floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Dit luwt, ik kryg weêr moed, het is dan ook niet laat, Dewyl ik ginder noch zie vrouwlui op de straat; 'k Zal 't nu haaft hooren.
mevrouw, met uw behaagen, Durf ik u wel, hoe laat het in de tyd is, vraagen?
Zyt gy het, Philippyn?
Het is Elize, goed!
Nu lach ik met de klok, nu ik u hier ontmoet.
Zo gy op deze tyd my wat vermaak woud gunnen, Wat dunkje, zouden wy nu zaamen niet eens kunnen?
Mevrouw die volgt my.
Myn, Elize lief, ik wou... Elize.
Wie spreekt u aan?
't Is Philippyn, Mevrouw.
zeg my, vriend, is reeds uw Heer al hier gekoomen?
Myn Heer?
Ik heb 't geheim al van zyn komst vernomen.
Hy is reeds op de weg, en gy koomt nu, om aan Zyn minnaares zyn komst by haar te doen verstaan.
Mevrouw, hy heeft zyn min alleen u opgedraagen.
ik weet heel wel wie dat hem kan behaagen.
Hoe weet zy 't alles?
dit lykt wel na tovery, Mevrouw, de menschen zyn van de achterklap nooit vry.
't Is waar al 't geen ik zeg, gy kunt het niet ontkennen.
Gy weet den handel wel.
De pikke moet me-schennen, Ik wil wel hangen zo ik ooit.... Elize.
Nu zweer jy niet, Of weetje nu niet meêr, wat dat 'er is geschied?
Gy houdje nu zo slecht, en wilt kwanzuis niet weeten, Dat toen gy by my hebt gedronken en gegeeten; Gy my verhaald hebt, hoe Alonce deze nacht Wierd in het heimlyk van Philidia verwacht; En, wyl dat hy haar trouwbeloften heeft gegeeven, Die schoone nu zyn min niet langer zal weêrstreeven, Maar dat zy alles aan zyn liefde toe zou staan, Dat hy door 's Vaders last, na Nederland moet gaan, En dat hy van dit jaar daar zou te velde trekken, Ja, dat hy dit besluit aan niemand wou ondekken, Maar in een dag of drie vertrekken zal, en dat Hy alles tot zyn reis nu reeds vervaardigt had.
Heb ik u dat gezegt?
Veins niet, 't zal u niet schaaden, Gy weet ook wel dat ik dit alles niet kan raaden.
Ik word wanhoopende, vervloekt zy nu de wyn, Die voor my is geweest zo dood'lyk een venyn, Die, na dat zy my eerst had myn verstand benoomen, Zal maaken dat ik in groot ongeval zal komen.
Wat zegt gy, Philippyn?
Ik zeg, ô valsche pry, Dat gy, door uwe slimme en looze veinzery, My hier alleen om hebt doen drinken, en doen eeten, Op dat gy, dit geheim uit myne mond zoud weeten, Gy hebt door dit goed sier my in 't verdriet gebrogt.
Geen maaltyd is zo duur aan iemand ooit verkocht.
hoe zal ik het nu stellen?
Nu, Philippyn, wil toch u hier niet meêr in kwellen, Indien uw meester u verjaagt, zo zal ik weêr Ten eersten maaken, dat gy krygt een beter Heer; En om u midd'lerwyl een proef daar van te geeven, Neem aan die diamant, myn beurs is t'huis gebleeven, Verwacht van my noch meêr.
spreek daar toch niet van, Myn misdaad is al ruim betaald, zo ze u maar kan Tot voordeel strekken, en schoon ik myn Heer moet vreezen, Ik zal in alles u met vrengd behulpzaam weezen, En ik word raazend, dat myn Heer zo met haar leeft, Dat hy zo ver met haar zich ingewikkelt heeft.
Ik weet niet, wat hem doet zo gek een oordeel stryken, Haar schoonheid, is niet by uw schoonheid te gelyken.
Nochtans heeft zy hem heel in haar gebied gebragt.
