floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
heb ik me versint?
Ik ben hier t’onrecht, wat ick bent niet, dit lycke droomen, Bylo dat soet geluyt, schynt uyt ons huys te komen, Hoe na het sen vrienden denck ik op het schey mael genoot, Of dats’ een bergomas nou danst met monsieur doot, ’t Is dattet is, ik kan wel hooren dat het geen dootluyen of kerckbengelen is, Ik ’k loof by men sieter nae dat het Sinte Cicilia met heur musyk en aller Engelen is.
Om soo heur ziel, hoewel sy ’t niet verdient heeft, te voeren om hoog.
Hoe duyvel is het hier?
is dit myn huys of niet?
of bedriegtme men oog?
Wel degelyck is ’t myn, en daar houw ik’et ook veur.
Wat pocken doet hier dese krans, met dese nieuwe deur!
Wat staeter toch al moys?
ik sie sy is geschildert, Een mannetje met een paert, en noch een met een roemer, dit maakt myn hooft verwildert: En hier staet noch een naeckt blint wyf, en boven heur hooft staet schrift.
De duyvel hael men wyf, met heur doortrapte nift, Gans bloedt ick ben soo quaet, ick moet dit schrift eerst lesen, Eer dat ik klop, In de blinde Fortuyn, wel hey!
wat wil dit wesen?
In de blinde Fortuyn vermaert, Soo ellick mach aanschouwen, Logeert men te voet en te paert, Heeren en edel Vrouwen.
Wat bruyme dat advijs, dat het een schelm emaeckt.
Hoe drommel is mijn huys aen deuse deur geraeckt!
Dat kan ick niet verstaen; want doe ick flus gingh heenen, Doe was’er d’ouwen noch, en die is nou verdwenen.
O Sinte Juttemus help, soo waer ick weet geen raet, Ick ben verbystert och!
dit ’s een verkeerde straet, Hoe zijn mijn oogen dus bedeckt met sulcken nevel?
Alleycke wel is ’t mijn huys, ick ken het aen de geevel; En aen de heele buyrt.
Wat wil dit zijn?
Daer opent men de deur.
Sr. Braetvercken.
neen heer, geen meer wijn, Ick danck u hartelijck, gae voor uyt met de toorts, Kom lief geef my u hant.
Ja wel ick krijgh een koorts En grillingh op het lijf: o bloet!
is dat fexxeren?
Kan in een uyr of twee, een huys so transformeeren!
Dat fluys een sterfhuys was, is nou een huys vol vreught!
Hier woond’ noyt herbergier, soo langhe als ’t mijn heught, Altoos in deuse straet, wat droes het dit versonnen, En in de middernacht een tapje hier begonnen?
Droom ick!
of is ’t de wijn die in men hooft dus woelt?
de regen het die kracht al of espoelt.
Wat dwael-geest of hier nou is uyt de aerdt geresen; Ick moet al eeve wel dit schrift noch eens deur leesen.
In de blinde Fortuyn vermaert.
Soo ellick mach aenschouwen, Logeert men te voet en te paert, Heeren en edel Vrouwen.
De Duyvel haelt ’t advijs, dat segh ick noch al weer, Het wijstme uyt het mijn, om dat ick juyst geen heer, Of kaele eelman ben, men selme soo niet foppen, Zie daar by gort doe op, of ’k sel nog harder kloppen.
Wel hoortmen niemandt niet, of houwese me voor ’t Kindt?
Dat ’s al een kragtige Fortuyn: want se maakt me ziende blindt.
Hoe of nog in het eynd’ dit spilletje of sel loopen?
Gort wouts nou lukt’et eens, daar gaat een venster oopen.
Wie klopt ’er, spreeck?
Wat hebje in den sin Met sullick kloppen, he?
ick wil’er in.
De plaets die is beset, oock hebbewe geen bedden, Voor ditmael leeg, men vrient je moetje selver redden, En sien na een and’re plaets, dus raest niet meer.
