floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Mevrouw, myn bruid gy hebt heel wysselyk gedaan, Dat gy, het zy gy schoon of leelyk zyt, hebt aan Gehouden 't masques, want zo gy niet kunt bekooren, Noch min verwekken, maar afschuuwlyk zyt gebooren, zo moet gy by myn trouw aan niemand, wie took zy, Uw mislyk aangezigt vertoonen, als aan my, maar zo gy schoon zyt, heb ik reden om te vreezen, Want Vrouwen in 't gemeen zyn niet licht te geneezen Van wispeltuurigheid, zy zyn te broos van aard, Daarom is 't beter dat gy uw schoonheid hebt gespaart Voor my, myn Isabel, want schoone Jonge Vrouwen, Die elk een zien, doen vaak veel mans hun hoofden klouwen.
Ik lach met spotterny, en zou niet gaarne zien Dat my die aardigheid zou van myn vrouw geschien.
Dat is eerst recht galant!
Wie hoorde van zyn leeven oot ongerymder taal?
wat antwoord zal 'k hem geeven?
Bedenk uras, hy wacht.
Don BERtRAN tegen don GARCIAs.
zy antwoord niet Schoonvader, dat is vreemd.
DON BERtRAN de CIGARRAL, DON GARCIAs.
De zedigheid verbied haar dat o!
Met gedult de tong te wederhouwen, te zien en hooren is een groote deugd der vrouwen.
Gewis de vreugd maakt haar verbaast, en stom, om dat Zy trouwen zal een man met zulk een groote schat.
't is tegenwoordig raar net op zyn tyd te spreeken.
Een ieder oordeelt, ik beken 't, naar zyn gebreeken Een ander.
't is dan dat haar geest niet vaardig is, noch dat zy uit de borst durft spreeken?
Neen, dat 's mis.
Het is uit zedigheid, ik heb 't u reets doen hooren.
Myn smoddermuiltje zeg, hebt gy uw spraak verlooren, hoe staat gy zo bedeest?
Zeg op, wat scheelt daar aan?
Verwondering belet de tong geluit te slaan.
Uw raare deugden, die my zuchten doen, ontzetten Zodanig my, dat zy het spreeken my beletten.
Ik kan 't niet zeggen, hoe haar luister myn gemoed geraakt heeft voorziens, en achting daar gevoed En, wyl gy, schoon ik u nooit zag, myn hart kost treffen Door uw beleefde brief, zo kunt gy licht bezeffen, Dat ik, nu ik u zie en hoor, de ontroering van Myn zinnen niet zo haast noch licht verwinnen kan. DON ALVAR tegen GUSMAN.
Hy merkt niet dat zy met hem spot.
Wel zelleweeken!
Hoe aardig en galant weet zy my toe te spreeken!
Zy is geenzins zo slecht als haar de muts wel zit.
Wat dunkt u zuster van een reden zo vol pit?
Zy geeft u antwoord, als een ander u zou geeven Op zulk een taal.
En neef?
DON Digitzed by google YSPEL.
BL DON ALVAR.
Ik hoorde van myn leeven Niet beeter.
Zy verdient daar door van elk de prys.
Zy kan niet leelyk zyn, daar toe is zy te wys.
Want zelden ziet men in een lichchaam vol gebreken Een groote geest of zulk een schrander oordeel steeken.
Ik voel haar schoonheids kragt, helaas!
tot myn verdriet.
't word tyd myn broeder, dat gy haar ontmaskert ziet.
Wel ja, kom aan.
Laat ons eens zien de trekken Van uw gelaat, en of zy kunnen min verwekken.
ISABELLE haar masques af doende.
Wyl gy 't belast, moet ik gehoorzaam zyn.
DON ALVAR tegen Gusman.
Gusman, ach!
GUSMAN tegen don Alvar.
ontstelt gy u?
Wat word myn hart verrukt alleen door haar te aanschouwen, don alvar tegen gusman.