Gantsch niet: hy heeft by my haar menigmaal veracht.
Mevrouw, laat deze min u toch geen zorgen baaren, Ik zal u ongeveinsd nu alles gaan verklaaren; Myn Heer is waarelyk van deeze minnaars een, Die op een dag, en dat is heden zeer gemeen, Aan all' de Juffers, die zy zien, van liefde spreeken.
Hy zei my ook dat hy die min zou laaten steeken.
Hy zal, dat's vast, op de bestemde plaats niet zyn.
Ik weet dat hy u mind in waarheid, haar in schyn.
Hy min haar vry, ik zal niet minnenydig weezen.
Mevrouw, dat hoeft gy in het minste niet te vreezen.
Hy heeft het haar belooft.
Wel laat zulks zyn geschied, Een minnaar die belooft, die geeft zyn trouw noch niet.
Hy heeft de min tot my verbannen uyt zyn' zinnen.
Hy bid u aan, Mevrouw, zou hy u niet beminnen?
Hy is in wanhoop, en de grootste ontsteltenis, Wanneer hy maar een dag van u gescheiden is.
Ik hoor hem dikwils ook zyn ongeval beklaagen, Om dat uw Vader niet wil toestaan noch verdraagen, Wyl hy geen middelen, zo veel als gy, wel heeft, Dat hy u oppast, en gy hem uw weêrmin geeft.
Hy heeft Philidia, na 'k hoor, belooft te trouwen.
Wel, die beloften hoeft men heden niet te houwen, En 'k weet dat zonder zy zulks weeten zal, hy stil In 't kort naar Vlaanderen van hier vertrekken wil.
'k Hoor iemand, is 't uw Heer?
Hy schynt het wel te weezen.
Hy zal verwondert zyn.
'k Begin voor hem te vreezen, Ik zal 't myn Heer, dat gy hier zyt eens zeggen gaan.
Dat is niet nodig, ik zal 't zelf wel doen, blyf staan.
Alonce, Izabel, Elize, Philippyn.
Alonce.
HEt is zo donker, dat ik niets kan onderscheiden, O liefde!
wil my in deez' duisterheid geleiden, En zyt my gunstig in dit aangenaam geval, Dewyl het geen ik zoek uw roem vermeerd'ren zal.
Maar 'k voel, dat nu 't geluk my veel vermaak zal geeven.
Myn ziel inwendig word door wroegingen gedreeven, 'k Beloofde aan Izabel myn trouw, ik bid haar aan, En zy bemind my, 'k ga ons beider min verraân, Door Izabel en my bevestigt vaak door eeden, Neen!
ik begeef my niet tot zulke trouw'loosheden, Ik ga daar niet; maar hoe!
ik heb 't haar toegezeid, Wat zou zy zeggen had zy my vergeefs verbeid?
Maar zacht, ik hoor gerucht, het schynt een vrouw te weezen, Zyt gy 't, Philidia?
Izabel, haar stem veranderende.
Myn uytgeleezen..... Izabel, ter zyden.
‘Laat ons wel veinzen.
wat zyt gy schoon en goed.
Kan ik nu binnen treên?
Aanstonds.
Indien.... Izabel.
'k Moet... Philippyn.
Elize, zie, zy zyn in min gantsch opgetogen, Myn Heer is waarelyk hier schandelyk bedrogen, Ik ga 't hem zeggen.
Wel, ik zweer zo dat geschied.... Philippyn.
Ik zal, 't geen gy my zei.... Alonce.
Ik schreeuwde zo alleen om u te hooren spreeken, Ik kost niet weeten of gy 't waart als door dit teken.
Nu, Philippyn, verwacht my hier aan deze poort, En zo gy iemand hier of in, of uitgaan hoort, Zo komt het my heel stil, aanstonds te kennen geeven.
Wel nu bemin ik u. Philippyn.
Wel, hier dan meê gebleeven?
'k Geloof, gy mintme.
En houd vry voor gewis, Dat alles, buiten u, Mevrouw, my haat'lyk is.
