floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
een beer zal my bederven, hy tracht zyn klaauwen in myn inge wand te verven.
Zyn wreede muil die dorst als raazend na myn bloed.
Dood deez verwoede beer, eer hy myn sterven doed.
FRANSYN van binnen.
Is dat vallen, ach!
ik ben vol vreezen, help!
Wie of daar valt?
Dat zal Fransyn wis weezen.
Zy schrikte moogelyk op 't noemen van de beer, en valt met al het goed verbaast van booven neêr.
FRANSYN van binnen, ach!
wat zal ons noch gebeuren, hier is een beer in huis, die wil een mensch verscheuren!
Wat duivel schort de meid?
EELHARt Zy roept de buuren in, hoe zal dit hier vergaan?
Wel wie of aan Fransyn zo gekke parten leerden?
Zy meend het ernst te zyn, dat gy daar zo ageerden.
Hoe is de meid zo zot, neen, dat geloof ik niet.
Ik al, geloof het wyl gy t ziet.
KLAAS, JORIS, JUERE, EELHARt, CONSTANt.
WOor duyvel is de Beer?
Kan kik hem kraigen, kik zal hem aon mayn spies gelaik een kikvors raigen.
Kryg ik ze in fizier, zy moet terstonte dood, ik schietze dat ze zel gaan rol gelyk de kloot.
JUERE.
Kom kik, met dit geweer, dien schen ont eens te raaken, 'k zweer hai zain Beere ziel, main ziel, haast uit zal braaken.
Kik zau 'em.
RYKERT, EELHARt, JORIS, KLAAS, JUERE, CONSTANt, ELIZABETH, sofia.
Wel, wat 's dit?
wie maakt hier dit geweld?
Een vreemd geval, myn heer, wy zynder af ontsteld.
Wel mannen, wat is dit?
hoe zyt gy hier gekoomen?
Wel om de Beer te schiet, myn eer.
Ry. digitized by google tooneelspeller.
Het schyne droomen.
Wel, joris buur, wat s dit?
Zoek jy hier na een beer?
Jou meid ze heb gezek, het zo waarak, myn eer.
FRANSYN uit het venster, ELISABETH, RY KERT, EELHARt, JORIS, KLAAS, JUERE, CONSTANt.
FRANSYN ZEg, is de Beer al weg?
Hoe ben ik verschooten.
Wat beer, zottin.
Wat beer, wel hei!
een beer, met pooten, En met een muil, die fel een mensch had aangevat, En die zo riep doen hy hem by de lurve had.
Dat beelje jou maar in, kom jy maar voort van booven.
'k ben al te bang, juffrouw, je meugt me vry gelooven.
Daar is een Beer in huis, 't is zekerlyk geen jok.
Hoe komt de Beer hier in?
FRANSYAN.
Uit 't een of 't ander hok mag hy gebrooken zyn, hoe drommel, kan ik 't weezen?
De meid is zeker dol, of voor het minst bezeeten.
't is daar heel ver van daan, men riep ik ben in ly een beer heeft my gevat!
sta me by.
'k wou ik die schreeuwer wist, de drommel zou hem haalen.
Of hy zou 't meesterloon my van men bien betaalen.
Wie zou niet schrikken van zulk ysselyk geweld.
K heb met mê.... nou dat s wel, de trappen braaf geteld.
Ei, hou de bek toe met zo zot en dwaas te kallen.
Dat loof ik wel ik heb myn bil uit 't lit gevallen.
Fransyn, het is myn schuld, ik zal uw smert vergoen.
Als de olifant eens kakt, zo kryg ik myn rantsoen Wel dubbeld, meenje zo?
Wel hoe, wat 's dat te zeggen?
Is 't uw schuld?
Ja, myn Heer, ik zal 't u uit gaan leggen.