Gusman, ik ben dood, zo zy met hem zal trouwen.
Zy is het, dien ik min, die haar behoudenis en leeven maar alleen aan my verschuldigt is.
HIACINTE tegen Isabelle.
Men heeft u al gezien.
Don Alvar is verleegen, en ontstelt.
DON BERtRAN tegen don Garcias.
Schoonvader wel ter deegen Is u dat werk gelukt.
Ik weet haar weërgaa niet.
door haar gezigt vermeerdert myn verdriet.
DON GARCIAS tegen don Bertran.
De schoonheid die zy heeft is zuiver zonder smetten, geen schynschoon opgesmukt door smeeren of blanketten, DON BERtRAN.
Haar oog is lieffelyk en deftig, naar myn zin.
Haar weezen aangenaam, zy is wel waard myn min.
ik kon van haar een goed exempel haalen, zo ik in vaarzen ooit een schoonheid af wou maalen.
Wat moeijelyker taal!
hebt gy wel Hiacint zyn weergaa ooit gehoort?
Hoor hem, die u bemint.
Ik meen don Alvar, die u toespreekt met zyn oogen, en u zyn min ontdekt, hebt met zyn smart meendoogen.
Don BERtRAN tegen DON ALVAR.
Wel meent gy noch dat zy zo leelyk is besneën?
Ze is zonder wedergaa, en waardig aangebeyen.
Don BERtRAN tegen ISABELLE.
Hoort gy zyn zeggen wel?
Don Alvar kan flatteeren.
DON ALVAR tegen ISABELLE.
Gy zoud, zo gy my koit, het tegendeel verweeren.
Gy schynd my zo volmaakt als 't aangenaamste beeld, Daar al het hemels schoon volkomentlyk in speeld.
Gy hebt een lieflyk oog, en net gevormde leeden, Uw hals en borsjes blank, uw kin is net besneeden, en voor de rest, ik zeg niet veel, hy was wel zot, Die u niet minnen zou, en waard van elk bespot.
Maar doe weer liever voor uw maskes, ik zou dwaalen, Uw langer bloot ziende, in uw schoonheid af te maalen.
'k moet zwygen, want ik vind daar aan geen hoofd of staart.
Een trefflyk compliment!
Hou op, ik ben niet waard Deeze eer en Lof, en geef geen antwoord op een reden, zo netjes gepolyst gepropt vol aardigheeden.
DON BERtRAN, tegen DON GARCIAs.
Ik vind haar aardig en vol geest, gy hebt voorwaar Uw dingen wel gedaan, geen leergeld is aan haar Gespaart, nochtans schynt zy te reev'len en te maalen somtyts, maar dat is niets.
Ei neef wil haar verhaalen Een geestig mingeval, of een geschiedenis, Die wonder Intriguant en vol gevallen is.
Spreekt, digitized by google, phil.
Spreekt tegin Isabelle, haar voorheofd met zyn hand raakende.
Gy zult eens zien wat geeft hy daar besluit van binnen.
Ik kan er morgen wel een Blyspel van verzinnen, Dat in vermaak en kunst de kroon van alle spant, Het welk ik van nu af u tot een liefdens pand Opdraag, begin maar Neef, het zal u niet verveelen.
ISASELLE.
'k geloof 't.
wil my uw bystand meede deelen!
Wel aan dan, ik begin.
Toen laast op 't vlakke veld Het perk voor 't gevecht der stieren was gestelt Een half uur van Madrid, en 't volk met groote hoopen Om deeze stryd te zien naar buiten toe geloopen, Gebeurden 't by geval dat een jona Edel Heer, Een Ridder doolende de velden op en neer, Een schoone Juffer zag, by welkers schoone leeden Geen schoonheid haalen kon, ter zyden afgetreeden, En uit de drang van 't volk gelegen aan de stroom Mancanarez in slaap te rusten aan een boom, hy door dit schoon gezicht verrukt staat stil te loeren Van ver, hy overweegt, en voelt zyn hart beroeren.
