is een misdaad al te laf.
Men nooit zal een moedig hart, verzeld met deugden, schroomen voor het gevaar... maar 'k zie den Afgezant daar komen.
Men hoor hem eerst, voor dat men ons gevoelen uit?.
TOo V. noe.
Koning, Hendrik, sanche, Eduard, gevolg van den koning en van Eduard.
Edua.
Myn Majesteit die zy bekend ons Ryksbessuit.
Prins Frederik, wiens zaak ik voor u zal beweeren, Komt van u hand doot my, ô Vorst, de vree begeeren.
Hy handelde die nooit in heerelyker stand, als van zICH zelve.
Als nu Prins Eduard hem zelf dient voor gezant.
Ik veins niet meer voor ons het geene, dat wy weeten.
Terwyl ik ben ontdekt, zoude ik myne eer vegeeten, so 'k u niet toestond, dat ik ben, die gy my acht te weezen, door mijn trouw in deeze staat gebragt, om u die ed'le naam niet toe te stemmen vaardig, is de eer van Prins te zyn, my al te lief, en waardig.
Dat is van een moedig hart een eerelijk geveins.
Lauard.
O Vorst, de deuyd gedoogt by ed'len geen geveins, koning.
En wat heeft Fred'rik daar al blyken van gegeeven.
Hy toont zig edel, als hy 't kwaat aan hem bedreeven Vergeet, wanner hy tot het wreeken staad gerced, En niet gedenken wil aan zyn geleeden leed.
Men haal de Prins, iaij, wacht, tot dat hy zal verschynen.
Uw goed geloof van hem zal in der yl verdwynen.
Ik wilom zynent wil verdoemen 't geen de Staat Heeft tont zyn last, die hem beschuldigt met verraad.
En schoon een vyand my dit onheil dede smeeden, 'k zal wyten aan het lont al 't geen ik heb geleeden, maar 't weering van verwyt, en van myn klagt, De hoon, die hy ons doet, geen misdaad werd geacht, Wat reen heeft Fred'rik zijn geboorte te ve bergen met schand'lyk loochten?
en zyn schande, en ons te tergen met welk mistrouwen vindt de Prins zijn ziel geraaht, dat hy zijn eigen deugd drust afstaen, ja verzaakt?
Hy zelf veracht're, al is die heerlyk, en roemruchtig.
De naam van Frederik heeft hy alleen doorluchtig, maar 't blykt in al zijn daan, dat hyze schuw ontvlicdt, ik zoea in hem de Prius, maar ik en vind hem niet.
Wat braave deugden zijn, is hier dat nooit geweeten Heer Koning, of uw ziel wordt door een drift bezeten, vermits dat Fred'rik in de grootste tegenspoed Nooit kan bezkennen, maar steeds houdt de zel uw moed.
Koning Gelyk de deugden door haar glans ten hemel ryzen, sy dient men ook haar groote achting te bewyzen.
Ik eer die altyd in mijn vyand, hoe 't ook zy.
'k beken, dat het gerucht van Fred'riks daaden my Het hart betoverde, en hem in myn gunst deed raaken.
Des meende ick, dat hy zou zyn faam waarachtig maaken, als in eens Vorsten oog, wiens staat hy heeft ontrust, De grootheid van zyn hart door lafheid wordt gebluscht, en zonder stryd laat hy zyn zwakheid door het schrikk en Voor straf, te schandig, en lafmoedig overzwikken.
Indien zijn hart zich van zijn deugden kan ontslaan Door vrees, en dat hy dat lafmoedig tone durft staan, so hy zijn eer vergeet, met voor de dood te vreezen, Die laffe Frederik zal nooit myn broeder weezen, der Sisielianen moed is al te groot, en doed nooit in haar Vorsten zien een drop onedel bloed.
Wanneer ik heb gezien zijn schandelijke listen.... jodelet komt aan 't einde van het tooneel met Frederik, en Hendrik.
Maar k zie hem Ja, hy is t, en schoon ik niet wil twisten, Eduard.
Sijn deugd maakt, dat ik hem rechtvaardig in myn hart.
Dat kallefshoofd is dat myn broeder Eduard!
Op dat gy niet door my mogt in verwarring raaken, verzoek ik, om aan u een vrije plaats te maaken.
