floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wat my aan gaat, ik heb geen kittelachtig vel.
Hier wand’len geesten.
Ja ’t Konijntje met de bel, Dat hart van pooten is, en wakker toe kan tasten.
Wel ik en geef noch niet na alle deze lasten, Het ende kroont het werk, en stelt dit al op zy.
Het viel nochtans op u. Japhet.
Daar van beklaag ik my.
Dat is den besten raat.
’t Balkon van mijne Schoone Moet hier dicht by zijn, fluyt.
Zal zy weêrtekens toonen?
Zy zijn my toegezeyt.
Foukaraal fluyt, en Leonoor op het Balkon spreekt.
Zijt gy het Don Japhet?
Ik ben ’t, mijn Engel, maar een weynigje ontzet Door eenen toeval, die ’k van goeder hart vergete, Nu dat ik d’eer heb van mijn liefjens stant te weten.
’k En kan ’t niet loochenen, u wenschelijk gezicht Maakt my heel zorgeloos in ’t onderhoud mijns plicht.
Ach gy vermoort my door u overheusche zeden.
De Malvazy by u, is zonder zoetigheden.
Zal ik niet komen daar mijn Engeltjen u by?
Mijn lieve Don Japhet, het klimmen staet u vry.
’k Zal u de ladder flux afwerpen.
Overschoone Hoe zal mijn reden-kunst dees gunst na waarde loonen.
Hou Foukaraal.
Zeg eens wat gy nu denkt?
Ik quam, ik zag.
Maar Heer, de huyt is u gekrenkt.
Zie Foukaraal.
Wat Heer?
Ziet gy my niet verhoogen?
Ik zien het.
Het geluk is achter zonder oogen.
Gy ook.
Vertrekt gy nu.
Ik zal zoo gaeuw ik kan. Iaphet.
In minne-stof en zoek ik genen derde man.
Men moet de ladder nu intrekken.
Ja mijn waarde, Die Hemel-ladder zal ik trekken weêr van d’aarde Nu zy my heeft gebracht tot aan dit firmament.
Ik kom u strax weêr by, en ga nu eens ontrent De bedsteê van mijn oom, besien of hy magh slapen.
Ik vrees zo zeer als gy dien grijzert in de wapen; Gaat heen dan mijn Diaan, gaat zien wat hy al maakt, En komt dan Don Japhet weêr vinden daar hy waakt.
’k En zal niet keeren voor ik zeker ben van alles, En dat het zeker is dat ’t muysjen in de val is; Want zoo hy ’t minste wist het geen ik doe om dy Het waar met ons gedaan.
Leonoor binnen.
Iaphet blijft.
’t Waar ook gedaan met my.
Die ladder, dagvaarding, en dit Balkon daar neven Iet dood’lijkx meestendeel aen hunne meesters geven.
Hier zit ik in de kouw, gelijk een Papegaey; En zeker ’k beef al wat, al is mijn opset fraey.
O duystere Goddin, van de gestole vrijers, Hielpt ghy dat volkxken ooyt in ’t broeden van haar eijers Zoo weest my mede doch wat gunstig, en beslaat De lucht met meerder bruynt, en wat tot slapen raat, Op dat den grijzert rust, die wy met vrees verwachten.
En zoo gy ’t doet ’k zal u noch hondert Uylen slachten, Begunstigt my dan in het geen dat ik bestaen: Want zonder uwe hulp het is met my gedaan.
Ik hoor gerucht, ô nacht bestiert doch mijne zaken.
Alvares, Kommandeur, en Rodrigo uyt.
Laed gy het roer.
Hier moet ik nu mijn ziel uytbraken.
Zo ’k niet bedrogen ben, zo zie ik eenen dief Op het Balkon des Kommandeurs, ey vrient gerief Hem met een kogel eens, dwers door het herssen-bekken.
Heeren en wilt zo dat vonnis niet voltrekken, Want ik en ben geen dief, ik ben alleenelijk Een minnaar, die hier van mijn trouw gae geven blijk: Ik quam daar flusjens ’t lijf vol slagen te beërven, Zoo vers geslagen, is het reden dat ik sterve?
