floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ghy weet uw' zoeten kroezen kop Zoo euvel net te cieren op; Ghy weet uw' vleugels alle bei Te schikken, ook te wonder frei; Uw' kooker hanght ghy om uw' hals, Van buiten cierlijk binnen valsch; Zoo dat die u van veer beziet, En acht u voor de quaedtste niet: Maer die u wel doorgrondet heeft, Die ziet wel datter niet en leeft In u als alle bitter heidt, Be droeftheidt, ende eeuwigh leidt.
Uw' spits en vinnigh stralend' riet, Daer gy beid God en mensch med'schiet, Dat is van buiten wel vergult: Maer is van binnen weer vervult Met al het leer, dat Godt, of man, Hier of op aerde lijden kan. G' hebt nu een kleine proef gedaen, Waer uit ghy licht'lijk kent verstaen, Wat quaedt dat ghy een ander doet, Als ghy hem bitter geeft voor zoet.
Welkomst-gift.
Als de E. oordelrijke ende Achtbare Daphne.
Van Enkhuizen t' huis quam.
Hâc duce Sigoeo dubias à littore feci Longa Phereclea per freta puppe vias.
Illa dedit faciles auras, ventósque secundos.
In mare nimirùm jus habet orta mari.
Perstet: & ut pelagi, sic pectoris adjuvet aestus: Deferat in portus & mea vota suos.
id est.
Met deze Leidsvrouw zijn my de Zigeesche stranden In 't Pherekleesche Schip, ontvoerd' aen spartens ree; Zy gaf my goede windt na d' aengename Landen, Zy is ter Zee geteelt, dies heeft zy maght ter Zee.
Dat zy volherd', en als de Zee mijn borst doe blaken, Dat zy mijn wensch in haer gewenste Haven stier.
KOmt gy mijn waerde Nymph?
of dunkt het my door 't droomen?
Of beeld ik my dat in?
of duizelt my het hooft?
Recht heb ik evenwel; ik zie ghy zijt gekomen: Nu zie ik 't geen ik had mijn leven nau gelooft.
Enkhuizen ken het zijn, kent ghy zoo laten varen!
Laet ghy zoo lichtlijk gaen het Puik van onze Stadt!
Ist mooglijk mijn Godin!
dat u de Godt der baren, niet op en heeft gevat!
Barst blye blijdschap uit, vermaekt u, mijn gedachten, Ontfonkt u nu mijn geest, verquikt u, mijn gemoet; Nu zelver zich mijn Nymph weêr voor uw oogen braghte, Klaeght van geen afzijn meer, ziet hier uw' waerdste goet.
Kan my haer blijde komst zoo zeer dan niet verblijden; En koesteren als mijn bedroefde haer vertrek?
zeeker ja ik zweer, dat ik ten genen tijden, Zoo langh mijn Nymph hier is zal hebben vreught gebrek.
Trou-dicht Op de gewenschte Echt-vergaderingh van de vromen ende Eerzamen Jonghman, Klaes Iansz.
Verschuur, Met de Achtbare ende Eerbare Joffrouwe Aeltjen Simons Wayop, In den Echten staet vergadert op den .. May 1638.
Nos dabimus quod ames: & pulchrae filia Ledae.
Ibit in amplexus, pulchrior ipsa, tuos.
id est: Ik zal u geven, 't geen ghy eeuwigh moogt beminnen; Dat schoone Ledaas Telg in uw' omhelzing vaert.
O Lieffelijke tijdt!
ô zoete lentens daegen!
Die koutheidt uit de borst en uit de lenden jagen, En stelt daer weder in de lieffelijke jeught, Die 't reedlijk voeligh verheught; En maekt al, watter is, genegen om te paren, Of t welk ontfangen heeft, genoodtzaekt om te baren; Of beide doen, eer dat uw' tijdt verloopen is, ô Aengename tijdt!
hier geeft getuigenis 'T gevogelt op het veldt in Doornen en in Boomen, De Beesten op de stal, de Visschen in de stroomen, En 't dulle diep; getuigh zijn Boomen, Bloemen, Kruit, En wat ons Moeder d' Aerd' met volle vreught schiet uit.
