floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
En Spio zoo zy meend' had vast en goe beloft, Gingh daer op t' zeil en heeft haer waerde eer versloft.
En nu zy is met Kindt, laet haer Palemon kijken; Verlaet het Veldt, gaet t' Scheep na andere Landen wijken.
Maer watte valscheidt dat ook inde Herders speelt!
't Is wonder dat het noch den Hemel niet verveelt.
De valscheidt Herderin leeft dik aen beide zijden: Ik kan een Herder, die een zeeker Nymphje vrijden, Zy zwoeren trou in 't laetst met penningh, mondt en hant, En ondertusschen trekt de Harder uit het Landt, Op haer verzoek.
Doch als hy weder was gekomen, Heeft hy zijn gang' eerst na zijn Vryster toegenomen, En vindt, zoo haest hy komt, een ander Man by haer, Dien zy getrouwt had, eer deez' weer gekomen waer.
En noch ken ik ook eenen, Die mede wou vereenen; Hy brenght het ook zoo veer, dat hy haer ondertrouwt, Doch 't lijkt, dat naderhandt haer deze koop berouwt; Maer weet geen raedt, hoe zy hier zal ontslagen raeken, Dies looftz' een ander, en laet haer met Kinde maeken, En zeidt het d' eerste hoe het staet.
Hy scheldtze quijt, En zy is bly dat zy zoo van hem is bevrijt.
Ha Goden, ziet ghy dit, en dat met goede oogen!
De straf komt op zijn tijdt.
Maer zoud gy nu wel mogẽ Gaen uit het Veldt, want ziet, den avondt die valt neêr.
Ia hoop ik, want ons huis is nu noch niet te veer.
Ik zal u onderstutten, En zoo veel pijns beschutten, Dat u deez korte gang' Zal vallen niet te bang.
ZUlt ghy dan nimmermeer goe reden plaetze geven, Zult ghy gestadigh van halsterkheidt zijn gedreven?
Amyntas wel hoe dat, is dit halsterrikheidt, Wanneer ik doe het geen my goede reden zeidt?
Neen gy gebruikt geen reên: want bruikte gy goe reden, Ghy zoudt u in den Echt met deez' of die besteden.
Wat strijdt meer tegens reên, als dat zoo braven Maeghdt, Als ghy, die ieder een op 't alderhooghst behaeght, Zou sterven, zonder aen de menschen na te laten Veel spruitjes.
Hoort ghy Nymph u zelver zoo te haten, Dat ghy u sterf' lijk maekt, daer ghy door paringh kent Doen duiren uw' geslacht tot aen des wereldts endt?
Amyntas neen, zoo niet, voorttelingh van geslachten Bestaet alleenighlijk niet inder menschen machten.
't Is waer, maer d' Hemel wil, dat ghy in echtingh leeft, Dan is het zeeker dat hy u voorttelingh geeft.
Dat dit den Hemel wil dat meught gy haer wijs maeken, Die garen was getrouwt.
Maer dat hy dit zou laeken, Gelooft gy immers niet.
Zo d' Hemel 't laekt noch prijst Zoo doe ik 't gene dan dat my mijn neigingh wijst.
Deez' wijst my niet te trouwen, Maer my alleen te houwen.
De eenigheidt is vry; De echt vol slaverny.
Dat u uw' neigingh wijst?
wie heeft ooit hooren zeggen, Dat afkeer van vermengingh ken in Meisjes leggen?
Maer waerde Herderin Ey wat beeldt ghy u in, Dat ghy my wijs zoud maeken, Dat uw' natuer zoud raeken Zoo killigh zonder trek; Neen Nymph 't gemeen gebrek, De zoete lust tot paringh, De porringh tot vergaringh, Speelt zeeker ook in u, En z' is van niemand schu; Maer eent zeght ghy is vryheidt, Daer d' echt vol slaverny leidt.
Ey Daphne hoe verkeert Wort dit van u beweert.
