floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
't is uyt met het verheffen, Den kogel weygerde den Koning aen te treffen.
Nu is de eerestrijt, helaes!
mer my gedaen, Mijn Theodoor geef raet, waer zalmen 't leger slaen?
Na Blanches sterckte toe, dan zijt gy buyten vrezen.
Ick ben by haer niet vry, zeg waer ick vry zal wezen Voor tyrannye, kracht, macht, liefde en gewelt?
Het zwangerend metael dat dondert heel ontstelt.
Braeckt vour ter keelen uyt, zie hoe de kogels jagen Als hagel om ons hooft, gevoelt gy niet de slagen?
ick kan mijn been niet voelen, och!
Voort na de meester toe.
Te laet Ontwijck ick het gevaer, ô droevige ongevallen!
Een heele bolwerck is..... Kar.
Op mijn hooft gevallen.
Zier gy het bloet niet dat langs 't aenzicht nederstroomt.
De vrees maeckt u dus woedende beschroomt.
Mijn heer keer tot u zelfs, en laer dees dulheydt varen.
De zee, hoe zeer ontstelt, raeckt eenmael aen 't bedaren.
Hoe dul?
Van spijt, om dat den Koning u beoogt.
Van hier laf hartige, mijn moedigheydt gedoogt Verwijfde suffers niet, gy kunt wilt gy vertrecken, Ick zal alleen Parijs een stut en vader strecken.
Men klimt de ladders op, men stormt, op!
't is tijt Dat gy benevens my u in her uytterst quijt.
Zy trecken in, ô spijt!
waer moogt gy noch na wachten?
Na krucken om re gaen.
Men hoort in noot geen klachten.
Gewenste eere-strijt geef dat ick zegenprael.
Ick volg al binckend na den dullen Ammirael.
Philippo, Arnoldo.
MYn heer, die gunst had ick alleen van u te wachten.
Zoo 't my geoorloft waer, ick vraegde naer uw klachten.
Gy zijt alleen, door wien men 's Konings gunst verkrijgt.
Den dullen Ammirael, die na zijn adem hijgt, Wil, Wijl by zin'loos is, na raet of reden hooren, Waer door het huwelijck zijns zusters gaet verlooren.
Ten zy den Koning haer de hant houd boven 't hooft.
Mevrouw Louise is van Karel my belooft.
'k Hoop naer mijn trouwdag stil met haer op 't landt te leven.
'k Verhoop mijn heer zal my hier in niet tegenstreven; Veel min verhinderen mijn liefde.
‘Wat ick hoor.
'k Sta verzelt, en heel verwondert, voor Arnoldo my verbaelt, gy hare weêrmin waerdig?
Louise zal noyt wezen zoo lichtvaerdig Dat zy haer Trouw verbreeckt, ick weet dat zy mint een Waer voor uw Adeldom moet zwichten, buyten reên Zou zy als zinneloos met u den Echt aenvaerden.
Den hemel al voor lang haer met een ander paerden.
Ick ben verzeeckert dat zy u niet heeft bezint, Wat zeeckerheydt hebt gy dat u Louise mint?
'k Hoor uyt uw woorden heer, dat gy moet zijn dien minnaer.
Uw hoop is by de Vorst te wezen haer verwinnaer.
Mijn hoop is dar gy my wilt geven trouwe raet.
Wie dat zijn liefde uyt aen and'ren, doet heel quaet.
Een goede kans ginck vaeck door zulck een daet ver looren.
De liefde, als gy weet, is wonder teer van ooren.
Henrick, Philippo, Arnoldo, Prudentio.
VErzel naer het Paleys vrouw Blanche met uw stoet.
Mijn voorneem leyt alzoo, mijn konincklijck gemoet Moet heerschen, en niet zijn van zoo een vrouw gedwongen.
Het is den Koning.
Die vergramt is.
Onbesprongen Mijn mogentheydt regeert.
Blanche zijn gebracht Geboeyt naer het Paleys?
zulx koomt heel onverwacht.
Het geestelijcke recht zal daer een middel vinden.
Nu gy om Blanche zend, ô Koning!
mijn beminde Laet die verzellen voort heer Karels gemalin.
Arnoldo, zeg veel eer een wreede tygerin.
'k Verhoop zijn Majesteyt my zal zijn gunst betoonen, Daer u de Graef van spreekt die is voor my, die schoone Leeft met dees ziel vereent, doch, houdze beyd bewaert, Dan zal den Koning zien, van welck een vroomen aert Philippo is, en wien hy kan van druck ontbinden...... Theodoro, Henrick, Philippo, Arnoldo.
