floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Die guit, ik zal Dien Gauwdief hangen doen, schoon dat’er geen meêr waren.
mijn Heer, je zult die moeite kunnen sparen, Een groote steen, in het voorby gaan van een huis, Heeft hem de kop gekloofd en schier geplet tot gruis.
Hy sterfd, doch zoude u graag noch voor zijn dood eens spreken.
SCAPYN, KAREL, GERONTES, ARGANTES.
Scapyn tusschen twee mannen die hem ondersteunen het hoofd in doeken gewonden of hy zwaar- lijk gequetst hadde geweest.
mijn hart dat schijnd te breken Van smarte, ay my!
zie my hier in een vreemden staat, Ik wou niet sterven voor al eer ik u van ’t quaad, ’t Geen ik bedreven had, vergifnis had gebeden.
Ay ja, mijn Heeren, ay mijn schuld word u beleden; ’k Bezweer u datge my het geen ik u misdeed Vergeven wilt, en dat noch voor mijn dood vergeet, Inzonderheid die twee, die ik het meest van allen Misdaan heb, och!
Ik laat het my gevallen, ’t Is u vergeven, ga, en sterf maar heen gerust.
Maar gy, mijn Heer Geronte, u is niet onbewust Hoe ik zoo schendig met een storm van knuppelslagen Uw rug.... GERONTES.
Spreek daar niet van, ik kan geen haat lang dragen, ’k Vergeef het u. SCAPYN.
Maar ’t was een ongehoorde daat, Stokslagen aan een man van aanzien.... GERONTES.
’k Bidje laat Dat varen.
Ik beken ’t, het is niet te verdrijven, Stokslagen, en dat smert.... GERONTES.
Wat zeg ik, laat dat blijven.
Och d’ongelukkige stokslagen, die!...
Alweêr, Zwijg, ik vergeef het al.
Wat goedheid!
maar mijn Heer, Is ’t ook ter goeder trouw dat gyme zoud vergeven Stokslagen?
die... GERONTES.
Ja zeg ik u, ik zal mijn leven Daar niet aan denken, ’k ben licht tot pardon gereed: SCAPYN.
Och, zints die woorden, Heer schijn ik van al mijn leed En smart verlicht.
Dat ’s wel, maar ’k wil ’t alleen vergeten Met voording, datje strax zoud sterven.
Maar hoe versta ik dat?
’k Ontlastme van mijn woord Indienje’er deur komt.
Ay, mijn zwakheid komt me voort Weêr over.
Nu, mijn Heer, wil daar niet meêr om denken, En zonder voorbeding hem zijn vergifnis schenken.
’t Zy dan zo.
Kom, laat ons maar samen binnen treên, En proeven daar de smaak van onze vrolijkheên.
Voor my, mag ik een hoek maar aan den dis verwerven, Zoo zultge zien of ik van honger ook zal sterven.
de Zingende Kraamer of Vermaakelyke KRISPYN, Kaamer Spel, Op de Zinspreuk Wat Baat het Reyze?
anders niet, Als kommer, Sorg.
en swaar verdriet.
Of anders Die nooyt en reysd, weet weynig, wat De Waereld in zyn loop bevat.
Door JAKOBUS ROSSEAU.
t'AMSTERDAM, By NIKLAAS DOR, Boekverkooper op de Reguliers-Breestraat.
Opdragt Aan C. Rosseau.