Ten waer ghy zeggen woud, dat Princen ende Graven Wel heerschen, maer nochtans door hare heerschingh slaven, En dienen haer gemeent, en derven hare lust, Alleenighlijken om der onderdanen rust.
Zoo meen ik 't niet.
Zo kent gy d' Echt niet vergelijken By slaverny, maer moet met heerschingh haer verrijken.
Ghy Meisjes leeftge niet Nu stadigh na 't gebiet Van Vaders, Vooghden, Oomen, Die uwe doenten toomen?
Wiens woorden, ja wiens oogh By uw' lui wordt zoo hoogh Geacht, en opgenomen, Dat ghy op 't hoogst zoud schromen Te doen ja denken iet, 't Geen haer gezicht, verbiedt, En in deez' slavernyen Schijnt gy u te verblyen.
Amyntas inde Steên Wordt zoo een doent geleên; Maer hier in vrye velden Ons niemandt zoo beknelde?
Nu wat belanght den Echt, die is een Keizers macht, Zoo ghy die niet na grootheidt maer vernoegingh acht: Zijn staf zweit over al, en doet zijn onderdanen Tot vreed', tot billikheidt, tot alle deught vermanen, Zoo zouden wy dan ook zo zegh ik Nymph, dat wy alsdan ook zouden Vry zweien onze staf, indien wy t' zamen Trouwden, Niet over Landt en Steên maer zoete Kinder-schaer; Die ons den Hemel zou verlenen na 't gepaer, En over onze kud de dicht bewolde rammen, Ons oyen en daer by de dartel jonge lammen.
Ik neem, ik stondt dit toe: Zeght eensjes Herder, hoe Zoud ghy daer uit beweren, Dat ik dan zou begeren Te trouwen, en met u?
Ha Nymph behoort ghy schu Te zijn dan van die gene, Wiens min meest is verschenen: Ik heb nu langen tijdt gevrijt, Want zedert ik gescheiden Om u ben uit de weiden, Waer in ik ben geteelt, Heeft my geen moeit verveelt, Die ik om u bestede, Wat ik om u ook dede.
Amyntas dat 's my leet, En nochtans Herder weet Ghy, hoe ik menighmalen U dit ook gink verhalen, Hoe dik heb ik gezeidt, Amyntas, 'k bid u, scheit, Ghy doet verlooren werken; Ghy zult geen weêrmin merken; Uw' moeiten is om niet, Dus bid ik Herder schiet My op, wilt zoo een vryen, Waer meê gy meught bedyen.
Ja Herderin ik ziet Wel, waerom of ghy vliet, Daer is een ander, die uw' neigingh heeft bekomen; Ik heb daer menighmael wel achtingh op genomen, Doch 'k wou 't zoo niet verstaen.
En zeeker Coridon, Die is onwaerdigh, dat hy uwe neigingh won.
De dagh kost noch wel naeken, Dat ghy de tijdt zoud laeken Met groot ja herten leet, Die g'aen hem hebt besteet.
Wanneer zijn klein verstandt aen ieder een zal blijken, Zijn onbeschofte tongh u dapper deur zal strijken, En hy zich van uw' min zal roemen over al.
Het moeit my waerde Nymph: ik zie, ik zie uw val En of g' hem schoon bequaemt zoo moogt ghy d'uur beklagen, Waer op ghy inde echt te zamen zijt verdragen.
Ach wat ellendigheidt Was dan voor u bereidt.
My dunkt Amyntas gy meugt Coridon niet lyen.
Zoo zoud gy meê doen, zoo ghy voor uw' naem woudt stryen; Maer wat u iemand zeidt van 't geen men hoort en ziet, Ghy slaet het inde windt, en acht zijn praten niet.
Neen Coridon die zal u inden wegh niet wezen.
Zoo heb ik Herderin dan niemand meer te vreezen, Ghy hielt van Tyter veel: en deze Tyter heeft Nu al een ander, waer hy meê in vreughde leeft.
Zy kleurt, hier heb ik nu 't geheim van haer gepeinzen; Doch of ik 't niet en zagh, zal ik mijn nochtans veinzen.