Ick soeck geen herreberg ofse hoortmen selven toe; En daerom wil ick ook sonder veel teugen praten, Dat men my als het hooft, terstont hier in sal laten.
Maer hoor jy kalliebaert, wie raet jou luy so stout, Dat jy dit huys, dat ik alleen in mijn gewout, Als eygenaer besit, daer niemant aen mach raecken, ’t En zy het myn belieft, een kroegje van gaet maecken, Ik die het heb ge-erft van Overbestevaer, Soo dat’er niemant op te pretendeeren het, verstaeje dat wel?
Maer, Fijnman na men dunkt soo schort het jou in ’t hooft, wis, En dat jou het verstant door Bachis nat berooft,, is.
Gae, eer een knuppelbuy jou op de kop komt reeg’nen, Dus schuwt die harde vlaeg, die jou licht mocht bejeg’nen.
Wat roert het jou wat ik drink, luyshont, so langh als jy ’t niet betaalt hebt.
Flux segh ik voort van hier, en brengt ’et daar jet gehaelt hebt.
Wat bruytme deze fielt.
Doe jy de deur maer oopen; Of’k selse met een voet, dat sweer ikje, oploopen.
Sie daer, daer bruyt hy ’t veynster toe, die schelm, mijn ter spyt, ’t Is wonder dat ik selfs men keel niet of en bijt.
Gans suyckermelcken, bloedt!
och mocht ik me eens wreecken Aen dat vervloekt geslacht: maar om recht uyt te spreecken, Soo loof ik, dat ik ben betovert en bekolt.
Sie hier!
al weer wat nieus.
Vohrwahr meyn Herr, ich wolt, Ehr noch eyn weynich bleib.
Sr. Kap.
Mijn Huysvrou is wat pijn’lijck.
Hoe bruyn daeght het daer gints!
dat is de droes oogschijnelijck.
Ey last es doch gescheen.
S. Kap.
Neen, ’k wens uw goede nacht; En danck uws tractement.
Saght, saght doe kerel, sacht, Woor teybel wilstoe hin?
’k wil in men eygen.
Bald slaeg ich dihr ant oor.
Wel wat let jou te dreygen?
Dat is hy die flus soo het op de deur gebonst.
Stracx bons ik op jou kop, jou rekel, dat het gonst.
Flux seg ik laat men in.
Was tausent wolt ihr machen?
Ik seg ik wil in ’t myn.
In ’s deyn!
des mus ich lachen.
doe armer tropf*, unt volgesoffner zweyn, Ghe doe mur bald nach haus, unt macht dus doe de wijn: Feyn aus slaefst, es ist dihr best.
Wel doet de deur dan oopen, So sel ick in het mijn, en niet in ’t jouwe loopen, Hr.
Wen ich mihr nicht beswungh soo wolt ich dihr den kof, Versetsen mit dem stock, doe fauler groober tropf.
Heer ’k heb hem flus geseyt, als dat’er nou geen plecken Voor ymant leedigh zijn.
Selje noch met me gecken?
Solstoe meyn famulos slahn?
was bistoe vohr eyn beest?
Meyn saegh mihr doch wie langh is dis deyns haus geweest?
Al over ’t negentigh jaer is ’t van ons bewandert, Schoon dat het deuse nacht is in een kroeg verandert.
Uber neuntsigh jahr.
So schellem, lieg al voort.
Scheme dich in deyn harts.
Ick segh ick stae men woort.
Hy wort root om sijn kop, dit zijn gewisse teeckenen Van een die leugen dicht.
Leugens!
Kom aen ik seltje reeckenen, Waer is men Tafelboeck?
sta hier wat nader by, Soo sel ickje late sien de hiele geonology Daer ’k uyt esprooten ben.
