floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Loe loe, is, by myn ziet ’er na, Het beste dat ter Weerelt is la la, Kom, gloe, gloe, weer an, za za, Loe, loe, loe lo, lo la, la la, la la, Ha ha!
’k hou veel van een volle frisse kruik, ’t Is klink klaare reuzels in een mensch zyn buik, 3.
Hy al weer, loe loe, loe, loe.
Ik voel het druiven-zap tot darent toe, ’k Word die arbeid nimmer moê, O!
edel vocht gloe gloe, glo gloe, gloe gloe.
Ziet hoe ik dit kind zyn neersje veege kan, Daar men in ’t veld zo vecht, ben ik eerst een Man.
Hy, een dansje onder ons twee .
kom, vat an .
Hy een dansje onder ons twee, wie zal hier de derde .
JAN. Zo dat zchal een takelianischen dans zeyn.
O je myn heuvet raak nu zo al heel op hol.
Wagtje, Lobbrig, of je zeld een gulp weer over je voorschoot krygen.
Hou ’er hoofd wat vast, Ceely.
Dan gaat men de liefden over, daar mag je wel van swygen.
JAN. Ih kan jo geyn tobak verdroogen, ’t is mik zoo wee, beu, beu.
Wat dunkje, Martyntje, van dat Moffegoedje, zy nemen ’t slegts mêe, Wanneer ze ’et voor niet konnen krygen, anders ben ze gierig.
Heer, Ceely, zo een kostelyke onderrok!
wat ben jy swierig.
Hy een dansje onder ons twee, wie zal nu de derde zyn, enz.
Martyntje, dat wy nou weêr eens dronken, de botelje met het guldentje gedekt, die is noch meest vol wyn.
Maar, wat Duivels geklop is daar aan de deur?
Martyntje!
’t is nacht, doe jy altoos geen deuren open.
,,Jan, dat komt van pas: ’k gaf ’t al op.
JAN. ,,Ik mêe, nou zal der de drommel te binden weezen STOFFEL.
Myn dunkt dat ze met stokken op de deur loopen, Ik loof, by myn ziter, het is de Wacht.
Doe dan maar open, die zyn ’t hier wel gewend, laat ze in, dan krygen ze mêe een dragt Van ’t geen der over schiet.
hoe is het, Ceely, hoe beginje zo te beeven?
Martyntje, lieve Martyntje!
berg me, al waar ’t onder jou rokken, al wat ik heb zal ik jou geeven.
Wel wat bruid ons de Wacht, ik heb niet op myn hoorens, laat ze maar in.
SyBILLA van binnen.
Ik moet onze Ceely spreeken, ik ben ’er Jufvrou.
Zel je op doen?
hoe heb jy ’t in ’t zin?
Daar is ze open, is ’t nu wel?
wat zal ’t nu vorder weezen?
SYBILLE, DIEWER, MARTYNTJE, CEELY, ANNA ELIZABETH, PIETERNEL, JAN, HANS, STOFFEL, KRYN.
SyBILLA.
HIer is een Dief in huis, die zonder schuld is, hoeft niet te vreezen.
Ik ben een goude Bel, en Ketting kwyt, doch ik weet niet, wat ik al meer mis; Deze Jufvrou is myn getuigen.
Ceely, je raakt zo niet los, ik heb je te wis. Je hebt schuld, beken het.
Je zeld ze me weêrom geeven.
Nu trek zo niet, je weet’ er of, zeg, waar ze is gebleeven?
Jufvrou, verstaje niet.
Je zoud wel abuis kunnen hebben ook.
SyBILLE.
Je hoord my te helpen, wyl jy ze me beschikt hebt.
Zo meen je dat ik ’er onder stook?
Wat zal me noch overkoomen!
wanneer is je de Bel ontstoolen?
Wel flusjes: kryg ik ze met weêr, ik verhaal het op jou, maar ’t is voor my niet verhoolen.
Of heb je ’er aan die Vent al overgegeven?
Maar, Anna Elizabeth, wat zien en hooren we!
’k Sta verzet!
