floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Een weduw van een handelaar In boeken, zeg, is t nouw niet waar?
LIGTHART, wel ja, dat s waar.
Wel nek vol neeten, myn zaak gaat voor, dat moet je weeten, Daarom vertrek, eer ik je bont, en blaauw slaa, want dat s ongezond.
Ma foy, ik zal je dat betaalen, Lourdaut, de duivel moet je haalen Voor dat affront, ik gaa maar heen, gerrit.
Doet zo, eer ik je hals, en been Aan stukken breek.
TWEE Digitized by google wEDUw.
Maar, o de duivel, hier s wis bedurven al de zuivel.
Wat zal ik denken van myn aal?
Waarachti, zo ik niet en dwaal, zo vryd hy na haar.
O wat schanden!
Wat drommel, zou myn Aal zo branden!
Ik moet eens kloppen, om t bescheid Te hooren van de ontrouwe meid, want zo ze een ander heeft verkooren, zo zal ik me in een bast versmooren.
GERRIT, AALTJE.
AALTje.
Wel gerretje, wel ben je daar!
Het is daar binnen nog niet klaar.
Myn Juffrouw heeft haar zuster by 'er.
Hoe staa je zo bedrukt?
Zeg, vryer.
Om dat ik jou ontrouwigheid, Die my zo duivels heeft misleid, vervloek.
Ik zal een strop gaan koopen, om my zo aanstonds op te knoopen.
Ik ben myn leeven duivels moe.
Aal, dat komt door jou ontrouw toe.
Ik kruis en zegen me, myn gerrit, ik moet zo aanstonds in een errit Verand'ren, of een pissebed Indien ik weet wat dat jou let, Of wat dat ik jou heb misdreeven.
Ik heb onnoozel al me leeven Geweest, gelyk een slechte duif.
Verander je vty in een struif, Of in gegeeten brood maar, kan je Waarachtig, aal, zie daar, k loop van je, en help me zelven op een hond, je maakt het al te duivels bont.
Ik meende dat 'k alleen jou troosje Was, en jy myn uitverkooren roosje, Dat niemand anders plukken zou, als ik, wanneer je was myn vrouw.
Maar 'k zag daar strak een kaale Jonker Een aape bek, een grootsche pronker Die zei, dat hy hier in moest zyn, Tot troosting van zyn minnepyn, Maar 'k heb hem 't haazepad doen kiezen, Om dat ik jou niet wou verliezen.
Ik zweer je dat 'er niemand is Die na me vryd, wis heb je mis.
Maar, o de droes, k begin te vreezen, dat t mooglyk onze knegt zal weezen Die vryd na onze Juffrouw, maar droeg hy een pruik, of eigen haat?
O ja, een pruik met luize en neeten.
Hy was er na, dat moet je weeten.
Dat s wis de knegt, als k heb gezeit.
Maar mag ik je gelooven?
Wel ja, in waarheid, k zal me leeven Myn lighaam aan geen ander geeven, maar steeds, in deugd en eer, myn trouw jou houwen.
Was je maar myn vrouw.
Wil jy je nou niet op gaan knoopen?
Neen, was ik maar in jou verzoopen.
Nou, nou, zo gek niet, houw je rust.
Wel aal, wil jy niet zyn gekust?
Je bent myn eigen vleesch, en beenen.
De drommel, gerrit, loop gaauw heenen, k zie ginter Jonker Ligthart weer, die kaale uitersman, die heer Van Nullenburg, hy zal hier koomen, zo ik heb aan zyn gang vernoomen.
Vaar wel dan, Aal, mot deze kus.
Maar hoor eens, gerrit, kom je flus niet eensjes weer.
Ja, myn beminde.
VIERd' je tooneel.
LIGTHART AALTje.
Heb ik t geluk Juffrouw te vinden In huis?
'k moet van myn bezigheen, die 'k voor haar heb volbragt, haar reën En antwoord brengen, myne pligten Vereischen zulks, wild my verligten.
