floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
dat 's valschelyk geloogen, Ik héb 'er mét men eigen oogen Zo daad'lyk neffens hém verspied, En Lichthart, maar nou isser niet Je hebt 'er lichtlyk in een heim'lyk gat versteeken.
Was zaagt der Nar?
Ei, Mof, hou jy je smoel der uit.
Matsfuzel!
hazenkopf.
Stil Stoffel, wat beduid Dit raazen, laat ik met 'er spreeken; Wat zég je van die Man zen Vrouw?
'k Zég dat die Man zen Vrouw hier daadlyk heeft gezeeten, Mét Sinjeur Vólkert, heur Kozyn; En zo je niet wilt zéggen waar ze zyn, Ik zel het évenwél wel weeten; 'T za, dienaars, doe gelyk ik héb belast.
Men Heer, Dit is gewélt; hélp!
vrienden!
buuren!
Men doet me in huis gewelt.
zie die kuuren.
Jou Séldremaliméntze Meer!
Durf jy men eigen Vrouw verzaaken?
Wél, Jakhals!
durf jy zeggen datze hier Geweest is, dat jy 't waar kunt manken?
Sus, sus, waar toe zo veel getier?
Ja, Voddemoêr, dat durf ik zéggen, Of mienje dat zo schoon te ontléggen, Kom hier eens, Joris, heb ik niet Mét jou, en Lichthart heur verfpiet, En zaagen wy 't niet veur onze oogen?
'T is valschelyk geloogen.
Wat zégje?
Dat je 't liegt, ik héb geen Ménsch gezien.
Wat drommel zél der nóch geschien?
Wég vént, je bént niet by je zinnen, Je raaskald; is jou Vrouw hier in men huis geweest?
Ja, Sloery, ja ze, dronken beest, Ze was flus mét er Pól hier binnen; Hier zatje, en braste, én waart wél louwter in je schik Zie daar, hier héb jy lui gezéten Al wil jy, Voddemoer, 't niet weeten, Hier zatje in 't rond, terwyl dat ik, En Joris, in de schyn van Speullui jou verrasten, Terwyl je lui te zamen brasten.
Spreek, Joris, is 't niet waar?
héb jy 't niet mé gezien?
'k Héb ommers ja gezeid.
Je liegt 'et mét je twiên.
Ik héb geen ménsch in huis vernoomen, Je hébt voorzeeker léggen droomen, Of eenig spook heeft jou de harzenen ontroert.
Wél 'k loof waarachtigh dat de Hoer nóch met ons boert.
1 Dienaar.
Myn heer, wy hébben 't huis van boven tót beneeden Doorzógt, maar niemant daar gevonden.
Is dat reeden Dat jy een ménsch zo affronteert?
Filibért, 'k loof datje ons scheert; Gy zégt dat hier uw Vrouw in kostelyke kleêi en, Zo straks heeft zitten banketteeren, En nu ik kom is 't mis.
Men Heer, de drommel moet Men haalen... O!
ik drink van kwaadheid schier men bloed; 'k Weet dat ze hier is, én die Hoer heeft haar versteeken.
Maar kom, de zaak zél zélver spreeken, Laat hier je dienaars, én laat ons dan zaamen gaan Tót mynent, daar zél jy de waarheid wél verstaan; 'k Wil sweeren dat ze niet in huis is, En dan is 't licht te zien, men Heer, hoe 't wérk niet pluis is.
Kom, gaan wy dan zo daad'lyk heen; Blyft gy zo lang hier met u tweên.
2 Dienaar.
Zeer wel, myn Heer.
Nou wil ik sweeren Dat ik jou, Voddemoêr, dat liegen zél verleeren.
Ei, Ioop, Jan gat, loop na de pomp, Jou rechten uil, jou botten lomp.
Kristoffel zingt.
Dat i voor hébt, werd die missen, Doe bist auf don pok kel geschissen, Noe, noe, noe, noe, noe!
Koekeldoe doe, doe, doe, doe, doe.
Einde van 't Twéde Bedryf.
Dirk, Bely.