ONtzaghelijcke Vorst, verhoor doch een ontzinde Die 't leven loopt gevaer, ay!
sluyt uw ooren niet, Betoon barmhartigheydt, wijl het de tijt gebiet.
Mijn droeve woorden heer, die zullen u verhalen Hoe Vranckrijx Ammirael heel zinneloos loopt dwalen.
Zijn herssens zijn ontstelt om 't kerckelijck besluyt, Waer door gy Blanche wilt aenvaerden tot uw bruyt.
Een vuur van spijt heeft hem zijn eedel bloet ontsteecken.
Inbeelding hem vervoert, de reden is geweecken, Een Nijl-stroom vliet ter vlucht langs droeve wangen neêr.
Zijn dulheydt kent de Vorst, noch zijne vrouw niet meer.
Al razende ontbloot zijn lichaem, om te springen In de revier, geen mensch dien dullen menich kan dwingen.
Vrouw Blanche, dienaers, noch Louise heeft de macht Die weenende zijn ramp beklagen, laet mijn klacht Beroemde Koning u tot mededoogen manen.
Wat zegt gy Theodoor, is Karel dul?
Uw vanen Die moeten nimmer zijn verwonnen van die geen Die u benijden, dar uw kroon nooyt wert bestreên, Maer kroonen bucken doer; zoo moet den hemel sparen De Fransche Majesteyt, vermeerderen zijn jaren In voorspoet en geluck.
weest zijn toeverlaet, Op dat hy door dit quaet niet stort in arger quaet, Dat hem doen sterven zal, laet goetdoen u verwinnen.
Mijn liefde is re wreet, hier woont een tyger binnen, Ick gun geen reden plaets, noch minder 't beylig recht.
Mijn onrechtvaerdigheydt treet met my in 't gevecht.
Wilt mijn verbolgentheydt niet langer ringelooren, Om uw rechtvaerdige gebeden aen te hooren.
Wat dwingelant heeft oyt zoo goddeloos geplaegt Zijn onderdaen, als ick?
Verdruckt, vertreên, mishaegt.
Geen monsterdier zoo wreet als Henrick, wrede Koning!
Tyran die d' Echt schoffeert, stoot Blanche uyt haer wooning, En onrechtvaerdig u van Karel heeft berooft Het halve leven, zulx deed noyt vroom opperhooft.
Hoe ben ick.
snoode, dus vervremt van mededoogen?
Is dan barmhartigheydt voor eeuwig weghgevloogen?
koom, ken u zelfs: weet dat geluckig is Een die zijn zelfs verwint, laet zulck een erffenis Uw eernaem zijn, zoo zult gy overwinnaers tarten.
Het wijtver maerde Room, met het doorluchtig Sparten, Egypten, en Atheen verstomt staen, deze lof Zal door de vlugge Faem verbreyd zijn, 't Fransche Hof Zal leven, naer dat ick het leven heb verlaten.
Laet ons de liefde dan beminnen, nimmer haten, En volgen 't deugdenspoor, daer deugden ons gebiên.
Zal ick dan Blanche noyt voor mijne oogen zien?
Kan ick vergeeten een die ick niet kan vergeeten?
Hoe werd ick van een golf in liefdes zee gesmeeten.
Dan hier, dan gins, en schock meer dan den Ammirael.
Breng Blanche weér ten Hoof, mijn grootste zegenprael, Wij ick mijn tyranny helthafrig heb verwonnen.
'k Verberg mijn oogen voor haer waerde hemelzonnen.
Zijn zelfs te dwingen valt een Konings hardt te hardt.
Philippo, Arnoldo, Theodoro.
HY scheen mistroostig.
Men vervolg hem, eer de smart Zijn Majesteyt vervoert.
Laet nu mijn raet u raden Gy heeren, goede raet dempt Vorsten ongenade.
Barmbartigbeydt maeckt vaeck tyrannen zacht en goet.
Voorzichtigheydt weckt op het konincklijck gemoet.
Zoo gy zijn driften stut, zal ick dees weldaet loven.
Hy heeft mijn gunst, hoewel hy leven moet verschoven.
De stamme van Valoys behout hier door haer eer.
Gy hebt mijn gunst.
't Is tijt ick weder tot hem keer.
