floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Indien ik het selfs niet gesien en had ’ken sout niet hebben willen gelooven.
Nu sieje wel hoe dat de liefde de luy haer sinnen kan beroven.
Tegen de waerheyd valt niet te seggen: ’k beken dat ikket aen mijn selven bevind.
’k Wasser quaed om in men gemoed.
Wat wiljer van hebben, de liefde is blind.
Maer laet ons wat anders praten, ’k en magh van de pry niet meer hooren.
Ik vreesden warachtigh niet anders of je verderf was geboren Doen den ouwen je stont en beluysterden: hoe goed wast dat hy vast raekten aen den bril!
Hy hadje sonder dat verseker verrast, maer men magh wel seggen als een dinge wesen wil, Met dat Jonker Godefroy wegh was, soo liep ik met een vaert om den baes te waerschouwen, En dat deed ik darom, moetje weten, om mijn credit by hem te behouden, Want ik had al beginnen te merken dat hy een mistrouwe van men had, En zederd dat hy dat gesien heeft, soo heeft hy vry beter opinie vanmen opgevat, Maer en heeft hy jou al evewel noch nergens van gesproken?
Hy hout hem al eveleens of hy nimendal en had geroken,                                         Joris.
Siet toe: hy loerd op schalkheyd, en soektje te waerschouwen met de slagh.
’k Heb den hoest van den drogerd, laet hem doen wat hy kan of magh.
Ik wil somtijds geselschap hebben, en dat en sal hy of nimand my beletten,                                             Ioris.
Had ik geweest als jy, ’k hadder een condisiken van in de huwelijkse voorwaerden laten setten, En dan hadje met fatsoen konnen seggen dat hy der op aengenomen was.
Je sout je leven niet willen gelooven hoe weynigh dat ik op sijn dreygementen pas.
Hy praet nochtans sterk van vermoorden, en sou jy daer niet navragen!
Of hy al schoon op de nagank quam Godefroy sou hem met een gesicht verjagen: Maer laet hem snorken soo hy wil, ik meen na mijn sinlijkheyd te leven voortaen.
Die tot eene koekoek geboren is sie’k wel en sal de hoorens niet ree ontgaen.
VIERDE BEDRYF.
* JORIS.
MYnen baes is Hopman geworden, wie sou dat sijn leven hebben derven droomen!
Darom hebje kinderen en verdrinktse niet, want je weet niet waerse noch toe konnen komen.
’t Is een kerel soo wreed als een schaep, dat is te seggen een man als onse Claes.
Ja om hem wegh te jagen hadje niet van doen als een hand vol boonen met een blaes, Ik geloof vastelik dat onsen Jongen Sprink-haen dat soo heeft weten te smeden, Om den ouwen somtijds om mosterd te senden, en ondertusschen de plaets van Luitenant te bekleden.
Wat sullewe noch al beleven!
de vent is gewent alles te hebben op sijn gemak, En om Soldaet te wesen is hy even soo bequaem als een kous tot een peper sak.
Wat magh den sukkelaer beginnen!
hy mach den degen wel dragen, Maer hy past hem al eveleens op zy gelijk het vijfde rat aen de wagen.
Hoe lelijk wilter noch haperen komet daer eens ter deegh op aen, ’k Wet hy datelijk sijn piek sal schuren en voort poort sluyten deur gaen.
Daer is de man selfs: waer droes heeft hy dese pluymen van daen gekregen?
Ja ja nu sie ik wel warom dat ik dese nacht soo hert heb gelegen.
Maer soetjes dat hy ’t niet hoord.
Joris ghy hebt nu langh by men gewoond, En ’t is meer als redelijk dat men sijne oude dienaers wel loond.
Wel geseyd,                                         Ulrich.
Soo heb ik ook u gedane diensten nu te vergelden voor genomen.
Je weet wel wat voor een offiçie dat ik jegenwoordigh heb bekomen.
Recht.
