floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Jan, Jan, op, neem de kaers, me dunkt dat ik daar hoorden Om hullip roepen, ziet eens wat ’er is te doen.
O Fiel!
ik zal ik ou vermoorden als een Hoen.
Och help, óch help, moord, brand!
JAN uit.
Wat zyn dit voor manieren?
Och help, moord, brand, moord, brand!
JAN. Laat lós, wel, is dat tieren?
LOWIE, ongekleed, JÓCHEM, JURRE, JAN. LOWIE, van binnen.
Au feu, au feu, de lieau, au feu, au feu!
Moord, brand!
Quel Diable, bruit ici?
Nu ga ’k ik an ien kant.
LOWIE, met een emmer water, JÓCHEM, JAN. LOWIE, giet half slaapende na Jan.
Au feu!
aporte ici de lieau.
JAN, JÓCHEM.
JAN. Ik zal verzuipen!
Och Meester help, sta by!
GOVERT, ongekleed.
Wel, wat zyn dit voor stuipen?
Wat schort je, Jan?
nou lustig spreek dan, rad.
JAN. Ja dat geloof ik, ’k ben zo nat, gelyk een Kat.
De Voerlui leggen hier, en vechten mit ’er beijen, En wyl ik doende ben, om hun van een te scheijen, Zo roept den eenen brand, en daer op komt de Waerd En heeft dit werkje, kyk, dus fraai an my geklaard.
Loop droogje.
JAN. Ja ik zel het Vuur wel kunnen veelen.
GOVERT, tegen Jóchem.
Geef hier de Kaers; pas jy die Póts niet meer te speelen.
Terwyl dat Govert met het Licht weg gaat, kunnen          Jan en Jóchem de Deur niet vinden.
JAN. Wel Jóchem, ’k kan de deur niet vinden.
Klóp maar, klóp.
Bloed, daar zal weer een Kroes opsmaaken van dat Sóp!
JAN. Hou, breng het licht, men zou in donker zich vergissen.
Is Leonoor ook afgegaan, ik koom haar missen.
JAN. Niet dat ik weet: hoe leid ze niet te Bed?
Neen dóch.
JAN, TRYNTJE met licht.
GOVERT, JÓCHEM.
JAN. Is onze Jufvrouw, ook beneden?
Och, óch!
Wat kryg ik daar een schrik op ’t lyf!
loop ras eens kyken Na haare kleeren.
JAN. Wel.
GOVERT, JAN, JÓCHEM.
Myn’ beenen die bezwyken!
Wel Jan, hoe is het?
JAN van binnen.
men Heer, ’k vind niemendal, Geen stukje van ’er goed.
Hoe óf dit enden zal!
Och, óch, myn liefste kind!
Dit is al wat te zeggen!
Was ’t ook haar Geest die jy straks hebt te bed zien leggen?
Neen Jan, ze was het zelf: maar óch, die jonge Heer Is licht’lyk met ’er deur.
Och, óch; ik kan niet meer!
JAN. Schep moed, men Heer, schep moed.
De geest wil my begeeven; Och, Jan houw my wat vast.
JAN. Men Heer verliest het leeven, Och, Vrinden, help al t’zaam, in deeze groote nood!
Anzelmus, óch, óch, óch, men Meestertje is half dood!
LOWIE, met een Brand Emmer.
JAN, JÓCHEM, GOVERT.
AU feu, encor au feu!
JAN. De Duivel moet je maalen Tot Mostert, zo je giet.
Ras loop het vollik haalen.
Hoe staat de Rótzak zo?
JAN. Och, ik word zo bevreest!
Och Vrinden, help, sta by, men Heertje geeft de geest!
HEER ANZELMUS, ADELGONDE, JAN, SOFIA, alle half gekleed.
ANNETJE, TRYNT-JE met een Fles Azyn, GOVERT, ANZEL-MUS de Jonge, LOWIE, JÓCHEM.
WIe roept hier zo, om hulp?
Wel wat doet u tóch schroomen?
JAN. Och, óch, men Meester sterft!
Hy zal wel weêr bekomen, Hy ’s maar in flaauwte.
Azyn!
zie daar hy rept hem weêr.
’t Zal nou wel gaan.
