floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
EN is het lijkwel waer?
of ist een droom?
of ist Een herzen-duizeling, waer door ik heb gemist?
En zagh ik Theodoor niet met mijn eigen oogen?
En was Melissa tot Rufino niet bewoogen?
En minde zy my niet, zoo 't aen haer reden leek?
Och Theodora ja, zoo 't aen uw kusje bleek.
Hakus!
waer in mijn ziel door 't roeren van haer lippen, In Theodora vloot en my zoo gink ontslippen.
Ha Hemel!
wat een kracht die ziel en spraek berooft; Wie had dat van de min zijn leven oit gelooft, Voor dat hy 't zelver proeft?
waerdigh om beklagen Rufino wie die zmert zoo lange hebt gedragen, Waer vind ik u doch best, op dat ik u terstont Van uwe pijn verloss', en maeke zoo gezondt.
binnen en weer uit.
Dat 's wonder hy 's niet t' huis.
Zal ik in alle hoeken De gants en heele Stadt hem op en neder zoeken?
Neen dat en dient my niet, 't is een onzeeker spoor: Loopt liever waer gy wilt, ik zoek mijn Theodoor.
Is Theodora t' huis?
Claertje.
Ik zal 't haer eens gaen vragen, En zoo zy t' huis wil zijn, u haestigh overdragen.
Maer zacht, hoe is uw naem?
hoe heet gy.
Ik Carbijn, Loop heen malloot, loop heen, vraegt of zy t' huis wil zijn.
Wat antwoordt?
isse in.
Claer.
Zy wacht u, gaet na binnen.
Ha Goden wat geluk, ik zal mijn ziele vinnen.
't IS waerachtigh om te lacchen, wel waerom zoud het niet?
Wie drommel zou denken dat dit onderjonkers geschiet?
'k Zweerje dat baes, ik hebje dat al of ekeeken, En de eerst die ik zie zal ik het ook zoo in de handt steeken.
Sta by jy mannen die zoo gaern van wat nieus praet, Dat jy daerom een heelen dagh op het hooft gaet: En haelt een druipende neus, en een paer verkleumde handen, Met een paer kouwe voeten, en een deel klappende tanden, En kijkt met snot in zijn muil, en ziet of de Veerman Van Amsterdam haest zal komen an.
Al hagelt het, al sneeut het, al vriest het, al zouje verstijven.
Al raest het, al blaest het, al ruist het, al bruist het, al mist het, Al pist het, al stuift het, al snuift het, jy moet lijkwel blijven Tot hy aenkomt; want benje voor regen of wint vervaert, Zoo blijf uit de koud' lieve man, en zit by de haert.
Of koomje onder de beteerde water-rotten, Zoo zel dat goedtje zoo verbranst met je spotten: 't Is, kijk die schijtvalk, hoe zou hem dat gat staen Moest hy eens in 't Wandt of op de Boegh-spriet gaen?
Gut zeit de ander, had ik maer die veugel Een wijl op mijn Schip, ik jaeghd' hem wel te deegh door den beugel, Hy most eerst in de mars, en voor op de ree; Viel hy in 't water, daer lagh een valk in Zee, Hy moghter uit vliegen woud hy, woud hy niet hy moght het laten.
Dat 's waer zeit Pouwels.
En terwijlze zoo praten Komt de Veerman an, daer ist dan: welkoom Cees, Klaes, Piet, Symen, Ian, Joost, Joris, Gerrit, waer heen?
zeg eerst, hebje niet Nieus, ja zeit Cees, wat zoumen hooren?
Zy zeggen dat de vyandt de vlught heeft gekoren, En is by stille nacht getrokken van Breda.
Klaes zeit daer by, hy liet zijn geschut na.
Pieter zeit Spinola is uit het leven: Hoe komt hy doot?
ze zeggen hy is vergeven.
Symen zeit Mantsvelder trekt al voort, En is al in Brabant.