Myn Bélitje, dacht ick nóch zo van pas te komen?
Zo lékker te eeten, én te drinken?
Wie zou 't droomen?
Ik wou dat jou Sinjeur wat veel van huis most gaan.
Ja wél dan zou het mét zyn zaaken heel slécht staan; Zyn Vrouwtje buiten, ik hier binnen, Verteerden meêr als hy kan winnen.
Wat raakt dat ons, als wy maar lékk're wyn, En eeten hébben, O!
dan kan men vrolyk zyn; Wy hoeven niet te zórgen Hoe 't word gewonnen, laat die zórgen, die 'er bór gen. Bely.
Je hébt gelyk; ook is dat spreekwoord waar, Een kwaade voórgang, maakt een kwaad gevolg.
Zie daar, Dat 's leeg geveegt, daar moetje me eens een zoen op geeven.
Geen ien, maar tien.
Wat zo, men twéde leeven.
Zie daar men hart springt op van vreugd.
Wél waarom zou ik niet men jeugd In vrolykheid besteeden, Eer dat die is vergleeden?
Men juffrouw doet het wél, én die is noch getrouwt.
Dat 's waar, maar évenwél, wie zou het durven droomen, Dat zulks zou in 'er harzens komen?
Voor my ik had 'et nooit op heur betrouwt.
Het lykt een vrouwmensch, stémmig, staatig, En zédig, in 'er ommegang, niet praatig, Ze is sléghjes in 'er kleeding, alle dag; Als 't preckt, dis, is zy op de eerste slag Van 't Klokkeluijen in de Kérk, om plaats te krygen, Recht voor de Preekstoel, én zy heeft... maar laat ik swygen, Der schuilt doch meerder als men weet, Of dénken kan in 't stemmig kleed.
Men zégt de Drommel, als hy iemant wil bedriegen, Of ons zoekt voor te liegen, Dat hy hém in een Eng'le schyn vermaalt.
Wel wie heeft jou die fraayigheid verhaald?
laat die viezevaazen vaaren, Als wy 't maar beide béter klaaren Dan mach 't geen kwaad.
kom, noch ereis geveegt, En 't glaasje tot de boom geleegt; O bloed!
die wyn maakt krommesinkken, En évenwel word ik niet moê van drinken.
Hy Zingt.
Hei wie zou niet vrolyk weezen, Ah hy by de lekk're wyn, En zyn éngelin mag zyn?
Daar word geklopt, och!
dit brengt me in duizend vreezen!
Wat gaat me aan, wat raad!
zo dit men Juffrouw is?
Nou, nou, Mallootje, waar toe die ontsteltenis?
'T zél iemand anders zyn.
Geertruy van binnen.
Doe maar open, Ik ben 't.
O bloed!
waer zél ik loopen!
We zyn verspied, ei!
Belitje, kom ras, Versteekme in deze kleêrbén, óf die kas.
Kruip in de Mantelkas.
Dat 's goed, maar 'k moest niet smooren.
Neen, neen, belét, maar dat geen ménsch je daar kan hooren.
Als zy na béd is kom ik jou weêr by.
Hoe kryg ik alles aan een zy?
Twede tooneel.
Geertruy, Volkert, Bely, Dirk in de Kas.
Wel, Bélitje, wat 's dit te zéggen, Dat jy een mensch zo lang laat staan Eer dat'er open word gedaan?
De sleutel had ik achter laaten léggen.
Loop, kryg men nachtgoed, och!
'k ben bly Dat wy geraakt zyn uit de ly, Vertrek nu, Neef, eer datze ons hier in huis betrappen Volkert.
Maar op dat Bély niet zél klappen Zél ik'er iet vereeren.
Juffrouw, daar Is 't Nachtgoed.
Hoe is 't hooft zo swaar?
Je schynt ontstélt.
Niet buiten reeden.
Hoor, Bélitje, dat goud vereer ik jou, Blyf voort jou Juffrouw maar getrouw, En swyg.
