floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
O te onrecht heb ik haar versleeten, of ik acht Dat een zottin meêr, als de gaauwste man, ervaaren In zulke dingen is.
Gy weet het wel te klaaren, Gy, Kakelaarster.
Heb ik, op myn kosten, u Zo eerelyk gekleed, en opgevoed, tot nu, Voor hem?
O neen; hy zal ’t u dubbeld weder geeven.
’k Voel door haar woorden my van dubb’le spyt gedreeven.
Gy, Snapster, kan hy my, wat hy ook komt te doen, ’t Geen ge aan my zyt verpligt, wel immermeer vergoên?
Ik denk niet dat myn schuld zo hoog kan zyn gereezen.
Heb ik u van kinds af niet altyd gunst, beweezen.
AGNETA schertzende.
’k Beken, gy hebt daar in uw’ dingen fraai gedaan, En alles, wat my was van nooden, doen verstaan.
Waant gy dat ik niet merk, en klaar tans kan beschouwen, Dat ge onvernuftig my hebt, als een dier, gehouwen?
’k Ben zelf daar in beschaamt; en, overmits ik tot Myn jaaren ben, wil ik niet langer gaan voor zot.
Gy vlied de onkundigheid, en wilt nu beter leeren Van dat Galantje, ’t kost wat ’t kost?
Dat ’s myn begeeren: Ik moet hem danken voor zyn beter onderricht, En acht my vry wat meêr aan hem, als u, verpligt.
’k Weet niet wat my weêrhoud haar trotsheid te bestraffen, En dat ik haar niet kort ophouden doe van blaffen?
Haar scherpe koelheid maakt myn zinnen als verwoed; Waar toe niet met myn vuist myn lust aan haar gbeoet?
AGNETA klaagelyk.
Ik weet gy kunt zulks doen, indien ’t u kan behaagen.
Dat woord, en dat gezigt doen mynen toorn vertzaagen; Een teed’re zucht voel ik daar door weêr in myn hart, Die haar bedryf my doet verschoonen, ook hoe zwart.
Welk wonder, dat men mind de geen, die ons verraaden!
met wat zwakheên zyn de mannen niet belaaden?
Elk is des vrouwvolks vuil en losheid wel bekend, ’t Is buitenspoorigheid, en onbescheid in ’t end; Heur geest is boos, heur zin keert om met alle winden; Niets harssenloozer, noch niets broozer kan men vinden, Niets ongetrouwer; doch, wat mag zulks zyn?
men ziet Dat aan dat ongediert van ieder eer geschied.
Kom, klein Bedriegstertje, laat ons weêr zyn te vreeden; ’k Vergeef ’t u alles, en schenk u myn tederheden: Bezef, daar door, hoe zeer dat ik u heb bezint, ’k Eisch in vergelding slechts dat gy me weêr bemind.
Ik wensch, met al myn hart, dat ik u mogt vernoegen, Wat zou ’t my scheelen kon ik my daar slechts toe voegen?
Myn Bekje lief, gy kund, indien gy wilt, terstond.
Hoor deez’ verliefde zucht uit mynes herten grond, Zie eens dit doods gelaat, let op myn treurig weezen, En laat die jonge wulp u langer niet beleezen.
Hy heeft voorzeker u bekoord door tovery; Maar gy zyt duizendmaal gelukkiger met my.
Gy schept vermaak in fraai te weezen uitgestreeken.
’k Beloof wat gy begeert daar zal nooit aan ontbreeken.
’k Zal u, myn Zoetertje, liefkoozen, dag en nacht; Hy loost een zucht.
’k Zal u opeeten; ’k zal u handelen zo zacht; ’k Zal in uw vryheid u nooit in het minst verstooren.
Zulks is genoeg gezeid, gy kunt den zin wel hooren.
Binnens monds.
,,Wat heeft die hartstocht op de zinnen al gebied?
In ’t kort, myn liefde had haar weêrga nimmer niet.
Ondankb’re, zeg wat proef kan u het meest behaagen?