Hy zal zich zelven meer inbinden, zo ik meen.
Mijn lijfwacht, voort, verteck men laat hen beide alleen.
En gy, ga met my.
De koning binuen, spreekende met Frederik.
Wel, die toeval is byzonder.
De koning neemt de Prins weezer met zich, dat is wonder!
TOMO. van zICH zelve.
Eduard, jodelet.
YOck jy me met jou oog, je kent me hier zien staan.
Loop myn beenen, voort, kom Eduard, vat aan hoewel jou oorlog, daar je niet mee scheen te mallen, Myn hoost bykans had van mijn schouders of doen vallen, Daar ik mijn leeven lang my over had beklaagd k geefje evenwel gena, om dat je mijn behaagt.
Dat zo langs jou neus te kyken, jodelet.
Jou oogen, dunktme, vry fatzoenlijk wreed doet lyken, jy staat, en ziet my al te grimmig aan, waar door Zo menig boer eertyds mijn goeje gunst verloor.
Wordt myn gezantschap hier in spel, en boert ge trokken.
.... jodelet.
So jy me omarmen zoudt, monfreer, zo moest je bokken, Mijn voeten kussen, en mijn arm zo stark van kracht.
Hoe, t schynt schier, dat jy lomp hofdiefje met my lacht.
Weet gy wel, wie ik ben, om op die wys te spreeken?
Dat raaktme niet, jy bent een Prius vol slimme streeken.
'k weet al jou schelmery, en weet veur jou ook raad, al wasje boozer, als een weerwolf, groote maat.
Hoe, dus mocdwillig... jodelet.
Nou moedwillig, k zelje leeren jou broët, een grooter Prins, als jy, wat beter eeren.
En als we met het kryt eens rekennen, zelje zien Of Fred'rik onderscheid weet tusschen vyf, en tien.
Hoe, fred'rik?
Dat 's mijn naam, en Fred'rik wil ik blyven.
Wel, deedje die niet in jou tafelboek je schryven?
Jy moest me niet op t lest ontbroedren, dat waar schand.
Nooit meer verwarting!
Dgtze.
Stil, zie watje zegt, hou stand.
Kom bid myn gunst, en zoek myn Hoogheit weer te stillen, die aan jou laagheid zou verleeren al die grille.
Jadelet.
Maar jy praat al voort, en licht tot jou verdriet.
De galleg staat 'er toe, voor die zyn broeder niet Wil kennen, en zo stout.... Eduard.
Hoe gy mijn broet, verraadet.
Wel kent ge uw Prins niet, was de koning niet mijn Ik Frederik?
En van wanneer?
Dat 's een gevraag.
Ik ben 't, wat roert het jou, van gistreu, of van daag En nou dat elk het zeidt, zo zel je myn niet likken.
Ho, ho, Infantje, wou jy my ontfrederikken.
Ik lach eens met die klap, daar jy my me belacht 'k Acht jou geen prus, vrind, zo jy my geen prius en acht.
Wat toeval!
Toen my t zwyu met zulke starke tanden, erzonder komplement het lyf kwam aan te randen.... ha, ha, hoe kykt hy nou op t hooren van het zwyn.
Was immermeer een gek.
Hoe, jy myn schelden!
mijn!
Die jou zo daadlijk kan.... myn volk, kom hier, myn Nachien.
JEEL.
Toc koning Eduard, Laura, jodelet, gevolg van Wachten.
Soldaat.
Eer.
Deeze Prius die valt vry neus wijs van gedagten.
Kom draag niet meer ontzag, monfreer, en zing me fijn, of 'k wil dat jy zo straks op 't minst ontneust zult zyn.
.. koning.
Wel nu prins.
Deeze prins, eer hy my zou behangen sodelet.
Verdiende tot zyn straf een honderd duitend slaagen.
Want om zyn klein ontzag verliest hy mijn genâ.
Hoe is dit jok, of ernst?
Ik zegje, zwyg me dra, Tegen Laura.
Of 'k zouje eens op... nu ziet jou schoonheit boven maaten, hoe dat jou zoet gezigt myn gramschap doet ontlaaten, die vent die maakte door zyn woorden mijn heel boos Maar jou te zien maakte al myn kwaadheid krachteloos.