Wat zegt gy Herder?
'k Zeg doe ik in 't schaekerveldt Was, vondt ik Tyter met een Herderin verzelt: Zoo schoonen Herderin, als ooit de Zon beschoude, Hy zelver zeid my, hoe het was zijn ondertroude, De Nymph bekenden 't ook; dies vraeghden ik terstond, Of hy dit veldt en u zoo licht verlaten kond'?
Och ja zeid hy, en als ik Daphne weder noemde, Doen lachten hy heel scheets, waer op hy daet'lijk roemde Van al de schoonigheidt, die d' Hemel had geplant In zijn beliefde Bruidt, die hy had aen de handt, Daphne.
Ja Tyter zoo getrouwt, en dat hier niet te weten; Kan hy zoo licht'lijk zijn geboortens plaets vergeten.
Ha Goden kan een mensch verand'ren zoo van keur, Dat hy geboortens plaets verlaet en kiest daer veur Een ander veldt!
dat 's vreemt.
Maer die zoo licht van zinnen Is, g'lijk als Tyter doet, kan licht dat werk beginnen, Daphne.
Amyntas kom dit in, De naeste wegh, ik vin My zelver moe gewandelt.
Neen zeeker 't is noch vroeg, En ik heb niet genoegh Noch van mijn min gehandelt.
Kom gaen wy evenwel.
Wel Nymphje wel, ik stel My aen na uw' behagen Waer na ik my wil dragen.
Wijze: Verdwaelde Koninginne.
Mopsus.
HOe langh zal waerde Phyllis Uw' wreede wrevel duren, Daer ghy weet wat mijn wil is?
Hoe langh zal ik de uren Mijns jonge jeughts Vol ongeneughts Deurbrengen, en vol klagen Mijn droeffenis Ha Nymphjen!
is Niet langer om te dragen?
Zal ik des daeghs wat eten, De spijs wast in mijn tanden, Den nacht wordt staegh versleten In wenen.
Als uw' banden Meest knellen, dan Zoo vliegh ik van Mijn bed en uit mijn deuren, En roep en zucht, Dat d' heele lucht Van bangigheidt wil scheuren.
Ey ziet de wilde baren Weergalmen van mijn stenen, De Boomen ook verklaren De oorzaek van mijn wenen: Het gantsche Veldt Is heel ontstelt Om my, de graesjes schreien Als ik by nacht Mijn nare klaght Laet tot de wolken waeien.
Als ik in 't flikk'righ dagen Zit aen ons klare stroomen, De Goôn om hulp te vragen, Zie ik de Visjes komen Meê-doogend' met Het geen my let Om hoogh op 't Water spelen, t' Wijl 't pluimgediert Vast tiereliert, En zoekt mijn pijn te strelen.
Mijn brak bedoude oogen, Die konnen alle Dieren Bewegen tot meê-doogen, Maer u daer niet toe stieren; Ja klaght noch smert En kan uw hert Noch stalen boezem snyen, Noch AEtnaas brandt Uw' ingewandt Van 't killigh Ys bevryen.
Denkt Phyllis om de Goden, Denkt Phyllis om de wraeken, Al schijnt ghy die ontvloden, Zy kunnen nochtans raeken, Haer goedigheidt Wel wat verbeidt; De straf heeft loode voeten; Maer d' handt van stael Kan t' eenemael Haer traegheids schaden boeten.
Als ghy tot grooter jaeren Zult Nymph dan zijn gekomen, Zult ghy uw' lust tot paeren Niet lichtelijk betoomen; Wie zalder zijn, Die uwe pijn Dan zoeken zal te stillen; Die ghy nu vliedt Zal u dan niet Om uwe rimpels willen?
Begeeft u dies tot Trouwen, t'Wijl u uw' jeugt komt nooden, Zoo krijgt ghy geen berouwen, Dat ghy d' Echt hebt gevloden.
Ach Phyllis ach!
