floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
ik zal my dan gaan zetten: Doch eerst mijn kort geweer en tanden wat gaan wetten: O moort voor vleesch en broot!
’k ben tot de strijt bereydt: Dat gaaje voor, val aan: toont nou jou manlijckheyt.
De Koning, Admiratus, Octavia, Metilla, Iulia, Livia, Panphilio, Fabio, Vendicio, Triphon en Firmius uyt.
TErwijl den heemel heeft u zinnen weêrgegeeven, Wilt dan mijn wil en die van ’t Rijck niet tegenstreeven.
De liefde en eerbiedt maackt my tot mijn plichten reê, Uw wil is my een wet: vergun my eerst een beê, Die uw genegentheyt gansch niet zal tegenstooten, Maar eer de vreucht en rust van u en ’t Rijck vergrooten.
Zou het wel billick zijn in ’t algemeen geluck, Dat Fulvius noch bleef in ongenade en druck?
Mijn tooren is gekoelt, ’k heb hem zijn schult vergeeven; Laat hem dan als voorheen in uwe gunst weêr leeven, Wijl gy hem hebt bemint, gelijck u eygen zoon.
Had zijn laatdunckentheyt aan my en u die hoon Niet door zijn schrift gedaan, ik had hem nooyt verdreeven.
Een naargebootste handt heeft die oock wat misdreeven?
Gy had mijn lust tot wraack licht anders niet voldaan.
Wat derft een vrouwen haat niet zinneloos bestaan!
De wraacklust rust niet voor zy komt haar wit te treffen.
Oct. Wijl ik hem heb verlaaght, wilt hem dan weêr verheffen.
Men haal dan Fulvius.
Triphon binnen, en met Fulvius weder uyt.
’k Heb u te slecht beloont Voor u vergooten bloedt, en dienst aan ’t Rijck betoont.
’k Zal voor die hoon, die gy onschuldigh hebt geleeden, U weêr met grooter gunst en ampten gaan bekleeden: Vergeet mijn dochters haat.
Doorluchte Majesteyt, Als ik u maar mishaagh, uw dienaar schuldigh leyt, ’k Geniet te grooter eer, ik kan die nooyt vergelden, De Faam zal naar u doot u deucht aan m noch melden.
En gy Princes, wat geur van plicht en danckbaarheydt Kan ik u offeren?
gy zijt mijn god’lijckheydt, Die my te schuldigh hebt dees staat en rust gegeven: Maar waarom heeft uw gunst my weêr zoo hoogh verheven, Dewijl gy door u trouw voorziet mijn wisse doot?
Oct. Zo lang mijn hand u hoed, zo heeft uw min geen noot.
Adm. ’k Verzoeck uw Majesteyts voorspraack en gunsten t’erven, Dat ik de Hartogin mach voor mijn bruyt verwerven.
Metilla tot zijn Bruyt!
laat hy Octavia?
Ik toon geen ongeneught; haar zal geen wedergaa Ontbreecken, wiens verbont my meerder nuts zal geven: Ik stem het toe, en wensch u ’t zoetste lot en leven.
Adm. ’k Blijf door dees gunst en eer te meer aan u verplicht.
Oct. Metilla speel uw rol.
Vergun dat oock mijn Nicht Ons vreucht deelachtigh zy, laat eens de zoete banden Van Paphos Koningin haar binden ziel en handen.
Zoo ik u liet de keur, wat voor een bruydegom Zoud gy verkiezen, die gy waart kent zulcken blom?
Indien zijn Majesteyt aan my die keur zou laaten, Ik koos hem, die met raat en wapenen uw Staaten Zoo braaf beschermt, en als een Atlas heeft getorst, En geenderley gevaar ontzien heeft, om zijn borst Te stellen voor u heyl: wat wonden niet gekreegen, Wat slagh geleverd, daar hy niet behield de zeegen: Oock is hy van het volck en u zoo zeer bemint, Als van een vader was ooyt een gehoorzaam kint: Octavia alleen die kan zijn zweet vergelden.