VErlof, Doorlugte Broer, en vrind; Dat 'k u dees Kraamer op mag dragen, Mits gy de Poeëzy bemind, In 't bloeyenst van u Jonge daagen; Gy schynd door Pallas op gekweekt, Om voor myn kreup'le Rym te kampen, Uw deugd door alle nevels breekt, Bescherm myn Kraamer, die veel rampen, Geleeden heeft eer hy tot hier, Is met zyn Mars in 't Land gekomen, Ik hoop, het strekt u tot pleysier, Want wyl gy 't leest, zuld gy niet droomen, Door dien Krispyn, dat weet ik wel, De vaak uyt uw gezigt zal houwen, 't Geen hy verkoopt, is uyt de tel, Van raarityt, voor Mans en Vrouwen, Hy zingt, en springt, wyl hy verhaald Wat hy al heeft bezogt, voor deezen, En waar dat hy al heeft gdwaald, Dog zoo 't niet naar uw zin moogt weezen, Roept vry, dat ik van 't spoor af ben, Met al dit mal gebrus te Schreyven, Gy weet wel Broeder, dat ik ben Een Broddelaar, die nooyt geen Schreyven Geleerd heeft, op het Hooge School, Om veelderhande Taal te leeren, Ik zing maar zoo wat om de kool, Voor die de Snaakigheyd begeeren.
J. ROSSEAU.
Op Rosseaus Zingende kraamer.
HOe weerligt nu den glans, aan 't Y, Van ROSSEAU, wiens boertery, De nege Sustere doet Juygen, Roem op van Rusting, en nog meer, Zy moete voor dees Snaakze veer; Als onderdaane neder buygen.
P. L. Op het Boertig Rymen van Jacobus Rosseau.
'k LOof Rosseau, die is op Pindus top geboore Door Thalia gevoed, want hy die steets laat hoore, Al Dond'rend zyne naam, door Famaas schel Trompet, Een yder staat vast door zyn boertery verzet.
Ja zelfs op Parnasberg, daar Febus zyn gezinden, Zaam bezig zyn, voor hem, een Lauwer krans te binden; Mits hy het waardig is, voor al zyn Snaakery.
Leef lang ô Jongeling!
op dat uw Poeëzy, En naam bravaere mag, op duyzende van tongen, Ja dat u Lof weergalmt, en daaglyks word gezonge, Verzeld met zoet gelag, en Juygend hand geklap, Hoe meld ik uwe Naam, myn pen is veel te slap Myn Bryn al veel te flaauw, u Naam zyn eys te geeven, Ik zie een Pook, en een van Rusting weer herleeven, In d'overaardigheyd, want die dees Kraamer leest, Moet roepe neffens my, ô!
welk een snaakze geest, Die 't Y weer galme doet, door 't klinke van zyn Snaaren, De zuyvere Zee God, kweeld, en duykeld op de Baaren, En steekt al lachende zyn hooft ten Golven uyt; Zelfs Triton, slaat de maat, en bost het zoet geluyt Van uwe Zange na, op zyne waater hooren, Dus streeld gy, en verrukt, al om, elks geest en Ooren.
C. ROSSEAU.
Op de Zingende Kraamer, Door Jacobus Rosseau, DEn Mensch een Balgelyk van 't twyfelent gelukt, Beseegent menigmaal veel wonderlyke dingen, Nu strektze hem tot vreugd, en dan eens weer tot druk; Gelyk dees Kraamer u komt geestig voor te Zingen, Verdigt, door 't Konstig Bryn, van hem die reeds zyn Naam, maakt kenbaar door de Faam.
D. KIENEMANS.
De zingende kraamer, kaamer spel.
KRISPYN komt uyt zyn Huys en zyd SIe zo, dat gater weer op uyt, belast, en belaaden, En of ik wat verkoope zal, dat weet ik niet, dog dat mogt de drommel van te vooren raaden; Waar nu het eerst heen, naa 't Turf-Schip?
Kooperberg?
of nieuwe Fontyn?
Kom ik mag eens een veertjen opschieten, en dat zal myn wegweyzer zyn, Want wat bruyd het my waar ik myn goet ver koop al waar 't by de nikker op hellenbrugs haaven.
Hy komt voor een Herberg en Zingt.
Wat moet een Mensch al draaven, En werken voor de kost; Hoe lang zal ik nog slaaven?
Eer dat ik word verlost?
