floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Daer vertoont sich een kamer met goude leeren, alwaer AUROOR en MONSIEUR BRAS PENNINGh malcanderen trouwbeloften doen.
trouw die neem ick aen, den tydt sal alles leeren, En myne vrees, in vreught, of wel in druck verkeeren, ofte hooghveerdighe bedroghe Maeght.
In dien men in het hert der menschen konde sien, daer souw soo veel bedrogh, of onrecht niet gheschien.
Hoe praet Mevrouw aldus, meent ghy in my, u bruydegom, een dobbel hert te wesen?
Neen liefste, peyst dat niet, eer sal de klaere Maen In 't kricken van den dagh, haer loopreys vangen aen!
Myn hert, leyt op myn tongh, wat u myn mondt laet weten, Dat wordt bevestight hier met dese goude Keten, aenveerdt dit kleyn geschenck, en siet op geen wardy, maer op het jonstigh hert, dat u is komen by.
Soo 't u belieft myn Prins, ick sal de Ghift ontfanghen, En nae u wederkomst, soo nacht als dagh verlanghen.
Doch, wat ick bidden magh, houdt onse saecken stil.
Al wat Myn Heer begeert, dat is oock mynen wil.
Brasponningh.
En of men by gheval, u quam nae my te vraeghen, ick kom den Naem mevrouw van knip.
Knip knnap te draghen, maer desen gongh te niet, doen ick voght lyf om lyf, mits ick door dese Daedt, wirdt Prins van Gaumbedryf, dit alles tot bewys van mynen Staet en leven, waer mede dat ick u kom den dieu te gheven.
Vaert wel Myn heer, en denckt, dat die my nu spreekt aen, schoon hy vertrecken moet, noyt uyt myn hert sal gaen.
Braspenningh binnen.
Daer scheyt myn tweede Ziel, de vreught van myn ghedachten, wat van ick alle Eer, en Goet staen te verwachten, volbracht ghy mynen last?
Ick heb Mejuffrouws wil in alles opghepast.
Kom poyert my het hair, en langht my de pomade, nu ben ick voor geen Prins noch Edelman belade AUROOR set haer neder op een stoel, en wordt van ghepoedert.
het hair BELLINDE Bellinde.
Zyt ghy ghetrouwt?
Verlooft.
Soo wort myn borse styf.
Syn Naem is Knip, knip, knap, den prins van goum bedryf.
Bellinde gheluckigh, wel te recht magh ick Mejuffrouw noemen, nu dat ghy hebt een Prins tot uwen Man bekomen.
Aurdor.
Den Naem van een Princes die was my toegheseyt, wie weet of myn gheluck van hier niet voorder reyt?
Men siet een Boerekint wel tot de Kroon gheraecken, dat selve lot kan my oock Keyserinne maecken, elck nae hy hem ghewent, verkryght syn wensch en deel.
Dit speur ick aen my selfs, ick socht te wesen eel, en siet, fortuyn heeft my dit jonstigh toeghesonden, met dat ick aen een Prins myn vryheyt hadt verbonden, den Adel wordt gheacht, den Borgher schynt soo iet, Doch sogle ofte hoogh veerdighe bedroghe Maeght.
Doch den verachsten staet, syn Boeren soo men siet.
Hoe wel sal my dat staen, wanneer ick sal ghebieden, bereydt my de Karots, my dunckt ick sien delieden Staen gaepen overhoop, elck een my eer beweyst, vermits dat mynen staet niet minder en verheyst.
Sy poyert haer het hooft.
Bellinde wat is dit?
ick voel myn hoofdt en wanghen schier als in brandt ghestelt, wat quamt ghy my te lan ghen?
Wat poeder braght ghy thuys?
Het gheen ick heb ghehack In de Aptekery, en voor wat goedts betaelt, ick seyde, dat hy my Regael wel sou bestellen.
Regael?
O snoode hoer!
O spoock der Helle!
Ach helpt my! 'k word' soo bangh, haelt rap myn nacht ghewaet, en den vergulden Kop, die in myn koffer staet, op dat ick my wat laef, eylaes ick ben verlooren!
En onder voet gheruckt, och was ick noyt ghebooren!
Soo hadt ick geene pyn.
Bellinde vaer dat ick soeck of niet ken vinde Kop, noch Kroes, maer lyden en verdriet.
