floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hoor, hy is zo ver gebragt, Dat hy al blind is; want gy weet die vierig minnen, Die maaken leelyk schoon, en wyze van zottinnen.
Toen gy myn heer eerst zaagt waar is dat toch geschied?
’T was op de Schouwburg, maar Krispyn, hy zag my niet.
Hy was de spiegel, al de juffers die’er waaren Belonkten hem, elk scheen haare oogen te verklaaren.
Toen myn nieuwsgierig oog ook eind’lyk op hem viel Trof door verwond’ring my een schicht tot in de ziel.
Een minnepyl kwam my zo snel het hart doorbooren.
Toen ik hem vond, Krispyn, heb ik my zelf verlooren.
Zyt maar gerust, schep moed, gy hebt hem in uw magt; Die misantrope kan, het zy by dach, by nacht, Onmoog’lyk rusten, ja, hy wil u zien en spreeken.
Draag u voor my getrouw, aan loon zal ’t niet ontbreeken.
Zo gy na trouwe dienst my eerst beloonen woud, Zo maak dat Bely, die ik lief heb, my maar trouwd.
Bemind zy u?
ó Ja, niet waar myn uitgeleezen, Myn blanke Bely, zal ik haast niet de uwe weezen?
Ik heb myn Belitje zo duivelachtig lief.
’k Beloof u haar, Krispyn, ’k ga ’t opschrift van een brief Noch schryven aan uw heer.
’k Zal hem beleezen, Dat hy uw bruidegom, al eer hy ’t weet, zal weezen,* DIANIER.
Krispyn, en Bely blyf jy zo lang by elkaar.
Ik blyf tot uwen dienst, Krispyn de koppelaar.
Wat dunkt u, Bely, weet ik my niet wel te houwen?
Maar Dianier is ryp, dat hartje moet haast trouwen.
Krispyn, wel ik beken, gy zyt een aardig kwant.
Hoor Bely in myn jeugd was ik kommediant.
Ik heb van Jan Baptist geleerd wel duizend streeken.
’k Weet tegens grooten als een hoveling te spreeken; En tegens Juffers als een minnaar, maar myn heer Die veel studeert heeft van die gaaven tienmaal meer.
Hy leest komedien, tragedien, en boeken Vol minneryen gaat hy naarstig onderzoeken.
Hy kan veel rollen heel van buiten wonder net, En die probeert hy voor de spiegel op zyn bed, En ook wel in de thuin; en als hy komt te spreeken Met Juffer Dianier, sta breed dan ellerweeken.
Hy zal haar smeeken met veel jammer en gezucht.
Zyn vryery zal mêer tooneelspel zyn als klucht.
* BELY.
Wel Juffrouw Dianier zal hem wel antwoord geeven, Ze is in de minnery te leezen ook bedreeven.
Myn lieve Bely zie dat aan met uw Krispyn, Haar vryery zal spel, en onze een klugtje zyn.
Kom Bely brengme een kaars.
Vlieg heen myn uitgeleezen.
Maar Bely laat my hier niet lang allenig weezen.
I. Wat leid u de Minne-Godt laagen Juffertjens is het niet waar?
Wat doet u de liefde ook al draagen Och och wat valt het je zwaar, Al draagen, Och, och, wat valt het je zwaar.
Wy leeven in vrolyke tyen Vryers wy zyn der wel aan De Juffertjens gaan al uit vryen, Nou zal het alles wel gaan.
Uit Vryen, Nou zal het alles wel gaan.
Vryers men zal der jou pryzen, Word nu zo licht toch geen man, Jou actie begint mooy te ryzen, Ellik bedient hem’er van, Ja ryzen, Ellik bedient hem’er van.
ALBARTUS, KRISPYN.
Hier staat de deur op, ik zal straks de meid vernielen, Die open naarzen zyn zo los van hoofd als hielen.
Maar zacht, wie zie ik daar, een kaerel in myn huis?
Dat zal een dief zyn, ja het is’er een.
Abuis.
