floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Een hoogverlicht gemoed ziet nooit zo op de gaaven als wel op t hert van hem, wien de giften spruit, zo strekt uw gunst, gewoon steets op dat spoor te draaven, ons tot een schild, waar op de Nyd en Laster stuit, Terwyl wy voor geen gal van kwaade tongen vreezen, want wie is veiliger, dan door de Deugd beschut?
Zo zullen wy met lust voor de Ouden Stok en Weezen, De Dichtkunst oeffenen dat die hen strekt tot nut, Uw Achtbaarheid wil dit, wanneer 't u lust doorblaaren.
De Hemel spaare u lang, o roem van uwen stam!
En doet u onvermoeid het heilig Recht bewaaren, Tot glorie van uw Naam, en nut van amsteldam.
Edle Achtbaare Heer.
Uw edt. Achtbaarheids ootmoedigste Dienaars Onder de Zinspreukt CONSTANTIA & LABORE.
September 1684. waar by wy aen de Regenten van den selven Schouburg, in die tyt, hadden gelieven te consenteren, accorderen ende octroijeren, dat sy, gedurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaren, de Wercken, te doenmaals ten dienste van het Tooneel reets gedrukt waren, ende, van tyt tot tyt, nog vorder in het ligt gebracht, endeten Toneele gevoert soude werden, alleen soude mogen drucken uytgeven en verkopen, nu ondervonden, dat de jaren, by het voorgemelde onse Octroy of Privilegie genaemt, op den 19.
September 1699. souden komen te expireren, ende dewyl de Supplianten ten meesten dienste van de Schouburg, waer van hunne respective Godshuysen onder andere mede moesten werden gesubcenteert, de voorgemelde Wercken, soo van Treurspellen, blyspellen als Kluchten, als anders, die reets gedrukt en ten Toneele gevoert waeren, of in het toekomende gedruckt, en ten Toneele gevoert souden mogen werden, geerne aileen gelyk voorheenen, souden blyven drucken, doen drucken uytgeven en verkopen, ten eynde de selve Wercken, door het nadrucken van anderen, haer luyster, soo in tael, als spelkons?, niet mogten komen te verliezen, dog dat sulcx aen haer, na de expiratie van het bovengemelde ons Octroy, en sulcx nae den 19.
September 1699. niet gepermiteert soude wesen, soo vonden de Supplianten hun genootsaekt sig te keeren tot ons, onderdani, versoekende, dat wy aen de Supplianten, in hare bovengemelde qualiteyt, geliefden te verleenen prolongatie van het voorsz.
Octroy, omme alsoo de voorsz.
Wercken, soo van trein.
Treurspellen, blyspellen, kluchten, als andere, reets gemaeckt en ten toneele gevoert, en als nog in het ligt te brengen, den tyt van vyftien eerst achter een volgende jaren, alleen te mogen drucken en verkopen, of doen drucken en verkopen, met verbod aen allen andere op seeckere hoge penen, by u ed.
Overgemerkt hebbende, ende genegen wesende, ter bede van de Supplianten, uyt onse rechte wetenschap, souveraine magt en authoriteyt, deselve Supplianten geconsenteert, geaccordeert ende geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen ende octroyeren, mits desen.
Dat sy, by continuatie, de voorsz.
Werken, gebonden en wel geconditioneert, te brengen in de bibliotheecq van onse Universiteyt tot Leyden, en de daer van behoorlyk te doen blyken, alles op pene van hen effect van dien te verliesen, ende ten eynde de Supplianten desen onsen Octroye ende consente mogen genieten als naer behooren, lasten wy allen ende een ygelyk, die t aengaen mag, dat sy de Supplianten van den inhoude van desen doen lasten ende gedogen, rustelyk, vredelyk ende volkomentlyk genieten ende gebruycken, cesserende alle belet ter contrarie gedaen.