Mijn naer geklagh Verandert dan in vreughden, En u ontmoet Weêr 't hooghste zoet In uwe lentens jeugden!
Daer komt het Nymphje zelfs, 'k zal deez' verborgen wegen Zacht door gaen, zoo kom ik haer by die driesprongh tegen.
Wat werkt de vreemde min al vreemde vreemdigheidt.
Ik min en word bemind: doch daer mijn min op leidt, Die 's wegh en uit het Landt; en woud my noit beminnen, En wederom die geen, die tot my al zijn zinnen, Geneight heeft, is wel hier, doch baerde nimmermeer In my een wedermin, maer 't tegendeel, d' afkeer.
Gelijk mijn min vergeefs is, zoo is ook de zijne: Hy lijdt om my veel smert, ik om een ander pijnen.
Ik word' van hem bemindt; hy wordt van my gehaet: Ik hangh een ander aen, die my weêrom versmaet.
Of is 't rechtvaerd' ge straf, dat ik de zelve plagen, Die Mopzus lijdt om my, moet om een ander dragen?
Neen geen rechtvaerd' ge straf; vermits noch groot verscheel Is tusschen 't geen, dat hem, en Phyllis valt ten deel.
Hy magh noch met zijn oogh zijn doel en wit bestralen, Daer Tyters afzijn my deez' troost ook komt onthalen.
Straft dan den Hemel meer, als onz' verdiensten zijn, Of doet den Hemel dat alleen, om dat hy mijn Wil drijven tot de min van Mopzus, maer wat reden Heeft hy om zijne dwangh voor Mopzus te besteden Aen my en niet voor my aen Tyter?
tonge zwijght, Opdat de Herder van mijn praet geen kennis krijght.
Beleefde Herderin waer strekken uwe treden?
Door 't eenzaem veldt gelijk als d' uwe deden.
Ha waerde Nymph!
mijn treên Zijn nergens anders heen, Als om door alle hoeken 't Veldt op en neêr te zoeken Na 't geen mijn vryheidt schaek, En my tot dienaer maekt, Dat heb ik nu bekomen.
een mensch zou schromen, Was hy maer wel bedacht Voor 't geen, waer na ghy tracht.
Laet hy vry vlieden Zich zelfs voor slaef te bieden Aen Nymphjes, maer wat mijn Belanght, ik wil staegh zijn En eeuwiglijken blijven Tot deze leên verstijven, Uw' dienaer en uw' slaef.
Ik bid u Mopzus, draef Veel liever na 't gebiedt van haer, die in 't gebieden Lust heeft, wat my betreft, ik zal de heerschingh vlieden, En 'k voel wel wat ghy wilt; dit 's weêr het oud' gelel, Dat schouw' ik en u ook: doet meê zoo, ghy doet wel.
Waer doch dus haestigh henen?
Wel hoe, zy is verdwenen!
Zoo vliedt het duifje gau Uit wree de valken klau; En onz' onnooz'le schapen Der woede wolven gapen.
Zacht stoot u aen geen steen Of struik en quetst uw' been, Zoo zoud g' u vluchtigh loopen Ha!
altedier bekoopen.
Best volg ik haer van veer, Op dat haer niet en deer.
Wat weet men wat haer in de vlucht zou kennen moeten, Of quaet gediert of mensch, Die zoo bekomt zijn wensch.
Of licht bedenkt zy haer, en zal mijn smart verzoeten.
DAer quam het aen den dagh: Dat was de rechte slagh, Zoo loos haer uit te halen; Dat Tyter inde palen Van 't zandigh Schaekerveldt Was met een Nymph verzelt, En in den Echt gebonden; Dat waren niet dan vonden, Om dat ik weten woud', Of niet haer neiging zoud' Na Tyter mogen trekken, En strax zoo quamen vlekken In 't Lely-verwigh wit, Dat op haer voorhooft zit.
Ia Daphne mint ghy Tyter En ben ik een verslijter Mijns tijdts en jeughts om u?
