floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Isabella met handboeyens alleen.
HOewel dat my ’t gebruyck der handen is benomen, Soo ben ick eghter noch mijn wachters oogh ontkomen, Want noch een keten, noch een waghter aght, of tien Kan een verliefde Ziel sijn heete drift verbien: Want waerom sou de min soo groot niet van vermogen Sijn, als Mercurius?
Die spijt de duysend oogen Van Argus, hem onstal sijn mensch-gewese koe?
Gewisselijck de min is alsoo groot; want hoe Men hem meer dwingen wil, beknellen, en bevatten, Hoe meer hem dese bandt sal buyten bandt doen spatten.
Want pas als vyandt van dat woort* van Tyranny Breeckt hy sijn boeyens los, en stelt sigh selven vry.
Ferdinand Isabella.
HOe nu!
men heeft u dan geboeyent aen uw handen, Mijn waerde, en twede Ziel!
en ghy ô ys’re banden!
Versmelt noch niet voor ’t vuur, daer yder een van blaeckt, Die sleghs de minste strael van dese son genaeckt?
ô Luckigh yser!
ô Benyens-waerde keten!
Die tot gevangenis der handen word versleten; Waer van de Minne God, de groote schepter staf En ’t opperste gebied van alle harten gaf; Geluckigh yser!
Ach moght ick uw plaets bekleden, En boeyen in uw stêe dees goddelijcke leeden, Ick sweer, op dat dees hand te meer souw sijn vereert, Dat ick gewisselijck, haest wiert in gout verkeert: Maer ach!
boeyt men om my dees schoone Ledematen?
Dees ysere boeyens, inde plaets van die te haten Sijn my Tot kostelijck gesteent, en praghtigh arm Cieraet.
Indien ’t cieraden sijn, u van de Min gegeven, Soo schenck ick aen die bandt met een myn ziel, en leven, Na dien die blinde Godt, door een en selfde gloet Ons harten saemen smelt, en die vereenen doet: Gelyck Hy u de handen boeyt, gelyck als my de voeten, Pas of een enckele bandt hem niet en kan volstaen, Om ons in eeuwigheyt niet weer van een ’t ontslaen.
Die boejens, waer in ick uw voeten sie geslaegen Die sweer ick, dat ick mee steets om myn hart sal draegen, Dewyl dat ick in die, daer my uw min mêe bindt Myn aldergrootste vreucht, en al myn glorie vindt: Alleen bedroef ick my, dat ’t boeyen van myn handen, Die drift in myn belet, die ick in my voel branden Van u ’t omhelsen: daer myn ziel nu na sijn macht, U sijn omhelsingh geeft, alleenigh in gedacht.
Wel aen myn tweede ziel: omhels myn sonder schromen.
HEel tydigh vind ick my hier op het mat te komen: Ghy Fiel!
laet gaen, laet los, wat doet ghy dees Zottin?
Verrader wild ghy my verkrachten?
Hoe vrindin?
Deed hy u dan gewelt?
ô ja.
Geweld van Liefde.
Ghy Heer Student, of droes!
’t was best soo ’t u beliefde Dat ghy liet lopen dees ontsinde, en sotte meydt: Wat heeft zy u gedaen, dat ghy steets by haer sijt?
Sy heeft my met een pyl in ’t ingewant getroffen, Daer men een Olyphant mêe souw ter aerden ploffen; Wat dunckt u heb ick dan geen reden tot myn wraeck?
Haer sotte jalousy die hoor ick met vermaeck.
Sult ghy u eeuwigh dan staen spiegelen in haer oogen?
Siet my toch mêe eens aen.
wat groot vermogen Hebt ghy in uw gesicht ô plat geneusde maeght!
Wyl dat ghy door een lonck myn schier nae bed toe jaeght.
Schoon dat gy my veracht, noch sult gy so niet scheyden, Mits ick u niet wil sien vertrecken met u beyden.
Gansch herfst, en winter, en gansch soomer alle drie!
Wat soeter gratie dat ick in dees Juffrouw sie!
Och, och, wat moet die sloof in bey haer longen branden!
Ick loof voor vastelyck d’honds-dagen sijn op handen.
Wel waerom siet ghy my niet mêe eens vriend’lyck aen?
’k sweer sonder jocken, dat het qualyck is gedaen; Doch gy Heer Mandricart!
blijf hier ick ga vertrecken, Om hier myn jalousy niet hooger op te wecken.
