floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wel nu, Klaryn, zeg op, of gy, in dit geval, 't weet.
O 't wit van uw Heer kund raan.
Dat s voor my niemendal, want ik versta my op de konst der Negromantie Al de Waarzeggers zyn met my in aliantie, want ik ben koning van hen alle, dat s gewis.
Wanneer het regend, weet ik dat het waater is, mevrouw, dat hart, dat daar, myn Heer, nu heeft gevangen, dat hoort hem toe, niet waar?
Maar, hy wilt 't u nu langen, Zo als het reild en zeild, met pooten, kop, en start, en zo dra als gy 't eet, zo is 't ook in uw hart.
Niet waar, wat zegje nou?
Dat s wel van u verzonnen.
En net bedacht, Klaryn.
Hy heeft het spel gewonnen.
Vorst, voorheen al lang verstaan.
Ik heb uw meening 't hart, dat gy reeds hebt gevaan, Maar zyt gerust, nu U toebehoord.
Mevrouw, durf ik my wel verkloeken.... filipyn.
Gy kunt het eerste hart by 't tweede nu gaan zoeken.
De plaats is u bekend.
Ik zal dan, op dat spoor, Myn zinnen leiden daar ik t eerste hart verloor, in t mennen van de waagen, en, als een Phaëton, als t u maar kan behaagen.
Geen doodsgevaar ontzien FENIX.
Waar is ismeena heen?
Die zoekt steeds de eenzaamheid En heeft haar by een boom tot rusten nedergeleid, naar 't scheen, Mevrouw, verzeld met droevige gedachten.
Ga, vorst, wy zullen u, by gintsche beek, verwachten, vertroost haar, in haar druk, en brengt ze herwaarts aan.
Uw slaaf is vaardig, om u steets ten dienst te staan.
Klaryn kom ga met my.
'k weet zelf de weg, beminde.
kom hier, en ga jy met Melinde.
Neen, neen, klaryn.
Zacht, zacht, ik heb geen tyd.
KLARINDE, ga jy met my, Klaryn.
Ik wil niet, dat is mooi, hoe of het.
hier zal zyn?
Maar zacht, zy zyn al weg, hoe slaanze ook op malkander, ik volg, myn Heertje na, daar zie ik weder een ander.
KEES, al zingende uit.
Wel waerom zouden wy niet meugen, Ons hart verheugen, sprak laestmael onze zoete Tryn.
Het word er voor varkens niet gebrouwen, Wil mynder vertrouwen.
Wy meugen mey wel vrolyk zyn.
Met was ze zo dronken, zo vol en zo zat, en al van dat edele Bachus nat, och!
Dat ik eens had.
Hou stand, sta vast den brus!
hoe droeskop zal 't hier gaan?
My dunkt, dat ik pas meer kan op myn bienen staan.
Holla 't is met verlof, dat het my kwam te ontwaeijen.
Maei itized by google HET KONSTPALEIS VAN FENIX.
myn kop begint zo wonderlyk te draaijen, Dat ik pas over end meër blyven kan. gantsch bloed!
Dat Hierschop van eersdaags, wat was hy mild en goed, Voor een nacht Logiment, schonk hy my tien paer kroonen.
Ik wouder al te met zo een by my kwam woonen.
Maer zacht, daar zie ik volk.
ARISTUS, CLOANTUS, kees, ter zyden.
Verlaat toch eens, myn Heer, Uw ydel opzet, en keer tot uw zinnen weezen.
Trek naar uw Vaderland.... ARISTUS.
Neen, neen, spreek my niet tegen, ik haat myn Vaderland, gy zult my nooit beweegen.
Maar zacht, wie naderd my?
Is 't niet de moorder?
Ja 't, het is de moorder zelf, ik ken hem aan 't gelaat.
Sta af, ismeenaas schim eischt nu zyn bloed, met reden, bedek, vermom u vry, gy helhond!
gy wreeden!
Gy zult my niet ontgaan.
Wat drommel zyt de vent?