Geen minnaar wierd zo sterk tot iemands min bewogen, Als ik door uwe-schoonte, en uw betoovrende oogen.
Nooit heeft de liefde, door zyn onweêrstreefb're kracht, Geen minnaar zo als my in zyn gebied gebragt.
Indien gy Izabel niet minde, ik zou 't gelooven.
Uw schoonheid maakt, dat ge in myn hart haar gaat te boven.
Gy hebt haar uit myn ziel verbannen, de eerste dag Dat ik uw schoonheid en bekoorlykheden zag; 'k Geloof zelf, zo ze u zag, dat zy my niet zou haaten, Nu ik, om uwent wil, haar liefde heb verlaaten; Want de bekoorlykheid, die ik in u aanschouw, Breekt de eerste boeijens, en boeit my op nieuws, Mevrouw, En al de schoonheid, daar zy kan haar roem op draagen, Die is onmagtig om een minnaar te behaagen, En uw bevalligheid doet my heel klaar nu zien, Dat hy moet blind zyn, die zyn min haar aan kwam biên, En als uw beeltenis, zo fraai, my komt te vooren, Zo zie 'k in Izabel, niets dat my kan bekooren.
Izabel, haar ondekkende.
Ik ben u zeer verpligt voor deze vleijery, Bedrieger, Izabel is laelyk dan?
en gy, Gy, trouwelooze durft, ô schandelyke streeken!
Myn medeminnaares van uwe liefde spreeken?
Beminlyke Izabel.... Izabel.
Neen, spreek my niet meêr aan, Gy hoort ontroert om uwe ondankbaarheid te staan, Verraader, breeker van uw diergezwoorene eeden!
Bedrieg my nu niet meêr, volvoer uw trouwloosheden!
Uw mond heeft al te lang geveinst een minnesmert Te voelen, die gy nooit gevoelt hebt in uw hert, Waar door gy my zo veer door deze schyn verblinde, Dat ik geloofde dat gy teder my beminde, 'k Had nimmer zelf van u gelooft deez' trouwloosheid, Indien gy 't zelf aan my niet heden had gezeid, En tot myn wanhoop my heel klaar gestelt voor oogen, Dat gy een schelm zyt, en dat gy my hebt bedroogen, Gy, gy, verlaat my, en uw onstandvaste zin, Begeeft zich noch tot een verdoemelyke min!
Wel, 'k moet bekennen dat het is al fraai gekeeven, Zy ken het reed'lyk, is dat 't eerste van haar leeven?
Wyl dat gy van myn ramp en misdaad hebt dit blyk, Zie 'k geen verschooning, en Mevrouw, gy hebt gelyk.
Ja, Trouwelooze, weet dat ik u teêr bezinde.
Dat 'k my verheugde, om dat ik docht gy my minde; Ja 'k had, zo had de min myn zinnen overheert, 't Gebied des waerelds zelfs niet voor uw hart begeert, Wyl gy myn liefde weet, zo oordeel hoe de smarte Van uwetrouwloosheid, my gaan moet aan het harte, Ik leefde alleen voor u, gy weet ook dat gy my De dood veroorzaakt, door die snoô verraadery.
Is dit het loon van myn oprechte min verraaden?
'k Heb zelfs ook, zonder zulks te ontdekken aan myn vader, Myn liefde u toegestaan, en zo 't gebeurd was, dat Hy buiten myne keur, myn trouw beslooten had, Ik zou, zyns ondanks, u steeds zyn getrouw gebleeven, Tot myn ontschaaking had ik u myn stem gegeeven, 'k Had geen gevaar ontzien, geen smart of ongeval, Om u te volgen zelfs aan 't einde van 't heelal.
Ik had u zulks belooft, wie zou deez' rampen vreezen?
De wreedste mensch, dunkt my, zou hier gevoelig weezen, En, midd'lerwyl dat ik u voor myn bruigom houw, Bestemt gy plaats, en geeft Philidia uw trouw?
