floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
En zoo 't niet anders mach, wat is 'er om te doen?
Zoo zal dan Karel na het eynd zijns levens spoên; Twee beulen plagen my, en pijnigen de zinnen, Den een dat is berouw, en 't anders is de minne; Ik min Elizabeth, doch afkeer is mijn loon, O strafheyd al te straf!
ô overwreede Goôn!
Dat mijn Elyzabeth haer Karel kan versmaden, Nu hem het ongeval haer last heeft opgeladen; Nu my de meeste troost op 't hoogst van noode zy, Nu toond gy al te wreed, uw wreedheyd tegens my, Loos bange borst, ey!
loos een overvloed van zuchten, Nu mijn Elyzabeth, haer Karel wil ontvluchten; Ontvluchten, hoe kan 't zijn?
Twee zaken  Beletten mijn de min, en willen 't nimmermeer.
't Een is mijn Ouders wet, zoo dat ik u voor dezen Heb menigmael gezeyd, dat niet zoud willen wezen; Het tweede is uw Goddelooze val, Waer door ik nimmermeer, met u vereenen zal; Eerbiedig dank ik u voor d'eer aen my bewezen, Ik bid u voor het laetst, der Goden straf te vreezen; Met ootmoed en berouw, uw zondig hert verneerd, Verzoent de Goden, en uw Ziel ten hemel keerd.
Vlucht gy?
moorderin, en wreetste aller vrouwen, Vlucht niet Elyzabeth, het vluchten zal uw rouwen, Nu Karel, kort beraed, daer 's hulpe voor uw pijn, Hoe doch?
te sterven, ach!
wie zal mijn rechter zijn?
Ik zelfs, gy zelfs?
ô neen, waarom ô neen?
't moet wezen, Hoe wezen?
wild gy dan de groote God niet vreezen?
Wat vreeze?
'k vrees gantsch niet, holla; ik vrees 't gespuys Dat eeuwig Zielen plaegt, in 't onder Aerdsche huys; Ha!
wat fantazy zoekt my dus om te leyen; En met een vieze schrik van helsche plaeg te peyen?
Wat grillen, Karelsa, scheyd af van 't vies geteul, Kom stier u Ziel ter hel, en sijt uw eygen beul; Neen, Karel; neen, ô neen, bedaer, moord niet uw zelven, Laet wanhoop doch zoo diep uw Siele niet bedelven, In 't nare duyster rijk, waer strenge Pluto heerst, En helsche slaven dwingt, daer yder om het zeerst Sondige Sielen plaegt; wat mach ik doch bedenken?
Vaer met uw zaeken voort, geen Duyvel kan my krenken, Raek ik in Plutoos rijk, het heyr zet ik zoo om, 165 Dat ik licht in de plaets van Pluto zelver kom; Ik zal ter hellen neder dond'ren; Waer van mijn komste zich Prins Pluto zal verwond'ren; Wiens strafheyd mijn geweld in geender wijs ontziet, Maer zal den Hel-god zelfs vermorsselen tot niet; Kom Cerbre, Helschen hond, uw hulp aen my verleenen, En scheur dit knagend vleesch van deze teye beenen; Proserpina Princes, kom zeg ik voor den dag, Op dat ik u 't geschenk mijns Ziels vereeren mach; Barst nare af-grond op, en spalkt uw kaken open, Kom eunjers altemael om Karels Ziel te koopen; Kom Charon met uw boot wat leggen aen de wal; En laedze met een Ziel, die ik haest lossen zal; Geen staaf is my te straf, mijn snode daed te wreeken, Nu uwe strafheyd mijn, Elijsbeth, is gebleken; Wel aen dan droeve borst, bereyd en maek de plaes, Daer 't vinnig stael zijn lust boet in uw bloed, eylaes!