Wilt gy me schreijen zien, of blaauw en blond geslagen?
Wilt gy, dat ik me ’t hair zal trekken uit myn hoofd?
Of dat ik me de keel afsny, zeg ’t vry, ’k belooft.
’k Zal, Wreede, ’t doen tot blyk van myn oprecht beminnen.
Hoor, al dat praaten kan op myn gemoed niets winnen; Horatius kan meêr uitrechten met één woord.
gy trotst my te veel; ’k word langs hoe meêr verstoord.
O gy, onbuigzaam dier, ’k zal myn besluit, niet breeken, Maar u van stonden aan gaan in een klooster steeken.
Gy durft myn min versmaân, neemt in myn leed vermaak?
Wel aan, een Celletje neem daar van voor my wraak.
JORDEN, ARNOLDUS, AGNETA.
MEn Heer, ’k weet niet hoe ’t is, maar zo ’k niet bin bedroogen, De Doode, en onze Agniet zin op en pad etoogen.
Hier staat zy; breng haar in myn kamer met ’er vaart; ’k Acht haar, wyl hy ’er niets van weet, daar best bewaart: ’t Is maar om een half uur te doen, ik ga bespreeken Een waagen, en terstond haar in een klooster steeken.
Pas maar ter deegen op, sluit deur en venst’ren dicht, Voor alles, Jorden, houd haar steeds in uw gezigt.
Misschien zal haar gemoed, als zy van hier zal weezen, Zich van haar zotte min ontlasten, en geneezen.
Heer Arnoldus, ik word overstolpt van druk!
De hemel heeft, na ’t schynt, bestemt myn ongeluk, En, door een’ doodsche steek van onrechtvaardig haaten, Wil zy de Schoone, die ’k bemin, my doen verlaaten.
Myn vader, om de koelte, is herwaards heen by nacht Gekomen; ’k zag hem uit de koets treên, onverwacht, Niet ver van hier: in ’t kort, het geen hem hier doet komen, Is dat hy my heeft uitgeheilikt, welk een rouw!
En komt hier, op dat ik volvoere zulk een trouw.
Oordeel, dewyl ik weet gy deel neemt in myn smarte, Of my wel zwaarder ramp ooit treffen kon het harte?
Die Hendrik, daar ik naar te vraagen onderstond, Helaas!
is oorzaak van myn doodelyke wond.
Hy komt, met vader, om my myn verderf te brouwen, En aan zyn eenig kind begeert hy my te trouwen.
Ik meende op ’t eerste woord dat ik ’t gevoel verloor, En, zonder dat ik meêr na hunne reede hoor, Ben ik, wyl vader sprak van u te gaan begroeten, Voor uitgeloopen eer dat gy hem kwaam te ontmoeten.
Ik bid, dat gy hem niets van myne min ontdekt, Noch iets doet weeten dat tot gramschap hem verwekt.
Zoek, ’k weet hy zal door u zich licht gezeggen laaten, Het ander huuwelyk hem uit het hoofd te praaten.
Raad hem noch een wyl myn trouwen in te zien: ’k Bid, dat van u die dienst mag aan myn min geschiên.
’k Zal ’t doen.
Ik heb geen hoop als van u te verwachten.
Ik zal u, als myn tweede vader, achten.
Zeg, dat myn jonkheid ... och!
daar komt hy zelf al aan: ’k Bid, luister wat naar my, ’k blyf aan dit hoekje staan.
HENDRIK, GERARD, LUIKAS, HORATIUS, ARNOLDUS.
HENDRIK tegens Luikas.
IK had u wel gekend, zo haast ik u zag komen, Al had ik zulks voor af van and’ren niet vernomen, Zo zweemt uw weezen naar uw zusters, my zo waard, Waar meê my ’t lot wel eer zo gunstig had gepaart; Ik was gelukkig had zy met my moogen keeren, En niet de wreede dood haar deugd my doen ontbeeren, Om, nevens my, het zoet te smaaken van ’t geluk Alle onze vrinden weêr te zien, na zo veel druk.
