floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
'k Wil ook een Herder, en zyn medeminnaar zyn, Uw voorbeeld raad my om my mee zo te verkleeden.
VREDRYk dat ik my zo verkleed myn Heer heeft ook zyn reden.
K heb op amelia geheel myn hart gezet Haar op te passen is voor my een zoete wet, en wyl zy steets pleeg na een herders kleet te haaken, heb ik er een voor haar, en een voor my doen maaken.
En Rozemont spenelt mee by ons voor Herderin, doch zy speelt zelf by ons voor Nimph, of Bosgodin.
't is geestig maar zeg haar, dat ik heb voorgenomen Mee in een Herders kleed, als gy, in 't Spel te komen.
Wyl zy een nimph is, eert haar ider, als t behoort.
LISIS, een groote kreet gevende en gelyk uit diepe gedachten opstaande.
VREDRYk.
Herder, zacht hoe ist?
'k word van myn min vermoort.
Ik meende dat myn ziel haar Kerker wou ontvluchten.
Dat beeld, die Rozemond, die schoone deed my zuchten.
Die gedachten doen een minnaar zo veel goed.
Maar herder, 'k zal u niet verhinderen in dat zoet.
Vaar wel de min geef u in alles uw behaagen.
Debuitensporigeliis.
Beleefde Herders, pan wil voor u zorge draagen.
VYfde uitkomst.
LISIS, ROZeMONd gekleet als een Herderin.
O wonders van de lucht, o vogels!
die al lang het voorwerp van myn min verbreidde door uw zang Zaagt gy wel imand die by haar in prys kan haalen?
ROZeMONd, tussen de boomen van daan komende.
Wat of die gek daar nu alleen mag leggen maalen?
ik spreek vergeefs de stomme vogels aan, 'k mach zien of de Echo in 't geboomt my by wil staan, want nooit pleeg haar de klacht eens Herders te vervelen.
ROZeMONd, zich verschuilende.
Dat zal heel fraai zyn.
'k mach hier eens voor Echo spelen.
o Nimph!
De liefde volgt my over berg en dal.
Ik klaag 't u daaglyks, maar gy helpt my niet met al.
ROZeMONd.
Hoor zy antwoort.
'k durf nu na haar gunste dingen.
Wat moet ik doen om myn verdriet te ontspringen?
Springen.
Wel, ik zal springen.
Fluit, of zing, of speelt gy maar.
Doch Rozemond zegt my dat zy my mind, is t waar.
Doch ik win niet en zy geeft my t minste teeken Niet, dat myn minnesmart verlicht, moet ik haar smeeken ROZeMONd.
Haar smeeken.
Digitized by google herder.
13 lisis.
Ik volg u raad dan na Verzoek haar hulp, en zeg dat ik om haar vergaa.
Ik gaa en k hoop, wyl gy Narcis eer kont verbinden Aan uwe min, dat hy u strak zal komen vinden In uw verblyf.
Blyf.
gy had het strak zo drok Dat zy my helpen zou.
Ist ernst, of hoor ik jok ROZeMONd.
Ik jok.
Ach, laat my doch niet langer in myn weezen.
Draagt zy my min toe, of heb ik haar haat te vreezen?
Haar haat te vreezen.
Daar hoor ik myn bederf.
Win ik haar niet, ik smelt in traanen, en ik sterf.
Maar wat voor een doot moet ik om haar verkiezen.
Ik wil myn leeven graag om hare min verliezen.
Zeg wat voor straf ist, die myn Herderin bekoort.
Koort.
wat wil zy, dat ik dan my zelf vermoord?
Gy meent de koort licht, daar de min zyn boog me spande, Doen hy door Rozemonds gezicht my overmande.
Ay, segt my, nimph, vergik u anders niet te veel, meent gy die niet?
Neen, 'k meen een stropkoort om uw keel.