Wat denkje, dat ik een Dief zou weezen, gefontansjeerde Apebakkes, ik geefje zo dadelyk wel een suflet, Zo je me maar weer aan spreekt, ik ben een eerelyke Snyer, wat drommel, weet je op me te zeggen?
’t Zel zyn beurt worden, zo de Meid onschuldig is, dat ’er iemand zyn hand aan durft leggen.
ik word zo benauwt, Hansje lief, och!
het is de dood.
Ja, dat zyn Dieven en Bedelaars nukken.
LOBBERIGH.
O, neen!
voel, ze is zo kout als loot.
Ryg haar wat los, Anna Elizabeth.
* Ziet daar!
heb ik nu niet te spreeken?
Daar is de Bel, en Ketting.
Is dit nu het hoedjes maaken, by een van jouw Vrinden?
ik liet me zo al in slaap preeken.
Wat heb ik al geleên van die Diefweg!
die vinnige Teef!
Buurwyfje, roep nou de Wacht maar; ik zel ’et je dank weeten, zoo lang als ik leef.
Wacht, wacht, kom binnen, wy hebben de Dief al gevonden, STOFFEL.
Al zagt, noch zo niet.
Hansje, helpme, die deur breekt, krygt het lyf vol wonden.
Myn liefden is uit, en wat wil jy doch doen, hoor ze eens raatelen, uw tegenstand is onnut,* LOBBERIG.
Willen wy blyven?
Ja, wy moeten ’t end zien.
Jongens, houd ’er uit myn huis, ziet datje ze stut.
Wat gebrui is hier!
had ik dit voor af geweeten, Ik had deze Bruid met ’er Bruigom, de deur voor de neus gesmeeten.
OLFERT, JURIAAN, SYBILLE, DIEWER, MARTYNTJE, CEELY, LOBBERIG, ANNA ELIZABETH, JAN, HANS, STOFFEL, PIETERNEL, KRYN.
WAar is hy dan?
we bennen sterk genoeg.
Vrinden, hou je gemak.
Daar is ze; dit Fasoentje, haalde ik de Ketting en Bel uit ’er jak.
Lieve Jufvrou, ik kusch je voeten.
Vergeeft het me, het is ’t eerst van men leeven.
Dat is tot zo ver wel, zy weeten ’er order, en zullen je niet kwaalyk handelen.
Jufvrou, ik spreek voorder, maak dat ze ’er laaten wandelen.
Dat kan niet zyn; was ’t zonder gerucht toe gegaan, dan lieten wy ze wel om een vereerinkje los, daar is nu al te veel volks op straat, nu moet ze voort.
Nouw, Hansje, spreek voor me.
Jufvrouw, ziet ’er doch over heen.
Lieve, Jufvrouw.
De lui worden te veel gebruid, en bestoolen van de Meiden, Ja, tegens den Inhoud van de Plakkaaten.
Mannen, laat ’er hier, ze zal na haar Land trekken.
Dat zullen wy wel laaten.
Ceely met Olfert binnen.
Daar gaan ze met ’er heen.
Martyn, jy hoorden de Meiden te kennen, die je aan de lui verhuurd.
Zou je me zo bedriegen, dat had ik van jou niet gedacht, daar wy noch woonen in een buurt.
DIEWERTJE.
Waaren ze noch maar half goed, want heelen zyn der niet, daar zou men noch wat van kunnen verdraagen.
Maar ik zeg wy zyn ’er zelf oorzaak af, dat wy zo klaagen.
Ik zeg wy beschyten malkander met de Meiden geduurig, dat is als men ’er fouten verbergd, denkende vrind, Dat ik ’er aan heb gelaaten, dat ly ik gaaren, dat je ’er dat ook aan vind.
Martyntje, ons is het altoos leed, hadden wy ’er meester mogen af weezen, Het had ’er niet toe gekomen, wy hadden ons wel laaten beleezen, Wy wisten niet dat het een van jou Meisjes was.
Kom, Jan, je hebt jou rol wel uitgespeeld, breng jy ons na huis, ’t is avond laat, JAN. Goê nacht, Ophouster van eerelyke lui ’er Meiden.
