floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Zy ging my lest ontbindde Hoe datz een edelman met hart en ziel beminde, op dat mijn trouwe dienst haer bieden zou de hand, het boos wicht veinsde zich ontsteken aen er brand, vermids hy brief op brief haer zend, in plaets van spreken, en wist, met stom papier, er zinnen zoo te breken, Als of hy zellef quam.
Hy kuste ieder brief, Zy zoogz er weder uit als kusjens van er lief, Tot dat er bloed ontstak, en dreef, met stille poozen, De vlaegjens voor den dag, in schijn van purpre roozen, Verdreven op albast.
'k bedroefme, jonge maegd, dat gy uw' tedre ziel zoo dikwils hebt geplaegt, dat gy uw zuchjens blies, uit overtraende kaeken, tot hem, die in 't gezucht en traenen schept vermaeken, En spartelt in de vreugt, wanneerge droevig zijt, En is aen 't hart bedroeft, wanneerge zijt verblijd.
Hoe Digitized by google blyspel.
Hoe deerlijk heeft uw min op ydle hoop gedreven!
Lobeelding gaf u moed.
Gy noemd hem steets u Leven, Uw Hart, uw eigen Zelf, uw Lust, uw Lief, u Zon met u beleefde pen, die naeulix schrijven kon, vermidsze staeg verdroogt was in uw lieve banden, Die, onder 't sneeu bedekt, in heete koortsen branden.
Maer laes vergeefs!
't gezucht is wech!
De traentjens meê?
De norse noordewind vervoertze bei naer zee, daer zalz' een blinde klip uit al de golven vinde Eer hy u minnen zal, dien gy zoo vruchtloos minde.
Doch 'k heb hier weer een brief, dien ik 'er brengen zal, maer hoez'er vrijt, ik denk als roet en bittre gal 't gehemelt in den mond van hen, die dartel smaeken.
Men kan, van 't geen men ziet, vry meer dan gissing maeken.
Ook heb ik, in het hof, van andre knechts verstaen, Dat hy zich heeft verlooft, en is met haer begaen, Gelijk een havix klaeu met 't piepen van de duiven, Wanneer hy rukt, en plukt, en laet 'er pluimen stuiven.
Zoo veel acht hy 'er meê, dat zy... laes!
Niet ziet.
Z' is wakker, en ze droomt, daer zy niet uit en schiet, maer deze stille boo zal haer wel baest opwekken En lichten 't dikke vlies, en heur gezicht ontdekken, en alsze wakker is, en ziet wat haer gebeurt O goden!
'k zie alreê hoe datz'er borsten scheurt.
Den blonden pruik vertreet, ik zie t gezicht gereten, De oogen uitgekrabt, en tegens d'aerd' gesmeten, En hoe t verslenst cieraed heur sterven na zal gaen.
is 't geen scheemering, gins koomtze zellef aen.
zy is t.
Ik weet ze trantelt met verlangen.
Gohanne.
De snoggre dageraed, met heiligdom behangen Van roozen rood en wit, is al een wijl voor heën, en Titan volgt het spoor met even snelle schreën.
* brief.
Wat leeft koomt tot zijn plicht op t lichten van de straelen, mijn knaep blijft daer hy is.
Waer mag hy nu juist draelen?
Hy weet wel dat ik haek, ja brand naer 't geen hy brengt.
Hier is hy al, mevrou.
Daer is hy!
goden mengt goh.
Geen bitter nu in 't zoet, noch laet mijn groene jaeren Geen wrange vruchten toch in hunnen lente gaeren!
Wel, hoe verging 't u al?
Heel wel mevrou.
Dje.
Heeft hy goh.
U niet met al belast, dat gy nu weer aen my Zoud zeggen?
Neen hy.
brengt gy dan tael noch teeken?
Of was er pen noch inkt?
of kon zijn tong niet spreken?
Wat deerde hem?
gy heelt.
zou goh.