Ik hoop, ik zal van nu Aen zoo veel wel verkrijgen, Dat Tyter haest zal zijgen Gelijk'lijk met zijn min Uit 't hart van d' Herderin: Maer dit moest haestigh wezen.
Of anders zoud ik vreezen, Dat hy een ander maer Moght brengen zelfs van daer.
Dan vond' ik my bedrogen, En al mijn hoop vervlogen, En nochtans zoo ik eer Verkrijge mijn begeer: Dat is mijn Daphnes trouwe, Vaert wel dan mijn benouwen.
Of schoon de waerheidt zal Na klinken over al, Wat isser aen bedreven; Wat wil ik daer om geven.
Als ik ben aen haer zijd' op 't zachte bed verzelt, Elk doe zijn best dan vry dat hy my van haer veldt.
Wijze: Ik ly in 't hert pijn ongewoon.
ZInkt, zinkt ô gulde zonne-licht!
Verberght uw' stralen, Scheurt blauwe zalen, Barst aerd', op dat ik met gewicht Mijns droefheidts dale In Plutoos palen, Leght daer, die pijn op mijn, Die elk doet grouwen, 'k Zal omhelzen, die met lust, En voor een groote rust By deez' smert houwen.
Deez' smert, die my alleen ontstaet Uit lichtigheden, Die Tyter dede, Waer door zijn eerste liefd' vergaet Van my, wiens stede Nu komt bekleeden Een ander min.
Zijn zin Is vervlogen, En dat meeris op een vreemd', Die al mijn vreught beneemt Zonder meê-doogen.
Wat heeft u Tyter waerdste waerd' My af doen zweren, En tot haer keeren Haer schoont', of vee of zaghten aerdt, Of pronk van kleeren, Die 't lijf vereeren, Of zoete spraek?
Wat zaek Kond' u bekoren, Dat ghy u dus aen haer biedt, En uwe Daphne vliedt, Ia laet verloren?
Ik ben de slimst niet van ons veldt, Zoo vaek uw' reden My loven deden, Ja ghy hebt my zoo hoog' gestelt, Dat ik 't zoud' winnen Zelfs van Godinnen: Ben ik veraerdt; of paert Ghy met een Vrouwe, Die door heete tooverkracht Zoo veel te wege braght, Dat z' u kond' houwen.
Of ist uw' lichte lichtigheidt, Die ik betreure, Maer noit kond' speuren, Die u mijn Tyter van my scheidt?
Ey wegh 't zijn leuren, 't Kan niet gebeuren.
Neen neen uw trouw', die zou Van u niet vlieden, Zoo 'k niet met geveinsd' afkeer Geweigert had wel eer Mijn min te bieden.
't Zy dan hoe 't zy: straft Hemel, die Dit braght te wege, Doch eens te dege Maekt zy, dat ik mijn lief niet zie.
'k Wensch haer den regen Of blixem slege.
Is 't Tyter, mijt niet, smijt Hem met uw' stralen, Op dat hy zijn lichtigheidt Eens, maer te laet, beschreit En wel betale.
Of ben ik d' oorzaek groote Goôn Van Tyters haten, En dit verlaten, Geeft my dan mijn verdiende loon By volle maten, Ik zal z' aenvaten, Hoopt straf op straf; mijn graf Zal trooster wezen Van al't gene, dat ik ly.
Doet wat ghy wilt, ik vly Het all by deze.
Wel zal ik eeuwigh dan ook zijn in dit bedroeven, En zal de blye doodt noch eeuwighlijk vertoeven?
Heeft Phyllis niet wel eer haer leven in een koord Om haer Demophoön en aen een tak versmoort, En evenwel de Vorst hiel maer te laet zijn woorden, En of men dat daer na ook van mijn Tyter hoorde.
Hoe Tyter dat 's te laet, die is alreed' getrouwt; Wel smeek ik om de doodt en ben ik niet zoo stout, Dat ik zijn baen betreed'.
Ik ben belust te sterven, Maer angstigh voor de wegh die ander steed' doet erven.