Qualiteit, het recht van deze Privilegie, voor, DON FELIX DE MENDOZA, blyspel, vergund aan de erfgenaamen van J. lescailje.
In amsteldam, den 9.
Januari, 1708.
Digitized by googvertooners.
DONPEDRO, koning van Arragon, verliefd op el vire.
DON MANRIKES, Graaf van tortoza, opperveld heer van Arragon.
ELVIRE, zuster van den Graaf, en minnaares van don Felix de Mendoza.
HIPPOLITE, nicht van Elvire.
DONFELIXDEMENDOZA, kastiljaans Edelman, minnaar van Elvire.
DONCEZAR, hoofdman van s konings lyfwacht.
BEaTRIx, kamenier van Elvire.
RAMIRO, dienaar van don Felix de Mendoza.
Alzonzo, dienaars van den graas.
LAZARILJOS Gevolg van den koning.
Het tooneel is in Saragossa.
NREDv. DON FELIXDEMENDOZA, BLTSPEL.
De koning, de graaf.
Nu 'k elvire wil ten hoogsten zien verheven, en vast besloot om haar een Bruidegom te geeven.
Verlaat zy 't Hof?
Neen, graaf, dit is myn reed'lykheid Te veel misbruikt.
De graaf.
Ik volgde al t geen uw Majesteit Gebood, myn zuster heeft myn brief alreeds geleezen, zy keerd, en zal van daag in Saragossa weezen.
't is wel dan, laat ons niet meër spreeken van 't voorleeren, 'k Neem in Elviraas heil meër deel als ooit voorheen, Ik zelf wil haar een man verkiezen, dit zal strekken Tot luister van uw stam, en nooit uwe eer bevlekken.
'k rust op uw goedheid.
'maar myn vrees groeid meër en meer.
DEKONING, de graaf, DONCEZAR.
Een deftig ridder uit Kastilien, myn Heer, verzoekt de gunst om met uw Majesteit te spreeken.
Men laat hem komen.
DE KONING, de GRAAF, doNFELIX, RAMIRO.
DONFELIX, zich aan de voeten des Konings werpende.
Vracht, wiens moed elk is gebleeken, Die Napels, Arragon, Cicilien gebied, duld, dat een krygsknecht, uit Kastilje, vol verdriet, Aan uwe voeten smeekt, dat gy hem wilt behoeden, Voor zyn vervolgers, die al te onrecht op hem woeden.
Sta op, uw wezen toond wat deugden gy bezit, 'k zal u niet weigeren myn gunst, daar gy om bid.
Maar zeg, wat voerd u hier?
DONFELIX, de koning een brief aanbiedende.
Eer ik dit zal ontdekken, verzoek ik u dien brief te leezen.
De koning, den brief ziende, tegens den Graaf.
DEKONING, DONFELIX, RAMIRO.
De koning tegens don Felix.
Wie schryft my deeze brief?
Een juffer, die ik de eer van tot villareaal te ontmoeten had, myn Heer.
De koning de brief openende.
Verbood zy aan haar volk my te openbaaren.
't is van Elvire, 't zien zal my haar wil verklaaren.
D'EKONING leest.
Don Felix de Mendoze, een Heer van hoogen staat Die, door een drang van reën, Kastilien verlaat Om ze aan zyn Majesteit, by monde, te openbaaren, Smeekt zeer ootmoedelyke dat gy hem wilt bewaaren Voor zyn vervolgeren, die hem naar 't leeven staan Hy is uw hulp wel waard door al zyn heldendaan En ed'le deugden, 'k zal die gunst, door hem ontfangen, 'kennen of ik zelf, o Vorst, die kwam te erlangen.
Elvire keerd, hy kon my dienstig zyn.
Ik ken uw' afkomst, ed'len aart, en wat ik schuldig ben.
Myn Hof, don Felix, zal u tot een schuilplaats strekken.
Vrees niet, myn magt zal u uw haaters wel ontrekken.
