floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
'k neem al de last van die smaat op myn schouders, 'k verbly my, dat ikze draagen mag.
Gy weet uw beloften, van deezen dag.
Begint zy te luyst'ren?
't is wel begonnen, ik heb de maagt al half gewonnen.
Dan word het tyd om mee steewaarts te gaan.
Laat alles op myn voorzigtigheid staan.
De Baas is tot nog toe bestendig in 't liegen, Maar 'k loof hy zyn zelf, meest zal bedriegen.
Eynde van 't tweede Bedryf.
Het Theltter vertoont 't zelve van het eerste Bedryf.
Myn kleine en teed're zoon, zoet en bevallig wigt, monzalig was het uur, dat u het eerste ligt en dag geschonken heeft, door 't lot van weelderyen, Uw droevige ingang zult gy vaderloos beschreyen.
Uw Moeder is misleid, wat is myn ziel beschroomt!
Wat zult gy zeggen, als gy eens tot jaaren koomt?
Myn oneer zult gy noch in t openbaar verdoemen, En my t beginsel van uw ongelukken noemen.
'k zie u haast doolen langs de zeen, of 't dorre strand En zoeken ver van hier, het dekkleed voor uw schand.
O onmeedoogend hart, van een verstokte Vader Wat raakt ons meer als 't bloed, wat zugt verbind ons nader?
Hoe kan t geschieden, dat een Vader in wat staat, zyn eenig kind begeeft, en in de nood verlaat?
Wel Moederlief, zyn dan uw traanen nooit versleeten, weest wel gemoed, ik heb nu myn bekomst gegeeten.
Gegeeten, gy zegt wel, maar daar is meer van doen, Of ik het Brood u geef, en roof u het fatzoen, kost ik d'ondankbre, waar hy zig verschuylt, oploopen, En dat ons 't huwlyk voor uw eer mogt t'zamen knoopen, Dan was myn hert gerust, al vlood d'ontmenste weer.
'k zou my wel troosten, dan zoo leeden wy met eer.
Den heemel heeft dees hand zoo hulploos niet begeeven Of de Vermomde Bedrieger.
Of zy vond middlen, om ons beide te doen leeven.
Karolus Myn warrde Moeder, 'k bid laat vaaren uw getraan, of 'k moet om dat gy weend, met u aan 't schreijen gaan.
Schrei niet myn halve ziel, wilt nog uw vogt bewaaren, Daar komt een tyd, dat gyze niet zult konnen spaaren.
O dochters van onze cuw, wist gy myn ongeluk, gy zout u wachten, voor een onbezonne stuk.
De linkers leggen ons vergulde en schelmse laagen, Maar wacht u of 't berouw zal mee als my u knaagen.
Daar is geen woord noch trouw meer in de dertle jeugt.
Een ieder wapen zig met kuisheid en met deugd Dat niemand door zyn list u wenteld in zyn strikken.
Maar welk een goet geluk wil my een trooster schikken?
Ik zie daar iemand, 't is of my het hart voorzeid Dat ik haast 't end zal zien van myn elendigheid.
KEES, ALETTE, karlos.
Een slegter zoort voor ons, als de Gemantelde Beffen, kees.
Onder hondert cordiale zulje pas een milde treffen.
Door de bank spyst en drinkt dat volk heel wel Het tast traag in de zak, maar voor de buyk tast het snel.
Wat hebben er in onzen hof wel gesmult en gedronken, daar geen een malsesje aan my nog de meid is geschonken!
Deeze gezonde Maagen, hebben een Pas, over al vry, Zy denken om geen Armen nog Bloeijen als wy.
't is of zy over al als Vorsten gebien en regeeren, geen Prins die zoo onbeschaamt zou commandeeren.