Weg zotte meid, gy spreekt te veel, of zyt gy dronken, hoe komt uw tong dus los?
wie heeft u zo beschonken?
Of zytge op Rozemond jaloers?
En maakt de spyt zo oplopend, om dat gy zo mooy niet zyt?
Maar, k zie haar schoone zon.
Wat hebt gy voorgenomen?
't past my niet.
als geknielt voor myn Godin te komen.
En nimmer magmen van een goddelyk gezicht De glans ontfangen, als met deepste plicht.
Neen neen, ik hou niet van al die gedienstigheden, dat's op zyn Haags, dat's niet als de oude Herders deden.
Die leven ongeveinst en nedrig onder een.
Dat s waar, k bekent, zo doen de herders in t gemeen, zo Edele opzet van de min my ingegeeven!
Dat ik myn Stad verliet, om dit vermaaklyk leven.
Hoe vredig zyn wy hier?
hoe tustig?
hoe verheugt de goden, zelf de goon, benyden ons die vreugt.
Hoe zullen wy vernoegt elkaar ten dans geleiden!
En dan by Paaren eens weer van elkander scheiden!
En zitten, of in duin, of in een grazig dal, Daar gy myn Herderin, ik Harder wezen zal!
Dan zullen wy de min by ons in t midden zetten, En duizent speeltjens voor hem spelen na zyn wetten, en plukken reis op reis... ach.
help my Rozemond, ach helpt my, ik word flaauw, de min heeft myn gewond Hoe, wykt gy?
wreede!
Ja, 'k heb reden om te wyken.
Dat soorte van flaaute zou my ganslyk niet gelyken.
Zacht wat, zie my voor zo een Herderin niet aan, Dat ik zo licht zulk zoort van flaautes toe zou staan.
Gaa, gy zyt straf, en wreet, en ik kan in uw weezen, van 't leet dat gy my doet, geen medelyden leezen.
O hart van Marmer, van een Rots, van steen, van staal ROZeMONd.
hoe voert gy sulken taal?
Heb ik, om dat gy my zo boos schynt aan te spreeken, u ergens ook gekrapt, of met een spelt gestecken?
Ja wrede schoone, maar gy lacht met myne smart, gy krapt met nagels van uw oogen my in 't hart.
En ider straal, so scharp uit uw gezicht gereezen.
Steekt my een wond in 't hart die nimmer zal geneezen.
'k weet wel, als myn gezicht u trest, dan treft het wis, maar denk weer dat die wond niet ongeneeslyk is.
Ik ben het, die u hulp tot uwe kwaal kan geeven, en zal u metter tyd noch eens gerust doen leeven.
Vertrouw daar op, en vaar wel, tot die tyd toe.
Wrede anaxaret verlaat gy my zo?
Zie, zie, uw philis om uw haastigvluchten quynen.
'k zie of de Herderin Lenoor ook zal verschynen, men wacht haar, met de Nimph.
Aimy!
ik beef, o doot!
Waarom verdubbelt gy myn leet?
't is reets te groot.
Hoe, vreest gy haar gezicht!
ik mach 't wel vreezen, Kan wel een Herder meër als ik beklaaglyk weezen Ik vlucht die my vervolgt, en volg die voor my vlucht.
Digitzed by google debuitENSPORIGE 16 ROZeMONl.
Gy houd u kwaat, als ze u vervolgt, en om u zucht.
Maar men veragt somtyts een maagt, en brand van binnen Waart gy by haar alleen, licht zoudt gy haar beminnen.
Ik haar beminnen!
Neen, myn herderin, ach neen!
Het hart van Lisis hoort aan u, en anders geen.
Gy, gy bezit het heel, gy zyt al myn begeeren, 'k bewaar 't u zuiver, en eer dat ik om zou keeren, 'er zou heel Bloemendaal het onderst' boven staan.