Maar, wyl het noodlot ’t niet belieft heeft zo te voegen, Zo laaten we ons, voor ’t minst, zo veel men kan, vernoegen Met ’t eenig kroost, dat van haar min my overbleef, En welkers heil ik aan uw oordeel overgeef.
’t Raakt u zo na, dat ik als met uw welbehaagen, Het schikken van dat pand geenzins zou durven waagen.
Heer Gerards zoon is waard dat zy de zyne zy, Doch ’k wil dat u die keur zo wel gevalle, als my.
Wat onbescheidenheid is in my ooit gebleeken, Dat ik een keur zo goed, zo schoon, zou tegenspreken?
ARNOLDUS tegens Horatius.
,,O ja, ik zal myn pligt wel naar behooren doen.
,,Voor al, noch eens gezegt... ARNOLDUS.
,,Wil geen bekomm’ring voên.
GERARD tegens Arnoldus.
Wat ’s die omhelzing zoet!
wat toond gy u genegen!
Hoe voel ik myn gemoed van blydschap tans beweegen!
GERARD.
’k Ben hier gekomen... ARNOLDUS.
’k Ben daar van al onderrecht, ’k Weet wat u herwaards voerd.
Is u zulks reeds gezegt?
Te beter is ’t.
Uw zoon wil zulks weêrstreeven, En ’t kan zyn hart, bereids verpand, slechts droefheid geeven: Hy heeft my om ’t u af te praaten zelfs gebeên; Maar, al wat ik aan u kan raaden is alleen, Dat ge u van zulk eene echt door niemand af laat troonen, Maar ’t vaderlyk gezach aan hem tans wilt betoonen.
Men diend de jonge lui te wederstaan met kracht, En wy doen hen te kort wanneer we zyn te zacht.
,,Verrader!
Kan zyn hart daar tegenheid in vinden, Ik acht niet raadzaam, hem door dwang daar aan te binden; ’k Geloof myn Broeder zal meê zyn van dat verstand.
wilt gy dat zyn zoon hem zet mar zyne hand?
Zal dan een vader zich, door zwakheid, zo onteeren, Dat hy de jonkheid niet ’t gehoorzaam zyn zou leeren?
’t Zou zeker schoon staan, dat men hem zou heden zien De wet ontfangen van hem die hy moet gebiên.
Neen: ’t is myn vrind, ik kan zyn achting niet zien breeken: Hy heeft zyn woord verpand, daar geld geen tegenspreeken.
Hy moet hier toonen dat hy vast is van beraad: Hy dwing zyn zoon dat hy zyne and’re min verlaat.
Gy spreekt gelyk ’t behoord; wat aanbelangt dit trouwen, ’k Blyf borg, dat hy myn woord ook zal van waarde houwen.
LUIKAS tegens Arnoldus.
Voor my, ik staa verzet dat gy, met zulk geweld, Die echtsverbint’nis dringt in ’t werk te zien gesteld, En kan niet denken waar dat gy op toe moogt leggen.
’k Weet wat ik weet, en ook wat ik behoor te zeggen.
Ja, Heer Arnoldus, ga... LUIKAS.
Die naam staat hem niet aan; ’t Is Heer van Hoogegrond, ’k heb ’t u reeds doen verstaan.
Dat ’s niet.
,,Wat hoor ik!
ARNOLDUS zich na Horatius keerende.
Kund gy nu ’t geheim wel merken?
Nu oordelzelf wat voor my nutst was uit te werken.
In wat verbaastheid word.... NEGENDE TOONEEL.
WOBBYN, HENDRIK, GERARD, LUIKAS, HORATIUS, ARNOLDUS.
komt toch t’huis, men Heer, Och!
onze Agniet gaet an, as dol: wat tegen weer We doen, ze wil ’er uit: we kenne heur niet dwingen.
Ik vrees ze zel gewis noch uit ’et venster springen.
Ga, breng haar hier.
Ik meen haar ook van stonden aan tegen Horatius.