Zy dragen haar niet of zy Genoyden, maar hospessen zyn, t is, schenk in Kaerel, geeft een glas wyn, Reyk my die schootel, fluks zonder vertoeven, Daar leit een patrysje, dat ik wil proeven En zy neemender zoo maar drie op er bort, De vierde mofflenze onder de rant van de schotel, of er te kort Kwam, om haar holle darmtjes te vullen.
De schraalste kan tegens een oliphant pullen, Gelyk onze Balling, met zyn vertinde huid, hy slokte als een Swyn, en hy gaf niet een duit.
Zyn gezonde knegt, al heeft die niets gegeeven, die slagt my, hy moet'er van leeven.
'k Had meedclyden met den bloed, al zoop hy als een koe, 't is 'er wel aan verdiend, al kreeg hy een daalder toe.
Maar die laatdunkende Swartrokken moet ik schroomen, t Zyn ondankbre Vitzuipers waar zy koomen, breng jyze met de waagen uit en weer t'huys, je krygt niet eens dank, ik swyg munt of kruys.
Dan bedien ik noch liever de Borsten met Dassen, die stooten ryklyk over voor dienst en oppassen.
Hadden wy onze Baas zyn Broer niet gehad, 't Was kaal in, en naakt uyt de Stadt.
Dat is een Heer om een slegt mens te gedenken, 'k let op zyn oogen, en ik vlieg op zyn wenken.
Op zyn mildheid, eer wy buytewaarts gaan, daar mag een pintje in de vulk op staan mijn keel gebied my daar heen te stappen, schey ik voor andren, ik laat my daar tappen.
Zeldrement, geen mens weet hoe vroolyk het gaat, dat zig een kalis eens dienen laat.
En zoo 't my de poort niet doet beletten, denk ik 'er een pypjen op te zetten.
Een pypje, daar is niets dat de Geest zoo verwekt.
'k bid' Vrintje een woortje, eer dat gy vertrekt.
Heb je hier om streek geen Officiers vernoomen?
Is 'er niet een in Stee gekoomen Met een knegt, in de plunje vry zober en schraal?
Officiers zat, zoo wel Ryken als Hal, Zy loopen by trosjes, als uyen gebonden, Zy zyn ons hier voor een present gezonden, t is Goetje, dat door d'onsen is op geligt, De geringste schynt my een Trophee voor t gezigt.
Dit is een geschenk van groote waarden, Zy vertoonen ons Vaandels, en gewonnen Standaarden.
't zyn mannen geweest die haar hebben geknapt Maar zy klaagen, dat zy onvoorziens zyn betrapt.
Zy hebben gelyk, na dat onze jongens kallen, t is of de vermomde bedrieger.
't is niet voor de vuist, verradelyk op 't lyf te vallen, 't is echter Reuzenwerk, vertrouw my dat.
Zy swerven over al door de gantse Stadt, Op den Dam en de Nieuwenbrug zult gyse vinden.
Dat zyn vyanden, ik zoek onze vrinden.
Zoek jy daar maar, t zy verand of vrind.
Of in de Franse tapjes, k wed jyse daar vind.
Die zyn zoo bekend dat 'er niet is van te praaten, Daar zyn nou weinig gragten of straaten, of je vind 'er wel een stuk vyf of zes, Zy drinken daar voor vyf stuyvers een vles.
Of nog al minder, 't kan haar niet scheelen, om dat zy het land weer de cys ontsteelen.
Dat is niet vroom, maar my onbekend.
'k zeg na wat hoek gy uw schreeden wend, gy zult over al wis gaan, en niet kunnen missen.
Laat ons dan zien of wyse op konnen vissen.
Kom myn Karolusje, gaan wy myn kind, 'k hoop op de Spreuk, wie zoekt die vind.
T Vroumens lykt mee een tros van t rappalje, wat scheeren wy ons aan dit zoort van canalje.
Daar gaat de deur op van ons Heerschap zyn Broer.
'k zie onze Fyne, 'k wens hem voor de Droes en zyn moer.