Mijn bestevaders vader Hans Jurgen Leverworst, die eertijts meester baeder Te Erffurt is geweest, en met hem heer Gramuys In Hollant quam, die koft van stonden aen dit huys, Besat het dartien jaer, en gingh doe legge sterven; Men bestevaer hiet Koen, die quam het doe te erreven, En die besat dit huys wel vyftig jaer in vree, Tot dat hy ook was mort, en doe quam in sen stee, Me vaertje Zaliger, die ook soo was geheeten Als ik, die heeft dit huys wel twintig Jaer beseeten, En ik hiet Robbert, na men vaertje zaligers naem, En doe bleef ik alleen ligitimo erfgenaem, En heb ’t vijf Jaar bewoont.
Nou kenje wel versinnen, Dat dit in ’t minste deel ommers geen leugens binnen; Want alsje dit sommetje te degen rekent, en op malkander hoopt*; En segt, vyf en drie nul ’k hou een, een en twee is drie, en vyf is acht, een is negen, dat ’et effen t’negentig beloopt.
Of rekenje het eens, sie daer.
Was wilstoe mich viel scheeren?
Adeer een reys, hou vast.
Ich scheys in dem ageeren.
Ich ken Hans Jurgen nicht, noch Robbert oder Koen, Mit al die scheerery hab ich nicht mit su t’ hoen.
Ik seg van dat geslacht daer ben ik of gesprooten, Mijn wijf, ook datje weet, is van geen slechte looten: Maar van een goet geslacht, en Lysbet is haer naem; Indiense slechts niet is verandert soo ik raem, In een wijntappers vrou.
Was wilstoe hier mit saagen Oder was mangelt dich?
Maar hoor, ik moet jou vragen Of jy me met gewelt wilt houwen uyt men huys?
Ay zweyg doe droncke nar.
neen ik ben niet buys.
H. Henr.
Was sag stoe von deij’m haus?
was stehstoe viel in plaeren?
Ich hab dis haus bewohnt yets uber de tyehen jahren; Ont hab die gantsche t’ seyt gehalten gastery, Voor ieder manichlich; und steht eyn jeder frey, Wen ich raum hab, und ehr gelt by mihr zu logieren.
Kan thien jaar in een uer of twee, soo licht verkeeren?
Dat loof ik nimmermeer, ook heb ik in dees straat Noyt herberg meer gesien, hoe drommel of het gaet.
Scher weck, den diese mahl sehe ich dich durch de vinger.
Maar hoe is doch je naem?
Ich haeys Herr Henrich altringer.
Aldringer!
drangs genoch, je dringt me uyt men huys: Hr.
Sweyg, zweyg doe tolpel zweyg.
Ik swyg gelyck een muys.
Maar hoor je dring al, hoor, wil jy het oordeel stellen, In onse buurluy?
spreek, en soo sy ’t vonnis vellen, Benje daar me te vreen?
Jo freylich!
wie doe wolst, Ich denck das doe gahr wol meyn nachbers kennen solst.
Kennen!
sie daar woont Don Rodrigo Farardo Spinoso, die op geblasen Spanjert?
En aan deus zy woont Domine Docter Meulepaart, alias Docter Canjert, En hier woont Master James Kinghan, de Engelse staertman van Kent; En daar woont de smeerige Speck-koper, Tade Tydes, van Runen, uyt het Landtschap Drent.
En dit is het huys van monsu Galiaerda la Pulvia, die alamode Fransman.
Die Madame Bellegatto, spyt d’Italiaanse Latro, van den dans nam Hier woont die geleerde Switser, Herr Joachimus Veselius Bonavanture, En ke daar in Valencijn, woont die Luycker-waal, Pierre Mahu Riguere; Daar digt aan woont Arriaan Koorrevelt, die onlangs gescheyden van zyn wyf Tryn is.
En hier in Malega woont Gran Marchand, die hovaardige Zeeuw, Sinjoor Glaude Marquis, Die uyt zyn mont anders niet vloeyen, als hondert duysent ponden Vlaams, sestien Schellingen, veertien Grooten.