En geen Revieren zoud gy ooit na Zee zien gaan, haar kille hooven zaagt gy ledig van Najaden, geen Saters in het Bos, noch geen Hamadriaden, de Wolven zouden 't Vee beschermen voor de hond, 't zou alles anders zyn in 't ondermaanse rond.
'k zal op die eeden my geheel gerust vertrouwen.
Het gaa u wel.
Vaar wel, o schoonste van de Vrouwen!
'k laat u myn hart, ai neem 't in uw bescherming aan.
Gaa, waarde Schaapjes, weid wat verder hier van daan, t word hier te heet.
De zon van haar vermogende ogen Verbrand hier al het kruid, en doet al t land verdroogen.
HET TWEDE bedryf.
LEONOOR, karel, in herders klederen.
Hy zyt al te beleefd.
't schynt dat dees herders py u fraaije stof geeft tot dit soort van vryery.
Maar 'k bid u, wil my niet met zulke praatjes quellen, en wil u zelve doch die harde wet niet stellen.
Heer Karel brengt genoeg door zyn beleefd gelaat, zyn achting mê, schoon hy de min niet neemt te baat.
Hoe, word uw hart dan door myn lyden niet bewoogen?
En heeft myn zuivre liefde op u geen meer vermogen?
Noemt gy 't beleeftheid, als ik om u brand van min, myn schoone Leonoor, dat ik u zeg myn zin?
Zo wortmen vaak verleid door lichtlyk te gelooven.
Men zweert zyn min, en 't hart leid vaak in sneeuw bedoven die praat van heete brand heeft by my weinig kracht, hoe meer de tong dat sw eert hoe minder dat ik 't acht.
Wat hoop zal dan van u een minnaar immer krygen?
Gy weet niet van zyn min, zo hy altyd moet zwygen, en zo hy spreekt, gy denkt dat daar bedrog in steekt.
De min heeft op zig zelf een taal daar hy in spreekt, doch spreekt, en raad ons door bedekte tekenen, zyn minste trek is voor welsprekendheit te rekenen.
Een zucht zegt dikmaal meer als al die laffe praat.
En moet al zacht zyn, zo het hart die niet verstaat.
Zo 't waar is dat het hart die taal verstaat in 't minnen, 'k betuig u hier mee hoe het myne brand van binnen, myn zuchten hebben 't u wel hondertmaal verklaart.
'k heb 't hondertmaal door myn gelaat geopenbaard, en wylik vreesde, of gy myn spraak niet zoudt gedoogen Heb ik wel hondertmaal gesproken door myne oogen, maar, ach!
zy hebben zich heel qualyk uitgedrukt!
En schoon myn dwaaze hoop my zeid, het is gelukt.
Al de welspreekentheid der teerste minnezuchten, is stom, zo 't hart zig zelf mistrouwt, en schynt te duchten.
Al haar verstand komt by een minnares te laat Indien de min niet helpt dat zy die taal verstaat.
't komt daar dan licht van daan dat ik niet uit kan leggen Wat my uw hart met al die zuchten wilde zeggen, want of men nu en dan eens zucht, uit minnerouw is vaak niet blyks genoeg van ongeveinsde trouw.
En ziende dat ik in die taal niet ben ervaren, tracht gy licht te onderstaan, hoe ik my zal verklaaren.
twyfelt doch niet aan myn hart, myn engelin, k neem deze Boomen tot getuigen van myn min.
Wat heb ik in dees Laan niet al bedroefde dagen Myn eenigheid gezocht?
om haar myn leet te klagen, hoe dikmaal haar geroemd die ed'le heerschappy, die gy bezat door uw schoone oogen over my, of haar myn rouw betuigt die alles gaat te boven.
Als zy 't my zeggen, licht zal ik haar dan gelooven.
Ach wrede!
moet gy nu uit haare mond de kracht.... leonoor.
'k sta onder Heremans myn broeders volle macht.
schoon ik brand om u met innerlyk verlangen Nochtans wil ik uw hart niet als van u onfangen.
