floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
’t Is nóch pas zéven uuren, én ’t is hier geen uur van daan: Maar één glaasje, Messieurs.
My lust’er niet aan.
Nóch my.
Weiger je me dat?
Gelieft ons te ékskuzeeren, Myn Heer, we zullen straks nóch vry wat moeten consumeeren: Maar dóch wy hébben nôch wél een half uurtje tyd, En in een half uur maakt men zich al vry wat woorden kwyt.
Wy zullen ’t zo staande voets wél klaaren, wat is het vraagen?
Mét wat slag van Spéllen dat men ’t vólk wél ’t meest kan behaagen?
Na dat de lieden zyn, de oordeelen zyn ongelyk; En een ménsch zyn zin is een ménsch zyn hemelryk.
De meeste kunst is wél het vólgen van de Tooneelwétten.
Wel wie drommel óf die op de Poëeten wou zétten; Staat élk zyn keur niet vry?
Wanneer men wétten zeid, Zoo meendmen wélstand, behooren, én gevoeg’lykheid, Na veel moeite én ondervinding, op het naauwste Overwoogen, én daarna vast gestéld by de gaauwste.
Wat wétten zyn dat?
Tót die uitlégging hoord meer tyd, Als de tégenwoordige gelégenheid wél lyd.
Maar kunje ’t me niet zo daar óf daar omtrent beduijen?
Zo gelyk Andromaché.
Hoe na wil je me wat bruijen?
Andromaché, dat daar éffen eerst is gespeeld, Daar Pyrrus als een zót, én Oréstes als een dolle man word verbeeld?
Wél ja, gevalt het je niet?
Niet met allen; Wie drommel zou zo een vodde als Andromaché gevallen?
Daar speelen maar acht spreekende persoonen in, En het Tooneel is tót het end, als van ’t begin: Ook doenz’er niet als praaten.
Wél, wat moest’er gedaan weezen?
Wat, wat, zulke Spullen zyn maar goed om te leezen; ’t Woeld niet onder malkander, ’t gaat alles zo droog, En ’t heeft geen vermaakelykheid altoos voor het oog.
Wél, maak een Spél met vliegwérken én machienen.
Daar is weinig eer meê in te léggen, óf lôf meê te verdienen.
Men noemd het Polichionelloos in folio.
Wél geraân, Om dat weinige de machines weeten te schikkén, nóch d’uitvoering verstaan: Maar wilje wat nieuws, maak een Opera, dat word nu de mode.
Wél ik versta de muzyk niet.
Dat ’s juist niet van noode.
We hébben hier gaauwe komponisten die daar uitstekend in zyn.
Maar zo de Opera in zig zélf niet deugt, naar alle schyn Zal de muzyk die niet goed maaken.
’k Héb ook een vermaard Heer hooren zéggen Dat een Poëet die de muzyk niet verstaat zyn handen aan geen Operaas moet léggen.
Ook vind’ ik’er geen vermaak in.
Dat’s niemendal gezeid, ’t Lókt échter veel vólk.
Dat is maar uit nieuwsgierigheid.
Wél, dêe de nieuwsgierigheid de Luy op de Schouwburg niet komen Men mogtze wél toesluiten.
Dat is av’rechts opgenomen Zoo als jy’t uitlégt; de nieuwsgierigheid diend voldaan; Maar ik meen van die, die der op speelen verstaan.
Wie zyn die?
Wél de Liefhébbers, dat is een wonder vraagen.
Wy luy Speelders kénnen die nóch niet wél, én ’t is te beklaagen Dat’er zoo weinig Vólk komt, dat mét verstand én oordeel ziet.
Ja kwamenzer, Vrindjes, dan had jy Luy al ’t voordeel niet; Want je luy speeld dikwils, men zouder katten én honden mêe vergeeven.
Dat ’s een’ Bokking; maar jou vuil lykt op ons te kleeven.