En in zyn beurs is het zo ebb’, datjet de heele Zuyer Zee in goot ’k loof datter niet een penning sou vlooten.
Ik weet niet de Hollanders zyn al hiel anders van humeur; Winnese wat, se meugent aan haar veur mouwen late blycken, maar aars gaanser al stilletjes mee deur.
Sie hier jy Aldringer, daar woont wel een Hamburger Schipper, dat een Poep is, genoemt Seyger Harmense Grien: Maer soo een Hoogduytse hans mof maf heb ik men leven in deuse buurt niet esien; Of kenje als je wilt in visibel gaan, en dat jou niemant siet as onse hont.
Want die het dat woort van mof mof mof, geweldig in sen mont.
Nou al weeran: Sie hier woont Baligje die heur Man op de Vaart,, is, En daer de Weeuw van Ysbrant Krelissen, die onlang gestorven, en al onder de aart,, is.
Kom benje nou belust om ’t rechte vinaal te weeten, ’k wedse my altemaal kennen, Hr.
Ont wen das aber nicht wahr ist.
Soo meugje vry ie handen aen men schennen; En Beucken me soo murru als Stockvis, soo ’k ie leugens wys maeck.
Sie daer me, dat gater na toe.
Al goet vrient.
Luck raek Sou men man, dat hy hier of daer wat laet het sitte drincke, van de reys gekoomen wesen?
Neen Balichje ik benie buurman Robbert, gutt!
daer is sukken questy eresen, Tusschen deuse man, en myn, ik weet ommers datie me heel wel kent?
Is dit myn eygen huys niet Balichie buer?
spreeck iy de waerheyt.
Wat seyt die vent?
Ehr sacht, frauw nahberse, das dises seyn haus ist, da ich it zunder in wohne.
Ja dat seg ik nog, en selt goet make, niet waar buurvrou?
Wech, wech, ie bent in de boone, De biergeest het iou beseten, ie reutelt.
kenie me niet?
Ik ben ommers iou ouwe buurman, Robbert Leverworst.
Ja wat roert het myn hoeie hiet, Die man die ken ik wel, die het hier tien iaer gewoont, wat mach dese vent uyt sen kruyn stoten.
Heursto wol?
verantwoort dig.
Ja dat loof ik wel nuse heur veinster het toe eslooten.
dat ouwe varcken het’er gat vol gehadt.
woor tzum krank, wilstoe noe wedder hin?
Waer sou ’k heen willen, ’k wil men granie soecken of mienie dat ik hier in de buurt niet bekent bin?
Nou sel ik Reymerich de weeuw op kloppen, daer selie wel aere tyngh hooren, Hoo hoo!
’t selder soo wieck niet eens in gaen.
Ach wee kitzien dich die ohren, Noe balde, mach es kurts.
Wie klopt hier in de nacht?
Wel wat gebons is dit?
Ik klop immers soo sacht.
Wel Sinjeur Hendrykes!
wat mach jou hier soo laet ombreecken?
Ich kom hier mit dem nahr.
Holt smuyl mof, laat myn spreeken.
Hoe valje die eerlijcke man soo in sen woorden?
foey jou onbeschaamde bloet, Rob.
Is ’t hier ook misverstant?
hadieuw dan huys en goet!
Der nahr begehrt ich sol ihm in meyn haus unt erbgut ’t setsen, Unt sagt es gehoort ihm zhu, aber sijns schellems zwetsen, Das acht ich nicht eyn haer, ihr kent mihr immer wol?
Unt das dis haus is ’t meyn?
Wel kerel wordje dol?
Soek jy op sulcken wijs een ander ’t zyn t’ontjagen?
Foey schaamje in jou hart.
Maar hoor ik moetje vraegen, En bidje datje myn hier recht bescheyt van doet, Kenje me niet heel wel, die hier ben opgevoet, Van jongs op in dees buurt?
als ook myn zalige Vaertje, Die tot zyn Huysvrouw had het alderklaarste Klaartje Het puyckje van de stad, se is al by den Heer.
