floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Daar schiet my iets te binnen, dat ons uit deze vrees verlossen zal, de Waard zal zekerlyk in huis wel eenen koejenstaart Of de and're hebben, en die voor den mond gebonden, My straks onkennelyk doen zyn.
't is wel gevonden, zoo doende zyn wy klaar, hy zal door dezen schyn Tot alles wat men van hem wil te vreugen zyn.
Zoo Sancho maar op 't laast de pots niet merkt.
Dien zullen we altyd na onzen zin wel weten op te hullen, wanneer men hem... ACHTSTE TOONEEL.
De waardin, met een pak vrouwen kleederen, MEESTER KLAAS, de waardin.
Vle daar de kleeren, daar gy my Om zondt, myn Heer.
Na 'k zien kan Vrouwtje zyn ze vry Al wat na de oude zwier, en redelyk versleten.
Het zyn me Grootemoers, daar boven moet je weten, Dat die ze weer wel van 'er Bestemoer geërft Heeft, en het goed allenks zoo met 'er tyd bederft.
Dat is wat anders, nu je kunt ze zoo lang bergen, tot zyn noodig zyn, en wyre u weer afvergen.
De tized by google siERRA MORENA.
19 dewaardyn.
't is wel myn Heer, maar magh 'k wel vragen waar toe al Dees toestel, aan joului die mans zyt dienen val?
't is, om een vrind van ons, die alle vyf zyn zinnen Verloren heeft, en, met zyn schildknaap zich hier binnen Die ruw gebergte onthoud, uit oorzaek dat hy vast Een dolend Ridder zich inbeeld te zyn dienst last Behelst door 't gantsche land gedurig heen te dwalen, Om daar zyne avontuur te zoeken, 't huis te halen, Door deze list.
nou weet ik t, k ken den zot, zyn knecht hiet Sancho, is t niet?
En hy don Quichot?
Het zyn de zelfde lui.
Zy quamen hier logeren, nu kortelings geleen, en teerde, als groote Heeren, doch, toen het aanquam op t betalen, heerschop was er niemaud t'huis.
Debaas die zei het gaf geen pas Dewyl de wetten van de riddery t niet leden, en zynen schildknaap dacht voor hem het buiten reden te zyn, dat daar zyn Heer niets gaf, hy zulks zou doen.
Daar op zoo wierd myn Man van boosheid geel en groen, Om t kopstuk, en hy zwoer, zy zouden hem betalen, Of dat de spaansche droes er alle bei zou halen, Maar t was om niet, want Don Quichot, die al te paard Zat aan de poort, gaf straks, zyn schendmeer, met een vaart, doch Sancho die ook henen Wou tyen, wierd noch juist van iemand by de beenen Gekregen die daar stond, en moest den Ezel af.
Waar op myn man straks na de keuken op een draf, Daar hy, t'wyl de ander hem vast bezig, hield, vertelde, aan vyf zes jonge maats, hoe zy de pypen stelden.
Die, daatlyk, wyl hy zwoer geen penning, aan 't gelag, Te zullen geven, hem zyn paltsrok, wat geklag Hy deed, uittrokken, en toen in een deken rolden, Daar zy, in de open lucht, hem schier een uur in solden, Dan hoog, dan laag, gelyk als of 't een kaatsbal had Geweest, tot dat ze niet, meer kosten moe en mat.
Hem weder hielpen op zyn beest en lieten ryden.
Het welk de reden is, dat hy zich hier niet lyden, Wil laten na ik denk alzoo ghy 't hem noch heugt.
DEPASTOOR.
Zoo zal 't ook zeker zyn, maar weet je wat, je meugt Nu wel na huis toe gaen, vermits wy in hier verwachten En hy niet graag u hier zou zien, wy zullen trachten Zoo ras, als 't mooglyk is, hem af te schepen, en Dan komen eten.
Ja, 't is tyd, want na ik ken Daar ginder zien, zoo komt hy al, nu ga dan stappen.
Hou 't eten warm, en maak by voorraad, eens te tappen.
Dat zal 'k wel doen, al was het meer dan eens myn Heer.
SIÉRRA MORENA.
't volgende tooneel.
'k hooren kan zoo volgt ons zotskap stip de leer der ronde tafel op met zonder geld te teren.
