floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
De kamenier die 'k teeds heb op myn zy gekregen, En die, dierhalven u niet kwalyk is genegen, zei my dat daatlyk hier haar Juffers zullen zyn, Drink u vry beterschop terwyl met een glas wyn, en wyl tooneelspel haar behaagd in alle deelen, zo zullen wy ons spel, als 't is gezeid, vol speelen.
't is wel wy laaten dan op u het alles staan.
FLIPpyn alleen.
Ziet hoe treurig dat die arme minnaars gaan.
'k beken de liefde is vol van alle zeldzaamheden, en ik beklaag de Knechts van minnaars, en in 't geheel, zy moeten doen wat hun verblinde Meesters lust, En hebben even, als hun Heeren, nergens rust.
Wat is de min een kw' karonje, die de menschen Staag doet naar onrust, als zy wel te vreen zyn weezen.
Die in de min zich zelf verward heeft, bid de meid Om wedermin, of om zyne eerste vryigheid.
En naaulyks staat hy weer op vrye, en eige beenen Of telkens waagd hy weer een paartje blaauwe scheenen, ja hy en rust niet voor zyn hart weer is verkogt, dat hy met list eerst heeft uit slaverny gebrogt.
'k heb aan my telven dat gebrui wel eer bevonden, zo dat ik ieder een vergeef die lieve zonden, want of men met genoeg de liefde keeren wil 't is toch vergeefs, al wat 'er leeft drait op haar spil.
Ontduikt haar waar gy wilt in Kloosters, of in Kerken 't is dies te slimmer, want zy weet het straks te merken.
En ziet het boesje van de min dat gy hem vlugt, hy volgt door vuur, en zand, door water, en door lugt, om u te treffen, en hy zal u zo wis raaken, dat ge u verheugen zult in zynen gloet te blaaken, En noemen, het geweld van zyne tieranny, een lieve wellust, en een lekkre bruiery.
Eist gy bewys van myn zo kragtig redeneeren?
Let op dees Minnaars, dees Sinjeurs, die vroome Heeren, Waar uit de dartle jeugd alree geweeken is, Zyn in de Kerk verliefd geworden, en zo wis Getroffen door het schoon van een paar mooje zusjes, Dat zy niet smeeken als om aangenaame lusjes, die, God Kupido, aan zyn trouwe minnaars geeft, Wanneer hy ziet dat men naar zyn believen leeft.
Maar och, hoe zullen zy noch aan haar wensch geraaken, die goeje zielen!
Zo 'k het zo niet kom te maaken, dat elk de zyne eens, om een hoekje zagt, en stil, mag spreeken, en zyn smart ontdekken naar zyn wil.
'k Moet alles evenwel daar toe gaan overleggen, Daar zyn de juffers zelf, dat moet ik hen gaan zeggen.
Izabel, leonore.
Wat zusters, Leonoor, zag immer Nederland WDus zonder reden meer gehouden in den band?
Men plaagd ons, met ons door een Oom te doen bewaaren, een gryzart die alleen in knorren is ervaaren, en had ik geen ontzag voor Vader na zyn dood.
'k zou zeggen dat hem geen verstand toen overschoot, als hy begeerde hem tot onzen Voogd te stellen.
Een die gebooren is om maar de jeugd te kwellen, Die alle fravigheën, en modens steeds belagt, En 't smooken van toebak zyn grootste wellust agt Terwyl hy schrolt op al de Waereld, en daar boven, maakt hem den Dokter noch het brein gants over stoven Van zotte waan, want die is net zo wys als hy.
Of liever hy streest Oom in zotheid ver voorby, en in dat slegthoofd heeft hy zulk een groot behaagen, Dat hy ons alle beide aan hem wel op zou draagen, Maar 'k zie hem daar voor aan, dat hy met meer fatzoen Misschien aan zieken, als gezonden, dienst zou doen IZABEL.
Maar stel hier by, hoe ons dat oude wyf komt plaagen, dat doel van jaloezy ons eeuwig durft belaagen, om middelwyl, ze de schynheilige vertoond, Geen meer vermaak heeft als dat zy haar man bekroond.
Zy haat ons om dat wy te veel zien in haar oogen.
Maar zal men langer al dit plaagen noch gedogen?
Het geene ous ongeval verzwaard noch boven al, is dat wy in de Kerk by zulk een vreemt geval, twee jonge Heeren zagen, en dat die alle beide onze oogen zeer behaagen.