Men werpt met steenen tot dat hy beneden kom.
Met steenen, och!
dat zou my quetzen wederom; Een Heer als ik, gequetst, en is van genen waarden.
Laet hem al praten, en dat wy de daat aanvaarden.
Wel, wil ik schieten?
Soet, laat het schieten daar.
’k En deug geschoten niet.
Werpt u dan nederwaar.
Gy weet wat recht men doet aen die hun zelven dooden.
Zich zelf te dooden is een zaak al lang verboden.
Doen wy de kleeders hem uyttrekken, en ons hier Toewerpen.
Ridder, als een Amadis vol vier, De steenen zullen u strax op de ribben reg’nen, Of gy zult daet’lijk met een gift mijn volk bejeg’nen.
Trekt dan u kleeders uyt, en werpt z’ons voor de voet.
Mijn kleeders, Heeren, hoe?
en gaet dit ook voor goet?
Goe Heeren, ’k huyver al wat meer als aan mijn ving’ren.
Wy zullen u wel haast verwarmen door ons sling’ren.
t’Za slingert hem terstont, nu dat hy hem verweert.
Goe-lien en slingert niet, ’t goet wort u flux vereert.
Daar ’s mijn rondas, om te beginnen, en den deegen.
’k Wou Caesar zijn, maar ’k heb Pompeus lot verkregen.
Heer Caesar quam, zag, won.
ik laas!
ben hier geraakt En zag niet, kreeg wat klop, en raakte moedernaakt.
O zwarte liefd’.
Die gek die doet my lachen.
Leggen U niertjes dan zoo zacht, Heer moorder?
Wat ’s zijn zeggen?
Hoort gy wel dat dien dief ons t’zaam voor moorders houdt.
Doorschiet hem.
Zoet mijn Heer, dat is verkeert ontfout.
Ik laet van goeder hart my van u knecht doorschieten Is ’t dat mijn woorden u oyt dees blauschenen stieten.
Terwijlen hout hy noch de kleeders al aen ’t lijf.
Vergeef ’t my, ziet gy my niet doend’ en in bedrijf?
Gy dingt heel hart.
O neen, men zal om wol of kleeren Een vel zo zacht als ’t mijn niet hinderen of deeren.
Neemt daar mijn hoet die ik u ook ter handen stel.
Maar goede Heeren, ’k mach wel blijven in mijn vel?
Of wilt gy my dat ook van ’t vlees en lenden trekken.
* Alvar.
Laat hem een hagel strax van steenen overdekken.
Ey maakt my, bid ik, geen Stephanis, want ik zweer ’k Zal datelijk voldoen u wil, en u begeer.
Maar zult gy ook het goet wel kunnen t’zamen pakken?
Den schelm die lacht ons uyt, laat ons hem daet’lijk zwakken Van het Balkon om laeg, t’za geeft my hier den bus, Ik zal eens schieten.
Maer goe liên hoe staat gy dus?
Is ’t niet genoeg dat gy my komt in ’t hemt te stellen, Moet ik mijn klachten noch inkroppen?
is dat quellen!
Van vrees, en koude doot, en voor een dief verdacht, Heb ik ook noot u veel te scheeren?
ey verzacht Een weynig doch den brant van u ontsteken gallen, Op dat mijn kleederen u eenigsints bevallen.
Zie daar, mijn wambuys, en mijn broek, wat zegt gy nu?
Alvar.’t Is al te veel.
vaar wel mijn Heer, wy danken u. Alle binnen behalven Iaphet.
’t Is al te veel!
gy komt met my nu noch te gekken, Dat ’s fray, hier sta ik naakt, fy, dat zijn guytetrekken.
O had ik niet geweest zoo hoog g’embalkonneert, Ik had met slagen hun voor kleederen vereert.
Maar mijnen Engel wacht wel lang.
Een Meyt giet een pispot uyt.
Meyt.
Heer, wat is ’t duyster.