Hoe is het al, myn zoete Heer?
Waar is myn Dóchter?
JAN. Ze is tót noch toe niet verscheenen.
Hoe is uw Kind dan weg?
ANZELMUS de jonge.
Ze is heenen?
Och, óch myn halve Vrouw!
myn Bruid, ben jy gevlucht?
Wel neen, dat loof ik niet.
Myn waerde Heer, ik ducht Dat deeze Jonker, met uw Dochter is gaan stryken.
Ik heb zo iets gemerkt, dóch ’t zal in ’t kort wel blyken.
ANZELMUS de Jonge.
Hoe zou die Jonker zo weg loopen met myn’ Bruid?
Wel is dat waar, zo is ’t meer als een halve Guit.
Och Jan loop neem een Paerd, zie óf j’er kunt betrappen.
JAN. Ja ’k zal me eerst droogen, en een Glaasje laaten tappen.
GOVERT, JÓCHEM, HEER AN-ZELMUS, ANZELMUS de Jonge, ADELGONDE, SOFIA, LOWIE, ANNETJE, TRYNTJE.
Iy met jouw Paerd, de weg na Brussel om te zien, Of jy hen licht’lyk op de weg nóch kost verspien.
En jy Waerdin, loop straks eens in zyn kamer kyken.
GOVERT, ANNETJE, HEER ANZEL-MUS, ADELGONDE, ANZELMUSde Jonge, SOFIA, TRYNTJE.
GOVERT spreekt voort.
Wel nou hoe is ’t daar?
ANNETJE van binnen.
Daar is Heer, nóch Heers gelyken.
Kom sla allarm, op dat de Buurt komt in ’t geweer.
Men zal ze licht’lyk nóch wel vinden.
Ai, myn Heer, Ze is zeeker weg.
Myn Bruid, myn Bruid!
Ai, wil tóch zwygen, Gy kunt wel weer een Bruid, maar ik geen Dóchter krygen.
was myn’ halve Vrouw met my na bed gegaan, Dan zou ’k in eenzaamheid hier niet te klaagen staan.
Van de eenzaamheid, myn Heer, kan ik getuig’nis geeven, Wat droefheid dat het is: want sint myn Bokje ’t leeven Verlooren heeft, leef ik geduurig in een’ stryd.
Ai, wat bruid ons jouw Bok: ik ben men Dóchter kwyt.
Aanschouw die dwaasheid, om een stinkend Beest te schreijen.
’k Zou om myn’ Dóchter, wel van duizend Bokken scheijen!
Maar daar is de Waerdin.
Wat óf ze ons brengen zal?
ANNETJE, GOVERT, HEER ANZELMUS, ANZELMUS, de Jonge, ADELGONDE, SOFIA, TRYNTJE.
Men Heer, ’t is al te waer, heur Paerden zyn van Stal: Hy het jouw Dóchter met heur wil, wis meê genomen.
Wat zal myn arme man al droefheid overkomen!
Myn lieve Zusje!
óch, óch, myn Leonoor is voort!
Maar sluit men nimmer hier de Vensters, Deur, nóch Poort Der Stal?
Het schynd wel neen.
Dat zyn geen fraije dingen!
Men sluit ze wel: maar kan men niet uit ’t Venster springen?
En veur de Voerlui, moet de Staldeur open staen: Hy is mit zyn gelach, die Hondsklink deur egaen.
Ja wel, ja wel, wat raad?
wie zal ik dit verwyten?
Ik zou uit spyt my zelf wel licht de keel afbyten.
Zo weg te loopen?
óch, ’k ben een bedurve Man!
Hy gaat op een Stoel zitten, de anderen staan by hem om                hem te troosten.
KRISPYN, LOWIE, GOVERT, HEER AN-ZELMUS, ANZELMUS de Jonge, ADELGONDE.
SOFIA, ANNETJE, TRYNTJE.
KRISPYN, tegen Lowie, ter zyde.
Mon Maitre, kalje book!
Ouï, ouï, je vous entan.
KRISPYN, tegen Lowie.
Appellez fou, jou Famme apart, dat zy niet klappe, Monsir, mon Maitre, zel heur koop, un belle Kappe.
Ma Femme venéz ça.