Jan, ben jy ’et?
hebt gy ons die pots gespeelt?
en zo bedroogen met je Moffe praat.
Op jou lui wou ik ’t wel verhaalen.
VYFTIENDE en LAATSTE TOONEEL.
MARTYNTJE, JURIAAN, STOFFEL, HANS, LOBBERIG, ANNA ELIZABETH, PIETERNEL, en Kryn.
Dat ’s al te laat.
Martyntje, me dunkt Hans hoort de Ratelwachts noch te bedanken.
Dat ze hem van zo een fatzoentje verlost hebben.
nu dat ’s maar een staaltje van ’er ranken, Een halve dief in Westfaalen, is een heele in Holland, ik heb ’t jou wel voorzeid, Jy woud jou zo maar verlooven, en dat aan een goeje Meid.
Wys me ’er nouw maar een.
Kom, ’t is laat, je mag met jou alle hier vernachten, Ik zal een Kermisbed voor je spreijen, zie daar de Meisjes staan jou al en wachten.
Ik voel inwendig berouw.
door myn en Jans bestel kwam Ceely in ’t verdriet, Maar ik deed ’et om best wil, endat ze ’er Bel zou weer krygen, maar dat ze ’er na de Boeije zou brengen, dat docht ik niet.
Hoe heb jy ons dan met het heele gezelschap bedroogen, Daar* we nouw al na de Bruiloft begonnen te wachten?
Ik heb jou woorden bedocht, nou zie je of ik je niet kom te achten, Ja, het is me van herten leet.
Tur, tut!
die bui is over, en de vergaadering der Meiden, Diend met plezier en vreugd, en niet bedroefd, te scheiden.
D’Ondanckbare FULVIUS, En Getrouwe OCTAVIA, BLYSPEL.
Gerijmt door CATHARINA QUESTIERS DE HOEST.
Gespeelt op d’ Amsterdamsche Schouwburgh.
t’ AMSTERDAM, By Jacob Lescaille, Boekverkooper op de Middel-dam, naast de Vismarkt, 1665.
ONdanckbaarheyt en Trouw vertoonen hier haar rol: Bedrogh, List, Veynzery, die baaren veele rampen: De Spijt en wraackzucht brengt een fier gemoet op hol: De Trouwheyt breeckt met glans door neevelen en dampen.
De misdaat wort gestraft, en baart een naaberouw.
Zoo kan Ondanckbaarheyt verwisselen in Trouw.
Aan MEVROUW, MevrouwCATHARINAOPCY, Gemalin van den Wel-Eed.
en hoogh-achtbaaren HeerDr.
CORNELIS WITSEN, Oudt-Burgermeester en Raadtder stadt Amsterdam:En Gedeputeerde ter Vergadering van hareHo:Mo:de Heeren Staaten Generaal, &c. MEVROUWE, d’Ondanckbare Fulvius zal voor d’allereerste maal ons nieuwe Schouwburgh de prachtige gardijnen doen openschuyven.
Ver- geef, bid ik, mijn vrymoedigh bestaan, dat ik de zelve Uwe Wel-Eedt.
derf op-offeren:* dewijl de bloote naam-klanck van ondankbaar elck een het hooft afkeerig doet omwenden, en te rugge deyzen.
Evenwel door Uw Wel-Eedts.
hoogverheeve verstant, dat door alle nevelen en dampen de klaarheyt weet te vinden, gemoedight zijnde, komt hy zich met neêrgeslaagen oogen in Uw Wel-Eedts.
loffelijke bescherminge begeeven.
Ontfangt hem doch naar Uw Wel-Eedts.
gewoone en nooyt genoegh volprezen goedertierentheyt, met gunst en medoogen; gelijck zijn Getrouwe Octavia hem gedaan heeft: op dat zy beyden onder de vleugelen van Uw Wel-Eedts.
wytberoemde Naam veyligh en zonder vrees voor nijt of achterklap mogen schuytlen: waar door UW Wel-Eedt.
tot eeuwige danckbaarheyt zult verplichten, MEVROUWE, Uw Wel-Eedts.
ootmoedige dienaresse t’Amsterdam, den 26 van Bloeymaand, 1665.