En dan men Huysvrou ook, verstaje wel?
Wat meer!
Wat komter noch al uyt.
Wat noch al?
’k seltje seggen, Je heugt wel doe men Vaar zyn hooft ging leggen, Myn maekte Erfgenaam*?
en ’t eygen Testament Dat heb ik noch in huys, je waart’er me ontrent, Al houje u soo slecht, en mocht het wel verklaren Met eeden, sooje wilt.
Wat selme noch weervaren.
Hoe reutelje fijn man?
of is ’t verstant op loop?
Of leesjet uyt een boekje, het zegent sulcken hoop, Te praten in ienaem, ’k heb niet een beet onthouwen Van al jou reen, vaer voort.
Die man ter quader trouwen Die het, terwijlik voor men vrouw een bootschap dee Men huys verovert, en de deur genomen uyt sen stee, En daar een ander weer met een nieu hengels an Gehangen.
Hoe’s je naam?
’k Hiet Robbert.
Hoe na benje een Engels-man?
Die benne wel gewent een ander ’t zyn t’ ontraecken.
Soo stemjet met mekaer dan om men dol te maecken: Wel reymerig kenje dan je buurman Robbert niet?
’k Weet niet dat ik men leven een buurman gehat heb die Robbert hiet.
Je liegt ’et al den bruy, den een soo wel als d’ander.
Ja wel, kyck wysheyt hier, jy bent alleenig schrander Rob.
I gut, je weet soo wel wat ik veur een man ben, ’t selje rouwen datje daar hebt geseyt.
jy bent een man als speck, recht vierkant, een jaar ouwer als de bockweyt.
Souje dat wel met eede verklaren, datje daar stracx dorst seggen; Te weten datje me niet en kent, noch dat ikje buurman niet en bin?
Wat mach ik hier toch leggen En breken men hooft: ik kenje niet, veel minder waarje woont.
Heyndrijkes buur goe nacht.
Ich bitt frauw nachberse verschoont Mir, es ist seyn schult das ihr nicht habt geslaffen.
Goe nacht Heyndrykus buur!
get kock hoe sel dit schaffen?
De back die het een gat, het smeer loopt langs de vloer.
de duyvel noch sen moer, En is niet half so slim, as die besete wyven, Die de verbruyde Mof noch in sijn boosheyt styven.
Hem seytse goede nacht, en myn spreecktse niet toe.
ik weet nau wat ik doe; Of hoe ik dit in ’t eynt sel diene aen te vangen.
Die hoeren kenneme wel, en hebbeme over langen, En mennige tyt ekent, en noch ’t en is niet lanck, Doe had’kse bey te gast, en kijck dit is men danck.
Goe nacht Heyndrykus-buur!
dat ken ik niet vergeten.
Ik sou men eygen hart van boosheyt wel op eten.
waer kom ik toe?
Was saegstoe noe doe hans, Wer hat gewonnen?
he.
Ik segh dat ik bykans Mijn eygen selven mis door ’t geen mijn hier bejegent.
Was ik niet soo beslickt, noch oock soo nat deur-regent, Dat noch een teycken is als dat ik Robbert ben, ’k Sou twijff’len of ik selfs myn eygen selfs oock ken.
So heurt nun gutte freynt, ich hab nichts mit dihr zu schaffen, D’rumb geht nur feyn nach haus, unt legh dich hin zu slaffen, Ich hab dijner verschoont, zunst het ich mit dem stock, Den lenden euch gesmihrt, dahr zu eyn blauwen rock, Gegeben om deyn leyb, den nicht bald vergesset, Scher wech ehr das dihr wihrt das ruckenbein gemesset.
Kom Bartel ghe hin eyn, slies thur unt fenster wol.
Daer hebie weer ’t gespeul, de duyvel, ik word dol, Hy gaet en sluyt de deur, en ik, ik blyf’er buyten?
