floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wat is 'er toch, Klaryn, dat u gestaag doet vreezen?
Om dat jy zwager wilt van monsieur drommel weezen En vrijen Prosperpyn in t midden van de hel, in spyt van Pluto zelf.
Wat meenje, dat hy zel..... CLORDIAAN.
Weg, g'ek, de hel is vry van deeze smart en plaagen.
Een afgesturve ziel kan geene liefde draagen.
Apenstaerten, Heer, wat meenje, dat hier niet, by al dat helsch gebroed, dat werkje me geschied?
Wat meenje, dat de Hel meer vry is als de Waereld, om, op Akteons wys hier meer te zyn bepaereld?
Dat blykt nu klaar aan u, na dat wy uit de schoot Des waerelds zyn gerukt, en allebei al dood, ja, lang begraaven zyn, zyt gy in min ontsteeken.
Maar wacht, de drommel zal... CLORDIAAN.
Ik zalden hals u breeken.
Schelm, zyn wy dan dood?
Zo dood, gelyk een roch.
Geloofje 't noch niet, Heer?
31 KLARYN.
Wat doen wy in de hel, zo wy niet zyn gesturven?
't is zeker waar, myn heer, wy zyn al lang bedurven, en zullen nimmermeer op aard verschynen, neen!
Maar zie al weer wat nieuws.
Waar zal ik heen?
Hier word een Ballet gedanst van vier Spooken, met flambouwen.
Klaryn versteekt zich voor op 't toneel.
CLORDIAAN, na den dans.
Klaryn, waar zyt gy?
Hoe, wat 's dit, kund gy niet hooren?
komende uit zyn schuilhoek.
Ik weet niet waar ik ben, ik heb my zelf verlooren.
Behaagd u oog die dans?
O ja, heel wonderbaarlyk!
Zy heeft my zo behaagd, dat ik terstond, zo waarelyk!
Wat anders doe, myn Heer.
Wel nu wat zoud gy doen?
Gelyk de hennen, Heer, een karsvars ei uitbrouwen.
't is lang genoeg, Klaryn, hou op met zotte reden my 't hoofd te breeken.
Stel u, nevens my, te vreden.
Zie daar, al we 'er wat aars, o wonderlyk geval!
In dit betooverd Hof, men kaatstons, als een bal.
Het Tuoneel veranderd in t zelfde Hof daar t in den beginne in was.
DORINDE, CLORDIAAN, KLARYN.
Myn Heer, zo 't u gelieft, kunt ge u tot rust begeeven, uw kaner is gereed.
De toets DER MINNAARS IN KLARYN.
Ik volg u, wyl de min alleen myn ziel gebied, vrees ik geen tegenspoed.
Volg jy 'er, ik volg niet.
Gy kunt u dan alleen, op deeze plaats, vermaaken.
Dat staat my ook niet aan, ik heb den bras van t waaken, op schildwacht hier te staan.
En, in de naare nacht, dies zal ik, stil en zacht, zo naar myn huis toe gaan.
Ik zeg u, dat gy vol, k'laryn.
Ik zal, wyl 't weezen moet, toond u niet verbolgen, ik zal, ik zal je volgen.
DORINDE, klaryn.
Ier zal uw Rustplaats zyn, Klaryn, myn zoete Maat, waarom, ei!
Zeg my eens, is t dat gy my zo haat Daar ik u zo bemin?
myn tulp, myn hartediefje, myn troost, myn Hoop, myn Schat, myn uitverkoore Liefje.
Ik min u, ga maar heen.
Als de kat de muis.
Hoe zal dit hier noch gaan.
was ik maar weêr tuis.
Klaryn, kom kus myeens.
Een kusje, en dan niet meer.
dat mag niet weezen.
'k omhels geen Juffrouw Spook, voor dat ik heb gezien Hoe dat haar voeten zyn, en zo dat mag geschien, zo ver uw kleed op raapen, zo laat ik, met verlof.
uw hartediefje, slaapen.
Dan zult gy by Klaryn.