Van onder, water.
Hoe van onder?
zo, men gruyster.
Dien lesten toe-val en belooft my ook geen goet.
Ha Hondtsche Meyt, dat u de gantsche hel ontmoet.
’k Ben gants in pis geweekt, vervloekte is dat pissen?
Ha duyvels woonstee, wat doet u doch zo vergissen?
Gepleystert backhuys van de nikkers moet gebaart, Ontleent gebit, en hair, waer of gy henen vaart?
Hoe, noch eens?
houd uwen snater Bezuckte toveres.
was het noch roozenwater Zoo zou ik ’t herden uyt, hoe grooten kou ik ly; Nu ben ik geconfijt in uwe pis, ha!
pry.
Waar meê zal ik mijn Son, wanneer zy komt, onthalen?
Met rotte stank en pis, en ’t geen gy neêr liet dalen?
Ik zal geduldig zijn alleen voor deze keer, Het end viel qualik uyt, maar ’t gaat al wel, zoo ’k weer De ladder vind, en hier geen bluts en loop, of buylen, Wat komt ’er onder u, o liefd’, al leet te schuylen.
Vervloekt zy al u doen, vervloekt is het Balkon, Daer ik niet als bepist, en zonder kleet af kon.
O liefd’, u ambacht steekt vol rouwe oeffeninge.
Den Kommandeur, Alvares, Rodrigo, Foukaraal uyt.
Wie vraegt dat?
’t Recht.
Heer Recht, en Ouderlingen, ’t Wilt dat gy ziet, en is voor zulke jagers niet.
Men vat hem aan.
Hoe aan!
al wederom verdriet?
Ik zal nu quader zijn.
hy die my eerst zal raken, Zal ik door mijnen bus tot stof en assche maken.
Leg af de wapenen uyt ’s Konings last.
De wet Mijns neefs zal ik voldoen.
Zijt gy het Kommandeur?
Wel hoe dus naakt by nachten?
’k Ging bayen.
Hoe, nu ’t vriest?
Ja, om wat te verzachten Den brandt, daar liefde my gedurig meê benout, Ik kan dat doen, en zelf en wordt ik niet verkout.
O liefd’!
en brengt hen doch de ladder niet in d’oogen.
Uw liefd’zou tegen ’t weer, dat stuur is, wel op mogen, Voorwaar uw minnevuur is zonder wedergâ, Nu gy ’er ’t baden deur kunt uytstaan zonder schâ.
En ’t zweet dat komt my noch by druppels afgezegen.
EEn man, met klederen geladen, quam ons tegen, En mits hy vluchten wou ontvielenze hem al, Ik hebze opgeraapt, goê vrinden te geval.
Wiens mogen ’t zijn?
Wiens!
’t zijn mijn meesters; hoe, zijn dezen U niet genoeg bekent?
Het zou wel kunnen wezen.
’k Hadt aan de zorg mijns volks dit goetjen toegeleyt, Dat hun ontstoolen is door hun onachtzaamheyt.
Mijn Heer Japhet, wel aan, verwarm eens wat uw leden, Trekt al uw kleêren aan, en draagt uw wolle mede.
Om u te wil te zijn volvoer ik u bevel.
Alfons, en Marc Anthoon, uyt.
DE lukvrou, en de min, staan my hier schoon in ’t spel, De ladder, die dien gek niet weg en wist te wenden, Bereyt den ingank my des Hemels.
’k Vrees het ende.
Hoe nu!
den Kommandeur in ’t diepst’ zijns slapen is.
Komt hy zijn nicht eens by, zo vindt hy u gewis.
Ja, zo den Hemel valt, men zal wel scherven vinden; De liefd’ en ’t lot zijn den vermeetelen tot vrinden.
Volgt my op het balkon, gy moet ’er schiltwacht staan.
’t Luk gunt dat het ons niet als Japhet mach vergaan.
Die jonge lieden dient, hoe luttel kan hy rusten, Terwijl het woelen hun verschaft de meeste lusten.
