floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Maar 'k sie haar herwaarts treen, en schik my wat ter sy, nu sy so yvrig spreeken, sal 't niet onvoeglyk syn, om niet haar reën te breeken, Een luttel tyds getoefd, eer dat my word bereid, Het wel verdiende loon, voor sulk een onbescheid.
De ontrouwe voedster.
IRENE, LEONOOR, oRFISE.
Dat 't onregt word dees stad van vreemde vaak preesen.
Haar tin en toorentrans en huisen uitgeleesen Op t pragtigste gebouwd, haar hoog gewelfsel praald Door mist en nevevels heen, en daar haar adem haald.
Als sy dees lof en roem met woorden wil bekrachten, so soude ik lange tyd naar dees vertelling wachten, best breek ik af haar reen en voeg my aan haar sy, als opend het tooneel van myne veinsery, ik spreek haar aan... mevrouw, dat ik so stout my keere tot u, geschiet, om reen, des k bid... ianne.
Wat 's uw begeeren ORFISE.
Uw heusheid my verschoon, dat ik u op de straat Dus aanspreek 't onbedacht, en teevens ook de draad Van uwe reeden breek, vergun, dat ik mag vraagen, Of gy de Weduw syt van Heer Alfons, wiens daagen Door d'onversaadbre dood syn afgesneen, Mevrouw?
Dit woord ontsteekt myn hert op nieuw met bittre rouw, ò ja, ik ben die self.
Een van myn naaste maagen, Door hoogen ouderdom verswakt, doet niet als klaagen Dat hy de groote gunst, van uw gemaal ontfaan, die hem syn bystand bood, niet plechtig heeft voldaan, Des wenschte hy 't geluk met u, Mevrouw, te spreek en als naaste bloed verwand hy wil dit vrindschaps teeken, hy woond als noch by my Soveel hy kan, voldoen.
ik bid u, gaat dees sy.
En vind gy 't meede goed joogle BLYSPEL.
Dit dunkt my byster vreemd, wat sal ik hier van denken, ik sou, so 'k met haar ging myn achtbaarheid veel krenken gy zyt my onbekend, mejuffrouw.
't kan wel syn Maar weet al ben ik schoon van een geringe schyn, en dat de lukgodin my niet heeft overgooten Met schatten opgehoopt, ik ben nochtans gesprooten Van vroom en braaf geslacht, en verder noch seg ik, dat van oneerlykheid ik altoos hebb' een schrik.
Myn waarde Vader heeft my deese les gegeeven, wees vroom in uw gemoed, en deugdsaam in uw leeven.
O Vader oratyn, uw lessen, my so waard, die soek ik ga te slaan so lange ik ben op d' aard!
Maar d'allergrootste reën, dat ik u mee wou neemen.
Was, om u van uw geld, door onkund niet te ontvreezen, myn Neef sal eenig goud u stellen weer ter hand.
Men, IRENE.
Wel, kom myn leonoor, het strekt ons niet tot schand, als wy deese arme vrouw opvolgen in haar beed, het is niet ver van hier, kom, laat ons derwaarts treeden, Sien die rampsaalige, die in de bittre nood My wenscht te spreeken voor de dood syne oogen sloot, Het is liefdaadigheid een kranke te besoeken.
O goudgod, wat kunt gy den schranderste verkloeken!
Ik seg u duisend dank voor uw geneegenheid Ik ben tot in de ziel om myn verwand verblyd, Wat sal uw byzyn hem al ademtocht verwekken, Uw komst, sal moogelyk, syn droeve daagen rekken Of als syn geest ontdaan is van dat lastig pak, vliegt syn beklemde ziel om hoog met meer gemak, Daar sy nu sit belast met al die swaarigheeden, En drukken hem het hert.
Wel aan, ik ben te vreede!
Kom. deontrouwevoedster.
Kom waarde voedsterkind, uw heusheid belg sich niet Dat ik u sulks versoek, het sou my tot verdriet, Tot wroeging weesen, als ik door myn bysyn konde Hem helpen uyt syn druk, gewislyk waar het sonde So ik sulks niet bestond.
Myn lieve voedsteryrouw.
en 't strekt u tot berouw.
't is mooglyk veinsery, dat gy, so onbedacht.
En sonder haar te kennen, u laat verleiden, om so blindlings heen te rennen, en achter t mom misschien schuild meer als gy wel weet.
Neen Leonoor, gy mist, het al t eenvoudig kleed En t seedig weesen, drukt niet uit so quaade streeken, De seedigheid en trouw schynt uit haar oog te spreeken, Bau weg die achterdogt.
