floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wel nu, wat schant kan ’t zijn, daar gy maar tracht dien groote En onverwinb’re schrik des werelts te bezien: Voldoet uw lust, daar van kan u geen leet geschiên, Om dat gy tracht alleen den Keyzer te beschouwen, Door dien gy hem nooyt zaagt zal men ’t ten goeden houwen.
Uw reên bevestig ik, door dien ’t niet billig is Dat Frederik ons blint, daar’t oog zo willig is Tot zien, zoowel van slecht als Adelijke vrouwen, Waar in men ’t geen gebrek, maar een natuur moet houwen, Om dat het van begin haar aangebooren is, Wat moeyten men ook doet het al verlooren is, En nu te meer, nu ’t al, behalleven de oogen, De man gehoorzaam is, en in het juk geboogen; Dus wil ik mijn gezicht gebruyken altijdt vry, En dat niet stellen in een nieuwe slaverny.
Wy moeten Caesar zien in onbekende kleeren; Hy is niet veer van hier.
Dat doet mijn lust vermeeren.
Ik zal geen vrouw zijn of ik zal den Keyzer zien; Mijn vader heeft, uyt last en Keyzerlijk gebiên, Als balling, my met hem in deze plaats gekluystert; En nu hier Ottho komt, moet ik my als verduystert Noch houwen: geene smart zoo groot is in een vrou, Als wen men haar ’t gebruyk van haar gezicht onthou; Een vrouw acht meer met recht de vryheyt van haar oogen Als duyzent rijke schatten t’zaam uytbrengen mogen.
Wie ’t vrouwelijk gezicht wil stoppen, lijkt die geen Die met een taffekleedt de groote Zon wou kleên.
Den Keyzer Ottho, Alexander, Rudolfus, en Arnoldus, met Iacht-gevolg en dienaars.
Keyz.
IK ben vermoeyt.
Dees dagh is uytermaten hettig.
De Ouden leeren ons, wanneer het weer besmettig Door zulken hetten is, des Hemels hont dan blaft.
Rud.
Het is dat dan de Zon op ’t felst hem brant verschaft.
Gy groene kruyden fris, verstrekt nu de gebieder Van ’t Duytsch en Roomsche Rijk tot Zetel.
’k zeg een yder, Dat ik nooyt schoonder plaats mijn leven heb beschouwt Als dit, zoo wel beplant, en schaduwrijke wout.
Ziet met wat zoetheyt ruyst dees beek, die met zijn stroomen De blommen kust, en laaft die langs zijn groene zoomen Verspreyt zijn, ’t zoet geluyt de Vogels zingen doen, Die op die wederklank, met hippelen door ’t groen, Zich zoo vermaken.
Wel, waar mag Fredricus blijven?
Wanneer gy doende waart, mijn Vorst, om te ontlijven Dat overgroote Hart, door ’t loopen afgemat, En dat de aarde was gansch met zijn bloedt bespat, Die nu verslagen hangt gins in die dichte boomen, Vertrok hy op ’t gebergt, ’k heb hem zins niet vernoomen, Noch in ’t gevolg gezien: my dunkt daar komt hy aan.
Waar hebt gy al geweest?
en wat hebt gy gedaan?
Mijn Vorst, nieuwsgierig zijnd’, en heftig in ’t vervolgen Van een groot-harig Zwijn, dat fel en heel verbolgen Op ons quam vallen aan, veel wreder als het dier Dat in Arkadia uytblusten ’t minne-vier Van den beroemde Adoon, met twee yvoore pooken, Waar meê het al te wreet de minnaar quam bestooken, Die Venus noch betreurt, en noch tot tranen vergt: Dus al te diep en veer gekoomen in ’t gebergt, Ben eyndelijk verdwaalt, en zoekend’ door de boomen, Zoo ben ik heel verwart in een doolhof gekomen, Waar uyt geen uytkomst scheen waar ik my keer of wend; Dus zoekendt gins en weêr, zoo ben ik noch ten endt Gekomen in een bos, beplant met yk en linde, Vast loopend’ gins en weêr, om of ik een kost vinden Die my mocht kuntschap doen om daar te raken uyt.