Haar weezen dunkt hem groots en heerlyk naar zyn zin, een voorwerp dubbel waard een groote konings min.
Maar dit gepeins wierd hem heel schielyk afgenomen, Dewyl een wreede stier, die hollend was omkoomen, En opgebrooken had den draaiboom, met geweld Vlak op haar aanzet, en zyn hoorens had geveld, Waar door zy zeekerlyk het loeven had verlooren, Zo hem de hemel niet had tot haar hulp beschooren, hy naderde vol moed, en zag de dolle stier Die bulderend toeschoot met zyn oogen vol van vier, zyn woede alleen op hem uitstorten, en verkeeren Van loop, het geen zyn moed en blydschap deet vermeeren, hy wist net op zyn tyd te myden in die nood Zyn eerste heevigheid en een gewisse dood, tot dat hy kans zagom die wreede stier te vellen.
En met den eersten slag hem buiten staat te stellen Van eenig tegenweer.
Denk hoe die schoone zon Ontstelt was toen ter tyd, die naau gelooven kon Dat zy was buiten nood, schoon dat zy voor haar oogen De stier zag leggen, die gelyk had uitgespoogen Zyn leeven met zyn bloed.
hy zag haar van 't gevaar En uitgestaane schrik geheel verbleekt en naar, en, toen zy weer bekwam, de heerelyke trekken Van 't schoone weezen met een dunne wolk bedekken, Van bloozende eerbaarheid, gemengelt onder een met schaamte en vrees, waar door zy hem een Engel scheen.
hoe zeer wierd hy verrukt en opgetoogen!
Toen zy hem dankte met de traanen in haar oogen Voor zyn getrouwe dienst, en zeide dat zyn moed En bystand haar alleen had van de dood behoed, dat zy geen dankbaarheid hem kon naar waarde geeven, dat zy hem schuldig bleef haar welvaart en haar leeven, en 't ook erkennen zou, wat had haar reden klem Op hem!
hoe heerlyk blonk haar geest!
toen zy haar stem Zo lieff'lyk hooren liet, waar door hy van verwinnaar Wierd haar gevangen, en verbleef haar slaaf en minnaar.
Zyn oog getuigde reets hoe t innerlyk gemoed Gevoelde door haar glans de kragt der minnegloed.
Nochtans was zy hier in ondankbaar, en dorst trekken zyn deugd in twyffel met haar naam hem te bedekken.
Zy bleef al eeven hard, hoe zeer hy daarom bad.
Haar uitvlucht was, dat daar te veel gevaar in zat Dat zy onmoogelyk om een geheime reeden, die zy verborg, hem kon haar naam en staat ontleeden, en zo hy haar noch wou verpligten meer en meer Dat hy verzwygen moest vooral zyn winst en eer, En zoeken t pad alleen van glory naar te spooren.
Hy gaf zyn woord, verbond zich heim'lyk haar te hooren En maakte een wet van haar gebod, in 't einde zy nam afscheid en vertrok, en voegde haar weer by Een andre juffer, en liet hem in zyn gedachten, Van zyne nieuwe min geen meerder hoop verwachten, hy zag haar heel ontroert vertrekken, en in 't gaan op hem alleenig haar nieuwsgierige oogen slaan, Zy treedende in de koets zyn naar de Stad gereden, Hy volgde haar van ver met vrugtelooze schreeden, Tot in Madrid, alwaar hy dagelyks vernam, wie dat die schoone was die hy te hulpe kwam?
Terwyle nam een vrind, die vaardig stond te trouwen hem meê by zyne Bruid om t bruiloftsfeest te houwen, maar ach!
wat zwaare slag voor zyn verliefde zin!
