floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hier by beginnen sommige in superlativo gradu diepsinnigh te argumenteren; Men hoort’er niet als van affirmeren, proberen, resumeren, negeren: Sommige lopen na ’t rapier, parlesjanten, datmer heeft geaffronteert, En sweren, datse niet rusten en sullen, voor dat het hebben gerevensjeert: Sommige weerhouwent met dobblen, wedden, rasen, tieren, hupplen en zingen, Terwijl een ander sijn kalff te venster uyt smyt, of van de trappen doet springen: Gins slaeter een Dirck aen ’t oor, dat hem het mergh om de bene spat: Daer leunter een met sijn neus over den bril, en maeckt sijn keel tot een neersgat.
Al Olipodrigoos genoch; ’k heb somtijdts oock wel een kalfje sonder voeten na de            wey gedreven; Men moet hedendaegs so tentich niet leven; ’k Speel me op geen suf; sie ik hier of daer een lecker brockje, ’t is, teyckent de kaets; Snap-rabat!
datelijck leyter een schoon tafel-bort in de plaets, Want datjet wel verstaet, al sieje op straet ’t hooft van de geleerde gaen achter mijn            caccadoris, Als ’er wat te teren of te smeren valt, ist, hem!
hy!
hier Pedel!
maekt dat er een schoon            teljoor is, Een ander weer roept, schenck!
bier!
wijn!
een romer!
een dryling!
een fluyt!
Dat bruyt noch heen, want der snapter mennich in mijn eygen huyt: Maer voor de deur van ’t Auditorium op mijn Heer Hora te staen passen, Heeft mijn wel dusentmael doen wensen, dat de duvel de klepel mocht verrassen.
Al evenwel gauriamus; drie vetjes zijnder by den elderemente weer op handt; Een worter toekomende weeck in de kap, en twee onder de schoorsteen geplant.
Sta vast keel en neers-gat, niet sal ickje te doen geven als swelgen en kacken.
Van avont moet ick noch dit Teuwisje, en morgen ’t invito maken aen te placken; Want overdach ben ick altemet te lijdich graeg met mijn gat op den tocht, En den tijt die by daegh verloren is, moet by avont worden gesocht.
Pedel binnen.
Coenraet,  Rynhart,  Pluto.
Wat dunkje nou van die staeltjes?
ist wel wonder dat ik mijn leet niet en weet            te verkroppen, Zijn se wel goet genoch om voor beuling-spijs in een neersderm te stoppen?
Se sijn werdt dat mer de drommel tot een nieu-jaer* of een kermis schenckt.
Se sijn werdt datmer eerst tot stront maelt, en dan met katte-seyck menckt.
Se sijn werdt dat mens’ alle vier op een hekel set met ’er bekruymelden blykert.
Se sijn werdt datmer in ’t Kackhuys voor een schilderijtje aen de muer spijkert.
Se sijn werdt datmer in een verkenskot set, en niet als met mans-eyeren mest.
Schoon datse thien jaer stront uyt een horentje slurpten, noch was mijn vraeck niet gelest, Foey, ik vervloeckse!
’k wou datse midden in de hel onder de vreetste nickers laegen, Rynh.
En ick wens’er noch dusent mylen verder, so souwense de Studenten miet meer            plagen.
’k Wou dat ’er den rasende Phlegeton op staende voet verslont, Rynh.
’k Wouse tot set-pillen wierden geschoncken aen de drie-koppigen hel-hont: Maer of schoon Cyrce al haer besweringen had in een bundeltje by een gebonden, En ons had toegesonden, ’t Sou ons al so veel baten als de belachgelijke kueren van Fop, Die de wint achter uyt in de Zylen blies, en begootse voor uyt met sijn eygen sop, We dorssen ondertusschen maer kaf, en doen geen voordeel met al ons vloecken; ’t Is beter ten halven te keren als heel te dwalen; laet ons een bequamer            middel soeken Om tot revensie te komen.
Hoe souw dat van gat gaen?