Voorts alles wat je heeden Mocht zien, én hooren, zég niet anders als dat Nicht, Niet uit geweest is, 'k zal u altoos zyn verplicht Indienje dit wél uit hélpt wérken.
Je bént gesteurt na ik 't kan mérken.
Volkert, Ja, Bélitje, dat 's waar.
'T is me ook wél eer gebeurd.
Is 't anders niet; kom, wilt niet vreezen, Ik zelje in alles hulpzaam weezen.
Ja, maar men Man heeft ons gesteurt.
'T is waar, maar wat 's 'er aan bedreeven?
Had hy zo lang by ons gebleeven, Tot dat 'er iemant stil was na de Schout gegaan, Dan had hét slécht mét ons gestaan: Maar tot ons groot geluk zynze alle wéggeloopen: Toen zyn wy stil na huis gesloopen.
Zo heeft Sinjeur je zélf verspiet?
Ja; én wie zél hém licht ontgeeven dat hy ziet.
Geen noot, we moeten 'er bedriegen, En 't geen ze zaagen heeten liegen.
Kom ras, je nachtgoed aan, 't naaikussen by der hand, Kom, al je kleêren an een kant, Zo zienze van jou uitgaan 't minste téken.
Daar word geklópt.
Neef, nou is'et werk verbrust.
wat raad.
Zus, zus, weest niet al te ongerust.
Ik zélme in deze kas versteeken Bely.
Daar is 't niet veilig, Heer, maar wilje zéker zyn Kruip in die kleerbén; hier kan juffrouw zitten naaijen, En, door die bezigheid, men Heer ontdraaijen Dat zy is uitgeweest, én om meêr schyn Te geeven dat wy zo laat wérken; Zég dat hét linden morgen voort Moet wéggaan met hét oop'nen van de poort, Zo kan hy in hét minst niet mérken.
Dat's wél bedacht; kruip in.
Ga open nu de deur Derde tooneel.
Filibret, Joris, De Schout, Geertruy, Bely, Dirk in de Kas, Volkert in de Klêerbén.
benje niet van buis, Sinjeur?
Hoe duivel heb ik 't hier?
Wel, hartje, wie dorst droomen, Dat jy zo haast weêrom zoud komen?
Je reis gaat dan niet voort?
Ik zie je weêr, En voor onze afspraak?
Maar wat 's dit?
Wat maakt men Heer De Schouwt in huis?
of hébje een ongeluk gekreegen?
Wat hapert 'er?
laat me niet verleegen!
zeg wat isser gaans!
Wel, Filibért, wat zal dit zyn?
dit komt me Spaans En zéldzaam voor!
hebt gy my bedroogen Met voordacht?
En wat voor geloogen?
O Joris!
O Sinjeur!
hier is hét wérk verbruid.
zégme tóch, wat déze ontstéltenis beduid?
Wat isser gaans?
gy swygt!
't gaat me aan de zinnen, Hier schort iet, ach!
wat zél ik arme vrouw beginnen?
Ja, Juffrouw, daar schort mêer als gy licht weet, Uw Man beschuldigt u, én heeft my meê genoomen, Om dat ik op het mat zou komen, Mét hoerery; Ik meenden u verkleed, Heel kóstelyk, gelyk hy my berichte, Te vinden, maar 't was mis.
Wie, my?
O Ja.
O Ja, hier hélpt geen veinzery, Ik zég 't gelyk hét is.
durft hy my betichte Mét hoerery?
O Ja, én dat hy déze nacht U heeft gevonden, heel lichtvaardig in de kleêren, Met Vólkert zitten bankétteren, Tewyl ik mét myn dienaars héb gewacht Tot Lichtharts, na de leus, om u te knippen, Maar, 't schynt gy wist die dans te ontslippen; Want komende, daar gy misschien Geweest zyt, héb ik niet gezien, Nóch niets gevonden, dies wy na uw huis toe keerde, Gelyk uw Man begeerde, Vermits hy toonen wou dat gy waart uitgegaan.
Hoe héb ik 't!
zoekje me te scheeren?