Vorst, kan ik 't met myn bloed vergelden, 'k ben bereid.... dekoning.
Ik ben genoeg voldaan van uw kloek moedigheid.
Maar openbaar ons wie dat toelegt op uw leeven, en door wat reden ge u hebt na dit Hof begeeven?
Na dat veroverd was, vol luister en vol eer, t Sterk Antekwerra, en t ryk Mallaga, myn Heer, blonk Donna Blanche van Toledo my in de oogen, zy wierd door myne min tot wedermin bewoogen, ze ontdekte my haar hert, terwyl ik dag op dag zag.
Myn hoop en minnewensch, met vreugd, vermeerd'ren Dus sleeten wy een reeks van dagen, zonder vreezen, En hoopten haast ten top van ons geluk te weezen, wanneer wy hoorde dat Almanzor was verzeld Van 't puik der Moren, en getoogen in het veld Uit Jaen, om al zyn geleden hoon te wreeken, De bloem der Edellien ontwaakte op 't oorlogsteken, Wy maakte ons vaardig om te trekken tot den stryd, Ik moest myn minnaares verlaaten tot myn spyt.
Wat perste myn vertrek al traanen uit haare oogen!
Hoe teder was zy, als ik afscheid nam, bewoogen!
Toen gaf ik haar een ring, op dat zy altoos aan My denken mogt, als zy daar t oog kwam op te slaan.
Maar, om uw groot geduld, o Vorst, niet lang te rekken, verkort ik myn verhaal, ik zal t zo ver niet strekken Op t geen Almanzor.
DEKONING.
Neen, mendoze, zeg ons wat eene uitslag dat gevecht en dezen oorlog had.
Zo haast wy door t gebergt Sjerra Morena kwaamen, Wy daar Almanzors heir, voor ons gezigt, vernaamen, Wy zaagen haar het veld in menigte beslaan, hun standaard pronkte met de Moorsche halvemaan.
Wy storten op haar in, daar hevig wierd gestreeden, de Mooren in het eerste een groote weerstand deeden, Maar hun kloekmoedigheid bezweek in t eind, dies wy De zeege zaagen straks gewend op onze zy.
Na die verwinning heb ik my uit 't heir begeeven, 'k trok na Toledo maar 't herdenken doet my beeven Hoe ik van Blanche wierd ontmoet, haar koel gelaat, En afkeer, toonden my de elende van myn staat.
Maar, vorst, om myne ramp en onheil te verzwaaren, wou toen het blind geval t my klaarder openbaaren.
't was op eene avond, als ik zag van 't Hof astreën, met don Sanche, een man, Vorst, die met ons niets had gedaan, in 't oorelogsgevaar, maar was ten Hoof gebleeven, Daar hy steeds leide een los en ongeregeld leeven, ik kwam hem nader, 'k zag by 't fakkellicht den ring, die Blanche, eer ik vertrok na 't heir, van my ontfing Denk Digitized by google BLYSPEL.
Denk hoe verbaast ik was!
ik sprak tot hem deez reden, Myn Heer, een juffer, die aan my, met dierbaare eeden, een trouwe liefde zwoer, heeft u niet lang geleën Dien ring vereerd tot blyk van haare trouwloosheeren.
Hy sprak, dat raakt my niet, maar t zyn gewisse blyken, Dat uwe liefde voor de myne ver moet wyken, ik weder, t kan niet zyn, k zag haar genegentheid Voor my, haar wedermin heeft myne hoop gevleid.
Neen, sprak Don Sanche met verachting, 't is geloogen, ik heb op Blanches hert veel meër, als gy, vermoogen, ik ben 't alleen die haar behaagen kan, die zy Oprechte liefde toond, en weër ontfangt van my.
'k misprys myn gramschap, maar, myn Heer, wie zou niet treeden, Vervoerd door zulk een hoon, ver buiten maat en reden?
