floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Die zal ik noemen, dan Cypriene, herten-winster, Die keetlendt grieven kan, door ’t naaue oogen-vindster, Met suykerig vergif, van een te wrange gluur, De alderbarste borst, en praampdt hem t’aller uur.
Wie van ons is dat dog?
oordeel eens te deegen!
Ik kan niet, zonder toorn der andre twee ’k bejeegen.
Den Trooysen Herder, om een oordeel diergelijk, Hulp an de Griekse toorts, het gans Troojaanse Rijk: Geen mens moet oordelen van Heemels stof, of staaten, Dus moet ik van u dry praaten.
Wat Goddellijkke geest?
nog was onze praat, Van Schouburg*, en haar stoet, Tooneel-spel, en haar staat.
Mijn opper wensen.
En dees eens aantreklijkheeden, An braave geeste dog, daar schort het ons an meede, Die daavren kunnen doen een hoog verheeven digt, Dat Sofokles zijn klomp het daar zijn hiel op ligt.
Mijn breyns-wiel, mindt de zwier van grouwzaame gevallen, Het Bly-spel, met zijn klugt, laat ik voor laff’, en malle, Dat Digt-tuyg zonder pit, ’t geen met zijn meeste kragt, Moet smeekken ’t lompe graau, dat het eens om hem lagt.
Zijn kromme cinken voorts doen niet, als hoofde breekken, Zelden ziet m’in zoo’n stuk, dat nooyt meer schiede, steekken, Of men most zelfs op ’t nieus bedenken, dat naau kan, Lijk schipbreuk zelden schiedt daar men raakt heels-lijfs van: Maar ieder stoute kop, gaau, en in fleur van kragten, En zal niet anders, als een treflijk Treur-spel agten: En zonder ’t lobberen in Aganippes beek Kiest Sofokles zijn ruym, of Euripides streek.
Een Bly-spel zoet van zwier, en van een gaau bedagte, Kan vry antreklijk zijn, als hy ’t soo zoet uytwragte.
Zeg houj’ het mee al met die stippe drijvers maat?
Eenig Tooneel, en dag, en ook van handelingen?
Die naau bezetheen zijn, dunkt my, maar Bulbakx dingen: Waar toe zig binden, aan een hoopen grilge schaau, Die z’ons toewringen, door haar schroeven, al te naau; Wie zou dog van de Zon geen tweede kompst verwagten?
Wie keurdt die bloemen, die in een dag slens’, en smagten?
Daar raakte wy ’t al mee quijdt; want speelende een spel, Lijk waar’ histoorijen beschrijven haar vertel, Zy, slijtende een maandt, om deeg dat te verhaalen, Hoe zal men, in een dag, te deeg, dat heel af maalen: Roomen en Babylon, op een en zelfd Tooneel, Te toonen, regt gezeydt, is vry een hoop te veel: Nog is het derde ’t malst, dat men maar zou verzieren, Een handel moogen, nog ons geest daar buyten zwieren.
Die stippe drijvers, lijkkewel, die hebben reen, Die niet te ligt en zijn, nog ook van kleynicheen, Dat men een zeekre dag, en vaste plaats moet zetten, ’t Regt zoet, en vreugde zonder welk men gaat beletten: Wat hier verandert af, is strakx een valse plek, Aan dit zoo aangenaam, en lieve ommetrek: Want ziet men in een dag, een spel ten eyndt niet koomen, ’t Is strakx, dees meester heeft my braaf hier voorgenoomen, Hy hiel m’oogluykkeloos heel nagten agter een: ’t Stof ooverstelpt’ hem juyst, weest met die bloedt te vreen, ’t Verstandt raakte verwardt: Vaar wel dan alle vreugde.
’t Veranderen van plaats, wel zelden meerder deugden; Dan is ’t, zie daar heeft my de meester wis geschaakt, Te Roomen dagt was ik, en ben te Praag geraakt, Daar agter de gordijn, loop mofflen vry en fluyten, Geen zee voerj’ oover my, die my niet eens hielpt te buyten: Voort zeggen zy men moet op een trant, en een ry, Een werk afhandelen, maardoen daar niet meer by: Want stelj’ ons meer als een, doet’t eerst ons tweed’ vergeeten, Lijk Esoops hondt, voor schaau, ’t regt hachje heeft verbeeten.