Ik weet niet wie gy meent, wilt my zijn naam dan melden.
Of geef my klaarder blijck.
’t Is Fulvius, uw vrient.
Spreeckt gy voor Fulvius?
Zijn dienst heeft dat verdient.
Voor hem, mijn onderdaan?
Maar uyt uw stam gesprooten.
Die heeft zijn staat van my?
Zijn bloet voor u vergooten.
Die diensten zijn door eer al lang van my betaalt.
Maar staagh door grooter dienst en daaden opgehaalt.
Dat was zijn plicht en schult voor mijn genegentheden.
Of liever van zijn deucht de vrucht en danckbaarheeden.
Waarom noch meer getwist?
wil dan zijn Majesteyt Dat men het Rijck zijn nut, en ’t volck haar wensch ontzeyt?
Gy hoort hoe overluyt uw onderdaanen praaten, Dat tot bescherming en vermeerdring van u Staaten, Gy nimmer nemen kunt een heylzamer besluyt, Als dat gy Fulvius u dochter geeft tot Bruyt.
Alwaart schoon dat mijn gunst hem dat geluck wou gunnen, Zoud gy Octavia daar toe niet buygen kunnen, Haar afkeer is tot hem gewortelt in haar hart.
Geeft my uw stem daar toe, zoo zy bewoogen wert.
Wat kan de schoonheyt op een man niet al verkrijgen!
De sterckte en vryheyt moet voor haare zeetel nijgen.
Ik geef u dan mijn woort.
Mijn nicht Octavia; Ey gun dat ik verwerf dat lang gewenschte Ia.
Oct. Wijl ik niet voor my ben, maar voor het Rijck geboren; Mijn plicht wil dat ik buygh, de eerbied jaaght de tooren En wraackzucht uyt mijn hart, en voert de min daar in.
Het is mijn zoete wensch, wijl ’t is mijn vaders zin!
Ik zal als Bruydegom dan Fulvius ontfangen.
Wat voor erkentenis zal ik naar eysch aanvangen, Voor zulcken grooten eer en onwaardeerbaar goet, Schoon dat ik duysendmaal mijn leeven en mijn bloet Als in de waaghschaal voor u Rijck en leven stelden, Zoo kan in in het minst u weldaân niet vergelden.
Erkentenis genoegh, zoo Fulvius het leet, T’onschuldigh aangedaan, door gunsten weêr vergeet.
Wat toon ik voor u gunst; mijn woorden en gedachten, En wenschen zijn te zwack; ik kan, noch zal niet trachten Dit te betaalen; in mijn laatste snick en aâm Zal ik noch roemen deeze uw goetheyt en uw naam: En zoo der naar mijn asch van my iets blijft in ’t leeven, Zal u zachtmoedigheyd dan in mijn ziel noch zweeven.
Oct. U nederigh berouw heeft my zoo wel voldaan, Dat niets blijft van uw schult in mijn geheugen staan; Gy zult weêr met mijn gunst zoo grooten weêrmin vinde, Als ooyt een minnares haar minnaar niet beminde.
Gy die my uyt de doot in ’t leeven en in ’t licht Weêr hebt gebracht, ik leef en sterf u zoo verplicht, Dat nooyt de tijdt uw hulp en weldaat uyt zal wisschen, Nooyt zullen tegens u mijn danck en plichten missen.
’k Wensch u geluck, noch eynd, noch maat, vereende twee.
Adm. De min verjaaght de twist, leef lang in rust en vreê.
Zoo groeyen met u tijd oock u genegentheden.
Een wil speel door u bloet, een ziel beheersch u leeden.
Ik wensch dat gy het Rijck vervult met halve goôn.
Ik wensch de gansche aardt buygh onder uw geboôn.
Zoo moet men eeuwen lang uw naam en deughden vieren.