Ik maak een Treurspel, en ik had daar ingebragt, een voorval, hoe een Prins eens weezende op de jagt, Van een verwoede Beer in t Bos wiert aangegreepen, Het welk hem roepen deed ontsteld, en heel beneepen, Om hulp, en ik sprak die zin wat hart, myn Heer, Fransyn, die schrikt, en valt daar op van booven neender, Van al de trappen, tyd vervaarelyk aan t schreeuwen En daarom komt dat volk zo wreed gelyk als leeuwen, Gelykje ziet.
Dat s waar, jou meid heb ons geroep, ze schreeuw zo bang, myn eer, zo bang gelyk de poep, monsieur atan voe bien?
Ry. digitzed by google tooneelspeller.
Heel wel, gebuurman Joris, Zie daar is drinkgeld tot een pintje brandemoris, voor u lien zaamen, wel hoe komt de meid zo dwaas?
Sinjoor, k bedank ou zeer.
Jou ook zo, buurman Klaas, vryde tooneel.
FRANSYN uit het venster, RYKERT, ELISABET, EELHARt, sofia, constant.
Wie heeft van vreemder zaak zyn leeven ooit vernoomen?
Nou beerevangster, wil nu maar van booven koomen.
RYKERT, ELISABETH, EELHARt, SOFIA, CONSTANt.
Hou, lodewyk, hou daar, ga heen en copier my deze brieven eens.
Als 't u beliefd, myn Heer.
Ik zal zo datelyk, myn Heer, die uit gaan schryven.
't is morgen tyds genoeg laat het van daag maar blyven.
Fransyn uit.
Fransyn, benje zo zot.
dat had ik nooit gedacht, Dat gy hier in ons huis aanrecht een beerejagt.
Van dwaazer voorval heb ik nimmer hooren spreeken.
't is uilenspiegels werk, o ja.
Een heel goed teeken.
Praat jy maar voort, myn Heer, ik voel wel waar t me schort.
Dat zal wel overgaan eer jy een knechje word.
Masseur, kom gaanwe heen, laat ons het hier by laaten.
Gy kund hier na wel van uw Beer wat zachter praaten.
Zacht tegen Fransyn.
Fransyn, laat ons ook gaan, nu is het tyd.
CONSTANt, EELhart.
Wat dient'er nu gedaan?
Ze zullen zekerlyk ons aanstonds weer bespieden.
Door 't venster, het kan anders niet geschieden EELHARt.
Gy maar terwyl het geld.
't is wel, 'k zal toezien, kryg CONSTANt.
Waar toe zal t dienen?
Maak maar dat gy my niet kweld.
Digitized by google tooneelspeelt.
29 Gy zuld het zien, ik wil die schuld niet langer dulden.
Sofia en Fransyn, in het venster.
Ze zyn aan t venster.
Ik teld voor eerst drie honderd gulden, en brengt het daar t behoord, k moet zonder schulden zyn, of k kan niet leeven, zeg de smous ook, dat hy myn Geleende goud weergeeft van daag, ten langsten morgen, De tyd verloopt, ik wil die schacher niet meer borgen, en als gy uit zyt, ga dan ook met een eens zien, Of ook de spaansche post gekoomen is, indien daar brieven aan my zyn, zo wilt ze voort bestellen, k Verlang daar na, maak gaauw een eind eens van uytellen k Verwacht een wissel van vier duizend dukatons.
Heb gy noch niet gedaan?
Zo voort, myn Heer, aanstonds.
Dat gy u rept, of 'k zal 't u daadelyk eens leeren, En met myn rotting u de ribben koomen smeeren.
CONSTANt, zoetjes.
Dat hoeft zo net niet?
Voort gy, reckeel, maak gedaan, Vreest gy myn dreigen niet?
Myn Heer, nu zal ik gaan.
En hier we 'er spoedig zyn.
Neen, wilt een wynig toeven, myn kleed is hier ontornd, en 't zou voor al behoeven, dat gy dit hechte aan malkaar, want wierd ik eens ondekt, 'k liep mooglyk lyfs gevaar.
Eelhart, trekt zyn boove kleea uit.
Hebt gy uw eer, uw staat dan te eenemaal vergeeten?