Hy luistert haar iets in ’t oor.
Een Zoopje.
O, wat verdriet!
GOVERT, HEER ANZELMUS, KRISPYN, ANZELMUS de Jonge, ADELGONDE, SOFIA, TRYNTJE.
Is dit de Knecht van onze Schaaker niet?
Jou Schelm!
waar is jouw Heer?
KRISPYN, gaande op de Stoel zitten, daar Go-                      vert van opgestaan is.
Wat mensch kwam ooit te hooren Van zulk een droevig lót!
óch, was ik nooit gebooren, Zo had ik deeze rouw, dit ongluk niet gezien!
Maar, geef ons antwoord.
Kon op aarde wel geschiên Een grooter ongeluk!
ik kan het niet verhaalen!
’t Is al te droevig!
kost ik ’t met myn’ dood betaalen, Zo zou ik nimmer.... GOVERT.
Och, óch; zeg, wat is het?
voort.
Wie heeft van diergelyk een’ Schaaking, ooit gehoord!
óch, óch, myn zoete Miestertje!
ANZELMUS, de Jonge.
Waar is myn halve Vrouw?
Heb dank Sint Jutfaas Priestertje.... Anzelmus ziet Sofia gestaadig met beschroomdheid                vriendlyk aan.
Verrader, spreekje niet?
Heb dank, ô Fransiskaan!
Jy, en jouw Broertje, hebt altoos jouw best gedaan.
Zyn ze ook in ’t Bosch vermoord?
Spreek, ben je reeds beschonken?
Neen, daar ’s geen bloed gestort, de Kaerel is verdronken.
Is dan jouw Meester dood?
Dat is myn onbekend.
Hy steekt de Draak met ons, de Duivel haal de Vent!
is myn Dóchter dood?
Dat kan ik nóch niet zeggen.
We moeten hem in ’t Dórp, dóen op de Pynbank leggen.
dat ’s niet noodig: Ik bezwym, ô myn, ô myn!
Myn lieve Miestertje!
óch, waar blyft de Brandewyn!
Tryntje geeft hem een Glaasje Brandewyn.
Zo, zo, het zal wel gaan, ai laatze nóch eens scheppen, ’k Zal ’t alles zeggen: maar ik moet nóch eerst eens feppen.
Wel nou, zal ’t lukken?
Och, myn Heer!
’t is al te waar; ADHOC De Lykken leggen in de Kerk nóch by malkaar.
Wat Lykken?
Ik kan ’t niet zeggen, zonder schrijen.
Myn Dóchter en uw Heer?
zy met ’er beijen.
Myn liefste Zusje!
is dit jouw trouwdag?
Hoe kwamt by?
Wil je niet wachten, zo vertel jy ’t dan veur my.
Wel wat gebrabbel, zel hier wezen met de Wyven?
óch, waar blyft de Fep?
ik zel van kouw verstyven!
TRYNTJE, geeft hem nóch een glaasje Brandewyn.
Daar ’s noch een Uppertge.
Kom geef.
Klók, klok.
Wel hoe?....
Dat ’s uit.
Hoor: luister nou, met neus en ooren, toe Myn Heer, begryp je ’t wel?
verbonden door zwaare eeden, Jouw kind te trouwen, zyn wy stil van hier gereeden; Ik met myn Vósje, en dan jouw Dóchtertje, achter op Myn Baas zyn Paerd, zat daar gelyk een Kermispop, En hield hem trouw omarmd, begryp je ’t?
tot wy kwamen Gints op een smalle Brug, begryp je ’t?
toen vernamen Wy van ter zyen veel Soldaten: in dat kas, Begryp je ’t?
wist men niet, óf ’t Vriend, óf Vyand was: Jouw Dóchter heel beangst, gaf straks de moed verlooren, En riep: myn Heer, ry voort; hy gaf zyn Paerd de spooren, Begryp je ’t?
maar het Paerd, dat struikeld, en myn Heer, Bruid met jouw Dóchter, Paerd, en al van boven neêr, De Brug in ’t water.
Och, wat droever ongelukken!
Was daar geen Vólk, om hen uit dat gevaar te rukken?
