floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
vraegt mijn Nymphje eens als zy haer hier vertoont; Wat oorzaeck dat zy heeft mijn diensten te versmaden?
En zoo zy vraegt, waerom dat gy dus treurig zijt?
Zegt dat haer strafheyd u van mijnent-wege spijt; Om dat zy al te trots mijn weygert haer genade.
KLaegt, treurt, en droevig weend Veld-Goden, die in 't Woud, Als heerschers van het Bosch, waer zuyv're Beekjens stroomen, Hier dus lang hebt gewacht, op hoop dat ik zoud komen, By't Beekje, daer gy mijn Godin vertoonen zoud.
Rust Veld-Goddinnetjes, ey!
u gelaten houd, Ik bid, geen moeyten doet, wild uwe gunsten staken; Na tijds gelegentheyd zal ik my vaerdig maken; Ach!
stort nu tranen uyt en't groene gras bedouwt, Barst uyt bedroefde stem, op dat mijn Nymph mach hooren, Al het verdriet dat my dus schielijk komt te vooren; Eylaes!
door 't bitzig weêr van de Noord-Ooste Wind; Koud, guur, en wreed van aert, wiens buyen my beletten, Door bulderende kracht, mijn Zeyltjes op te zetten; Maer wachten doet, tot tijd beter bequaemheyd vind.
Geboort vermanings sonnet.
Goddelijk geslacht, gy drie-mael dry Godinnen; Neygt uwe goede gunst tot dit mijn zoet bedrijf, Terwijl ik aen mijn Vrund, uyt goede vrundschap, schrijf.
O mocht ik!
als ik wensch, ik zoud wat vreemts beginnen.
Nu dan, daer komt my yets dwerrelen door de zinnen; Ik hoor een zoet gejuyg, ik hoor een bly gelach, Uw Zalen zijn vol vreugd, ô Goôn op dezen dach.
Zoo, zoo, dat is my lief, uyt vrundelijke minne, Schenkt, plengt, met milde gunst, het Sap van Hypocreen, Zijt vroylijk met malkaer; op dat ik voort mach treên, Ha!
Goden, daer mijn hert en zinnen blijdschap wanen, Na's Hemels Zalen, op-gevult met alle vreugd; Laet blijdschap barsten uyt Bataefsche jonge Ieugd, Kom gaen wy dezes Helds geboorten-dag vermanen.
449 BLAD-WYSER.
DEn Christelijken Hoveling.
9 In den Weg-wijzer ter Deugden.
HEdendaegsche misbruyken.42 Liefde veroorzaekt deugde.57 Beweeg-redenen ter deugden.65 Theodora, zooderesse van Alexandriae.72 De deugde verzoet tegenspoed.82 Minne vreugd, past op geen deugd.87 De oorzaek tot de zonde zoo wel.91 Een booze vrouw een quaed houw'lijk.95 Wie God vertrouwt blijft noyt.106 In de Christelijke Offerande.
WErken van bermhertigheyd God.119 Om het herte vry te houden van.123 Godzalige minne.129 Bereydinge des herten tot Gode.131 Het werelds leven, niet anders dan.137 Zoo lang men de zonden lief heeft, kan.141 Vertroostinge in tegenspoed.143 Bereydinge des herten tot Gods woord.146 Gebed om een oprecht geloof.148 Morgen Gebed.149 Avond Gebed.150 Gebed tot God, om een Christelijk.151 Gezangen, in de Christelijke Offerande.
O Dwazen mensch.154 Als ik bedenk wat zoet.155 Wie tot de vreugd wil raken.156 Rijkdom beswaerlijck.157 Deugd wenschen is geen deugd.158 Het eynde der Godloozen.159 Wereldsche bedrieglijkheden.160 Navolging Christi.
't zelve Bekeeringe van Maria Magdalena.161 's Werelds ydelheden.161 en 162 Christelijken strijd.163 O!
wat is doch des werelds lust.164 Wil yemand offer van gebeden.
't zelve Liefde Christi tot den mensch.165 Christelijke vroylijkheyd.