Dat vraegde Lubbert ook, want hy vonder nivers geen vat aen, Ondertusschen had hy sijn wijf in de plaets van ’t hooft, by de neers gegrepen; Maer ’t geen wy voornemen, latewe dat met rijper oordeel door de mostert slepen; Stelje vijf sinnen maer te werck; ik sal ondertussen schijtebet slachten en doen me            mijn best.
’t Is al so veel, of ik met de keyman hoender-eyeren socht in een uyle nest, En een veest onder water; ’k weter geen ooren aen te nayen; ’k Vin geen straf so ergh, datse bequaem is mijn vraecklust te payen.
Ja de kerf-stock is te hoog; ’k sie dat ick’er oock met mijn stompje niet en kom.
Misje een vanje vijf zinnen?
so stuer ick den omroeper so datelijck om; Want ik kan niet verstaen, dat jey nou niemandal sout weten te bedencken, Daerje anders altijt die duker te gou syt, en een oliphant in een pispot weet te verdrenken.
O blommen-harte!
had ik de Ca ca Caroonjes rechtevoort eens hier!
Hy treckt sijn deegen.
Hou man!
verhaesje niet: slijpt eerst een punt aenje rapier, Of smeert hem met het smout, dat wel eer een gelubde paep achter uyt sackte, So salt ’er so glat deur gaen, ofje deur een schotel met moes hackte.
Hoe na meenje dat ’et anders niet smaken en sou: wiljet eens proeven?
Ters Joffrou!
Ters!
In je suster, so krijgje een swager.
hy bullickt gelijk een tweejarig-vers, En schreuwt als een mager verken, dat de keel wort afgestooken, Ondertussen doetet hem so veel leet, of hy eens aen bartje-buurs brief had gerooken.
’k Wou dat jy die so wel op jou neus, als ik dit eyntje stael op mijn rugh vernam, Coenr.
So sou ’k so lang schudden, dat hy van mijn neus op mijn zantis quantis valle quam.
Weet ick een gat jy weet ’er een spyker toe.
Maer al dese woorden en doen al weer tot de saek niet, Ick quam so doende S. Juttemis, als de Kalveren op het ys dansen tot mijn wraek niet; ’t Is maer ’t houtje van verleng; sie jy ondertussen geen betere kans als ik en sie, Weet ick geen beteren raet, als dat ick mijn ouwen raetsman weer by men ontbie, Die mijn so dickwils uyt de pekel heeft geholpen.
Wie sou dat toch wesen?
’K denk so een raetsman als Judas een Apostel was, daers’ in de heylige schriftuer af lesen.
Ja, ’t is al so wat.
Maer seg, wat meenje voor een vent?
is hy wel?
’K seg ja, sou hy niet; hy is Koninck van al de Nickertjes in de hel.
Hoe heb ick het met je?
scheerjeme?
Waer sou ’k een scheer van daen halen?
Daerse de Joffers haelde, toense je boven de baert schoren sonder yets voor te betalen.
Je segt, dat ick jou fop, en ondertussen fopje mijn: Maer se houwen de betaeling noch goets; lang borgen sal geen quytschelding zijn, ’K meen datelijck hemel en aerd met mijn besweringen te drygen; Letter op, eer een Boer sijn broeck op bint sal ick mijn noot-hulp byme krygen.
’K Sweer!
Hoe ist Kerel, ben je met de kop gebruyt?
je meent het niet?
Dat sey Joffr.
Dril-bil oock, doens’et met die van Amersfoort glyje liet: Of ick het meen of niet, sal ickje datelijck met de daet betonen.
Versint eer je begint; denckt dat het quaet altijt sijn meester wil lonen.
Dat moet’er me deur, al quam S. Ursel metter elfdusent Maegden.
Ik zweer!
Hy, hy, ist ernst?
so pack ick mijn biesen; ’k heb niet te schaften met sulcken heer.
Ja by mijn sieterna hy gaet schuyven.
Watte erme gecken, Se zijn bang voor de Duvel, daer men hem met een kruysje kan doen vertrecken.