Maar zy zyn al te groot om naar hunn' trou te stam.
En na geen and're keur kan ons gedagten gaan.
Geen uood, wy zullen hen wel tot onze echt bewegen, 'k heb daar geen vrees voor, maar dit maakt my 't meest verleegen.
Waar wy hen zullen zien, dit schynt my 't grootste werk Waar koomen we oit als in de Schouwburg, of de Kerk Daar noch onze oude Moei ons aan de zyd' blyft kleeven!
Was ons maar evenwel gelegenheid gegeeven, Om hen te zien, 'k had hoop haar voort naar onzen zin Te krygen, want zy zelfs reeds schreeven van hun min.
Ja, maar men moet juist al haar schryven niet gelooven, Dat volk is al te maal te zelve gewoon te hoven, Zy zyn te loos, en staan te kragtig op hun eer, Om slegts een aanzigt te beminnen, en niet meer.
Het ga zo 't wil, ik volg daar 'k meest toe ben genegen.
En zo gy 't volgen wilt, van waar toch geld gekrennen?
Ik zal 't wel krygen.
En verhoetelen uw eer?
LEO. digitzed by google BLYSPEL.
23 leonore.
'k zeg myn besluit staat vast, spreek dan van zulks niet meer, men zou veel eer een berg als mynen zin verzetten maar zagt daar koomen ze aan, doch laaten wy be letten Dat ze onze liefde niet ontdekken, en zo veel Men veinzen kan, dat elk zyn rol in 't veinzen speel.
LEONORE, IZABEL, iIDAMAS, iILANDER.
LIDAMAS, tegen Lisander.
Maar zyn zy, laat ons gaan, en haar eerbiedig groeten.
LISANDER, tegen lidamas.
En onze min met vreugd opoff'ren aan haar voeten.
Uw dienaar juffers.
O, wat hebben wy met pyn, dat vrolyk uur verwagt, om eens by u te zyn!
'k Zie gy hebt me zomtyds in 't Kerk gaan uw behaagen?
Voornamentlyk toen wy voor de eerste maal u zagen.
Wy waaren noit in uw gezeldschap, 'k weet dan niet, Waar gy ons hebt gezien?
't is in de kerk geschiet.
't is zeker dan voor ons een groot geluk te houwen.
24 in een plaats daar gy zo zelden koomt, te aanschouwen.
Zy kwamen daar, na dat ik 't naaste zou vermoën, om dat zy voor dien tyd niet anders konden doen.
Hoe gy daar gaat, en wat gy dan hebt voorgenoomen, 't is egter vol gevaar voor u ter Kerk te koomen.
Hoe dat, myn Heer?
Waarom maakt gy geen zonde, een man Zoieverig als ik my zelven roemen kan, Dus te verleiden, toen ik d'eer had uw' schoone oogen Te zien?
Uwe iever heeft op u geen groot vermoogen, geloof ik vast, en houde u van het and're vry.
En wat u aangaat, gy begaat Kerkdievery, en hebt den Hemel myn gedachten gauts ontstolen.
Wat 's dat voor een geheim, zo diep voor my verholen 'k verzeker u, 'k heb geen gedachte in my bespeurt Die daar op toeleide, of in 't minst heeft goet gekeurd.
'k ben in myn hart verheugd zo ievrigu te vinden, die zyn gedachte weet zo kragtig in te binden, En op dien hoogsten top van iever, zo vol kracht Kan zyn, heeft ligtlyk mey een lager in haar magt, 'k ben blyde dat ik zie een hartstogt in u werken.
Gy hebt van my tot u, geen iever kunnen merken.
't Ging noit zo hoog daar meê, of gy na uwen wil, kost voort my wederom verlokken.
Maar, al stil, onze oude moei komt weer te voorschyn, hoe zal 't weezen, haar onbeleestheid, en kwaad spreeken, doet my vreezen.
DIBBERIG, LEONORE, IZABEL, LISANDER, iIDAMAS.
Wel nichten slaat gy zo op straet gezeldschap aan?
WDoch 't best voor u zal zyn geschikt naar huis te gaan.
Het schoone weer Mevrou, heeft ons op straat gedreeven.
En 't goet geluk heeft ons daar nevens ook gegeeven, Om deze juffers hier te ontmoeten, onverwagt, dies hebben wy 't voor al van onze plicht geacht, haar onze dienst, en ons gezeldschap aan te bieden.!