Vervloekte moordenaar!
Dat u het onheil schend!
Een moordenaar, myn heer, dat zou jy moeten liegen, ik ben een Boer van t land.
Gy zult my niet bedriegen, In dit vermomd gewaad, neen!
Eerelooze Guit!
Ik ken u al te wel.
Wat droes of dit beduid?
Die karel ziet zo bars, dat ik begin te vreezen.
Maar hy zal licht, als ik, meê wat beschonken weezen, hy heeft gepimpeld, wis... ARISTUS ha!
Wreede Tierany!
Hoe durft gy zo verwoed, die schoone Zon, die gy Verpligt waard, tot er dood, kloek moedig te bescheren... kees.
De droes, die vaert my dwars, en dubbeld door de darmen.
Kan ik een woord verstaen, van 't geen die vent daar kalt.
Het schort hem licht in t hoofd, my in de beenen, halt!
Sta vast den brui!
wat zo.
Ik bid wil u bedaaren.
Ik zal, wanneer ik heb hem.
hoofd der moordenaaren, geofferd aan de schim van haar volmaakte geest.
Hoe drommel zal t hier gaen?
Och, ik word al bevreesd.
zyn degen trekkende.
Hy zal, op deeze plaats.
zyn booze ziel uitbraaken.
Ik bid u hou hem vast.
CLOANTUS, boudende Aristus tegen.
Wil toch uw opzet staaken, kees.
ja, bedaer u toch, want ik en ben gien beest, noch wreede moordenaer.
ARISTUS Gy slimmer zyt geweest, toen gy uw Zuster bragt, dus eereloos, om t leeven.
Myn zuster?
myn Heer, ei, wil me dat vergeeven, want ik nooit Zuster, Broer, noch Vaertje hebgehad.
Dies ben jy hier verkeerd, maer zacht eens, naar ik t vat, zo moet je ginder zyn, by onze landvoogd, deezen Heeft.
Heeft wel een vyf zes Vaers, en Zusters uitgeleezen, Enbraave meiden, Heer, by my benje verkeerd, ia, by myn keel, t is waer, zie daer, myn Heer, ik zweer t... CLOANTUS Myn Heer, ik bid, bedaar, wil t altyd zinloos zwerven?
En hier en Landman, voor een moordenaar, doen sterven?
Een slechte Boer, die hier op t land zyn nooddruft vind, en ploegd, en zwoegd, en slaaft, hoe zyt gy zo verblind?
Dat s waar, ik ben een Boer, recht in myn hart gebooren, en moet hier ploegen om de kost, of ga verlooren.
En dat ik nu, myn Heer, wat vroolyk ben van geest, is, dat tot mynent is een zeek're Heer geweest, die, met en Juffrouw, in het Bosch kwam te verdwaelen, hy sliep by my een nacht, maar ging my wel betaelen.
En zie, myn Heer, dat geld, dat hou ik voor myn wyf Verborgen, en ik neem daar van myn tydverdryf, dat Varken, geeft my niet een duit om van te teeren, dies moet ik, om myn keel zomtyds zo wat te smeeren, Ook wat beschaeren, Heer.
Maar zeg eens, deezen Heer, was dat de Juffrouws man?
Zie daer, daer heb je t weezen!
Hoe droeskop weet ik dat zo netjes uit te leggen!
Weet gy haar naam, dan niet?
Die zal ik jou wel zeggen, indien ik het aers recht te deegen heb verstaen, laet zien, hoe was het ook?
't is my by na ontgaan, want zie, de Juffrouw kreeg de een flaauwte straks op de ander Zo kwam het dat zy niet veel praaten met malkander, als zo een weinig, Heer, en dat was in 't begin.
Of zy zy twelverstaet, zoals zy kwaemen in Myn huis, om slaepplaets, Heer, was dat ik uit haar woorden, De naem isme hen, in t spreeken, noemen hoorden.
Ik zeg de waerheid, maet.