’t Heeft mijn noyt aen goejen raet ontbroken, als ik’er Heyntje maer om            heb gevraegt, Daerom bezweer ick hem nu weer by het roje mutsje, dat hy op sijn begrommelde            kop draegt, By Proserpina, dien hy met sulcken duyckersen liefde placht te beminnen, By Alecto, Megera, ja voorts by ’t heele rommel-sootje van helsche godinnen, By de Veerman Charon en sijn leere schuytje, by Styx, by den woejende Phlegeton, By de slaperige Lete, by Cocytus, en de droevige Acheron, Voorts bezweer ick u noch by ’t mergh van al de andere revieren, Die so om, als door de duysterheyt, van u duyster rijck swieren, By al de Vrysters en Vryers die in ’t Elyseesen velt gequelt worden met minne-pijn, By al de furien, die uyt den afgesnejen hutspot van u Vajer Saturnis gesproten sijn/ Dat je so daetlijck hier verschijnt om mijn commando te pareren.
Pluto uyt.
Wat besweringe doen* mijn mijn nare woningh verlaten?
Mijn Heer wat ’s u            begeeren?
Terwijlje een onderaertsen God sijt, die mijn soo meenigmael met raet en daet            hebt bygestaen,* Wanneer ick hier of daer in klem sijnde, de noot by mijn so ver quam aen de man te gaen, Dat ick niet een nagel meer en had om mijn gat te klouwen, Hebjeme noyt op geschoten, maer altijt de hant trouwelijk boven ’t hooft gehouwen.
So ras ik maer mijn besweringen in’t werk stelde, vond ikje datelijk willig en berijt; ’k Bevin het ook als noch, ’t welk mijn geen kleyntje en verblijt, En een goeje absolutie op mijn bicht schijnt te beloven.
Kom gaenewe hier binnen.
Dit vetje dient niet versuymt; hier sie ick kans om een zieltje te winnen.
Rynhart.
’k Mach onder ’t lachen en kolen altemet pour le grandesse en dartel tijtverdrijf Wel een duveltje mengen, maer denk ondertussen houwme de geck van ’t lijf; ’k Was flus wel so wijs, dat ik na een goet heen-komen sag, en mijn best ging strijken; De duvel is al een snaeck van een compeer, die mijn by den eersamen tot geen Raetsheer            en sou gelijken; Wat weetmen, wat hy altemet voor kuren in sijn start mocht krijgen; daerom voor mijn Ick wil van nu af aen wel sweren dat hy sijn leven mijn Bicht-vader niet sal sijn.
’k Kant niet opkrygen dat onse maet met de drommel gaet consuleren.
’k Beken ’t is Advocaets genoch om imant een goeje consultatie te vereeren.
Maer den hinckenden hont komt gemeenelijck achter aen; Dat hy noch neffens sijn Confraters met een schelling vijf ses wilde afstaen, ’t Sou een kleyn principael wesen: maer hy isser me te payen, Als een Smousje met de bille van een swyn; by ’t sindelijcke rutje gebrajen; Daerom ick sorgh, ick sorgh, dat hy’er noch sijn beste schat by inschieten sal; Want goet verloren veel verloren, maer die de ziel verliest, verliest het al.
’k Kender wel meer op d’Academie die de naem van Licht-mis dragen: Maer se zijnder evenwel so niet aen datse de Duvel om raet sullen vragen: Se mogen vloecken en parlesjanten, datje de hayren op ’t hooft te bergen staen, En roepen duvel en doot, maer souwen so haest als een schytenden hont druypstarte gaen, En biejen beter koop, als ter eens op aen begon te komen; Se slachten de nieuwe soldaten, die niet als van vechten en smyten dromen, En alsse dan voor de vyant staen, isser niemant thuys, Dan soumen wel in een mossel-schulp kruypen, tot d’Officiers toe incluys: Doch ’t is haar schult somtijts niet; terwijl de kussens versien zijn met Oompjes en Neven, Die een kint van drie jaer wel een Capiteyns-plaets kunnen geven: Ten tyje van de Prins liep het er heel anders van ’t rolletjen af; ’t Staetme noch veur, dat hy een Boer, die hem wel gequeten had, een Cornels            plaets gaf, Doen vielder wat te verhack-stucken, een pover soldaet kon met den Almenack op een            beter hopen: Maer tegenwoordigh een kalis blijft een kalis, en moet al sijn leven met kackhielen lopen.
