floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wiath, staak déze taal, Die Eeren tytels, en versierde woorden praal Zyn met de dood my uit t geheugenis gevlógen, Ook had de staatzugt op myn ziel nooit dat vermógen, Dat my die eidle lof behaaglyk is geweest In t léven, en nog min kan die nu aan myn geest Beminnlyk weezen.
Gy zyt meerder glorie waardig Dan eenig Vorst, wyl gy dus zedig en goedaardig Den lof, dien gy verdient, dus nedrig van u wyst, wyl ieder nog op aard uw grote deugden ptyst.
't is vleitaal, daar gy nu myn geest meë wilt behagen.
Neen, 't is de waarheit, die ik aan u op kom drágen.
Indien dit waarheid is, en dat gy my niet vleid, zal ik dit als een pand van uw genegenheid Ontfangen, maar zo gy u naar myn wil wilt voegen, laat my in eenzaamheid, het vrolyk ziels genoegen Genieten, t geen myn Goest hier overal verzeld.
Wy agten ons, prinses, hier in het zaligveld Uwe onderdanen, als we ons op de wéreld agtten, dies zullen we uw bevel terstont met lust betragten.
D'onderaardssen parnas.
23 DERDE TONEEL.
JOHANGLRAY MEESTRESELLIN.
Maar 't zyn, prinses, dat u dus de eenzaamheid behaagd?
Daar gy in 't rein gemoed de blydschap met u draagd, die staag gezelschap zoekt om hare vreugd te tonen.
'k zocht nooit van jongs af aan 't gezelschap by te wonen, myn aard was zagt en stil, afkeerig van 't vermaak, 't geen de eid'le wéreld geeft, want wyl de blydschap .
vaak Het tomeloos gemoed ter zyden uit doet spatten, Zogt ik in eenzaamheid naar de onverderfb're schatten der eeuwigheid, ik vond alleen myn lust en vreugd, In 't volgen van die schone en onbevlekte Deugd, Die my geleerd heeft, om het sterven niet te vreten, Maar, hoe het lot ook keerde, altoos my zelf te vreezen In voorspoed.
VIERDE JOHANNAGRAY, MEESTRESELLIN, MORGAN, in verscheurde klederen met een langen baard, onder den naam van Vroombart.
MORGAN, stil.
'k wil hopen dat zy my, Vermomd in dit gewaad, niet kennen zal, of 'k ly Op nieuws een wréder straf als ik ooit heb gedrágen, 'k zal voor myn Vorstin het alleruitterst' wagen.
Zo ooit een bee kreeg ingang op uw hart, ik bidde u help my in het nypen van de smart, die myne ziel behaagt.
Wat komt ge u onderwinden?
Ik zoek Johanna ach!
mogt ik haar eenmaal vinden!
Gy zoekt Johanna?
Ja, mevrouw, k zoek die Vorstin, die t magtig Engeland met zo veel gáven, in Het bloeijenst van haar jeugd, manmoedig kost behéren, wiers nagedagtenis nog t gants Heel al moet eeren.
Wat is de reën, dat gy haar zoekt?
Ik mag dien last want daar is te veel aan vast, u niet ontdekken.
Om iemant dit geheim, zo heillig, te vertrouwen.
Wel, 'k ben johanna zelf, die gy hier komt te aanschouwen.
MORGAN, schielyk voor de voeten van Johanna neerwerpende.
zyt gy die Vorstin?
Wiers koningklyke deugd De Bozen strekte een les, de Vrómen tot een Vreugd, Zyt gy dat rykskleinood?
die spiegel aller groten, die door verraad en list, ten Rykstroon af gestoten, een speeltuig strekte van het wyffelend geval.
Waar wil dit heen?
Indien gy hoeren wilt, ik zal De waarheid u terstont, ò Ryksprinses!
ontleden, dedigitized by google van den onderaardssen parnas.
De deugd, die thans op aard vervolgt word, en bestréden Door de ontrouw en t bedrog, zo dat zy in dien stand Is hof en stad ontvlugt, en naauwlyks op het land.