Klaryn, een groote gek.
Gy zyt, nu zie ik het, klaryn.
Mejuffrouw, drommelin, dat is een groot gebrek.
Waar blyft, myn Heer?
Ik zal u dat betaalen C TWEE.
Digitized by google DE TOETS DER MINNAARSIN TWEEDE TOONEEL.
Waar zal ik nu noch dwaalen?
Maar zagt, zy is al weg.
Hier sta ik nu alleen, en weet niet waar ik ben of waar myn Heer is heen.
Ik vrees die toveres zal hem de huid afstroopen.
Maar nu ik ben alleen, stel ik het op een loopen.
En kie, het hauze pad.
Maar hier is t weer verbruid, t is rondom dicht in slot, en ik kan nergens uit.
Maar zagt, daar komt myn Heer.
CLORDIAAN, MELINDE, KLARYN.
Myn Heer, hier kunt gy rusten, En morgen met de zon u wederom verlusten, En vaardig maaken Vorst, tot de aangenaame jagt, die haare Majesteit, met heerelyke pracht, Voor uw voorgaande dienst, heeft laaten toebereiden.
Is myn geluk zo groot dat ik haar zal geleiden?
O aangenaame vreugd!
Melinde, zeg Mevrouw Dat ik haar eenwig blyf ja, tot er dood, getrouw.
MELINDE. gy zult op morgen, Heer, door 't goed onthaal aanschouwen, hoe zy de deugd bemind, en wil in achting houwen.
Melinde, zou t geluk my wel zo gunstig zyn?
Het is myn tyd, vaar wel.
--- ,, o!
HET KONSTPALEIS VAN FENIX, VIERDE TOONEEL.
Hoe bedriegd de schyn Een blinde minnaar vaak, met woorden en gedachten.
Myn Heer, met uw verlof, meen jy hier te vernachten?
Zo bid ik, dat gy my verlof geeft om te gaan, want deeze Herberg, Heer, staat my voor al niet aan.
Men vind hier niet een zier noch te eeten, noch te drinken, ook vrees ik, dat het noch op 't laatste hier zal stinken.
Dies ga ik, met verlof, en zoek een and're kroeg, Daar wat te bikken valt.
Vaar wel, tot morgen vroeg.
nadien Fortuin myn lyden wil verzachten, moet gy, benevens my, op deeze plaats vernachten.
Dan ga ik slaapen, Heer, zo ik hier blyven moet.
Want zo lang als ik slaap my niemand schrikken doet.
Geen schrik kan myn gemoed in t minste deel vertzaagen, dies zal ik waaken tot auroor begint te daagen.
Maar, Heer, hoe zyt gy zo veranderd?
Daar voor heën, nooit vrouw, hoe schoon, u kon bekooren?
Ja, die geen, die maar zyn vryheid aan een juffrouw ging besteeden, bespotte gy gestaag, en noemden t dulligheden.
't is waar, nooit trof de min dit groots gemoed, myn hart, In de oorlog opgevoed, vond nimmer zich verward In strikken, als daar Mars den oorlogstoorts ging stichten, met beukelaar, met zwaard, en scherp gesseepen schichten, die harten troffen met een doodelyke wond.
Dat was de min, waar op myn boezem waar gegrond, dat was het geen, dat my alleen maar kon behaagen Om prys te haalen, en de lauwren weg te draagen En, dag en nacht, door t heir te draaven, om de buit te geeven aan die geen, wiens loffelyk besluit Zich moedig toonde in t groot gedrang van helm en zwaarden, die liefde, was by my, Klaryn, van grooter waarden, my trof nooit and're min.
'k moest lachchen om die geen, Die ik zag kwynen, om de Minnegod alleen, en, ach!
Nu voel ik my, zo onverwacht, besprongen Van Liefde, dat geen schicht, hoe scharp en fel gedrongen, Door hart en boezem heen, meër pyn verwekken kan, Dan Venus minneschicht.
Ik laat den oorlog dan en t woedende oorlogsveld, daar ik t al kon verschrikken.