Zy zyn te dom om die aanbiedingen te ontvlieden, En toonen voort haar slegte opvoeding, maar vergeest dit haare jongheid, die niet weeten hoe men leest, IZABEL.
Ik dank den hemel, die tot noch ons wou bewaaren Voor uw verstand Mevrouw, en teffens uwe jaaren.
Wy gaan, en koomen dus uw wysheid te gemoed, op dat gy toonen moogt hoe gy zyt opgevoed.
ZE. degeschaAKTe gezusters.
DIBBERIG, LISANDER, iIDAMAS.
DIBEERIG.
Hoe is 't!
wat moet ik van deze onbedagte hooren!
Myn Heeren, 'k bid ei wilt u aan haar klap niet stooren.
En wat myn jaaren raakt, ik zeg gelyk het is, 'k ben agt en twintig jaar, en dertien dagen.
LIDAMAS tegen Lisander.
Het heugt my dat zy was een Vryster op haar dagen, en ik een Jongen.
Maar Mevrou, mag ik het vraagen, zou 't mooglyk weezen dat gy noch niet ouder zyt?
Voorwaar gy zyt dan noch in t bloejen van uw tyd.
Gy doet my te veel eer, myn Heeren, maar met reden, durf ik wel roemen, dat zo niet de moeilykheden, en meest om dat ik niet ben naar myn zin getroud My hadde steeds vervolgd, 'k geleek noch niet zo out, Maar dat belet my niet om noch bekwaam te weezen.
LIDAMAS, tegen Lisauder.
Dat is gezeid men hoeft niet voor haar man te vreezen.
Zy meent ons allebei te vangen in haar net.
'k beken het zelf hy is al vry wat naau gezet, En ryk van jaaren, maar ik ben veel meer genegen, De vrolykheden, en de lust der jeugt te plegen, Als op te volgen al dat vrugteloos beleid 't Geen de ouderdom ons geeft, en in het kort gezeid, 'k heb zo veel gaaven in u beide reeds bevonden, Dat, Digitized by Googie BLYSPEL.
Dat, was ik niet zo dier aan mynen man verbonden, En d'eer niet boven al van my wiert aangebeyen, 'k vertronwde zeker my niet lang by u alleen, 'k Voel t'uwaarts, 'k weet niet welk een zugt in my ontstoken, maar 'k ben eens anders, en heb al te veel gesproken.
'k versta haar.
Maar Mevrou, die eer is al te groot.
'k vind myn erkentenis van woorden thans ontbloot.
Ik zal door proeven u dan geeven klaarder teken.
DIBDERIG.
Wat proeven!
Hemel, van wat proeven hoor ik spreeken!
Gy meent 'er, hoop ik, geen als eerlyke!
al het bloed Kruipt in myn aangezigt, zo roert gy my t gemoed.
K hoop gy zyt eerlyk volk, want ik zou liever kiezen, Te sterven, als maar iets oit van myn eer verliezen.
Indien het tydverdryf der deugdelyke miin, Uw eer kan kwetzen met te proeven zyn begin?
Waarom Mevrou, zich voor haar magt dan bloot geeven.
Daar gy van schoonheid, en van jeugd, toe wort gedreeven, Indien uwe oogen met een minnelyke smart, Ten oorlog gaan, op t een, of t ander minziek hart, Zult gy om schaamte, of eer fluks uw triomph verzetten, En u gedraagen na den last der huuwlyks wetten?
De min, Mevrou, is vry in alles wat zy doet En zonder vryheid val ik noit haar magt te voet.
'k versta uw redenen, myn heer, maar ik zou nieenen, dat daar een Vrou zich gaat aan een Gemaal vereenen, Zy volgens de eere van de Waereld is verpligt.
Te toonen dat zy hem behaagd met haar gezigt, En niemant anders.
Maar de Waereld te behaagen, en die naar wetten van bepaalde trou te draagen, is iets daar noit een hart vol min toe kan verstaan, dies kiest de vryheid, of wilt u van liefde ontslaan, die aan geen wetten, hoe ze ook zyn, zich weet te binden.
Uw Man zal door uw min geen vyanden, maar vryden, indien gy anders wilt, bekoomen.
Zagt myn Heer, dat gaat een toon te hoog, gy raakt my in myn eer.