Dat doet hy, maar zulk spel zou 't hem, wel haast verleren, indien 't zyn beurt eens meê wierd, als aan Sancho.
Wat Heeft die wel schoon muziek, gelyk een maartse kat Die krols is, onder deez' nieuwe uit gevond'ne sprongen, Van vore en achteren luidruchtig opgezongen!
DE PASTOR, SANCHO, met 'er meester klaas.
we hebben met geduld je al afgewacht.
'k verzoek pardon, het was myn schuld Niet, maar 't was een zinant die at met zulken lust de beten, als of hy, in een jaar, geen haver had gegeten.
Hy laat je hartelyk bedanken voor je gunst, en, na 'k hem aan kost zien, zoo smaakte 't uit de kunst.
Zoo krygt hy dan niet veel, dat goed is, voor zyn loopen.
Ja net zoo veel dat al zyn vleis is weg gedropen, en hy zoo mager als de dood geworden is.
Nou trouwens hy slacht myn, die ook van honderd wis te spreken weet, wanneer een korsje kaas, en broodje, Daar je iemand al zoo wel als met een looije klootje Den kop meê breken kunt, passeerd voor schoon banket, dat men op een rots zyn naars aan tafel zet.
't gaat 'er zoo niet toe, het arme schildknaaps leven, dat meest in bossen is zal zelden ietwes g'given Dat goed is, was het noch te doen, ik deed het niet, want 't is waarentig!
toch meest al den bras verdriet, Gelyk 't betoverde kasteel zou kunnen zeggen, als 't pas gaf, daar jylui, na 'k loof, zyt 't huis gaan leggen.
is dat een kasteel?
SANCHO Myn Heer die noemt het zoo.
Hoewel ik 't niet kan zien, maar dat men 'er byloo!
Van zwarte moren word geplaagt, is vast.
Van moren?
Ja, 'k zel 't vertellen, zoo je 'er lust hebt na te hooren.
Heel gaarne.
Toen we 'er dan den eersten nacht te bed gaan leggen waren, en verstaeje, ik zoo te met Myne oogen toe begon te doen, om wat te slapen, na schier wel drie quattiers, te hebben leggen gapen, Van pyn door 't gantsche lyf, die ons een avontuur Had.
23 Had toegebracht, verbrangst moet zyn de stond, en uur.
Zoo dat ik zeggen wil, verstaeje?
Dat 'k wil zeggen, Verstaeje wel.
Ik zel t je datelyk uit leggen, dat.... dat.... dat.... de pastor.
Wel nu wat is 't dan?
En... sancho.
'k wou zeggen... ja, dat 'k al den bras vergeten ben.
Je waart gebleven, daar je 't slapen belet wierd door de pyn, die u deed blyven gapen.
't is zoo, nou weet ik 't wel, maar Heeren zie, je moet Me dit vergeven, want wanneer my al dit goed Van referyen in den mond komt, moet ik 't laten Passeren, al zou 't noch zoo gaan, ook is zulk praten als 't pit in heeft, schoon dat me 'er meê van zyn sinjet Aftaakt, geen gekkigheid, indien me 'er wel oplet.
Je hebt gelyk, maar ga slechts voort, met uw vertelling, want 't word al laat... sancho.
Na dat ik dan, zoo veel de quellini Van kop, en ligehaam my toeliet, aan slaap geraakt Was, wierd ik, kort daar na, verstaeje?
weer ontwaekt, en dat zo hartelyk, of al de drommels t'zamen, pardof, pardar, my op het wammes vallen quamen verstacie, dat ik ras, zo dur ik zeggen wil.
Daar nagels van een elle aan waren, in myn baard, dat ik docht, dat elk slag, verstaeje me?
van de aard Zou scheien doen en in de plaats dat eerst maas eenen Quae geest meë kneukelde, en dat ik toen maar twee beenen En armen voelde, wierd ik nou van meer als zes Paar klaauwen van myn hoofd tot aan myn portesses Gepeild, zoo dicht, als of het regende.
tot dat ze Na 't lekent, zelver moë van al 'er malle fratsen, Me lieten leggen, en verdwenen, wat myn Heer Aangaat, die hadden ze getouwt, als of z'er leer Van maken wouden, zoo hy zeid.
Maar nu de reden Van dezen tooverstryd, die moet je ons ook ontleden.