Een edelman, als hy, van zijn beminde vrou Of die het wezen zal, een letter slechs ontfangen, dien hy niet duizendmael zou, op papier, herlangen, dat waer onredelijk.
Mevrou, ik heb een brief.
Wat wachtge dan?
geef hier!
O lippen van mijn lief!
Hoe meenig lekkre kus hebt gy dit blad gegeven, Daer ik een geur van krijg.
die dooden zou doen leven!
O blad!
Hoe meenig traen viel op uw blanke borst, dien gy zoo gulzig zoop, daer ik schier smacht van dorst?
O traen!
Hoe menig zucht quam u al vryend' tegen, die niet alleenig my, maer rotsen zou bewegen!
Dees lekkerny, mijn brief, hebt gy alleen gehad, ten waer misschien een vlieg, uit al dat lekkre nat, had, met een grooten dorst, een kleinen dronk gezogen, en is onsterfelijk voort van u weg gevlogen, dat is onsterfelijk.
Dat hebt gy niet alleen genoten.
Had ik me een vliegedronk gehad, ja minder noch, ik deez' Mijn sterflijkheid te niet, en zou wel zalig wezen.
Maer dit is al vergeefs.
Ik mag u eens doorleezen En zien of in den zin ook iets begraven leit, dat ik opdelven kan tot mijn onsterflijkheid.
Ga gy terwijl naer huis, en queek u trouwe bode, maer blijf toch by der hand, of ik u kreeg van noode.
Wel aen mevrou, ik ga. O goden stuit den val, die onder wegen is, en daetlijk ploffen zal, zoo draeze inhoud ziet zoo eereloos geschreven!
K heb my hier in het bosch al veer genoeg begeven.
Het schijnt hier veilig.
'k zie geen menschen hier omtrent.
En zien 't de goden aen, die zijn wel vreugd gewent, Ik koom toch met een luim, om eens mijn vreugt te ontdekken.
Ai zoete beesje, zwijg!
Staek toch zoo lang uw fluiten, Tot dat ik meerder stof uit deeze reglen vang Tot blijdschap, dien ik dan zal paeren met uw zang Uw deuntje zou my nu, in t lezen, licht verhindren.
wat speur ik hier?
Kan zelf de min vermind'ren?
Dit 's onvergult papier!
Geen strikjens na mijn zin Van heilig wit en groen, tot gunsjens van de min!
ik zou mijn luim, zoo doende, wel bedwelmen.
Zy leest den brief.
Vellustige juffer, De wulpsche, en licht verleide jeugd hippelt vaek onbedachtelijk in minneknippen, doch veeler gevangenis duurt ook veeltijds niet, of weinig langer als 't wacken van den cippier, dat is, zoo lang als de gelieven by malkandren zijn en malkanderen zien, want, elk afgezondert zijnde, word het spreekwoord lichtelijk waer, 't welk al zuchtende zeit, uit het oog uit het hart!
Ik ben al meer van uwe listige laegen verrast geweest, maer 't zorgeloos afwezen van uw zoo daenig.
Daenig opzicht hulp my gemakkelijk uitbrecken, zoo dat ik nu dien kalvrendans ontsprongen, en wat dat belangt, vol blyheids in vryheid ben.
Maer wat baet het, moogt gy zeggen, den eenen dranger op te dringen, als u d'andre boven 't hoofd toevalt?
Ganschlijk niet.
Ik beken 't, ten zy 't onderscheid der gevangenis den gevangen, in zijn gevangenhuis, met lekkerder onthaeling verlustig, en dus word ik onthaelt.
Ik ben dan uwe listigheden heel klakkeloos, doch maer nierlijk ontkomen, met opzet om vry te zijn, maer niet om vry te blyven, want, naulix vry van u zijnde, heb ik mijn vryheid weer ver schonken, ja opgedrongen aen eenen, zonder wiens opzicht ik geenzins vlugten, maer zeeker sterven moest zoo lekker smackt my de minnelijke, en voedzaems onthaeling aldaer.
