floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Dat denck ick van ’t Coliek, Het sal een wint-ey syn, is zy daer van soo sieck.
Het sal wel syn een kint, ick ga het Vroet wijf halen Kom lang myn maer de mant, ick kan niet lang staen dralen, Want ick en heb geen tijt, en moet soo gaen weer heen.
Wel meen jy dat ick met jou spotten ben te vreen, U Vrou die heeft ’t Colijck, en daer sou zy af kramen.
Ghy hout myn soo langh op, dat ghy u hoort te schamen, Haelt maer de Luyer-mant.
Wel blijft dan soo lang staen, Terwijl dat ick die metter haest sal halen gaen, Daer isse, ist nu wel Celi.
Met al syn toebehooren, Truy.
Ja maer siet toe, dat daer gansch niet van wort verloren, Ick wou dat ghyse oock in’t Jaer al had van doen, Ick hou niet van de kraem, maer lydigh van gesoen.
Adieu, ’tis tijt om gaen, ick moet nu van u scheyden En wens u goeden dagh, want derf niet langer beyden, My dunckt hier ’t Vroet-wijf woont, ’k magh kloppen aen de deur, My dunckt ick hoor haer al, zy komt daer selver veur.
Agn.
Wel Celi goeden dagh, wel wat komt ghy hier maken En wat beduyt die mant, Cel.
Al wonderlijcke saken Die ’k u vertellen moet, ons Vrou die is heel sieck Soo u wel is bekent, men sey het was Colick, En nu van daegh soo most ick Belichje gaen halen Dats haer Clisteren sou, maer zy stont lang te dralen, En voelden dan eens hier, en dan eens weerom daer Op ’t lest, zy tierde seer, en maeckte groot gebaer, En schold myn meester uyt als of zy was beseten.
Waerom doch hoe na hadt jou Vrou haer hant bescheten.
Neen dat en was het niet, maer in de plaets van wint, Bevint zy dat myn Vrou voldrachtigh was van kint, En zy begint daer op myn Meester uyt te strijcken, Hadt ghy gesien hoe dat Jan Trijntjens ston* te kijcken, Men sond my stracx om u, en ick sou met een halen De Susters Luyer-mant, sou ick ’t u al verhalen, Den dagh lieper mee deur, daerom soo spoeyt u voort Naer onsent.
Wie heeft oyt van grooter klucht gehoort, Wat brust my dien Jan gat, ick meen dat hy bescheten Daer af komt, want hy wou als ick het beter weten, Ick hebt hem wel geseyt, maer hy sey ’t was Colieck, Ten schorte haer daer niet, de Vrou was al te sieck En ick geloofdent oock, ick docht hy kent best weten, Die aen haer is getrouwt, hoe sal het kint doch heten Dat voort komt daer het vaer en moer is onbekent En wie sal sijn gevaer.
Cel                              Ick meen dat jy der een bent, Jan Trijntjens denck ick maer, wat meug* jy oock al vragen.
Sou hy niet weten dat syn Vrou een kint sou dragen, Wel dat is een Jan hen, slaept hy me by een wijf, Soo moet het met hem niet veel hebben om het lijf; Verstaet hy ’t anders niet, hoe dorst de man me trouwen Zy souden het genoech wel af sien sonder vrouwen, Cel.
Ghy blijft hier aen de deur, ick bid u soo lang staen, Ick sal terwijl te run om Helleveeg eens gaen Hier dichte by, je weet.
Gy most u dan ras haesten En loopt dien hoeck maer om, dat is u aldernaesten, Wel Heer ist mogelick, vint men me sulcke mans Ick weet niet wat ick van hem dencken sal althans, Dien vayer van ’t Colieck, want hier valt geen vermoeden, Van yets oneerlijcks dat is wel te bevroeden, Die zul sou die niet aen haer kaklen konnen seggen, Dat zy geen hen en is om wint-eyers te leggen, Maer waer blijft Ceel soo lang, sy sal daer weer staen dralen.