Ziet hier de tak, de koord, de hals, wat schorter aen?
Niet anders als de moet, 't voornemen te bestaen.
Wegh bloode Vrouwen aerdt, kom kom laet ik het tou Vast binden aen de boom, zoo raek ik uit mijn rou.
Zoo dat is stijf genoegh; dat zal my kennen dragen.
Ha Goden sterkt mijn hart!
ik word' geheel verslagen; De vrouwelijke vrees en moedigh kloeke wil, Die strijden tegens een en hebben groot verschil.
Wel hoe zal ik het blijven Van Tyter langer drijven Uit schoone Daphnes hooft, Mits zy alreed' gelooft, Dat Tyter is afkeerigh, En tot een aêr begeerigh.
Daer ik nochtans wel weet, dat hy zijn leven niet Uit d' aengename dienst zijns waerde Daphnes vliedt.
Foei valsche Tyter, hoe wil u den Hemel plagen!
wat 's dat, en hoor ik niet een stemme klagen!
Wat narelijk geluit.
Quam tot die boomen uit!
zie 'k recht, 't is Daphne en haer zinnen, Die schijnen heel ontstelt: wat wil zy gaen beginnen, Dan zuchtze, dan wringht zy haer handen, en om hoogh, Daer hanght een tou: wel wat of haer hier toe bewoogh!
Best ik my hier verschuil, zoo zal ik aen haer werken Of woorden lichtelijk hier van de oorzaek merken.
Wegh, wegh versufte vrees, doch laet ik eerst hier in 't Zant schrijven d' oorzaek van mijn doodt en vaste min.
Draeght drooge zantjes tuigh, en wilt aen ieder melden, 't Geen Daphne in haer laetste oogenblik hier stelde; Ghy graesjes, die 't getraent ontfanget van mijn oogh, Blijft dagh en nacht bedout, wordt nu noch nimmer droogh, En ghy voor al ô boom!
draeght nimmer bladt noch vruchten, Maer toont met stage dort' mijn klagen, stenen, zuchten: En of hier Tyter quam, zoo spreekt hem spijtigh aen, En zeght: ha lichte guit!
dit dit hebt ghy gedaen.
De boom die knikt my toe, zy zal daer af getuigen.
Nu laet ons dan den hals eens in de strik gaen buigen.
Hoe droeve Herderin, Wat schiet u inde zin!
Wie daer, Orestes, ghy?
ja ja een tweede Tyter, En niet alleen een hert, maer ook een ziele splijter.
Orestes ik ben bly, dat ik maer voor mijn doodt U noch eens klagen magh het uitterst van mijn noot.
Ziet ghy die doodt kist daer wel aen die takken hangen?
Ik zieze maer ik heb na d' oorzaek groot verlangen.
Daer staetze voor u neêr in 't slecht gestreeken zant: Ik heb die daer terstond getrokken met mijn handt.
Haer over trouwe min en Tyters lichtigheidt Doet, dat zijn Daphne uit de nare wereldt scheidt.
Foei schaemt u Daphne, dat ghy Tyter toe zond' schrijven De oorzaek, waerom ghy woud na de Hel toe drijven.
Wegh met dat vuile schrift van leugens t' zaem geknoopt, Met blamen toegevult met laster opgehoopt.
Ik zweer u by zijn ziel, en by mijn jeugdigh leven, Dat hy in eeuwigheidt u niet en zal begeven.
Ha valsche treeken voor haer, die het niet verstaen: 't Is waer hy zal 't niet doen, maer heeft het al gedaen: Ik ben verzeekert, dat hy over langh al troude Van zoo een, die het met zijn eigen oogh beschoude.
Ik zweer dat, die dat zeidt, u schandelijk bedrieght, En eerloos als een schelm mijn Tyter overlieght.
't En is geen konst de eer een eerlijk Man te rooven, Wanneer wy altemael het lichte zeggen looven Zoo langh is iemand goet, tot dat een lichte guit De alderbeste krijt voor d' alderslimste uit.
