floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Het tegendeel, wens ik, om de helst van myn oogen.
Boet jou honger, man, den dis staat gereed.
'k heb niet veel trek, het doet my leet.
Maar ik volg, 'k zal u wel wat zien eeten.
Eer zes volgende weeken, zal ik meer weeten, 't kon zyn in zes uuren.
'k zal haar bespien, en dat ik nu maar geloof, ligt veel te vroeg zien.
Eynde van t Tweede Bedryf.
DERDE BEDRIT.
GOEDHARt alleen.
Op als een dwalende geest, uyt het Vagevuur Goedh.
K na de Hel, t'huys zengt my het Wyf, en buyten brand het nog eens zo fel.
Die verhaagelde crispyn, myn behoef te verkorten!
Al de plaagen gelyk, moeten op syn bast storten.
Twintig duyzend, en den Beest geeft my zestien!
Wat bedrog of 'er op 't lest, nog zal geschien?
Deeze list, zag ik nog door te raaken, Maar ik kan met de zestien, t niet goed maaken.
Wat nu ondernoomen, wat nu bestaan?
Zal ik, met het geen te kort komt blyven, of met het overschot deurgaan?
Dit s een harde proef, voor een Man die wil blyven, En de geregtigheid, zeyd me, moet booven dryven, en dryftze booven, sleeptze, my in de grond.
De Geldbeulen plaagen een Patient, als een Hond, ingevalle hy blyken toond, van betaalen.
Geeft hy vyftig, de Pynigers willen honderd haalen, 't is een gratie, die je den Intrest ontslaat, de Bloedvrinden, somtyds, doen je 't meeste kwaad.
Wat mensch onderregt my, hoe hier in zig te draagen.
Maar zie daar myn ouwe Vriend, myn nood moet ik klaagen, die, zal my niet bedriegen, hy is vroom en geleerd, en hy is, onder my niet, geintresseert, Van de zulken, mag men het beste hoopen, hy ziet my niet, ik mag hem op zyd loopen.
GOEDHAR tenroelof.
Myn Heer, is 'er voor my nog een oogenblik, als voor heen?
Nooit kost ik die, met meer voordeel, en vrugt besteen.
'k weet gy opregt zyt, en een Vriend van de Vroomen, 'k ben droevig in de ly, en in 't onderspit gekoomen.
Die 't meest verdiend, kreygt vaak het minste geluk.
'k ben bezwaard van gemoed, en myn ziel is vol druk.
Waar ik u dienen kan, met raad, gy zult my vinden, Gelyk ik altyd was, de trouwste van uw Vrinden.
'k heb meenigmaal, my van uw trouwe raad, gediend.
Wanneer de nood aangaut, dan kend men eerst syn Vriend.
'k word uur, op uur gewaar, de brosse staat der dingen, hoe alles op syn beurt, gaat in verwisselingen.
Maar in verandering, van goede, of kwaade stand, ben ik de weg onwis, te volgen na wat kant.
K ben arm, kies ik de beste, en boos, volg ik de snooden, een rooft my t onderhoud, en de aar is ons verbooden.
Hoe zig gedraagen, in een keur van dit belang?
Denk, wat ik volg of niet, ik word geperst door dwang.
Digitized by roelof.
Ik staa verbaast en stom, en voel in 't hart myn ooren, 'k beken, uw staat, is aan een zwaare snoer geschooren.
Wat valt hier in te doen, 'k ben blind in dit gewest, een zeeker pad is hier, het vroomste, is altyd best.
Dat stem ik mee, maar t word van andren afgeraaden, ook kan ik niet, of t zal myn beste Vrinden schaaden.
'k ben met een groote Som, van iemand bygestaan, Maar egter niet genoeg, om ongeschent te gaan.
Een raave die dees schat, my de aantel was bevoolen, Heeft op een Diefsche wys, een deel daar af gestoolen, Dat ik met t overschot, myn staat niet redden kan. Geef ik t aan Vreemde weg, wat aan myn Maagen dan?