Ik heb geen kaars, nog ligt, sinjeur.
'k ben hier in donker voor de deur.
Ma foy, ik meen t zoniet, kanaalje.
Karnaalje, wel de duivel haalje, wie veugel jy al kaale neet, schel voor karnaalje, die niet weet Wat dat karnaaljes zyn, jou Joffer Die mag een duif zyn, jy een doffer, Dan ben je t'samen beesten.
Morbleu, indien Mejuffer haar dat niet verleert, zo zal ik zweeren.... zy zal, en moet my estimeeren.
Ma foi, k heb uit onnozelheid Kanaalje tegen u gezeit, aanvaart dit op de versche wonden.
Haar geld geevende.
Myn Heer, ik ben aan u verbonden, En zal u altyd dienen, en.... LIGTHART.
Vraag eens of juffrouw komen ken.
Wagt dan een weinig, k zal haar haalen.
'k zal haar die vuile bek betaalen, dat wil ik zweeren, werd ik man.
Maar zagt, mejuffer komt daar an.
LIGTHART, KLAARTJE.
Mejuffer wilt my excuseeren, Dat ik u nu kom visteeren, die steeds myn hert doet voelen een gestaage smert, is causa movens van myn liefde, die my myn hart en ziel doorgriefde.
Ik zweer uw slaaf.... KLAARTje.
'k ontfang u eer als vriend en minnaar, 'k spreek niet meer.
Dit woord doet my van schaamte bloozen.
Madam uw wang werd als met roozen Bestrooid, en doet de kuische schaamt Uw mond toeschroeven, als 't betaamt.
KLAARTje.
Monsieur, wilt 't my niet kwaalyk neemen, Myn zuster zit by my te teemen, Wilt over een kwartier hier weer aenkomen, 'k zal me alsdan de eer aandoen, om u myn gunst te gunnen.
Mon coeur, wie zou dat weig'ren kunnen?
Je suis vôtre obeissant amy, en serviteur.
Deontrouwedigsines.
ELS, JAN.
Je zegt het my, maar 'k ken het waarlyk niet gelooven.
Wel hoe, 't gaat alle reën te boven, zel zy die kaale Uitersman Nog trouwen?
wel myn lieve Jan!
Jan. verwonder je niet eens, haar leeven Heeft zy nog niet veel goeds bedreeven.
Hloe Goedaard van haar is misleid, heb ik je nog niet eens gezeid, het lust me nou beknopt en bondig, want ziet haar staaltjes weet ik grondig.... ELS.
Maar grondig, Jan, dat is onklaar.
Wel ik zou twyffelen, of men haar Wel ooit heeft klaar en rein gekeunen, De luiden die rondom haar weunen Getuigen 't zelfde luister dan.
Die Goedaard was een eerlyk man Zyn kind, in deugden opgetoogen, De zedigheid straalde uit zyn oogen.
Die heeft by haar gewoond voor knegt, En trouw gediend, als een opregt, en eerlyk jongman hem gedraagen, Maar 't scheen dat haar de minnevlaagen, Gelyk voorheen, het ingewand Zette in een klaare en ligte brand, Zy tokkeld, vleid, heeft duizend listen, Die eerb're vrouwen nimmer wisten, Om hem te krygen in het net.
En na verloop ook in haar bed.
Hy die niet veel gelonk verdraagen kon van een vrouw, kreeg meë behaagen, hy wist dat kruip in zyn boog Zeer styf kon spannen, en het oog En hert tot wedermin beweegen.
Wie streeft de kracht der min ooit tegen?
Hy spreekt van trouwen, naar verloop Van korten tyd geeft zy hem hoop, ontfangt hem in haar lustprieeltje, hy schenkt haar wederom t juweeltje, t geen hy van zyne vader had Voor uit gekreegen, was t niet plat?
Ik kan my niet genoeg verwond'ren.