't Is heden de manier malkanders eer te stelen, Om dat de deughden van die beter zijn vervelen.
Ziet ginder komt de Man die my zulx heeft gezeit.
Dat 's goet, nu zult ghy zien zijn leugenachtigheidt.
Wegh met de koord, op dat hy dit gerucht niet drage.
Amyntas hoort eens hier, ik had u iets te vragen.
Komt gy uit 't Schaeker veldt?
Zijt Herderin gegroet.
Och ja ik kom van daer.
Nu veinst u Nymph.
Zo moet Ghy ons een weinigh goets van onzen Tyter toonen; Komt hy haest t' huis, of wil hy daer staegh blijven wonen?
Wat zoud hy doen, hy heeft daer eenen die hem houdt.
Orestes hoort ghy wel dat Tyter is getrouwt?
Hoe eenen die hem houdt?
dat is juist geen vergaringh.
Neen ik versta het voor een echte Trouw en paringh.
Is Tyter daer getrouwt, Amyntas gaet het vast?
Zoo waerlijk als ik daer aen Daphnes handen tast.
Laet los dat 's niet voor u. Maer wat voor zeekerheden?
Geen and're als my zelfs deez' eigen oogen deden: En uit zijn eigen mondt heb ik het zelfs verstaen.
Ey neen Amyntas neen, ik neem het nimmer aen.
Het is waerachtig waer.
Foei schaemt u schelm te liegen, En met een quade wil ons alle te bedriegen.
Ach, ach Orestes ach!
Orestes wat is dit?
Orestes!
Laet my los.
Orestes ach!
ik bidt, Ach quetst hem niet.
Ha fielt nu zult ghy my uitleggen De rechte oorzaek van uw' leugenachtigh zeggen, Of'k zal u met deez' staf berooven van het licht.
Ey Herder lijfs gena.
'k Beken, ik heb verdicht, Dat Tyter is getrouwt, om dat g' hem op zoud schieten; Ha waerde Nymph!
en ik uw' wedermin genieten.
Vergeeft my 't gene, dat ik hier in heb misdaen: Door al te groote liefd', heb ik dit stuk bestaen, Op hoop, of ik daer door uw lieve weermin krege.
Hoe ist met Tyter dan?
Doen was hy noch genegen Tot Daphne zoo hy zeid, en 't aen zijn klachten bleek.
Amyntas zegh recht uit.
Ha Herderin!
ik spreek Waerachtigh zoo het is.
Ziet watte schelmeryen.
Ziet Daphne, wie zoud zich voor zulke guiten myen, Ha schaemtelooze boef!
Hier Daphne is het loon, Met deze eigen strop zal ik den reekel doôn.
Help Herderin.
'Daph.
Ey neen, Orestes laet hem 't leven.
Beleefde Herder wilt my deze doent vergeven.
d' Onlijdelijke min die ik tot Daphne draegh Is oorzaek, waerom ik uitspreide deze laegh.
Indien de blinde Godt ooit uwe boezem raekte, Zoo immermeer uw' hert in minne branding' blaekte, Hebt ghy uw' leven ooit vernomen, dat gequel d' Ondragelijke smert de voorburgh van de Hel, Zoo weet ghy wat het is, en zult my licht vergeven 't Geen ik tot lichtingh van mijn smerten heb bedreven.
Amyntas ik en was ook niet gestadigh koel, En looft vry, dat ik noch mijn boezem blaeken voel, Maer dat men zoud' de min met zulke guiteryen Zoeken te trekken zal ik nu noch nimmer lyen.
Ziet hier de eigen straf, die Daphne was bereidt, En na haer droeve doodt, ook Tyter op geleidt: Die Tyter waer in ik ooit schiep al mijn behagen, Dees deze zelve straf zult ghy ook moeten dragen.
Ha Nymphje sterf ik dan en dat om uwe min?
Neen om uw' logentael aen deze Herderin.
Houdt, zaght Orestes zaght, eer ghy wilt vorder varen, Zoo hoort eens wat ik zegh.