Kort af, ik minde, ik min, 'k heb mijn min verplant, zuur voor zoet verruilt, en lief voor leed ontfangen.
Dit is dan, wellustige juffer, mijn meening.
Ga daer vry vast op, en bedriag u zelven met geen and're inbeelding.
Derhalven zoo gy zijt als ik, zoo doe als ik, ik heb mijn min gevordert, vordert gy den uwen, en vaer wel.
Zy scheurt den brief, en word, door onverduldigheid als razende.
Ha trouweloos bedrog!
Ha schuim van alle schelmen!
Wat slang heeft u gebaert?
wat stank heeft u gebroet?
Wie heeft u opgequeekt?
waer zijtge meê gevoet?
Met moeders borsten?
Ja, maer helsche moeders borsten, die na een ondergang van hare kind'ren dorsten, Daer gy 'er een van zijt.
Ga dan vervloekte, ga, en boots den naeren galm van zoo veel zielen na, Die in u vaders rijk rechtveerdiglijke branden, om snoo bedriegery, en diergelijke schanden, als gy, o artse boef!
aen my nu hebt begaen.
Waer heeft verwate mensch eerloozer stuk bestaen?
Een maegd, gelijk ik ben, dus om den tuin te brengen!
't is wonder hoe de hel uw daeden kan gehengen, als ik het overdenk, 't is wonder dat ik spreek.
Hoe vaek heb ik mijn vreugd geplengt in deezen beek, daer.
Daer ik een schim in zag met blybetraende wangen, Gelijkmen zach den dau aen nuchtre roozen hangen!
Hoe vaek hielt gy, o beek!
Uw vallend' water staen, En lonkte, met vermaek, mijn minnelonkjens aen!
Hoe vaek sloeg ik 't hier neer, en slegt mijn tijd met leezen Van brieven, dien ik zie zoo valsch verdicht te wezen!
't is al om u geschiet, o god vergeten guit!
En trof het my alleen, wat nood was t?
Maer dit kruid, Dat ik om u te wil vertreen heb, en doen smooren, Valt van den Hemel af, om dat die goon niet hooren, En schreeut om helsche wraek met neërgeslagen hoofd.
Uw valscheid heeft dit woud van al zijn vreugt berooft, let hoe dit lieve loof moet in 'er bloeimaend quijnen, en wort niet eens verquikt door dau en zonneschijnen.
Waer is de vrolijkheid van Nymphen?
Waer 't geluit Van Satyrs?
Waer is Pan nu met zijn hemelfluit?
Al wech elaes!
niet!
zy zitten diep te pruilen, om dat hun lusthof dort.
Waer mag 't gevogelt schuillen, dat ik om stilte bad?
Kom nu o nachtegael, en strook mijn bange ziel met u geleerde tael!
Of leit mijn swarigheid uw eigen ramp voor oogen?
Ai koom doch evenwel, op datwe t'zamen mogen Betreuren ons ellend!
Breng vry u neefjen mee, die zoo onnozelijk zijn moeders woestheid leezen.
Ai koomt doch bei te gaer?
wy zullen t'zaemen weenen, en d'een zal d'anders bart vertroosten met er stenen Tot Atropos hier koom, en troost ons alle drie.
Of toeft zy u te lang, daer ik al meê op zie?
Laet ons, hand aen hand, heur traegheid tegen stappen, zoo magze, met een snee, den draed driedubbel kappen, En geven elk een end.
'k heb een andre vond.
Ik wil Pelasgus zoon gaen loopen in de mond, Die hier, in wolveschijn, moet door de bosschen zwieren, Ik wil zijn hongers nood gaen nooden op mijn spieren.
Zijn dorst op wat rig bloed, en voen hem zoo tot spijt van Iupiter, die hem zijn voedsel dus benijt.
Dat is de naeste weg, en allerbeste wijze.
Waer of de graegaerd is?
Lykaon!
oude grijze!
