floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Nu is 't de rechte tijdt, hebt ghy iets in uw' zin, Zoo is het tijdt, dat ghy gaet nemen een begin.
Men ken het jonge rijs licht door malkand'ren wringen, Daer 't oude zoo gy 't booght licht zoud aen stukken springen.
Buight ghy u ook in een terwijl uw' jeught het lijdt, En eer uw' zoete groent u vruchteloos ontglijdt.
Vuur-werk Op de onwaerdeerlijke verkregene Overwinningh op 't Slaek, onder't beleid van den Hoogh-geboren Prince, Fredrik Henrik van Nassou, Op den 13.
Contendere durum est, Cum victore sequor.
WEêr de dierte in de tonnen!
't Vuur op nieus weêr in het pek!
Wel bedaght en wel begonnen, Tot het staertje toe moy Spek.
Riep Landt-liever: want hy hoorde, Dat een ouwe taye Queen, Opgehitst door Raedtslui, spoorde Na iets meerders als gemeen, 't Scheld, belommert door de Zeilen, Was en droevigh, en verblijde: Droevigh door het stadigh peilen; Vreugdigh, 't wierd' zijn Ballast quijt.
't Slaek dat wasser om verlegen; 't Slaek dat wenschte na een Voet, Die zijn gronden zoud' ter degen Treden, als men 't pot-aerdt doet.
Beid' haer wenschen gingen t' zamen.
't Wakker Ooge van een Heer Liet haer keeren, liet haer ramen, En verbood' groot Tegenweêr.
Jakob, Aeght, Vincent, Caecieltje, Urzel, Claertje en Jeroen, Roques, Trijntje en Michieltje Zouden 't alles doen.
Ou ba ja!
dat 's een Victory!
Dat 's Triomfe!
ba dat luit!
Dat is voor ons Landt een Glory Riep den Braber overluit.
zoo zalmen Geuskens leeren: Dat 's voor Wezel, voor den Bos.
nu heet het spel Verkeeren; Nu zijn all' haer boxens los.
Ba toch!
ziet eens watze kunnen: Want zy zonder slach of stoot Moeten vryen Pas vergunnen Aen onz' exquizite Vloot.
Heer-oom, met hovaerd' behangen, Maekte Cap en Covel schoon, Om in zijn Laudamus-zangen, Net en reyn, te staen ten toon: En hy leerden 't les van buiten, Dat, door langen ongewoont, Hem, in 't zingen dede stuiten; Doch dat hoort te zijn verschoont: Want zoo langh der Hoogh-geboren Helden Heldt, de Vorst Nassou Tot ons Veldt-heer is gekoren, Moght dat Liedt niet uit de mouw'.
Lieve Heer-oom spaert uw' zinnen, Veeght geen noppen van uw' Rok; 't Is te laet, ghy zult niet winnen: Hoor, daer luyt een ander Klok.
Her uit gast, flux in de modder Roept Soldaet en gauw' Matroos.
Wel, Sinjoor zoo haest een brodder?
Spanjen zoo haest moedeloos?
Schroomje schoenen, schroom je kleeren, 't Is te week en diep: wel hoe?
'k Weet, je wilt klay-treden leeren: Goet, je voeten staender toe.
Sancte Croce laet u wijzen, Gaet naer huis toe, wordt geen uil; Want de Gilde-vaers misprijzen U, en schouwen 't Proef stuk vuil.
d' Indiaensche Olifanten Dragen zesthien maenden, maer Daerenboven, deze Quanten Baren Vrught van zeven laer.
d' Heil'ge Vinder ende Vader Van dit Kindt woud' zelfs niet meê By de baring' wezen nader, Zont een ander in zijn Stee'.
Fredrik woud' wel Vroedvrouw' wezen, Fredrik had het meer beftaen.
't Ongediert, vol schrik en vreezen, Heeft zijn lichaem op gedaen.
d' Eerste vrugt was Bloedt en Dooden; Daer na quam ontelbaer tal, Dat haer lieve Moêr ontvlode Frederik ontfink haer al.
