floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Dat waer ik ga oft sta, mijn zinnen en gedachten, Tot in den Hemel gaen, en na de deugde trachten; Het zy wat dat ik doe, oft wat ik mach bestaen, Laet altijd, goede God!
mijn hert ten Hemel gaen.
Ik bid u, eeuwig God!
ô God!
die alle zaken Bestaen hebt door u macht, en door u woord te maken; Ik bid u, goede God!
die Sterren, Zon, en Maen, Doet schijnen op der aerd, en aen den Hemel staen; Die Christum uwen Zoon ter aerden hebt doen dalen, En uyt een reyne maegd de menschheyd laten halen; Die onzer hebt ontfermd, en uyt dien helschen nood, Bevrijd en ook verlost door Christi bloed, en dood; Ik bid u, lieven Heer!
ik bid u door dat sterven, Laet my hier na met u het eeuwig leven erven; Ik bid u, lieve God!
die in het herte ziet, Na dat ik heb verdiend en oordeel my doch niet; Ik kend, ik heb misdaen, en vinde my vol zonden, Doch, Heer!
daer word by u vergiffenis gevonden.
ontfermt u mijns, die al mijn schuld beken, En met het hert bely, dat ik een zondaer ben; Ik bid, gelijkerwijs den Konink David dede, Om uwen naem, ô Heer!
wischt uyt mijn lelikheden; Dat is, de boosheyd, Heer!
waer in ik heb geleefd; De boosheyd, dien ik bid, dat gy u knecht vergeeft, Geheyligd stort in my, ô Heer!
uw Geest van boven, Geeft, dat ik in u naem waerachtig mach gelooven, En met een vaste hoop, en met een sterrik hert, Al't geen ter zaligheyd, aen my geboden werd.
laet uwen geest mijn geest gestadig drijven, En in de rechte kerk doen recht geloovig blijven; Verlost my, lieve God!
en Hemelsch Majesteyt, Van alle kettery die na der hellen leyd.
ô Christe!
door wiens lijden, Mijn ziel inwendig voeld een Christelijk verblijden; O Christe!
gy die hebt om mijnen 't wil geleên; O Christe!
die de zee, en golven hebt betreên; En Petrum opgerecht in 't midden van de baren, Als hy, en ook het schip gelijk aen 't zinken waren; Die Paulum hebt verlost, als 't onweêr hem bestreed, Zoo dat tot driemael toe hy sterke schipbreuk leed.
Wild ons verlossen, Heer!
die in de zee van zonden, Zoo vaek in prijkel zijn, te dalen na de gronden, 153 Te zinken in een poel van eeuwig vuur en vlam, Het welke zijn begin eerst uyt de zonden nam.
wild mijn ziel door u geleden lijden, Voor schip-breuk van de zond, en helsche grond bevrijden; O Christe!
recht doch op de ziel die schip-breuk lijd, Wanneer een felle buy van zonden die bestrijd; O Christe!
wild my hoop in zondens onweêr geven, Dat in haer zee mijn ziel noyt werd te grond gedreven; O Christe!
in de nood zoo sta mijn ziele by, Op dat ik eeuwiglijk uw goedigheyt bely.
Geweerdigd my, ô Heer!
dat uyt uw Hemelsch zalen, Hier op der aerden mach een Engel nederdalen, Die my een leydsman zy, een leydsman na de geest, Gelijk die eertijds ons voor-vaders is geweest, Als gyze stierden, Heer!
en uyt Egypten leyden; O Christe!
wild alzoo voor mijne ziel bereyden Een leydsman, die my stierd op paden van de deugd, Een leydsman, die mijn ziel brengt in uw Hemelsch vreugd.
Ik bid u, Heyll'gen Geest  Wild uyt den Hemel doch tot in mijn herte dalen, En heyligd door uw kracht mijn Christelijke ziel; Gy heylig, heyligd my, die voor uw Godheyd kniel.