Als jy luy Spullen maakt, die de Drommel niet verstaan kan, En vallenze kwalyk uit, dan zyn wy’er de oorzaak van.
Daar héb ik je.
Ik kom daarom by jou Luy, om je te vraagen, Hoe ik een Spél maaken zou, dat al de waereld mogt behaagen.
Na ’t zeggen van de Poëeten zou Jupiter zélf dat niet doen; Maar als j’et al wist, héb j’et dan in je magt?
je spreekt vry koen.
ik héb wél zoo veel tyd aan Jaar zangen Bruilofts gedichten, Lykvaerzen, én Paskwillen gehangen, Dat’et meer als zes Tooneel speelen uit maaken zouw; Waarom zou ik niet een Spél konnen maaken, als ik wouw?
’t Zouw’er licht na weezen; want d’allerminste Jongen,* Die Piet op Griet kan rymen, heeft nu die inbeelding bedongen; Maar een prysselyk Spél te maaken heeft vry wat moeiten in.
Als het rym glad, én goed is; én een Koning, én een Koningin, Hertoogen, Prinsen, Raadsheeren, Knéchten én Soldaten, t’ Zaamen op het Tooneel uitkomen, veel opsnyën, én praaten Véchtend’ uit, Véchtend’ binnen; alsmen schaakt, roofd, én moord; En dat’et gedurig woeld, is ’t dan niet als ’t behoort?
Zo mogten de Spéllen voor deezen hier wél passeeren, Maar sédert heeft ons d’érvarenheid béter konnen léeren; Want Spéllen daarmen de hértstochten stark in woelen ziet, Al is het Tooneel yl, achtmen nu de slimste niet.
Men moet het verstand daar door kittelen, én verwékken: ’t Géwoel is wél niet kwaad, én kan tot groot sieraad verstrékken Wanneer...... TWÉDE TOONEEL.
OLOF HARMENSZ PRÓPDARM, OELKE, EELHART, WILLEM, HERMAN.
PRÓPDARM.
HOndert doezent kranken nóch to!
Wat is ’t myn Heer?
Dat man de Kamedy man opmooket.
Wél loopze niet om veer Wat moetje hébben?
Wat ik hébben moot?
de dukooten, Dé ik op den oert do onder de Luden héb gelooten.
Al ’t volk is wég, wie hebjeze te bewaaren gegeven?
Keinen nicht, On éfter bin ik ze kwiet.
Hoe na isje de beurs gelicht?
Wet ik het, wie het de Hooze kóppen in diezen Lande mooken Met de rédelyke Luden, om an’er budel te rooken?
Wél van wie zeljéze eisschen, zoo ze jou onstoolen is?
Von wie?
Von de Meister von de Kamediantmookers.
Ik gis Datje de moeite van veel te zoeken wel meugd spaaren; Jy, of je knecht, hadze béter moeten bewaaren.
Y hébben voorwoor récht!
kaam hier doe schélm, do hond, Den ik kost ond loon geef, alzo baeld, te diezer stond, Zol stu mi den budel wédder hér voor doen kommen, Odder ik wérd di sloon, dastu von hinderen wérdst brommén OELKE.
Héb i ze mi geeven, Jonker?
Nee, man wat rookt dat?
Bistu mien knécht nicht?
OELKE.
Joo zo troeuw als einer inder Stad.
Moestu nicht op mi passen?
Joo, dat héb ik oek doon, Jonker, PRÓPDARM.
Wol zoket mien budel dan?
’t was inder Kamedi jo nicht donker.
Ik keek het spélke von Andrommelke zo émpsig an, Dat ik op jou nicht docht héb.
Joe schélm, reekel.
Hoe kan Hy verantwoorden, datje hém niet te bewaaren hébt gegeeven?
Baerenhuter.
Ai slaat hem niet.
Zol he de Deeven Nicht van mien lief holden?
odder steeld man mi mien géld, Zol he ze nicht vangen?
Hy is daar niet toe gestéld.
Wél dan?