'k gaf hem een vuistslag, tot belooning dezer smaad, My trotslyk aangedaan, hy trok, op deze daad, Den degen, riep zyn knechts te hulp, die fluks hem hoorden, En, door hun groot getal, my zochten te vermoorden, Elk trok 't rapier, en drong met yver op my aan, doch, door myn sterke toorn, kon ik hen wederstaan, myn moedigheid deed my het groot gevaar verachten, ik kwetste hem, de spyt verdubbelden myn krachten, hy storte neer en viel voor myne voeten dood.
Toen zorgde ik hoe ik best ontvlieden kon dien nood.
Zy vielen op my aan, myn knecht hielp my verweeren En trachte, vol van moed, dien aanval af te keeren.
Tot wy t ontkwamen, mits de duisterheid der nacht Myn vlugt begunstigde, zo dat ik onverwacht t huis van een vriend won, die ons, zonder tyd verliezen.
Twee goede paerden gaf, om voort de vlugt te kiezen.
Dus ben ik, groote Vorst, in goedheid zo volmaakt, In t Arragons gebied, dat gy regeerd, geraakt, Waar in het wreed geval my ophoud na te jaagen, En my een Juffer, die ik de eer had te behaagen, Zo gunstelyk ontfing, met myne ramp begaan.
Doted t le 6 DON FELIX DE MENDOZA, VYFDE TOONEEL.
DEGRAAF, DEKONING, DONFELIX, RAMIRO.
DEGRAaf.
Irene, vorst, komt zo in Saragossa aan.
Ik ben verheugd dat zy weer is aan t Hof gekomen.
Bezorg dien held, Heer Graaf, die ik heb aangenomen In myn bescherming, dat hy geen gevaar heeft in myn Hof te schroomen.
In u ten dienst te staan stel ik alleen myne eer.
De koning in 't weggaan.
Ik, dat ik toon hoe hoog dat ik de deugd waardeer.
DEGRAAF, DONFELIX, RAMIRO.
On Felix, op t bevel myn s konings, stel ter zyden alle achterdocht, en vrees, ik zal u wel bevryden, schoon duizend schooten op u doelden, hoeft gy niet te vreezen, ik zal u behoeyen in dit Gebied.
Myn Heer, k ben u verpligt, k verban nu alle vreezen, geen vyand zal zo stout, noch zo vermetel weezen, Om my te hoonen daar gy my beschermd.
Wanneer....
Zy 't onderstonden zou die slag op u, myn Heer, Niet vallen.
Volg me alleen.
Wil my de tyd vergunnen Zo lang, dat ik myn knecht iets zal beveelen kunnen.
DONFELIX, RAMIRO.
't ortuintje lacht ons toe, en schynt nu wel te vreën.
DONFELIX Ramiro, k achte myn geluk meender als voorheen, nu ik in myne ramp een schuilplaats heb bekomen, daar ik voor snood verraad, noch aanval heb te schroomen.
Zo niet een nieuwe min, door haar verborgen vlam, myn boezem blaakte en my al myne rust benam.
Maar hebt gy dan, myn Heer, al uw verstand verlooren?
Waar mengt ge u mede dat u kan de rust verstooren?
Hoor my, volg myne les, kiest de eenzaamheid, verlaat Die zotte liefde, die u mal maakt, in der daad, Zy zal u brengen tot de zotste zottigheden.
Leef onbezorgd, dat zal u best zyn, ja met reden.
Gy hebt ervaarenis genoeg, tot uw verdriet.
Kend gy dan noch niet recht het kruidje roerme niet?
Ik zeg noch eens laat al die zotternijen vaaren, en geef dat over aan die jonger zyn van jaaren.
Maak uw fortuin eerst, en zie maar naar geld of staat, een schoone kan u dan niet missen, hoe 't ook gaat.
Dan kenje zoeken die u t beste kan behaagen.
En zo gy dat hebt hoeft gy 't zelf niet eens te vraagen.