Laet, bid ik, mijn gebed uw heyligheyd genaken, Wild van dit aerdsche hert uw eygen woonsteê maken; Stort doch van boven af die waerdigheyt in my, Op dat mijn hert voor u een reyne wooning zy; Verblijd my na de ziel met dees uw Hemelsch vreugde, Uw slaep-kamer verçier, uw rust-bed pronk met deugde, Bestroy de vloeren doch met Hemelsch geur en kruyd, En drijft 'er alle zucht van aerdsche lusten uyt; Koom af, ô Heylgen Geest!
koom af, mijn ziel beschijnen, En pronk uw wooning op met Hemelsche robijnen; Dat is, laet doch de deugd zoo blinkend zijn in my, Dat u mijn hert gelijk een Hemelsch woning zy, Waer u geofferd werd den wierook der gebeden; Op dat uw woning zy in mijne ziel en leden, Alwaer gy alle zucht door uwe komst verdrijft, Zoo dat 'er in het minst geen lust tot zonden blijft; Laet door uw Hemelsch kracht in mijn gemoed versterven, Al wat my eenigzins de ziele kan bederven; Maekt eeuwig durend doch uw blijdschap in mijn hert, En dat door zonden noyt de ziel onzuyver werd; Dit bid ik, Heylgen Geest!
door Zoon en Vader t' zamen, Drievuldig Eene God, in eeuwigheden, Amen.
154 Aendachtige gezangen.
Stemme: Mijn troost mijn hert.
ODwazen mensch!
Gy die uw lust en wensch, Ja u gemoed, In luste voed, De zonden doet; En schijnt op het geloofte staen, Christus heeft het al voldaen; Geen quaed,, en schaed, Dies gy de zonde zijt ten dienste na de wet; Niet u van God den Heer, Maer van u quaed begeer, U voor gezet.
Mijn God laet mijn Van dat geslacht niet zijn, Maer van die geen, Die in gebeên, Haer tijd besteên, Met vasten en met ware boet, Uyt een oprecht en reyn gemoed; VViens geest,, dat vreest De straf, waer meê dat gy, O God!
den zondaer dreygd; Laet het geloof in mijn, Tot goede werken zijn, O Heer!
geneygd.
Die boom is goed, Die bloeyd en vruchten voed; Die boom die leefd, Die bladers heeft, En vruchten geeft; Dit is een zinne-beeld aen mijn; Hoedanig het geloof moet zijn, Dies ik,, my schik, In mijn geloof, tot vruchten Van Godzaligheyd, Die in des Hemels vreugd, De ziele leyd.
155 In tegenspoed, en lijden.
Stemme: Rogiers Balletti.
ALs ik bedenk wat zoet, Dat dit aerdsche lijden voed, En dat niemand word bekroond, Als die zich hier een strijder toond.
Dank ik dy, O mijn God, als dat gy my, Al dit lijden zend, En waerdig kend, Dat ik om u name ly.
Schoon dat ik eerst begin, 'k wil den weg wel verder in, Gun my  Dat ik nu noch meer lijden leer; Geef my macht, En het lichaem zoo veel kracht, Dat ik mijn verdriet Met vreugd geniet, Mits men 't lijden zalig acht.
't Is zalig hier geleên, 't Is zalig hier gestreên, En te lijden schand en schâ, Want deugdens loon volgd deugde na; Wie deugd sticht, Valt het deugd doen zoet en licht, Ja, hy voeld geen strijd, Hoe veel hy lijd, Die maer God houd in 't gezicht.
Moet ik den kruys-weg treên?
Door verdriet en lijden heen?
O mijn God!
geef my een moed, Die al mijn tijdens smert verzoet; Al vind deugd, Niewers troost, noch hulp, noch vreugd, Deugde neemt haer keer Tot u, ô Heer!
Die alleen deugds ziel verheugd.
V. Op aerden isser niet Zoo veel lijden en verdriet, Daer de ziele onder blijft, Als gyze met u liefde stijft; 'k Acht geen smaed, Als het maer de ziel niet schaed, Ia, geen noot zoo grood, Noch laet zoo wreed Als het maer in God bestaet.
Vw Heyligen wel eer, Hebben om uw naem, ô Heer!
Zoo veel lijden uyt gestaen, En tot 'er dood toe moeten gaen; Gun dat my Hare dood een voor-beeld zy, En waer na dat ik Mijn leven schik, Zoo wanneer ik ook yets ly.
156 Na lijen vreugde.
Stemme: Spoeyd vluchtig vlugge voetjes.
I. WIe tot de vreugd u il raken, En het zoet genieten, Die zal eerst moeten smaken 't Bitter van verdrieten: Geen smert,, hoe hert, Geen leet,, hoe wreed, Of het staet te lyon; Den mensch die moet, Om 't hemels zoet, Al 't aerdsche goed benyen, Om dat eeuwige verblyen.
