floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Dies mag ik van onze gelyxheid niet hooren, gy vild moedwillig uw zelve, en ik word onnoozel geschooren.
Digitized by Google Of de Vermomde Bedrieger.
Als ikje gelyk gaf, was dat dan geld?
Foost.
Wel neen, maar malle woorden worden ook duur geteld.
'k was gelukkig kost ik nu iets verzinnen, 'k zou jouwenthalve met Commedianten beginnen.
Maar 't ambacht is slegt, en het loon is schraal.
Neen, begin wat met eeren, al zyn wy kaal.
Dan is 'er niet, als de Schynheilig over, dit is de gemeene rol van het pover.
Men speeltse gemaklyk, en ze geeft een vet brood.
Jou postuur is genoeg, is je tronie maar niet te rood.
Dat zal wel gaan, kan je jou rol maar wel speelen, wat wy winnen, zal ik vroom met je deelen.
'k zal myn best doen, maar ik weet niet watje begind, jy denkt niet eens om de Moer en jou Kind!
De moer is bekwaam om 'er brood te winnen, en het kind zal wel haast met een ambacht beginnen.
Ik beken jy begind de Fyuman al raar.
Kom, al onze plunje verruylt, dan zyn wy klaar.
Deeze Monture, zal wel zoo veel beloopen, dat wy 'er een Bef en Mantel voor koopen.
'k heb voor deesen by de fyne verkeerd, en zoo wat van haar viese kneepen geleerd.
En om onse wandel te doen behaagen, Zult gy de naam van Justus draagen.
Joost suit wat ydel, maar justus klinkt devoot.
Ommers de konst red zyn Meester in de nood.
'k vind het goed, die naam kan my behaagen.
Laat ons zorg, om niet bekend te zyn, draagen, k verneem volk dat ik meer heb gezien, volg, en wees schrander.
'k zal trachten dat ik u eerlyk dien.
Geef wel acht op een zeedig gebaar, en twee styve koonen, een verloope Zoldaat zal den Heilig vertoonen.
FRANCOI SENVALENTYN.
Onfreer, al die beuslen hebben niet veel om 't lyf, Francois maar 'er is geen grooter kivaad, als een leppig vyf Dit zoort is Lucifers zaat, en van de hel uitgespoogen, De duivels, om dat 's'er niet mee zyn gebruit, Jaagen 'er al vroeg, dit pestig tuig uit.
Kosten wy 'er hier ook eens zoo van raaken, 'k zou my de myne, haast kwyt maaken.
Maar daar is geen raad toe, 't goed is te loos, krygen zy 'er lucht af, het word eens zoo boos.
't Heeft te veel snaps in, dit te beginnen.
Den Regter is 'er ook swaar toe te winnen.
De kindren zoo men er eenige heeft zyn mee bedurven, door de schand die het geeft, in somma, daar is niet zoo kwaad als het trouwen, dieshalve zoek ik de myne, daar af te houwen.
En dieje voor uw zoon vraagt, zoo boos als de rest, is voor het Manvolk zoo schuw als de pest.
De moer heeft 'er zoo deugdelyk opgetoogen, dat wie ze bekomt, hy is ook bedroogen Zy houd 'er wel zeedig en fyntjes in 't pak, Maar 't is al mee een kanker in 't pak.
Om dat ik by de trouw zoo wel ben gevaaren, zoek ik een ander dit Huyskruis te spaaren.
Jou zoon, is een borst van verstand en fatzoen, hy zal op een ander vry beeter doen.
Hy is myn vrind, en de bloem van de Neeven, was hy myn vyand, ik zou ze hem geeven.
'k weet geen plaag ooit zoo groot tot zyn straf, als dat ik hem dit soet juweeltje gaf.
Valentyn.
Monfreer, jy hakt er al sneedig onder, Dat de vrouwen niet deugen, acht ik geen wonder, d'eerste, die de Natuur heeft voortgebracht, Bedierf niet alleen de Man, maar het gants menstyk geslacht.
Laat ons niet te veel over deese soeters klaagen, Zy worden ons bruto opgedraagen, schoon 'er nog keur en verschil onder is, die 't munt op een Netto, tast altyd mis.
Het schynt aan dese sex geen voordeel gegeeven, als tot plaag en verdriet van de Mannen te leeven.
't zou Digitized by Google Of de Vermomde Bedrieger.