Voorwaar het is’er een, ik zie het aan zyn weezen, Want hoe ik nader kom, hoe ik hem mêer zie vreezen.
Zeg my wie dat gy zyt, en wat gy hier komt doen?
Myn boodschap hoord gy uit myn aanzigt te vermoên.
Zeg my uw naam, of ’t zal voor jou hier donker dagen.
Wel dat is onbeschaamd dat gy myn naam durft vraagen.
Noch onbeschaamder dat my dit hier zal geschiên.
Kunt gy wie dat ik ben niet aan myn stappen zien?
Melt gy uw naam my niet, zo moogt gy voor my schrikken.
Wilt gy my kennen, zie my styf aan met uw blikken.
’k Wil weeten wie gy zyt, of ik laat u niet gaan.
Kent gy my noch niet?
goed, zie my nu zo eens aan.
Wat moet ik in myn huis hier langer zien en hooren!
Daar is geen dommer beest in menschen schyn gebooren, Als gy zyt, want gy hebt veel jaaren, geen verstand: Gy zyt zo oud, en weet myn naam noch niet, ’t is schand.
Jou onbeschaamde, spreek, spreek op, ik wil het weeten.
Wat hebt gy hier gedaan?
Ik heb hier wat gezeeten.
’k Zal u doen hangen.
Hoor, dat zoude ik u niet râan.
Ik ben geen Engelsman, het zou my niet wel staan.
Kom hier eens, Bely, kom.
ALBARTUS, KRISPYN, BELY.
Heer, wat is hier te kwikken!
Daar staat een dief?
Een dief!
ja wel is dat verschrikken.
Heeft hy u niet gezegt wie dat hy is?
Hy wil ’t niet zeggen.
Goed, dat stelt my wat te vrêen.
Kent gy die heer niet aan zyn stem of aan zyn praaten?
Het is de Muzikant, ik heb hem ingelaaten:* Hy leert uw dochters op de maat; hoe, wist jy ’t niet?
Dat hy hier komt, myn heer, is door uw last geschied.
Uw wil, heer, was dat zy de nooten zouden leeren.
Wel, Bely, dat is waar; gy moet my excuzeeren, ’k Heb een verkeerde voor, myn heer, zyt niet bevreesd.
Dat is gelogen, ik heb nooit verkeerd geweest.
Vergeef het my, ’k heb onvoorzigtig my versprooken.
My schelden voor een dief?
die smaad die dient gewrooken.
Ik leer de zang-kunst aan de grooste van het land;* Ik ben een Komponist, en meester Muzikant.
Zoude ik een dief zyn?
die hoon is niet te draagen.
Maar, waarom zegt gy my uw naam niet op myn vraagen.
Wie dat gy waar?
Om dat my nimmer dat geschied.
Want ik ben zo vermaard; elk kent my die my ziet.
Al wie zo bot is, dat hy hem niet kan gewennen Myn naam te denken, is onwaardig die te kennen.
En, gy, gy doemt my aan een galg, ô bitt’re smaad!
Gy scheld my voor een dief, een heer van zulk een staat, Als ik, daar elk een tracht my ’t meesten te believen, Een meester Muzikant die zal men hier zo dieven.
Hoor, Bely, stel jy hem voor deze reis te vrêen.
Hoe, ik een dief zyn?
Hoor, dat zeit myn heer niet, neen.
Hy vraagde ’t maar, myn heer zocht u hier niet te onteeren.
Men kent geen eerlyk man, of dief nou aan de kleeren.
Hoe, ik een dief zyn, die zo edel ben van stam!
Myn vâar leerde aapen, en meer-katten op den dam.
Ik zou een dief zyn; ’k weet uw dochters al verlangen Na my, verstramd figuur gy dreigt my op te hangen?
Dic Muzikant is kort van stof.
Dat is wel waar.
En slecht gekleed.
Myn heer, zo zyn ze ook allegâar.
Men ziet haar evenwel veel achten, en hoog eeren.
Maar dat is om haar kunst alleen, niet om haar kleeren.
Myn heer, zo ’t u belieft ga binnen in ’t salet, Daar is myn dochter; dat hem werd een stoel gezet.