Maer my dunkt dat dit u niet heel wel aen en staet, en zie, ik heb op haer gezondheid eens gedronken, zo komt het nou dat ik een beetje ben beschonken Met onze scheele Tryn, 't is zulk een braeve tas Zy mag de zoop, myn Heer, of 't koek met krenten was.
Hoe was dien Heer zyn naam, die haar zo kon behaagen, en by die Schoone was?
KFES.
Ik word, door al dit vraegen, zo bang, dat ik van schrik stae, als een riet, en tril, hoe zel dit noch vergaen?
zwyg je stil?
Der kees.
'k ken 't niet wel zeggen Heer, doch ik hoorde, onder anderen, in 't praeten, eens de naam, hen noemen van Milander.
Het is genoeg, vertrek.
Ik doe als gy belast, Want naar ik zien kan, Vriend, heb jy het niet heel vast.
Smeena leefd!
En ik, cloantus, ga verlooren, nu zy een ander mind, heeft zy myn dood beschooren, en ik, cloantus, ga verlooren.
En staat na myn bederf in t aanzien van de goon.
Goón!
Die myn noodlot kend, wiens wetten en geboon Wyeeren, zult gy my, nu onder zo veel plaagen Gedompeld, op het laatst de zwaarste noch doen draagen?
En drukken, met geweld, myn schouders onder t juk Van zulk een zwaaren last?
Rampzaalig ongeluk!
Myn medeminnaar zal op heden zegepraalen, En ik, elendige, moet nu ten graave daalen, En sterven vol van druk, vol wanhoop en elend.
Maar ik wil, nu dat my haar ontrouw is bekend, My zelf voor haar gezigt opoff'ren, en doorbooren Dit hart, dat zy voorheen voor haar had uitverkooren En, in het midden van zo aangenaamen vreugd, Haar huuw'lyk kroonen met myn dood en ongeneugd.
Wat's dit... ACHTSTE TOONEEL.
ISMEENA, CLORDIAAN, ARISTUS, CLOANTUS, KLARYN.
ISMEENA, ziende Aristus, valt in de armen van clordiaan.
Waar zie ik?
Gy komt hier aan te schouwen, lichtvaardigste van al de wisselzieke vrouwen.
Een ongelukkig Prins van alle hulp ontbloot, gy ziet Aristus hier, wiens ziele gy gebood, En die gy eeuwig zwoerd te minnen, maar die eeden Zyn valsch geweest, nu gy die schand'lyk hebt vertreeden.
Ik ben nu, tot myn leed, van alles onderrecht.
Volvoer, volvoer uw trouw, Prinses, voldoe uw echt, En wil my, die gy dus misleide, niet meêr schroomen, Terwyl ik, door dit staal, myn rampen voor zal koomen, En banen my een weg.
Hy dreigt zich te doorsteeken, doch word van clordiaan weezenhouden.
Clor Digitized by google 66 de toets DER MINNAARSIN GLORDIAAN.
Prins, wat wilt gy bestaan?
Myn Heer, belet hem toch... klaryn.
Neen, laat hem maar begaan.
Ik wou dat wel eens zien, het zou al kluchtig weezen, dat hy hem zelf doorstak, en dan we 'er kon geneezen.
Maar neen, hy scheid 'er uit, en heeft na 'k zie berouw 't is ook geen mode, Vriend, die iemand volgen zou.
Laat af, o braave Prins, en stel zulks uit uw zinnen.
Ei?
houd hem toch niet vast, hy zal 't niet eens beginnen, en zal wel wyzer zyn, schoon dat hy raasd van spyt.
Denk niet dat ik dat hart, waar af gy meester zyt, buit, of ooit bezat, neen, prins.
die zuiv're liefde, Die in uw ted're jeugd uw beider harten griefde, blyft onverzettelyk in haare borst geprent.
Ontfang haar dan van my, zo zuiver ongeschend, als zelf van de eerste stond, dat haar bekoorlykheden, Wel dubbeld minnens waard, u in haar boeijens smeeden.