C. QUESTIERS DE HOEST.
Durasso, Koning van Napels.
Octavia, Konings dochter.
Metilla, Nicht van Octavia, Hartoging van Milanen.
Iulia, Staat-Juffer van Octavia.
Livia, Staat-Juffer van Metilla.
Fulvius, Hartogh van Abellino, ondackbaare minnaar van Octavia.
Admiratus, Prins van Sicilien.
Panfilio, Edelman van den Koning.
Vendicio, Edelman van Metilla.
Fabio, Edelman van Prins Admiratus.
Triphon, Edelman van Fulvius.
Firmius, Paadjen van Fulvius.
Pasquin, Kluchtigh dienaar van Admiratus.
D’Ondanckbare FULVIUS, ENGetrouwe OCTAVIA.
Octavia en Fulvius.
Oct. WAt wanhoop perst u ziel, dat gy met zucht op zucht Myn hert door d’ooren pijnd?
gy vult de dunne lucht Met klachten; zegh wat smart gevoeld gy doch van binnen; Nu ik uw min beloon met zoete weederminne?
Wilt gy noch meerder blijck van mijn oprechte trouw?
Geen and’re, mits ik die in meerder waarden houw, Dan of my het bestier des aartkloots wierd gegeven: Maar ’t geen dat my, helaas!
in droeve vrees doet leven, En oorzaeck is, dat staagh mijn borst loost zucht op zucht, Is deze; dat ik zorg, een ander my de vrucht, Die ik met zoo veel moeyte en traanen heb gaan zaeyen, Ontrooven zal, en dat een ander die zal maeyen.
Wat baat het, of u gunst my heft tot zoo een top?
U vaders wille-keur die geeft my weêr de schop: Dit doet mijn min en hoop, gelijk een damp, verdwijnen; Mijn zinnen zinneloos staaghs mijmeren en quijnen, En tobben in de zee van wanhoop, druck en pijn.
Oct. Verban die; want ik u altoos getrouw zal zijn: Wat proeven heb ik u niet van mijn min gegeven?
Heb ik van laagen staat u niet zoo zeer verheven, Dat elck u gunst benijd?
wijl gy de plaats bekleed In ’t afzijn van de Vorst, als Koning: wat voor leed Of droefheyt kan u ziel dan zoo veel angsten geven?
Gy queld u zonder reên; wat vreest myn vreughd, myn leven?
Zoo lang ik u bemin, zoo vreest niet voor een val; Die u verheven heeft, u oock behoeden zal.
Maar zoo de Koning noch volhard in tegenstreven?
Oct. ’k Zal door stantvastigheyt u zoo veel teeckens geven Van mijn ontknoopb’re trouw, dat, schoon hy my belet U gunst te toonen, ’k zweer noyt op mijn bruylofsbed Een ander treden zal; ja ’k zal mijn zelfs eer haaten, Zoo gy volhard in trouw, eer ik u zal verlaaten.
’k Beken, Princes, dat gy my van een arm soldaat Ver boven hoop verhief, ja zelfs tot zoo een staat, Dat ik als gunsteling staaghs ’s Konings zy bekleede.
En hebt my in’t bezit en Hartogdom doen treeden Van Abellino; en de naam van uwen Neef Vereert men my, nu ik in zoo een luyster leef.
Dit alles heb ik van u gunst alleen ontfangen: Dus stierd mijn danckb’re* mond met heylige gezangen U lof ten hemel, en een myrten-offer werd U staagh ontsteecken in de tempel van mijn hart, Daar gy als een goddin, op ’t autaar staat verheven.
Oct. ’k Zal Alexanders deughd en miltheyt naar gaan streven; Die aan een slecht soldaat schonck hondert oncen goud, En als hy ’t gelt bezagh, in plaats dat het hem roud’, Zoo licht een dierbre schat in zoo een hand te stellen: Liet hy aan hem terstond noch eenmaal hondert tellen: Zoo band men gierigheyt uyt ’t hart en uyt het hof.