't zelve Wereldsche wellusten, strikken der.166 Geestelijke Lofzang.167 Vruchteloos weldoen.
't zelve Korte aenwijzinge ter deugde.168 In de Historien, en Minne-beelden.
DE Roomsche Virginia.175 Ontchte min veroorzaekt.183 Getrouwe liefd baerd vreugde.190 Die op bedrog uyt is, bedriegt zig.198 Vryagie van Celion, en Bellinde.200 Die mind is blind.208 Moord ontdekt door een Hond.213 Ongezien kan geschien.218 Het goede kruyd werd door 't quade.225 't Verblijen geeft lijen.237 Al te heet, en al te koud wil niet.240 Weygering voed genegentheyd.243 Brand uyt steen.247 Wie mind, moet lijden.249 Door 't zuur verkrijgt men 't zoet.251 Een heusche mond spreekt liefdens.253 Herders klacht.255 Minne-lessen aen de min-zieke Vryster.264 Minne-lessen aen de min-grage Vryers.281 Voorzichtigheyd in 't minnen noodig.289 In de vreugd, ongeneugt.290 Hoe lager dat men 't dwingd, hoe.291 Oude liens raed, Ionge liens baet,292 't Is haest getrouwt, dat lang berouwt.293 Het kleynst is 't grootste.294 De overdaed, en doet geen baet.295 Men geeft, dat men niet en heeft.296 Geen ware daed, in schijn bestaet.297 Te hoog, bedroog.298 't Quaed begeer, schaed zijn Heer.299 Kunst voor gunst.300 Minst geacht, meeste kracht.301 Door Liefd, en Trou, werd Vrijster Vrou.302 Onervaren, teeld beswaren.303 Hoe hooger lust, hoe minder rust.304 't Schijnt baet, maer 't schaed.305 Verlies baerd winst.306 Ongezien, kan geschien.307 Een gierig hert, bemind zijn smert.308 Getrouwheyd in de leugd, baerd min.309 Om een schijn, lijd het pijn.310 Hoe grooter hoop, hoe quader koop.311 Door qua begeert, de keur verkeerd.312 Betemd gy 't niet, het teeld verdriet.313 Geliefdens strijd, spruyt veel uyt nijd.314 Hoe men 't sluyt, het breekt 'er uyt.315 Vrijsters die minnẽ, en hebbẽ geen zinnẽ.316 Liefds offerand, voed minne-brand.317 450 Al zijt gy vert, noyt uyt het hert.318 Lijden baerd liefde.319 Schijn bedriegt.330 In de Tooneel Speelen.
LIefd bloeyends Offerhande.1 Diana, en Floriaen.6 Rozemond en Raniclis.57 Cloris, en Phylida.90 Helena.142 Alcip, en Amarillis.179 Musijck Spel.223 Faustina.247 Theodorus, en Dianira.287 Rosiljon, en Rosaniere.322 Volgen zommige Minne Rijmen.
PHilida onlangs verleden,362 Wanneer de geest my dwong.365 Iufvrouw hoe menigmael.366 Zoekt het ooge zijn vermaken368 Mijn Veld-Godin die niet op hoog.371 In de Zang Rijmen.
AStreaes strafheyd.
373 Celadons standvastigheyd.374 Berouw der minne van Astrea.
't zelve Celadons minne-klagt.375 Tyters minne klagt.
't zelve Kracht der liefde.376 Schoonheyds minne-voedzel.377 Iufvrouw uw leugt.
't zelve Getrouwe liefdens offer.378 Trouw-Lied.379 O kleyne dwingeland.
't zelve Cypriaens minne klagt.380 Laestmael als ik mijn Nimphje vond.
't zelve Laura zat laest by de Beek.381 Ach blinde Bengel.382 Droeve wolken.
't zelve Amarillis ach!
waer heen.383 Ik klaeg, ik treur.384 Berst brakke traentjes.
't zelve Gy lomre bloempjes.385 Onlangs geleden.386 Wanneer mijn beminde.
't zelve Klaeg oogen, klaeg.387 Onlangs mijn Amarillis liep.