De Eygenaer van ’t huys selmer die buyten sluyten?
Waer is dat meer ehoort?
gans bloemer helten, noch, Wie hoorden immermeer van sulck een schelms bedrog?
De Werelt is op ien endt, se kan niet staende blyven, Nou dat ik wordt versaeckt van Wijf en van Buurwyven.
Noyt ongeluck allien, ist nou niet wel ebruyt?
De keers brant in de pyp, men slonsie dat gaet uyt.
Wel aen ik weet goe raet, nou hier niet lang te dralen, Ik sal van stonden aen men Wyf haer Ooms gaen halen, En d’ ander vrinden ook, op datse eens besien, Hoe dat ik word getroont, o ackerment ik mien, Nou op een andere wys dien hoop na ’t gat te tornen, Ik sel er dat gedans en speelen wel uyt kornen, Sie daer me dat is gang, dat kostie daetlyk heen.
Gut Lysbet wacht iou kop.
Ja breeck vry hals en been.
Kom vrienden hy is al wech, ’t sa lustig, wiltie reppen, En brengt het aen d’een zy.
Lucitie, by de fleppen, Daer leyt een halve schoon, kom brengme die eens hier, Lucy Daer isse, is ’t nou wel, geliefie ook iets mier?
Ja ook de nacht-hals-doeck, ik moet de sieckert maecken.
Lysbetie, soo wit: men machie pas aenraecken, Ofme besmetie stracx.
Ay lieve Eelhart, sus, Seker ’t is tydt om gaen.
Goe nacht dan met dees kus.
Goe nacht, tot datte wy de tyd eens beeter raken.
Maer ’t volck?
Wees jy gerust, ik stelt met ’t volck wel maken.
Adieu myn lief, vaer wel.
Balichje komje voort?
Reymerich slaepje noch?
Neen, ik hebje al ehoort, Ik komje daetlyk by.
Wat dunckje van de rancken: Hebben we’t wel emaeckt?
Ik dou jou bey bedancken, Ay komt toch in ons huys, Robbert is om sen Oom Te halen, maer och heer, hy sel een doode stroom, Juyst vinden, of het noch al vry wat heeft doen lyken, Ik hoop hem in het eynd noch beter uyt te stryken.
Nu kind’ren komt in huys, sluyt jy de deur dicht toe.
Ja by men ziel ’t is waer, waerachtig Oom.
Maer hoe?
Hoe kan dat meuglyk zyn?
De duyvel* moetme halen.
Ay vloeck niet Robbert neef ik loof jou sinnen dwalen, Jou huys te nacht een kroeg!
je droomt myn lieve schaep.
Soo moet ik hier terstont veranderen in een Aep: Of in een Spinnekop, of Olifant, of Tyger, Of in een Krokodil, sie daer Kryn-Oom, ik ryger, Tien, twalef aen een spit, dat sweer ik duur en hoog.
Men hart gelooft het niet, voor dat het eerst men oog, Te deegen heeft besien.
Kom laeten wy’er heen stappen: Op dattewe by tyts dat slempend’ rot betrappen.
* Dit is altoos de straet.
Ik hoor nou niemant niet.
Hoe, en was’er flus getier: Rob.
Getier!
men song, men sprong, ja by den elementen, Men danste, vrat en soop, men speulde op Instrumenten, Dan quam ’er een wammeskat, en scheyde met Monseur.
Maer waer is de wijnkrans nou, met de geschilderde deur?
De deur by gort, dat ’s waer, sie daer mee barst de bommel.
dit jou aygen deur, wel Robbert neef!
De drommel, Geloof ik vastelyk, dat hier ’s nachts rengeneert, Men huys eerst in een kroeg, soo ras getransformeert, En in een ommesien weer in sijn ouwe staet!
’k moet kloppen, En sien op wat manier se hier de eyeren doppen.
Wie* klopt’er?