Te gaan vervoeren, laat u dit geenzins verslaan; Geluk dat altyd duurt maakt ons te trots van zinnen; Elk heeft zyn beurt, gelyk ons ’t spreek woord brengt te binnen.
wat zwaarigheid haalt by myn ongeluk?
Zag iemand zich wel ooit in zulk een poel van druk?
Laat, zonder uitstel, toch dit huuwelyk geschieden, En tot de Bruiloft kom ik my van zelfs aan bieden.
Zulks was ook myn besluit.
AGNETA, JORDEN, WOBBYN, GERARD, HENDRIK, ARNOLDUS, HORATIUS, LUIKAS.
KOm hier, schoon kind, kom hier, Die niet te houden zyt; vergeeft is uw getier, Zie hier uw minnaar, om zyn lyden te verzoeten, Kund gy hem, voor het laatst, noch eens eerbiedig groeten.
’t Gevolg heeft zich niet naar uw zin gevoegt, Maar alle minnaars zyn niet even vergenoegt.
Horatius, laat gy me dan zo heene voeren?
Ik weet niet waar ik ben, zo voel ik my ontroeren.
Kom, Snapster, kom.
Ik wil hier blyven.
En wat verborgenheid of hier toch onder zit?
Wy zien malkand’ren aan.
Wat vremder wedervaaren!
’k Zal straks op myn gemak de reden u verklaaren.
Vaar wel, tot wederziens.
Waar wilt gy met haar voort?
Wat wil dat zyn?
gy spreekt geenzins gelyk ’t behoord.
’k Heb u geraaden, wat uw zoon ook heeft daar tegen, Dat gy zyn trouw voltrekt.
Ja; luister eens ter degen.
Hebt gy dan niet verstaan, indien gy alles weet, Dat zy by u is daar ’k hem aan heb uitbesteed?
De dochter, die wel eer Heer Hendrik heeft behouwen Van schoone Angelika, van een verborgen trouwen?
Waar waren uwe reên daar straks dan op gegrond?
’k Beken, dat ik zo wel, als gy, verwondert stond.
Hoe.... LUIKAS.
Ja, myn zuster had, door heimelyk verbinden, Een dochter van hem, die bedekt bleef voor de vrinden.
Die, onder vremde naam, om niet te zyn gemeld, Haar man heeft op het land, om op te voên, besteld.
Wanneer, door ’t nydig lot zyn averechtze luimen, Hy zich verpligt vond zyn geboorteplaats te ruimen.
En naar Amerika, spyt de gevaarlykheên, Een tocht ging doen, door zo veel verre en woeste zeên.
Daar, door zyn naarstigheid, hy weeder heeft bekomen, Het geen bedrog en nyd hem hadden hier ontnomen.
En weêr te rug gekeert in Vrankryk, heeft gezogt Naar ’t wyf, waar door hy dacht dat zy was opgebrogt.
Die vrouw heeft hem verklaard dat zy, op uw gebeden, ’t Kind in uw handen heeft gestelt, om zeek’re reden.
Dat zy ’t gedaan had, omdat gy meêlydend scheent, En zy, door armoê, was ten uitersten verkleent.
En hy, vol blydschap dat zyn kind noch was in ’t leeven, Heeft, met die vrouw verheugt, zich hier naar toe begeeven.
En gy zult haar hier zelf verschynen zien in ’t kort, Op dat zulk een geheim een ieder kenbaar word.
Is gis wel welk een smart komt in uw ziel gereezen, Maar klaag niet over ’t lot, het wil u gunstig weezen; En, wyl gy hoorens voor zo groot een schande houwt, Is ’t veiligste voor u dat gy ook nimmer trouwt.
ARNOLDUS, op ’t uiterst onsteld weg gaande, zonder te kunnen spreeken.
Waarom gaat hy weg, en zonder iets te zeggen?