En alsoo nu eenige honorabele charges aen mijn te vergeven staen, Soo is d’intentie uw persoon in dese gelegentheyd niet voorby te gaen: Hebbende dan op uw bequamheyd behoorlijk acht genomen, Soo zijt ghy by ons soo veer in goede consideratie gekomen, Dat ik geresolveerd ben jou te nemen voor mijnen Sergant.
Sergant, segje soo?
’t Is de meningh.
Sootje gelieft de hand.
Maer sou’ker geen bezegelde briven van konnen bekomen by leven en sterven?
Men geeft daer geen briven van.
Hoorje wel, je moetmen helpen werven,                                         Joris.
Daer weet ik raed toe, seght men maer hoe veel volks dat je begeerd.
Ik weet datje gesojen en gebrajen, ja als kind in huys bent tot de swarte weerd, En daer is jeghenwoordigh al de loop van luye leegh-gangers en losse schroeven.
Volk als zaet, seght mijn maer het getal dat wy sullen behoeven.
Daer is niet een mothuys in de stad of als een snoek op solder soo ben ikker bekend: Al wast midder nacht soo gaen alle deuren open als ik maer eens segh ik bent:                                         Ulrich.
Dat zijn de rechte wateren om sulke vissen als wy soeken in te vangen.
Op een geesseling en een brand-merk sulje soo nau niet sien, denk ik, alsse niet en zijn gehangen.
Tut tut wat raekt ons dat alsse maer hebben haer gesonde leen, En twee goeye vuysten.
En met verlof, hoe veel been?
Dat bescheyd zijn selfs: ’t is niet de pijne weerd dat ik je antwoord op je sotte reden.
Ik moet alles van te voren weten, want ik sou geren beslagen ten ys treden.
Jou spetiael Joost de giet-leugen, die salder wel sommige aen lokken door zijn soete tael.
De rechte man, want soo dikmaels als hy de waerheyd spreekt vliegt ’em een exter uyt sijn portugael, Hy sou nimand een duyd schuldigh blijven, kon hy met leugens sijn schulden betalen, Geen bequamer man in de wereld om de luy het net over ’t hooft te halen.
Let wel datje wat kloek volk neemt.
Hoe wiljese hebben, vet, mager, lank, kort of dik?
Mannen van een presentabel postuer gelijk als ghy en ik.
Maer daer sal bier moeten wesen, of dat werk deughd nimendalle, Want de vogels die wy soeken op den drank gelijk de vligen op den honich vallen.
Ik geef je last maekt datter is.
’t Is goed laet de rest op mijn staen.
Ik sal altemet eens komen kijken hoeter gaet.
Doe jy dat, gaet somtijds eens af en aen.
Hier heb ik nu een commissie die my niet ree en sal verdriten, Want daer is niet dat ik liver doe, als drinken sonder geld te schiten.
Maer laet ik gaen henen en sien dat ik ons wat vrome krijgers opstik.
Uyt der muyten spreeuwen en koekoeken, en diergelijke slach als mijnen baes en ik.
HEt is daer binnen het rechte concilium* van alle rasebollen: Wat staet daer een volkjen in om haer rampaellie te vollen?
De luy die loeren hedendaeghs op de slemp als een hond op een sieke koe, En daer de vrye labis is daer loopt alderhande slagh van volk na toe, Niet alleen gemeen en geringh volk, maer ook luy met fulpe kleren Komen daer al me haren darm vollen, en op straet soo schijnent heeren.
Dan dat soumen daer te hoogh op stok loopen, ik ben dat werkjen al moe, Darom sal’t best wesen dat ik hoe eer hoe liever ga spelen tap toe.
Ik wou datje eens gesien had hoe dat hem de sommige nepen, Crijn Thomasse bier-baerd die was soo vol men most hem naer huys slepen, ’k Hadder plaisier in, hoe welt my geld kosten, soo sweepten Meus Melisse meugh, De vent laptentder in gelijk in een sak twee drie bier met eenen teugh, Ja hy smeeterje een paertje binnen en dat schier met drooge lippen, Al soetjes, sey ik soo, de kan komt de weerdin toe die moster niet me in slippen.
Je sout schier stikken alsjer in komt, want het rookter als in ’t voorburgh van de hel, Darom salt meer als tijd wesen dat ikker een beetjen ordre in stel.