So ongegrond gevest, en soeken wy niet ons maar onses naasten best, dat strekt ons tot gewin.
als wy in onse daagen met troost en bystand hier elendige onderschraagen.
Ik ben tot uwen dienst, spreek maar, ik volg uw spoor.
Wel aan dan, kom wy gaan, my dunkt ik imand hoor.
ROSAURA, d'ORINDE.
ROSAURA.
't is waar, Dorinde, ik min, maar kan ik my versterken In syne trouw, so los, so jong, kunt gy bemerken Wat in syn boesem woond?
De liefde is vol venyn, En waarheid is veeltyds vernist met valsche schyn.
Neen maar syn inborst schynt gesprooten uit de braave, syn lichaam, en syn geest, syn ryk voorsien met gaave, die van Nature niet als vroome syn gewend.
Robb'lyspel.
Dat s waar, maar denkt gy wel, hy is nog onbekend By ons, uit wat geslachte of stamme voort gesprooten.
Het sy so, insgelyks uit welke tak en looten Uw adlyke oorspronk is, houd gy ook noch bedekt.
Wie weet, of syne min my niet tot oneer strekt.
Wel, om dan vaster staat in uw gedrag te maaken, so laat ons eens besien, of wy niet kunnen raaken Tot kennis van syn naam, dus syn wy wel gerust, als ik naspooren mag syn wandel, wel bewust.
Dat nimand merken sal de reën, die ons doen soeken Naar syn geboortestam, men sal my ook niet doeken Maar tot in t innerste meen ik nauw ga te slaan Wat voor uw liefde best en oirbaat word gedaan.
Ik vind uw doen gegrond, ik sal my daar na richten En wil geen ydle min in myne boesem stichten, so ik vieren liet de breidel aan myn min, En dat ik hem reeds had gedoodverft in myn sin, sou my d'afsondering te meer van sulk een smerte, Die 't binnenste al besat van myn minvoerend herte, Dat dus bewoogen en ontroert, in sulk een staat, My meerder quetst en nypt en dieper hertwond slaat.
O liefden!
als gy hebt het maagden hert genoomen, kan sy dan wel weer de waare rust bekoomen?
Neen, daar spruit oneer uit, en veel rampsaligheen, die haare treurrol eind met suchten en geween, En koomen t hert door schaamte en wroeging telkens steuren, daar suivre liefde praald met mirre en wierook geuren.
Ei sacht, my dunkt hy treed daar herwaarts op ons aan.
Ter regter tyd, nu wy te saamen syn beraan.
DONPEDRO, ROSAURA, DORINDE.
's my 't geluk dan so goedgunstig uit den hoogen.
Dat ik u wederom beschouw, met tedere oogen, roem vry 't geluk, myn oog, nu dat gy voor u siet Het proefstuk der Natuur, dat uwe siel gebiedt.
En boeidt en kneld, en houd gekeetend in haar banden, om door geen ander vuur het herte te doen branden.
Gy syt nog jong, myn Heer, de liefden ongewendt, De krachten van de min syn u ook onbekendt, het is een flikker vlam, die door uw losse sinnen Maar speeld, en nauwlyks weet, de vruchten van het min besadigu, ik bid, uw driften syn te vlug, Sie met oplettendheid, kan 't syn, siet eens te ru Uw onbedachtsaamheid doet mooglyk u meer spreeken, Als gy wel denkt of meent.
O schoone, tot een teeken Van myn oprechte min, wenschte ik wel, dat myn hert, So 't moogelyk kon syn, voor u geopend werdt, Dan soud gy liefdens vlam, so suiver, op sien glooren, Dat gy daar van voldaan myn suchten aan soud hooren, Erkennen die voor goed, voor suiver, onbevlekt.
En met het waare beeld van u, Godin, bedekt.
De schyn schoon vaak bedriegt de wytberoemste sielen.
De walging volgt wel haast de soetheid op de hielen, en dikwils is hy, die sich dacht gerust te syn, besprongen en beset en aangedaan met pyn.
't Kan syn Maar weet, dat ik, uit eedel bloed gesprooten, heb nermeer deleerd de waarheid te verstooten, een edelman syn Voord, is altoos duur gestaafd, die wigstres vl0o blyspel.
Die naam onwaard, die sich aan slinks bedrog verslaafd.
Met recht de straf der goon haald sulk een op syn schou dren, word bastert van syn stam en syn doorluchtige oudren.
So syt gy dan, myn Heer, van Adel?
'k wil vermoen, gy my nieusgierigheid op dees tyd sult voldoen, het is een grove fout, maar eigen aan de vrouwen, Wilt gy my wel uw naam en afkomst eens ontvouwen?