En nu dat zy u is bekoorelyk gescheenen, Is uwe minnevlam tot my, in rook verdweenen, 't Is als een flikkerlicht, 't geen ons 't gezicht verblind, 'k Welk, als men het genaakt, in de open lucht verzwind.
Ondankb're, 't is te veel, ik zal u ook verlaaten, 'k Beminde u nooit zo veel, als ik u nu zal haaten, Volvoer uw opzet vry, 'k hou u te lang hier staan, Ga daar gy word verwacht!
Philidia, Alonce, Izabel, Elize, Philippyn.
Philidia.
IK hoor gerucht, 'k mag gaan.
Wie wederhoud u nu?
ga, breeker van uw eeden!
Myn Heer, Philidia komt herwaarts aan getreeden.
Neen, 'k volg u. Izabel.
Ga, want men verwacht u daar, Alonce.
Neen, ik verlaat u niet, gy liept dan licht gevaar.
Wyl gy u hebt getoond zo trouweloos te weezen, Zou ik wel droeviger voorvallen kunnen vreezen?
Ik breng u t'huis.
gy deed u dan te groot Een ongelyk, wyl 'k hoop te ontmoeten myne dood.
Myn Heer, zy nadert al.
Oramp!
ô droevig minnen!
Twee kwaade vrouwen zyn, gelyk twee duivelinnen.
ga maar heen, want anders krygen wy, Na al dit schelden, wel stokslaagen noch daar by.
O doodelyke plaats!
rampzaalige ongelukken, Die my Philidia en Izabel ontrukken: Al myn ontschuldiging zou hier toch vruchtloos zyn.
Laat ons dan morgen vroeg vertrekken, Philippyn.
Philidia, Izabel, Elize.
Ik zie daar iemand.
Die trouwlooze is dan reeds heenen, Myn Medevryster lacht met hem nu om myn weenen.
De ondankb're vlugt van my naar die zyn ziel gebied; En zyn vermaak word noch vergroot door myn verdriet.
Ik wil hem volgen, ja!
ik wil hem meê verlaaten, Ik voel dat ik hem meêr reeds als de dood kom haaten, Ik haat hem meerder, als een Tyger; ja, als een Afgryslyk monsterdier.
ik ween: En nu 'k myn best doe hem uit myn gemoed te brengen, Behouw ik myne min, en ik ga traanen plengen.
Hy heeft zich zelf zo sterk al in myn hart gemaakt, Dat zonder myne dood hy daar niet uit geraakt.
'k Bemin hem, schoon hy laat beminnelyk te weezen, Maar wyl my niemand van die kwaalen kan geneezen, Zo wil ik sterven, en dus kan ik uit myn hart De liefde bannen, en myn wreede minnesmart.
sterven?
en zou 't dan Philidia gelukken, Al zegepraalende, de vrucht myns mins te plukken?
'k moet haar blydschap met verdriet gaan mengen, ja!
Bederven wy haar eerst, en sterven wy daar na.
Men maak hem deelgenoot ook van myn ongenuchten, Op dat hy na myn dood noch schreijen zal, en zuchten.
DIe menschen houden in de nacht vry lange reên, Maar 'k hoor nu niemand meêr, nu ik kom nader treên; Alonce, die 'k verwacht, ik moet u waarlyk laaken, 't Eind van myn weigering, doet ook uw liefde staaken; Uw koelheid blykt genoeg, wyl gy my wachten laat, Weet, dat die traagheid, een recht minhaar, kwaalyk staat: Men kan een minnaar, die verwacht word, niet verschoonen, Schoon dat hy naderhand zyn onschuld tracht te toonen; Wyl dat geen hinderpaal zo groot kan zyn, die hy, Indien hy recht bemind, niet streeven moet voorby.
Ik zou, wierd my, als u, gelegentheid gegeeven, In 't uit te voeren niet nalaatig zyn gebleeven.
Lopes, Philidia.
Lopes.
MYn Dochter buitens huis!
daar is zy, zo ik meen.