Dit’s d’oorzaak van haar drift, voorts stel ’k an u het geen, Men volgen moet, of vlien van haar schijnwaare reen.
Een gaauwerdt, wardt gans niet met gaan teegen die wetten, Verandering valdt zoet, die ons volnoegt kan zetten, Wel hondert zoetigheen, zijn, vaak, in een geval, Die elk, met haar gedagt, houwen het fraayste stal.
Lijk, by ’t natt’ Element gaat een mee vryer waaren, Die bruydegom zijnd bruydt ontschaakt, langs d’holle baaren, haar Vaader zit ten Hoof, Beschreydt dees ramp, terwijl dees deerelijkke sloof, Haar heyloosheydt benukt, in een wildt woestig eylandt: Haar bruydegom waarendt bruldt, door’t naare bos, en weylandt, En zugt zijn wee vast uyt, zieltoogende van druk.
Wijl rust hy uyt een vloot, en treft daar mee het luk.
Dat hy daar mee betrapt dees schaakker, en Princesse, En kompdt vol zeegens t’huys met zijn liefste meestresse, Begraaven wort terwijl den Konink nu volleefdt; Welk ramp men hem verteldt zoo hy zig ’t landt begeefdt.
Het Rijk staat oopen en dat ganselijk aen ’t muyten, De Raadt van Staat vergaardt, om alle ramp te stuyten, Met twist al voorder; daar het gans Hof heel beroerdt, Mits kompdt d’Infante in, die alle twist vervoerdt.
Zy wist haar oogen, en gebiedt als Kooninginne, Men kroondt haar Eegaa strakx, zoo haast als die treedt binnen.
Wat braaver mengeling van beurten, wonderlijk, Waardt om vernoegen doen een ganse Koninkrijk.
Dry togten over zee, afgrijselijkke slaagen, Een Koonink, die men ziet van rou ter aarde draagen, Een weerkompst in zijn Rijk, een Koninkx-tombs cieraadt, Een Kooninkx krooning, door ’t verkiezen van de Staat, D’Infante onverwacht, in rou onder haar Stenden: Hoe zou dit op een dag of een plaats kunnen enden?
Wie miste graag van al dees schiedenissen een.
Jaa sluyt daar maar wat uyt, zoo blijvender naau geen.
’k Weet nog een aar, waar van g’een treflijk Spel kost maaken.
staat ’t my wat an, ’t sal daar ook toe geraakken.
Een nieu-gebooren wigt, leydt men in ’t wilde woudt, Daar het een Tygerin zoogdt, die haar daar onthoudt: De Tygerin tijdt uyt ten prooy, en krijgdt een wonde; Door ’t spoor van ’t ronne bloedt zoo wordt het kindt gevonden, Den Koonink brengt men ’t voor, het zwaayt zijn fier gezigt, Dat ieder schrikken doedt, en nerregens voor zwigt.
Den Konink mindt het, voedt het op, en laat het leeren; All’ hoofse treekken, ’t quijdt zig in elk booven eere.
Daar hebjet eerste deel: in tweede sluypt hy heen, Zig geevende ten doel van windt, en woeste zeen.
Hy doedt een eylandt op, daar m’oorlogt booven wonder; Hier schiet hy midden in gelijck een felle donder, Begeeft zig by de zwakst, hermoet haar; om te zien Dees Heldt, zoo durft daar voor zijn kroon een Konink bien, Zijn gunst wenst hy om d’helft van zijn gans Rijk te koopen: Zijn dogter ziend’ hem, geefdt zijn min haar hert, strakx oopen.
Afgrijsellijkke Reus strooyt van de andre kandt, Ontzeg-brief uyt, hier van zoo krijgdt hy het verstandt, De kamp beloofdt hy, kompdt, verslaat ten zwenk die Reusen, En met die eene zwier gaat ’t aar heyr heel verkneusen: Tot slot, dit deel most met een ooverkragtig digt, Veldtslaagen maalen af, en wat de min ooyt stigt.