't zou in de waereld voorspoediger gaan, kost zy zonder deeze Voogdessen bestaan.
'k heb ook een pronk en een juweel der Heldinnen, 't Is een Engel van buyten, maar de Nikker van binnen.
Handelt men ernst, en of me wat malt, Daar gebeurd niets om laag, dat haar streeld of gevalt, Niet zoo oprecht, of zy heeft 'er iets teegen, Behalve de Geveinsde, die is zy geneegen, Zoo dra zy een Mantel of Bef beschout, Dan is 't, of zy den draager voor Heilig hout.
Schoon zy van veelen is misleid en bedroogen, zoo blinkt haar dit swart aanbid'lyk in d'oogen.
En of schoon het wit het volmaakste verbeeld, zoo ist of het swart, haar de ziel ontsteeld.
Het swart maakt 'er heiligen, al die het draagen, 'k loof haar de Beul in het swart zou behaagen, En waarom het de regtzinnige meest verveeld, is dat 'er vaak de Bedrieger in speeld.
't is waar, dat het swart muet is te verachten Voor mannen van deugden, en hooge gedachten, Maar die 'er de meeste figuuren door maakt, Is het te doen om dat me in achting raakt, Voor zulken is het swart tot 'er straf gebooren, Wy zullen gemeen, de gelykenis hooren, hy is zoo swart als de Hel in zyn mond, Of als de Nikker, of Cerberus den Hond, zoo swart als de nyd, of andre pesten.
In somma, het swart laat niet veel ten besten.
En hoe men het grypt, by het hooft of de start, Nergens is de schelm zoo vervloekt, als in t swart.
Zy heeft my verzogt, en wel vaak gebeeden Dat ik my mee in 't swart zou kleeden.
En schoon ik het ook maar zou doen om de schyn, zoo zou ik de Droes en haar Engel zyn.
Ik kan 'er my met geen gemoed toe begeeven.
'k heb geleerd voor de vuyst, en oprecht te leeven.
Maar echter al dit gebruy, en gevaar by de trouw, kan niet hinderen, myn zoon wil een Vrouw.
En laar hy 'er een met wat fratzen krygen, zoo veel te beter, 't is het buwlyk eigen.
Hy zou 't ons verwyten, kreeg hy 'er een Daar hy mee vergenoegt was, en wel te vreen!
Dies geef hem jou dochter, met deugden en fouten, sy moogen de rest met malkander zouten, hy is er verzot op, en schreeuwt nagt en dag.
Och die ons in d'armen van myn Celida zag.
Sy is het voorwerp van myn gedagten, sonder haar heb ik rust, noch blydschap te wagten.
Francois Gy verteld van de vrouwen meedeftig en schoon.
Wie docht dat gy vyand zout zyn van uw zoon!
Na zoo veel ervarentheid van de vrouwen, soo wilt gy hem nog aan de slimste trouwen!
Zie wel toe, eer gy hem in die strikken verwart.
Sy is vry wat mêe voor het droevige swart Soo jou zoon haar gemoed denkt te treffen, Soo laat hem van nu af, ook mantelen en beffen 'k Heb van de Moeder verstaan, min of meer, dat zy niets wil zien, als een Geestelyk Heer.
Maar daar is geen staat op de pryen te maaken, licht zal zy met alle het huwelyk verzaaken.
Kan uw zoon haar beweegen, ik staa het toe, maar hy is zyn weeldige daagen moe.
Mag hyse deeze middag eens zien zyn beminde?
Dat moest in de Meer zyn, daar kan hyse vinden.
'k nood u met hem, en uw vrouw daar te gast.
Wy zullen koomen, gelyk dat past.
'k gaa, om myn Vrouw daar van kennis te geeven.
Francois 'k Moet met de myne mee schrander leeven.
Dat ik haar een mens buyten verwagting brocht Sy zou bulken en schelden, als een gedrocht.
Als het gezeid is, 'k zal u buiten verwagten.
'k zal waar ik kan weer myn dienst betragten.
DERDE Digitized by Google Of de Vermomde Bedrieger.
VALENTYN alleen.
'k heb waarlyk een Broer, verstandig en opregt, hy heeft my rond uit, myn onheil voorzegt.
't is schande, dat het de kinders zodaanig maaken, dat haar hun Ouwders zelf moeten laaken.
't is een bedurve eeuw voor 't gedrag van de jeugt, z'is dartel en koppig, vervreemd van de deugd, In plaats van haar welvaard met yver te zaaijen, Zoo moet 'er de Deegen, en 't Rytuig swaaijen.