Toen hy aldaar vernam het voorwerp van zyn min, En zag de toestel om een ander op te draagen, En te verryken met zyn winst, hy stond verslagen, Benaauwd, en vol van schrik benydende t geluk Zyns medeminnaars, dien hy zyn elende en druk Al zuchtende vertelde in t byzyn van die schoone, En zonder dat hy t wierd gewaar, haar gong vertoonen Hoe dit geval hem trof, zy leek geheel ontdaan.
En hoorde heel beweegt hem met ontroering aan, Maar zy bleef hoopeloos en wist geen weg te vinden, Om die besloote trouw en huuwlyksknoop te ontbinden, Ten zy, zy overstolpt van druk haar overgaf Aan wanhoop, en door list ontgong die wreede straf!
Nu oordeel uit t verhaal van t leet dat hy moet draagen, Of wel een minnaar ooit was meerder te bekalagen.
'k beklaag haar alle by, en twyffel wie van haar, het ongelukkigste is, in dit bedroeft gevaar?
Een edel hart vord door het weldoen meest bewoogen, Waar door hy heim'lyk zich verbind, met voor haar oogen Te houden zyn waardy, die hem een voorspraak is, En steeds trouw voor hem pleit, en by de erkentenis Een weinig liefde voegd, die lichtelyk verborgen blyft onder deeze mom, dus loopt men zonder zorgen De zoete liefdensdwang van zelver te gemoet, Die s' winnaars byzyn meer en meer ontvonken doet.
Ja, 't is onmooglyk naar die weldaad te bewaaren, Haar hart, en hem alleen haar achting te openbaaren.
Dies is het ongeluk van deeze juffer groot, Want zy mist zeekerlyk haar lief in deeze nood, En tot vermeerdring van haar ramb en droeve dagen, word zy het voorwerp van haar af keer opgedraagen, don alvar.
Zo hy gelooven dorst, Mevrouw, dat in dit groot verdriet hy glory vinden zou?
Zo hy door groote dienst wist in haar gunst te koomen, en zy hem waardig kent, zo heeft hy niet te schroomen Voor eenig ongeval, wyl zy met weërmin tracht, zyn dienst te erkennen en bekwaamer tyd afwacht.
Vind gy hem midderwyl niet waardig te beklaagen?
O ja, 't valt zwaar zyn leet te ontveinzen, en te draagen.
DON AÉVAR.
Zo gy in diergelyke elende zulk een pyn Gevoelde, zoud ge uw Lief of voor of tegen zyn?
Wat ik zou zyn?
ik zou hem met myn klagten Tot loon van zyne min vereeren, en verzachten Zyn smart, ja zo het vry stond aan myn keur, ik zou.
Vervolg Mevrouw.
Myn hart hem geeven en myn trouw.
Dan was by zyne vreugd geen blydschap te evenaaren.
Als hy dat groot gel DON BERtRAN.
Al zachjes Neef, laat vaaren Die grillen, 't gaat te hoog.
een beetje lager toon.
welk een slimme feeks!
zy spreekt wel duivels schoon, en is zo fyn als rag, doortrapt in minnestreeken.
Ik antwoord zonder arg, en ben oprecht in 't spreeken.
gy weet meer als een huismans hen, naar 'kgis, maar vel voorzeker en gewis Praat wat gy wilt Bedriegik my, zo hy geen meerder vodderyen U zal verhalen, om daar door u te verblyen.
Ik heb op uw bevel vertelt die vryery.
En zy is een klappy.
Gy zyt een kakelaar, Maar by myn trouw ik zal die pas haar wel verzetten, Ik wil haar wat van lucht veranderen, en letten Of ze in Toledo niet dat kallen laaten zal, Nu ik haar Bruigom ben.
Hoor mooije Meisjes, al Voor dag en daau zult gy, zo 't weezen kan, op morgen Uw spillen pakken, ik wil hier niet langer borgen Noch iyspel.
Noch blyven, ik heb haast.
