floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Coenraed en Harme, met sijn dinaer, en haer meyt Die hadden onderwijl een aenslag saem bereyt.
Men maekt den ouden wijs, daer sal een mand’ af dalen, Daer sal men hem dan me in sijns liefs venster halen, Hy gaet: en half om hoog getrocken in de mand Soo wordse vast gemaekt, en hy strax aen gerand Van Coenraed en sijn maet, die achter uyt geslopen, Gelijk als ratel-wacht na voren komen loopen.
Weerhaen en Bely door, de mand raekt in ’t gesicht, En Signeur Filibert die wort’er uyt gelicht.
Men rooft hem straks sijn gelt: men veynset t’overkijken, En laet hem onverhoets al willens door gaen strijken, Weerhaen nu vol en dol gesopen van den buyt, Valt beestig aen sijn heer, dies moet ten huysen uyt.
Maer als dit Bely hoort, hout Filibert te voren, In dien dat Weerhaen klapt, dat ’t alles is verloren En dat de vader het sal toestaen nemmermeer: Dies rust den ouden niet, of heeft sijn dinaer weer.
Die strax met Bely gaet een nieuwen aenslag smeden: Men maekt den ouden wijs, Laurette is te vreden Om met hem deur te gaen, men stelt de tijd quansuys: Hy gaet, maer is soo ras niet in Laurettens huys, Of wort van d’eerste twee al wederom gegrepen.
Men dreygd, men wil hem strax gaen na de stok toe slepen, ’t Gelt dat hy by sich heeft, dat wort hem dol gemaekt: Door bidden hy in ’t end noch vry en los geraekt.
Hier op gaet Gedeon korts met Laurette trouwen, Weerhaen met Bely, en ’t geen dat’er was gebrouwen, Dat wiert doe Filibert, maer al te laet gewaer, Verfoeyt sijn dwaesheyd, en sit met de hand in ’t haer.
PERSONAGIEN FILIBERT,    een oud vryer.
WEERHAEN,    Filiberts knecht.
LAURETTE,    een jonge vryster.
BELI,    meyt van Laurette.
COENRAED, HARMEN, } twee braves.
VOLKIER,    vader van Laurette.
GEDEON,    een jong vryer.
OUD - MALOfteBOERTIGE COMOEDIEVanSr.
FILIBERT EERSTE* HANDELING.
WEERHAEN.
* Filib.
HEt spreekwoort seyt niet te vergeefs, ’t zijn sterke beenen die weelde konnen            dragen, Dat bevind’ ik nu aan mijn selven in dees mijn oude dagen: Wat helpet, ofje alles watje droomt al hebt en geniet?
Als Venus eens de ooren op steekt, se maekt haest, dat het je altemael ontschiet, Ik was noch onlanx geluckiger als den Grooten Turk, of de Koning van            Marocke, Maer hoe ras is mijn al mijn weelde en groot genoegen ontrocken.
ô Gy blinden bengel, kleyn Venus dertel wicht, Ik was’er voorwaer te oud toe, om soo te treffen met uwen schicht.
En was’er dan geen quartier voor sulke grijse haren?
En kon ick mijn oude borst dan niet ongeschenkt bewaren?
Waerom most gy dit blakend’ vyer noch in desen boesem komen voen, Daer ik niet beter geweten heb, of ik was al gelubt sonder seer doen.
Ik docht nu om geen trouwen meer, ja ik kan met eeden verklaren, Dat ik om geen hijlicken en heb gedacht gehad in lengte van jaren.
Maer wat raed?
dat heeft het nu al wegh, gedane dingen en hebben geenen            keer.
Laurette heeft u vryigheydt gestoolen Filibert, en g’en krijgse je leven niet weer.
Maer, als ik al ter deeg de saek ga overleggen, Wat valter alsoo veel op mijne liefde te seggen?
Sy is noch hoer noch dief, en ik min haer in eer en deugt; En datje dat meent, ’k en ben noch soo oud niet, al is’t dat men al wat veer            heugt.