Elyzabeth, nu gy my hebt verlaten, 166 Moet Karel, Karel zelfs, zijn eygen zelver haten; Vaer wel voor't laetste dan, dit swaerd zal uyt mijn borst Doen stralen een Rivier, op dat uw grage dorst In wrake zy gelescht; ha!
wreede moorderinne, Ik sterf, ik sterf, ik sterf, nu gy my niet wild minnen, Hy doorsteekthem.
Als ik van Karel flus voor't laetstgescheyden ben, Heeft my't berouw beweegt, dat ik niet laten ken; Om mijn berouwig hert aen Karel t' openbaren, En mijn genegen Ziel hem te verklaren; Is hy in ongeluk vervallen, 't was door nood, Wel deed hy die uyt Liefd, luklooze bystandt bood; O Afgod mijnes Ziels!
of ik u al wil haten, Het is vergeefs, de liefd en wil 't my niet toelaten; In plaets van haet, zit min geworteld in mijn hert, Die mijn verliefde Ziel gevoelen doet uw smert; Zoo haest, ach!
Karel, als mijn oogen 't luk genieten, Dat zy haer lonken op uw grage lusten schieten, Zoo zal mijn will'ge Ziel, door Liefd zijn aangeport, Dat zy haer Liefd alleen hertgrondelijk uitstort, En Offeren s' u op; ô Karel!
'k zal my voegen, Om u, in uwe min, ten vollen te genoegen; Natuur verkracht mijn Geest, en wil dat ik met lust, Hier onder 't Elzen loof, my slapende wat rust; Op hoop, of Karel ondertusschen hier mocht komen, Van wien ik in mijn slaep hoop heugelijk te dromen; Buygt teere voetjes, buygt, rust neder in het groen, Daer mijn verliefde Ziel haer middag slaep wil doen.
Zy gaet neder zitten, en geraekt in slaep, ondertusschen komt de Geest van KAREL voor haer verschijnen.
Waek op Elyzabeth, waek op, waek op van 't slapen, En ziet uw Karel hier wanschapen, Met wangen bleek; waek op, aenschouwt wie dat ik ben, Een die u niet genoeg voldoen met bidden ken; Om tot vergiffenis zijns misdaeds te bewegen; Eylaes!
Elyzabeth, 't genegen, Strekt op het alderhoogst om u te bidden an, Te bidden zoo, dat ik niet meerder bidden kan Om u vergiffenis; hoe kan 't my zijn vergeven, Het geen ik heb misdaen in mijn voorgaende leven?
bidden al te laet, de zond heeft my gedood, Dies is mijn arme Ziel in d' aldergrootste nood, Schrikt niet Elyzabeth, 'k vermach u niet te deeren, Maer u door mijne komst stantvastigheyd te leeren; 167 Aenschoud dees bloed'ge borst, aenschoud mijn diepe wond, Die 'k eeuwig dragen moet tot straffe van mijn zond; Door geylheyd, die my heeft aen d' eene kand bestreden, Ten anderen heb ik 't gebod Gods overtreden; Daer by mijn zelfs gedood, ô bitterlijk gequel!
O knaging mijns gemoeds!
ô pijne van de Hel!
O ysselijk geween!
ô knerzeling der tanden!
O Helsche tyranny!
ô Hel!
ô eeuwig branden!
Mijn Geest most gy voor ditmael zien, Steld u gerust, 'ten zal na dezen noyt geschien, De oorzaek is, om u rechtvaerdig te verklaren, Dat ik u zocht tot lust van min, maer niet te paren; Dies ik in geylheyd, niet in Gods vrees heb gemind, Ik heb geen meerder tijd, de droeve uur begind, Dat ik weêr keeren moet na d' onder Aerdsche kuylen, Daer nimmer eynd en is van kermen en van huylen, Door d' onverdragelijke pijn van d' Helsche vlam, Mijn bootschap is gedaen; ik ga van daer ik quam.
168 ELIZABETH, ontwakende zeyd: Elizab.
Hoe dus, wat schrik, wat schroom doet my de Ziel ontroeren, En schijnen my, eylaes!
eylacy!
te vervoeren?