Hebt gy uw oorlogs deugd zo van u afgesmeeten, dat gy, verslaasd, versuft en moedeloos van zin, Uw hart laat buigen, ja, laat dwingen van de min?
't is waar, ik laat myn hart gantsch door de min regeeren, ik kom my zelf als slaaf, zelfs voor de min verneeren, ik!
die het woedend vuur, en 't donderend geluid, der oorlogs buijen vaak heb op deez' borst gestuit.
Gevreesde min, wat werkt gy niet door uw vermoogen, wat hart is scheutvry, door het bliksemen der oogen, van myn verkooren lief, haar aangenaame mond.
Werpt keetens uit, daar zy myn hart, eerst diep gewond, meë vast boeid, moet ik dan, al vlugtende, verliezen, Noch eens myn vryheid, doed de min my dan verk iezen, dit slecht verachtlyk kleed, daar al myne oorlogsdaan, van Spaansche Hof alom, op wiekken van de faam, Gedraagen worden?
ik breck deez band aan stuk ken 'k verbrysel 't minnejuk, dat my de nek komt drukken.
Maar, hoe kan t mooglyk zyn, daar ik als weg gerukt, dit voorwerp heb zo vast in myne ziel gedrukt, Dat zelfs de tyd, die geen verandering kan missen, dit godlyk beeld nooit kan uit myn gedachten wissen?
Neen, liefde houd het veld, ik leg myn grootheid af, ik min myn engel, tot de dood my rukke in t graf.
Zyt gy dan niet te raan?
Geensins, hoe!
zou ik trachten My zelf te moorden?
al myn gedachten, werden tot haar dienst alleen maar aangewend.
Maar, 'k heb uw dapperheid, en trouw, voor lang gekend, gy weet wat dienst ik aan myn lief heb opgedraagen, wat smert en wreede pyn, my dag en nacht komt plaagen.
31 om dat ik haar myn staat niet kenbaar maaken mag, voor dat myn zaaken zyn in beeter stant.
Zy wierd licht mid'lerwyl, terwyl ik dus myn leeven Verslyt, een ander heer tot echt genoot gegeeven, waarom ik voor myn rust het aldernoodigste acht, de albaade geevers, die hier koomen alle nacht.
Om door een zoet Muzyk haar vryery te styven, Door punt van ons rapier, van deeze deur te dryven.
En deeze zaak die is heel licht voor ons te doen Want niemand zal dit oit in 't minste op ons vermoën.
Ja geen gedachten zal my immer konnen deeren, als ik, steekt in lakeijen kleëren.
Dat zulk een heer CONSTANt.
Waar ik u helpe kan, myn laatste druppel blo ed Is tot uw dienst.
't is wel, ik sterf veel eer met moed, eer ik zo waarden pand, laat uit myn handen rukken.
'k wensch, dat gy van uw min, in korten tyd, moogt plukken, Gewenschte vruchten... maar verand'ren wy van toon.
Toe is het venster.
Zyn rok aan trekkende.
Wel wat dunkt u?
Wonder schoon.
Men zou de drommel zelfs door zulk een list bedriegen.
Wie konstig vryen wil, heeft noodig konstig liegen.
Een goed Acteur, myn vrind, moet nergens stil voor staan, Ik voer dan uit, t geen my oprechte min komt raan.
'k Moet, door myn venizery, hier stout zien door te raaken.
Men kan doch alles van Komedianten maaken, toe apen toe in kluis, constant.
Ik hoor gerucht, wees stil, ik geloof voorzeker dat zy ons betrappen wil.
Hoe meerder zy dat zoekt, hoe min myn konst zal faalen, Zy spant haar net vry om t my over t hoofd te haalen, achste tooneel.
Sofia, EELhart, fransyn, constant.
Vynzende om weg te gaan.
Waar gaat gy, lodewyk?
Mevrouw, de eerbiedigheid, die wy u schuldig zyn, ons by zyn hier niet leid.