En dat ik zonder dat niet verder voort zal gaan... leonoor.
Breek af, Heer Karel, ons gezelschap komt daar aan.
19 TWEDE UITKOMST.
AMELIA, VREDERIK, LEONOOR, KAREL, rozemond.
Herders, k ben verblyd, dat gy in alle deelen het herders leeven zo natuurlyk na kunt speelen.
Nu word niet rood, ai hou uw kleur maar Leonoor.
Zoging u Licidas met Phillis eertyds voor.
Diane liet haar wel van Silvander leiden, Of Paris, om wat van 't gezelschap af te scheiden.
Dat hebt gy wel, maar gy die ons de schult nu geeft, wat is de rede dat gy zo lang agterbleeft?
'k geloof gy had zo ver ons niet vooruit gelaten, Had gy met Polidoor alleen niet willen praaten.
Wel zuster, steek dat op, daar hebt gy uw bescheid.
'k bekent, monfreer.
't is niet heel ongerymd gezeid, en ons gezelschap had uw wit licht mogen breeken Had hy my niet van iets in 't heim'lyk moeten spreeken, ROZeMONd.
Dat s na myn zin, dat gy zo wel te vreden zyt.
Terwyl verdryf ik met genoegen vast myn tyd.
En wyl die vreugd zo fraai u schynt aan 't hart te raaken, kan ik myn zelf met die gedachten wat vermaaken.
Men weet nochtans wel dat uw schoonheid zo veel geld, Dat de eenen minnaar hier, om de and'ren komt te veld.
Ai neemt my zo niet voor, t was best voor u te zwygen, k verzeker t u ik zal daar na myn belofte ook krygen.
'k geloof dat wel, en licht krygt gy uw beurt in 't kort, wyl eelhart hier komt, en om u een Herder wort.
DE BUITENSPORIGE ROZeMONd.
Terwyl hy dezen zot in liefde om my ziet blaken, Moet hy dat immers doen om wat meer vreugd te maaken, doch of hy nu wat veinst dat acht ik niet met al, Wy zullen eindlyk zien of hy t ontkomen zal.
Men zal u nimmer tot uw nadeel hooren spreken.
Die malle aanwensels hou ik altyd voor gebreken.
Die niets van zig verwacht, verkrygt gemeenlyk niet.
Maar hoe ist datmen hier myn vryers nog niet ziet.
Hier ist, dat Lisis komt by daag zyn Schaapen weiden, Wy zullen hem haast zien die hier na toe geleiden.
Wat spreekt hy geestig op zyn herders van de min.
Maar eertyds sprak hy nog zo wildt niet, in myn zin.
Doch zints hy Focquenbrochs Eneas heeft geleezen, Heeft hy veel koddiger kunst woorden als voor dezen.
En wyl die godentaal hem wonder klinkt in 't oor, meent hy, 't is fraai hen na te volgen op dat spoor.
Hy is heel zot.
Hy heeft zo ver 't verstand verlooren.
Dat hy niet aan myn spraak, wie dat ik was, kon hooren, Toen ik zo daadlyk nam de stem van de Echo aan.
Terwyl hy gek is, hoe kan hy dat dan verstaan?
Maar, k hoor hem zingen.
Ai verschuil u eens daar binnen, 'k moet eens met hem een and're klucht beginnen 'k val hem eens aan met liefde, en zie hoe die hem dringt.
Ei wacht wat.
laat ons eerst eens hooren wat hy zingt.
Zy verschuilen zig alle achter de boomen behalven Fronoor HERDER.
LISIS, LEONOOR.
LISIS, zingt.
Wanneer de liefde met vrindlyk behagen, in het hart van twe minnaars wil voën, ach!
wat ist zoet zo een staf dan te draagen!
wat ist zoet dan de Schaapjes te hoen!