Hoe staet ghy dus verstelt?
Want is u overkomen?
Bollinde.
Och lieve joffrouw, och!
U goet is al ghenomen, u perlen, uwen Kop, u ghelt en al t ghesteent, eylaes ghestolen is, of erghens uytgheleent.
Den veerhaen van 't geluck, iswonderlyck in 't draeyen, van 't d'alderwindt, kan dien haest verwaeyen, ick sat, soo dat my docht, nu met de Kroon op 't hoofdt.
En nae een ooghenblick, ben ick daer van berooft, ha wanckelbaer Fortuyn waer om dus wispelduerigh?
Wat om dus los en swack, en staedigh ongeduerigh?
Dat ick soo ben verraen, beroofd van dien schelm, die my soo schalck quam aen, dat u den Blixem slaet, verrader Dief, der Dieven Blyst staen, o snooden boef!
ick sal u strax gherieven.
Daer komt dat Monster aen, eer ghy van myn handt verscheurt wordt en vernielt, loopt Tygher, fellen Volf, vervloeckten Onverlaeten, die ick meer als de Pest, en alle Duyvels haete.
Ey joffrouw u bedaert, sit, bid' ick, hier wat neer, hy sal, soo ick verhoop, u goedt al brenghen weer.
Houdt my het hoofdt, ick sterf, de Doodt begint te naecken, ick voel dat het venyn myn herssens komt te raecken, Bellinde gheeft my raedt, weest nimmer trots of prat, verkoopt dat ydel goedt, die Ketingh, spoeyt u wat.
Ick gaen en loop te post.
O al te schandigh vlyden!
Wat brenght ghy menigh mensch in druck, verdriet en lyden, dat dien slimmen Guyt, wie hadt dit oyt ghedacht, dat schuym van het gheboest, my soo sou strycken uyt?
Doch 't is myn hoovaerdy, die my dees straf doet draghen, had ick geen quaedt ghedaen, den Heer sou my niet plaghen 't is mynen blinden drift.
myn opgheblasen hert, vleyck my rampsaligh mensch, bracht dees verdiende Noyt smert, ofte hoogh veerdighe bedroghe Maeght.
Noyt had' ick d'oogh op Godt, maer myn bekomeninghen, die waeren om elck een in swerelts net te bringhen, maer siet, het slimvenyn, dat ick voor ander vrocht, Dat heeft my wat ramp.
Tot desen val ghebrocht, siet daer, o blinde Jeught!
Die d'oogh op 't hooghste stellen, hoe ons de hoovaerdy, ten eynde komt te vellen, Leert uyt myn straf, by tydts, tot u behoudenis, als datter buyten Godt, geen dingh te achten is. vilt segh ick, op u staet, noch groote schoonheydt roemen, van 't gheen ick nu beklaegh, dat kan u overkomen, Versaeckt des werelts pracht, en u oodtmoedigh draeght, vermits d'hoovaerdigheydt, Godt ende mensch mishaeght.
Mishaegh ick Godt en mensch, wie sal my dan genesen?
Wie sal in desen noodt, myn troost en hulpe wesen?
Wie sal myn droevigh hert verlossen van den schrick?
En my herstellen weer, uyt Satans helschen strick?
al wat ick sien, vermeerderen myn plaeghen, daer komt een nieuwe schrick my gins en weer te jaeghen, ick sien van nu dat Monsterdier, my grypen by de keel, en worpen in het Vier, daer noch een ander Spoock, met opghespalckte oogen, my prossen af het vel, dat elck een heeft bedroghen, verhoudt u myn ghespeel, niet naeder, wegh van my, op dat ick myne sond' voor Godt den Heer beschry.
't is een stem die gaet als eenen horen, En roept, al wat hier komt, voor eeuwigh is verloren, verloren?
ach myn ziel!
Helpt hemel, duyvel vliet, my verwint, en seyt, 't is al om niet.
Maer schoon ick in myn quaedt voor desen lagh verslonden, is Godts bermhertigheydt niet meerder als myn sonden?
Vierdt Godt niet voor my Mensch?
Jae stirf hy niet de Doodt Voor ons?
om ons te gaer te trecken uyt den noodt.
Hoe ken ick my soo stout ghenade te begheeren?
Terwyl ick weerdigh ben den haet, en straf des Heeren 't is waer, maer Godt versmaed' noyt een gemorselt hert.