Na zyn gena me heeft gezeid, zou t zyn geweest Om dat de Kastenyl zyn dochter van den geest.
En gaarci van myn Heer zyn troni, die me och heden Eer aan een kakhuisdeur, als meisje zou besteden, verlieft geworden was en ook om haren brand Te blussen, in haar hembt had aan zyn ledikant Gekomen, maar hy niet zyn kuisheid wilde smetten, Om dulcinea, die hy in zyn kast ging zetten, Zoo ras hy ridder wierd, en dat hy susterneerd, Dat VIT SIERRA MORENA.
Dat deze jonkvrouw nou, verstaeje?
Om niet onteerd Te worden, van een moor bewaard word, die 'er kuren, want hy betooged, en een geest is, heeft gaan turen, En ons, terwylen hy misschien gegist heit, dat z'er dingen had gedaan, zoo leelyk aangevat Maar proviso 't was zoo?
wat droes!
Kost ik 't gebeetren!
En moest men my daar voor aen 't arme gat gaan veteren?
Ik had 't gravinnetje, of infant, als ze hiet, want dat 's ten naasten by, het zelfde al, immers niet Geschandrezeerd, of heur 'er maagd'lykheid ontnomen, maar 't schynt de schildknaap moet altyd in 't spul mee komen, 't magh wezen hoe het wil, want toen men heën zou gaan, En 't Heerschop niet een duit wou geven, moest ik staan, hy ging haas op, en myn die kreeg me by de lappen, Daar 't danssen, in de lucht, in 'n deken, en noch klappen, In overvloed, 't gelach betaalden, t'wyl myn Heer 't Van achteren de muur bekeek en van myn zeer Niet wist.
Je bent voorwaar niet weinig te beklagen.
Maar dit is de oorzaak dan, die gy, op al ons vragen, Niet zeggen wilde, of zoudt, al waar t om noch zoo groot Een zaak dat hy niet mee wou komen.
wat dood noch toe!
Dat ik daar ook zoo alles heb vergeten!
Maar evenwel ik hoop dat jylui myn secreten niet openbaaren zelt.
Neen, neen, dit blyst in 't hart, vast opgesloten, queld Je daar niet om.
Nu laat ons eens van onze zaken Ook spreken, en hoe gy 't zuit by uw meester maken, als gy hem weder ziet.
voor eerst zoo moet gy dan Hem zeggen, dat den brief u meê gegeven, van Vrouw Dulcine, met veel vermaak, iraangenomen, En zy hem op den hals belast by haar te komen, Uit oorzaal dat zy schier van liefde voor hem sterft, En 't zekerlyk zal doen zoo zy hem langer derft.
Nu wat ons beide aangaat, of deze vond niet lukken Mocht willen, om uw Heer zyn zomtyts vremde nukken, Wy zullen ons terstond verkleeden, in dien staat Hem komen vinden, en bewegen, dat hy gaat, Daar 't noodig is, om noch een Keizerryk te krygen, Maar gy voor al moet wel oppassen stil te zwygen, want anders zie ik nooit meer kans tot 't graafschap of 't Gouvernement voor u, maar wel dat je in de stof En vuiligheid als nu altyd zult moeten blyven.
SANCIO.
Weest daar niet bang voor, Heer, ik zel 't wel zoo bedryven, dat gy geen klagen hebt.
Wel nu dan Sancho maat, de Hemel hoede u. SANCHO.
En hy joului gade slaat.
Dag Sancho buur SANCHO.
Jou ook zoo meester Klaas.
Zy. siERRA MORENA.
Zy scheiden van malkanderen, doeb.
Saucho een trede drie à vier weg gegaan, keert wederom.
Drie woorden Wou 'k noch wel Heer Pastoor dat je in passant eens hoorde.
SANCAo.
Het Keizerryk preekt dat hem toch wat aan.
Je weet wel.... en 't andere of, de pastor.
Ja, dat zal wel gaan.
Einde van het eerstbedryf.
A TWEE DON QUICHOTS VERLOSSINGÉ Tweede bedryf EERste tooneel.
CARDENIO, in gescheurde kleederen.
De pastor, en meester klaas, komende uit de Herberg, terwylen de eersten al mymerende wandeld.
Dat mensch gelykt die wel, waar van my is gesproken Van Sancho.