Laat ons voor deze maal niet verder daar van spreeken, Uw driftige iever is my reeds te veel gebleeken.
'k zie daar lodewyk, hy koomt vlak herwaarts aan, laat ons voor 't allerliefst zyn jaloezy ontgaan.
Ik ben bly te zyn ontslaagen.
Het gaat u wel, mevrouw.
DIBBERIG Hoe zal ik my nu draagen!
DIBBERIG, LODEWYk.
Omt u myn aankomst niet te vooren, te onverwagt?
A1v, p.
Ik zag u daar zo wel verzelschapt na my dagt.
Gants niet, myn Heer, dewyl men altyd hoort te wagten, Naar 't geen zo minlyk is gedrukt in de gedachten, 'k wil zeggen dat men niet afkeeriglyk zal vlien, Van 't voorwerp dat men mind, hoe veel men 't ook mag zien, En wyl ik u bemin, hoe zou 't my kunnen deeren, al kwaamt gy by my zonder ooit weerom te keeren?
Een zelve zugt zou my verrukken, om altyd U by te blyven trots het woeden van, de nyd, zo ik noit mogt hinderpaalen vinden Van medevryers die u nevens my beminden.
Myn hart is vies, en wil geen tweede in dit vermaak, Om dat ik, in de min om u allenig blaak, u zo daatlyk scheen te stooren, verwondert u des niet, dat ik my dus laat hooren.
Ver van te stooren heeft uw komst myn geest verblyd, als raakende door u een slegt gezeldschap kwyt Dat my mishaagde, en met haar talmeryen moorden, zo dra ik haar gesprek met innige afkeer hoorden.
Neen lodewyk denkt niet dat iemant my van min Zou durven spreeken, zo lang gy staat in myn zin.
Heb ik om uwent wil myn huuwlyks pligt vergeeten, k heb t aan uw liefde, en welgemaak theid dank te weeten.
Dies twyfelt nimmer dan, myn Heer, aan myne trou.
't is juist geen twyfeling die ik gevoel Mevrou, maar ik ben door te veel te minnen, minnenydig, en daarom schynt uw hart my ligtelyk tweezydig.
Twee jonge Heeren zag ik straks zo van u gaan, en wat die wilden, staat my duister om te raan.
DIS Digitized by google go de GESCHAAKTe gezusters.
Gy hebt tot agterdogt In t allerminst geen reden, ik vond hen hier zich met myn Nichten wat vertreden, die op myn komst straks zyn geweeken aan een kant.
Neen myn waarde, uw min alleen houd by my stant, Zo lang gy trou blyst, hebt geralleen op my vermoogen, Geen medeminnares kan ik toch oit gedoogen.
Een medeminnaar ik veel minder, weet ook vry, Dat zelf uw eigen man verwekt myn jaloezy, want schoon ik weet, dat ik hem by u moet gedoogen, kan ik zyn liefde niet aanschouwen met myne oogen, ja, ik vord zo verrukt dat het my knaagt sen spyt, als hy uw lippen met een kus zomwyluntwyd.
Dat heiligdom behoorde alleen my te vermaaken, en zulk een jeudig schoon geen ouden gryn doen blaaken, 'k denk veeltyds als ik wort geprihkelt door dien wond, 'k wou dat hy duizent myl diep in Oostindie stond.
DIEBERig.
Vrees voor geen man, em man kan toch geen min naar deeren, die arme zielen doen al t geen dat wy begeeren, als deden ze alles uit gewoonte, of nimendal, t zyn medeminnaars, doch zy zyn t maar by geval.
Meent gy, myn Lodewyk, dat ik verrukt van lusten, of ben genegen in zyn kouden arm te rusten?
Geloost myn waarde, dat in dat geval, noit iet als slegts uit nooddwang, en uit enkle plicht geschiet.
Zou ik het zoet vermaak myn grynsaart openbaaren, dat noch de lieve min vergund aan myne jaaren!
Neen, digitized by google, blyspel.
Neen Lodewyk, uw min leert my het onderscheid, Dat in de omhelzing tusschen man, en minnaar leit.
Wel, wat een minnaar is zal ik aan u betoonen.
Gaan we in den hof, en wilt myn jaloezy verschoonen.
Den Dokter, en uw man, zyn toch elkaar op 1)... diwertje.
Ik zie myn Nichten, ga, ik kom u daatlyk by.
DIBBERIO, LEONORE, IZABEL, KATRYN.