Vaer door myn hope meer, dan myn mistrouwen wert, Schept moet dan, myne Ziel, maeckt van u ooghen bekennen, want een bedroefde gheest den Hemel kan doorbreeken, Denckt op de Moordenaers, de Hoeren, ende meer, Die weer ontfanghen zyn van Christus onsen Heer, 't is menschelyck die valt, oock voor des Heeren Knechten, doch christelyck, sich self, terstont weer oprechten, ach Jesu 't is my leet!
ick viel, herstelt my weer, want sonder uwe hulp, en kan ick niet helpen.
Xomt myne Saligheydt.
SMEERBORST KLAES COMPEER.
en van langer uyt.
Wie hoort men hier soo kermen?
Wat een benauwde Maeght, vertroosten en ontfermen.
Hoe sydy dus onstelt!
wat quaedt is u ontmoet?
Siet hier de Hooghmoed vriendt, ghedempt en onder voet, voor desen was ick trots, 'ken wist van geen ellende, maer ofte hoogh veerdighe bedroghe Maeght.
Maer nu ben ick tot spot van alle myn bekende, ick was wel eer de bloem, die elck te plucken dacht, Maer nu helaes wordt ick van ieder een veracht.
Klaes, compeer.
Wie syt ghy?
Ach auroor!
die noch niet langh gheleden, Van u wirdt aen ghesocht, en vriendelyck ghebeden, De welcke, die wel eer aen t ketsen met den bal, Haer op gangh heeft voorsien, maer niet haer droeve val.
Wat merck ick?
is het droom?
of schemert myn oogen?
Al wat ghy komt te sien, is waerheydt en geen loghen.
Hoe, die wel eer was groot?
kan die nu syn soo kleyn?
Soo leert men door myn straf, dat men niet trots magh zyn, den Heer kan, als hy wilt, de hooghe torens weeren, En op een ooghenblick, den trotsten mensch verneeren, dit speur ick aen my self, in desen mynen strydt, Nochtans bedanck ick hem van syn bermhertigheydt, want soet soo is syn jock.
Ylaes de goude keten!
Is koper, en vergult.
Dit stont my noch te weten.
Wel, aen mijne ziel verscheen, het tydelyck verlies, baert ons het eeuwigh goet.
De ghedempte Hooghmoed, wat is swerelts pracht en weerde?
Wat is de glorij van de aerde?
Wat is de hoogheydt, gelt en goet?
Voorwaer ten syn maer vuyle dampen, de hoovaerdy, baert niet als rampen, het gheldt maer onrust aen en doet.
Myn hert was trots, en op ghetoghen, doch nu vernedert en gheboghen, ick socht het leven in de doodt, ick gaf den toom aen myne lusten, die my nu pynen en onrusten, maer Godt versterckt my in den noodt.
Vlucht, bid' ick, ô myn hoop en vreese!
Myn boosheydt niet ghedachtigh wese, Schoon dat ick waerdt ben uwen haet, versmaet ghy my om myne sonden, Aenschouwt uws Soons bebloede Vonden, en wilt vergheven al myn quaet.
De doodt die komt my op de lippen, Ick voel het leven my ontslippen, tot spieghel van een ieghelyck, ach!
mocht ick voor het lest eens spreken?
Vaert wel Vrouw wereldt vol ghebreken, wat 'er wel ghekomen hemelryck.
Auroor sterft.
EYNDE, begheckelycke hoovaerdigheydt.
Estmael sagh ick wat ghebeuren, als ick peys op al t ghebroedt, dat de sotte Wereldt voedt.
Let dan wel op dees Parade, op die schoone Mascherade, k leghe, op dit vremdt gheval, dat ick u verhaelen zal.
't is op seker tydt gheleden, dat tot Brussel, in die Stede, lagh in 't gasthuys een senor.
Schurft, het heele lichaem door.
Den Doctoor, om Speck te helpen, Van syn quaelen, ende lempen, Ordineerden, en vondt goedt, Dat men hem sou trecken bloedt.
Daeghs daer nae, magh ick het praeten, Zynde nu senor ghelaeten, vraeght hy, met een trots ghemoedt, waer men hadt ghestelt syn bloedt.
'k heb het, sprack den Knecht, ghegoten In d'onfangher der vuyl goten, daer menvolghens doudt ghebiedt Alle vuyligheydt in giet.
