floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Maar ’t is niet ligt het dan soodanig aan te leggen, Dat gy my komt te spraak te staan; Gy slaapt altijd, of gy sijt uytgegaan: Myn Heeren uwe Dienaars seggen Ten minsten so, en daar om is ’t Dat ik dees’ uur heb waargenomen.
’t Geval eerd my door ’t luk van net van pas te komen; ’t Scheeld maar een oogenblik, of ’k had u nog gemist.
Mijn Heer, geliefd maar uw begeerte te verklaren.
Carit.
Ik quyt my van myn pligt aan u, mijn Heer, en kom....* Vergeefd myn stoutigheyd die my geport heeft, om Indien.... Erast.
Laat al dien omslag varen, En spreek maar kort.
Dewijl u hooge staat, uw geest, Uw Edel hart, waar door u yder roemd om ’t meest... Erast.
Ia magtig, maar laat dat dog over sijn geslagen.
’t Vald swaar, als iemand moet sig selven voor gaan dragen, En by de Grooten moet men altijd sijn gebragt, Door luyden die van ons met wat gerugts gewagen; En welker mond, waar na geluysterd werd, de kragt Van hare redenen doe strekken, Om onse taam’lijke verdiensten wat t’ontdekken.
Kortom, ik wou dat sy die wel sijn onderregt Van myn hoedanigheên u hadden eens gesegt Wat dat ik ben.
Ik sie alrêe wat gy kond wesen, Alleen uw’ aanspraak heeft genoeg sulks aangewesen.
Wel ja, myn Heer, ’k ben een Geleerde, die u dus Aanspreken kom, van uwe deugd verwonderd.
Daar syn Geleerde, die haar namen op een us Slegts laten uytgaan, maar ’k ben daar van uytgesonderd: Niets is’er soo gemeen als een Latijnse naam; En die men op sijn Grieks wil kleeden Is voor Geleerde wel tien-maal soo bequaam, En heeft veel meer bevallikheden.
Ik wou d’er hebben een, die eyndigd’ op een es, Dies ik my noemen laat de Heer Caritides.
Wel Heer Caritides, wat sal uw seggen wesen?
’t Is een Request, myn Heer, dat ik u voor sou lesen, En ’t geen ik bidden derf, gemerkt u groot gesag, Dat aan den Prins door u behandigd werden mag.
Myn Heer, gy kond het selfs hem wel in handen stellen.
’k Weet dat de goedheyt van sijn Hoogheyd sulks wel lijd; Maar door dien overvloed van goedheyd komt altijd Hem sulken menigte van quâ Requesten quellen Dat sy de goede, gans verstikken, en ik vest Myn hoop daar op dat myn Request Geleverd werd’, als hy van ’t groot gewoel ontslagen Sig binnen sijn vertrek onthoud.
Seer wel, dat kan geschiên, gy soud Die tijd waarnemen om uw beede voor te dragen.
Og Heer, de Helbardiers sijn boose menschen, die Gemeenlijk met Geleerde mannen leven Als met honds-votten; soo dat ik geen kans en sie Dat sy my toegank sullen geven.
Ik kan niet komen als tot in de Lijfwagts-saal.
’t Quaad en veragtelijk onthaal, Het geen ik moet aan ’t Hof verdragen, Sou my daar gans van daan verjagen, Indien ik niet en had een vaste hoop, dat gy Soud een Mecenas sijn by onsen Prins voor my.
Ia dog, uw’ aansien moet een seker middel wesen.... Erast.
Wel langt my dan ’t Request, ’k sal doen gelijk gy segt.
Daar is ’t, maar hoord het my ten minsten eerst eens lesen.
Neen.... Carit.
’k Bid’er om, myn Heer, het strekt tot onderregt.
Hy leest.
AAN SYN HOOGHEYD.