Nu vat ik het verschil, wel waardig t'overweegen, bezorg het billyk, voor die t meest u was geneegen, Schenk t aan uw Vrind weer, nu t verstrekte u niet behoud, een nieu geluk voor uw, word best door deugd geboud.
Die waarde Man, of Vrouw, of Redders van uw staaten, Die zullen, in geen nieu gevaar, uw huys verlaaten, Maar we 'er verbeet'ren, door heur schat en wyzen raad.
'k bespeur, myn welzyn, dat het u ter herten gaat.
Wy zyn in een verstand, ik volg uw zin volkoomen.
'k bedank u, wyders diend myn afscheid nu genoomen, vaar wel.
Dees vroome ziel, verdiende een beeter lot.
Maar 't is of 't bars geluk, meest met d'opregte spot, 't Fortuyn wil juyst altyd, de goeden niet verzellen.
Gelukkig is hy, die zig niet laat nedervellen, Maar als een dapper Man, met wonden overlaan, nog durft op syne knien, na de overwinning staan.
't is tyd Vrind Eelhart te gaan zien, na myn beloften, men moet syn huys ontslaan, van 't hooft van alle Schoften, ik wil hem helpen, schoon syn schaade my niet raakt, maar 't is geen mensch, die mee niet voor syn naaste waakt.
Maar of het weezen wil, zie daar myn Vrind komt buyten, 'k hoop door voorzigtigheid, syn verder leed te stuyten.
EELHARt, roelof, robbert.
Gy lief na de Vrind Roelof, zeg dat ik hem verwagt.
Maar daar is hy zelf, eer ik t had gedagt, een eerlyk Man op syn tyd saat zig vinden.
Die niet wil dienen, moet zig niet verbinden.
'k heb, terwyl men omzigtig moet zyn, nog verscheide Vrinden gesprooken, over Crispyn, Maar 't is of men uyt alle, maar een mond mag hooren, Dat is, 't is een Pest, en een Stads plaag gebooren.
Onze Robbert heeft my daar ook iets verteld, hy verkoopt syn gonst, en verstand om geld.
Om syn Talent, moogen de Liens dat wel koopen, hy doet 'er ligt, groot genot, van hoopen, hy is bekwaam genoeg voor een vals Raport, en dat brengt zomtyds winst, schoon 'er veel voor gegeeven word.
Hy heeft Reputatie onder het platste zoort van de Ryken, het wit doet hy zwart, en het zwart wit lyken.
Een puur Schelmstuk, met voordagt en boosheid gedaan, doet hy voor een kloek stukje, of een kleyn abuysje gaan, na 't zo te pas komt, kan hy het altyd dekken.
And'te zaaken, weet hy te broeljeeren of te rekken, in zomma, die voor syn geld, met verstand, gediend wil zyn, koopt hy wat duur, 't is we'er goed van crispyn.
Naast meer zaaken, verhaald my Robbert, van een man die k heb zien kruyen, myn Wyf zeyde, t waaren Vodden, en t had niet te beduyen, haar Broer was er by, en na men verteld, Is hy niet beleegerd om geld.
De Bespringers, om 'er niet te laaten ontvreemen, staan gereed, om syn huys, met geweld in te neemen.
Is 'er van myn volk by, zo zynze in nood, Daar de Vyand Stormenderhand wind, slaat hy alles dood.
Recht, recht, wie pokken zou dit vermoeden!
't is jou geld, dat in de mand was, 't geluk, wilje behoeden.
K heb jou swager gesprooken, hy vroeg my om raad, Of men een minder mogt stremmen, door een grooter kwaad.
'k zey van neen, maar op wel doen te letten, en terwyl, hy zig hier door, niet kon ontzetten, die zom, syn Vrind weer te schenken, dieze hem gaf De woorden zyn pas koud, hy gaat zo van my af.