'k ga schuyven, 'k wil niets gemeen met die kwasten, hy is gelukkig, die zyn huis vry houd van die gasten.... vierde tooneel.
'k begin aan jou beloften al twyffel te slaan.
'k vertrouw my het zaakje, het zal wel gaan.
Laat juffer Celida aanstonts vraagen, Of uw bezoek haar deezen avond kan behaagen, of de schynheilig.
Of anders, dat zy u eens komt zien.
Op uw verzoek zal dit geschien.
Tryn, tryn, kom vliegende na vooren, gaa na myn Broeder zonder dat 'er tyd wort verlooren, en vraag, of me Nigt Celida bezoeken mag.
Of anders, dat ik er op een Teetje liever tot onzent za g. tryn van binnen.
't zal geschien Juffrou, 'k zal my maar wat verkleede n. goethart.
Net zyn, word met reeden geleeden, Maar de Meiden zyn teegenwoordig vol hovaardy.
Zoo zynse alle, maar geen trotser als zy.
De beste zyn niet veel beeter als plaagen luy, koppig en spytig, dat is 'er behaagen.
De koffy en thee heeftse verlamt en verminkt, zy willen in geen huur, daar me geen koffy drinkt.
Al hebbenze haar verpligt, en de vastpenning genooten, verneemen zy zonder Koffy, zy reppen er koote De penning verzuypense met de besteedster in Thee, Wil jyse dwingen, zy spotten er mee.
'k denk om dit ruigt niet, of ik moet schudden en beeven, 't is onverdraaglyk, hoese met je handlen en leeven, en ruylje om 't jaar of twee met dit grom, je krygt nog altyd slimmer weerom.
De Thee moet'er zyn, of daar zal niets van vallen, En daar zittense uuren by te vermallen, een glas bier kost het ommers de pryen wel doen, Maar dat is nu geen moode, en teegen 't fatzoen.
Denk eens om de onverdraaglykheid van de Meiden, Voorme ze koffy geeft, zullense geen spys bereiden, als men haar tweemaal daags geen vervarsing schenkt, Dat is of het gebrek haar herssens krenkt, De trek tot den arbeid gaat 'er verlaaten, Zy zien spytig en nors uit 'er gaaten, en tracteere je schandelyk met een vuile bek.
't misbruik van de Thee is een groot gebrek, men had 'er het volk niet toe moeten wennen.
Gebreeken te stuyten, is beeter als kennen Zyn tyd zoo te kwisten, is slordig en kwaat, men ziet zyne dooling, maar meest te laat.
Wat heeft onze trouwen weik eerse voor den dag kan koomen?
Vrindinne, myn afscheid diend heeden genoomen, k heb een zick.
Vrind, die myn verzoek verwagt, Zulk liefde werk, dat dient voor al betragt.
Gewis, maar goethart.
Maar gewis, laat uw zorg verdwynen, 'k zal binnen 't uur hier weer verschynen.
Cornelia Ik ga na binnen, en maak gang voor de Meid, 'k zal my op u verlaaten.
Vast, als het is gezcid.
Ik zweer om myn kop, of my de reusel sal scheuren, 'k wouw wel een daalder verlachen, mogt het gebeuren.
Maar ik weet dat het ons weinig past, 't was alles verlooren, wierden wy zoo verrast.
Wy behoeven niet na de kolk te loopen, jy kent de luy Fyne koek verkoopen Jy baktse van koolen, gaar, zonder vuur, het meel kost niet een auyt, en jy verkooptze duur.
Maar het vlees, dat zal zoo gereet niet weezen Jy moet voor de nagt nog jou schoone beleezen!
Dat zal niet lukken, dan hebben wy uyt met een woord, ons gezag is verbruyt.
Foei, datje jou zoo mal hebt verbonden.
Dat verlooren schynt, heb ik gevonden, haar afscheit was niet zonder een beevende hand, 'k heb van dat drukken te veel verstand.