't selve Eer 't daegje daelde.388 Wanneer de Zon het morgen rood.389 Waer mach mijn Philida.390 Ontloken Roos.391 Mijn zoete Rozemond.392 Vw kaekjes dragen hooger bloosjes.
't zelve Ik, die uyt minne.393 Yets moet ik uw boompjes vragen.394 Almogende Godin.396 Aerdige Nymphje't zelve Hoevaek koom ik mijn Schapjesweyde.397 Ik gae soo vaek,, tot mijn vermaek.
't zelve Noordweste wind verheft dus niet.398 O zoete Rozemond.
't zelve Het lodderlijke licht.399 Als het avond luchje daelde.
't zelve Vliegt snelle winden.400 Laet uw teere Telgjes buygen.401 Ach zoete min.
't zelve Wat is 't een vreugde.402 Die de wereld wel inziet.
't zelve Door 't verloopen van de tijden.403 Eylaes!
wat dwingt my.
't zelve Rijst uyt den slaep.404 Gelijk een Roosjen zoet.
't zelve O zoete brand van minne.405 O Flora ydel is uw roem.
't zelve Oorzaek van mijn vreugde.406 Och!
wat port mijn jonger hert.407 Alle mijn zugjes.
't zelve Bataefsche Veld-Goddinne.408 Ik weet niet wat my schort.
't zelve Schoon Herderinne.409 Tyter ging onlangs vermeyen.
't zelve Zoodra de Zon.410 Natuur door liefds vermogen.411 Zoete Nymph hoe komt het by.
't zelve Gruzella die gekroonde tepels.412 Als ik min, wel betracht.
't zelve Dwael-zieke mensch.413 Waer vlucht gy.
't zelve O snelle Beek.414 Eylaes!
wat is de zoete minne.
't zelve Minne God.415 Onlangs verleden.
't zelve Was ik een Koninginne.416 Mijn geest, ô Heer.417 Aerdsche Goddinne.
't zelve Wel eer had ik by my.418 Wie heeft 'er meerder rust.
't zelve Men ziet hoe dat een wooning.419 O overschoon Godin.
't zelve Hoe zalig is de zoete minne.420 Al mijn zugjes, en klachten.
't zelve Gelijk een Rooze knop.421 Hoe groot is liefdens macht.
't zelve Alder-schoonste Goddinne.422 451 Puyk der Vrouwen.
't zelve Lieve Veld-Goddinne.423 Heeft de liefde wetten.
't zelve Rosamonda mijn waerde.424 Wat heb ik menig nacht.
't zelve Iuffvrouw waerom.425 Als Faustina in de min.
't zelve Van waer komt Phillis,426 Mijn hertje brand.
't zelve Zoo veele zoetheyd.427 Ik ben gedwongen.
't zelve Ach!
liefdelooze Maegd.428 Hier koom ik voor uw deur.429 O min!
hoe trurig.430 Ach brakke regen.
't zelve Als Philander in het minnen.431 Lieve Nachjes.
't zelve Waer door is liefde zoet.432 Schuyld'er geen medogen.
't zelve Gelijk den mensch van aenbegin.433 O Herder die met uwe reye.
't zelve O liefde wiens vermogen.434 Rosamonde mijn beminde.
't zelve Droeve oogen stort.435 Als ik lazurig blaeuw.436 Mijn zoete Silvia.
't zelve O voedsteresse van mijn minne.437 Als ik, ô schoonste aller Vrouwen.
't zelve Overwreede Galathé.438 Gelijkerwijs een Roosje.
't zelve Ha vyandin!
die lust in 't moordenschept.439 Floramondi in het bloozen.
't zelve O groote kracht der minne.440 Zullen wy dan nu niet eens wezen.
't zelve Hoe vaek heb ik mijn zinnen.441 Indien ik had een Konings kroon.
't zelve Mijn zoete Veld-Godin.442 Ach!
wat droeve rouw.
't zelve Waer toe of ik mijn zin.443 Gelijk den douw verspreyd.