Maar om wyders uw Schat, te bewaaren, Vind ik noodig, geen tyd, nog verstand, te spaaren, 'k zal hem opzoeken, en parssen hem voort, dat hy die gevulde Ben besteld, daarze behoord.
Laat ik mee gaan.
Dat zou ik je niet raaden.
Iemand schielyk overvallen baard zomtyds schaaden.
Na ik bespeur, zo is 't een Man, van Eer, En hier veel gerugt te maaken, de zaak is wat Teer.
'k begrypje, 'k zal 'er my na voegen.
Myn borst, van schrik, begind te trillen en swoegen.
Verzuym dan niet, ik betrouw al myn heil in uw gonst.
Vaar wel, ik zal je dat redden na de konst.
EELHARtenROBBERT.
't is een misselyke dag, 't zal ook Stormen, en Waaijen, die Gardynmosjes, hoe weetenze ons listig te paaijen!
Daar waaren vodden in de Mand, en maar simpel voor de Was, en ligt'lyk, zyn het de schoonste stukken, uyt myn Kas, En die om te reynigen, daar kan dit op passen, haar Broer is vuyl, en die zoekt zig te wassen, En als het myn beurt viel, waar kryg ik dan Zeep?
Die Pestige Vrouwluy, zyn bedriegelyk en leep.
Maar eens regt overdagt, hoe komt sy aan de Schyven?
Daar kan van haar Huwelyks uytgift, geen Schat overblyven, dit is crispynns werk, die t haar heeft verstrekt, Om syn eygen voordeel, en door haar is hy gedekt.
Dat gaat zo niet, die Bedotter weet beeter, als 'er een Kleed overschiet, is hy een vroom Lakenmeeter.
Aan wien addresseer ik my eerst, aan myn Wyf, of crispyn?
Of aan beide gelyk?
Neen, dat kan niet zyn, sy zouden tieren, als raazende Leeuwen, een alleen, is genoeg, om my te overschreeuwen.
Myn Heer, aan die crispyn, hebje een Juweel van een Knegt, 't Is een tweede Joseph, behalven dat hy niet kuys is, nog opregt.
De Eerste was het vermaak, en behoud van syn Maagen, Maar Deeze, een Pest, omze te drukken en te plaagen.
Die in Egipten, was syn Heer voordeelig en getrouw, Maar Deeze is de Kanker voor jou Beurs en Vrouw.
Maar in cas van door list en bedrog te regeeren, bezit hy iets, daar een dom mensch van kan leeren, En in de magt van gebieden, zynze niet ongelyk.
Joseph, was Vorst in Egipten, Deeze is 't van 't Knipperdollingse Ryk, En schoon die Hebrecuw, tot een Landsheer wierd verkooren, onze Joseph is Prins, van de Grissen gebooren, Maar voor de rest, zo jy jou die Monarch niet ontslaat, zo denk, dat 't hier anders, als by Potifar gaat.
Dat is alzo wel, schei maar uyt, met vertellen.
Myn Joseph zal my niet lang meer bruijen nog kwellen.
Zeg crispyn, dat ik hem spreeken wil, en hier verwagt, 'k zal de rest wel beschikken.
't spel kreygt hier kragt Robbert.
Nou zelje een Waanwyzen Gek hooren opsneijen.
Den dag schynd gebooren, die ons zal scheijen.
Wel, ik beken, dat onze Robbert, een Snaakje is, hy had t niet vreemd, met syn gelykenis.
De Eerste Joseph voor 't behoud, de Tweede, om alles te verslinden.
Om de Voogdys halven, geen Matematicus hadze beeter konnen vinden.
Daar komt hy, die verstandige Houder van de Boeken en Kas, Beschouw hoe staatelyk?
Wie zou gelooven, dat dit een Bedrieger was!
Eelthart, CRISpyn, robert op de stoep.