Ouwe deftigheid is vervreemd uit het land, naarstig en zeedig, dat is heeden schand.
In plaats van haar misgreepen met konst te verbloemen, zoo zullen s'er in de kroeg en 't koffyhuis op roemen.
Maar ik heb niet te klaagen over myn zoon Hy is wel wat luchtig, maar hy eerd myn geboon.
't is tyd naar huis, ik mag nu wel bellen, 'k zal myn vrouw na haar zin iets vertellen, zy is mee voor haar niet, om haar zeedig gewaat, 't is schier half dwang, dat myn zoon 'er na staat.
Maar in spyt van myn wyfs ongenaaden, heb ik t hem altyd afgeraaden.
Men doet op.
VALENTYNenCORNELIA.
Waarde Vrouw, benje daar?
Naast de stem van je niet is het huwlyk klaar.
'k heb myn Broeder, haar Vader bewoogen, hy zal onze zoons bezoek by zyn dochter gedoogen.
Niet de schynheilig.
Niet alleen gedoogen, gelyk als een last, maar hy nood' ons op zyn plaats, desen middag te gast.
Dat behaagt my.
Maar ik moet het beklaagen, Dat ikje zoo onnut nog een Das zie draagen.
Focy met de dassen, een dracht zonder deugd, self pas toegelaaten aan t misbruyk van de jeugd.
Een Man van aanzien, gezag en jaaren, Behoord in het swart, met een bef te paaren.
Foey, ik zeg dat gy my hindert en mishaagt, Zoo lang gy geen Bef, met een Mantel draagt.
Een mantel gaat heen, maar de Bef is verbooden, 'k heb de Das voor de kouw van nooden.
Een bef is te dun, zy beschut niet veel, ik kreeg licht in drie daagen een zeere keel, en dit abuis zou ik met de dood kunne bekoopen.
Te beeter, dan kostje op wel storven hoopen.
De Das leyd ons op het pad na de Hel, en de bef wyst de weg na het eeuwig wel.
Geen van de navolgers van de deugden en vroomen, of zy zulle u met een Bef voor den dag koomen.
Om myn zoon te bekeeren, raad, ik hem aan onze Nigt, die zal hem tot reeden brengen, en tot zyn pligt.
Die weet ik, dat nooit kaerel zal trouwen, of hy zal 'er de Das af moeten houwen.
Hy leeft na myn genoegen, behalven de Das Maar 'k wouw dat ze u ook al teegon was.
Gy hebt zoo veel jaaren myn gonst genooten, en gy derft uw hals van geen Das ontblooten!
Laat ons malkandre in vrindschap verstaan, 'k zal u een Das maaken met een Bef'en aan, dan zaljc de kouw ommers niet bevangen.
Zou aan de Bef dan de zaligheid hangen!
Heer Vrouw, wat benje versot op de schyn?
Met een bef, zou ik dan beeter en vroomer zyn Ik beklaag jou zwakheid en onnutte zorgen.
Wat kracht is 'er doch in de bef verborgen?
'k ben ommers Valentyn, in de Bef als de Das Of zou me denken in de Bef dat ik oursot was!
Digitized by de vermomde bedrieger.
19 Cornelia.
Neen, maar na de bef volgen zeeden en schreeden.
By de bef wort het mal en de zot niet geleeden.
Zy leerd bedaard zyn, en geen ommegang met ruigt, Zy maakt, dat men zig needrig insteld en buigt, Zy leerd ons spaarsaamheid, meenageeren.
En by Luy van rang en achting verkeeren, met een woord de bef is een goed, dat zig den draager kennen doet.
En zal men zig aan de deugden gewennen, zoo moet men voor al eerst zig zelven kennen.
Valent.
De laatste spreuk is goet, maar hy komt niet door de bef, maar wel door naarstig onderzoek, en bezef.
Kost een ieder sig zelve met een bef te draagen, dan hoeft men de wysheid niet na te jaagen.
'k loof de gebefte niet veele zyn.
Die haar regt kennen, als in de schyn.
In tegendeei, met de Bef moetje weeten Zou ik het weinigje dat ik van my ken, gants vergeeren.
Van al dat Beffen, ik schei 'er uit, 'k Laat de Bef voor myn zoon, by zyn aanstaande Bruid.