Daar was, begryp je ’t?
by geval een Visscher met Zyn Schuitje, die het straks daar heeft na toegezet; Hy kreeg jouw Dóchter by het linker been, en trok ’er Uit ’t water, onder ’t Paerd van daan: maar de arme Slokker Myn Meester, die zyn Voet nóch in de beugel zat, Waar blyven hangen, had hy niet ’t vernuft gehad, Begryp je ’t?
óm zyn Més te trékken, en de Teugel Die om zyn hals was, en de riemen van de Beugel, Waar in zyn voet stak, met een snee te kerven: want, Myn Heer, begryp je ’t?
heeft een Duivels vlug verstand!
Myn’ Dóchter, is dan niet verdronken?
Och, myn Bruidje!...
Met geen gedachten: maar ze was nóch naauw in ’t Schuitje Geraakt, op ’t hoofd na, óf de Schuit keerd om en om, En overstelpt ’er straks, tót dat haar Bruidegom, Myn Heer, begryp je ’t?
na haar toeduikt onder ’t water; Hy komt weêr op, en meind hy heeft ze, maar zy laat ’er Begryp je ’t?
zinken, en hy houd haar eene Schoen In zyne hand.
Goe raad was duur, wat zou hy doen?
Maar Vryer, is het al, wat jy verteld, waarachtig!
’t Kon wel niet waar zyn, al schynd zulks vry leugenachtig.
’t zyn altemaal miraak’len, die ’k vertel.
Ja wel, ja wel, wat óf hier nóch van worden zel?
Hy ziet de Visscher, met een Pypje in zyne kaaken, Op de omgekeerde Schuit.
hy maakt ’er by te raaken, En neemt een Byl, die juist deez’ Man by toeval had, En kapt in ’t midden van de Schuit, een heel ruim gat, Waar door jouw Dóchter straks haar hoofd komt deur te steeken.
Van groover leugens, heb ik nimmer hooren spreeken?
Begryp je ’t?
maar myn Baas trekt naauwlyk haar daar uit, Of valt hól over ból met haar weêr van de Schuit, In ’t water.
zo is zy eind’lyk dan verdronken?
Nóch niet.
Ze omarmt myn Heer, en was met hem gezonken, Indien... Begryp je ’t?
een miraakuleuze wind, Of Hoos, myn Meester niet geréd had met jouw Kind.
Deez Hoos, begryp je ’t?
óf deez Borrelwind, ’t is wonder!
Maakt ’t Schuitje dicht en droog, en keerd het bovenste onder, En onderschept ons Vólk daar in, als by de hand, En bruid hen alle drie, met Schuit met al op ’t land: Elk stond verbaasd’, men wist niet wat te doen, óf laaten, Als haar twé Lykken fluks, te rollen op twé vaten, En brengen die in een Kappel, aan Sint Jutfaas Gewyd, dicht by de Brug, op hoop óf licht myn Baas... HEER ANZELMUS.
Zeg Vryer, hebje van je leeven, nooit te Leuven Gewoond?
Om dat je dan wat schyn van preuven Zoud kunnen geeven van de loogens die je liegt.
Vraag ’t aan de Priesters: maar zo ’t oog my niet bedriegt, Zie ik hem ginder gaan, ik zal hem hier doen komen; Wat meen je wel ?
het zyn Miraak’len, ’t zyn geen droomen.
Krispyn gaat weg, als óf hy de Priester wilde haalen.
GOVERT, HEER ANZELMUS, ADEL-GONDE, SOFIA, ANZELMUS de Jonge.
Houw vast den Dief, houw vast!
Hoor, laat ons derwaarts gaan, ’t Is alles Guitery.
Hier komen Paters aan, Zo zy iets weeten, zullen zy ’t voor ons niet zwygen.
ANNETJE, LEANDER, en LEONORA,in Fransiskaaner Barrevoete Minnebroeders Kleederen, LOWIE, GOVERT, HEER ANZEL-MUS, ANZELMUS, de Jonge, ADELGONDE, SOFIA.
Goe Mórgen Paters.
Kan men iets te ontbaiten krygen, Zeg Moeijer?
Ja ge dóch.
Salut, mon Reverend: Comment vous portéz vous?
Vriend, ben ’k ik ou bekend?