Zoo ben ik endelijk op ’t groote jacht-geluit, Dat weêrklonk in ’t gebergt, vermoeyt tot hier gekoomen.
Gy zult dan allegaâr met my bekennen, vroome En kloeke Edelliên, dat ’t werrik van de jacht Een Eed’le oeffning is, en baart in ons gedacht Een lust, die ons port aan tot groote oorlogsdaden, Om door ons eygen kracht in ’s vyands bloedt te baden; ’k Beny de vroomheyt van dien grooten Afrikaan, Die in het drooge velt van Libiën dorst staan Met zijnen blooten arm, om trots het hooft te bieden De Koning van ’t gediert, die eindelijk most vlieden, En laten aan dien Helt een eeuwig-duurb’re eer: Maar als ik wederom tot mijn gedachten keer, En denk, dat dat gevaar onnutte tijdt-verspil is, Berisp ik mijn gemoet, dat daar toe ras van wil is.
Wy moeten, groote Vorst, de daden van den mensch, En zijn genegentheyt, die uyt zijn hartenwensch Gesprooten komt, waar uyt veel rampen konnen komen, Verlichten, waar door die van Grieken en van Roomen Zoo veel beroemenswaarde werken voerden uit: Zy gaven ’t lijf om eer gewillig tot een buyt, Die daat die doet haar naam tot aan de starren heffen, Mits de genegentheyt het alles overtreffe.
’k Zie dat ze in ons gemoet de grootste hartstocht geeft.
Nu zegt my, welke zucht de mensch, terwijl hy leeft, De meeste strijdt aandoet?
De liefde, en de tooren.
Wie houdt gy van die twee voor ’t starkst, laat ons dat hooren?
Ik hou de tooren van een uitermaten sterkt.
De wijze zeggen, dat de zelve in ons werkt Een korte dwaasheyt, die verblinster van ’t verstant is.
O gy bedriegt u zelfs, mits ’er geen vaster bant is Als liefd’, die in de ziel haar rust en woonplaats heeft, En zoekt zich nevens die, die altijdt eeuwig leeft, Met alle vlijt en kracht onsterffelijk te maken.
Niet langer tooren duurt als uitstel van de wrake; De liefd’ noch duuren kan na de volbrachte lust, Zoo lang ons levens-lamp noch niet is uitgeblust.
Nu, ’t voorbeelt daar van kan men lichtelijk uitspreeken, Vermits gy al te maal in liefd’ kondt zijn ontsteeken, En branden, geen van al belaân met tooren is: ’t Is zeeker dan de liefd’ de grootste hartstocht is.
’k Beken zy d’eedelst wel, maar niet de starkst kan wezen.
Fredricus, ’k heb in all’s uw groot verstant geprezen, Maar hier in hebt gy mis.
gylieden die dit hoort, Zegt hoe het u behaagt de uytspraak van zijn woordt; Doch eerst voor al zoo moet gy tegens my bekennen, Wie dat van mijn gevolg en stoet verlieft al benne: Want het niet moog’lijk is, daar zoo veel schoone zijn, Of d’een of d’ander moet belaân zijn met die pijn.
Arnoldus, spreekt gy eerst Arn.
’k Ben op geen mensch vertoorent.
Maar wel verlieft.
Arnold, dat zegt gy zoo bekoorent, Gewis gy zijt verlieft.
Met meerder min als hoop Dien ik een Maacht, voor al mijn moeyt’ ik zuchten koop, Mits ik zay in de wint, en ploeg de zilte baren.
En gy Rudolfus?
’k Zal de waarheyt u verklaren, ’k Beken ik ook mijn zelfs niet overwinnen ken, Ik min een Juffer, daar ik heel vernoegt meê ben, Nu zy my weêrliefd’ draagt Keyz.