Ponten, Pleiten, Sloepen, Schuiten, Vuur-werk, Stukken, Spaensche-vondt, Bruggen, Hayen en Affuyten, Geldt en Cogels, Kruidt en Londt.
En noch duizent diergelijke; Watter in was moester uit: Naulijx kond 't Graef lan ontwijken, En door druipen met een schuit.
Al de Vrucht was nau ontfangen d' Aenslagh 't Ongediert was doodt; Brabandt liet de hoofden hangen; Zeelandt was verlost van noodt.
Dies komt dierte in de tonnen, Dies is 't vuur weêr in het pek; Brandt vry louter, lost Canonnen, 't Is doch reuzel van den Spek.
Lof zy u ô Godt der Goden, Die door onzer Princen handt 's Vyandts macht hebt willen dooden, En behouden 't Vaderlandt.
Tritons trompet, Gesteeken op den Oever vande Zuider-zee, doen de tijdinge quam vande heerlijke Victory op de kust van Vlaenderen bekomen, door den manhaften Marten Harpertsz.
Tromp, Lieutenant Admirael te Water van zijn Hoogheidt mijn Heer den Prince van Orangien, midtsgaders zijne Capiteinen: op den 18.
Februarij, 1639.
It coelo clamórque virum clangórque tubarum.
WAnneer de Gulde Zon wierdt weder als herbooren, Quam Triton hier aen strandt die driemael blies zijn Hooren, Elk wie nieusgierigh was, die voegd' hem by 't geluit; Hy spand' zijn wangen weêr en blies vryborstigh uit.
Wat eer komt toe den Vromen Heldt, Die 't lieve lijf te pande steldt Ten dienst van 't Vaderlandt en vryheidt, Tot der benauden troost en blyheidt?
Duinkerken trotste op haer macht, Als of de Water-Leeuw versmacht Lagh, en geen Vyandt meer kost letten.
Maer nieuwe Heeren nieuwe Wetten.
Tromp krijght te Water 't hooghst' gebiet, Windt, koud noch hett' ontziet hy niet, Maer muilbandt zoo de Beir zijn kaeken Dat nau een Roover uit kan racken, Hy houdt gestadigh goede wacht.
Hy wordt gestadigh dach en nacht, In plaets van zussen en van zuien, Gewieght van zwarte Noorder-buien: Dit acht hy als in Zee geteelt.
Het langh inblijven dat verveelt: De Vyandt haelt vast uit zijn Schepen, Maer mits hy zorght, dat hy genepen Zoud' worden van een Leeuwen-poot, Zoo denkt hy liever bloot als doodt.
De Beir scheen 't woud' de Leeuw verslinnen, Maer haelt zijn klauwen yligh binnen, Zijn Schepen weder aen de wal, Als makkeschapen op de stal.
Daer leidt de rest, die wil magh varen, Maer niemand dinght de Leeuw' na 't garen.
Matroos, die om een weinigh gelt Zijn lijf voor Wijfen Kinders stelt, Plach schrikkig tegen 't Landt te komen, 't Was of geslagen of genomen: Nu t' wijl de Beir zuight aen zijn poot, Lijdt yemand noit of zelden noodt; Al toont Oostende dikwils yver.
Den Admirael dat is een blijver, Tot dat de hard en strenge beurt Van 't Jaer hem vande Kusten scheurt, En als onwilligh dwinght te laten, Die vol van schrik en vreeze zaten, Die beefden als een joffers hondt, Wanneer zijn Tromp maer yzer zondt, En schudde kap van kerk of tooren, Dat al 't Oremus kond' verstooren.
De Zon die klimt ter nauwer noodt, Of hy is weder met zijn vloot Gereet, en kijkt om d' hoek van 't deurtje, In 's Vyandts oogh, omtrent het Scheurtje, Hier leidt hy maer met halve macht, Waer over dat Duinkerken lacht, En roept, dat Geus-neef is aen 't mallen.