't is vergeefs aan de moor gewreeven, zooje wilt.
ik zal ook zoo leeven.
Dat ik het niet dee voor myn zoon zyn fatzoen, 'k zou na de Meer geen voojagien doen.
Waar is onze frerik, is hy beezig in de boeken!
Wilje hem vinden, zo meugje hem zoeken.
VALENTYN allem.
Zie hier de vrugten van d'aanbidsters van debes, dat zyn'er Moraalen van die ik tref.
Dat ik nu de Bef droeg onder dit blasfen, ik zouse misschien wat gevocliger straffen.
De gebefte zyn meest war korsel van kop, om een beusling kloppen z'er deugdlyk op.
Maar om my heus en verstandig te toonen, zoo zal 'er de Das ditmaal verschoonen.
't is best, geduldig onder zyn kruis, ik zie daar iemand, ik stap ook in huis.
ALETTAenKAROLUs.
Aletta.
TYElaas!
wat rampen zyn de vrouwen al beschooren?
Ik ben van al wat leeft d'onzaligste gebooren.
Niet zoo elendig, dat myn stand niet overkoomt, k ben van de plaagen, die my kwellen, overstroomt.
'k Verloor myn ouwders vroeg, de bron myns ongenugten, 'k Heb onder 't hard gezag van vreemden moeten zugten, Myn beste jaaren in het sweet en dienst besteed, En niets gevorderd, als wat lywaat, en een kleed.
Een Jongeling, waar aan natuur bevalligheeden Geschonken had, verciert met taal en schoone leeden, Bestond myn swakheid te bestormen nagt en dag, Tot hy door konst en list, sig overwinnaar zag, Doch onder dit beding van deugdelyk te sweeren, dat hy in weinig tyd my door de trouw zou eeren.
'k heb uit zyn Ouwders huis hem nagevolgt in 't zyn, en daar, dees teere spruit gewonnen met veel pyn.
Maar op het punt is ons de Trouw zou t'zaam doen leeven, Ging hem de welvaard' en de hoop myn ziel begeeven.
Door misfortuin moest hy verlaaten Stad en goed, En proeven of hy die, door zyn gedrag en moed, op nieuw in t Oorlogsveld roemrugtig kon herstellen, ik moest hem volgen, in zyn iampen hem verzellen.
'k heb reets drie jaaren met hem in die dienst besteed, En niets gevorderd, als meer hartzeer en meer leed.
D'ondankbre, waar ik om bezoedeld heb myn staaten, Heeft my op 't onvoorziens vergeeten en verlaaten.
felle wreetheid, daar de stratste ziel voor grouwd, hy liet dit droevig Wigt my, zonder onderhoud.
Zoo wy de goeden in hun bystand moesten derven, dit droevig kind had lang van honger moeten sterven.
Eca Digitized by Google Of de Vermomde Bedrteger.
Een ieder spiegle zig, wanneer hy my beschouwt, En schuw d'eienden, die d'onkuise liefde brouwt.
Kurolus.
Hoe weend gy moeder lief?
Ay laat eens af van treuren, Uw traanen, t is of zy myn droevig hart verscheuren.
Zou ik niet schreijen, moest ik stikken in t verdriet, Uw Moeder is berooft, uw Vader kent u niet, d'ontrouwe is weg gevlugt, en laat ons niet als traanen.
Hy zal wel keeren, en licht eerder als wy 't waanen.
Hy heeft my veel te teer omhelst, en trouw bemind.
Wat zou hy, och gy zyt t' onnoosel nog myn kind.
Zoo gy wat jaaren krygt, zult gy hem nog vervloeken.
Ay laat ons onvermoid myn vaaderlief op zoeken.
Swaar zoeken, daar men weg nog stroom nog paaden weet.
Hier lang te zugten, is maar vrugtloos tyd besteed.
K heb zulken honger, k bid wil my wat bollen koopen.
Alett.
Tot welk een naakte staat is myn geluk verloopen?
Het geld ontbreckt my, kost ik 't snyen uit myn hart, Ik sneed 't aan stukken, en genas u met myn smart.
Daar gaat een deur op 'k hoop een gonstig Heer t'ontmoeten, wie weet waar ons 't geval het bitter kan verzoeten?
VALENTYNzyn deur openeude.
ALETTEenKAROLUs.
'k gaa eens zien na myn zoon, ik kom aanstonts weer.
Onderwyle maakt u vaardig, 't is tyd na de Meer.