Karel, Leonello, Dionisio.
Die hem vast houden, willende zich zelfs in de Revier verdrincken.
WEêrboud my niet, sta af.
U wederhoudt de reden.
Noch eens, laet my begaen, mijn ziel is niet te vreden Dat Blanche, Leonel, zoo god'loos my verraet.
Het schelmstuck is ontdeckt.
Ick bid u haet Vervloeckte achterdocht.
Zoo hoor my dan mijn vrinden.
Van deze sterckte dorst zy eerloos onderwinden, Om mijne vyanden te geven in de hant De sleutels van mijn eer, 'k heb zelfs gezien mijn schant.
Mijn voorstel zal het u doen zien, en oock gelooven.
Op staende voet?
Zeg stijgt inbeelding niet na boven.
Daer uyt spruyt al mijn ziel, en harts verdriet, Nu dat ick leef berooft van 't Fransche Rijxgebiet.
Den Koning beelt hem in hy Blanche heeft genooten.
Genomen 't waer alzoo?
Dan leef ick heel verstooten, Door dien inbeelding werckt veel wonderheden uyt, Wie dat zijn zelfs een zaeck inbeelt, diens breyn besluyt Een wit waer op verheugr de losse zinnen speelen.
Dat zou, ô eerlijck man!
een eerlijck man verveelen Te volgen het besluyt van ydelbeydt, gy zijt Door uw inbeeldinge te jammerlijck in strijt.
Wie zou hem in den Echt op zulck een gront verbinden?
Want wat oneerlijck is, men nier zal eerlijck vinden.
'k Sta Dionisio daer op te vast gegront.
Te los den Koning schent het heylig trouw verbont.
Ick ben Actéon die de kristalijne leden Beöog van de godin Diana, want ick beden Verwissel in een hart.
Wat dulheydt.
Vrinden hoor, De bonden blaffen al, vervolgen wy het spoor.
Waer wacht gy na verraêrs?
kent gy uw heer nier langer, Die eer mijn broot genoot, gaet gy van boosheyt zwanger, Dat gy vermoorden en verscheuren wilt uw heer?
Ja koom vernielt hem vry, hy bied geen tegenweer.
Houd Leonel dien brack, laet hem u niet ontspringen.
Kan Dionisio de hazewind nier dwingen Die my gebeeten heeft?
Maer waer Zijt gy geweest?
wie brengt u Karel in gevaet?
Weest niet meer zinneloos, ick bid, hoor raet en reden.
Dat zijn die honden die my op het harte treden.
Hoort gyze daer niet weer?
'k val machteloos ter aerd.
Gy zijt geen hart, een mensch.
Waer toe dan dus vervaert?
Toont deze huyt niet klaer mijn oneer en mijn schanden?
Gy zijt verdoolt.
Zoo geeft een spiegel my in handen.
Zy geven hem een spiegel.
Hier hebt gy een.
Voor al bespiegelt u niet lang.
Dus hebben Leonel de vrinden yder wang Gevleyr, en zien ons aen met dubb'le aengezichten, Die om 't genot ten dienst van ons haer steets verplichten, Tot het geluk keert dwars, wiens rat verdraeyt niet, of De vrindschap breeckt den hals.
Met laster wert de lof Te goddeloos bevleckt, ondanckbare verstooten Genooten weldaet, eer uyt gulle gunst genooten.
Louise, Blanche, Karel, Leonello, Dionisio.
ZOud ick den Ammirael wel derven nader treên?
Zijn pijn zou ick daer door vermeerderen.
Hy spiegelt hem, en ziet zijn ongerustig weezen.
Hoe wilt staet zijn gezicht, wie zou daer niet voor vreezen?
'k Zal achter hem eens staen, en zien hoe dat hy ziet.
Den hemel my behoed!
is dit mijn Blanche niet?
Wat zoeckt gy vrinden hier, beweent gy d'ongevallen Daer ick elendige ben deerlijck ingevallen?
Haer schoonheydt is vergaen, zwart is het blancke vel, Wiens tegenspoet mijn hart steets prangt met harts gequel.
Mijn heer, en ziet gy niet dat Blanche hier staet achter?
Wat doet mijn waerde hier?
Mijn trouwe Vranckrijx wachter, Ziet gy hier niet die geen die 't zuyver harrebloet Wil stotren voor haer man, ay!
schep een mannen moet.
Laet mijn stantvastigheydt uw fiere ziel geleyden.