't zelve O mensch vernieuwt in 't Nieuwelaer.444 Vytbuldert woeste wind.
't zelve De blonde dageraet.445 Al het uytmuntend hoog.
't zelve Cupido God der minne.446 Heer!
Aeltje Buur.
't zelve Laet ons nu vrolijk zijn.447 Het wijntje maekt de vreugd.
't zelve Het harde wreede stael.
Klaegt, treurt, en droevig weent.
Ay Goddelijck geslacht.
DE PRACHTIGE MINNAARS.
EERSTE VERTOONING.
HET Tooneel opent zich, onder ’t aangenaam geluit van verscheide Speeltuigen, en vertoont ter eerster opzigt een ruime zee, wederzijds met vier groote Rotzen geboord, welkers top ieder een Stroom-god draagt, rustende met den arm op zyn teken; aan den voet der zelve Rotzen, bevinden zich wederzyds twaalf Tritons, en in het midden der zee vier Minnegoodjes, zittende op Dolfynen, daar achter de God Eolus boven de golven in een kleine wolk zweevende, die de winden beveelt te vertrekken, en terwyl de vier Minnegoodjes, twaalf Tritons, en acht Stroomgoden hem antwoorden, bedaart de zee; uit welkers golven zich een Eiland verheft.
Acht Visschers ryzen uit de zee op, met paarlemoêre schelpen, en takken van koraal, en gaan, na een vermakelijken dans, ieder op een Rots zitten, beneden de Stroomgoden: het Choor der Zangers verkondigt de komst van Neptunus, en terwijl die God met zyn gevolg danst, verzellen de Visschers de Stroomgoden, zyne dans met verscheide gebaarden, bewegingen, en een geklank van schelpen.
Deeze geheele Vertooning, is een prachtige toestel, daar een der twee Prinssen, de wandeling der Princessen aan den oever van de zee mede vereert.
EERSTE BALLET.
Neptunus, met zes Zeegooden.
TWEEDE BALLET.
Acht Koraal-Visschers.
EOLUS.
Gy winden, die onstuimig woed, Vertrekt in uwe donk’re hoolen; Laat Sefirus deez’ dag bevoolen, Wijl alles vrolijk weezen moet.
EEN TRITON, ZINGENDE.
Wat schooner oogen-straalen, Dringen door onze waterzaalen!
Tritons komt al t’ zaamen hier: O Najaden, bergt uw vier; ’T kan by zulk een glans niet haalen.
ALLE DE TRITONS.
Gaan wy gezaamentlijk die Godheên te gemoet; Dat elk door zyn gezang heur schoonheid hulde doet.
EERSTE MINNEGOODJE.
Wie kan zulk een licht béoogen, Dien het hart niet word bewoogen?
TWEEDE MINNEGOODJE.
Moeder Venus zelf, hoe schoon, Wijlze in schoonheid spant de kroon, Zou daar by niet haalen moogen.
ALLE TE ZAAMEN.
Gaan wy gezaamentlijk die Godheên te gemoet; Dat elk door zijn gezang heur schoonheid hulde doet.
EEN TRITON.
Welk een vertoog komt ons genaaken!
Neptuin, van al zyn Hofgezin geleid, Komt met zyn’ tegenwoordigheid, Deezen blyden dag vermaaken.
Verdubb’len we ons geluit, Op dat de wederstuit, Den hoogen Hemel zelf mag raaken.
ARISTIONE, Princesse, Moeder van Erifile.
ERIFILE, Dochter der Princesse.
CLEONICE, vertrouwde van Erifile.
CHOREBES, een der Princesse Dienaars.
IFICRATES, TIMOCLES, } prachtige Minnaars.
SOSTRATÉS, Veldoverste, Minnaar van Erifile.
CLITIDAS, Hof-schalk, van Erifilees gevolg.
ANAXARCHES, Astrologist.
CLEON, Zoon van Anaxarches.
Eene valsche VENUS, in verstand met Anaxarches.
Het Tooneel is in Thessalie, in het vermaakelijk Dal van Tempe.