Hoe wil ik dit de stad door dond'ren.
Laast ze nog, ik zal myn man Beweenen, zo lang als ik kan. JAN. als Goedaard met beleefde reden haar sprak van trouwen.
weest te vreeden, sprak t geile zwyn, je hebt me lyf.
Wat wil je meer tot jou geryf?
Laat ik dog eerst myn rouw uitdraagen, Dat zal de ziel myns mans behaagen, ik zweer je by het watjekal Van Venus, dat k je trouwen zal.
Dit sleurt zo heen met zoenen, likken, Klisteeren, en met pillen slikken, tot dat zy wierd van neef Klement Gekoppeld aan dees lompe vent.
Daar had men eer en eed vergeeten, maar 't is hiet eerst niet, moet je weeten.
Wanneer zy was een brouwers meid, en dat de mof haar had geleid in 't hooi, 't geen haar wel kon bekooren, Heeft ze aan de mof haar trouw gezwooren, maar al zo dra de boekwurm kwam, dit werk een and'ren uitslag nam.
Zy stuurde hem zyn trouw weëromme, maar hy was ook niet gek begomme, hy zei hy houwd het kalf en koe.
Is zy my, k ben haar ook al moê, doen moest haar broeder in et schone woorden En geld, t geen hem op t lest bekoorden, haar eerste man omkoopen, om te werden haaren bruidegom.
Nou stoot zy deze zonder reeden, nu zy 't genot heeft van zyn leeden Dus lang gehad, als een schavuit En schobbejak ter deuren uit.
Verandering van spys doet teeren, twee vogels hebben meerder veëren, als een.
Dat lieg je niet, by get, Maar zulks stryd immers tegen wet, En billykheid, en goede zeeden.
Jan. zy acht nog wet, nog schaamt, nog teeden.
Weet Ligthart niet veel beter van De boeken, als den and're, Jan. de kennis die hy heeft van boeken Die blykt, wanneer hy hem laat doeken Maar reis op reis, maar zo 't verstand Bestaat, in lubben op de hand, En zakjes aan de pruik te draagen.
En somtyds gek te zyn met vlaagen, zo heeft hy zulk een groot verstand, trots iemand in het heele land.
Maar ken jy Ligthart ook byzonder?
JAN. wel zou ik niet!
het is een wonder, Een overvlieger van zyn tyd, 't is jammer dat hy word benyd.
Hy zuipt hem somtyds wel eens dronken, dat hy leid, als een beest, te ronken.
Ook is'er aber niksem, Els, zyn zusters speelen met haar pels, maar niet uit dertelheid, als deezen, wis niet, het zellen vroomen weezen, Zy laaten niemand zonder splint By haar, al was het ook een vrind, Zy houwen 't niet, als met Studenten, En leeven van haar eigen renten, Zy trekken intrest van haar lyf, die Studiozen staan ook styf.
Om haar de spreuk, vermeenigtvuldig Te leeren, en altyd geduldig Te zyn, al raakt me in 't onderspit, dat is een spreuk daar pit in zit, dus leeven zy dan na haar lessen.
Maar ik moet gaan, 't is al by zessen, ik heb me tyd met jou verkalt.
Indien 'er meer wat nieuws voorvalt, zo moet je my dat meededeelen.
Jan. Indien het jou niet kan verveelen, zo praaten we op een ander reis Wat beter van dat vuil stuk vleis.
KLAARTJE, WOEREtje.
KLAARTJE, toor, zus, ik zul 't daorom niet laaten, al kon jy ook als Brugman praaten, die Goedaard die was my te wys, hy meende wel, dat hy de prys Der bocken beeter wist als ikko.
Ik zou op 't lest niet moogen kikken, Indien 'er kooplui kwaamen, hy Was datelyk haar op de zy, Zou ik my laaten ringelooren Van mannen, 't kan my niet bekooren.