Zoo moet gy nimmer zat, belaaden met laurieren, Weerkeeren uyt den strijt gansch rijck van vyants roof.
Ik walgh van bloet en moort: maar wensch het vreede loof Staagh om u hairen zwier; zoo roesten spiets en klingen, Zoo zal men meer uw lof als door uw wapens zingen.
Zoo smaack u onderdaan een leven vol van rust; Zoo wort gy aangebeên gelijck een tweede August.
DE BRUILOFT VAN KLORIS EN ROOSJE KLUCHTSPEL.
MET ZANG EN DANS.
Te ROTTERDAM By PIETER de VRIES, Boekdrukker in de korte Hoofd-steeg.
Tomas Klorisse, Vader. }
van Kloris.
Pieternel, Moeder. }
Kloris, Bruidegom van Roosje.
Roosje, Bruid van Kloris.
Krelis, Verloofd aan Elsje.
Elsje, Verloofd aan Krelis.
Teeuwis, } te samen ondertrouwt en Speelnoots, op de Bruiloft van Kloris en Roosje.
Mansette, } te samen ondertrouwt en Speelnoots, op de Bruiloft van Kloris en Roosje.
Huysgenooten van Thomas en Pieternel.
Eenige Genooden ter Bruiloft.
Het Tooneel verbeeld een aangename Landsdouw, voor 't Boere Huis van Thomas.
Het Kluchtspel begind na de Middag en eindigt op den Avond.
De bruiloft van Kloris en Roosje.
Krelis zingt, Ben ik niet een kittig haantje, En is 't niet over tyd dat ik uit vryen peur?
Ik ben zo blank, gelyk een Zwaantje, En dat is der vrouwen kleur: Want zy graag wat blanks trouwen, Of zouwenze liever van wat langs houwen?
En ik ben de kortste niet, Maar wel zo wakker als je ziet.
Daar komt myn Engel, ik treê 'er zo regelrecht nae toe, eer datze my ontvlied.
Krelis, Elsje.
Krelis zingt.
Myn liefje, Myn diefje, Myn zuikerde pry, Myn bekje, bis.
Hoe trekje.
Zo haastig voorby?
Ei laaten, Wy praaten Een weinig in 't groen, Gelyk wy plegten voor deuzen te doen.
Myn liefje, myn diefje, enz.
Ik kan het niet wachten, ei, Kreelis laat my gaen.
Kreelis.
Zoet, schelmpje, wilt my hooren; Of kom ik jou zo vreemd te vooren?
Voor alles ben ik niet te kort.
Het is een praatje dat je schort.
Ritornel.
De Vryers zyn gewoon de Meisjes steeds te Vryen, Met opgepronkte kout, Maar als men is getrouwd, Ontdektmen, ontdektmen eerst hun schelmeryen, Die groote brand is haast gesmoord.
Keen, neen, myn bakkesje dat elk bekoord.
Ik zel je eeuwig vierig vryen, Ik zel je alles geven wat een jeugdig hart vermaekt, Jy zelt al eeten wat je smaekt, Ik zel je zo veel zoentjes geeven, Als je van je leeven, Ooit van iemant hebt gehad, En noch iets smaekelyks, en noch iets smaekelyks boven dat, Myn zoete bekje, raed eens wat?
'k Geloof jy hebt het uit een boek geschreven, bis.
Maar oprechte trouw noch eer, bis.
Vind men by geen jongmans meer, bis.
Zy noemen ons haar leeven; Zy heffen ons ten hemel toe, Maar zyn ons ten eersten moê, bis.
Als wy onze trouw haar geeven, bis.
Dat zelje van my nooit niet zien, Liefste Zusje, Hoogste Lusje, 'k Zel jou altyd dienen op myn kniên.
Dees eer voegt maar alleen Godinnen.
Ik ken geen ander als jou op aard, Gy zyt dees eer alleenig waard.
Het schort gewis jou in de zinnen, Of lees jy boekjes van de min, Dat jy zo hoffelyk kunt praaten?