Wat huilt gy door het woud?
Koom daetlijk herwaert aen.
Uw honger neemt een end.
Gy zult uw dorst verzaen.
Ik zal u spijs en drank, die levendig zijn, voeren, dat 's toch uw liefste kost.
Gins liggen boeren.
't is raedzaem dat ik zwijg, en sla een byweg in.
Ai zie!
't zijn Heidenen.
Daer dringt iets in mijn zin.
'k heb menigmael gehoort dat deeze soort van lieden, Met waerheid, zeggen kan het geen 'er zal geschieden, geschiet, en is geschiet dies zal ik met fatsoen hen aengaen, en bezien of zy dat kunnen doen, en, zoo zy 't doen, het zal my licht'lijk dienst verstrekken, zoo niet, 't opzet is daer, ik kan 't altijd voltrekken.
Ze staen vast op.
Ze koomen herwaert heeren.
Ik wacht hun koomst hier in.
Onkvrou, hoe dus alleen?
Wat jaegt u suf gelaet op ongemeene wegen?
Goha.
Vriendin, daer 'k u ontmoet, daer koomtge my meë tegen.
Maj. dat 's waer, dan niet alleen, maer met gezelschap, dat Zich hier en dus onthout, en zelden in een stad, Of op een heerlijk huis, dat buiten ligt.
Ook mede zoo zijn wy altezaem met onzen staet te vrede, En gunnen al dien pracht het adelijke bloed, Of burgers, dien t geluk bezocht met overvloed, Of die in rijkdom viel door vond van aerdigheden, Gelijkmen daglix ziet.
Wy, alsw' eens in de steden, Of zulke huizen zien, zijn hart geparst van nood, Die ons vrypostig maekt te bid'den om wat brood, in 't geheel.
Indien 't 'er niet verveelt te geven zonder hinder, zo al, wy gaen daer naest, daer woont zomtijds een minder Die minder heeft van doen, dees spijst, uit liefde, graeg, uit zijn genoegzaemheid, een hongerige maeg, En overtreft, in gunst tot armen, veer de rijken.
Wil jufrou nu er deugd by deezer deugd gelijken, ze toon er milden hand aen deez behoefte lien, en overdenk het loon.
dat zal geschijen.
Goba.
Daer is mijn gunst, van armen vaek gezegent.
Maer, 'k bid u, zeg is 't waer, dat my van u bejegent?
Men zegt uw vollek heeft een geest van over al, die spellen kan dat is, dat was, en wezen zal.
Is 't waer, zoo breng dien geest doch daetlijk hier te voorschijn.
Maj. is waer.
Gelieft u proef, zoo laet 'er slechs gehoor zijn, en reik uw rechter hand.
Daer isze.
Luister wel.
Maj. de teeknen, die ik speur, zijn van een vreemde stel, Zoo zijnz' in 't aenzicht ook, dan evenwel de klaerheid Moet aen den dag.
Let scherp, en straf my in d'onwaerigheid.
Ze melden dat gy zijt van edlen stam gebooren.
Dat gy uw oudren bei, en onlangs, hebt verlooren.
Dat gy van 't sterfhuis zijt het eenig wettig kind.
Dat gy, gansch ongeveinst, een veinzer hebt bemint Dien uwen eernst bespot, en spots wijs heeft verlaten Vaer door de volle moed u dwingt u zelf te haeten En d'haet u tart en tergt u zelf te kort te doen.
Quets uw' lichaem niet, of wis de ziel zou bloeyen, gohanne staeroogende op Andreas.
wat mensch is dit?
wat kuisheid zou niet minnen?
Ma Digitzed by Google De Spaensche Heidin.
48 maj. Voorts meld my deeze streep uw licht verleide zinnen, 'k meen d'ongestaedigheid, die wipt van 't een op 't aer.
