floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wil je nu eenige gelykenisse maken, en buiten dit stuk, hier of daar, eenige menschen opzoeken, die de Vertoonders zoude konnen verbeelden: zoo zeg ik je rond uit, dat je groot abuis begaan zult, en ik se zelfs niet ken: doch zoo je het evenwel doen wilt, ik kan het niet gebeteren; want zou je wel gelooven, dat den grooten Homerus ooit, of ooit, in zyn schryven gedacht heeft, aan die byzinnige redenen die Heraclides, Plutarchus, en Cornutus, uit zyne Schriften hebben opgehaald?
en zoo je het geloofd, zoo geloof ik dat je bequaam bent, om met dien Engelschen gekken Broeder Lubin, uit het Boek van de Gestaltewisseling, daar Ovidius van schryft, de zeve Roomsche Sacramenten te pluizen.
Nu, om je de quade overleggingen uit je zotte gedachten te bannen: zoo zeg ik je volmondig uit, dat ik dit werk in die uuren gemaakt heb, wanneer ik de tyd besteden in wel te zuipen en te vreten: gelyk als dat beroemde pimpernikkeltje Horatius placht te doen: en even als dien praatzuchtigen Griek, die het hooge Trooijen zoo vernuftig heeft weten om te gooijen; en als Ennius, dien vader van de Latynsche Dichters, met Cicero, onzen grooten Redenaar, ja zelfs den styfhoofdigen Cato deden; al te samen van myn volkje, die graag likten.
Weet je wel Lezer, dat de vaten daar je Wyn in vind, lieffelyker, aanlokkender, en lekkerder zyn, als daar den Oly in is?
Baay-vangers gy kunt my evenwel dien roem niet weg nemen, dat ik meer geld aan prikkelende Wyn, als aan walgachtigen Raapoly besteed hebbe.
Lees myn arbeid Lullevaars, en pikter het beste deel uit, dat is de Spiegel van dit dwaze leven; eet en drinkt smakelyk, en doet beter ik vertel je wat ik gezien heb, de rest doe ik daar by van hooren zeggen.
Nu kinderen van de huilebalkende Heraclyt en Democryt, spring voor den dag, ik zal je helpen: en met het verschudden van de lever, alle gekke handelingen bespotten.
Het is wat nieuws, een Blyspel van het Scheeps Leven te zien: die zich nu geen stuiver of twee blanken aan kosten kreund, kan met het schilderen van een Tooneel, daar men het achterste van een Schip van binnen in verbeeld, dit met gemak doen spelen: zonder de ordres, die men in een stuk moet in acht nemen, in het minste te kreuken.
Maar ik geloof, dat men om de verkeerde sparing dit werk niet veel zal vertoonen.
Nu ik moey my met den oorzaak van dat verderf niet: doch ik weet echter wel, dat de grynzende nyt, de gepluimde hoovaerdy, en de schrapende eygenbaat, drie leelyke beesten zyn, die de Varkens slachten, en niemand eer goed doen, als na haar dood, wanneer je het Spek van haar gat snyt.
’k Zie wel Lezer dat je hier op my steroogt: maar keer je hoofd om, en wagt je voor die waaggeschotte bakhuizen, en doorgekraauwde voorhoofden: en ik bid’er je dit by, leer toch niet door de ondervinding, want zy is te duivels schadelyk.
Roemruchtige Helden, die hier, en daar, in de Hollandsche Weereld zit, staat, gaat, legt, slaapt, eet, of drinkt u heb ik noch een woordje te zeggen: dat is, dat je u de vertooning van dit werk, direct, of indirect, niet moet aantrekken: want je zoud de menschen doen gelooven dat je een van dat soort waart, die hier in het verborgen of openbaar, te zien is.
Zwyg dierhalven stil: lees het uit, drink elk Tooneel, een smakelyke teug van de beste Wyn die je vinden kunt, ik sta het je half: en vaar al te samen wel.