Het is een zwaare post, Die niet heeft om te bikken, Maar houw, bier valt te likken, Dit zal een Bagchus Schooltje zyn; Ia, hier tapt men Bier, en Wyn, hy Spreekt.
Gants bloemerherten!
dat komt zeeper fyn, Want ik zie, dit is een Herberg, en daar zitte veele Menschen, Die moet ik eens met een vrindelyk gezigt goeden avond wenschen, En zien of'er niet een by is die van me Kraamery wat op doet, ô Wee!
wat ben ik loof, door 't tortze, en draage van al dit goet.
hy gaat in de Herberg en Zingt.
Suvotre Serviteur, Koeragie; Goeden avond al den bras, Dog bier komt geen Ianpotagie, Nog geen Waaltje met zyn kas, Neen, hier komt Krispyn getreeden, Die geen and're fonksje ken, Als ik heeden, Zal ontleeden, Eer ik weer na huys toe ren.
Als ik heeden, Zal ontleeden: by Spreckt.
Hou myn stoutigheyd ten besten Hospis, dat ik hier zo in kom valle met myn dwaaze reeden; En gy doorlugte vrinde, die hier zaame zyn vergaard, Ik bid ziet niet na myn kneevels, nog na myn baard; Maar luysterd naar het geen, ik heede zal verhaalen.
hy Zingt.
Hy koopter niemand krabben, of garnaalen of alykruyken alle eeve vars.
hy Speekt.
Ho, ho, ik zie bylo dat lykt geen van de Musjeurs in haar Mars, En daarom wil ik eens wat anders op gaan zingen.
Wie wilder koekjes, of wat kraakelingen.
Hoe, kykjeluy van die reede ook zo drommels bang?
Wel aan ik Zing dan weer een aangenaamer Zang; Want ik heb lietjes ook te koop, dat moetje weten, Ja meer als die vend die Pieter de Vos, of Kleyn Ian werd geheeten, Dog ik geefze goet kooper, Schoon dat hy 'er mee langs Straad kruyd, Zo moetje hem altyd een oortje voor 't stuk geeve, en ik geef de kult en keur voor een duyt, En dat is ook gezet Gelt, dan valter niet af te dingen.
Des wie wil boore Zingen?
Van vreugde een nieuw Liet.
hy Spreekt.
Ik zwyg, want wie weet of zulks wel is geschiet, En om dan in deze zaake niet loogenagtig te weezen, Zo wil ik liever verhaale, wat ik laast in een Fillesoops Boek heb geleezen, Daar stond van een Weever die al slaapende zong op zyn getouw, hy Zingt.
In 't ronde, in 't ronde, alarm, dou, dou: In 't ronde, in 't ronde, in 't generaal, hy Spreekt.
Ja dat waar altyt zyn deun al zat hy over 't maal, En ik zou het wel vorder Zingen, maar het is myn uyt de kop geschooten, Dog ik heb al lang by me zelven beslooten, Om eens te zeggen, wat voor een lantsman dat ik ben, Ik ben geen Snyder, ik ben geen Weever, ô neen, ik ken, Niet anders, als zo wat avoes, ik breng jou Oomen, hy Zingt.
Droomer wild niet langer droomen, Ontwaakt eens uyt uw sluymer bed: hy Spreekt.
Maar ik zie, gy lagt al den bruy om myn potret, Dog ik word niet kwaad, al kom ik zulx te merken.
Die te luy is om te werken, Gaat maar meê na Kastrèkom, Daar is 't Lief, gy kund wel merken, Wat ik meen, of benje dom?
Dog die geen pekuniam heeft, keert maar vrey weer om, Want daar woone niet als dolkoppige Boeren, En de Vrouluy zitten met de Rokken op haar kniejen, Dat is te zeggen, het zyn Hoeren, Die anders niet zoeke als jonge kwante met Gelt, En ik draag een broek zonder zakken, zo dat myn geen Munt en kwelt.