Zo zong een herder met blydschap voor dezen, by een koel beekjen aan zyn herderin, ach!
wat ist zoet, een bly minnaar te weezen!
wat ist zoet, de min met wedermin.
De oorzaak van myn liefde, en myn bedroefde daad, 'k wens u veel zoeter, en veel blyder dag, als my.
,,gen, iis.
Vergeefs ist dat gy my met uwe min komt plaagen.
'k zong niet voor u.
't is al een ander dien ik vry.
Wanneer zult gy doch eens ophouden my te haaten, En my de dood door uw verachting aan te doen?
Zo dra de klimop eens den olmboom zal verlaaten, en als de Wolf het jong der Schapen op zal voën.
Schoon gy uw wreedheid houd, en weet van geen erbark van my wort gy nochtans gelyk voorheen bemind.
Men, iis.
Gelyk Ixion niet mocht als een wolk omarmen, krygt Leonoor van my nooit andre gunst als wind.
Uw strafheid, hoop ik, zal hier na noch eens bedaaren Gelyk de Zee bedaard na een verwoede Orkaan.
Por p by google 21 debuitENSPORIGE 22.0 lisis.
Gelyk een klip weerstaat de stormen en de baaren, zo zal myn hart altyd uw liefde wederstaan.
Ach herder, om God pan, om bos en stroomgodinnen, ach!
Weigert my doch niet, dat ik wat met u praat, iis.
Kan pan of een van haar u helpen in uw minnen, ga heen, en bid hen om geneezing van uw quaad.
Gy zyt by schyten en barbarisch volk gebooren, gy hebt een hart, zo kout als ys, zo hart als staal.
Zeg vry in Groenland, of by Lappen, of by Noren, maar quets myn ooren niet met uwe minnetaal.
De Wolf moet zo noch eens met uwe Schapen leeven, gelyk uw wreede ziel nu omspringt met myn hart.
'k Wil liever al myn vee den Wolf ten proje geeven, eer ik door wedermin verlichten zal uw smart.
O tygor!
hebt gy dan een Tygerin gezogen?
Uw hoogmoed en uw smaat vervoeren my in t graf.
Ik voer u nooit in t graf, daar zyt gy in bedroogen.
Ik hou voor altyd liefst myn handen van u af.
Ach hy verscheurd myn hart zyn felle klaawen rukken Myn ziel van een hy smyt de stukken hier en daar.
want ik kan nooit de stukken Van uw gescheurde hart weer naajen aan malkaar.
Door een zoet woord kunt gy 't hermaken, en my voeren tot de afgrond van elend, tot aan den Hemel toe.
Da herder.
23 lisis.
Wilt gy, zo ik daar mede uw zotte mond kan snoeren, dat ik 't met suiker, of met honingwoordjes doe.... leonoor.
Laat myn stantvastigheid die allebei verwachten, De suiker van uw hoop, en honing van uw trouw.
Zo juist de honing moet uw zotte pyn verzachten, Zoek dan een and're bie, ik laat u in uw rouw.
Blyf klaarheid van myne oogen, blyf staan.
gun my dat ik ten minsten hoopen mag.
Dan blyft uw leven steets met nevels overtogen, Zo ik uw fakkel ben, en 't wort voor u nooit dag.
Of is die naam te kleen en zyt gy grooter waardig, wees dan myn zon, waar van ik al myn heil verwacht.
ik maak my dan tot loopen vaardig, Zo ik uw zon ben, moet ik loopen, dag en nacht.
AMELIA, VREDERIK, KAREL, LEONOOR, ROZeMONd, LISIS.
Waar loopt gy, herder?
Nimph, ach wil my doch bevryden, 'k vlucht voor myn vyandin.
ROZeMONd, ziende Leonoor zig verbergen als willende met Lisis niet betrapt weezen.
Wilt gy nu niet belyden, dat Leonoor met u van haare liefde spreekt?
't is goed, datze achter dat geboomte zig versteekt.