En roem vry, dat Natuur nooit vrouw ter waereld heeft gewrocht.
Wie gy ook tyt, gy toond, door deeze daad, op heden, een deugd, waar door ik voel myn hart en ziel bestreeven, sa?
Zuik een waare deugd, dat 'k, zonder roem, myn Heer, mag zeggen, datze op aard geen weerga vind, wat eer, wat danxbaarheid, zal ik, die my op nieuws het leeven Weer geeft, tot loon, myn Heer, aan u nu weder geeven?
En u, prinses, die 'k reeds van ontrouw hield verdacht?
Wat straf heb ik verdiend?
Zal op myn beurd.... maar zacht, ik droom.
Ik zie de koningin, en t Hofgezin genaaken, t is tyd, om uwe komst aan haar bekend te maaken.
FENIX, ISMEENA, CLORDIAAN, ARISTUS, ALEXANDER, TEMISTOCES, CLOANTUS, KLARYN, DORINDE, LIMANDE, KLORINDE, gevolg.
Mevrouw, zie hier de Prins Aristus, wiens gemoed, van jongs af, heeft de deugd gehandhaaft en gevoed, den hemel heeft aan my nu eind'lyk weergegeeven, een Prins, met wien myn ziel voor eeuwig wenscht te leeven.
Doorluchte koningin, vergun uw Slaaf deeze eer, Dat hy uw voeten kust.
Ik bid, sta op, myn Heer, en toon u dankbaar aan de Goden voor de zegen Van haar behoudenis, zy zyn uw min genegen, En hebben haac behoed voor 't dreigende gevaar Van haare Broeder, en uw Meedeminnaar maar, laat ons naar 't Hof gaan, daar gy one uw wedervaaren, En ook de stant van 't Ryk uws konings kund verklaaren.
En gy, Vorst, zult voor my, voor 't Volk, en voor den Raad Ontdekken waar doot een volmaakte Prins bestaat.
Gy hebt my op myn brief, die ik u heb geschreeven, volkoomen na myn zin geen antwoord noch gegeeven, hoewel dat ik geenzints meer twyffel aan het geen, dat ik op u verzoek, dat gy t niet zult ontleen.
'k zal, volgens myne pligt, indien 't u kan behaagen, Haar Majesteit voldoen, en my gehoorzaam draagen.
Prinses, met uw verlof, zo ik het waardig ben.
De toets DER MINNAARS IN ISMEENA.
Gy weet, hoe ik in u, altyd myn heil erken.
KLARYN, tegens Dorinde.
Mevrouw, met uw verlof.
Ga, lei liefst u Beminde.
KLARYN, tegens klorinde.
Ga liever, by Melinde.
KLARYN, tegens Melinde.
S. KLARYN, loopt, al roepende, rondom het tooneel.
Hier komt de Soldaat, die Klaryn gelykt, weer uit de grond, en vat hem by de hand.
Kom, als gy vaardig zyt.
KLARYN, bem los rakkende.
't is dien scheelen Beest, waar zal ik my versteeken.
'k stel 't op een loopen, al zou 'k hals en beenen breeken.
Klaryn loopt naar binnen, en daar koomen vier Harders, die een Ballet danssen.
HET KONSTPALEIS VAN FENIX.
VYFDEBEDRYf.
CLORDIAAN, ARISTUS, ISMEENA, KLARYN, CLOANTUS.
Hoogberoemde Vorst!
Met deugd op deugd belaaden, in staatkunde uitgeleerd, beroemd door oorlogsdaaden, der onderdrukte troost en bystand in de nood, die geen gevaar ontziet, noch 't seissen van de dood.
Gelyk het gulle zand opstuifd door paerde voeten, En naar den Hemel vliegt, om t zonnelicht te groeten Zovliegt uw roem en lof door al de waereld heen.
Op vleugels van de Faam, k ben magtloos, om alleen Die uit te breiden, en uw deugd en trouw te loonen, Die uw grootmoedigheid, zogunstig, my komt toonen, een Prins, geheel ontbloot van staat, van magt, van goed, En die, als balling, nu elendigzwerven moet.