Doorlugstigste Vorst, UWen seer ootmoedigen seer gehoorsamen seer getrouwen, en seer Geleerden Onderdaan en Dienaar Caritides, Batavier door geboorte, Griek door oeffeninge, hebbende gelet op de groote ende merkelijke misbruyken, de welke begaan worden in Opschriften ende Uythangborden van de Huysen, Winkelen, Herbergen, Kaats-banen, en andere plaatsen van de goede Hollandse Steden, ende Dorpen, daar in, dat eenige onwetende t’Samenstelders van de geseyde Opschriften, door een Barbarische, verderffelijke, en verfoeyelijke Orthographie ofte letter-stellinge, alle slag van sin en reden verkeeren, sonder agting te nemen op eenige Etimologie, Analogie, Energie, ofte Allegorie; tot groot Schandaal van’t Gemeene-beste der Letteren, ende van de Hollandsche Natie, dewelke gelasterd en onteerd werd, door de gemelde misbruyken en grove faal-grepen, by de Uytheemse naaukeurige Lesers ende Besigtigers der voornoemde opschriften.
’t Request is lang, en kan verveelen in het lesen.
Myn Heer, geen eenig woord en mag’er minder wesen.
Vol-eynd dan ras.
Caritides vervolgd.
Bid derhalven eerbiedelijk, dat uwe Hoogheid gelieve te* wege te brengen tot nut en glorie van den Staat, dat ’er mag worden gemaakt een ampt van Controlleur, Intendant, Correcteur, Reviseur, ende Restaurateur Generaal van de Opschriften ende Uythangborden in Holland, en dat den Suppliant met de selve Charge werde vereerd, soo ten opsigt van sijn ongemeene ende uytstekende geleerdheyd, als van de groote en sonderlinge diensten die hy heeft gedaan aan den Staat, en aan uwe Hoogheyd, makende het Annagramma ofte Naamverset van uwe gemelde Hoogheyd in’t Nederduyts, Latyn, Grieks, Hebreeus,* Syrisch, Chaldeeus, Arabisch... Erast.
Seer goed, kom geef my ras, en wild maar henen gaan: De Prins sal ’t sien, agt vry die saak al voor gedaan.
Og ja, myn Heer, gy hoeft maar myn Request te langen; Want siet hy ’t maar, ’k sal wis daar fiat op ontfangen; Mits alles wat hy doet is vol regtvaardigheyd, Soo is’t niet moog’lijk dat hy myn versoek ontseyd.
Voorts op dat uwen lof ten Hemel sy verheven, Geliefd u Naam en Van my eens op schrift te geven, Soo maak ik u een Digt, het welk Acrostichon Sal sijn aan yder Vers en Hemistichion.
Myn Heer Caritides, ’k sal ’t morgen u bestellen, Soodanige geletterde gesellen Syn Esels in haar hart, dat sweer ik by myn trou.
Ik weet hoe seer dat ik op and’re tijden sou Gelagchen hebben om sijn buytenspoorigheden.
Ormin, Erastus.
Ormin.
AL brengd een saak van groot belang my herwaarts aan ’k Heb willen toeven tot dat hy was heen gegaan Eer dat ik tot u sprak.
Wel, maar verkort u reden, Want ik en wil niet lang hier staan.
Orm.
Myn Heer, gy hebt, soo ’k gis, geen kleyn verdriet geleden Door d’aanspraak van die straks van u is afgetreden.
Dien ouden Quel-geest is voorseker niet regt wijs; ’k Ontsla my steets van hem op d’een of d’and’re wijs.
* Op alle plaatsen van gewoone wandelingen, Breekt hy de menschen ’t hooft met yd’le beuselingen.
’k Agt, dat een Heer als gy ’t geselschap vlieden moet Van al die letterluy; want waar toe sijn sy goed?
Voor my, ik vrees niet dat gy myn besoek sult wraken Als lastig, mits ik kom om u Fortuyn te maken.
Dit ’s wis een Blaser, van dat volk dat niets en heeft, En van veel schatten steets nogtans beloften geeft.