Hoe nu: sal dese mist, op nieuws weer oorsaeck sijn, Dat ick ontbeeren souw myn schoone Sonneschyn?
O wreede Rodemondt!
ontschaeckt ghy Doralice?
’k Sweer ick u volgen sal, of ’t leven te verliese.
Catryn alleen.
IS’t mogelyck hemel: isser smart Op aerd’ by myne te gelycken?
wat droefheyt moet niet wycken Voor ’t vreemde lyden van myn hart?
Moet ick dan sterven door de min?
Om dese sot, die door ’t verachten, Myn klaer doet sien in sijn gedachten Dat hy myn laet voor dees sottin?
ick sal haer dolligheydt Sien door de mynen om te setten, En soo haer samen komst beletten, Eer dat dit vuur sich varder spreyt.
Want om dit huys te houwden in, En niet nae Haerlem weer te keeren Soo wil ick om geen schyn ’t ontbeeren, De sotheyd volgen van myn min.
* ’K wil mijn gaen veynsen soo ontsindt, Dat men mijn hier sal moeten laeten, Want sal het minnen ons wat baeten, Soo moet hy sot sijn die bemint.
wat let my dat ick stracks niet gaen beginnen; Holla myn pagies!
met myn Juffers en slaevinnen, Waer is myn gansche treyn waer blyft het hofgesin?
Sa, maeck myn koets gereedt, en spandt de paerden in, Vermits ick daedelyck wil nae de Koningh ryden, Ghy Prins geeft my u hand, om my ten hoof te leyden; En ghy myn dwergen!
brenght uw waeyers voor den dagh Op dat ick voor de Son myn wat verkoelen magh.
Dit is een goet begin, om tot het werck te treden VYFDE UYTKOMST.
Anna HOe staet ghy hier Catryn?
Wat maeckt ghy hier beneden?
noemt gy myn Catryn?
noemt my uw Koningin.
Anna Helaes!
wat sleghter tyngh ontfangh ik daer vrindin!
Hoe sleghte tyngh?
wat tyngh?
Anna                                               Te droevigh om te hooren.
Is’er misschien een stuck van ’t Koninghrijck verlooren?
Of is de gansche vloot van Indien vergaen?
Myn Vaeder doet terstont my door een brief verstaen Dat het sijn wil is, dat wy stracks nae Haerlem keeren, Vermits dat hy myn ’t huys niet langer magh ontbeeren, Gelijck’er oock met een aen Joris-vaer een quam, Waer in hy wierd versoght, dat hy mijn t’ Amsterdam niet langer op sou houwen: Maer eer hoe liever, ons weer souw na huys toe stouwen.
Wel dat het gantsche rijck dan stracks victorie brandt.
Anna, Wat rijck?
Dat Koninckryck, dat ick met dees myn handt Als Koningin regeer.
waer sijn uw sinnen?
Ik soek myn moeder vast een schoon soon aen te winnen Anna Gewis’lyck sy is sot en al hâer oordeel quyt.
Daer door heb ick myn Ziel van meerder smart bevryt.
Anna Wat tover-kruydt Catryn!
hebt ghy dogh ingesogen?
Een tover-kruyt ’t geen ick ontfingh door bey myn oogen.
Anna Bedaer u togh Catryn.
Vertreck ghy valsche pry!
Anna Geluckigh sijt ghy wis in dees uw sotterny, Nae dien dat ghy daer door hier noch sult blyven mogen En alle daegen sien die welbeminde oogen, Waer van ick in myn Ziel soo diepe wonden draegh, Dat ick alleen om haer dit myn vertreck beklaegh.
Waer sijn myn slaven, en myn swarte Japoneesen?
Anna Ach die soo sot moght sijn hoe luckigh souw hy wesen!
brengh my water op dat ick myn handen wasch.
Anna Hoe woelt haer maelend breyn in die ontstelde kas!
wat of my let, dat ick reets sot ten delen, Haer voorbeeld niet en volgh, en puur voor sot gae spelen, Dewijl dat ick daer in twee saecken schijn te sien; Waer door mijn minnend hart veel voordeel kan geschien: Waer van het eerst’ is, dat het missen van myn sinnen, Voorseker in dit huys my sal een plaets doen winnen, Daer ick haest andersins van hier sal moeten gaen: Het tweed’ is dat ick dus myn brand sal doen verstaen Aen mijn beminde sot, die ick in alle deelen Soo sal gelycken in myn sotte rol te speelen, Dat als men my om hem bespeurt soo dol, en mal Myn Vader mijn gewis met Karel trouwen sal.