Is deze Waereld niet bedroeft waar in wy leeven, izeg Nichten, daar schier elk tot ydelheid gedreeven Niets minder doet, dan 't geen beboorde te geschien?
Voor my ik kan daar zulk een droetheid niet in zien, als dat we 'er eeuwig juist geen tabernakels bouwen.
Ik word 'er ook niet moe, wie zou 'er niet van houwen?
't is zeker dat je spot, zo gy vilt zeggen, dat Dees snoode Waereld u behaagd, die elk beklad.
Gy spot voorzeker zelf, indien ze u kan mishaagen.
Gy zyt een wonder volk, en waardig te beklaagen.
'k moet zeggen dat ik denk, wy zyn zo ras ontkleed door de GESCHAAKTe gezusters.
Door t veinzen, als de mans in t liegen door den eed.
Men mag de Waereld by een minnaar vergelyken, Die 't minst maar feilende niet kan ons haat ontwyken.
Een minnaar!
Foei, maar zo de Waereld al misschien Een minnaar is, zo is het een die 'k wil ontvlien.
Maar zon de Waereld, die zo veele kan bekooren, Alleen u tegenstaan?
Ei Moei, laat ons eens hooren, wat dunkt u, zeg toch, van mooi opgeschikt te gaan?
Opschikken!
Foei, maar moet zo scheef die neusdoek staan?
Ziet eens hoe zitze, sie, ik kan het niet verdraagen.
't is goed genoeg, Moei, voor die gantslyk geen behaagen heeft in 't opschikken.
Ia 't is zo, maar boven dien, mag ik geen menigte van mooje kleed'ren zien.
AATRYn.
Dat is om dat Mevrou, die veel te lang moet draagen, een tabbert kan, gelyk een vryer, niet behaagen, wanneer men daar te veel verschot van heeft.
Zwygt gy, en hou je bakkes toe, jou snapperige pry, ik heb die eerst gemaakt agt dagen pas geleden.
Zo is uw tegenzin zo groot niet voor het kleeden.
Ik draag ze alleenig voor de meid.
13 katryn.
Zo dat geschied, zo bid ik u, mevrouw, ei, draagze langer niet.
Maar schept gy dan geen lust in Baale, of dansse ryen?
Die haat ik.
Het tooneel?
Dat mag ik gants niet lyen.
Bezoek, of kaartspel?
Neen, daar steekt de walg my van.
Maar ligtlyk dat het Hof u dan behaagen kan?
Nicht, het Hof zegje, durft gy de woorden spreeken!
Hoe 't Hof, daar... diwertje.
Alles is vol schandige gebreeken, En daar d'opregtigheid geheel is onbekend, ik zeg het u, ik ben geen schimp gewend, noch veinzen, 'k haat het hot daarom.
Maar, nu het spotten Alsins gemeen is en de mode, zyn 't maar zotten, Die hen des kreunen want het maakt hem inder daad, Niet slimmer, die zich daar niet aan gelegen laat, en hoord men om vermaak de gek met iemant scheeren, Die 't zelve juist niet hoord en weg is wat voor 't deezen?
De GESCHAAKTe gezusters.
Zo weinig zeker als t hem maakt tot beter stof, die in zyn aangezigt gevleid wort aan het Hof.
ABBERIG.
Zwyg van het Hof.
Hoë houd zich Moei dus ingetogen.
De tong beliegt ons hart, als t Spiegelglas onze oogen.
Een man geloofd een Vrou niet meer wanneer zy zeid, dat zy hem haat, als een die om haar maagdom schreid.
Ik ga, zulk Waerelds volk wort by my niet geleden.
'k ga elders mynen tyd met meerder vrugt besteden.
LEONORE, izabel, katryn.
Zy d'een, of d'andren 'k want.
'k ben bly dat wy van 't wyf, Verlost zyn, maar hoe zal 't op 't laatst met ons bedryf En vryery noch gaan?
Ik meent 'er op te zetten, 't Gelukke zo men wil, men zal my niet beletten.
Wat zal ik zeggen, zo ik in uw plaatsze stond, ik fopte en Oom, en Moei, door d'één, of d'andren vond.
Maar op wat wys?
KATRYm.
Daar zyn wel midd'len te verrinnen Doch 'k zien hem.
FDE tooneel.
ARNOLF, LEONORE, IZABEL, katryn, jANTje.