Heeft myn Man my in andre kleêren Zien vrolyk weezen?
ik kan dit niet verstaan.
zie hoe kan ze'er houwen.
Voor my, ik durf 't u niet betrouwen.
Uw Man sweert echter, dat hy 't zelver heeft gezien.
Ja wél, wat zél 'er nóch geschiên?
Wat zégje, Liefste, heb jy my te nacht gevonden By Volkért Neef?
heb ik mét hém myn trouw geschonden?
O Varken, vraagje nóch na 't geen je zelf wél weet?
Dat ik je niet den hals mach breeken is me leet.
Héb jy niet mét Kozyn gegeeten?
Of wilje 't nou niet weeten?
Men zong'er nóch Muzyk, je waart wel in je schik; Maar weinich dóchtje toen, dat hy, én ik, Je lui verspiede in Speelmans kleêren.
Wél hartje, dat je valsch misleid bént, wil ik sweeren.
Ik bén niet uit geweest, maar héb mét onze Meid Hier zitten naaijén, Filibert.
Schoon bescheid!
zie, ze durft, met stoute kaaken, Het geen de waarheid is verzaaken.
Wel Man, ïs 't érnst?
of wordje zót En dol?
maar, neen, dit lykt geen spót.
Wél zég, waar héb je my vernoomen?
Wél tot Kristoffels, voor den droes heen op 't nieuw wérk.
Geertrui.
't schortje in het hooft na 'k mérk, Een spook, óf droom, heeft jou bedroogen; Ik héb Kozyn niet voor men oogen Gezien, én ook niet uit geweest, Maar hier mét Bélitje gezeeten, En al de gantsche tyd versleeten Mét naaijen, want ik was bevreest Voor 't vriezen, én dat dan men goed niet wég zou raaken.
Sinjeur, dat is de waarheid, Vaâr.
Je liegt hét valschlyk, bei te gaâr.
Kom hier ik zélje dat verzaaken Verleeren, Joris, héb jy niet Mét my te nacht heur doen verspiet?
Spreek op, heb jy 'er niet by 't danssen, zingen Zien vrolyk weezen, én by and're schoone dingen?
Wel ja, Sinjeur, na dat ik miên Héb ik Mejuffiouw daar benéffens jou gezien.
Na dat je meent!
jou Guit, zo styf je dan zyn loogen Op gissing?
jy beticht jou eerelyke vrouw Mét hoerery, én 't schénden van heur trouw Ook op die voet?
Wél zyn men oogen Dan koussen?
'k éb nóch goet gezicht, En dat ik héb gezien ontstryd men my niet licht.
Kon u geen valsche schyn bedriegen?
Wel moet ik dan het geen ik zél gezien héb liegen?
Hoe zel 't hier lukken?
Joris, spreek!
Je ziet in wat perkét ik steek.
Wat zél ik zéggen?
Wél de waarheid.
Onbehouwen!
Jy durft jou eigen Vrouw mistrouwen?
Wat komtme al over?
Moord!
'k word desperaat!
Men Man, myn eigen Man, wat gruwelyke zaaken!
Die zoekt me tót een hoer te maaken!
help, 'k word zo benaauwt; ei my!
Ze stérft!
och vrienden, stame by.
Foei, Filibért, gy hoorde u in uw hart te schaamen, 'T stryd zéker tégen hét betaamen, Dat gy uw eigen Vrouw beticht Mét hoerery.
Gy hébt my boven dat bericht, Dat ik haar niet in huis zou vinden, En nu ik kom, zit zy hier bézig mét hét linden, En heeft, na 't zéggen van haar zélf, én van de meid Niet uit geweest.
Wat Droes!
bén ik dan zo misleid?
Joris, ik begin te schroomen, Och!
Zég, hébbenwe ook al wél gezien?
Ja wél, 'k mistrouw men eigen oogen Zo wel als jy, we zyn misschien Door 't flik'ren van de kaars bedroogen.
Maar, Joris, évenwél, hoe kan dat moog'lyk zyn?
Ik kon 'er immers aan 'er spreeken.