O groote schoonheid!
RAMIRO. kwibus!
Do A 4 Digitized by google DON FELIXDE MENDOZA, DON FELIX.
Wat kan my geneezen?
De tyd met een glas wyn daar by.
Ramiro, ga, gy moet terstond van hier vertrekken.
Die schoone zoeken, en haar uit myn naam ontdekken, Hoe gunstig my den Vorst ontfangen heeft, dat ik Haar dankbaar zyn zal tot myn laatsten oogenblik, en zie of gy kund van dat voorwerp, my zo waardig De naam of haar geslacht ontdekken.
Ik ben vaardig.
Maar daar s de juffer, zo k niet mis, ja, ze is t, wel aan, nu kund gy, uit haar mond, het best haar naam verstaan.
Mag ik myne oogen wel gelooven?
Ja, voorzeker, 'k sta daar voor in.
Wat benje een kluchtige apoteker!
DE GRAAF, ELVIRE, DONFELIX, BEATRIX, RAMIRO, ALONZO.
Myn zuster, dit s dien Heer, die my zyn Majesteit Beval, ontfang hem naar zyn staat en waardigheid.
BETRIx tegens elvire.
hier don Felix!
ELVIRE tegen den Graaf.
Heer, ik zal myn pligt betrachten.
Tegens Beatrix.
Myn zinnen zyn ontroerd.
Hoe dwaalen myn gedachten.
RA Digitized by google BLYSPEL.
RAMIRO tegens don Felix.
't toond dat gy haar niet kend of alles is verbruid.
De Graaf, gelyk gy weet, vaart dikwils hevig uit, laat toch in 't minst, dat gy hem ooit aanschouwde, blyken.
Heer, dit's myn zuster, die van haar kant van gelyken Uw ramp verlichten zal.
DON FELIX Elvire groetende.
Uw broeder, my zo waard, Mevrouw, van zulk eene braave en edelmoedige aart Verzacht het wreede lot, waar door ik word bestreeden, Door zyne vriendlykheid, en edelmoedigheden Wat zeg ik?
K voel myn hert alree ontlast van leed, t Herdenken van myn ramp schynt my niet half zo wreed, nu ik zo aangenaam een schuilplaats heb gevonden, waar voor ik ben verpligt die t my heeft toegezonden.
De last des konings zal in waarheid, niet in schyn, Door mynen broeder en door my gehoorzaamd zyn.
Het strekt ons tot veel eer, 't zal elk op 't hoogst behaagen, Zo gy in Arragon het eind ziet van uw plaagen.
Mevrouw, wat ben ik aan uw goedheid veel verpligt, zo lang myne oogen zien het lieflyk zonnelicht, zal ik die weldaan nooit vergeeten, maar betrachten Om ze onophoudelyk te houden in gedachten.
De rust zal nutter zyn voor uw vermoeide leeven, dan nutteloos den tyd in woorden te besteen.
Myn zuster, wil dien Heer eens na zyn kamer leiden.
Ik moet eens zyn op 't hof, maar zal niet lang verbeiden.
BETRIx tegens Ramiro.
Wel, heeft hier onze brief geen wonderen gedaan?
RA.
DON FELIXDE MENDOZA, RAMIRO tegens Beatrix, ja vast, onmogelyk kan t ook niet anders gaan, als iemand heeft de magt om Vorsten te regeeren.
DEGRAAF, ALONZO.
Myn zuster zien wy weer in Saragossa keeren, op 't koninglyk bevel, en zy zal 't Hof met een nieuwen glans bestraalen over al, en deze Prins, verrukt door haar bekoorlykheden, Komt veele ontroeringen in myn gedachten smeeden.