Getuig zijt ghy ô paer!
die t' zamen zoekt te paren, En neffens and'ren prijst in d' Echt u te vergaren.
Och wat is dit een vreught!
een jeught een zoet vermaek: Hier hebt ghy lieve paer het einde van uw' zaek.
'T is noch niet langh geleên, men zagh de Bruigom zitten, Als Stierman in het Jacht, de Godt van liefdes hitten, Die pasten op de Fok, de giet ter in de handt, En zagh voor uit in Ly het lang gewenschte Landt.
Wayop een frisse koelt, liet zich de Stierman hooren.
En zocht de Haven aen, strax klonk hem in de ooren Een meer als aerdtsche galm van Venus, of haer buur, Die Riep, ey Maisje zet her huisje by de schuur, Doen vierden hy de schoot, de windt die liep ook ruimer; Hy achte groot verlies te wezen tijdt verzuimer.
Hy quam de Haven in, daer hy de liefste vondt, Hier streek hy 't zeil, en smeet zijn dregge na de grondt.
Op d' Oever stondt de-Bruydt, wiens jeughdelijke kaeken Den ouden Cato zelfs vermoghte te vermaeken, In zeden opgequeekt, in deughden opgebroght, Van yder een bemint, van yder een gezocht.
Doch deze toegeleidt, hy peurt met lust te Lande, Verzoekt haer gunst, en kust gedienstigh hare handen; Daer na de zoete mondt, en kreegh haer binnen boordt, Na dat hy menighmael 't neen zeggen had gehoort.
Kupido trok op wegh, na 't riedlandt om een rietje, Waer op hy speeld ter eer dit paer een Bruilofts liedtjen.
Cymodoce met al de Nymphen van het Hop, Die neuriden hem na met vergingh van haer krop.
Stemme: Rogier Bon Temps.
GEluk, gelukkigh jonge Paer, Die nu te gaer, Vereenigt door den Echten bandt, En na langh terten, Malkanders herten Nu hebt ver pandt.
Den Hemel neem in zijn behoet, Al 't geen ghy doet; Hy geeft zijn zegen langhs hoe meer, Tot 't geen uw zinnen, Als nu beginnen, Tot zijner eer.
Gelijk de lieve lenten bloeit, En alles groeit, Zoo bloey en groey uw wedermin; Van tijdt, tot tijden, Dat gantsch geen lijden.
Bekommr' u zin.
Dat eer het jaer zijn omloop stuit, Een jonge spruit, Afzetzel van zoo braven Bloem, Zigh magh verthoonen, En 't houlijk kroonen, Met d' hooghste roem.
Dat d' Hemel u zoo lange spaer, Dat ghy te gaer, Ziet u na-Neven om uw haert, Vreedzamigh speelen, Malkander streelen, Met dankb'ren aerdt.
En als uw tijdt verloopen is, Dat u gewis, Den Opper-Godt den Hemel gon, Dat ghy na 't sterven, Dan meught be-erven, De volheidts bron.
Dit hoorden 't jonge Paer, en al de Nymphen riepen, Geluk, geluk, geluk, de blijdschaps tranen liepen Strax uit het keurigh oogh, en Juno quam terstondt, En gaf haer handt aen handt en zegeld' 'et verbondt.
Hier meê was 't Houlijk klaer, en op den dagh van heden, Vernieut ghy jonge Paer 't verbondt na wet en zeden.
Dies roepen wy al t' zaem, geluk, geluk, geluk, En wenschen dat den Heer u hoed' voor alle druk.
U zijnen vrede geef ten einde uwer daegen, Daer vreed is daer is Godt: de liefd kan 't al verdragen.
Het is een oude les wacht u van 't eerst' geschil, Zoo houdt ghy jonge Paer een doentjen en een wil.