De luy zijn daerom juyst niet oud om dat se wat lang waren in ’t leven, Ho ho, daer zijn van die ouwe knockers, die’t de jonge wel in haer pap souwen            t’eten geven Men sou ’t my soo niet aensien, maer ik heb noch al een jonk hert in ’t lijf.
Maer waer staet geschreven, dat een oud man ook niet en mag denken naer een            wijf?
Daer is Corstiaen, Krelis Franken, en Jan Oyevaars, ’t zijn ouwe, maer noch            happige basen, Den ouwen Jan Teunisse Bolbaken, en Joris bullebak, ’t zijn byget noch mannen            als hasen, Doen Tijs Melisse dik-bil tachtig jaer was, doen moster de meyt noch eens aan, En laet ons niet veer loopen, is’er noch korts tot grijse Joris niet eene quaye steek            gegaen?
Dat men den ouderdom wil versmaeyen, dat zijn maer vise vasen, Een man is’er noch goet toe, soo lang als hy een veer van de mond kan blasen.
Maer hola, ’k most maken, dat desen brief aen Laurette quam ter hand, Waer uyt sy voor eerst sal merken mijn uytstekend’ verstand.
En als sy dan mijnen rijkdom daer eens gaet nevens voegen, ’k En twijffel niet, of het een en ’t ander sal haer wel genoegen.
Mijn dienaer hou.
Weerh.
Filib.
Gy moet strax naer Laurette gaen.
Dat’s gang.
Soo haestig niet, hoor hier, blijft noch een weynig staen, Wat sou jer doen als jer waert?
heer wat kenje onverstandig wind breken Je weet wat ik seggen wil en hebt my noch niet hooren spreken.
Ik wert baloorigh van je dwaesheyd.
Weer.
Ik maghtje bidden baes Watje doet en ontstelje niet, ’t mochtje al te met komen te schiten in je blaes.
Desen brief verstaje wel, die selje Juffrouw Laurette selfs in handen geven, Segt, dat ik hem in hare liefde brandende heb geschreven, Voegt by de leverantie een baselos manos, of een Frans compliment, Snijt vry wacker wat op, want ik weet hoeje in die konst ervaren bent.
Komt het op opsnyen aen, soo verseker ikje, dat het huwelijk haest klaer is, Want ik kanse soo stofferen, dat ik dikwils selver meen dat het waer is.
’k Wou mijns gelijk in die materie wel eens sien in thien mijlen in ’t rond: Al seg ik het selfs, daer gaet haest niet een waer woort uyt mijne mond: Maer een leugentjen om beste wil, soo men seyt, en is geen sonde: Ik salje dat klaren uyt een eekje, je hadje leve geen bequamer persoon            gevonden.
Hoorje wel datje me de juffrouw van mijnent wegen wat fatsoenelijk groet, En ik sal ondertusschen uw wederkomste met groot verlangen sien te moet.
BELY.
LAURETTE.
MEn mag wel seggen, dat hijlicke soo schilijk komt als ’t kacken.
Maer laet sien eens op wat fatsoen sal ik nu de juffer aen packen?
Ik mag mijn harange hier en daer larderen met een woort Frans, Want daer ben ik vol af, en ’t is wel de meeste mode altans.
Maer hola, ik most al pratende het huys niet verby loopen.
Klopt daer yemand?
Ja, soo ’t uw eerwaerdigheyd gelieft, soo doet eens open.
Bely uyt.
Monsjeur wat is je geliefte?
’k Sprak je juffer geeren.
’k Salter seggen wacht een oogenblik.
Monsjeur seyd se, wat dunkje van de pry, se spreekt soo wel Frans als ik.
Mijn heerschap doet door mijne mond aen u-liede sijne salutatie, Sich recommanderende seer in des selfs goede gratie, Daer nevens ootmoedig versoekende, dat g’hem wilt helpen uyt sijne tribulatie, Want hy sweert by kruys en kras, dat is by groote conjuratie, Dat het hem niet mogelijk en is te lijden de overgroote vexatie, Die hem wort aen gedaen door een sekere onverwachte instigatie.
Och of mijne welsprekentheyd dee sulken operatie, Dat’er uyt jouwe mont vloeyden een favorabele pronuntiatie.
Laurette leest den brief.