By de arme Herders, in een lage hut mag wónen, Daar zy ter naauwer nood zig zelve ziet verschoonen Voor de afgunst, list en haat, drie Pesten, die altans t Heel al vervullen, om op t onverwagste een kans Te wagen, om haar Kroon met voeten te vertreden, is my, wanneer ik flaauw, door de armoede afgestréden, Op t kwynend ziekbed door de dood wierd aangetast, Bedroeft verschénen, neërgedompeld door den last, Die de ondeugd met geweld op hare schoudren laden het haer hing ongesierd, haar zuivere gewaden vertoonden zig gescheurd, van een geréten, en Bemorst met smetten van verägting, ik beken, Dat ik in dezen stand myn oog nauw dorst vertrouwen, Niet wétende of ik haar voor de ed'le Deugd moest houwen.
Of voor een laster, van de wéreld fel gehaat, als zy dus tot my sprak.
O vroomhart!
Die nu staat Gereet, om met het schip van uwe ziel te landen In t eeuwig Zaligdal, beveiligd voor het stranden Op de yszelyke klip der ondeugd, die verwoed Zo minnig een, helaas!
Deed imóren in den vloed Van t heilloos Acheron, verhoor my by uw sterven.
En laat my eenen dienst van uwe hand verwerven, Dat is, dat gy deez' Kroon, die ik zo lang op aard Heb voor geweld en list, nog onbesmet, bewaard, Dog die ik nu niet meër beschermen kan voor 't woeden Van de ontrouw, en 't bedrog, dog wilt op 't laast behoedden, En dat gy die, wanneer gy treed in 't Zaligveld, Op 't hoofd der Ryksvorstin der Engelanders steld, Ik meen Johanna, die my al haar lévens dagen, Eeno ongeveinste liefde, en trouw heeft toe gedrágen, Behandig die Prinses dit duurbáre kleinood, doe my deez' laasten dienst, na dat gy door de dood, In 't Elizeesze veld op nieuws weer zult herléven.
'k heb myn belofte aan haar op haar verzoek geheeden, hy bied Johanna een Kroon aan.
Ontfang dan nu, Vorstin, het hoofdsieraad der deugd, wiel ik my van myn pligt gekwéten heb met vreugd, gun my t geluk dat ik die op uw hoofd mag zetten.
'k zag eens myn needrigheid door eene kroon besmetten.
Wiers diamanten door myn bloed veranderd zyn in veel Robynen, en zou ik nu door den schyn Van eid'le eer, me op nieuws aan deze kroon vergapen?
'k bemin de deugd, en agt haar als het wapen, Om, door een vry gemoed, alle onheil te weezen, Maar nooit zal ik myn kruin met hâre Hoofsieraan Versieren, 'k zal alleen, zo in, als na het léven, in dit geval, de deugd kloekmoedig tegenstréven.
'k begeet geen kroon!
'k ben met myn staat vernoegd, wyl 't hoogste goed, de Rust, my hier is toegevoegd, MORGAN.
indien gy wilt dit hoofdkleinood versmaden, moet gy en ik.
Prinses, de zuiv're deuyd verraden, gy door uw weigering, en ik, wyl ik de kroon Dan aan eene and're hand op off'ren moet, ei toon meer onder werping aan de deugd, en haar bevelen!
'k Gehoorzaam, en bemin haar wil in alle délen, en ik verzeker u, zo 'k minder onderdaan Van hare wet was, dat 'k deez' kroon niet af zou slaan, maar 'k heb, ten koste van myn bloed, te wel onthouwen, Hoe zwaar een kroon weegt, om die nog met lust te aanschouwen, Ook Digitized by Google VAN DEN ONDERAARDSSEN PARNAS.
Ook kan my die geenzints hier strekken tot vermaak, maar eerder tot een last en droefheid.
ik raak hier dérelyk in t net.
Waar mag Maria toeven?
't Was nodig, om haar list met my nu te beproeven.
Wat spreekt gy by u zelf?
Ik zugt om uw besluit, wyl gy de deugd en haar bevel weërstaat.
Hier uit Kunt gy myne afkeer, van alle eid'le eer bemerken.
Uw needrigheid, t is waar, doet groter wonderwerken.
Dan ooit op 't aardryk van een koning zyn geschied, maar, ach!
Dat red my niet uit 't vinnig ziels verdriet, 't Geen my bekneld, de deugd beval my, door haar wetten, 't Geen ik ook toe zeide, u deez' Kroon op 't hoofd te zetten, en door uw weigering verlies ik alle hoop, Waar zal ik nu deez' Kroon verzeek'ren kunnen, 'k koop De gunst, die my de deugd op 't aardryk heeft beweezen, Helaas!