Myn Heer, gy hebt gemaakt dien over-kostelijken En wonderbaren steen, die in sig heeft de kragt Van al de Koningen der aarde te verrijken.
Myn Heer, wel dat is soet van u gedagt.
Neen, God bewaar my van te wesen van die gekken ’k En voed my niet met ingebeelde waan, Maar spreek u met seer vast gegronde woorden aen Van seker voorstel, dat tot dienst van ’t Land sal strekken.
’t Ontwerp daar van berust versegeld onder my: ’k Wil* dat het aan den Prins door u gegeven sy.
’t Is geen onnutte vond, geen van die dwase droomen, Gelijk den Thresorier niet selden voor en komen, Geen arme voorslag, die slegts handeld van een winst Van tien of twaalf Millioen; maar die’er ’s jaars voor ’t minst Een honderd geven kan, de reek’ning wel genomen: Gans sonder moeyt’, of sorg van dat’er iets gewaagd Sou worden, of het Volk door een’ge last geplaagd.
Kortom, het is een raad van onbegrijplijk voordeel, En die ten eersten ook aan alle luy van oordeel Gans doenlijk blijken sal; Ia soo ik hulp van u... Erast.
’t Is goed, wy sullen daar van spreken, ik ben nu Wat haastig, Orm.
Soo gy my belooven wild te swijgen, Gy kont ontdekking van die schoone vinding krijgen.
Neen, neen, ’k wil uw geheym niet weten.
Ik vertrou Op uw bescheydenheid, dat gy’t niet voort sult seggen, ’k Wil ’t openhartig met twee woorden uyt gaan leggen.
Maar laat ik sien, of ons hier niemand hooren sou.
Dien wonderlijken raad, die eerst door my bedagt is, Bestaat.... Erast.
Wat verder af, om redenen, myn Heer.
Gy weet, en hoeft daar van geen onderrigting meer, Dat Koopmanschap de suyl der Nederlandse magt is.
En ’t geen de Neering meest heeft in ons Land verwekt Is, dat het Havens heeft, die treff’lijk sijn gelegen, Voor die daar handel willen plegen: Soo dat den Staat seer veel door dese Havens trekt.
Nu dese voorslag, die nog niemand heeft versonnen, Is dat men voorder nog De gansche Zee-kust vol vermaarde Havens maak.
Siet wat een grooten geld sulks op sal brengen konnen, En soo.... Erast.
Den raad is goed, en sal sijn Hoogheid seer Behaaglijk sijn.
Vaar wel, ’k sie u hier naar eens wêer.
Gy sult altoos my gunstig wesen Om dat ik dese vond u eerst heb aangewesen.
Ia, ja.
Indien gy my tien guldens leenen woud, Die gy weêr aan den loon van ’t voorstel vinden soud, Myn Heer.... Erast.
Seer geern’.
Og was ik voor dit geld ontslagen Van al de menschen, daar men moeylijkheyd van lijd!
Siet wat een onbequamen tijd Verkiesen sy, om my met haar besoek te plagen.
Nu, denk ik, sal ik nog ten lesten mogen gaan.
Of komt’er daar weêr een om my te hind’ren aan?
Filinte, Erastus.
Filinte.
MYn Heer, ik heb daar straks een vreemde maar verstaan.
Dat een keerel fluks met u heeft twist gekregen.
Met my?
* Fil.
Ey lieve laat dat veynsen agterwegen; Ik weet van goeder hand dat gy sijt uytgedaagd: Dies kom ik, als u vriend, u tegen alle lieden, Daar kom dan af dat wil, myn hulp en dienst aanbieden.
Ik ben aan u verpligt, maar daar gy van gewaagd... Fil.
Gy sult het loogchenen, maar gy gaat sonder knegten.
’t Sy dat gy binnen blijfd, of buyten wild gaan vegten, ’k Sal u versellen, waar u gang ook henen strekt.
’k Werd rasend.
Waar toe diend dit dus voor my bedekt?