Gy ziet nu zelf, ô Prins, zyn lafheiden zo onaardig, Gelooft gy Fred'ris noch te zijn mijn Dochter waardig?
Want ik betuig u by de Goon, dat, zo zyn moed Verevenaard had de beroemdheid van zyn bloed, zo zag ik vrolyk deez' doorluchtige echt gebooren, dat 't zaad van de oorlog zal verstikken, en versmooren.
Heer koning, wy verstaan malkander niet te recht, wat heeft de Prins gemeen met deeze.
Jodelet Men zet hem in een gat, die schoft, die my zo lastert.
Koving.
Dit 's Frederik.
Wie, deez?
Ja ik, of ben ik bastend?
Jy bent een reinegaard van maagschop, en van bloed.
Hoe, deeze uitspoorige, zò breinloos, en verwoed, dien noemt gy Frederik?
Bezie hem eens ter deegen.
Of jy hem kent, of niet, daar 's weinig aangelegen.
Dit volk weet beter, wie ik ben, als jy.
Hy toont zyn heeren, en heerschynt, gy laat het toe.
In 't herwaarts komen wist gy zelf hem te ouderscheiden Eduard.
Men doe dan hier ter plaais de waarel redrik leiden.
Wat and're Frederik heb ik.
in myne inagt?
Koning Eduard.
Verbergt men hem, die hier zo eyv en wierd gebragt Waar?
Hier in deez' plaats.
Neen prins, wilt vry gelooven.
Kouing Dgitized by Eggle Eduare Eduard.
Ik zie hem weer, wilt my zyn by zyn niet berooven, koning.
'k zie, men kent hier nocht geen lui van staat, jodelet.
Wanneer men van de Prins, en na de Slotvoogd gaat.
Koning, Frederik, Eduard, Laura, Henderik, Sanche, ottaaf, gevolg Fred.
Heer koning, 't is genoeg, een ziel zo welgebooren Vreest nergens voor, wat kwaad geval haar zy beken Frederik, op dat gy deeze dagbetoout, schooren.
Of gy zyn misdaad strast, of zyne min beloont.
Gy Frederik!
Hier valt myn Prinsdom vlak an duigen.
Ik neem alleenlyk myn Gezanten tot getuigen, sy spraaken u voor my.
ik vreesden t al, jodelet.
Te zyn op eene dag dan Prins, dan niemendal.
Gy zyt dan Frederik, des moet ik my verwond'ren.
Dat komt my vremd in beij myn Prijnslyke ooren dond'ren.
Ik weet, hoe groot een hoop ik in mijn harte plant, dat daar Rudolf zyn dood zich krachtig tegen kant.
Maar zo door deeze dood uw tooren noch kan blaaken, myn min tot de Prinses zal my min schuldig maaken.
't was me onverdraag'lyk, dat zyn wreed' u hovaardy Dorst waanen, dat geen mensch haar waardig was, als hy, myn liefde heeft daarom getracht hem te onderdrukken.
Gy weet myn zeege, onweet met een zyne ongelukken, hy mogt, door u gestut, alles hoopen, maar 't Geval, en 's heemels gunst, heeft zich voor my verklard, mag ik de vrucht van myn verwinning niet genieten, ik ofteru mijn hoofd voor 't bloed, dat ik deed vlieten.
Neen, neen, hoewel Rudolf had op my groote magt, ik laat u alles toe, en zet uw hoop in kracht.
Ik wou hem wreeken, en gy hadt myn strafte vreezen, toe!
Toen ik den winpaar zo onedel dacht te weezen, maar wyl ik eindelyk uit mijne blindheid raak, geniet uw min, ik wil de Vrede, ik wil geen wraak.
Ach Vorst, geen meusch kan myn geluk naar eisch beseffen.
Indien my privilegies wil in die top verbeffen.
Haar hart ziet mijn vermaak het uwe in minnepyn, en gy bemint te trouw, om niet bemind te zyn.
Myn heer... neen, 'k wil u voor die schande wel hewaren, koning.
Van deeze vlammen voor een ieder te openbaaren, Maar gy, hoe komt gy Prins te zin, door wiens bedryf?
Jydelet.
Myn heer zy drongen my het Prinsdom op het lyf.