Speelnootjes aerdigh op met een vrolijk wezen helpt doch de Bruidt te bedt, Zoo raekt het Paer gezondt van 't geen haer nu meest let.
Kupido heeft alree haer leeger klaer doen maeken; Met Maeghde-palm en Myrth bestroit het gantsche laeken, Dies neemt haer handt aen handt met sprongen raps en drae, Stoot haer ter kamer in, zinght dit Kupido na.
Wijze: Het Maentje scheen zoo helder.
't SA lustigh vrolijk hertjes, Hier is geen tijdt van smertjes; Smijt alles aen een zy, En laet ons jeughdigh zingen Met huplen en met springen, Het jongh Paer isser by.
Ghy jongh Paer zult verlaten Uw' maeghdelijke Staten, En wezen een van twee; Wy bannen, bannen, bannen In 't zelschap u van mannen, Leeft daer met rust en vreê.
Voort, voort, de tijdt is komen, Voort Bruidtje, zonder schromen, Uw' Ouders waeghden 't eer; Want zonder hare wagen, Kond' nu geen Bruigom dragen Van u de waerdste eer.
Eer die niet werdt verlooren; Maer dus werdt als herbooren.
Die maeghdoom zoo af staet, 't Zijn prijzelijke zaeken Van maeghden, maeghden maeken, En 't Houwlijk een cieraet.
Wanneer het onze tijdt was, 'K wed elk van ons verblijdt was Te doen, het geen ghy doet, Doch in de hooge daeken Wil Godt d' Houwlijken maeken, Waer na men toeven moet.
Jong' Paer, voort na de Stede, Daer ghy nu zult bekleeden Ons aller ouders stee: Weest daer te zaem verduldigh Uw' zaet werdt menighvuldigh, Gelijk Abrahams dee.
Aen den Hoogh-geleerden Heer, men Heer Vossius tot Leiden.
Σοφοῦ παῤ ἀνδϱὸς ϖϱοσδέχου σνμβουλίαν.
Σοφήσοφῶν γδ᾽ γίγνεται συμφουλία.
'k WEet wel ghy hebt groot verlangen, Om wat schrifts van my t' ontfangen, Om te weten, hoe 't hier gaet, Hoe 't met mijn gezondtheidt staet.
Waerde Vos, hebt ghy begeren Tot het geen u zelf zal deeren, Alzoo haest ghy 't hebt verstaen, Zal ik 't al of niet verslaen.
Zegh ik 't u, 'k zal u bedroeven Nochtans zoud' ik gaeren proeven, Of ghy geven kunt wat raedt Tot een teerend' quijnend' quaedt?
'K kan niet rusten, 'k kan niet leven, 'K zie, als of ik was vergeven, 'K hangh zoolijdigh aen de wal, 'K weet niet, wat 't noch werden zal; Al de pijlen maeken gaeten, Al de vlammen kennen vaeten Alzoo vaek, met torts of riet, 'T wicht my brandt, of na my schiet; Wie ik zie, ik moet haer minnen, En nochtans blijft in mijn zinnen Sy, die door een lokkend' oogh My tot hare minne toogh.
Spijkers drijven wel malkander; D' eene baer die dringht een ander: Maer eilaes!
de laetste min Brenght de voorst niet uit mijn zin.
Phillis is mijn lust en leven; Kloris wilt van haer niet geven; Al mijn troost is Amaril, Nyza al mijn wensch en wil; Galathea doet my branden; Laura hout my in haer banden; Dorile vermoort mijn hert, Sappho maekt my al mijn smert, Cynthia rooft al mijn lusjes; En Lycoris al mijn rusjes; Door wat kusjes voor haer mondt, Heeft my Galla lest gewondt, 'K zal noch van Korinna zwijgen Kleo zal geen plaets noch krijgen, En wel duizent, die ik nu, Om de moeit te noemen schuw.