Dit werk is ooverbraaf, zoet-zerp en booven heerlijk, ’t Is droef-bly-eyndt, zoo’k my niet verzin te deerlijk.
D’Infant in derde deel met haare liefste vrindt, Raakt midden in ’t wildt woudt.
noempdt hem Luydewindt, D’Infante Klooris, om wat beeter zin te vaaten.
Hier, Klooris door zijn min vervoerdt, heeft toegelaaten Zijn wil; tweelingen brengdt zy voort ter eerster dragt, Die zy in stildt voedt op.
Vaader kompdt, ey zagt!
Ag spijticheyt!
het lest, en best zou ’k nog verhaalen.
Dat moeyt my.
Nu, de rest, hier naa eens, sonder faalen.
Bulderwindt wat aan zy.
TWEEDE DEELS, VYFDE BEDRYF.
WAt wil dit kindren zijn, daar ’k u zogt over al?
wat vryposticheydt?
na huys toe!
dit ’s te mal!
’t Past u niet, dus te staan met mannen vry te praaten.
Ziet op wat plaatse wy dees vryicheydt toelaten!
Hier naa zoo moet ik zien, kiezen, en wijsen an: Gaat!
’k meen u alle dry haast t’helpen aan de man.
De Juffers binnen.
TWEEDE DEELS, ZESTE BEDRYF.
VAn dees dry schoonen een moet ’k eens de vrijer speelen!
Zoekt gy uyt deeze dry een ten egte deele?
Die wonderbaare berg, die in Sicielje leydt, Waar onder Encelaad schept aâm vol moeylijkheydt, Koolspouwendt uyt zijn keel staag gloeijendt, waar dat zette Vulkaan zijn winkel, in die onvergankbre hette, Daar Bronte grof van spier, dien berookte Demon Met Steroop grof-smeet, en die naakte Pyrakmon, Voeld’in haar solfre huydt nooyt zulk een vlam ontstookken, Als ’k van dees schoonheen een voel in mijn ziele smookken.
Wat is de kaarel gaau in ’t donker-oudtheydts-boek?
De fabels, met het waar, mengdt hy te wonder kloek; Wijsgeericheen haar pit is hy van vol gezoopen, Hy kan de wereldts streekk’, al had hy die doorkroopen.
Zijt gy verliefdt, zoo zegdt my eens wat liefde is!
’t Is, die ons daagen eeudt, Godt der geboortenis, Die scheyde ’t mengelmoes in zijne eerste stoffe, Chäos ontchäosden, die ’t ligt eerst heeft getroffe, Die ieder element zijn vast’ huysvesting gaf, En ’t blaau-azuur-gewelf zijn rustelooze draf, En vuldt al ’t leevendig met zaaden leeven-houwendt, Met schepsels ziel-loos deeze weereldt eewig stouwendt.
Zijn geest vervoerdt my, en zijn wijsheyt my verstompdt; Heer!
in ’t hoog in hy, en in ’t laag al eeven prompdt: Wat is ’t een heerlijk ding zoo wonderbaar een weeten?
Veer booven ’s weereldts schat verheeven, en gezeeten; Een Goddelijkke straal is ’t, die men eer moet doen: ’k Neem u in agt, gaat heen, ’k wil tot u wens my spoen, Komt taavondt hier, kiest uyt mijn dogters een van drijen!
Voor d’opper-eer ons huys wagt ik u t’eeniger tijen.
Vaar wel, gy teelder van dry schoonheen zonder gaa!
Nog duyzendt jaaren, spaar u d’Heemel in genaa, Klothon van goudt, en zy spin de draat uwer daagen Die nog in eeuwen lang Atropos af wil zaagen.
DERDE DEELS, EERSTE BEDRYF.
WAnneer zal ik u zien, ag schoonheydt!
die ’k aanbidt?