Nu gy eens Alexander.
Grootmogende Monarch, ik min niet als een ander, Om dat mijn liefde strekt tot een onmoog’lijkheyt.
De min die geeft zijn gonst gansch zonder onderscheyt, Vermits men d’alderschoonst, door smeekende gebeden, En diensten, eynd’lijk buygt na ons genegentheden.
Nu gy Bellardo, wilt u meê tot zeggen spoên, Ik heb u oordeel in dees zaak al meê van doen, ’k Wil met de meestepart mijn voorstel sterrik maken.
Ik ben, beroemde Vorst, niet waardig in dees zaken Te spreeken; maar dewijl ’t uw Majesteyt belieft, En met die gonst vereert, zoo zeg ik, ’k ben verlieft; Maar ’t is, ik durf schier niet, op een getroude Venis, Zoo schoon, ô ja, ik weet dat ’er ter werelt geen is Die daar by halen mag, s’ het oogen als een git, En kaken als een roos, de rest die is zoo wit, Zoo wit, zoo wit, zoo wit, ik kan ’t niet al uytspreeken, Haar schoonheyt is zoo groot, mijn hooft dat zou wel breken Als ik het al verhaald’.
noch is zy kleyn van mont.
En spits van neus: wat ’s dat, haar kin die is weêr ront, Daar toe zoo is ze uytermaten wit van tanden; Maar boven al de rest, zoo zijn haar schoone handen Het meeste prijzens waart, indien ze niet bezet En schuldig waren aan zoo grooten vuylen smet Van baatzucht, of ik mien, op ’t eerelijkst, van steelen; En voorts haar hiele lijf is schoon in alle deelen.
Eens op een tijdt zoo was de man mijns Venus uyt, En zoo ik in het bedt de naam van Supzituyt Bekleden wou, zoo komt de man weer t’huys gestreeken, Waar af ik wierdt vervaart, ik kost my niet versteeken; Doch eyndelijk zoo most ik klimmen op het dak Van mijn bemindes huys, dat vry veel ongemak Was voor mijn trouwe min; daar zat ik te koekloeren, En ’t was zoo bitter kout, dat ik niet aârs kon roeren Noch reppen als mijn kin, en mijn verkleumde tong, Waar meê ik, klappertandende, de koekoek zong, Tot dat Aurora rees, die stof kreeg tot verblyen; Mits ik een schoorsteen leek, en docht, dat komt van vryen: Doch evenwel, hoe fel het ys en sneeu doe woeld’, ’t Hadt noch niet machts genoch dat het mijn brant verkoeld’.
Wel, Frederik, wat port u nu tot zwijgen?
Zijn Majesteyt kan uyt mijn spraak geen voordeel krijgen, Om dat ik in de min gansch ongeoeffent ben, En nooyt en heb gelieft; weshalven ik beken, Ik nooyt met achterdocht, of lievende gedachten, Bezwaart ben, noch dat nooyt de wufte wint mijn klachten Gehoort heeft, noch ik weet noch gansch geen onderscheyt Te maken tusschen gonsten of afkeerigheyt.
Waar meê hebt gy zoo lang dan uwe tijdt versleeten?
Zijt gy een man?
of mag men u kloekmoedig heeten?
Waar zijt gy opgevoedt?
wat Ethiopisch’ landt, Of Schijtische gebergt, of de Tessalers kant, Is uwe Vaâr geweest?
of zijt gy in de velden Van ’t woest Arabiën, beroemt door zoo veel Helden, Die daar gesneuvelt zijn, aan een Tygrinne borst Gekoestert, en daar meê gelaaft uw heeten dorst?
Hoe kan ’er ymandt in de wijde werelt wezen Die geene liefd’ en draagt, of die niet heeft geprezen?
Men ziet de blanke Zwaan, van min, in ’t water brant; De onverwinb’re Stier geknoopt aan liefdens bant.
Het min-ziek Hert dat zucht in ’t midden van het naare En hart geberrigte.