Ian heeft gehoort Dat de Staten wel met hondert duizent man te veld' komen, Met uitgezocht voetvolk, de Ruiters ook uitgenomen.
Dan leggender noch wel dertigh duizent in de steên.
Joost zeit dat 's vyants volk, 't muitineert, want zy krijgen geen Goe betaling, daer zijn al zeven vendels overgeloopen.
Joris heeft op de Volewijk een deel roovers op zien knoopen: Hoe veel wel?
tweemael twintigh en dan noch vijf.
Liegh te degen zeit Gerrit.
't heeft anders niet om 't lijf.
Of meenje anders die bleeknebde kruipers, Die zes-beende beesten, en moordadige bloetzuipers, Die zy, by haer hadden, zo ben ik daer niet eens van verwondert, Want zoo 't aen 't fatzoen scheen hadder elk wel vijf-en-veertigh hondert.
't Praetjen is uit, deurgaenze met malkaer na de Kerk, Daer gaen de hoofden t' samen, daer hebben zy dan weer werk.
Pots elementen dat jy het daer eens zaeght smooken, Elk lieght om best, al de hoeden staen en rooken.
Schijt Kerk-praetjes, daer men niet dan leugen zeit; Staet by, luistert toe ik heb waerheidt.
Sta by gy courant lezers, die in de winkels vol boeken Een heelen tijdt, voorneemlijk s' Maendaeghs wat nieus gaet zoeken; En die in de pimpel-huizen om een confortijfje gaet: En een heelen dagh in d'Aptheekters winkels staet: Ik zelje altemael enkele waerheidt zeggen, Zonder of te doen, zonder een kruimeltje by te leggen; Zoo ik het van mijn jonker hoorde: want flus quam een gezel By hem, weet jy niet nieus?
ja zeit d' ander, ik weet wel Een grooten hoop nieus.
Achter die heiningh heeft strak een oudt wijf gezeten, En heeft een grooten hoop nieuwe stront gescheten.
Foey foey zeit d' ander, ik magh geen stront, Ik nam 't niet in mijn handt, jy neemt het in jou mondt.
Claertjen uit.
Maer dat 's nou evenveel.
Water, moordt, brandt, Wel hei, wel hei, Wel hoe komt de Duivel in Waterlandt?
Wel Moer, wel kijndt, wel Claertje, maghme jou eens spreeken?
Waer benje doch, zoo lang' ik je niet gezien heb, in een gat gesteeken?
Claert.
Wel Goossen raesje?
wat zeggen is doch dat?
Neen, ik meen waer ofje zoo lang hebt gesteeken in een gat?
Maer Claertje datje wist hoe ik na jou verlanghde, Hoe lief dat ik jou had en hoe mijn hertje brangde, Gy zoudt mijn weer lief hebben, meen ik, zouje niet?
Ia Goossen, ik zie jou zoo lief als jy my ziet.
Ik hebje in lang niet gezien, in lang' niet van jou geweten.
Heer docht ik altemet, zoud mijn Goossentje my wel vergeten?
Ik vreesden 't half, maer ik geloofden 't niet.
Ik jou vergeten.
't Is wel eer geschiedt, Maer ik vertrou het jou niet toe.
Mijn eigen inkomen, Ik hebje immer al te lief, dat weetje wel, daerom moetje niet schromen.
Jy bent alleen mijn rust, mijn lust, mijn vreucht, mijn deucht, Mijn min, mijn zin, mijn Godin, Duivelin, mijn geneucht, mijn jeucht.
Jy bent mijn hert, mijn zmert, mijn wensch, mijn Mensch, mijn boefje, mijn engel, Mijn sul, mijn smul, mijn koning, mijn looning, mijn schroefje, mijn bengel, In 't kort gezeit, jy bent mijn Man.
En jy al wat ik zeggen kan.
Gut Claertje als ik jou heb, wy zullen dan zoo leven, Ik zelje dan, wie weet het!
hoe veel zoenen geven, Altijdt als 't spreekwoort zeit derthien voor een dozijn.