Laat haar alleen daar haar gedachten wat herstellen, ien.
Daarze om de weig'ring van myn min zig mee gaat quel¬ AMELIA.
Zy blyft u dan nog al vervolgen als voorheen?
Geen ander leed ooit zo als ik haar moeilykheen.
Doch of de Min my al voor haar zoekt te beleezen, myn Rozemond zal doch altyd myne liefste weezen.
Wyl ook myn herder t al verwerpt om myne min, zal hy myn herder zyn, en ik zyn herderin, een liefde vier, myn troost, doet onze liefde leven.
LiSIS.
Al teveel zoets, ai my!
myn ziel zal my begeeven!
Hoe, zucht gy nu?
Myn lief, myn schoonste roos, 't is maar tot voorzorg dat ik zulke zuchten loos, want zonder haar, hoe zou ik 't met myn hitte maaken?
Ik zag myn hart wel haast in lichte vlammen blaaken, en door het vuur van myn verlangen heel verstikt, zo 't door de wind niet van die suchjes wierd verquikt.
LEONOOR, weer op t Toonneel komende.
Waar praat gy van?
Hoe eer der Nimphen, en der knaapen.
Wy praten van het veld, van herders, en van Schapen.
Tegen lisis stil.
Men moet wat veinzen.
LISISwyzende op Rozemond.
En met eene praaten wy Van dat doordringende odg daar ik zo veel om ly, ja, van uw vriendlyk oog dat door zyn godlykheden... AMELIA.
Gy quetst uw Herderin door diergelyke reden, zie beid' haar oogen, hoe gelyken zy elkaar, sie HERder.
2. In schoon en vriendlykheid?
en gy pryst 't eene maar, met wat vervoering van de min zyt gy bezeten?
'k volg in myn spreeken maar de taal na der poëten.
Die styl van schryven is by hen van outs gemeen.
'k spreek van het een daarom met voordacht maar alleen, maar sonder opzet om haar daar mee te verstooren, want 't een en 't ander komt my even schoon te vooren, en als ik sweer, dat uw schoone oog my voert om hoog, spreek ik van 't slinker alzo wel als 't rechter oog.
schoone nimph.
Hy spreekt geheel bescheiden.
'k hoor de wind een stem tot in myn ooren leiden.
wat is 't aangenaam!
Ik ken hem, 't is gewis Die vremde herder, die hier eerst gekomen is.
Dat blykt wel, want hy schynt heel anders in de klêren.
VREDERIK, hy wil gelyk als wy het herderschap vermeëren.
AMELIA, VREDERIK, LEONOOR, KAREL, ROZeMONd, EELHARt, liSIS.
KAREL, tegen Eelhart.
Eleefde herder, gy komt dan van nu voortaan wat vee mê weiden langs dees aangename laan?
't Veranderen van uw kleet brengt my in die gedachten.
'k Zoek hulp, om 't vier dat my verteert hier te verzachten, AMELIA.
'k hoor, gy beklaagt u van de min.
Debuitenspoort.
Zo doe ik, ach!
Ik heb daar rede toe.
'k vertreur my nacht en dag.
Maar eer ik voortga zeg my toch, zo ik 't mag weeten.
Of gy ook zyt de Nimph, amelia geheeten.
Ja, en zo heden uw geluk leit in myne hulp, ik ben tot uwe dienst bereid.
O goetepriesteres!
vermaard door wonderwerken!
Hier zal ik de uitkomst dan van uwe Godspraak merken, ach liefde!
toon my van myn lyden nu de vrucht.
Wat voorwerp is 't doch, daar gy zo verliefd om zucht?
Mocht ik eens zeggen wie dat schoone beeld zal weezen.
Gy moogt wel, herder gy hebt niets by ons te vreezen, want ider neemt reedts deel in uwe droeffenis.
'k bid een schoonheid aan, en weet niet wie het is.
