floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
De versch ontloken dageraed, Begroet van zuye winden, Haer morgen luchjes vallen laet, Op dicht beblade linden; De Zon in 't oosten op geslaen, Speeld met zijn glans op groene blaên, Van hoog getopte boomen; Van waer mijn Phillis dreefhaer Vee, Tot op den Oever van de zee, En brakke water stroomen.
Haer Schaepjes aen de water kant, Verquickten door 't verkoelen; Mijn Phillis gaet terwijl op strand, Haer blanke voetjes spoelen, En lobbert in het ruyschend nat, Dat haer tot aen de middel spat, Door drifjes opgevlogen; Noyt zoeter vreugd, noyt blijder dag, Als toen ik weêr mijn Phillis zag, Haer natte leden drogen.
Haer open boezem heel ontbloot, 't Albaster wit verdoofde; Haer blanke kaekjes, bloozend rood, Auroor haer glans beroofde; Hoe graegde mijn verliefde zin, Na dit genot, door zoete min, Doch dorst het niet betrachten; Dies was de vreugde my een smert, Een vreugd voor 't oog, een pijn voor 't hert, Een strijd voor mijn gedachten.
390 Cloris Minne-Droom.
WAer mach mijn Philida, mijn zoete bekje wezen?
Waer of zy haer verschuyld, waer of zy haer onthoud?
Mijn hertjen, Herderin, dat is in duyzend vreezen; Metzu chjes, en getraen, loop ik door 't nare woud; Waer zijt gy doch, ey spreek!
Waer zal ik u best vinden?
Daer leyd zy by de beek, En rust onder de Linden; Zy sluymerd, ach!
zy slaept, op 't kaekjen leyd een Roos, Die neem ik, ach!
ik dool, ô Hemel!
't is een bloos.
Met Zeuxis vind ik my, mijn Philida!
bedrogen; Natuur uw schoonheyd gaf yets boven het gemeen, Uw bloosjes blonken mijn als roosjes voor mijn oogen, Alzoo dat yder bloos voor my een roosje scheen; Ach mocht ik, Herderin!
Een van die roosjes plukken, En, door de zoete min, Daer op mijn lipjes drukken, Ach mocht ik, dorst ik, ach!
ik durrif niet, Ik raek in ongenâ zoo Philida my ziet.
Mijn Herderinne slaept, dies ik besta te kussen, Een kusjen zal haer niet versteuren in de rust; Ey minne!
ty te werk, en of zy ondertusschen, Alwakker worden, zegt, 't is Cloris die u kust; Kus, Cloris, kus haer mond, Kus, Cloris, kus haer kaken, O lipjes!
rood en rond, Waer na mijn lusjes haken, Waer na de minne wenscht, ach Philida!
mijn lief, Zacht, Cloris roeptze, zacht, wat doeje minne dief?
Cloris, aen de water stroomen, Dicht omlommert van de boomen, Rusten, en in slaep hy vil; Droomden, dat hy in zijn lusten, Philida haer lipjes kusten, Wakker zijnde was 't eengril.
391 Gezang.
ONtlooken Roos die aen uw distel pronkt, En çierd uw struyk met purper Roode bladen; Hy, die u lieft, uw roozelaer belonkt, Tot dat gy u op geeft in zijn genaden.
Leer, jonge Maegd, wanneer gy word gevrijd, Dat gy u maekt, na 't vryen, vryheyd quijt.
Geeft gy u op, uyt min, aen die u mind, Denkt dat gy hebt u zelven weg gegeven; Wat Minne wil, dat moet gy zijn gezint, Uw wille moet Mins lust ten dienste leven; Dat is gezeyd wanneer gy zijt getrouwd, Schikt, dat uw liefd Mins plichten onderhoud.
Het roosjen staet niet op zijn struyk en bloeyd, Om zo zich zelfs in 't bloeyen te behagen, Maer, 't geeft zich op als het den Plukker snoeyd; Zo moet haer ook een jonge Vrijster dragen; Zo, na de trouw, zy met haer plukker kant, Is 't weyg'ren haer geen eere meer, maer schand.