Een die zich in dit bos verstoken Heeft om zyn ongeval, 'k zal trachten de oorzaak van Dit doen te weten, en hem spreken, zoo ik kan. hy nadert Cardenio.
Dewyl 'er, na my uw gelaat schynt aan te toonen, Verscheide ontroeringen, in uw gedachten, wonen.
En gy door wanhoop hier zyt heen gevoert myn Heer, vergunt my eene beë, die ik van u begeer te weten, dat gy my uw onluk wilt verhalen, wyl ik u mogelyk troost zal geven, want wat qualen Ons drukken, en hoe groot die zyn, het wys besluit Van die het al beheerst, is onbekent, en stuit Die vaak wanneer 'er gantsch geen uitkomst schynt te wezen.
CARDENIO.
Ik ben u wel verplicht, myn waarde vrind, voor deze Medogentheid, maar ach!
myn rampen zyn zoo groot, dat VIT SIERRA MORENA.
Dat niets de enden kan, ten zy alleen die dood.
Wanneer die haar en my van de aarde zal doen wyken.
Het is de wanhoop, die dit oordeel u doet stryken, en u het brein bespat, ik bid het u, verlaat Die eerst, en denkt dan, wat voor gruwlen gy begaat Met zoo een leven, als gy doet, te blyven lyden, gy zyt een reed'lyk mensch, en moet, van 't aardsche, scheiden, Dat slecht vergank'lyk is, en zien na hooger doel, Indien ge uw ongeluk niet eeuwig wilt.... CARDENIO.
'k Gevoel, 'k Beken 't, dat, 't geen gy zegt, oprede steunt.
De Hemel Zendu, geloove ik ook, om my uit dit gewemel En duisternis te recht te helpen, maar geen raad Of troost meer zynde, voor het enden van myn quaad, doe ik niet beter met myn leven stil hier te enden, dan na de plaats, daar ik myn droefheid kreeg, my wenden?
't Verhalen van myn smart en ramp, zal u doen zien Of 't wonder is van my dus alles te zien vlien.
Wy beiden zullen ons daar voor verschuldigt achten, En tot belooninge u altyd te dienen trachten.
CARDENIQ.
Wel luister dan.
in een van Andalusiaas Vermaarste steden kreeg ik 't wezen, dat helaas!
Gelukkig waar geweest, als zynde voortgesproten met een ontelbaar tal van dappere en eedle loten, En van het aardsch geluk begaaft in overvloed, Zoo ik luscinda, ook gedaalt van 't eelste bloed, In alles my gelyk, behalven dat haar jaren Wat minder zyn, en zy het schoonst kan evennaren Dat ooit de von bestraalt heeft, maar niet had gezien Dees dwong myn vryheid straks voor haar te moeten vlien, En boeide myne ziel met zulke lieve strikken, Aan haar behoorlyk heen, dat niets die zal verwrikken.
Zy mede, van haar kant zelfs, in de teerste jeugt, Gevoelde dexe vlam.
ik was alleen haar vreugt, en t scheen, wy moesten bei den sterven, wanneer het lot ons slechts een dag m'nalkaar deed derven.
wat hebbe ik toen al blydschap steets gesmaakt!
Wat lieve blyken kreeg ik niet van haar volmaakt beminnen!
maar helaas!
die tyd is al verdwenen, En nu noch meerder ramp, als toen vermaak, verschenen.
Zy in het end geperst door myne oprechtigheid, Vergunde my dat ik haar Vader ons beleid, Bekende, en haar hem zou voor my ten huwlyk vragen.
Ik deed 't, hy stont 't my toe, maar onvoorziene flagen Van 't wisselvallig lot!
wie had dit ooit verwacht?
Ik liep, vervoert van vreugt, myn huizinge in, en bragt Myn Vader deze maar, opdat hy zyn genoegen, Daar in betoonde want deez blyken zy my vroegen Luscindas ouders, voor het komen, tot besluit, Maar naauwlyks opende ik den mond, of wierd gestuit Van hem, dowyl hy straks een brief aan my vertoonde Van zeek'ren Vorst, die ook in Andalusja woonde, En my verzocht zyn zoon te dienen, als geuel, mits.... siERRA MORENA.
Mits my hier voor tot staat te brengen.
het gequel En de ysselyke smart, die my deez' lettren baarden Zyn door myn tong niet uit te drukken.