En Bely ga jei mé, BELY.
’k Zal vliegen op uw wenken.
My schelden voor een dief, ’k zweer dat ik ’t zal gedenken.
De Muzikanten zyn hovaardig, grootsch, en fier, ’t Gelyke jonkertjes na de alle mode zwier, Zy zyn vol jaloezy en haaten steets malkander, En als men ’t wel beziet den eene is als den ander.
ALBARTUS, Mr. PIETER.
Mr. PIETER.
Met uw verlof, woont hier de heer Albartus niet!
’t Is heer Albartus die gy voor uwe oogen ziet.
Uw dochters hebben my van daag by haar ontboden.
Maar waar toe hebben u myn dochters toch van nooden?
Hoe, vraagt gy dat, ha spyt!
wel dat is indiskreet.
Weet gy niet, dat ik mêer als alle menschen weet.
Ik ben de vinder, ik, van de aller diepste gronden, Die de eerste sleutel in ’t Muziek heb uitgevonden.
De neege zusters op het heilig Helikon Beschonken my, vol op, uit de eed’le Hengstebron.
Apolloos lier is by de myne niet om te achten.
Ik ben een Orpheus, en een Arion in krachten, Myn vingers zyn bezield; myn stem, en gladde taal, Verdooven door haar klank de schelle nachtegaal.
Ik sla de Luit, de Harp, de Simbaal, en de Zieter.
Als ik die roer en raak roemt ieder Meester Pieter.
Ik speel de Foxemaan op ’t Orgel heel perfekt.
Ik denk ’t zal veel zyn als gy aan de blaasbalk trekt.
Fagod, trompetmarin, kornet, schalmey, op snaaren, Van ’t hakkebort ben ik ook uit de kunst ervaaren.
De zakpyp, boerelul, ô dat ’s al myn plaizier.
Ik draayde gist’ren noch aan de Overtoom de lier Dat elk verwonderd met een open mond bleef gapen.
Ho, ho, zo ga jy aan den Overtoom uit schraapen.
Nou moet ik lachchen, wel wat bruit my deeze geest.
Ik ben in de Opera Superius geweest.
Ik denk Suypperius.
Maak met my niet te gekken.
’t Was dan niet vremd voorwaar dat de Op’ra moest vertrekken.
Daar’s geen kastraat of ik passeer hem in facet.
Dat is myn pastorel, en dat is myn motet.
Daar boven heb ik noch van vrouw natuur gekreegen, De kracht om na de kunst te speelen met den degen.
* Het slagzwaard zwaay ik dat het glinstert als de zon.
’k Sprong voor Maastricht by nacht op met het bastion, Wyl ik de zabel tot een schrik van alle zwaayden; En tusschen aarde, en lucht wel honderd koppen maayden.
Zo zyt gy ook Soldaat geweest na uw verhaal.
Soldaat, ô neen, Tamboer, en daar na Korporaal.
Maar door de vrede is ’t nu gedaan met dat tamboeren.
Dies ga ik na de kunst de stem en snaaren roeren, Ik zal u toonen.
Maar, ik kan u niet verstaan, Doch zyt gy van de kunst daar komt een Meester aan.
Maar is ’t een Muzikant?
Zo ik hem mag gelooven, Hy roemt als gy, zyn kunst gaat alle kunst te booven.
AGHTSTE TOONEEL.
ALBARTUS, Mr. PIETER, KRISPYN.
Wel meester Muzikant myn dochter leert zy wat?
’k Zal werrik hebben, heer, eer zy de sleutel vat.
Is dat een Muzikant, ik zal u laaten hooren Dat dat een gek is, en ik met de konst gebooren.
Hoor speelt gy op de luit?
nou spreek maar klaar en kort.
Wat vraagt de gek?
ho, ho, ik zie al waar ’t hem schort.
Ik ben Krispyn die elk in de Muziek moet roemen.
Hoe moet ik het Muziek, of konst of ambagt noemen?
Het is een ambagt voor die zaagen op de straat.