De Dolfijn, in de baren Van enkel minne-zucht gepraamt, bruyst door het nat, En zoekt zijn Wedergâ die hy verlooren hadt.
De Min is Koningin van onze hart en zinne.
Mijn Vorst, ik ben verlieft, maar ’t geen dat ik beminne Zijn boeken, die my steets vermanen tot de deucht.
’k Beken dat zulk een min ons hart en ziel verheugt; Maar zegt my, kunt gy iets vermakelijker houwen Ter werelt, als ’t gelaat van overschoone vrouwen?
Wat is’er zoetheyt in een schoone wel-bespraakt?
Voor wie heeft doch de Maan het zillever gemaakt, De Zon het gout, de Zee de paerlen, de Planeeten Het glinsterend’ gesteent, zoo dierbaar uytgemeeten?
Te meer nu dat men ziet dat uyt een kleyne Worm, Die in de witte zy, en in zijn eygen vorm De doodt bezuurt, waar uyt zoo veele aardigheden Gemaakt wordt, om met pracht het lichaam te bekleden Van ’t vrouwelijk geslacht, waarom gy zoeken moet Een die uw hart beheerst, en die u minnen doet, Om dat ik niemandt in mijn kamer zal gedoogen, Of hy moet zijn verlieft, en in mins-juk geboogen; Want die geen liefde draagt niet wezen kan getrou, Noch ook niet dienen kan. En daar voor ik het hou, Dat die geen liefde draagt niet kan voorzichtig wezen; Niet dat ik zeggen wil dat gy u laat belezen, En overwinnen van een vuyl’ en geyle min: ’k Zeg aan een deugdelijk gy hangen zult uw zin.
Hebt gy mijn wil doorgront?
O ja, mijn Vorst, en Heere, Ik zal van nu of aan my tot het minnen keeren, Ik heb al een, in glans veel schoonder als de Zon.
Iagers, en binnen groot jacht-gedruys.
Iag.
HOut, hout, bezet hem; want daar loopt hy na de bron.
Laat ik mijn honden los, zoo zal hy ’t niet ontvluchten, Al vloog hy als de wint zoo moet hy ’er voor zuchten.
Mijn Ridders, gaat, en ziet wat doch beduyt ’t geschal, Om dat ik ben vermoeyt, ik u hier wachten zal.
Zal ik ook meê?
Gy d’eerst.
’k Zal u gehoorzaam wezen.
Bellardo, laat ons gaan.
De drommel mag zoo pezen; Al weêr aan ’t loope, ’k ben dat jagen nou al moê; Doch duurt het my te lang, ’k loop na de kok wel toe.
Constantia en Sabina in Harderinne kleeren, metErgasto de Huysman.
ERgasto, waar zult gy ons endelijk noch leyden?
’t Is mijn schult niet, Mevrou, dat gy zo lang moet beyden Om Caesar te bezien, wy zijn niet voor de deur Van ’t hof, om zoo een plaats te krijgen, tot ons keur, Waar men den Keyzer uyt, en dan mag in zien treden; Al loopje noch zoo lang, ik loof niet dat op heden Jy zult den Keyzer zien, zy loopen al te wilt.
Het groote jacht-geschreeu al in mijn ooren gilt.
In ’t eynde van het velt hoort men de galm van’t raze.
De schoonheyt van die Maacht die doet mijn hart verbaze.
Ergasto, zegt aan my, kent gy den Keyzer wel?
Och neen, in ’t minste niet.
Ten hoeft ook niet, hy zel Zich zelfs wel kennen doen.
Ik heb hem wel vernoomen, Maar in een schildery, hy zal hier ook zoo koomen, Geloof ik.
Wel, met een lange nacht-rok aan, En op zijn borst het gulde Vlies, fraay aangedaan, En op zijn hooft daar blonk een drydubbelde Kroone, En in zijn handt een Staf, en op zijn zy een schoone Vergulde Deegen.
Komt hy zoo hier op de jacht?