Waer wacht gy Henrick na, om ons van een te scheyden?
Zijn blinde liefde maeckt hem als gy weet verblint.
Dien wreeden is te wreet, boosaerdig en ontzint.
Zijn tyrannye kan den Ammirael niet krencken.
Stantvaste regenstant den Koning zal beschencken Met eenen donderslag van straf heên, dat hy zal Vervloecken zijn verzoeck, wiens naeckend ongeval Zal Karel op de troon van eere doen herleven.
De eer is al voor lang uyt hof en landt verdreven.
Uw bedgenoot beschermt haer waerdigste in noot.
Ick blijf uw borg.
Kan die my vryden voor de doot?
Laet my begaen, ick zie geen uytkomst in mijn rampen, Mijn eer geduurig moet met tegenspoeden kampen.
Theodoro, Leonello, Karel, Dionisio, Blanche, Louise.
MEn heeft, om Karel te doen leven, aengewent Een wonderlijcke zaeck, uw heeren onbekent.
Om het voortloopend quaed in zijne loop te hinderen.
Men ziet de groote brant van 's Konings min verminderen.
Den Koning veynst dat hy Mevrouw Louise wraeckt.
Het Vorstelijck gemoed is in 't gemoed geraeckt.
De hoop is dat het al naer wensch wel uyt zal vallen.
Die met my op de wallen In 't blancke harnas stont, gelijck een vroom soldaet.
Weest welkoom Theodoor, gerrouwe toeverlaet.
Den hemel geve u lang leven, in her stormen.
Toen men veel levenden in lijcken zag hervormen.
Toen zonder stoot of slag, quam niemant uyt den slag Waert gy benevens my geluckig op dien dag.
De kogel die u trof zijt gy daet van genezen?
Ick ga noch wat verminkt, dat wil zoo dra niet wezen.
Zoo veel vermag een strijt, wanneer men strijt om d'eer.
Hoor, luyster.
Neen, het uur van sterven naeckt van veer.
Den Koning zijnde op Louise heel ontsteecken., Roemt op haer schoonheydt, en mijn heer om rond te spreecken, Hy wil voort straffen, die door loosheydt, en door list Hem op uw vroomheydt had te eerloos aengehist.
Her Hof op zijn verzoeck bewilgend, heeft beslooten Dat op dees dag zal zijn, in 't byzijn van veel grooten, Het huwelijx besluyt.
Zoo brouwt verradery Tot schennis van uw eer geen snooder schelmery.
Uw zuster is mijn heer gebietster van zijn leven.
't Geen gy hoort.
De ziel wil my begeven Zal mijn Louise zijn der Franschen Koningin.
Tot voorstant van uw eer gedoog des Konings min.
Weg lichte ydelheydt, inbeeldinge vervaeren.
Het schijnt Louise, dat hy weer raeckt aen 't bedaeren.
Gy hebt dit wel bedacht, wel veynsen is een kunst.
dat gy kost verwerven 's Konings gunst, Zoo leefden wy niet meer gehaet, gevloekt en schuwlijk.
Den hemel!
gun aen u zoo een gewensten huwlijck.
Daer koomt zijn Majesteyt.
Haelt my mijn nachtrock hier.
Den hemel zy gedanckt voor zulck een wijs bestier, Wiens goetheydt weêr herstelt, 't welck scheen te zijn vervlogen.
Den Opperst' wil geen quaet als 't hem verdriet gedogen.
Wat dunckt Louise nu?
Henrick, Philippo, Arnoldo, Theodoro, Leonello, Dionisio, Karel, Blanche, Louise, Prudentio.
WAer zijt gy dapp'ren helt?
Dar ick de voeten kus die Vranckrijk wetten stelt.
Sta op, ô Karel!
ick omhels u als mijn broeder.
Die eer ben ick niet waerd.
Mijn trouwe Rijxbehoeder, 't Is billick datmen deucht met groote staten loont.
Ick heb my voor dit Rijck dienstbaerig steets getoont.
Noyt dacht ick zulck een eer van 's Konings hant t' ontfangen.
Waer voor wy dancken u met ziel en harts verlangen.
Wy zijn geheel verblijd dat gy ons gunt deez' eer Die wy niet waerdig zijn.
De haet duyckt voor u neêr Parijs zal u de naem van godt Augustus geven, Of Alexander zelfs.
Wy, tot den troon verheven, Ontzien geen lasteraer.
Louise hoor mijn klacht.