Gezang.
PHillis dreef op strand haer vee, Schort haer keursje tot de knietjes; Spoeld haer voetjes in de Zee, Die haer brakke water-vlietjes, Met een snelle drift op drong, Dat het aen haer borsjes sprong; Zy, verbaest te rug geloopen, Deed haer natte boozem open.
Coridon die quam op 't slag, Zy beschaemt, schuyld in de roozen; Om dat haer den Herder zach, Kregen beyd haer kaekjes bloozen; Hy, ontsteken in de min, Riep; mijn Lief!
mijn Herderin, Laet uw Herder in zijn armen, Vw verkleumde borst verwarmen.
Phillis sey, waer ik Diaen, 'k Zoud u in een hart verkeeren, Voor het leed aen my gedaen, Deze wraek op u begeeren; Phillis, 'k hoop niet dat gy 't miend; Waer meê heb ik dit verdiend?
Hebt gy lust een hert te plagen?
'k Zal u 't mijn ten offer dragen.
392 Stemme: Rogiers Balletti.
MYn zoete Rozemond, Ach ik voel mijn hert gewond, Door het helder sterren licht, Van uw verweend en zoet gezicht; Ay!
aenziet, Mijn bedroefd en swaer verdriet, 't Geen ik door de min, Om u, Godin, Ach!
zoo meenigmael geniet.
Ik zucht, ik ween, ik klaeg, Ja de min is my een plaeg, Maer een quelling, en een pijn; Mits gy te straf zijt tegens mijn; Nare nacht, Ach!
hoe menig minne klagt, Deed ik met getreur, Voor mijn liefs deur, Onverhoord, en niet geacht.
III, Waer toe dan meer gemind, Daer het hert geen troost en vind; Minne, weg, vertrekt van mijn, Ik wil uw slaef niet langer zijn; Min baerd strijd, Zoo wanneer men mind en vrijd, En tot zoo een Maegd, Zijn liefde draegt, Die oprechte liefd bestrijd.
Stemme: O Kersnacht!
schoonder, &c. I. VW kaekjens dragen hooger bloosjes, Als 't keurigst puyk van de roosjes; Ach Heunigs-beekje!
Maegden-roem, Hoe kan 't verliefde oog aenschouwen, Een schoonder Lely onder Vrouwen, Als u, ô Paphos!
Meye-bloem?
De blanke Lely op zijn struyken, Moet onder u we kaekjens duyken; En 't flaeu we blos van inkarnaet, Moet voor uw roode wangen wijken; Geen Appel-bloeyzem heeft gelijken, By 't blos dat op uw lipje staet, III.
Geen Sterren in de nacht zo blonkken, Als doen de glinsterende vonkken, In minne nachjes uyt gespreyd; Als Heunig-beekjen is in 't vryen, En dat een lonkjen van ter zyen, Word op 't geliefde aengeleyd.
Swicht elpen-been, voor witter tandjes, Smelt witte sneeu, voor blankker handjes, Wijk, wijk korael, voor lipjes rood; Wijk gitten, wijk voor bruyne oogen; Noch leyd'er roem van meer vermogen, Beslooten in haer Maegde schoot.
393 Gezang.
Stem: Io tho de Personne, &c. IK die uyt minne, Meenig zuchjen braek; Ik die zoo meenig traentjen stort; O mijn Godinne; Die al mijn vermaek, Mijn wellust en mijn vreugd verkort; Ach!
ik smelt van rouw, Door u strafheyd, wreede vrouw, Die niet acht mijn oprechte trouw; 't Herte smoort in pijn, Mits gy u toont te zijn, Al te hard, al te wreed tot mijn; Ik ben bereyd, Vw straf my op geleyd, Te dragen, tot de dood die scheyd.
O Diemer boompjes!
Die mijn Liefds verdriet, Getuygen kost, had hy gehoord; O Amstel stroompjes!
In wiens klare vlied, Zoo meenig traentjen leyd gesmoord; Als de brakke vloed, Persten uyt mijn droef gemoed, Door het leed dat gy, Nimph!
aen my doet; O mijn veld Godin!