Zy zijn zoo stadig en hoogmoedig in haar dracht, Dat ik voorzeeker loof dat Koningen te bedde Gaan met haar kleeren aan, ik wou daar wel op wedden; Want zy verand’ren nooyt van wezen of gelaat Als wy-luy doen, als ons het luk wat tegengaat.
Hoe meer dat mijn gezicht dat vrouwe-beelt beoogen, Hoe dat haar groote glans schijnt meerder van vermogen.
Wel, nu ’t niet moog’lijk is dat wy den Keyzer zien, Zoo keeren wy weêrom.
Ja ’t zou wel licht geschiên; Maar ’k loof van avondt niet.
Ons komst is niet dan winden, Nu wy, voor al ons moeyt, niet aârs als winden vinden.
’k Heb in mijn levens-tijdt nooyt schoonder vrou gezien.
Zal ik, ten minste dan noch zonder Eedelliên Te zien, weêrkeeren?
z’ Is een roofster mijns gedachten.
Daar staat een Edelman, die zal na hem licht wachten.
En weet gy niet, mijn Heer, waar dat den Keyzer is?
Ik wacht hem hier, Mevrou, zeg wat het geene is Dat gy van hem verzoekt, ik ben een van zijn vrienden, Die veel by hem vermag, en met mijn raat wel dienden; Ik wedt dat uw gelaat wel veel by hem opdoet.
Voor ’t Keyzerlijk ontzag het alles buygen moet.
Niet alles; want ik weet, indien hy quam t’aanschouwen Uw overschoon gelaat, dat die in hem zou brouwen Een lust, dat hy, om u, zich zelfs verliezen zou.
Verliezen!
’t kan niet zijn want of hy het doen wou, Zoo is’t niet mogelijk, nu hy de heele weerelt Voor zijne Troon bezit, en aan zijn Kroon gepaerelt Zoo veele Rijken heeft.
Ik zeg dan, dat die geen, Die om een Engelin zich zelfs verliest, wel heen Ten Hemel vliegen mag, nu Hemelsche-gezinde Op aarde niet; maar wel ten Hemel zijn te vinden.
Wy en verstaan hier niet alzulke hoofsche spraak; Ik ben op ’t landt gevoedt, en weet ook van de zaak Van ’t hof niet; maar ik bidt, zegt my doch in wat hoeken Dat zich den Keyzer houdt, ik zou hem gaeren zoeken.
Bezie hem met ontzag, als ’t zulk een Vorst betaamt, Zoo maakt het vragen u, door ’t vragen, zelfs beschaamt.
Waar is uw woonplaats doch?
Dat kan ik nu niet zeggen.
Nochtans ik wist het graag.
’k Meen ’t u niet uyt te leggen.
Ey, Schoone, maakt aan my u woonplaats doch bekent.
Om dat de Vorst zijn gonst steets op my went, En mint my als zijn zelfs.
Wilt dan zijn gonst bewaren, En past wel op uw plicht, want gy torst overzware En groote moeylijkheên, tracht steets om wel te doen, Noch wilt uw zinnen nooyt met hoofsche grootheyt voên; ’t Geluk is wankelbaar, en niet om te vertrouwen.
’t Is laat, wilt mijn vertrek, aan my, ten goeden houwen.
Vaart wel, mijn Heer.
Vertoeft.
’t En geeft nu geene pas.
Huysman.
Ik wou dat ik wist wat u zeggen was.
Zeg my dan, wie dat was die schoone Harderinne.
Ik loof de Edelluy berooft zijn van haar zinnen.
Wel, om wat reden, zeg?
Om dat je niet en weet Dat daar een Juffers ziel steekt in dat boere-kleet.
Verwondert u dat niet wy onverstandig benne; Maar zegt my doch oprecht, ik wensch haar meer te kennen, Hoe wordt zy doch genaamt?
Constantia, mijn Heer.
Ze noemen my Ergasto weêr.