Heer vader, dat geheim zal ik u straks uitleggen; ’t Geval heeft hier ter steê gelukkig uitgewrocht, Het geen uw wysheid had bereids voor af gedocht: ’t Had, door de zoete vlam van zuiv’re min gedreeven, Aan deze Schoone reeds myn woord en trouw gegeeven; Zy is het die gy hier komt zoeken, in een woord, Om wie myn weig’ring u met reden had verstoort, HENDRIK.
Ik twyffelde geenzins toen zy kwam voor myne oogen, En zints dat uur gevoelde ik my geheel bewoogen.
wat smaak ik, myn kind, een onuitspreeklyk zoet.
Myn Broeder, ’k deede gaern ’t geen gy met reden doet, Maar ’t zou op deze plaats aan my zo wel niet voegen.
Kom, gaan we dit geheim ontwinden met genoegen.
Betaalen we onzen vrind al wat zy heeft verteert.
Men roem ’t Geluk, die dit geval ten beste keert.
Einde van ’t vyfde en laatste Bedryf.
Klucht van ROBBERT LEVERWORST.
Gerijmt door ISAAK VOS.
Gespeelt op de Amsterdamse Schouburg.
t’AMSTERDAM,                         By de Weduwe van Gijsbert de Groot, Boekverkoopster op den Nieuwen-dyck, tusschen de twee Haarlemmer Sluysen 1699.
* OPDRACHT Aen mijn Heer, mijn Heer Mr. JOAN van SEVENHOVEN Bailjou van de heerlijkheyt Nieuwkoop.
Mijn Heer, UE.
Beleeftheyt aan ons bewesen, heeft my geparst yets voor te nemen, ’t geen ik nimmer kan volbrengen, nog evenaren; dog aangemaant zijnde door ’t oude Spreeckwoort, ’t welk zeit:* Hy heeft krachts genoeg, die moets genoeg heeft, Heb ik my verstout dees’ Boertery alhoewel dat ik versekert ben dat U E. met hoognodiger, en ernsthaftiger gescheften, genoeg bekommert zijt, aan U E. op te dragen, tot bewijs van mijn dankbare wil, doch onvermogene gelegentheyt.
*Mijn Heer, om U E. met geen onnodige praat langer op te houden, versoeke ik seer vriendelijck dat U E. heusheyt gelieve te ontfangen voor ’t geen het is, en niet voort gene dat het behoorde te wesen, ik sal onderwijlen my bevlytege om te wesen, en te blyven U E. zijn altijts gewillige en verplichte Dienaer ISAAK VOS.
Namen der Vertoonders.
Robbert Leverworst.
Lijsbet, sijn Vrouw.
Lucy, de Nicht.
Fop-Oom.
Kryn-Oom.
Eelhart, Lijsbets Boel.
Reymerich.
Balichje. }
Buurwijven.
Herr Hinrich, een Hoogduytser.
Sinjoor Braatverken.
Sinjoor Kapoen.
Twee Juffrouwen stom.
Klucht vanROBBERT LEVERWORST.
Lijsbet en Robbert Leverworst.
WEl lieffste gaeje heen?
Ja maer ’k kom daetlijk weer; ’k Moet op de Doele zyn; daer hebbe wy een smeer Van eenige boeten op de Wacht verbeurt, ten besten, Doch ’k ga om ’t selschap maer.
Ja omje gat te mesten.
Nu Lijsbet dat is gang, ay sluit het Huys by tyt, Lijs.
Ik weet niet waer dat jy jou harssens mee verslyt, ’k Ben ommers wys genoeg.
Hadieu, daer gae ik heenen.
Ja Bachus Priester gae, iou tyt die is verscheenen, Vermaeckie vry een poos, het uyrtie is nu kort,* Dat nu die kleyne vreugt aen iou vergolden wort, Die ik van iou geniet; ik hoop dat het wantrouwen, En ’t gulsig suypen, eer het daegt, iou sel berouwen.
Die vent die maekt men hooft wel werveloos en dol: Want ’s morgens is hy leég, en ’s avonts is hy vol.
En wil ik, als ’t behoort, wat vreugde by hem rapen, Soo is ’t, ay houdie rust, en laetme noch wat slapen.