Don Iaphet.
Alvares.
DE Tel trat noch al wat.
z’En staat my dan niet aan.
Gy moet een paartjen dat een zoeten pas kan gaan.
Ja, en dat tusschen bey ook kan een sprongsken springen, Ik haat de paarden die geheuvelt zijn, en dringen Hun meesters na het zandt; mijn vriendt, ik zoek een paart Dat naar den muyl, en niet na Bayaarts treken aart.
Ik zal u een zo zacht als eenen Rosbaar vinden.
Dat opzet zeker heeft mijn dootkist al te vrinden; Maar zeg eens, mach ik my met ’t harnas niet beslaan?
Dat zou wel zeker, maar de mode tegengaan.
Gaat dan de mode voor?
wel dat zijn gekke treken, Terwijl men weet de zaak zo vol gevaar te steeken, Neen, daar het ongeval ons dreygt van alle kant, En strekt een borstgeweer dog genen mensch tot schant.
Hoe zal een stier, naar my, gelijk een blixem draaijen?
En zal ik my niet zien te redden, zo ik kan?
Neen, ’t is een daadt van een lafhartig Edelman.
Het is een daat van een die wijs is en bedreven.
Laat uwe wijsheyt daar, en laat de moed eens leven.
Hy leeft genoeg; maar zeg, wat wapens krijg ik t’hans?
Zullen zy fikx zijn?
Ja, een gantsch vergulde lans.
’k Wil met een Hellebaard gaan in het vechtperk treden.
Hoe, tegen eenen stier?
mijn Heer behoê die zeden.
Men zou lacchen om ’t bedrijf.
Zou ’t lacchen minder zijn sloop my de ziel uyt ’t lijf.
Nu laat dat daar, en wilt u schouderblat beschermen, Als gy de lans gebruykt.
En waarom niet de dermen?
Men raakt doch eer den buyk die zacht en breder is, Van hondert slagen slaat men daar niet eenen mis.
Maar het is geen manier... Iaphet.
Wel dat zijn schelmsche treeken.
Mijn Heer, ’k zeg andermaal, wilt eens den moet opsteeken, De rest zal al wel gaan.
’k Vrees zeer voor qualijk gaan.
Den stier en is geen dier om handen aan te slaan.
In luttel woorden hoort het geen gy dient te weten, Gy moet in ’t perrek treên, wel stout, maar niet vermeten, Sluyt uwen lans vast in den Sadelboom, en groet De Juffers met een heuschen groet, dien groet geeft moet.
En dan moet ik dat beest het hoorenen verwachten?
Mijn narrig opzet maakt mijn geesten zonder krachten.
’k Wou dat het Markgraafschap voor elementen waar, En dat ik waar bevrijt van zulk een wis gevaar.
Ik ga mijn wapenen; maar kan ik het ontsnappen, Ik wil gebeukt zijn zo men mijn noch sal betrappen.
Don Iaphet binnen.
Elvire, uyt.
WEl lieve Elvier’, moet ik noch langer queelen dan?
Elv.
Zo lang mijn moeders geest niet weder komen kan, Zo lang zy van mijn broêr geen tijding komt te krijgen, Zo lang moet ik van dees gewenste zaken zwijgen, Zo hy niet wederkeert wy blijven in misnoeg.
’k Wil hem gaan zoeken, en vertrekken morgen vroeg, Is ’t dat hem ’s Hemels kap komt ergens te bedekken, ’k Zal hem, hoe vast hy zit, zien van de plaats te trekken, Maar is hy doodt, Elvir’?
Ik ben ’er voor beducht, En moeder sterft, is ’t zo, gewis van ongenucht.
Gebiedt gy dan dat ik uw broeder gâ ontmoeten?
Het is de middel die ons qualen kan verzoeten.
Moet ik u laten dan?
Vindt gy ’t niet nodig?
gaat, Zijn doot of wederkomst stelt u weêrom in staat.
Wel, om haast weêr te zijn, zal ik terstont vertrekken.
Dees’ daat en kan u niet als goeden spoet verwekken.