Ontfangt noch, door uw hand zyn grootste schat op aarde.
Hoe zal ik deeze deugd beloonen naar zyn waarde?
Durfik wel verder my verpligten?
Die reeds zyn heil uit u ontfingen heb alleen.
Gebruik myn hulp en magt om op de troon te raaken.
Uw goedheid is te groot.
Wil deeze reeden staaken, want zulk een ed'le deugd, die in u uitblinkt, Heer, is niet te vinden als in helden, vol van eer.
Die waardig zyn alleen om troonen te regeeren, Om andre vorsten, door hun voorbeeld, steets te leeren, hoe niemand 't Gastvryrecht, noch 't Erfrecht moet vertreeren, wanneer hy heerschen wil, en blyven Vorst alleen.
Myn arm en krygsmagt zal u hier toe dienstig weezen, En doodelyk voor hen, die t moorden nimmer vreezen.
O edelmoedig Held, alom zo wyd vermaard, die deugd op deugd steeds hoopt, en met haar evenaard, die my uit doodsgevaar, gelyk een trouwe Hoeder.
Verloste, en in de nood verstrekte voor een Broeder En Vader te gelyk, toen t wankelend geval, my, om de staatzucht reeds vermeesterde overal!
Eil laat dit opzet toch uit uw gedachten vaaren, en wil een droeve ziel met geen meër ramp bezwaaren, In haare ballingschap, myn hart is wel te vreën, Om onder u gebied te leeven, met die geen, Die ik voorheen myn trouw, zo heilig, heb gezwooren.
Laat Broeder met de Kroon, waar toe hy schynt gebooren, door s Vaders zinn'lykheid, toch heerschen onverlet.
zou hy, die het zwaard heeft op uw borst gewet Gerust, en zonder zorg, uw Rykstroon nu betreeden, en ik, ik zou de wraak, die ik, met dierbaare eeden, De Goden heb beloofd, nu niet volbrengen?
Dat was te laf myn roem geschonden, en vertreenen De glory van myn naam.
Ik zal dien Ongetrouwen, kloek moedig, zonder vrees, in t oorlogsveld aanschouwen, En hem de Ryksstaf zelf ontwringen uit zyn hand.
Ik zie uw Broeder reeds, gelyk een Dwingeland, geliksemd van de troon, u om genaade smeeken.
Laat dit het proefstuk zyn, en ook het waare teken Dat ik u min, Prinses, en dat myn groots gemoed Geen dood, of sterven vreest, in voor, of tegenspoed, Om u weer op den troon, die gy alleen zyt waardig, Te stellen, en met een, hem die ze u onrechtvaardig Ontnoomen heeft, Prinses, en zich daar op beroemd, En niet meer waardig is, dat gy hem Broeder noemd, Te straffen, na die daad, die niemand kan verachten.
Zal ik, uit uwe mond, t gewenschte heil verwachten, k kan, zonder schanden, nu naar dat geluk niet staan, hoe zeer myn ziel verlangt, gewenschte vreugd te ont vaan Dies sta my toe, dat ik die snoode daad mag wreeken, Wil myn geluk, Prinses, niet langer tegenspreeken.
Sta my toe, dat ik handhaaven mag die zaak En wederstreef niet meer zulk een doorluchte wraak, De troon die komt u toe, hy moet ze u weder geeven, ja!
gy moet heerschen, of Aristus die moet sneeven.
'k heb in Dalmatien noch vrienden op myn hand, die aan my, door haar woord en eeden, zyn verpand Dies stel u hart gerust, en wil voor my niet schroomen.
K zal uit Achaaijen, prins, een magtig heir doen koomen.
Waar over gy, als Hoofd en Vorst, gebieden zult.
wat sta ik diep gewikkeld in uw schuld!
Maar zacht, wie naderd ons?
Ik vrees voor looze laagen.