Men hooft dat doetme seer.
En verlaet hem de vaek, Soo barst syn achterslot met donderen en gekraeck, Dat het te yslyk is; nu geef ik iou te raden, Of soo een vrou als ik, niet dapper ben beladen, Met sulck een dronken beest, en nimmer nuchteren bloet, Die op een aer mans beurs syn holle darmen voet.
Geen vyant kan so naeu op syn party niet passen, Als hy doet op de slemp, hy weetse te verrassen, Hy is mee van de soort, die men vrywilligen hiet, Of voluntarisen, och Heer!
daar en geschiet, Niet een begraeffenis, of straks soo sulje vijnen, Dit onbeschaemde rot, by drie of vier dosynen, Besingelen jou huys, en geven geen quartier, Aen glasen, kleyn, of groot, gevult met wijn, of bier, Had don Frederiko eer tot Haerlem sulks bedreven, Voor geen kat noch muys, noch mens behiel het leven, Hier spil ik vast men tijt, dat door onnutte praet, ’t Is best dat ik terstont mijn Eelhart halen laet; En vraegh’em of’t nou al bestelt en wel te deeg is, Lucy segt Eelhart dat hier nu niet in de weeg is, Maer dat hy daetlijck hier komt, ick moet hem noodigh spreecken.
’t Is wel nichtje.
Nou moet ik ’t onse buurwijven ook gaen insteecken, Hoe dats’er te nacht houwe sullen, Goe navont Reymrich-buur, Jemeny Balighje ben jy daer ook!
jy luy selt immer passen op de bestemde uur?
Robbert is na den Doelen, en als hy te nacht komt kloppen, Soo houdje ofje hem niet en kent, gut wy sullen’er so louter voor soppen, En lustig van aeltje singen, dat beloof ik je als vrouw van men woort.
Balighje Maer selje hem seker so uytstrijcken?
Reym.
Wel dunckje dat het soo niet hoort?
Ik sou hem noch al aers hebben, en dat aere haer kloovers tot exempel, Ja wel om de waerheydt te seggen, ik sou sulcken gortenteller niet over men drempel, Sien willen, noch maecken men voeten oyt weer by hem warm.
Dat seg ik uyt rechte miening.
Lieve Lijsbet, ik beklaagje in men hart, och arm!
Arme jonge vrou als je bent, hebje geen meer geneugt, Gelijck asme Reymerig daar vertelt heeft, soo benje te beklagen, dus in ’t hartje vanje jeugt.
Patientie hier na een beter.
Nou ik wensje genavont metje allen.
Goenavont keyeren, ’k heb mijn tijdt hier staen verkallen.
Hier is hy.
Dat is goet.
Wel Eelhart benje daar?
Eelh.
ik ben soo moe.
Hoe vaartet benje klaer?
Ja, soo ten naasten by.
Ten naesten by maar seg, hoe sieje soo verwildert?
Ja dat geloof ik wel, eer men de deur geschildert,* En weer aan ’t droogen kreeg, en dan de wynkrans ook, En voort d’Hoogduytse Mof, de Speelluy, en ’t gespoock, Van krauwels, kocks, kocks knechts, en de genoode gasten Die al een dag twee, drie, op ’t maal hebben gaen vasten.
Is ’t dat’et de Hoogduytser niet verknolt.
als daar maar wat verstant by sit.
Verstant daar twijffel ik niet aan, hy sel heel wel presenteeren voor de bol van de kit: Wel waar is Robbert heen?
Robbert is na de Doelen.
Om zijn sponsieuse keel met wijn en bier te spoelen, Maar ’t goet, is ’t by der hant?
O ja, wy zijn al reet.
Lust je niet eens te drincken?
Wat lustje dan?
Niet een beet.
Nou Lijbetje alsje hem uytgestuyrt hebt, laet het ons dan weten, Hooriet wel soete bakkesie?
Sorg iy niet ik sel dat niet vergeten.
Sie daer, daer komt hy aen, en blaest gelyk een gent, Sie dat ’s een laedje gat.