Te duur, wyl my hare ongunst staat te vreezen, ten zy ik deeze Kroon zie blinken op uw hoofd.
VYI Digitized by google 28 MAANDELYKS BERIGt VYFDE TONEEL.
JOHANNAGRAY, MARIA, onder den naam van Opregtheid, gekleed met een zuiver wit kleed, bedeckt met sterren, en opene harten, MORGAN, als voren MEESTRISELLIN.
Oningin!
Zo gy de Opregtheid nog geloofd?
Zo wil deez' kroon gerust van zyne hand ontfangen, ei!
geef de deugd gehoor!
Voldoe tog haar verlangen, zy is t, die Vroomhart heeft tot dezen dienst verpligt, weërstreef haar wet niet voor een ieders aangezigt, en zo gy twyffelde of het mogt de waarheid wézen, het geen hy zei, zo hebt gy nu geen stof tot vrézen, ten zy de Opregtheid ook by u verdagt is?
'k toon, met regt, een afkeer van eene aangebode kroon, en ik verzoeke u om myn weig'ring niet te aanschouwen Als een verägting, maar een enkel misvertrouwen, wy lelk, die my van staat of hoogheid spreekt, met regt Verdagt moet weezen, want dit heeft den grond gelegt Van al myn droefheid, die 'k op 't aardryk heb gelezen.
Heeft daar de list, gepaard met wispeltuurigheden, van een Gemeente, die staag twyffeld, u verraan, Die bange vrees moest met de dood reeds zyn gedaan, gy weet dat de Eendragt, trouw, de liefde, deugd, en vrede Hier heerszen, naar hun lust, dies luister naar myn bede Want wyl geen ontrouw, list, nog haat dit dal bewoond, word.
29 Word door uw weigering de deugd op t felst gehoond, mits gy aan Vroomharts woord en aanbod kunt mistrouwen, en my, de Opregtheid, ook naar t schynt verdagt durft houwen.
Hoe veel dekt zig op het aardryk in uw kleed, die uitterlyk op t oog al t aangedáne leed.
Als door zagtmoedigheid en goedheid, wil vergeven, Die innerlyk in 't hart door wraakzugt word gebéten, wyl de and'ren, die zig in uw kleed vermomd, de deugd Op 't kunstigst naarboetzeerd, en zig in 't hart verheugd Met alle schelmery, en boosheid te verrigten, En wend zyn yver aan om and'ren te verpligten, om, op 't vloekwaardig spoor van zyne gruuweldaan, hem op de hielen, tot de hel toe, naar te gaan.
Zo zig de mond altoos met 't hart liet 't zamen páren, en dat zy eens gezind op 't naauwst' vereenigdwaren, dan kon men zig gerust verlaten op het woord, Maar nu het veinzend hart de waarheid vaak versmoord, En dreigt zyn vyand met een dolk door 't hart te bóren, wyl zig de valsze mond op 't vrindelykst laat hoeren, En vleid, en streeld, en kust, is elk met regt verdagt, en 't is om deze reën dat ik de Kroon verägt, dog buiten dit, wat lust kan die in my verwekken?
Daar die aan my alleen een ballast moet verstrekken, is 't beter zonder Kroon in stille rust geleeft, Want dat het vorstlyk goud de ziel geen vreugde geeft, heb ik op 't aardryk reeds te duid'lyk ondervonden.
Zo word de Opregtheid, door 't mistrouwen, dan ge schonden?
'k heb me 'er gehoord, dat de een of de and're met den o naam, zig versierde, om zyn besmette faam, Dus met een schyn van eer en glorie te blanketten, en wie verzekerd my dat gy met deze smetten Ook niet bezoedeld zyt, MARIA.
Vorstin, is dan de Opregtheid u nog onbekent?
Daar ge in Het léven, duizendmaal my met ontzag kwaamt noemen, ik hoorde my van u altyd op t heerlykst roemen.
Schoon ik de Opregtheid roemde en prees, en dat zy my Naast de ed'le Waarheid was het aangenaamst', zo gy De Opregtheid zyt, heb ik de opregtheid nooit gekonnen, Of myn geheugenis is door de dood verwonnen.
Hebt gy de Opregtheid nooit in t léven dan gezien?