Ceres zal je zoo ik hoop van dit Jaar overladen met Koorn, Bacchus met Most, Flora met Bloemen, zoo kan je wat ruiken: Pomona verleen je lekkere Boomvruchten, Venus beschikt je een zoet mooy Meisje om wat te douwdeyne, Pluto geef je Penningen zoo word je geëerd Juno bewaar je, door een frisse lucht in gezondheit: Minerva deel je toch rykelyk Wysheit mede, om je voor de gekheit te bewaren: doch wacht je voor Jupiter, en Vulcaan; want de eene zou achter je Dochters zitten en de andere, dat ’s een Hoornbeest.
Maar gy happige Nadrukkers, die de lust der leergierige tot de Dichtkonst, in uw oortjes Drukkeryen uitdooft, en in uw bier- en broodswinkels, het edele Parnas, schandelyk onteert, u heb ik noch wat te zeggen: en dat is, dat ik je waarschouw, zoo je myn werk onder uw Pers brengt, ik het voor het myne niet zal erkennen, uw snoode arbeid, waar mede gy een verwarring in de burgerlyke huis- houdinge brengt, zal behekelen: en je bran pour vous, dat is uit het Picardyes overgezet, een schoone loert in je bek zal toewenschen: want je zult in de natuurlyke billikheit, in het recht der Volkeren, noch onder alle de Keyzerlyke Wetten, geen een vers, spreuk, hoofdstuk, aanteykening, of tuttel vinden, die je in het minste deel zeggen, toelaten, of gebieden, om dit te mogen doen; dewyl’er de reden tegen stryd, en de natuur het verwerpt.
En ik zeg j’er dit noch by, dat om je nadruk te bederven, ik myn werk als dan zoo goedkoop zal geven, dat j’er je broek zult moeten by neêr leggen: dies gardes vous Tirelupyns, zoo je niet gek wilt wezen, en voorbedachtelyk in je quaad loopen: doch wat mach ik je al raden!
Avicenna zeid toch, dat de soort van dolzinnige menschen, die tegen de reden arbeyden, talloos is: hy wil zeggen dat de Weereldlingen meest zotten zyn: en het Ventje spreekt waarachtig de waarheit.
weet je waarom dat de Schoolmeesters hunne Jongens by de ooren trekken, en’er de kop schudden?
’t is om dat zy daar door de afgeweide zinnen herroepen zouden, en weder tot de rechte oeffeninge brengen: vat je de kneep Lezer?
zie daar, ik wil der myn eer onder verwedden, placht Turelutyn te zeggen, groo- ter zaak kan ik op heden niet bedenken, al was ik Keyzer van Azia, Afrika, America, en Europa: dat je al te maal die dit Scheeps Leven leest over honderd en vyftig Jaren geen stoop Court Wyn meer souffen zult, noch geen Rammelasje met zout meer knabbelen: en daarom, eet en drink zoo lang als je smaak hebt: doet wel by de menschen, geeft eere aan dat boven je is: en nyp je naars gerust toe als je sterven zult: zonder voor de Nikker te schroomen: want die bullebak zal je dan geen leed doen; maak maar dat het kloppertje van je gemoed nimmer den baas speeld.