Eerwaarde Paters, je moet dat niet kwaelyk duiden: Men Man maakt hem gemien mit alle slag van luiden.
Mon Reverend, que vous plait il, pour dejeuneer?
Wild gy Sausyzen, óf... GOVERT.
Wy zyn uw Dienaars, Heer.
Ik wensch de Heeren en de Juffers goede mórgen.
Plait il d’ Andouilles?
Gy neemt te groote zórgen.
Wy vasten: kook ons slechts tien, twintig Eijers, ras, ’k Moet voort.
GOVERT, HEER ANZELMUS, LEANDER, ADELGONDE, ANZELMUS, de Jonge, SOFIA, LEONORA.
Gevader, zo ’t met uw believen was, Ons t’ekskuzeeren, dat wy die hardiesse neemen Om u te vragen, óf... HEER ANZELMUS.
Ba, vraag maar, zonder teemen.
Of ge onderwegen, van geen onluk hebt verstaan?
Zo als we meenden in Sint Jutfaas Kerk te gaan Om mis te hooren, zag ik met groot mededoogen Twé jonge Liefkens, uit het water opgetoogen, Voor ’t Outer draagen, in een disperaate staat, En naar ik hooren kon aan al het vólk heur praat, Was ’t Maaske weg gevlugt, om datze niet mogt trouwen Met die ze lief had.
Och, óch, óch, wat ziels benouwen!
Och, ’t is myn Dóchter!
Ba, geloof ik ik ’t nóch niet.
Gy zyt een ketter, ga, geloovet, als gy ’t ziet.
Maar Pater uw Kaamraad heeft niet een woord gesprooken; ’t Is een lief Troonetje, in een ruige kap gedooken.
Zyn Noviçiaat, begon eerst gist’ren, en hy mag Geen menschen aanzien, nóch toespreeken.... ANZELMUS, de Jonge, Sofia gestaadig aanziende.
Zo lang zyn leertyd duurd.
TWÉ-ENTWINTIGSTE en Laatste TOONEEL.
KRISPYN, in Priesters Gewaad, LEANDER, GOVERT, ANZELMUS, de Jonge, HEERANZELMUS, ADELGONDE, LEO-NORA, SOFIA, ANNETJE.
is het om te gekken?
Wie durft ’t verdrinken van dit Vólk in twyffel trekken?
Gy Minnebroeders hebt gy zelver niet gezien Hoe dat de Ziel van ’t Maaske, uit ’t lichchaam niet kon vliên, Voor dat ik haar beloofde... LEANDER.
O ja, zy kon niet sterven, Of wou van haar Papa, voor af, gena verwerven Van haare vlugt, en zulks is haar ook hoofd voor hoofd, Van deez Pastoor, en ons, wel Priesterlyk beloofd.
Myn Heer Pastoor, wil haar en my, gena betoonen!
Ik zal u Jaarelyks doen hebben zeven Kroonen By Testament, en aan uw Klooster, eens zo veel, Myn lieve Paters!
Ik neem in uw droefheid deel.
Gy moet uw Dóchter, en haar Schaaker, bei vergeeven Hun’ misdaad, even eens al waaren ze in het leeven.
’k Vergeef ’t hen beide, en zweer hier, by Sint Jóchems Baerd, Zo groot als de uwe, en by Sint Rokes Hondjes staert, Dat by aldien myn Kind, in ’t leeven is behouwen, Dat ik haar, met hem die haar Schaakten, zal doen trouwen.
Wat smert is dit voor my te hooren!
Gy moet zien Haar te vergeeten.
Och, ze had my lief!
Denk op een ander: want ik wil het niet verbloemen, ’k Wil spruitjens van jou zien, die my Grand Pere noemen.
Papa, een woord in stilt’.
Weet dat myn zin Op dit zwart Geitje, flus gevallen is, haar’ min Hadze op een Bok gesteld; maar schoon ik geen vier Pooten Nóch dubble Hoorens heb, ik zou haar.... HEER ANZELMUS.
Zwyg, jou grooten En onbezuisde Gek.
Me Jufvrouw vind gy ’t goed, ’k Verzoek u voor myn Zoon ten Huuw’lyk.