Dat 's dreigen Goossen.
Of hoe na meen jy mijn Daer mee vervaert te maeken?
Zou jy daer voor vervaert wezen?
Ken de schobbige vis wel voor het kouwe water vreezen?
Is de schorre Koekkoek wel voor 't moy weer vervaert?
Zoo is Claertje om het zoenen ook bezwaert.
Dat weet ik alzoo wel als jy.
Maer waer woonje nou?
Naest mijn buren.
Dat 's waer, maer wat hebje voor een Vrouw?
Met een neus, met een mondt, met een hooft, met twee oogen Goos.
Ey zeg het zonder liegen.
wel ik heb niet gelogen.
Maer degelijke deegh, ik woon hier by, daer.
Liegje niet Claertje?
isset zeeker waer?
Daer woont de Vrijster van mijn baes.
Zo moet jy by Carbijn woonen.
Daer is doch niemant als Carbijn, die zy liefd' gaet toonen: Hy isser noch rechte voort by, en ik zach flus Door 't scheurtje van de deur, daer was zulken gekus, Dat ik schier nuwelijk wierd alleen van 't kijken; Denkt dan hoe mijn Vrou voer, k' wed haer de ziel haest gink ontwijken.
Gedenkter my by, dat deze gefalueerde Carbijn, Die nu de liefste is, de liefst niet lang zal zijn.
Ziet mijn baes hem, hy heeft het hem gezworen, Carbijn raekt aen een kant, zijn leven is verlooren.
Wie is je baes!
Mentor, die zy zoo veracht.
Maer hoe zel hem dat opbreeken, zacht, zacht.
Dat geltje na den baes.
Adieu mijn zoet worpzakje.
Mijn meester wacht na my.
Goossen 't is maer een quakje Van Carbijn, ik gekker meê.
't Mijn is ook maer malligheit.
Had ik mijn baes maer hier, ik zeid hem 't recht bescheit.
HA Hemel!
ken het zijn?
Vertrout eens op de Menschen, Het scheen Carbijn die had al wat m' in hem mocht wensche, Het scheen dat hy de deught en trouheidt zelver was, En is de deught en trouw verloopen dan zoo ras?
Of lagenz' op uw tong alleen, en op uw lippen, En gingen met den eedt, die gy my deed', ontslippen?
Ik meend' gy waert mijn vriendt, is dat een vrienden stuk, Mel.
Te scheiden van zijn vriendt in 't droefste ongeluk?
Onwaerdigh dat men u de naem van vriendt zal geven.
Maer wie komt daer, ist niet de moordster van mijn leven?
Zy ist, ik spreek haer aen: of mogelijk haer hert Een weinig door mijn zmert en klaght bewogen wert.
Godinne van mijn ziel, en dwinghster van mijn zinnen, Die door uw deught en jeught my trekt tot uwe minne, Die met uw toovrend' oogh mijn vryheidt heel benam, Die in mijn killigh hert een hel-gelijke vlam Veroorzaekt hebt, die met de strikken van uw haeren Mijn geest in droef heit houdt, in jammer, in bezwaren, Zal uwe wreedigheidt noch duren, zal uw haet Noch langer voeden op mijn dootlijk terend' quaet?
Komt, moordt my dan te deegh, maekt dat ik 't leven derve, En liever eens te deegh als alle dagen sterve.
Moordadige Beulin, bloetdorstigh wreede Vrou, Schept gy vermaek en vreught, en lacht gy om mijn rou?
't Schijnt u zijn aengenaem de zmerten, die ik lijde, Verheught gy u hier in gy zult u haest verblijden, Uw hoogst vermaek komt aen.
Ziet dat g' uw oogen voet Hier in mijn doode wondt, en in dit zwerte bloet, Dat dit geweer en handt u daetlijk zal betoonen: Hy trekt van leer.
De weldaet, die ik doe wilt na mijn doot beloonen; Beklaeght dan mijne doot, en stort maer eene traen, En laet doch na mijn doot uw wreetheidt zijn gedaen.