Hoord eens vrinden met malkander, Hoe dat den grooten Alexander, Laast vogt met een doode Rot, hy Spreekt.
Die deun heeft, meê zeer weynig slot, Ook zo is het al ouwe kost, daarom moeter wat ander klinken.
War wille de Heere, een Vryagie?
of een liet om te drinken: Ha, ha, ik zie gy knikt, en knikken is te zeggen ja, Een van de Heeren geeft hem een glas Wyn waar of by Zingt.
Wellekom, wellekom, Wyntje, la, la, Wellekom, wellekom, Wyntje, la, la, Wellekom Wyntje, Al waar het een Pyntje, Wellekom, wellekom Wyntje, ey ga, Hy drikt het glas uyt en zeyd.
Hy Musjeurs wie doet my dat zo na?
Ik ben een Liefhebber van drinken, dat moet gy weeten, En ik ben ook graag ter plaatsen daar braaf wat valt te vreeten.
Dog wie hoorden ooyt dat iemand die gezont was het eeten verdroot?
Breng brood, 't is noot, In dezen aanval groot, Agt, neege pond, Neem worst tot lond, En stryd tot in der dood.
Ja het heugt me nog, doen ik laast eens in de noot, Hier op den Amstel was, daar viel niet veel te bikken, Als zomtyds eens aan een boere Meyd haar mond te likke.
Zoete Meysje zonder gal, Hoe staat het al met jou muyse, muyse, muysen?
ô, Zoete Meysje zander gal, Hoe staat het al met jou muyseval?
Ik heb een muysje, Kleynder als een luysje, Gund hem een plaatsje al in u poezel huysje; hy Spreekt.
Soet, die deun is al te ligtvaardig, zo heb ik wel gehoord, En daarom is 't beter die reede maar gesmoord, hy Zingt.
Haalt mikkel, ter dybel, en ik moet voort, Zo de Min myn zinne bekoord, Dog evenwel bon kouragie, hy Spreekt.
Dat hoorden ik zingen, op de Bootermarkt, van Klaas Klomp, en Spring int-Velt op hun Stillagie, En des zo stel ik die gekke deun al meede aan een zy.
Laast zag ik eens in de Wey, Een heel Lieffelyk gevly, Al van een harders knaapje, Die door de Min; Zyn Harderin, bekoorden ô dat aapje!
Hy riep staadig schoone Maagd, Die in uwe voorhoofd draagd, Twee volmaakte keykertjes, Ag!
myn hart, Is zeer verward, Door 't straale van die preykertjes.
En daar meê zag hy een eynde van zyn verdriet, Hoe, lagt gy Musjeurs?
of gelooft gy het niet?
Dog zo hier imand is die 't niet gelooft, vraagt het aan myn besje die zalder niet om liegen, Ja haar woorde gaan zo vast als een hand vol vliegen; Dog dat's tot daar aan toe, een loogen op zyn pas, Is voor de ouwe luy een Spinnewiel met vlas, En magge zy zomtyds op de Straat eens labbekakken, Dan gaanse in grasduyne, dog om hier heel lang op te snakken, Van de ouwe luy, dat lykt myn Hoogheyt niet, Ik wil maar bekend maake vrinden, de man die gy hier ziet, Is altyd vroolyk van Geest, wanneer hy met zyn Kraamers winkel Komt in een Herreberg hy Zingt.
Iantje riep zy, kinkel, ô Iou lange scharreminkel, Wat doet gy van het bed?
Kom nog eens in 't Paardewet.
Blieft'er ook iemand gediend te weeze?
met een Bril voor een scheele pagedet?
Ik heb'er nog twee met schoone vergroot glaazen, Spreekt'er niemand, wel wat ben jeluy maffe baazen, Het is haast niet te peynewaard dat ik hier kom met myn goed.
Myn Grootvaar droeg een hooge Hoed, Twee Schoene zonder zoolen, Hy heeft veel hemden, heel en goed, Zo wit als doove koolen.