Door uw koele straffe zin, Wreed en dwers tegens mijne min; Van hoop ontbloot, Voel ik my in de noot, En wacht mijn uytkomst door de dood.
Als nu mijn stryen, Als nu mijn ellend, Als nu mijn minne is gedaen; En dat mijn lyen, 't Geen gy my toe zend, Zal met mijn dood ten eynde gaen; En mijn minnend hert, Vytgeteert door liefdens smert, Vuyt liefde ge offert werd; Druk dan dees mijn klagt, In uw zinnen en gedacht, Die mijn liefd totter dood hebt veracht; Denk!
hoe getrouw Hy was, die om zijn Vrouw, Uyt liefde 't leven missen wouw.
Vergeefs gezeyld, vergeefs geroeyd, Als stroom u tegen ebt, oft vloeyd; 't Is al vergeefs, 't zy koel oft stil, Als het geluk niet dienen wil; Men leyd vergeefs de riempjes by, Het zy te loevert oft in ly; Vergeefs gestreên voor ongeval, Als 't schip moet aen de lager wal.
394 Herders-klagt.
YEts moet ik u Boompjes vragen, Mits dat gy ziet alle dagen Wat hier in dit Bosch geschied; Of de geen, die mijn doet quellen, Nimmermeer uw komt vertellen, Of zy Liefde draegt of niet.
Lieve Telgjes, kost gy spreeken, 't Weten zoud my niet ontbreeken; Mits ik trouwe Minne draeg; Waerom ik veel droeve smerte, Lijd verborgen in mijn herte, Met veel quijning alle daeg.
Ik zie vaek de Beckjes stroomen, Ik vraeg vaek destomme Boomen, Die betreurt zijn alle beyd; Wie tot treuring haer verporren, Dat haer groene Telgjes dorren?
Maer ik krijge geen bescheyd.
Gaen ik by de zoete dieren, Die zeer vrolijk tierelieren, Klaeg ik aen haer mijn verdriet, En de oorzaek van mijn weenen; Meer geluyt gelijk de steenen, Geeft het zoet Gevogelt niet.
Staen de Bloempjes schoon van kleuren, Hoort het groene Gras mijn treuren; En het Vee dat daer in weyd, Is bedroefd van mijnent wegen.
Ia't is al met my verlegen, Om te troosten mijn bereyd.
Zoo ik by de Beekjes kome, Zien ik droevig na haer stromen, Strax is hare loop gedaen; Vraeg ik waerom zy die staken?
Om dat uw bedroef de kaken Zijn ontçierd met brak getraen.
395 Winden, die't geboomt doet buygen, Woud gy Amaril getuygen Eens de oorzaek mijns verdriet; Het verdriet dat my doet klagen, Zuchten, weenen alle dagen, Dat het al om haer geschied.
Koom ik met mijn Schaepjes weyden, Aen de Beverwijker Heyde; Yeder schaepje schrikt bevreest, Voor't gevaer dat my de minne, Daer doet komen in mijn zinnen, Door't vernieuwen van mijn Geest.
Hoe my Amaril zag dwalen, Hier in deze graze-dalen, Eenig met mijn teere Vee; Ik begon mijn droeve zuchten, Maer mijn Amaril ging vluchten, Duyn waerd in, op strand, na Zee.
Ik gink voort mijn Schaepjes drijven, 'k Lietze zonder Herder blijven Alsse waren by de Bron; k Heb mijn gang door Duyn genomen, Totaen strand, daer ik zag komen Amaril met Coridon.
Daer by zag ik noch vergaren, Twee oft drie, van d' Steedze paren, Groeten daer op haer manier; Amaril, na Herders wijze Die manier begon te prijzen; 't Was, wat zul'we maken hier?
't Wierd bestemt na duyn te loopen, Om de graesjes vast te knoopen, Coridon teeg eerst voor uyt; Die zoud d'eerste graesjes binden; Yeder liep met zijn beminde, Zien wie eerst zoud zijn de Bruyd.