Men moet de kruys-weg treden, Wel verzien met deugden; En wie zoo heeft gestreden, Raekt tot 's Hemels vreugden; Wie lijd, en strijd, Wie vecht,, en recht, Met zijn quade lusten, Al zijn begeer, Tot 's werelds eer, Al zijn begeer uyt blusten, Zal met God ten Hemel rusten.
Tracht eenig Vorst met strijden, Hier een stad te winnen, Wat zal hy niet al lijden, Wat niet al beginnen?
Wat smert,, zal 't hert Niet voên,, en doen, Om daer toe te raken?
Ia, wat verdriet En lijd hy niet, Op dat hy zie, zijn zaken Hem een vrolijkeynde maken.
wat zal het wezen, Steden te verwinnen?
Wat zal het zijn na dezen, Aerdschen lof te minnen?
Die loff,, neemt off, Die staet,, vergaet, Oft men moetze derven, Wanneer de tijd, Het leven slijt, En maekt ons quijt, door 't sterven, 't Geen de tijd ons deed be-erven.
V. De beste strijd te strijden, Dat is, hier op aerden, Druk, tegenspoet, en lijden Van Gods hand aenvaerden; Bespot,, om God, Veracht,, belacht, Van waen-wijze rijken; Om dat men haet Des werelds staet, Eenvuldig gaet, 't wil blijken, God zal ook eens vonnis strijken.
Christen ziel, wild leeren Alle smaet verdragen; Zoekt  Christo te behagen; Ey!
lijd,, en strijd, Draeg kruys,, om 't huys Van Gods Rijk te erven; Lijd in de deugd, Op dat gy meugt Des Hemelsch vreugd verwerven; Leer ô mensch!
157 Rijkdommen beswaerlijk.
Stemme: Io to de personne.
SO lang de menschen leven hier in rust, En hebben al haer wil op Aerd; Is alhaer wenschen, Al haer zin en lust, Dat God haer leven lange spaerd; Als 't geluk haer diend,, Als de wereld is baer vriend, En zijn eer, en gunst verliend; Als men weelig leefd,, van het geen de wereld heeft, En 't luk dat den Hemel geeft, Dan hoord men nood', 't vermanen van de dood; O doling!
in den mensch te groot.
Die zoo de gaven, 't Wereldsche geluk, Om wellust mind, Is maer een slave, Die aen helschen druk, En Satans strik zijn ziele bind; Als hy zijn gemoed, door de rijkdom en het goed, In de lust des werelds voed; Ach!
hy loopt te veer,, die alleen na werelds eer Steld zijn lust en zijn begeer; Hy is verblind,, die 't aerdsche goed bemind, En 't hert daer aen gebonden vind.
Dat een kemel zal Eer gaen door 't ooge van een naeld, Dan zulke Rijken, Na hun levens val, Ten Hemel zullen zijn gehaeld.
Leer, ô menschen!
leer,, dat de lust van dijn be'geer, 't Werelds goed niet mind te zeer, Leer, ook wat gy doet,, dat gy doch met u gemoed Niet te vast hangd aen het goed; Bedenk u wel,, het goed is maer een quel, En 't brengt de zielen in de hel.
dwaze menschen, Die om's werelds vreugd, Om schat, om rijkdom, eer en staet, Meer steld uw wenschen, Als wel na de deugd, Die al dit aertschte boven gaet; Ach!
wat is't als gy,, staet bezit, en heerschappy, Is het geen bedriegery?
Wat baet al het goet,, Schoon gy't hebt in overvloed?
Want gy 't hier doch laten moet; 't Is ydelheyd,, gelijk de wijsheyd zeyd, Dat men het hert op rijkdom leyd.
V. Rijkdom, en staten, Macht en heerschappy, En alles wat de wereld heeft, Moet men verlaten, Niets en blijft ons by, Wanneer dat ons de ziel begeeft, Maer alleen de deugd,, die gemoed en ziel verheugd, Met vermaek van hemelsch vreugd; Volligd dan die geen,, die zijn lusten heeft bestreên, En de wereld heel vertreên; Geen beter goet,, en isser voor 't gemoed, Als dat men deugde doet.
158 Deugden.
Stemme: O Nacht!
jeloersche nacht.