Niet, dan alleen in myn gedagten, en indien De Opregtheid in myn tyd de wéreld heeft betréden, was Engeland altoos van haar misdeeld, de reden van haar dood was, dat in geen Opregtheid vond In 't hart der Gróten, nog der kleinen, elk verstond zig maar alleen om zorg voor zyn belang te dragen, als 't zyn voordeel was, het uitterste te wagen Om woord, en pligt, en deugd, opregtheid, eer, en trouw te schoppen met den voet, en of het naberouw Zomtyds eene enk'le ziel weer tot haar pligt deed kéren, 'k zag egter overal de boosheid triomferen, en 'k denk, dat 't aardryk nu niet minder is bevryd Van deze valsheid, dan 't geweest is in myn tyd.
ZES. ized by Google VAN DEN ONDERAARDSSEN PARNAS.
31 zede tooneel.
HENDRIKGRAY, JOHANNAGRAY, maeiza, als vóren, MORGAN, als vóren, MEESTRES ELLIN.
HENDRIKGRAY.
Wat 's dit myn dogter?
'k kan de twyff'ling uit uw wézen, En uit uwe oogen, niet dan al te klaar'lyk lézen.
Hoe word uw ziel nu tot onzeekerheid gebragt, Daar gy in t léven hebt het grootst gevaar verägt, En door standvastigheid een eeuwige eer bekomen?
Door welk een twyffeling word uw hart nu ingenomen, jochem.
Men wil myn Deugd, op nieuws verraden met een Kroon.
Neen, door den wil der deugd word u die aangeboon.
En door Opregtheid u verzekering gegeeven, dat gy tot zulk een eer word om uw deugd verheeven.
Ik haat die eer, en ben met mynen staat te vreën.
Wyl de aangebode Kroon u door de deugd alleen Op t hoofd gezet word, hoeft gy voor geen ramp te vreezen.
,, jochem.
Ik dugt, dat d'eize Kroon, niet min myn smart zou weesen, dan die 'k in Engeland heb op myn hoofd gezet.
Daar heeft de list u in die waardige eer belet.
10-digstinas.maandelyks berigt, johanna.
Hoe weet ik, of de list my hier zal min belágen, dan op het aa dryk, daar my t hoofd wierd atgessagen?
Om een gehate Kroon, die 'k met geen meender vermaak, dan deeze, aanvaarde.
'k bid nog eenmaal u, ei staak Die lastige agterdogt!
gy meugt my vry gelóven.
Nooit zal de Opregtheid u uwe eer of goed ontroeven.
Myn dogter, schop t geluk, t geen u word aangedaan, niet ruukloos met den voet.
Zal ik dan deeze Kroon Aanvaarde, om weder op nieuws my zelve bloot te geven.
Aan duizend rampen, die 'k geleden heb in 't leven?
'k verzoeke u, volg myn raad.
't was door uw raad alleen, dat ik ben op den troon van 't Engelsryk getreen, en, ach!
gy hebt gezien, wat lot my was beschóren, om dat ik al te veel naar uwen raad kwam hóren.
Dat was op t aardryk, en dit is in t Zaligveld, Daar word de zuivre deugd staag door de list bekneld Hier leeft zy los en vry, en hoeft geen kwaad te schroomen.
Zy word dan op uw wil, met weërzin aangenomen.
De Vaderlyke raad verstrekt my tot een wet.
Gun, dat ik zelf deez' kroon op uwe haeren zet.
J0, p. 17 van den onderaardssen parnas.
Doe vry 't geen gy begeerd, Maria zet Johanna de Kroon op MORGAN.
Nu is myn geest ontstagen Van alle zorg, nu k u deez' kroon heb op gedragen, Gelyk my door de Deugd bevolen was.
Hoe zwaar Drukt die alreeds myn hoofd!
Hoe bang, hoe naar... MARIA, stil, tegen Morgan.
Zy voeld de voorsmart van het geen haar staat te vreezen.
MORGAN, stil, tegen Maria.
Ik bidde u zwyg, het zou wis tot ons nadeel weezen, indien het wierd gehoord.
Myn dogter, 'k zie met vreugd, dat hier, na al het leed, de aanbiddelyke Deugd In u haar loon ontfangt.
Dat loon doet my thans dugten, dat 't zig herscheppen zal in yszelyke ongenugten.
HENDRIX.