Maar ik moet gaan.
Hou stant, myn Engelin, Wou jy my zo verlaaten?
Ik zie je wel, ik zie je wel; Al loop je noch zo snel Je zelt me niet ontvliegen, Dat leevend zoet, Zo vol van gloed, Dat ken je niet bedekken.
Derde tooneel Kreelis zingt voort.
Ze is weg, 'k had niet gedacht dat zy zo haastig zou vertrekken.
wat heeft een vrouw al kracht op ons ge-moed.
Maar laat ons deuze smart verzachten, Met den alderbesten Wyn, Die gewassen is aan den Rhyn.
Vreugde geeft ons nieuwe krachten, Laat ons deeze smart verzachten, Met den alderbesten Wyn, Die gewasfen is aan den Rhyn.
Maar ginter zie ik Tomas komen Met Pieternel, dit pad genoomen, Om haar niet in den weg te zyn.
Tomas, Pieternel.
Ik zeg als noch, 't zyn vreemde zaaken, Zo ras een Huwelyk te maaken.
Nu ons Kloor den Bruigom is.
Zel 't noodig zyn, dat wy den Dis Hiel wel veurzien van alle dingen.
Gants bloed!
hoe wil dat volkje springen; Want Roosje is een zoete meid; Ik heb ook heur genegendheid Al lang bespeurd an onze jongen.
Pieternel.
Dat loof ik wel, zy dansten, zongen, Den hielen dag, dan hier, dan daar, Daar 't Zelschop maar was by mekaêr.
Vaêr, nou begin ik eerst te leeven; Wyl onzën Zelsn hem heeft begeeven In de echt met Roosje, 't is zo zoet!
Ik voel verheuging in men bloed.
Tomas, Ja wel, moer Jans, ik wil je zweeren, Dat, zo ik niet was in myn kleôren, Ik zeg niet veul.... Maar nu, wat raad?
Je weet nu hoe 't met Elsje staat, En Krelis.
hy zel daadlyk koomen.
Nu diend den tyd wel waargenoomen Om haar te nooden op het feest.
Daar heb ik lang al by eweest.
Zv zullen ook niet lang wegblyven.
Wat zullen wy nou vreugd bedryven!
Myn hart luikt op, ik weet niet hoe!
O je!
Wat ben ik wel te moe!
Ik heb Mansette ook straks gesprooken Met Teeuwis, 't is al zo bestooken, Dat zy de Bruid, hy Bruigom is, Zy koomen straks me aan den dis, Om ons gezelschop by te woonen.
Maar, Moêr, hoe hlooze jou de koonen!
Je lykt verjongt nae dat het blykt.
't Schynt hoe men oog jou meêr bekykt Hoe dat myn hart meêr schynt te springen.
Ai, kom, weg met die malle dingen.
Kom, repje maar, wat staaje?
Ik weet zo waar niet wat ik doe.
Nou kom, al lang genoeg te snappen, Ik zel de kannen vol gaan tappen, Haal jy de tafel voor den dag, En stoelen; Pietje, wat hoe mag Je hier noch langer staan te maalen?
Zy koomen, wil den Dis uit haalen, 'k Loop om de borden; sa, kom ras.
Kloris, Roosje, Mansette, Teeuwis, Pieternel, zy dekken de Tafel.
Welkom, vrinden, dat 's recht pas.
Bruigom!
wil je nederzetten Met uw Bruid; en jy Mansette, Met Teeuwis, hier an de and're zy.
wat bin ik bly!
Nou moet Kreelis hier noch weezen Met zyn mooi Elsje uitgeleezen, Zie zo dan is ons Zelschop klaar, Want zy maaken beide een paar.
Kloris, tegens Roosje.
Och!, Roosje lief, 'k zel jou zo eeren, En doen in alles jou begeeren.
Ja, 's morgens vroeg en 's aevonds laat Zel ik jon dienen.