Hier dwaelt een trek, wiens dwarsheid, nackt en klaer Past op den tallikkleur van uw verbaesde wezen, twee tecknen die my schier voor uwen aerd doen vreezen, vermids er eigenschap is heete toornigheid En onverzoenbre wrack, en beide vol boleid, waarom door gy, naer uw wensch, die togten uit zoud voeren, Ten waer de reedlijkheid u dikwils konde snoeren.
Dit is, dat ik mevrou vermonden kan. gohanne, nu verliefd op Andreas, barst schielijk van majombe af.
O min, ô min, ô min!
Hoe zet gy my ter hand?
Hoe tommelt gy my om!
hoe slingert gy mijn dagen!
My, ik brand, en smelt in maegdevlaegen!
Wat raeds?
O min, geef raed!
roept gy om raed, welwetend datze niet dan in u zelf bestaet?
Wat ydelheid is dit?
Wech wech!
betoont u schrander.
Ontwar uw' eigen pruik, en slof niet op een ander.
Wat vang ik dan best aen, dat eerlijk zy en kuis?
Zal ik d'aeloude roem van Vaders treflijk huisvast schaek'len, door den trou, aen 't haetelijke leven Van Heidenen, die het om lijf als eere geven?
Dat waer van weinig lof.
Hoe weinig lof!
't waer eer.
Om dat ik juist een slaef verkies tot mijnen Heer?
Wie geeft my ongelijk?
ik ben noch nooit bedroge Van laege staeten, en wel meer dan eens van hooge.
De hoogheid voert een grijns, vol oogen boos en snood, daer laegheid goedig ziet, en draegt 'er aenzicht bloot.
Wat is 'er ook verscheel in gulligheid en veinzen!
Ai ziet hem daer eens staen!
Wat mag hy nu al peinzen!
Hoe speelziek zweeft de deugd in 't zedige gebaer!
Hoo, digitzed by google, blyspel.
Hoe eerlijk duikt de schaemt in schaduw van bruin hair!
Hoe drel en welgemaekt is 't lichaem, rijk van zeden!
Wat schoonbeid schenkt Natuur, die niet, in deeze leden, Uitmunten boven al, 't geen zon en maen bestreelt ia zellef boven 't geen, daer godlijkheid in speelt Met al 'er geestigheids?
O wonderlijke wezen!
Wat schrookt gy my een wond, die nimmer kan genezen, als door een wederwond.
Ai, leen my dan een hand, en trek my, door uw brand, al brandend' uit den brand!
Of ik bier sta, en smeek hem duizend dagen Van verr', hoe weet hy dat zijn hulp my zal behagen?
Dat kan hy zwaerlijk raenen dies zal het oirber zijn, Dat ik hem naeder stap, en openbaer mijn pijn, en kus zijn hand, op hoop dat mijne vlam zal stijgen, Door d'ad'ren, in zijn borst, en daer de long doen hijgen Op 't hijgen van mijn long, die hart en zin ontstelt, Ter tijd twe zielen zijn, door 't vuur, aen een gewelt.
De liefde lijd geen suffer.
Iongman, zoo 't u belieft, een woordje.
Andreas stapt naeder by gohanne.
My, me juffer?
Ik zeg zoo 't u belieft.
't belieftme.
Wat 's 'er voor?
Treen w'een weinig af, op dat ons niemant hoor.
Zeg, dat 'er hier een was, die u dit lompe leven Afnemen kon, en strax een heerelijker geven, Zou die u vriendschap doen?
Mevrou, ik ben vernoegt, and.
En, nae mijn lekkre zin, aen 't geen ik heb, gevoegt.
Ge zijt zoo niet vernoegt, of zoud wel meerder wenschen.
Zeg datmen wrocht, dat gy zoo boven and're menschen, In rijkdom staet en eer, uitstak gelijk een boom, Die naer de wolken steekt, en spiegelt in den stroom Aen d'een, aen d'andre zy omnarremt arme looten, Dien.
Dien zy met druip'len laeft, die haer zijn overschooten, zou 't u niet welkoom zijn?
Mevrou, al heersch ik niet, and.