'k vertrek met uw verlof.
Eelhart laat behendig, in t weggaan, een briefvallen. negende tooneel.
FRANSYN, sofia.
Daar valt een brief, sofia.
Ik moet die eens doorleezen, Sofia leest zacht FRANSYN.
Dat moet wat wonders zyn, voorzeker, juffrouw, dat Fransyn niet weeten mag den inhoud van dit blad, juffrouw, lees doch wat hart.
Zwyg stil, wil my niet stooren.
ERANSYN.
Lees overluid, juffrouw, dan kan ik ook wat hooren.
Hoe wordje toch zo bleek, een mutsje schorteldoeks band, en ruim een elle eek.
Zou hier wel nodig zyn, waar laatge u toe vervoeren?
Deez' letteren, Frausyn, doen my het bloed ontroeren, het roud my in myn hart, dat ik een heer van staat, als een onwaardig knecht, misbruikt heb en versmaad.
'k Wil voor die misdaad doen de grootste penetentsy FRANSYN, ik heb 't u wel gezeid, het lag op myn Consjentsy, dat het zo weezen zou, maar altyd had ik mis.
Nu zie jy t klaarelyk, dat het de waarheid is.
Gy woud voorheenen al myn zeggen niet gelooven, Ik moest het jokken, maar nu dryft de waarheid booven.
'k beken deez brief doed my zyn afkomst recht verstaan, En de oorzaak, die hem drong in onze dienst te gaan, en 'k ben verblyd dat ik, door minnedrift gedreeven, myn hart onweetend heb zo braaven heer gegeeven, Gaf nu de Hemel dat zyn min oprecht mogt zyn, Zo zach ik haast een eind van myn verdriet en pyn, Ja, 'k zegende myn lot.
Ei, wilt daar niet van spreeken, Wy hebben nu de kat net uit de boom gekeeken.
Hy zoekt niet anders als te zyn uw Bruidegom, je zult hem hebben, 'k bid, ei!
Ik kweld u daar niet om.
TIÉN.
Digitized by google SCHRANDERE 34 TIENDE TOONEEL.
FRANSYN, sofia, EELhart al zoekende.
Daar komt hy weer, Juffrouw, hy zoekt, zo waar wy leeven.
'k zal hem die wedergeeven.
Gewislyk na zyn brief Wat zoekt gy, lodewyk?
wat scheeld u?
Niets van belang, Mevrouw, 't is maar een beurs'lery, 't geen ik daad'lyk heb verlooren.
Ik zoek een liedje, sofia.
Ja, zulk een liedje klinkt my wonder vreemd in de ooren, 't geen myn toon verand'ren doed, Dit is een liedje, Dat ik myn dienaar reeds als dienares begroet.
Mevrouw, heeft lust zich met haar slaaf wat te vermaaken, zo ik het waardig ben, 'k ben bly.
Wat vreemde zaaken, geschiêner, hemel!
Hoe, mevrouw, hoe dus ontsteld?
Vertrek, Fransyn.
ELfde Digitized by Google TOONEELSPEELDER.
35 elfde tooneel.
Sofia, EELhart.
Hoe is myn ziel bekneld!
Verbaastheid heeft myn hart zo euvel ingenoomen, dat ik tot geen begin van reedenen kan koomen.
Hebdoch de goedheid, zit een weinig by me neender.
Mevrouw, uw dienstb're slaaf, die weigerd zulk een eer Met reden, 'k was niet waard, dat gy me uw dienaar achte, Indien ik dorst, zo stout, na deze glory trachte.
Zo gy myn dienaar zyt, gehoorzaam dan.
't ontzach dat ik u schuldig ben, verbied my dat ik mag..... sofia.
'k geef het u, voor al zo volg dan het betaamen, het is myn wil.
Mevrouw wil my gehenel beschaamen, om dus haar dienaar, die niet waardig is te gaan In haare schaduw.
maar.... sofia.
Laat deez' reeden staan.
Uw staat verpligt ons, dat gy moogt in als gebieden.