Uw vreeze is ongegrond, gy moest uit 's konings min iets anders gissen, Heer dien Vorst, wiens hert en zin Door liefde is aangedaan tot haar, zal nu licht toonen, Dat hy, door 't huuw'lyk, haar tot koningin kan kroonen, Ja, zonder nadeel aan zyn stam of zyne kroon te doen, vermag hy haar te plaatzen op deez' troon.
Uw stamhuis, zo vermaard door deugden en door blyken Van dapperheid, hoeft dat des Konings niet te wyken.
't is waar, alonzo, maar de staatkunde eischt dat hy Eene and're keur doet, tot meer nut der heerschappy.
Maar welk een argwaan komt zich voor myn oog vertoonen?
'k vrees dat zyn liefde zal myne eer, en afkomst hoonen, ja, die bevlekken, en onmooglyk kan ik 't geen Ik vrees verhind'ren of vernietigen alleen.
ALONZO in zyn zakken voelende.
Stel u gerust, Heer, op Elviraas deugd en zeden, haar wysheid, zo beroemd, zal nooit te buiten treeden.... degraaf.
Haar deugd!
Kan die een Vorst, jong, schoon, en wel gemaakt, ge.
Geduurig keeren, die zo zeer in liefde blaakt?
Gy kend een hert niet door de liefde als ingenoomen.
Noch hoe ver dat die drift..... ALONZO de Graaf in de reden vallende, en geduurig in zyn zakken voelende.
Ik weet de rest volkomen, k ben onderhevig meer als iemant aan dat kwaad.
ALONZO een Brief uit zyn zak haalende.
'k Zoek... o ja, dit is zy, in der daad, ja, aan den Graave van tortoza.
K was vol vreezen, of deze brief, myn Heer, ook mogt verlooren weezen.
De graaf naar den brief geopend hebbende.
'k zie daar geen naam by, wie of my die schryft?
Dat kan Ik u niet zeggen, maar zeer wel dat ik die van Een bode straks ontfing, die... degraaf.
Ga, ik zal die leezen.
De hand is me onbekend, wie mag den schryver weezen, TIENDE TOONEEL.
De graaf leest.
On Felix is van hier vertrokken, om den hoon Tewreeken, die gy aan Don Alvar hebt beweezen, hy veinst te vlugten, maar het is om u te doon, gy hebt van zyne list een snood verraad te vreezen, zyn vlugt is maar verdicht, niets pord hem daar toe aan.
Den hemel hoede uw hoofd, en doe zyn list vergaan.
komt men doze aan my t vergeeten leed noch wreeken?
Komt hy my dooden?
my misleiden door zyn treken?
Heeft dan de koning my een moorder toevertrouwd, die mooglyk heden zal zyn wraak, zo trots, zo stout Volvoeren?
doch ik zal dit wel te vooren komen.... maar, ben ik wel van 't kwaad, dat hy heeft voorgenomen, bewust?
kan ik my wel verzekeren met reën van 't stuk dat hy besloot?
'k geloof het niet, o neen!
Dien aanslag kan geen held, uit edel bloed gesprooten, ooit hebben by zich zelf beleid of vast beslooten.
Dien brief schreef moogelyk zyn vyand, op dat hy Geen hulp zou in dit Ryk bekomen.
Zyn waardy Die dwingd my, om voor hem omzichtiger te waaken.
Wat zegt ge elendige, kan uit t geheugen raaken De hoon, die don Alvar door u is aangedaan?
Toen gy zyn zuster zelf te ontschaaken hebt bestaan, En weigerde uw belofte en eed aan haar te houwen.
Zo dier bezwooren, om die juffer weer te trouwen, kunt gy gerust zyn na zo snoode een euveldaad?
Neen, twyffel geensins, of don Felix die bestaat Dien hoon te wreeken.
Kunt ge, hoe hemel dit gehengen, dat my een brief zo veel ontroerenis zal brengen?