Maar ik heb byme kriek al slimmer moeten doolen, Doen ik voor vier jaare, by de Lappen in Vin.
land was verzeyld, ô Bloed!
wat heb ik daar al menigmaal myu Kraamerytje uyt geveyld, Dog niet een van die Ezels koppen wou wat van me koope, Dan ging ik eens een dag of tien op den boer loopen, En speelde, boer geefme een stuk, of ik veegje door de smoel.
Ik reysden na Luylekkerland, daar was een groot kriejoel, Vermits een dood Paard, dat duyvels dol was, Met een Waafel Kraam aan zyn maars die avond aan de hol was, Met een Waafelkraam aan zyn maars, die avond aan de hol was, Dog ik zette myn Marsje neer en greep het by den Toom.
Daar voer der een Scheepje voor wind, en stroom, Daar voer der een Scheepje voor wind, en stroom, Het stelde zyn koers na d'Overtoom.
Maar het scheen me zo zeeper wel een droom, Want het Schip had Zeyle Roer nog Masten, En waar verzien met zeve drol'ge gasten, Een zonder Armen, een zonder Beene, een zonder Kop, En al watze zongen waar niet anders, als ô wee!
ons Geld is op.
ô Manne?
riep ik weerom, vaard gy zonder Scheyven?
Dan magje wel met dat Schip uyt de wareld-dreyven, En daar op begon ik te lollen, Blaauw gaare, en kooperdraat, Myn Geld is op, ik weet geen raad.
Hier over wieren dees voorgenoemde zo drommels kwaad; Om dat ik zulk een deun op haar begon te zingen, Dat die Vent zonder Kop, voort wou in 't waater springen, Dog ik lagten haar uyt, en ging weer Landwaard in, En doen kreeg ik zulke verbruyde lusten tot de Min, Dat ik van binnen verbrande als een Bakkers Ooven.
Wat Gasten zyn daar booven?
Vrouw reeken, Vrouw reeken, Vrouw reekend ons niet.
En de Meyd daar ik na uyt vryen ging, was genaamt Scheele tiet, Zy had een ingevalle Neus, en een pokkig bakhuis, En haar oogen waare als de bril van Momus kakhuys, Maar zy vlugten voor myn Liefden als Dafne voor Apol; Zo dat ik schier myn Breyn verloor, en liep gelyk een zotte bol, Ja ik slagte Flip in '- Laasrishuys, en had maar twee van me Zinnen.
Al wat me doet, men kan geen' Iuffrouw winnen, 't Scheynd dat de Liefde heel verbannen is.
Dog Musjeurs, ik wierd wel haast weer fris, Door sweet drankjes, purgaasjes, en zulke grillen, Maar al dit bab'len, en praaten, zet me geen vet aan de billen, Wilder ook imand Kammen?
Tonteldoosjes, of een stukje Lak?
Potloot pennen, Pypedooze?
of een almanak?
Wie roept daar?
gy borsje?
wat is van u begeeren?
Een Speesie boekje, om het Mt der Scheyven te leeren?
Dat kost een goeje Schelling, zie zo dat is een begin, Wie wil nog wat?
hier heb ik knoopjes van het seynste Tin, Die je by me zoole voor Zilver aan je broek kan draagen.
En het is al reeds aan 't daagen, Kyk wat schoone Morgestond; Ik zie hoe voor Febus waagen, Trekt Dianaa's swarte bond.
Wat het mog een stront, Febus is nog by Tetis, om Mossele te vreeten, Dog het is een foutje van me gezigt, dat moet gy weeten, Ik word al goet ouwers, en en omtrent zestig Jaar, Wie wilder?
wie zelder?
Pennemesse, of een seyne Schaar, Scheermesse voor de Snotschraapers, om meê te Scheeren.
Heeren, zyde zy heeren, Hy wist wel van te veur, Dat de Kelder had een scheur, Hy riep: het was maar niet met al, Hy wist dat hy 'et wel stoppe zal.