Strack begon hy seer te beeren, En by dit, en dat, te sweeren, Dat hy sulcken schelms bedryf, Vreken sou met al syn lyf, en mits niemandt hem met reden Brenghen kon tot peys en vrede, wierp hy dus soo reghelrecht, synen pispot nae den Knecht.
Evenwel noch al vol tooren, Liet hy boven dien hooren, Dat hy soo een schelm, en lost, sou ontzielen, waer hy kost.
Boter, swoer den Speck van gisteren, zoo un grand Señor illustre Wegh te gieten soo myn bloedt, siet wat een Borracho doedt.
Bestia, ladron, idolo.
Vue noble Cavallero als ick, soo te randen aen, dat sal u niet wel vergaen.
Siet eens, wat al gasconades, fanfarolles, en bragades Dat de hoovaerdye voedt In een arm en trots ghemoedt.
En schoon dat den Knecht syn leven, Teghen hem niet hadt misdreven, evenwel, om sulcken daet, Vreesden hy te gaen op straet.
Digiraes.
KLI CHI Van de GHEDVVONGHE GRI E afghemaelt, ende vertoont nae de Spreucke Alwaer de Spinrock dwinght het Sweerd, daer staet het quaelyck met den Weerd.
Te koop Tot Brussel by J. de Grieck op de Graemt.
Aen het alghemeen gheslacht der DOECKEN tot waerchou vinghe der BROECKEN.
ck spreke eerst en voor al tot de Goede, die weerdigh zyn ghekroont te welen, want een goede Vrouwe, is een kroone des Mans, als mede de bewaernisse van haer huys seyt de H. Schrift.
Een goede Vrouwe, gheeft geen ghehoor aen dertele Jonghelingen, veel min, aen vuyle venusboeven, maer in teghendeel, fiet sy die aen met een straf ghesicht.
Sy heeft volkome ghenoegen in den ghenen die haet eyghen is derhalven dat syn welvaeren, haer wensch altydt voldoet.
Een goede Vrouwe, is een alghemeene ghe rustheydt, een verlenghinghe des levens.
een ongheblancket beeldt een maetighe kele.
een nederghefla ghen ghesicht.
Kort, en al gheseyt, sy is een gaeve Godts, ende een ghelucksaeligh beginfel des Mans.
Staet my dan toe, lofweerdigh gheslacht, dat.
Ick myn penne tot uwer eere, ende schande van alle quaede Vrouwen, hier over het papier lact loopen, 't is waer, ick hadde de selve wel besteden, maer aenghesien soo Mannen, als Vrouwen, dickmael overtreden de tuchtreghels van haren staet, heb ick niet onwyselyck gheoordeelt, de vrouwelycke feylen, tot leeringhe der onghetrouwde, en welvaeren der getrouwde, hier bekent te maecken, want niemandt en is soo volmaeckt, of men heeft d'een of d'ander ghebreck, dat wel dient ghebetert te worden.
Doch hoe veursichtigh ick in dit punt geschreven hebbe echter moet ick bekennen, dat onse Ghedwonghe Griet, soo helsch haer leevensrol niet komt te spelen, oft daer schuylen meer andere boosheden onder de kappe der snoode Wyven.
Niet dat ick wil segghen, dat een Vrouwe, in alle deelen, volmaeckt moet wesen neen, dit en is onse meyninghe niet, soodanigh Ribbestuck en isser noyt ghevonden, want ghelyck men geen koren vindt sonder kaf, ende dat selfs den edelen Dimant, syn palien heeft, insghelyck vindmen geen Vrouwe sonder ghebreken.
Onder alle mannen, isser eenen goeden ghevonden, maer onder alle Vrouwen, geene derhalven dat aen een quaede Vrouwe, wel magh gheseyt werden, datse is een schipbreucke des Mans, een onverdraeghelyck jock.
een wintersche bit jitized by google in 't alghemeen.
bitterheydt, een gheduerighe huysstrydt, een onverwinnelyck monster, ende een ongeluckigh beginsel des mans.
Weest dan niet vergramt ghy Vrouwkens, hoe fel en noords ghy oock moght wesen, dat ick door een quaede Griet, tot kennisse en leetwesen ghebraght, u lieden laet aenschouwen, een copye van u boos en ontuchtigh leven, maer wilt door het sien van sulcken afgryselyckheydt, in u selve verwecken een afkeer van alle quaedt, ende met de ghelucksaelighe Vrouwen, omhelsen de vreese Godts, op dat wy u stellen moghen, onder het ghetal der deughdsaeme Matroonen, ende aldus u er kennen voor een kroone des Mans.