Ik verk laarde Myn Vader wel hier op wat dat ik had bestaan, En dat niet kost, doch hy vond daarom niet geraan, De goede wil des Vorsts, dus mywaarts af te trekken, en wilde dat ik eerst zoud zien, hoe ver die strekken Mocht tot myn nut.
Wat zoude ik doen in deze stryt?
't Verlaten van myn hoope, en doelwlt, in een tyd Daar ik rechtmatig scheen na 't end te mogen dingen Van myn verdriet, quam my 't gemoet zoo fel bespringen, Dat al myn geesten straks vervlogen ik, veel eer Een beelt, als mensch geleek.
Aan de andre zyde weezer De wil des Hertogs, en myn Vaderate verachten, was, na myn ongeluk schier zelfs te willen trachten, En dat berokkenen.
In t end, verwon de kracht Van t Vaderlyk gebod, te meer, vermits ik dacht Door grooter staat, haar des gelukkiger te maken, Ik ging dan henen, wen de nacht was aan het naken, En nam myne afscheid van haar, na den wreeden dwang Vertoond te hebben, die ons scheide, om myn belang.
Waarom haare oogen schier een beek van tranen schreiden.
En droevig voorspook van het gene ik stond te lyden, Door dit vertrek, doch dit niet tegen staande, ging ik by den Vorst zyn zoon, die my zeer wel ontzagte, En voor een zekre maagd zyn min straks openbaarde, die hy wel schoon, maar zeer gering te zyn verzaakte.
Ik ried hem deze vlam gedurig af, en hy, Na een'ge tyd veinsde, als of hy zich weder vry Gevoelde, schoon hy reets, was tot zyn wil, gekomen.
Ik, onderwylen kan myn lust zoo min betomen Om zomtyts ook myn hart te mogen oopnen, dat Ik hem Luscindas liefde, en myne ondek, ja spat Zoo wyd van t spoor, dat wy hem zelfs haar huis vertoonen, Wanneer wy, in de stad zyn daar wy beiden wonen, En hy alleen geveinst had, van te moeten zyn Om haar te mogen zien.
O doodelyk venyn, dat ik, tot myn bederf, nu heb zelfs ingegeven!
Ik merkte niet, helaas!
Hoe zyne zinnen dreven.
Schoon hy alle oogenblik van hare aanminnighęën, En deugden voerde, met my zeer verliefde reën.
Tot dat ik eindelyk, maar al te laat, zyn gangen Gewaar wierd, op dees wys, hy wetende t verlangen Dat ik gevoelde, tot volvoering van myn trouw, Beloofde my zyn best te doen, dat zy myn vrouw In t korte wierd, en zond met dezen schyn my henen, mits voorwaarde, als ikl weer keerde ons te doen, vereenen Na zynen broeder, schoon ik daar niets inderdaat, Te doen had, als alleen, tot dekking zyns verraat, Maar naauwlyks, daar een dag, geweest zend my Luscinde Deez brief.
Hy geeft die over aan den Pastoor Waar in myn Heer gy zult zyn toeleg vinden.
En dien ik altyd zal als de oorsproug van myn smart, Bewaren tot ik sterf.
Dedigitized by google siERRA MORENA.
33 de pastor leest.
Je beloften u gedaan, door Ferdinant, van uwen Vader te bewegen, tot het aanspreken van den mynen, heeft hy reets volvoert, doch meer tot zyn eige genoegen, als uwen voordeel.
Weet myn Heer, dat hy my verzocht heeft, voor zyne eigene bruid, en myne Vader aangedreven, door het oordeel dat hy bezit, boven uwen staat heeft niet alleen dit ingewilligt, maar zelfs den tweeden dag, na dezen vastgestelt, van ons huwelyk te bevestigen, en dat in zoodanige eenzaamheid, dat niets dan den hemel benevens eenige van ons huisgezin, daar van getuigen schynt te wezen.
Deelt zelfs aan uwe ziel, in wat staat de myne zich bevinden moet, op t verkondigen van zoo eene droeve boodschap, gy die weet wat tederbeid ik voor u hebbe, en waar van ik u in t gevolg zal meerder blyk toonen.