Zoet Kraamer word niet mal, Laat de Menschen liever verstaan wat gy hebt onder vonden, En hoe gy veertig jaaren hebt gesworven voor de honden, Gelyk de Musjeurs al een weynig hebbe verstaan, En om datje Liefhebbers van wat nieuws bend, zal ik al vorder verhaale gaan.
Een die zyn avontuur verteld, Behaalt zomtyds veel lof, Schoon hem een maag're keuken kweld.
Hou, als ik alles in order vehalen zal, moet eerst myn geboorte plaats vermelt; En om tot de zaak te koomen, zo weet ik ben een Boere Zoon, in Amsterveen gebooren, En ik kwam zo dikmaals in dat Dorp te hooren, Van vaaren na Janstinje, of naar den Oorlog, Ik duwden op, met nog een buur Knegt van me genaamt Jilles zonder bedrog Een Persoon die meê zeer genegen was om voor 't Vaderland te sterven, Nou, wy gingen naar Amsterdam, daar waar men bezig om Volk te werven, Die met de eerste Scheepe na de Batavise Kermis 't zeyl zouwe gaan, Myn Maat raakte ten eerste klaar, maar ik moest, hoopeloos blyve staan, Want maakten ik eenige voortgang om binne te koomen, Zo kwam de geweldieger met zyn rotting, en riep, waar heene Oomen?
Ik dagt loop voor duyzend nikkers, en ik liep by me best, Van 't Oostinjes Huys na 't Princen Hof, daar wierd ook Volk geprest, Want doen ik daar kwam stonde by me keel, wel twintig schreyvers op de Plaats by die ronde Lantaaren, En al wat me riep dat was.
Wie wil meê ten Oorlog vaaren?
Met het Scheepje van Rynuyt?
Die moet hem terstond verklaaren, Eer dat men den Oorlog sluyt, Aan boord, aan boord, aan hoord.
hy Spreekt En ik had nauwelyks die reeden gehoord, Of ik ging dadelyk by die opgepronkte Kadetten, En sprak, maat Schreyver, wilt me meê voor Matroos op de Seel zetten, Zy keeke myn eens onder de ooge, en vroege hoe myn naam was?
Ik antwoorde ik heet Krispyn, wel Rieper doen weer een benje geoefend in het Kompas?
Ja, riep ik weerom ik wilje al de streeke van de wind wel opnoeme, zonder daar in te dwaalen, Goet antwoorde myn eene van de Schreyvers, kom dan dadelyk u Gelt maar haalen.
Ik sprong driema l an, want ik dagt het is beter een half ey als een leege dop, En daar meê ging ik aan 't zingen, en zetten de vreugde hoog in top.
Wat is 'er beter leeven?
Als te weeze een Matraos, Geen staat zo boog verheeven, t' Zy van Prinsse, of Graaven altoos, Wie verveelden?
Deze weelden.
Ik kreeg elf Gulden op hand, daar ik braaf mooy weer meê speelden, Dog geen twee daagen daar na, of de Trommel sloeg en ik moest na Boord, Maar zo draa als wy op Zee kwame, doen was het.
Moord, moord, moord, Wy raakte voort aan 't slaanen, Tege die verbruyde Haanen, Maar zy vlugten voort.
Want wy hadden een Kapiteyn die waar nooyt bang voor zyn agterpoort, Maar riep toond datje Liefhebbers bend om voor 't Vaderland te steyden, Dat is regt, riep al het Volk, waar gy ons wilt geleyden Daar waake wy voor u, met Argus snel gezigt, Twee daage naar het gevegt, zagge wy snags een groot ligt, Loeverd van ons af, hy riep de Vend die aan 't Roer stond te waaken, Ik geloof dat me daar Trooye ziet Branden, om dat verbruyde schaaken, Van Heleen, de schoonste die Paris ooyt Liefde bewees?