Is ’t mooghelijken dat d’Argastoos noch al leven?
Hebt gy geen oude boom, die ’t leven heeft begeven, Uw dagen meer gezien, waar uyt de wortel spruyt, Een groene jonge tak, waar dat allengsjes uyt Voort komt een jonge boom?
wy vollegen malkander; Als d’eene is vergaan dan komt ’er weêr een ander.
’t Is wel gezeyt, aanvaart dees ring.
Is ze van gout?
Weest daar verzeekert van, en op mijn woort vertrout.
Twee zaken oorzaak zijn van schrikkelijk benyen.
Wat zaken zijn het die een mensch zoo veel doen lyen?
Nu gy het weeten wilt, de rijkdom, en ’t verstant.
Maar zegt my, bennen al de Heeren in dit landt Zoo milt, om dat men in ons dorrep eertijts zeyde, Dat al de mildigheyt was uyt het Hof gescheyden.
Zegt waar de Juffer woont, hoe spreekt gy dat zoo noô?
Het is de dochter van de Heer Sempronio.
’k Heb van dien ouden Heer wel dikmaals hooren spreeken, En van zijn ballingschap.
De Keyzer toont geen teeken Van groot barmhartigheyt, dat hy dien ouden Heer Zoo laat in ballingschap, ontrooft van staat en eer.
Nu krijg ik eerst begrip van ’t geen zy my flus zeyden; ’t Is vreemt een onderdaan altijdt hun tegenheyden Verwijten aan hun Vorst, of groote Opper-heer.
Zegt my, is zy getrouwt?
O neen, zy is te zeer Verarremt, nu dat zy meê moet als balling leven.
Nochtans zoo is zy schoon.
Daar wordt niet na gegeven, Als ’er geen goet en is.
Waar leydt des Hartogs landt?
Ik bidt u, wijst my dat.
Gins aan de slinkerhandt, Tusschen die hagen heen, zult gy twee hooge toorens Haar daar verheffen zien, die hare stompe hoorens Noch steeken uyt ’t geboomt, daar leeft dien ouden man; Met druk en naberou betreurt hy noch zijn ban.
My dunkt het wordt hoog tijdt dat ik na huys moet loopen: Ik heb mijn tijdt verpraat, ’k zou ’t met mijn rug bekoopen.
Mevrou die spoeyt haar zeer, om dat den avondt daal.
Vaart wel, mijn Heer, ’k moet vliên dat ik haar achterhaal.
Fredrik, de Keyzer, Alexander, Rudolfus, Arnoldus, en Bellardo, uyt.
ZYn Majesteyt heeft nooyt zijn leven in de bergen Zoo grooten vangst beleeft, en dat ons nu quam tergen Dat was een vluchtig Hart, veel snelder als de wint, Of als een blixemstraal die ons het oog verblint, ’t Stoof door de bergen heen; maar endelijk de honden, Doe het was afgejaagt, die beeten ’t wond op wonde; Doe meenden ’t zijne dorst te laven in een vloet: Maar ’t was te zeer gewont, het verfde met zijn bloet Het water; maar de al te felle en verbolgen Beschutter Haze-poot, bestont hem noch te volgen, In ’t midden van de stroom, die daar zoo met hem leeft Dat, na wat tegenstant, het Hart de geest daar geeft.
Gelieft zijn Majesteyt ook onze vangst t’aanschouwen?
Voor dees tijt niet, om dat het al begint te douwen, En dat de naare nacht, met hare duysterheyt, Ons nu genaken komt, weshalven my geleyt Na d’oude Hartogs huys, niet veer van hier gelegen: Ik heb meêdogentheyt met d’oude man gekregen, Waar ik my rusten wil, tot dat Aurora bloost, En dat het werelts licht zijn glans vertoont in ’t Oost.
Hoe, na Sempronius!
is u alreê vergeeten Dat hy u heeft misdaan?
gy schijnt het niet te weten.
Ik weet het wonder wel hoe dat die zake leydt.