'T is waar, zy was 't na alle schyn, Maar 't blykt we hebben mis gekeeken.
Dan is het Droom, of spookery.
lieve Joris, sta me by, Haal tóch wat eek, 'k begin te vreezen, Dat dit haar laatste nacht zél weezen.
Voorwaar, 'k ben met de Vrouw begaan.
FILIBERT.
ze stérft, wat gaat men aan?
Och Wyfje lief, wilt doch bedaaren, Ik was te haastig uitgevaaren.
Ei my!
ik bén zo bang.
Mejuffrouw, neem gedult, Uw Man beként alreets zyn schuld.
zulke harde, én félle slaagen Zyn voor een eérlyk gemoed, niet wél te draagen.
Dit gaat te vér.
o smaad!
o pyn!
Nu, wilt niet onverduldig zyn.
Kom, bid uw Vrouwtje datze uw misslag wil vergeeven; Beloof haar ook, dat gy van al uw leeven, Geen ontrouw zult op haar vermoên.
Ik héb mét zyn belooven niet te doen.
Nu hy zulk kwaad van my durft spreeken, Zél ik myn beenen nooit by hém weêr ondersteeken.
Genâ!
myn Wyfje lief, genâ!
ik bid bedaar; Al wat ik flus gezégt héb is niet waar; Vergeef 't me doch!
ik zél na dézen Altyd jou trouste voorspraak weezen; Ach!
héb tóch deernis mét je Man; ik was misleid Door spook, of droom, récht uit gezeid.
Die Guit dorst dit ook staande houwen!
Myn lieve Juffrouw, ei!
genâ!
Ik houwje voor de kuischste, én eerlykste aller vrouwen; Vergeestme, sprak ik je te na.
Jy waart getuige, én zaagt my in die weidsche kleêren.
Ik droomden 't ook, dat wil ik sweeren.
kan dat over jou gemoed, Dat jy je vrouw op zulk een voet Lichtvaardigheid zoekt op te dringen?
foei!
't zyn ongehoorde dingen.
Myn lieve Vrouw, ik bid vergeef hét.
ik héb het al te kwaad, Men Heer, wat zél ik doen ten lésten?
Ik bid spreek jy een woord ten bésten.
Mejuffrouw, 'k bid, ei!
Gy hoort reets hoe zy schuld bekénnen, mét hun tweên.
Bekénje, dat je valschlyk hébt geloogen?
Ja, Wyfje lief, ik bén bedroogen, Ik héb 't gedroomt.
Ik ook, zo waar ik leef.
Wel, nu gy schuld beként, vergeef Ik 't alles, maar gy zult hier daad'lyk sweeren, Dat gy my op die wys' nooit weêr zult affronteeren, Noch lasteren op kwaad vermoên.
Mét waare woorden, 'k zélje nimmer weêr misdoen.
Ik bén voldaan; rys op.
Ik zélje voortaan houwen, Voor de aldereerlykste, én deugdelykste aller vrouwen, Kom, Bély, tap terstont een glas mét rinsche wyn, We moeten op het goet succés van peis, de béker Eens storten, want men heer heeft zéker Niet weinig tót de zaak gedaan.
Dat is onnodig, 't word te laat, Heer, ik moet gaan.
Ik zélje niet onreed'lyks vérgen.
Kom wat gezeeten.
Joris, hier, Ga wilt men mantel in de mantelkas eens bérgen.
Joris, Dirk uyt de Kas, en de Voorgaande van het Darde Tooneel.
een dief!
Filibeet.. Wél waar toe dit getier?
Wat schortje, Joris?
men leeden staan én beeven Van schrik; hier zit een dief verschoolen.
Joris, waar?
Hier in de Mantelkas.
Wel, Vent!
wat maakje daar?
Kom uit de kas, voort, voort.
Ik heb geen kwaad bedreeven, Men Heer, ook ben ik dief, nóch schélm.
Hoe komje hier in, Jou, Deugeniet?
neen, neen, je hebt niet goeds In 't zin.