Zoo zouze, meenje, al zoo half watmaalen?
'k weet ze hier omtrent haast zal loopen dwaalen, haar hier te verzoeken, dat is maar een list Men moet hier meer waaken, als een giergaard voor zyn kist, zy zal het wel ruyken, wie haar hier heeft ontbooden, oppassen, dat is 'er voor al van nooden.
Ik denk als de Meit weg is, haar teegen te gaan, zoo zy buyten komt, kan zy my niet ontstaan.
Zoo denk jy er nog mee op een pad te tyen?
Midden in de vreugt zullenze jou na t balkon leyen, daarje voor al de waereld word getracteert.
Van wie pokken meenje?
Van Meester Hans een geronde weert.
Hoor ik denk 'er niet veer mee te hollen, 'k zal haar de Juweelen, wat af pollen, De rest netto, dat heb ik niet van doen, en zy zal moeten zwygen om haar fatzoen.
Zulk pollen, is dat beeter als steelen?
Hou je stil, wy zullen ommers deelen, 't is niet gestoolen, maar vrywillig betrouwt.
Ik begeer daar geen deel aan, ik vrees voor het hout.
Och justus!
Hoe loopen de tyen?
Hoe ziet me de vroomen vervolgen en lyen?
Wie heeft 'er deernis met u, of met my?
De Waereld is boos, en vol bedriegery.
AALTJE, GOETHART en JOOST.
Aaltje.
Jy zyn gelukkiger als wy dochten, 't is de man zelt, die wy zochten.
Die patient, die gy deese morgen zoo heerlyk hebt getroost, Laat u opzoeken, van het West tot het Oost, dat is, dat hy over al onder uw Collegaas laat vraagen, Ofze iemand konden, van dieze uit de Palts verjaagen, hy had vergeeten uw Logement.
Nu loopt het met dien Heer, bedroeft na zyn end, Hy gebood wat het mogt kosten overal heen te streeven, en hy wenst niet als zyn Geest in uw armen te geeven, jy zelt wel betaald worden, verzuim geen profyt.
Ik zouw wel, maar ik heb waarlyk geen tyd, 'k zou in die tyd tienmaal zoo veel verzuymen.
Voor Rottesinaasjes genoeg je met pruymen.
Weetje niet wat me by deeze Spreuk verstaat?
Zot is hy die 't gewis, voor 't ongewis verlaat, of de vermomde bedrieger.
Wees gerust, de rest zal ikje af hakken, 'k heb zoo veel van je geleerd, dat ik 't wel zal bakken, 'k zal maaken, dat zy de Juweelen niet vergeet, Bestee je gaven, 'k bezorg de myne dat zy ook worden besteed.
Justus, ik derf veel op u betrouwen Op uw vroomheid, mag me kasteelen bouwen.
Ik ga met u, wagt my in t uur hier weer.
,, joost alleen.
't is al lang genoeg ju, geen bedrieger hier meer.
Myn Meester zou 'er de buyt van haalen, en ik zyn Diefstukken met de huyt betaalen.
Absit.
't is genoeg, heb ik my 'er ingezet?
'k moet maaken, dat ik 'er my uitred.
Een weinigje om zyn brood voor de Fyne te speelen, dat bruit heen, maar geen rooven nog steelen.
CORNELIA, TRyn uit de deur stootende, joost.
Jou luye caronje, hoe talmje zoo lang?
Gaa na myn Nigt, nou zeg ik maak gang.
Wel ik zel gaan, Heer dat zyn buyen!
'k Wil me van jou niet meer laaten bruyen, 't Zel al wat laat zyn, kom ik weerom.
Jy bent als een Koe, zoo loom en zoo dom.
'k moest my ommers na de fyne trant wat opschikken, jou Nicht geeft niet om kwikken en strikken, men moet zig, wat voegen na de Luy.