Dit kleed beschuldigt u van loosbeleide streeken jodelet.
Ik leenden 't maar, 't geval beesi my daar in gesteeken.
Frederit.
Het is het zelve, dat ik uitruk, en verliet, in t bosch, op.
dat het my niet bragt in mijn verdriet, 'k geloof, hy vond het, en wou zich hier mee vermaaken, koning.
Maat my bedriegen!
'k Docht niet, dat het jou zou raaken, jodelet.
Want deeze weeten, hoe ik klaarlyk heb gezeid, dat ik geen kennis droeg aan deeze Prinslykheid.
Ik voelde, dat my 't hart zo wat begon te knaagen, maar 'k docht op 't laatst, wat, wat, de naam is licht te draagen.
Elk zeij, dat ik het was, ik docht, wat raakt het myn.
Prins weezen is zo zoet, ik wou 't altyd wel zyn.
Myn tafel die was wel gedekt met drank, en eeten.
Blyf gy maar in mijn dienst, men zal u niet vergeeten, volg my ten hove, daar men goed onthaal geniet.
Maar nu zich myn geluk op t allerhoogste ziet, O prins, en ik door u.... gy zyt reeds wyt gescholden Eduard.
De minste erkentenis heeft alles ruim vergolden.
'k Wist uw gevaar, en was u meër, als dat, verplicht Ik Had mijn verspieders, die my dienden van bericht.
Kan 66 DESIPIER van zICH.
C. koning.
Ik onderzoek niet, door wat heimelijke wegen Dat gy cajetta hebt in uwe magt gekreegen, ter liefde van de vree stel ik dat aan ech ly.
't is noodig, dat ik ga by izabel my Rechtvaerdigen, om haar volkomen te vernoegen.
Koning Gy kunt haar voor een broeder, een broeder weer toevoegen.
Ach koning!
Zy is niet onwaardig uwer brand.
Frederiki Dat zou doen klemmen met meer kracht deez' verteband Prins staat gy toe, dat ik uw min haat aan moog' bieden?
Ednard seer gaarne, door die echt zou my groot eerg schieden, indien t koning van Sisiel jen zo verstond.
Koning 'k sal zien te maken, dat uw vader 't u vergont.
Gebied, dat ieder een terwyl de tyd besteede in uitgelaaten vreugd, om 't howlyk, en de vrede.
Die vreugd verracht mijn smart, en is mijn Prinshuis, 'k ga weer te bruiloft, luk heer bruigom, luk vrouw bruid.
N ey d e.
KLOCHT VAN HANS HIOLBLOUR BESTAENDE In een Waenwyse Sottigheyt, En laetdunckende Wysheyt.
OP den sin.
Botte laetdunckentheyt is qaelyck te verdraghen, Om de hooveerdigheyt, twee van de grootste plaeghen Die veel bedrieghen, want sy willen Meester zyn En hebben het verstant als van een morsich Swyn.
Al syn sy noch soo bot, het prysen maeckt hun sot.
DOOR DE CORNELIO BIE WAERHEYT BAERT NYDT.
Ia an tot brussel.
By GEORGIUS de BAcker, boeckdrucker in de drymorianen, in de Berghstraet.
h. h.
h. .. M. D. i. digitized by google.
13) ... h inhoudt.
Jans holblock een onwetende Idioot, getrouwt aen een Letter wyse en rijcke Coopmansdochter, by naem Sibil, ervaren in de Geuse Bybelsinnicheyt, hy cryght den roock van ydel glorie in 't hooft, om te geraecken tot een verheven Bedieninghe van Borgemeesterschap oft Predicantschap, connende lesen noch schryven, en alsoo daer toe bequaem als een Esel om haesen te vanghen, nochtans roemende op syn niet wetenheyt, wort van Goddefroy syn ghebuerman, de eenen Tafel vrindt, Pluymstrycker, en mondtfluyter voor 't gezicht, om de smeerbrocken, ghepresen, en achter ruch uytgejockt.