Maar zacht eens, ik zou je den oorspronk van de Scheepsbouw, hier wel met een beschryven; en hoe Neptunus de eerste geweest is die zyn billen in een bak zetten, en met een roeyspaan, in mooy weêr, op de zee dobberde, waarom hy naderhand als een God van de zilte baren geëerd wierd: en hoe dit vervolgens by de Mysiers in klein Azie is uitgevonden, en verbeterd: hoe Erytrus van Sabea, met houtte Vlotten, en Schuitten, naar de Eylanden voer die in de roode Zee lagen: hoe Sesostris, Koning van Egypten, het eerste groote Schip de drie Deltas verby, en de mond van de Nyl uitvoerden: hoe Animocles, een Corintisch Timmerman, de eerste Galleijen heeft uitgevonden: hoe dien grooten Atlas, Koning van Mauritanien, aan het ter Zeevarende Volk, de kennisse van de Sterren geleerd heeft: hoe de Menapyen, Volkeren van Zeeland, en Vlaanderen, van drooge beestevellen hunne Schuitten maakten, en daar mede naar Brittanje over staken: en voornamentlyk zou ik je wel vertellen, hoe Noachs Zoonen, dit van’er Vaartje geleerd hadden: hoe Dedalus, en Icarus, de Zeilen hebben uitgevonden, en voor wind uit de gevangenis van Minos, Koning van Kreta ontsnapt zyn: hoe Jazon met dat groote Schip Argos eerst naar Colchos voer, en het gulde Vlies veroverde: hoe Theseus naar Kreta zeilden, en de Minotaurum verwon: met honderd Historien van diergelyke soort meer, die ons alle de eerste Schepenbouwers, en Zeerobben, leeren kennen; maar het is nu myn meening niet; als ik het Leven van Jan Oostinjen in een Blyspel op schaf dan zal ik je wat van die kost mede deelen.
Vaar wel Lezer, ik scheijer uit, en wens je goeden dag.
BYGEVOEGDENAREDEN.
Niettegenstaande de straffe waarschouwinge van den Auteur tegens het nadrukken, zoo zyn wy te raden geworden, door de meenigvuldige klachten der Toonel Beminneren, die zeyden niet anders te konnen zien, als dat de Druk in een oortjes Drukkery moest gedrukt zyn, door dien’er meer als duizend fouten in waren, waarvan zoo een Drukker wel meriteerd om onder een Compagny Ruiters geplaatst te worden, die langs haar hielen kakken, en die men met een A, B.borretje naar het school by een Matresje zend.
Het nadrukken is niet geschied om de Dichtkunst uit te dooven: maar veel eer om ze doen ophelderen, en een luister aan den Auteur zyn werk te geven; men vind meer Auteuren die geen spelding verstaan, ten minsten moet een Drukker zoo wys zyn, die het zyn fonctie is, en’er dagelyks meê omgaat.
Nu zal ik de zelve woorden van den Auteur, die in de Voorreden van de tweede Saturnus geplaatst staan, gebruiken; dat is, dat je de vorige Druk niet in je gedachten neemt: die in je groote brilhuis legt, en yder blaatje dubbeld toegevouwen, om je vingers niet te bevuilen, dewyl hy veel te dun van druk is, naar stinkenburg stuurt, even als me de kaartepapiertjes, en theebriefjes doet.
Den Auteur had doen een anderen Drukker of wel liever een Boekverkooper verkoren, die hy op zyn Mannewaarheit mocht geloven dat zyn Saturnus voor het nadrukken zou beschermen; maar Jakobus van Egmont veegden’er zyn hinderste aan, en drukte de tweede Saturnus zoo wel na als de eerste: of ’er nu in het recht der Volkeren, of zelfs in de Pausselyke Wetten, geen een vers, al was het zelfs zoo vol fouten als het Latynse vers dat in de eerste Druk in de Voorreden staat, in het minste deel zeggen, toelaten of gebieden, om dit te mogen doen, alzoo min vind ik dat contrarie zeid, te meer dewyl men het werk verbeterd, en aantoond wat schaamtelooze Eerdieven haar schenzieke handen slaan aan de loffelyke Drukkonst, en schoon den Auteur om de nadruk te bederven, de zyne zoo goed koop zal geven, zoo zullen de Liefhebbers dat zelve onderscheit daar in maken, die gewoon zyn voor een beste druk tweemaal zoo veel te geven, als voor een slechte; het is dan tot daar toe, of het den Auteur voor zyn eyge werk erkent of niet, het zal en moet het zyne blyven zoo lang’er zyn naam voor staat: doch hy hoeft het hem niet te schamen, en wy willen verzekeren indien wy correspondentie met hem hadden mogen hebben, het zelve noch veel heerlyker hadde voor den dag gebracht, alzoo wy geen verandering hebben derven maken, als op eene plaats daar een halve regel was uitgelaten*, zoo deze verbeterde nadruk nu spoedig verkocht word, zullen wy zien wat wy in der tyd doen zullen.