Bruy hier van daan, ga heen zeg ik, bruy Na myn Nigt, hoe zal het hier lukken?
Vrouw, schreeuw je keel niet aan stukken, Wel ik zel heen bruyen, is het dan wel?
Wat kwelt me die teef, dat verbruide vel!
Ga je noch niet?
Ja, als gy gaat rekken, zoo lang als jy my vraagt, durf ik niet vertrekken.
Cornelia Was 'er geen haast, ik sleepte je weer in huis.
Tryn ik zeller wel ingaan, met minder gedruis.
Cornelia Blyf 'er uit, zeg ik, en maak vlugge schreeden.
O vrouw, wat benje ook bars van reeden, datje beleeft sprak, ik zou aanstonts gaan.
Aan zulk een huisplaag, hoe kom ik er aan!
Tryn aan zulk een beleefde vrouw, hoe ben ik 'er aangekomen!
Zooje niet gaat, magje myn vuisten schroomen.
Daar ben jy te fyn toe, jy meugt niemand slaan.
Ten, blyf nog wat staan.
Cornclia Dat zel ik bezorgen, tryn sy loopt na de kleerstok, ik mag vertrecken.
Cornelia 't is goet dat zy weg is, ik zou haar decken.
JOOSTenTRYn.
J'el die Meid speelde haar rol al raar.
't is om jou dat ik weerom kom, myn zoete Vaar, hadje met een blik gezien van ter zyen, en daarom kost ik zoo dra niet schyen.
Hoe geval ik u Justus, in dit zeedig gewaat?
My dunkt het de sustertjes zoo wel staat, 't is uwenthalve aan myn lyf getrocken.
Zulk een Lievert zou ik haast in slocken.
Sie, als ik het sonder rood worden zeggen mag, jou perzoon geviel my, zoo dra ik hem zag.
'k zou graag met de waereld begeeven, en na jou lessen my voegen, en leeven.
'k heb van jou, en je Meester zoo veel gehoord, dat gy volop my voldoet en bekoord, foost.
Myn Meester meend'er een te verleyen, Maar potziger zag ik myn daagen niet vryen.
Dochter, ik bespeur jy hebt deugd en verstand, Daar was voor my geen beeter Vryster in t land, maar myn Ordre die moet ik houwen, k ben van dat zoort, die niet moogen trouwen, al was ik nu van die kuisse slag niet, De trouw brengt niet anders, als zorg en verdriet, En behalven dat, is het zoort van de Vrouwen Zoo listig en dartel, dat wyze best schouwen.
'k ben voor de vrouwen niet als gy meend, den Heemel heeft my meer kennis verleend 'k was liever voor twintig jaaren gesturven, een Kaerel is met de beste bedurven.
Wel Justus, wel Justus, hoe praatje zoo mal?
Jou ordre, dat is hier ommers niemendal, 't is een Bedrieger, die u die heeft gegeeven, Elk mag hier na zyn gevallen leeven, Behalve, dat men geen Heylige schend.
Nog zyn Gebieders, voor onwettig erkend.
Maar hebt gy een weerzin, om in d'echt te treeden?
Laat het staan, jy wort 'er niet om gebeeden.
'k loof niet datje zoo vroom bent, als je vertoond, Maar dat de Vos in het Schapen vel woond.
Ik ken zulke Linkers haar parten en kneepen.
Zyt gy scharp, ik ben ook gesleepen.
Had onze juffer het verstand van Tryn, Zy zou zoo verzot op de Beffen niet zyn.
Hoor broertje, ik raa u hier met de zaaken Wat kort en goet, jou fortuin te maaken.
Ik heb van jou grillen de lucht al weg Bedien u in tyds van het geen ik zeg TIENDE TOONEEL.
Dit meisje lykt fyn, en niet onverstandig, s' was snel in de bek, in alles knaphandig.
Had het lot haar een jool voor het lullen gegunt, sy had het waaragtig op my gemunt.