Laurette sins ik eerst de stralen van uw oogen Gesien heb, is my heel mijn vryigheyd ontogen: Vergeeft ’et my, dat ik dees stoutheyd heb bestaen, Het was uw schoonheyd, die my daer toe raeyden aen, Die schoonheyd, die my noch sal duysent doôn doen sterve, Soo ’k niet in korten tijd uw hulp en troost verwerve, Dies hoop ik, nademael dat gy my hebt gewond, Dat g’ ook de geen sult zijn, die my weer maekt gesond, En dat in’t schoone lijf een goeden ziel sal woonen, Die mijne trouwe min met wedermin sal loonen.
Ik wensch geen grooter goet, als u genegen hert, Twee letters uyt u mond genasen Filibert.
Souwen mijn oogen wel schemeren, of kan ik niet wel lesen, Want ik en kan niet geloove, dat dien ouden nar soo gek sou wesen.
Wie is je meester goelijkert?
Ik ben de knecht van Signeur Filibert me-vrou, En dienvolgende soo is mijn persoon een dinaers dinaer van jou.
Loop gek loop, wat mag den overgegeven sot beginnen.
Is je meester met de kop gequelt, of heeft hy alle drie sijn vijf sinnen?
Kan dien oude semelaer sijn selven niet houden gerust?
Wort hy krevelig, hoorje wel, segt hem dat hy eenen besem-stok kust.
Wat gaet den dreumelaer over, dat hy hem derf verkloeken, Om een jonge meyt, als ik ben voor hem ten huwelijk te versoeken?
Hy heeft wel wand tot het schip, sou ’k meenen sijn gat staet’er wel naer.
Hoort hier gortige commissaris brengt me geen briven meer van den ouden            preutelaer, Ofje krijgt voor port een voet in ’t gat en de huyt dicht vol slagen.
Betaelje het brief loon soo, soo mag hy sijn briven selver dragen.
’k Wed ik geen schrijvens aen haer meer en behandig, neen by gort, ’k Had liver, dat hyder op een ander tijd frank op setten als dubbeld port.
Ja wel ik mag nu eens naer mijnen baes gaen, en brengen dese aengename maren, En doen hem een mondeling verhael van sijn schriftelijk wedervaren.
Wat of se seggen sal denk ik?
soo se ter deeg op mijne vloeyende stijl let, Soo geloof ik, dat se over mijne welsprekentheyd niet weynig sal staen verset.
De jonge kael baerden mogen al me leggen schrijven en vrijven, Maer ’t is maer wisje wasje, en daerom en ken ’t niet beklijven.
Wacht u van soo eenen kop, daer steekt wat anders in, Maer mijnen dienaer Weerhaen blijft my al wat te lang uyt naer mijne sin.
Moogelijk sal ’t dronke bloeyken sijn boden broot ergens sitten verdrinken.
Dat heeft hy niet qualijk geraden, hoe willen hem die portpenningen in d’oore            klinken.
Wel wat dochjer af, had haer niet een groote blytschap omvat?
Ja al eveleens of se buykpijn of den dullen tand-sweer had.
Ik weet wel datse datelijk haer genegentheyd tot mywaerts gink nijgen.
Ja hadje voorje vaer gekomen je hadje moer konnen krijgen.
’t Is sulken aerdigen diertje se heeft haer loopjes op een prik.
Met onwillige honden ist quaet hase vangen, je selter een blauwtje loopen, dat            seg ik.
Wie en sou hem ook niet vergapen, aen sulke doorploegde brocken.
Je meugter wel van roemen, je schriften worden tot scheurens toe getrocken.
Ik doe wat dat ik wil, als ik de pen eens trek van achter ’t oor.
Al schreefje datje besukt wiert, je klopt voor een doof mans door, Je briefje heeft groote operatie gedaen, morgen sal men ondertrouwen.
Naer ik die Juffer aen sie, soo lietser liver hangen, eer se nam soo eenen ouwen.
Wat kreegje voorje brengen aparentlijk al een dicke vette duyt, Je moet haer eer niet stelen, ik ken haer liberaelheyd, spreekt recht uyt.