ARNOLE... jantje hier, wat sammelt gy daar binnen?
Stopt my een pyp toebak.
Daer is dien stinkert we er.
'k Moet hem wat kwellen, dat 's myn lust.
Wel hoe myn Heer, lult gy ons wederom, en mag ons t luk gebeuren, perfuimen over al met liefelyke geuren?
ARNOLF.
Ik raade u snapster, dat gy beter spreeken leerd, Of zwygen, en alleen hoe dat gy best stoffeerd, En juffers hullen zult, en schoone lessen geeven, Op wat manier zy best met jongmans zullen leeven, En die betov'ren met een lonkje van ter zy, En andre streken, die... katryn.
Wel waarom zoude wy Niet moogen spreeken?
Of wilt gy ons doen gelooven, dat wy slegts beelden zyn, en weezen zonder spraak?
Dat is voor juffers moet gy veeten geen vermaak.
ARnoldus. degeschaAKTe gezusters.
Zwyg onbeschaamde, ik wil uw stoutheic niet meer hooren, gy zyt voor al geen beeld dat tuigen by myne ooren, die vilt gy me alle daag.... t stryd tegen myn gezag.
Uw dienares Oom.
Oom, ik wensch u goeden dag.
Wel nichjes, hoe zo net, en geestig toe getakelt?
Met zo veel kleuren als een regenboog geschakelt?
Waar toe dees toestel, als om vryers in het net Te krygen?
Oom, hoe zyt ge altoos zo naau gezet?
Waar toe de dochters steets berispt, die in haar leven, En jeugd, zich daar t behoord een eerbre vryheid geeven?
Ja vryheid, vryheid is 't, waar in men dartel vryd.
Maar d'ouden tyd dat was een andren tyd, een tyd, vol van onnozelheid, en vry van dartelheden, nu hebt ge een deel jong volk die los hun tyd besteeden, Die al hun eer bestaat in 't krenken van hun eer.
Ei Oom, de Waereld neemt geduurig zo haar keer.
En tegenwoordig kan geen mensch toch meer verveelen, als die geduurig den verbeteraar wil speelen.
Ha, ha, ik hoor dit zyn de lietjes van 't zalet, de jonkers lokken dus de meisjes in het net.
Die zoete minnaars, wel wat lyden zy al pynen, war Digitized by google BLYSPEL.
Wat doen zy arbeid om eens regt verliest te schynen!
Al wat zy spreeken, is van liefde, en minnebrand.
Dat is zo vremt niet zo my dunkt na myn verstand.
Waar toe geveinst?
Hoe fier een dochter zich mag houwen, ze is noit te onvreden dat zy wort bemind, de vrouwen zyn gaarne opgepast, haar eer bestaat daar in, en geen hoe spytig die niet bly zyn dat ze min, Alom verwekkende in haar hart, doen triompheeren, De winst der oogen daar zy zielen meê regeeren.
Dat is al wel, maar 'k wil dat ge uw genegenheid Schikt naar de myne en dat ge u tot den echt bereid Met Gratianus, dien geleerden man vol gaaven.
En voor u, Izabel, zal ik daar na een braaven, en ryken vryer ook doen trouwen als t behoond, maar Leonoor gaat voor.
'k ben daar niet om gestoord.
Wel oom, is dat een man voor my?
Je gekt 'er mee.
Ja, dat 's een mad voor u, en een die wakker rede Kan wis'len, vol verstand gelyk het water diep.
Die noit ging vryen daar hy niet een blaau je liep, En nimmer vogt daar hy geen slagen heeft gekreegen.... arnoldus.
Zwyg stoute fleers, wel hei, hoe is het hier gelegen!
Hebt gy uw leeven een wel spreekender gehoord?
Het is een Cicero die ieder een bekoord.
LEO C3v, p. 38 de GESCHAAKTe gezuster.
Maar oom, dat is geen man die aan myn jeugd zou passen, een meisje, dat noch pas te deegen is vol wassen, te trouwen met een man die meer dan vyftig teld!
't is om te lachchen, en ik hou dat gy my kweld.
Ja gy had liefst, na 'k zie, een aapje van de franssen, een ligtomdyne die zo wat kan zingen, danssen, en u bebaagd om dat by in een koesje ryd.
Ik zie wel dat gy maar een deel zottinnen zyt, want daar en is geen weg te spoeien met die menschen.