Vermits hy, siende ’t quaedt alleen uyt hem geresen Wis door dit huwelijck myn sotheydt sal genesen.
Wel aen dan ick begin: Vaer wel dan myn verstandt, Want daer de Min regeert moet wijsheydt aen een kant.
Hola myn Kamer-maegt!
Waer syt gy, kom van binnen, Anna Wat is ’t gebieden van Mevrouw de Koninginne?
Het is by nae een uur dat ick hier heb gewaght, En niemandt heeft my noch myn morgen-dranck gebraght.
Anna Uw Kamer-joncker sal terstont uw wil volvoeren, Hy staet vast aen den haert een pot met bry te roeren.
Segh dat hy sich wat spoeyt, of dat men inder Yl Sijn rugh wat smeeren sal met ’t handt-vat van een dwijl.
wat wil dit sijn, dat Juffrouw voor ’t bestraffen My in mijn sotterny als nieuwe stof komt schaffen?
Dus volg ick van dees sloor* alleen de sotheyt in, Om dat ick selver volgh de sotheyt van mijn Min, Catr.
’K geloof dat sy de grond verspiedt van mijn gedachten, Dies sal het nodig sijn mijn wat voor haer te waghten?
O groote Koningin!
gints komt een pagie aen, Die u een tydingh brenght uyt ’t Eylandt van de Maen.
Wel light sal het een Bôo van Joncker Karel wesen, Segh dat hy binnen komt, en niet en hoeft te vresen.
spreeckt ghy hier by my van dese vagabond?
Mag ick mijn bruygoms naem niet nemen in mijn mond?
Hoe nu uw Bruygom daer hy aen een aêr getrouwt is?
Getrouwt?
ja togh, met wie?
Dat ’s tydingh die al out is Met my.
en wie heeft u toch ’t saem vereent?
De Paep, Catr.
De papegay geloof ick dat ghy meent.
Wel wat magh dees sottin dogh in haer harsens brouwen?
Meend sy mijn Eghte Man, dan op een nieuw te trouwen?
Rampsaligh dier weet gy met wie ghy spreeckt?
En vreest ghy nogh niet dat uw koningin sigh wreeckt Op uw vermeete tongh?
sa, waer sijn mijn Soldaten?
Ick wil dat men de trom terstont sal roeren laeten En dat men ’t gantsche Heyr soo daedlijk brengh te veldt, Mits ick my wreecken wil van dit uytheemsch geweldt.
En ick wil u terstont de kroonen gaen verpletten.
sal mijn slavin sigh tegen my versetten?
Een bastaert, die de schand maeckt van haer gansch geslaght?
Sa pagie!
Hael my stracks drie Switsers van de waght, Opdat ick haer terstond doe slepen uyt mijn oogen.
Ghy hebt o Koningin!
dwars door uw strot gelogen.
sa wel aen ontfangh dan dees sufflet.
O Varcken!
waght ick sweer, dat ick u dat belet.
Sy veghten.
Joris-vaer.
KOm heer Valerius soo langh eens met my buyten, Op dat ick sie waer uyt dit quaet* gerugt mag spruyten, En daer na sullen wy verhandelen met gemack De saeck daer ghy om komt.
Wel aen dan haest u strack, Want gints sie ick uw night met een sottin aen ’t veghten.
Hoe Anna?
laet los malkanders vleghten, Laet los, en blijf van een: kom hier waer, benje Klaes?
Sa sleept mijn dees sottin terstont eens van de plaes, Die hier mijn goeje night schend Neus, en Mond, en Lokken Wijl sy ontsinnigh is, en meer als dol, wat pocken Beweeght u dat ghy haer niet op gesloten laet?
Kend ghy mijn langer niet, ghy gryse Potentaet?
Wel hoe bent ghy ’t Catrijn?
Ick bent.
Dees dolle Deeren Die noemt sigh Koningin, en om my ’t affronteeren, Soo seyt sy dat sy reets met Karel is getrouwt, Daer yder een noghtans, hem voor mijn Bruygom hout, Gelijck wy inderdaet oock sijn aen een verbonden.