Alleen Daphne door haer machten, Kan mijn wille zoo verkrachten, Dat ik levend 't leven derf, En al oogenblikken sterf: Alleen Daphnes wreede plagen Ken mijn zaghte borst niet dragen, Ist dan vreemt, dat 'k met mijn lijf Onder 't zootje leggen blijf?
Dits mijn ziekt, dit zijn de pijnen, Die mijn dus doen dravend' quijnen.
Weet ghy nu een weinigh raedt?
Soo begint, eer 't wordt te laet, Eer dat Charon met zijn schuitje, Over voert 't verwezen buitje Na het Elizeisch veldt, Daer mijn stoel al wordt gestelt.
Aen de Achtbare ende Oordeelrijke Joffrouwen C. A.B.
Als hare A.
A. uit Frieslandt t' huis quamen, in Augusto 1627.
Ecquae tanta fuit Romam tibi causa videndi?
En wat beweegd' u toch om Rome te bekijken?
HArte diefjes, waerde Susjes, Dartle Nymphjes, hoogste goet, Wist ghy Meisjes, met wat lusjes Ghy ons' droeve herten voedt?
Onze herten dit staegh schreiden, 't Sedert ghylui voert van hier, Komt ghy door uw' komst bereiden Wederom haer oude tier D' hooghste vreught, die zich op Aerden Ooit liet vinden, brenght ghy aen; Zoo de vlam die Venus baerde, Niet uit uw' lui is vergaen, Zoo maer niet de kille koude, Van de Friselandtsche Vorst 't Vonkje, dat ghy hadt behouden, Heel gejaeght heeft uit uw' borst.
Zoo de Zuider-zeesche golven, Die u maekten heel ontrust, Op de reis, dat niet bedolven Hebben, en uw' vlam geblust.
ik wil recht aêrs gelooven, 't Is onmooghlijk, dat de kou 't Minne goodtjes vier verdooven, En zijn brantjes uitten zou: 't Vlamtje, dat door al de deelen Van het lijf zich had geleidt, Kond geen minnekuurtjes spelen, Mits het was te wijdt gespreit: Maer de koud' heeft dat gedrongen Uit de le'en, en zoo benart, Dat het binnen in gesprongen Zich bewimpelt om het hart, En hoe zoud ook in het varen 't Water blusschen deze vlam, Daer zelf Venus uit de baren Haer begin en oorspronk nam.
Herte diefjes, waerde Susjes, Dartle Nymphjes, hooghste goet, Wist ghy, met wat grooter lusjes Ghy onz' blijde herten voet: Zoo ghy toont dit waer te wezen, 't Geen natuur, en ik u zegh, Met een bly gelaet en wezen; Doch en smijt de daet niet wegh.
Dan meught ghy op ander tijden Varen in de koud om veer, Dan naekt ons weer nieu verblijden, Tegen ghy zult komen weêr.
Herte diefjes, waerde Susjes, Dartle Nymphjes, hooghste goet, Dan zoo steld ik al mijn lusjes, Wat ik heb in uw' behoed.
Mr. Johan Beets Liedtboeck van verscheide Stoffen, Achter de welke eenige Brieven van Hoogerbeets en and're zijn bygevoeght.
Nacht-klachte.
Ad rigidas canto carmen inane fores.
HOort Zilver bleeke Maen Met al uw Sterren aen Mijn al te droevigh klagen; Wilt in deez' naere nacht Mijn tranen en mijn klaght Aen Daphne overdragen.
Ik hebbe my verstout, Om met 't geholde hout De wat'ren te doorsnijden, Te vlieden van die geen, Die geen, die my alleen Ken helpen en verblijden.
Heylooz' en booze daet, Vernikkert quaedt beraet, Dat in mijn zinne brochte Te vlieden van die Stadt, Die ik met vreughd' bezat, En hadde 't geen ik zochte.
De Jager zoekt het wout, Daer zich het Wildt onthout: Maer ik schou de Boomen!
Daer zich het geen ik zoek, Versteekt in eenen hoek, Hoe zal ik 't dan bekomen?