Wier heeft oyt een slavin des Konings hant verwacht?
Hoe, treet de Vorst tot my?
ick wil hem nader treden.
Hoe praelt mijn vredezon.
't Schijnt Karel is te vreden.
O wonderlijcke list!
Noyt meergehoorde daet.
Hy heeft door deze list 't verstant weêrom, ay laet Louise nu met my het huwelijck aenvaerden.
Mijn Vorst..... Phil.
Mijn heer..... Arn.
Ay hoor!.....
Een woort..... Hen.
'k Hou u in waerde O minnaers!
kan ik u haer geven, neen!
Doch wilt gy dat ick u mijn oordeel zal ontleên, Zoo luystert, dat uw zaeck zal voor noch achter keeren.
Dat zonder ongelijck, zoo zult gy van my leeren Hoe dat een darde gaet met zulck een schoonheyt deur.
Elck oor deel wat hy wil, hier in zoo leyt mijn keur.
Laet Vranckrijx Stedevoogt haer tot zijn bruyt verwerven.
Geef haer den Hartog van Borgonje voor zijn sterven, Zoo mag den nazaet noch regeeren op uw stoel.
Zy is een grooter waerd, hoe, hebt gy geen gevoel?
Wat edele Princes kan by haer evenaeren, Die oyt ten Hoof verscheen.
Zoo red ons uyt beswaeren.
Verschaf een uytkomst Vorst, ons beyder ziels begeer.
Wel aen, buyg voort ter aerd voor mijn Louise neêr.
Eert haer als Koningin, wie derft mijn wil verdoemen?
Wat Prins, of Koning kan op zulck een schoonheyt roemen?
Wie heeft ter weerelt oyt, 't geen ick bestâ, bestaen?
Dees daed zal nimmermeer, schoon ick vergâ, vergaen.
Waer door, die zin'loos was heeft zijn verstant gekregen.
Dat ick uw handen kus.
Den hemel geef u zegen Zoo lang het leven duurt, doorluchte Koningin.
Geluckig is de Vorst die 't gaet naer wensch en zin.
Het Rijk dat bloeyt in vreê, daer 't onheyl is ten ende.
Dees blijdschap doet verheucht de jaren vol elende Vertrecken van ons af, wiens straf heydt viel te straf.
Dus leyt de Eere-strijt de forsse wapens af, Vermits den Ammirael op 't heerlijckst koomt te pralen.
Geen gout, hoe schoon, kan prijs by 's menschen eerprijs halen.
Geluckig die de Strijt om d' Eer volend met vreucht.
Mijn Blanche, gaen wy, wijl heel Vrankrijk is verheucht.
KLUGHT VAN HANS KEYENVRESSER, Zijnde een Hooghduytschen Quacksalver, dewelcke een wonderlijcken Oly getrocken heeft uyt de Aller-Keyen-Key van Amersfoort, om alle Keyen te genesen.
Gerijmt door W. C. van Fockenb.
Medicijnen Doctoor.
T’ AMSTERDAM,                    By Jacob Venckel, Boeckverkooper, in d’oude Lely-straet, in de History-schryver.
Jan een Landtlooper.
Hans Keyenvresser een Hooghduyts Quacksalver.
Tewis een Turfboer.
Klught van de Quacksalver.
Jan alleen uyt, met een Fiool onder sijn arm, al schurckende, en in sijn wambuys vroetende.
ALs een mensch evenwel schrael in de kleeren is en mager in het gelt, Isser wel een schepsel in de werrelt dat hem dan niet en quelt?
De menschen en de boeren zyn ’t niet alleen, daer je soo veel van moet lyen, Maer self, kijck eens, sulcke tandeloose beesten komen je naght en dagh bestryen, En die loopen je het platte lant van je huyt soo elderments plat, Dat een eerlijck mensch niet en weet wat hy eerst sel krauwen, sijn hoofd of sijn gat, En evenwel, wat wil je doen?
Het souw sondt weesen dat j’er j’ op souwt verstooren; Want sy zijn uyt je eygen vleysch en bloedt lichamelijck gebooren.
En daerom heb ickse noch lief, al brengh ick ’er somtijts soo een hondert of ses, ter doot; Want se strecken my dickwils noch tot spijs, in tijt van hongersnoot.
Sie, soo ga ick ’er meê sleepen; en al kraeckense wat, ick denck het sijn korlen van vijgen; En daerom, loof ick, sey de Jeuden Docter lest, toen hy mijn pis sagh, dat ick geen noot had, van de Geelsught te krijgen.