Wat hoor, wat zie ik!
wat of hier noch zal geschieden?
Raillier uw dienaat vry 't is booven myn verstand.
Zou ik die man zyn?
Ja, ja gy, Heer Ferdinand!
Gy hoeft uw groote staat, nog eer niet meer te ontveinzen Gy zyt ondekt, myn Heer, des wilt eens overpeinten, hoe onze slegtigheid wel dienden afgemaald, dat gy hier, na uw staat, niet beeter zyt onthaald.
Doch, wyl gy oorzaak zyt van 't geen hier is bedreeven, ik hoop uw goedheid zal die misdaad ons vergeeven.
Indien ik oit... sofia.
Ik bid dat gy dit niet verzaakt, Daar is uw brief, Heer, die het alles kenbaar maakt.
Wat zien myn oogen, goon!
Gy hoeft niet meer te vreezen, myn heer, wy zullen u in t minst nadeelig weezen, ei!
Veins doch langer niet, k neem deel in uwe druk, Ben ik het waardig, spruit het uit een ongeluk, wat is doch de oorzaak?
Ik zal t u openbaaren, wylu ten deelen is bekend myn wedervaaren.
Weet dan.
Mejuffer, dat ik aan het Hof, wel eer Een zek're Dame, maar uit tydverdryf, niet meër, beminde, die ook wierd te dier tyd aangebeeden Van eene Ridder, zynde een man van mogentheeden, En die, in dienstbaarheid, geen weërga immer had, Maar al zyn poging had in 't minst op haar geen vat, en 't scheen of zy haar gunst alleen slechts voor my spaarde, 't Welk eind'lyk zulk een wrok en jaloczye baarde, In zyn verbolgen ziel, dat hy voor vast besloot, Van een meêminnaar zich te ontslaan, door myne dood.
'k wierd op een avond van die moorders dan besproogen, verzeld'gen.
Verzeld met and'ren, die my na het leeven dongen, Als felle Tygers, maar een hevige overmoed, Die in een grootsche ziel by wyl veel wond'ren doed, Liet myne dapperheyd niet, op die tyd, verleegen.
Ik vloog hun in, en heb den degen fluks gereegen Dwars door de ribben heen van die my t naaste was, dit was myn vyand, maar zyn dienaars, alzo ras Zy zaagen dat haar Heer geraakt was om het leeven.
Die hebben my geheel de zeege voort gegeeven.
Zy vlooden voor deeze arm, en myn bebloede kling, Of haar de blecke dood snel op de hielen ging, maar toen myn ziedend bloed een weinig aan t bedaaren geraakt was, zag ik eerst dat ik in veel gevaaren, My had gewikkeld, k liet my door de reden raan, k Verliet Madrid, om hier in Nederland te ontgaan Het dreigende gevaar, t geen my daar op zou koomen.
Waarom hebt gy als knecht uw schuilplaats hier gevonden?
En, als een slechte slaaf, ons hier ten dienst gestaan?
Wast om uw vryheid?
wat heeft u hier toe geraân?
Moet ik het zeggen?
Mevrouw het zyn uw oogen!
Ja, mevrouw, die hebben zulk vermoogen.
En voorts al t zigb're, dat den Hemel aan u gaf, Dwong my tot uw, en ook te ontwyken myne straf, dit s de oorzaak dat ik my heb in uw dienst begeeven, Op hoop om eeuwiglyk in uwe gunst te leeven.
En wyl u nu myn staat en afkomst is bekend.
Zo bid ik, schoone Zon, maak van myn ramp een end.
Roofd gy my t leeven niet, terwyl ik van myn koning.
Genaa verwerf, k verwacht in korte tyd verschooning der manslag, die, k door dwang, grootmoedig heb bestaan, Had ik hem niet gedood, hy had het my gedaan.
Ik wierdbesprongen van dien booswigt, die myn leeven, Door zyn verraders dolk, een einde dacht te geeven, en k dank myn goed geluk, dat zy zo groot een eer, My deeze genieten, ja, schoon dat ik nimmermeer.