Wat sweeft'er om en d' om, zoo schrikkig voor my heen, Wie daer, wie komt daer ginder na my treên?
Ik schrik, zie daer, zie daer, daer komt 'er een aen kermen, En zoekt my met geweld te vangen in zijn ermen; Wie is 't?
mijn Lief, eylaes!
voor zijn gelaet ik beef, Wel Karel; ach!
ik my gevangen geef; Kom uwe Lief, kom zeg ik my ontzielen, Die niet en hebt ontzien uw zelver te vernielen; Waer vlucht gy Karel, ach!
mijn Karel dus verkeerd?
Uw oogen opgespalkt, uw kaken uytgeteerd; Daer komt mijn Karel aen, zie daer, hoe komt hy trappen, Daer leyd wat in de weeg, hy wil 'er over stappen, En treden tot my toe; ha!
Karel, stoute gast, Sie daer, daer Pluto daer, daer houd hem Pluto vast; Sie daer het snood gebroed, de Nikkers met hun allen; Ach!
Karel, hoe zijn u de oogen ingevallen.
schellem, moordenaer, laeg-legger na mijn eer, Vertrekt, ha!
fielt vertrekt, en komt hier nimmer weêr.
ROGIER, HELENA.
't Verlangen drijft my aen om weder 't huys te raken, Dies geeft my raed, hoe ik het best zal maken; En wat my diend bequaemst in deze zaek gedaen.
't Gemoed getuygt mijn uw vertrek noch niet geraên; Na dat ik heb bespeurt de oorzaek uws vertrekken, Door valscheyd die gy my op heden gingt ontdekken, Uyt geyle min gebroed; Canssandra, zoo gy zegt, Soekt u door slim beleyd te brengen tot de Echt: Cassandra die gebruykt veel duystre slimme treeken, Om haer Godloos verraed op u te wreeken; Sy zoekt haer snoode lust te plegen na begeer, Sy tracht door boos bedrog te krenken uwe eer; Indien gy u voor zulliks wild verhoeden, Soo bid ik volgt mijn raed, en houd het my ten goeden; Dat ik u voorneem zoek te breken, 't schied om best; God weet het, ach!
hoe mijn gemoed my drijft en prest; Om u oprechtelijk te toonen, Raed ik u qualijk, wild mijn raed verschoonen; Mijns oordeels, 't waer u best, als dat gy wel verzaemd, En met een goed partuyr, weêr by uw Ouders quaemt.
Vader, kost dat zijn, het waer mijn hoogste wenschen, Soo ik genieten mogt de deugdzaemst aller menschen, Helena die ik heb zoo trouwelijk gemind, 169 En zy van herten my had wederom bezind; Wat luk waer boven 't luk van mijn geluk te achten, Als my mijn Vader mogt zoo weêr te huys verwachten; Wat blijdschap en wat vreugd, zou 't voor mijn ouders zijn, Dat zy my zoo vol vreugd weêr zagen, na mijn pijn.
Weg reden zonder hoop, weg ydele gedachten, Die my onlukkige, doen zoo gelukkig achten; Dat my 't luk zoud geschien te trouwen noch met haer.
Het zoud geschieden wel, zoo ik Helena waer.
Almogend God!
door uw Almogentheden, Vergund my doch mijn wensch.
Rog.
Vader, uw gebeden, Getuygen my de gunst, die gy uw dienaer draegt, Doch, denkt het geen gy bid, aen Gode zelfs mishaegd.
Wat reên?
De reden die zijn deze, Dewijl gy bid om 't geen, onmoog'lijk, niet kan wezen, Vertoorend gy Gods macht, 'tonmoog'lijk kan niet zijn.
En kunt gy dan, Rogier, gelooven niet met mijn, Dat wat onmoog'lijk schijnt, God mogelijk kan maken?