U zoet verlangen, laas!
hoe stoofdt, en brandt my dit?
armen hals!
ik hoor, staag aan, te droef, u zugten, Gy doedt niet, als vergaan van hooploos’ ongenugten: Ik ben de schrik der geen, waar elk voor schrikken moet, Dog die rampsaal’ge mee all’ heyl, en bystandt doedt.
Hebj’ een Tieran, die u mishandeldt al te wreedlijk, Wiens wet gy volgen moet, te slaeflijk, en onreed’lijk?
Jupiter hou vry t’huys zijn blixem-schigt!
zulk volk En guyts help ik an kandt met maar dees eene dolk.
Plaagd’ u een roover, die u zetten af u schatten?
Hy schuyl vry, waar hy wil, ’k sal by de kop hem vatten: Ik sul all’ hoogten af, jaa daal tot in den hel, Geen ooverdaadt, voor zig, ooyt vry-plaats vinden zel.
G’en hebt mijn quaal daar niet.
Heeft ’t noodtlot u gaan plaagen Dat gy, in ballingschap, moet slijten uwe daagen?
’k Sal u weer in genaa gaan stellen van u staat, Of ’k roey haar daadlijk uyt, indien het anders gaat.
Nog raadt gy ’t niet, helaas!
veel grooter zijn mijn quaalen.
Ging d’Heemel, een van uwe liefste vrienden, haalen?
Dat gy hem ooverleeft, doedt u dat z’hartlijk zeer?
’k Herruk den Heemel hem, en lang hem u strakx weer.
Mijn smert is vinniger, ô!
braafste heldt der helden!
Is het een ziekten ook?
dats, dat my zoo quelde.
Een ziekte, lieve!
zijt gy daar zoo door geraakt?
Ziet!
hier dien deegen, die al ’t siek gezondt, straks maakt!
Dog, daar toe bruyk ik hem met veelderhande streekken; ’k Hou dan, ’k sny dan, ’k saag dan, en dan ty ’k weer an ’t steekken, Naa dat de ziekten is.
O booven wondre kragt!
Wat ’s u ziekt?
Die heeft my een mengling aangebragt, Van zulver, goudt, yvoor, azuur, en roo-kooraalen.
In poejer, denk ik dit, namje in al te maale, En mits men juyst hier by geen drijvendt sop en dee, Verstoptendt, en u hert hier van dees quaalen lee.
Gy helden-Kooning, ag!
gy vat nog niet mijn meenen.
Die tytel keeteldt my.
’k ben schier doodt van steene, Oover een minne-drank, die ’k in de ooren kreeg.
Wat wonderbaarlijk spul?
hoe gaat dit al te deeg?
En minne-drank in ’t oor?
Laat ik ’t u deeg verhaalen!
Men fluysterden my van twee oogen van kooralen, En mondtje van azuur.
Nu moet ik lachen, maat!
Azuure oogen zijndt dan daar gy m’hier van praat?
En een koraale mondt?
Wildt uyt my dog eens hooren!
’t Is ’t een of ’t aar altoos.
’k Seg dat u ging bekooren Zoo een yvoorig teynt, en oogen van azuur.
zoo, regt uyt gezeydt, en was het ook niet puur; Maar zoo een mengeling van schoonheen boven wonder, Daar s’ooverrijkk’ een schat, en waardtheen schuylden onder, Dat om haar slegs te zien mijn ziel schijndt stukken breekt.
Dat ’s mijn Nimf, zonder fout, daar deeze hier van spreekt.
Hoe kund’ haar dan?
en zou ik haar niet kennen?
Die ik maar met een wenk gaa naa mijn wille mennen?
Dat treft nog vinniger, als ooyt iedt dee mijn hert: Moet ik met al mijn ramp nog voen jaloerse smert?
Wast niet genog ik sturf, doe ’k haar niet mogt anschouwen?
Naa mijn wil, kan ik nog, vry andere, wel houwen; ’k Heb u mijn hulp beloofdt, ’k sal houwen ook mijn woordt, Om deernis schenk ik s’u, hou!
die u soo bekoordt.
Prins van eedle moedt!
beleefdt!
mildt booven maaten!