Wat zag ik al vreemde treeken, 'k Hoorden Amarillis spreeken; Hoe zit Coridon dus stil?
Amaril, nu haer behagen, Deed met deze letters vragen.
W. W.W 't Hert W. Wil?
Dat gedaen, ging 't op een scheyen, Yeder ging zijn Lief geleyen; Doch voor het vertrek genoot Yeder Minnaer eerst zijn lusten; Yeder zijn beminde kusten, 't Leven baerde my de dood.
Wat zaegt gy bedroefde oogen?
Kost mijn herte dit gedoogen, Deze trotsheyd, en de spijt?
Dus zat ik in mijn gedachten, Deed vast mijn bedroefde klachten; Klagende, ging ik haer quijt.
Daer zat ik alleen verschoven, Zuchtend zag ik eens na boven Daer de Zon hem had verschuyld; Schreyend zag ik na de Aerde, Aerde die mijn droefheyd baerde, Waerom is het dat gy pruylt?
Waerom blijf ik hier alleene Op de strand?
daer ik steeds weene; Om dat strand gaf wreede straf, Niet de strand, maer hier geschiedend, Dat my Amaril, al vliedend, Oorzaek tot mijn weenen gaf.
Zy is d'oorzaek door dat ik zuchte, Zy is d'oorzaek door haer vluchten, Amaril, hoe kan 't geschien?
Daer uw oogen noyt, haer dagen, Eenig ontrouw in my zagen, Nocht ook nimmer zullen zien.
Ben ik u te slecht van kleeden?
Ben ik u te plomp van leden?
Ben ik Boerig op-gevoed?
Ben ik onbequaem van wezen?
Werd mijn ommegang misprezen?
Oft gebreekt het my aen't goed?
Wild gy na mijn schaepjes kijken, Die by d'uwe niet gelijcken, Amaril mijn Veld Goddin; Wild het minst voor't meest niet kiezen, 't Meeste, voor het minst verliezen; Wat schaed u een Schaepje min?
VVild uw gunsten hem verlienen, Die u dienstig zoekt te dienen, Ente vieren uwe Ieugd; Tracht met zulken een te paren, Daer gy uwe jonge laren Vrolijk meed verslijten meugd.
Laet die lichte Linkers loopen, Die zoo schoon in't oog by hoopen Vleyen, smeeken, met gebeên; Schoone woorden veel verlienen, Daer zy schoon meê kunnen dienen, Al en meenen z' 'er niet een.
Acht haer niet, hoe schoon zy smeeken, VVacht jou voor die Hoosche treeken, Door de schijn schoon voor gedaen; 't Is bedrog, wild my gelooven, D' Herders gaen haer verr' te boven, Neemt mijn gulle trouwheyd aen.
396 Stem: L'Avignone.
ALmogende Godin, Uwlipjens zijn't voedzel van mijn trouwe min, Ach!
Rozemond,, ik die my vond, In 't binnenst van mijn ziel gewond; Toen d'oogen,, bewogen, Het hert,, tot smert, mijn ziele werd, Met hoop gepeyd,, van zoetigheyd, Die op uw lieve lipjes leyd.
Waer is 'er doch robijn, In schoonheyd zoo schoon als uwe lipjes zijn?
Waer is 'er roos,, zoo hoog van bloos, Die ik voor uwe lipjes koos?
'k Zeg lipjes,, wiens tipjes, Ik houw,, Me-vrouw, met Hemels douw, Gesproeytte zijn,, waer meêgy mijn, Kunt laven in mijn droeve pijn.
of de min my gaf, Te zuygen, van uw korale lipjes af, De nectar vloed,, die mijn gemoed, Alleenig door gedachten voed; Gedachten,, wiens krachten, Godin,, mijn zin, voên in de min; Als ik a enzie,, uw lipjens, die Ik liefdens dienst ten offer bie.