De Schout, de onder én minder Officieren, Die, mét hun Dienders, op zulk vólk dagelyks door de Stad zwieren.
Woor woonen die!
Wat zou de Schout doen?
Zég je ’t mi man.
Garen, maar geeft’er ons wat meer onderrichting van, Of wy je goede raad konden geeven.
Rood mag nicht booten, Der donder nóch toe, rood is nicht half zoo goot als Doekooten WILLEM.
Hoe veel waarender in?
Honderd vieftigh.
Hondert vyftig nét?
En in specy?
Jo, iedel Doekooten, und weniger nócht bét.
Man dat is ’et geringste.
Hébje nóch wat anders verlooren?
Jo, ond dat ik doezend mool meer éstimier.
Laat hooren Wat is ’t myn Heer?
Wat zol’t zein, it is ein Minnebreef, Dé ik ontfangen héb von mein harts oeterweelste leef, Dat geit mi zo am harten; oe, de troonen loepen euver miene wangen.
De kranke nog toe, ’t spiet mie zoe, dat ik mie zulfst wol zouw verhangen, Dan de Minnebreef was von mein leefstes eigen hand Holdzolig ingestéld, ond mit groet verstand; Zie oepenboorde mie door in wonderlyke sekreeten, Ond neudigde mie diesten ovond bie zie tom eeten, Jo zie schikte mie den breef toe tót bét in den Hoog, Door ik veur géster om affaires hin gegoon, ond von doog Wédder kommen bin, oppen middag mit den vreug wógen Ond wie zie mie geschreven had, dat ik zie zolde behoogen Wan ik in die Kamedi kam, door zie ook zolde goon, Dat ik zie nicht anrede zolde, ging ik im stoonplaats stoon, Ond de kamedi zeen: man is it nicht to vervloken, Wie ik bie it hoes was, om mein’ leefste to bezoken.... WILLEM.
Hoe myn Heer, gy had ons verdagvaart ontrent de klok acht, Zoud gy ons opgeschooten hébben?
Ne, ’k had door wol opgedacht, Ond in meinder hérbargen last gegeeven, jou door te hólden, Ond dat zie jou lustig to vreeten ond to zoepen geeven zólden; Bét ik wédder kam.
Ja dat ’s gedaan als een eerlyk man.
Dat versteit zich, man hoor wieder toe: eer ik an Wolde doen klóppen, wilde ik mi eerst péktimieren.
Wat is dat te zéggen?
Kammen.
Kémmen, om je te versieren; Door dien datje vizite aan de jufvrouw geeven zoud?
Jo dóch.
Und wie ik in mien fópken tast, veul ik ein grooten lóch.
In mein hoozen, und minen budel door oet genamen, Und wiel it de Scholtetus mi wédder moot doen bekamen.
Zo zég, woor woonnet he?
Gins woont’er een in ’t eerste nieuwe huis, Dan woont’er een ander op de Singel aan ginds zy de twéde sluis, Van de Jan Roon-poorts tooren; maar jy hébt hém nóch niet van nooden.
Oelken, goot alzo bald op de Singel, ik wil mein schooden Wédder vergoedet hébben, go mein goode Oelken, ond vroog No den Undervaget, und zég hum wat ons van doog Wéddervooren is, onder déssen wérd ik den andren hoolen.
He ward mi de Deeven vangen, oder de budel zulstu betoolen.
Maar myn Heer, hoor eens, Vryër blyf hier.
Schélm, go Eer ik dy den dommen kop an doezend stukken slo.
Hoor ons eens spreeken, myn Heer.
Alzo bald mein goode Védder.
Teuf man ein ommezeen.
Ik kom jo alzo bald wédder.
EELHART, HERMAN, WILLEM.
Wat óf de gék doen gaat?
hy gaat na de Schout?
Wél wat zal hy daar doen?
meind hy dan dat wy zyn goud Gestoolen hébben?
Wie kan die domme dief zyn meening weeten?