En Helleveegh die gansch historie eerst verhalen.
Ik magh vast kloppen aen, sy komen daer al aen En sal hier op de stoep soo lange sitten gaen Wel vrinden goeden dagh, ick heb u langh staen wachten.
Waer om komje niet in, Hell.
Wy staen hier in gedachten.
Wat denkt gy luy doch al Hell.
Wy dencken om ’t colieck En om u arme vrouw, om dat sy is soo sieck, Van het Coliek Compas en ’t water opgeswollen.
Wat brust me dese wijfs sy staen myn te bedollen, Kom in of gaet weer heen.
’K bepis mijn schier van lagh, Hy isser om gestoort; saaght ghy wel hoe hy sagh.
Daer lagh ick maer eens om, hy salt noch anders horen, Poep, poep, je moetje niet aen sulcken volckje storen.
Vvill.
Kom in, en staet toch niet, hier langer op de straet Wat hebje luy geseyt, Jan Tryntjes is soo quaet.
Wy praten van ’t Colieck.
Daer magh hy niet van hooren.
Hy magh dan voor hem sien, en stoppen bey sijn ooren, Wat brust ons dien Jan hen, hy sie wel voor hem dat Hy niet en pruylt, of hy kryght ons licht aen sijn gat Will.
Nou seker kom in huys, sy sit alree te kraken Agn.
Wy volgen u soo nae, want ’k moet my veerdig maken.
Duyfje van binnen, en Celi uyt.
O Wee!
ô wee!
ô doot!
Het huys is mijn te nau, sy sit in barens noot, Ick heb daar al het werck tot ’t eynde toe doorkeken* Door ’t slot gat van de deur maer ick en wout niet weten, Om al het s’werelts goet, ’t wed ick myn neers wel wacht, Want ik en sou dat niet deurstaen met al myn kracht, Ik meen dat is een pijn, een Vrou heeft wat te lijden Komt dat van troetelen, ik meen het wel te mijden, Het is een vreemde saek, dat na soo groote pijn Zy haer niet wachten, en daer aen gedaghtigh sijn, Maer ’t gaet daer me, gelijk het met de BootsgeselIen, Die met eens vrolijck sijn, haer noot te rugge stellen, En dencken niet meer aen ’t perijckel vande doot, Het woeden vande Zee, en haer voorgaende noot, Sy gaen haer ouden ganck, daerom magmen wel seggen, Dat soo haer bey die noot zou staeg voor oogen leggen, Den een van Baren, en den ander vande Zee, Geen Vrou en sliep weer by, geen Bootsman voer van ree, Dit hou ick voor gesien, hoe ’t verder af wil loopen Sal leeren ons den tijt, ick wil het besten hoopen, En sien eens watter in de keucken is te doen, O mijn!
ick hoor gerucht ick magh myn voort gaen spoen.
Jan Trijntjens, Celi.
Dat hy myn hadt gesien.
Jan Trijn.
Loopt heen u best, en haelt wat neersen van candy, En tapt dan Rijnsche Wijn.
Voor hoe veel sal ick halen.
J. T. Wel haelt drie vierendeel pont, ick salt daer na betalen, Je most u haesten, en vraecht hoe veel kost het pont, En dinght het dan soo nauw, als ghy het dingen kont, En brengt het al te saem dan binnen in de kamer, Daer staet weer drinck gelt op, maer draegt u wat bequamer, Cel.
Ja meester ick salt doen.
Celi binnen.