De Vogelaer die zet Zijn al-bekippend' net, Daer meest de Vogels zweven: Maer ik schou het Veldt, Daer zich de Vogel stelt, Die 't leven my kan geven.
Godt AEolus ontbindt Uw' toomen, laet de windt Uit 't Zuien stormend' waien, Op dat de vlugge kiel Magh na mijn tweede ziel, En Daphne weder draien.
Neptuin ey, hout het Schip, Of stiert het op een klip, Of laet uw' Tritons blazen, Op dat de Vecht en 't Y Haer stroomen brengen by, En tegens 't steven razen.
Jupijn indien de min Ooit woelden in uw' zin, Zoo hebt met my medoogen: Leent my uw rechter handt, En steekt ons zeil aen brandt, Dat wy niet vlieden mogen.
Hoor, hoor, de wind die ruist, Ziet hoe 't voor 't steven bruist, En kijkt de Wolken zwellen: Hoor, hoe de Donder raest, De Schipper wordt verbaest, My is een vreught zijn quellen.
'K ben van de Goôn verhoort, 'T za Schipper 't roer aen boordt, G' hebt stroom en winden tegen; Ghy krijght wel licht uw' loon, Strijdt ghy met d' hooge Goôn, Zoo staet ghy licht verlegen.
Laet ghy uw' zeil noch staen?
En spoort daer tegen aen, Ha Goden ken het wezen!
Ziet hy verpuft de Zee, De Windt en Donder meê, Zult gy hem niet doen vreezen?
Hoort, hoe den Donder treft, En hoe de Windt verheft, Ziet hoe de baren rijzen, De Schipper en zijn maet En weten genen raet; Maer vreeze doet haer yzen.
Daer gaet de fok ter neer, Het zeil zwinght heen en weer, Daer loopt de spriet ook henen, Daer 't Anker in de grondt; Dank Hemel dat ghy gont Wat mindring' van mijn wenen.
Zoo dat verlicht mijn hert, En mindert mijne smert, Woud' nu ons Kabel breeken, Zoo dreven wy voor windt, Recht heen na mijn bemind'; Zo kond' ik haer weer spreeken.
Maer of het Tou ons hiel, En dat de vlugge kiel Niet wederom en keerde?
Brenght ghy de tijdingh dan, Godin Diana, van 'T geen ik van u begeerde.
Zeght noch hoe ik de tijdt, Die 'k van haer ben, verslijt Met zuchten, wenen, kermen: 'K Zal nimmer zijn verheught, Voor ik mijn troost, mijn vreugt Magh weder eens omermen.
Dat ik zal komen weêr, En haesten my zoo zeer Het mogelijk zal wezen; Dat zy terwijl bewaert Die zoet en zaghten aert, Die in haer is gerezen.
Waer vliedt ghy zeg Godin?
Wat haelt g' uw' aenzicht in, En gaet 't met wolken dekken; Of gaet gy, 't geen ghy hoort, En ziet, van woort tot woort Mijn Daphne weer vertrekken?
Wijze: Zeght my wel schoonste Nymphelijn.
ALle uw' Schaepkens zijn verzien, Nymph, waerom wilt ghy dwalen?
Of wilt ghy wederom vlien Van d' Herder, die u komt halen?
d' Herder die anders niet en meent, Als u by die te leiden, Met wie ghy wilt zijn vereent, Noch t' avondt eer zy scheiden.
Phyllis en Laura gaen althans Met d' andre Herderinnen, Al springende aen den dans, En ghy laet u daer niet vinnen.
Weet ghy wel, wat men gister zey?
Datmen by een zou komen Gints in die Gras groene Wey, Dicht onder de linde Boomen.
Die daer niet quam, die zou eer langh Alle de Herders moeten, Met eenen kus voor haer wangh, Des anderen daeghs weer groeten.
Wat is 'et, dat ghy weder vliedt Van hem, die u wil leiden Daer, daer ghy niemant en ziet, Die u niet en verbeiden.