Vrees niet, wy zyn hier vry van rampen, laat ons gaan Om aan uw egtgenoot dit heil te doen verstaan.
gy noemt het heil, daar ik 't een straf moet noemen!
MARIA, MORGAN.
MARIA 't is wel te regt een straf, die gy haast zult verdoemen.
Wat staat ons nu te doen?
Morgan, vraagt gy dit?
Of is u onbekent myn voorgenome wit?
'k Weet onz' besluit, maar op wat wys dit best begonnen?
Staat uw verstand nu stil, daar t spel haast is gewonnen, Wy moeten haar alleen by de Onderaardsse Goon Nu gaan bekladden, dat zy de opgedronge Kroon, Uit eigen wil, door zugt tot staat, heeft aangenomen.
En dat haar hoogmoed hier een eerplaats wil bekomen, als dien zy, zonder regl, op t aardryk heeft bekleed.
Dus word zy haast gestraft tot wraak van al het leed, e't Geen ik geléden heb, zints dat ik heb besloten Door haat en veinzery haar van den troon te stoten, Waarom ik zelf de straf der hel moest ondergaan Dies is het alles wat ons nog te doen zal staan, Dat wy aan Radamant en Minos straks doen wéten, hoe zy 't ontzag en pligt, door hoogmoed, heeft vergaten.
MORGAN Kom gaan wy dan terstont, eer de een of de ander de trek, die wy haar speelden, door zyn schranderheid ontdek.
Wel aan... maar 'k hoor gerugt.
'k zie iemant ons genáken.
Vrind den Kardinaal zy blaken t is feckman, met uw Ligt door nieuwsgierigheid, om d'uitslag van de zaak Van ons te hoeren.
... MORGAN.
Die zal hem gewis vermaaken.
En blydschap g'en, wyl het geen wy onderwonden Gelukt is, waar door reeds haar eernaam is geschonden, AGTSTE TONEEL.
MARIA, KARDINAAL POLUS, MORGAN, FECKMAN.
Myn heer, het is met vreugd dat ik u thans begroet, De onnooz'le Gray kwam ons daar daadlyk in 't gezocht moet, Verzierd met 't flikk'rend goud, 't geen haar uw hand vereerde, Wyl reeds haar Vader, om haar heilstaat, triomfeerde, En zig met vrolykheid vertoonde voor ons oog, Niet wétende hoe gy hem door uw list bedroog, Maar naar ik zien kon aan Johannas kwynend wézen.
Daar reeds de voorboô van t verdriet stong in te lezen Heeft zy met weinig lust de Kroon aanvaard, mevrouw k zag uit hare oogen niet dan droefheid, smart, en rouw.
Zy heeft ook anderzints niet van die Kroon te wagten.
Dat moest ook zyn, indien gy zout uw wraak betragten.
Maar gaat het vast, dat dit haar ongeluk moet zyn.
wyl zy daar door de schrikkelyke pyn, En straffen van de hel voor zeker zal gevoelen.
Zo zal ik eens den haat van myn gemoed verkoelen, Wanneer ik zien zal, of haar fierheid, in dien nood, Zig zo standvastigheid houd, als toen ik haar de dood, Door wil van myn Vorstin, verkondigde, en myn rede Voor t laast tot wéring van haar wangeloof bestede, als zy hardnekkig heeft myn woorden wederleid, En geen ontzag getoond voor t kleed der Geestlykheid, Waar méde ik was bedekt, wyl zy my stout versinade, POLUS.
Zy wederstond u, wyl gy haar tot d'afval rade Van haar geloof, maar dit gaat ons nu weinig aan.
Tegen Maria.. mevrouw, 'k verzoek aan u my eens te doen verstaan, Door welk een list gy zyt aan deze kroon gekonnen, dit heeft myns geest met veel verwond'ring ingenomen, want wyl hier alle pragt der wéreld is verboon, kan ik niet denken, door wat toeval deze kroon Is in uw hand geraakt.
'k zal 't u in 't kort doen hooren.
Een Vorst, my onbekent, in wat gewest geboren.
Maar in de hel thans voor een wreê tieran vermaard.