Myn Heer, zoo 't een verdrukte is heus en toegelaaten Een woord?
dan zal 't geluk my niet voor eeuwig haaten.
Ik ben een Dochter, door een snoode schelm verieid, die my verlaaten heeft, zyn Trouw my toegezeid Heeft hy geschonden k ben van deugdelyke maagen, k heb my voor andre trouw, my zelf ontrouw gedraagen.
Dit is het overschot van het gepleegde kwaat.
'k ben zonder geld, bedroefd, verleegen, zonder raad.
Dit Wigt eist my een bol, myn staat kanse niet geeven, dit bloedje sonder brood, kan geen drie daagen leeven.
Indien bedwelmen haar zinnen, 't is d'eerste maal niet, dat zy van dit deugdschynende rot Is vervoerd, en misseyd, berooft, en bedot.
Volg my, dere historie sal wat beschryven Ik zal, haast weeten wat zy bedryven.
Ik ook, ik zal hem bespieden, ik ken haar potze wel Zyn de fyne loos, Robbert is haar nog te snel.
't is jou geluk lomp, het gezigt van die Heeren.
Ik zie jou dees dag, van jou fratzen bekeeren.
Na my dunkt heb jer de lucht al van weg, 't is tyd te volgen.
Gedenk wat ik zeg.
Kryg ik te veel, zal ik jou ook bedenken.
Dat mag je jou Broers, in het Gasthuys schenken.
Ik beklaag myn Heer, met zoo een prul, van een Wyf, in het huis is zy morsig, koppig, en styf, een zoet praatje, een geurtje, dat is verbooden.
Gebefte Bedriegers, dat schynen 2er Gooden.
Komt er een Gemantelde aan de deur, Daar is zy mild, en tractabel veur.
Komt er een arme ziel zonder bef haar smeeken, die wilze niet zien, nog hooren spreeken.
Was het om myn Heer niet, ik stapten heen, dat is een Patroon van oordeel, beleeft en gemeen.
Hy zal van wat zoort, niet ongetroost laaten loopen, hy troost de bedrukte, dat zy brood kunnen koopen.
Hy is een Doodvyand van bedrog en veinzery Al wat hy onderwind, zet hem luyster by.
Met zulke, is het heuglyk te leeven, dat het hart denkt, staat op 't voorhooft geschreeven.
'k verwonder my over zyn gedrag en geduld.
Maar ik bestraf, en ik ben zelf niet zonder schuld.
't is tyd na myn werk, komt deezen Heilig hier weer opdaagen, zoo zal Tryn met hem nog een syn deuntje opzaagen.
TWEE, Digitized by Google Of de Vermomde Bedrieger.
EERSTE TOONEEL Het Tooneel vertoond een cierlyken Hof.
KEES alleen.
Eldrement, de Fyne kunnen braaf bikken, 'k Docht dat de knegt in de brokken zou stikken, daar by zoop hy een braave Roes,!
't was geduurig Lantman, a vous, a vous 'k loot hy een stoop in zyn poort heeft geslaagen, 'k beken de Beffen, konnen veel verdraagen.
'k Docht hy snottig zou worden, maar hy heiuw hem wel, daar zit voor ses menschen genoeg in zyn vel.
Maar zyn gezonden Heer, kost 'er nog beeter teegen, 'k heb niemand zoo trouw en zeedig zien veegen, met een byzondere zermony, nam hy het glas, En zeegende 't nat, of het heilig was.
Maar niets, ook hoe vol dat het wierd geschonken of hy heeft het met dankbaarheid uitgedronken.
Op een gezondheid, daar wouw hy niet aan, Om dat het by zyn zoort, nooit wierd gedaan.
Echter om niet dwars, en steyloorig te drinken, liet hy het toe, met de glaasje te klinken, dit mocht wel weezen, daar stak niet in, en zoo stak hy het evenwel, door zyn kin, Zoo dat men met het Voer van twee Geestlyke Heeren, Wel een gants Corporaalschap zou konnen tracteeren.
Onze baas zyn Dochter, schoon anders wat vies, die stak het al mee, in de slokker zyn kies, t was of zy vermaak nam in al die grappen.
De Vent kost ook raar vertellen en inappen.
Maar haar Moey was zoo mal en zoo zot met de vent, dat het verveelde, van t begin tot het end.
Als hy maar gaapte, ontsloot zy haar ooren, Wat is het vermaak, zulk een Heer te hooren!