Laet ons dan t' zamen henen gaen By al die vroolijkheden, Die nu om u stille staen, En waer toe ghy zijt gebeden.
Wijze: Hou zick hou, gen dagh in huis.
IK weet niet wat mijn overgaet, Ons Lijsje is zoo anghstigh quaet, Ze laet haer lippen hangen, Z' haelt rimpels in haer wangen, Ze mort, ze muilt, Ze knort, ze pruilt, Ze zet haer bakkus bange, Ze schut haer hooft, ze schuilt.
Wel Lijsje zegh' ons lieve kijnt, Hoe dat je jou zoo dapper pijnt, Is zoo 'et hout verkurven?
Is zoo de struif bedurven?
Om dat ik jou Niet zoene wou, 'K had' Klaertje by de lurven, Die heb ik liever nou.
Want Klaertje is te bijster klaer, z' Het zukken zoeten krulden haer, Mit zukke raine hangde, In zukke witte tanghde; Haer voorhoofts vel Staet glad en wel; Her oogen staen en branghde, Er voetjens zetze snel.
Z' het zukken zoeten lieven monkt; 'T wie borsjes hart in appel-ronkt Mit zukken blanken vlaisje, Ia wel 't is zukken Maisje, Die eensjes moght, Het geen hy docht, Ik wou 'er wel een reisje, Al het zet noit bezocht.
Jy bint besmeert, mensch is vervaert, Je haer is as ien paerde staert, j' Hebt hanghden hart in builigh, In tangden zwart in vuiligh, 'T vel van je hooft Lijkt deur e klooft, J' hebt oogen root in puiligh; Je gaet as of e slooft.
Je monkt is as en Schape naers, Je borst ast uyer van een vaers, Je vel verblust de Moren; Je bint mismaekt e boren; Al quaemje gaen Naekt op men aen, Je zout me niet bekoren: Hoe dik jet hebt bestaen.
Ist wongder dat ik Klaertje zoen, In dat ik 't jou niet eens wil doen, Ze het bevalligh wezen, Je grijnst een mensch magh vreezen; z' Is net van leên, Jy onghbesneen; In 't kort z' is uitgelezen, Jy, 'k twijffel mensch of geen.
'K heb Klaertje lief, daer ik je haet, Al waer je noch zoo anghstigh quaet, Laet vry je lippen hangen, Haelt rimpels in je wangen, Loop mort, loop muilt, Loop knort, loop pruilt, Loop zetje bakkus bange, Loop schutje hooft, loop schuilt.
Wijze: Godinnen die hier in het wout, Et fugit ad salices & se cupit antevidéri.
HOe Daphne dus, waer heen zoo haest?
Hoe dus verbaest?
Zo vliet de vlugge Haes de Hondt, Zoo vlien de Schapen Het woedigh gapen Der Wolven mondt.
Zoo vliedt het Duifken snel en gau Der Valken klau; Zoo vliedt het Hert na 't Jagers net, En schout de veren Die om te keeren 't Wildt zijn gezet.
Ziet dat ghy niet en valt ter neer, En doet u zeer, Of dat g' u aen geen struik en stoot, Of uwe benen Quetst aen de stenen, Of distels snoot.
Ziet dat ghy op geen slang' en treet, Die door zijn beet U brengh van levend' lijfter doodt, Wie zou dan dalen, U weder halen Uit Plutoos schoot?
Kond' Orpheî zang', en Liers-gespel Bewegen d' Hel, Lijk broght hy zijn Vrouw niet van daer, Wie zoud uw' leven Dan weder geven, Zoo 't voren waer.
Keert u eens om, ziet na die geen, Die volght uw' treen, Laet voor hem 't vluchtigh loopen staen, Wilt voor de hitten Hier schuilend' zitten Met Tijter gaen.
Siet eensjes, hoe dees linden groen Haer blaen ontdoen, En nooden u te zitten neêr, Of in dees kuilen Komt anders schuilen Voor 't warme weer.