Maar ’t is by my een konst, en in de hoogste graad.
Kom laaten wy dit stuk dan kunstig overloopen.
Wat doet de sleutel, Heer?
Die sleutel die sluit open.
Die re, la, mi, myn vrind, valt die niet wat te plat?
Ik wensch die re, la, mi, met u wel op een rad.
Wat zeid, myn heer?
Hoe zoud gy der mê leeven KRISPYN.
’t Is myn gewoonte niet daar reden van te geeven.
Ei let’er op, myn heer, ik weet niet of jy ’t vat?
Om dat die re, mi, la, myn heer, versta je dat?
By dezen re, mi, fa, die gy fa, sol, wilt heeten, Te kort schiet by be mol, myn heer is ’t u vergeeten?
Zyn klank by ut, re, la, is net sol fa, fa, fa, Gy moet begrypen dat ut, re, mi, fa, sol, la, Te rug keert door be mol, door deze scharpe nooten Die by malkander zyn zo dicht in een geslooten.
Myn heer, dat is ’t Muziek; maar zo ik recht zal gaan, Verstaat gy ’t niet.
Myn heer, ik kan u niet verstaan.
Dat is myn schult niet, ’t zal door weinig kennis koomen,* Gy hebt, heer, in uw jeugd uw tyd niet waar genomen,* Maar, heer Albartus kom, leen my uwe ooren ras.
Die heb ik zelfs van doen, zy koomen my te pas.
Van doen of niet van doen, myn heer gy kunt licht weeten Dat die be mol, hem in het dool-hof heeft vergeeten, En dit maakt dat hy valt gelyk een dronken man, Zo dat be, duur, hem weêr onmooglyk rechten kan, Dat doet dat la, sol, fa, hem van de toon gaat stooten.
Ei zie, ei zie, myn heer, daar struyk’len al de nooten.
Dat is nu kort en klaar; maar zie de twede val Zie deze la, la, la, ’t is zeker al te mal, Die dringen ut, re, mi, tot boven aan de starren.
Door regels van de konst weet ik die knoop te ontwarren.
Daar valt ut, re, mi, fa, en breekt schier hals en been.
De tenor, en de bas die smelten daar in een.
Zie dat verstaat gy, heer.
Ik kan u heel wel hooren, Maar ik versta u noch veel minder als te vooren.
Wat spreekt gy toch voor taal, ik kan u niet verstaan.
Dat zyn konstwoorden.
daar moet men maar na râan, Niet waar, myn heer, ik weet gy kent al deze zaaken.
Wel deze vent zou licht van gekken dollen maaken.
Kom zing dit liedje, laat ik hooren eens de toon.
En of gy zingen kunt.
Wel zeker, dat komt schoon.
Gy zyt verdoold, die heer, die leert myn dochter zingen.
Ik acht hem minder als myn slechtste leerelingen.
Hy ineester Muzikant, ’k weet dat hy ’t niet en is.
Hy treft niet eene nood, hy slaatze ook alle mis.
Dat lieg jy traly baard, voel of die nooten raaken.
Wat dunkt u, is dat mis, zou jy dat beter maaken?
Had hy maar zydgeweer hy stond myn wraak ten doel.
Zwyg, zeg ik, of ik geef jou andermaal op smoel, Mr. PIETER.
Was ik noch korporaal, ik zou u haast verjaagen.
Jou katte Muzikant, jou kan ik niet verdraagen.
Kom voel de kracht van myn Muziek la, la, la, la, Zeg nu noch eens dat ik de maat niet recht en sla.
Waar ’s nou jou slagzwaard?
Maar gelyk je weet ’t is vreede, En dan zo haalt men traag het lemmer uit de schede.
Ha, smaad, dat ik my niet kan wreeken aan die kwant.
Ik zal nooit zwigten voor een zotte Muzikant.
Myn heer Krispyn laat ik u de andre deur uit leyen.
Maar waarom dat?
Myn heer alleen om u te scheyen.
Einde van het eerste Bedrijf.
DIANIER BELY.