DORINDE, ISMEENA, CLORDIAAN, ARISTUS, KLARYN.
Mevrouw, de koningin liet aanstonds naar u vraagen.
M'ismeena.
Gy, Heeren, laat ons gaan naar haare Majestelt En hooren wat de min voor goeds daar heeft bereid Voor u, vorst clordiaan.
'k ben tusschen hoop en vreezen... prinses... doch, 'khoopopu... ISMEENA.
Wil maar kloekmoedig weezen, en twyffel geenzins aan het hart van de Vorstin, zy brand zo zeer tot u, als gy tot haar, in min, schoon dat zy 't houd bedekt, en haare min wil veinzen Maar ik zie al te klaar de grond van haar gepeinzen Ja 't binnenst van haar hart.
Maar, laat ons gaan, 't is tyd, terwyl zyns verwacht.
Klaryn, gy zyt zo stil, vreest gy nu noch voor spook, of tovereijen?
Die vrees verdwynd al wat, ik kryg meë lust in t vreijen, dat ik u nam voor vrouw Dorinde, wat zeg jy zie daar, daar is myn trouw.
En jy my voor je man... d'ORINDE.
Gy zyt wat haastig.
Ja, ik ben wat heet gebakken, en 't trouwen dat komt op, zo schielyk als het kakken.
of zie, ik schei 'er uit, jy moest al ras toeslaan.
Want ik niet tall'men mag als ik een huuw'lyk sluit.
'k heb noch geen tyd, klaryn, ik zal u strak wel spreeken.
Jan heb ik ook geen tyd.
Maar, zagt eens, zelleweeken!
Wat hoor ik voor gerucht, wat is daar toch te doen?
Zint joosje!
Wil my toch voor meerder kwaad behoeten.
Wat struif, het is een Boer, gedaan is al myn vreezen, t is kees, naar dat ik zie.
Tri e cni ae el ch eb ab veis e tu.
UF.
El fee, HET KONSTPALEIS VAN FENIX.
KEES, k'laryn.
Gy zelt my niet beleezen.
Dus zeg ik laet me gaen want het is met verlof Van onze Keuningin, zy houd nou open hof Heeft Miewis my gezeid.
Welkom, myn zoete Boertje.
Hoe vind ik jou hier noch, myn beste maet, myn broertje?
Hoe ben je zo verstoord?
't Kanalje, dat daer veur Opschildwacht staet, myn vriend, die weigerde my deur Te laeten, de Vorstin, weet ik heeft last gegeeven Dat elk hier komen mag.
Maer hoe staet 't met het leeven Toch van dat Heerschop al, en met die zieke Vrouw Die by hem was, hoe is 't daer meê?
Zeg, is zy nou Wat beter?
De arme sloof was zeker te beklaegen.
Die is nou frisch en wel.
Zy had toen harde vlaegen, en t Heerschop, hoe vaert die?
Te wonder wel en goed.
Hy zal licht trouwen met de koningin.
Jy moet Het liegen!
Is het waer, het schynen my wel droomen, nou rouwd het my niet, dat ik ben ten Hoov gekoomen.
Maer, zeg, scheer jy me ook wat?
KLA. de toets DER MINNAARS IN KLARYN.
Neen, kees, geloof me vry.
Zal hy hier kueningzyn?
ja wel, ik hen zo hy!
Daer mag ien dronk op staen, havoes, lus jou een slokje?
't is noch van 't Heerschops geld, daerom neem vry ien klokje.
De Boer haald een fles met wyn uit zyn Brock.
De drommel, kees, dat 's goed, ik stik schier van de dorst, kees, krygende worst en prood uit zyn zak.
Een hartig beetje toe.
En die worst, dat smaakt 'er lekker op.
Ik mag je zo wel lijen.
Hoe ben je zo verzien, of kom jy hier mee vrijen?
Ik, maet?
Neen, zeker niet, ik heb de brui daer van, ik heb een wyf, myn vriend.