Datse niet girig en was, bleek daer uyt, datse de brief scheurde, en de stucken gink            weg smacken, Daerse, indiense nauw siende was geweest, een halve week schoon me had konnen            kacken, Van drinck-geld praten, hoor eens baes, ’k souje raeyen dat je op een ander-maal Geen brieven meer bestelden, want sy souse voort senden voor algarben na de kust            van portugael.
Wat saegje evenwel van den brief?
En past men niet te jocken.
Dat hy korts naer de lecture veranderden in een sneeuw buy van pampire vlocken Filib.
Weg weg: om kort te maken, wat was eygentlijk haer besluyt, Weerh.
Bruyd heen seyse, en soo je weer komt, soo krijgje hondert stocken op je huyt.
Ba hola dat ging grof, daer souwen jonge melkmuylen sich al aan stooten, Maer ik en mijns gelijk, die weten wel datter de meysjens niet geern soo ten            eersten ontblooten.
Lichtveerdigheyt in de vrouwen en was by my nooyt niet bemind, Nu sweer ik, dat ik van nu aen haer noch eens soo seer sal hebben besind.
Gy toond inder waerheid Laurette, dat gy niet en bent van die lichte kooyen, Die anders niet en doen, als haer voor de gaende en komende man op te tooyen, En spelen dan, de eerst die komt, kip ik hebje, hael over het net Soo dat de luy al gevange zijn: en hebben noch qualijk een voet in huys geset, Ia seker, benje van dien aerd, soo souje recht mijne slag wesen, Want indien ik een van die wulpse dinger aensloeg, dan soume staen te vresen, Dat ik in de plaats van signeur Filibert sou worden monseur Cornaer, Dat is, datse men een paer osse pluymen sou schenken tot een nieuwe-jaer, En je kend wel denken dat me dat niet al te wel en sou gelijken, Daerom sweer ik met eenen duren eed, dat ik Laurette noit en sal beswijken, Maer het sal haest etens tijd wesen, kom laet ons naer huys toe gaen.
Als oud-mal begind te scheuren soo en isser ook geen stoppen meer aen.
HANDELING.
COENRAED.
SOut niet waer zijn meenje, ked daer ik sweertje by sinte Celi.
Je bend soo van pas te gelooven, je seggen is altijd geen euangeli, Meenje evenwel, datter geen fout aen wesen sal, ofse sal hier komen voorby.
Ik weet niet, waer jy aen twijfeld, je weet immers wel dat ik geen leugenachtig wijf            en zy, Ik ben versekert datse op dese tijd hier verby moet komen.
Ia wel soo ’t niet waer is, soo meugje van de duivel droomen.
Gaet hier maer wat wandelen, je seld haer wel haest werden gewaer, Filib.
Dat je eens die straet wat in ginkt, en keekter eens naer, Maer alsje se verneemt soo mostje me met een vaerd komen waerschouwen.
Ik ga henen, en ik sal een wacker oog in’t zeyl houwen.
’t Is sulken olickert, hy is de duivel self te slim, Me dunkt ik sie hem al weer na me toe komen loopen als een schim, Maer laet ik mijn vijf sinnen nu wat gaen by malkander vergaren, Want ik meenje dat met een Ciceronise eloquentie te klaren, Letter eens op met wat een aerdigheid ik mijne liefde sal geven te verstaen.
Setje trony in de ploy.
By get daer komtse aen.
Hoe staet het hemels blau bezaeyd met gulde sterren, Al is de weg vry lang noch schijnt het my niet verre.
Godin die weer in my hebt nieuwe vlam verwekt Die d’as mijns ouderdoms had overlang bedekt, Gy hebt in my werom de groene lust herboren, Hoe wel de liefde hier was over lang bevroren, Y siet u dinaer aen, hy biet u aen sijn trouw: Neemt gy hem tot uw man, hy neemt u tot sijn vrouw: Soo ras en toont gy niet tot hem te zijn genegen, Of ’t gelt vloeyt in uw schoot gelijk een gulden regen.
Wat fatsoen is dat, dat men ymand soo in sijn woorden valt, segt ouden druyp-vink.
