floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ick moet het bekennen ick heb hem wel wat lief Maer liefde tegen reen, die moetmen wel vergeten Ick segh u noch eens, ick sal’t u al mijn leven danck weten.
Ick meynden dat g’er jet af wist, als ick u daer kloppen sagh Tannek.
Ick gincker om onsen Knecht, Teeuw.
Hoe geveyst syde, mach Ick niet weten wat gy daer op wout jagen?
Hoort onse Knecht die hadder Schoenen gedragen En ick gincker maer sien naer onsen Knecht, Teeuw.
Meysken, en beuselt niet, k’wil datge de waerheyt seght Leugen is Sond’ g’en mooght ommers teghen my niet liegen, Tannek.
Maer toen my Meester sont ick meynden daer by te vliegen Soo seer trock mijn Hert: t’was een Bootschap naer myn sin, Ick docht isser de Knecht niet soo isser ten minsten de Lapper in.
De Schoenen heb ick genaeyt wat sou die Knoeyer naeyen, Hy heeft verstant van een Deur uyt de Lee te draeyen, Oft met een Windaes een Tralie te winden uyt haer Loot, En om een Gelt Kist met dry woorden en eenen stoot Haet en Nydt Te openen, en al het Gelt te rooven.
Maer ick en can’t al evenwel niet gelooven, Teeuw.
K’en segh niet dat t’soo is, maer soo ist my gheseyt Want ick geloof isser jet af, datter veel is by geleyt U Houwelijck en sal daerom niet achter blyven, Tannek.
Ick houwen met een Dief?
Men siet wel vele Wyven Die oorsaeck syn vande beternis van de Mans Tannek.
Misselijck is misschien dat waer een momme-cans: K’en sou die avontuer al even wel niet wagen Heeft hy gestolen?
datse hem hangen, n’en Dief is niet te beclagen.
MAer hoe hebd’ het slecht-hooft van alles uytgehaelt?
Ja, soo vryt haer Luyck, maer gy hebt daer ingefaelt?
Datge Lucas soo vermaeckt hoe is u dat vande Tongh gevlogen, g’En cont dat niet waer maecken, want dat ’s ommers gelogen.
Dat mocht hy willen, en, ick wout van synen’t weegh.
m’Is noch jet door d’Oor ghewaeyt, maer k’en wetet niet van deegh Lieven.
t’Kost niet arger syn Teeuw.
Het doet t’is noch wat anders; Lieven.
Wat ist dan?
Dat hy is geweest een van die Voet-branders Die op het Brussels Sas, en elders in het Lant De Lien soo deirelijck de Voeten heeft verbrant Om hun te dwingen, hun geborght Gelt te wysen, En uyt valsche munt en Fieltery comt synen Ryckdom rysen.
Hout Teeuwen, hout gy spreeckt met luttel gronts Teeuw.
Het gene dat ick segh dat blyft hier tusschen ons.
Haet en Nydt Lieven.
Ons Meysen sal het niet te lange connen swygen, Teeuw.
t’Is Hoeren even eens hoe dat’s het Gelt gecrygen Lieven.
Hoe Hoer?
Als oft gy niet en wist, dat Kint nu t’lest verdaen Is just niet van haer daedt, soo twyfelt men daer aen: En Sinjoor Dief sou Jouffrou Hoer trouwen En met het Gelt can men’t al verborgen houwen.
Hoe menigh Schelm-stuck, blyft heymelijck door’t Gelt?
En gy wacht u dat gy my niet en melt Want soo gy’t openbaert, ken sal’t niet staende houwen K’heb met geen moeyt te doen k’laet Hoer, en Dieven Trouwen, Lieven.
Hier by betoont gy wel dat u de waerheyt faelt Terwyl g’u selfs Tongh, weer achter-waerder haelt: Toch swygende sal ick naer redens waerheyt luysteren Want waerheyt door den tydt de Logen doet verduysteren.