Zo gy den broeder vindt, hebt gy de zuster vast.
Pedro de Redenaar, verbaast uyt.
HEer Alvares, wat ramp heeft ons daar aan getast?
hoe treurig loopt deez’ zake noch ten enden?
Heer Pedro, hoe, wat ’s dit?
Dien zot had in zijn benden Een Sekretaris, zo gekleet als een Student, En dien is daat’lijk voor een Edelman bekent, Ten uyttersten verlieft op Juffrou Leonore.
Hy mint haar?
Ja, en zy komt na zijn liefd’ te hooren; Hy is in haar vertrek gesloopen dezen nacht, En heeft daar stil den tijdt in ’t vrijen doorgebracht.
Denkt of die blijken niet het gantsche huys verdroten.
Hoe heeft men ’t achterhaalt?
De deur, niet wel gesloten, Gaf vryen toegank aan den Kommandeur, die haar Verrast heeft, of hy nu hadt kundschap van dees máár, Of dat het by geval geschiet is, onzen Minnaar Verschoot ’er niet eens van, maar volgden zijnen zin naar.
’t Geroep des Kommandeurs, mits hy dit schelmstuk zag, Bracht al ’t gezin ter been, schoon ’t al te bedde lag.
Den tweden knecht des geks, zo ’k merken kon, zijn makker, Verweerde fluks de zy van zijnen maat, die wakker Quam, trots den kloeksten man, ons wederstant te biên, Ook zonder op ’t getal, zo ongelijk, te zien.
Noyt mannelijker kon een man zijn zelven quijten, Al wie hem voor quam, quam hy onder voet te smijten, ’t Is eenen Roeland, ja een Cid in zijn bedrijf, Al d’onze zijn gequetst in arm, in been, of ’t lijf, Den Kommandeur heeft zelf in ’t schouderbladt een wonde, Ten eynd zonk evenwel dien Amadis te gronde, En onder ’t swarte kleedt, dat ons beguyghelt heeft, Had hy zo frayen aan als ymandt die ’er leeft.
Een kleedt heel ongemeen, en zo als Princen dragen, Een kleedt zo kostelijk als eenig in ons dagen; Maar hy, hoewel nu vast, behiel zijn fierigheyt, Gelijk een jongen Leeu in banden vast geleyt, En Leonoor is in haar kamer flaau geworden, Die wel bezet is door den Kommandeur zijn orden.
Wat vreemder ongeval?
Daar komen zy al aan.
Don Alfons als een Edelman gekleet, en gebonden, den Kommandeur met zijn volk, t’samen uyt.
AL most ik sterven.
Ja ’t zal u ook zoo vergaan.
Waar ik door ’t groot gewelt, van d’uwe niet verwonnen, ’k Had u een gaaren, dat veel starker was, gesponnen.
Vervloekten Schelm.
Ik quam door Liefd’ alleen in schult, En om de liefd’ sterf ik vernoegt en met gedult.
Ja ’k ben d’ellendt getroost.
Ha, afgerechten Bengel, En al te snoode Nicht.
U Nicht dat is een Engel.
’k Zal haar wel straffen nu ik moet, en nu ik kan. Alfons.
Derft gy zoo snoot voor my van haar wel spreken dan?
Besnoeyt u lastertong, of kom ik los te raaken Ik zal dien wilden zang wel haast gematigt maken.
Ha Booswigt, gy hebt haar verleyt door valsen schijn, Maar deze schijn zal u haast wel gevoelijk zijn.
Heer Commandeur, ’t is waar dat ik u Nicht verleyden, Wy zouden morgen vroeg gaan vlugten met ons beyden, Zy lieft my, ik lief haar, zy bood mijn haare handt, Wat biet u vonnis nu noch weer- of tegenstant; Haar mondt sal door een zugt mijn stervend’ levend’ maken; Naar dees’ eergierigheyt kom ik alleen te haken, En is ’t dat zy maa laat om mijne doot een traen, Zoo moet ik zeker in de liefdens Hemel gaan.