Ik leef weer vry en bly, en onder geen gebied Als dat het al regeert, dies laet ik onbekommert Mijn dag ten avond spoën.
Maer dus beslommert goh.
Te leven zonder glans, of zin, of onderscheid, Past geen zoo wakk'ren held met zulken waerdigheid, dies laet u raën, en doe u zellef doch geen schaden.
Indien ik my liet raën, wat zoud gy my dan raeden?
Zeg op, ik haek 'er na.
Ik kan t niet langer voën.
Ik moet, voor hem en my, mijn boezem open doen.
Wat zegt mevrou?
'k zeg niet, maer kus uw koele handen, goh.
Dien k hoop, in t zelve vuur, met my te zullen branden.
Een teeken van mijn min, dien ik u off'ren koom met volle ziel en zin.
zet gy my ten tuil?
wat onbeschofter dingen!
Gohanne al zuchtende.
Mijn liefst, dat zuchje tuigt.
Ga, spot met hovelingen, and.
Dat s volkje van uw doen, die spotten nacht en dag, En passen op hun beurt, en levren slag om slag.
Zoo moet ik 't aerds geluk, in all' ellende, derven, En namaels 't hemels ook, en, rood van schaemt, beërven Het helsche tegendeel met al 'er yslijkheid, dat, tot een eeuwig loon, den spotter is bereid, Indien ik kreuken zet in 't kleed van mijn gewissen.
'k geloof u by my zelf, en kan niet anders gissen, Of zoo een eed ga recht, maer zulken grooten vrou Zich wech te werpen door een ongelijke trou, Dat gaet de kroon te nae.
Mijn hart, wie wil 'er treden Digitized by Google Blyspel.
In t zorgelijke diep van Gods verborgentheden?
Dit 's zijn verborgen wil.
Ai wederstreefze niet, noch weiger mijn verzoek!
Indien men 't wel beziet, zoo weigert gy 't u zelf.
Gy zijt tot fruit genegen, Die niet te krijgen is.
Mijn ziel, laet u bewegen!
Het zal, en wil toch zijn.
Of veinst gy om 't welstaen?
Meent zy dat ik veins, zoo moet ik ope gaen.
Neen juffrou, 'k stap recht uit, en schrik voor slinxe straten.
'k weet van geen veinzen.
Hier moogt g u op verlaten.
Dit volk is arm, en over al veracht Om dat het arrem is, dan evenwel 't geslacht Van Abram telt het meë.
Wy leven na de wetten dien Mozes eertijts kreeg om izabel voor te zetten.
Wy schoppen 't goude kalf.
Wy weten van geen Baal Die hupplend word gedient met zangerige tael, Dat al te groulijk klinkt.
Wy volgen de geboden, Die ons tot God alleen, en niet tot afgoon noden.
Dit 's daerwe vast op staen.
Voorts gaf ons de natuur Een wet die wy voldoen op 't huidendagsche uur, dat is, dat geen van ons, 't zy van de mans of vrouwen Zich zelf verzuimen mag met buiten 't volk te trouwen, op breuk van zware straf.
En schoon die wet waer stom, zoo koomt ghy evenwel te leur.
Om dat ik ben verlooft aen iemand van er allen, dien ik te zwaer verzwoer mijn leven af te vallen.
Ik spreek rond uit, en acht den straxen weigering Een billijk deel te zijn van 't stoutverzochte ding, dat ik, uw' eer te wil, zoo lang ik leef, zal zwijgen.
Vaer wel en leef op hoop, gy zult wel and're krijgen, als my, die u al geeft, wat hy u geven kan. goh.
Een woord mijn engel!
52 neen and.
Vaer voor den duivel dan!
Kan ik, die rijk en weelig ben gebooren, door min, tot wedermin geen bedelaer bekooren, daer zal de grootste wraek ten minst er lust aen zien.
Pretioze by Andreas komende.
Ik schrik schier.
Wat s'er gaens, dat haer dus vreemd doet vlien?