TEeuwen, Teeuwen, u Tongh sal u noch brengen inde Ly Teeuw.
Can ick een ander maer krencken soo verheugh ick my, K’en gever niet om hoe’t af magh loopen K’sou mijn Vet derven om een ander braedende te droopen.
ABRAHAM en CLARA.
ONse Maert en Lucas synset eens?
Och ja, Abra.
Wetet wel?
Altoos ick meens, Haet en Nydt Want sy sey den tydt des Ondertrou stont in ons believen, Abra.
s’Is wel geluckigh, Clara.
s’Is oock een fyn Maert om de Man te gerieven Van alles dat hem en het heel Huys-houwen behoeft, Abra.
Sy schynen dickwils fyn, soo langh tot datmense proeft Want met den schyn valtmen t’meeste deel bedrogen, De schyn is de heel Werelt door gevlogen En heeft haer soo vermomt en elck soo verblint Dat de Mensch meer den schyn, als de waerheyt bemint De Meyskens principael verstaen hun t’stuck van schynen, Meesterachtigh wel, soo datmen hun moet mynen Om haer Gelt, om haer deught, om haer goet beleyt, Om haer spraeck, om haer wel leven, om haer nettigheyt, Om haer minschap, om de vrientschap, die sy hout met haer gebueren Om datse weet van Naeyen, van wassen, en plassen, van styven, en schueren, Om datse de Mert-ganck soo wel haer verstaet Dat het schier de helft aen alle Coopen baet: Om datse can Koken en smoken, sonder haer vuyl te maecken, Om dat men met soo een Eerlijck can geraecken.
Maer, maer, als de Bruyt getrout is soo falenser in Dan heeftse noch Deught, noch Gelt, noch vrientschap noch min, Noch goetheyt, noch soetheyt, met haer gebueren Dan canse noch Naeyen noch wasschen noch plassen, noch styven, noch schueren, Dan is sy handeloos, maer niet tandeloos, t’is gewis Datse wel can smullen, en den buyck vullen, van dat haer te vooren gekockt is.
Met Oorlof niet meer daer af als Eten en Kacken, En van nettigheyt sou sy wel aen de wandt placken Haet en Nydt Vaster als een die aende Kaeck te proncken staet, En de beste van al syn meestendeel quaet Hebbense jet goets over dat moetmen sulcken danck weten Als oftse den Hemel gaef, en soo gy dat puynt te vergeten Soo stellense sulck onlydelijck getier Ofter d’Hel in Huys waer, oft ten minsten een Vagevier; Soo de Vrouwen maer het Huys en weten te bestieren Soo moetmense gelyck een Godin vieren: Daerom sey de Man voor het slot Hoe dat de Vrouwen syn, sy syn meest quaet oft Sot.
Maer sey hy niet dat de Mans meest reden daer toe geven?
Als de Mans niet deugen en willen hebben’t de Vrouwen bedreven, Als hy drinckt, en clinckt, claeght hy licht aen synen Cameraet Dat syn Wyf quaedt oft Sot is, maer dat hyse quaet oft Sot slaet, Dat swyght hy wel, en dat hyse Honger en ghebreck laet lyen, En dat hy de Vrou laet met de Kinders betyen Die woelen gelijck eenen Worm, om een stuck droogh Broodt, En hy verhoer-eert het dickwils grof en groodt.
En och Armen van syn Vrou seyt hy dan sulcken fraey,, gesegh Tet, tet, mijn Vrou, mijn Vrou, heeft eenen waey,, ewegh, En soo verliest de Vrou de moet door haer altyt t’hooren verfoeyen Want de mis-achte Deught, doet selden Deughden groeyen.
Ick geef my op, gy winnet Proces met Cost en al, Haet en Nydt De Philosophen seggen dat men steets jemant prysen sal Die goede Wercken doen, want de gepresen saecken Syn Sporen tot wel doen, en om licht te maecken Den Arbeyt, de gepresen Deught die wast En ondanck halende ontsiet m’hem licht de last.