Voorwaer ick ben seer blyde, Dat Duyfjen noch soo wel van ’t kint is afgescheyde, En geef nu niewers om, want ick oock me kan seggen, Dat ick ben uyt myn Jan, ’k salt beter overleggen, Met Duyfjen als het weer beurt op een ander tyt, Het is myn eerste reys, en ’t spreeckwoort seer wel seyt, Dat niemant met de konst terstont soo wort geboren, Ick schep nu weerom moet die ’k half hadt verloren, Ick hebse oock geschaft, denck of ick bly moet sijn, Goe naersen van Candy en over Moesel Wijn, Doch ’t eenichst dat myn spijt, en niet wel op kan eten, Is dat ick het niet van te voren heb geweten, Dat Duyfjen was met kint, en dat ick hebben wou, Dat Belighjen haer voor ’t Colijck Clisteren sou, Maer ’t is haer eygen schult, sy sey dat syt te voren Al lange hadt gehadt, ick oordeeldent verloren Al wat ik voorder dee; en docht met eenen dat Het door te langen tijt, te vast gewortelt sat.
Men segge wat men wil ik stoor mijn aen geen draken En seg ’t is manne werk een kint soo haest te maken.
Dat men ’t niet selver weet, daer is niet aen gelegen, Ik scheyer nogh niet wt, en setter dat weer tegen Datter wel menigh sijn di’er geen konnen maken.
Hoe seer sy doen haer best en daer gestaag na haken.
En daer me is het uyt, ’k magh hier niet langer staen ’k Verlang hoe ’t wesen magh, ’k wil nae de kraemvrou gaen.
Beligje, Helleveegh, Agnis, Willemijn.
Wy syn daer wel gevveest, Agn.
En ’t is wel uytgevallen.
Jy speulde op geen suff Hell.
Noch niemant van ons allen Beli.
Ick heb een halve roes Will.
Het is een ouvve vvijn.
Dat vvy sijn halff teut, en kost niet minder sijn Soo soet gingh het der in, vvy konnent soo vvel stellen Maer ick beklaeg de man soo sullen sy hem quellen Met syn Colieck Compas.
Dat en vvas niet met al Soo hy geen Doctor was, maer nu staet het te mal Doch Beli hadt ghy eens beginnen te clisteren Dat hadt u schoon gestaen.
Ick hadt ’t niet konnen keeren.
Wat docht u van het schaep, was dat genoch voldragen.
Voldragen was het wel maer kleyntjens soo wy sagen.
Sy maeckt geen staet, dat het int leven blijven sal.
Sy is een goeye vrouw, een duyfje sonder Gal.
Maer Helleveegh ik meen ghy durft het ook seggen Soo aerdigh wist gy haer het op haer broot te leggen.
Doe gy ’t kint vatten op, en sey wel hoe malloot Voeld’ ghy ’t niet in u buyck ick voelt wel op mijn schoot Hell.
Wel dat is noch van ’t minst, ’k sal haer noch anders scheren Dat sy soo kryght een kint, daer Beli sou Clisteren.
Wel is dat voor sijn wyn, seght stoute Helleveegh Jy hebter ook wel een, ’t was beter dat jy sweegh Hell.
Al is mijn man wat slecht, wat hoeft ghy dat te laken Want dat aen hem ontbreekt dat kan ik weer goet maken.
VVel vrinden wy gaen heen en laten u hier kyven.
Ik gae ook me want ik en derff hier niet blijven Hell.
Kom eerst gemaekt de peys, en daer me goede nacht Will.
Soo mosteter noch gaen dat heb ick wel gedacht Agn.
Alle maets goeye maets.
Daer ben ick mee te vrede.
Goede nacht dan buervrouw Agn.
U van gelijke mede Kom wy gaen dese wegh, wel Juffers goede nacht Vrund die dit spul behaeght, vry luyts keels daerom lacht.
UYTRECHT En ick ben hier.
BEDROGE JALOUZY, Kluchtswijs gemaeckt Door I. V. B. Gespeelt op d’Amsterdamsche Schouwburg.
t’AMSTERDAM, By Jacob Lescaille, Boekverkoper op de Middeldam, naast de Vismarkt, in ’t jaer 1659.