Krispyn, gy weet, ik heb uyt gunst u opgenoomen, Op dat gy Weetenschap, en Konsten, zoud bekoomen, t is op myn kosten, reeds zo ver, en wyd gebragt, Dat gy een Wonder zyt, en Heer van uw Geslagt.
Dit s hoog genoeg, die gonst, is by my niet vergeeten.
Te beeter, zo die nog beklyft, in uw geweeten.
Gewis, maar 'k weet niet of dit my tot heil gedyd, Of dat dit enkel ziet, maar op wat schots verwyt.
Heb ik u geld gekost, gy hebt myn dienst verkreegen, 'k Heb niets van u, of gy hebt 't myne, daar weer teegen.
Ligt al te veel, maar dit doet heeden niet ter zaak.
Wat dan, of neemt myn Heer in t Boerte wat vermaak?
'k dogt anders of gy u, dees kosten deed beklaagen, met my zo onverwagt, uw weldaan voor te draagen.
Dat kon ligt weezen, want na ik uw handel weeg, zo schyntze my, niet of ik die tot nut verkreeg, Maar wel tot myn bederf, k hoor vroome lieden klaagen, Dat gy u niet te pluys, in wandel hebt gedraagen.
K heb alles u betroud, en op u laaten staan, deez klaagt hy is verkort, en daar maar half voldaan.
Gy kneveld over al, d'onnozele slegte bloeijen, Zelf die pas door gebrek, haar Telgen konnen voeijen, de klagten tegen u, zyn veel en zonder tal, dies weet ik pas, hoe ik my hier in draagen zal.
Zo steld gy dan geloos, aan omgekogte Fielen, Die myn Gezag, en Faam, Schelms tragten te vernielen, Aan zulke Schobbers, als die Robbert die daar staat, Die al myn Deugden, en myn Vroomheid tegen gaat, Aan zulk een Schendbrok, die uw Huysvrouw mee kan plaagen, Die sy nog deezen dag bestond om t huys t'ontjaagen.
Dat s my gezegt, maar k weet de reeden niet waarom, k Bespeur geen kwaade aard in hem, al is hy dom.
Geen kwaade aard in hem, 't is een Rabout gebooren!
Gy zult flus van uw Vrouw, syn Schelmerijen hooren, 't Is een doornaayde boef, vol Nyd en bitt're gal.
Hy meent het niet zo erg, de Jongen is half Mal.
Hy heeft my vaak verhaald, wat van jou kelder greepen, van zo wat Bottels, hier of daar, na toe te sleepen, Maar dat is niemendal, het komt 'er niet op aan, geen Koopman houd nu Knegts, of 't word 'er ook gedaan Dat is geen zaak, daar wil ik my niet van beklaagen.
Hy zegt, dat ik de Wyn, heb uyt den huys gedraagen!
't is een gebooren Guyt, hy ruymt het huys, of ik.
Indien hy liegt, 'k vergun hem niet een oogenblik.
Maar luyster, k hoor verbaast door and're van ter zyen, hoe dat je geld vergt, en de Lieden weet te znyen, Wiens zaaken zijn, u door den Regter zyn betrouwt, en dat gy uw verstand, en gonst, haar vylt voor gouwd.
Dat zyn serpenten, die, hun angels in my drukken, ik myn verstand te koop, ik schuldig aan snoo stukken!
De Beul die schendze, de beroovers van myn Eer, hang zulke Dieven, en stoot af maar van de Leer.
Niet al te haastig, in de toorn het vonnis stryken, het Regtersampt, zou in dees staat u niet gelyken.
Zo gy geen schuld hebt, is uw gramschap wat onty.
Een vroom gemoed, dat kent zig zonder wraakzugt vry.
Zo staat een vroom gemoed, die lastering te dulden?
Gewis, kend hy t zig zelf, onnozel zonder schulden.