Wat een praat, Maak jy maar jou woord te houwen; En dat ik op jou mag vertrouwen.
Dan bin ik tot jou dienst, en jy Krygt alle dingen dan van my.
Kloris.
Ik zel je, na dat eerste nachtje.
Dan geeven....
wat 's dit!
wel lachtje?
Een zilvre beugeltas, een ring, En dan noch zo een ander ding, Hoe hiet men dat.... gants elleweeken!
Een hairnaald om in 't hoofd te steeken.
Je zelt al hebben wat je wilt.
Kom, kom, dat is maar tyd verspild, Met zo te kallen; waar blyft Elsje Met Krelis?
wat, dat olyk pelsje Blyft zo lang weg; al ons pleisier Zou niet veul zyn, kwam zy niet hier; Zy kan mooi dansen en mooi zingen Met Krelis; 't is te wonderlingen, Zo als zy passen by mekaêr!
Mansette, 'k weet niet, 'k word zo raer, Och!
mogt ik jou een zoentje geeven, Geen blyder dag van al myn leeven.
Mansette.
Wel, Teeuw, kedaar, gae vry jou gang, Zoen jy vry al je leeven lang, Het zel me zeeper niet verveelen, Jy bent hiel raer in alle deelen.
Wel dan noch eens daar op gekust.
Pieternel, Roosje, Kloris, Teeuwis, Mansette, Thomas, struikelende met de Tafelborden, die over het Tooneet rollen.
Wel, Man, hei!
wel, dat 's verbrust, Je zoud de vreugd hier wel verknollen.
Wel laat jy al de borden rollen?
Wees maar gerust, vrees nergens veur.
Het gaat nu met de Bruiloft deur.
Wat scheelt 'er noch an onze zaaken?
Heb jy nu alles klaar gaan maaken?
welkom, vrinden, welkom, al.
met die verbruste val Had ik, kedaar, schier zelf vergeeten; Om jou lui wellekom te heeten.
Dat zel zo naauw niet komen; Vaar; Was nou maar 't volkje by mekaêr.
Laat zien, wie moet 'er nouw noch weezen?
Ja, Kreel en Elsje.
Zy zyn deezen Laan in egam, en zullen hier Zo aanstonds weezen, 'k had het schier Verzuimd te zeggen.
Niemendallen, As zy maar koomen.
Met dat vallen, Kon jy jou hebben zeer edaan.
'k Had dan zo haast niet op estaan.
Ja, ja, zy zullen wel haast komen.
Daar zien ik ze al deur deeze boomen.
Ze schynen byster wel te vreên, Ik zel 'er te gemoed gaan treên.
Daar zyn ze.
Krelis, Elsje, Tomas, Pieternel, Kloris, Roosje, Teeuwis, Mansette.
'k Wensch je t'saam de zeegen.
Ik ook, daar heb je nou niet teegen, Ik wensch zo veel ik wenschen mag, Dat zy te saamen al den dag, In vreugden vrolykheid mag leeven, Kreelis.
Dat hoop ik, wil den Hemel geeven.
Wel nouw, dat ken tot zo ver toe.
Maar, Elsje, ben je ook noch niet moê.
Om Kreelis langer op te houwen?
O ja, wy zullen t'saamen trouwen.
Hy het myn jawoord alleweg.
wat een vreugd!
ja wel, ik zeg!
Ik dankje, schoone en uitgeleezen, Ik zel je staâg gedienstig weezen, In alles wat je hebt van doen; Stae toe, dat ik je daarop zoen.
Kom, nou an 't eeten en an 't smullen, Al 't zoenen kan den darm niet vullen.
Kom, schenk de glaazen vol met wyn, En laat ons lustig vrolyk zyn.
Al de Vrienden gaan.
nevens de Bruid en Bruidegom, aan de Tafel zitten, terwyl 'er een Boeredeun gespeeld werd.
Wie of nou 't eerste zal beginnen?
Mansette 't eerst.