Dat zy op 't spoedighst met haer allen Hem nest'len zullen zijnen broek, En dorschen 't lijf met scherpe slagen: De Beir die zal de Leeuw verjagen.
Al wat de winter heeft gewraght, Is week op week by een gebraght: Hier scheen de macht te zijn van Spanjen, En gints een vonkje van Orangien, Een vonk waer door een snelle vlam Van kiel tot steile stengen quam.
Zy trotzen op haer macht en tarten: Maer Tromp steunt op zijn stalen harten Van Officieren ende Maers, En houdt gelijk een rots zijn plaets, Zoo haest hy 's Koninghs vlagh' zagh waien.
Men zagh den Heilighdom geleien Het Volk, en wyen Schip en Man, En 't was 't za Vrienden wakker an, g' Hebt tweemael thien en noch drie kielẽ, Ghy zult die twaelef licht vernielen, Ghy jaeght den Leeuw flux in zijn nest, Zoo ieder van u doet zijn best.
Met voeten zult gyz' overloopen, Of onder door uw' kielen stroopen.
Gy hebt zoo menigh trouwe Wael, Uw' Vyandt is van knechten kael: Ghy dient een Koningh, zy maer Heeren, Gaet heen en wilt zijn eer vermeeren, En na 't vermeest'ren van haer maets Brenght uw' Volk ter gezette plaets, In Portugael of in Biscayen, En laet daer uw' Triomph-vlagh wayen.
Een van de Nymphen van het Meer Verstont dit en noch vry wat meer, Zy was verliest op Tromps Trompetten, Dies woud zy op zijn welvaert letten: En geeft haer yligh op de reis, Zy toont ten halven 't vissigh vleis, Zy roept: Landt-liever, boosheidts-Temmer, Godt hoed' u dat ghy niet een zwemmer Wordt als den Vroomen Pater dee, Verlaten schandigh in de zee: Die zonder 't lijf veel noots te vergen, Voorzeeker licht'lijk was te Bergen, Had Eedt, had trouw' haer kracht gehadt.
't Verliezen van zoo grooten schadt, Aen zijn perzoon, moet Neerlandt spijten, Wat wil men bloote guils verwijten Haer flauheidt?
Ghy komt hier uit lust, En liefd' van 't Landt; ghy zijt gerust Met Capiteinen, met Soldaten, Die zonder schrik het leven laten, Ten dienst van U en 't Vaderlandt.
Ziet daer uw' Vyandt laet de strandt, Hy zal u zoo terstond bestooken.
Dit was noch naulijx uitgesprooken, Of den Manhaften Admirael Zach 's Vyandts zeilen altemael Gemoedight voor windt na hem komen.
Hy licht zijn Ankers.
Zonder schromen Stoot hy gelijk zijn Zeilen uit, En al zijn vloot die volght 't besluit, Voor heen genomen, dat 's te vechten Met moet, en Eerzuil op te rechten.
Langhs Boeghspriet leidt zijn blinde ree, De Capiteinen volgen mee, En doen als hy.
De Vyandt dondert, Dat gants Duinkerken is verwondert En ziet na by van strandt in Zee De Zeeg' gewonnen.
Maer ô wee Voor Vlaend'ren!
want het anders uit valt Vermits een deel den Leeuw tot buit valt.
Hier was onz' Tromp van vijf bezet: Hier kookt hy voor vijf 't schoonst Banket, Weergaed' van 't geen Heemskerrik schafte; Dat heel Zivilien deed' beven.
Of als Piet Hein die wel bedreven De Schepen scheurde vol van moet, Dat noch de Bay beklagen moet, Met 't sterk Havaen, die voor zijn oogen Des Koninghs schat doen most gedoogen Met herten-leet.
Hy geeft zoo vonk, Dat naulijx harder donder klonk.