Ik zal 't nooit toestaan, spyt wie 't spyt, ik was alree myn vryheid kwyt, ik diende hem wel steeds te zeggen, Waar 'k gaan zou, of waar ik zou leggen.
Was dit zo vroeg, wat zou het dan Geweest zyn, als hy was myn man.
WOBBETje.
'k mag van die kwant zo kwaad nig hooren, hy is een hupser jong gebooren, Daar woor saan zorg in, aber lust, Jou schande die wierd dan gesust, Jy heft 'er meermool by gekroofen En jou al langen tyd bessoosen, Wan gy met 't jong zyt.
Des te meer, zoo moet ik trouwen, om myn eer in stand te houden, wOBBETje.
Grootser zonden En Digitized by google wEDUw.
En werd 'er nimmermeer gevonden, zou Goedaard ma ak de kind by naor, en de aate vent wol zyn de vaor.
Bedenkt on vel, myn zuske, Goedaard Is ou veel beeter met pu goed waard, als deeze kaale Uiters man met niks, wel Klaar, wat gaat ouan.
KLAARIJE.
Ik wil hem, en ik zal hem hebben, al roer je nog zo veel je suebben, jy moet 'er niet by slaapen, hoe val jy die Goedaard dog ro toe?
Om ou van schande te bevryden.
KLAARTIE.
Hy zelt de schand niet moeten lyden.
Ou neef Klement die taad ou wat!
Bedenk, hoe lief ou Goadaurd had, hoe dat hy, om ou te bebaagen, van soomer uit reë met een waagen, en spilde zo veel geld met ou, dat je worden zou zyn vrouw.
Nou zel hy, tot ou schonde, kallen, hoe dat gy hebt met hum gaon mallen KLAARTJE, en posito, dat was al waal, zou t die verbruide babbelaar Dan daadlyk aan de windklok hangen?
Ik zweer, hy zal zyn straf puifangen, 'k zal hem zo laaten rossen, en zo bastooneeren waar ik ken, Dat hem in eerigheid zal smaaken, Een weduw aan haar eer te raaken.
WOBBETIL.
Wa komt mig in het end te voor!
Eerst met een hupser jongman heulen, en dan daar noor wa af te beulen daa zyn regt hoere stukken, fy KLAARTje.
Moffin, wie hoer jy al?
Zeg, pry.
Lik my myn hinderst, hoorde Klaarke, ou vaarke is myn eige vaarke.
Wa krygt gy nog mool voor een zin?
Om dat gy hier wa langer in De stad geschessen hebt?
O où lompen.
Nou liep voor dees zo wel op klompen, want ik, gy zyt een schoone tet, nou was voor deezen maar een slet.
Hebt gy ou niet van brouwers ossen wan gy daar diende, laaten bossen?
Gy zyt een hoer in ou gebeent, En van ou moerkens deugd vervreemd.
Laat ou die dronkaard moor behaagen, die geeft ou wel de huit vol slaagen.
Weest maar een hallif jaar getrouwd, ik zweer gy dan ou bol wel krouwd.
Al had ik drie vier hoere kind'ren By Goedaard, dat zou nog niet hind'ren Om hem de schop te geeven, 'k min Regt uit een kaerel na myn zin.
NEgende KLAARTJE, ELS, wOBBETje.
Wel juffrouw schyndeugd, derfje koomen Op straat?
Gy die zoo ingenoomen Van ondeugd bent, als een vuil ey?
Foci!
schaam je wat, foei, ondeugd, fy!
Ben jy die kuise weuw?
wel je my.
Men speuld van jou op de Akkedemy.
Wie scheld je al, karnaalje?
Zeg, wie leid er jou wat in de weg?
Gaa daar je weezen moet, zottinnę.
Ik spreek van 't onbehoorlyk minnen, Schyndeugd, dat jy gestadig doet, Dat, als je geilheid is geboet, een aar verkiest na jou behaagen.