Men buyck ryst over ent, Men darm die is ront als ofse opgevult lag, Had se ymant opsen schoer ’k wed men noyt grooter bult sach Daar heb ik wel geweest, en hiel goet koop gesmeert; Want sulcken leepel toe, en niet een bruy verteert, Dat is gien kleynigheyt: Hier Lubbert uyt Westphalen.
Die kreeg’er me soo een, en gonck het strack verhalen, Aan Jurien Rapk’ en sey, ’k heb nicht eyn duut versuumt,* Van wachtgelt ’t gansche Joor, on kwaam dus in de Rumt.
Wel duyvel had gedacht, sey Luytke tot Hans Volden, Dat wy wy domme luy, noch hier heer kamen scholden, Ont werden* sulke luy, als wy noch sint to hant; Daer wy met beddel-korf eerst keemen hier to lant, Ja sey doe Tode Tjeerts, dat maegstoe heel wol seggen, Wy sunt die hose koppen to slim, se meugter eer broeck by leggen, Woor man eyn Officike, wy seen soo bang bet dat men ’t ons gift, Of buyten de pilaers in de karcke, gelyk asse Harmen Schift, Die nou onlangs Kaporool worden is, on syn broer assedent* Ont Guedert Folkendool schryver, on die dwatse vent, Die snyder Adelborst.
Wat duncktie van die Moffen, Van die geveynsde huychelaers?
hoe dat die kerels stoffen, Alsse een lens* in de mars hebben, dochde Vroome niet te na Nou men dunckt ’t sel wel oorbaer wesen dat ik na huys ga. O bloet!
die wyn die smaeckt soo, ’k wou soo gaeren dat kint zyn gat noch* ereys veegen.
Genavont Lysbetie, hoe vaert’et moer, benie niet te deegen?
Wat schorter aen?
hoe isset, spreeckie niet?
hoe benje dus blieck?
arme sloof.
Ay my ik ben so sieck.
Benedztus wat is dit?
wil ikie wat ontgorden?
Kom sit wat over eynt.
datie me so niet porden.
Het waer veel beter, Rob.
Nou, nou myn bakkesie sit naer, Wil ’k om een Docter gaen?
Wat Docter?
lieve Heer, Een Biegtvaer, om myn biegt voor ’t laetste eens te spreken, Waer me veel nutter.
Wel, so ga ik om de Deken Van sint Rochus Kerk, dat’s sulcken goeden man; En sulcken krancken troost, onse ouwe petemuy An Doe s’ op ’er sterven lag, en* elck heur ging begeven Om datse doe waegde hy zyn leven, En trad in ’t sterffhuys, hy troostese met vlyt, En gaffer sulcken moet; soo datse voor haar tydt Van sterven, met gewelt wou klimmen na den Hemel, Mit greepse na een leer.
Lys.
Ay waar toe dit gefemel, Je maakt men hooft slegts moe, ik ben heel wel te vreen Datie de Priester haalt: maar ’k bidie gaat eerst heen, Indienie immermeer my voorie huysvrouw kenden, En haeltmen Tryntie nicht, ik sal de buuren senden Om Pater Valencyn.
Wat souie Nicht hier doen?
Och man!
is ’t niet hoog tyt dat ik me weer versoen, Met heur van onse twist, eerdat ik kom te sterven, En ook soo sou ik hem nou niet wel kenne derven, Daer leydt yets op men hardt, och man!
dat moet’er uyt: Daer om soo ’t jou belieft, soo maakt een kort besluyt En gaat toch daetlyck heen.
Get liefste konje wachten Tot morgen, ’k bid’er om, want in dees duystere nachten Dus in de winter-tijdt is’t pryckeleus te gaan, De sterren benne schuyl, daar toe een donckere maan.
Ay stuur Lucitje heen, die sel het heur wel seggen.
Ik durf niet Oom, ’t is laet.
Wat mach ik hier noch seggen En breecken men hooft met die nurck, jou rechte wijve beul, Souje soo veel voorje siecke vrou niet doen willen?