Maar Bely is het waar, kon hem Krispyn zo houwen, Gelyk een Muzikant?
wie zou hem dat vertrouwen!
Maar kan hy wat muziek?
ó Neen, maar ’t is een geest.
Hy is voor dezen eens heer Eelharts knecht geweest, Daar hy voor Dokter hem zo aardig wist te draagen, Dat niemand twyfelden van alle die hem zagen, Of hy was Dokter; o, hy is zo loos en fyn, Hy draagt de naam ook van de schrandere Krispyn.
Maar zou my Konstantyn getrouwe liefde draagen?
Geen schoonheid kan hem slechts een enk’le dag behagen.
Al zyn standvastigheid is onstandvastig zyn.
Geloof my niet, zie daar, daar komt zyn knecht, Krispyn.
Die kan u van zyn liefde, en trouw verzeek’ring geeven.
Krispyn, wat zegt gy, is uw heer Konstant gebleeven In liefde, of is hy al veranderd, als voor heen?
Wat zegje, spreek, Krispyn, is hy veranderd?
En tot bewys, hy staat hier voor de deur te wachten Na antwoord, of gy hem zo waardig ook zult achten, Dat hy zyn liefde zelfs u mond’ling doet verstaan?
Voorzeker, roep hem in.
Krispyn, wil noch niet gaan.
Het hart is my beklemd.
Wel waarom zal hy wachten?
Ga heen, Krispyn, ga heen.
Laat my by myn gedachten Noch wat alleen.
Krispyn, haal hem op staande voet.
De schaamte raad my dat gy hem niet haalen moet.
Tut, tut, is ’t anders niet dat zeggen is geen zeggen, Daar liefde heerscht moet de eer en schaamte ook achter leggen.
Ga haal hem.
Neen Krispyn.
Gy stelt u zelfs ten spot.
myn eer, en vaders streng gebod.
Uw vader is van daag met dat gebod uit eeten.
En wat hier zal geschiên kan hy onmooglyk weeten, Ga heen, en haal uw heer.
Ik zeg blyf staan, Krispyn.
Ga heen, blyf staan, blyf staan, ga heen, wat zal dat zyn?
Wel, wiens gebod zal noch ten laatsten overweegen?
Zeg aan uw heer de tyd komt nu heel ongeleegen, Om hem te spreeken.
Hoor, maak toch een kort besluit, Rek zyn geduld niet, of de vryery is uit, Vertoef zo lang niet dat gy uitdooft zyn verlangen.
ô, ’T is een veugel die gy in de vlugt moet vangen.
Hy zal uw venster noch uw deur bewaaken, want Hy is niet van natuur, gelyk zyn naam, Konstant.
Laat dat verlangend hart uw schoonheid nu belonken; Gy moet zyn eerste vlam niet dooven, maar ontvonken.
Als hy verward zal zyn in uw bevalligheên, Dan is het tyd dat gy van hem word aangebeên.
Kwam dan myn vader t’huis?
Gy moet het kwaadste vreezen, Want als Konstant vertrok, dat zou noch slimmer weezen.
Myn eer, en kinderpligt komt hem het huis verbiên, En na myn liefde wensch ik hem hier al te zien.
De min en de eer, Krispyn, bestryen myn gedachten.
wat zal myn keur verkiezen of verachten?
Voldoet uw liefde, zo vermindert gy uw smart.
De liefde ontsluit myn mond met een beslooten hart.
Ga roep uw heer, Krispyn; waar word ik heen gedreeven.
Myn harte klopt van vrees, en al myn beenen beeven.
wat heb ik gedaan!
Daar komt heer Konstantyn.
DIANIER, KONSTANT, BELY, KRISPYN.
KONSTANT.
Krispyn, is dat het beeld?
Ja, heer, en dat is ’t myn: KONSTANT.
Uw gadelooze glans maakt my, helaas!
verleegen.
ô Zuivre zon de faam heeft veel van u verzweegen.
’k Word door de kracht ontroerd van uw volmaakte leên.
Uw schoonheid sluit myn mond, ’k word roereloos als steen.