En vaar wel.
* Eerste Druk, pag.
93, lin.
26. tweede Druk, p. 90, l. 24.
DON FREDERICO, Kapitein.
DONA KRISTINA, zyn Vrouw.
JUFFROU HEINDRIETTE, Nichje van Dona Kristina.
GUILJELMUS HOOGHART, eerste Luitenant.
HENDRICUS KORTWIEK, tweede Luitenant.
EVERT KRABBER, Schipper.
DAVID RUIMPEN, Schryver.
DIRK WYSNEUS, Opperstierman.
ABRAM MIXTUUR, Oppermeester.
PIET KRUITHOORN, Konstapel.
KLAAS BARSNEUS, Bootsman.
LEEN VINGERSCHAAL, Bottelier.
PHLIP LEUIWAMMIS, Quartiermeester.
WILLEM SCHYNSCHOON, Ziekentrooster.
HEIN LEKKERBEK, Hofmeester.
JAN DE PLUG, JAAP HOUWJEBEK, } Matrozen.
KAAT DE BRAKKIN, Vrouw van Jan de Plug.
TRYN KRULLEBOL, Vrouw van Jaap Houwjebek.
KLAARTJE BRUINPOORT, Kamenier van Dona Kristina.
DAAN, Luitenants Jonge.
KEES, Schippers Jonge.
Het Spel speeld op het Halfdek van het Schip,daar ’t op de Ree legt.
HETSCHEEPSLEVEN.
GUILJELMUS HOOGHART, EVERTKRABBER, DIRK WYSNEUS.
EVERT.
Gedaan werk is goed rusten placht myn ouwe Besje te zeggen: En dan gong z’er magre kikker billen hier of daar wat neêr leggen.
GUILJELMUS.
Wel Evert, dat hebben we in korte dagen al knapjes afgeleit: Daar is niemant op de Ree, van al de Schepen, die noch gedaan heit.
Doch heb je wel eens naar de touwen gezien?
dat dient men niet te vergeten: Want dit is het eerste daar den Baas naar vragen zal moet je weten: Goeje ankers, en goeje touwen, is een groote troost op Zee; Maar je moet me dat zeil wat beter laten uitnokken op de groote ree.
Hoe sta je met je behoeften?
heb je nou al je dingen?
Manqueert’er niets?
Neen, niets als de genever, om eens lustig te zingen.
Me dunkt dat’et al vry wel gaan kan, naar ik het om laag hoor: Je hebt te nacht louwter in het Bootsmansgat gejoelt daar voor.
Wel, myn Heer, den boog kan niet altyd gespannen wezen: Als de kinderen in ’t school wel oppassen, met schryven, en lezen, Dan krygenze eens konsje.
Wel dat mach nu zoo heene gaan: Maar zoo ’t van de nacht weêr beurt, zoo zal der de nikker slaan.
Hoe sta jy’er by Wysneus, heb je je lynen, loojen, kompassen, en ramen, Je nagels, en glazen?
Ja, ja myn Heer, ik heb het al te samen.
GUILJELMUS alleen tegen de Schipper stil.
’t Is wel dan: doch Evert, daar valt men iets in: hoor man, een woort; ’k Heb een lyn twee drie van doen.
Ik dacht het wel myn Heer, en van wat soort?
Twee stiklynen, en twee van zessen: maar nou, je vlaams linnen.
De drommel myn Heer, basta, dat durf ik waarachtig niet ontginnen: Als den Baas met Mevrouw aan boord komen hebben ze gemeenelyk ook wat van doen; Ik en ken je zeker, op ’s Lands kosten, altemaal niet voen.