Daar is een ding, die wy zullen bezoeken, me ey een aanbidster van Wyzen, en bouwen.
Gy zult myn zoon daar ook dienst kunnen doen.
Onbekend, onbemind, 't strydt met het fatzoen.
De schaamte zal my t gehoorzaam verbieden.
'k zeg nog, my zal dienst en vrintschap geschieden.
Tryn, tryn, zeg aan uw Heer, ik gaa vast voor uit, hy zal ons vinden, by Jochem de Puit, 'k zal daar de paarden vast in doen spannen.
Die schaamte, myn Heer, k bid die te bannen, k zal u al wandelende langs de weg Vertellen, waar gy my nut zyt door uw wys overleg Goedhart.
Wyl het zoo moet zyn, zal ik my voegen.
Cornelia Gy zult al de vrinden byzonder genoegen Goedhart.
Om u te dienen stel ik my in.
Zy gaan binnen.
Wel ik beken met dit kleed, 't is een schoon begin.
Op een dag, geld in de zak, zig tracteeren te laaten, Dat is wat anders, als droevig Zoldaaten.
Ik volg de treyn, myn Meester speeld wel.
'k Zie daar volk, verwagt van my ook geen lodder in 't spel.
TRyn over de Deur.
O wonder, mirakel!
Hier niet te draalen, zie myn Heer, t is tyd om zyn Mantel te haalen.
VALENTYNen FREDRIK.
'k ben bly, dat ons geluk my u tegenzond, 't is tyd na de Meer, wy moeten terstond Na de stal, om de Paarden te doen inspannen.
Wilt nu alle zorg uit uw gemoed bannen, k heb van myn Broeder, haar Vader, het woord.
'k hoop myn Vrouw gekleed zal zyn, wy moeten voort.
TWAALf, digitized by google, of de vermomde bedrieger.
TRyn met de Mantel, VALENTYN, FREDRIK.
Ayn Heer met verlof, deeze Mantel is je van nooden, nu niet in t swart te verschynen, dat is verbooden.
Mevrouw, is met een Heer op een pad, gemantelt en gebeft Hy ziet er zoo zeedig uit, dat hy alles betoverd en treft, zyn knegt zelve, lykt wel een heylig te weezen.
Meyd wordje dol?
laatje van jou dwaasheid geneezen.
Ik gemantelt, wat kwelt me onse Tryn?
Ja gemanteld, het moet zo zyn.
Jy zelt een paar Swarte Broeders ontmoeten, Die je ten minste Gemanteld moet groeten De Bef was 'er by van nooden, maar de Vrouw sluytze weg, Profiteer van deese statie, en myn wys overleg.
De meyd is mal, loop zoekje zinnen, bruy met dit getalm, en de Mantel naa binnen.
Hem, hem, is myn wyf uyt met een gemanteld Heer?
Ze heeft hem te gast genooid, in de Meer.
Z'is voor uit, om de paarden te doen toomen Volg je niet haastig, zelje te laat koomen.
De Fyne zyn hongerig, naa een vermakelyke reys, Zy zyn niet vies, van een lekker stuk vleys, Al kosten ze 't al voor haar maag vergaaren, Zy zullen nooit iets, voor een ander spaaren.
Wat kwelt me onse Tryn!
Ze komt by verstand.
Jy beschryft de fyne volmaakt en galand.
Met reeden, 'k hebber veel tyd meë versleeten Zy hadden my zelfs wel meë opgegeeten, zoo hongerig vallenze door de bank.
Maar ik wagje my voor die buyken vol stank.
Myn Heer, 't is je tyd, ik vertelje geen beuslen, 't is een volkje, dat gaaren wil peuslen.
Laat ons gaan Vader, verneemen na dese kwant.
Dat myn Moeder zo kwylt, t is niet zonder schand, al wat in het swart is, krygt haar binnen, indien dat meelyd plaats ooit in uw boezem vond, toon door een weldaad, datge uw schat verzeekren kond.
De vrouw spreekt rond, ik was d'oprechtigheid nooit teegen.
'k wou my verwonnen, en die jonge spruit geneegen.
Daar Moeder, spyst uw zoon, verschaft hem onderhoud, 'k vereer uw deese beurs, zyn ingewand is goud, en zoo u deeze Stad mogt tot verblyf behaagen, Bezoekt my zomtyts, 'k zal dan wyder zorge draagen, Zoo ooit de waarheid van het geen gy my verhaalt Bekend wort, wagt dat u myn gonst op nieuw bestraald.