Op zyn eigen haart te vryen kost veel min, en is veel meerder waard.
Gy hebt ons maar het uur van uw vertrek te zeggen.
Al naar het my gevalt.
Een iegelyk kan leggen zyn kleedren op zyn bed, om vaardig by der hand te zyn, zo ras ik wil van hier vertrekken, want Die niet gereet is, die zal blyven en betaalen De kosten, ik wil hier om niemand langer draalen.
Ik zal op morgen met u naar Toledo, Heer, vertrekken, om een ooggetuig te zyn, zo zeer Deel ik in uw belang.
Die moeite is maar verlooren.
Ik weęt de weg wel.
Maar, wil u niet verstooren.
Ik geef u eers genoeg... donbert.
Dat is my lief, heel goed.
Gy kunt my heden dat niet weigeren, gy moet Aan my vergunnen die.... donbert.
Aan u, die ik myn leeven Nooit zag, of kon, geensints, gymoet my dat vergeeven.
Uw Vader Heer hiel veel van my, ik was zyn vriend, hy achte my zeer veel.
DON DERTRAN.
Was hy met u gedient?
hy kon, wie dat hy wou, verzoeken, Toen hy de Bruigom was, gy zult my zo niet doeken, Ook zyn de tyden nu verandert, als gy ziet, Voorzie urelders, ga uw haaring braad hier niet.
DON BERtRAN de CIGARRAL, DON FELIX tegen MENDOZE, wie heeft ooit grooter dwaas als deeze vent vernomen?
MENDOZE tegen DON FELIX.
'k zou die verbruide gek doen van de Drommel droomen.
vrees niet dat ik u volgen zal.
Verschyn vry nimmer weêr voor my, ik zal niet droevig zyn.
DON GARCIAS, DON BERtRAN, DON ALVAR, ISABELLE, LEONOORE, HIACINTE, GUSMAN.
emakk'lyk zouden drie van zulke gasten maaken Dat my de beurs berooit, en 't geld haast op zou raaken.
Ik heb den draai daar van.
Hoe drommels net bedocht!
Wist hy zich, hier by ons te voegen?
en verzocht hem zelfs op 't bruiloftsfeest, om braaf met ons te brassen?
Hy dacht de man is myn, k zal op den haspel passen.
De voorbaad kan geen kwaad, ja tog, wel overleit!
Vond hy zyn Meester niet, die hem met gaauwigheid Dit net te ontdraajen wist, maar stellen wy tot morgen Dit uit.
het word vast laat, laat ons wat anders zorgen, En zien wy eens myn lief, wat spys de waard heeft klaar Gemaakt, en of t al is gereet, en klaar.
Voorwaar Myn maag begint my al te jeuken, kom wy zullen iets zoeken dat ons smaakt, en braas de darmen vullen.
Hy geeft haar de hand zonder handschoen.
Isabel haar hand te rug trekkende.
't is een weinig schurft, ik zal dat wel verdryven, dat 's maar een bagatel, met dagelyks te vryven vyf maal van myn zalf, ik maak ze zelfs, zy is Zeer goed, en kost my niets, en als by erffenis My aanbestorven, want al in myn jonge jaaren Voorzag myn Vader my daar van, men kan ze spaaren ja Voor onze kinderen zo duurzaam is zy het.
„digitized by google blyspel.
Het is een vaste wet van ons geslacht, die na te houden, want men zou als bastaard hem verzaaken, die deeze zalf ontbrak, en niet had leeren maaken.
Myn Moeder, oomen, en myn moejen, ja zo wyd Als ons geslacht zig rekt, zyn heel galant altyd Geweest.
Dan dient zy om uw adel te verklaaren?
Ik kan niet meer, zo hy noch langer voort zal vaaren.
Gy hebt gelyk myn schoone, ik vat de kneep, wel aan, laat ons eerst sterken t hart, en dan wat slaapen gaan.
DON ALVAR, GUSMAN.