Ik sweer, myn Heer, men heeft u door een quak bedrogen.
’t Ontkennen is vergeefs.
De donder moet my slaan, Soo een’ge twist.
Die vloek, meend gy dat ik daar aan Geloof geef?
By myn siel, ik seg ’t u sonder logen, Dat.... Fil.
Keurd my voor soo mal en ligt geloovig niet.
Verpligt my soo veel.
’k Wou dat gy my verliet.
’t En sal niet sijn, myn Heer.
Ik moet van avond komen Op sek’re plaats, het raakt het stuk van minnery.
’k Verlaat* u niet, maar wil u volgen, waar ’t ook sy.
Wat duyvel als gy ’t dan soo vast hebt opgenomen, En dat ik dog geschil moet hebben, wel ik sal My steken in krakkeel, uw yver te geval: En dat sal sijn met u, die my nu dol komt maken, En daar ik niet en kan met goedheyd van geraken.
Gy neemd seer qualijk op d’aanbieding die een vriend U doet, dog mits gy daar soo slegt mêe sijt gediend, Vaard wel, gy moogt u werk dan sonder my beslegten.
Ik houd’u voor myn vriend, als gy nu scheyd van my.
Siet hoe de rampen sig vast aan myn Nood-lot hegten!
d’Uur die my was gesteld, is, vrees’ik, al voor by.
Damis, l’Epine, Erastus, La Riviere met twee makkers, Damis.
HOe, tegen mynen dank meend haar de guyt te trouwen?
myn regtvaard’ge toorn sal hem daar in wêerhouwen, Erast.
’k Sie iemand, soo my dunkt, ontrent Orphiles deur.
Al weêr verhind’ring, die ons’ Liefde steld te leur.
Dam.
Ia, ’k heb verstaan dat sy, in spijt van al myn sorgen, Erastus aan haar huys van avond in ’t verborgen Sal sien.
La Riv.
Wat of dat volk van onsen Meester spreektÊ?
Laat ons haar, sonder dat s’ons kennen, nader komen.
Eer hy volvoeren kan ’t geen hy heeft voorgenomen, Is’t noodig dat men hem de schelmse borst doorsteekt.
Gaat doetse komen die u flus van my geseyd sijn, Laat haar daar ik begeer in hinderlaag geleyd sijn, En vaardig, om soo haast Erastus sig op doet, Myn eer, die door sijn min beledigd werd te wreken, De’t samen hand’ling die hem hier roept af te breken, En sijn vervloekte brand te blussen in sijn bloed.
La Riviere hem aanvallende met sijn Makkers.
Verrader, eer de moord die gy derft onderwinden Hem op kan offeren aan uwe raserny, Sult gy voor eerst met ons nog wat te doen bevinden.
Hy tragt wel na myn dood, maar ’t punt van eer moet my Tot hulpe van den Oom van myn Meestres verbinden.
Ik sta u by, myn Heer.
Damis naar ’t vlugten van d’andere.
O Hemel door wat hand Bevrijd dees’ tijdig’ onderstand My van een wisse dood.
Wie moet ik dankbaar wesen Voor sulk een groote dienst?
De dienst aan u bewesen Was maar een daad van billikheyd.
Mag ik myn ooren wel gelooven Wel is’t Erastus hand.... Erast.
’t Is soo gy hebt geseyd.
Myn goed en quaad geval gaan bey de maat te boven: ’k Heb tot mijn groot geluk in nood u by gestaan; Maar seer rampsalig eerst uw haat op my gelaân.
Hoe desen Heer die ik gestaan heb naar het leven, Is die wiens arm myn leven heeft behoed?
’t is te veel, myn hert moet sig gewonnen geven; ’t Sy wat uw’ Min u ook van avond tragten doet, Die wonderlijke proef van uwen ed’len moet Heeft al den haat die ’k op u had verdreven.
’k Verfoey die gril, en moet daar over schaam-rood staan.