Seght voort hoe sal het gaen?
sullen wy Bruyloft houwen, Met ons Maert?
Sy sal ommers uyt ons Huys Trouwen En s’heeft hier langh gewoont, w’en connen wel niet min, TANNEKEN BYKOMINGH.
DAer comtse vraeght haer wanneer datse is van sin, Te Trouwen?
Is Lieven t’Huys?
K’heb hem noch niet vernomen Tannek.
Hy was al deur eer dat ick daer was gecomen Maer Lucas en heeft de Schoenen niet vermaeckt, Clara.
Hy was by Teeuwen over de Deur geraeckt En die heeftse genaeyt?
Tanneken en Clara spreken heymelijck.
LIeven ick moet u vragen Waerom dat ghy de Schoenen niet en hebt gedragen, By Lucas, waerom dat ghy die weer aen Teeuwen gaeft, Lieven.
Dat ded’ ick uyt spyt, om dat ons Maert altyt sit en graeft, Dat ick Teeuwen gunstigh, en Lucas afgunstigh,, ben En ick segh dat ick s’alle bey even Kunstigh,, ken Waerom dat ick dan Teeuwen sou gaen verleggen?
Haet en Nydt En dat ick ’t niet doen en sou oft sy sou moeten seggen Waerom dat ick’t sou doen?
en daer en wilt sy niet aen Soo gaen ick dan daer’t my lust, oft sy magh selver gaen.
Den waerom, is dat sy haest met Lucas schickt te Trouwen Lieven.
Sacker-loot Meester, en sullen wy Bruyloft houwen?
Misselijck ja, Lieven.
Wel dat’s een Brommeken onverwacht Siet eens hoe datse in haer vuyst staet en lacht, Sy meynt al ree datse den Troetelaer heeft in d’Armen Abra.
Sy kryt, Lieven.
Doetse?
Maer och armen!
Een Eerlijck Hert heeft al veel te lyen sey de Meyt, Dat Trouwen, dat Trouwen, is wel weert datmen’t beschreyt, t’Is seker wel geavontuert by de Man te slaepen: Kryt niet gy sulter soo veel pleysier by raepen Als de Vrou die’t Houwelijck niet meer verdroten en had’, Als jemant, die met bey de Voeten in het Vier sat, Abra.
Swyght Lieven spot niet, het Houwen heeft al wat te bedencken Gy syt jonck, en mal, gy en verstaet maer het wencken En’t verby gaen, maer die de daedt eens proeft, Die weet wel dat tot t’Houwen al meer als’t lachen behoeft.
Soo syn de Wevenaers en Weven, wel Sotte Menschen Datse terstont weer om het Trouwen wenschen De Meyskens doen het noch met eenen lochten sin Maer Weeu en Wevenaers hebben den Droes dan in Datse loopen, om t’gheen daerse eerst af ontslaeghen,, syn, Haet en Nydt Oft t’moet wesen dat het opgeleyde plaegen,, syn.
En de Wevenaers sietmen oock terstont Hertrouwen, Immers vintmen luttel die de Vrouwen derven souwen En soo sy segghen hun inde Wevenaers staet niet te misgaen, Ick segh de grootste helft die sluyt daer aen: Dan hout t’is beter stelen seghtmen als aen tygen.
Sy weten selfs wel watse syn, al moetment swygen.
K’en weet niet waer gy’t haelt het gene dat gy weet?
En soeckt d’Onnooselheyt noyt by geen Poëet Want dat waer de Naelt gesocht inden Hooy,, tas, Want hoe effen dat een Poëtens Backhuys van plooy,, was, Soo wist hy evenwel wat meer als Alleman, En ick ben oock Poëet, die vry oock al wat can.
Soo moet ghy dan ons Maert met een Dicht vereeren?
Dat sal ick doen, Clara.
Soo can een dingen verkeeren Clara.