U kon verkrygen, zal ik my gelukkig noemen Dat ik my mag een slaaf van zulk een schoonheid roemen, en dat ik, in de staat van dienaar, zulk een Beeld Gediend heb, als 'er oit op aarde is voortgeteeld.
Myn Heer, uw heusheid, die verheft in alle deelen Myn lof te hoog, want nooit zal ik my zelve streelen met die gedachten, dat ik waardig weezen zou Zulk een verneedering.
Gy zyt het waard, mevrouw.
in uw oogen zyn bevonden, Mogt ik maar waardig Wat wierd myn angstig hart, van smart en pyn ontbonden, maar k weet wat ongenade ik reeds verschuldigd ben, dat ik zo stout voor u myn minnevlam beken.
Zo dit uw toorn verwekt, zo zal ik heele plassen Van traanen weenen om myn misdaad af te wassen.
Hy knield.
'k bidde u, rys op, myn Heer, Beschiam uw dienares, zo 't mog'lyk is, niet meer, maar gun aan haar verlof, op dat zy mag vertrekken, Myn Moeder, of myn Oom die mogt ons hier ontdekken.
Heb dan een oogenblik, na deezen, maar geduld, 'k zal u doen weeten waar dat gy my vinden zult.
Ik blyf uw dienstbre slaaf.
TWAALE Digitized by Google TOONEELSPEELDER.
39 twaalfde tooneel.
Welnu, hoe staan de zaaken?
Ja heel wel.
Wel ik beken 't dat 's eerst Komedy maaken.
Tot noch toe na myn zin, myn vrind, myn trouwe maat.
't schynt dat myn karretje reeds op een zandweg gaat.
Ik vrees geen spoorslag, schoon t vry, diep my zal doen daalen, ik meen er hals en kop nu maklyk deur te haalen.
My is de juffer, vrind, zy heeft de haak gevat.
Ik help u wenschen, dat zy die heel binnen had.
Dat zal wel gaan, maar hoor, ga heen toch zonder draalen, om van de Wisselaar wat stukken goud te haalen, 'k Wacht deeze vrindschap, maar heel spoedig, van uw hand.
't goud steekt de ontvonkte min voort lichter laag aan brand.
Men mag door vleijery een hart zien te veroov'ren, Maar 't goud kan hart en zin geheel gezwind betoon'ren.
De deugd schynt als veracht en met de voet geschopt.
De Muntgod is 't alleen daar yder graag mee popt.
Ik hoor gerucht, wees stil.
FRANSYN, EELhart, GONSTANt.
Komt het u ook gelegen, myn heer, dat ik u spreek alleen?
'k heb daar niet tegen, Fransyntje, wat s uw wil?
Mejuffer is alleen.
Gegaan in 't tuinhuis, daar zeu, om byzond're reën, Verwacht, gy kund haar nu eens heen en weer gaan spreeken.
Eelthart, tegen Constant.
Doe zo ik u beval.
Aan my zal niets ontbreeken.
FRANSYN, CONSTANt.
Wel is het meugelyk!
Fransyntje, zulk geraas.... francyn.
Komedianten zyn maar krengen by uw Baas Te vergelyken.
wel, wie hoorde oit zulke streeken!
Dat zulk een Heer zich in 't Lakkeijen pak gaat steken, om onze juffer, die zo ryk niet is als hy!
TOONEELSPEELDER.
41 CONSTANt.
Fransyn, je hebt gelyk.
Maar nu van u en my, Zult gy noch langer myn getrouwe liefde wraaken?
Wel neen ik, myn bruids pak is ommers al te maaken.
Wel zeker dat is raar, 't is nimmermeer geschied, hy is de Bruigom, en de vent die weet het niet.
Zou ik de Bruigom, met myn lief Fransyn, dan weezen?
Denk neen, of ja.
Wat zal ik hoopen dan, of vreezen?