Hy heeft’er wacker af, dat kan ikje versekeren, y get het gater soo klink klink, Ia ’t gelt dat’er in sijn huys is, dat en sou men niet konnen gelooven.
Hoort het ook nimand, die ons de keel af snijt, om den aep te rooven.
Hy heeft niet veel meer, als een miljoen aen contanten, behalven dat hy noch            te buyten staet, Men sou ’t hem wel soo niet aensien, om dat hy juyst soo uytwendig niet gekleet en            gaet.
Maer gisteren heeft hy noch een tonnetjen aen den grooten Tarter verschoten, Dan ’t waer maer hoy gedorssen, dat ik sijn middelen sou willen begrooten.
Ik sal jou meestres maken van al mijn land en zant.
Hy heeft van dit jaer noch drie hondert acht-en-seventig mergen en een half            met Bogaert geplant, En dan heeft hy noch ontrent weynig minder voor sijn eygen provisie laten hoyen, Dat sijn landen achter malkander lagen, tut tut se strekten van hier tot de bergen            van Savoyen.
Hy past soo veel op een hofstee wech te geven, als een boer op een scheet.
Je selt gedient worden, als een princes, en je selt alle daeg in je fulp gaen gekleet, Ja je selt strax de helft hebben, van al mijn meubelen, rente-briven, en huysen.
Je vergeet de Amaraude, Saffiren, Robijnen, Diamanten, ’k sou seggen als sarken,            maer om niet te ligen, soo groot als plavuysen.
Ik weet wel se souje van selfs naer loopen, dat se maer eens je schatten sag, Want het blinkt tot onsent van ’t gesteente, dat mer soo wel kan sien by nacht als            by dag.
Dat had ik haest vergeten, ik sal ook strax naer de trouw met je deelen, Alle mijne gereede penningen, als mede alle mijne juweelen.
Ik weet voorwaer niet wie de wijsten is van dese bey, Want den eenen is vry met de kop gequelt, en den anderen leutert de key.
’t Geen dat ik seg, dat meen ik, wy komen hier niet om te mallen.
Je hangt een tour peerlen boven ’t hooft soo groot als kaetsballen.
Wat hoef ik’er om te ligen, ik sal’t niet seggen, als ’t niet waar is, Daer sitten tot onsent rechtevoort noch acht of tien klerken en schrijven aen            den inventaris, Die hy dan van meening is uwer lide te stellen ter hand Slaet hem de koop toe seg ik, je krijgt je leven geen nobelder quant.
Wat rijdtmen desen drasbroek, ’k seg sooje me weer begint aen te raken, Dat ikje een paer souffletten sal geven voor je winderige kaken, Wat quelt my desen hoddebek, dese giet-leugen, segt eens roffiaen, Wie raed jou en je gecke meester soo stout, datje mijn dus derft randen aen.
Zijn ’t niet twee moeye vogels?
se souwen bequaem wesen om met haer beyen Voor moolicken in de boomen geset te worden voor exters en voor kreyen Was ’er stinkender rog in zee, hy sou my komen aen boort.
Is ’t moogelijk juffer, y kant wese soo latet wesen, staet ons noch een woort.
Het sal noch schoonder komen denk ik, wat sullen dese ezels noch beginnen Haddaer knabbelt op dat mont-stuk en vergaert je yle sinnen.
Laurette binnen.
Daer salje de duyvel over halen, die ’k huye morgen dreet, Wat bruyme dat verken ô blommerherten was dat een smeet?
Se kostme by men siterna haer leven niet beter raken, ’k En heb geen tanden te veel moer, je behoef se me soo niet los te maken.
Y live baes kijk e reys, en staet mijn neus niet krom, De Goden willen geven, dat my nu nimant tegen en kom, Daer ik mijn gramschap op los breek, en op uyt ga storten, Want hy en sou mijn handen niet ontgaen, of ik sou hem eerst een voet korten, Filib.
Ey live bedaerdje wat, en ist mogelijk soo set dees quaedheyd wat uyt je sin.
Ik ben te seer geaffronteert, en als goey luy quaet worden dan hebben se de            duyvel in: Soo los voor de kop te vloyen, dat kan ik mijn leven niet vergeten: De kop staet me soo los, ’k sou rechtevoort veel liver vechten als eten.