Dit dan soo van u lieden verhopende, sal ick de vryheydt ghebruycken, wat in een anders keucken, myn neus te steken, niet tot voedtsel des lichaems, maer om dit klippelveersken, elck noch mede te deelen.
Een deughdsaem wyse Vrouw, die gheeft vrywilligh eere, Die eere toebehoort, en Godt schenckt haer syn ryck, maer Vrouwen, die haer Mans hier soecken t'overheeren, die syn in hoovaerdy de duyvelen ghelyck, want dese sochten me Godts achtbaerheydt te schenden, de hoogh moeds trotsse waen, het selden een goedt enden.
Ick en twyffel niet, of het bovenverhaelde, sal van alle goede Vrouwkens toeghestemt, ende voor waerheydt aen ghenomen werden des te meer, mits haer bekent is, dat den Man sit in een lastigh ghevangenhuys, daer het Wyf Cippier is.
Die hier van een recht model ofte afdruck wilt sien, slaet syn ooghen op onse ghedwoughe Griet, ende hy sal bevinden Dat haer leven, komt te gheven Ons een proeve of modal, Dat de Wyven, die staegh kyven, Recht aen loopen naer de hel.
Dat de Iannen, die staen onder vrouwen dwanck, meerder duchten, ende suchten, als de gheesi, die staegh fyn kranck.
Want als Doecken, draeghen broecken, Ende drincken brandewyn En niet gommen, en met krommen, staen.
Stadigh voor den spieghel zyn, dat syn saecken, hae wy 't maecken, die een Man meer hinder doen, als het royen, en de boyen Aen de arme Slaeven doen.
Sulcken trouwen, doet meer rouwen, als een schurft en dempich lyf, want sy sterven, duyfend werven, die syn vast aen sulcken Wyf.
Wilt dan Vrouwen, u weerhouwen, laet de Mannen het ghebiet, eer u quaede snoode Daeden, leeren u het Liet van Griet.
Naemen, der spelende PERSONAGIEN.
Goosen, een iongh ghetrouyt man.
Severyn, man van Griet.
Griet, vrouw van Severyn.
Meester Hans, quacksalver.
Agnes, dochter van Griet.
Poffer, vryer van Agnes.
Jorden, musicien.
Contant, soldaat.
Springhhaen, trommelslagher.
Vrouwkens, die de deughdt bemindt, En tot weldoen zyt ghesindt, Wilt, schoon datge Griet hoort dond'ren u niet over haer verwond'ren, Want sy spruyt uyt het ghebroedt, Dat noyt mensch en dede goedt.
De EERste uytkomst.
Goosen, sich bedroeft toonende, spreekt als volght.
U merck ick, doch te laet, in dees myn droeve daghen, dat stercke beenen zyn, die welde konnen draghen, eylaes, wat brouwt de min niet al te spaey berouw, hoe wordt een Man verleydt, door t vleyen van een Vrouw.
't is met my al verbrast, ick moet het landt uytloopen, Of anderssins sal iy, my gaen voor slaef verkoopen.
Hoe was ick soo verblindt, 'k en weet door wiens raedt.
Dat ick my binden liet aen sulcken nood gh quaedt.
Maer wie kan het bedrogh der snoode wyven mercken, soo lanck men dom en blindt, vermaeck schept in haer wercken.
Dat my aen gaet, ick sien, te wesen nu ghewis, dat eene boose Vrouw, een staeghe huysstrydt is.
Dees plaegh viel my te lot, dit heb ick soo bevonden, met dat ick aen scheel myn vryheydt hadt beloofen, te meer, nu haer ghevloeck, jae woorden al te mael, my snyden door het hert, ghelyck een vinnigh stael.
't ghinck voor ons trouw seer wel, 'k en hadt niet als verblyden, 't was altydt, op het lest, hoe bitter is dat scheyden, maer doen dat ribbestuck, my hadt in haer bedwanck, vegh was haer soetigheydt, iy sonck een ander sanck.