Ja, gy zyt nu verward in helsche Toverstrikken.
Klaryn, die strikken zyn bekoorlyk voor myn ziel Daar ik dus onverwacht, door haar gezigt in viel.
Maar haatelyk voor my, myn Heer, dat moet je weeten, maar zacht, met deeze praet zou ik myn slaap vergeeten, ik wensch jou goeden nacht.
Zie daar, daar hebje 't spel, myn ledekant verzinkt naar 't diepste van de hel.
Zo als Klaryn wil gaan leggen, verzinkt het Ledikant.
Weet niet wat ik, in 't eind, van al dit werk zal zeggen?
Wil ik jou dat, in t kort, eens netjes uit gaan leggen?
Die toveres zoekt ons, in de eene of de and're schyn... hier komt een Tafel, met pen en int, en licht, daar eenige brieven op leggen, uit de grond.
Al we 'er wat anders!
Zacht, wat droes zal dit nu zyn?
Een tafel, dat is goed, myn maag begint te jeuken.
Maar Pluto, naar ik merk, die houd een schraale keuken, want daar is niet een kruim ten besten op dien dis, HET KONSTPALEIS VAN FENIX.
Als pen, en int, papier, en licht.
Naar dat ik gis, Is deeze maaltyd uit de hel voor u gekoomen.
Val aan, myn Heer, val aan, en wil in 't minste schroomen, voor my, ik heb geen lust.
Maar zagt, hier leid een Brief, dit aangenaam papier Meld my iets ongemeens, deez' lett'ren zyn geschreeven 't zal my verlichting geeven, Zelf van de Koningin, tot troost verstrekken, in myn druk en zwaare pyn.
Zo als clordiaan de brief leezen wil, vliegt ze uit zyn hand.
De min heeft my geleerd... maar, hoe!
De min heeft my geleerd... CLORDIAAN.
Ik sta als opgetoogen!
De min heeft my geleerd.
Hoe groot is uw vermoogen, o hoog beroemde Vrouw, de min had my beloofd.... karryn.
Dat gy in t kort zoud zyn van uw verstand beroofd.
Hier leid een and're brief.
En wil u niet bedriegen, zal straks, uit uw hand, snel de and're naar gaan vliegen. CLORDIAAN leest.
Al wie de deugd oprecht bemind.
Verlichting in zyn kwaalen vind.
Volhard dan in uw trouw en deugd.
Tot gy in t eind geniet de vreugd.
Daar hart en ziel naat schynt te haaken, en 't vuur, dat u doet heevig blaaken, als 't voorkomt uit een rein gemoed, word eind'lyk door de tyd verzoet.
Zy meent een helschegloet, waar meë zy uzal blaaken, dies zeg ik andermaal, wil toch u opzet staaken, en myden het gevaar, dat u te wachten staat.
Bedenk u wel, myn Heer, eer dat het is te laat.
Want krygt ze jou eens beet, dan benje wis verlooren.
Ja, zo ik tzeggen mag, zy zal u straks versmooren, En domp'len in een poel, vol yselyke brand, Daar gy in stikken zult, in dit betooverd land.
De boom, de lauwerkrans, heeft zulks genoeg doen blyken Dies wil je wel doen, Heer, laat ons deez' plaats ontwyken, Daar 't al in vuur en vlam veranderd en verkeerd, Eer dat een helsche vlam ons ook tot asch verteerd.
Zwyg, g'ek, nu zy myn hart en boezem doet ontvonken, schryfik haar weezer.
de tafel.
Zo als clordiaan wil gaan zittenschryven, verzinkt de Tafel.
Is verzonken, Naar t diepste van de hel, gy kuntze volgen, Heer Want ik vertrekken zal, en komen nimmermeer Weer in dit Toverland, noch by die Toverkollen, die.
als de Katten in de Maart, gestaadig krollen, En vliegen op en neer... Maar zie eens, dat is raar.
Hier komt een Soldaat uit de grond, die in weezen en kleedingen Klaryn gelykt, houdende een Roer in zyn hand.