Nicht, gy moet Deeze eer niet weig’ren, ’t is uw voordeel, en wy bennen Gerust in alles om dat wy Anzelmus kennen.
Wat grooter Vreugd, myn Heer!
Och, zag ik nu myn Kind In ’t leeven, en dat zy zo vierig wierd bemind!
LEONOOR, haar ontdekkende.
Kom waerde Vader, zie uw Dóchter, voor uwe oogen!
Zyt gy ’t myn Leonoor?
ben ik ook bedroogen?
Neen: ’k loof de Hemel: want in ’t bitterst van myn nood Kryg ik u weêr.
Och, was uw Minnaar nu niet dood!
Gy zoud hem straffen, waar hy hach’lyk nóch in ’t leeven.
Ik zou uw Schaaking, hem uit ’s harten grond vergeeven.
Op deez belóften is ’t, dat ik my dan ontdék.
Dit is geen Minnebroêrs: maar fyner Paters trék.
’k Heb ze u belooft, en ’k wil u allebei vernoegen.
Ik zal haar eeren, en my na myn’ plicht steeds voegen.
Zo is het tyd dat ik de Priesters rok verlaat.
Ik wensch je veel geluks.
’k Verbly me in deeze uw’ staat.
KRISPYN, tegen Govert.
’kVerzoek vergiffenis van ’t geen ik heb bedreeven.
Nu ik ’t u Heer vergeef, kan ik ’t u licht vergeeven.
Het is nóch vroeg, en kout, gingt na myn zin, by get!
’k Kroop met myn Bruidje, voor een uur óf twe, te bed.
Foei, schaam je wat.
Waerdin, wil straks wat vuur aan leggen, En schaffen ons de ontbeid.
Je kunt je lust maar zeggen.
Kom in, vertel ons, hoe dit werk besteeken is, En drinken we op ’t suksés, van elks Verbintenis.
Hoe lukkig heeft het lót, dit trouwen kunnen draaijen; De Bok komt by de Geit.
Geen Uil vloog ooit by Kraijen.
Van het Derde en Laatste Bedryf.
HET Groot vermoogen van Juffers oogen, OF DE BETOVERDE KELK, KLUCHTSPEL.
Uit het Fransche van de Heer Dancourt gevolgd.
Te AMSTELDAM, By de Erfg: van J: LESCAILJE, op de Middeldam, op de hoek van de Vischmarkt, 1699.
* AAN DEN HEERE DANIEL VAN MOLLEM.
UW lof’lyke ommegang, welke yder moet waardeeren, En uw genegentheid, die gy geduurig toond Tot ed’le Konsten, die vermaakelyk ons leeren, Zyn blyken van de geest, welke in uw boezem woond.
Het Schouwspel, dat, wanneer ’t gezuiverd is van vlekken, De deugden aanpryst, en de straf toond van het kwaad, Zal nooit voor ’t minste der Vermaak’lykheden strekken; ’t Leerd yder, speelende, hoe ’t in de Waereld gaat.
Dit Kluchtspel, door DANCOURT, voorheene in ’t Fransch beschreeven, Werd, door genegentheid, u toegewyd, Myn Heer; Zie op de zaak niet, maar op ’t hert van hen die ’t geeven; Indien het u behaagd, verstrekt het ons tot eer.
De tyd leer, nevens dit, u kennen ’t groot vermoogen Van ’t Jufferlyk gezigt: tot dat ge, als Eelhart, praald, Genietende uwe lust, het wenschelykst van uw oogen, En, door uw schranderheid, noch beter lot behaald.
U E. D. Toegenegene, Onder de Zinspreuk van CONSTANTIA & LABORE.
DE staten van Holland ende Westvriesland doen te weten.