Gins blijftze staen.
Ze peinst.
Daer schuilt iets.
Beuzelingen!
T'brein schokt.
Ze mijmert vast, en rammelt ydle dingen.
Prit.
Dan isz'er niet wel aen.
Haer quelt, dat ons niet raekt.
Maj. koom, gaenw' aen ginse sprong.
De graege vroegrijd naekt.
Mijn maeg ontwervelt zich, en togt vast naer 't inbijten.
Daer zijn 'er meer dan gy, mijn buik zou me 'e wel krijten.
Zoo volgme, dat 's u voor.
Het Heidens rot slaet bos waert in.
Gohanne bestuit by zich zelf, en roept daer op heur knecht.
Dat 's wel bedacht.
Volvoer.
Djego!
Djego antwoord van binnen.
Ik koom.
Hael eerst mijn parlesnoer, Gob.
roept hem wederom toe.
En breng het vaerdig hier.
't hangt boven, in mijn koffer, Aen 't dexel, dat staet op.
Ai ras, en help uw' joffer!
Nu zal ik iets bestaen, mijn wraekzucht te geval, daer al, wat eeuwig leeft, my aen gedenken zal.
Mevrou, hier is uw kuaep, daer 't snoer.
Bedien mij laegen.
Gins zweeft een heidens rot, dien gy een muts ziet dragen, hem steek het in zijn mael, met een knaphandigheid.
En loopt voorts after om, 'k wacht binnen op bescheid.
Djego alleen.
Wel magmen zeggen, dat de vrouwelijke zinnen Niet anders uiteren als haeten of beminnen, en altoos een van twee, ten zyze leden zijn, zoo dat een darde zaek voor haer ondoenlijk schijnt, doch 't is zoo 't is, ik dien, en dienen moet believen, 'k belief dan dien ik dien, en ga. gohanne, van Djego vernomen hebbende dat alles klaer was, vliegt met hem verbaest uit, en roept.
Och buuren?
Och help, ik ben in nood!
VVindbrecker.
Een deel boeren met verrejagers, gaffels, en greepen in de hand.
Vindbreeker, met een vlegel in de hand, roept.
Och hier!
wyf.
Sla dood, de brui sla dood!
Ai zoekt het huis toch door!
Ai lieve maets!
Gans wonden?
VVind.
Nu noch te zoeken!
'k meen ze lagen al gebonden.
Dan 't is geen nood.
Gy twee blijft hier op schildwacht staen.
Wy zullen 't middlerwijl rondom doorsnusssen gaen.
Past op.
Laet niemand door.
En zooz'er tegens zeggen, Of reppen zich, sla toe, en laetz' als honden leggen Tot dat ik wederkoom, en dorschze voorts tot meel.
Daer zy er een of tien, 't is nu al lijkeveel.
Tgelt my de wagevracht.
Waek wel, dat gaet 'er heenen.
Met noch twee of drie boeren binnen.
Snoever, en manshart blijven voor deur op schildwacht.
Gohanne, Diego, en 't huisgezin zien 't van veers aen.
Snoever spreekt.
Aer koom 'er eens een uit!
ik meen ik zal hem meenen.
Ik wed ik jaeg hem deur, en draeg hem over schoft.
Dan loopt hy geen gevaer, aen galg of staek verkoft, Te stikken in zijn bloed.
Snoev.
Scheer niet, of 't zelje rouwen.
Ik scheerje niet.
Ik wou hem noch wel houwen Gelijk men dossen doet, om dat hy schoon zou staen.
Jy schijtebroek?
Je zou 't aen 't loopen slaen.
Je bent hem niet.
Zwijg, zwijg!
my is het aengebooren, Mijn vaer heeft, in zijn tijd, al meen'gen slag verlooren.
Snoever, gerucht hoorende, loopt wech.
Manshart bied punt, en vraeyt.
Vrindbrecker, met d'andre boeren weer uitkomende, antwoord.