O Werelt!
hoe bedriegelijck syde, en hoe vals?
Een wonder, Tannek.
En segget niet Clara.
K’en sals Niet connen hooren, mijn onsteltenis en sout niet gedoogen, Want ick ben soo beschaemt, dat my’t Bloet comt voor d’Oogen Helaes!
my dunckt dat de steenen my besien uyt enckel spot Abra.
Segget niet ick bidts, Clara.
Wel worde Sot?
Want schand’ ist u soo langh alsg’er niet mé ghetrout,, syt?
Haet en Nydt Hoor Man, maer gy Lieven dat gy niet soo stout,, syt Dat g’et voortseght, dat het door ons niet en comt op Straet Lieven.
Ick merck wel watter is, ick weet al vanden staet Binnen.
Dat Lucas is beticht met Dieveryen Abra.
En heeft een Dief hier comen Vryen?
Gemiste niet?
Neen, Abra.
En is hyer op betrapt En gevangen?
t’schynt dat hy’t is ontsnapt Abra.
En wie heeft dat geseyt?
Een van syn beste Vrienden Die’t leet was uyt syn Hert, Abra.
Daer canmen de waerheyt by vinden Want selden den Vrient, den Vrient beswaert, Clara.
Ick peysden dat hy had wat Goets van langh ghespaert, Abra.
Niet langer als flus gheleen soo heeft my een vertrocken, Lucas sey hy magh nu de Melck wat dick brocken Want hy heeft een versterf wel van vyf duysent Pont, Daerom sey ick strackx, dat ons Meysens saeck wel schoon stont.
Daer med’ behelpt hy hem, maer hy salder voor moeten buygen Want hy seyt my dat’s hem al contrarie overtuygen: Abra.
Soo gaef ick niet een duyt voor syn geheele Lyf.
Kryt niet, t’is beter syn Vryster, als een Dieve Wyf Ten sal u aen een anders Houwelijck niet letten.
LUCAS in den Rouw, BYKOMINGH.
HET sal u believen onsen Troudagh te setten Naer dat u wel bevalt: ey syde daer myn Lief?
Haet en Nydt Tannek.
Wie syde?
Neen ick en ken geen Dief, Lucas.
Daer me bekende dat ick u Hert heb gestolen Dat legh ick in kennis, Tannek.
K’en sal my niet verdolen Ick ben wel onderrecht gy weet wel wat k’seggen wil, Lucas.
Ja Lief, k’verstaen u meyningh, maer wy sullen het geschil Deylen tusschen ons,* Tannek.
Meester en Jouffrou weten oock al vande saecken En gy meynet soo fyntjens met den Rou uyt te maecken Gy syt genoegh bekent, al doed’ het uyt bedrogh, Lucas.
Ick doen’t alleen om d’ Eer, Clara.
Om d’Eer daer hoord’ toch Dat hy maer en doet om’t quaet vermoen te weiren: Abra.
Maer seghme Lucas wat comde hier begeiren?
Ick kom mijn toevlucht heden nemen tot u Lien Abra.
U toevlucht nemen Lucas, neen hadt beter toegesien, Ten gaet ons geensints aen u stonter op te letten.
K’en wil noch Cost, noch Dranck, noch dat g’haer uyt sult setten Maer dat haer d’Eer geschiet te Trouwen uyt u Huys, Abra.
En peysde noch om Trouwen daer droefheyt staet voor t’Huys?
Het Gelt versoetet al, al heeftmer een cleyn gheween,, tegen Clara.
Hoorde wel dat het waer is?
hy seyter niet eens neen,, tegen Hy bekent het selfs, nu ist ommers al te waer, En het Gelt seyt hy, en maeckt de saeck niet swaer Lucas.
t’Is waer, daer is my soo een ongeluck overcomen Maer t’Gelt heeft de Droefheyt Wegh genomen: t’Moet oock al sterven dat t’Leven ontfangen heeft, Clara.
Hoort eens hoe luttel dat by om de Galgh geeft!