Maar zie, myn keeltje kan Niet lang zyn zonder nat, ik moet zomtyde iens likken, en, om hier niet van dorst en honger te verstikken, heb ik my zelf verzien, myn lieve Kameraet.
Kluchtryn.
Nou, brengt my noch een reis.
Alrée, myn zoete Maet, dat gaet je naer jou gat.
Wat zo, laat binnen sluipen.
Havoes, ik breng t jou weer.
Klaryn drinkt de fles uit.
is dat zuipen?
Digitized by google HETKONSTPALEIS VAN FENIX.
Wel kaerel, wor je dol?
Jy lapt het in je gat, of 't zo maer water was, de droely!
Hier veranderd het Tooneel, en verbeeld een groote Hofzaal, die rondom met vergulde Spiegels en Licht, behangen is.
In 't verschiet ziet men een brandend Autaar, en daar by staan acht priesters, met Lauwerkranssen en flamhauwen.
Aan 't eind vertoond zich de koningin, op een kostelyke verbeve troon, aan de eene zy al het Hof, en aan de andre de Gemeente, voor aan vier Cupidootjes, en wat verder de danssers, alle naar rang geplaaist.
FENIX, ISMEENA, CLORDIAAN, ARISTUS, ALEXANDER, TEMISTOCES, DORINDE, MELINDE, KLORINDE, KLARYN, KEES, RAADSHEEREN, en Gemeente.
KEES, tegens Klaryn.
Is dat de kueningin, die daer zo zit verheeven?
Zo veel kostlykheid zag ik nooit van myn leeven.
Toon, toon nu, clordiaan, dat gy niets schuldig blyft, maar my, door uw verhaal, de deugd eens Prins beschryft, dit hebt gy vast beloofd.
'k zal my gehoorzaam toonen, doch ik mis, mevrouw, ik bid wil my verschoonen, want dit ontwerp vereischt een sneediger verstand, En langer tyd, om zulks te vatten by der hand.
Maar wyl ik ben verpligt, ja schuldig, om u heden, De grond van dit ontwerp, naar myn verstand, te ontleeden, zo zeg ik, dat een Prins, wiens ziel de deugd bemind, aan haare wetten bind.
Zyn Staat en Ryksbestier, nooit opgeblaazen, noch grootmoedig op de zegen Die hy, als oppervorst, heeft in zyn Ryk verkreegen.
Hy moet gestaadig ook, in al zyn Staatsbeleid, deugd handhaaven in der goden waardigheid.
Zyn vyanden, vol moed, kloemoedig onder de oogen Aanschouwen, en het Recht bestieren naar vermoogen, een rechtgeleerde heeft, wel eertyds, afgemaald Het strydb're Romen, en haar wetten ons verhaald, En zegt, dat zy zo vroom voor hunne vyand waaren, Als wel eerbiedig voor hun haartsteen en altaaren, want wie op eigen kracht wil steunen, en de Goon Verachten, ziet zich vaak gebliksemd van zyn troon.
Daarom, als Silla trok ten stryd, om te ooreloogen.
Had hy Apolloos Beeld gestaadig voor zyne oogen.
Een teken, dat Apol hem nooit in nood verliet.
Als hy voor Romen streed, en voor het Ryksgebied.
En eindelyk, om in t kort, u alles voorts te ontleeden, hoe een volmaakre Prins zyn tyd steeds moet besteeden.
Zo zeg ik, dat hy moet oprecht zyn, heilig, trouw Deugdzaam, en heerelyk in al zyn doen, Mevrouw Daar nevens, eerelyk in woorden, en in werken Standvastig, zonder list, de onnooz'len steeds versterken, En ook grootmoedig, maar heel lydzaam in zyn doen, Barmhartig rechter, en zyn onderdaans behocn, De ryken niet ontzien, en de arme nooit mistrouwen, Maar in de vierschaar steeds de blans in de naar houwen, geenzins.
Naar de een, noch de andre kant nooit hellen, neen!
Zo maakt hy, door zyn werk, zich een volmaakte Prins.