Vaert wel, den Hemel weet en tuige van mijn trouwe.
Hy dreight zigh te deursteeken; zy belet en zeit: Mel.
Holla Rufino!
zacht, wat doet gy?
't zal u rouwen: Ruf.
Hoe rouwen?
't gene dat met rijp beraet geschiet, En rout den Mensch, die 't doet, zijn levens dagen niet.
'k Zeg lijkwel dat gy 't laet.
Waerom zoud ik het laten?
Wat ken de bleeke doot, wat ken het sterven baten?
Ontladen van mijn druk, laet los laet my begaen.
Wel staet het sterven u dan onverandert aen?
Zoo sterft, doch ik en zal het nimmermeer gehengen Noch lijden, dat gy 't zult met eigen handt volbrengen.
Wie doet het dan?
Maer ik, 't za geeft my het geweer, Ruf.
Daer isset, raek te deegh, en velt my yligh neêr.
Wat zegt gy, dat ik ben de oorzaek van uw klagen?
En dat gy, 't geen gy lijt, om mijnen 't wil moet dragen?
Dat ik de oorzaek ben, dat gy uw leven derft?
Zeer wel zoo ist ook reên, dat eerst de oorzaek sterft.
Dit punt, ik zweert de Goôn, het magh u 't leven rooven, Maer 't zal mijn leven eerst door deze handt verdooven.
Rufino zijt verheught als d' oorzaek voor u leit, Als uwe plaegh, voor u noch van de Wereldt scheidt, Daer, daerme ist gedaen, nu zal ik niet meer plagen.
Zy neemt voor haer te doorsteeken, 't welk hy belet.
Melissa wout gy zelfs uw leven zoo verjagen?
Neen dat zal niet geschien; wie had het zoo gemeent?
Ik heb u wel 't geweer, maer daer toe niet geleent.
Zet hier op deze borst.
'k Zal eerst mijn boezem raeken.
Dan kent gy 't my niet doen.
Dan meught gy 't zelver maken.
Hy wil haer 't gevest geven.
Wel raekt uw boezem, gy met dit endt, ik met dat.
Recht anders, laet my toe, dat ik de punt slechts vat.
Geeft my den degen weer.
Ik zal z' u wedergeven, Maer zal mijn zelfs daer meê benemen eerst het leven.
Ik eerst, en gy daer nae, 't zal anders doch niet zijn, Ik zal het u zoo wel beletten als gy mijn, Zy blijven staen, trekken tegens malkanderen.
Carbijn en Theodoor uit.
Tot morgen toe mijn hert.
'K zal t'avont noch eens komẽ, Maer wat is daer te doen?
Mijn lief 'k begin te schromen.
Wel wat of dat beduidt?
Ik zie een bloot rapier.
Ik gae het eens bezien.
Ey liefste blijft doch hier.
daer zijn geen reên van vreezen.
Zoo gy daer immers gaet, moet ik daer mede wezen.
Rufino is de een.
Melissa isser by.
Melissa wat meught gy Beginnen?
zeg, wat ist?
ha Hemel!
niet te spreeken?
Carbijn, Rufino wil zich zelfs het hert af steeken.
Wat komt Rufino aen?
Hy zeit ik d' oorzaek ben, En mijn afkeerigheidt.
Rufino ik beken, Ik zweer het is mijn schult, om dat ik onlangs hoorde, Als gy 't my had belast, wel aen Melissaas woorden, Dat zy niet meer zoo stuers, noch zoo afkeerigh waer, Als wel voor dezen.
Hebt gy dat gehoort van haer, En zegt gy 't my niet eens?
Ik kost u nergens vinden, En als ik u niet zocht gink ik by mijn beminde.
Ist moog'lijk mijn Godin?
En ziet gy niet de daet?
Gespeeltje gints komt volk, kom gaen wy van de straet.
Ha Hemel wat geluk!
Rufino gaet na binnen, En steekt uw degen op.