Hebt dank dat zy staet, 'K vreesd', dat z' een haet Had zonder reên op my geleit; Neen zy keert weder, Nu zet z' haer neder, En my verbeidt.
Wijze: Edel Artisten koen.
GIsteren als de Zon weder begost te dalen, En ik my treurigh von, woud' ik een luchjen halen; Dies gingh ik deur de Boomen, en zagh daer een Heleen Met eenen Paris komen; dus hand' aen handt getreen.
Zy waren alle bei, uitmuntend' in schoonheden, Aerdighjes net en frei, haer leden wel besneden, Men zagh noit schoonder beelden geschildert op papier, Dies het my niet verveelden, haer schoont te stellen hier.
Paris die had een hooft, als d' Appel van een tooren, Heel van het hayr berooft, zijn baert was hem geschoren, Zoo op een Nove mode, gelijk der bokken doen, 'T recht gaen was hem verboden, zijn neus bewies heel groen.
Over zijn eene koon had eens een ploegh gereden, En tot verdiende loon, was hem een oor af sneden, Hy droegh twee groote bocchels, een voor, en achter een, Hem hing' de kin vol rocchels, was hy niet wel besneen?
Helena was ook net, van neus van mont van oogen, Haer neus verloors' in 't bed', van Sint Jop bedrogen, Haer lippen konden dekken haer platte kromme kin Z' had oogen vol roo plekken, haer wangen vielen in.
Wat dunkt u van dit goet?
Hoort men wel te gehengen, Dat zoo een snoot gebroet meer zulk gebroet voort brenge?
Neen neen, ik zal 't niet lijden, brenght kolen, messen hier, Hem zal ik wat besnijden, haer schroeien met het vier.
Herders-klacht.
Wijze: Koridon die weydt de Schapen.
Labitur totas furor in medullas, Igne furtivo populante venas: Nec habet latam data plaga frontem.
TYter gingh laetst door de weiden, En het groen geschildert gras, Daer hy heel allenigh was; Daer hy zich ter neder leide, Ende braght met groot geklagh Deze woorden aen den dagh.
Goden!
wat zijn dit voor pijnen?
Wat 's dit voor een vreemde smart, Die my wemelt om het hart, Die mijn vreughde doet verdwijnen, Die my in een nare Hel Staegh doet leven in gequel.
't Is Kupido, uw' bedrijven, 't Zijn uw' pijlen, die de gront Hebben van mijn hart gewont, 't Zijn uw' vlammen, die doen stijven Deze brandt, en hittigheidt, Die hier in mijn boezem leidt.
Ghy hebt my mijn min doen leggen Op mijn Daphne d' Herderin, 't Zoete Meisje, d' Engelin, Die geen acht geeft op mijn zeggen, Die nau met afkeerigheit Op mijn woorden geeft bescheit.
Op mijn Daphne 't zoete hartje, Die niet eensjes op mijn klaght, Noch op al mijn kermen acht, Die niet eensjes zeidt, wat smartje?
Al ziet zy my vol geween, Vol van huilen vol gesteen.
Die staegh met een stuurs gelaetje, Waer zy zit, of waer zy gaet, Altijdt d' oogen van my slaet; Die wanneer ik zoek een praetje, Altijdt haest heeft om te gaen, Nimmermeer magh blijven staen.
Eens quam zy my laetstmael tegen, 'K nam mijn hoetjen in mijn handt, 'K Schraepte met mijn voet in 't zandt; Even als de stelui plegen: Zy zoo 't scheen boodt met een lach My een zoete goeden dagh.
'K meende doe, 't was heel gewonnen, Om dat zy een lieve lonk Op mijn droeve oogen schonk: Maer het was noch niet begonnen, Deze nieu gemaekte treê, Die mijn Daphne lacchen de.
'K zagh dat laetst, doe 'k haer ontmoete, Zoo zy door de Velde toog', En ik haer weer kreegh in 't oogh, Woud' ik op zen steets weer groete.