DEugd wenschen is geen deugd, maer 't kan de deug-lust stijven; Deugd wenschen is wel yets, dat na de deugde strekt; Deugd wenschen kan het hert wel tot de deugde drijven; Deugd wenschen is wel yets, dat na de deugde trekt.
Ten is geen deugd, schoon dat men is tot deugd genegen; Ten is geen deugd, hoe wel men na de deugde haekt; Maer daer in is alleen de rechte deugd gelegen, De deugd te plegen, is het geen de deugde maekt.
De deugd bestaet alleen in 't doen, en niet in 't wenschen; De wensch tot deugd, en is geen deugde in der daed; Maer die de deugde doen, zijn deugdelijke menschen, In 't wenschen niet, maer 't doen, alleen de deugd bestaet.
't Is deugd, dat yemand leefd na deugdelijke wetten; 't Is deugd, dat yemand leet, en ongelijk verdraegd; 't Is deugd, dat yemand tracht, de ondeugd te beletten, In die, aen wien de lust, het quaed-doen wel behaegd.
't Is deugd, mild-dadig zijn, en d' armen meê te deelen; 't Is deugde, dat men troost de droeve in haer druk; 't Is deugd, de misdaed van zijn naesten mensch te heelen; 't Is deugd, op God te staen in tijd van ongeluk.
't Is deugd, zijn even mensch, de deugde aen te raden; 't Is deugd, dat yemand tot de deugd een ander pord; 't Is deugd, dat yemand toond aen zulken een weldaden, Van wien hem tegenheyd, en smaed bewezen word.
't Is deugd, dat yemand zoekt een ander te verschoonen, In't gene daer hy zich zal hebben in misgaen; 't Is deugde, dat men zal, aen zulk een gunst betoonen, Die ons zoo menigmael heeft alle spijt gedaen.
Wie deze deugden pleegt zal't loon van dien be-erven, Een loon, een zalig loon, een wel gerust gemoed, Een blijdschap voor zijn dood, een wellust in zijn sterven, Gelukkig is de ziel die zulke deugden voed.
Gelukkig is de ziel, die zoo voor God zal blinken, Gelukkig is de ziel, die door 't Geloof en Deugd; De zoete stemmen zal ten Hemel hooren klinken, En zelfs deelachtig zijn die Goddelijke vreugd.
159 't Eynde der Godloozen.
Stemme: Engelsche Fortuyn.
ALs 't hert de lust in alles heeft volbracht, Na wilen mensch geleefd in aerdze pracht; Als geld-zucht heeft veel schat by een vergaerd.
Wat is 't geweest, een Hemel op der aerd.
Zie doch eens aen het leven van die geen, Die rijk en trots hier op der aerden treên; Die op het goed, en op dit aerdsche stof, Voên al haer hoop, en voeren al haer lof.
Zie eens dien mensch die huys en hof bezit, Wien yder een, gelijk een God aenbid; Zie eens dien mensch die op zijn rijkdom steund, En op de macht van aerdsche schatten leund.
Zie eens dien mensch die huys en hoven boud, Die op zijn goed, en op zijn geld vertroud; Zie eens dien mensch die na zijn wil en lust, Hier met het hert in aerdsche dingen rust.
V. Zie eens dien mensch die zo zijn leven drijft, Als oft hy hier veel hondert jaren blijft; Zie eens dien mensch die 't hert de lust verleend, En d' arme mensch uyt mergeld op 't gebeent.
Zie eens dien mensch die met geweld en macht.
Na het gebied van al de wereld tracht; Zie eens dien mensch die al zijn mille heeft, En na zijn lust in vreugd en meelde leefd.
VII, Zie hier den mensch die nijdigheyd en wraek Diend met het hert om een geringe zaek; Zie hier dien mensch die altijds twist of pleyt, 't Zy recht oft niet, noyt van zijn onrecht scheyd.
Zie hier dien mensch vol trots en ongeduld, Die met geweld, vaek om een kleyne schuld, Zijn naesten mensch gedurig scheld, en plaegd, Zoo lang hy leefd de wraek in 't herte draegd.
Zie eens dien mensch die zoo met menschen leefd; Zie eens dien mensch die geld met hopen geeft; En die vergeefs de holle pleyt-zak vuld, Alleen door wraek, en losse ongeduld.
X. Zie eens dien mensch die vaek een vroom gemoed, on-eer, en schand aen doet; Met boeyen plaegd, en diergelijke straf, Die 't wereldsrecht aen zijne machten gaf.