Die Vent komt uit de grond, en lykt my op een hair, en is net zo gekleed, van boven tot beneeden, en heel zo, als ik, van Tronie ook besneeden.
Ben ik ook van een in twe veranderd?
Dit, dunkt my, lykt hier wis, myn Heer, een koddig spel.
Ben ik niet ik?
is hy niet hy?
Ik zou net zeggen.
Maar wil my dit, myn Heer, wat klaarder uit gaan leggen, hoe dat men juistom nou, hier zo tweije lkken vind?
't zal wis u broeder zyn klaryn.
Dan is 't een Hoerekind, want na dat ik 'er was, zo is myn Vaar gesturven, en, na die tyd, heeft nooit myn Moër een Man verwurven.
Maar ik vertrouw die niet veel, hy ziet zo bars En trots uit zyn gezigt, gelyk een tweede Mars.
Klaryn loopt rondom het Tooneel, terwyl de Soldaat dreigd te schieten.
Hoe nu, wat zal dit weezen?
zal ons...
Die ik, myn Heer, CLORDIAAN.
Wilt voor die Ik niet vreezen Zo lang ik by u ben, zal ik u voor de dood Beschermen, wees gerust.
Dat die Vent eens schoot.
Sta zo wat voor my, Heer, dan kan hy my niet raaken.
Ei, zie dien bullebak, hoe dat zyn oogen blaaken.
De drommel haal me, hy zal schieten, zie je 't niet?
Hy maakt hem al gereed.
Zie toe, indien gy schiet Zo past, dat gy wat raakt, of 'k zweer, dat ik u Snooden.
Indien gy mist, terstond, met dit rappier, zal dooden.
Neen, schiet jy liever mis, dat zal veel beter zyn, Of zoje al raaken wilt, zo raakt toch niet klaryn.
Maar zacht, naar dat ik zie, de Vent is heel besturven, en, ik geloof voor vast, hy zal niet schieten durven.
Dat geeft my weer wat moet sta jy op sinternel?
myn lieve bloed, ik... maar de droes die zel jou haalen zo je schiet.
Klaryn loopt geduurig weer voor op het toneel.
Klaryn, wil hem eens vraagen Wat hy daar doet te staan.
Maar durfik dat wel waagen?
De Karel, ziet zo bars.
Maar zacht eens, by myn keel!
Deze Ik die tuureluurd, en ziet zo henkers scheel!
Klaryn kykt hem in 't gezigt.
Ga, vraag hem eens, Klaryn, wat oorzaak, om wat reeden, hy hier op schildwacht staat.
KLARYN, eenige grimatzen maakende.
Ik kom u nader treeden, myn broeder Ik, of spook, of Nachtgeest, wie gy zyt Wat doe jy hier te staan?
vertrek maar, want uw tyd Is lang verstreeken, voort, en zonder meër te draalen, maar zo je schiet, zie toe, de drommel zel jou haalen, want ik, en ook, myn Heer, die zouden u terstond... dat jou de pikke schen, och!
ik ben gewond En deerelyk gekwetst, de geest wil my begeeven.
Het roer van de Soldaat gaat af, by verzinkt, en Klaryn rolt tot voor op het toneel.
Zyt gy gekwetst, Klaryn.
Zie hoe myn leeden beeven.
Waar heeft hy u geraakt?
KLARYN, wyzende achter en voor.
't is hier, of daar omtrent.
Weet gy de plaats dan niet?
KLA Digitized by google HET KONSTPALEIS VAN FENIX.
47 kluchtyn.
Ja, ja, ik zal ze, in t end, Wel vinden, en de smart, met naberouw, bezuuren.
Men zegt dat scheele lui nooit recht en kunnen tuuren.... maar zacht, wie komt daar weezen?
is 't Ik, die scheelen Beest?
Dan raak ik wis om hals, neen, 't is een Tovergeest.
Zwyg, 't is de koningin.
Myn Heer, gy zyt bedroogen.
FENIX, CLORDIAAN, KLARYN.