Al woud lupijn zijn troon, My geven; om daer te varen met'er woon; En noch daer by,, zijn heerschappy, Ook overgeven woud aen my; 'k Zoud vlieden,, 't gebieden, Veel eer,, en meer, naer u begeer, Mijn Afgodin,, in zoete min, V dienen met mijn hert en zin.
Ter wereld is geen zoeter zoet, Als 't geen de zoete liefde voed; Wat penne heeft 'er oyt beschreven, De zoetheyd die de liefd kan geven?
Die 't wil bestaen acht ik verblind, Mits liefde alle ding verwint, Stem: Dertele Venus.
AErdige Nymphen!
aerdsche pronk, Gy die door 't lieve licht, Van uw verweende oogs gelonk, En over zoet gezicht, Van binne,, Godinne, op 't alderhoochste tert, Mijn verwonnen liefd dragend hert; Om u te betoone,, ach!
overschoone, Hoe gy door lonkjes voed,, mijn gemoed.
Gelijk een roosjen,, zijn bloeyend bloosjen, De Zon ontlieven doet; Zoo is 't hert door uwe oogen schijn, En lieve lonkjes op-gequeekt, om u ten dienst te zijn.
Blinkende sterren!
oogen glans, Indien de God Iupijn, Had aen uw schoonheyd eenig kans, Gy zoud, Godinne, zijn Voogdesse,, Princesse, van's Hemels hoog Palleys; Daer de Goden zoo menig reys, Naer u zullen wenschen,, ô zoetste der menschen!
In 't hemels hoog gebouw,, schoone vrouw; Op dat met de vonkjes,, van uwe lonkjes, Den Hemel pronken zou; In de plaets van 't morgensterre licht, Zoud dan de aerde, aerdsche Nymph!
ontfangen uw gezicht.
Almijn Gedachten, Hemels Goôn, My dringen door 't gemoed, En knielen voor uw hooge troon, Daer 't hert zijn offer doet; Godinne,, der minne, 't is liefde die my port, Dat mijn zieltjen geofferd word, Aen 't groote vermogen,, van uw bruyn oogen; Daer kniel ik erebiedig neêr,, en de sweeer, Dat ik u zal dienen,, mijn liefd te verlienen Kan weygeren nimmermeer; Zoete Nymph, ontfang die dienst van mijn.
En laet my in getrouwe liefd uw slaef en Minnaer zijn.
397 Stem: Ceste Cruelle.
HOe vaek koom ik mijn schaepjes weyden, Aen d' oever van den Yssel stroom; Daer haer mijn Nymphjen neder leyde, En riep haer Herder in den droom; Dat hy zijn lusjes, Aen zijn Herderin, Met duyzend kusjes, Na zijn eygen zin, Zoud boeten in de min.
Zy, door een zoeten slaep bevangen, Met bloem en kruydjes in haer schoot, En roode Roosjes op haer wangen, Lag met haer borsjes hallef bloot; Ik woud met kusjes, Minne graegt verzaên; Door liefdens lusjes, Die eens raken aen, Maer dorst het niet bestaen.
Ik nam de blaedjes van de Roozen, En dekt haer blanke borsjes toe; Die ik in 't eelste van haer bloozen, Rontzom de zoete speentjens doe; O tepel tipjes!
Aerdig, kleyn, en rond, O Rooze klipjes!
Op Albaster grond, Ik ben, en blijf gewond.
Stem: Hansje sneed, het Koorn.
IK gae zoo vaek,, tot mijn vermaek: Aen 't Beekje by de Linde; En dat alleen,, om dat ik meen, Mijn Nimphje daer te vinden.
't Gebergt en top,, dat klim ik op, En ga door het Bosschage; Waer Echo meld,, en my verteld, Zoo menig vryerage.
Doch 't is verdriet,, als 't oog niet ziet, Waer hert en ziel na haken; Dat is het schoon,, van uw persoon, En rood gebloosde kaken.
Uw lipjes teer,, vermogen meer, Als Phoebi gulde stralen; Dewijl Me-vrouw,, des Hemels douw, Komt op uw lipjes dalen.