Zie hier dien mensch, zie hier dat hert vol strijd, Dat door wan gunst zijn naesten mensch benijd; Zie hier dien mensch wiens mond zoo dikmaels liegt, Op dat hy zoo zijn even-mensch bedriegd.
Zie hier dien mensch die uyt een boos geweld, De vromen haet, en voor Godloozen scheld; Zie hier die tong, die ander lieden laekt, Haer eygen vuyl door schijn-deugd zuyver maekt.
Zie hier dat hert, dat in de weelde leefd; Zie hier dien vrek die Lazaro niet geeft; Zie hier die geen die in de overdaed, Zijn snoode lust en gulzigheyd verzaed.
Zie hier dien mensch in geyle lust verblind; Zie hier dat hert, dat schoone vrouwen mind; Zie hier dien mensch, die zoo zijn tijd besteed, In zondens lust zijn Hoer en God vergeet.
Zie hier, ô mensch!
zie hier, eylaes!
een tijd Die 't zondig hert maekl al zijn lusten quift; Die staet, en pracht, die rijkdom, geld en goed, Ge weld, en recht, ten eynde komen doet.
zie hier, hier is de dood, Die al uw lust nu met de voeten stoot; En die het eynd van uwe lusten is, En voerd uw ziel in d' helsche duysternis.
160 Wereldsche bedrieglijkheden.
Stemme: Hoe leg ik hier in deesellende.
O Wereld!
wereld!
die mijn zinnen Zoo menigmael hebt aengeport, Vw ydelheden te beminnen, Mijn hert uw wellust in gestort, Vw zoetigheyd gesteld voor d' oogen, Waer door dat gy my hebt bedrogen.
De hovaerdy, en weelig leven, Gezang; gespel, en aerdsche vreugd; Hebt gy, ô wereld!
my gegeven; In 't bloeyen van mijn jonge jeugd; Hoe lokten gy de lust mijns zinnen, Tot lusten van de zoete minne?
Hoe zocht gy, wereld!
my te trekken, Tot al het geen dat werelds hiet?
Mijn oogen quaemt gy overdekken, Ik als verblind, en kost u niet; Mijn hert bleef aen uw lusten hangen, Gelijk een visch door 't aes gevangen.
Hoe pleeg ik mijne jeugd te çieren, Zoo dat ik als een aerdsch Goddin, Ging moedig over-strate zwieren, De pracht dat was mijn lust en zin; Mijn vreugd bestond in pronk van kleeren, Om al de wereld te braveren.
Ik liet mijn hayre lokjes hangen, Gekruld, geçierd, met goud, en zy, Al speelend op mijn bloosde wangen, Vyt enkel lust van hovaerdy; Mijn meeste vreugde neffens dezen, Was altijd by de jeugd te wezen.
Een werelds lied van min te zingen, Dat was mijn vreugde dien ik zocht, Ik heb met danssen en met springen, Mijn jonge dagen door gebrocht; En alle ydelheyd bedreven, Die oyt de wereld weet te geven.
als ik dit overdenke, Ik die na leg in zware pijn, En voel mijns levens krachte krenken, Helacy!
zoo verfoey ik mijn, Dat ik hier toe mijn jeugd verliende, En zoo de snoode wereld diende.
Met recht mach ik na welbeweenen De wereld dien ik heb geproefd; Wiens vreugden zijn als stof verdmeenen, Het geen my nu de ziel be droefd; Wist yemand dit verdriet te vooren, Geen wereld zou hem meer bekooren.
Navolging Christi.
Stemme: Die mind die lijd veel pijn.
HEt kruys van Godes Zoon, En staet alleenig niet mijn ziele voorgezet, Geen doorenige kroon, En zy alleenig my in leering tot een wet; Maer 't alder meest, Dat is ootmoed geweest, Waer mede Christus mijn Leeren wil ootmoedig zijn Wie 't hert aen hoogheyd hecht, Wie staet, en aerdschgebied meer acht als Christi leer; Die volligd hem niet recht, Nocht toond hem niet te zijn een dienaer van zijn Van Godes Zoon, Die zelzer a aerdsche kroon, Begeerden te versmaên, 't Schandig kruys op hem te laên.
Zoe wie wil zijn als hy, Zoo wie met Christo wil in 's Hemelsch vreugde gaen, En mezen eeuwig bly; Die doe ootmoedigheyd als Christus heeft gedoen.