Die weerdin weetmen de ratten te seer aen ’t spek te brengen: ’t is al avous mijn hertje, Ik magh geen baer-bier, seyd de pry, vrientje neem naje dat startje: Se suypt bier als een koe water, darom en is ’t geensins oorbaer daer langer te blijven: En laetse soo dronken wesen als een sop, noch sietse wel twee voor een te schrijven, Darom Joris gaet seght daert gelagh op, en vraeght watter is verteerd, Want ik ben voor dat hoerekrijts schrijven al te lijdige verveerd.
Soo en salder dan niet anders als de vloer vallen te vegen?
Je meughd den drank wel op seggen, maer je krijghd dan nimand meer aen den degen.
We sullen maer verplaetsen en leggen de loop-plaets in ’t gulde vlies.
Ba dat lout weer een beetje, sey den reyger, en hy sat achter een bies.
’t Is seer eerlick volk die niet een predicatie en sullen versuymen,                                             Ioris.
Wen hadden anders ook niet qualijk geweest tot vrolijcke Gooltje in de pluymen.
’t Is waer ’t valter wat morsigh, maer se salje niet een bier schrijven te veel, Se souter liever selfs by leggen, want se heeft de conscientie veel te eel.
Het ismen daer al te morsich: ik hebber eens met eenigh geselschap gegeten, Wat had de slors gedaen?
se had de hoender met dermen met al geregen aen de speten En alsse op de tafel quamen, soo lagense in de schotel even als de meyskens in de mey.
Ga jy daer ik je segh.
’t Is mijn wel, brenght ons maer in een goey wey.
Siet w’en sullen daer soo niet overloopen worden van alderhande rapiannis en canaelje.
Wel fiat, alle dingen is bon, sey Bremer, en hy sag sijn wijfs poppegoed door en traelje.
PEERKE PUNT.
HANS JURRIEN.
JAN RATTIES.
BY de luy is de neringh, seyde man, en krooy met de mosselen in de kerk, Slijp scheren en messen, wel hey en vind ik hier by jou luy ook al geen werk?
Heefter imandt een verstompt mes ik salder weer een punt aen slijpen, Slijp scheren en messen ik maekse soo scherp datse nijpen.
Ik sie wel al riep ik mijn selven te barsten hier en valt niet te doen, Wilt soo slecht af loopen soo sal mijn de slijp-steen niet meer konnen voen.
Darom wil ik dus niet langer loopen, maer gaen soeken een ander hanteringh, En eer ik by Gurcum van honger sterven sou, ’k begaf men liver tot de vrye neringh.
Daer is bet eene stuyver mee te verdinen, ja men winter dik soo veel op eenen dagh, Datmender gemakkelijk een hele week op luy en leegh gaen magh, En alsset den hemel een luttje zegenen wil, een jonk kerel kander eerlijk de kost op krijgen, Ik wil de steen dus niet meer achter aen loopen, dat ik naer mijn adem moet hijgen, De gauwigheyd van de hand werpt vry wat anders af voor dieder mee weet om te gaen En, wordjer al eens op gevangen ’t is met een quaed half uer gedaen.
Ik moet alevewel ’t een of ’t ander aen vangen, ’k en kan dus niet langer leven.
’k Weet raed, daer word volk gewurven, ’k machme voor een tijd in dienst begeven.
Maer wat verleend ons den hemel hier?
Hans Jurrien.
Hier hebje de niuwe deunen, hier mannen hier.
Ik geeffer een om een halve stuyver dat en is immers niet te dier, Dat ikje ouwe grollen brocht, van den ouwen Hillebrand, Kort Rosijn of Tijsken van der schilden, Ik en souje selver niet raeyen datjer je penningen aen verspilden, Maer dit zijn alsamen moye en niuwe deunen, loop mannen loop, Gunt de kramer de penningh: van daegh heeft hy den dolle koop.
Hy beginteen liettjente lesen.
Wie wil hooren singe Van vreugden een nieuw lied, Al watter kortelinge t’ Antwerpen is geschied, Al van een aerdigh meysjen Haer vrijden een jongh gesel.