Hoe schoon kan je vertellen: kom, kom, jy kunt immers die kool wel bakken: Je moet me vlaams linnen en zeildoek bescharen tot twee beddezakken; En dan noch een zakje voor myn vuil linnen.
Wat noch meer?
Dat zal ik je daar na wel zeggen Jonker Evert.
Kostelyk myn Heer.
Hoe, meen je alleenig te krabben?
daar zal ik wel zorg voor dragen.
Dat heb j’er of als de Officieren zoo wys worden, dat ze je dan duivels plagen: ’k Wed dat je maat flus al meê om een lap tot een zak stiert; Zoo word men als we zelver wat doen willen van de Luitenants gepiert: Maar Heer, je zult als ik dan een trosje slieren wil, zoo naauw niet toekyken.
Neen, neen, dat weet je wel van ouds: myn beleeftheit zal voor de uwe niet wyken.
Nu het koper, ’t geen myn maat je voor de masten heeft gebracht, Hier moest ik een stuk van hebben, daar zynder drie.
Zacht, zacht: Hoe zou dat gaan?
Heel wel, je moet’er van ’t grootste stuk twee maken.
Maar zou men dan met dat snijen niet wel aan de galg kunnen raken?
Je maat verstaat hem den handel meê, en is een goet zeeman: Quam hy het eens te zien, ik wist... GUILJELMUS.
Weg, weg, die weet nieuwers van: Zoo die wat wil zeggen, zoo laten we hem met de lange honden vreten; Hy moet zien, hooren, en zwygen, en van niets ter weereld weten.
Daar komt een Sloep!
Aan bakboord.
EVERT met zyn kykertje.
’t Is de Schryver.
Zoo vroeg aan boord?
wie heeft hy by hem?
By men zieterna, Kaat, en Tryn.
GUILJELMUS HOOGHART, HENDRICUS KORTWIEK, EVERT KRABBER, DIRK WYSNEUS, DAAN.
HENDRICUS kykt naar de Sloep.
Daar zit vee in maat, nu hoeven we niet langer braak te leggen.
Waar ben je Daan?
Al kort achter je men Heer.
’k wed ik ra wat je wilt zeggen.
Wel wat gauwdief?
Het koffigoed klaar maken, is dat niet waar?
En wat j’er nou noch al meer by zoud willen hebben dat laat ik daar.
En wat is dat denk je schoft?
kom hier, blaas eens op, met styye koonen.
Oeje my, oeje my, de duivel is dat slaan:        stil.
ik hoop dat het je de galg zel loonen.
spreek hard op jou beest, en helder uit de vuist.
’k Zeg niemendal, als dat je me de tanden by naar tot st... gruist.
HENDRICUS.
Hoord dien schurk eens spreken, eveneens of hy tusschen deks was geboren; En of em zen moertje in de kuil voor de groote mast had verloren.
Kom, laat daar een paar man op zy loopen, en geef die vrouwtjes een hand.
Jou hoornbeesten!
hoor je daar niet roepen?
dat je de nikker tant: Waar is dien leuywammes?
jaag volk op, met stokken en touwen, Of zoo ik om laag kom, zal ik je met een handspaak, de rug krouwen.
Al vee genoeg, hey!
waar wil je nou altemaal heen?
De drommel zal je van dezen dag noch tot kley en potaard kneên, Jou hondekindren als je bent.
’t Is om je dol en razend te maken: Het gaat’er nu zoo wat meê deur: maar reekels, wacht je kaken.
De Sloep komt aan boord.
GUILJELMUS HOOGHART, HENDRICUS KORTWIEK, EVERT KRABBER, DIRK WYSNEUS, DAVID RUIMPEN, DAAN.
Myn Heer, daar heb ik een brief: den Kapitein komt van avond aan boord, Met Mevrouw, en Nichje.