Melissa my beminnen?
Komt voort en gaet in huis.
Ha Goddelijke dagh; Beginzel van mijn vreught, en eind van mijn geklagh!
Maer gaet gy noch niet in.
wie isser die te degen Heeft in zoo korten tijdt zoo grooten vreught verkregen?
Rufino daer komt Volk, laet ons niet langer staen, Ruf.
Mijn Engelin, mijn vreught, komt ik zal met u gaen.
WAt de pleister, dat is ook al te verbrust verpeutert.
Wat raet gaet my aen zoo 't de baes ziet, hoe my het hooft leutert, Hoe ik stintel, hoe ik puiloogh, en hoe mijn tongh yzer slaet, Ik wed voorzeeker dat hy my wijst waer mijn bak-huis staet: Wel Goossen, schaem jy jou niet, zo uit te blijven, zal hy zeggẽ; Wat zel ik doen; de schult op mijn spits Lubbert Lubbertze leggen, Daer ik een pijntje meê gedronken heb?
neen ik zeeker niet: Wat zal ik dan zeggen?
ja, dat my eerst in den zin schiet, Daer komt den droes, zo haest alsmen van hem begint te praten, Ment.
Wel jonker zijt gy daer, ik woud u zoeken laten Mentor uit.
Met Trommel en Trompet, wat blijven is doch dat?
Wel ziet den Ezel eens, hoe vol heeft hy zijn gat.
Wel beest.
Gut baes had ik geweten, dat jy zo zoud kijven, Zo zoud ik veel nutter, daer ik geweest ben, hebbẽ mogẽ blijvẽ.
Dat magh niet deur, kijven te hooren, daer men zijn best doet, Daer ik alles zo wel beschikt heb, dat ik noch kijvẽ hoorẽ moet, Ik kent waerachtigh niet vergeten.
Ik wou my noch verstooren, Was ik in Goossens plaets: maer voort laet ons eens hooren, Wat dat gy hebt gedaen.
kijk een reis, wat een man is onze maet, Ik jou wat zeggen?
neen ik ben zelver ook quaet, Al immer zoo wel as jy, dat 's gelijk op klapmutzen, En jy meught met al jou kijven en kaekelen in de pomp brutzen.
Wel reekel hoe dus trots?
Om dat ik nu genoeg weet.
Laet hooren klap eens op.
Neen baes ik zeg je niet een beet: Maer ik zegje, dat jy moght wel om een paer vaen lyen, Datje zoo wel wist als ik wie naje Vrijster komt vryen.
Wel Goossen weet gy dat?
Klonterige Claertje jou Theodoors Meit, Mijn eigen verschreven Vrijster heeft het my zelfs gezeit.
Wie zeit zy dat het is?
Zo zoud mẽ een boer zijn kunst of vragen.
Maer wilje maets zoo zegg' ik het, of anders zel jy het de dagen Jou 's levens niet weten.
Nu Goossen 't zal zoo zijn.
Alle maets goe maets.
Maer Claertje zeit 't is Carbijn.
Heeft Claertje 't altedeegh, en isset niet een ander?
Zy zeit zy zijn dus rechtevoort noch by malkander, En Theodora heeft hem zoo lief, zy geeft hem zoen op zoen.
Carbijn my in de weeg?
zal een Carbijn 't my doen?
Dat lijd ik nimmermeer, begint vry te beklagen De uur, waer op gy eerst uw min begost te dragen.
En Theodoor vervloekt, versweert, verzeght die dagh, Waer op hy aldereerst u met zijn oogen zagh.
Ellendige Carbijn, uw leven is verlooren: Ziet gy uw doot noch niet?
ik hebze u gezworen.
En 'k zweer ik niet en rust, voor dat ik met deez' handt Het leven u beneem, en help u aen een kant.