Het gebeurt dan, dat de Weerdin,waer by dese twee Mackers al den dagh een ordinaris Sopien van rooden Sol op naemen te verstaen gaff, dat haer Oom een Geuse-Prêker ooleden was, en syn Ampt van groot incomen open viel, waer over den voorseyden Goddefroy aen Hans Holblock in 't hooft blaest daer toe bequaem te zyn, het welck hy ghelooft en sich inbeld 't selve heerschap voor gelt sou crygen, en alsoo betrouwende syn ydel hope doet een dobbel maet van den claeren schencken, die by ten besten geeft aen Godefroy voor synen goeden raet, en aen den Advocuet meester Coenraet om te maken een Request tot het becomen van het voornoemt prekerschap, sonder te mercken dat sy met hem den aep hielen.
Waer en tussen verschynt Sibil, om Hans Holblock op te lichten, vallende in t twist met de Weerdin, soo danich datse malcanderen verwytende alle leet, ten lesten aen een gheraken en vechtende ghescheyden worden.
Mr. Coenraet, om noch meerder cortswyl te ontmoeten, en aen den Peirpot te raken met Hans Holblock, had voor den selven een Request gemaekt, dat hy aen het Magistraet voordraeght.
Om het Predicantschap daer mede te versoecken en hem sou volghen, soo wanneer hy conde begrypen en uytlegghen een vrage te weten, hoe den Vader was ghenoemt van de Kinderen van Sebedaeus t'ghene Hans Holblock aen nemt te doen, op dagh van beraedt die hem ghegeven wort, sich betrouwende op de diepsinninge wetenschap van Sibil syn Wyf om dese hooge Questie te doen solveren, de welcke hem met allen ernst soeckt te doen verstaen, dat Sebedaeus in de voorschreven vraege genoemt wert den Vader te wesen van syne Kinderen, en kan evenwel dat niet begrypen, en meynende begrepen te hebben treckt naer het Raedthuys, al wuer hy qualyck uyt valt om de verkeerde en belaggelycke Antwoordt die hy gaf raeckende tuyn noch staeck, en wordt oversulckx in syn dwaes Versoeck verclaert niet ontfanckbaer, en alsoo met eenen Nihil op syn Request t'huys, comende geraeckt aen t'vechten met Sibil die hem leert Preken en de Psalmen singhen van genade, op de maet van stock slaghen daer sy hem med ontmoet en hertelyck begroet.
HANS HOLBLOCk, eenen Laetdunckenden Bottaert vol ydel glorie, en konnende lesen noch schryven.
Sibil, een Geuse Bybelsuster syn Vrouw.
LAURETIEN, hun Dienstmeyt.
GODEFROy, eenen mondtfluyter.
Mr. COENRAEDt, eenen Voykacken Advocaet.
Eenen Borgemeester, dry Schepenen, ende eenen Con sergie oft Collegiebewaerder.
Een Weerdinne.
D e e e hoog gevlogen, licht bedrogen.
EER ad hens holblock.
Huns holblock.
Hans holblock.
Hans holblock, godefroy.
(5) em 66466.
q. .
EERSTE bedrif.
Hans holblock alleen uyt.
Het averechts bedryf des Wereldts handelinghen sal my noch eens van spyt in 't Narre schip doen springen, By de crancksinnige, en seer dulcoppich maekt, om dat ick dickwils denck, hoe menich Man geraekt tot groot Officien, die niet een sier en weten Niet weert te riecken daer ick maer eens heel ghescheten, En nochtans cryghen sy veel eer, profyt en winst en watter valt oft niet, Hans Holblock cryght het minst, 't is onverdragelyck, en qualyck om te lyen.
Goddefroy ligghende van boven in de Venster.
Is waer, syn Meester, om de keyen uyt te snyen, en is nievers oyt ghesien, dat ick d'eerste piaets verdien, Van 't Borgemeesterschap, tot Amsterdam.
Naer reden hy waer een schoon capoen, en was hy maer gesneden.
Ist wonder, aengesien ick soo ervaren ben In alle wetenschap, al segh ick t'self.... 'k beken, dat binnen Leyen geen Doctoors als ick en weten Van de gheleertheydt, God.
Iae behalven die hoy eten, en ten is oock niet vremt, wanneer ick eens bemerck myn overwys verstandt.
Hondtssager van de Kerck Heb ick hem lanck ghekent, mach hy daer op wel stoefsen, wie datter comt oft niet, ick kan hem overpoeffen En thoonen dat ick wel ver dien een iders gunst.