Alzo Ons vertoond is by de tegenwoordige Regenten van de Schouwburg tot Amsterdam, Dat zy Supplianten zedert eenige Jaaren herwaarts met hunne goede vrinden hadden gemaakt en ten Tooneele gevoert verscheiden Werken, zo van Treurspeelen, Blyspeelen als Klugten, welke zy lieden nu geerne met den druk gemeen wilden maken: doch gemerkt dat deze werken door het nadrukken van anderen, veel van hun luister, zo in Taal als Spelkonst zouden komen te verliezen, en alzo zy Supplianten hen berooft zouden zien van hun byzondere oogwit om de Nederduitschen Taal en de Digtkonst voort te zetten, zo vonden zy hen genootzaakt, om daar inne te voorzien, ende hen te keeren tot Ons, onderdanig verzoekende, dat Wy omme redenen voorsz.
de Supplianten geliefden te verleenen Oktroy ofte Privilegie, omme alle hunne werken reeds gemaakt, en de noch in ’t ligt te brengen, den tyd van vyftien Jaaren alleen te mogen drukken en verkoopen of doen drukken en verkoopen, met verbod van alle anderen op zeekeren hooge peene daar toe by Ons te stellen, ende voorts in communi forma.
Verbiedende daarom allen ende eenen yegelyken dezelve Werken naar te drukken, ofte elders* naargedrukt binnen den zelve Onzen Lande te brengen, uit te geven ofte te verkoopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebragte ofte verkogte Exemplaaren, ende een boete van drie hondert guldens daar en boven te verbeuren, te appliceren een darde part voor den Officier die de calange doen zal, een darde part voor den Armen ter Plaatze daar het cazus voorvallen zal, ende het resteerende darde part voor den Supplianten.
Alles in dien verstande, dat Wy de Supplianten met dezen Onzen Octroije alleen willende gratificeren, tot verhoedinge van haare schaade door het nadrukken van de voorsz.
werken, daar door in geenige deelen verstaan, den inhoude van dien te authorizeeren ofte te avoueeren, ende veel min dezelve onder Onze protektie ende bescherminge eenig meerder kredit, aanzien oft reputatie te geven, nemaar de Supplianten in kas daar in yets onbehoorlyk zoude mogen influeeren, alle het zelve tot haren laste zullen gehouden wezen te verantwoorden; tot dien einde wel expresselyk begeerende, dat by aldien zy dezen Onzen Oktroije voor de zelve Werken zullen willen stellen daar van geene geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie zullen mogen maaken, nemaar gehouden zullen weezen het zelve Octroy in ’t geheel ende zonder eenige omissie daar voor te drukken ofte te doen drukken, ende dat zy gehouden zullen zyn een exemplaar van alle de voorsz.
Gedaan in den Haage onder Onzen grooten Zegele hieraan doen hangen den xix September in ’t Jaar onzes Heeren en Zaligmakers duizent zes honderd vier en tachtig.
Ter Ordonnantie van de Staaten SIMON van BEAUMONT,     De Regenten van de Schouwburg hebben het recht van de bovenstaande privilegie, voor HET GROOT VERMOOGEN VAN JUFFERS OOGEN, of de BETOVERDE KELK.
Vergund aan de Erfgenaamen van Jacob Lescalje.
Den 22 January, 1699.
ERNST, een Edelman die stil op ’t Land woond.
EELHART, Zoon van Ernst.
NIKOLAAS, Pedagoog van Eelhart.
JAAP, Tuinman van Ernst.
VROOMAARD, Vader van Francyntje.
ROEMER, Schoonbroeder van Vroomaard.
FRANCYNTJE, Dochter van Vroomaard.
MEEUWIS, Tuinman van Vroomaard.
KLAASJE, Vrouw van Meeuwis.
Het Tooneel is op de Hofsteê van Ernst.
HETGroot vermoogen van Juffers Oogen, OF DEBETOVERDE KELK, KLUCHTSPEL.
JAAP, FRANCYNTJE, KLAASJE.
JAAP.
NEen, zeg ik je, je zelt me deur jou ferwiele woordjes niet verleijen.
FRANCYNTJE.
Maar hoor eens, myn Vriend.
Ik zel ’et niet doen, zeg ik; daerom vertrek mit je beijen.
KLAASJE.
Wel jemeni Kijeren!
dan binje wel wreed van hart.
Ja, zo hard, as ien stien.
Laat ons noch dezen nacht hier blyven, en morgen zullen wy dan zien.
Gien oogenblik.
Wat droes!
zo iemant jou vond in myn Kabanis, Wat zouwen daer de menschen of zeggen, en denken wat ’er gedaen is?
Wat zouwe ze daer of zeggen?
was dat tot je nadiel.... JAAP.