O Hemel?
Anna Night, wat heeft uw brein geschonden?
Ick sweer u Ioris-vaer dees twee sijn beyden sot.
Wat droes?
wel wat is dit wat helpt haer breyn uyt ’t slot?
Wat helscher tooverdranck heeft men haer dan geschoncken?
De Min is tovenaer, het tooverkruyd de loncken, De minnelijcke swier, en schoonheyt van ’t gelaet: En soo ghy weten wilt waer uyt my dit ontstaet, Gaet siet mijn Karel eens, en sijn bevalligheden, En oordeelt dan of ick oock sot ben sonder reden.
Die selfde is het mêe die mijn het breyn verwart, En soo ghy niet gelooft soo sie vry in mijn hart: En opent my dees borst, wiens binnenst is te vresen, Dat door mijn felle brandt alrêe tot asch sal wesen.
Ach vrindt Valerius!
wat ongeluck is dit?
’t Schijnt dat de Min alleen haer hollend breyn besit.
Ick ben de Koningin van ’t Landt der Japonesen, Schoon dat ick voor mijn troon dees stadt heb uytgelesen.
Ick sta soo seer verbaest door dees ontsinde schijn, Dat ick voor vast geloof dat sy betovert sijn.
Dewijl haer dolligheydt is uyt de Min geresen, Soo moet dees tovery niet van de kleynste wesen; Ach vrindt Valerius!
ghy hebt ter quader tijdt Dien karel voor dees twee, hier in mijn huys geleydt.
Wat staen wy droef te sien?
sa sa kom laet ons dansen, Ior.
Waer wil dit henen Sy singen en dansen.
waer benje kokerjansen Met stopmes op je sy.
Haer sotheyt groeyt noch aen: Mijn lieve Nicht wat ’s dit, laet togh dit danssen staen.
Ta, la, la, la, la, liere?
wat vreemde sinnen?
Mijn Night hoe kreeght ghy dit?
Door Karel te beminnen, Verstaet ghy my nogh niet?
Ach Karel is de Man.
’t Is wonder dat een sot dit vuur verwecken kan. Ior.
Nicht Anne!
*                 Dats voor jouw.
*                                           My dunckt dat ’t best sal wesen, Dat ghy haer vast set, en door slaegen laet genesen.
Ick sal soo daedlyck haer doen setten in een kot, Op dat ick haer genees, of maeck noch eens soo sot; En aen haer vader soo van stonden aen gaen schryven, Dat, wyl syn Dochter hier gedwongen is te blyven, Dat het noodsaeckelyck is, dat hy van stonden aen Hier selver eens komt sien hoe dat de saecken staen.
Wat Karel nu belanght die sal ick soo besluyten, Dat uyt syn sotheydt hier geen sotheydt meer sal spruyten.
Soo Karel van dit werck de wetend’ oorsaeck was, Soo was hy sluytens waerd: maer ’k bid u ... Ior.
Ick en pas Hier op uw bidden niet, ick heb genoegh vernomen Wat quaed hy hier verweckt: maer sal hier niemant komen.
Houw Claes, en Marten, houw waer benje kom eens uyt?
Ghy sluyt myn leven selfs, indien ghy Karel sluyt.
Klaesje.
WAt isser Joris-vaer!
dat u soo luyt doet baeren?
Yts dat myn hart en Ziel te lydigh komt beswaren.
Bon jour Iuffrouw Catryn!
wel Tronie stae jy hier?
Soo ghy myn noch niet siet soo opent uw visier.
Hoe nae syn dese twee oock van de maen geslagen?
Indien j’ het weten wilt soo moet j’ het Karel vragen.
Ja, ja, ick merck het wel, sy hebben ’t al gevat.
Ick wil haer soo terstont doen setten in een gat, En met den Doctor noch van daegh gaen Consuleeren, Om, eer hoe liever haer dees sieckte te cureeren.
ô Juffrouw Anna!
wat wil dees Roffiaen?
ô Wysheyt!
hoe geswint is ’t vaeck met u gedaen?
Wat staet ghy meenighmael op byster swacke poten?
Wijl u de minste wind vaeck op uw gat kan stooten; Maer Joris-vaer!
wat droes heeft toch dit vrouw volck in?