Och neen, mijn Heer!
door schijn veranderende zaken, Niet hare eygenschap, die blijven zoo zy zijn, 't Onmoog'lijk dat word niet, of't is maer door de schijn.
Neemt by gelijkenis, dat gy uw manne leden, Met Vrouwelijk gewaed uytwendig gingt bekleden, En maekten u gelijk in kleding als een in Vrouw, Gelooft vry, dat men u daer voor ook honden zouw, Maer't waer alleen door schijn.
Gyspreekt van yd'le zaken, Maer't geen ik zeggen wil dat zoud de Godheyd raken; 't Onmoog'lijk moog'lijk werd door Goddelijke macht, Den mensch eerst zijnde niet, die werd door Hemels kracht, Van Gode, 't geen hy is; dan doch 't God'lijk begeeren, Zal ik, voor dees tijd, in Poëtery verkeeren; Tot tuyge mijnes gunst, zoo gund ik u, uw wensch, En my om u went wil, te zijn een ander mensch; Ik wenschten dat ik waer Helena.
Door wat reden?
Om u te toonen, 't hert en Ziels gegentheden, Met welke dat ik u hert grondelijk bemin; Rogier, ik beeld my in dat ik Helena bin; Zoo tergt liefds neyging my, en 't schijnt ik door uw deugde, Genoodsaekt ben dat ik met Goddelijke vreugde, Den Hemel, en ook God, opoffer mijn gebeên, Dat zijne Gddheyd u verleene uw Heleen.
Vader, ik bespeur met welk een goet genegen, Dat ik uw hulp, en gunst, tot my waerts heb gekregen; Indien uw gunstig hert geen macht ontbrak, 'k vertrouw, 170 Dat my, na wil, en wensch van uw geschieden zouw, Schoon my uw goede wil, die macht niet kan betoonen, Soo zal ik niet te min u even dankbaer loonen, Voor alle eer, en deugd, die gy my hebt gedaen; Dewjl mijn hert my trekt om weder t' huys te gaen, Verzoek ik uw verlof.
'k Heb u niet te gebieden, Indien gy scheyden wild, uw wille moet geschieden; Maer ach!
eer gy van hier vertrekt, zoo moet Gy volgen mijne raed, en vallen eerst te voet, De groote Majesteyt des Hemels; laet ons heden Hier in mijn Cluysjen gaen op-offeren gebeden; Dat u in uwe weg den Hemel gunstich zy, Op dat gy veylich meugt geraken weêr, daer gy Uw lieve Ouders meugt in goede welvaerd vinden, Tot welkers dienst ik my in eeuwigheyd verbinde; Kom doch Rogier, ey!
kom, en laet ons beyde gaen, Op dat met ons gebeên de Godheyd werd voldaen; Om Hemels gunst tot uwen voordeel te verleenen.
En dat ik mijn waerde Lief Helene, Genieten mach; ik ben gewillig en bereyd, Te dienen in gebeên Gods groote Majesteyt.
De Geest van CASSANDRA.
Cassand.
Staekt droeve kommernis, deugd lievend Jongeling, Die ik drie jaren lang in geyle lust na ging; Tot my dees diepe wond het leven heeft benomen, Wanneer ik onderstond u valschlijk na te komen, Door raed eens Toveres; my moeten onder weeg Die gene, waer van ik dees sware wonden kreeg; Vermits ik waenden dat gy 't waert, Rogier, wiens minne Met dulle razerny verwerden my de zinnen; Soo dat ik onbedacht, door Goddelooze raed, Op 't hoogst vervallen ben in een vervloekte staet; Mits ik het helsch gespuys te hulp zocht u te quellen, Soo lijd ik nu de straf, en wreede pijn der Hellen; 'k Ben door uw deugd geparst te komen voor den dag, Op dat ik daer door u mijn dood getuygen mach; En dat gy weten zoud mijn leven is ten ende, Most dees mijn komst geschien; dies ik my weder wende Ter plaets, daer naer geween, en bitterlijk geschrey, De Helsche Poel beswalkt met zuchten veelderley.