V. Ach!
Herderin,, mocht ik mijn Min, Eens door uw lipjes blussen; Een kleyne zaek,, is mijn vermaek, Mijn Nymphjen eens te kussen.
398 Stem: Rogier bon Temps.
NOord-weste wind verheft dus niet, Hoort na 't gebied Van een Godin, wiens hert door-wond, Wenscht dat u buyen, Weder na 't Zuyen, Keeren terstont.
AEole, eens uw krachten steld In haer geweld, Op dat zy mach haer liefste vrind, 't Zy wat voor baren, Hy komt door-varen, Geven voor wind.
Het Scheepje daer uw Lief in sweeft, Geen nood en heeft, Dewijl dat hy, bezorgde Vrouw, Voor buyige winden.
Wel Haven zal vinden, Met Anker en Touw, Waer mede 't Iacht is, zoo ik mien, Zeer wel verzien; Dan doch natuur toond liefdens aert; Dat gy Godinne, Met trouwe Minne, Bekommert waert.
AEolus hoort na uw gebied, Ey!
zorget niet; Hy geeft zijn Winden zoeter keer; Hy voegdze ten besten, Van het Noord-Westen, Na 't Zuyen weêr.
Ik zag dat hy, door yver graeg, Zijn oogjes staeg Deed lonken na den Noorden; doe Hy quam gevaren, Door Minne baren, Nat zijn Lief toe.
Ik bidde u, Princesse zoet, Neemt dit in 't goed; Mijn feyling duyd ten besten doch.
Verschoont Godinne, Mijn zoet beginnen, Zonderbedrog.
Stem: Dat Phillis reyst en spoeyt.
O Zoete Rozemond!
Gy die my hebt gewond, En in de morgen stond, Mijn geest komt wekken; En my, door liefdens wet, De zoete slaep belet, Ia, kund my van het bed, Tot u doen trekken; Oft door den droom mijn geest vermaken, Door 't kussen van uw roode kaken.
Eer 't morgen licht ontsluyt, En voerd der Goden bruyd, Ter hooger wolken uyt, In Zonne stralen; Kan ik in stille nacht, Van liefdens diep gedacht, Door zoete droom verkracht, Mins voedzel halen; Ik schijn verliefde graegt te koelen, Vw borsjes, Rozemond!
te voelen.
't Gedacht voorbeeld aen my, Mijn Rozemond!
dat gy, Gelegen aen mijn zy, My hebt omarremt; En uyt uw mondje blaest, De geur, waer meê gy aest Mijn ziel, by d' uw geplaest, Door liefd ver warremt; Als ik mijn mond leg aen uw tipjes, Blaest gy vyolen uyt uw lipjes.
Maer, als den dag my pord, En dat ik wakker word, Voel ik my in gestort, Een schijn voor wezen; Als ik tot kennis raek, En over-denk de zaek, Is ydel mijn vermaek, Vyt droom gerezen; Enik, geopent mijne oogen, Vind door het droomen my bedroogen.
399 Stemme: La Orange.
HEt lodderlijke licht, Van uw verweent gezicht, Juffrouw, heeft in mijn droevig hert, Gevoed, gebaert, een wreede smert; 'k Beklage,, de dage, ô schoon Godin!
Dat ik verwonnen bin; Nu heden,, gebeden V niet bewegen kunnen tot de Min.
Laet varen schoone Maegd, De zorgen die gy draegt, En twijffeld niet aen Tyters Min; Die u standvastig blijft Godin; Wät Tyter,, die myt'er, zo menig Maegd, Nu hy u liefde draegd; Door reden,, my heden, Ter wereld niet als u by zijn behaegd.
Ik Min u schoone Zon, Waer 't dat ik meerder kon Doen blijken van mijn trouwigheyd, Ik zoud 't bewijzen, zoete Meyd; Op aerde,, geen waerde, zoo lief voor mijn Als uwe deugden zijn; O schoone,, tot loone, Wensch ik het lieve licht van u aenschijn.