Wat riep ik zou dat Trooye weeze?
het mogt een ouwe bullepees, Wand Trooye heeft al negehondert Jaar in de Asch gelegen, En ik wil wel wedden, dat die vermaarde Griek Held Achilles zyn deege, Al door de roest tot pulfer, en gruys is verteerd, ô!
Sprak de Vent, praat gy van Achil?
die heeft By myn Vaders Bestevaar, de Krygs-oeffening geleerd; Dat waar een Man, die kon op de kant van een Gulden schieten.
En hy hield ook veel van gieten, Bagchus had hem in de val.
Nou, wy zeylden op het ligt aan, en het was by me keel een ouwe Paardestal; Die in de brand waar, by Heyn de waard tot Schevelingen, in de drie gekroonde Bulhonden, 't Waar Gloria, Victoria, zo lang tot de Stal was verslonden, Want niemand weerde zig veel tot ned'ring van den brand, Wy stakke weer in Zee, en Zongen.
Weg met het Land, Gy Helden die de Baaren, Met een goet verstand, Stoutmoedig overvaaren.
Blieft'er ook imand Broekveeters?
Kloskoort, of fyn gaaren, Blikke veerkykers?
Halsbande, of eenige and're Snuyzery, Ik loof gy liede hoord liever van myn avontuur Spreeken, als van me Kraamery?
Is dat met waar Musjeurs?
nu ik zal al vorder vertellen, hy Zingt.
wild myn niet kwellen, Schoon ik 'er wat maal, Het zyn al geen jellen, Dien ik hier verbaal.
wil myn niet kwellen, Het zyn al geen jellen.
Wy kruysten een dag of vyf om: de Noord, en doen begon Eoôl zo drommels de pype te stellen, En stuurde Boreas op ons los, of aars gezeyd de Noorde wind, Dat wy al den bruy meende te vergaan, ja yder schreyden als een kint, 't Was kapt de groote Mast, of wy raake alle om het leeven, Og!
als ik nog om die Storm denk, staan ik te zidderen en te beven, Dan bad ik eens aan Neptunus om genaaden, en riep ô lieve Zee Godje!
ik ben in doots gevaar, Dan dagt ik weer aan dat Lietje.
Alle uure verwagt gy daar.
Donder, Blixem, zuure buyen, Kermen, klaage, hoord gy naar, Zwaar Orkaane, de dood Klok luyen, Hemel hooge Baare styf, 'k Kryg'er van een schrik op 't lyf, 'k Blyf liever thuys by me wyf.
Maar of ik bad, of zong, de wind blies al eeve steyf, En het Schip dat slingerde als een wieg, die van een dol Wyf word getrokken, En 't roepen was anders niet als naar boove jou honde, of ik zal je met een dag op de lende knokken, Ik sprong over hals, over kop in de Boot, met nog een Man of tien, En wy lieten onze Kapiteyn, met al het and're Volk, ons van agt'ren het laast zien, Maar nuw zulle de Heere ligt vraage, hoe Krispyn?
dorst jeluy dat zoo stout beginnen?
Ja voor zeeper, wy swurve zes dagen op Zee, en kwamen doen tot Zeeland binnen, En daar verkoste wy de Boot, en dielde met elkander de buyt, Dog ik ging wel haast aan 't Zingen.
ô Verbruyd!
ô verbruyd!
Hier zo hangt het vilmes uyt, Want al myn ronde duyten, Die vlooge daar op eonen nagt, Ik wierd nog lalyk uyt gelagt; Van veel ontaarde guyten.
Ja ik wou Bagchus wel voor zyn bek gegooyt hebben met al de Zeelandse sluyten, Doen ik daar al myn kostelyke Geld moest laaten, voor zo weynig genot, En al de Vrouluy verwensten ik op Plutoos akker, in zyn alder grootste Doofpot, En dan vervloekten ik Venus, en riep: dat zy de oorzaak was van al myn bedreeve lusjes.