Met Nichje zeg je.
Ja, en Klaartje Bruinpoort, Dat zoete mooije naaistertje, daar je maat zooveel van placht te houwen.
En jy David: ik geloof je den jaloersen duivel steekt, of dat je quaad bier zoekt te brouwen.
Verstoorje niet myn Heer, ’t is waar, ik mach’er meê wel zien.
Kom, wisje wasje: wanneer komt den Hofmeester?
Over een paar uurtjes, misschien, Die vogel is wat licht.
GUILJELMUS stil.
Daan waar zyn die twee vrouwtjes gebleven?
DAAN stil.
Om laag, wil ik’er roepen Heer?
zel j’er de koffi geven?
Ja, loop vraag of’er koffi lust: maar luister ’t ’er stil in het oor.
Hoo, hoo, men Heer, dat kan ik met wyzen wel doen, ’k hoef geen gehoor Daan binnen.
ô Gaudief!
het hout van de galg is al voor je gewassen: Je meugt’er nu noch in je jeugd zoo wat teuge bassen; Maar ’t entje zal de strop zyn.
Dat vreest zen vaar meê, En daarom schuimt hy hem van de straat af, en stuirt hem in zee.
’k Wed dat hy daar om laag al weêr schelmstukken zal bedryven: En liegen, dat ken hy schoon.
Zacht, je zoud hem wel natuurlyk beschryven.
Hy zal ons zelfs wel leeren zien wat hy in de schild voerd.... Daar komt hy weer.
DAAN uit, en lacht.
Waarom lachje reu?
DAAN lacht weer.
’k Zeg dat je den bek snoert.
Ik moet weerentig lagchen men Heer, of ik moet barsten: Had je eens gezien hoe die twee pluggen op de tanden knarsten.
Waarom, wat drommel vraag je dat noch: wel ze zyn akskaks quaat, Dat je met’er wyven zoo vroeg voor ’t oog van Jan Alleman deur gaat.
Daar komen de vrouwtjes, ze passen op, en zouwen dat hapmontje niet graag verpruilen: ’k Geloof dat’er venten, jegenwoordig zoo vrolyk zien, als een paar gekamde uilen.
GUILJELMUS HOOGHART, HENDRICUS KORTWIEK, EVERT KRABBER, DIRK WYSNEUS, DAVID RUIMPEN, KAAT DE BRAKKIN, TRYN KRULLEBOL, DAAN.
Gaat maar met’er naar binnen, wy komen straks by je Daan.
Kaatje enTryntje, wil je maar met de jongen in de hut gaan.
KAAT.
Als ’t je blieft men Heer, wy zullen terwyl wat klarigheit maken.
Ja doet dat, zoo kunnen we met’er haast aan den drank raken.
Kaat, Tryn en Daan binnen.
Wat zeg je van die twee smoddermuiltjes, zyn ze niet mooi?
Wenste je jou zelve niet wel elk met zoo een vogeltje in de kooi.
Men zou ’t ’er meê stellen Evert, ’k geloof dat ze wel met slimmer kaart in de weereld spelen: Wat zeg jy ouwe?
Ik zeg niemendal, en laat je het scheel deelen: ’k Heb meê jong geweest.
Wel, ik denk niet Dirk, dat het in ’t geheel over is.
ô Neen maat, als ik aan boord kom, zoo kryg ik datelyk weêr een gedachtenis: ’t Is of hier een andre lucht was als aan de wal, of in de steden.
Ja, ja maat: je krygt hier wat meer kriewieweling door je leden: Wat zeg je myn Heer, voel je dat, als je scheep komt, meê niet wel?
’k Weet niet Evert wat ik daar veel op antwoorden zel: ’t Geen men alle dagen geniet, acht men dikwils weinig moet je weten.
En dat is op zen scheeps gezeit, verandering van spys, doet wel eeten.
Houw je ter meê by David?
Wel myn Heer, men is ’t aan boord zoo gewent.