Gy zyt myn zuiv’re zon; ô juist gevormde leden, Hoe dring ik door ’t gedrang van uwe godlykheden.
Dat is uit Titus hoor, ik bid u zyt gerust, Het vuur dat vaardig brand word vaardig uitgeblust.
Bekoorlyk beeld, wie kan de zuiv’re glans aanschouwen Van uw’ schoone oogen, en zich zelven noch behouwen?
Ik, die gevoeleloos bleef als een steene rots Voor alle schoonheid, zelf veel jufferen ten trots, De minnelykste mond en de allerlonkenste oogen Die hadden op myn ziel in ’t minste geen vermoogen.
Ik dreef gestadig met de minnery de spot.
Ik daagde zelver uit de kracht der minne-god.
Maar nu ik, beeld der goôn, uw schoonheid kom te ontmoeten, Leg ik my overheerd eerbiedig voor uw voeten.
Ik offer u een hart dat nimmer lieven kon, Als na die tyd, dat gy ’t door uwe kracht verwon.
Rys op, uw nedrigheid zou my te hoog verheffen: Hoe kan de minne-schicht zo haast uw boezem treffen, Daar gy de liefde haat, en de eenzaamheid verkiest.
ô, ’t staat te duchten dat ge uw keur weêr haast verliest.
Getrouwe min komt traag, door onderzoek der zinnen Leert die bemint wordt, en die mind getrouw beminnen.
Zo gy oprecht getrouw, en ook standvastig zyt, Heer Konstantyn, moet gy dat toonen door de tyd.
De Liefde is bandeloos aan plaats, noch tyd, noch stonden, Door geen bepaald gebruik of misbruik vast gebonden.
Hy komt gevleugeld, en hy steekt het ingewand, Zo stil, zo zacht, zo zoet in volle minnebrand, Zelf in een oogenblik, die kracht kom ik te voelen, Ik voel een brand die gy alleenig kunt verkoelen.
Ja, gy geneest alleen de lydelooze smart, Die ik, ô schoone beeld, om u gevoel in ’t hart.
Ik smeek om wedermin, ik kom my voor u buigen, Door trouwe liefde dat myn traanen u betuigen.
Dat is ’t gebruik, myn heer, der minnaars nu gemeen; Zy mengen zuchten, en hun traanen onder een, Zo lang zy Juffers om het gunstig jawoord smeeken.
Na welk genot zo vaak hunne ontrouw is gebleeken.
Uw liefde is noch gelyk een eerstgeboorne kind; ’t Is losse liefde, zo bestendig als de wind, Die gy op morgen licht een ander zult belooven.
Ik laat myn’ vrye ziel haar keur zo licht niet rooven.
’k Verkies geen minnaar, of ik moet verzekerd zyn, Dat zyne liefde oprecht, getrouw is, niet in schyn.
Men ziet veel Juffers die haar dat te laat beklaagen.
Ik meen myn vryheid zo lichtvaardig niet te waagen.
Stelt gy my in den rang der trouwloozen, ô smaad!
Zo gy niet trouwloos zyt, betoont dat met de daad.
De tyd, alleen de tyd zal eens uw vonnis stryken.
Ik keur geen minnaar of zyn trouwe min moet blyken, KONSTANT.
’k Min u oprecht, getrouw, dat ik u dierbaar zweer.
Des minnaars eeden zyn nu niet geacht, myn heer.
Tot welk een einde zou ik u weêrom behaagen?
Om alles door de trouw eens lot gemeen te draagen.
Ik dank de Hemel die my zo lang heeft bewaard Tot ik u schoone vond met wie ik wensch gepaard.
Gy zyt het, gy alleen, met wie ik wensch te leeven.
De tyd verbied my u daar antwoord op te geeven.
’t Zal my behaagen, dat gy my bemint, ga heen, Uw woorden, en uw brief die koomen over een.
De vreugd en wellust door uw goedheid my gegeeven, Betuigen dat gy my die dood was, weêr doed leeven.
Mag ik gelooven dat ik van u word geliefd?
Helaas, de minne-god heeft my het hart doorgrieft.