Wat sal ick nu gaen doen, wie sal my raedt hier gheven, Om nae soo langhen twist, weerom in peys te leven, om myn ghesocht verdriet, dat soet en goedt in scheyn, te stillen, eer sy my noch aen doet moerder pyn.
Wel aen, den noodt soeckt troost, syn huer geen Maets te kryghon, die myne vvandin, hier konnen leeren swyghen, soo gaen ick by Compeer, mits niemandt kent myn rouw, als hy, die in bedwanck leeft van een boose Vrouw.
Griet roept achter de gordyn fiel, schelm, hanghdief, en maeckt groot gherucht op stoelen en bancken met haeren slotelriem.
Maer hola, 'khoor ghetier, het syn de selve toonen.
Ghylyck myn langh neus singht, wat sal hem hier vertoonen.
Een Digitized by google Griet.
Een vyandt, oft een vriendt, daer berst de helle uyt.
't is tydt dat ick my stop, eer het besuert myn huyt.
Griet, met een stock in haer handt, en Severyn uyt.
Ick seght u ander mael, te doen naer myn begoeren, of siet met desen stock, sal ick u rebben smeeren.
Voort naer de keuckon toe.
Kyckt schytebroeck daer gaen, ick kan het niet meer sien, ick movter weder aen.
SEVERYN.
Houdt op, verschoont myn huyt, ick wil dat geeren derven.
Gy sult noch van dese handen sterven, fae, 'k sal u, als ghy slaept, in d'ooren gieten loot, op dat ghy sterft al soo een onbekende doodt.
Ghy drup'neus, die ick niet kan lyden, sien, of luchten, vertreckt, en wilt terstondt uyt myne ooghen vluchten, want alle u bedryf, weckt my tot meerder haet.
Paer schuyffel, broeck vol strondt.
U plaets is op de straet.
Griat stoot haer man ton huysen uyt, en stuyt de deur toe.
Het is al wel ghe seyt, dat trouwen baert verblyden, wat duncht u van dit spel, is dat geen bitter lyden, ick sweere dat ick ben wel in een droeve stuet, maer hola, k'swyghe stil, my dunckt daer is verraet, gherucht, verjaeght den haes, ick stel het op een loopen, want soo Margriet my sagh, sy sou my 't wel afstroopen Goosen, komt uyt syn versteeckplaetse.
Wel Severyn hoe dus.
Ick heb de neder laegh, soo my dunckt, komt t'onsent alle daegh.
't is droef, met soo een vrouw altydt te moeten leven, Te meer, mits sy ons is tot troost en hulp ghe gheven.
Jae hulp, 't is wel ghe seyt, al wat ick winnen kan, Dat helpt sy door de keel met volle pint en kan. En spreeck ick dan een woordt, 't is datelyck ghy loeren, Ick sal u met een vuyst u back huys komen snoeren, wat dunckt u van dat dier.
Men seyt een oude quael Niet wel gheneesbaer is, doch Meester Hans de wael, die heeft een krachtigh kruydt, dat liefde kan verwecken, vaer mede dat Catlyn my plagh tot haer te trecken, kom, gaen wy nae hem toe, hy sal, ghelyck ick gis, voor ons verkoude min, oock hebben lavenis.
Wat is 't dat hy nu woont?
By sinte Gueerix toren In 't vrouwelyck ghebreck.
Compeer wy syn verloren, soo hy ons niet en helpt zoeken.
Heer doctoor bendy t'huys.
Doct oor Digitized by google Griet.
Doctoor spreekt binnens huys.
Wie klopt daer aen myn deur, wat hoor ick voor ghedruys.
Een woordt, soo 't u belieft.
Doctoor, met een boeck in de handt uyt.
Galenus komt te segghen, schoon det Hippocratis het selve wilt weer legghen, dat no yt verlore liefd', quam weer daer die eens was, gaan.
Compeer daer valt ons hoop, eylaes, gheheel in d'as, DOCTOR.
Om dit ghemyn ghebreck wat dieper in te treden, SEVERYN.
Myn Heer, 't is met verlof, dat ick verkort u reden, jy hadden geren raedt voor ons ghesochte pyn.
Wat let u goede vriendt?
wat is 't voor slimvenyn Dat u lien smert en pyn?
De daeghelycksche slaeghen Van myne Vrouw Margriet.
Dat kruys is swaer om draghen, en droef om aen te sien.
Ick wordt dit wel ghewaer, want sy als een kat my klauwt, en sit in 't hair.