Ik vry jou lui 'er meid, men Heer, én wyl jy heeden Van huis gingt, had zy my gebéden, óf ik by haar te gast Wou komen; 'k sloeg 't niet af, én wil hét ook wél weeten, Dat ik hier lekker heb gegeeten, En lustig toe gedronken, maar, In 't midden van de vreugd vond ik de baan niet klaar.
Der wierd geklópt, én wy, die mét gedachten, Zo haast geen onraad wachten, Staan schielyk op, ik kruip in deze kas, om niet Ontdékt te worden; zy doet ópen, En vind daar, tegen al 'er hoopen, Mejuffrouw, mét een Heer, die, om niet meê verspied Te wordén, wyl ze voort, eer dat hy kost vertrékken.
Aanklopte, in déze bén met linden hém verstak.
Wat zeid die leugenaar?
Waar bénje, Joris, strak Haal uit de ben.
Hier zél hem 't schélmstuk zélf ontdékken Joris Volkert uit de ben halende Ho!
Kozyn neef, heb ik jou daar?
Kom 'er uit, Jou, eervergeete Fielt, jou, Guit!
Wat zélme eind'lyk overkomen?
hoe zel ik my betoomen?
Wat létme dat ik my niet wreek, En jou opstaande voet doorsteek?
Zacht, Heer.
Kozyn, ik bid.
Is dat Kozynen?
Man.... Filibert.
o Hoer!
o Swyn, der Swynen!
Ontken nu, dat je straks my hébt misleid Door jou geveinsde onnozelheid.
Ik wéd ze zél nou kleinder zingen.
Ik sta verstélt, myn Heer, wél dit zyn fraaije dingen, En gy, Mejuffer, gy verstaat u op dit spél; Gy doet uw dingen zeker wél.
Foei, dat ik my zo liet bedriegen!
Zy dorst my 't geen, ik zélf gezien had, heet en liegen; Dit Schoontje dat wist nergens van.
Myn lieve Man.... Filibert.
Myn lieve Man!
Myn vuile hoer, 'k begeér na dezen Van jou zo niet genoemt te weezen.
Ik zél verzoeken, dat de Wét Ons daad'lyk van malkander zét, En dat jy in het Spinhuis, voor je leeven Gebannen word, zo kan je, een goed éksémpel geeven Geertruy.
Man, dénk om je eigen eer.
Bely, met een Roemer Wyn.
Hier is ... maar, och!
wat 's dit?
Kom hier jou, vuile Meer, Jou Pry, die meê de hoerestreeken Verstaat, én flus jou eerelyke Vrouw Hielp liegen, répje, en pakje nou Ten huize uit zonder tégenspreeken.
Tegen Dirk.
En jy, die 't kluwen hébt ontdékt, Het welkje tot verschooning strekt, Ga waarje wiit, én trouw, is 't jou behaagen, Dit Staal, maar maak dat zy 'er leeve daagen, Niet weêr kom onder myn gezicht.
Ik ben geen Meer, geen Pry, nóch licht, En sprak ik flus een woord ten bésten Voor Juffrouw..... Filibert.
Wél hoe zél 't ten léften Noch gaan?
'k zég pakje daad'lyk voort, En spreekme niet een énkel woord, Of 'k laat je meê na 't Spinhuis leijen.
man, héb deernis mét men schreijen; Dénk om myn eerelyk geslacht.
dat ik daar toe wierd gebragt, En om vergiff'nis bad, die smaad is niet te dulden.
Ik bid, ei!
hoor een woord, Kozyn, ik zél al je schulden Kwyt-schélden, zo je uw Vrouw niet schénd, nóch my niet meld.
Wat schenkje me al 't verschoote géld?
Ja, zo gy alles wilt vergeeten, én vergeeven.
Ja maar ik wil met heur niet leeven.
Nu, nu, dat stél ik aan de tyd.
Je schéldme, als 't is gezegt, vier duizend gulden kwyt?
Ja; daar is 't handschrist.
FILIBERT het stukken scheurende.
Wel, 't zyn toch gedaane zaaken, Die nimmer weêr zyn goed te maaken.