Dan wil ik 't lyden, en verdraagen, met geduld.
Eelvart.
Ik denk ook, dat gy zo bevryd zyt, van die schuld.
Ik slaa dan geen geloof meer aan dit nydig schennen, Voor dat de waarheid ons daar meer of zal doen kennen.
Maar nu ter zaaken, daar gy wel van weeten zult, Dat Mantje, dat als met wat Todden was gevuld, Dat uyt den huys, als na de Wasch bestelt moest weezen, Wat was daar in?
Die kan een Brief, den inhoud leezen, als hy het Opschrift ziet, die zal dit ook wel doen.
Moey ik my met de Wasch?
Ik dacht 'k had meer fatzoen, Maar 'k speur dat deezen dag, is uytgekeurd voor plaagen, Wat dat de Wasch belangt, moogt gy uw Meyden vraagen.
Tot dus verdacht ik, was myn onderhoud u waard, Maar nu zo blykt, dat men nog schand nog laster spaard, Om my te tergen, 't is al lang genoeg gebeeten, 'k ben niet bekwaam meer, om van kleyn of groot te weeten, Ik gaa na binnen, 'k heb hier pyn van in myn kop.
Gaa jy maar binnen, en maak de Kas, en Bocken op.
Zoon dit een Bedrieger is, syn verstand moet ik pryzen, was hy Vroom, ik stelden hem onder de Wyzen, Maar nu is hy het onder syns gelyken een Bedotter in t Spel.
De vraag van de Wasch af te wyzen, vond hy znel.
't is jammer, dat zulk een geest in geen beeter vat is beslooten, hy schryft een schoone pen, en hy is bemind van de Grooten.
Dat van myn wyf, lyd me te beestig in de kop, is daar wat aan, zynze niet te goed voor de strop.
En evenwel, aan dit rottig touwetje, derf ik niet trekken, ik zou konnen tuymelen, als het hoofd van de Gekken.
Myn wyf is slim, zonder bewys of blyk, zo was my de schuld, en sy kreeg gelyk.
Maar wie weet waar die schoone man is vervaaren, Of hy niet al ward, in het Viaansche gaaren, Myn Vrind Roelof, zouze redden, maar hy toeft my te lang, Och ik begin te vreezen, het hart werd my bang, Ik stap 'er ook heen, ik kan niet vertoeven, 'k Mogt eerst met een praatje myn Wyf wel beproeven, Maar dit is noodiger, en van meer belang.
Daar komt iemand hier op aan, maar ik ga myn gang.
O dominees!
Daar slaat de klok half acht, ik hoop hy t'huys zal weezen, myn Actien, deezen dag, zyn wel de helft gereezen.
Jonker crispyn, is waarlyk een Vroom Heer, Naar hem de Luy beregten, bediend hyze weer, Maar ik denk niet, dat hy van nieuwe Munt zal praaten, Of het zo viel, ik heb nog wat Ryders, en Dukaten By me gestooken, 't is met de zulke ongewis, dit zoort is zelden verzaat, eer dat het smoor vol is.
Liens in myn schoenen, moeten omzigtig wand'len, Om Vet te worden, moet men niet Maager hand'len.
't Blykt aan Crispyns koonen, syn gesmeerde bol, omze te doen glimmen, speeld hy een smullige Rol.
Kom na de bel, dat geluyd laat zig hooren, 'k Was bedurven, wierd myn Proces verlooren.
'k hoor iemand, is het Rapport maar gereed, 't zal deugtzaam, en na de kunst, zyn gesmeet.
Men opent.
Wel de Vriend, kan nog taamelyk Bellen.
Zaaken van gewigt, doen meest onverstandig Schellen.
Zag ik jou flus niet, wat zal nou de boodschap zyn?
Niet, als nog eens een woord, met de Heer Crispyn.
Och vergeefs, hy heeft pyn in syn kop gekreegen.
Ik moet hem zien, my is 'er veel aan geleegen.