Mevrouw, zal myne min vergifnis hoope moogen?
Want dit uw wonderwerk, uitmuntende Godin, myn hart, noch meër en meër, ontsteeken doet in min.
Men vind op 's waerelds rond geen grooter toveryen, als daar de liefde heerscht, en minnekoozerijen.
Durfik, zonder schroom, ontdekkende u myn pyn, wel hoopen dat gy niet op my gestoord zult zyn?
En zo ik ook genâ, door smeeken, mag verwerven, ei, laat my op deez plaats geen duizend dooden sterven.
Ik bid, prinsesje lief, dat gy toch niemant stuurt Die scheel ziet, en daar by zo drommels tuureluurt, en dat met schietgeweer.
FENIX, tegens clordiaan.
Gy hebt u niet gekweeten, Gelyk een vorst betaamd, en reeds uw pligt vergeeten, Geveinsde, die gy steets zyt schuldig, aan die geen, Die gy uw liefde en trouw zo dikmaal zwoert voorheen.
Ik stâ verzet, en door verbaasdheid neërgeslaagen.
Heb ik myn hart en trouw een ander opgedraagen?
FE. detoets DER MINNAARSIN FENIX.
gy zyt die geen, ik ben wel onderrecht, en twyffel geenzins meer, aan t geen my is gezegt, Noch aan de liefde, die uw boezem fel doet blaaken.
Uw veinzen is onnut, dies wilt uw veinzen staaken, nu reeds uw hart zo vast die Schoone heeft bezind, Ja, eer dat gy haar zaagt, hebt gy haar al bemind, En zoude, om naaren 't wil, geen doodsgevaaren schroomen, wierd gy slechts in haar dienst voor dienaat aangenoomen.
't is waar, dat ik bemin, ja, eer dat noch myn oog, haar had gezien, mevrouw, ik voor haar nederboog.
Myn ziele wierd van deeze ontemb're drift gedreeven, Dat ik vermeetel dorst myn min te kennen geeven, Zo ik zo veel noch, om te zeggen, durf bestaan, het was aan u, Mevrouw, dat ik zulks heb gedaan.
Geen ander heeft dit hart, als gy alleen, verwonnen, Uw Beeld heeft de eerste drift in myne ziel begonnen Dat zweer ik u, Mevrouw, ja, zonder veinzery, en, zo ik lieg, wensch ik, dat voort de Goden my... fenix.
Hou op, ik ben voldaan, en moet aan u verklaaren, Dat u bekentenis my heden komt bezwaaren Met innerlyke rouw, nu zy my kwetst zo teer is 't my onmoogelyk te veinzen, ja, myn Heer, ik min u, en myn hart, wort tot de min gedreeven.
myn ziel kan u geenzins voldoening geeven, want zy heeft reeds dat hart voorheen zo duur verpand, dat ik gedwongen ben te houden deeze band.
Zo dat ik niet de prys van uwe min durf weezen, 't ontzag weërhoud my, en doet my voor onheil vreezen.
Niet, dat uw liefde, die u zo veel rampen baard, Door deez' myn weigering, u achten zou onwaard, maar 't voegd, gelyk gy weet, dat hooggeboor'ne Vrouwen, Haare eeden, ongeschend, voor schennis, onderhouwen, En daar aan zyn verpligt, als wetten, die in 't staal Of Digitzed by Google HET KONSTPALEIS van FENIX.
Of marmer zyn gesneën, maar om niet te eenemaal U, zonder hoop of troust, te laaten gaan verlooren, heb ik voor u, myn Heer, een and're bruid verkooren, Om 't bitt're leed, dat u myn weigering bereid, Zo gy verand'ren kund, Vorst, uw genegenheid Tot my, en deeze keur op myn verzoek aanvaarde, Weer te verzoeten, door dit huuwelyk naar waarde, En heeft Natuur in my iets min'lyks voortgebragt, Dat u behaag'lyk schynt, zy heeft die waard geacht.