Je meugt voortaan dan zaamen gaan: Kom, kom, hier nou niet lang te staan.
Ik zel me troosten dat ér meêr zo zyn bedroogen, Maar kom me nóoit meêr onder de oogen.
Myn Heer, 'k vérzoek ook dat je 't hoerhuis ruineert, Daar zy zo sluipend heeft verkeert.
Voor alles zal ik dat bezorgen.
Laat ik hier blyven tót de morgen.
Geen oogenblik, ik wil dat gy terstont vertrékt, Nu dat uw Schyndeugd is ontdékt.
DE VERMAKELYKE ROUW, KLUCHTSPÉL.
Te Amsterdam, By Albert Magnus, op de Nieuwen Dyk, in den Atlas, by den Dam.
DE Staaten van Hollandt en Westvrieslandt doen te weten.
Dat sy Supplianten sedert eenige Jaren herwaerts met hunne goede vrienden hadden gemaeckt en ten Tooneele gevoert verscheiden Wercken, soo van Treurspellen, Blyspelen als Kluchten, welcke sy lieden nu geerne met den druck gemeen wilden maecken, doch gemerckt dat dese wercken door het nadrucken van anderen, veel van haer luyster, soo in Tael als Spelkonst souden komen te verliesen, ende alsoo sy Supplianten hen berooft souden sien van hun bysonder ooghwit om de Nederduytsche Tael en de Dichtkonst voort te setten soo vonden sy hen genootsaeckt, om daer inne te voorsien, ende hen te keeren tot Ons, onderdanigh versoeckende, dat Wy omme redenen voorsz.
de Supplianten geliefden te verlenen Octroy ofte Prvilegie, omme alle hunne wercken reets gemaeckt ende noch in 't licht te brengen, den tyt van vyftien Jaren alleen te mogen drucken en verkopen of doen drucken en verkopen, met verbot van alle anderen op seeckere hooge peene daer toe by Ons te stellen ende voorts in communi forma.
Soo is 't dat Wy de Zake en 't versoeck voorsz.
overgemerckt hebbende, ende genegen wesende ter bede van de Supplianten, uyt Onse rechte wetenschap, Souveraine magt ende authoriteyt de selve supplianten geconsenteert, geaecordeert ende geoctroyeert hebben, contenteren, accorderen, ende Octroyeren mitsdesen, dat sy geduurende den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren de voorsz.
werken die teeds gedrukt zyn, ende die van tyt tot tyt door haer gemaekt ende in 't ligt gebragt sullen werden, binnen den voorsz.
Verbiedende daarom allen ende eenen yegelyken de selve werken naar te drukken ofte elders naergedrukt binnen den selve Onse Landen te brengen, uyt te geven ofte te verkopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebragte ofte verkogte exemplaren, ende een boete van drie hondert goldens daer en boven te verbeuten, te appliceren een derde part voor den Officier die de calange doen sal, een derde part voor den Armender Plaetse daer het casus voorvallen sal, ende het testerende derde part voor den Supplianten.
Alles in dien verstaande, dat wy de Supplianten met desen Onsen Octroye alleen willendt gratificeren tot verhoedinge van hare schade door het nadrukken van de voorsz.
werken, daar door is geenige deelen verstaen, den inhoude van dien te Authoriseren ofte te auvoueren, ende veel min de selve onder Onse protectie ende bescherminge, eenig meerder credit sensien ofte reputatie te geven, nemaer de Supplianten in cas daer in yets onbehoorlykx soude mogen influeren, alle het selve tot haren laste sullen gehouden wesen te veraotwootden, tot dien eynde wel expresselyk begrende, dat by aldien sy desen Onsen Octroye voor de selve Werken sullen willen stellen, daer van geene geabbtevieende ende gecontraheerde mentie sullen mogen maken, nemaer gehouden sullen wesen het selve Octroy in 't geheel ende sonder eenige Omissie daer voor te drukken ofte te doen drukken, ende dat sy gehouden sulien zyn een exemplaer van alle de voorsz.
werken, gebonden ende wel gecon sitioneert te brengen in de Biblioteecq van onse Universiteyt tot Leyden, ende daer van behoorlyk te doen blyken.