Haet en Nydt Lucas.
Naer dat de Galgh waer sy mocht my wel bevallen: Abra.
Lucas, Lucas, g’en deirt my nu niet met allen Want gy spreeckt noch stout, en sonder eenigh berou Lucas.
Berou?
ô neen, en oock bloy Hert en minden noyt schoon Vrou Al ist my soo gebeurt, k’wil even wel haer Trouwen.
Om dat t’soo is gebeurt daerom ist haer berouwen.
Soo breeckt dan t’Gelt de coop, dat peys ick nimmermeer Abra.
Ghenomen s’had’ het Goet, en morgen quaem de Heer En haeldent u weer af, Lucas.
Daer cost ick nimmer tegen Ick scheed’ alst hem belieft daer af soo’t is vercregen, Abra.
Maer Lucas hoe comt datge dat stuck soo vryelijck bekent?
Om dat ick nimmermeer het veysen ben gewent, Abra.
t’Is noodeloos door pyn te dwingen u tot kennen Lucas.
K’En sal mijn Tonge noyt de Logen-tael gewennen.
K’had’ noyt van u gelooft het gene dat ick hoor, Lucas.
Men siet de Menschen just niet altyt door, en door, Abra.
Ons Maert sal Eeuwelijck, den Rou in’t Hert beclaegen Lucas.
Ick sal haer neffens my den Rou oock laeten draegen, En t’geen dat ick besit daer sal sy als een Vrou Noch min, noch meer als ick, in blyschap, en in Rou Oock mé deelachtigh syn Tannek.
Met u deelachtigh,, syn?
Soo mocht ick terwyl u saecken soo waerachtigh,, syn Een fickelingh met u verwachten op de Mert Binnen.
Hoort Lucas maeckt u deur want hiers geen Plaets om schuylen.
Haet en Nydt Clara.
U saeck is al te bloodt, het sal tot uwent vuylen.
Wel ist een Apekuer?
oft ist een Camerspel Ist spookery, wat ist, ick ben hier ommers wel t’Is hier, t’is t’selve Volck, wat, ick moet verkeert,, syn, Ten isser niet, het doet, sou jemant wel geleert,, syn Mijn vryster te spelen en maecken my soo den deep?
Ja, ja, s’en was het niet, want dese sagh wat leep En mijn heeft Oogen by eenen Valck vergeleken, En om haer spraeck niet te kennen wouse luttel spreken.
O s’hebben my dat daer heel geestigh gecleert Hoe souwense met my gelacchen hebben had’ ick my verveert Gelaeten, en dat ick had’ gestaen als eenen Sebben, LIEVEN BYKOMINGH.
SEght Lucas wanneer suld’ ons Tanneken hebben?
Och Lieven ick ben nu t’seffens beel, Lieven.
Wel Cameraet seght, wat isser voor Krakeel Lucas.
Ick had’ Tanneken eens in ’t sin te Trouwen Maer nu ick Ryck ben nu ist my al berouwen Ick gaen wat t’Lant besien, het Gelt lydt geen gebreck Lieven.
Ick meyn gy sout ons Maert nemen?
Dat en is maer geck Men Vryter niet meer, Lieven.
K’hoor g’hebt al langh gevreen, Lucas.
Dat was maer om tydt sonder cost te besteen Lieven.
Wat, geeft den Nagel een hoot, Lucas.
g’Hoort s’is het niet van sin En als ick’t wel bepeys soo ben ick’t drymael min.
Ons Maert te licht gelooft heeft haer van hem gescheyen, En soo s’hem weer begheert, soo sal s’hem moeten vleyen, Haet en Nydt Hy thoont dat hy op t’geen waer me sy hem belast Noch op haer mins verlies, in’t minste niet en past.
MARGRIET TEEUWEN.