Geen Capiteinen noch Soldaten Siet yemandt hier den trouw' verlaten.
Wie uit de Maes of Zeelandt quam, Of uit het maghtigh Amsterdam, Of uit de stoute Wester-Friezen, Z' en wouden Eed noch eer verliezen: De minst van allen is een Heldt.
Men Keert de Koe van 't Dorre veldt, Daer wast geen gras maer blauwe boonen, Die mast noch Schip noch vleesch verschoonen, Maer gaen recht deur.
Op dit geluit Stak zelfs de Zee-God 't hooft eens uit, En riep wat Duivel komt ontrusten Dees langh zoo wel bewaerde kusten?
Mit ziet hy den Oranjen Vlagh, En roept: o Mannen!
dits den dagh, Dat schade aen Callo geleden Vergoet werdt door uw' vromigheden.
Denkt dat als aen de Mossel-kreek, Ghy weer uw' Vyandt geeft een streek, Die 't Hof van Bruissel zelfs kan voelen.
Ik laet u met malkander woelen Zeit hy, en duikt weer buiten schoot.
Men zagh daer na van 's Vyandts vloot Vermeestert twee de beste Schepen: Men ziet Bourgonjon achter slepen, Men ziet den Spaenzen Admirael, Men ziet zijn Schepen altemael Weer kiezen den verlaten haven, Met roeien van gewill'ge slaven: Met zulk een schrik aen alle kant Dat negen raeken aen de strandt: Dat de Vic' Admirael ten lesten Zijn Schip gaf aen Vulcaan ten besten, Die 't hout-werk meed' nam: maer de rest Sleept onzen Zee Godt in zijn nest, En kreegh meê buit van dat verliezen.
O Tromp!
wanneer uw Trompen bliezen, En spogen yzer ende loot Vernielt ghy ende leit in noodt, Die u de kust wouden doen wijken.
Ghy hoogt haer Kerk-hof met veel Lijken, Haer toe gezonden.
Ghy versmijt Het geene zy nu langen tijdt Toemaekten om Vrankrijk te kneuzen: Daer naer met Spekken onze Geuzen: En midd'lertijdt de Zee onveil Te houden, door haer voorigh heil.
Ghy maekt dat zy d' hals moeten buigen En van uw' Vroomheydt zelfs getuigen.
Ghy maekt dat al haer oogen-merk Niet anders is als ydel werk.
Maer ghy maekt meer rust voor de Vrouwen Wiens Mannen 't blauwe Water bouwen, Voor Bedgenoots en kinders kost.
Deez' zijn als van den Beir verlost.
Zijn klauwen zijn zoo afgebrooken, Dat hy geen Leeuw' licht zal bestooken.
De Zee-vaert daer 't Landt aen moet staen Maekt ghy dat veiligh toe zal gaen.
Ghy en uw' vrome Capiteinen, Uw' Officiers zoo groote als kleinen, Zoo Bootsgezellen als Soldaets, Ja d'alderminste van uw' Maets, Zijt waerdigh elk een kroon te dragen Van Gallioenen opgeslagen.
Als dit geblazen was haeld' Triton 't hooft weer onder, En wie het hoorde riep, ja schreeude met gedonder Victory Io Triumph!
Dank heb den stouten Heldt Die muylbant dezen Beir, de Zee in ruste stelt.
Tritons Zeege-wagen, Zoo hy de tijdingh braght van de onwaerdeerlijke Victory op de Machtige Spaensche Vloot; Bekomen door den Ed: Manhaften Marten Harpertsen Tromp, Lieutenant Admirael van zijne Hoogheidt den Prince van Orangien, in 't jaer 1639.
Jàm summas arces Tritonia Pallas Insedit, nimbo effulgens, & Gorgone saevâ.
Zie achter u, daer ziet Ghy Pallas op den burgh gezeten, in 't verschiet: Zy glinstert, met een wolk bewimpelt en behangen, En dekt zich met den schildt, en 't wreede hooft vol slangen.