’k Zal u doen sterven door de meeste straff en pijnen.
Het wreetste wreet zal als een wellust my verschijnen, Mits ik daar door by haar te meer verdienen zal.
Ha booswicht, segt terstont hier uwen naam, of ’k val U met dees pook in ’t lijf.
Wilt my den dootsteek geven, Nu ’k Leonoor verlies zoo walg ik van het leven.
Laet gy mijn armen los, zoo vat ik zelf het staal En ’k scheur mijn hart terstont an flarden ’t eenemaal.
Gy vraagt mijn naam, die ’k u wel kunnen zou verswijgen Waart dat gy enigsins mijn liefde quamt te drygen, Al sach ik duysentmaal de doot, hy bleef bedekt.
Een Minnaar, zoo als ik, met alle rampen gekt: Maar ’k wil hem zeggen, om te sterven wat geruster, Ik heet Euriques, dees’ Elvire is mijn Suster, Mijn Moeder is hier ziek, ik als een eerlijk Man Staen zoo gereet tot u voldoening als ik kan, En zoo u ’t geen ik seg u meerder komt verstooren, Gebruyk u raserny, en wilt mijn ’t hart doorbooren.
Ach Broeder!
Suster, laat een weynig my begâan.
Wat wilmen dat ik doe?
ik vat het willig aan, ’k Zal Leonoor trouwen, Want zonder haar en wil ik niet den dagh aanschouwen, En ’k zeg hier andermaal ’k wil uytstaan alle noot, Zoo mijnen Engel maar een zucht laat om mijn doot.
Is Japhets Knecht den Heer Alfons, wat zal ik zeggen?
’k Wil self de boeye ontdoen, en voor zijn voeten leggen.
Vergeef my doch al ’t geen u heden is geschiet.
Gy moet vergeven, want ik heb misdaan, gy niet.
Ik hoop dat gy met my in genen twist sult leeven, Als ik u Leonoor, en al mijn goet, zal geven.
’t Is vande hechtenis my op den troon gestelt, ’t Is vande naare Hel ten Hemel my verselt.
Gaat haalt mijn Nichte hier.
mijn lieve Broeder; Wat hebt gy niet al leets gekost aen onze Moeder.
’k Vrees, mits zy machtig staat op ’t geen zy heeft gewilt, Dat zy zoo lichtelijk niet worden zal gestilt.
Wy sullen wel met goê gebeden hier toe steygren, Want eerelijke liên nooyt regt verzoek en weygren.
Alfons.. ’t En zy ’t zoo waar gelukt z’had te beklagen haar, Ik most haar nicht, ik kent, wel trouwen, het is waar, ’k Had kunnen maghtig goet door hare trou bekomen, ’k Had moeten doen het geen zy hadde voorgenomen; Maar wie kan tegen ’t geen den Hemel heeft geschikt?
En tegen sulken zon als uyt haar voorhooft blikt?
Wat kon ik weten dat ik, naar Sevieljen gaande, Eens sulken waarden beelt zou vinden voor my staende, En is mijn vrijigheyt my door die schoone ontrooft, Zeg of ik houden kon het geen ik had belooft?
Foukaraal verbaast uyt.
Foul.
Mijn Heeren, luystert na de schrikkelijke rampen, Die Don Japhet in ’t perk strax quamen aan te klampen.
Hoe, heeft den stier hem dan mishandelt?
Op u woort Quam hy ten strijt, gelijk een Roelant van geboort, Den ongeleerden Stier, hem ziende in ’t staketsel, Vont in de seltzaamheyt zijns trony wat beletsel, En heeft al lang hem met zijn hoorens nagevolgt, Den Helt vergetende zijn handen, en verbolgt Door dezen noot, mits hem den stier alom ontmoeten, Heeft uyt den zadel zich geworpen op zijn voeten.
Het onbeleefde dier, hem ziende zoo ontstelt, Is hem recht toe gegaan, verachtende ’t gewelt Zijn’s stok; maar Japhet, zoo hy zagh zijn groote hoornen, Wou uyt het perk, om hem niet langer te vertoornen.