Waar zou men van een zot ooit grooter dwaasheid vinden?
Men moet hem, zo hy niet haast betert laaten binden.
Maar met verwondering zie ik u aan Myn Heer, gy zucht.
verwonder u niet meer.
Ik sterf voor Isabel, en 't hart in slaassche banden Verrukt... GUSMAN.
Gy zei my reets dat gy door uwe handen Haar leven redde en verloste van gevaar En ik gis al te wel dat dit geval zo zwaar.... DON ALVAR.
Dat is de bronaar van al t kwaad en ongelukken, die myn verliefde ziel zo pynigen en drukken.
Ik heb de dood ontmoet ter plaats daar ik het veld hiel Gusman, en u dit bedroefd geval vertelt, dat ik tot heden toe met veel onnutte zorgen Voor u en ieder een gehouden had verborgen.
Ik wierd daar toe verzocht, en kon 't niet afslaan, neen.
Ik ben daar zo te heusch en reedelyk.
C5r, p.
3009 edt. DON BERtRAN de CIGARRAL, GUSMAN.
Ik meen dat don Bertran indien hy wist wat hier geschieden, die potzen u wel zou verleeren, en verbieden, en juffer Leonoor op deeze lucht noch meer zou vallen van haar zelfs, want zy bemint u Heer, uw blanke vel en schoon gelaat kan haar behaagen, maar gy blyft omtrent haar onverschillend draagen.
De Zuster van een gek, zo klein van geest, en zwaar van lyf, wie zou daar mee gedient zyn?
maar Zy sprak u flus.
Ja, zy beval my u te zeggen, Dat zy van deeze nacht haar smart u voor wou leggen, dat zy haar Kamerdeur maar hallef toe zou doen, En u verwachten zou, zo ras gy zoud vermoen Dat don Bertran gerust en vast in slaap zou weezen, Zy wil u vrindschap doen, en uwe smart genezen, Verzuim geen kans, die u haar groote gunst belooft.
Zwyg van haar stil, ik heb wat anders in myn hoofd.
Ik bemin.
Wat noch?
wat lyden Komt verder uw gemoed in wendig meer bestryden?
Noch een veel grooter kwaad.
Ik ben jalours.
Alreê jalours?
van wie myn Heer!
Die Edelman, die mee wou naar Toledo met ons reizen, doet my schroomen.
Hy is hier niet vergeefs en zondar reen gekoomen, maar voelt gewis met my dezelve minnepyp, hy mint mee Isabel, en volgt haar, en 't kan zyn dat hy verwinnaar is, en wist haar hart te raaken.
Digitized by google ach!
Bly s e l. ach!
Gusman is het zo?
wat kan myn min dan maaken?
Ik zal gemakkelyk daar achter koomen, Heer Daar is een zeeker knegt, die ik geloof, dat zeer Bekwaam is, om naar wensch ons een geheim te zeggen.
Hy zal my dat wel klaar, en netjes uit gaan leggen.
Ik moet van avond hem de pols eens tasten gaan.
DONALVAR.
Spreek hem, wy zullen ons daar na ter deeg beraan.
Ja, zeg ik u, vrees niet.
ik heb zyn knegt gesprooken, Wy hebben samen zo met drinken als met rooken Den avond doorgebragt, hy heeft my wyd en breed, Al drinkende naar wensch de gantsche zaak ontleed, dat langer als een Jaar Don Felix zyne zinnen Gevest had om het hart van Isabel te winnen, En haar zyn min ontdekt, dog vruchteloos, wyl zy tot nu toe geen gehoor sloeg aan zyn vleyery, dat hy wanhoopig en jalours hiier was gekomen, Om dat hy van een kenegt de tyding had vernomen Dat haar Don Garcias heel stil uit trouwen won Aan Don Bertran, en hier deeze Echt voltrekken zou.