Maer zy sloegh haer oogh om veer, En zagh stuurjes voor haer neer.
'K weet niet, hoe ghy mooght betonen, Dat aen een zoo lieven maeght Daphne!
als West-Frieslandt draeght, Zoo en hart zoud' kenne woone, Dat vol onbarmhertigheidt Staegh lacht om uw' Tijters leidt.
Kondt ghy haten dan gestadigh Uwen Tyter, zoete meidt?
Die op u zijn liefde leidt; Zult ghy steets zijn ongenadigh Hem, die door een trouwe min.
U altijdt heeft in zijn zin.
Zegh doch, waer uit is 't gerezen Daphne, dat ghy Tyter haet?
Ende hem vol droefheidt laet?
Wild' dit niet de oorzaek wezen, Om dat u den Hemel geeft Meerder Vee als Tyter heeft?
Hoe mijn Nymph!
wilt ghy my vlieden?
Om dat uwe Schaepjes zijn Meerder in getal als mijn?
Lieve!
wat wil dit bedieden, Zal ik om een Schaep, of Bok Hebben zulken ongelok.
Acht ghy dan de stomme Beesten Daphne, meerder alst verstant?
Dat den Hemel in ons plant, Boven onz' begaefde geeste, En de redelijke ziel, Die uit d' Hemel in ons viel?
Zoud' ghy Damon wel beminnen?
Om zijn Vee, waer op hy raest?
En waer op hy pocht en blaest?
Zoo ghy u wel wilt verzinnen, Zult ghy zien, dat dezen geest Is nau beter, als een Beest.
Zoud' ghy zoo uw' keur verliezen, Lieve Daphne, om het goet?
Dat ons vaek hier dolen doet.
En zoudt ghy niet liever kiezen Zoo een, als uw' Tyter is, Dan die Damon vlees noch Vis.
Hy 's vol onbeschofte reden, Nergens heeft hy iets geleert, Nergens heeft hy ooit verkeert; Hy is vol van boerze zeden, Om dat hy nooit elders heeft, Anders als op 't Landt geleeft.
Tyter zal u altijdt prijzen; Tyter, Daphne, zal uw' naem Hangen aen de vlugge Faem: Tyter zal u eer bewijzen, Tyter zal u overluidt Altijdt spelen op zijn fluit.
Al de meisjes, die daer weiden Hare Schaepjes om de kant Van het vette Noorder-landt, Zullen uwe naem verbreiden, Met een helder zoete zank, En een lieflijk keel geklank.
Al de Nymphjes, die daer drijven Rondom in de Zuyder-zee, Zullen Daphne zingen mee; Uwe naem zal altijdt blijven, Zoo langh iemandt een gezicht Heeft van 't gene dat ik dicht.
Wil daerom my eensjes geven Uwen Tyter beter moet, Als ghy tegenwoordigh doet, Wilt g' hem houden by het leven, Zoo wilt hem in korten tijdt Maken al zijn droefheidt quijt.
Of Carthuizer Bruin.
't VErmaeklijk schoon, Dat ghy zoo hoogh ten toon Stelt Hemel in deez' ronden bal, Ken ik wel zien ghy overwint 'et al.
Zoo op haer borst In geen Ys koude korst Hadd' 'et geplant, en daer noch in Zoo een hertje dat schrikt van zoete min.
By wreveligh harde, en wreede natuur!
Hoe menght ghy de Honingh met wrange zoo zuur?
Ach wiggeligh, waggeligh rollent geluk!
Wat hebt ghy al blijdschap, wat hebt ghy al druk.
Maer ken 'et zijn, Dat onder zoo een schijn, Als ghy draegd', ô waerd' Engelin!
Schuilt zoo een Tygers hert en Bere zin?
Dat d'hooghste maeght, Die 't volle Hollandt draeght, Hol zou de zijn van menschlijk heidt, Neen, neen onmogelijk is 't, want men zeidt.