Gut baes de kop is mijn rechtevoort zoo wat aen 't malen, En ik zou wel wat slagen willen geven, of een paer blauwe oogẽ halen Dat jy my alleen eens wout laten begaen, Ik zoud hem wel te deegh wat op zijn snater slaen, Als ik hem genoegh geslagen had, zoud ik hem de keel afbyten, En wringen hem de hals toe, en laeten hem de ziel schijten: Of ik zoud het ruintje van stal trekken, en douwẽ hem dit knijf Waer ik hem raeken kost tot het heft toe in 't lijf: Ik zou hem zoo vol gaten als een viskaer maeken: Pots elementen!
hoe woud ik hem in zijn koonen raeken!
Hoe woud ik hem het wambuis pickieren, hoe woud ik hem de hoet Deurkerven, sneed op sneed.
Gut baes het is zoo zoet, Mijn tanden wat'ren al, wat zegje, wilje my verlof geven?
Gy zijt te zeer vervaert, en zoudt wel lichtlijk beven, Als hy maer leelik zagh.
Neen baes dat is geen noot.
Is hy meê een dolle duivel, 't quaetst, wy blijvẽ alle beid doot.
Ik ben altijdt stout genoeg; want 'k durf op een kamer vol boerẽ Al moerlijke lienigh mijn handen wel beginnen te roeren; En snyen in 't hondert, en steeken in den hoop, Die dan wat krijght die heeft wat, ik geeft goet koop.
Hoe zoudt gy met verraedt uw zaeken aen gaen leggen?
Neen niet met verraet, maer ik zalje zeggen: Ik zoud metter vaerd' gaen loopen tegens hem an, En zeid hy wat, dan zou ik zegge lieve man, Niet veel snaps of 't lijfvol wonden.
Sprak hy dan maer een woort zoo wou het honden.
Ik zou spelen raekwat, en tyen aen 't klouwen, Hy toont zijn mes.
Elk zijn schoonst, en niet als dat zou ik hem voor houwen, Ment.
Laet zien eens wat gy kent, en brengt gy hem om 't leven 'k Zal u tot dankbaerheidt drie hondert gulden geven, Gaet heen en paster op en zeght my dan bescheidt.
Ik zelje flus komẽ zeggẽ dat hy al met de pisser om hoog leit.
Drie hondert gulden?
ik geef hem daer voor wel drie hondert steeken.
Wat steeken?
ik wil hem daer voor wel aen drie hondert stukken breeken.
Ik kap hem zoo klein als moes, of ten minsten als hutspot.
Maer de drommel wat raet?
hoe krijg ik de zot?
Ik zal hem hier wachten, hy moet doch na zijn Theodoor loopẽ, Als eẽ hont na eẽ ritze teef, maer hoe deeg'lijk zal hy 't bekoopẽ?
Foei de plaegh dat is van die verzoorde Tobak, Hy Rispt.
Die goet is voor de kak, en isse niet goet voor 't lijf, Zoo isse ten minsten goet voor tijt verdrijf: Ja dat zei de Man ook en peulude zijn Wijf.
Daer isser een deel die dat leelijke goet zoo overdadigh prijzen, Om al de fortuiten die het over heeft en gaet bewijzen.
Item inden eersten, zeidt Ioortje, isse goet voor de katar: Item inden eersten, zeg ik isse quaet, wantze maekt de kop nar, Ia zeit Symen z' is goet, voor loopend, druipende, zijpende, roode oogen, En zijn oogen die loopen, die druipen, die zijpen zelfs, is 't dan niet geloogen?
Ia zeit Joost z' is overdadigh goet voor tantpijn: Dat 's ook niet waer, want ik 'er nimmermeer baet by vijn.
En Pietje zeit 't helpt geweldigh als de ooren ruizen, en tuiten: Dat lieght hy, want als ikze drink, beginnen de mijne te zuizen en te guiten.
Teuwis zeit, het ruikt wel: jae veel slimmer ofmer stront briet, En met pis droopte; en men quijlter of, wachtje volkje, verdrenk niet, Een plas grooter als de Zuider Zee, het Schip Ste.