Rombout, een Cornet.
Catrijn, zijn Wijf.
Robbert, de Knecht.
Karel, een Sneukelaer.
Gerbrant, een Notaris.
De Kluchtvan deBEDROGE JALOUSY.
Robbert.
ICk segh noch eens, dat je van daegh in huys sult blijven; Romb.
Ick sel niet, al waren hier noch tien duysent wijven; Zo wil, en sal ick gaen; verstaje dat Catrijn.
Ick ben aen dat oor doof, verstaje dat wel grijn; Wat selje ginder doen, je hebt daer niet verloren: Rob.
Om je Pol te vangen, daerom gaet hy na Horen.
Houje mont, ick ben vooght dat ’s eens voor al geseyt: Catrijn.
Jy bent vooght op de solder daer onse turf leyt.
Ick ben te vreen, dat selje mijn geen meer verwijten, Ben ick daer vooght, zo sel ick al de turf wegh smijten.
Catryn.
Wel Rombout, wordje mal, ick seght maer uyt de klucht.
Ey hout de Koeckoek vast, aars raeckt hy op de vlucht.
Van ondre, wachtje hooft!
Hy smijt de turf Catrijn.
Wel, wat sel dit beduyen.
uyt het venster.
Daer mee sal ick het hout ook ten venster uyt bruyen; Ick ben hier Governeur.
Ick bidje hout doch op: Rombout.
Daer leyt mijn heerlijckheyt.
ick heb een gat in mijn kop; Ey hertje komt doch of, en wilje niet vertoornen.
Dat is zijn rechte naem, want herten dragen hoornen.
onbeschaemde hoer, en weerga van qua Griet; Rombout.
Wat segje nu Catrijn, ben ik nu voocht oft niet?
Ja, over mijn en ’t huys, wat moet een vrouw al lyen.
Bose wijven, en qua paerden, moetmen met harde sporen beryen.
Sa Jonge hael mijn hoet, mijn mantel, en rappier: Robbert.
Wel Heer het sal geschien.
Ey lieve blijft doch hier, Ick kan niet van u zijn.
Wilt hier niet tegen seggen, Of, ick sel jou dit hout strackx om de lende leggen; Ick kom licht morgen weer, soo ’t immers wesen kan. Catryn.
Blijft alje leven wech, ’k heb doch een liever Man: Daer gaet Jan goetbloet heen, die rechte vrouwe-plager, Die blomkool sonder pit, dien ouwe Horendrager, Die nergens toe en deught: Ick hiel mijn al wat boos, Maer alles wat ick doe, dat is maer om de loos; Nu sal ick eens gerust met Karel vrolijck wesen: Want, Rombout gaet van huys, dies ben ick buyten vresen.
Hoor Robbert, doe gelijck als ick u heb geseyt, Doch past wel op het stuck, ’t is nu heel wel beleyt, En als ick klop, so let waer hy hem gaet versteecken, En so ick hem dan vind, hoe wil ick mijn dan wreecken?
Dat sel ick doen mijn Heer.
Wilt voort na huys toe gaen: Want na mijn dunckt, so komt mijn vyant ginder aen, Gants bloet ick wert so quaet, ick hack hem wel aen moten.
Heer en doet dat niet, wilt met je horens stoten.
Robbert binnen, Karel uyt.
Heer Rombout, zijt gegroet.
Hoe Karel, ben jy daer, Wel waer heb jy geweest?
Ick kom van scheele Saer, Rombout.
Hoe vaertse, isse wel versien van moye snollen?
O ja; meer als gemeen, zy wacht na vette Pollen, Voor mijn ick schuw dat volck, ’k neem soeter tijt verdrijf.
Met wijn en bier, en met een aar mans wijf.
Dat wert ick wel gewaer, maer sijn hier sulcke vrouwen.
Ja, daerom ist al quaet een moye meyt te trouwen.