Wel, woudaap, zou ik jou dat vraagen?
Neen, druipneus, maar 't is geen fatsoen, Dat jy je met een aar zyn doen Altyd bemoid, en alle zaaken Berispt, als of je 't beeter maaken Zou, en met je fyne bek een Aar altyd scheld, maar wees te vreën, Men zal nog liedjes van jou zingen.
Waar praat je van?
wat zyn 't voor dingen?
Moet ik dan zeggen, konkelmoer, los uit, als dat je bent een hoer, die Goedaard, die van al zyn leeven Niet heeft als alles goeds bedrceven, Jou lust voldaan, en dag en nagt Ten dienst gestaan, en opgewagt Die heeft men nou, foci!
Wil je schaamen, 't en ken geen eerlyk mensch betaamen, en een Uitersman, In plaats van hem, genoomen an.
Die, na dat hy hier vyf zes daagen Geweest heeft, jou al kan behangen En na dat ieder van hem geeft, met hem al, als met Goedaard, leeft.
Die stukken blyven niet verborgen, hoe zeer gy daar ook voor meugt zorgen ik weet het, en ik zal me vlyt mee doen, alleen maar jou ten spyt, om dit aan elk bekend te maaken.
KLAARIJE tegen Wobbetje.
Hoe komt het vrouwmens aan dit zaaken?
WODBEIJI.
Gay hoord de tauk is algemeen.
Ik ga maat heen, om dit elk een Bekend te maake, om jou te drukken.
'k verbly my, als dit mag gelukken.
WOBBETje, KLAARTje.
WOBDETIL.
Is nou fraai, nig, da elk spot daa is vryelyk zulk volk haar lot ik wil na hoes gaan, dat ge ou zaaken Dan fia ou digen zin liond maaken, maar 'k zal ou hoes nig meer betreën, mijn raad die helpt dog nig.
Ga heen, in wagt zo lang, tot ik je hansen kom, om my weet aan t hoofd te maalen.
Maar hoe weet Els dog al den bruf, die helveeg breugt het dan de lui.
Maar zou 't van Aaltje niet wel koomen?
Zy mag wel van de drommel droomen, indien dat waur is.
Haltie, aal.
AALTJE, binnen.
KLAARTje, aeltje.
Jy bent een staal, dat jy gaat uit myn huis zo kallen, en laat jou by de buurt ontvallen, hoe dat ik Goedaard heb misleid.
Gestrookt, gestreeld, gekust, gevicid, en nou dat ik heb myn getioegen, ik my woer by een aât gaa voegen.
Geen buur en ken dat weeten, als door jou.
Foel!
Aal, zyt gy zo vals?
AALIje Zoo ik ooit heb myn leeve daagen gekald, dat my de vlooijen plaagen, ik heb 'et geen gedagten naar Gehad, het is een logenaar, Of logenaarster, die die loogen Zoo vals heeft uit haar poot geroogen?
Indien ik 't wist, gy zoud terstond Verhuizen moeten.
K moet too bont een ruige kater worden, indien ik schuld heb.
Dat die Jorden, die Goedaard dan de duivel haal, dan komt het van hem altemaal.
Ga jy maar binnen, om het eeten Gaauw klaar te maaken.
'k word schier raazend door de spyt, dat men my in het aanzigt smyt, dat piecter Ligthart is een dronkert, een ligtemis, een leuije pronkert Daar hy galant is, hups, en gaauw.
Maar wat raakt ons het twede graauw.
Of die wat tot zyn nadeel kallen.
Dat ik met Goedaard heb gaan mallen Dat zal wel slyten door de tyd.
Geen vryster word er ooit gevryd, Of altyd spreekt den een, of de ander Tot nadeel, maar geen nood, ik kander My wel door redden.
Zagt, ik gis.
Dat Ligthart komt.
Ik heb niet mis.
On cœur, vinde ik u hier dus wand'len?
KLAAR, digitized by google, wEDUw.