Myn dwaling heeft te lang u ongelijk gedaan ’k Sal om u opentlijk daar over te vernoegen, Terstond u met uw’ Lief in egt gaan ’t samen voegen.
Orphise, Damis, Erastus.
MYn Heer, wat voorval baard de groot’ ontsteltenis.... Dam.
Myn Nigt, ’t geval heeft niets als dat behaaglijk is, Dewijl ’t Erastus nu uw Bruydegom doet wesen, Naar uw begeerten die ’k voor henen heb mispresen.
Gemerkt sijn kloekheyd my heeft van de dood behoed, Begeer ik dat gy hem die schuld voor my voldoet.
’k Ben alles schuldig voor ’t bewaren van uw leven, En wil my self voor u hem tot betaling geven.
Myn hert is soo versteld door sulk een wond’re saak, Dat ik in dese vreugd moet twijff’len of ik waak, Dam.
Tot viering van ’t geluk het geen gy bey gaat smaken, Soo moeten wy ons nu door Speel-luy doen vermaken.
M. FOCKENS KLUCHT Van DRONKKEN HANSJE.
Gespeelt op d’ Amsterdamsche Schouwburg..t’AMSTERDAM, By Dirck Cornelisz.
Houthaeck, Boeckverkooper, op de hoeck van de Nieuwe-zijds Kolck.
In ’t Jaer 1657.
De Vertoonders van de Klucht.
Dronkken Hansje, een Schaarslijper.
Grietje, een Waardin.
De Graaf.
Flooris,               Frans,               Pagie,               2.
Lakkeyen,}}Hofgezin van de      Graaf.
Gijsbert, een Vrijer.
Janneken, een Vrijster.
Ytje, Hansjes Wijf.
Pleuntje, haar Buurwijf.
Symen,               Piet,               Flip, }Dry Iongens.
Zwijgende.
Marry en Jannette, twee Snollen.
Jongens, en Ratelwachten.
Het Tooneel is in, en om des Graven Huys.
Klucht van Dronkken Hansje.
Hans met zijn Slijp-gereetschap, en Grietje de Waerdin.
ADieu Griet, dat gaat ’er op aan, kom zoenme eens men kijntje.
Hoe veel ist nu?
’t Is nu drie Vaan en een Pijntje.
Kom an men soetertje.
Loop heen jou mallen dief, nu Hans laatme gaan.
’t Za tap noch eens.
Al hoog genoeg, hy kan op zen bienen niet staan, Zo dronkken is dat beest.
Varken dat liegje, ben ik dronkken?
’k Ben men leeven van drie, ja van vier vaan niet beschonkken, ’t Moster al zes weezen eer ik ’t zou voelen.
Bin toe de keel.
Wel hoe ist hier kronje?
Heugtje niet, doeje met dronke Neel Een vaatje wijn van acht mingelen in een halve nacht uitveegde, En doe noch elk voorje hooft een drievaans kan leegden.
Dronkke schelm, dat liegje, ’t duurde noch wel tot den dagh.
En weetje wel, datje doe met Jan Dirkzen by de Padmoes inde geut lag?
Dat jou de Duyvel haal, daar zel ikje veur boenen.
Ja, Ja, loop by men Heer vander Nats Lakey en laatje zoenen, Dats de mannier vande Haagse Juffers, ’t is de Haagse moode, Ze denken ’t is een zoete neering, men zelder niemant om dooden.
Jou hangebast.
Doe ik veur Lakkey diende, wat wasser tot onzent                een gerit, en een loopen, O!
hoe dikwils is onze Juffer by een averegs Heerschip inde kooy ekroopen, ’t Was mijn geen schaa, want men scheet my de hant vol Gout, Zoo een Pistool vijf zes, daarom was ’t geheim my toevertrouwt, En als mijn Heer dan eens onversiens aan de Poort klopte, dan blaften ik as een                Hontje, En zo haast as mijn Juffers doffer hoorde ’t gesang van mijn montje ’t Was of hij wiekken had, hy was ’t venster uit met een snap, Hadje dan men Juffer esien, zo devoot as St. Klaar, ze vloog de trap Af, en verwelkoomde mijn Heer, met zulk gezoen en gestreel om zen hals, Ja, ze wist haar lacchen met traanen te vermengen, zo vals Zijn die Varkens: ik docht, O!