Evenwel couragie Monsieurs, alle dingen hebben haer keer, Behalven den tijt, want als die eens verby is, so en komtse niet weer, En daerom hoorden ick hem hier so onnuttelijck niet te vergapen.
In wat hoeck van de Werelt sal ick onsen bezweerder nu best weer op rapen?
Wie drommel weet in wat gat dat hy tegenwoordigh weer steeckt; Hy is te sticken als een gladden ael by de staert, en een sluyp-veesje dat niet en spreekt.
’K mag slegs vorewaert uytgaen, en volgen mijn neus, so val ick niet over de huysen.
Daer kom ick al wel af, sey den bedelaer, en hy kreegh twee blancken voor een            papiertje met luysen: ’k Heb daer een dominus dominorum oock wat honing om de mont gesmeert, Die te lijdigh van een Kladdigje drie vier was geaffronteert.
Ho, ho, ’k weet raet veurje, sey ick, om dat te revengeren; Je kunt niet beter, als haer in naem, in faem, ja in allerlye manieren onteren; Morgen dient’er al een Pasquil of twee aen d’Academie te staen: maer voor al So moetje u wel wachten van eenige leugens te sparen, of ’t was niemendal; Set vry fock en lul by, om d’aldervuylste vilanyen te bedencken; Segt, dat d’eene haer somtijts met den Oly Stoppintica laet beschencken, Die door een geduurige commotie tussen vier mensen hammen wort gedistilleert.
Dat het de tweede uyt Arityn op ses-en-dartigh derhande fatsoen heeft geleert, Dat de derde een loop is, daer men wel een dubbelde maet op mach gieten, Dat’er eens drie achter een haer degens op de vierde uyt het postuur stieten; Wel hondert sulcke wisjes wasjes smeerden ick hem in een ommesien aen, Daer hy vast over sit en ploegt, niet wetende, hoe duyr se hem sulle komen te staen.
Die zwarigheyt is van ’t hart, sey Quack, en hy losten een sucht, die            van benoutheyt achter uyt passeerde.
’k Wiert wel een half blanck geruster, doen ick dese middel van revensie leerde; ’k Heb hier een briefjen, dat al meer operatie doen sal als men wel meent; Se mogen haer houwen so se willen, ’t salder smarten tot in het gebeent.
Hebbense mijn eens Coreman gespeelt, se sullenter nou wel beklagen; ’k Heb’er sulck een papje gekoockt, dat’er de heele Stadt af sal wagen.
’k Mach by Tryntje-buur voor een duyt stijfsel laten halen, en placken ’t maer aen, So sal ’t morgen als een lopent viertje de heele Stadt door en door gaen: Maer ’k wou wel, dat ’k Rynhart eerst eens met wensen hier kon krygen, Uitgeleert is hy in alle Philosephieltery; nomparelje in veynsen en swygen; Syns gelijck magter gaen, maer vliegter niet in ’t heele landt; Dien hy draegt die draegt hy; voor mijn, ’k hou hem voor mijn rechter handt; Geen Secreten zijnder, die ’k hem niet sou derven toevertrouwen; Men mach’er op staen so vast als een muur, ja heele kastelen soumer op mogen            bouwen.
uyt.
Daer is de man selver, dat wil oock wesen, dat meer is sonder tovery; Men mach wel seggen, als men van de duvel spreeckt so is hy na by.
salve Domine!
Je meugt veel salve; ’k heb in alle winckelen en hoecken, Tot je hoerekotten incluys, na je lopen vragen en soecken.
Maer je vontme niet, deje wel?
Dat bruyt sijn moer wel aen, ’k had die moeyte wel gespaert, Maer ick sorgde, datje al lang met de Duvel om raep-saet waert; Mijn hart is so verlicht, of het met een kordewagen ten hemel voer van jouwent            wegen, Dat ick je noch gesont weer sie.
’t is met mijn altijt kael en gesont.