Gy zyt een Juvenaal, maar Oom, het waar te wenschen, 't gebrek bestrafte om eenige and're reën, Dat gy als dat gy daar niet van geniet de zoetigheën, En wederstrevend dus de jeugd in haar verblyden, schynt gy het noit zo zeer te haaten, als benyden, Want al de Waereld geeft u toch geen meer vermaak.
Wel jemenie, je meent dat is een fraaye zaak En dat je mooi bent.
Waar toe dienen deze lokken, Waar toe dat bos vol hair voor 't voorhoofd?
Wat de pokken.
Waar toe die moesjes, en dat roet in t aangezigt k word kwaad als ik u zie, zo dartel en zo ligt.
En 'k zou veel liever aan myn paard tien zoenen geeven, als aan die juffers die we in dezen tyd beleeven.
Ik bid u blyft toch in die meening wel te vreën, Voor al het vronwelyk geslagt in t algemeen.
AR Digitized by google.
ARNOLE.
Al veer die snater bek?
Ik waarsch u wilt zuygen, Of gy zult tot uw loon niet weinig slagen krygen, En k schalje naauwelyks nu noch myn gramschap kwyt Foei wat vermaak in dees go schandelyke tyd, Voorvaar k ben moe van in de Waereld meer te leeven.
Indien ik raade mag, gy kunt ze dan begeeven, Zo ze u niet aanstaat... arnoldus.
Hou jy jou snater tos.
Maar 'k ben te praaten met dit zothoofd lang al moe.
Jan lang my noch een pyp, en tap eens beste biertje, dat smeert de borst, hei sa, dat gaat gelyk een liertje, dat maakt een mensch die schier half dood is, wel te pas, ik voelde wel dat myn natuur aan 't pruilen was.
Nu heb ik groote lust om eens zyn pyp te breeken, dat is al myn vermaak.
Foei oom, is dat een teken Van goede opvoeding, by de juffers dus te zyn, en rooken hier op straat?
Slaat Arnolf de pyp uit de mond Foei jou kanasser zwyn.
Te sqhelden, daar zult gy niet ongestraft van koomen, ik zweertje varken je zult van de drommel droomen, wat houd me dat ik u niet datelyk verplet.
Ik zweert noch eens, ik zal t je loonen, en ik zet myn Nichten uit het huis zo ze u niet weg en jaagen.
LEO Dogited by goegle, degeschaAKTe, gezusters.
Dat s goet, wy zullen u op onze handen draagen, zo dat gebeurd.
Ik zweert jou booze, en diefze pry, k zal jou die stoutheid wel betaalen.
'k ga, eer hy My in de kluiven krygt.
Wie hoorde oit van zyn leeven, wat onbeschofter beest, ik kan t haar niet vergeeven.
Komt binnen, den Doktoor die zal hier daatlyk zyn, 'k zal hem die potszen eens vertellen van dat zwyn.
Digitzed by goo blyspel.
LEONORE, IZABEL.
Daar komt uw vryer, kyk, en let eens op zyn treden.
Ach Izabel, ik schrik, en beef door all' myn leden.
GRATIANVS, LEONORE, IZABEL.
GRATIANUS tegen Leonore.
Indien het u behaagd laat my toch eens uw mond Genaaken, och dien mond, die ik veel zoeter vond, als 't nest het geen men ziet den Fenix voor hem bouwen, En die meer waard is als de Arabische landsdouwen, En alle specery.
'k had deze morgen al Myn dienst u toegewyd, zo ik niet by geval, als ik het dons verliet, gedagt had van te vooren, Dat ik u al te vroeg in uwe rust zou stooren, want u is wel bekend, Mejuffer, dat men ziet De bloesem die te vroeg uit haare knoppen schiet.
Zo dra de Lente ontsiuit by guure en strenge dagen Verslenssen, en de straf van haar ontrustheid draagen, ten zy 't geluk haar dient dat ze ergens voor dien dag Zich van een schuilplaats, die haar toedekt, dienen mag.
De GESCHAAKTe gezuster.
'k versta u niet, myn heer, en denk om bloem, noch boomen, indien... d'ander tooneel.
ARNOLF, GRATIANUS, LEONORE, IZABEL.
Ia Gratiaan, gy kost niet beter koomen, myn schelmsche Meid deed my daar even zulk een kwaad, dat ik genoodzaakt ben, te bidden om uw raad.
GRATIANUS.