Steek op.
’k En steek niet op of ’t heeft eerst bloet gekost.
Komt’er strax den eenen onverlaet, of den anderen, soo wordewe bey wat afgerost.
’k En kan men niet bedaren, voor dat ik ermen en beenen daer heen heb sien vallen En een deel bollen daer heen rollen, al eveleens, als kaetsballen: Och dat ik nou in ’t hacken en houwen eens mocht boeten mijnen lust.
My dunkt ik hoor daer ymand, ’k magje bidden houdje doch gerust.
Ten scheelt me niet, wie wil.
Wat valt hier veel te schrappen, Lustje wat te vechten, kom hier is ook kleyn bier te tappen; Weer.
Wat brostme dien vent, soo los te trecken van leer!
Och ik sey het je wel van te vooren, warom maekteje soo veel gebeer; Nou hebbewe ons gat niet qualijk geschrapt, we hebben onsen rechten man            gevonden.
Naer ik dit spel aensie, soo en is hier anders niet te verwachten, als het lijf            vol wonden.
Ik weet niet wat men hout, dat ikje niet en vermoord alle bey.
Flux seg ik wind-gat steek men dien degen op, of den hond schijt in de schey.
Steek op, ey live steek op, of wy sullent ons bey beklagen.
Als jyt me belast soo moet ik ’et wel doen.
Die keerel souwer niet na vragen, Darom soo wachtje doch van een onhebbelijk woord, Want de vent, alsje wel siet, is te lijdige verstoort.
’t Sal best zijn, dat we ons deur packen, hy heeft de gramschap met heele            emmers ingeswolgen.
Ey get vogel hoe wou ikje aen je vodden sitten, dat ik mijn meester niet            most volgen.
Hoor hier Weerhaen een woord.
Neen ik vertrouwje niet vrund.
Een man een man, een woord een woord, ’k verklaerje ’t is op jou niet            gemunt.
Segt men eens is den ouden schijtebroek al wech.
’k En sal niet metje spreken, Of je selt men eerst dat eyntje stael weer in de schey steken.
’k Mag dat geflicker in mijn oogen niet lyen.
Wel had daer dan.
Akerelemalemente kerel, hoe gingje daer soo uytsinnig an?
Mijnen ouden Baes heeft de koorts op ’t lijf, en de dood op de lippen: Je most soo niet te werk gaen, of de ziel sou hem wel ontslippen.
Wat schorte jou, datje soo de gecke Maey speelde.
’k Was uytsinnig door een klink Die ik daer soo datelijk van die besukte juffer Laurette ontfink: Ik wou voor den baes soo op mijn fatsoen wat makele, En sy gaf mijn een klap dat ’t kraekten, had daer sey se, dat ’s voor je kakelen: ’t Vyer sprong uyt mijn oogen, en ik wist niet of ik staen, of vallen sou.
Nou nou je moet’er al wat af verdragen, of het noch eens wiert je meesters            vrouw.
Sijn vrouw?
maer te grijpen, hy salder sijn neus wel af vegen.
Ik hebbet die juffer al af gesien, ’t en sal niet zijn met dien degen.
Wat anders gepraet, datje sin in haer meyt hebt, heb ik al met een half oog            af gesien.
Hebtjet uyt een boekje gelesen, of verstaeye de tooverkonst misschien?
Wat sou je seggen vaer, dat ik eens wist te maken, Dat jy in korten tijd kont aen die meyt geraken.
Meenjet?
Meene, keddaer, daer is mijn rechter hand.
Flus saegjer uyt, als een bullebak, en nou benje de braefste kerel van ’t land.
Kom ga jy eens mee, we sullen buyten jou scha een pintjen aen gaen leggen, En daer sal ikje dan onsen ganschen aenslag gaen seggen.
Hoe quamen se soo ras uyt mijn gesicht, daer ik soo neerstig heb rontom            geloert Het is al eveleens of ’er de duyvel van ’t kakhuys had gevoert: Ik liep door de bier steeg, en ik snapten den hoek om verby de twee sluysen, En soo voort het Boter-bruggetjen over verby de weerd in de drie            vleer-muysen.