Staet, eer, en macht, En pronk, en werelds pracht, Heeft Christus niet begeerd; Maer ootmoedigheyd geleerd.
Wild gy met Godes Zoon Bezitten 't een wig rijk, leefd, zoo hy heeft geleefd; Wild gy in Godes Throon Genieten het geluk dat God de zijne geeft; Zoo volligd hem, En luysterd na zijn stem, En u tot strijden steld; 't Rijk des Hemelsch lijd geweld.
Leer mensch!
hoe Christus quam, Niet om gediend te zijn, maer and'ren dienst te doen; Zie wat hy op hem nam, Om door zijn voorbeeld u in Christen liefd te voẽ, Heeft tot een wet, De ootmoed voor gezet, En alle smaed geleên.
Ons als leydsman voor getreên, Wie 't aerdsch om 't Hemelsch haet, Wie wel lust en geneugd, wie rijkdom, eer, en goed, Om Christi wil versmaed, In vasten en gebeên aen God zijn offer doet; Wie zuyver leefd, En God het zijne geeft, Acht 's werelds winste schâ, Dezen volligd Christum na.
161 Bekeeringe van Maria Magdalena.
Stemme: Schoonste Lerinde.
WEllustig leven, ydele vreugde, Droevige blijdschap, vol verdriet; O vyandinne!
gy die de deugde, Zalige wellusts vreugd verbied; Gy trekt het hert met averechtze zinnen, 't Werelds te beminnen, Maer eylaes!
Vytwendig zoet, daer 't bitter leyd van binnen, Zielens vyandinne, als een damp en mist; Die door de Son  Gelijk een schim, en lichte rook verdwijnd.
Wereldsche vreugde, aerdsche wellusten, Dertele tochten, wullipze min; Die deze lippen zoo dikmaels kusten, Weg, weg, ik ban u uyt mijn zin; Weg, geyle lust met al uw zotternyen, Ik en zal niet lyen, dat gy my meer plaegd, Ik zoek alleen in 't Hemelsch te verblyen, 't Vleesch stel ik ter zyen, 't Hemelsch my behaegd; Ik zoek alleen, de wellust van mijn hert, In 's Hemelsch vreugd, door vleeschelijke smert.
Mijn zieltje!
wild gy 't Hemelsch erven, Wild gy genieten 's Hemelsch vreugd?
Zoo moet het hertje vleesch lusten derven, En dooden zonden door de deugd; Wel aen, wel aen, ik wil van zonden keeren, Geen tranen mijn deeren, in mijn droef gemoed; En van mijn God en Zaligmaker leeren, Wat ik zal begeeren voor mijn hoogste goed; Dat 's Christi Kruys te dragen met geduld, Want door het kruys betaeld is al mijn schuld.
Stemme Christi, aen Maria.
O Magdalena!
die om uw zonden, Droe vige tranen neder stort; Gy hebt genade by my gevonden, Dies uwe ziel ontfangen word, Met Hemelsch vreugd zal ik uw tranen loonen, En uw deugd bekroonen, droeve Magdaleen!
Mijn 's Vaders Rijk zult gy met my bewoonen; Ik zal u betoonen, hoe u droef geween, En diep gezucht  Zondige ziels ten hoogen Hemel brengt.
's Werelds ydelheden.
Stemme: Laura zat laetst by de beck.
DIe de wereld wel in ziet, Ach!
die zal te recht bespeuren, Dat zijn vreugde geeft verdriet, En zijn wellust niet dan treuren; Wat de wereld steld te veuren, Dat u wellust, werelds pracht; Aerdsche vreugde, dertel leven, Dees zal ons de wereld geven, Dit is 't dat de wereld acht.
II 't Jeugdig hert, verzot door min, Steld op schoonheyd zijn behagen; En het peyd zijn aerdsche zin, In de lust van geyle vlagen; Maer als nu de tijd zijn dagen, Heeft een levens eynd gebaerd; Rijkdom min en werelds vreugde, Aerdsche wellust, en geneugde, Maken dan de ziel beswaerd.
Armen mensch!
wat gaet u aen?
Dat gy zoo verdoold van zinnen, Moogt na werelds vreugde staen, Aerdsche schoonheyd zoo beminnen.
Leer, ô mensch!
uw lust verwinnen, Mits dat u de dood bestrijd, Die gy niet en kund ontwijken, Die uw ziele zal doen blijken, Hoe dat gy bedrogen zijt.