Ia, ligthart, om met u te hand'len.
Madam, je suis je minste slaaf.
Mon coeur bedankt u voor die gaaf, Ik ben je serviteur ootmoedig, hoe is uw goedheid my dus goedig, ik die uw knegt en dienaar ben.
Zwyg stil, want ik u waarder ken.
Myn hersens door uw fiere lonken, Myn ziel, geraakten aan het vonken, Zoo dat ze zwanger zyn geraakt En iets tot uwe lof gemaakt.
Zie hier t papier, daar myn gedagten Op afgedrukt zyn, k zal verwagten Uw oordeel op dit myn gedigt.
'k ben aan Apollo hoog verpligt, dat die godheid, onder 't schryven my kwam met zyne fakkel styven.
De hypokreen, en hengste nat, heb ik myn veder in gehad.
'k ben Stigtse hoofdpoet, Madame, ja Rotgans derf ik zelfs beschaamen.
Dog 't past niet dat ik my flatteer.
Men zal my in het kort de eer aandoen, of 't moest my zyn vergeeten De feniks heeten der poëeten.
'k Verdien ook zulks, door myne geest geagt te zyn het aldermeest.
'k verwagt niet minder van uw gaaven.
Zoo streef ik op het spoor der braaven, En letterhelden van ons tyd.
Ik zal t eens leezen, wyl gy zyt kurjeus, en van uitmuntend oorocel, het luid par die zeer tot uw voordeel.
Aan de beminnelyste die er leeft.
Ik brand, ik brand, ik brand, Juffrouw, in uwe min, ik heb in jou zoo'u lust, ik heb in jou zo'u zin, o oorzaak van myn vuur!
O oorraak van myn liefde.
O oorraak van de pyl?
die my de borst doorgriefde!
O oorzaak van de brand, die ik inwendig had!
O oorzaak van myn min, en ik en weet niet wat!
Myn ziel vliegt om jou vog, gelyk een mug om 't kaars ligt, En zoo het niet en was, myn lief, dat 'k hiel myn maars digt Myn ziel die vroeg totstond, al met een veugels vlugt.
Terstond ten lighaam uit, terstond in de Cope lugt.
Daarom schenkt my jou trouw, en wilt ons t'saam verbinden.
Dan krygt men mettet vaart zoo lieve kleine kinden, zoo zoet, ik weet niet wat, roo lief, ik weet niet hoe wat zeg je, lieve lief, hoot ik jou eigen toe?
KLAARtje.
Ja, ziel, 'k schenk u myn tronw, en min, men zal in 't kort ons t'saamen in Den huwelyken staat verbinden.
Maar hoe kunt gy de woorden vinden En aatdigheeden, die dit digt Begrypen?
gy zyt zeer verligt.
'k heb uit de hengste bron gezoopen, En heel Parnassus omgekroopen.
O dit is maar een enkel deel Van myn bek waamhcid, 200 k gehecl.
Myn kunsten, ene myn weetenschappen, En hoe ik, als langs steile trappen Geklommen ben tot op den top Van kennis, als een spinnekop, u zou van stuk tot stuk verhaalen, Myn ziel, gy zoud'er in verdwaalen Als in het Doolhof te Amsterdam.
'k spreek liever van myn minnevlam, hoe dat myn ziel van min bezeten.... vyftiende tooneel.
LIGTHART, KLAARTJE, AALTJE.
T'uffrouw, ik heb dat flus vergeeten Om dit gedigt, 't geen van een heer Gebragt is, en die eensjes weet Zal komen, om jou zelfs te spreeken Van drukkon, binne u twee drie wecken Te geeven, door te grooten haast.
KLAARTje la, altyd ben je zo verbaasd.
Myn Ligthart, wild gy t eens doorleezon?
't zal mooglyk tot ons intrest weezen.
Zeer graug, mon coeur, maar dit gedigt Komt zonder opschrift in het ligt.