Se hadden samen een reysje, Ie weet alle dingen wel.
Hier hebje noch een ander raer stukjen van een dochter die haer eygen kind verdrinkt Het gaet soo beweeghlijk, dat hy schier moet krijten die ’t leest of singht, Al hadje by manier van spreken een stenen hert, je wierter deur bewogen, De beul selfs en sou’t niet konnen singen als met de tranen in de oogen, Een van mijn makkers songt op een boeren kermis over een wijl, De boeren die huylden als hof-honden, ja se kreten snot en quijl.
Coop huys-lie coop, alsjet gelesen hebt soo kenjet bequamelijk opje deuren plakken, Nimant niet?
ist mogelijk?
se zijn ’t geld weerd om te verkakken.
Pierke Punt.
’t Gaet hem, sie ’kwel, al me als mijn,                                         Hans Jurrien.
Wel heb ik jou daer, Pierke Punt?
Hoe gatetje al spetiael?
Al slappjes, gelijckje wel denken kunt.
Het gater soo slecht datter nau een stuyver meer is te winnen, Wilter soo toegaen, soo weet ik niet wat ik in ’t end sal beginnen, Ja vraeghd hoet mijn al gaet, ’t isser noch al kael en gesond.
De schortingh heeftet hier ook,                                         Pierke Punt.
Hoe naer weeghd de beurs al me geen pond?
Hans Iurrien.
Wat raed maet?
en ondertusschen kan men qualijk handen en voeten eten,                                         Pierke Punt.
Sooje mijnen raed volgen wild ik meen dat ik mogelijk een middel sal weeten Dat we onsen dorst eens ruyterlijk sullen lessen, en krijgen noch geld in de hand.
Datjemen daer raed toe wist, ik hieldje by naer voor eenen halven zant, Maer hoe sou jy dat soo konnen stellen mijn goe maet dat wy souwen raken aen’t lurken.
Ho ho practica is multiplex, sey de duyvel, en hy at den rijsten bry met hooy- vurken.
Jan Ratties.
Ratten en muysen doe ik verhuysen, rattekruyd, manne wie wilder an?
O bloed hoe is dien tulle broer sijn wambas geboord met passement van twee stuyvers de kan!
Ian Ratties.
Hier hebj’et origenele kruyd voor ratten en muysen puer excelent en suyver.
Ik geef soo veel om een oortjen, als een ander om een halve stuyver.
Ik heb daer effen noch een briefken aen een seker heerschop verkocht Die my boven mijn geld noch eenen beker ouwen Teunis op de hand brocht.
Al die ’t gebruykt hebben, en hebben zederd geen ongedierd meer vernomen.
’k En sou die vent niet raeyen dat hy in den ratten hemel sou komen, Want se souwen hem van quaedheyd op slokken voor een onbijt.
Koop manne, koop, en maekt u al ’t ongediert quijt, Goeden dagh vrienden: wilje geen goed rattekruyd koopen?
Het salje huys t’eenemael suyveren al hadje ratten en muysen met hoopen.
Je bent hier qualijk geaddresseerd, je spreekt de verkeerden aen, Want datter ratten of muysen t’ontsent quamen, vrient, se souwen haest van honger vergaen.
Hoe naer woonje in ’t Hemelrijk datter niet en valt te drinken noch te eten.
Maer we souwen met sijne praet onsen eersten coor-sangh wel vergeten: Ie seyd daer strax datje raed wist om te geraken met den bek in ’t nat, En ik weet hoe imant te moey is, die in acht daegh niet eenen goeyen en heeft gehad.
Hoor hier, je weet wel datter jegenwoordigh volk word aengenomen.
Al recht.
Daer moetje weten taptmen bier als spek by den hals voor al dider komen En daer by soo hebjer!
Een orientaelje, denk ik?
men dunkt dat ik den reuk al in de neus voel                                         Pierke Punt.
Let op die punten, sey de paep, en hy stak sijn elleboogh door de preek-stoel, Wilje metmen mee gaen ik salje leyden daer louter wat is ten besten.