Aen mijn E. Heeren De borgermeesteren ende regeerders der Stede Hoorn.
GHy Heeren, die de zorgh van Stadt en Borgery Op uwe schouders draeght, vergeeft, dat ik te vry U stoor in uw' beroep: ik dacht in Vreughde-dagen Moght ghy van snege moeit' wel eensjes zijn ootslagen.
Het is een droeve zaek daer niemand immer rust: De moeit' met rust doorspekt baert wêer een groote lust Tot uitvoer ieders Ampt.
Schept hier een weinigh lusten, Terwijl dat Tromp bevrijdt onz' vrygevochten Kusten.
In Hoorn dezen 10.
November 1639.
't WAs gister als wanneer in onz' nabuirigh Hop Vier witte Henxsten met haer borsten borsten op, En scheurden 't ziltigh nat, dat 't schuim stoof om haer ooren, Haer Wagen was in 't diepst van d' Oceaen geboren, En meer als zilv're schulp, geroeft gelijk een Tent, En Triton staet daer in, die deze Henxsten mendt.
De Nymphen van het Meir zijn rondtzom aen de Wagen, Haer hair op 't cierelijxst met vlechten opgeslagen.
De Zee-vooght Tamazis was mede mank den hoop Met Iccia, vermits zy beide het beloop Aenzagen van het geen' onz' Triton zoude zeggen, Die, zijnde dicht aen Strandt, begonst dus af te leggen: Ik blies wel eer voor deze Stadt, Hoe onzen Tromp had aengevat Met moet Drie-ende twintigh Schepen, En die met Twaellef zoo genepen, Dat wie het niet ontroeien kon, Boogh voor het rijzen van zijn Zon.
Het was geschiedt, men kond't nau looven.
Nu stijght zijn Luk-star bet naer boven, Barst door de Wolken op een ry, Zet die zich aen Attlî zy.
ô Stout bestaen!
Heel Vlaend'ren waekte.
Vanjaer tot jaer, heel Spanjen maekte, En bracht een Wereldts Macht by een.
Het Rijk van Napels braght het geen' Haer meeste macht steets plagh te wezen Ter Zee, wanneer zy oorlogh vreezen: Ia zelver haren Admirael: Welk Schip vernaemt is t' eenemael, Door Christenrijk en in Turkyen Als Zuil haer 's Staets in Water-Stryen.
Onwinbaer by elk een geacht.
't Rijk Poortugael heeft by gebracht, Wat buitens buix het konde missen.
Niet minder dede meed' Galissen.
Kastilien, dat de Wimpel voert, Was door het gantsche lijf beroert, En haelden al de Macht te zamen, Met al de Schepen die daer quamen Uit Vlaend'ren, 's Koninghs macht aldaer.
Zoo deez' nu t' zamen maeken klaer Met langht' van tijdt.
Wert in Sivilien Gestroit; Dit 's dwangh van gantsch Brazilien.
Den vroomen Graef van 't lustighst Huis Nassau, dien zoud' men zoo een kruis Voor voeten leggen, en hem toomen, Dat hy noit zoud in Neêrlandt komen, 't Zoud' met die Maetschap zijn gedaen, Die zwermend' door den Oceaen Ph'lips zoo veel geven in de handen, Dat, die als stut is van deez' Landen.
Die wat Peru voor een jaer kost Uitdelven, hier heeft uitgelost.
Die wat Brazil ooit uit kost deilen Meed' deilt in uitgerekte Zeilen: En scheurt een Tak van 's Koninghs Kroon Dit stroidmen.
Maer haer oogen merk Was wel een ander grooter werk.
't Was, of om Frankerijk te kneuzen, Of onze Geuzen, Als mijn Trompet voor dezen zeid', Gelijk 't nu blijkt.
Maer Tromp die leidt Gestaegh in Zee daer, daer de Britten De rechter zijd' van 't Meir bezitten.