Aan haar vergoode glans volkoomen meê te deelen, dies laat die wisseling, myn Heer, u niet verveelen, en met u evennaard In staaten, is zy, Vorst, uw min wel dubbeld waard.
Dat zal een blaauwtje zyn, dus laat ons maar vertrekken, eer dat het slimmer word, en hou je van de gekken.
myn ziel is reeds, door doodsche vrees geraakt.
Verschoon my, zo myn hart zich u misdaadig maakt, geen and're zal de plaats, nu ik u min moet derven, bezitten, neen, Vorstin, ik zal kloekmoedig sterven, nu ik het vonnis reeds heb uit uw mond gehoord, En off'ren u dit hart, dat u alleen behoord.
Hy wil ziekdursteeken, doch word van Fenix weerhouwen.
Leef, vorst, want ik t begeer.
Wil niet ondankbaar weezen, want deeze twyffeling uit veinzen is gereezen.
'k heb slechts uw min getoetst, en vind die zo volmaakt, dat reeds myn teed're ziel noch meender in liefde blaakt.
Dit s u genoeg gezegt.
Wil u gehoorzaam toonen.
Fenix zinkt door 't tooneel, zo als clordiaan voor haar knield.
Ach heb ik iets misdaan?
Mevrouw, wil my verschoonen, maar hoe!
De toets DER MINNAARS IN ZESde tooneel.
heb ik u misdaan?
Met zinkt zy in de grond.
volgje haar niet naar?
Wat zal my overkoomen?
Begint uw hart, myn Heer, noch voor geen spook te schroomen?
Nu zy voor uw gezigt verzonken is, myn Heer, geloof jy t nu noch niet, dat zy een Heks is?
Keer eens toch tot u zelf, denk nu ze u is ontweeken... CLORDIAAN.
Zwyg, zot, en wil myn hoofd niet met uw zotheid breeken.
'k verlang slechts om te zien waar zy gebleeven is.
Dan moet je na de grond, dat s zeker en gewis.
Want zy verzonken is naar t diepste van de kolken.
Wat valt daar, Heer?
Hier valt een brief van boven op het Tooneel.
brieven uit de wolken?
Ze is van de koningin.
Hoe zal ik dat verstaan, daar zy voor ons gezigt is naar de grond gegaan.
Zwyg ffil, gykend de kracht niet van haar groot vermoogen.... karryn.
Is zy dan uit de grond weder naar de lucht gevloogen, dus op een oogenblik?
Dan reist zy spoedig voort, En diend wel voor een post... CLORDIAAN.
Zwyg eer gy my verstoord.
Clordiaan leest.
Wat maakt een Vorst volmaakt?
dit is myn vraag, myn antwoord ik verwacht.
Wel nu, wat schryft ze meêt?
Ik vind in deeze brief Klaryn, niet meer geschreeven.
En wat zult gy nu doen?
Haar antwoord daar op geeven.
En wie zal van die brief bestelder zyn, myn Heer?
Voor my, ik ga naar huis, jy krygt my hier niet meer.
Maar zie eens, recht van pas, hier een Bestelster koomen.
Orinde, heeft myn ziel meër ongeval te schroomen?
Ik bid, ondek my toch wat lot my is bereid.
'k zeg niets.
Maar volg my na, want haare Majesteit Is vaardig tot de jagt, en wacht u met verlangen.
Jaagen onder de aard, wat is daar toch te vangen?
De toets DER MINNAARSIN DORINDE.
Al wat gy wilt, klaryn, wanneer gy jaagen gaat.
Zo zyn de drommels meë liefhebbers van t gebraad, Dorinde, na ik hoor.
maakt u dat verwonderd?
Maar eet men daar in t honderd o neen!
Dorinde, of elk alleen?
Zo als het valt, Klaryn.
Heertje, hoor je 't niet, wy zullen 't Wildbraad zyn, ik voor Dorinde licht, en jy voor Prozerpyntje, jou voor een Zooglam, Heer, en my voor een klein Zwyntje, gaan steeken aan het spit, indien wy met haar gaan.