So ben je van mijn volckje, in een heel jaer en weegt mijn beurs geen pont; De Studenten weten wel wegh met’er gelt; daerom slachten sommige Professoren De Madames van deus aes, alias Hoeren, en eyschen ’t gelt van te voren; Se weten wel wat op dien teerling loopt, dat men haer onverhoets van willens            wel eens vergeet.
Se mogent eysen, daerom hebbens’et noch niet: de Studenten staen datelijck            also gereet, Ja seker, als een man om sijn wijf uyt te lenen; ’k ben van S. Tomas volkje            in dat cas, ’k Soper liever de luysen op mijn kop voor te barsten, eer ick het so onnuttelijck            sou verkladden.
We bennen in geen een schip; ’k seg niet van Studenten, maer hoe ’t die groote Schoolmeesters gern hadden.
hebde gy ’t so gemeynt, sey den Braber, ick steker ikik dan een            spelleke by; ’K weet mijn tong wel ander werck te geven: je weet Monsr.
Rynhart* ’k ben tegens jou wat vry.
Daer hebje gelijck in, al so vry als eenigh man en wijf sou konnen wesen: Wat wouje daer nou me seggen?
’K salje den text eens van voren af aen oplesen; Hebt maer wat patientie.
’t Is goet kruyt, maer ’t wast in allemans hoven niet.
Dats een verbruyt ding, dat je dien strontlerf niet een ommesien verbiet.
kruygje roer-me-niet!
steeckter wat in laet ’t der uytkomen.
Hout dan dien gat-licker wat stil.
Je weet wel, doenje deur gingt, wat ick had voorgenomen?
Wel?
Dien grande Monsr.
quam datelijck op mijn commande voor den dagh; ’k Was so bly als een Engel, so ras ick mijn ouwe noothulp weer sagh: ’K dacht ten eersten om geen swarigheyt meer; ’k speelden al datelijk kom binnen: Daer setten ick hem het heele spulletje op sijn conscientie.
Hij begon hem in’t eerst wat            te versinnen, Daer na sommige grammatsen te maecken; in fine altans concludeerden hy tot een Pasquil.
’k Deder daetlijk een approbatie by, want in een schimp-dicht setmen slegs watme wil, En geen duker of se moer kander immermeer achter komen.
Daer op kreegh ick een teugjen uyt de Merrie, ’k wil seggen, Hengste stromen: ’k Moetje eens late sien, wat operatie dat het al heeft gedaen: Maer je moet dencken,’t is mijn eerste reys; hier en daer moeje een foutje verby gaen.
Houwaer, lees’et eens overluyt.
’k Moet het eerst eens by me selve lesen; Dan kan ick beter sien wat’er in steeckt.
Altijt, der sullen regels genoch wesen.
’t Willen twaelven en dartiene zijn, instar Heroïcorum, sie ’k wel.
Se zijnder altijt op gemaeckt, sey de Kersemaker, buyten dat doen de twee noch            een el.
Dese drie vier kunnen niet wel deur den beugel.
Hoe ist, begint het te stincken?
Geen kleyntje; der zijnder die op elf, ja negen voet met de rest al moeten voort            sincken.
Dat moet een goet Politicus niet achten.
Maer hoe wat wil dat?
Hier haelje verscheyje Joffers over den hekel, en ’k meende datjet maer tegen            drie vier had?
Dat raeckt niet; als een Potentaet sich te buyten gaet, moetet het heele Rijck misgelden.
Men sagh, dat de duvel, om alleen Job te bruyen, sijn ganse geslacht quelde.
Maer hebje noyt niet gehoort, dat een gemeene plaegh wel rust?
Ja’k: maer ick heb ook wel gehoort, hoe kleynder vyer, hoe’t lichter wort uytgeblust.
Je wintet met kosten met al.
Daer laet ickme niet mee te vreje stellen; Je moet me eerst eens braef Joffer uyt de mont het oordeel over mijn rijm vellen.
’k Weet wel, dat ik geen Homerus en ben: maer evenwel seg eens recht uyt, Gaet ’t noch al niet wel voor d’eerste reys?
Dat sey de bruygom ook tegens de bruyt, Ondertussen had hy al een broot-rat twee of drie lopen, Die hy onder een bedekte naem had laten dopen.