Hy gaat ommers aan of hy dol was, én bezéten.
Maar hoe kén j’em.
Niet anders als dat hy zeid Hier in de Stad verlooft te weezen aan een héld’re meid Van goeden huize, daar hy in ’t korte meê zou trouwen, Zo dat wy op zyn bruiloft zo iets toestellen zouwen, Een Ballet, of Tafelspél, of ten minsten een Gedicht, Dat hy zeer acht, én zulke luy voldoet men licht; Voornaamlyk wanneer zy zo kordiaal zyn als deeze Jonker.
Ik weet niet wat ik dénken zal: maar wachten w’em hier in ’t donker, Om ’t eind te zien, én praatenwe voort, tót dat hy keerd.
Wél zég dan eens récht uit wat raad datje begeerd.
Gelyk ik gezeid héb, ik héb voor een Komedi te maaken, En ik zie kans om’er makkelyk deur te geraaken: Maar de wys die men’er op moet zétten, weet ik niet; En hoe wél dat het maar een voddery is, zo geschied My éfter vrindschap, zoo je my kunt zéggen, Waar op datmen ’t principaal aan moet léggen Om te maaken, dat het de braave liefhébbers behaagd.
Myn Heer, dat is ons al vry te veel gevraagd; Dat moestje geleerder luy vérgen.
Mekaar niet te scheeren; By geleerde luy is ommers geen spullemaken te leeren.
Ook verstaa ik geen latyn.
Verstaje ’t frans dan wél?
Zo wat; ik héb in ’t fransche School, by meester Snottebél, Wel drie jaaren gegaan, én ik kén noch wél wat spreeken HERMAN.
Wél, de Fransche Spéllen dienen dan eerst doorgekeeken.
Voornaamlyk die van de oude Corneille, én wat hy zélf van zyn Spéllen zéid; En dan Racine, daarje de régels van de kunst zult vinden, én déftigheid Van zin én réden; én in Quinaut geestige zin, én voorvallen: En op die voet zulje wél voort raaken.
Hoe ken jy kallen!
Jy Komedianten bént réchte Potsemaakers in jouw gat.
Wat zou ’t jou helpen, als jy my aan ’t suffen had?
Ik zou drie vier maanden lang, de boeken deurwroeten.
En op ’t lést maar een hoope verwarring ontmoeten.
Even eens als korts geschiede mét iemand, die ik kén, En die me die raad ook geeft, daar ik niet toe genégen bén: Want hy had wel vyf of zés Spéllen beginnen te maaken, En twé heel gedaan, die fraai zyn; maar nu hy begint te raaken Aan ’t leezen van de Oude; want hy is gestudeerd, En van de Fransche, dunktme dat hy achterwaarts leerd; Want hy word zo wys, dat hy niet een Spél meer durft beginnen.
En die hy gemaakt heeft, zyn hém meê heel tégen de zinnen.
Ja ’k geloof dat hyze verbrand heeft, zulken dolligheid Komt van al dat leezen én studeeren, récht uit gezeid.
Licht kénd hy zyn dwaaling nu mét gezonder herssenen, én verlichter oogen.
Neen, ik geloof dat hém in ’t leezen de zinnen zyn vervloogen; Maar jy hébt meê iets gemaakt, én een spél in ’t licht gebragt, Héb jy zo gestudeert, én al de régels zo overdacht?
Scheerje me myn Heer?
Neen, ik vraagdje mét meining, zéper.
Ik loop onder de Poëeten, als de rotte strond onder de péper.
jy bént een van de béste, én daar voor gerenomeert.
’t Geluk is me dan wél gunstig, word ik zoo vereert Ik héb nooit iets gedaan, als zo wat gerymd uit overzétten, En wiens brein niet vérder reikt, moet zyn handen de rést belétten.
Ook verdien, nóch zoek ik, geen andere nóch grooter lóf.
Waarom vólgde jy een ander, ontbrak het jou aan stof?