Kwam, toen de dood, die niets voor hare pylen spaard, hem t ligt ontroofde, met die kroon in d'euze landen, Want wyl hy had gedagt, om de akelige stranden Van Acheron te ontgaan, door de Eer der Majesteit, Versierde hy zig met de Kroon der eidelheid, Ligt denkend', dat men die hier ook t ontzag zou tónen, het geen me aan Koningen, en vorstelyke Trónen Op aard verschuldigd is, alwaar de vleijery Het kwaad der Koningen in goed herschept, wyl zy Allénig toelegt, om zig in de gunst te dringen Der grootste Prinsen, of hun waardste Lievelingen, Maar ach!
hy vond zig zelf bedrogen, want die Kroon Ontdekte wien hy was, dies moest hy tot zyn hoon, Dat eidel Hoofdsieraad door s regters wil begéven, wierd hy ter strasplaats der Verdoemden wierd gedréven, Toen kreeg ik déze kroon door list in myn geweld, En k heb door list die op Johanna s hoofd gesteld, Om haar in myne plaats naar Acheron te zenden, gedomt.
Gedompeld in verdriet, in wanhoop, en elenden Wanneer de glans dier Kroon verdwynen zal tot niet, Want al de schoonheid die gy daar voor t oog in ziet, Is maar alleen een gloed van schynschone eidelheden, Waar door zo minnig een op t aardryk word bestréden, Ja, die my zelf ook heeft naar t droeve Stix doen gaan.
Gy hebt, door dit verhaal, Mevrouw, my heel voldaan.
Kom gaan wy, om deez' zaak haar einde te bewerken, eer iemand door 't verzuim iets van deez' list kan mengen.
Einde van t tweede bedryf DER.
Ires. MAANDELYKS BERIGt DERDE BEDRYf.
MARIA, alleen.
Dit zaligdal, 't geen elk vermaakt, is my een woesteny voor de oogen, door dien het bart inwendig blaakt.
En wroegd en zwoegd door het vermogen Van het Geweten, 't geen my knaagd, En zonder rust inwendig plaagt Ik ben de straf der hel ontwéken Myn ziel word niet geblákerd door Het wraakvuur tot myn straf ontstéken Geen náre galm treft myn gehoor, Geen stale ketenen, nog banden Belåden hier myn nek nog handen.
Geen blixem slaat my in t gezigt, geen donder doet myne ooren loeijen, Ik ben hier niet beroofd van t ligt, Geen afgrond strekt my hier een boeijen, En egter barst my t hart van een Door t wroegende gemoed alleen, het knagend naberouw, beslooten In t zwoegend hart, strekt my een beul, Dien k nimmer van my af kan stoten, Helaas waar vint hy troost of heul, Die in zyn lyden en zyn plágen, staag moet zyn Regter met zig dragen?
My dunkt ik hoor nog ieder uur by Google de VAN DEN ONDERAARDSSEN PARNAS.
De wraakstem der onnooz'len klinken, Die ik opofferde aan het vuur En die hier nu in weelde blinken, Ja léven vry van alle pyn, Daar ik door hartenwe verkwyn, dog onder al dit yz'lyk zugten Klinkt Crammers doodstem my in't oor, Die doet my alle rampen dugten, Die knaagd myn boezem door en door, Wyl'k hem, die my behield in 't léven, Door ingewrokten haat deed snéven, my dagt, ik zag myn rust herstemmen, Zo ik Johanna kon verzenden Uit dit gelukkig Zaligveld, Ter helsse strafplaats, vol elenden, Maar voor 't volbrengen van myn haat.
Knaagd my de ziel reeds om die daad, terwyl, om al myne cuveldáden, het bang gemoed schreeuwd wie en wraalt, en agt zig zelf altoos verráden, Zo dat nog blydschap nog vermaak, ooit rust aan myne ziel kan geven, die altoos in verdriet moet léven.
Weg rust!
weg vreugd!
Weg vrolykheid!
Ik moet de helsse straf tog drágen, dat lot is aan myn opgeleid Weg, weg gy kunt my niet behágen, k ben tog verlóren, k moet vergaan Maar zagt!
Wie naderd herwaarts aan?
Lie de Aantekening pog 18 en 19.
Twede tooneel MARIA, KARDINAAL POLUS, MORGAN.
Mevrouw, wees op uw hoede, of gy zyt wis verloeren.
Wat onheil dreigt my?
Doe aan my de waarheid hooren.