Och vrind, ick weet het niet, sy seggen ’t is de min.
komt dat van de min soo doet dit huys vergrooten, Eer dat wy door ’t getal malckaer de deur uytstooten.
Wacht, wacht, ick sweer dat ick haer haest genesen wil: Sa mannen vat haer aen.
Nouw Juffrouw houwje stil.
Wel aen ghy rekel; kom ick sal myn laten vatten.
Ja, ja, ick hebje al, je sult my niet ontspatten.
Houd haer ter degen vast, en leyd haer daedlyck in.
Wel wanneer sult ghy my dan geven myn sottin?
Soo drae als ick dit volck heb in het hock doen steken.
* Anna.
Laet gaen, ghy fiel!
Houd my dat kakebeen Anna.
Ick segh dat Karel is mijn Bruydegom alleen, Catr.
En ick segh dat ghy dat hebt door uw hals gelogen, Want ick, ick ben sijn bruydt.
Voort brengt haer uyt mijn oogen, En geef haer numro drie soo langh tot haer verblijf,* Tot ick in alder haest een brief nae Haerlem schrijf.
Reynoud.
Leonard Rey.
EEr dat wy Leonard!
noch uyt dees stadt vertrecken, Soo dagt my in passant, dit Logement der gecken Eens te besightigen niet ongeraen te sijn Gins sie ick op de plaets, de gecken by ’t dosijn, Van ’t kermis volck omringht haer personagies speelen, Kom trêen wy nader om die vreught met haer te delen.
Maer siet hier komt ons een van ’t huysgesin te moet, Die met een compliment ons op sijn wijs begroet.
Hy nadert om ons een discoursie te vereeren.
MEssieurs, met uw verlof, wat sijt ghy toch voor heeren, En wat komt ghy hier doen?
of komt ghy hier misschien In dit ons Las’rus huys, de sotten eens besien?
Reyn.
Ja, uyt nieuwsgierigheydt, want wy sijn vreemdelingen.
’K loof soo de sotten in jouw landt met bellen gingen, En dat de Weereldt door, de gecken pas als wy Getekent waeren met het Lasarus Liv’ry, Dat de nieuwsgierigheydt van sotten te bekyken Uw niet een voetstap breet had van uw wegh doen wyken, Mits ghy dan weten sout door ’t dagelijxs gedruys, Dat d’ heele Weerelt niet is als een Las’rus-huys: Want noemt my eens een man, die in sijn gansche leven Niet hondert duysenden van sotheen heeft bedreven, En by aldien ghy weet wat dat uw sotheydt is, Soo oordeelt by u selfs, of ick al heel veel mis.
* Reyn.
Ick sweer dat dese vent wel een Propheet magh heten.
Hoe sot ick ben geweest, dat dien ick wel te weten, Doen ick met Isabel mijn Meesters huys ontvlood, En door haer sottigheydt de mynen heb vergroot.
Klaes Doch om u te doen sien, dat maer alleen in ’t binden, Somtydts wat onderscheyd in sotten is te vinden, Schoon niet een mensch op aerd sijn sotheydt kan ontvlien, Soo trêe met my in huys ick sal ’t u laten sien.
Seer wel, wy sullen sien of ’t geen ghy seght sal blycken Klaes Wat nieuws is ’t dat een Geck sijn mackers gaet bekycken TIENDE UYTKOMST.
GHy Heeren!
soo ghy hier dit Godtshuys komt besien, Vergeet soo ’t u belieft geen aelmis aen te bien.
Seer wel Patroon, hoe na sijt ghy Regent hier binnen?
Dat ben ick, tot uw dienst, van veel ontsinde sinnen.
Wel aen, soo ’t u belieft, leydt ons eens om, myn vrint, En toont ons eens, wat slagh van sotten men hier vindt, Wat het gebouw belangt; ’t lyckt, nae ick kan bekyken, Dat het voor armen min gebouwt is dan voor rijcken.
Ick sie een ruyme plaets met boomen fraey beplant, ’K sie alles even schoon, en net naer advenant.
Hoor Vrindt een woortje.
*                                   Wat belieft u?
magh het wesen, Segh my wat Heer dit is; vermits ick uyt sijn wesen, En sijn gestaltenis yts groots vermeen te sien.