't Is Tyter, schoone vrouw, Die garen boeten zouw, Zijn lusjes aen uw jonge jeugd; En kussen eens met zoete vreugd, De tipjes,, uws lipjes, bevocht Juffrou, Met zoete aessems douw, De bloosjes,, als Roosjes, Ik van uw lieve kaekjens plukken zou.
Ey schoone!
slaet eens op, De vensters, die in 't top, Van 't hooge voorhoofd schoon ontdaen, Al flikkrend als twee Sterren staen; Met Boogjes,, pas hoogjes, het brandend licht, Van uw lonkend gezicht, 't Vermoogen,, uws oogen, De brand der Minne in mijn boeze sticht.
Stem: Zien ik niet onder de, &c. ALs het avond lugje daelde, En de Zon na 't westen schoot; Als mijn geesjen aessem haelde, Uyt het lieve avond rood; Zoete vreugde my beving, Als de Zon te bedde ging.
Als de Maen weêr was ontloken, Midden in zijn volle pracht; Daer de Zonne was gedoken, En zijn reyze had volbracht; Koom ik aen de Water kant, Van de zoete Zuyder-strand.
Daer de Maen haer bleke stralen, Op de baren schijnen liet; Daer mijn Nymph alleen ging dwalen, Dien ik zag, maer zy my niet; Die in zoeten avond koelt, In de Zee haer voetjes spoeld.
Maer mijn Nimphje heel bedrogen, Door de drifjes van het nat, Dat al ruysschend quam gevlogen, En tot aen haer knietjes spat; Word gestoort, en neemt een keer, Met zoo ziet zy my van veer.
V. Ik, by haer aldaer gekomen, Neem haer zoetjes by der hand; Gaende na de groene bomen, Daer veel Roosjes staen geplant; Daer zy in de Mane-schijn, Vlocht een Roozen kransselijn.
'k Hoorde haer een Liedje quelen, Dat zy zoet en geestig zong; VVaer door zy mijn lust tot spelen, Van dat geestig deuntjen dwong; Ach!
wat was 't een lief gespeel, Zy haer stem, en ik mijn Veel.
400 Stemme: Rogier bon Temps.
VLiegt snelle winden haest voor heen, Na Charileen; Bruyst, schommelt zoetjes, brakke stroom, Met zuyer vlaegjes, Dan hoog, dan laegjes, Tuygt dat ik koom.
zoete golfjes van de Meer, Springt open neer; Ey!
blaeuwe tijen, drijft uw vloed, Met snelle Stroomen, De Eyke Boomen, Eens ruysschen doet.
Slaet zachjes tegen 't swakke Riet, Tot dat zy ziet, Mijn uyt-gespannen Zeyltjes staen; Door gunst der stromen, Voor wind af-komen, Met min belaên.
Wanneer ik kom ter plaets daer zy, Zal zien na my; Zoo stiert mijn tong, ô God Iupijn; Dat zy met reden, Mach aen-gebeden Werden van mijn.
V. Eerbiedig vallen haer te voet, Met heusche groet, En klagen van mijn sware pijn, Op dat met lusjes, Drie zoete kusjes, Mijn well' komst zijn.
401 Stemme: Si ceste Malheureuse.
LAet uw teere Telgjes buygen, Spraekeloos geboomt; Beekjes wild mijn droefheyd tuygen, Als gy ruysschend stroomt, Door Duyn, door Zand, Door Berg, door Land, Met groene Linde dicht beplant II.
Als Dorilea hier komt weyen, Eenzaem met haer Vee; Tuygt dan al het droevig schreyen, Dat ik om haer deê; Ach!
Boompjes treurt; Ey!
Telgjes scheurt; Tuigt haer het geen hier is gebeurt.
Wanneer zy de zachte treedjes, Herwaerts heene stiert, Met haer fiere flukze Leedjes, Door d' Lommer swierd; Stort van uw blaên, Dan al't getraen, Dat gy, ô Telgjes!
hebt gelaên.
Druypt zachjes op haer roode kaken, Dringt in haer gemoed; Glijd zoetje, van de gladde daken, Mengt u in haer bloed; Dat zy beproeft, Hoe 't hert bedroeft; Door trouwe Minne troost behoeft; Stemme: Mijntroost, mijn hert, ACh zoete min!