Maer, och lijder!
wat miserie sel me nouw an gaen, in dese schrale tijt!
Want vermits ick hongerigh en sonder gelt ben, soght ick van de morgen noch, tot mijn ontbijt, Soo een koppel of dertigh van mijn vetste, en aldergemeste gasten, Daer ick me seecker te nochtent al te overdadigh in verbraste.
Want nouw ick het wel insie, nouw vindt ick mijn Luysemarckt so kael, Dat ick niet en loof, dat mijn kost verder sal strecken als tot dit Avondtmael.
Want daer ick voor deesen noyt mis pleght te grijpen, in wambuys, of in kleeren, Sie ick wel, dat ick nouw moeyten heb, eer ick een hant vol kan attrappeeren.
Daerom sagh ick mijn self van mijn leven niet in sulcken droeven noot: Want mijn gelt is op, en al mijn wildbraet is sieckelijck, of doot.
Bloedt, wat raedt dan om weer eerlijck aen mijn broodt te raecken?
Voor desen pleght ick met de greepen van mijn vingeren somtijdts noch mijn fortuyn te maken.
Maer sedert dat ick van Miester Hans Ridder van de drie Kruissen geslagen ben, Gaf ik het Ambagt de sack; en terwijl ick op dit Instrument noch wat sagen ken, Heb ick van de noodt een deught gemaeckt, en daer mijn kost mee gesoght, Die ick altijdt wel gevonden heb; Maer, och armen!
in dese leste tocht Heeft het ’er so schrael uyt esien, dat het biget sondt en schandt is; So dat ick bykans begin te twijffelen, of ’er noch gelt in ’t landt is.
Ja wel, wat selt dan noch worden?
beedlen evenwel, daer toe ben ick noch te genereus; En doeje dat al, so hebben je daedlijck de Luysevangers in de neus, En die zijn de Duyvel in specie; Hoe sel dit dan noch af loopen?
Ick sie wel, mijn eerste ambaght sel ick weer moeten anvatten, al souw ick het met de bast bekoopen, Maer evenwel, daer schiet me noch wat anders in de sin: Kon ick een Miester krijgen om te dienen, my dunkt, ick beeld my in, Dat ick dan het hoeckje van mijn ellendt was te booven.
Maer, holla, wat komt daer voor een Schijtvalck aen gestooven?
Hoe giert hy met sijn wiecken, elcke stap is ’er biget ien Wel wat of hier uyt komen sel?
Wel noch heb ick mijn leeven geen grooter Snoeshaen gesien.
Hans Keyenvresser.
Her ausch is grosser Narren, is Pheffer sacken; wo sietst ir nicht wim das hir komt?
Es ist aber dem grossen Hans Keyenvresser, da den ganschen welt von bromt; Keiner hat mich in onsem landt geseen, of had mich also baldt kaemen respectieren, Man in diesem Hoosenkoffen landt wol man mich affrontieren.
Ha, ist keiner der das opreghten respectum personarum hadt.
Jan. Na dat ick hooren kan, is dat een Mof, drie ellen in sijn gat.
Sie biget hoe snuyft hy, daer treckt hy weer aen ’t snacken.
Aber es verdreist mich onder diesem pheffer sacken, Stultorum omnia plena, ont keiner hat hirrnen in den koff.
Daerom brech ich mijner Domicilium also balt oph, Om mich by andre Volchen, ont Natioon, bekant su machen, Ont dem gantschen Artbottem su doen verwondren, om mijner grosser sachen.
Ses jaeren hab ich gedeent sijner Sweetschen Majesteet.
Ont hab in sijnen dienst den qualiteet Medicus ont Soldat met grosser eeren bekleet.
Ich hab im gevolcht in alle sijner Deenscher Orlochen, Waer von ich hondert tausunt redten hab op su pochen.
Jan. Jy praet van pochen, vrundt, dat meen ick ben je wel ewent, Maer broeckschyten is even so veel kunst, en dat meen ick dat je oock wel kent.
Aber drymool hab ich mit diesem hand im das leven behalten, In den Veltslach op Funen.
Ich selbst hab sijner doot weerhalten, Wen sijner Konichlicher Majesteet Alleinich in persoon, jeghen foftseen Deenen streedt.