Broeckschyten en stouffen, is hedendaeghs geen cunst.
En schoon dat ick altydt was d'eerste in studeren En sou daerom oock wel connen een Landt regeren Om myn tael rycke faem en niemand myns ghelyck In de welsprekentheyt, ick staen altydt en kyck, En blyf al even cael.
Een ander ondertussen Die gelt te gheven heeft en bot is, raeckt op 't kussen, Het is de dommicheyt des wereldts, dat is cla. hy seyt het sottelyck, en meestendeel is 't waer.
Een ieder moet nochtans voor myn gheleertheyt ruymen.
Hy is daer med verciert als een kick vors met syn pluymen.
Ick ben van Edel stam, clockmoedigh, en valiant.
't is beter styf gheblasen als syn tongh verbrandt.
... godefroy.
Hy wilt uyt bottigheyt meer als een ander weten Al had hy het Latyn met heel pollepels geten, En A. noch B. verstaet... wat dunckt u van die daey Soo gaet het hedendaeghs, al is 't dat het niet fraey Voor wyselie en staet... met stoeffen, en met craken Gaen bottaers altyt om, die hun veel hoogher maken Als datse zyn in schyn... soo doet den desen oock, En sulcken ydelheyt vergaet op 't lest als roock.
Al ben ick noch soo wys, ten can my nerghens baten.
Dat sulcken gecken als hy is, geen broodt en aten Het graen waer goeden coop, maer nu soo styft het noch Om dat geten wordt van een beseyckte rogh Als dese blaeskaeck is... den Heer wilt my verstercken, dat ick onthouwen mach den handel van syn wercken, Die weert syn ghenoteert, als die van Don Quixot... syn Wyf is wys genoech, maer hy is meer als sot..... Hans holblock.
Wie scheld my met den naem, 'k sou my daer over wreken.
De waerheyt is gheseyt, al mach men die niet spreeken.... ick kom hem by de handt, dat hy my wel verstaet, hy comt af en verschynt by Hans.
Het is onlydelyck, als het niet wel en gaet.
Hans holblock Ick wensch u goeden dagh, myn Heer hoe gaen de saecken... godefroy.
De Wet is weer verset, men dienden u te maken Stadts Borgemeester, maer t can wesen dat gy t'bent.
Wat datter is ghedaen, is aen my onbekent... myn Heer mach ick gheluck aen u daer over gheven.
Men denckt niet eens op my ten is niet om te leven Hans holblock.
In sulcken onghelyck, k'en treck het my niet aen, al ben ick niet en sier, God.
Ghy hebt nochtans ghestaen Den eersten op den keus, dat heeft ghenoch gebleken, En syde niet en sier?
Waer aen mach dat ghebreken?
Een soo ervaren man, die ryck is en gheleert, dat men die niet en kent.
Het gaet nu heel verkee Godefroy.
Een Eelmam soo volmaeckt als gy niet aen te trecken.
Dat is om datse zyn veel erger als de gecken, Hans holblock.
Oft uylen, die met meer inde geleerthevt sien Als in een wetsteen, en by nacht met d'uylen vlien.
In 't landts welvaeren blint, wat ick daer van wil segghen, ghenoegh bekent is.
Jae, en licht om uyt te legghen Aen die t gelooven wil, ick staen geheel confuys, gy slecht de schildpad, die is over al in t'huys, In huis holblock.
Hans holbleck.
Fadefroy.
17) In 't Spaens, Duyts en Latyn, al watmen can bepeysen, gy hebt de werelt over al gesien in 't reysen En nievers niet geweest, in alle taelen vast, Die weet waer 't' ieder schort, al hebt gy noyt getast Den pols van hun gebreck, die in't landt van de blinde Heeft langhen tyt verkeert onder de Geusgesinde, En is uyt Geel geraeckt daermen veel sotten weet. Wort die gegaen voor by?
ick en verstaen dat iet.
't is soo gelyck ick segh men peyst op geen geleertheyt.
Om dat het net van uwe hersenen verkeert leyt, Soo dat immers gis, hans can syn, waer aen t mach liegen, en is my noyt geseyt, god.
Die iemand wil bedrieghen als u, heeft ongelyck, Hans.
K'heb de Philosophi Genoch gehoort nochtans, god.