Het volk, gants onbeleeft, riep al: Nescio Vos.
Hier mede maektent dier den man van acht’ren los, Het greep hem op, en deed hem fraye sprongen springen, En inde lucht ’k en weet al wat voor deuntes zingen.
Naar hy hem zonder leet had Nu langgenoeg gesolt, wierp hy hem buyten ’t pat, Alwaar hy van het volk, het geen ’er stont met hoopen, Ellendig wiert belagt, en deerlijk overloopen.
Vier Mannen brengen hem mishandelt herwaarts aan; Ik quam voor uyt, om u dien ramp te doen verstaan.
Maar hoe gaat het hier dus, met onzen Secretaris?
Hy is als eenen Prins, waar of zijn oude waar is?
Don Rok Surdicaci en is geen schryver meer, Hy trout met Leonoor, ’t is, als gy ziet, een Heer.
En nou, mijn Meester?
Wel, die moet geduldig wezen.
Voor zeker dat geval en zal hem niet geneezen.
Ik ga hem onvoorziens ontdekken dit verdriet, Een Knecht moet doch altijt verkonden ’t geen hy ziet.
Foukaraal binnen.
Leonoor en Marine uyt.
Mijn Nicht, komt herrewaart wat sneller dogh te wand’len.
Ik quam u datelijk wat hart en rou te hand’len, Maar ’k meen dat ik u zal verzoeten het geval, Als ik u Bruydegom u weder geven zal.
U goetheydt maakt my stom, en daar toe roode kaken.
Mijn feyl is doch zoo groot... Kom.
Den keur kan wettig maken Al ’t geen gy deed, mijn Heer, ontfangt haar.
Ik aanvaard’ Dit pant, het welk mijn maakt een Konink hier op aardt.
Men moet u Moeder nu gaan spreken, en ik hoope Dat alles ook met haar ten besten af zal loopen.
Dees’ echt zal haar als vande doot weêr op doen staen.
’t Zal u, en Alvares ten ende meê wel gaan.
Zoo gy ’er u meê moeyt de zaak zal licht geschieden.
De zaak is recht, waarom zou ik de moeyt’ ontvlieden?
PLaats Heeren, plaats, ik ben voor-looper van de doodt, Die vier of vijf van u gezelschap hier doorstoot; Want Japhets ziel die is in razerny geslagen, En hy komt datelijk u allen uyt te dagen.
Don Iaphet, gewapent met alderley geweer, en een Lans.
Vervloekte Kommandeur, met u vervloekt beleyt, Die in een zelfden dag geseyt hebt, en herzeyt.
Daar staet den ouden Nar, trekt gy u woort dan inne, Zeg gekken Meester?
oom van eenen fray zottinne.
Hoe, lacht gy grooten boef, nu gy my hebt verleyt, En slaen u knechten in de zelfde vryigheyt?
Terwijl ik in ’t gevaar van wreede hoorenbeesten Uytsta al wat ik kan, en schrap maak al mijn geesten, Ontrukt gy my u Nicht, onwetent hooner, en Ten opsicht van een knecht wiens listen ik nu ken?
Zy had de plaets geërft mijns eerste vrou, mijns waarde, Mijns Azatheka, Ja mijns Koningin van d’aarde, En gy, verrader, maakt haar nu een Schryvers vrou, Een Arrebeyders troost en bengels sonder trouw; Den listigsten die in Castilien mag leeven.
Is om u schoon gezicht dat schelmstuk hier bedreven?
Acht gy mijn komste dan van Orgas, zoo als niet?
Weet gy wel wie gy scheert, en dees misachting biet?
Waar ik geen Christen mens Waar ik geen Christen mensch, vervloeckten Kommandeur, ’k Verminkten u, ja ’k gaf u huys een krak, en scheur, ’k Deed u kasteel, gelijk een Samson, zamen vallen, Had ik geen vrees dat ik vergaan zou met hun allen.