Daer de Rechtvaerd'ge Lodewijk Ter slinker zijd' vermeert zijn Rijk: En laet tot schut zijn Vanen zwieren Van die, dien d' Arendt met zijn Gieren, Opslikken zouden zoo hy niet Aen 't Christen-volk zijn hulpe biedt.
Hier, hier, leidt Tromp te krane-waken, Op dat ons Landt geen leet zoud' naeken.
Hy leidt vooruit, hy houdt de wacht Tot d' Iber zelfs de tijdingh braght, Doch dat vermomt in vrye Schepen, Die hy heeft yligh aen-gegrepen, En van haer lichte Vracht ontbloot.
Hier hoort hy hoe de groote Vloot, Die gantsch de Wereldt zoud' doen schrikken, Zoud derwaerts hare Stevens schikken, Zy zouden houden rechte baen, Want niemand kond' haer tegen staen.
Dit hoord' hy lacchend', en hy haekte, Dat maer zijn oogh' dit Schouspel raekte.
Hy zend zijn Schepen hier en daer, Wie oft haer worden mocht gewaer.
Hy blijft weêr Twaellef, ziet zy komen, Zy bruizen door de woeste stroomen: Zy wijken niet een voet uit 't padt, 't Zy wie haer in 't gezichte had'.
Zy meinen niet dan Martens Schepen Te stroopen en zoo meê te slepen.
Verwaenden Iber weet ghy niet, Wien ghy omtrent uw' Schepen ziet?
't Is Marten een als Martis Zoonen, Die staeg' by Tet his plach te woonen, Die Hem gezooght heeft.
Wiens Gevaer Vulcanus zelfs in 't heffen waer.
Dien AEolus te wiegen plachte.
Die nimmermeer te slapen dachte Als op het dond'ren van de windt, Die zijnde nu een wetig' Kindt Terstondt gink by Neptuin ter schole.
't Is die gestadigh in de holen Van AEtn' en Hecla komen plagh Te spelen, daer hy niet en zach, Als 't Aenbeelt vuur en vonken spouwen: Als smelten, gieten van Kartouwen.
Daer hy met heete kogels speeld' Zoo drae hem 't knikkerspel verveeld'.
Die in de kolken der ellende Zijn hert gestaegh naer d' Hemel wende.
Die als hy weder boven quam, Terstond tot Godt zijn toevlucht nam: Een van Piet Hein zijn Leerelingen In 't hooghste school.
Woudt ghy bespringen Hem die zoo veel heeft uitgestaen?
Voorzeeker hy tast u wel aen, Ziet toe, ziet toe.
De Spaensche Machten, Die zelfs haer zelfs als Dwinghlants achten, Tot al onz' Borgers nederlaegh, Die meenen dus de rechte vlaegh Te treffen, en den gauwen Waeker Te maeken enk'le ziele-braeker.
Word deze Hoed' maer eens verstoort Wie brenght daer na een stuk te boord, Een Schip in Zee?
't Is al gewonnen, Wordt dit gewormte maer verslonnen Zinght d' Iber met zijn oude zangh.
De vrome Tromp en toeft niet langh: Hy wil het wit van de oogen kijken, Hy veinst hem of hy wilde wijken: Gelijk de Parth, wiens vlucht en spoet Zijn vyandt 't meeste hinder doet, In 't vluchten schiet hy felste pijlen, Hy keert daer naer in aller ylen, Hy valt de volger op de huit, En raekt dan aen gewenschte buit.
Tromp, nu hy haer ook ziet verbolgen, Lokt haer van Landt door hun vervolgen: En keert het hooft tot op 't geluit, Vyf komen danzen om deez' Bruidt, Nu Zeventhien treft hy haer boorden, Dat zelfs de Nymphen 't schreeuwen hoorden, En zien haer kristalline vloet Maer schijnen enkel menschen-bloet En stukken vleesch.
Zy zijn verwond ert, Zy kijken op wie daer zoo dondert.