Binnen, Rogier.
Ik schrik in mijn gemoed, rechtvaerde straf doet blijken Dien God, van wien mijn hoop zal nimmermeer beswijken; O wonderlijk bedrijf!
ik speur, ô God!
uw macht, Met welke gy my hebt in het gemoed verkracht, 171 Dat ik als machteloos, Heer, dijn Almogentheden Genootzaekt ben nochtans met krachtige gebeden, Te loven; Vader ach!
wat voor een dankbaerheyd, Sal ik betoonen God, mijn Hemels Majesteyt?
Voor dit geluk, 't welk my geschied is door het sterven, Van dees Cassandra, om wiens wille ik most swerven, Als balling achter land, gescheyden van die geen, Die ik zoo trouw'lijk heb gelieft; mijn Lief Heleen.
Nu zal ik dag nocht uur verzuymen, maer my stellen, Om my in d' Echte met Helena te verzellen; Dies wegen laet ons gaen, ter plaets daer men God eerd, Op dat mijn droeve druk, weêr in geluk verkeerd.
ELIZABETH by haer hebbende een Nonne-kleed, met een Doods-hooft.
Om in eenzaemheyd te zijn, Wil ik mijn Uyt de booze weereld scheyen; En met een oprecht begeer, In den Heer, Een Godzalig leven leyen.
172 Daer het herte, na zijn wensch, Van den mensch Afgezondert is, om reden, Dat men van des werelds strijd, Is bevrijd, God te eeren met gebeden.
Want die onder menschen sweeft, Zelden heeft Goê gedachten, God te loven; Want de wereld trekt begeer Altijd neer; Eenzaemheyd de Geest na boven.
als my de vlugge tijd, Wisse strijd, Van de dood brengt in gedachten; Dan voel ik mijn wel getroost, 't aldergrootst, Van de wereld kleyn te achten.
Al het werelds zoet gelaet, In der daed, Is maar snoode yelheden; Als men overdenkt hoe ras Dat het glas, Van het leven, daeld beneden.
Die  Wel vernoegd, Dankbaarheyd aen God kan geven, Deugdzaem is in zijn gemoed, En wel doet; Ach!
hoe zalig is diens leven.
Wereld, ik zeg u adie, Mids ik zie Al uw looze, booze streeken; Die door uw gevalschte schijn Heunig zijn, Maer in 't eynd als gal opbreken.
Al uw glory, roem, en pracht, Al uw macht, Al uw wellust, en vermaken, Al uw gaven  Het verkeerd; Dies ik, wereld, u verzake.
Nu ban ik de vuyle min Uyt mijn zin; Geyle lusten ik verfoeye; Maer in plaets van dien zal deugd, In mijn jeugd, Zalig in de Liefde Bloeyen.
En dit zuyver wit gewaet Zal de staet, Van mijn reynigheyd getuygen; En in deze zuyvre schijn, Zal ik mijn Voor mijn Schepper nederbuygen; Dat hy my in deze staet Doch toelaet, Al mijn leven te volherden; Op dat ik na dezen dag, Eeuwig mach by u ontfangen werden.
Laet dit Bekkeneel voor mijn Spiegel zijn, Om mijn zelfs te leeren kennen; Dat wy van Aerd, Stof gebaerd, Niet dan stof, en asch en bennen.
Vaer wel dan, snoode Feeks, met uw bedriegery, Vaer wel, wereld, vaer wel, gy heerst geen meer in my, Met al uw snood verraed, en booze listigheden, Die hier zoo menig mensch met smerten heeft geleden; Wat zijt gy wereld doch?
een Poel vol damp, en stank, Der Goddeloozen vreugd, en droeven ondergank; Een strik, een Helle zelfs, die niet uytbraekt dan plagen, Een Hoer, een snode Feeks, die vruchten schijnt te dragen Van vreugde; maer eylaes!
die op uw vruchten ziet, Die vind in uwe vreugd, een helle vol verdriet; O wereld!
wat zijt gy een Voedster van Godloosheyd, En queekt de menschen op, in overgeven boosheyd; O wereld!
hoe streeld gy de herten naer uw zin, En blaest den gierigert uw loze streeken in; Gy wereld, stookt het hert, en scherpt de bitze tanden, Der gener, die door nijd opslokken alle schanden, En spuwen laster uyt, van vromen, wereld ach!