My ook, ik schuw zulk een raazende Kop, Tot dankbaarheid vereert hy my, met een Souflet, of een Schop, Dat my de Darmen, in de Broek ontloopen, En tot zulk een prys, maak ik zwaarigheid te koopen.
Met regt, dat was slordig, en niet na de reegel gedaan.
Maar tot zulk een prys, durf jy t wel bestaan, ik twyfel niet, of gy zult het nu derven waagen.
Ja liever voor dat, als een huyd vol slaagen.
Voor minder prys, breekt men wel een arm, of been.
Is crispyn goed aanneems, deeze vryer is 'er ook een!
't is of men hier een Comedie zal beginnen, want zonder geld raakt hier niemand binnen.
Had ik een Jongen, ik wenste hem een Meester als Crispyn, dat onder zo een Hoogschatter begind, zal ook wel haast een goed Eyscher zyn.
't Verwonderd my, dat ik hier nog geen Meyd heb vernoomen, is 'er een, zalze ook al met open handen koomen.
Maar, zie daar de Heer Crispyn, 't is een Man van syn woord.
CRISPynenARENd.
Was ik jou Vrind niet, zo sla my de Moord, zou ik je dit, nog in drie Maanden geeven.
Die Robbert, onze Huysduyvel, gaat op myn Leeven, 'k weet waaragtig niet, waar ik zal enden, of wat ik begin, in dit papier is jou leeven, in dat huys is myn dood in.
Die vervloekte lakay, my zo veel handel te maaken, Daar voor zal hy syn ziel, door de Koord braaken.
Dat mag zo wel zyn, geef my maar het Raport.
Dat het Onweer hem, op syn ziel stort, t Is niet te beschryyen, syn Schelmerijen, De Beul, moet hem in stukjes, van malkaar snijen, Maar de Vleegel, is de kosten niet waard, Wens dit Huysmonster, drie mylen onder d'aard.
Zeer goedaardig, blyf ik 'er maar booven, 'k loof waarlyk, crispyn is wat bestooven.
En dan word het hoofd, wel wat korzel en zeer, De gezonde Geesten, gebeurd het wel meer.
Ryk my het Rapport, zo ben ik behouwen, Wel myn Heer, hoe kenje zo veel gal te gelyk spouwen!
Wel ja, jy Behouwen, dat is een goed woord, jy in jou Snyhuys, en ik zo maar voort.
Als jy maar hersteld waard, t zou jou niet scheelen, daar mee weer als voorheen, aan t Villen, en Steelen.
Myn Heer verstaat syn rol, na de kunst en geleerd, jy hebt met Kameristen, geblokt, en verkeerd, zo geestig heb ik nooit op hooren snijen, kost ik zo veel, ik zou uyt myn ampt schijen, 't is by gebrek van een beeter, nog een toevlugt in de nood, Het Ambacht, al is 't niet smeerig, het geeft een stuk Brood.
Jy lomp, bent te plat, en zout er niet deugen, jy weet van geen gezond opsnijen, maar wel van een kranke leugen.
Regt, ay geef my dit stuk, dat tot myn welvaard behoord, En lustje te schobbeeren, zo scheld dan maar voort.
Ik kan my niet voldoen, met vloeken en raazen, die Robbert, de Raavens moeten tien jaar, op syn huyd aazen.
Volkoomen.
Maar myn Heer, vergeetje wie dat ik ben?
'k ben in een staat, dat in jou, myn, nog niemand ken, de toorn verbaast, en verblind myn gedagten.
Myn Heer, om dit stuk, hoe lang moet ik nog wagten?
Tien jaar, valsaris, of langer, hoe nu, ken ik de potsen niet, en de kneepen van u!
Voor vyftig dukaten, myn verstand te verkoopen, voor zulk een treuseneus, je meugt aan de galg loopen.
Pretensie op nieuw?