Dees sieckte wordt genamt, de quael der goede Mannen, men vindt geen Medicyn, om die uyt t'lyf te bannen, waer dit Zielvenyn, de liefde scheurt van een, daer moet de rust en eer, te grondegaen als steen, ick kan schier alle pyn, ghenesen en verdryven, maer voor een boose vrouw, en weet ick niet te schryven, want doet al wat ghy kondt, en gheeft haer watse wilt, ghy syt noch op het lest, den aldermachtigen filt.
Sy syn ghelyck den wyn, vervult met loose vonden, En maecken dat den man, als droncken wort gevonden, sy syn ghevaerelyck, myn eedigh, vol bedrogh, den haeck van asse quaedt, een schrickelyck ghedrogh, voorts, wat de konst belanght van lieghen en bedriegen, soo ghy hun maer ghelooft, sy leeren u wel vliegen, hun valscheydt is soo groot, schoon d'eene handt u vleyd, de ander handt met list u goude borse snyd, dus vrienden blyft ghegroet, myn konst kan u niet baeten, wie vele siecken heeft, en magh niet langh staen praeten, verschoont dan myn vertreck.
Doctoor binnen.
Voorseker dit Recept, myn banghe leden schier tot aen de beenen nept, is dit Compeer den Man, die raedt weet voor quacy VVyven!
My dunckt hy gantsch ons hoop, komt in de windt te dryven.
Och maet 't is al vergheefs, wat dat wy doen of niet, geen viende hulp noch heyl, voor ons gesocht verdriet, ick voel de oude pyn my weder op de leden, dus dinter niet ghedaen als hertelyck ghebeden.
Scheptmoet, daer valt my in, dat desen avondt noch, Te mynent sal gheschien, een langhghewenst bedrogh, myn Dochter wordt de Bruydt, met Poffer in het Ververken.
ghy sult wat wonders Vertreckt, ick sien hem daer, mercken.
Poffer alleen uyt.
POFFER.
Myn lief, myn suyckermondt, bestemde desen tydt, soo dat ick wel gheloof, dat sy my al verbydt.
Het is een vremde saeck, wanneer men peyst op trouwen, dat de liefde al voor soetheydt komt te brouwen.
Daer gaen ick met myn son, en pronck ghelyck een Pauw, haer aenschyn heeft een glans ghelijck een schoon Karsauw.
De Luckvrouw, nae ick sien, die biedt my duysend kroonen, en op een ander tydt, komt my den peys beloonen.
't is wat myn hertje lust, wanneer ick by haer eet, en siet wat vremde saeck, de min maeckt my pocet.
Ick quam voor myn Vriendin een aordigh Liedt te dichten voor den wysen cats, jae vondel self moet swichten.
Ach 't is soo soeten Dicht, het klinckt ghelyck een bel, Al wie het maer en hoort, die seyt, het gaet seer wel, ick wil nae Jorden toe, dat puyck der Musicanten, hy wordt nu seer gheacht, men roept hem alle kanten, Maer meest tot Koeckelbergh, en dat om syne stem, doch soo ick niet en fael, hy gaet daer, Meester, her.
Jorden den Musicien, heel antieck ghekleedt uyt.
Wel wat is u versoeck?
Ick sou bynae wel scheuren, wat vremder spoock is dat, en nae ick kom te speuren 't is hy, de gheen ick soeck, hoort Meester Musicien, myn Buermans soete Maeght, en ick die worden een, ex segh, die schoone bloem, van ieder een ghepresen, sal binnen korten tydt myn lieve Huysvrouw wesen, Siet daer een Liedt voor haer.
Wel loon versoet de pyn, POFFER.
En soo ghy 't aerdigh singht, wy sullen vrolyck zyn, ick lullet u eens voor, Excellent Maeghdeke certyn, Myn Lief en uytverkoren, ghy zyt soo net ghelijck een swyn, gheluckigh wel gheboren.
Houdt op, wat vremder segghen, soo net ghelyck een swyn.
't is niet te wederlegghen, van 't siet, de Poësij gheeft vryheydt in het slaen.
TORDEN.
Hoort vriendt, ick scheyer uyt, ick kan u niet verstaen.
Het is den wederklanck, die komt certyn te gheven.
Seght soet ghelijck den wyn, soo wordt sy recht verheven.