't Is wonder dat ik u bedrog verhalen mach; 173 O spiegel!
waerd gy vaek voor veeler menschen oogen, Onmoog'lijk dat den mensch, wierd van den mensch bedrogen; Onmoog'lijk, wereld, ach!
onmoog'lijk zou 't u zijn, Te zaeyen in den mensch, uw wreede Siels fenijn; Vaer wel wereld, vaer wel, dit zal mijn leydsman wezen; Door wien ik niet en zal uw list, of valscheyt vrezen; Dit kleed, dit Nons gewaed, diend my voor 's levens tijd, Dit Bekkeneel een baek, waer na mijn Siel met vlijt, Zal stieren 't zinnen Choor, om niet te mogen dwalen, In 's werelds woeste See, waer in niet is te halen Als quelling, list, bedrog, verdriet, ellend, en pijn, Vaer wel wereld, mijn vreugd voorta en in God zal zijn.
HELENA, ROGIER.
WAt is 'er dat op Aerden leeft, 't Geen niet zijn haest verand'ren heeft, En schielijk kan verkeeren?
Geen dingen hier ter wereld zijn, Hoe groot van macht, hoe vast in schijn, Die geen verand'ring leeren.
Den Hemel, die op 't geurig kruyd, Dat in de groene velden spruyt, De koele dan laet dringen; En çierd het lieffelijk gebloos Van Lely, Vyolet, of Roos, Getuygen al veranderingen.
Wanneer zy buyen neder stort, En met een felle wind omgord, Oft zengd met blixem vlagen, Een Roos, oft Lely schoon ontdaen, Schoon men die in haer steur zag staen, Leyd morgen schielijk neêr geslagen.
Den mensch  Is heden wat, en morgen niet, Door doodes felle donder; Bezit hy heden schatten waerd, Al is hy Koning op der Aerd, Hy leyd'er morgen onder.
Die gist'ren groote eer bequam, Veel steden door zijn kracht in nam, Met kloek beleyd in 't strijden; En trotst op zijn gewonnen eer, Leyd morgen zelfs verslagen weêr, En moet verwinning lijden.
174 Wat baet doet staet, oft machts geweld, Oft op gehoopte schat van geld, Kan 't een uur levens baten?
Wanneer de dood haer vonnis strijkt, Oft als haer komst genaekt, dan blijkt De nietigheyd van staten.
Bequame tijd en stond gebien my te vertrekken, Laet u mijn dankbaer hert, tot een vergelding strekken; Voor uw bewezen deugd, die gy my hebt betoond, Wensch ik ach!
Vader, u op 't alderhoogst beloond; Nu is de uur vervult dat ik van u moet scheyden, Nu is 't den rechten tijd dat ik my moet bereyden, Te keeren wederom, daer ik mijn ouders vind, En daar ik mijn Heleen drie jaren heb bemind; Ach!
welke min ik hoop met Gode te volherden, En dat Helena zal noch mijn getroude werden; Dies wegen, Vader, ach!
ik van u scheyden moet; Vaer wel voor 't laetst, met een dankbare groet.
Holla; blijft hier by my, 'k wil niet dat gy zult scheyden, Voor dat ik zelver zal u wederom geleyden; Want zonder mijn, zeg ik, zult gy van hier niet gaen.
Hoe Vader; wat wil dit, hoe zal ik dit verstaen?