Den Heemel zy gedank 't, uw weldaad is volpreesen, nu speur ik, 't lot is een beschermer van de Weezen.
Uw loon zy 't eeuwig heil.
Myn zoontje wacht nu brood.
Bedank den Geever, en den Redder in de nood.
Den Hemel wil myn Heer in dood en leeven zeegnen.
VALETYN alleen.
Gelukkig zynse die tot weldoen stof bejeegnen.
Heb ik ooit goed gedaan, 't geen ik niet zeeker weet, 'k geloof dees weldaad is niet vrugteloos besteedt.
Kom na myn zoon my dunkt 'k zie daar een synman wand'len, ik zoek niet met dat volk te leeven, noch te hand'len.
Goedhart. hier ten eersten de winst van dit kleed, by gebrek van zieke trooster, was ik gereed Daar is de nelft, t is vroom gewonnen, ons ambagt is goet, t is verstandig begonnen.
Daar gaat een deur op, licht weer een patient, k zal ze wel troosten, myn kunst is bekend.
Nee, of de vermomde bedrieger.
CORNELIA haar deur openende, ziet over haar deur.
Eediger perzoonen zag ik nooit van myn daagen, is het mooglyk, dat gewaat is myn behaagen.
'k Dacht naar myn Man te zien, maar ik zie beeter zoort, gelukkig is het gezigt, maar gelukkiger het oor die deeze hoort.
Een balling als hy geduld heeft, kan zyn kruis licht draagen Den Heemel komt tot ons in de pynen en plaagen, Zy nadert tot deese, die berooft zyn en verjaagt, En verrykt ons weer met een schat, die de mot niet knaagt.
Schoon ons het aarts geluk begeeft, en schynt te haaten, het heemels zal ons nooit vergeeten of verlaaten.
Dat zyn woorden, een engel spreekt uit zyn mond!
'k heb nooit iets gehoord, dat ik leerzaamer vond Die 't geluk had met zulk een man te leeven, 'k zou myn vaderland ook gerust begeeven.
Verheugt u Justus, wy zyn nu vry.
De waereld zal ons niet bedriegen met haar gevly.
'k Wort verlieft op zyn taal, 'k moet tot hem naad'ren, Goedhart.
De smalle weg, was het pad der Voorvaadren.
Zonder tegenspoet komt niemant ooit tot de deugt.
Cornęlia.
Wel wie word niet stom van blydschap en vreugt!
Myn Heer, verschoon my, dat wy u beletten, 'k heb u gehoord, hoe men de plaagen moet verzetten, dat men 't moet verachten, het waereldse goed.
'k erken u voor een vroom Man, en groot van gemoed.
Vrindinne, k bid ons niet veel te pryzen, De Lof verhoovaardigt zomtyts de wyzen.
Een dwaaze als ik, loopt nog grooter gevaar.
Klein by zig zelve, daar is het, daar Moet zig een voorzigtige toe gewennen de Needrigheid, leerd best zig zelven kennen.
Volmaakt, maar 'k heb op uw heusheid een kleine beet, 'k Moet na de Meer toe, ik bid u gaa mee.
Zo sprak zy, die taal behaagt.
Hy klaagde, dat hy uit de Palts was veijaagt En dat zyn Ouwders, door de France bedurven, Van enkel hartzeer en verdriet waaren gesturven.
Of het waarheid is, daar twyffel ik aan, Daar zyn er zoo veel, die met dit opschrift gaan Van uit de Palts, en het France verdreeven, Dat zy van die schaade, met profyt konnen leeven.
Myn Heer, die dit alles hoorden en zag, kost zig nau bedwingen van openbaar gelag Hy deeze zyn best om het fatzoen niet te krenken, en als hy meesmuilde, belaste hy in te schenken Als kax of het om wyn, of iets anders was Maar hy knikte zyn Broer toe, op ieder glas.
Die zag ik, dat dit spel begost te verveelen, Maar die moest om zyn Wyf, de geduldige speelen.
't zal my benieuwen, wat hier van worden zal, De fyne smullen zeer weynig voor niemendal, maar die de Buyk tot barstens toe vullen Verdienen graag meer met smarotsen en smullen.
Myn Heers Vrouw, van een schamper humeur, stapper er met lachen lustig deur.