CLORDIAAN, DORINDE, KLARYN, FENIX, RAADSHEER.
Hier ziet men in 't verschiet een Brug, die over een rij vier leid, waar op Fenix met een Raadsheer, die haar schynt te willen schaaken, al worstelende zich vertoonen.
RAADSHEER.
Schoone, clordiaan zal, zo lang als ik leef, van u nooit zegepraalen.
CLORDIAAN, ziende Fenixe op de Brug, zich tegens den Raadsheer te weer stellende.
Uw aangenaame straalen.
Uw Digitized by google HETKONSTPALEIS VAN FENIX.
Uw minnelyk gezigt, en lieffelyke tong, bekoorlyk Voorwerp, my tot deeze schaaking dwong.
My dunkt, die Toveres vliegt snel met alle winden, dan is zy gintsch, dan daar, en nu we 'er hier te vinden.
Uw worst'len is vergeefs, vorstin, zyt niet gestoord.
DORINDE, tegens clordiaan.
help de koningin.
Vermeet'len!
Vaar niet voort, of dit ontbloote staal.... RAADSHEER.
Zo gy haar wilt beschermen, Wel aan, zo kom dan hier, en ruk haar uit myn armen.
Indien hy zwemmen kon, hy sprong straks in de vloed.
Zie hoe hy stampt en raast.
Myn Heer, waar is u moed, dat gy de koningin nu laat in nood verleegen? CLORDIAAN.
Hoe zal ik de Vorstin beschermen?
Met uw degen.
Clordiaan wil in de vloed springen, doch Klaryn weërhoud hem.
Myn Heer, t is maar bedrog, zie toe wat jy begind.
Wat drommel wil je doen?
Hoe, ben je heel ontzind?
U zelf verzuipen, om een Heks, in deeze stroomen?
CLORDIAAN, tegens Dorinde.
Weet gy geen middel om by de Vorstin te koomen?
Ja volg my na, myn Heer, eer dat het word te laat.
Clordiaan en Dorinde binnen.
De toets DER MINNAARS in 51 klucht.
nou vrees ik eerst voor 't allergrootste kwaad.
Daar komt hy op de brug, gedaan is 't met zyn leeven.
Maar bloed waar zal ik my nu best na toe begeeven?
Zo als Clurdiaan op de Brug komt, laat de Raads beer Fenix los, die terstond vlucht, terwyl hy zyn zwaard trekt om clordiaan tegen te gaan, doch, zo als zy naar malkanderen toe treeden, valt de Brug in 't midden in, en zy blyven yder op een kant van de zelve staan zonder by malkanderen te kunnen koomen.
Ei, zie de Brug valt in, en scheid ze van malkaar, DORINDE, op de Brug komende, tegens clordiaan.
Vorst, volg de koningin.
't is tyd, kom gaan wy maar.
VIER Digitized by google HET KONSTPALEIS VAN FENIX.
KLARYN, met een Helbaard.
myn hart is zo vol vreezen, dat elk de dood, na 'k meen, kan uit myn troonie leezen.
Waar droeskop of myn Heer mag steeken?
In wat gat Of hem die Toveres gestooken heeft?
O dat Verbruide jaagen, in deez' woeste wildernissen, Staat my geheel niet aan, het kan geen honger slissen, want van den gantschen dag heb ik geen wild gezien, als Monsters daar een mensch voor schrikken moet en vlien, en die, door hun gezigt, de dood op 't lyf my jaagen, deez' jagt is wis bestemd, om ons noch meender te plaagen.
Maar zagt, wat monsterdier komt herwaarts op my af?
Nou is 't met my gedaan, hier vind ik wis myn graf, o ja, daar is voor my geen leeven meer te hoopen.
Indien ik hier blyf staan, dies stel ik 't op een loopen.
DORINDE, Klaryn tegen houdende.
Waar loop je heen, Klaryn, hoe ben jy zo bevreesd?
Nou spreek, hoe!