Maar al het geen hy doet kan hem geen voordeel geven, bemin haar zonder schroom, hy kan u niet weerstreeven, noch eenig hinder doen, al houd gy hem verdacht.
Zyn klagen acht zy niet, zy haat hem, en zy lacht met zyne liefde, gy kunt uw geluk voortzetten.
Zyn byzyn zal myn min steets hind'ren, en beletten.
Naar thans de zaaken staan, bevind ik, dat gymeer voordigitized by google DON BERtRAN de CIGARRAL.
Voor don Bertran als hem te vreezen hebt, myn Heer Wacht maar dat hy de pas u niet verzet, zo morgen Het Huwlyk voortgaat, en hy haar trouwt?
Dwaaze zorgen.
Meent gy dat Isabel gewillig toestaan zal Deeze echt?
GUSMAN Ik zeg, uit vrees voor liegen, niemendal.
Maar 't is al middernacht, en elk leid hier te rusten, En is in vaste slaap bedien u naar uw lusten Van die gelegenheid en diepe rust, tracht haar Te spreeken.
Ik kom hier met dit besluit.
zie daar is haar vertrek.
klop aan de deur vry zonder schroomen, GUSMAN.
Ja, ik heb alles wel vernoomen, En naarstiglyk bespied uit vrees voor zwaarigheid, Door last van Don Bertran is dit vertrek bereid Voor Isabel, hy heeftom dicht by haar te weezen De naaste kamer tot zyn rustplaats uitgeleezen.
Kan ik dan daar gerust aankloppen?
Maar zo hy wakker wierd op dit gerucht?
Wat zyt gy bloo!
Klop onbeschroomt maar aan, daar is niet aan gelegen.
Maar zacht, ik hoor geluit, daar komt ons iemand tegen De deur gaat op.
zien wy wie dat het is.
Verschuilen wy ons dan alhier.
ISABELLE, HIACINTE, DON ALVAR, GUSMAN ter zyden.
Neen, neen, ik wil niet meer het noodigste vertraagen.
Gaan wy, myn vader zien, en wat hy voor mag draagen... hiacinte.
Maar wacht ten minste tot... ISABELLE.
Wat wild gy, dat ik wacht Zo lang tot al myn hoop ten onder is gebracht?
Dat morgen weer op nieuws de Bruigom, die 'k moet haaten, my roost de vryheid om voor Vader uit te laaten Myn klachten, en hem te beweegen, dat hy niet Dit huw'lyk voort laat gaan tot myn bederf, en ziet My, die hy 't leeven gaf, voor hem wanhoopig sneeven.
Ik wil uw zin doen, en uw voorstel niet weerstreeven, gy moogt op myne trouw volkomen zyn gerust, Maar ons is zyn vertrek en rustplaats onbewust, Waar zoeken wy hem hier?
Waar zullen wy hem vinden?
Moet dan een weinig goed myn Vader zo verblinden, Dat deeze snoode klip al zyn gezicht verdoost En zulk veracht vergist zyn reden sinet en rooft.
O tegenstrydiglot!
Maar zonder meer te denken, Laat ons 't verzochte loon aan die het waard is schenken, En doenwe een rechte keur die niemand laaken kan, Indien men moet van daag beminnen, en een man Verkiezen, wat zeg ik!
't zou weezen Een misdaad en een kwaad dat nooit was te geneezen, zo ik met achting maar alleen hetaalen wou Zo groot een minnevlam en klaar gebleeken trouw.
Laat ons voor Don Alvar alleen behouden 't leeven, en zo hy recht bemind hem nimmermeer begeeven, maar blyven tot de dood getrouw.
GUSMAN tegen don Alvar, ter zyden.
'k hoor, gy hebt, naar 'k hoor, een kleintje aan deeze koek uw deel.
DON ALVAR ter zyden.
Stil Gusman, stoor haer niet.
Isabel tegen hiacinte.
Wy zyn verspied.