Hey weer aan, wat is hier te doen?
GUILJELMUS HOOGHART, HENDRICUS KORTWIEK, EVERT KRABBER, DIRK WYSNEUS, JAN DE PLUG, loopt KEES met een touw na.
JAN. Jou schoft!
dat je de nikker schend.
Wat zal dat wezen Jan?
wat meen je in ’t Schip te beginnen?
JAN. Men Heer, die schurk van die jonge maakt me schier buiten zinnen: Waar dat ik men voeten zet, gaat hy me na, met een paar vingers aan de hoet, Even gelyk men aan de wal, achter de hoornbeesten wel doet.
Hy liegt’et men Heer, ’k heb’er geen gedachten toe.
Ik ken je streken: Zoo ik je beet kryg schurk, zal ik je hals en beenen breken.
Daan!
Daan uit.
Wat is’er van je dienst men Heer?
Dat je Jan een soopje geeft.
Genever of brandewyn?
Dat ’s evenveel, wat hy ’t liefst heeft.
JAN. Genever als ’t je belieft, daer ken ik scheep tegen praten.
Daan binnen.
Wel Evert als ’t gezeid is.
Ja myn Heer, veel zeggen zal niet baten.
Kammeraat ga je meê binnen.
Wat zou ik hier doen maat?
Wel nou Evert, maak, dat het geen hier noch te doen is, wat voort gaat.
EVERT KRABBER, DIRK WYSNEUS, JAN DE PLUG, KEES, DAAN, met de Genever fles, en roemer.
DAAN schenkt.
Waar ben je Jan, zuip, zuip: ik zel je meer van dat goed geven.
Als de Matrozen de genever fles hebben, zie j’er vrolyk leven.
JAN drinkt.
Dat smaakt Daan.
Waar is Jaap?
Kees, roept hem eens.
JAN om laag.
Alree man.
Hy hoort me by me keel zoo ras als ik gaap.
EVERT KRABBER, DIRK WYSNEUS, JAN DE PLUG, JAAP HOUWJEBEK, DAAN, KEES.
Moest je myn hebben?
Wel ja, zou je wel een gedisteleerd zoopje lusten?
Is dat vragens waard?
DAAN schenkt hem.
Hoe veel kunnender wel in je maag rusten?
JAAP drinkt.
Wel zuip zoo veel je wilt, ’k heb nou een milde buy.
Dat gaat je naar je pens Jan. JAN. Drie achter malkaar maat, wel zoo den bruy.
Je moest het me daar niet al te grof doen, of ik zou meê speelen.
Nou Schipper, laat’er drinken, wat drommel ken ’t jou schelen?
De Luitenants hebben ’t gezeit, en haar vrouwtjes hebben ’t belast.
Wel maak dan, jou schoften, dat je hier na wat beter oppast.
JAN en JAAP.
Dat zellen we doen Schipper.
DIRK tegen Evert stil.
Zouwenze denk ik niet eens na haar wyven vragen?
Niet voor dat ze dronken zyn, dan zullen de beeste klagen.
JAN. Maar Daan, wat doet me wyf daar by de Luitenants, weet je dat niet?
Wel meen je dat de Luitenants iets doen by je wyf dat het Daan ziet?
Weg, weg, wel ze doen der niemendal by, als neute kraken: Die zyn rechtevoort goed, om een dobbelde dorst in het lyf te maken.
DIRK lacht tegen Evert.
Ha, ha, ha, dien schurk als hy is, wie hoort’er van ’t werk, dien guit.
Ho, ho, Dirk, dat ’s niets, straks lapt hy’er licht noch al meer uit.
Daan, weet je niet wat myn wyf doet?
Hoe drommel kan ik dat weten, Wat vraag je al, ben je gek, of ben je met den jaloersen duivel bezeten?
Kom drink noch eens, zoo raak je die malle inbeeldingen quyt.
JAN drinkt weer.