Door deze daad behaald gy onverwelckbaar lof; Ik heb geensins de macht, om die te evenaren; Doch ’k zal weer in u dienst verslyten al de jaren Die ik te leven heb; ik leef en sterf u slaaf; Ontfangt tot danckbaarheyt, Princes, dees slechte gaaf: Ik ben de uwe, schickt my naar u wel behagen.
Oct. Ik tot erkentenis zal u steets liefde draagen.
Daar wert binnen geschooten.
Iulia staat-juffer van Octavia uyt.
Weest wel gemoed, Princes, ’k breng u een blijde maar, De Koning komt naar ’t hof.
Hoe, Iulia, is ’t waar?
Zoo haast men van ’t kasteel ontdeckte de galeyen, En heel bescheydelijck des Konings vlagh sagh weyen Van voor- en achtersteng in’t midden van de vloot, Toen wiert de Vorst van ’t lant begroet met schoot op schoot: Ik dacht niet, of dit was u al geraeckt ter ooren.
Gy brengt ons, Iulia, gelijck een tweede Aurore, De tijding, dat de zon al in de haven is: Op dat ik in mijn plicht in’t minst dan niet en mis, Zoo is het noodigh, dat ik ga de Vorst begroeten; Vaar wel, Princes, veel heyls wil u altijt ontmoeten.
Fulvius binnen.
Wilt gy nog meerder nieus?
zoo gun aan my gehoor; ’t Geen ik om reden zweegh voor ’s Hartoghs snedigh oor.
Oct. Gy schijnt niet, als van nieus en vreemdigheyt te droomen.
U Bruydegom, Mevrouw, is heden hier gekomen In onbekend gewaad, en zoeckt u zoo te zien; Wat zal door deze komst verandering geschiên!
Oct. Wat doodelijcke maar komt gy nu aan my uyten!
Het schijnt den hemel wil u huwelijck besluyten Met zoo een edel Prins, u staat en pracht gelijck.
Iulia, zwijgh stil; ik voel, dat ik bezwijck: Hoe kondt gy vrolijck zijn daar my het hert wil breeken Van droefheyt?
’k haat hem meer, als ik u uyt kan spreeken: Gy weet mijn ziel al lang door min gebonden is Aan die van Fulvius; mijn rampen zijn gewis, Zoo gy door u vernuft geen uytkomst weet te vinden.
Nu gy in Hymens band u niet en wilt verbinden Met deze Prins; zoo weet ik geen beeter raat, Als dat gy u ontbloot van pracht en van cieraat; Wanneer hy onbekend u Hoogheyt komt te spreecken; Want kleederen cieraat bedeckt vaack veel gebreecken.
Die raad gevalt my niet; hem is te wel bekend De ciersels die aan ’t hof de Iuffers zijn gewend; Geen diamanten vuur zal zoo een hert doen blaacken; De deughd en wijsheyd kan die Prins alleen vermaacken.
Zoo hy de wijsheyd keurd voor schoonheyd en voor staat, Weet ik een beeter vond, die zal zijn min naar haat, Zijn achtinge tot u, doen naar versmaatheyt hellen, Zoo gy in al u doen u dwaaslijck aan wilt stellen; Daar mede band gy hem voor altijt uyt het hof.
Oct. Dees raad, ô Iulia, verdiend mijn danck en lof.
Ik zal ’t niet veynsen, neen; de droefheyd en het minnen Die hebben lang vervoerd het beste van mijn zinnen, En ’t geen daar overschoot, heeft nu de vrees gerooft.
Princes, herstel u wat, en slaat dit uyt u hooft.
De Koning komt naar ’t hof, en zal u hier begroeten.
De Koning, Metilla, Pansilio, Livia, Vendicio, en gevolgh van Edelingen.
Oct. WEest welkom groote Vorst, ik kus u waarde voeten.