DEPRACHTIGEMINNAARS.
SOSTRATES, CLITIDAS.
CLITIDAS.
HY schynt in diep gepeins.
SOSTRATES.
Laat u geen’ waan verblinden.
Sostrates, daar is voor u geen hulp te vinden; Uw kwaal is buiten hoop.
My dunkt, hy spreekt alleen.
Dat zuchten heeft voor zeker groote reên, Zo ’k niet bedroogen ben.
Op welk een zwak vertrouwen, Kunt gy de minste hoop van vergenoeging bouwen?
wat is ’er, dat gy voor uwe oogen ziet, Als slechts een leeven vol van wanhoop, en verdriet, ’T welk u, al kwynend’, zal verteeren in elenden, Die niemand, als de dood, alleen zal kunnen enden?
De bloed heeft zeker vry wat meerder in zyn hoofd, Als ik doe.
wat heeft my ’t oordeel zo verdooft?
Myn hart, helaas!
myn hart, waar ben ik toe gekomen Door u?
wat dwaasheid heeft myn’ driften ingenomen?
Heer Sostrates, zyt van uw dienaar zeer gegroet, SOSTRATES.
Waar gaat gy, Clitidas?
wat voert u herwaards?
Bloed, Myn Heer, my dunkt, ik heb vry grooter reên te vraagen, Wat voor melancholy u herwaards heên mag jaagen?
Terwyl een ieder, om het yvrigst, is geweest Aan de oever, met het Hof by ’t heerlijke feest, Daar Prins Ificrates, tot blijk van liefde-vonken, Beid’ de Princessen op het meir meê heeft beschonken: Daar, onder het gezang, en lieff’lijk maatgeluit, Ter eere van het schoon van zyn’ gehoopte Bruid, En rotze, en golf, om haar aanminnigheên te vieren, Haar kruin met Goden, en Godinnen, zaagen cieren.
Ik kanze my, schoon ik die zelf niet heb gezien, Genoeg verbeelden; en daar zyn zo veele liên, Die tot verbystering in zulke feesten strekken, Dat ik heb goed gedacht my hun getal te onttrekken.
Uw’ tegenwoordigheid bederft nooit iets.
Gy weet, Dat ge alom welkom zyt, en aan geen menschen leed; En uw gezigt zal aan Mevrouwen nooit mishaagen, Wyl wy u de Princes gelijke zucht zien draagen, Als u haar Dochter doet; ’t blijkt ieder een te klaar Uit de achting, dieze u beide, om strijd, betoonen; maar, In ’t kort gezeid, myn Heer, hoe dat ge ook zoekt te veinzen, Het is die vrees niet, die u speelt door uw gepeinzen.
’K heb geen’ nieuwsgierigheid, als ik het zegggen moet, In zulke dingen.
Schoon ’t mishaagde aan uw gemoed, En geen’ nieuwsgierigheid van zaaken kon u kwellen, Men ziet nochtans een mensch zyn’ neiging altijd hellen, Om by den hoop te zyn, en wat gy zegt, of niet, Men gaat, wanneer’er zulk een feestlijkheid geschied, Niet mymeren in ’t bosch, alleen, en in ’t verborgen, Of ’t hoofd moet zyn ontstelt door ongewoone zorgen, SOSTRATES.
Wat zorg schrijft gy my toe?
Zie, by myn neus, ik zweer; Het ruikt hier na de Min, maar niet van my, myn Heer, Het komt van u. SOSTRATES.
en welke zotte grillen Verdicht gy, Clitidas?
Laat ons geen’ woorden spillen; Ik ben niet zot, maar gy zyt heel verlieft.
O ’k ben Zo scherp van lucht: ik rook het aanstonds wel, beken De waarheid.
Hoe, van waar haalt gy deez’ blaauwe bloemen?
’k zou aan u terstond wel kunnen noemen, Op wie.
Hoe, ik?
Ja: ’k wed. ’T heeft my nog nooit gemist.
’K heb myn’ geheimen mede; als onze Astrologist, Die ’t Hof met logens paait; en kan hy uit de starren, Eens menschen levens lot verklaaren, en ontwarren.