Aber ich alleinich, hab im durch diesem krachtlichen arm dar ausch getrochen, Want ich ’er teen oder twelf su neder hachten?
dan was wol ich dae von pochen?
Den ganschen welt kan mich Hans Keyenvresser wol.
Jan. Keerel!
kan je keyen vreeten, so krijgh je goet koop je darmen vol.
Aber nar des Konighs erbarmlicher doodt, hab ich dem qualiteet van Soldat ganslich verlassen, Ont allein den Naem, ont Roemteetelen von Medicus angevassen.
Ich hab aber diesem ganschen lant myner konstlicher Cuuren al doen seen: Aber ich ben der Man, der gevonden hab dem Philophischen steen, Ont da mit, hab ick mier dan hondert tausunt menschen geneisen.
Hoe sou men weeten dat hy een Quacksalver, of een Geck was, of hy most sijn selven prysen.
Man ich hab gesworren, in diesem landt yet sonders mijn konst su absondieren, propter ingratitudinem hominum.
Jan. Was het met opsnyen te doen, ick loof hy maekten de aldergeleerste stom.
Ont daerom gae ich mich also balt nar mijner Vatterland conferieren, Daer man mich mier, dan by diesen Hoosenkoffen, sol honorieren.
Jan. Daer gaet hy heen: Maer wat hencker, ben ick oock sleght, Wat let me dat ick dese vent niet en vraegh, of hy my wil aennemen tot sijn kneght?
Misschien dat hy ’et doet, en dan ben ick biget behouwen.
Ick spreeck hem byloo eens aen, al souw het my berouwen.
Hem, hem, mijn Heer.
Win roept daer?
win raest mich an dem kof?
Jan. Ick vroegh je garen een woordtje mijn Heer, als het kon weesen met je verlof.
Spreght fraylich ir kherrel; man halt mich nicht langh steen om den gassen.
Jan. Ick souw je garen gevraeght hebben, of je niet een kneght van van doen had, om U. E. in alle eerbiedigheyt op te passen?
En dan souw ick mijn persoon presenteren, als zijnde tot uw dienst bereyt.
Vrayligh, ich hab eyner von nodten, want ich hab keiner in diesem tzijt.
Daeromb bist du dein dienst gar tijdlich kamen presentieren.
Man ick wiesch nicht, ir Kherrel!
of ir mich wol solst accomodieren.
Jan. Accomodieren?
Biget, trots de beste van het landt; Want daer is niet te doen, met de mondt, of met de handt, Of ick weet het te klaren met behendigheyt, en drolligheyt van swieren.
Gar hupsch; man es is hognottig das ich euch eerst einmool most probieren, Om su seen of ir woorden respondieren mit irren capacciteet.
Jan. Ick ben te vreen, segh maer op, sie eens, of ick het niet te klaren weet.
Erstlich wol ich seen of ir habst gutter gestalte; Ont of ir, wan ir mich volgt hupscher gesten kont behalten, Gar wol dan, volch mich manierlich, ont mach der minen der ich mach.
Jan. Dat sel ick je klaren, dat niemand van sijn leeven sulck een postuurtjen van Callot en sagh.
Sy wandlen het Toneel een reys of twee over.
Mijn zeel das hupsch; der kherrel hat gutter minen.
Jan. Wat dunkt uw Excellentie, ben ick niet een man, die hem reghschapen sel dienen?
Vraijlich, huc usque bene: Man ich wol euch von hupscher kleydren verseen; Ont von tagh, vor den lestenmool, met euch op onsen Theatrum geen; Dar wol ich euch nor einmool tentieren, Ont wan ir mich das selbige wol maght, wol ich euch to mijner Servitorem promovieren.
Jan. Ick ben te vreen: maer me joncker, je moet my eerst wat onderwysen met je lessen.
Das wol ich doen wan mer su hausch syn; lat ons nor geen, om ein weynich su vressen.
Jan. Dat woort heb ick langh verwaght.
Biget, daer spreeckt een engel uyt sijn mondt; Dat sel hem geen kleintje broodt kosten.
Ick sta vast voor een half dosijn pondt.
Tewis alleen.
wat raedt gaet me nouw an?
Och ick ben al mijn leven bedurven!
Wel te recht plag mijn Besje zaelger te seggen, geluckigh syn de Keyertjes die in haer kackstoel zijn esturven.
Want de schaepjes die leven, en sterven, sonder hartseer of verdriet: En as men oudt word, so is het al ellijnde wat men in de worrelt siet.