'k Hoor eindelyk gerucht, 'k zie iemand tot my treên; Zyt gy 't, Alonce?
wel, gy doet my lang vertoeven.
Lopes, ter zyden.
wat hoor ik, moet ik dan die schand beproeven, Dat myne Dochter dus haar eigen eer verlaat, En hier een minnaar wacht, ô schandelyke daad!
Myn waarde minnaar spreek, wil my hier in vernoegen, En die stilzwygentheid niet by uw traagheid voegen, Myn Vader legt reeds in een zorgelooze rust, Hy slaapt, Alence, en is in 't minst hier van bewust; Zy slaapen mede die my anders steeds bewaaren; Niets is 'er in de weeg, wat kan uw onrust baaren?
Schuuwt gy myn aanspraak?
hoe verandert gy?
breek Doch uw stilzwygentheid, myn waarde minnaar, spreek.
Zou 'k spreeken, eerelooze!
ik kan my nauw bedaaren, Doet gy deez' schand my aan in myne hooge jaaren, O schandvlek, kan ik, spreek, myn wanhoop wel aan u Genoeg betoonen, en uw misdaad, daar 'k voor gruuw'?
‘Het is myn Vader, ach!
wat staat my niet te schroomen, ‘Rampzaal'ge minnaares wat zal u overkomen?
Ga binnen, eerelooze, en laat my deze nacht De zorg alleen, dat ik Alonce hier verwacht.
‘Ik ga niet binnen, neen!
'k ontvlugt nu zyne tooren.
die haar tot myn dochter hebt gebooren Doen werden, tot myn ramp, helaas!
waarom besloot Gy haar geboortens uur tot de uur niet van haar dood?
En gy!
die my steeds dwong myn schanden op te zoeken, Rampzalige raadsman, die ik eeuwig zal vervloeken.
Waarachtige achterdocht, onlukkig ook met een, Ach!
waarom dwongt gy my na deeze plaats te treên?
Ik zou dan zonder u noch buiten zorgen weezen, Wanneer men 't kwaad niet weet, dan is men buiten vreezen.
Door een rechtvaarde, doch rampzalige achterdocht, Vind ik, helaas!
te veel, nu 'k heb te veel gezocht.
Frederik, Waardin.
WIe zag ooit knorriger, dan gy zyt van zyn dagen?
Daar zynder buiten my genoeg die hoorens draagen.
Waar door geef ik u tot de jalouzy dan reên?
Waarom toond gy u steeds zo vrind'lyk aan elk een?
Moet ik de gasten dan vertoonen een stuurs weezen?
Moet gy dan dagelyks my meêr en meêr doen vreezen?
Mag ik niet spreeken noch niet lachchen?
dat komt mooi.
gy praat zomtyds, gelyk een lichtekooi.
'k Wil liever sterven als zo slaafs gestaâg te leeven.
En ik wil liever dan den tap de zak gaan geeven.
't Is alles straf baar in uw oog, en 't is myn pligt Dat ik de gasten hier lok door een zoet gezicht.
Dat zyn pispraatjens en ik lach eens met dat zeggen, Ik kan wel zien wanneer hier iemand t'huis komt leggen, Aan uw gebaarden en ook aan uw minzaamheid, Dat tusschen oud en jong gy maakt groot onderscheid.
Gelooft gy dan dat een Waardin met stuurs te weezen, En bang zien iemand tot inkomen zou beleezen, Die als een bul ziet die met zyne hoorens stoot?
Zo doet gy niet, ô neen!
dat onderscheid is groot.
Wel, nu gy my myn vlyt zo weinig dank komt weeten, Zo laat een ander op de taafel en op 't eeten Vry passen, zoek 'er een die 't zo naauw gaade slaat, En 's morgens ook zo vroeg, als ik, haar bed verlaat: Ik meen my zelven in myn kamer op te sluiten, Neemt gy de sleutel dan zo kom ik 'er niet buiten.
Zy schreid, nu zie ik dat zy my opregt bemind, Verschoon myn liefde doch, ontsteld u niet, myn kind.