Zy zien nu gantsch haer zuiver bat Belommert; mits den Spanjaert had Wel thienmael zes noch zeven kielen, Wien Tromp vervolghd' kort op de hielen, En schoot zoo grouw' lijk dat de schrik Haer wegh jaeght in een oogenblik.
De duist're nacht scheit bey de Vlooten.
Zoo haest Auroraas paerden stooten De grendels van het hoogh-gebouw', Hoopt Tromp dat hy weêr vinden zou Het geen de nare nacht ontschuilde, Mis was het: want de Zon die pruilde En dektent hooft en bly gestrael Met mist en nevel t' eenemael.
Als of hy woud' voor henen zeggen: De hooge Mennaer zal haest leggen.
Doch nu wat verder op den dagh, Ziet hy Tromp aen met blijder lagh.
Maer doen hy weder was aen 't zinken, Zagh Tromp de Spaensche zeilen blinken, Daer hy naer toe spoord: om zijn kracht Te toonen aen zoo grooten Macht.
Hy yvert wel, maer hy moet zetten.
Vermits de stroom zijn voortgangh lette, Tot dat omtrent de middernacht, De krom werdt op de boegh gebracht, De Vyandt is ook al aen't waeken.
Wat is hier een braeken Van Trompen!
Al't nachts zwart gecier Is niet als enkel licht en vier.
Diana spatte van haer wagen, Als of haer Broer haer leide lagen, En of hy in de nare nacht Den held'ren dagh te voorschijn bracht.
Dit duirt de nacht, en met het dagen Hervatmen deze donder-vlagen Met meerder moet: vermits noch Thien Aen Tromp haer hulpe komen biên.
Deez' en nieu-bygekomen kielen Die zoeken ook niet dan vernielen.
Zy maeken t' zamen zulken rook, Dat zelfs de gulde Zon belook, En Zaluw' wierd': dat Aerdrijk beefde, Dat zelfs Neptuin op 't spoedighst streefde Naer diepste van den Oceaen, Uit zorge van te zijn gebraên.
Dat in de onder-aertsche kolken De schrik deê ritslen alle volken, En roepen: Is dit Kerrik-mis Die t' Amsterdam zoo vreugdigh is?
De zwarte Pluto  Liet strax een Paerdt en Wagen halen, En reed rontzom, hy zorghde, dat Of hier of daer borst eenigh gat, Waer door de langh-gedoemde Schimmen Weêr mochten naer om hoogh toe klimmen.
Of dat een Schaeker weder had Zijn Helhondt by de keel gevat, En pooghden hem zijn Bruit t' ontslepen, Zoo werkt Tromp met zijn vord're Schepen.
De zwane-pennen die de Zee Smijt aen de vrye Friessche reê, Die konnen niet ten vollen uiten Het kraeken, barsten, huilen, guiten Van kogels; 't schreeuwen en 't getier Van den Manhaften Batavier.
Aen d' ander zijd' 't gekrijt en 't karmen Van die, die handen, benen, armen Zien afgescheiden van haer lijf.
En die noch gaef is die staet stijf Van vreez', hy zorght van stont tot stonden, Gelijk zijn maet te zijn geschonden.
Waer heen hy ziet, hy ziet de doodt.
Ziet daer, die Machtigh Groote Vloot Daer Vyf-en-twintigh duizent Zielen, Als mieren in een nest in krielen, Die zietmen van zoo kleinen Macht, Als Tromp had', op de vlucht gebracht.
Men zietze raeken In Duins, voor haer een veil'ge baen.
Tromp doet terwijlen Calais aen, Van waer men in drie oogenblikken Hem kruidt en scherp weet toe te schikken.
ô Trouwe daet, zoo snel gewracht, Dat 't was gedaen eer 't scheen gedacht!
Dus weêr verzien steekt hy naer ov'ren, En zet het wat benoorden Dov'ren.
Hy leit voor 't hol op dat de Draek Niet weder aen het vluchten raek, Of hy moest zich hier eerst door byten.