Ik heb de kunst, om uit eens Minnaars aangezigt Te leezen, wie zyn hart tot haare Min verpligt; En wilt gy ’t zien, zo wil uw hoofd regt opwaards houwen, Myn Heer, en my heel sterk, met open oog, aanschouwen.
E: R: I: maakt Eri, F: I:, Fi, dat maakt mêe Erifi... ’t hoofd wat regt, L: E:, Erifilé: Princes Erifilé is uw’ matres.
Wat hooren Wy, Clitidas?
Wat slag ontroert myn hart door de ooren!
Ik sta verzet.
Myn Heer, zie nu, of ’t is gegekt.
hebt gy, by geval, myns harten grond ontdekt.
’K bezweer u, Clitidas, wil my zo gunstig weezen, Dat niemand daar van weet.
Myn Heer, hoeft niet te vreezen.
Voor al verberg het voor de schoone, die uw mond My straks genoemt heeft; ’k bid u... CLITIDAS.
Spreeken wy eens rond.
Indien ik zints een tijd, den grond van uw’ gedachten Heb kunnen zien, myn Heer, hoe zeer gy die hebt trachten Te dekken voor elk een, meent gy, dat een Vorstin, Zo vol van licht en geest, als gy haar kent, uw’ Min Reeds niet gemerkt heeft?
wilt vryelijk gelooven, ’T oog van een schoonheid, die bemint word, gaat ver boven Dat van een ander, in ’t ontdekken, welk een smart Ze ontvonkt heeft, door haar glans, in een minkwynend hart.
En niemand kent ’er bet de taal van liefde-zuchten, Als zy, tot wie ze gaan, als ’t doel dier ongenuchten.
Laat, Clitidas, laat zien, of zy uit myn gezicht, En myn gezucht bespeurt, wat vlam zy heeft gesticht In myne ziel.
Maar ik verzoek u nochmaals ’t zwygen, Laat door geen and’ren weg haar kennis daar van krygen.
En waar voor vreest gy doch?
kent gy u zelf niet meêr?
zal nu Sostrates, die zo vol moed, wel eêr Het heir van Brennus uit gantsch Grieken heeft verdreeven, Nu zo kleinmoedig zyn, en zonder reden beeven?
Een Veldheer, zo vol vuur in ’t doodlijk krijgsgeweld, Nu zo verslagen, nu ’t een weinig liefde geld?
Zo groot een Held is bloode om zyn’ genegenheden Te ontdekken.
Clitidas, ik beef niet zonder reden; Geen vyand heeft my ooit doen schrikken, maar ’k gevoel, Na welk een schat ik door myn’ dwaaze liefde doel.
al de Gaulers acht ik minder van vermoogen, Als ’t ziel-beroerend schoon van haar bekoorlijke oogen.
’T leid by my anders, als by u; zie daar, ik zweer; Een Man in ’t harnas zou my het gemoed veel meêr Ontstellen, en my voor meêr ongemak doen vreezen, Als vyftig Jufferen, hoe schoonze ook mogten weezen.
Maar zeg me eens, wat gy hoopt, myn Heer?
wat hebt ge voor?
Te sterven, zonder dat zy ooit myn’ liefde hoor.
Een schoone hoop!
gy boert: wat meêr vrymoedigheden Doen Minnaars vaak meêr nut, als naauw bekrompe reden: De bloode ziet men ’t meest verliezen.
Zo de Min My ooit in ’t hart komt; ’k zweer, al was het een Godin, Zy zou ’er aanstonds door my zelf de weet van krygen.
Te veele redenen gebieden my te zwygen.
* En welke redenen?