Dat soumen al evel eens smerten gelijk als eenen ezel het vesten, Maer als ikje de waerheyd sal seggen, ’k en heb geen grooten trek om Soldaet te zijn.
Nodeloose sorgh, ga jy slecht maer me met mijn.
Je selt immers wel soo langh soldaet wesen alsser wat valt te tappen?
Die sou mender wel meer vinden.
We sullender elk een vaen binnen lappen, En kennewe ons wat strak houwen, we krijgen noch wel een stuk geld op de hand.
Recht uyt geseyd manne je maekt men bylo eenen waterigen tand.
Weetje ergens sulkenen vrye, soo bid ikje laet ik me van den buyd deylen, Nae sulken goeden have daer sou ik wel me willen na toe zeylen, Want je spreekter soo smakelijk af dat ik de kittelingh schier gevoel alree.
Wel dat magh ik wel lyen wiljy de weerd van Byseveld slachten en slenderen me.
Maer als ikje geseyd heb, ’ken sou niet geren op die blauwe erreten te gast genoit wesen.
Meenje dat ik ook gek zy?
ik weet niet waer jy voor mooght vreesen, Dat je dat meend maet, ’t is mijn ook maer om de nobele lek te doen.
En soo ras die ophoud soo steke we het roer in de hegh, en nemen ons paspoort onder de schoen.
Fiat, we sellen wakkere basen wesen voor soo langh als het neppen sal duren,                                         Pierke Punt.
En als dat ophoud soo sullewe gaen sien om een goed henen komen, en de piek schuren.
Ik ben soo gek niet als mijn muts wel staet: siet men daer vry voor aen, Dat ik van die maets niet en ben die haer voor vijf stuyvers daeghs souwe laten dood slaen.
Soo is dan de menigh niet je selven vast te maken?
Wel dat sou ik hopen.
Kom gaeuwe dan hoe eer hoe liver.
Set op nou de bier sluys en laet alle darmen vol loopen.
WYBRAND.
VLRICH.
Wybrand.
SIet buerman ik sagh dat ik met goedheyd en met quaedheyd al evenveel kreegh: In de plaets van’t wijf wat goeds te doen, soo sal ik my selven docht ik doen wat deeg.
Ik legger temets een vuertjen voor aen, en daer gae ik tegen sitten met mijn schenen: Ik tap een kanneken van den besten, en dat set ik tusschen mijn beenen, En of mijn wijf geselschap krijghd, ik doe soo en laet haer begaen, Ik hou men of ik geen wijf en had, en ik en trek haer niet meer aen.
En ik vindmen daer vry geruster by, als by dat knibbelen en kijven.
Wel hey is dit de man die noch onlanx praten van te ontlijven?
In plaets van druyp-neus soo krijgh ik nu somtijds een listentie na men oor.
Ik springh schier uyt mijnen draeghband dat ik sulke dinge vanje hoor.
Ik sal’t bylo t’onsend niet verdragen maer my daer over wreken, Al sou ik een heelen dagh niet doen als vermoorden en dood steken.
Nochtans is men geseyd datje Jonker Godefroy op straet feestelijk hebt gegroet.
En je weet wel wat de luy seggen.
Jy weet niet waert verken vast is dat doet.
Je moet weten komen en komen is twee: dat hy by my quam was om een ander reden, Hy had een duel aenstaende, en quam my versoeken de plaets van secunde te bekleeden.
Hy weet wel dat wy krijgs-lie besukt staen op’t kittelige point d’honneur:* Maer wat mag ik tegen jou seggen, jy luy platters neemt een dingen soo niet au coeur, Daer ik en mijns gelijk om een haver caf souwen in duel gaen stappen, Ja om een halve dementi souwen wy malkander heel emmers bloed aftappen.
Je gaet ook grof als je begind.
O live maettje desen degen is al te eel.
Ik weet niet wat de jouwen is, maer de mijnen en deughd in den eersamen niet veel.
’t Is voor ons maer te bruyloft gaen sich in ’t open veld voor de klingh te ontblooten.
’k Heb liver dat jyt doet als ik: ken hou niet meer van steken en stooten.