Maar wie van beiden is men t naatst?
Van elks een beetje, dan zo hebje 't niet van 't kwaadst.
Ik sterf van liefde, en och!
Fransyn, ik zal bezwyken.
Daar wou ik zeker wel een daalder aan verkyken, Dat moet heel kluchtig zyn, te sterven door de min.
Kom, ik zal toe zien, nou, sa wakker dan, begin.
Fransyn, zoud gy myn dood zo zonder schrik aanschouwen?
Wel als je sterven wil, kan ik het dan weërhouwen?
Myn Medicyn, Fransyn, is t ja woord uit uw mond.
schort het daar maar aan, zo word je haast gezond.
van die ziekte hoef jy niet te bed te leggen 'k Wil liever honderdmaal ten eersten ja gaan zeggen, Eer de oorzaak van uw dood my word te last geleid 'k zeg liever ja, ja, ja, in der Eeuwigheid.
'k meen zulk een ja niet, neen!
'k meen 't ja woord om te trouwen.
O meenje 't zo, dat zal ik noch wat binnen houwen, tot op een ander tyd als jy me weder ziet.
Fransyn, zo 't moog'lyk is, zo eindig myn verdriet.
Wel ja, zo staande voets, dat zal ik my wel wachten, Zo ik het deeze, ik wed gy zelver met my lachten.
Neen, neen, zo schielyk niet, eerst vryen met fatzoen.
Verhoor my toch, myn lief FRANSYN.
Daar na zal ik het doen.
DER Digitized by Google TOONEELSPEELDER.
43 darde bedrief EERste tooneel.
RYKERT, ELISABETH, SOFIA, FRANSYN.
Ik heb van vreemder zaak myn leeven niet geweeten.
Niet waar, de liefde is een verwonderlyk stuk eeten.
Neem doch de moeite, Oom, en doorlees deez' brief.
Gy zult de heele zaak van stuk tot stuk verstaan.
RYK er 't leest.
't opschrift van de brief.
DON FERDINAND DAMINDEX de MENDOZA na het openen van de brief.
De bloedverwanten van hen, die gy edelmoedig voor de vuist gedood hebt, om uw eigen leeven te beschermen, doen groote maeiten om t ontdekken waar gy zyt, dit is de reeden dat ik u in lang niet heb geschreeven, dewyl men naau moet toe zien om uw verblyfplaats niet kenbaar te maaken.
Gy zult dan weeten, dat, door toedoen van onze vrienden uw zaal zo ver by den koning gebragt is, dat zin Majesteyt u geneaden heeft gegeeven, op vooriaarde dat gy hem tegen de oproerige Franschen zes jaaren in de Nederlanden zult dienen.
't schynt een wys van ballingschap, maar wy twyffeten niet of gy zult met de naaste post volkomen vergekering van uw perdon hebben.
DON DIEGO de ALGOS PIMO PIMENTEL.
Ik ben verbeisterd, en ik sta als op getoogen In deeze zaak.
hoe groot is uw vermoogen, hoe wonderlyk speeld ge in dit waerelds rond uw rol.
O ja, de liefde is blind, zo blind, gelyk een Mol, en is hem blindelings tot in het hart gekroopen ELISABETH Houd gy uw mond, Fransyn, hoe is 't?
Dat wil ik hoopen, ik hebze wel van doen.
Maar, is het mogelyk!
Gelyk ik t heb verteld, zo legt de gantsche zaak.
FRANSYN Uw kind te geeven Aan zulk een moedig Heer, om meê in de echt te leeven, wat anders?
Ik beken, zy heeft u wel geraan.
Bevalt hy u, myn kind, staat hy u heel wel aan?
Zeg, hoe behaagd hy u?
Van myn daagen, Schiep ik in eenig mensch ter waereld zulk behaagen hy.
Hy is een Ridder, die in deugd geen weërgaa heeft, stoutmoedig, ecrelyk, heel minzaam en beleefd.
En ryk.
O juffrouw!
hy heeft zulke dikke duiten.