De helsse Alecto, en Megera, die zo wreed, De zielen plágen, zyn in déze plaats, gy weet Zo wel als ik, dat zy wis herwaarts zyn gekomen Om u te zoeken, ook heb ik terstont vernomen Uit een vertrouwden Vrind, dat zy alom uw naam Met dien van Morgan staag doen klinken, wyl zy 't zaam' In 't héle Zaligdal, tot de allerverste hoeken, En digste wegen, u met yver opgaan zoeken Om u, is 't moog'lyk, weer te krygen in hun magt.
Maar waar is feckman?
Naar de Regters, daar hy tragt Johanna met den naam van hoogmoed te besmetten.
Het ga met my hoe 't wil, zo ik maar kan beletten, dat zy het Zaligdal geen meër tot woonplaats heeft Want dit is 't, dat myn ziel de grootste knaging geeft, Laat my Alecto met haar klaterende zwépen, En strenge boeijens weer naar Pluto's hof toe flépen, En straffen my op nieuws met de yszelykste pyn, Die ooit bedagt is, ik zal wel te vreden zyn Indien Johanna my mag op dien weg verzellen, hoe zal 't haar smarten als zy zig verwoed ziet knellen.
Met stále ketens, door deez' Furies, wat zal 't my een blydschap wézen, in de rampen die ik ly, als 'k haar vol wanhoop zie het haar ten hoofde uitrukken!
Wanneer zy knarstand in de straffen, die haar drukken, zal dat geluid my meër vermáken, dan de klank Van t keurigste Muzyk, wyl ik myn list bedalik Voor het vermaak, t geen ik geniet in haare plagen, Ja ik zal laggende de wreedste pyn verdragen.
Als ik haar naast myn zy zie treuren.
Zwyg, mevrouw.
Ik hoor gerugt.
't is feckman, die zo trouw U altoos heeft gevolgt, ten dienst van uwe staten.
't is ons gelukt, mevrouw gy meugt u vast verlaten Op myn verzekering, ik heb den raad ontdekt.
Hoe ver de hoogmoed van Vorstin Johanna strekt, dat zy een Rykskroon doet op håre haeren pronken, Die, zo zy zegt, de Deugd haar heeft tot loon geschonken, k Had naauwlyks dit verhaald, of k zag den gantssen Raad In toorn ontstéken, om die schandelyke euveldaad, Door helsze straffen, op Johannas hals te wréken.
En 't vonnis en 't besluit is op een tyd gestréken.
Zy is veroordeeld om naar t gloeijend Stix te gaan.
Zo zie ik myne list dan naar myn wil voldaan?
O ja prinses!
maar 'k heb met hartenleed vernomen, Dat hier Alecto en Megera zyn gekomen en dus is uwe veiligheid Om ons te zoeken, Hier gants niet zonder schroom.
Dies moet uw Majesteit Voorzigtig wézen, of wy zullen dubb'le kwalen, Voor onze straf te ontgaan, op onze halzen haelen.
Zwyg, k zie Johanna, met haar Vader, en verzeld Van haar Gemaal, die heel bedrukt schynt en ontsteld, komt laat ons van ter zy naar hare reden luist'ren.
JOHANGAR, HENDRIKGRAY, GILFORD DUDLEY, MEESTRESELLIN, MARIA, KARDONus, MORGAN, FECKMAN, ter zyde.
GILFORD, tegen Johanna.
Deze kroon zal al uw vorige eer verduist'ren!
HFNDRIK.
Die zal in tegendeel haar zyn tot roem en eer.
Gelyk die eertyds op het aardryk was, myn Heer.
Zo moet die eeuwiglyk haar lof ten hemeltrekken, Want schoon zy 't offer van die hoogheid moest verstrekken Haar edelmoedige aard, in 't afslaan van de Kroon, haar zuivre deugd, in het verlaten van den troon.
Haar onverwrikb're moed, in onversaagd te sterven, Heeft haar by 't gants Heel al een glorie doen verwerven, Die zy, indien de kroon nooit had haar hoofd bedekt, Ook nooit in 't minste deel verkrégen had, dies strekt DeKroon, hoe veel gy die ook meugt rampz'lijc noemen, Alleen den grondslag, waar door elk haar deugd moet roemen.
'k beken, 't is waarheid, dat dat vorstelyk sieraad De toetssteen is geweest, om d'onbevlekten staat van hâre ziel voor 't oog der wéreld klaar te ontbloten, maar, ach!
wat loon heeft tog die zuivre deugd ge noten?
Niets dan veragting, dood, en smaad, en smart, en pyn.