'k zal u myn leeven eens doen hooren.
'k heet Philiris.
'k ben in Arkadiet gebooren.
Dat 's een Land voor 't Vee steets vruchtbaar en gezond, maar, om te hooren, moet men zitten gaan in 't rond, zo doen de herders daar.
Laat ons dan plaats verkiezen.
Hier is t mooi groen.
LISIS, gaat nederleggen aan de voeten van Rozemond.
Myn zon!
ik zal myn zelf verliezen, ei matigidoch uw vuur, 'k verbrand door ieder straal.
Digitized by Google AME HERder.
Elk swyg.
Gy vremdeling vervolg nu uw verhaal.
Hoor eedle nimph dan, en gy scho one herderinnen, en braave herders, wat verdriet my quelt van binnen.
In dat gelukkig land, daar ik ben opgevoed, vreest ider pan veel min als hy de liefde doet.
Nadien daar niet een hart, noch herder is te vinden.
Die hy niet aan zyn wet als slaaven wil verbinden.
Of iemand nog zo veel van hem verwon, dat hy hem niet meer vergde als hy verdragen kon Dan mochtmen zig nog in zyn ongeluk verblyden, maar ach!
Nu zie ik gans geen uitkomst in myn lyden.
Verwonder middelwyl u van een vremde wet, Die hy myn vrye ziel zo onrechtvaardig zet.
'k weide eens in schaduw van de dichtste berkeboomen, myn Schapen onbesorgt langs een der klaarste stroomen.
Wanneer door slaap verrast, myn geest en myn gezicht Vermeestert wierden, door een schielyk flikker licht.
'k spring op, en zag terstont met myn halfscheemende oogen, een jonge schoonheid, die gedaalt scheen uit den hogen, het was een herderin, aanvallig, fraaij, en jonk, Daar al het schoon der drie bevalligheen in blonk, een grootse aanminnigheid was in 't gezicht te leezen, Dat gaf haar te gelyk een zoet, en deftig wezen.
De goden schiepen noit een schepsel met elkaar Waar in hun Godlykheid zo uitblonk, als in haar.
'k heb haar gezien.
denk nu eens wyl myn zinnen Gedwongen zyn met kragt dat lieve beeld te minnen, Of ik door min verrast op zulken schoonen veld Wel macht heb te weezen dat aangenaam geweld.
Maar, wat een droefheid!
doe dat licht had uitgescheenen Was welmyn droom ten end, maar niet myn min verdwennen, en doe ik wakker was vond ik nog in myn hart Een denkbeeld, van dat beeld, 't welk my tot nu toe smert, doch zo verward, dat ik het zelf niet af kan maalen, noch al dat schoon in myn gedachten weezen herhaalen.
Dat denkbeelt min ik, en hoe onvolmaakt het is, 'k beken, dat ik daar door nochtans myn vryheid misweeg, en van dat ogenblik, met zulk een min bevangen, had ik ter Waereld na geen and're meer verlangen.
Zo van de min bestreenen, en zonder hoop van vreezen, brande ik van binnen, en ik most nogzwygen meen.
Zo lang tot myne smart my dwong my te verklaaren En het geheim myns harts een ander te openbaaren.
Een oudepriesteres, in wichlary vermaart, Door heel Arcadie, daar woonende onder de aard, Heeft door haar Godspraak my, in myn beklaaglyk leeven, zo dra als ik haar sprak, dit tot myn troost gegeeven.
Droevige Herder, wild u eens verblyden.
Tnootlot belooft haast een eind van uw lyden.
In 't neringryk Holland, by Bloemendaal, onthoudt haar de Heelster van uwe kwaal, Ga heen, en vraag daar, na De Nimph, amelia.
Zeg haar wat droefheid uw hart zo doorgriefde.