Staa op mijn liefste kint; de vreuchd van deezen dagh Die wierd volmaackt, als ik gezond u weder zagh.
Oct. En door u komst, mijn Vorst, krijgh ik een ander leven.
Ik heb u broeder het bestier van ’t land gegeven, Het welck door erref-recht u Bruydegom en nicht Te beurte viel: zy komt hier mede, om haar plicht Aan u te toonen, en u bruyloft te vercieren Met meerder glans en pracht; wilt haar zoo vriend’lijck vieren, Als zoo een Nicht betaamd: gaat heet haar wellekom.
Oct. Metillas schoonheyd my verruckt, en maackt my stom.
Wat hart zou aan dat oogh niet zengen door zijn straalen?
Hoe zal ik zoo een Nicht naar haar waardy onthaalen?
Weest welkom schoone, weest noch driemaal wellekom.
De lof die gy my geeft, die zend ik wederom; Want yder is verplicht u die met reên te geven, Alzoo men in u schoon- en geestigheyd ziet leven; Ik loof den Aardkloot draagt geen schoonheyd u gelyck.
Oct. Mevrous welsprekendheyd die maakt de lof zo rijck.
Hoe heeft zich Fulvius in ’t Rijcxbestier gedragen?
Oct. Ik veyns.
met reden, Vorst, om over hem te klagen.
Ik heb in twederley geval gehoor verzocht; Maar ’t scheen, Octavia niet op zijn wil vermocht: Hy had om kleyn belang zijn dienaar op doen sluyten, En nevens hem een dief; ik wilde hy ’t vonnis uytte Tot haar verschoning; maar hy trock dat geensins aan.
Den Hartogh heeft gelijck een eerlijck man gedaan: Een ongetrouwe knecht, noch dief en zijn niet waardigh De voorspraack van een vrouw, hoe schoon, hoe zoet, hoe aardigh.
Een rechte Rechter kreuckt het recht niet om gewin, Of inzicht; zijt gerust, en stel dit uyt u zin; U bruylofsvreughd zal dees gewaande hoon genezen.
’t zal veel eer voor my een droevig treurspel wezen.
Fulvius uyt.
Weest wellekom, mijn Vorst, in u gezegend Rijck, Dat ik u voeten kus.
Gy geeft my groote blijck Van u getrouwigheyd; ik zal die ook belonen.
Mijn dienst is veel te kleyn, om al mijn plicht te tonen.
’k Zal tot de laatste snick u trouw en danckbaar zijn.
Oct. Helaas, wat doet de min dit hert al wreede pijn!
Ik hoor van de Princes, hoe gy u aan de wetten Zoo vast gebonden hebt, dat zy u niet verzetten, Noch overreeden kost, het recht geweld te doen.
Fulv.
’k Zou buyten dat, haar wil met zulcken vreughd voldoen, Als of my op dees stond een scepter wierd gegeven; ’k Zal in u dienst, Princes, volharden al mijn leven.
Milanes Hartogin u plicht en dienst verwacht.
Hier staat de schoonheyd in haar aldergrootste pracht.
De Faam, die hier u lof deê dreunen in ons ooren, Had zekerlijk, Mevrouw, haar vyandschap gezwooren, Mits zy de naam verzweegh van God’lijck, anders voeghd U schoonheyd niet: wie hield zich, daar meê niet vernoeghd?
Oct. De minne-nijd die komt mijn vrezend hert bestryen: Ach!
met wat zoetigheyd weet hy zich niet te vlyen Ontrent Metillas zy: hoe sterck ziet hy haar aan!
Na zulck een fier gelaat heeft staagh mijn hart gestaan, Dat met een preuts gezicht mijn ziel meer kan bewegen, Als vriendelijcke gonst door weynigh zweet verkregen; Die stricken zijn te bros, zy werden haast ontboeyt.
’k Geloof, Metilla, dat de zee u heeft vermoeyt; Waar door gy wenscht misschien u liever wat te rusten, ’t Gezelschap zal u nu meer hinderen, als lusten.
Neen, d’eer van u persoon neemt weg het geen verveelt.
d’ achterdocht alreê my door de zinnen speelt.