Wat zal 't zijn met schoonheyds lof, Wat zal 't zijn met rooze kaken, Als de dood die zal tot stof, En tot aes der wormen maken?
Laet dit doch u herte raken, O verblinde werelds jeugd!
Leer des werelds wellust myen, En het weelig vleesch bestryen, Door de krachten van de deugd.
162 's Werelds ydelheden, Stemme: Vaert wel Scepters.
DE Wereld, en de vreugd van wereldlijke lusten, Zijn niet dan ydelheyd der ydelhe ên eylaes!
't Geen men te recht bevind als 't lichaem zoekt te rusten, Door doodes slaep in 't graf, daer 't is der wormen aes.
De lust in d' hoogste top van mijn vernuft gerezen, Om af te beelden  Wat dat het leven is, of wat het schijnt te wezen, Zoo ik niet te vergeefs vertrouw mijn zwakke kracht.
Op winning is, van God, ons 't leven hier gegeven, Ter tijd toe dat de dood voldoening van ons eyst, En dat zy ons ontroofd de krachten van ons leven, Op dat de ziel, van hier, na Godes woning reyst.
Waer niet de woorden, maer de daed zal moeten gelden, Om loon van Christo te ontfaen; Waer onze zonden ons al zelver zullen melden, Die in het boek van ons gemoed geschreven staen.
Gelukkig is dien Mensch die daer mach zijn bevonden, Zuyver, en zonder vlek, voor Godes aenschijn zoet; Dat's die door waer berouw van zijn bedreven zonden, Gezuyvert heeft de vlek van 't knagende gemoed.
God zal zijn oordeel voor den menschen gaen bereyden, En geven yder loon na dat hy heeft gedaen; De Bokken zal de Herder uyt zijn Schapen scheyden, Wee!
die het oordeel moet tot zijne straf ontfaen.
Wat zal, ô trotze Mensch!
wat zal u trotsheyd baten, Wanneer uw ziel voor God met zonden is bevlekt?
Een ysselijk geween u stem zal hooren laten; O Bergen!
valt op ons, ô Heuv'len!
ons bedekt.
Wat zal dan baten 't schoon geçierzel der paruyke?
Het blond gekrulde hair dat om de pruyk verspreyd?
Als ons de wreede dood de oogen doet toe luyke, Wat is die schoonheyd dan anders als ydelheyd?
Wat baet het sneeu-wit vel, verçierd met bloosde kaken?
Wat baet dan schoonheyds lof, daer men veel moed op draegd?
Kan 't schoon, van 't schoonheyds lof de schoonheyd yets vermaken, Als van 't geworremt ons het vleesch word afgeknaegd?
wat baet dan schoon?
wat baten trotze treden?
Wat baet den pracht van zijd, en 's lichaems yd' le pronk?
Wat baet dan schoon gestalt van lichaem en van leden?
Wat baet dan't zoet gelach, of vriendelijk gelonk?
Wat baet de rijkdom dan, oft macht van machtigheden Een 's Koninks, Vorst, oft Prins, ja Keyzers, rijk van haef?
Hoe meenig heeft de dood van dezen overstreden, En door haer macht gemaekt zoo meenig Heer tot slaef?
Hoe kan Natuur noch zijn genegen, door 't begeeren, Na 't geen dat voordeel schijnd, nochtans tot schade strekt?
Wanneer men het gemoed van lust laet overheeren, Tot mellust, die in 't hert niet als onrust verwekt; Waer van dat voedster is de gierigheyd boosaerdig, Die door haer valsche lust begeert met schijn bedriegd, Dat zy het meest verkiest 't geen dikwils 't minst is waerdig; Vertrouw haer schalkheyd niet, haer snoode list ontvliegd.
Wiens schadelijk bedrog men kan derven, Wanneer men het gedacht tot doodes komst verport; Neemt mijn vermaen in 't goed Gedenkt te sterven; De tijd die vliegd zoo snel, en 't leven is hier kort.
163 Christelijken strijd.
Stemme: Ceste Cruelle.
HOe vaek voel ik mijn geest genegen, Te voeren Christelijke strijd; Hoe vaek zijn mijn de zonden tegen, Meest als het vleesch verdrukking lijd; Wanneer ik lye Tegenspoed, oft smert, Zoo wil ik strye Met mijn eygen hert, Dat my tot strijden tert.