Het ouwe deuntje vangt hy weer aan, hier zal meer moeten weezen, en hy is tien dubbeld voldaan.
Wat schort deeze malmoolen, van tien dubbeld te maalen?
Kaerel, met al je goud, kenje dat niet betaalen.
Hoe schat men myn iever, en konst zo ligt?
Bruy heen Vent, en kom nooit voor myn gezigt, klinkt hier niet anders, zo meugje vertekken.
Met een wys mensch gebruyd, is slimmer als van tien Gekken.
Zonder nieuwe Pleysters, geneest men hier niet, 't is om de Duymoly, daar dit bruijen op ziet, Daar zyn nog tien Vosjes, die heb ik nog over.
Weg met tien Vosjes, k zoek het wild vet en grover, t Moet dikker van huyd zyn, en beeter van vacht, ik gaa nooit, als op grof Wild, op de Jacht.
Al zouwen 'er duyzenden op morren en smaalen, de beste Comediant kan by jou niet haalen!
Was de Schouwplaats verciert, met zulk een Acteur, Voor de Schellings plaats, gaf een Dukaat veur.
Jy zelt jou Dukaten, wel beeter besteeden, Bewaar jy jou duyten, en ga dan in vreeden.
Heb jy voor de Schellings plaats, zeeker een Dukaat?
Zo denk hoe duur, my jou Moorse huyd staat Kom, dok maar af, nog zo wat Harten, en Hinden.
Kan hy met een dollen, het Wild zo vinden, Wat zal het dan zyn, met een verstandige buy?
Hoe leyd hy te mofflen, hoe tast je zo luy?
Daar zyn nog tien ryders, hoe meugje me plaagen?
Dit is het leste Wild, nou valt 'er niet meer te jaagen.
'k ben ook al moe, daar is het Rapport, bruy 'er me heen, en voor de rest, breektje de Nikker, hals en been, 'k Heb gezonder Wild, als in jou schurft Bos gevangen, en was dat niet, zou ik al me als een doode Vos te droogen hangen.
Vaar wel myn Heer Crispyn, jou bescheydenheid is groot, ik blyfje verpligt, en uw Vrind, tot 'er dood.
Vaar wel, na deeze, blyft u de wagt bevoolen.
Is hier niet als de Comediant in, ben ik tweemaal bestoolen, maar hy is ten vollen vernoegt, daar is geen gevaar.
Eerljke Luy zoekt me, maar Guyten dienen best malkaar.
In ons gedrag, heeft de Konst tot nog niet vergeeten.
Maar dat myn Heer van de Mand weet, doet my sweeten, en weet hy wat meer, dat is Robbert syn schuld, dat serpent is syn bast, met Slangen gevuld.
En schoon ik trots Apollo, ben Verwinnaar van Draaken, kan ik deezen Eegel, niet van kant maaken.
Als men meent, dat hy zig alles kwyt heeft gemaakt, zo groeyt syn gal, en hy is nooit uytgebraakt, maar dat my spyt, myn Heer mag hem wel lijen, hy is slimmer als de Kanker, die laat zig nog uitsnijen, Maar deeze Rabout, stout op de gunst van syn Heer, Veragt syn Vrouw, en stoot alles om veer, Maar eyndelyk, zal het nog eens lukken, Dat hem myn list, dit huys uyt zal rukken.
Maar eens ter zaak, weet de Baas van het geschooten geld, hoe die best vernoegt, en te vreeden gesteld?
De rest van syn beschuldigingen, zyn beuzelinge, Maar zo veel duyzenden, dat zyn geen geringe!
De Vrouw verzeekerd my, voor 't geen ik heb gedaan, maar ik weet niet, of ik daar al mee kan bestaan?
't Vermoogen, is my niet onbekend, van de Vrouwen, Maar dit is te grof, het kan geen keep houwen.