Ik vraegde man en maeg, al wie me tegen quam sprak ik an, En doen wiert me geseyt, datse stonden en praten voor de blauw satijne            bier-kan, Hem na speelden ik, en ik snapten de vis-merkt over, neemt dien brief mee            ripen de vis-pryen.
Y live kijk e reys seyen se, waer of Weerhaen soo winderig na toe mag tyen?
Ik liet haer praten, en ik faggelden al weer aen voort, Maer doe begonnen de jongens te roepen, de vent hetter een vermoort.
Verseker seyen de luy heeft hy eene neerlag bedreven, Dat liegje niet docht ik, al kentjet wel, ’t is me wel gebeurt van sijn leven.
Eyndelijk uyt vrees van ’t rappaelje te krijgen aen men gat, Soo begost ik me weer te begeven op mijnen gewoonlijken trat.
Maer wat raed, ik dien Bely en Coenraed wel nootsakelijk te spreken: Daer zijn se beyegaer, wat heb ik kijkens na jouluy gekeken: Ik heb geloopen als eenen schijtenden hond de heele stad op en neer.
En wy van gelijken, hier sage we je, en daer verlore we je weer.
Hoe gaet’et heb je al eens van de sake met den ouwen gesproken.
’k Heb hem soo braef als ik mag met leugens de oogen uyt gestoken, Je sout niet konnen gelooven, hoe aerdig dat ik die dingen doe.
Wanneer sal ’t aengaen?
’k En kan hem niet houwen hy wilder met ten eersten na toe.
Hoe eer hoe liver, laet ons het yser smeden terwijl het heet is.
Wel ik ben gemaekt, sorgt gy lie dan, dat alle dingen gereet is.
En jy most passen, datje precijs ten een uer voor ons deur waert.
Wel aen ’t is soo geseyt, elk past dat hy sijn dingen ter deeg klaert.
IS ’t waer datje segt, of soekje me met een yle hoop te verblyen?
Je bent de geluckigste man, dider geleeft heeft in lange tyen, Want je selt van desen nacht noch slapen in je liefs erm.
Soo ’t wel uyt valt, keddaer ik salje eens nobel vullen dien derm.
Maer y live segt men eens, hoe hebje se noch konnen bekoren Daer se mijn briven niet aensien wou, en mijn woorden niet hooren.
Ik moet bekennen, datje, waerachtig een kerel van de ander werelt bent.
Ik sie wel datje de ouwe spreekwoorden niet al te wel en kent.
Winterse nachten, Vrouwen gedachten, Hulding der Heeren Dit zijn drie dingen die licht verkeeren.
Maer kom segt men eens hoe hebje dese saek dus beleyt.
Dat sal ikje seggen, je moet weten ik sta al heel wel by de meyt, Die setten ik de saek eens louter op haer conscientie: ’kWeet sey ik, dat je by je juffer hebt seer secrete audientie.
Dat en dat moet je voor men doen, waer van ik haer dee een geheel vertoog: ’t Is je altemael soo ongeweygert sey se, als een vuyst in je oog.
Hoor eens sey ’k soo, kenje maken, dat mijn meester jou juffers affexie kan            geniten, Ik en kanje niet veel seggen, maer daer sal eene goeye voor jou            overschiten.
Spreekje de woorde sey se, sou ik daer op mooge vast gaen: Soo vast als een muer sey ik werom, spreekt’er my voor aen.
En gisteren achtermiddag inde schemer-avond soo quam se me tegen, Hoe gaet ’et al met de seve saken sey ik, hebje al een luchje gekregen?
’k Hebber goeye moet toe sey se, ja ik hebbet al ree soo ver gebrocht, Dat se al begint te waggelen, en al in twijffeling is gerocht.
Je bent een meyt, als een kruyt sey ik weer, maer je moet daer in continueren, Laet mijn met de smert begaen sey se, en van daeg komt se men onversiens            aborderen.
Klaer is Kees, Weerhaen sey se, laet je meester nu komen als hy wil, Als ik haer soo hoorde spreken, soo docht me dat ik van blyschap van            mijn selven vil.