Hoe weetje dat noch niet, en benje also out?
So luystert hier eens na: een vrouw onlangs getrout, Dacht dat sy by haer Man geen kinders soude telen: Ging daerom met een Pol in Venus bogaert spelen: Na dat sy was bevrucht, en na haer sin bestelt, Schonck sy aen dese vrint wel hondert pont aen gelt, Wie sou om so veel poen niet buyten ’t potje pissen?
’t Is niet sonder vrees in een anders braeck te vissen.
Ick denck daer niet eens om; hoe is het lest gegaen Met Joost, die al zijn goet voor Klaartjens bet liet staen: Haer Man quam op het slagh, doch ’t was een hant vol vliegen; ’t Geen dat hy hadt gesien, most hy voor elck een liegen.
’k Meen dat in dese Stadt so menig vrouwtje woont, Die haar getroude man met gulde horens kroont.
Men hoeft om die te sien, nau van sijn plaets te rijsen; Gaet maer met mijn eens uyt, ick selder jou wel wijsen, Ick kense op een prick, doch daer is onderscheyt, D’een doet het om de staet, een aer uyt luyigheyt.
Sy speelen grand’ Monsieur, met sy en fulppe rocken, In ’t oogh schijnent leeuwen, maer in der daet sijn ’t bocken.
weetje van de moort, jou lose Sneuckelaer: Karel.
Al wat ick heb geseyt, dat is waerachtigh waer; Maer hebje wel gehoort van onse Jan de Goede?
Die sijn wijf moy weer speelt, en moet sijn pol noch voeden: Sy sal nu kramen, en hy die siende blint is, Die beelt hem in, dat hy alleen de vaer van ’t kint is.
Ick wou dat dese maets de horens mosten dragen, Dat yder die kon sien, ick sou haer niet beklagen; En datter wiert een pacht op horenen gestelt, ’k Wet die meer ’s jaers op bracht, als al het kousse gelt.
Dat wens ick haer noch niet, doch ’t meeste om haer vrouwen.
Of vreesje datje oock de pacht sout onderhouwen.
Ick heb een lelijck Wijf, en lelijck heeft geen noot.
Maer een goe water-hondt onsiet geen vuyle sloot.
Dat segje geen dove, mijn tijt is al verstreecken, Vaert wel.
Na Horen, ’kheb daer een man te spreecken.
’k Wens u behouden reys.
O schelm loos en vals!
’k Wens jou de galgh, met al de dieven, om je hals.
Rombout binnen.
Daer gaet mijn Swager heen, hy is al in de bonen: Flus gaen ick by sijn wijf, en schenck hem herte kronen.
’k Mach eerst na huys toe gaen: ick heb een galgh in ’t oogh: Het was mijn rechte loon, dat Neel mijn oock bedroogh.
Gerbrant de Notaris met Neeltjen uyt.
Gerbrant.
Wie sou om al dit soet niet wenschen lang te leven.
Ick stick schier in de vreught, wilt mijn een kusje geven.
Wie klopt daer aen de deur?
dat is mijn Man.
Hier is nu list van doen.
Wat raet gaet ons nu an?
Kom, geef maer pen en inckt, ick sal het nu wel stellen: Segh jy, dat iemant u quam voor een hoer uyt schellen; Dat ick beschrijven sal, en hy, die dit niet weet, Sal het gelooven.
Doet op, ick ben gereet.
Mijn trooster benje daer?
Wel, wat is dit te seggen?
Ick sou hier een certificatie gaen beleggen: U Vrouw die wert geschent.
Maer Margriet Die schelt mijin voor een hoer.
Zy lieght de helft niet, O Gerbrant lose vos, ’k weet van jou slimme kuere, Je hebt dit werk beleyt met de pen van avontuere; Wat staet mijn nu te doen, ick deck het potje dicht, Want wie zijn neus of snijt, die schent zijn aengesicht.