Myn Heer, ik ben voldaan, en moet uwe uitspraak looven.
Die heerelyke wet gaat alles ver te boven.
Gelukkig is het volk, daar zulk een Vorst regeerd Die in zich zelfs de deugd tot yders voordeel eert.
Gy, Heeren, vorsten, en trouwhartige Onderzaaten, van myn verheven troon, en koninglyke Staaten, dit is dien grooten dag, die, tot myn keur en trouw, Bestemd is, ja, dien dag, dat ik u kiezen zou.
Een koning, die in nood en dreigende gevaaren, Door deugd en dapperheid, de Rykskroon kan bewaaren, gy hebt, door uw verzoek, my tot deez' keur gebragt.
En ik, in tegendeel, dit Konstpaleis bedacht Om yders hart en ziel op t naauwste te doorgronden, Die zich aanbooden, en tot deeze dienst verbonden, Het zy door vaerzen, of staatkunde, moed en kracht Moest yder, voor zich zelf, ja, zonder hulp of magt Van andren, naakt en klaar, in t Konstpaleis, my toonen.
Een bloode kon zich daar in t minste deel verschoonen, als een meêminnaar hem trotseerde in t aangezigt, Of my bedriegen, door zyn veinzen, in zyn pligt.
En, even na in hoop, liet ik een yder leeven.
Maar, eer ik verder ga, wil my te kennen geeven, of gy, die ik, als Vorsten Koning, op myn troon, Door t huuwelyks verbond, zal offren myne Kroon, t zy hoog, of laag van staat, ja, wie het ook mag weezen Ontvangen zult als Vorst, en dat gy nooit, na deezen, My geeven zult de schuld, schoon t kwaalyk kwam beslaan.
Wy wenschen, uit uw mond, die keur straks te verstaan En die, die gy verkiest, is onze Vorst en koning, en wy zyn Onderdaans.
Nu eisch ik, tot verschooning, na deeze keur, van u, o vorsten!
Al te zaam In magt, en staat gelyk, en voor my aangenaam Dat bittre wanhoop, na myn keur, uit elks gedachten Mag vlugten, en geen wraak, na myne keur, betrachten In t heimelyk, door list, of laagen, noch geweld, Die geen bespringen zult, die k aanneem, en gesteld Wil hebben op myn troon.
TEMISTOCES.
'k verlang om zulks te hooren, en, naar die keur, Mevrouw, zal ik uw rust nooit stooren.
ALEXANDEr.
Noch ik, maar, wel vernoegd, we 'er trekken naar myn' land, gitized by Google.
De toets DER MINNAARSIN Zo dra gy hebt uw Trouw, aan die gy mind, verpand, en die gy waardig acht uw Rykstroon te bekleeden.
FENII.
En gy, vorst clordiaan, geef antwoord op myn reden.
Ik moet gehoorzaam zyn, en ben uw Onderdaan.
Naar 't laatste woord, dat uit uw Schoone mond zal gaan, zal ik my voegen, 't zy te sterven of te leeven, gy kunt het deeze my, of een van beiden geeven.
Dat ze my eens koos, dat zou wat wonders zyn.
Ik zou myn naam wel haast verand'ren van Klaryn.
Hoe wouden zy al t zaam op haare neus staan kyken, dat ik dat brokje kreeg, en daar mee heen ging stryken Want ik ben niet meer bang, voor zulk een helsch gebroet.
My dunkt, ik voel alzo wat vorstelyks in myn bloed.
FENIX, opstaande, reikt clordiaan de hand.
Wel aan dan, braave Vorst, wiens deugd en ryke gaaven ver boven het begrip van yders brein kan draaven.
Gy, gy zyt waardig, om myn Rykstroon te bekleenen, en hier, als wettig Vorst, te heerschen, en met een, dat hart, daar gy naar zoekt, volkoomen te gebieden.
CIORDIAAN, knield voor de troon.
Is myn geluk zo groot, ach!
kan het wel geschieden.