Ik heb t geluk gehad, somwylen u te sien, Doch altoos onbekend maar, of het mogt geschien, Dat gy uw self beswaard hier op dit stuk mogt vinden, So wildt om mynen t wil die saak niet onderwinden.
Uw vraag, mejuffrouw, steund op wel gegronde reen, een minnaar, die sig self gerust steld, en te vreën in 't schoon, dat hy beoogt, kan nietwes achterhouwen, voor haar, wiens siel en hert hy alles durft vertrouwen.
Om u dan ongeveinst, en sonder ommeweg, Op alles te voldoen, gedoog dan, dat ik seg, Dat Cespedes geslacht, van wiens beroemde telgen Madrid getuygen kan, al sou t de nyd sich belgen Myn waare stamboom is, myn Vader don Louys Verstrekt my Pedro steeds tot glorie, roem en prys.
Ik ben het eenige ooir der mannelyke looten.
En neevens Leonoor, myn suster, voortgesproote Van Vader don Louys, dien ouden liet my gaan Naar Alcala, om daar naar Letterkonst te staan, Daar heb ik ruim drie jaar in deese dienst versleeten Gekoesterdt en gequeekt, en niet een stip vergeeten Om myn Heer Vader hier in alles te voldoen.
Het Pardo was 't, dat my vaak naar Madrid deed spoën, Daar heb ik het geluk gehad van u 't aanschouwen, En met dat soet gesicht my troostloos t'onderhouwen, tot dat die flikkerstraal my diep in 't herte schoot, En uw afweesenheid vermeerderde die noodt.
Wat heb ik lange tyd geleegenheid gaan soeken Om de ontrouwe voedster.
Om u te spreeken, ik doorsnuffelde alle hoeken Tot dat Dorinde my haar trouwe hulp aanbood En ik dat soet gesicht, dat groot geluk genoodt.
Daar hebt gy 't alles wat ik u sou kunnen seggen, Begeert gy noch iets meer, spreek, 'k sal 't u uitgaan leggen.
Uw ongeveinstheid heeft volkoomen my voldaan, die openhertigheid neem ik in dank ook aan, en sal geen schade aan u in uwe min toebrengen, schoon met my t ongelyk.
Ik bid, ei wild gehengen, dat ik u, op myn beurt, mee vraag naar uwe naam, den Adel is genoeg op wieken van de Faam Gevoerd, om dan ook niet by my bekend te weesen.
Don Pedro, hebt geduld, ons min stond veel te vreesen, Wy scheelen veel te veel in achting en in staat, Maar liefde is het, die de waagschaal overslaat, ik kan voor deese tyd u geen voldoening geeven, ik ga, syt wel gemoed, den Hemel spaar uw leeven.
Toe sal ik dit verstaan, myn min haar niet mishaagd, haar achting en haar staat, waar op sy glory draagd, is met my niet gelyk, maar hooger opgereesen, wie of dees maagd mag syn, so schoon, so uitgeleesen?
'k Sie imant... kom myn siel, uw schip seilt voor de wind, Schoon gy haar niet recht kend, gy syt van haar bemind.
Wat woelt een minnaar, ach!
in hoop en in verwachten.
Wat slyt hy met veel smerts al slaapeloose nachten.
Dan komt syn siels voogdes hem lieflyk in 't gesicht, Maar al vergeefs, hy grypt, en als hy grypt, sy swicht, Dan komt een naare droom syn slaapend hert ontroeren, Dan waant hy, dat men haar wil van syn sy vervoeren, Dus springt hy yslings op, tot schutting deeser ramp, Maar dan verdwynt het weezer, gelyk een rook, en damp.
Dusdanig is hy steeds ontroert, gelyk de baaren, Door stormen aangeset, niet weeten te bedaaren.
Nu haakt myn ange siel maar naar dat oogenblik Om van Orfise te verstaan, of haare strik Den schrandere Ireen heeft weeten te beknellen, Die altoos Leonoor op syde moet versellen, Niet dult, dat sy een stap van haar syde gaat, haar dus belettende is, dat sy met niemand praat, Laat staan van liefde sich met minnaars intelaaten, Alle aanslag is om sunst, geen arglist kan my baaten, Ten sy myn schrand're vrou haar looslyk heeft betrapt, En met de goudsnoer sacht gehult, gestrikt, gekapt.
Maar Phlip, hebt gy haar noch niet wederom sien koomen?
O neen, myn Heer, ik heb tot noch haar niet vernoomen.