Hoer, wist mijn Heer vanje snoepen Je zout vande Duyvel droomen, hy liettet door de stat uytroepen, Ja de Rederijkkers van Voorburg, en Rijswijk, brochtent op heur vermaart                Toonneel, O!
Zou ik ’t al vertellen dat ik wel gesien heb, ik weeter zo veel Die met een Helm gebooren zijn gelijk de Baartmans in Noorweegen.
Jou wyveschender, ’k sweert ik zelje de bek veegen Jou fielt, jou schrobber, hebje ’t hart, sta veur en wijf.
Wilje vechten, zie daar, krijg ikje ik steekje recht deur ’t lijf, Hoer, zoo ’k je vat, ik zelje as potaard kneeden, Zie daar mee zel ikje onder men voeten treeden.
Guyt, ik zelje trappen datje de stront te naars uit spat, Hou daar, daar, zo zel ikje leeren, zo, zit daar opje gat.
Hebje geen Quartel inje zak, ’k zelzer uit kloppen, Een, twee, drie, vier, zoo zel ikje foppen.
Och Grietje laatme leeven, O!
je zultme zeer doen.
Zo moetje vaaren, zeljet je leeven ook meer doen?
Neen, ’k belooftje, ’k zelje prijzen datje een goe vrou bent, Ja datje de beste en ondeugdlijkste zijt die men kent.
Loop heen, jou Engelse staert.
Grietje, de jongstverlede naght doe droomde ik, zeker, zonder jokken.
Wat droomdeje toch?
Dat ik een staert had, daar je eens had de pokken.
Die had ik met eeren, fielt, ’k sweer zo je weer rept.
Zegme dan hoe meenig Venus Juffer datje nu gekamert hebt?
Hoe menig Eerelijke luy heur kinders hebje wel tot hoeren gemaakt, En hoe meenig vryer hebje de munt uit zen beurs etaakt?
Kreegje lest niet twintig Pistoolen van een rijkke Veenboer?
Jou vaagebont.
Jou swijnarts, jou pekelhoer.
Hoe meenigh isser door jou wel om Peeper gezonden.
Marry, Jannette, dat we hem krijgen en handen en voeten bonden.
Ik ga, men mocht liever de Duyvel veur hebben dan die Hoeren.
Hy is al voort, zo wy hem krijgen we zellen hem de bek snoeren Dat ’t hem heugen zel, die onder onze handen komt die mach vreezen.
Hans voort weer uit.
Daar was ik inde ly, waar mag mijn goet hier weezen?
Ik wou om een vaan dat ’t al t’ Huys was, ’k weet ’er geen raat toe, Men wijf slaapt al, om in te komen ist al te laat toe, Deur ’t Voorhout?
neen, daar hebben ’t de Venusnigjes te drok met vryen.
Daar loopen de snoepers met Pistoolen, ik moet dat mijen.
Dit heen, over ’t Buytenhof.
Eenige Iongens uit.
Symen.
Zie dronken Hansje daar, hy heeft zen gat weer vol.
Zet je bril op Symen, is dat Hans?
Ja, hy speelt zijn ouwe rol.
Je liegt ’er Jonge.
Je liegt ’et zelf, hebje geen oogen.
Men keel ’t is Hans, za lustig we zellen hem wat loogen.
Hy ist, kom altemaal: dronken Hansje, he, he, slijp, slijp.
Jou hoeresoons, ’k zweerje zo ’k je krijg, dat ik nijp De reuzel uitje buik, hou Elementze Gaudieven.