Je moet met een helm geboren sijn, datje altijt een krul meer als een varkensstart siet.
Kakel jy wat, d’hoender leggen d’eyer; al seg ik niet veel, ’k denk daerom te            minder niet, ’k Ken je hant al te wel.
’k Hoor wel, je bent leck-ergh daer wat valt te vegen; Je sout een strontje van een bank licken, dat niemant de plaets sou vinden waer het            had gelegen.
Al ree maet!
dat sel ick jou en een ander laten doen, Of neemt’er je pasquil toe, en placket met sulcke styfsel voor solen onder je schoen, So kander niemant den hals over breken.
ick souw liegen; ’k Meen niemant als de meester selver.
Daer toe heb ik al te veel gekost van wiegen: ’t Sou noch t’overkome zijn, als ick dan noch een hals of twee in mijn lessenaer had.
Dat hebje niet qualijk veur sy de meyt, doense hoorde, dat haer Joffer om            een vryer bad, Die sijn les, trots de beste scherm-meester in heel Utert sou konnen opseggen; Want sy had van hem de levendige Antonomie van stukje tot beetjen horen uytleggen.
’t Is mijn dat eyer eeten niet; ’k had geren je oordeel eens over mijn Rijm, Rynh.
Nou hoor!
alsmen sout op een slack smijt so versmelt hy in sijn eyge slijm; Daerom hebje seer voorsichtig en wijslijck gedaen Datje... Coenr.
al lang genoch geraeljeert, als’t spulletje op sijn best is scheymender uyt, ’k Meende, dat ’k met wijse luy te doen had, ondertussen ben ick met gecke gebruyt.
Nou, kom, warachtig!
’k meenje nou met ernst mijn meyning eens te openbaren; En seg noch eens, dat jet seer voorsichtigh en wijslijk hebt weten te klaeren; Want hadj’et vaers al te siltigh en hoogdravende gemaeckt, Sou ’t by sommige jonge luy lichtelijck niet eens worden aengeraeckt; Want veel verstaen haer op die Poëtise dermen, als een boer op het safferaen eten, Die ’t weer so onbeschoft uytscheyt, als hy ’t eerst heeft ingevreeten.
Ten anderen, ’t gore goetje souder hovaerdigh op syn geweest, alsment wel besiet: ’t Zyn fexen die’t toch alles tot haer voordeel weten te duyen, oft haer me gaet of niet.
Die gedachten heb ick ook al gehad; niemant sal myn die staeltjes leren kenne, ’k Weet wel datse so olick alst hout van de galgh, ja de duvel te slim af benne; Men sou dickwils menen datse geen thien tellen en kunnen, en se hebbender wel twintigh            in de mouw, Se slachten Hansje van Naerden, die door syn onnosel sien de duvel bepraten souw: Hebbense my eens voor t lapje gehadt, ’k salder die koek nou wel so weten te backen, Datse voor de tweede reys niet trachten sullen om weer voor mijn deur te kome kacken.
’k Sie wel, die jou t’onvrient heeft, heeft al met een vuyle geck te doen.
Dat sey Tryn oock tegens haer Vajer, om dat hy haer de smoel versach met een            excelente paerde-soen.
So se oock van elck berou, datse noch hebben sullen, een duyt hadden, s’Hadden al haer leven gelt genoch om aen salfjes en smeerdoosjes te verkladden, Daerse nou somwijlen na duym-kruyt stincken als een koey na muscliaet; ’t Zijn rechte bedelaers in haer kast en keucken, en groote Dames op straet; ’t Syltje moet in top, al sou ’t schip van stonden aen sincken: Maer komter eens het minste rekjen in de wint, salder den hont noch so lelijck            hinken; Want als de Aepen te hoogh klimmen, ondeckense ider een haer kaele gat.
Dats noch van ’t minst: maer wat vin m’er niet al van lichtomdyne in de Stadt, Van die Koeckoecke-maecksters, die haer mans met sulke pluyme verrijcken, Datse beter een braven deensen os, als een fatsoenelijck mensch gelijcken.