O neen, aan geen stóf; maar aan handen om die wél te kneeden En ik dacht, om myn onnutte tyd niet kwalyk te besteeden, Is ’t béter, goede voetstappen te vólgen, als scheef voor te gaan.
Je hébt gelyk, die verkiezing staat me wél aan; Ik heb hier de Pompëus, in’t frans van de Heer Corneille bymen Dat iemand die eens vertaalen wilde ik zoud berymen.
Maar zei je straks niet, datje ’t frans wel verstond?
Ja, maar dit is me te hoog.
Weinige verstaan de fransche Poëezy inde grond: Maar genomen ik verstondze, én wouw’er eens over heen loopen, En dat zo ten naasten by overzétten, wat eer stond jou dan te hoopen?
Wél van ’t berymen, ik zal maaken dat’et gladde vaarzen zyn.
En of je de zin van de Fransman miste?
Wat raakt dat myn?
Ik meenme zo vast niet aan de Fransman te binden.
Ik zél’er óf, én toe doen, zo als ’t me gevald, wy zyn mêe geen blinden; Ik zél altyd maaken, dat het béter woeld, als het doet.
Laat je my maar begaan, Herman, ik héb moed, Dat ik het wél eens zo goed, als de Fransman, zél klaaren; Ik meen ten minste voor’et Tooneel.
Je moetje wat bedaaren, Zo haastig niet, hoor my eens, neem dan liever een Spaans Spél, Die woelen uit de natuur, én gevallen het vólk wél.
Maar men heeft’er hédendaags zoo veel tégen te zéggen.
Die ’t béter begrypen ken, heeft gelyk daar tégen in te léggen; Maar die zeid, dat de manier der tégenwoordige Fransche béter is, Veracht daarom de Spaansche niet, óf doet hy ’t, ’t is mis.
Ik voor my prys de Fransche boven alle and’re Speelen; Om datze hun wérk zo nét én natuurlyk verdeelen, Al woeld het niet in ’t oog, het raakt ons aan de ziel; Zo dat, wien immer zulk slag van Spéllen eenmael geviel, Daadelyk de andere minder acht; maar al die op’t Schouwburg komen Zyn juist geen kénners, én die kalandize diend mêe waargenomen: Daarom moet’er van alle soort zyn, om yder een Te vernoegen; want hy heeft mêe om de lauwer gestrêen Die der een blad van krygt, kén jy ’t maar zo maaken.
Dat’er zwier én verstand in steekt, zo zal men ’t niet laaken: Maar aan een Frans Spél zonder ’t Frans wél te verstaan, Zou ikje mét geen oprécht Speelershert konnen râan; Wyl hunne kunst zo zeer niet bestaat in schielyke veranderingen Van voorvallen, als in ’t verbeelden van de meeste én minste dingen, Die de hértstochten ontvonken; én mistmen dan de zin Van de Fransman, zo blyft’er zwier noch aardigheid in; Want zy blyven by ’t stuk, én men moet alleen uit hun woorden, Al de aardigheid hébben.
Maar my dunkt, zy behoorden Ook wat voor ’t oog te speelen, dan prees ik ’t meê.
Zou ’t slimmer weezen, dat iemand ’t een én ’t ander deê, By ’t stuk natuurlyk bleef, én dat’et wakker woelde, Zou die weinig eer behaalen dunkje, die dat wit bedoelde.
Neen toch: maar veel grooter eer zou hy inleggen, die dat wit trof, Ja al was ’t vol machinen daar by.
Daar houd men ommers nou niet óf, Ja men zeid, dat de machinen de Tooneelspéllen bedérven, En dat die manier hier wel haast uit zal stérven.
Men mag zéggen, wat men wil, ik stél voor vast, Indien een schoone Juffer een heerlyk kleed wél past, Dat de versierselen een goed Spél meê niet sléchter maaken, En dat men de machines, als groote versierselen, niet moet wraaken.