Maar t schip viel eens om, en ik bruy buyten boord, ik ben er nou in, en ik moet er mee voort, Ik heb geen vrees, al kwam het te Stranden, ik ben ligt en digt, ik zal wel belanden, k heb geen kommer, zo er anders menschen zyn, staan er drie huyzen, zo is er een voor crispyn.
Maar evenwel, eer ons Cargezoen komt te blyven, dat wy ze verzeekerden, onze gewonnen Schyven, k heb nu en dan, zo by dag, als by nagt, al een vergaart winstje, in zalvol gebragt.
Is onze Patient, maar verstandig van de wal gestooken, zo mag'er syn Schoorsteen, nog een goed jaar of rooken, Maar ik beklaag die Lodder, hy is onbekwaam, 't Is alleens met een Bankrottier, de daad of de naam.
Maar ik heb my bezorgt, de Wissel zal niet mankeeren.
TOMO. jitized by Googl.
JASPER, CRISpyn, tomas.
Myn Heer, met oorlof, dat de Vrinden u beleefd Salueeren.
Jasper Dat is verrast, de tyd lyd het niet.
Niemand mag beletten, dat hem beleeftheid geschied, Wy zyn van ouds, u nog veel verbonden.
Dat is zo veel, als gedenk aan jou ouwe zonden.
Wy hebben meenig Bekertjen, t'zamen gestord, Maar 't is nog wel, voor die niet te laat wys word.
Dat is regt, 't geluk heeft u over 't Paard geheeven, en my, heeft het den Berg afgedreeven, waarom denk ik, dat gy nog weeten zult?
Wel te weeten, niets als uw eigen schuld.
Die, is my zo klaar, nooit gebleeken.
Die altyd wil hollen, en geen Paarden de nek breeken, Dat is al een Avontuurlyk Man.
Daar leyd meer geluk, als wysheid an.
En evenwel, al heb jy 'er geen schaa by geleeden, zo hebje meenig goed mans paard, de bek in gereeden, en dat kan ieder juyst, met geen heusheid doen.
K heb myn eygen Vosjes gereeden, met vermaak, en fatzoen.
Ja, tot dat 'er de stalhuur, mee is gaan loopen, of datze de Smit, voor 't beslag, liet verkoopen, jou eigen Paartjes!
Jy hebt zoet Rytuyg gehad!
't zyn vette dingen, vier hoeren op een blad.
Zo men hier om Prys steekt, 't is niet mis gestooken, Aan gezond vleys, heb jy ook nooit gerooken, en schoon jy 't altyd, op de Boeg, van een ander wend, Och maat, jou parten worden nagevorst en bekend.
Als 't op zyn hoogste is, de Fortuyn kan draaijen, voorwind, kan jou niet altyd, in 't zyl waaijen, maar vloogze tot nog, naar wensch van uw hand, wyt dat je Geluk, en niet je Verstand.
Jy treft het juyst, by wat ryke Idiooten, datze jou hoog agten, maar jou Tydgenooten Kennen je beeter, jy lykt wel zo wat, Maar waarlyk platter Stamelaar, leeft 'er niet in de stad.
Elk syn beurt Broer, dat mag ik lijen, dat schynd raak, maar 't is een scheut van ter zijen, In een ding, ben ik byzonder te vreen, 'k Heb niet met zulke Straatzotjes, gemeen, En 't zeed'erd ik zulke Kwakaapjes, heb begeeven, schout my 't geluk op zy, en 't is my bygebleeven.
Fasper.
Dank het my, dat ik by jou heb verkeerd, want ken jy iets goeds, dat hebje van my geleerd.
Dat moet niet veel zyn, of ik zou liegen.
Want het best dat je kent, is onverstandig bedriegen.
Jy hebt Previlegie, na de fyne haar trant, jy meugt het doen, jy bedot met verstand, In die staatelyken handel, moet ik je wyken, De Geraffineerste, mag met eeren de vlag voor jou stryken.