’t Sijn veeltijts Venus-diertjes, die haer al langh op de navigatie hebben verstaen, Want die ’t vryster doen, sullen, getrout sijnde, ordinaris tienmael meer achter uyt slaen; Se weten, dat twee meer klimmen als een; daerom, hy is in een ongeluckige planeet            gebooren Die sulcken acker bouwen moet, want so ras ’t hecken van den dam is, lopender de            Verckens in ’t kooren.
’t Gehoorende Regiment houwense so doende braef in stant; Noch onlangs wierter tusschen de winterse Heuvelen een vremde standaert geplant.
De Capiteyn wasser, dat meer is, selver present; maer aber so van Fransman begooten, Dat se driemael naest sijn sy het canon op sijn wijf los schooten.
Moye convertiefjes, warachtigh!
sulck een vrou-mens was weert, Datse op een betpan wiert gebrayen, en met deuvicken gelardeert.
Ja, en evenwel moeten d’eergierige met Jop noch al geduldigh wesen: Want snyen s’haer neus af, se schenden haer aengesicht, en sulke wonden sijn niet te            genesen.
’k Hoor wel, die met de duvel gescheept is, die moeter mee over.
Voor mijn, ik sweer, Dat ickme liever datelijck liet kort-ooren gelijck een gelubde beer, Als oyt om trouwe te dencken!
Je sult noch wel eens anders praten; ’t Wil toch muysen dat van katten komt; een exter kan onmogelijck sijn huppelen            niet laten.
Een Vroumens is een nootsaekelijk quaet; daerom je meugt seggen watje wilt, Binnent jaer sie ’k je al met de tes op zy spanseren na’t groote gilt.
So alsje dat meent so staje de kovel; Sinder Claes weet wel beter, Of meetje alle harten by je eygen?
isser in de Stad wel eens een mens heter Als jy bent; ’k loof dat men een uur na ’t vincken wel weer een ey in je neers gaer            braje sou, En ter contrarie, sal dit briefje terstont uytwijsen, hoe veel dat ick’er van hou.
Stae een ommesien, ’k sal eens mijn best hier schuyns tegen over lopen; Men moet sijn Buurluy de penning voor een ander gunnen, als men iets wil kopen.
Hy heeft een dukerse quaje kop, als hy oock begint: So als hy nou tegens de Joffers ingenomen is, heeft hyse eerst bemint: Men mach wel seggen, dat goeje luy de duvel in hebben alsse quaet worden: Hy scheurde sijn reusel byna van boosheyt: so als de vent in ’t eerst knorden!
Mijn leven vergeet ick ’et niet.
Nou sou ’k hem gern afrajen van ’t Pasquil: Maer ’t is verloren gefloten, als de Meer niet seycken en wil.
Hy moeter nou met sijn hoofje deur, al sou ’t zeyl met al den horlement scheuren, En ick heb van mijn leven wel dootslagen om sulcke dingen sien gebeuren: Maer die sijn gat brant, die moet op de blajers sitten; wat leyt’er mijn oock aen?
Daer heb ik al so ras een heelen duyt om die schyt-kousen verdaen: Maer ’k wou niet, of ick had by onsen Buurman de stijfsel wesen halen, So levendigh alsse mijn daer een seker confertiefjen wisten af te malen.
’k Stont met neus en oren toe en hoorden: had ick’et toch wat eer gehadt, So had ick er fray mijn Pasquil voort me vol geklad.
Had je voor je Vaer gekomen, je had je Moer kunnen krygen: Maer had komt gemeenelijck te laet.
’k Meent daerom niet te verswygen; d’Historie is by mijn zieterna al te speculatief om verby te gaen; Je selt hem wel haest neffens sijn broer ontrent de deur van d’Academie sien staen: Ist nou niet, so ist morgen.
So meenje dan noch meer Pasquillen te maecken?
Dat sou ’k hopen; de wacht is me bevolen; ’k moet nu wat passe te raecken.
Meen je dat Monsr.
Pluto mijn dit kunsje te vergeefs heeft geleert?
O neen maet!
’k meen de fortuyn te grijpen eerseme de neers toe keert, Want achter isse kael.