Dit kraal, en dit azuur wilde my houwen laaten?
Met heyl, en gloory vul u op den Opper-Heer Dat ik u voeten kus.
’k Schenks’ u, en voort geen meer.
DERDE DEELS, TWEEDE BEDRYF.
DIe gunse vent is dol, ey weeswe op ons hoede!
RITSAARDT Wat dus gevaarelijkx doedt u op hem vermoede?
Doe ik hem lestmaal zag, kreeg hy zoo dol een buy.
mal slegs!
’t is een gast suykker-zoet by de luy.
Hy rochelde nogtans lest uyt zijn long en keele, Epood’, Apostrophen, en nog zoo duyvels, veele.
Verbandt dees yle schrik vry uyt u fantesy!
Dees dollicheydt, is slegs de zwier van Pöesy.
De dolle, dat’s mijn schort, doen my te yslijk schrikken.
Een staag verwinnendt hert is dat nog te verwrikken?
Ik vlugtje.
Maar ziet hoe hy te mijmren leydt!
Jaa wel, ik vrees, maar voor zijn dollicheyt.
Zet slegs u hert gerust!
hy denkt, om yets te digten, Om u faams gloorij doen door ’t ganse aardtrijk ligten.
Geef, Bulderwindt wat rust u liefste digtkunst-zugt!
Begroet dees opper-heldt zoo treffelijk berugt!
Ik groet u schrik!
en vrees!
der moedigste soldaaten!
Die honderdt Kooningen benijen met haar staaten!
Te mets heeft hy mee, ’k siet, ook goeje buyen, zeg!
Vriendt!
door u dollicheydt, raakje daar vaak mee weg?
Als die u weer vat, schou ons, maar slegs met een teekken!
Mijn Febus dolheyt, wil, slegs van groot’ helden preekken, Om haare daagen te doen rekken eeuwen lang, En op het fierste maakts’ haar daaden in haar zwang.
Zeg, by gelijkenis, een van u braafste werken, Hoe die mijn dolheyt zal optoojen zulde merken.
Zoo veel mijn werken raakt, verhaal ik u wel haast; Maar dolheydt an een zy!
Weest dog zoo niet verbaast!
Mijn dollicheydt, en brogt nog ummer een om ’t leeven.
Men ging die donder-naam van, Roemer, my eerst geeven: Ik zet my altemets op ’t vliegendt Pegaas paardt, Stijg op ten wolken toe, begluur dus eens de aardt, Om zoo in eenig streek wat handtwerkx op te zoekken, En vlieg om tijdtverdrijf van d’een, naa d’andre hoekken, ’k Ben in een uur, of twee, van d’eene Pool, tot d’aar.
Dit Traasoos stoffen, dat behaagdt my wonderbaar, ’k Sie hy d’Hyperbole bemindt, hy snoefdt wel pragtig.
Lest zag ik uyt de lugt twee leegers, die vry kragtig Ingedrongen teegens een, met eeven felle moedt: Naa ’k in ’t aanschouwen van haar nu my hadt verzoedt, Verwagtende, ik my, zou by de slegste geeven, Zoo hiel fiktoory haar, dan hier, dan daar, in ’t eeven.
Ten laatsten wert hier door mijn dapperheydt vol spijt; Met rustlooze drift, ik onder haar, my smijt, Gelijk een Aarent fors, gezwindt zwierdt in haar raazen, Valdt in een zwaanen vlugt, gaat bloedig zig veraazen: ’k Hak af aan elk een kant, hoofdt, schouwer, arrem, been; Zoo dat ’k my schrikken doe, lijk blixem, by elk een; ’k Sie lossen, duyzenden op my gestaag, en mikken: Maar doodelijk zoo grief ’k de stoutste met dees blikken: Tot slot, ik draeg my zoo, dat bey dees leegers, heel Versmolten, bey haar winst, viel my alleen ten deel.
Dit Reuzelijk gevegt was treflijk, booven maaten.
Hou zoudt gy daar nu van met al u digten praaten?
Eraato, Polumny, help, hellep!