Ick ga voort na een Bo, ick sal het haer vergelden, Dat zy een vrome Vrouw derft voor een Hoer uyt schelden.
Dat is haer rechte loon.
Ey Karel hebt gedult; Daer der twee kijven, hebbense alle bey schult.
Ick kom terstont weerom, gy kunt terwijle schrijven.
Ick kies het hase-pat, ’t is hier geen tijt van blijven.
Hy sag gelijck een Bul, ick wiert al wat bevreest.
Wat sou die loerhaen zien, dat willigh Horenbeest, Hy moet weer op de vaert, de lomp sou mijn wel dwingen, Dan konnen wy met vreen weer van moy Aaltje singen.
Je bent een vrouw als gout, en gout is yders vrint.
Je bent alleen de Man die Neeltje heeft besint.
Zo hy van ons wat seyt, ghy moet het al versaken.
’K sal hem noch Luytenant van de Cornette maken.
De droely, wat een spijt!
ick sta of ick sot ben, Om dat ick nu van daegh so schand’lijck bedot ben: Was hy een Man van staet daer was niet aenbedreven, Ick leefde dan op hoop dat hy mijn yets mocht geven, Dit moeyt mijn aldermeest, hy soent en drinckt voor niet; ’t Geen ick aen andre doe, is nu mijn zelfs geschiet: Ick ben nu oock in ’t Gilt, daer helpt nu geen klagen, Wel daer sijnder soo veel die Horens moeten dragen.
O suyv’re lelijckheyt!
om dat mijn wijf wat moy is: Zo bickter elck een op, als of het een lichte koy is: Het moetter nu mee deur, ick sal noch moeten swijgen: Want quam het onder ’t volck, ick mocht meer swagers krijgen, Ick stel het uyt mijn sin, en ga eens by Catrijn, Daer soen ick oock voor niet, en krijgh goe bier en wijn.
Catrijn en Robbert uyt.
En zey hy anders niet: Robert.
Neen, als dat wy ter degen Op ’t huys souden passen, met quam hem Karel tegen, De baes sagh als een bock die kraeckelingen at.
’k Wou dat hy op een bergh by al de bocken sat, En Karel op mijn schoot, die mijn met smert doet wachten.
Hoe laet is ’t wel?
Laet sien, mijn maegh die staet op achten.
Daer wert geklopt, laet in, daer sal mijn liefste zijn.
So raeckt hy om den hals.
Goen avont, lief Catrijn.
Waer blijfje doch so langh, of hebje liever vrouwe?
O neen, u lieve Man die heeft mijn opgehouwen.
Wel geef mijn doch een kus.
Foey schaemje voorje knecht.
Och die weet nergens van, hy is oprecht en slecht.
Dat Rombout nu eens quam.
Daer was niet aen gelegen, Ick heb zo menigh vrient door list hier uyt gekregen.
Dat is u wel geluckt, maer hebje wel gehoort Hoe dat een man zijn wijf heeft met haer pol vermoort.
Praet van geen swarigheyt, ick moetje wat vertellen: Een vrouw die gingh haer sin op vreemde vryers stellen, De man kreeght in de neus, hy om dees groote schant Te bannen uyt zijn huis, verstack hem in een mant Die op de betstee stont, de Pol die quam daer weder: Oomkool keeck uyt de korf, maar viel van boven neder: Mits hy te topswaer was van al ’t getackte goet, Daer lagh hy als Pier Snot met neus en beck aen bloet, Sijn Swager die ging deur.
Hij hadt zijn selfs bedrogen.
Mijn Rombout wert al blint, hy siet door gouwe oogen, Als hy te bier mach gaen, so is hy wel te vreen: Maer ick moet hem allemoodt gelijck een Joncker kleen, En hy verwondert hem hoe ick het gelt kan winnen.
Met nayen, want men siet jou nimmermeer eens spinnen.