Ik heb my zelfs verraaden, En myne liefde ontdekt, ach!
DON ALVAR voor den dag komende, tegen Isabelle.
't Kan niet schaaden, mevrouw, zyt niet bevreest, het is don Alvar.
Ja, hoor een rampzaalig minnaar, die Uw mind, en moet de straf van t stuurs geval verdraagen, dat onophoudlyk hem vervolgt, maar in die plaagen En grootste druk nochtans vreugd en verlichting vind, als hy u zeggen mag dat hy u trouw bemind, En nooit een ander zal in uwe plaats verkiezen, hoewel hy voor altyd u moet in t kort verliezen.
Die kranke toeverlaat in zulk een ongenucht, zal u voor 't allermeest niets kosten dan een zucht.
't is eindlyk uit met veinzen en verbergen, mevrouw, myn liefde is al te zuiver om te tergen.
Die zonder hoope kwynt mag wel zyn ongeneugt Verklaaren buiten schroom.
Ja de allerstrengste deugd Zou daar niet teegen zyn, noch hem dit wederhouwen.
Door welk gevallig lot kwam ik u eerst te ganschouwen, en wierd gy my bekend!
ik zag u, maar, o smart!
Ik miste u daadlyk weer, en midlerwyl myn hart Bleef heimelyk geboeit, in uwe liefde leeven, en nu k u wedervind moet ie u weer begeeven.
Wangunstige fortuin!
hoe lang zal ik uw haat Een doelwit zyn, zult gy steeds blyven onverzaad, van plaagen, zal ik nooit tot meely u verwelken?
D by goe ach!
L. ach!
moet ik dan ten roof aan zo veel ramp verstrekken.
Beklaag u heden niet van t lot, zyt moedig, laat Een ongelukkige beklagen zynen staat, ik zal voor u niet meer verbergen noch verzaaken, Dat uwe liefde my kon aan het harte raaken, Dewyl gy t hebt gehoord, en dat ukenbaar is Myn uiterste besluit door die bekentenis Die my verleegen en beschaamt maakt, staak uw klaagen Om dit gewaand verlies, ik hang van t welbehaagen Myns Vaders geenzints af zo ver, dat ik met lust zou luist'ren naar een plicht, zo doodlyk voor myn rust, En laaten my tot een gehaate liefde dwingen.
Ik weet wel middel om die dwing'landyte ontspringen, al moest ik lyden een oneindigleed.
Maar ik Ontdekte klaar in dit rampzalig oogenblik, waarom gy my verliest, en ik u met begeeven.
Gy zy op 't Leonoor verlieft, zy is uw leeven, en lust alleen, ik kan niets winnen op een hart, dat al bereids is in een anders min verward, En dat de wet ontfangt van een veel eelder winnaar.
DON KLVAR.
Vaar voort, mevrouw, vaar voort, beproef, en toets uw min. Verdenk vry zyne trouw, plaag hem met jalouzy, naar, die in uw ziele voert volkomen heerschappy.
Van waar komt dan dit kwaad vermoeden opgereezen, als ik een huuwlyk breek, voor u alleen te vreezen?
Voor my alleen?
geenzints.
Dou Felix bid u aan.
Ik schuuw en haat hem.
Wat kan hy u teegenstaan?
Wiers liefde ik altyd hoonde, En wat kan Leonoor?
En met afkeerigheid alleen naar waarde soonde.
Gy mint my dan?
DON ALVAB.
Myn min is zonder weederga.
Mogt ik my van uw min zo veel belooven?
ISA¬ Digitized by google 47 48 DON BERtRAN de CIGARRAL, isabel.
Ja, ik min u, maar men moet beletten.... gusman.
Staak uw reden, men opent daar een deur.
Tree binnen.
ISABELLE Don Alvar tegen houdende, die mee binnen gaan won.
Gy meeden?
Zo men hem hier in de nacht Wat zoumen denken, zag waaren?