's moeten Justus zoo plat niet schatten, 'k begost ten eersten haar kneepen te vatten.
Maar op haar afscheid diend wel gelet, maak het kort zeidze, daarje t op hebt gezet, waarlyk een raad, die niet is te verachten, sy stemt volkoomen met myn gedachten.
Maar wie daar, is het waarheid of droom?
Hier weer een nieuwe Krib in de stroom, seldrement, hoe my nu te gedraagen?
't is hier uit, niet als plaagen op plaagen.
ALETTE, KAROLUs en joost.
'k heb over al gezogt, myn tyd onnut besteed.
Is dat onse joost niet in dat swarte kleed?
Karolus kyk, wie ziet gy daar tot ons voordeel?
De kindren zyn buyten waan, en vooroordeel, zeg de regte waarheid, zoo wagten wy troost.
Myn lieve Moedertje, 't is onze joost.
Alette Op uw gezigt, zoo moet hy het weezen, my dunkt deese ontmoeting hem treft, en doet vreezen, daar is wel eer een abuys geschiet, 'k moet hem aanspreeken, hy is het of niet.
't is onze joost, moeder, ik durf het sweeren.
Na wat kant of ik my nu zal keeren?
Wel joost, is het niet schandlyk misdaan, zoo ondankbaar met een bedrieger van my te gaan?
Ik had u voor een vroom en eerlyk borst versleeten, my zoo te verlaaten, ik kan het niet vergeeten!
Wat belief je, hebje iets vergeeten myn Kind?
Soek zoo lange Moedertje, tot je t vind.
Word niet mal om de geveinsde te speelen, Gy kunt uw gelaat, myn gezigt niet ontsteelen, Al heeft uw Meester my van alles berooft, gy zyt ommers Joost.
Het schort u in t hooft, joost.
Myn naam is my niet vergeeten, hoe ik hiet, dat moet ik ommers weeten!
'k weet, Vroumens, dat gy zinneloos bent.
Zyt gy joost niet, wat vermeerdring van elend!
Wat vermindring van uw dooling!
Ga jy met vreeden, Uw zottigheid langer word geduld noch geleeden, ik geef de vermomde bedrieger.
Ik gaa stappen.
Och joosje, joosje, gaa zoo niet heen, stel moeders hart eerst gerust, en te vreen.
Hoe k in dit zaakje ben verwart en verleegen, De Bee van een Kind, daar kan ik niet teegen, al wierd myn Baas als de Nikker zoo gram.
Kom myn Karolus, myn zoete Lam, wie zoude ons langer voor u verbergen?
Ik moet op myn arm een kusje u vergen.
Myn zoetert, myn engel, zie ik u weer!
'k bemin u als Vader, of nog veel meer.
Alet! o heemel, wat is ons geluk beschooren!
'k was door gebrek haast gesmoord en verlooren.
Dit gy my zoo vrcemd in t swart ziet gedost, is alleen om de winst van wat loon, en de kost.
'k heb als gy weet my eerlyk gedraagen, den honger heeft my aan 't yser doen knaagen, die spys was zober, en te hart voor de maag.
Dees dag is de leste, voor de Bef of de Kraag, Al zouw ik voortaan niet als spykers kauwen, Soo zal my dees Mantel niet meer benauwen, Och, of zy myn Heer ook al moe mocht zyn.
Waar is u vermomd?
Toost.
Wy speelen voor Fyn, daar zig myn Heer zoo wel in heeft gekweeten, dat wy voor Sancten worden verfleeten!
Maar het spel is nog niet uit, t begin was voorspoedig, maar ik vrees het besluit.
Wat nieuwe onheilen zullen ons overstroomen!
't geen doodlyk kost zyn, zal ik voorkoomen, vertrouw u op myn zorg, en wees gerust gy zult by hem vernagten vroolyk, en met lust.