Waer loopt die bloed?
Hier kaekelaer, hou stal 't zijn vrienden.
Wat drommel jaegtje wech?
't was slechs om eens te proeven, Of gy ook, in der nood, geen vrienden zou behoeven.
Ia, mooi ekalt.
VVindbrecker stapt naer gohanne, en zeit.
Iuffrou, 'k vind niemand in u huis, maer gins zijn Heidenen.
'k bekent, dat 's vuil gespuis.
Daer koomt de Roderoe, die zal niet qualijk slagen.
Kapitein van de rooze.
Pretioza.
Grabbel.
het Heidens rot.
Dienaers van de kapitein.
het huisgezin van gohanne.
Snoover.
Een boer of twec.
Kapit.
7 ey op.
Is 't nou een tijd van vraegen!
Je ziet het wel.
De buurt is op, en in 't geweer.
Kati.
Wat is 'er dan in til?
We gaen op dieven!
Vindb.
met een barst.
Heer, gof.
Met oorlof dat ik spreek.
Zie my.
Ik ben bestolen, doch waer de dieven zijn, of 't goed, is noch verholen 'k geef niemand schuld, maer 't volk verdenkt eens heerens rot.
Kapi.
Waer is het?
Waer zou t zijn!
Graeutje gat toe, zot, kap.
Zoo maekje 't hemd niet vuil.
spreekje dan voor dieven, wyf.
Dien boozen pest en stank, die land en landslui grieven?
Ik knelze, die dat doen.
Zoo knel die schelmen dan.
Hier 's niemant aërs ontrent.
Ze zijn gewis de man.
Mist gy wat?
Ia k al meê, en t staetme niet te dulden.
VVindb.
Ik denk gy slacht 'er veel, gy mist ruim duizend gulden.
'k zie 't aen de noppen wel.
Die zijn dan zooze zijn.
T is gnap, en gnut, en klaer, en is het kael, t is t mijn.
'k heb lorsch noch beedelgoed, en mag 't met eeren dragen. wat bruidme jou ook!
Heer, het volk heeft recht te klagen.
Ze laeten nau een pot voor op er werref staen, een lap een leur op t rad, of t is er strax van daen.
't is ook verdrietelijk voor die 't zo zuur moet schrappen.
Het dieve nest betraepen!
Zoo wijs het.
Volgme slechs.
Wy zijn 'er dronge by.
Zie daer, daer zijn de guits.
Die hebben t. vatze vry.
Wat mist iuffrou?
Ik weet het noch niet al.
By gissen.
Een parrelsnoer voor eerst, maer dat ik meer zal missen gaet zeeker.
Spuls genoeg!
Zy vallen op de Heidenen in.
Tsa tsa!
geeft u gevaeren.
De Heidenen worden voor op het tooneel gerukt.
Pret!
vrienden, wat suw wil?
wat hebben wy misdaen?
Gy zijt hier averechts, en zult u licht vergrijpen.
Maj. al dreigende.
Ziet voor u watge doet.
Grab.
Niet veel te knijpen, of t wordje beurt wel weer.
spreekt de schelm noch stout, zoo leg 'er peper op.
Grub.
slaet franc.
Je meent een vuist vol hout.
Wat let je lui?
Grabb.
Geef weer!
Ai lieve G'hebt onrecht vollek voor.
Dat s wis, wy hebben dieve', dat volk gaet zelden recht.
schaf op de buit!
Wy zijn onnozel, heer.
57 dienaers!
schud dan uit.
Men onderzoek vry nau, 't moet hier of elders schouwen.
Dat doe vry.
Ik zal mijn mael wel zelf uitstorten.
met een schrik.
Daer valt het snoer!
Hier blijkt de dievery.
Wel guit, wat zegt gy nu?
Ik ken my noch al vry.
Staet and.
Dat zou de duivel doen.
Hon daer gy onverstantsaegde!
Andreas grijpt het geweer van Grabbel, en steekt hem dood.