Therpsikoor!
Daar wordt de vent weer dol, ey lieve!
gaanwe door!
Blijft staan slegs braaf soldaadt!
en kundt gy niet de naamen Der Muzen, die hy smeekt?
Dat zijn maar duyvels saamen; Hoe grimmig ziet hy, og!
wat krissen maakt hy niet?
Hy tandtknarst, en dreygdt vry wat euvels, naa gy ziet.
Hoe gluurdt hy van ter zy, ’t is t’yslijk om t’aanschouwen.
In treflijk digten, moet men zulk een weezen houwen.
Moet man dan dol zijn, is het een gevaarlijk doen: Dat hy vry rust hou, ’k wil geen lof op zulk fatsoen; ’k Heb gans geen trek, ik zweerdt, om vaarsen te zien maaken.
’k Help u hier naa wel, nu zal ik het digten staakken, Mijn Muzaas schepseltjes wil ’k u nog offren gaan.
’k Sal gunst’ge looner zijn, wel waar mag ik naa staan?
Kom zoekwe!
oogen!
op ’t eenig wens van mijn leeven!
Waar loopje?
Ey hier!
en wildt my niet begeeven.
Vrees hem in ’t minste niet, verlaat u op mijn woordt!
Rampsaalge vrijer!
ag, den Heemel help u voort.
Ritsaart binnen.
DERDE DEELS, DERDE BEDRYF.
HEldt, by de braave luy, en valter niet te vreezen!
Uyt u manhafte tret, is treflijkx wat, te leezen, U oogens opslag toondt een heldt van wondre moedt, Zoo ziet Mars zelfs, als hy, op d’aarde, ronde doedt; Jou stem klinkt hol, grof, droog, en dreundt te mets daar onder Een boove-manne-brem, lijk Jupiter zijn donder.
’k Heb daar een stuk manhaftelijk bedogt, Trotsmoedig opgezet, en Tragis uytgewrogt, Dat hondert digters zal doen van jaloersheydt scheuren, Mogt zoo een man, als gy, my daar nog by gebeuren, Die de voornaamste daar in speelde, om daar door, Dit oovertreflijk stuk te toonen, naa behoor.
Die last neem ik op my, mag ’t sijn slegs met mijn eere.
’t Is Alexander zelfs.
Die grootte Heer der Heeren?
Die eertijdts meester was van ’t ganse Asia?
Mits hy mee van mijn zwier wat hadt, sal ’k doen dan, gaa!
De rol heb ’k in mijn zak, en is te wonder vinnig; Zijn beste vrienden die vermoordt hy gans uytsinnig.
Dat moet een duyvel zijn, of uytgelaaten dier: Haal dog ’t niet voor den dag!
Het is maar wat pampier.
Met slegs een weynig schrifts.
Dat ons de doodt gaat brouwen?
Vendt kenje tooveren?
wildt moedt slegs houwen!
hier ben ’k verraan, mijn waapens, nog mijn moedt Zijn teegens tooverkragt, helaas!
niet opgevoedt.
Het zijn slegs vaarsen.
Jaa, dat is ’t dat my doedt schrikken.
Ik zegdt van buyten wel, vreesje zoo voor de stikken, Laat zien of gy het ook zult kunne krijgen weg.
’k Ben Alexander, zeg!
’k Ben Alexander.
Schrik, van d’heele aardt verbolgen.
Die tytel past my.
wildt dog u rijm vervolgen!
Zoo gek en ben ik niet, dat ’k dat naa zeggen zal, ’k Verpraatteme zoo ligt, hola!
niet al te mal!
Wat drolger slag is dit?
Dat gaat met valse treekken, Om my zoo van die braave tijtel te versteekken: En gaf ik eens die weg, ik kreegse nummer weer: ’k Ben Alexander, zeg ik wel, maar voort geen meer.
Wie of ’t aar zeggen zal?
Om u regt uyt te praaten, Daar meugj’ een aar vry mee, als my omspringen laten, Dan zal ’k wel voort gaan.
Hoe of het hiet lukken zel?