Reinuit zouder in varen; Daer ik meed op vry-buit most, woume den baes niet aen Landt bewaren, Carbijn uit.
Als de drie hondert gulden op zijn ist noch tijdts genoeg.
Wel Monseur zoo haest van de Vrijster?
't is noch al te vroegh.
Zoo vroegh te scheien?
Bous!
dat 's an maet.
Hy loopt hem op 't lijf.
Wel fielt en ziet gy niet waer henen dat gy gaet?
Is u de straet te nau men zalze wel wat wyen.
Zel jy een fielt van my maeken schelm?
zel ik dat lyen?
Neen dat duiveltje past op jou; pas op of 't gaet'er deur.
trekt zijn mes.
Ik zeg u datje gaet.
Kijk, om zoo een Monseur Als jy bent, ik schijt wel inje, 'k zelter lustigh in douwen.
'K zeg noch eens houje rust of 't zal u anders rouwen.
Daer dan fielt, houdt dat, noch dat, en dat.
Hy slaet Goossen.
Moordt?
buren sta by!
die keerel slaet my plat.
Laet echter in hunn' rust haer, die u niet en moeien.
De drommel is dat slaen?
het schijnt schier of mijn tanden bloeien, Mijn neus die zwelt, mijn oogen zijn blau, 'k heb een buil op 't hooft.
Ia borsje benje zulken haentje, 'k had 't mijn leven niet gelooft.
Jy bent kruideken roert my niet, 'k zelje ook met vreden laten, Ik hou niet van zulk slaen.
Maer hoe zal ik 't met den baes pratẽ?
Hy magh zelf heen trekken, maer dat gelt is quijt, De slagen doen wel zeer, doch daer 's niet dat my meer spijt.
ACh Theodoor!
mijn hert, hoe zoet is 't zoet bywezen, Nu uw en mijne min is tot dees hoogt' gerezen?
Wanneer ik by u ben is my de nacht een dagh, Uw oogen mogen meer als 't Zonnen schijnzel magh.
Wanneer ik van u ben, zoo schijnt het dat de stralen Des Zons, rontzom, maer niet op deze oogen daelen.
Het midden van den dagh is 't midden van de nacht, Ten waer uw oog een strael had op mijn oog gebraght: Dan zie ik eens rontzom, en zie drie Zonnen schijnen, Maer d' Hemelsch, lijkt het, moet voor uwe twee verdwijnen.
En als ik by u ben ist noch al niet te deegh, Mits datter noch een wolk my staegh is in de weegh.
Behonight is uw praet, bezuikert zijn uw reden, Is 't vreemt dat 't byzijn dan is vol van vrolijkheden?
Mijn eenig een, ik zweert als ik u maer aenschou, Dan ben ik blijder, of het hemelsch hoogh gebou Aen my gegeven wierd; uw af zijn is mijn treuren, 't Welk duert tot dat my weer uw byzijn magh gebeuren: Mijn treuren heeft geen eind' wanneer ik van u ben, Mijn blijdtschap heeft geen eind als ik u spreeken ken.
Al woud my d' Opper-Godt zijn staf en Huis-vrou geven, 't Zou my bewegen niet, ik wil veel liever leven By u mijn Theodoor: voor Nectar en Ambroos Ik den violen geur van uwen aessem koos, Ha Goddelijke geur!
'k verzweert en kent niet looven, Of gy zoudt zelfs de geur van Flora gants verdooven.
Yvoren voorhoofts vel!
yvoren tandt gebit!
Yvore wangen waer op elk een roosje zit!
Ha lippen!
lippen?
neen, maer enkele koralen.
Ha mondt!
wiens mondts gelijk Apelles niet zou malen, Ha opgetoide pruik!
daer zelfs den dageraet, Vol spijt en heel beschaemt, haer pruik voor leggen laet.
Ha net besneden kin, en wel gemaekte handen!
Ha naugeschoeide voet, en nette oogen-randen!