Ik kan een min die my beledigt niet verschoonen.
Beminde ik u niet 'k zou my niet jaloers dan toonen, Maar ik beloof 'k zal 't hier by laaten, lief.
Wel nu, Beloof jy my zulks dan?
Ja dat beloof ik u. Waardin.
'k Beloof u, schoonder nu een kaerel fraai van leeden, Met ongemeen vernuft en veel bevalligheden, Al was hy ryk, my van zyn liefde spreeken wou, Dat hy, hoe schoon hy was, by my niet opdoen zou: Denk vry dat niemand my tot oneer zou bepraaten, Gy moogt u op myn trouw wel heel gerust verlaaten.
Dit 's 't eerste in vyf jaar dat ons twist veroorzaakt heeft, Wy hebben in die tyd als lammeren geleeft, Dit kwaad dat is my van myn Vader vast gegeeven Tot erfgoed, hy was noch jaloerzer in zyn leeven.
Ik bid je, hartje, zyt toch zo jaloers niet meêr, Verban die achterdocht, want ik bemin u teêr.
Zy streeld hem.
Ik word nu gansch verheugt.
‘hoe lieflyk kan zy streelen, ‘Maar 'k vreez' dat zy die vreugd aan and're meê gaat deelen.
Bespied my dan niet meêr, verlaat u op myn trouw.
Wie zou niet steunen op zo deugdelyk een Vrouw?
Maar zienwe of onze gast al wat heeft konnen rusten, Misschien zal hem het een of 't anderen wel lusten.
Philidia, Frederik, Waardin.
Philidia, in mans klederen.
‘'k HEb te klaar een blyk van myn verdriet.
Die vent spreekt binnens monds, en dat behaagt my niet.
‘Alonces ontrouw is door zyn vertrek gebleeken, ‘'t Gaat vast dat Izabel ook met hem is geweeken, ‘Ik zal hem volgen waar dat hy zy heen gegaan, ‘En Izabelle zelfs in zyn gezicht verslaan; Maak straks myn paerd gereed.
Wilt ge u op reis begeeven, En dat zo schielyk?
'k Ben reeds hier te lang gebleeven.
Myn Heer, 't is al te laat, vertoef deez' nacht hier.
Neen, Ik moet zo aanstonds voort, ik heb hier toe myn reên.
Gy word dan mooglyk van de roovers wel besprongen, Want gist'ren is een man hier alles afgedwongen, Een man alleen kan zich zo laat voor hen niet hoên.
Wat dat daar ook van zy, ik moet my aanstonds spoên.
Wel, ga dan kan ik u tot blyven niet beleezen, Gy zoud hier anders wel gediend van alles weezen, 'k Heb schoone bedding, en myn wyn is delikaat, 't Zal u berouwen zo gy by een ander gaat, En mooglyk zal, eer gy kunt in een herberg koomen, Uw geld en kleederen u weezen afgenoomen.
Vervaardigt voort myn paerd, 'k zal 't geen ik heb verteerd U dan betaalen.
'k Doe het geen gy dan begeerd.
Waardin, Philidia.
MYn Heer, wyl uw vertrek geen uitstel kan gehengen, Zal 'k niet meêr trachten u dit uit het hoofd te brengen: Maar, 'k ben nieuwsgierig om te weeten, ik belyd, Om welke reeden dat gy dus zwaarmoedig zyt.
'k Zie zo veel aardigheid door uw zwaarmoedigheden Heen straalen, dat ik reeds in uw belang ga treeden, En 'k meen dat yder deel moet neemen in de smert Van iemand wiens gelyk niet licht gevonden werd.