Moet ik noch vreezen voor myn leeven, en my zien Myn rust ontroofd door hem, die yder kan gebijen?
o Felix!
die my t herte zo ontroeren, Of eer de wraak, die my de straf komt toe te voeren, Maar k wil me ontlasten van den schrik my toegebragt En slaan op alles, nu ik ben gewaarschouwd, acht, derhalven vrees ik niet voor schielyke gevaaren.
Ik zal myn vyand, is het mooglyk, strikt bewaaren, myn woord verbind my, en myne edelmoedigheid, dwingt me om te volgen t geen den Vorst my heeft gezeid.
Amiro, wat geluk!
Al zachjes aan, myn braaven, dat paerdje moet gy niet ten eersten hart doen draaven.
Die juffer, daar ge uw heil, zo onverwacht, door won, Dat is de zuster van die hier in Arragon Den opperveldheer is, het koninglyk begeeren Heeft hem verpligt om u tot zynent te logeeren, nu kunt gy spreeken met die juffer schier altyd.
Zeg, is dit niet het geen dat zo uw hert verblyd?
Ja, ongelooflyk.
Maar 't bedroefd my, 'k wil 't u zweeren.
Ik vrees men u beminnen zal, of eeren.
Dat wensch ik.
Waar is dat toch goed voor?
Maar, wel aan, dat gy verliefd zyt, wel laat dat zo heenen gaan, daar zie ik noch niets in, maar kunt gy haar behaagen, Zie ik, in plaats van heil, vermeerderen uw plaagen DON FELIX.
Ik vind daar in twee zwaarigheden, die Ik, als het uiterste van onze rampen, zie, het eerste, dat uw min de Koning zou verstooren.
De Vorst, gelyk gy zelf gehoord hebt met uwe ooren.
Die heeft Elviraas brief niet aan den Graaf ontdekt, Het geen niet weinig u tot zwaarigheid verstrekt, het tweede, schoon 't niet is van zulk een groot vermogen, dat schynt my ruim zo slecht, als 't eerste, wel in de oogen.
Zo de Graaf ziet tekens van uw min, zal hy ons zeker doen vertrekken.
In 't begin zal ik 't verbergen, en het stil doen.
Wel verzonnen!
Gy hebt al wonder fraai, net, deftig, wel begonnen, gy toonde gist'ren daar de tekens van zo braaf.
Ik ben verzekerd, k wil t u zweeren, dat de Graaf hy gaat aan op al uw spreeken, die al gezien heeft, hy was heel moeilyk en onrustig, een kwaad teken.
Indien dat gy u niet, zelf van de schyn, behoed, zo mag ik wel in t kort oppakken gaan ons goed.
Zorg daar niet voor, ik zal myn zaaken zo beschikken, Dat niemant nimmermeer my daar in kan verstrikken.
Maar denk niet dat ik my ontslaan zal van de min, Die 'k tot Elvire draag haar schoonheid is reeds in Myn hert gedrukt, ook zou het my tot schand verstrekken, Dat ik myn liefde van die schoonheid af zou trekken, Uit vrees van hindernis.
Ik meen, naar myn vermoën, dat gy heel wyslyk, en voorzichtelyk, zoud doen.
Indien gy zin hebt om altyd verliefd te weezen, min.
Min Hippolite, wiens verliefdheid gy kunt leezen uit haar gezigt, ze is wel zo schoon niet als haar nicht Elvire, denk maar dat het scheeld aan uw gezigt Ook hebt gy daar in niet zo veel gevaar te schroomen.
Ik kan geen ander, als Elvire, en die volkomen Beminnen.
Zachjes wat, daar komt Beatrix aan.
BEaTRIX, DON FELIX, RAMIRO.
Wat 's dit, don Felix?
Zo vroeg al opgestaan?
Beatrix, myn gedachten niet gedoogen De minste nachtrust, noch het sluiten van myne oogen, wie kan toch slaapen die verliefd is?
Averechts Verstaan, de rust is noch veel minder voor haar knechts.