Dat weet ick selver niet, hoewel dat ick hem dien, Vermits het geen dagh en is geleden, Dat ick als vreemdelingh ben in sijn dienst getreeden, Wijl hy my by geval, juyst in sijn Herbergh vondt: Maer pas gelyck ghy seght, dat ghy bemercken kondt Dat hy yets groots moet sijn, dat meen ick van gelijcken, Mits hy in al sijn doen, yts ongemeens doet blycken, En anders weet ick niet, dan dat hy inden Haegh Sijn woonplaets houdt, daer wy noch lichtelyck van daegh weerom nae toe vertrecken.
Ick bid u seght my eens, wat slagh hebt ghy van gecken?
En wat voor sottigheyt besit haer harsens meest?
Ick heb’er droevige, ick heb’er bly van geest: ’K heb koopluy,* die van geld, en wissels disponeeren: ’K heb Philosophen, die schier eeuwigh disputeeren; ’K heb Advocaten, en Doctooren, by ’t dosijn, Ick heb poëten, die schier onverdraeg’lyck sijn Met al haer revelen van aght of negen muysen, Met een woordt dit ’s het puyck van alle gecken huysen: Maer onder al dien hoop, al grypje by de gis, Soo tast j’er op niet een die niet verlieft en is.
is het mogelyck, dat in soo sotte sinnen Die goddelycke drift geplaetst souw sijn van ’t minnen?
Daer ick voor desen daght, dat noyt de Liefde viel, Dan in een eedele, en welgebooren ziel.
Indien ghy immer in een meeningh* waert bedrogen, Soo sijt ghy ’t nu myn Heer!
nadien ick het vermogen Soo vreemt vind van de min, dat ick geloof voor wis, Dat buyten hem op aerdt, geen and’re sotheyd is, Want wijl hier in myn huys ick yder een sie vryen, Soo dunckt my heb ick reen te seggen veylig uyt, Dat in de min alleen, sigh alle sotheydt sluyt.
Dus doende, soud ghy mee, wel door die selfde reden Het hof, ja ’t hele Landt, met al haer groote steden, Uytschelden, nae ick hoor, voor sulck een huys als dit?
Wyl over al de min schier yders hart besit.
En waerom niet?
wyl ick, die selfde sottigheden Die oyt de liefde werckt in hooven, en in steden, Hier daeghlycks plegen sie, in een en selfde graet: Want min, is altydt min, en ’t gaet hoe dat het gaet, Het is onmogelyck dat ymandt in het minnen, Hy sy, wie dat hy sy, blyft meester van sijn sinnen.
Soo dat ick noch eens segh, gelyck ick heb geseyt De sotheydt is de min, en min is sottigheydt.
En ick segh, dat den min niet kan in sotte harsens vallen.
En ick segh wederom, ghy kalt wat dat ghy kalt, Dat nimmermeer de min, als inde sotten valt.
Doch om u ’t tegendeel van ’t geen ghy seght te toonen, En hoe de liefde kan in sotte harsens woonen, Soo noodt ick u desen avondt hier Op seker huw’lycks feest, ’t geen hoewel per playsier, Of eer om redenen van ons dus is besteecken, U sal doen blycken, dat de saeck daer wy van spreecken, Aen uw kant vals is, en aen myn sy vast en waer.
Ghy doet my groot vermaeck, en seer veel vrindtschap, maer, Waer speelt dit huwelyck, en tusschen wat personen?
Ick heb Heer dat ghy ’t weet, een broer te Haerlem woonen Die door de koopmanschap, daer hy sijn werck van maeckt, Tot groote rijckdom, en hooghaghtingh is geraeckt, Dees heeft een eenigh kindt, een doghter, die voor desen, Soo om haer rijckdom als bevalligheydt van wesen, Van jonghmans haers gelijck vaeck is ten eght versoght, Hoewel dat noch de min, noyt yts op haer vermoght, Misschien om eynd’lyck dies te swaerder haer te plagen; Dees heeft my in dit huys voor aght, of veertien daegen Wat bygewoont, om het vermaeck van dese stadt Wat te genieten, die sy noyt gesien en had.