Iets wigtigs heest u tot die droefheid licht bewoogen, Ge aanschouwt den hemel vaak met traanen in uwe oogen, En gy kund nauwelyks, in dit uw ongenucht, Vier woorden spreeken, of gy loost steeds zucht op zucht, Gy mymert steeds, 'k meen dit hier door te kunnen weeten, Dat uwe ziel word door een groote drift bezeeten; Zou 't wel de liefde zyn die u rampzalig maakt, Men kwynt op deze wys als men in liefde blaakt, Byzonder als men tot de liefde word gedreeven, Van een ontaarde, die geen wedermin wil geeven.
dit is myn ramp, gy hebt het wel geraân, Myn hart is al te zwaar met ketenen belaân, En niemand kan de min ondraagelyker plaagen Doen lyden, als die my nu porren tot dit klaagen.
Maar zint hoe lang zyt gy rampzaalig door de min?
Op heden neemt myn ramp en wanhoop zyn begin, Ja heden is 't dat ik te regt heb kunnen merken De straf heid van de min, in 't geen zy uit komt werken, En 'k weet de rampen nu waar in men zich bevind Wanneer men niet bemind kan zyn van die men mind.
'k Voel in myn hart vergeefs te groote tederheden.
Waardin, ter zyden.
Zou hy niet wel aan my toepassen deze reeden?
Het hart het welk ik eisch is in een anders magt.
Een veel gelukkiger heeft me in 't verdriet gebragt, Verydelt myne hoop, en maakt dat ik moet zuchten, En voegt de wanhoop noch by al myne ongenuchten, Die maakt dat ik van hier moet vlugten, en dat 'k niet Ondekken derf aan u myn lyden en verdriet.
‘Hy meent my voor gewis, dit 's zonder tegenspreeken.
Beklaagt gy 't afzyn ook van die u heeft ontsteeken In liefde?
‘ik moet te recht zyn meening nu verstaan.
Dien ik bemin is van deez' plaats niet ver van daan, Wat komt my dat gezicht van daag al smarts verwekken.
‘Met welk een geestigheid kan hy zyn min ondekken.
Ik heb geen wedergaâ in al myn ramp en druk, De min veroorzaakt my dit deerlyk ongeluk, En word in 't minste door myn zuchten niet bewoogen.
‘Hy schreit, helaas!
'k heb met zyn liefde mededoogen.
O dood'lyk huuwelyk!
‘Is 't mooglyk dat een vlam, ‘Die ik veroorzaak, en nu eerst zyn oorsprong nam, ‘Zo krachtig aanstonds is, 't zyn wonderlyke zaaken, ‘Maar 'k wist wel dat ik strak elk een verliefd kan maaken.
‘'k Veroorzaak hem, 't gaat vast, zyn ongeluk, ‘'k Kan hem niet helpen, maar wel troosten in zyn druk.
Rampzaalge minnaar, die door onverdraagb're plaagen... Waardin.
Myn heer, ik bid, wil toch ophouden met dit klaagen, Ei!
veins niet meêr, 'k weet wat u port tot dit gezucht, Ik ken nu de oorzaak wel van al uw ongenucht, En ik verzeker u, dat zy uw minnesmarten Wel weet, en dat uw ramp haar mede gaat ter harten Philidia.
Mejuffer, weet gy zulks?
ik weet noch meêr, Zy is hier zelf in huis, ik weet ook dat gy de eer Zult hebben dat zy u zal met vermaak aanschouwen.
My aanzien met vermaak?
durf ik u wel vertrouwen?
Is 't mooglyk?
'k Zie dat hem die tyding gansch verblyd.
Zou ik haar spreeken, die.... Waardin.
Mids gy bescheiden zyt: 'k Zie gy bemind my, maar 'k ben door de trouw verbonden Om Frederik myn min te houden ongeschonden, Zyn liefde moet my maar behaaglyk zyn alleen, En ik misdoe myn pligt in 't hooren van uw reên; Indien dat ik nu zou myn eerste driften volgen, Moeft ik my toonen om uw min geheel verbolgen; 'k Verschoon uw jonkheid, en ik denk dat ge in deez'tyd Niet strafbaar, maar veel eer beklaagens waardig zyt.
Weet.... Waardin.
wat hoor ik, welke reeden!
Maar.... Waardin.