Dat wonderd my, sy heeft nu lang al wegh geweest.
Geen nood, myn heer, geen nood, sy heeft, naar allen schyn, veel slinkse en loose weegen Gebruikt, eer sy haar heeft tot dat besluit gekreegen Die onde Gardiaans syn loos, en 't gaat so niet, sy weeten van het loon.
Maar 't is een groot verdriet Dat wachten om bescheid, hoe 't alles is geschaapen.
Men kan de vrucht niet eer, voor dat sy ryp is, raapen, en spaart gy maar geen geld, t gaat alles naar uw sin, ja!
't geld is 't aanbeeld nu der heedendaagsche min.
Veeltyds, maar niet als 't hert sich by haar eer blyft houwen.
Wie kan op eerlykheid, myn Heer, sich nu betrouwen?
De trouw en eerlykheid syn nu voor 't meest gehecht Aan silvre keetenen, het geld, dat is haar recht.
Dus denk ik, dat sy haar daar meede sal betoov'ren, En haar en Leonoor te saamen dus veroov'ren, En voeren naar haar huis, so als sy heeft geseght.
Dus dient men wel te gaan, quam sy daar eer, 't sou slecht Met haare loose vondt geschaapen staan.
Met reeden, kom laaten wy met spoed naar vrouw Orfise treeden.
Seer wel, ik volg.
Wel nu, laat my nu eens bevroen, wat dat myn rol hier in dit spel sal moeten doen.
K lacher om, ik moet dan nu voor fieke speelen, Ik moet Pistoolen haar, in schyn geleent, uitdeelen, Pistooltjes, arme Phlip, houd gyse slechts maar tien.
Wyl Phlip in syn persoon geen schuld heeft, kan t geschien?
Neen, neen, myn eerlykheid, myn Meester te bedriegen, dat waar onbillik, wegh, kom laat ik liever vliegen hem aanstonds achter na, daar hy my mooglyk wacht Aan Vrouw Orfises huis, best ik myn plicht betracht.
Daar sal sich myn signor ter syden dan versteeken En tragten naar dat uur om syn meestres te spreeken.
En so het wel gelukt, krygt Phlip noch wel syn deel Ten minsten wat'er van, al is het niet so veel.
PHILIP, sick by het bed, op een stoel sittende, IRENE, LEONOOR, oRFISE.
Siet hier, siet hier, myn Neef, die geen, die gy so haakte Te spreeken, voor gy tot uw uiterste geraakte, het heeft Mevrouw behaagdt myn beede ga te slaan, en is, gelyk gy siet, goedgunstig mee gegaan.
Wat ben ik u verplicht..... mevrouw, tree wat nader, alfons, uw Echtgenoot, verstrekte my een vader.
So lang hy leefde op aard, maar nu, helaas, geknot Te vroeg van syne stam, smert my syn droevig lot.
Ik dank den hemel, die my noch die gunst komt geeven, dat ik syn gemalin behouden sie in 't leeven.
De vrees voor sterven viel voor my ook des te suur, als ik wanhoopig was, van dat gelukkig uur t Erlangen, om aan u twee honderd Pistoletten Weerom te geeven, die uw man my by quam setten.
En redde me uit een saak, daar t grootlyks gold myn, als ik te Cadiz was, maar heeft hy nimmermeer van dees vreemde saak en dat geval gesprooken?
Ach neen, k heb syn gesicht, wanneer hy sturf, gelooken.
Nooit heeft hy my gesegt, veel minder noch geroemd De gunsten, die hy deed aan vriende, u nooit genoemd, syn edelmoedigheid blonk al te hel in t straalen, Dat hy vergoeding eischte, of nam of sogt te haalen.
Die deugd, Mevrouw, is my maar al te klaar getoond, met gunst op gunst heeft hy my in die saak bekroond.
Ik reo de ontrouwe voedster.
Ik moet, ik kanse niet verswygen, u verhaalen, hoe ik door syne hulp daar quam te seegenpraalen.
Dog wyl de saak is teer, en van groot aanbelang, ja seer opmerkens waard in al haar saamenhang, wenschte ik u wel alleen, Mevrouw, die te openbaaren.
So uw verswakte lyf in smert niet sou verswaaren, kunt gy, als 't u gevalt, hier gaan in 't sy vertrek, en houden 't saamen daar een vry geheim gesprek.
Terwyl sal Leonoor met my u hier verwachten, tot dat gy weder komt.
Ik voel vernieuwde krachten Door uw byweesenheid, Mevrouw, doch flauw, ei my!
Ik kom, myn Leonoor, so aanstonds u weerby.