Uw geilen aure juffrouis, syd geen gebret, of gy paard om u zoe brand te stillen En luat, in pluats van my, u van een ander drilien.
Dit is, na dat my dunkt, een hoere trex.
28 de ontrouwe als gy den een Verstoot, kiest gy den ander.
't is heel gemeen By 't hoerdom, zoo men zeit.
Ik heb dus lang voor uwe eer gepleit Nu stel ik u en hoeren by malkander.
Ik dagt een mens Kon mijne brand voldoen, maar 'k zie myn wens Te jammerlik mis lukken Nu dat een beest de vrugt der min gaat plukken.
Wat doet een vrouw niet al als hy is groen?
Is dat geen beest, die dag, op aag is dronken?
Van zynen geest En van verstand beroofd.
Loopt meest den dag met een krankzinnig hoofd, Gelyk een gek langs straat en burgwal pronken.
Des hemels straf Die volgt u op de hielen, wyl gy slaat af, die gy uw troui eerst zweer.
Dies werd gy door dees daad een vuile hoer Het geile vuur moet dog de deugd vernielen.
Mon die, dat is een fiel der fielen.
Ik zal die schelm terstond vernielen, dat s een paskwil op u en my.
Hoe raak ik in de ly!
Myn eer, myn eer werd dus geschonden Van Goedaard.
wat slimmer vonden!
ik heb in myn borst gekweckt Een Digitized by Google WEDUw.
Een slang, die my na 't harte steekt, maar 'k zal hem voor 't geregt doen daagen, Voor deeze eervergeeten laagen.
Og juffrouw, zwyg het liever stil, Want zoo je het nog roeren wil, Zoo zal 't wel eens zoo veel nog stinken, Want hoe zou dit de stad door klinken, wanneer men zei, dat jy je eer en goeje naam van 't raadhuis weer af haalen moest?
elk zou 't dan weeten, Dan was je eer nog meer gereeten, Dan wisten 'er wel tien, daar 't nou Geen een en weet, zeg, vat je 't, vrouw?
En die je goede naam benyden, die zouden haar daar in verblyden.
Ook weet ik, dat juffrouw, nog meid Haar eer weërom krygt, hoe ze pleit.
Ma foy, dat s sentieus gesprooken.
Madam, ik zal hem gaan bestooken Met schimpgeschriften, daar juffrouw Een beest by weezen zal in taal.
Het is een breekebeen, een lompert In digten, het is een plompert, die rym, nog maar verstaat, juffrouw.
Dat ik de moeite neemen wou, 'k zou toonen, dat hy taal, nog reeden Verstond maar 'k bid je, wees te vreeden.
Ik ken niet wel, myn ziel, als ik Gedenk die gruweldaad, ik schrik.
Wat moet dit kwaa gedagten baaren In u, en uwe ziel bezwaaren.
Gants niet, mon coeur, in tegendeel 'k bemin u, om dat gy zoo veel Om myn persoon al moet verdraagen.
Wat heeft de liefde zoete vlaagen.
LIGTHART, KLAARTJE, AALTJE, GERRIT.
Atraa je, zoete suik ermuil.
LIOTHART.
Ma foy, daar heb je weër die uil, Die my flus wou berisputecten, dat ik verkeerd was, maar k wil zweeren... gerrit.
Ik niet, zweet jy voor een en tien KLAARTje.
Wel wat of hier nog zal geschien?
Coquin, 'k zeg dat je aanstonds heenen Gaat, of ik maak je ook eens beenen.
Ik heb 'er twee, 't en hoeft niet, maat, ik ben je dankbaar, kammeraad.
Wat komt die kaerel hier dog maaken?
GEREIT.
Juffrouw, ik zoek hier vast te raaken.
2k min Aaltje.
Weet je nou t sekreet?
Ja, beeter als jy 't zelver weet.