Myn laage staat, daar ’t lot Myn’ Min meê straft, en myn’ vermetelheid bespot; De rang van een Princes, by mynen zo verheven, Dat myn’ gedachten, en myne oogen daar voor beeven; Twee mede Minnaars, ja twee Prinssen, welkers magt, Verheerlijkt door den glans van hun beroemd geslacht, En aanzien, luister geeft aan hun’ genegenheden, Die elk om strijd hun’ liefde, en mogendheid ontleden Door duizend blijken, die elk om het yvrigst toont, En welkers Min men haast verwacht te zien gekroont, Door een van beider keur: maar, van nog meêr vermoogen Is myn ontzag, waar meê haar’ zo bekoorlijke oogen ’T geweld van myne Min bedwingen.
Zyt gewis, Dat liefde menigmaal vry aangenaamer is, Als zulk een diep ontzag.
En, hoe gy ook moogt schroomen, ’K bedrieg my, zo zy reeds uw’ Min niet heeft vernomen, En met een gunstig oog gezien op uwe smart.
Clitidas, ik bid, zoek myn elendig hart, Door geen meêdoogen in zyn dwaaze Min te sterken.
Ik spreek na reden, en ik kan heel klaar bemerken, Dat haare keur, door haar met voordacht uitgestelt, Te kennen geeft, dat haar een ander oogwit kwelt.
’K moet zien, of ik ’t geheim daar van weet uit te vinden: Vertrouw my, ’k ben een van uw’ allertrouwste vrinden; Gy weet, ’k sta in haar’ gunst, ik spreek haar, als ’t my lust, By ’t gantsche Hof heb ik, gelijk u is bewust, Na lange moeylijkheid, de vryheid om te spreeken; Ik mag my onbeschroomd in ieders zaaken steeken: ’K zeg ieder ’t zyne.
Komt ’t zomtijds niet wel te slaan, ’T lukt menigmaal weêr wel.
’K verzoek, laat my begaan.
’K draag zucht, om uwe deugd, en uw’ genegenheden, En zal myn tijd ontrent uw’ schoone wel besteeden, Om haar... SOSTRATES.
Wat goedheid ook om my u ’t harte raakt, ’K bid, dat gy doch myn’ Min aan haar niet kenbaar maakt; ’K wil liever sterven, als aan haar de minste reden Te geeven, dat ze my van snoô vermetelheden Beschuldigt; ’k ben te zeer aan zo veel Majesteit.... CLITIDAS.
’K bid, zwyg.
ARISTIONE, IFICRATES, TIMOCLES, ANAXARCHES, CLEON, SOSTRATES, CLITIDAS.
ARISTIONE.
PRins, ik beken, dat zulk een heerlijkheid Niet te evenaaren is, wyl ik niet kan bezeffen, Dat uw’ cieraaden door een mensch zyn te overtreffen.
Ik word niet zeggens moe, dat zoo veel kunst, en geest, En edele grootsheid, zyn verzamelt in uw feest, Dat zelf geen Hemel zo veel glans zou kunnen hoonen, Wyl heel de waereld nooit iets diergelyks kan toonen.
TIMOCLES.
’K beken, ik sta verzet, Mevrouw, niet zonder reên, Want zulk een meesterstuk is groots, en ongemeen; Onmooglijk is ’t van zulk een werk te zegepraalen: ’K verwacht ook niet zo groote een zege te behaalen, Met myn gering vermaak, ’t welk in Dianaas woud Myn’ liefde heeft bereid; ARISTIONE.
’K heb echter nooit vertrouwt, Dat gy in heerlijkheid voor iemand hoeft te schroomen, Of dat iets kan van u, als groots, en geestigs komen.
’T vermakelijke bosch, daar ge onze leidsman zyt, Verdient niet, dat men daar den tyd met onlust slijt, Wyl alle dicht’ren daar den lof van lied’ren*hooren, En Tempe in hun gezang voor ’t schoonste dal verkooren.
Want zonder dat, ik spreek van het vermaak der jagt, Of van het Pythis feest, en wonderlijke pracht, Ons word daar dagelijks zo veel vermaaks gegeeven, Dat de allertreurigsten hier vrolijk moeten leeven.
Maar wat heeft Sostrates belet by ’t feest te zyn?
Mevrouw, ’k ben niet verlet, als door wat hartepyn, En hoofdzweer.
IFICRATES.