Den hemel gede dat dezen brief u worde gebracht.
eer ik zal gedwongen zyn, de trouw te geven in handen, van die aan wie ik dezelve, zoo qualyk zal veten te bewaren De Pastoor, den brief weder overgedaan hebbende, vervolgt CARDENIO.
Wat ramp kost ooit een hart vol hope, en tederheid, gevoeliger doorboren!
De gramschap, vreeze, en wraak verstrekten my tot sporen, Waar door myn ziel wierd aangeprikkeld, k steeg terstond Te paerd, en wachte na gene antwoord daar me om zond, wyl ik maar al te wel, toen wist, waar hy na trachte.
Gene Arend vliegt zoo fel, op zyn gepluimde schagten, Door de onbewoonde lucht, als ik op deze reis.
wat bate 't, 'k sprak Lucinda op die wys, als eertyts, en kreeg niets tot troost van myne qualen, dan zelis de zekerheid, daar van te zyn, gaan halen.
De nacht waar in ik quam, vertoonde my t gordyn van t treurspel, dat den dag daar aan gespeeld moeit zyn Lucinda zwoer my wel, met duizend tedere eeden, nooit haar bewilliging te geven, en voor t treden, In dit verbond, zich zelfs te moorden door geweër Maar dit was niet dan slechts myn wanhoop des te meer Te ontdekken, door het klein gewin, dat my dat geven Zouken, of wel eer t verlies myns eigen leven Dat in het haar bestond.
Ik schei dan van haar af, ontzind en gantsch verwoed, met inzicht deze straf Van haar op my of hem die durfde ons dus verraden, Eer zy iets kost bestaan, wel haast te zullen laden.
En kom des and'ren daags in 't huis, verberg my daar, zelfs in de kamer, waar men hen moest aan elkaar Verbinden, in een hoek en achter de tapyten.
Niet lang daar noch geweest, hoewel het een wydte Van eeuwen scheen, zie ik haar naderen, verzeld Van Ouders, priester, hem, en twee daar toe besteld.
O doodelyke stond, hoe kan ik al de stormen, Waar in gy myne geest, geduurig deed hervormen, Te recht uitdrukken!
wat wreede razerny Wraakgierigheid, en vreeze en droefheid quainen my Toen, elle om 't zeerste, en op 't verwoedste niet bespringen!
Myne oogen voelden zich, van tranen over dringen, het zwaltke lichaam beefde en zidderde als een riet, dat zich ten guichelspel van t minste windje ziet.
Maar dit was alles noch zo weinig, by de ontroerinu, en Digitized by google siERRA MORENA.
En angst die ik gevoelde, op 's Priesters reden voering, En vrage of 't haar behaagde, als vrouw van Ferdinand Tegeven, tot de trouw, zoo wel haar wille als hand.
Ik stak het gantsche hoofd schier buiten, om te hooren, Wat antwoord zy hem gaf maar wie kost ooit na sporen, Waar de onstantvastigheid der vrouwen hen spat!
Want in de plaats als ik met recht verwacht had, dat Zy 't staal aanvatten zoude, om haar en my te wreken, hoorde ik haar 't jawoord, na een kort gedraal uitspreken, Terwyl zy neder zweem.
en ik o laffigheid!
Had moed noch kracht genoeg, om haar in deze stryd, te hulp te komen, of myn recht aan hun te toonen, maar week in dit gewoel van daar, en liet myn schoone in zyne macht, toen was het dat ik dit besluit nam, van myn zinnen geen meer meester zynde, om uit De stad te gaan, en nooit daar weder in te komen 'k bechreed dan straks een muil, en reed met losse toomen, Niet wetend zelfs waar heen, tot in dit ruuw gebergt, Daar hy na 't scheen te veel, van my in 't kort gevergt, Voor dood ter aarde storte, en ik zoo lang ging dwalen Tot dat my eenig volk, die 'k vraagd', de naarste dalen, En 't ontoegankelykst van deze wildernis Aan wees, daar ik nu reeds een maand, gelyk ik gis Geweest heb, zomtyts by myn zinnen, zomtyts weder zoo dol, dat 'k ieder wie my tegen komt, ter neder wil slaan, die dwingende my brood te geven, schoon 't My niet geweigerd word, maar dagelyks ten toon Gestelt, op wegen daar men twyffelt, of myn treden ook zullen zyn.
Een boom die hol is, geeft myn leden, een schuilplaatze in de nacht, en t ongestuimig weezen.