Ik ben seker soo gek niet dat ik mijn in perijkel sou stellen om een stinkend wijf.
Raekt jou de eer soo weynig buerman?
soo benje wel een ongevoelijk katijf.
Neen ik warachtigh, sou ik lyen dat d’een voor en d’ander na t’ontsend souwen komen toe vloeyen!
Ik stonter liver alle ure schrap voor, ja souwer liver lijf om lijf om tornoyen.
Ik hou hem maer voor eenen schijtebroek, die voor een boos wijf swicht.
Maer weetje wel die sijn neus afsnijd, die schent sijn eygen aengesicht.
Dewijl j’et niet kond beletten, is ’t dan niet beter datjet stillekens gaet smoren, Als datje de neus niet buyten de deur kend steken, of datje koekoek en hooren-beest moet hooren?
Dats wel goed voor sulke flauhertige gesellen en slappe maettjes als jy en jous gelijk.
’t Isje alreeds vergeten sie’k wel, datje de Jongens aenje gat had met drek en slijk.
Warom chargeerdejese doen niet?
se ripen immers koekkoek, horendrager en diergelijken?
Dat sou een schoone genereusheyd wesen sijn couragie tegen een deel gat jongers te laten blijken: Maer ik moetet jou ten besten houwen, je oordeeld van de militaire als den blinde van de kleur.
’t Is maer roose voor de verkens: ik sie wel je bent geen man van vigeur.
Maer mijne goeye vriend laet ikje raeyen, laet dese hevigheyd doch wat verkoelen, En doet al me gelijk als ik, je seltter je vry geruster by gevoelen.
Anders soo vrees ik datje al dese fanferres noch eens lelijk beklagen seld.
Datjemen soo goeyen vriend niet en waerd ik gafje men handschoen, en daeghdeje te veld.
Ik ben ik ik noch vechterken noch smijterken, sey den Braber: j’en hebt hier je man niet gevonden.
Soo souje wat voorsichtiger praten, want wy vallen al te liberael met een lijf vol wonden.
Je bent nu ook besukt qualijk gebakerd: hoe valje nu dus beus?
Wy zijn ’t rechte kruydje roerdmen niet.
Heer wat valje tans querelleus!
’t Geen dat ik je segh, segh ik als een dieje geren ten besten sou rayen.
’k Wensje goen dagh.
Ik sie wel krijgslie by platters is even als uylen by bonte krayen.
Je gaet daerje gaet, ik wouje niet gekker wensen, al waerje mijn eygen broer.
De vent die praet als eenen Hercules, en ondertusschen soo is ’t eenen bloyen loer, Ja eenen jongen sou hem doen loopen: om de waerheyd te seggen men sou sulke basen Met goed fatsoen konnen vergelijken by die opgeblasen blasen, Die door het minste steekje van een spel t’effens al de wind ontschiet, Darom maghmen wel seggen als niet komt tot yet soo kentet sijn selven niet.
Hoe wil hy dese sotte glori noch eens in ’t end beklagen!
’t Zijn altemael geen koks, die lange messen dragen.
PIERKE PUNT.
HEeft onsen toekomenden Hopman sulken Jongen wijf genomen wat gink de kerel aen?
Daer aen sieje wel dattet een os noch goed doet, dat hy by een koe op stal magh staen.
Nu word ik werom indachtigh dat Dirk oom mijn soo dikmaels placht te raeyen: Set je leven geen winkel op Jan neef, seydi, soo lang alsje by de huyse genoegh hebt te naeyen.
Hy had niet qualijk gedaen dat hy dien raed ook had gevolghd, maer ermen knecht, Hy had noch een schepel te malen, en daer heeft hy een heelen meulen om op gerecht.
Hy heeft dat jonge wijf mogelijk genomen om sijn voeten werm te maken.
Om sijn geslacht te vergrooten denk ik, want ’t is de wegh om aen veel swagers te geraken.
Ik geloof ook datter altemets al gaet goen dagh broertje.
Wie sou anders vermoen, Heeft den ouwen in sijn jeughd mogelijk andere de horens geplandt, ’t is niet vreemt dat se ’t hem nu doen.