VAn Lucas ons Ghebuer ist waer van syn Erffenis?
t’Is waer, en dubbel waer: hy heeft daer een versterffenis Wel van vyf duysent Pont.
nou sal ick moeten sien Dat hem van al de Werelt Eere sal geschien: Datmen hem Sinjoor sal heeten, en my maer Teeuwen, Hy sal gerust slaepen, als ick van Vaeck sal geeuwen, Hy sal Vet eten als ick droogh Broot sit en knou.
Hy sal hem wermen als ick Knippertant van Kou, Hy sal Wyn, en Bier, in synen Kelder,, hebben En allen dagen synen verschen Selder,, hebben: O de Maledictie die is over my, en over t’Huys Als hy Cruys geraeyt, vallet altyt Cruys, En als ick Cruys geraey, sal’t altyt Munt vallen Godt sorght altydt voor hem, en voor my niet met allen.
t’Is oock een Man die Godt oock alle Eer bewyst, Teeuw.
Gy syt’er een Hoer om datge mijnen Vyant pryst, En soo ick met mijn Doodt in’t minst hem can ghedeiren, Ick sweert, ick verhonger mijn selven om seer geiren.
Foey schaemt u, schaemt u, wat doet u de Man?
Niet dan dat ick’t voor mijn Ooghen niet sien en can, Dat hy Ryck wort en dat ick moet een Ezel,, syn, Marg.
Had’ ick in plaets van Trouwen gaen een Quesel,, syn?
Dagh Quesel, ey ghy Daey, ja wat een Quesels vleesch?
Haet en Nydt Maer helptse m’eens besien, Marg.
K’en waer dan in geen vrees Gelijck als ick nu ben van duysent ongelucken, Maer gy achtet winst u selven te verdrucken Op hoop dat ander oock sou comen in gequel.
Maer Lucas veel geluckx den Rou die staet u wel LUCAS BYKOMINGH.
GY syt een Deughdigh Man, en daerom geeft u Godt den segen Lucas.
t’Is Godt die jeder gheeft naer dat het comt ghelegen Ten syn, syn Vrienden niet, alleen die in voorspoet syn, Maer die om synent wil lyt Armoey smaet en pyn: Teeuw.
Den armen goeden Nacht, tot uwent ist goedt Oosten Lucas.
Alst Godt my weer beneemt dan sal ick’t my ghetroosten: t’Geen daer syn milde Handt m’hier tydelijck gerieft Daer schey ick willigh af wanneer het hem belieft.
Gy sult u Gelt haest quyt syn soo gy met een Hoer Trout, Lucas.
Daer sal ick voor toesien Teeuw.
O Lucas, Lucas onthout Wat dat ick u daer segh!
Ick ben soo niet te dreygen t’Beletsel van de Deught; en t’schelden is u eygen.
Gy stoeft altyt op Deught, maer selden syn ’t die roemen, Lucas.
Ick prys de waere Deught, en sonder my te noemen, Teeuw.
U Vryster dat is oock een Deughdelijcke snaer Wat schaeyt een Kint verdoen, alst niemant wordt gewaer?
Alst niemant wordt ghewaer en cont gy’t oock niet weten.
Indien sy selfs cond’ verswygen haer Secreten Lucas.
K’ben uwen cout soo beu dat t’hooren my verdriet, Teeuw.
En is en Sondagh uwen Trou-dagh niet De Hoeren en connen tegen haer pollen niet swygen Lucas.
Hoer?
Ja Hoer, Lucas.
t’Is u gesegh, en Schelms betygen.
NU sitse wel en siet met de Handen in het Hayr Nu weetse recht bescheet, nu looptse hem selfs naer Och t’is haer nu soo leet, hoe vriendelijck souse Kaeckelen, En quaem hy maer weerom, cost ick het helpen maeckelen: Soo eenen dicken vande Bruyt hier vind’ ick just de Man, Och Lucas ick bid’ u comt eens by Meester hy heeft u van Eenighe saeck te spreecken, en hy bid’ u dat g hem sult verschoonen De bottigheydt van flus, en u Teeuwen sal hy overthoonen Van groote lasteringh, denckt wat gy my oock seyt En maeckt u Rubben vry tot slaegen wat bereyt: Ghy maeckt een Man tot Dief, een Dochter tot een Moer, Die haer Onnoosel Kint als een vervloeckte Hoer Sou hebben omgebrocht: Teeuw.