Dat hart, dat moedig hart daar alle minne-schichten Als op een steene rots afstuiten, en voor zwichten.
Myn boezem, die wel eer geklonken scheen van staal, Hebt gy veroverd door uw minnelyke taal.
ô Mond, wat zegt gy!
waart gy spraakeloos gebooren.
ô Gulde mond, gy laat aan my orakels hooren, KRISPYN.
Ha, bolle Bely!
ha, beeld eens pigmalions, Dat glans en ziel ontfangt op weelig zwanendons.
Eene afgerechte tong is kwalyk om t’ontslippen.
Maar de oogen van een vrouw zyn vennis minneknippen.
Ei, red myn minnend hard uit een ondraagb’re pyn.
Daar wordt gescheld; DIANIER.
Ik vrees dat zal myn vader zyn.
Ik hoop van ja, om hem myn hartenwensch te ontdekken.
Wy zyn verraden, heer, zo gy niet wilt vertrekken.
Want vader zal zyn wil uitvoeren tot uw smart.
Zo ik vertrekken moet, vertrek ik in uw hart.
Geen beter schuilplaats kan ik immermeer verkiezen.
Zo vader u hier vind zult gy my wis verliezen.
Want vaders wil is dat ik in het klooster moet; En vind hy u by my, zal hy op staande voet My derwaards zenden, zelf in weêrwil van myn zinnen.
’t Moet hem verborgen zyn, zo wy elkaar beminnen.
Ga in ’t kantoor, myn heer, met uw Krispyn.
Nu ik getrouw bemin, zal ik gehoorzaam zyn.
De sleutel, Bely, moet jy van ’t kantoor verbergen.
Geef ze aan de Heer Konstant; of vader ze u mogt vergen, Zo zeg, ik weet ze niet.
Dat is zo al besteld.
DIANIER, BELY, BONIFAAS.
BONIFAAS.
IS heer Albartus t’huis?
Wel, kaerel, brengje geld?
Heb ik zo hard gescheld, dat kan zo kwaad niet weezen, Uw broeder Eduard, Juffrouw, heb ik geneezen.
Daar is de reekening.
Hoe, kom ik daarom voor?
Gy moogt wel gaan.
Ik ben Apteker, en Doctoor.
Ik heb hem in myn huis, hy zal op straat niet treeden, Voor dat uw vader my betaald heeft, en met reden.
Dat zal wel gaan, vertrek, want vader is niet t’huis.
Ik zal wel wachten, want ik ga niet uit dit huis, Voor dat ik eerst de heer Albartus dit laat leezen.
In ’t kort, hoor daar moet geld voor deze reek’ning weezen.
Hoe, jy hier wachten!
ô begin dat niet; myn heer Is op een gastmaal, en hy komt eerst t’avond weêr.
’k Zal hier wat zitten, en leen gy aandagtige ooren, Om wat ik aan uw broer gedaan heb, aan te hooren, Voor eerst.... BELY.
Vertrek jy maar, wy weeten wel dat gy Uw best gedaan hebt, wy gelooven ook dat hy Genoeg heeft uitgestaan; wy weeten van jou grillen.
Zie daar, dat is alleen voor twintig doosjens pillen.
Maar niet van Tarpentin; ô neen van Benzôin, Van Mirre, Stirax.... DIANIER.
Hoor, heer Dokter doe myn zin.
Vertrek zo ’t u belieft: ik moet my hier verkleeden.
Dan moet ik blyven, want ik zie graag schoone leeden.
Hoor, Bonifaas, vertrek, hoe plaagt ons deze vent.
Zer maar klisteeren, loop.
Klisteeren, ik beken ’t, Dat al die posten zyn niet anders als klisteeren.
En die zyn altemaal geweest om te purgeeren.
Meest van Rabarbarum, Scamony, Coloquint, Agaricus, Turbith.
Kom, Bonifaas, myn vrind; Geef my de reekening, en ik zal dan wel zorgen Dat Vader u betaalt zelf op den dag van morgen.