Twee speelders van een rol in een en ’t selfde spel?
Gelijk gy dat verstaat, ’k mag anders dan niet klaaren.
Dat zweer ikje van al, of daar zal dan in vaaren.
Hoe grillig bakhuys hier!
wel hey!
dreyg jyme dan?
Dat gaatje naa mijn rol, nu zweer ik zeljer an!
heemel wilme van dees toovenaar bevrijen!
Roemer vlugt weg.
Loop heen kloekmoedige Ridder van ouwe tijen.
DERDE DEELS, VIERDE BEDRYF.
WAt lagt dog Bulderwindt?
Dat vreempdt saldaats fatsoen.
’k Sogt u, mijn vriendt!
en heb wat van u geest vandoen: Om winnen eene schoondt die mijn hert heeft gestoolen, Het meester zijn van min is ’t gaau vernuft bevoolen, Niet kan een wufte ziel zoo mennen naa de handt, Als mins-quaals-klaagendt-digt gesteldt op lieve trant.
Als ’t is een schoonicheydt, die maar wat houdt van digten; ’k Heb hier die ’k somtijdts op verscheyde voorval stigte, ’k Hebber op ’t afslaan, ’k heb op een afweezendtheydt, Ik hebber op een hoon, op schempig spreekkendtheydt, Op tooren heb ik hier, op lieve lag, op oogen, Zoo Klooris weer quam, en zoo Fillis was vertoogen.
Op Lauraas drooms, klagt op Kassandraas wreedicheyt; Want ieder kiest een naam die in zijn zinnen leydt.
Klagt op Kazandra, dunkt my, wel het best zou lijkken.
Dat is een treflijk stuk verstaaje ’t reederijkken.
Zoo is het lijk ik ’t wens.
’t Zijn Stransen, en daar in Zijn woorden rijk van stof, treurklaachelijk van zin.
Is ’t rijk van woorden, my gaatmen voor rijk mee groeten.
Zou ’k wel zoo lukkig zijn, dat ik ’t hier zou ontmoeten?
Is ’t dat?
Wat dan dog?
Een ode Pindarijk.
En dat?
Dat is een digt om stellen op ’t muzijk, ROOKAARDT.
Dat kost ’t wel zijn.
Dat is op Klooris haar vertrekken.
Dat?
Traantjes die de hederin Iris ontlekken.
Een Anagram baar, en puur hemistijk.
Dats een sonnet van letters Akrostijk.
Dat’s lijk’wel mis, het is Fillis haar wel te vaaren.
En hebj’het daar nog niet?
Dat’s op geel-krolge haayren.
Is een bruylofts digt.
Is een herders praat.
Is een graf-schrift.
Mateerijen van staat, ROOKAARDT.
Wy ongelukkige!
’k Loof heb het daar gekreegen.
Godt dank!
Neen, looze zorg te diep in ’t hert gezeegen.
Is ’t dat nog niet?
Neen, dat’s een aardig Epigram.
Daar hoop ik.
Dat is op een dans te leum en stram.
’t Most dan het leste zijn.
Jaa ’t is ’t.
Wildt het my geeven.
Klagt aan Kassandra.
’k Sal zijn dankbaar, al mijn leeven.
Ik zal ’t eerst leezen, ey!
en wildt u zoo niet spoen, Niet hallef en zou jy dit kragtig genoeg doen.
STANCEN.
NU dan, ooverwreede Kassandre!
U blikjes, tussen lief, en stuur, Met haar scherm-zwierige gegluur, Gaan m’in fijnder, als stof, verandre: ’k Voel nogtans midden in dees hit, Een averegtse kil daar zit, Die kaatsendt in mijn zoelt gaat jaagen: Dies stervendt, en ontstervendt weer, Slijt ’k buyten my mijn eygen daagen, ’k Sit tussen doodt, en leeven neer.