Gy syt een Leugen sackxken K’en hebt soo niet gheseyt, als dat u Meysen sou een Packxken Verloren hebben, dat nu lest uytgeroepen wert, ghy draeyt dien sin Haet en Nydt Als oft ick een Kint meyn, och ick ben daer heel Onnoosel in, Lucas.
g’En cont dat ommers my oock geensins wederlegghen, Teeuw.
Ghy lieghter aen alle bey k’hebt soo niet willen segghen.
Gaet door, gaet door, ey ey, men weet wel wat gy syt, Lucas.
Comt Lieven laet ons gaen, want alles heeft syn tydt.
Gaet vry, ja wat hier sou comen, t’syn verantwoorden, Voor een Dief, en voor een die haer Kint vermoorden Gaet vry vuylen Huspot, en maeckt geen groodt gherucht: Houwet Secreet oft maeckt u op de vlucht: Teeuw.
Ja Wyf segghet hem soo, soo moete op de Man passen, Want de Handen worden schoon, daerse malcander wassen.
ABRAHAM CLARA TANNEKEN.
WAt bottigheyt is dat?
Gy hebt u cans verkeken Tannek.
En heeft u Teeuwen dat in ’t Hooft gesteken?
Wat gronts stuck Fiels?
die schelm waer weert gebrant, Abra.
Maer gy syt ommers een Dochter tot u volcomen verstant Die wel weet datter altyt quaey Tongen syn gevonden Soume soo licht gelooven een ongebonden Valsche Tongh?
neen, neen, een die te licht gelooft Haet en Nydt* Die wordt van syn gheluck berooft.
Gy waert een rycke Vrou: had’ gy u niet in desen Gethoont te haestigh en seer qualijck onderwesen, Op’t seggen van een Man men noyt geen vonnis wyst, Clara.
Ja dat en helpt u niet al staet gy nu en gryst, Tannek.
Het scheen ommers dat hy’t selfs bekende Abra.
t’Geen dat hy seggen wou was tot een ander Ende, Syn antwoort viel niet net op ons Propost, Hoe wel ick qualijck onderricht dat niet bedencken cost, t’Blyckt claerder als den Dagh dat hy Onnoosel en gantsch ryck,, is Soo dat hy nu wel thien-mael meer, als uws gelijck,, is.
Die Verraer!
een deughdelijck Man te schelden voor een Dief?
Nu verlies ick mijn welvaert mijn Trou en mijn Lief Ist moghelijck, ist moghelijck, och t’Hert dat sal my splyten Van na Berou, van Druck, en duysent spyten!
En soo mijn desperatie noch wat arger wort Soo doen ick mijn selven noch wel Eyndelijck te cort.
Men moet op Seere Wonden soete Plaesters leggen, Ick sal’t hem selfs eens gaen seer vriendelijck herseggen Dan, siet t’is niet van nooy hy comt daer just te pas, Tannek.
Och ick ben soo beschaemt dat ick mijn Leven niet soo en was, LUCAS, LIEVEN BYKOMINGH.
WAt reden heeft u doen my met den Knecht ontbieden?
Het is een misverstant het geen dat flus geschieden, Lucas.
Ist misverstant soo gaen ick wederom van hier?
Wel Lieven ick meynden datter Halsen schier Aen hongen, soo haest quaemt gy my Bodtschappen Hier te comen, ey, ey, en vult met my geen Sotscappen.
Maer Lucas en trecket u soo niet aen, Haet en Nydt Lucas.
En hebde my niet van doen?
ten minsten laet mij gaen, Abra.