Voor jou, jou toverbeest, die my hier op het wild doet draaven, loopen, jagten, ja zo, dat ik by u van honger zou versmachten, En sterven op de jagt.
Wat nood noch vong men iet, maar 't zyn meest Monsters, die men over al hier ziet.
Zyt gy daar voor bevreesd?
De toets DER MINNAARS in 56 klucht.
O ja, met groote reden.
Ben ik daar voor bevreesd, dies ik naar huis ga treeden, eer my zo wrede een Ding mogt slokken in zyn balg.
Dorinde, neen, my steekt daar af de walg.
'k ga heen, eer ik hier word op deeze jagt verssonden.
Geen nood!
zy hebben zulke monden Daar makk'lyk, onverlet, een hachje, als ik zelf ben Ja, zonder wal of kant te raaken, recht in ken, wanneer zy gaapen, en waar was ik dan te vinden?
Ja, schoon jy om my lacht, ik hou niet van die Vrinden, ik zie niet anders voor myn oog als dat gespuis, zy staan my gantsch niet aan.
Klaryn, jy hebt abuis, wat gaapen zou dat zyn?
Wil jy my niet gelooven, Zy gaapen even eens, gelyk een bakkers oven.
Die proop're Diertjes zyn zo nauw van mond, Klaryn, als gy ze wel beziet, als ik of jy kund zyn.
De drommel wat ik hoor!
Ja, kan jy me zo gaapen, mejuffrouw Toveres, gelyk die proopre aapen?
Dan zeg ik u, vaar wel, want ik u niet vertrouw.
Zeg my, Klaryn, waarom?
om dat ik zou Vol angst zyn, dat gy my, als gy eens kreeg die nokken Gelyk dat prooper goed, my in uw balg mogt slokken Zo voor een klein ontbyt, want ik hou gantsch niet van Dat volk, dat, als gy zegt, zo beestig gaapen kan.
Dies ga ik, want men zou tot mynent niet eens weeten, Waar ik gebleeven was, zo jy my op ging eeten.
Daar komt de koningin, dies snoer uw mond, Klaryn, of gy zult tot een prooi van deeze beesten zyn.
Dan zwyg ik liever stil.
FENIX, DORINDE, MELINDE, KLORINDE, ALEXANDER, TEMISTOCES, KLARYN, gevolg van Jaagers.
Waar is de vorst gebleeven?
Die volgt een vlugtig hart, langs gintsche laan gedreeven.
is hy dan alleen?
Alleen, en onverzeld, en, na ik zag, had hy het beest in zyn geweld, En stond gereed, mvrouw, zo als ik was te wenden, om hem zyn jagtspriet dwars te dryven door de lenden.
Doch naar ik zie, Mevrouw, zo komt hy zolf daar aan, VIERDE TOONEEL.
FENIX, CLORDIAAN, ALEXANDER, TEMIOSTOCES, DORINDE, MELINDE.
KLoriNDe, k'laryn, gevolg.
Gy hebt, Vorst, na ik hoor, de beste vangst gedaan.
Mevrouw, tot uwen dienst, zo 't u niet mogt mishaagen, om by het eerste hart een tweede u op te draagen.
Ik zou gelukkig zyn. de toets DER MINNAARSIN FENIX.
Hebt gy twee harten, Vorst, in t jaagen opgedaan?
voor t tweede, lang verlooren.
Ik heb het eerste hart FENIX.
Door welk een toeval, Vorst?
Door t minnelyk bekooren.... filipyn.
Zo gy t verlooren hebt, zo volgd het op zyn spoor.
De plaats is geenzins ver, Mevrouw, daar ik t verloor.
Waar is ze dan?
In uw hart.
Dat s wonder!
Het dunkt my vreemd, myn Heer.
En my byzonder.
Twee harten in een mensch, hoe kan dat mooglyk zyn?
Maar zacht, ik vat de zin, en 't heeft ook goede schyn Van waarheid, naar dat ik het by my zelf nu reken.... CLORDIAAN.
Ik zeg u, dat gy zwygt.
Myn Heer, laat hem maar spreeken.