Maar ik zal, om hem te behouwen, een klein bitter Biertje moeten brouwen.
'k wouw ik hem zag.
Zoo draa het gebeuren mag sult gy hem zien, maar niet aanspreeken, dit moet gy belooven, of ik laat den arbeid steeken.
Een swaar verzoek, schier onmooglyk voor een Vrouw.
Joost Swaar ot niet swaar, t moet zyn op myn trouw, syn behoud is er in geleegen.
Alette 'k beloof het u, schoon ik my swaar laat beweegen.
'k zie daar iemand van belang, 'k bid dat gy gaat.
Wagt my op de hoek onder de luyffel in deeze straat, 'k zal u wenken, als het tyd is te verschynen.
'k zal u voldoen, schoon met angst en vol pynen.
ALETTEenKAROLUseeven binnen.
ROBBERT en FREDRIK, joost aan 't end van 't Theater.
Naaltje dat Vrouwmens nog in de kop?
Verzuyp zulke gedagten, of hangtze op.
Kom gaan wy om een glaasje, en laat de Hex vaaren, de hel kan 'er geen slimmer voor je bewaaren, De Fynman, schoon hy niet kan, en hy voldee zyn woord, nog had ik liever, dat hy aan de Schans lei vermoord.
Waarlyk, t is jou in de mond geslaagen Jy rammeld met je bek, als de bekkens aan een waagen, t Is al t ouwe deuntje, k heb doch zin in de Meid, zy gevalt my, om haar trotse afkeerigheid.
Jy meend, datse ten eersten ja moeten zeggen.
Ten minsten geen smaadlyke vouwen in haar bakhuis leggen.
In jou kakhuis, maar zien wy daar Justus niet?
'k moet verneemen, of zyn Heer 'er nog kans toe ziet.
Justus, hem, hem, hoe staat uw Heer met de zaaken?
Sal hy 't met myn Nigt, deezen avond nog klaar maaken? joost.
'k denk ja, zyn beloften zyn zoo 't Is een Heer van zyn woord, hy breekt het noo.
Gy moogt hem wel meer als een Vrouwmens betrouwen, wat valt 'er te trouwen?
hy zalze niet houwen hy zal zyn best doen, gelooft dat vry.
Hoe hy ze trouwen?
wat zegje, hy!
Al wouwje hem duyzend Vrouwluy vereeren, hy is te kuis, om er een te begeeren.
't word zoo gezegt, maar ik twyffel 'er aan. joost.
Dat kan wel weezen, 't word meer zoo gedaan.
Nou laat het tot zoo ver daar by blyven.
Van malle woorden raakt men aan 't kyven.
Doe zoo, dan doe jy als het behoort.
Ik verlaat my gerust op uw Heer zyn woord, ik kom strak weer, k hoop uw Heer dan te vinden.
Te beeter, wy blyven uw dienaars en vrinden.
DeRTIENDE TOONEELJOOST alleen.
'k meen dat het myn Meester beeter verstond, als zoo plat zig te bederven door zyn mond.
Wy hadden er maanden op konnen smeeren, De beurs en de darmen, gelyk lardeeren En hy laat zig zoo onvoorzigtig uyt Dat hy dees avond verlooft neeft een Bruid.
Maar om geen loogens op te delven, hy hadse verlooft, maar aan zig zelven.
Hy moet in het zoort van het Vrouwelyn, Wat meer als ik onderweezen zyn.
Wat zyn de Luy wys als 'er wat veel is gezoopen!
Hy meend 'er maar zoo mee deur te loopen, Maar 't zal niet gebeuren, al wouw zy het doen, Daar hing myn leeven aan, en fatzoen.
Daar verschynt zy, waarlyk k begin te beeven k loof haar de liefde hier heen heeft gedreeven.
'k zal haar beluyst'ren in huys of op straat, myn baas is bedroogen, het gaa hoe het gaat.