Zyn heele koffer is voorzien met Spaansche Kluiten.
'k wou dat zyn knecht wat veel van zulke specy had, 'k loof hy me dan, niet lang om.... nou je weet wel, bad.
Maar 'k lietze slippen.
SOFIa, EELHARt verleed, ELISABETH, RYKERT, FRANSYN.
Kom, daar komt hy.
Derf ik hoopen, Mevrouw, dat my 't geluk niet dwars zal tegen loopen?
Maar dat uw goedheid, my met uwe gunst bestraald, Dat my die Schoone, daar myn ziel door adem haald, en zonder wiens gezigt ik niet meer wensch te leeven, als een hoogwaarde bruid, en vrouw zal zyn gegeeven.
Myn Heer, vergeeft ons, zo hier iets geschied mogt zyn, het welk uw achtbaarheid verkleind heeft, t doed my pyn, dat ik uw heerlykheid.
En staat niet heb geweeten, k Had anders, na myn pligt, behoorlyk my gekweeten, gy hebt, ons onbekend, u zelf zo laag verneerd, k Had anders na uw staat behoorlyk u geëerd.
Slaa dat over, Heer, de staatzucht, hoe verheeven Die immmer wenscht te zyn, zal my nooit doen begeeven, het alder waarste dat den Hemel immer schiep Al waar 't schoon dat men my zelf tot een Kroon beriep.
Ik zou die groote staat verachten, ja, vervloeken, indien ik daar door most een and're Bruid gaan zoeken.
Myn Heer, myn nicht heeft ons de zaak zo voorgesteld, En zo myn Zuster na haar Dochters voordeel held.
Zo zalzy, neevens my, u toestaan uw begeeren.
Myn Heer, uw heerlykheid zal ons op t hoogst vereeren.
Vind ik by u, myn Lief, ook eenigsins belet?
De wil eens Moeders strekt en Dochter tot een wet.
Wat groote dankbaarheid moet ik u schuldig blyven.
'k wensch dat uw liefde nooit, van koude, mag verstrekken Maar altyd bloeijen.
Wel, Fransyn, ik dank u zeet.
Ik wensch u veel geluk, myn dochter.
U, myn Heer, ook van gelyken.
Nicht, lang moogt gy zaamen leeven.
Veel heil, myn waarde Zoon!
Dat wil den Hemel geeven, Myn waarde Moeder, maar dit eene doed my pyn, Dat ik in Brussel noch niet openbaar mag zyn.
47 rYKERT.
Myn Heer, gy kund u hier noch wel verburgen houwen, Ik zal wel maaken, dat gy hier in stilt', moogt trouwen, De Bisschop is myn vrind, die zaak staat my veel licht Voor u te doen, myn Heer.
Wat blyf ik u verpligt, voor uwe goedheid.
Lief, hebt gy daar ook iets tegen.
Ik denk geen kleintje, dat 's heel mak'lyk te overweegen.
Hoe weet gy zulks, neen, Heer, in 't minste niet.
Dan zie ik reeds het eind van myn geleën verdriet.
Gy kund nu, mid'lerwyl, uw Lief wat onderhouwen, myn Heer, 'k zal alles voort verrichte, 't geen tot trouwen zal noodig weezen.
Gaan we zaamen na 't salet.
Ja haast je wat, de Bruid verlangd licht al na bed.
Die lange tong, Fransyn, die diend men wat te korten.
FRANSYN Dat is niet noodig, want ik spreek al reê met horten En stooten, neen, ik had 'er liever noch wat by.
Heer don Ferdinand, voorwaar k verwonder my Ten hoogsten, daar myn Heer in Spanjen is gebooren, hy zich, in t zuiver duits, zo pront en net laat hooren, EELHARt.
Myn Heer, 'k heb langen tyd aan 't Haagsche Hof verkeerd.
Daar ik de duitsche taal volkoomen heb geleerd.
Dit is de reeden.
Digitized by google de schrandere 43rykert.