Is ’t niet even veul Of ik het doe of sy; hoe binje dus wonderlyk?
wat gort segent, ’t Is soo doncker datmen niet een hant voor sen oogen sien kan, en het regent Of ’t met emmers gegooten worden, wie weet of je nicht ook soo laat sou will me gaan Hoor hier laetewe die raat weer gebruycken, diewe eertijts hebben gedaan Die Dibberig Joosten jou gaf, weetje de vrouw van Symen Takel, Dat was een halve Oranje schil gestooten, met een ons* Veneetse Driakel, En dat op de navel vanje buyck gesmeert, daar gaat het moerspul strack van weg.
Wat segje, wil ik hier by tot d’Apteeckers wat gaen halen, wilje ’t hebben, seg?
Wech schelm uyt mijn gesicht, O oorsaeck van men sterven, Doch ’k hoop dat jy jou loon hier namaels selt verwerven.
Jou rechte moordenaar, elk zugt die ’k doe uyt noodt Die geeft jou goede hoop van mijn aanstaande doot, Op datje met ’er haast moogt met dat Hoertje trouwen.
Ik wou wel datje wout je mont een beetje houwen; Of ’k jaag de boose siekt van stonden aan eens weg Met ongebrande as.
Dreyg jy mijn meuy te slaan?
jou moordenaar, ik segh, Heb jy dat hart een reys, ygut het sel so hagelen, De oogen uyt je hooft ruck ik met dese nagelen.
En ik met deuse stock de boosheyt uyt je kop.
Jou schelm, jou vagebont, jou beul, jou hoere dop, Moort!
ay my, ’k schey uyt dit leven, O!
buren stame by, men man het me vergeven, O!
buren staeme by.
Wat duyvel seyt het wijf?
Sie daer ik krijg van angst een grillingh over’t lyf.
Nu wijfje weest gerust.
Och hael men nichje Rob.
Gaeren.
Bloet!waerje maer gesont, Ontsteeckme een lantaren, Lucy.
Sie daer, daer is de slons.
Slae vlytig op haer acht, Ik gaeder soo nae toe, dus in de naere nacht.
Ay komt doch daetlijk weer.
Men selderiens na lesen.
Waer mocht mijn Eelhart nou met al het wercktuyg wesen?
Eelhart met deur en krans, met Hoog-duytser, en al ’t gevolg uyt.
Sie hier myn Engeltie, hier stae ik ommer ree, De speelluy en al ’t Volk, die breng ik hier ook mee.
Gut Eelhart dat is kant, hoe kunj’et soo verçieren?
sa!
de deur, de krans, ’tis hier geen tydt te vieren.
Wat dunk je staat het wel?
H. Henrich.
Es sthet ja wonder wol, Was mensch wer in der welt der anders dencken sol, Den dit ist eyne kroeg.
Kom Kinderen, kom in En stel jou kunst te werk, een ieder maakt begin.
Stae jy op schildt-wagt hier, om ons zyn komst te seggen.
Dat sal ik heel wel doen.
De duyvel mogt soo leggen, Te soeken in der nagt.
O my ik ben soo nat, Ik loof ik sie der uyt als een verdronken kat, Daar heb ik door dick, door dun, door slyck en dreck gaan stappen Gelyk een Modderman, de droes die mogt soo tappen.
’k Heb wel aarhalf uur na deuse schoone pop Gesogt, en weer hersogt, en iuyst isse haas op, En woont niet meer in ’t stee.
Gut mogt ik nu eens kitten Uyt paters beste vat, en met men scheenen sitten Een uur of twee voor ’t vuur, bylo ’k was wel te weeg.
Daar heb ik nou eweest, nog wed ik silt geen deeg Met onse Lysbet zyn, ik vreesse sel nog knorren; Dog knortse, niet een bruy, ik sel der teugen gnorren Gien noot, dat kost na huys; Lakey.
Sa Speelluy!
voort begint, Daar gints komt Robbert aan.