Wien trekt gy niet tot u?
uw leden zijn van stal, Uw benen, borst, en voort, kortom, het past u al: En doet daer dan noch by uw hoflijk hooft ontdekken.
Uw lieflijk zoet omarm, uw lonklijk oogen trekken De noordt zon ons gemoet, 'k wed niemant vinden zou Een Dochter, die niet wenscht te mogen zijn uw Vrou.
't Is my meer als genoegh zoo 't Theodoor wil wezen.
Zy wil en zal het zijn, wat hebt gy dan te vreezen?
Hy omhelst haer.
Ach die zoo sterven mocht!
wat was dat een geneught?
Die eeuwigh leefden zoo, was dat niet grooter vreught?
Maer ach ik schrik, ik beef dat ik u daer hoor praten Van 't droevigh sterven en 't jamm'rig leven laten.
Mijn Engelin, mijn vreught, waerom deê u dat wee?
Mits my dat in den zin veel droefheidt komen deê.
als ik 't begin te denken, Zoo schijn ik in 't getraent te smoren en te drenken.
't Is noch niet lang geleên dat Mentors knecht sprak aen Mijn meit, die heeft na lang gepraet van hem verstaen Hoe dat zijn meester, had een dieren eedt gezworen, Geen rust te houden, voor uw leven was verloren.
En nu gy daer of zeght schiet my wat in 't gedacht.
Niet langer noch geleên als dees voorleden nacht Wanneer ik van u gingh, zoo quam ik juist t' ontmoeten Een reekel, die my liep op 't lijf in plaets van groeten.
Ik vraeghden hem hoe dat?
hy strak zijn mesjen uit, En zei, verweerje flux of dat gaet in uw huit.
'k Vermaenden hem tot rust, hy wou daer niet na vragen, Dies nam ik hem by 't hooft en gaf hem 't lijf vol slagen.
Wie was het lief?
Hy was te mael in 't geel gekleet.
Zoo ben ik 'k weet niet wat, zoo ik niet wel en weet, Dat dit de knecht zal zijn.
Foei schelmen, looze fielen, Hoe wil te deegh de straf eens volgen op de hielen?
Gebruikt voorzichtigheidt wanneer gy van my gaet, En ziet ter degen toe wie datter is op straet.
Ach Hemel!
dat ik u zoo eens quam te verliezen, Wat zoudt ik anders als de doot voor my verkiezen?
Dat ik uw zoo verloor, met my was 't ook gedaen: Waer gy voor henen ginght zoud ik ook moeten gaen.
'k Zal dragen goede zorgh, laet maer uw droefheidt varen.
Hoe haest zijt gy bedroeft daer wy zoo vrolijk waren?
't Is reden dat ik vrees.
Uw vrees is al te groot, Als 't komt is 't vroegh genoeg.
Te laet is 't doet het noot.
Ik ga mijn Theodoor.
Waer doch zoo haestigh henen?
Ik blijf indien gy maekt een einde van uw wenen.
Wischt dan mijn tranen of.
Daer toe wil ik my spoen, En wil het nergens meê als met deez' lippen doen.
Zoo, dat verquikt mijn hert, nu lust my weer te leven.
Hebt dank dat dit onweer is verdreven.
Flus zeit gy van een wolk, wat wordt daer door verstaen?
Hoe klaer mijn zonne schijnt z' is altijdt overlaên Noch met een wolk.
Wat 's dat?
Godin het zijn uw kleeren.
Die voor mijn gretrigh oogh die lieve leden weren, Waer in natuer haer konst zoo vlytigh heeft getoont, Dat daer niet anders als de hooghste schoonheidt woont.
Vervloekt en nydigh kleet wat heb ik u bedreven, Dat gy my dus belet het vreughdighst van mijn leven?
Wat woudt gy dan dat wy al gingen zonder kleên?
Neen holla, gy maer naekt, en dat by my alleen.
Mijn lief gy praet te luid; wat weetmen wie 't moght hooren.
'k Zal voort, het geen ik zeg, wel luist'ren in uw ooren.