Maar als het niet fraai, als alleen om de machinen is, Dan gevenze aan de Kunst-beminners mét récht érgernis, Maar luister.
JAN HAGEL, KEES GRYP, EELHART, WILLEM, HERMAN.
JAN. JA Bólletje, miendeje me dat zo fraaitjes te verhaaren?
Nótteból, ik zélje by men ziel de hélft beschaaren, Of Stapje slierme.
JAN. Stapje slierme in zen loense keet, Zo ik jou windvang los laat.
Daar zijn gaauwdieven, ik weet Heur spraak te spreeken, ’t zijn misschien dezélve fielen, Die de beurs van de Mof gekneepen hébben, datwe ons wat stil hielen; Wy zullen ’t licht wél hooren, ze hébben kwésti mét mekâar.
Laat los de feem, Bólletje, je neemtme veur een aâr.
JAN. Laat men eerst tuuren watter in de mélis is.
Hoor ’t klinkt als rinkels.
’t Is maar kibbige poen.
JAN. Ik vatje in de sprinkels Zo je me straks de hélft niet geeft, die Hoogduitsers, Ból, Hébben niet als Knaaken, en Lóbbetjes, én dat by hiele melissen vol; Of zo ’t kibbige poen is, zullen ’t wis vósjes weezen.
Je roept zo luid, óf je voor de Hucht niet scheen te vreezen.
JAN. Stuurme de hélft van ’t poen dan.
’t Is hier donker.
JAN. Wél, Stuurme de hélft maar by gissing, óf by de tél.
Daar na zullewe oprécht deelen.
Ik weet béter raad, al zoud me schaaden, Ik zél in élke feem de hélft neemen, én jou laaten raaden, Onbezien, onberouwen, wat jy raad is voor jou.
’t Is by myn ziel de Mof zyn géld.
Dit komt óf het weezen wouw.
Laatenw’er bezétten.
Goed, ik zal’er na toe stappen, Kom jy hier, én jy daar, datze ons niet ontsnappen.
Daar is nóch een Seeltje, dat ik in ’t Melisje laat.
Nou is in élke feem even veel omtrent, nou raad.
JAN. Ik ra de linker, EELHART.
En ik de réchter, jou gaauwdieven.
Wat wil de vént hebben!
wie moeit jou?
Vrindjes ’t zalje gelieven, Zonder moeite te maaken, de beurs te geeven, die je mét praktyk In de staanplaats van ’t Schouwburg getaakt hébt, óf dénk dat de Volewyk Jou begraafplaats zal weezen.
Ik weet van geen beurs, zéker, Ik ben een eerlike Schans Kruijer: JAN. En ik een eerlyke Beersteeker: WILLEM.
Eerlyke lui.
Om datze Borgoens kappen, meenenze misschien Datter niemand knooit, als zy.
Wy hebben gehoord en gezien.
Watje gezeid, én gedaan hébt.
Stuurt de poen, én de Melis, Zonder der iets óf te kaapen; want zo der ’t minste verscheel is, Zo zullen we je voort na Stap Jan bréngen.
JAN. Hy kapt Borgoens, Laatenwe ’t hachje laaten glippen.
Akrement, dat komt loens.
Maar men Heer ’t is jou geld niet?
Ik behoefje niet meer te zéggen, Als dat’er een briefje, én nét houdert vyftig Dukaaten in léggen.
Wél zo ’t nét uitkomt, én dat jy luy ons belooft Lós te laaten, zo zellewe ’t geeven; maar neem de hoed van je hoofd, Daar zellewe ’t in tellen, EELHART.
Stort in.
Daar zinnen allebei men handen, En daar is ’t géld.
Wachtje wel jou vingers te branden, JAN. ’t Komt éffen uit: maar jy bént het niet, die ’t myn maat In’t ruim ontpoest heeft.
Neen ’t is myn goê Kameraad, Die vast na de Schout is, om hier daadelyk weêr te weezen: Want men heeft’et je zien knappen, én je meugt wel vreezen Hier lang te staan; want je bakkes én je naam zyn hem bekénd, Ook weet hy, waar jy jou ophoud; daarom zo je wys bént, Zo ga, én béter je leeven.