’k Deed uwen Redenaar, u Nicht, en haren Man Eens tuym’len onder een, en zacht met vreugden an.
In tegendeel, had gy my u beloft’ gehouden, U Nicht was Markgravin zo dra als mijn getroude.
Ik Caesars neef, ik Heer Marquies, ik Don Japhet, Had my als eenen slaef in haren dienst gezet; Maar dat ik weet waarom met eenen Secretaris Deez’ echt zoo wort verhaast, en in een omsien klaer is, Is ’t om de vruchten van den Secretariaat?
Die jaarlijx niet en sal uytbrengen een ducaat.
Mijn Heer Japhet... Iaphet.
Men ruk den schellem uyt mijn oogen, Dat ik hem niet meer sie.
’t Is waar, ’k heb u bedrogen; Maar als gy weten sult dat ik een Eelman ben, Dat ik het heb gedaan om Leonoore, en Dat ik bemint wiert van die ’k liefde quam te dragen, Zoo zal u lichtelijk mijn opzet noch behagen Tot mijn behoudenis.
Een Postillion uyt, blazende op een Kornet aan Iaphets ooren.
Mis-zegende Kornet, Dat is noch arger als den scheut van het musket, Wie duyvel zijt gy?
Postil.
Ik ben ordinaris Bode Van uwen Caesar.
En wat wil hy?
’t Geen van nooden, En u ten besten is.
Spreek, maar en blaas niet meer, Of ik verworg uw.
Zal ik spreken dan heel neêr?
Om dat ik u het hooft niet en zou breken.
Ha beest!
dat deed’ gy al door u vervloekte treeken.
’k En heb u niet te zeggen.
* Iaphet.
Ha beul!
wilt gy dat ik u by de strot eens vat?
Neen, maar om dat dit pak u wil zal doen in dezen.
Ontdoet het strax, en lees.
Ik heb noyt kunnen lezen.
Een ander lees het dan.
Ik kan ’t van buyten al.
Wel doet ons dan ’t verhaal.
Uyt ’s Keysers naam, ik zal.
’t Schijnt dat ik ergens noch die troni heb gekeken, Daar komt my iet van dat gelaat in ’t hooft te steken.
De Sonnens erfgenaam, den Heer Mango Capac, Geduchte Vorst van ’t lant dat ons zend den Tabac, Quam Coïä Mama zijn zuster eer te trouwen, Den wijsten Maeght van gans Peru, en zijn Landtsdouwen, En uyt die moedige Mango en Coïä, Quam in ons dagen voort d’Infant Ahihuä, Dees komt nu te Madrid om haren doop te krijgen, ’k Wil dat mijn Neef Japhet haar zijne trouw toeëygen, ’k Geef hun ten Houwelijk den Chijns die ’k heb gezet Op elke Papegay van rode verv’, en met Dees gift het visschers recht op den vliet Orillane, En alles wat ik heb te trekken op Gojane.
Dien schelmschen boô gelijkt zeer wel den Redenaar, Laat my het zegel van den Keyser zien.
Zie daar, Ziet vry of ik u niet des Keysers hand en offer.
’t Is zonder twijffel ’t zijn’.
Deez’ Indiaanse Joffer Brengt schepen vol gelaên met alle kostlijkheyt, Griffoenen-halzen, Weerwolfs vellen net bereyt, En vaten balzem, en oprechte Muskus-ballen, En rouwe stukken Gout, zoo groot wel als wy allen.
Dat ’s goet.
Voort Simmekens, die spreken Portugies, En Diamanten schoon, en wat daer zeltzaem wies.
Is ’t all’?
O neen, noch ook het tiende deel, maar heden Wil mijne heusheyt aan u heusheyts zijde treden.
Maar zoud ghy ook wel zijn dien botten Redenaar Die my zoo tergden met zijn beestelijk gebaar?
Quam dien rampzaligen dees boodschap my aanbieden, Ik zou om zijnent wil het Houwelijk ontvlieden; Al zou het mijnen Neef den Keyzer maken gram.