Een juffer, die gy in Toledo licht liet blyven, Komt u de slaap, door deze ontroerenis, verdryven?
De zorgen, die k bezit in Arragon, zyn niet Die myn bezaaten in het Kastiljaans gebied.
'k heb dat aanstonts merken kunnen.
Zo mind ge Elvire, DON FELIX.
En zy kan my alleen vergunnen Ja, k bid haar aan, ze is daar meestresse van.
Geluk of ongeluk beaTRIx.
Zo ben je vol van min?
Zo vol als 't weezen kan. DON FELIX DE MENDOZA, dommelie.
Zy kan niet grooter zyn, of immermeer vermeëren.
Maar slaapt Mevrouw?
Neen, ze is nu bezig met Paleeren.
Ze is mooglyk ongerust, of dat geweest, niet waar?
Gy denkt die dingen net, en weetze kant en klaar.
Maar kan ik haar niet zien, of spreeken?
Daar begeeren.
Wat ben ik u verpligt beaTRIx.
Wil na de deur u keeren, die staat maar aan, maar 't moest met geen geraas geschien Heer, al heel gemaklyk zien.
Dan kunt ge elvire, dommelijck na de deur gaande.
Gy kunt een vaste staat op een belooning maaken.
Beatrix, naar my dunkt, verstaat zich op die zaaken.
Moet men yder een geen dienst doen als men kan?
Bekoorelyke, ik zal t bezoeken, laat ons van De liefde eens spreeken, op dat gy t niet zou vergeeten, zie ik bemin je zeer, voor alles moetje weeten, Dat ik wel eensjes..... beatrix.
Nou, spreek zonder dat gebrui.
Gy mind my, zegt gy RAMIRO.
Ja, gelyk alle andre lui.
Ook nu uw Juffrouw en myn Heer malkander vrijen.
,, zo is 't de mode ook dat wy 't doen in deze tijen.
Gy zyt van zin my te behaagen?
Ja, voorwaar.
Ik vrees.... RAMIRO.
Om u te minnen.
Dat is raar!
Ben ik zo laelyk?
Als men u voor geld liet kyken, als ge uit geschilderd waard, dat zou de beurs verryken.
Vast heeft ze zin in my.
Tegen Beatrix.
In waarheid, 'k was alleen, In gantsch Toledo, die het meest wierd aangebeën, Van al de meisjes.
Hoor, 'k hoor je openhertig spreeken, en dat bemin ik.
En om u alleen een teken Te geeven, zeg ik u, dat ik niet ben van hout.
Wel, dat geloof ik wel.
En nu gy my vertrouwd, zo zeg ik u, dat ik nooit iets heb afgeweezen, Dat my verzocht wierd.
dat maakt elk een gepreezen.
Hoe zoet zal ik myn tyd hier slyten met de min!
BF. 17 18 DON FELIXDE MENDOZA, beatrix.
'k noem myn vermaak, om 't ook te hebben naar myn zin.
Nu wenschte ik wel, dat gy my dit niet, woud ontleggen.
Spreek op, myn zoetertje, gy hebt het maar te zeggen, ik geef u al het geld, dat ik tot nu ontfing.
Dat ik eisch is zeer gering.
'k ben niet begeerig RAMIRO.
Zo is myn geld ook.
Maar, ei laat het my toch hooren?
Ik eisch van u niet meer, als een van beide uw ooren.
Maar een oor, dan is het naar myn zin, hier uit zo kunt gy zien, hoe zeer ik u bemin.
Kom sny uw oor af, dat ik t zie, k zal die by de and'ren Voort leggen, k heb er een dozyn wel by malkand'ren, dat zie ik liever, als een diamanten ring.
Een oor!
acht jy dat voor zo slecht een ding?
overlegt gy 't noch?
Neen, 'k hoef 't niet te overleggen, dat gy luisterd naar myn zeggen, maar ik verzoek u, ik gaf geen stukje van myn oor, versta je dat?