Viva, de Zeuwze susjes, Die scheyne wonder goet, Zy bouwe wel van Kusjes, Het smaakt'er alle zoet, En wanneer gy 't haar maar doet, Zo zynse voort geneege, tot Gy vat wel wat ik meen.
Of een die zulx niet begreype kan, dikklareer ik voor een zot die geen Rede verstaat, want Venus snuyt de beurs, en maakt veel zieke Ligchamen, En Bagchus doet 'er meenig aan 't pootje kwyne, en met rooye Neuze loopen, dat 't zyn zelfs moet schamen, Dog dit overgeslaage, ik verhuurde me in Zeeland te Kaap op een drommels dootje aan, Ik dagt een Eys're Ketting, of een Gouwe, het moeter nu meê door gaan, Ook zo deet myn de honger al meenigmaal na een stukje Brood watertanden, En aan Boord gekoome zynde, Zong ik.
Ha die Hollanden, Ha die Zeelanden, Het is geen schanden.
Want een die te Kaap vaard, moet Roove, en Branden, Hakken, en houwe, of hy werd zeer weynig geagt, Bloed!
wy kreege de eerstemaal een Fransvaarder, die was niet anders als met Wyne bevragt, Dat leek ons wonder wel, om een weynig onze drooge Keele te smeeren, En doen mogt 't ons gebeure zonder een duyt te verteeren, Nou wy speelden ook wel ter deeg.
Lik, en veeg, Drink maar leeg, hy Spreekt.
Ik zoop dat ik by me keel in de Kombuys neer zeeg, Zoet ik wil zegge in de Kajuyt, want daar lag een Vaatje, Dat den Kapiteyn voor zyn Provizie hield, vermits dat Jonge maatje, Loof ik weynig gedagte op onze Rovery had, Goon!
wat lapten ik meenig glas met Fransse Nectar in me gat, Want het was me in langen tyd niet gebeurd, zo dapper te smullen, En wy bragten de Prys tot Zeeland op, daar ging me braaf onze hande vullen, Want yder Matroos, kreeg vyftig Gulde buyt Gelt alleen voor zyn hooft, En daar me weer in Zee.
Die niet en rooft, Wanneer wy Scheepe nemen, Die kust het gat van Breemen, Hy is van Breyn berooft.
Maar weer op Zee zynde, wierd onze vreugde schielyk uytgedoost, Door dien vier Spaanse Oorlog-Scheepe, ons zo drommels onthaalden, Dat wy al de vooriege profyt, braaf met Knokkenbroot betaalde, Vermits zy wakker speelde, pof, pef, paf, en gaaven lustig vuur, Wy vloode als de nikker voor een Sprinkhaan, want al dat bruyen stond ons veel te duur, En zy joegen ons lustig na, dog't kon haar weynig baaten, Vermits zy door de duysterheyt der nagt, ons weder hebben verlaten, En wy telde smorgens onze dooden, dat waar de bootsman vyf Matrooze, en de Kok, Ik dagt ô Sint Gerrit!
kom ik eens weder van dit houte Blok, Hier of daar aan Land, ik pak terstond myn biezen, Nou, het geluk diende me bezonder, want het begon heel fel te Vriezen, Zo dat ik van 't Sehip, over 't Ys myn voetpat nam, Na Wyk op Zee, daar ik ook behoude te Lande kwam, En de alder eerste die ik daar zag, waar een Visser, die zat boven op Duyn, in zyn broek te knooyen, Ik geloof hy Luyze zogt.
De twee eerste plooyen, Daar hy zyn hand in stak, Daar vond by wel een vyf-en-twintig Vlooye, Dien hy altemaal de beene brak, Ook vond hy nog een Luys, Die waar grooter als een Muys, Hy gafze aan zyn Kat, Die hem ook voor een Rot opvrat.
Nou denke de Heere ligt, wat drommelse loogen is dat?