O Varcken, ritse Teef, je graf wert al bereyt.
Wat isser soeter soet als Venus vrolickheyt.
Omhelst my doch een reys, je staet gelijck een Jorden.
En quelt mijn doch niet meer, ick sou wel hanigh worden.
Kom voegje aen den dis, en daer na op het bet, Het macher nu op staen, mijn man die is Kornet.
Carel.
So doende sal sijn kroon tot aen de wolcken wassen.
Sa Robbert schaf maer op, en wilt op ons nu passen.
Rombout uyt.
Dat gaeter nu na toe, doch met een stille trom, Hoe sal Catrijn nu sien, dat ick so vroegh hier kom?
Nu sal ick op sijn Haegs mijn vyant gaen verstoren, Die anders niet en weet als dat ick ben na Horen: Sijn wijf sal dese nacht noch slapen aen mijn zy.
So geef ick kunst om kunst, en laet hem daer mee vry.
Wat schuylt hier al bedrogh, doch ick wert niet bedrogen, Ick soeck de Pollen op, en sie het voor mijn oogen, Mijn beurs is wel versien, ick ben een yders vrient, De Huys-heer eyst geen gelt, doch ’t wijf heeft die verdient.
Ons huys is steets versien met alderhande heeren, Die haer dan Zijde stof en gouwe kant vereeren: Ja parels om haer hals, en zy beloven mijn Te maken een Mayor, ten minste Capiteyn: Het sijn mijn beste Maets, die haer het meeste geven.
Mijn handen staen verkeert, ick kan mijn renten leven:* En moet ick door de Stadt voor Horendrager gaen, Daer sijnder meer als ick, ick sieder daer wel staen, Elck kent sijn eygen hart.
Maer hy sal het betreuren, Die mijn gesadelt paert so dickwils gaet pickeuren, En krijght vry lapis toe, sit hyder nu weer op: Ick schiet hem sans pardon, een kogel door de kop.
Daer is de stoute Mars met Venus nu gaen slapen: Ick vrees de mancke Smit, die sal haer nu betrapen.
Hoe wert mijn vrome Heer van so een Hoer gefopt?
Sie daer, ick segh noch eens... holla!
daer wert geklopt.
Dat is de rechte ronde.
Wat pocke benje doof?
de duycker ’t sal hier honden, Daer is een aen de deur.
Ick ben van schrick schier doot.
gy bleu Soldaet, u leven heeft geen noot: Ick sal je borgh zijn.
ick begin te vreesen, Het leyt mijn op mijn leen, dat dit je Man sel wesen.
Kom wacker metter haest, en trekt jou kleeren an.
Och was ick hier van daen!
Nu raeckt hy in de pan; Was nu mijn Heer op’t slagh, hy ving een vreemde doffer.
Ick heb al wat bedacht; kom kruypt in dese koffer.
So haest mijn Man dan slaept, so laet ick u hier uyt.
Ick doet, doch tegens danck, nu is ’t met mijn verbruyt.
De ring: ick segje doet voort open: Of ick sel strackx de deur aen duysent stucken lopen.
Heb jy dat haert een reys, en maeckt geen meer gedruys: Kom morgen ochtent weer, mijn Man die is van huys.
Hoe ben ick geen meer vooght?
wel hoe oft hier sal locken.
Hoe liefste ben jy daer?
ik meenje waert vertrocken.
De Veerman was al wegh, ik quam een uur te laet.
Nu dat ick by u ben, myn hart van vreugde slaet: Ick was voor u bevreest, ’t begon zo hart te wayen.
Ick werd’ so bang dat ick mijn broeck wel vol sou drayen.
’t Is hier geen deegh’lijck spel, hier waert een vreemde geest.
Daer heeft een anders haen weer in mijn hock geweest.
Wat doet dit wambus hier?
Dat hoort aen Singjoor Karel, Ick heb het flus gehaelt, het staet hem als een parel, En meen na dit fatsoen te maken u een kleet.