’k Heb wel hooren seggen dat hy al een sportelingh haentje is geweest van sijn leven.
Is’t dan vreeemt dats’em nu met ’t selfde sop overgiten, en van’t eygelaken een rokjen geven, Om de waerheyd te seggen, wat issest anders als leer om leer.
Soo hy in sijn jonkheyd aen andere gedaen heeft soo doensem in sijn ouderdom nu weer.
Maer we sellen Ioris Bukkingh ergens aentreffen sou ik hopen: Docht ik het niet wel het kalf sou sijn moer vinden al sou’t sijn selven te bersten loopen.
Kom laet ons hem aenspreken.
Signeur Buckemio we hebben verstaje wel verstaen.
Ik docht anders of j’et verseten had, maek kort, want ik moet gaen.
We souwen mijn heer wel bidden verstaje wel,                                             Ioris.
’k Sou denken datse metmen begosten te gekken, Indien den tijtel van mijn heer nu soo gemeen niet was dat m’er kakhuysen me sou dekken.
Signeur Buckemios waer halense dese extravagente tijtels van daen?
Hebje wat te seggen soo maket kort, want ik kan verstaje wel niet langh staen, Verstaje wel.
Signeur Buckemio!
ik sie wel live kinderen krijgen live namen.
Ie seld wel half gissen warom datwe verstaje wel hier eens byje quamen.
’t Beginsel was altoos naer ik heb konnen hooren, we hebben verstaje wel verstaen.
Wat is nu eygentlijk de conclusie?
We wouwen wel dat je ons met onse drien naemt aen.
Houd houd al soetties!
we kennen wel al te gelijk singen, maer niet spreken.
Wat sou men de luy met sulken onfatsoenelijk geroep het hooft breken!
Ie bent een hoop onverstandigh volk sie ’k wel, wilje iet seggen, segget gaende ik ga heen.
Dat jen baes besich is,                                         Ian Ratties.
Met eenigh volk te krijgen by een.
’t Kost wel wesen,                                         Pierke Punt.
Soo wouwe men heer wel gebeden hebben,                                         Hans Iurrien.
Datwe dienst mochten bekomen,                                         Ian Ratties.
En dat we                                             Ioris.
Door mijn heers faveur en gunst Ioris.
Onder de compagnie mochten worden genomen.
Se zijn al tamelijk wel ter been se souwender goed voor sijn als ter eens op een marcheren gink.
Soo ’t mijn heer geliefden wy wilden wel dat hy ons in sijnen dienst ontfink.
We belovenje we sellen je dinen als eerlijke en getrouwe Soldaten.
Kom gaet dan me.
Alse men ook soo mijn heeren kan ik de bloeyen ook niet verlegen laten.
DAer komt volks genoegh om te suypen, maer daer en bijt nimand seer aen, Wil dit niet beteren soo wilt met onse wervinge al slappjes voortgaen.
In ’t giten en swelgen zijn de mannen wel mannen en loutere gasten, Maer als ’t op een dienst nemen komt soo en wilder nimand toe-tasten.
Recht uyt geseyd dit werckjen en gaet niet altewel naer mijnen sin, En ondertusschen soo wortet mijn beurs lijdige gewaer, want het gater al diep in.
Ik sal lanksaem mijn volk krijgen dat begin ik nu te vreesen.
HOu moed baes, hou moed, kijk hier kakt een koe soo veel als seven meesen.
Besietmen dit troyken eens, dat ik je hier gelijk toe voer.
Waer komen dees maets van daen?
Eerst van haer vaer, en daer naer van haer moer.
Waer hebje dese gesellen achter loopen?
je weetse warachtigh op te stikken!
Dit zijn drie drollige snoes-hanen.
Maer datj’et weet s’en willen niet wel strond pikken.
Ik moet warachtigh bekennen Joris dat jy je volkje vinden kunt.
Wat doen de maets voor hand werk, en hoe hitense?
Desen heet Peerke Punt.
En ’t is eenen slijper die ons wonder sal te pas komen.