He, he, Hansje de hoerejager, je wijf die zelje lieven Met ’er spinrokken, he, he, dronkken gatje, schaaredief.
Jou platjes, hebjet hart blijf staan.
Hans ik hebje lief, We benne maats, ha, ha, ha, daar mee leyt hy, slijpscheeremes.
Gans vijftien turkken, zo ’k je vat, ’k zelje de bles Zo scheeren datje alje leeven zel heugen, ’k zal mijn mes krijgen.
Daar isser een, mijn goe maat, hetje moer je geen wygeren eleert, die vygen Dienenje niet.
Sta vast.
Lustig Jonges, vat hem aan.
Trek jy hem by de schooten, daar mee leit hy, ’t is al gedaan.
Gut ik weet, een visben, om hem in te leggen.
Puik, Symen weeter of.
Nu zoume zeggen Dat ’t een Kabbeljau was.
Nu aan ’t zingen.
Laat ons een rondendans om Hansjes lijf gaan springen.
Zy zingen.
O Eedel Rotterdammer bier, Wat hebt gy groote kracht.
Hoe leit dit dronkke Varken hier Dus inde vocht versmacht.
Hy stinkt gelijk een vunsig beest, Hy schijt wis in zen broek.
Hij heefter voor driegroot geweest, Zijn wijf die spaart hem Koek.
Ons Hansjen is in slaap geraakt, Hy leit zoo mooy en ronkt.
Elk slaa hem op zen gat dat ’t kraakt, Of hy niet weêr ontfonkt.
Hy roert noch vin, noch hooft, noch bocht, Hy leit gelijk als doot.
Het zoete Rotterdammer vocht Bracht hem in deeze noot.
Kom, leggewe hem recht voor de Poort van ’t Hof, vat aan.
Gelijk aan mijn biesjes, zoo, laat ons nu t’ huys gaan.
De Graaf, met zijn gevolg, uit.
Zy schijnt wel een goodin, ’t is waar, maar ’t Kaarslight doet bedriegen, Ik prijs den schoonen dag, die kan hier in niet liegen.
’t Kaarslicht dat is vals, dan schijnt Medusas hair Zo net en schoon vergult, gelijk oft Venus waar.
De borsjes als albast, die zoetjes leggen drillen, Dat is zoo veel gezeit die wil die kan nu willen.
De lipjes en de neus heel net, de kaakjes als een Roos, Maar dit gemaakte Schoon dat haaltmen uit de Fles en uit de Poejerdoos.
Al ’t hulzel is zo net en fier om ’t lijf gehangen, Daar meenig slechte sul blijft in haar strikken hangen, O!
zagmen zulken dier in ’t Hemt, eer ’t schilderen noch begint, Men vloog als Attalant, van zulken Venus-kint, ’t Most al wat anders zijn voor my; wat dunkje Flooris?
Zoo ist, van buyten al vergult, maar onder zo swart oft een Moor is.
Wel wat zeg jy Frans?
Ik vertaatme niet.
Frans die heeft noch nooit in ’t Juffers school                gewandelt.
Dats waar, gelijk als gy, gy hebt dat goet gehandelt Gelijk als een Student zijn Boeken en Papier.
Lakkey, is de Poort op.
I. Lakey.
Ja mijn Heer.
Wel, Wat leit daar voor een dier?
Een Scheevelinkze Kabbeljau.
’t Is een ben met Schelvis.
Pagie.
Het is een groote Steur, of Zeemonster.
Lakey.
Je ziet mis, ’t Is een Rotterdammer Kraamkint.
Ist dronken Hansje?
Gut hy ist.
Ha, ha, ha, breng binnen ’t klugtig lansje, Trek hem mijn kleeren aan, leg hem op ’t Ledekant, De deuren toe, ontsteek het licht dat het geduurig brant, Let als hy wakker wort, en zegt my dan terstont, wilt alles wel besteeken.
Vertrout ons toe mijn Heer daar zal niet aan ontbreeken.