De dagen slyre ik met geduurig op en neender Teklouteren, rondom door t naar gebergt te zweven, En myne klachten, na den hemel te doen sheven, Die ongevoelig steets zyn aanzicht van my wend, En wil dat wanhoop my alhier het leven end, Vermits hy anders my wel hope of troost zou geven.
'k beken het onluk heeft u krachtig toegedreven, Uw lot is klaaglyk maar noch klaaglyker 't besluit, Dat gy genomen hebt, en zelfs nu noch niet stuit, Wat hope of troost kan u zoo lang gy hier zult blyven, In deze bossen, met haar stralen komen styven, Daar gy onkenbaar, aan een ieder die u ziet, En zelfs onwetend zyt, of ook wel uw verdriet Volkomen is?
zoo gy dit laatste wil betrachten, Zult gy bevinden, dat het is gelooflyk te achten, het gene ik zegge en zien, ten minsten of uw staat Zoo ver vervallen is, dat ze u geen hoop meer laat.
Maar k zie een vreemdeling, ons nadren van ter zyde, laat ons zyn aanspraak, kan het zyn, een weinig myde.
DOROTHEA, vermomt in boere kleederen.
Ekoorlyk wezen, ster, die ons behoord te leiden.
Den voor een spiegel aan de ziel verstrekken, deugt zyt gy voor eeuwig dan van 't aardryk afgescheiden, waar is uw beeltenis?
Gy die alleen myn vreugd, Door ramp op ramp gesmoord, zoud kunnen doen herleven, En zonder wie myn droeve staat Geen hope, of troost, of toeverlaat Zal vinden, om weer opgeheven Te worden, maar ik moet en blyve streven Gestaag, van t eene, in t andre quaad.
uw schaduw zelfs schynd my te zyn zien, uw trouwe gants vernielt, uwe schoone glans gesleurd, Van een gereten, en in uwe plaats verschenen, Godlooze trouwloosheid, die thans het hooft op beurd, En onder haar gebied, buigt scepteren en kroonen.
Al de eeden dienen maar, tot spot, schoon dat men zelfs daar in zyn lot Aanroept, men vreest die niet te honen, wanneer men slechts zyn geilheid mach betonen, lacht ieder met het eeuwig lot.
Hoewel heb ik dit tot myn eige leed bevonden!
Wat eeden, wat gezucht, wat tranen heb ik al, eer Ferdinand noch had myne eerbaarheid geschonden, Gezien en aangehoord!
veel eer scheen t groot heel al, Na zynen bayert, daar t zyne oorsprong heeft genomen Te zullen keeren, als dat zyn Stantvastigheid, en minnepyn Vermindren zouden, of omkomen, Maar ach!
het zyn niet dan slechts ydle droomen, die t hart betoov'ren door hun schyn.
Wat ongevallen hebt gy my niet doen verkrygen, myn zwakheid!
wat gewaad drage ik om uwent wil, hoe dwale ik in dit woud, gedurig blood voor t drygen, van, t woedenste gediert, maar neen myn tong het zwyg stil.
Het is de zwakheid niet, die my dus veel doet dragen, Het is de onnoozelheid, die 't deed, dees was het, die hy straks bestreed, haar overladende, met slagen Van veinzery, die zy niet kon verdragen, En dus vermand, ter neder gleed.
DOROTHEA, CARDENIO, de pastor, meester KLAAS.
De pastor, Dorothea tegen houdende.
Daar heeten, dus schigtig, zoo t gevraagt mach zyn, o schoone!
DOROTHEA, zich zoekende te ontworstelen.
Ter zyden.
zult gy my dan nooit genaê betoonen!
Verschoon me ik ben een boer, myn Heer, en ken je niet.
'k beken gy schynt het, voor de geen, die u dus ziet, En nietwes weet, maar 't is vergeefs te willen trachten Te ontkennen wie gy zyt voor ons die alle uw klachten Aanhoorden, en uw lot beklagen, daar gy door Gedwongen word, dit kleed te dragen, dat nooit voor Uw staat en schoonheid is gemaakt, of wel zal passen.
Wilt dan niet vreezen, om dat wy u dus verrassen, dewyl 't niet om uw leet te doen is, maar met raad En troost te helpen, kan het wezen, in uw staat.
DOROTHEa.