Het blijd' gerucht komt dit te krijten Door 't gantsche Landt.
Daer 's niemand stil, Elk haekt hoe dit afloopen wil; Vol hoops maer niet van vreez' verlaten.
Zijn hoogheidt en de Heeren Staten Zijn hier gestadigh in gewagh.
Daer is nau rust by nacht of dagh In 't gantsche Landt.
't Zijn niet dan tromm'len Die stadigh door de Steden romm'len Om volk.
't Maetschap van Oost en West Schaft volk en schepen om het best.
Met ongelooffelijke gauheidt Groeit onze Vloot, tot 's Vyandts flauheidt.
Die nu te laet eerst heeft bedacht, Dat hy te langh daer had gewackt.
Onz' Admirael die nood' hem buiten: Daer gaen de handen in de tuiten, De hoedt in 't hooft; hy klaeghde strak Hoe 't hem aen masten meest ontbrak, Tromp laetze na zijn boordt toe slepen.
Noch daeghlijx meerd'ren onze Schepen.
Ziet hier, ziet hier, hier leidt het geen, Vier Coninkrijken in 't gemeen Met Vlaend'ren t' zamen konden brengen.
Het lijkt het Noordtsche bos; de stengen, Die steken door de Wolken 't hooft.
Onwinbaer by haer zelfs gelooft, Maer niet by Tromp: die met zijn Helden Zich tegens het gedroght aenstelde.
Verzelt met Witte aen zijn zy En Everts Zoon is ook daer by, Met Houtenbeen schrik voor Havane, En Pancras.
Alle door gedane Dienst zoo bekent, dat ieders naem Wordt omgedragen van de Faem.
Oquendo leidt daer met zijn vijven Op welkers hals de lasten drijven, Tromp ook met vijf dien het beleidt, Van 't gantsche werk is opgeleidt.
Daer leidt die Macht die gantsch Hispanjen Langh toe reed': en hier 't geen Oranjen In weinigh dagen braght aen een, Gemoedight om in 't werk te treên.
Tromps moet en kan niet langer wachten.
Zoo haest Auroor op Vrydagh brachte Haer pruik te voorschijn, schept zijn zeil De windt, hy zoekt des Landes Heil.
Hy tracht met Branders te benouwen Den Vyandt, die terstondt zijn touwen Afkapt, en zet zich wakker schrap.
Niet een van allen toont hem slap, Maer wordt met macht zoo vuur gegeven, Dat Hel en Hemel scheen te beven.
De stoute Schimmen, uit haer rust Van Hein en Pater, zien met lust Ocquendo 't Haze-vel aentrekken, En hem strax volgen alle Spekken.
Hier berght hem eene met de vlucht, Daer vlieght een ander na de lucht Met man met muis, en daer in 't water Is groot geschreeu en groot geklater Van die Neptunus had' genoot Op brakke drank, de meest, die vlood' Geraekte of hier of daer te stranden, Daer hy most drenken of verbranden: Of anders door het ziltigh badt, Na't zeeker gaen, 't onzeeker padt.
De Vyandt werdt daer zoo genepen, Dat hy meer mist dan Veertigh Schepen.
Wel zesthien duizent man daer toe.
Ey, ey Sinjoor weet ghy niet hoe Ghy voert in 't jaer van acht-en-tachtigh?
Doen waert ghy ook te krachtigh machtigh: Maer die het alles houdt in dwangh Beschafte doen uw' ondergangh.
Ghy pooghd' nu weêr den Leeuw' te tarten, Maer Godt die geeft ons Leeuwen-harten.
Ghy tracht naer ons bederf en noodt, En Godt hoedt ons als in zijn schoot.
Ghy zoekt ons Heilighdom te steuren, Ons vast te koppelen aen uw' leuren En zeuren, schenzels van Godts macht; Maer Godt heeft dit te niet gebracht.
Ghy wilt ons vrye Vryheidt krenken.