’k Wil toonen aan dien Heer nu mijn barmhartigheyt.
Wie heeft het u gezeyt dat hier den Hartog woonden?
Een Boer, die my het huis gins met de vinger toonden.
Daar zal, mijn Vorst, veel ongevallen spruiten uit, Zoo gy den Hartog ziet, en niet uw voorneem stuit.
Ten zal, door dien ik wil zijn fout aan hem vergeven.
Al ’t jacht-gevolg dat is in ’t naaste dorp gebleven, En wacht haar Keizer daar, Keyz.
Dat men haar zeggen gaat, Dat ik niet komen zal, om dat het is te laat.
’t ls alles daar gereet.
Wilt my niet wederstreven; Maar volleg mijne last.
Binnen, behalven Fredrik en Bellardo.
Waar zal ik my begeven?
O wreden Hemel!
nu noch eens mijn klachten hoort, Nu dat de jalouzy mijn hart en zinnen moort: Wat baat doch al mijn werk, en al te droevig zorgen?
Wat zal ’t my baten of ik schoon mijn min verborgen Zoo lang gehouden heb, mijn min nu smooren zal; Mits ik gekoomen ben in ’t grootste ongeval Des werelts, ach, helaas!
Waar toe dit droevig treuren?
om dat my nu mijn Lief niet zal gebeuren.
Hoeft gy dan meer te doen als dat gy haar waarschouwt, Dat zy zoo lang haar glans voor hem verborgen houdt?
Hebt gy dan noyt gezien, de Valk die zoekt te jagen De lekkere Patrijs, dat hy in ’t rondt leydt lagen, Die hem dan eerst verschuylt, om best te zijn bewaart, Daar valt hy daat’lijk op, en krijgt hem met ’er vaart.
zoo vrees ik al ’t nu met Constanti varen: De grootste achterdocht pijnt my met doodts-bezwaren.
Wanneer de Huysman moet innemen, tegens dank, d’Oproerige Soldaat, doet hy zijn eerste gank Recht na zijn Hennen toe, om die wel te bewaren: Maar alzo dra den Haan de dagh voelt aan te klaren Verandert hy zich zelfs al kraijend’ in een Zwaan, Mits hy zijn doodt-liedt zingt.
Zoo vrees ik zal ’t ook gaan Met u; want of zy zijn verzeekert, dit ’s mijn zorge, Gy buyten kraijen zult waar datze zijn verborgen.
was’er nu een wolk die het schoon helder licht Mijns flikkerende Zons, en haar schoon aangezicht, Nu voor een korte tijdt een weynig wou betrekken; Maar nu zy God’lijk is kan haar geen wollik dekken.
Den Hartog Sempronius, en Ergasto, uyt.
Sempr.
FRedricus wederkomst des Keyzers komst maakt wis. Erg.
Ik zeg, de Keyzers volk hier dichte by al is.
’k Weet niet hoe mijn geluk hem in dees nare hoeken Gebrocht heeft, om mijn hier in deze plaats te zoeken.
Of hem vergeeten is die gruwelijke hoon, Doen met der Saxen Vorst hy kampten om de Kroon Van’t machtig Keizerrijk, die ik hem doe aandede?
’kVerliet doe zijne kant: ver buiten recht en reden Koos ik de and’re zy; zijn taak rechtvaardig was, Waar door hy ons verwon, en leiden ’t al in as Wat er noch overschoot, of waardt was te bewoonen.
Zijn onverwinbaar hooft bestont men doe te kroonen Met groene Lauwerier, en dierbaar Kroonegout; Nu, zijn rechtvaardigheit, kon doe wel mijne fout Vergelden met de doodt, om in mijn bloedt te baden: Maar neen, hy liet alleen zich met mijn ban verzaden.
Nu loof ik komt hy hier om zijn barmhartigheit Te toonen weêr aan my, of op wat grondt dit leidt En weet ik niet, altoos men moet het besten hoopen.