Al goe vrient, doe op de deur.
Ben jy ’t?
Je bent een fraeye quant, je past wel op jou tijt, Seg toch op wat manier sel jy jou excuseeren?
Swijg kleuter houdje beck, sel jy mijn ook fexxeeren: Ik heb ’t doch quaet genoch.
Wie is daer?
’t Is jou man.
bloet daer is men wijf, wat drommel gaet men an?
Wel Joncker.
ben je daer?
je bent een sorrigdrager, Je staet jou huys wel veur, jou rechte wyve-plager, Jou deugt die is bykans, ruym duysent gulden waart: Indienje waart een korts, je bleef staag achter waert.
Nou brengt mijn Kryn-Oom, quanswys, om te ontschulden, ’t Is wonder dat ik jou mach voor men oogen dulden: In wat bordeel of kot is hy nou weer geweest: Wat onbeschaamde hoer of ander pockig beest, Heeft nou zyn lust geboet terwyl ik lag op ’t sterven: O booswicht!
meende iy myn goetie soo te erven, Je komt’er niet aen te pas, iou schelm, guyt, iou dief.
Bedaerie Lysbet nicht.
Ik bidie toch myn lief, Ay kyf doch niet soo seer, ’k heb myn gedult verlooren, Van deuze nacht’ ik mach geen qualyk spreecken hooren.
Gewisselyk myn nicht het is soo inder daet; Jou man die heeft geen schult: maar ’k loof vast dat een quaet, En duyvelse gedrocht heeft dese twist besteecken.
Dat is waerachtig waer, laet my nou oock eens spreecken, Doeie me om iou Nicht uyt stuurde deese nacht, En doe ik quam na huys, doe sach ik onverwacht, Hoe dat men hier in huys soo vrolyk waer, men schranste.
Men song, men vrat, men soop, men trommelde, men danste, En speulde dat het klonk, daer was een nieuwe deur, Die braeckte elckereys een Juffer en Sinjeur, Daer hong een Wynkrans uyt, ook stonder me geschreven, Hier is seer goet logys, ie hebt van al iou leven, Sulck weesen niet gesien, ik most’er buyten staen: Want een Hoogduytse mof die dreygde my te slaen; En iy luy woudt men ook niet voor iou Buurman kennen.
Wel Robbert buur, wat ’s dit: iou raest men vaer, wy bennen* Hier meest den heele nacht by Lysebet geweest.
Sie hier al weer wat nieus, ô!
iou versopen beest, Die niet ter werelt weet, als van onteydig snappen, O!
groote leugenaer, men sou in huys hier tappen, Men sou hier vrolyk zyn daer ik op sterven leg: En sonder haer luy hulp gewis ik waer al weg.
Lucytje, pack men goet, ik wil niet langer beyen: Ik sel sien of ons de wet wil van malkander scheyen.
* Rob.
Ik bit om gootsele, men lieve wyfje, hoor, Leent aen jou echte man een weynig doch jou oor.
Flux seg ikje laet los, en bruyt heen na jou snollen, Die jou om ziel en lyf, en om je welvaert pollen.
Ey gunme daer ik heb soon ’n quade nacht gehadt, Doch geen bedroefde da, ik sweer by dit en dat, By kroes, by krus, by kras, en by sint Barbers tooren, By sint Aecht heur keurs, en by sint Huyberts hooren, By sint Anteunis swyn, en sinte Pleun heur tant, Dat het waerachtig is dat ik het hier soo vant, Gelyk ik heb eseyt, geloofmy by myn vloecken.
Maer wyf, recht uyt eseyt, ik loof het moet hier spoecken, Ik heb den bruy van ’t huys, kom seite wy ’t te koop, En sien weer na een aer, daer sellewe dan soo ’k hoop, In eendracht, en in vree, soet met malkander leven.