Die woorden klemmen, ’k zal op uw beloften gaan; Maar, zo ik wel kan zien, daar komt uw Vader aan.
ALBARTUS, DIANIER, BONIFAAS.
Hoe is’t al met myn zoon, is hy al weêr verreezen?
Ik heb hem door myn konst en artzeny geneezen.
My dunkt die is wat groot.
Gedenk dat ik uw zoon bevryd heb van de dood.
Vertoef wat Bonifaas, ik zal u’t geld voort langen.
,, ’k Wou dat die vent was met zyn reekening gehangen DIANIER.
,, Myn beenen beeven, ach, ik vrees voor ongeval.
,, Hou u maar kloek.
,, Ik vrees dat hy hem vinden zal.
Daar is uw geld.
Maar nu zoude ik wel wenschen, Dat gy dit onderschreeft, wy sterffelyke menschen, Vergeeten lichtelyk te schryven.
Wel gezeid.
Haal my maar pen en inkt, myn heer, ik ben bereid.
* ’k Zal u bedanken voor uw prompt en braaf betaalen.
’k Zal u uit myn kantoor voort pen en inkt gaan haalen.
Maar hoe de sleutel weg; waar is die sleutel Meid?
De deur zo vast;in ’t slot; wel, wat is dat gezeid?
Ik denk, Sinjeur, gy hebt z’er zelver uit gekreegen.
Dat weet ik beeter, ô dit maakt my heel verleegen, BELY.
Gy zultze morgen licht wel vinden in een hoek.
Ik heb’er noch een in myn nieuwe of beste broek, Die ga ik haalen.
Och, ik schrik van dat te hooren.
Vind hy hem in ’t kantoor, zo is het al verlooren.
Och Bely, och, ik sterf; ik vlucht van angst en schrik.
BONIFAAS, BELY.
Wel blanke Bely zult gy ook haast trouwen?
Ik trouwen, Bonifaas?
wel hei, dat schynen droomen.
De vryers zyn te schaars, men kan ze niet bekoomen.
’k Heb ook een stiefmoer, die elk kent, die haar maar ziet.
Dat is myn trony, die my ’t trouwen ook verbied.
Maar ik hoor roepen, ga toch by myn heer daar binnen.
Ik hoor niet.
Bonifaas, dan heb jy maar vier zinnen.
Myn heer, hy komt.
hoort gy nu noch niet Bonifaas.
Ik hoor niet, en ik kan snel hooren, als een haas.
Zeg als een ezel; maar, myn heer, hy zal voort koomen.
En hoor jy noch niet?
Neen, wel Bely het zyn droomen.
ALBARTUS, BONIFAAS, BELY.
Hebt gy de sleutel?
Ik schrik dat ik het hoor.
ALBARTUS, doet het kantoor open.
Hou dieven, dieven, hou; twe dieven in ’t kantoor.
Maar Bely, sluit de deur.
Heer, wat is uw believen?
Maar, Bely, Bonifaas, gryp aan, gryp aan de dieven.
ALBARTUS, BONIFAAS, BELY, KONSTANT, KRISPYN.
Blyf staan, zeg ik, blyf staan, KRISPYN.
Ut, re, la, fa, sol, fa.
Wat doe jy in myn huis?
Re, mi, fa, la, la, la.
ô Dat zyn dieven, kom, schut uit, schut uit jou kleeren.
Ut, re, mi, fa, sol, la; myn heer, dit moet jy leeren, Ut, re, mi, fa, sol, la, verstaje dat niet, heer, Zo zyt gy botter als een ongelikte beer.
De sleutel is be mol, en die doet onderleggen Beduur, versta je ’t heer!
Maar, wat is dit te zeggen!
Dry poozen zyn’er in die nooten, re, mi, la.
Maar zeg, maar zeg.
Myn heer, let op die fa, mi, fa.
Twe mannen in myn huis, en in ’t kantoor geslooten.
De sleutel uit de deur?
Maar let wel op de nooten.
Zie, dat zyn snieken, ’t is een triepel datje ’t vat.
La, fa, sol, la, la, la, la, versta je dat!