Gy acht ligt geen mannen te betaamen, Gelijk als veele in schijn, die zich nieuwsgierig schaamen, Te weeten.
’T staat ook braaf zich een gemeenen loop Te ontrekken, en zich groots te scheiden van den hoop.
Ik heb nooit waan, noch schyn in myn bedrijf beweezen; Uw feest, ’k beken, het is wel waerd te zyn gepreezen, Myn Heer, en zo veel pracht had my gewis vervoert, Indien geen’ and’re zorg myn’ zinnen had ontroert.
Heeft Clitidas ’t gezien?
O ja, Mevrouw, met reden; Maar ’k bleef van verre staan.
Waarom van verre?
Heden Heb ik een droom gehad; ’k wil zeggen van den nacht, En of ik ’t zegge, of zwyg, Mevrouw, ’k ben van ’t geslacht Van die men blooden noemt; dies had ik geen behaagen Myn lichaam in ’t gedrang aan ongemak te waagen; ’K heb van vuile eyeren, en dooden visch gedroomt, Ook maakt my ’t zeggen van d’Astrologist beschroomt, Wyl eyeren en visch ons niet als onheil spellen, Gelijk my in myn’ jeugd myn’ mortje kon vertellen.
ANAXARCHES.
* ’K merk, dat het Clitidas geduurig heeft op my, Als vond hy nergens stof voor zyne spotterny.
’K heb zo veel stof van u te spreeken, dat, na reden, Ik myn’ welspreekendheid niet beter kan besteeden.
Ik heb verzocht, daar van toch eens te zyn verschoont.
Ik ben te vreên, myn Heer, zo gy mê ’t middel toont; Maar, zegtge niet gestaag, dat wy ons vruchtloos stellen Te wederstreeven, daar natuur ons na doet hellen: En zo ’t in myn planeet voor vast geschreeven staat, Dat ik van u alleen moet spreeken, ’k bid, wat raad?
Kan ik myn noodlot, om dat gy ’t begeert, verzaaken, Of breeken?
’K vind, Mevrouw, niets in uw hof te wraaken, Als dat een ieder daar onstrafbaar kwalijk spreekt, En de allerminste Nar zich van zyn’ dwaasheid wreekt Op d’eerelijksten man.
’K bedank u. ARISTIONE.
Gaat ge u stooren.
Om zulk gezeg, dat ’s dwaas.
’K bid, wil my ook eens hooren, Mevrouw; ’t verwondert my, dat een Astrologist, Die met de Goden om de hoogste kennis twist, En hunn’ geheimen weet; en duizend and’re zaaken, Die by een ander mensch hem hoog verheven maaken; Dat zulk een Man nog moet naar and’rens oogen zien, Op dat hy, door hunn’ gunst, den kost, als ik verdien; Een Man zo groot, zo wys, en die zo weet te spreeken, Behoorde ’t aan geen geld, noch middelen te ontbreeken.
Win beter ’t geld, dat gy, Mevrouw, ter beurze uit jaagt, En schaf haar iets, dat haar, en elk, wat meêr behaagt.
Men geeft het geen men heeft, gy hebt het goed te zeggen; Myn ampt is niet, als ’t uw’ van starren uit te leggen; Wel liegen, of een mensch te dienen, om vermaak Te geeven naar zyn zin, is een heel and’re zaak; En ’t valt veel ligter, eer door leugens in te leggen, Als door wat boertigheid.
Wat wildge daar meê zeggen?
Clitidas tegen zich zelven spreekende.
Zwyg, Babok, als gy zyt, gy dommen onverlaat, Gy weet de Astrology, dat is een zaak van staat, En dat men aan die koort niet trekken moet; gans kranken, Hoe kwalijk zultge u nog van uw gesnap bedanken?
Ik waarschouw u nog eens, of gy zult in het kort Zien, datge met den voet uit ’t hof gestooten word.
* Waar is myn Dochter?
Ze is ter zyden afgeweeken.
Mevrouw; ’k heb haar myn’ hand gebooden, tot een teken Van myne liefde, maar zy heeft myn dienst versmaad.