'k Heb niet veel binnen.
Wacht noch een beetje, Elsje 't eerst, En dan dans ik met haar om 't zeerst.
Kom, Kreel, genoeg met al dat kallen, Wy kunnen straks weêr an gaan vallen.
Kreelis, zingt.
Goeden aevond, myn zoete troosje; Myn zuikerdoosje; Nou eens gekust, wy zyn alleen; 'k Mag jou schoonheid heet wel lyen, En al myn vryen Dat is om jou, en anders geen.
Myn liefje, myn diefje, myn hondje, myn schat, 'k Zweer je by 't bont van Lubbert Ooms kat.
En och!
dat ik je reis had, bis.
Elsje, zingt.
Wel, wat praat die vryer aerdig!
En jy bent waerdig Een meisje, die het maar wil doen.
'k Loof je zoud me wel licht bekooren, Nae ik kan hooren, Jy schynt me zo geweldig groen!
Jy zegt het zo geestig, zo aerdig, zo raer, 'k Wensch jou de Bruigom al binnen het Jaer.
oeh!
myn zuikerde vaêr, bis.
Wel, myn alderliefste Briudje, Myn malle guitje, Daar is myn hand, ontvang myn trouw; Dan zo zweer ik zelje weezen, Myn uitgeleezen, Myn eige zelve; ja, myn vrouw.
Maar zeg het wat haastig, en maek me niet bang, Zo zing ik van vreugde de vrolyke zang.
je wacht me zo lang.
't Is wel ik zal 't myn besje vraagen, 't Is licht te waagen, En kom dan morgen om bescheid, Dan zel ik het jou al verhaalen, En gaan vertaalen Wat dat myn besje heeft gezeid.
Maar 'k zorg zy is 'er niet wel toegezind; Praat ik van trouwen, zo zeid ze: myn kind, En och!
zie wat je begint, bis.
Wel, myn alderzoetste liefje, Myn hooning diefje, Gae by jou Besje met fatsoen, Dan zel je haar oude koude zinnen Wel haast verwinnen, En zeggen wat jou staat te doen.
Dan ben ik de Bruigom en jy bent de Bruid, Haal een Notaris die 't huwelyk sluit, En och!
myn vryen is uit, bis.
Kom, Kloris, lustig als een man, Nou jy, en ik, jy moet 'er an.
Welaan, ik ben 'er meê te vreeden, Zo ken men onzen tyd besteeden.
Kloris en Roosje dansen.
Tomas na 't dansen.
Zie, zo!
zo moet men Bruiloft houwen, 't Is een pleisier om dus te trouwen.
Nu lustig, Kreel, gae weêr jou gang.
't Gaat wel, my duurd het niet te lang.
Kreelis zingt met Elsje.
Al die niet meugen, O vrolyke Baas!
Die lekkere teugen, Zyn suffent of dwaas!
Uw Kannen te leegen, Uw Glaazen te veegen, Dat 's 't eenigste goed, Dat 's 't eenigste zoet.
Komt, laat ons dan Bachus met dansen begroeten; De vreugd, de vreugd, Die springt van de kop in de voeten.
Elsje en Roosje dansen.
Kloris na 't dansen.
Kom, Tomas Vaêr, nou moet jy dansen, Met Pietje, 'k zal terwyl wat schransen.
Kom, geef my eerst een glas met wyn: Speul op een Deun van Jakkelyn.
Na 't dansen.
Zie zo, Moêr Jans, gantsch elleweeken!
't Was tyd, myn beenen die bezweeken; Had deuzen dans noch lang eduurd, Zo had ik haest myn kwast eschuurd.
Pieternel na 't dansen.
Nou moet men eens de Bruid bedenken, En haar wat in heur Huisraadt schecken; Daar is een Leepel met een Kom.
Zie daar, daar heb je, Bruidegom, Een Pispot, om je blaas te leegen.
Daar is een Luur, om 't Kind te veegen, Als jy het hebt.