Gy die mijn Ziel en zin; Gy die mijn bloed,, ja mijn gemoet, geheel door wroet, Eylaes eylaes!
wat voor een smert, Lijd ik in mijn verliefde hert?
Wat hel,, wat quel, wat innerlijke pijn berooft my alle vreugd; Eylaet?
in droeve rouw, Door d' oogen van Mevrouw, Verdort mijn jeugt.
Ik ben gestelt Als Was dat leyden smelt, Door Zonne schijn;, alzoo verdwijn, ik in de pijn, Ach!
in de pijn van minne vlam, Die my mijn vryigheyt benam, En vloog,, door 't oog, in mijn verliefde borst waer eerst de min ontsproot, Als gy my maer een vonk, Dat is een zoete lonk, In 't herte schoot.
Als ik de Maen Zie by de sterren staen, Mijn Zieltje zucht,, door liefd bevrucht, aenschouwt de lucht.
Met stralen van het sterre licht, Vertoonende mijns liefs gezicht; Ik denk, een wenk, die mijn Godin uyt d'Hemel van haer oogjens schiet, Is als de sterreu zijn, Die men in glans en schijn.
Ten Hemel ziet.
402 Stemme: Engelsche klokken-dans.
WAt is 't een vreugde, Wanneer de Ieugt het zoete vryen pleegt; Wat is 't geneugde, Wanneer de liefd tot weder liefd beweegt; Hoe zoet, voldoet de liefde ziel en zin, Door lusjens van de min, Ter Ziel geslopen in; Als omhelzing en gezoen, Liefdens offerande doen, Aen de lieve liefd Godin.
Geen zoeter lusjes De wereld geeft aen 't herte van de jeugt; Als dat met kusjes, De liefd haer tijd besteed in liefdens vreugd; Daer hy,, en zy, betrachten liefdens zoet, Daer liefde kusjens voed, Daer liefde liefd voldoet; Liefd met liefd geevenaerd, Is een Hemel op der Aerd, In 't verliefde liefs gemoed.
Als min met minne, 't Geminde peyd, en woekerd in't gevry; Wie kan 't verzinne, Hoe zoet dat daer de liefdens vrougde zy; Daer tien,, voor ien, de zoete liefde geeft, Als Ziel om Ziele sweeft, En Ziel in Ziele leeft; Daer de liefde in 't geblus, Van het lieffelijk gekus, Noyt een vol genoegen heeft.
Stem: Schoonste Nymphe in &c DIe de Wereld wel in ziet, Zy is niet, Als een woeste See vol baren; Ach!
de Wereld is een klip, Die het Schip, Na de duyst're grond doet varen.
't Schip gelijk ik by de Mensch, Die zijn wensch Gaet in's Werelds lust gebruyken; 's Werelds wellust is de klip, Die het Schip Na de duyst're, grond doet duyken.
't P'rijkel dat zijn ziele wond, Is de zond, Sonden zijn de woeste baren; Rijkdom is haer ebb', en vloed, Die 't gemoed Met haer golven komt beswaren.
Hoe verkeerlijk is den Mensch?
In zijn wensch!
Soekt op Aerden's VVerelds lusten; Maer de wisse dood ons leerd, Het verkeerd, Als de Siele zoekt te rusten.
V. Hemels-Prins, gunt my alleen, Te betreên VVegen, die my mogen leyden, Door 't gezelschap van de Deugd, Na de vreugd Van des Hemels eeuwigheden.
403 Stem: Phyllis quam Phylander &c. DOor't verloopen van de tijden, Keerd de droefheyd weêr in vreugd; Rozemond, het droevig lijden, Dat ik leed om uw jeugt, Door een zoete Minne-brand, Slaen ik willig van der hand.
Phyllis was het eerste vonkje, 't VVelk mijn jonge borst ontstak, VVanneer een lieff'lijk lonkje, Vyt hare oogjes brak; Op-gepronkt van de natuur, Met een tintelend gegluur.