Zeg maar het wonder geval van uw liefde, dan zult gy schielyk dat Goddelyk licht Levend verschynen zien voor uw gezicht, 'twelk slaapende uwe ziel Wel eer zo schoonbeviel.
Hy richt zich op, en gelyk als schielyk door een nieuw licht verrast, vervolgt hy, zig tot Rozemond keerende.
Maar goón!
'k zie die Goddelyke straal Van myn voorgaande licht weezen voor de twedemaal.
Gy, gy zyt dat beeld dan, dat ik zag voordezen, ja, herderin, ik zie t, ik zie het in uw weezen.
Gy zyt het, daar ik eer zo veel om heb geleeren Gy.
Zachjes Herder, zacht laat Rozemond met vreezen.
Digitized by g'herder.
29 gaa daar den vryer maaken.
Loop na Arkadien.
Dit is myn herderin.
Myne ook.
Wat zal my naaken!
Die liefde komt wel ras.
't blykt dat zy hevig is.
Herder, hebt tog met u zelve deerenis!
Wel ik haar Minnaar ben, wat hoop hebt gy te wachten.
Men beeldt zich vaak meer in als 't is in zyn gedachten.
Myn liefde is ouder, en daarom behoort zy my.
En ik heb in myn hart haar eer gevolgd als gy.
'k heb haar voor drie jaar al voor myn meesters verkooren, AMELIA, goon! 'k sta verwonderd, en verbaast, van sulks te hooren!
Wat zegt gy Leonoor?
Die Herder is wel waard, dat Rozemond haar hart geheel voor hem verklaart, hy heeft het best verdiend.
Wel wat hebt gy te zeggen?
'leggen!
Ach nimph!
zie my op sterven EELHARt.
Hoor, om geen tyd meer te verspillen, toon eens blyk, laat zien of t hart wel met uw woorden is gelyk, mijn liefde heeft my daar een opzet ingegeeven, doch is de zon die ons doet leeven, dat wy t geschil voor haar beslechten door een stryd, en zien of ik of gy die schoone waardig zyt.
Zy zal Recht'resse zyn.
Digitized by google. debuitensporigeliis.
Welaan, ik ben te vreden.
Wacht nu stafslagen voor uw dolle zottigheden.
ROZeMONd aan Lisis.
Gy zult het winnen.
Och ik twyfel daar niet aan.
Zo 'k met de krachten van uw oog ten stryd mag gaan.
Zo ik winn', 'k zal in uw naam de kamp.
Aanvangen, zal ik uw horenen vol harders staven hangen.
't sa, herder, als gy wilt.
Terwyl hy zig met zyn staf in postuur stelt om te vechten, ziet hy dat Eelhari een degen trekt, die hy in de zyne verborgen heeft.
Maar zacht, wat zal dit zyn?
Een degen!
Zyt gy zot?
Gy moet my dooden zo gy Rozemond wild winnen.
Verweer u. iis.
Ik zal 't met geen degen ooit beginnen.
'k ben een vroom Herder, maar ik ben geen moordenaar, 'k zou u ook toonen of ik een goed kamper waar, maar wat zou deze staf my helpen by uw degen.
VREDERIK, ook een degen uit zyn staf trekkende Prezenteert die aan Lizis.
Daar, herder, schep nu moed, nu zyt ge niet verlegen, 'k ben bly dat ik den roem der minnaars dienen mag.
Foei, herders, komt met zulk geweer niet voor den dag VREDERIK.
Ik zal 't niet doen.
Hoe, een gevecht te myden!
Te weig'ren om de min van Rozemond te stryden herder.
31 Die lafheid klinkt wel haast de hele waerelt door.
'k heb zo veel harts als ik behoor, maar.
Wel wat maar... liis.
Wat hoeft gy hier mede in te spreeken 'k zal tog om niemants wil 't gebruik der herders breeken?
Welk een gebruik is dat?
Waar leest gy immermeer, dat Herders vechten met een pook of scharp geweer, VREDERIK.