Hoor, juffrouw, alle gek ter zyen, ik kom hier na dit meisje vryen, en zou verzoeken, of je haar Ontslaan wilt buitens tyds, niet waar, myn zoetertje?
nou, doe je bekje Eens open, nou, myn malle gekje.
Ja, juffrouw, 't is als gerrit zeit, hy heeft een goet gelegenheid, waar mee hy my kan onderhouwen, daarom verzoek ik hem te trouwen.
Ik sta 't u toe, en als je trouwd, zal ik u t'saamen een stuk goud Vereeren, om aan my te denken kom t'saam in huis, 'k zal u beschenken.
Mon coeur, wat dankbaarheid zal ik?...
Kom, kom maar binnen, daar 's de lik, Wy zullen t'saam als broeders drinken, En helder uit den treure klinken, Op de gezondheid van de Bruid.
Komt in, en drinkt myn bottels uit.
De kler I fer KAP tEIN, BLTSPEL.
DOOR FRANS RYK.
Den Tweeden druk.
Te AMSTERDAM, by de erfg.
van J. lescailje en DIRX RANX, op de Beurssluis, 1720.
De Staten van Holland ende Westvriesland doen te weten, alsoo ons vertoont is by de Regenten van het Burger Weeshuis ende Oude Mannenhuis der Stad Amsterdam, en, in die qualiteyt, te samen eygenaars, mitsgaders Regenten van den Schouburg aldaar, dat sy, Supplianten, sedert eenige Jaren hebbende gejouisseert van onsen Octroye of Privilegie van dato 21 Mai 1699. waar by wy aan hen Supplianten, in hun qualiteyt hadden gelieven te consenteren, accorderen ende Octoyeren, dat sy, gedurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaren, de Wercken, die doenmaals ten dienste van het Tooneel reets gedrukt waren, ende, van tyd tot tyd, nog vorder in het ligt gebracht, ende ten Tooneele gevoert soude werden, alleen soude mogen drukken, doen drukken, uytgeven ende verkopen, nu ondervonden, dat de Jaren, by het voorgemelde ons Octroy of Privilegie genaamt, op den 21 deezer Maand Mai was komen te expireren, ende dewyl de Supplianten ten meesten dienste van de Schouburg, de voorgemelde Werken, soo van Treurspellen, Blyspellen, Kluchten, als anders, die reets gedrukt, en ten Tooneele gevoert waaren, of in het toekomende gedrukt, en ten Tooneele gevoert soude mogen werden, geerne alleen, gelyk voorheenen, souden blyven drukken, doen drukken, uytgeven en verkopen, ten eynde de selve Werken, door het nadrukken van andere, haar luyster, soo in taal, als spelkonst, niet mogten komen te verliesen, dog dat sulks aan hen Supplianten, na de expiratie van het bovengemelde ons Octroy of privilegie, en sulks na den 21 Mai deezes jaars 1714. niet gepermitteert soude wesen, soo vonden sy Supplianten hun genootsaakt sig te keeren tot ons, onderdanig versoekende, dat wy aan hen Supplianten, in hare bovengemelde qualiteyt, geliefden te verleen prolongatie van
Werken, soo van treurspellen, blyspellen, kluchten als andere, reets gemaakt en ten toneele gevoert, en als nog in het ligt te brengen ende ten toneele te voeren, den tyd van vyftien eerst achter een volgende jaren, alleen te mogen drukken en verkopen, of te doen drukken en verkopen, met verbod aan allen andere op seekere hoge penen, by ons daar tegen te statueeren in communi forma, so is 't dat wy de saacke, ende 't voorsz.
Versoek overgemerkt hebbende, ende genegen wesende, ter bede van de Supplianten, uyt onse rechte wetenschap, souveraine magt en authoriteyt, deselve Supplianten geconsenteert, geaccordeert ende geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen ende octroyeren, haar by deezen, dat sy, geduurende den tyd van vyftien eerst agter een volgende jaaren de voorsz.