Ende ten eynde de Supplianten desen Onsen consente en Octroye mogen genieten als naer behooten: Lasten wy allen ende eenen ygesyken die 't aengaen mach, dat sy de Supplianten van den inhoude van desen doen, laten en gedogen, rustelyk en volkomentlyk gehieten en cesserende alle beletten ter contrarie.
Gadaen in den Hage onder Onsen groten Zegele hiet aen doen hangen den XIX September in 't jaar onses Heeren en Zaligmakers duysent ses hondert viet en tachtig.
De tegenwoordige Regenten van de Schouwburgh, hebben het Recht van de bovenstaande Privilegie, voor dit Kluchtspél, vergunt aen Albert Magnus, Boekverkoper tot Amsterdam.
Bartolomeus.
Alardus, zoon van Bartolomeus, en Minnaar van Julia.
Konstant, Vader van Julia.
Krispyn, Knecht van Alardus.
Marco, Dienstmaagt van Konstant.
Nicodemes, Knecht van Konstant.
Het speelt voor de deur van Konstant.
De vermakelyke rouw, kluchtspél.
Alardus, Krispyn.
Krispyn.
MAar waerom of ik Rouw moet draagen?
Ha, ha, ik lach om al dat vraagen.
Ik ook, ha, ha, jou ouwe vaar, Uw Oom, uw Moejen alle gaar, U Nigeen daár gy van moet erven, Die hebben geen verstand van sterven, Zy zyn nog altemaal gezond, Of treurt gy om Staby, uw hond?
Of is uw groot geld overleeden?
En 't klein geld mé te groef gebeeden?
Maar ik moet lachchen, ha, ha, ha.
Heer, wèet dat ik dar niet versta; Ik kan die zotheid niet verzinnen.
Dat lachchen doet my goet van binnen.
Dit kleet dat myne Rou verklaart, Is my twee duizend kroonen waard.
Wat zal ik trekken, moet ik vraagen?
Voor dat ik met u Rouw moet dragen?
Een vierdepart Krispyn, of meer.
Krispyn, lacht.
Nou moet ik lachchen; maar myn Heer, Wat moet ik doen om die te krygen?
Wel, jy moet zugten, huilen, hygen, En bulken als een koe die blaad, Of als een hof hond op de straat, Krispyn.
Ho, ho, dat kan ik zonder leeren.
Alaradus.
Kom laat eens hooren, wil 't probeeren.
Krispyn, build.
Heer gaat dat goed, om wel te zyn?
Gy zyt een Herakliet Krispyn: Gy doet gelyk de Krokedillen, Die konnen schreijen als zy willen.
Myn beer, als ik my daar na zet, Zo zoude ik wel na de oude wet, Traanen met tuiten konnen schreijen.
Krispyn dat zal ons heel wel vleijen.
Maar wat zal al die droefheid zyn?
Myn Vader als gy weet Krispyn, Bemind het eenzaam buiten leeven; Hy heeft zyn middelen gegeeven, In handen van myn heer Konstant Zyn Rentemeester, die zyn land, En zyn Domeinen moet verpachten.
Maar Heer, wat maalt in jou gedachten?
Dat wist ik lang, eer ik hier kwam.
Gy weet ook, hier tot Amsterdam, Woont Heer Konstant, is 't u vergeeten?
Dat heb ik jaar en dag geweeten.
Wel, deze zal ik door de schyn Van Rouw bedriegen, maar Krispyn, Gy moet my helpen zonder toeven.
Ik kan my als ik wil bedroeven, 'k Zal schreijen, als gy zugt, en eer, En treurig zien; wat wilt gy meer?
'k Zal steenen dat de steene kraaken.
Die droef heid zal my vrolyk maaken, Maar op dat gy myn oogwit weet, Waarom wy zyn in 't zwart gekleet.
Gy weet, ik moet alleenig erven, Wanneer myn Vader komt te sterven.
Hy luistert Krispyn yets in.