Gijsbert met Flooris uyt.
Gijsb.
Ist mooglik, wat of men Heer met deezen dronken bloet wil doen?
Ha, ha, ha, een wonderlikke klucht zal hier uit broen.
Maar t’wijl dat hy noch slaapt gaan wy noch eens na ’t meysje En zingen voor heur deur, dit lietje, ik vraag het noch een reysje Of zy men hebben wil.
Laat zien, dit is heel raar, Ist van jou maakzel?
Maar is dat waar?
’t Is vol diepzinnigheit, je maaktet voor de geesten.
Ho, ho, dat acht ik niet meer as veesten, Zulk goet kan ik in mijn droom wel maaken als ik slaap, Zulke Rijmen kan ik spreeken als ik maar gaap, En ik tart ’et tegen alle Poeëten, al wast de Meyster zelf, Schijt Hagenaars, en Haarlemmers, en die weytse Poeëten van Delf, Schijt alle Vlardingse Kameristen, van Rijnsburg, van Zoetermeer, die de Ron-                deelen met Pollepels eeten, Als ik warm gedekt was zou ’k zoo wel een Hondert vijf zes Boere Rederijkers                sweeten.
Maar zeg eens, rijmje al dat goet uitje hooft Of hebje ’t te leen?
Dat mijn Harsens wierden geklooft Daar quam een Pallas uit; neen, ik steel niet, Ik doe niet als die kreuple Rijmers, ze maaken niet een liet Of niet een Bruylofs-digt, of ze hebben ’t uit de Boekken, Ze moeten ’t uit Vondel, of Krul, of uit van der Veen zoeken, De luy meenen ’t is heur eygen, en ’t is altemaal vals, Zo maakenze een Rommelzo, en breeken de konst den hals, ’k Meen haast een Kaart om prijs te rijmen, en hangenze aan de Beurs, ik durftme                wel vermeeten.
Deeze Kaerl wort noch Professer, vande Amstelse Poeëten.
Maar ziet de Speulman hier, dits puyk.
Genavent Mr. Maas, Je moet nu met ons gaan, we zullen dan eens slikken, Wat dunkje Flooris?
Het is een gauwen Baas.
Nu krijgje wis de meyt.
Is je Veel klaar?
’k begin, hier bennewe voor de            deur.
OCh hoe valt het my zoo zuur, ’k Brand als vuur, Om dat ik geen hulp en vinde, Och men Hart brant in men lyf, ’k Word’ al stijf, Janneken Abrams mijn beminde.
Duysentmaal heb ik jou rink, En de klink, Om dat ik jou zo besinde, Uit een heete Minnelust Wel gekust, Janneken Abrams mijn beminde.
Hoe menigmaal heb ik jou stoep Door ’t geroep, By dees blaaderrijkke linde, Met mijn tranen wel geboent En gesoent, Janneken Abrams mijn beminde.
Ach mijn overschoone Bruit, Ik teer uit, Ja je zult het zo bevinden, Zooje my niet haast verhoort, Ik sterf voort, Janneken Abrams mijn beminde.
De Vrijster uit ’t Venster.
Jannet.
Wat raserny is hier, dus inde nacht te Zingen?
Je maakt dat de buuren van schrik uit de slaap springen, En smorgens hebbewe altijt om dit Kattemuzijk een hart gekijf, Zooje hier weer komt ik lapje met een Pot vol maagdewater opje lijf.
Holla, dat waater isser wat schaars, ofze wel een Pot vol zou konnen vinden?
Nu, nu, men gatje, istje vergeeten hoejeme voor deezen beminde?
Ik weet van geen quaat, alle ding zonder erg of list.
Iannek.
Jy na mijn zien, ’k begeerje niet te laaten ruiken daar ik heb gepist, Dits een troonetje, Ja wel dits een bakhuys, Dits een puikje, men zou ’t spijkeren by de Papenbrug aan ’t Kakhuis.