CELIDA, joost ter zyden.
Celida air, op de wys, Ah je Garderai bien mon Caeur.
Ach, ik zag eens het eynd van myn sinart, was het in myn vermoogen.
Dring op belgzieke spyt, weest met myn leed bewoogen.
Verscheur. de schynheilig.
Verscheur de strik, die my verward.
Stel niet uit heb meedoogen, Herstel 't onnoosle zoet, en de vreugt in myn hart.
Helaas myn ziel moet zugte, en door die zugt ontvloogen.
Wykt de spyt voor de nin, die op nieuw my benard, De liefde overwint, wicze ook zart, En het is vergeefs teegenpoogen.
Ach zag ik eens het eynd van myn sinart, t is niet in myn vermoogen.
'k vind het raar, dat men my zoo laat ontbied.
Of dit door list van Fredrik, of den Balling is geschiet, zal ik haast weeten.
my dacht flus te bespeuren, Dat den Heer Goethart mee wat begost te treuren.
Hy scheen zoo vies niet meer van het lieflyk gevly, Daar hy eerst weigerde, verzogt hy my Een airtje aan huis te koomen leeren, Maar om myn Moeders wil dorst hy niet 't hazardeeren.
Ik ga na Moey, om te verneemen hoe het daar staat.
Een ogenblik gehoor, eer gy na binnen gaat Dat bid ik?
Goede Vrind, dat mag men u niet weygren, gy moogt, door uw verstand, na hooger zaaken steygren.
Myn meester, dat hy de laatste maal u zag, is heel getroffen van een doodelyke slag.
Den blixem, zal ons nau zoo snel ter neder ploffen, als hy zig van een kwaal gewond voelde en getroffen, 'k geloof zyn overschot van uuren kort zal zyn hy moet vergaan in 't vuur van endeloose pyn.
Heeft hy geen docter, die dat overval kan stelpen?
Daar leeft geen docter, die hem van zyn kwaal kan helpen.
Celida Men spreekt hier wond'ren, van een Heer tot mijnendam.
Foost Voor hem geen duit waard, en maar olie in de vlam.
Celida Heeft Amsterdam er geen, een Stad zo vol geleerde?
Genoeg o ja, maar voor myn Meesters kwaal verkeerde.
Celida Dat moet iets wonders zyn, t geen my te booven gaat.
Myn Meesters ziekte is dol, verstandeloos, buyten raad.
Digitized by Google Of de Vermome Bedrieger.
Celida Dat hy geneezing zoekt, dan in de wyze boeken.
Foost Dat zou hy doen, als gy maar eens hem woud bezoeken.
Celida Ik hem bezoeken!
Zou zyn hulp daar in bestaan?
Foost als hy u ziet, zyn kwaal, zal dan haast overgaan.
Celida o!
Wonderlyke vond, om myn zyn Geest t'ondekken.
Foost U eens te zien, zal veel tot zyn geneezen strekken.
Celida 'k hou my onnoozel, 't kan eenvoudiglyk geschien.
Uw Meester is gered, als wy hem koomen zien?
Joost Volkoomen, dat alleen ist, dat hem kan geneezen.
Celida Wel laat ons hem ten dienst, uw bee gehoorzaam weezen.
Genoeg voor my, nu weet ik hoe haar ziel bestaat.
Het is u noodig, eer gy met my derwaarts gaat, Terwyl ik van uw deugd geraakt ben, en verwonnen, heb ik dees fabel, van myn Meesters kwaal verzonnen.
Weet dat hier niet gezocht, noch in gevonden is, als enkle en vierge zugt, voor uw behoudenis.
't is waar, myn Meester, zo stout was, om door konst naar uw bezit te streeven, u te vervoeren, was het mooglyk door zyn list.
Ik heb t hem afgeraan, zo dra k zyn valsheid wist, hem voor gesteld wat straf, daar op zou konnen volgen.