Maeckt mijn geen ollen wijs, daer ick wel beter weet.
Voort segh mijn nu terstont waer dat die Pol mach wesen, Die jou ontsloten brief voor niet een bruy komt lesen.
hier is niemant niet: wel hoe!
mijn lieve Man?
Vraecht Robbert daer vry na.
Neen, ick weet nergens van.
Ick sou van spijt de neus wel uyt je backhuys rucken, Hadt ick een stock, ick sloegh al ’t posteleyn aen stucken: Voort brenght mijn Karel hier, hy is aen mijn verkoft, Foey dat jy jou verloopt, met so een armen schoft, Daer jy so wert gevrijt van veelderhande heeren.
Hy heeft hier noyt geweest, dat wil ick u wel sweeren.
’K segh noch, dat Karel, in mijn vyver heeft gevist.
Ick heb het selfs gesien, hy leyt daer in die kist.
Wie heeft u dus verstoort?
Sal hy mijn Wijf of soenen?
Hadt ick hem hier by mijn, ick sou hem voort kappoenen.
Wel wordje dol, of sot, hoe gaje nu dus an?
Slaet hem maer doodt, so komt’er geen quaet kuyken van.
Door kracht van dit pistool sal hy oock horens dragen.
De Man is in sijn huys.
Dat sal ick late vragen; Voort Robbert haelt sijn wijf, en Gerbrant de Notaris: Nu sullen wy haest sien of u verhael oock waer is.
Robbert binnen.
Mijn vonnis is gevelt, nu raeck ick heel tot schande.
Was hy in dese kist, ick sou hem voort verbrande.
Hoe benje dus jeloers?
voorwaer je wort misleyt, De man en is hier niet, ’k sweert op mijn vrouwlijckheyt.
Daer loof ick jou niet op, je selt mijn nu niet blinden, Ick heb hem in de neus, ick sal hem nu wel vinden.
Robbert met Neeltjen uyt.
Goen avont Rombout-buer, waerom ontbiedje mijn?
Jou man is die in huys?
Ick dacht hy hier sou zijn: Want hy is altijt uyt, en gaet by andre wijven, Ick meend’ dat hy hier was om d’uwe te gerijven.
Dat sou de duyvel doen.
Ick mis hem alle nacht, Dan is hy in de kroegh, of op de kitteljacht.
Wat seghje nu moerslons, heb ick nu wel gelogen?
Sy liecht het als een hoer.
Die staet hier voor mijn oogen.
mijn hooft raeckt op de hol.
Swijgh Kronje, houtje beck, je hebt jou gat weer vol.
Gerbrant uyt.
mijn heer, wat ’s u begeeren?
’t Geen dat ghy hier sult sien, moet ghy certificeeren, Mijn vrouw die speelt moy weer met dese vrouw haer man.
Sa wacker schrijf maer aen, ick wilder nu doch van.
Nu Joncker sijt te vreen, je sout je selver schennen.
Al ’t gene datje schrijft, dat sal ick doch ontkennen.
Sy heeft een Deense kop, ick werd bylo schier dol: ’K segh noch dat Karel-buer, dat is jou liefste pol, En die is hier in huys.
Wilt doch je man wat troosten.
Ick heb geen sinnen meer, ick vlucht nu voor het oosten: Sa hoeren schaf maer op, taback, goe wijn en bier, Ick ben getransformeert en lijck nu wel een stier, Mijn horens zijn vergult, en werden noch veel grooter: Hou, holla!
maeck ruym baen!
sie voorje, of ick stooter Met mijn getackte kroon een die vier op haer gat: Dat ick den sneuckelaer in dese koffer hadt, Ick sloegh sijn kop voort af, met alle bey sijn ooren, En setten die voor een kloot, op Jan Roompoorts-toren.
Waer is doch dese vrient?
ick weet nergens af.