Ik vergeef u noch die buitenspoorigheden, En 'k zal, zo ver myn eer en pligt my zulks vergund, U beter hand'len als gy zelve denken kund.
Dit 's alles, 't geen ik u, door medely gedreeven, Wyl ik getrouwt ben, in uw ramp tot troost kan geeven: Want toen my Frederik, myn man, nam tot zyn Vrouw, Gaf ik hem al myn liefde in 't geeven van myn trouw.
'k Bemin hem teêr, en my is ook zyn min gebleeken, Die laat niet verder toe als u te hooren spreeken: Gy zyt een eerlyk man, en ik stel vast, dat gy Niets meêr als deze guust begeeren zult van my.
Uw eer is veilig hier by my, wilt zulks gelooven, En zelf myn eerlykheid gaat uwe hoop te booven, 't Is al te veel voor my het geen gy my vergund, Bemin uw Man zo teer als gy beminnen kund, Doe vry aan hem een ongemeene liefde blyken, Gy zult een man als my niet eens verongelyken, Ik zal my zelf daar in niet kwellen, maar 'k moet voort, Blyf hem getrouw, leef als een eerb're Vrouw behoort.
‘Hy lacht met my, de spyt word meester van myn zinnen.
Gy hebt vergeefs gedacht dat ik u zou beminnen, 'k Bemin, 't is al te waar, maar weet ook dat de vlam, Die myne ziel verteerd, uit u geen oorspronk nam: Die geene die my tot het minnen heeft gedreeven, Zal my veel duurder staan, min zoetigheden geeven, En in de droeve staat waar in ik ben, kund gy, Wyl dat ik niets voor u kan doen, ook niets voor my.
Gy zult u licht wel meêr doen van een ander achten, Gy had van deze min niets als verdriet te wachten: Maar 'k meen wanneer een vrouw op deze wyze praat, Dat dan haar hart heel licht voor iemand oopen staet, En dat een minnaar haar wel mooglyk zou bepraaten, Aan wien ten eersten zo veel gunst word toegelaaten, En waarelyk, gy geeft, wyl gy zo dertel zyt, Uw Man geen kleene reên tot zyne minnenyd; Indien ik aan uw Man eens uw bèdryf wou toonen, Gy wierd licht wyzer, maar.... Waardin.
Kan ik my dus zien hoonen?
Frederik, Waardin, Philidia.
UW paerd is vaardig, Heer.
welk een onbescheid, Die losbol spreckt my aan zelf tegens de eerbaarheid, Wie zou die stoutheid in die jonkheid durven vreezen, Hy zegd myn man voor my reeds te bejaard te weezen, Dat gy de beul zelf van myn beste leeven zyt, En dat ik beter moest gebruik en myne tyd.
zei myn heer zulks?
Ja noch grooter schellemstukken, Ik zou hem het gezicht wel uit zyn aanzicht rukken.
Gelooft.... Waardin.
Men zou hem zien voor heel onnoozel aan, Zie met verwondering die jonge wulp daaar staan, Is hy niet wel gedost om vrouwtjes te bekooren, En dat hy zyne min haar leggen durft te vooren?
Hy was heel welkom doe hy my te toetzen docht, Maar hy en vond 'er niet het geen hy had gezocht, En had hy met die praat zo eerloos niet gezweegen, Hy had van myne hand zyn antwoord voort gekreegen.
Al zacht!
'k Zeg, by myn eer.... Waardin.
Een eerlyk man!
die my, Zocht om te zetten door zyn looze veinzery.
Een vrouw op deze wys.... Philidia.
'k Wil 't niet meêr verwachten, Gaa heen nu elders als op deze plaats vernachten.
Gy hebt groot ongelyk.
'k Ben te eerelyk een vrouw, Dat 'k een bedrieger hier by my huisvesten zouw.
Kom, reken het gelag.
Wilt vry myn gramschap vreezen.
Kom, gaan wy.
Als gy wilt.
Zulks zal wel 't beste weezen.
Philidia ter zyden.