JAN. Neen, die met die kunst gebooren is, Indien hy ’t vergeet, die mient dat hy verlooren is.
Maar heerschop, schiet een vósjen of twé over uit kordiaalheid, EELHART.
Wacht tót myn kameraad komt.
JAN. Wél zeker dat is schoon bescheid.
Hém hier te wachten?
’k héb liever dat hém de Duivel mag haalen; Want ik vrees, dat wy het mét onze bésten hals zouden moeten betaalen.
HERMAN, EELHART, WILLEM.
DIt’s een vreemd voorval.
Zo ziet men komt alle ding eens te pas, Tot Gaauwdiefs-spraak in kluis; maar dat men eensjes las Wat’er al in de Minnebrief staat; ’t zou ons licht stóf geeven, Om wat te lachchen; wat Juffrouw, dénk ik, heeft aan die Gék geschreeven?
Zy moet wél op vleis belust weezen, die om padden te markt gaat.
Hy zeid dattet een fatzoenelyke Jufvrouw is.
Ken je de Moffen niet?
wanneer zy hier de minste Juffer kénnen, Zo snyën zy in haar land op, ófze vol Drommels bénnen; Dan hebben zy groot aksés by al de voornaamste Juffers gehad, Und wan zie man wolden, geslaapen by de béste van de Stad.
Ik héb in ’t Land gewoond, én weet’er óf te vertéllen.
Zulk slag zél ’t weezen; maar we moeten ’t zo zien te stéllen, Dat wy den inhoud weeten, eêr de Gék weêr gekomen is.
Kom gaanwe zo lang hier naast in Nantes.
Dan liep hy ons licht mis, En wy hoopen door een geringe zaak zyn gunst te verdienen.
De Meid van de Hospes zél ons wél een kaers lienen.
Hy zélf zel ’t my niet weigeren, hy is te beleeft.
Neen, ’t is béter datje de meid een stuiver óf twé geeft.
Je hébt gelyk.
MÉTJE, EELHART, WILLEM, HERMAN.
MÉTJE.
Wat beleeftje Monseer?
Zou je me believen, Dat éntje kaers daar wat te lienen?
Meister zol kieven.
Hy zél niet, hy ként my wél.
Voorwoor ik daarf nicht.
’t Moot door stoon blieven, ’t is onze Veurhoes-licht.
Hoe is ’t mét de Meid?
zét’er een ander.
                                    Ik daarf nicht.
De pleister Hoe staaje, ik héb haast.
Ik daarf nicht, om mein meister.
Zég dat jou Meister wat zout likt, hoorje, én jy daar by.
Daar is een paartje, geeft’et me.
Ik daarf dóch nicht.
Die zotte Pry!
Durf jy niet, ik durf wél, MÉTJE.
Loot stoon do.
Ik mis myn zinnen.
Ik zol Meister zéggen dat je ’t genamen hébben.
Ja, loop maar na binnen.
EELHART, WILLEM, HERMAN.
Houd de kaars eens, ik zal zien hoe ’t opschrift luid.
Aan Monsr.
Mr. Olof Harmensz Própdarm.
Is ’t daar mêe uit?
En manes propres staat’er ommers by.
Wat staat daar onder?
A la Haye, in de Doelen.
Ik kén de hand; geen donder Ontstélde my ooit zo, ik vrees de brief te zien open doen, Om niet te vinden, dat ik alrêe begin te vermoên.
Hoe is ze onderteikend?
Geheel de U. E. Alida fijne Paerel.
Ik bén bedurven, Willem ik bén om hals!
Wat schortje Kaerel?
Wat zou me schorten?
och Herman’t is myn eigen vryster; ik raas.