Ergasto, wilt eens ras na mijne dochter loopen, Zegt dat den Keizer komt van avondt hier te gast, Dat zy haar houdt gereet, en op mijn zeggen past, Om zijne Majesteyt de handt te koomen kussen.
Mijn Heer, ey zegt aan my doch nu eens, ondertussen Dat wy hier staan, waarom daar zoo veel menschen zijn Ontrent een Keizer, daar gy u belijdt met mijn Alleenig, en gebruikt my voor jou Sekretaris, Hofmeester, Schenker van een wijn die louter klaar is?
Ik ben jou Hovenier, jou Stalknecht, en jou Boô, Jou Jager van een Wilt dat schrikkig is en bloô, Ook Voerman van jou koets, als jy daar meê wilt ryen, Jou Schiltknaap, in den Herfst dan moet ik voor jou stryen, Ook tegens honderen gelijk wel op een tijdt; Wie ik te vatten koom die raakt het leven quijt: Maar ’t zin gien menschen, neen, ô neen!
het zijn maar Vinken, Patrijzen, Snippen, en ook Lijsters.
’t Zou aârs stinken Te galligachtig, storten ik zoo menschen bloet; Ik zal dat ook niet doen, ik ben al veel te goet, Of als ik jou oprecht de waarheit zal gaan zeggen, Zoo ben ik veel te bloô, ik zou zoo stil gaan leggen Of ik al was vermoort, quam ymandt my te keer Met pook, of met pistool, of mes, of aâr geweer, ’k Zou zeggen, stap voorby, je bent hier niet te rechte; Maar komt er een die met een volle kan wil vechten, O maat, die sta ik stout, en krijg ook wel mijn deel.
Dit doe ik al allien, waar toe by hem zoo veel.
Beoogt maar ’t Hemels velt, daar zoo veel Starren hangen, Die al te zaam haar licht van eene Zon ontfangen; Zoo zijn de Vorsten ook die over ons gebiên.
Ik zeg dan, aan Mevrou, dat zy de Zon komt zien.
Den Keyzer, Sempronius, Fredericus, Alexander, Rudolfus, Arnoldus, en Bellardo, met gevolg van dienaars.
HIer is den Hartog.
En een die uw waarde voeten Komt kussen, ach!
mijn Vorst, laat tranen u begroeten, In plaats van woorden; mits de zelve van de pijn, Die mijne ziel gevoelt, ware getuygen zijn.
’t Is recht, Sempronius, nu ik uw huis betrede, Dat ik u vryheit schenk; ’k zal ook mijn mildigheden Aan u betoonen; want ’t Banier des Keizers zeit, Tusschen d’Olijf en ’t staal, die met ootmoedigheit Ons smeeken komt, zoo wel vergeving te beschaffen, Als die hoogmoedig zijn haar hoogmoet te bestraffen.
Staat op, mijn vriendt; want ik nu op geen hoon meer denk.
Daar is mijn handt, daar meê ik nu uw vryheit schenk.
Gy weet, beroemde Vorst, dat ik met ziels-berouwen My, als begraven, in dees bergen heb onthouwen, Daar ik, in tegendeel, wel van der Saxzen Vorst, Die ik gevolligt, en zijn Vanen heb getorst, Veel gonst genieten kon.
Wilt dat verhaal nu staken, Nu ik in alles u wel zal gelukkig maken.
Heb dank, ô groote Vorst!
’k ben zoo veel gunst niet waart.
Bellardo, ’k beef van schrik, zoo zeer ben ik bezwaart.
Waar door?
Om dat ik vrees dat hy nu zal verzoeken Constantia te zien.
Dat zou ik wel vervloeken.
Maar zegt my, Heer, wat zal na ’t kijken dan geschiên.
Ik vrees, wanneer dat hy haar schoonheit komt te zien, Dat hy haar lieven zal, dat zeeker zal geschieden; Mijn macht die is te klein om hem het hooft te bieden; De zijne is zoo groot dat alles voor hem wijkt.