Maar Daan meen je niet dat het men evenwel wat spyt.
Dat ik myn peuzeltje maar aan de wal had.
Wel wat zou ’t dan wezen?
JAN. Ik zou’er daar, meen ik, eens een ander historytje voorlezen: Maar zwyge best: want myn wyf zeit dikwils, en ’t is ook waar, Hoor Jan Pietersz, al wat men aan boord doet, is maar scheeps gebruik vaar.
Ja werentig: dat ik myn teef hier had, ik zou’er de bek op snyen.
Ha, ha, ha, ik moet lagchen.
Lach jy’er om?
mocht ik maar eens betijen.
Kom, kom, nou je je gat vol krygt, nou hebben ’t je wyven gedaan.
’t Is je eer schoften als je vrouwtjes by de Luitenants gaan.
JAN. Is ’t warachtig Schipper dat wist ik niet, dan moet je ’t me vergeven.
Kon je myn dat meê wys maken, ’k zou wel wat geruster leven.
Wat maakt jou hier ongerust denk ik?
reekel, reu, hoornbeest.
Dat leste.
Wel, heb je daar noch niet lang genoeg toe in de wey geweest?
Kom, scheer je maar voort.
EVERT KRABBER, DIRK WYSNEUS, KLAAS BARSNEUS, JAN DE PLUG, JAAP HOUWJEBEK, DAAN, KEES.
Reekels, sta je hier noch te kyken?
Naar om laag, zeg ik, of ik zel je die dag over de rug stryken.
Je hebt den gantschen dag noch niets gedaan, jou reun: voort, voort.
Zie je zuur hoerezeuns?
Schort je de smoelen op, hier aan boord?
Kom, kom, ik weet raad, dit entje ken je aanstonds vrolyk maken.
Hy slaat’er met een dag.
Kyk die honden nou eens springen: toe Klaas, pas wat te raken.
JAN. Maar Bootsman, myn wyf is by de Luitenants!
In de hut.
Wat heb je daar meê te doen?
kan jou dat deren?
tut, tut, Laat’er daar blyven: en luyster jy maar naar ’t commanderen.
Wie hoort van ’t werk; ga zeg ik, of ik zel je die quaje nukke verleeren.
En jy meê Jaap, scheerje.
Ik ga Boots: vermaledyde hoer, Ik wou dat je op pakolets paretje voor den drommel voer.
EVERT KRABBER, DIRK WYSNEUS, KLAAS BARSNEUS, DAAN, KEES.
DIRK lacht.
Hey, is dat geen vermakelyk leven?
wat moet men al zien en hooren: Zou het een mensch, als hy het zag, evenwel niet bekoren?
’k Weet wel dat het twee beesten zyn Evert, en dat elk wel slagen verdiend: Maar, daar is noch zoo een aliquidje tot’er verschooning vriend.
Een aliquid, of geen, zoo een touwtje van drie spannen, Kennen der al die aliquidjes wel uit het lyf bannen.
Nou Bootsman, aan het werk: ’t is lang genoeg gepraat.
Wacht, wacht Boots, lust je niet een zoopje eer dat je heen gaat?
Ik ben rechtevoort mild, houw daar.
Hoe Daan, de bottel voor de kaken?
Hy drinkt.
Ja, ja, dan ken je ze het alderbest kraken... Hou!
wat drommel, laat’er de fles buyten blyven Klaas.
Hoe maakt dat basterd kind zulk een duivel van een geraas?
Daar is de fles gaudief, meenje dat ik hem zou uitdrinken?
Dat wist ik beter: daar Schipper Evert, lust je meê, want ik versta je winken.
Jou beest, wink ik?
doch om dat je ’t me zegt, geef op de fles.
Wat hamer doe je Schipper?
Hoe reu, zie je op een klok vyf zes?
Geeft het nou de Stuurman meê eens.
Daar ouwe, wil je likken?
Wel is dat vragens waard?