Houd op, ô nieuwe min!
wond gy, die voor u zwichten?
Ik weet u schoonder roof, spil daar u kracht en schichten; Ey tref Metillas hert, laat u gewenst fenijn Eens sluypen door haar bloet, tot lichting van mijn pijn.
Al te zamen binnen.
Admiratus, Fabio, en Pasquin.
Pasq.
MYn heer, met u verlof, mach ik u wel eens vragen, Waarom dat gy hier nu gaat andre kleêren dragen, Als zoo een Prins betaamd?
gy lijckt een slecht soldaat.
Adm. En my dunckt, dat dit kleed my wel en aardigh staat: Doch ’t is om onbekend Octavia te spreken.
Wat zal ’t dan zijn, mijn heer, als gy haar hebt doorkeken?
Adm. Dan zal ik weten, of het vliegende gerucht Haar schoonheyd heeft verspreyt door waarheyd of door zucht: En vind ik haar zoo schoon, als zy my is beschreven, Zal ik terstond mijn naam aan haar te kennen geven.
En in geval, dat gy bevint, dat haar verstand Voor hare schoonheyd zwicht, en heeft de lager hand, Ken ik u recht, gy zult wel vootr ontdecken vrezen.
In Napels is geen schoon, of’t moet verstandigh wezen.
Ia, was dat waar, ik bleef hier altijd met’er woon.
Adm. Wel vint gy Napels dan zoo aangenaam en schoon?
’k Geef u verlof, kunt gy een ander Heer bekomen.
Ik heb my weer bedocht, ’t is al te dicht by Romen; ’k Verloor daar licht de neus, mijn naam die is Pasquien, Dat lijkt te zeer Pasquill, die moogen zy niet zien.
Adm. Wel neemd een and’re naam.
’k Zou dan een Spanjard lijcken, Die zijn gewoon haar zoons met naamen te verrijcken, Wanneer zy als soldaat verreyzen naar het veld, Dan geeven zy aan hem een Don in plaats van geld: Dus doopt elk een zich zelfs, naar dat zijn staaten klimmen, Eerst Iantje, en dan Ian, en daar naar komt hy glimmen Met goud en zy geboord, dan is het voort Don Ian: Men trekt een and’re naam met and’re kleêren an.
Adm. Hy doet zeer wel, die zoo zijn leeven weet te stieren, Dat hem zijn wackerheyd en deughd van elk doet vieren.
Dat is verschoonens waard, als zy haar eygen naam Noch houden, en met Don, of and’re naamen t’saam Wat mengen; dat ging wel: maar die haar naam verzaacken Uyt enckle hovaardy, die moet ik altijd laacken.
Maar had een zeeckre quant dit kunsje recht gekend, Hy had de Iuffer haast na zijn begeerdt gewend.
Adm. Wat was dat voor een quant?
het lust my wel te weeten.
Het was een quidam, Prins, Pomponio geheeten: Zijn Iuffer bad hem staag, dat hy een and’re naam Wou neemen na haar staat, en na de tijd bequaam; Maar ’t was Pomponio, en bleef het als te vooren: De maaghd zey, laat my eens al d’eygen naamen hooren Van gantsch u oud geslacht: hy sprak, het zy dan zoo; Don Christof Pantalon Gio Pomponio, Zoo wierd mijn Vader eer van al de luy geheeten; Wilt gy mijn Moeders naam met al haar tytels weeten?
Donna Nicasa de Mendonga Pompeloem; Ik ben schier uyt mijn aâm, nu ik dit tuygh al noem.
Wie hoorden menschen ooyt zoo vremde naamen geeven?
Zoo sprack de maaghd, blijft voort Pomponio u leeven.
Adm. U boertery, Pasquin, die heeft my wat vermaackt.
Gaat Fabio, en ziet, dat gy by iemand raackt, Die my verlof verkrijgh, haar Hoogheyd te begroeten, Gy zult wel d’een of d’aar van haar gevolgh ontmoeten.
Iulia uyt.