Ik mien Zo men Heer jou vond, die het Vrouwvolk haet, wat zou me geschiên?
Als hy weet dat ik een jonge Dochter ben, die nu moet vluchten Voor myn Stiefmoeder, die myn Vader regeerd, en my doet zuchten, Om dat ik niet trouwen wil met een Neef van haar, een Gek; Ik twyfel niet of hy zal met my begaan zyn, als ik ’t hem ontdek.
Ik ken ’em beter als jy, zeg ik; hy het gien meêdoogen.
En ik wil wedden dat hy strak zel mit ’er zyn bewoogen, As ik was; toen ik heur zag huilen zo was ’et edaen, En ik rezelleveerde ’t Huis te verlaeten, en mit ’er te gaen, Hoewel ik an Mieuwis, de Thuinman van ’er vader, ien jaer eleden Getrouwd eweest bin, die de beste man is die de Aerd kan betreeden; Mien je dat jou Heer dan zel barbaerser weezen, als jy?
Wat drommel, je maekt me dol mit jou snappen, jou Pry; Denk je dan dat ik niet weet wat ik mot weeten?
wat seldreweeken!
Maak maar dat ik dien jonger Heer, die gy zegt dat zyn zoon is, kan spreeken; Ik twyfel niet of ik zal hem wel beweegen, en hy zyn’ vader voor my.
Wel docht ik ’et niet?
heb ik je niet ezeid, Wyshoofd, of ten naesten by, Dat die Zeun doet al wat zyn Vader zeid?
en dat de Vrouwlui ’t bekoopen As zy hier kommen, as Honden, die deur ien Kegelspel loopen?
En dat zyn Vader niet wil dat hy Vrouwlui ziet?
en dat De Zeun ze zo veul kend, of ze niet in de werreld waeren?
heb je ’t noch niet evat?
En dat hy zelf niet weet hoe ze hieten?
dat zyn Vader hem dit gaet leeren, En dat de Zeun dat geloofd, en dat... dat... dat... Maer wat wil je mier begeeren?
Wel waerom wil de Vaêr dat niet?
zyn de Vrouwlui zo kwaed?
Dat komt... dat komt... weet je niet dat de visch an ’t aes wil?
zo je me verstaet, Zo weet je wel wat ik je ezeid heb, dat hy ien Wyf had veur deezen, Die dat wel wist; en, om zyn Zeun te beletten dit ongeval te vreezen, Het hy ezwooren, mit ien grooten eed, dat hy zyn Zeun nooit zel Laeten trouwen.
verstae je dat nou?
bevat je ’t nou wel?
Maer wat hoef ik meêr te praeten?
kom, ga daedelyk vertrekken.
FRANCYNTJE, aan Jaap geld geevende.
Myn beste Vrind!
JAAP, half huilende, het geld aanneemende.
Myn beste Vrind, dat lykt het liedje zonder end wel, zonder gekken.
Neem an, zeg ik.
FRANCYNTJE, hem noch al geld geevende, Myn beste Maat.
Schaem jy je niet, dat je me zo temteerd?
Neem, zeg ik.
wie zou ’t weig’ren kennen?
FRANCYNTJE, hem noch al geld geevende, Jakob.... JAAP.
Ik zweer ’t!
Dat ’et die reden eweest is, dat ik je gisteren niet uit myn huis mogt dryven.
Niet waer!
wat zwaerigheid?
En die gouwe Harnasmannetjes doen je licht van avond noch blyven.
FRANCYNTJE, hem noch al geld geevende, Myn lieve Jaap.
Maer wat drommel, doe ik ook?
Neem jy maer an.
Neem jy maer an!
neem zelf an.
KLAASJE, willende het geld neemen, neemd Jaap de heele beurs.
Ik zel ze wel neemen, kom an dan.
Dan had je recht pleizier om zo wat mit me de gek te scheeren.
Deuze nacht heb je gien zwaerigheid ehad, deuze zel je ook niet deeren.
Breng ons weêr in je Huisje.
Ja, maer onze jongen Heer zoekt den hielen dag, Hy het overal zyn neus in, zo hy jou in myn klein Kotje zag?
Moogelyk zal hy bly weezen om ons te zien en te hooren spreeken?