'k Acht niet dat gy het meent, my langer op te houwen, Dat gy mijn nadeel zoekt, en kan ik niet vertrouwen; Dat gy mijn schaede wild, met quelling, en verdriet, Door 't hind'ren mijns vertreks, dat hoop ik immer niet.
Ik wil dat gy by my, hier in dit bosch zult leven, En u alleen ten dienst, Rogier, van mijn begeven; Ik wil al dat gy wild, u wil zal zijn de mijn, Ik lief Rogier, vermits ik niet en ben, die 'k schijn.
Niet die gy schijnt, hoe dat?
De schaemte doet my schromen.
Rogier, Wat hebt gy, Vader, met dit zeggen voorgenomên?
Op dat gy hier uyt moogt mijn eygenschap vermoên.
Kunt gy my anders, als gy zijt, vermoeden doen?
Te weten Eremijt?
Na 't uyterlijke kleed; Ik ben geen Eremijt, hoe wel gy my zoo heet, Rogier.
Geen Eremijt?
't Is vreemt en oorzaekt my veel vreeze.
Door dien ik denk, by wie dat ik hier dan mach wezen.
By eender, die met u wel wenscht gepaert te zijn.
't schijnt gy raast.
'k Wil dat gy blijft by mijn, Soo zult gy zien, Rogier, Helena met u paren, Den Hemel zal u hier haer werking open baren; Gy zult, Rogier, hier zien Helena die u mind, Indien gy na mijn raed uw wil genegen vind; 175 Gy zult, Rogier, haest zien hoe schielijk alle dingen, Hellen, door tijds verloop, na veel veranderingen; Helena, houd haer hier, en leeft gelijk ik doe.
O Goden wat ik hoor?
Vader, zegt my hoe, En op wat plaets ik haer, eens zal te sprake komen.
Eer dit geschied, Rogier, heb ik voor my genomen, t' Ontdekken u, uyt naem van haer, hoe zy begeert, Dat gy hier blijft, en niet weêr naer uw Vader keert, Voor en al eer gy zijt in d' Echt met haer verbonden; Op dat uw Ouders vreugd werd in dees vreugd gevonden.
Is't droom?
neen Rogier, het zijn der Goden werken.
Indien den Hemel my die gunste doet bemerken, Dat ik hier in dit Bosch, Helena trouwen mach, Soo zal ik, al de tijd mijns levens, dag aen dag, Den Hemel, en mijn God op-off'ren dank-gebeden, Die my, door u, ach!
Vader, deze waerdigheden Verleenden; dies ik bid, dat my uw hulp geschied, Op dat mijn waerde Lief, Rogier noch eenmael ziet, Ey!
Vader, laet ons gaen, 'k en kan niet langer beyden, Oft deze Ziele moet van 't lievend lichaem scheyden; Waer vind ik mijn Heleen?
om wien ik stervend leve, Ach!
Vader, wild my doch een goede uytkomst geven; Dat ik haer spreken mach, laet my het luk geschien, Dat ik Helena mach eens voor mijn oogen zien; Indien ik langer moet mijn afgoddinne derven, Zoo doet gy, Vader, my hier voor uw oogen sterven; Dies bid ik, neer-geknielt, dat gy my doch ontdekt, Waer mijn Helena is.
Rogier uw smeeking trekt Mijn hert, mijn Siel, mijn zin, uw wensch te vergenoegen, Doch schaemt belet de spraek.
'k Sal my voegen, Om u in 't geen gy wenscht, op 't hoogste te voldoen, Ik ben ten eynden, hem met veynzery te voên; Ach!
tonge, meld, ey!
meld, het geen de schaemt verbied.
Wat zegt gy Vader?
Ben ik uw Helena niet?
Hoe Vader, gy Heleen?
Die als een Kluyzenaer, Hier in dit eenzaem Bosch volzorge, en gevaer, Ter liefde van Rogier, in dees Eremitagie, Mijn zinnen heb gevoed op ons oude Vryagie; Waer in ik hoop, Rogier, gy noyt verand'ren kent, Siet hier Helena zelfs.