Ach Daphne wilt my sparen.
Wat meent ghy dat ik heb behagen in zijn noodt, Dat ik vermaek en vreught schep in zijn droeve doodt?
Neen neen recht anders is 't: ik ben gants niet begerigh Tot deze wraek, maer op het alderhooghst afkeerigh; Hoe wel hy 't heeft verdient.
'k Vergeeft hem, en zoo gy Wilt volgen eenighzins het gene, 't welke my Behagen zoud op 't meest, zoo wilt hem nu verschoonen; En zoo ghy 't niet en doet, zoo zal ik Tyter toonen, Hoe qualijk ik het neem.
Zoo immermeer uw' vriendt, Uw' Tyter aen u, en ik door hem heb verdient Yets, daer ghy veel van houdt, zoo laet Amyntas loopen; Kom kom, ik zal de strop zelfs van zijn hals af stroopen.
Amyntas 'k schenk uw' lijf.
Hebt dank gy brave vrou.
Ghy doet daer Daphne, dat ik nimmer doen en zou, Zoo ik was in uw' plaets.
Nu hebt ghy my bewogen, Ghy eereloozen fielt, vertrekt flux uit mijn oogen.
Ziet hier de schoone reên, Die Daphne looven deên, Dat Tyter wil aenkleven Een ander en begeven Uw' alderschoonste schoon, Dat d' Hemel stelt ten toon.
Ziet hier de oorzaek van uw' zelven dus te quellen, En om uw' zelven in 't gevaer des doodts te stellen.
Orestes acht ghy dat zoo vreemt?
och neen de rou En vrees maekt, dat men looft het geen men niet en wou.
Maer niemand moet 't gerucht zoo lichtelijk gelooven, Als ghy of hy zoud zich van alle vreught berooven; 't Gerucht is meest altijdt met leugenen vermenght.
En 't kan nochtans wel zijn, dat hy de waerheidt brenght; Maer na weêr moest ontkennen Uit vrees, ghy hem zoudt schennen Het lijf.
Zoud hy een woordt, Dat ghy niet garen hoort, Aen u te kennen geven, Daer nu alree zijn leven Hingh eenigh aen uw' handt, Orestes.
't Is waer, 'k had hem vermant: Maer die is in het lijden, Spreekt stadigh niet bezijden De waerheidt.
Dat Amynt Deez' leugens had verzint, En acht ik gants geen wonder, Alleen om dat daer onder Schuilt zoo een listigheidt, Die hem zijn vreught bereidt.
Hy doet het om dat ghy zoo op zoud schieten Uw' Tyter, ende hy uw' wedermin genieten.
d' Onlijdelijke min Gaf hem dat in.
De vrees doet noch al, dat ik zwerf in twijfel baren.
Zeer wel, ik weet noch raedt, 'k zal zelver derwaerts varen; Zoo 'k Tyter inde tijdt van dagen tweemael drie Niet aen de handen van zijn lieve Daphne zie.
Ha Herder!
hoe zal ik deez' moeiten weêr vergelden?
Zy was vergolden, zoo g' u in die tijdt niet quelde.
Ik zal mijn best doen, maer gaet ghy meê hier van daen.
Zoo 't u belieft mijn Nymph, 'k zal garen met u gaen.
WEl waerom zoud ik my zoo aen Orestes binden, Dat ik mijn eigen keur niet zelver goet zoud' vinden, Die keur, die my alree dus verre heeft gebracht; Ja heel tot aen de plaets, daer ik 't geheim verwacht Van Tyters doent.
Nu 't za, rijst uit uw' diepe kelders Vernufte oude Vrouw; zijt ghy maer hier, niet elders, Kom Govertje kom hier.
Govertje.
Wie stoort mijn zoete rust, En my die stadigh tot de eenigheidt heb lust?
Wie is het Daphne ghy?
Wel hoe wat wil dit wezen, Kent ghy mijn naem, daer ghy my nimmermeer voor dezen Met kennis hebt beschout!