Dees by na op het punt van weer nae huys te trecken Komt by geval te sien een van myn grootste gecken, Die, wijl hy wel gemaeckt, van lijf, en leden is, De arme sloof soo treft in haer geheugenis, Dat sy, en verstandt, en sinnen, Op eenen boght verliest, door dese sot te minnen: Ick sluyt haer op, en strax onbied haer vader hier, Die ’k noch van daegh verwaght, en die met geen playsier Gewis sijn eenigh kindt in dese staet sal vinden: Ick hael den Doctor, die in plaets van haer te binden, Haer raedt ’t ontsluyten, en dat men haer vleyen souw, Met haer, aen desen sot te geven door de trouw; Op hoop dat door de vreught, die haer dees schyn sal geven, Haer raserny weerom magh worden uytgedreven; En dit is ’t huwelijck, het geen, hoewel verdight, Van daegh geschien sal, en, ’t geen soo ghy uw gesight Kund waerdigh vinden, u geen kleen vermaeck sal geven.
Geen aengenaemer saeck en sagh ick oyt myn leven, Dies is ’t dat ick met vreught d’aenstaende tydt verwaght, En sal hier toeven selfs, al wast tot middernaght.
Het sal soo laet niet sijn, want w’hebben tijdt genomen, Soo drae myn broeder sleghs sal wesen hier gekomen, ’t Geen in een uur of twee sal wesen nae ick gis, Daerom, wijl dat de tijdt, soo kort op handen is, Soo sal ick om u niet van hier te laeten scheyden, Soo ’t u belieft, terwijl het huys eens door doen leyden.
Ferdinand alleen.
HEt is van daegh een dagh, dat Ick van het kermis-volck hier vrees ontdeckt te sijn: Dies wensch ick in een hol te sitten opgesloten, Dat noyt de minste strael had van de son genoten, Om soo myn vreesend hart ’t ontnemen al haer pijn: Te meer, wijl ick van daegh quanshuys sal bruygom sijn, Gelijck my Joris-vaer versoght heeft dat te wesen, Om Juffrouw Anna van haer sotheydt te genesen, En om haer in de Min, die haer vervoert om my, Quanshuys te vleyen door dees huwlyx veynsery.
TWEEDE UYTKOMST.*Isabella.
ICk kom u soecken, om u veel gelucks te wenschen.
Met yts het geen myn maekt d’onlukigst aller menschen, Leef langh geluckige, dogh trouwelose sot!
Met uw Beminde Bruydt.
Spreeckt ghy uyt ernst, of spot?
Uyt spot?
O neen, geensins wilt dat geloof verbannen: Hoe kan uw huwelyck geschien met Iuffrouw Anne?
Verraeder!
sonder dat sulx is uw wil geweest?
En sonder dat my sulx dat roeren souw den geest?
Hoe is het mogelyck van dese vrouw te spreecken, En van dit huwelyck, uyt sotterny besteecken, Sonder te spotten met de sotheydt van haer breyn?
Ick bid u veynst dan niet versteurt, en gram te sijn, Om ’t geen ghy seer wel weet, sleghs enckel jock te wesen.
In saecken van belangh, en spotte ick noeyt voor desen Veel minder nu, Helaes!
terwyl gy syt getrouwt.
Getrouwt, wat seght ghy?
’K seg ’t geen yder seker houdt.
Hoe kan men trouwen, en daer selver niet van weten?
Het is genoegh dat men uw huw’lyck af kan meten Uyt ’t geen besloten is.
’K beken dat dat besluyt Wel waer is, maer ick bid, hoor toch wat dit beduyt, Dit streckt alleen maer, om haer sotheydt te genesen, Die haer gelyck men seydt op myn verlieft doet wesen, Op hoop door dese vreught, van dees versierde trouw, Men met dees boertery haer quael genesen souw.
’T is my onmog’lyck dit voor jock, of boert te aghten, Nae dien dit jock in ernst verkeert in myn gedaghten.
soo ’t anders is soo wensch ick dat myn hert, Daer nu uw beeld regeert een nest van slangen wert: Soo wensch ick dat de min myn ondergangh magh sweeren, En dat myn rust, en vree, in oorlogh magh verkeeren: Soo wensch ick dat myn hoop verstuyft, verdwynt, verswint Gelijck het lighte kaf voor ’t snorren van de windt.
Soo wensch ick selfs dat ghy, O Son light van myn leven!
De minste strael van gunst noyt op myn Ziel moght geven: Ja dat een onweer van een hollende Orkaen, Het Schip van al myn heyl aen flenteren magh slaen: Ach, kund ghy sulcken een quaed dan van uw slaef geloven?
Meend ghy door eeden dan my myn geloof ’t ontroven?