Hoor, iy behoeft de schult aen ’t huys niet eens te geven, Maer ’t suypen en* ’t geslemp dat staeg van iou geschiet, Is van dees zwaere plaeg, de kleynste oorsaeck niet, Ten zy iy iou bekeert, ik waerschouwie te veuren, Soo selie een grooter straf, dat weet ik wis, gebeuren.
Voor desen heeft het noyt hier in dit huys gespoeckt: Daerom laet af van sond, en bandt doch dat vervloekt, En godloos suypen, of sie daer, ’k sel iou begeven.
Nou nichtie niet soo quaet.
al wat’er is bedreven, Doet dat doot, en te niet, neef Robbert die is wel, En ik, ik blyf sijn borg dat hy hem beetiren sel.
Wat noot waer dat hy ’t doe.
Ay lieve wyf ’t berouwt me.
Bekenie dan ie schult?
Wel deeg’lyk, och het rouwt me.
Maer selje dan voortaan jou vrouw gehoorsaam zyn.
Och jaa ’k.
En komen t’huys niet meer gelyk een zwyn: Rob.
En passen op jou tyd: Rob.
De droes die moet me zeeg’nen, Indien ik ’s avonts niet ben t’huys voor hallef neeg’nen.
Wel, daer op neem ik jou weer in genaden an.
Soo soent me kaer weer peys, doen jy gelyk een man, Sy sel doen als een vrouw.
Kom hier myn suycker stroopje, Ga je luy me in huys, Lucy, hael ons een Soopje Annijs met kneel gemengt, laet sien, kom daetlyk weer.
Na deuse tydt gae ik soo laet by nacht niet meer; O!
neen die spoockery die mocht me weer bejeegenen, Heer-Oom die sel ons huys voor ’t waren wel weer zeegenen,* Wel is het spreeckwoort waer, dat ons te rechte leert, Dat die niet heel en doolt, die weer ten halven keert.
KLUGT VAN FIJTJE; OF, Een Witte met een Zwarte.
TE ROTTERDAM, By PIETER DE MOOY, Boekdruk-ker op de Meent.
VOORBODE.
DIe moeilijk, nors van geest, Van Fijtjes droefheid leest, Die met gefronste braauwen, Wil kijven ende graauwen, En roept: wat nut of vrugt Is in deez’ zotte Klugt?
Wat stigting en wat voordeel?
Is dul en zonder oordeel.
Men kan d’onzinnigheên, Der menschen onder een, Naakt kennen op Tonneelen.
Men leert de jeugd, in ’t spelen, d’Opregte medicijn Te kennen uit fenijn.
d’Aloude, die zoo blonken In wijsheid, maakten dronken Hun slaven, om die schand Het jeugdige verstand Verfoeijende aan te wijzen.
Wy toonen, en misprijzen Een minne-zotte vrouw Haar haast vergeten rouw, Haar onbestandig vrijen, En minne-jankerijen.
FIJtje haar mans dood beklagende, met varkens tranen, word van Jan de Bidder getroost, van Klaas Worst gevrijd, en van Dirk de Kramer ten egt begeerd, dog slaat niemand af.
Klaas haar bezoekende, doet zy, op ’t kloppen van Jan, in de bedsteê, en Jan, op ’t komen van Dirk, in de kas verschuilen: die beide, dog elk voor hun zelf, Dirk met spook pogen te verdrijven, vallen hem, en elkaâr op ’t lijf.
Fijtje roept om hulp, de Pastoor, op ’t rumoer inkomende, eindigd den twist met hun te verjagen.
JAN DE BIDDER.
FIJTJE, Weduwe.
KLAAS WORST, Spekman.
DIRK DE KRAMER.
PASTOOR.
KLUGTVANFIJTJE, OFEen Witte met een Zwarte.
DAt ’s een begraaffenis van Teunis buer den ouwen, Die ’t bratte wambais droeg, met fijn satijne mouwen, En een pikkeerde broek, wel statig op zijn Spaansch, Uit Pintjes brand bewaard.