HIer ’s een Marquis, die aan haar Hoogheyd brieven heeft.
’k Verzoek, dat hy zijn naam aan my te kennen geeft.
Zijn naam is Hector, en Sicilie zijn wooning.
O Vaderland, u naam is my zoo zoet als hooning!
Adm. Is u geboorteplaats Sicilie geweest, Dat gy op deeze naam verheughd u hert en geest?
O ja, en om de zucht, die yder aangebooren Tot zijne lantsluy is; zoo wenschte ik wel te hooren, Of onze Prins, die aan Mevrouw is ondertroud, Zoo veel wel als men roept van weetenschappen houd?
Adm. De wijsheyd is zijn ziel, welsprekendheyt zijn leeven.
Mijn Heer, kom laaten wy ons wat ter zy begeeven; Het zou my moeyen dat de Prins bedroogen wierd; Zegh hem in stilte, dat hy uyt zijn zinnen stierd De min tot ons Princes: ik raad het hem ten besten.
Adm. Wat duystre nevel komt zich voor mijn zon nu vesten!
Ey zegh, om wat belang?
dat ik u recht versta.
Al dreygd Octavia my met haar ongena, Zoo moet ik om mijn Prins nu tot de waarheyd komen: Den hemel heeft, helaas!
haar wijsheyd gansch benomen, Haar spraak-lit uyt geen woord, of ’t is belachens waard, Haar doen en ommegang van alle reên ontaard, Haar luymen zyn nu zoet, dan weeder niet te draagen; Doch zy is evenwel het meeste te beklaagen.
Ik heb genoegh gezeyt, en meerder als my voeghd.
Gevalt zy noch de Prins, ik toon my licht vernoeghd; Mijn liefde tot zijn deughd is door dees daad gebleeken; Ik gaa, en zegh Mevrouw, dat gy haar wenscht te spreeken.
Iulia binnen.
Adm. Wel Fabio, wat raad?
gy weet, dat nooyt mijn hert Door schoonheyd zonder geest tot min getrocken werd: Zal ik in Hymens band my met een dwaaze geeven?
’t Is immers een Princes, wat is’er aan bedreeven, De Koning zal die quaal bedecken met fijn goud.
Adm. ’k Zegh, dat gy op dit pas van spreecken u onthoud, Of anders.... Fab.
Zacht, zy komt, betoom nu doch u tooren.
Adm. Nu zal ik ’t vonnis van mijn dood of leven hooren.
Octavia, en Iulia.
DAar staat de Prins, wild gy nu veynsen, zo is ’t tijt.
Adm. Uytmuntend schoon gelaat!
gy maackt my droef en blijd.
Bericht my dan tot wie van haar dat ik moet spreeken?
Tot hem, die naa die kant het meesten is geweecken.
Adm. Ach!
is ’t niet jammer, dat zoo overschoonen beeld Van lighaam gansch volmaakt, van wijsheyd is misdeeld!
Moet in zoo schoonen kas zoo slechten steen dan steeken!
Natuur, waar was u konst?
kon ik my op u wreeken, ’k Ontzagh geen moeyt, wijl gy een lighaam schoon van leest, Ia Goddelijck daar by, zoo arrem schiep van geest!
Beklaagelijck verdriet, ik word schier onverduldigh.
O Fulvius, wat zijt gy aan mijn min al schuldigh!
Wie van u dryen noemd zich Hector?
Adm.                                                        Ik, Princes: Die u in and’ren staat zou noemen Ziels-vooghdes.
Wat brieven brengt gy meê, wie heeft aan my geschreven?
Adm. U nicht Clorinde heeft die zelfs aan my gegeven, Met last, dat ik die aan u Hoogheyd leevren zouw.
Het schijnd gy dient mijn nicht heel yverigh en trouw.
Maar zijt gy Hector, daar de Griecken zoo voor vloogen?
Adm.                            Neen, Princes; haar maagd heeft niet geloogen.
Die heeft voor langen tijd zijn leeven al geëndt.
Want dunkt u van mijn nicht?
hebt gy haar wel gekend?