Houwaar, neem an, Daar is een Peeperdoos, goê man.
'k Heb ook een Tang, een Schop, een Heugel, Een Beuzem, en een Assche-vleugel.
Wel zo, zo raakt ons Huisraad klaer.
Ik dank je, vrienden, allegaêr.
Myn kynd, wat konje meer begeeren?
'k Schenk haar een bed met varkens veeren.
Wel hoe, wat 's dat?
wel lach je, nar?
't Is maklyk, want het stuift niet var.
Zie, Bruigom, wat ik jou kom schenken, Daar gy me altyd kunt aan gedenken.
Zingt: Ik heb een Eendje en een Waardje, Dat 's een paartje, En een hondje en een kat, En een hennetje, en een haantje, En een kraantje, Om te steeken in het vat.
Als jy hier in komt te leggen.
Ja, ja, 'k verstae wat jy wilt zeggen.
Dat heb je wonder wel eklaerd; Ja, Kreelis, 'k zeg dat het zyn aard.
Nou eens de Glaazen vol eschonken, En op dat deuntje braaf gedronken.
Kedaar, dat gaat je nae je gat.
Man, je drinkt je noch wel zat.
Daar is nou niet veul aan geleegen, Ik heb een lyf dat kan 'er teegen.
'k Zal zuipen dat myn wambes scheurd; Het valt me daeglyks niet te beurd.
Kom, Jongens, nou al t'saam aan 't springen, Zet an een kant al deuze dingen, Kloris.
Daar ben ik meê te vreên, beget.
'k Gaê met myn Bruid dan voort nae bed.
Hier word een Ballet van 't heel Gezelschap gedanst.
Zang: 1.
Wat is ons al vreugd gegeeven, In 't vermaaklyk Buitenleeven?
's Is zoo aardig, 't is zoo zoet, Alles wat den Landman doet.
Hy verheugd zich onder 't lommer Van 't Geboomt', en vreest geen kommer; bis.
Niemant weet hier van verdriet, Hooftsche Staatzucht kwelt ons niet.
Al deez' lieffelyke Streeken, 't Ruisschen van dees klaare Beeken, bis.
't Pluim-Gediert, dat geestig kweelt, 's Landmans oog en ooren streelt.
KLUCHT VAN ROELANT DEN KLAPPER.
DOOR Cornelio de Bie; 1702.L delin.
L. W sculp.
VERMAKELYCKE KLUCHT VAN ROELANT DEN KLAPPER OFT HABLADOR ROELANDO, UYT LOPO DE VEGA CARPIO PASSENDE Op de klappachtige schen-tongen Uyt het Spaens vertaelt en gerymt DOOR CORNELIO DE BIE.
TWEEDEN DRUCK T’ANTWERPEN, By HENDRICK THIEULLIER, woonende inde Wolstraet op den hoeck van onse Lieve Vrouwe straet.
M. D. CC.
A pressura demanda especiosa respüesta Vraeghtmen u ras, Antwoord’ op u pas.
Men eerden die de waerheyt sey De logen komt van een clappey.
Eer sal de Nachtegael geheel sijn uytgesongen, Alsmen sien swygen sal de losse klappers tongen.
Sarmiento spaens Edelman.
Beatrix sijn Huysvrou, Agneet hun Dienstmeyt, Roeland’ Hablador: oft Clapper.
Jacomo Bravo eenen bandiet.
Eenen Schouteth en eenen Diefleyer.
Die d’achterclappers gaet voor by Leeft heel gerust, en altijt vry.
INHOUD’ EEnen bandiet, die ick noem Iacomo Bravo om gecocht van een spaens Edelman by naem Sermiento voor 100.