Sijt gy 't, mijn lief?
Mijn Lief een Kluyzenaer?
ô wonderlijke werken!
Uw groote mogentheyd, ha Goden!
wy bemerken; 176 Helena, lieve Lief, voor wien ik neder buyg, Mijn nieu-gebooren vreugd met blijde blijdschap tuyg, De liefd gebied my, Lief, dat door beloofde trouwe, Ik aen uw dienst my zal eeuwig verbonden houwen, Soo u mijn liefd behaegt, getrouheyd ik u sweer.
Als uwe Dienares buyg ik ootmoedig neêr; En had ik niet gekent uw deugdelijke daden, Uw kloekheyd en verstand, u wwijs voorsichtig raden; Ik had het minnen my, mijn Lief, noyt onderstaen, Gelijk ik nu door Gods toeschikking heb gedaen.
Heeft den Hemel 't zoo gevoegt, U in d' Echt met my te paren; Is 't uw wille?
My genoegt.
Hemel gund ons wel te varen; Hoge Godheyd!
uw bestel, Is vervordert, en gaet wel.
Hoge Godheyd!
'k moet u moeyen, Gund my doch mijn lieve beê, Laet ons herten in Liefd bloeyen.
Gund ons voorspoed, heyl en vreê; Hoge Godheyd!
wat den Hemel t' zamen voegt, Dat en zal de mensch niet scheyden; Liefd moet zijn door liefd vernoegt, Lieve liefde, bind ons beyden; Lieve liefde, wild ons voên, Zoo blijfd liefd in Eêlen doen.
177 Alcip en Amarillis, Bly-eyndend-Spel.
AMarillis, wiens Ouders het land-leven hadden aangenomen om de gerustigheyd, wierd aldaer in oeffening van Schapen-hoeden, opgequeekt; des gelijks Alcippe, die van Amatillis gelieft zijnde, geboden werd 't land-leven af te schaffen, 't Hoofsche leven aan te nemen, om door 't zelfde tot hooger eer en staet te rijzen.
Hy haer gebod gehoorsamende, reyst met Clindor, zijn Neef, ten Hove, alwaer de buldinge des Vorstins Amasis geschiedende; de Princes Lucia het ooge op Alcippe laet vervallen, en doet hem door een oude Koppelaerster, met beslooten oogen, tot voor haer beddebrengen; daer zijnde, geraekt by haer, met voldoeninge van minne-lusten.
Alcippe, na 't genot van dien, komt by Clindor, verteld zijn wedervaringe, doch, niet wetende, van wien zoo zoeten Venus offer aen hem wierde opgedragen; snijd, door raed van Clindor, een stuk franjen uyt de gordijnen, waer door Alcippe kennis krijgt, dat hy zijn minne-lusten met de Princes Lucia gepleegt heeft.
Dit de Princes ter ooren komende, ontsteekt in gramschap, met besluyt van 't zelve op het hoogst te wreken, neemt de nacht en nijdigheyd te hulpe, ophitsende Marcellus, om door hem Clindor, ziel-loos te maken; Clindor in gevecht rakende met Marcello; krijgt de overhand, en neemt hem 't leven; vluchtende naer Gotten, werd achterhaeld, en in hechtenis gesteld.
Alcippe doet een voet-val; verzoekt genade voor Clindor, doch, vruchteloos; zoekt derhalven middel om door hulp van eenigen Adelin Boere kleding, 't Kasteel te vermeesteren; 't welk geschiedende, verlossen Clindor uyt de boeyens.
De Vorstinne, op dit gerucht, doet Alcippe, voor eeuwig, uyt het Hofbannen.
Alphonsus, Ridder uyt Hispagnie, komt in 't Hof te Marcilie; tert aldaer den moedigsten Adel ter wapen, onder welke Leon, den Oom van Amarillis, zich vertoond en van den Ridder Alphonso gedood wierd.