Waarom bewaar je ze dan niet béter, wél bénje dwaas, Dat je jou zo aantierd?
hoor de inhoud eerst leezen, Je zult dan licht wat min ontstéld, én meer te vreeden weezen.
Wél leestze dan.
Ik zie U. E. volgens U. E. brief mórgen dan te gemoet; maar alzo Kozyn Kwikstart my op de Schouwburg geleid, daar een kort Frans Spél gespeelt zal werden, énde dat vroeg uit zal zyn, zo verzoek ik U. E. omtrent half achten t’onzent te komen, om by ons op de portie te blyven; dóch óf U. E. mét de eerste Póstwagen vertrok, én mede op de Schouwburg kwaamt, zo spreek my niet aan, om Eelharts halven, van wien ik U. E. wel gezeid hébbe, dat hy my tégens alle apparentie gepretendeert heeft, én wien ik altyd uitgelacchen hébbe; EELHART.
Die geveinsde Meer!
WILLÉM leest voort.
Want hy is van zyne reis t’huis gekomen; maar ik héb verstaan, dat hy haast wéder na Keulen gaan moet; énde dus wénste ik wél, dat ons Huwelyk zo lang stil bleef; want zijn scheentje smart hém, én hy is zulken Vagebond, EELHART.
Is ’t lydelyk!
WILLEM leest nóch al voort.
Dat hy U. E. wél op straat aanranden zou, als hy’er de minste kénnis van had: én alhoewel ik U. E. koeragie alles toevertrouw, zo bemin ik U. E. échter te zeer, om U. E. tégen zo een Deugniet te waagen.
Vaar wél.
Aan ’t naarkomen van deeze myne béde, zal ik bespeuren, óf gy ook oprecht bemint.
U. E. Dienares, Alida fijne Paerel.
O valsche Pry!
geefme raad vrinden, óf ik bezwyk.
Patiéntie is de béste.
Neen, ik wilder affronteeren.
Dat kan men Jufvrouwen licht doen; maar Jongmans mét eeren Wachten haar zulks; én loopenze érgens een blaauwe scheen, Een blaauwe kous daar op, zo schynt’er ’t blaauwtje niet deur heen.
Wat een kous mét je kous, had ik een blaauwtje geloopen, Dan zou ’t me niet spyten; maar zél ze me zo verkoopen; Zo kwalyk van me spreeken, én dat by een Mof, Daar ik heur zélf de schop gegeeven héb!
Dat ’s nou de snof, De druiven diemen niet beklimmen kan, zuur te noemen.
Maar zal zy haar zo valsch van my beroemen?
Wat zouze zéggen, ik héb de Jongman gevryd, En hy wouwme niet hébben?
Hoor eens, óf’t je spyt Of niet, honneur aux Dames, de Juffers moeten aan de eer blyven.
Mogt ik’er dan maar eens spreeken.
Wél, wat wouj’er bedryven?
Ik zouw myn’ moed altyd koelen, als ik haar verwyten mogt, Hoe vals dat zy mét my handelt.
Die je daar brogt Wat zouje ’em geeven?
Al wat hy van my zou begeeren.
Ik kan dat wél dénken.
Ik zweerje bymen.... WILLEM.
Niet te zweeren, Ik laat dit op jouw eigen beleefdheid staan.
Hoor, óf ’t van deezen avond weezen kon, wouw jy daar wél gaan?
Hoe eer hoe liever: maar ’t is reets omtrent half achten, En tégen die tyd zeidze de Mof te zullen wachten.
Ook zal hy daadelyk hier weezen, die hoop is uit.
Niet, op zyn wéderkomen, bouw ik myn besluit; Maar, je moet men belooven, als een fatzoenlyk vryer, De Jufvrouw niet te affronteren, anders help ikje niet by’er.
Wél, al dat ik te zéggen héb, zél ik tusschen vier oogen doen.
’K weet dat je ’t Mófs wél na baauwen kund.
Ik spreek zo groen, Als ik wil, óf ik eerst aan de Kampersteiger kwam andryven.