Mijn mans-hert wierdt vast langs hoe teerder, Doe eerst ’t oog gaf u schoonheyt plaats, Dit maakte mijn ziel snottrig vaats, En gy wierdt vast Barbaaris wreeder; Dan meen ik heeft ’t mins lillig nat, Te booven deerlijk my gevat, Booven al d’ondermaanse* dieren, Ben ’k opgenoomen, dunkt my, dan, En voel booven plaats plaats my zwieren, In vreugde, daar ’k geen eyndt vindt an.
Iou aardt mee, en quikzulvrig weezen, De naam u heeden voeren doedt, Van ’t ondermiddelriftig goedt, Daar van g’een schets bendt uytgeleezen; Het aldergrilligst nagt gespook, Nagt-merrijen, jaa kollen ook, Die houwen u voor haar modelle: In mijn nu al te vuurge ramp, Moet ’k naa u vieze kil my hellen, Of ’k raak in koolen strakx of damp.
Dees dingsige veranderinge, In zoo veel ramps, van zoo veel goedts, Maakt dat al’t hoopen mijn gewroedts Verzweerdt, de ziels verwandelingen: Dat een minnaar vernietigdt werdt, Og!
dat gaat u geensins ter hert, In u lam-kreuple ziel en leeven: Maanlijkke-schoondt!
is dan u zin, Lijk zuyder Pool, staag te begeeven De liefelijkste mense min?
Herroep, herschreeu dees neepe digten!
Mijn ziel die vreemde zwieren mindt!
Zeg op de quaal die m’in u vindt!
Ontwerdt haar in haar regte vligten!
Dat vry dees heemels vuurpijl vliedt, En duyzendt gaaven op u schiet, Langs neergaand-reegel-regte streekjes; Eer ’t noodtlot doodelijk u treft, Wens ik ’t nog hondert duyzendt weekjes, U in volnoegde vreugt verheft.
’k Ben meer mijn zelver niet, wat digt?
zonder gelijkken.
Wat dunkt u van die stijl?
Daar moet het al voor wijkken; Maar ’k denk vast op dat spook, die schets, en dat model, ’t Quikzulvrig weesen voort, en ’t andere toestel, Waar van die vaarzen zijn gepropt; ja ik zou zweeren, Dat die zijn regt gemaakt op die die ’k soo gaa eeren.
Is zy maan-slagtig dan?
Het schort haar in de bol, Om Alexanders liefdt.
Wat pokken, isse dol?
Van Alexander?
zoo is zy vies-vaaze-vallig.
Histoory-stuypig-les wat maakj’ een mens ook mallig?
Bynaamen die Romans in zieltjes teer, en jong?
Wat grillen dikwils niet haar zwakke breyntjes vong?
Zoo haast zy koomen an dit malle goedt te leezen?
Maar d’u zeldt oovergaan.
Zoo hoop ik zel het weezen: En in u braave rijm, gy haar te kennen geefdt, Genoegsaam, dat zy niet haar vol verstandt en heeft.
Zet daarom in de plaats van, ooverwree Kassandre, In ’t eerste reegeltje, vrijster van Alexandre, Dat zal haar treffen braaf.
Wel-aardige bemerk!
Wat benj’ ook vol van geest!
Dat is ons daaglijkx werk.
Zoo op schenkaazijen, slegs waaren wat, haar zinnen, , ’k sag kans om haar te winnen: Dog dat is lokaas, dat ik voor haar vrienden spaar; Van de voornaampste een, dunkt my, wordt ’k guns gewaar, Hy heeft my hulp beloofdt, ik moet hem toe gaan treeden.
’k Sal onderwijl hier van een nieu gedigt gaan smeeden.
Denk g’honderdt guldens hebt an mijn gedigt besteedt.
En ik beloofje booven dat nog een nieu kleedt.
Bulderwindt binnen.
DERDE DEELS, VYFDE BEDRYF.
NEef Waarenar ik kom om Rookaardt te besteeden, Aan ons nigt Maargereet, en zijt gy lie te vreeden, Met schatten, dit ’s daar een, sie soo rijk is van goedt, Meer als wy altemaal.
Wel wees dan zeer gegroet: Benje zoo rijk een Heer, en van zoo magtig’ haave?
Meer, als om na waardy, mijn aadeldom te staaven.