Philippen: om aen sijnen vyant eenen scherpen hou op’t hooft te geven mits dat hy daer op verbittert was, is naer het bedreven schelm stuck eenen aerdigen, en lossen clapper by naem Roelando, die dese ongeoorlofde coopmanschap achterhaelt*hebbende, sich verwondert: datmen voor eenen hou soo veel gelt geeft, pooght Sermiento te bewegen van aen sijn selven oock eenen hou over’t hooft te laten geven voor minder somme als den bandiet ontfangen hadde, om dat hy cael en sonder gelt was, gelyck veel die geen goede rekeninge en houden van’t gene sy weten te crygen ’t sy recht oft crom, waerom sy altijt swijgen, niet trachtende als met quade coopmanschappen d’onnoosele te bedriegen         Het welck is een gebreck dat ider een mistaet Waer door de siel daer naer dickwils verloren gaet.
Roeland’ dan ’t selve oock meynende te doen door de ongebondentheyt van een rappe tongh, bevond’ dat sijn clappen geen gelt en was, want hy wort van Sarmiento uyt gejockt en houd’ de sober* gesloten: denckende beter te wesen datmen om vraeck te nemen op sijnen vyant, jemant om gelt verwillicht en omcoopt vanden selven een pynelijcke quetsinge in ’t lichaem sonder doot te slaen aen te doen als daer mede voor recht te pleijten, een quaet vonnis te verwachten, en van procureurs*en Advocaten,*die als seel draijers * bedrogen te worden.
Sermiento dan meer behaegen hebbende in’t geclap van Roeland’ als alleen om gelt te willen lijden een onverdiende quetsuer, viel met den selven in een langhdurige en vermaeckelycke Redecavelingh, toch Roeland’ geeft hem soo veel werck om op sijn voorworpen te antwoorden, dat Sermiento doet hem ten lesten verstaen een vrouwe te hebben by naem Beatrix van ongetoomden aert door rappigheyt van haer tongh, oordeelende dat de selve over een quam met het Clappen van Roeland’ als wetende te geven tot elcke naelde eenen draet in manier van spreken, verwillight hem mede te gaen naer sijn huys, alwaer hy Roelant tot de maeltyt bewellecomt, maer en wert van Beatrix niet wel onthaelt, als sy begost te ondervinden, dat sijn tongh in’t klappen veel losser en snelder was om haer te verdooven en te doen swygen als om haer te voldoen, ten uyttersten geterght sijnde: om dat sy geenen tijt en vond’ om te mogen spreken, viel daer tegen in haetelijcken twist meer uyt schaemte, dat haer spraeck van Roeland’ getoomt wert, als om het ongelijck dat sy oordeelde haer aengedaen te sijn dan alsoo daer en tussen Roeland’ vande Justitie gesocht wert, die ter selver tijt aen het huys van Sermiento quam om hem te vangen, hadde het geluck dat hy sich inde Camer onder eenige matten vluchtende verstack, die daer op Hoop lagen om het sand’ uyt te cloppen en schoon te maken, ’t welck Beatrix ende haer dienstmeyt daer naer ondervindende, als dat de Justitie huyssoeckinge gedaen hadde en vertrocken was sonder hem te vinden, en willende Beatrix wraeck nemen over het ongelijck dat haer geschiet was, beval aen haer voornoemde Meyt twee stocken te haelen om quansuys met haer hulp de voorseyde Matten uyt te kloppen, gelijck sy deden, maer het waren slagen waer mede dat sy Roeland’ den klapper soo bejegenden, en sloegen meer als hy wel conde verdragen, en noch meer om dat sy hem niet en conden doen swygen in sijn clappen soodanigh dat Beatrix geenen tyt en hadde om hem te connen Antwoorden, en sijn alsoo vechtende van malcanderen gescheyden.
TOT BEWYS.
DAt niet soo haetigh en is als twee eygensinnige klappers die niet over een en comen, en malcanderen niet en willen verstaen noch aende re- den plaets geven om te verstaen, daer veel Arme ongeluckige en rampsalige pleyters die van weder sijden hun recht vervolgen, mede geplaeght sijn; soo datmen seggen mach.
Sors litigantium pessima.