K’en sal, ick bidts gy sult my hooren spreken Lucas.
En daerom com ick hier, en gy wilt my versteken En seggen spots gewys, het is een misverstant Dat ick u ontboden heb, en wysen my met schant De Deur, k’heb dan reden om my veerdigh te vertrecken, Abra.
Maer Lucas meynde gy dan dat wy met u gecken?
Voorseker doen ick, want wat isser claerder blyck?
Ia Lucas is nu spytigh want hy is nu Ryck.
Den Ryckdom sal my noyt soo verre leyden, Dat ick my vande reên ontblooten sal oft scheyden Maer daerom ben ick niet tot jemants tydt verdryf.
Och Lucas, Lucas, ick wil met Ziel, en Lyf Verbeteren mijn fout, ick sal my al mijn Leven In stil gehoorsaemheyt tot u Geboden geven.
K’ben raedeloos gedocht k’verstaen in’t minste niet Wat voor een veysery dat my van u geschiet.
Tann.
Ick bid’!
gedenckt niet meer mijn al te licht gelooven En wilt my daerom niet van u Persoon berooven, Het is in jeders Mont dat gy mijn Vryer syt Wat schant waer dat voor my geraeckten ick u quyt?
Het is een quaede Tongh maer niet mijn schult te wyten, Lucas.
Gy Kryt soo dickwils als gy lust hebt om te Kryten U eene Oogh die lacht, u ander Oogh die weent, U eene Kaeck die singht, u ander Kaeck die steent, Een listelijck bedrogh can u gedaent verkeeren Toch noyt en is den Mensch te Out om noch te leeren.
Vaert wel, Tannek.
Och Iouffrou?
spreeckt een woort voor mijn, Clara.
Nou Lucas goeden Vriendt men magh soo quaedt niet syn Men moet het ongelijck vergeten en vergeven Tannek.
En peyster niet meer om, ick sal u al mijn leven Haet en Nydt Te vriendelijcker syn.
t’Gemeyne spreeckwoort leert Dat die niet heel en doolt die t’halven wederkeert.
Dit dient my tot een Les nu ick half inde strick,, ben Die t’halven heeft ghedoolt, peyst Lucas dat, dat ick,, ben En com nu weer te recht, dus neemt geen heele Wraeck Van die haer fout bekent ten halven inde saeck.
Gedenckt het u niet meer dat ghy my hebt verweten, Het gene dat my toen in ’t minst niet heeft gespeten Want ick ontschuldigh was?
het deughdelijck gemoet Schoon oftmen blaemt oft schampt neemt alle dingh in’t goet.
Maer dat u Meester my doet met den Knecht ontbieden, En comende, soo seght hy dat door’t misverstant gheschieden, Dat spyt my al te seer, dat heeft het niet te pluys, Dat ick de tweede reys ben Ballast van dit Huys.
Hoort Lucas goeden Vriendt en wilt u toch niet stooren, K’heb u ontboden en naer dat ick can hooren Gy meynt ick loochen het, Lucas.
Gy hebt het soo geseet Abra.
Comt Lucas comt in Huys dat wert u uytgeleet.
Ho, ho, nu sy malcander weer comen te spreken Voor seker sullen sy t’Vercken seffens door den buyck steken, Al is het dat een Houwelijck wat achterwaerts gaet, Dat maeckt de saeck meer spoediger als quaet: Die over een wye Graght wilt springen sal eerst achterwaerts loopen Om grooteren spronck te doen, en bycans Beel, doet veerdigh coopen.
Tusschen Vryer, en Vryster is veel nutter een Kyvery Haet en Nydt Als Kussen en Lacken, en Iaer en Dagh gevry.
Een Kyveryken?
ha dats Gout weert inde vryagie n’En nieuwen Peys gemaeckt, maeckt weer een nieu Coragie, Want dat heft tegen het twisten soo verbribbelt uyt Dat den Vryer wilt Bruygom syn, en de Vryster Bruyt.