ORFISE, LEONOOR, CAREL verschoole.
Het veinssen is onnut, te waardig de oogenblikken Om die niet wel te pas te stieren en te schikken, Myn schoone Leonoor, u, is wel bekend Graaf Carels weesen, gy syt innerlyk geprent In syn verliefde sin, hy sterft van droef verlangen, Om u te doen verstaan syn teed're min, hem prangen Het waakende oog en 't streng onthaal uws voedstervrou, tot nu heeft sy belet, dat hy u melden sou Maar in die wanhoop, in die droevige gedachten, Heeft hy myn hulp versocht, voor syne smerte en klachten, 'k Heb myn verstand in 't werk gesteld, die sieke Neef, Is maar Graaf Carels knecht, en al wat ik bedreef, Geschiede uit list, beraamd, om d'oude te verblinden, En uw alwaarde beeld hier in myn huis te vinden.
CAREL, sich schielyk vertoonende.
schoonheid sonder gade, om u is dit bestaan, om u schoonheid by google BLYSPEL.
17 Om u was 't, dat ik moest van uur tot uur vergaan, so lang my wierd belet met u van min te spreeken.
Myn neergebooge leeven verstrekken u een teeken, dat ik ootmoedig smeek, verschoon, verschoon dees list, Bedacht, ten nut van hem, die t leeven had gemist, So, door goedgunstigheid van deese waarde vrouwe, dit niet versonnen was, tot lichting myner rouwe.
Hoe is 't, myn Leonoor, gy staat geheel verset, 't is om der liefden wil, niets is 't dat haar belet, Bedwingt en binnen houdt, sy moet ruim aamtocht haast, des bid ik, dat uw oog haar gunste en minnestraalen Laat schieten op my neender, ei staak uw strafgesicht.
U woog, uw leest, uw schoon heeft deese vlam gesticht.
Wat grooter onbescheid, wie hoorde ooit van syn daagen Dus een op t onvoorsienst, so stoutelyk, belaagen, wie heeft u sulks geraan?
'k straf uw vermeetelheid, en dat gy door dees vrouw hier in geholpen syt, sal u geen voordeel doen ik wil so straks na binnen, en sal myn voedstervrouw.... karel.
Bedaar, bedaar, uw sinnen syn al te seer ontsteldt, ik bid u, hoor naar my, myn liefden is so teer, so errenstig, dat sy U niet ontstellen moest, 't is waar, gy hebt wel reeden Dat gy wraakt deese list, die ik so stout besteede.
Om met u in gesprek te koomen, maar ei seg Was niet al vruchteloos tot noch myn overleg?
Heb ik niet lange tyd, op schoutoneele en baaler Gevolgt uw soet gesicht, wiens heerelyke straalen My als een Noordstar strekte in myne teedre min?
Maar 'k socht vergeefs tot nu, ja van dat droef begin Heb ik u nimmerineer door woorden of door de oogen Doen blyken, dat uw min op my had sulk vermoogen.
Uw wrede voedstervrouw, ach!
Altestreng van aard, Heeft my voor dat geluk gedraaiboomd, wreed beswaard, sy wist ook reis op reis die suchten aftekeeren, die zy wist.
Die ik wel offren wilde, uw gaadloos schoon ter eeren, ach!
reeken my geen schuld, 't bedenken van dees vond, Die ik genooddwangt was, tot balsem van myn wond, Te soeken, Leonoor, denk, denk aan al de plaagen, Die ik, al wachtende, so lange heb verdraagen, En oordeel, by de schat van uw volmaakte leen.
Met welk een doods geweld ik telkens wierd bestreën.
Neen, neen vermeetele, die my so bits durft hoonen, geen woorden hebben kracht, gy kunt u niet verschoonen by my, 't sy ver, dat ik uw dwaase en suffe min sou hooren, neen, ik ben en blyf uw vyandin, laat my vertrekken, en ontvluchten dees gevaaren, Waarmeede gy myn deugd, so suiver, komt beswaaren, of 'k sweer, 'k sal door geschreeuw vervullen so de lucht, Dat de geheele buurt sal nadren op 't gerucht, ik sweer 't u anderwerf.
Waar syt gy, myn Irene?
Carel verschuyld, sich.
IRENE, PHILIP, LEONOOR, oRFISE.
Wat hoor ik, wat s uw wil, myn Leonoor, waat heene?
Sprek, kom, kom, myn voedstervrouw, verlaat dat dwaas gevaar in dit gevaarlyk huis houd men ons voor de gek.
Wat is 'er dan, spreek op, wat reeden doen u vlieden So op het onverwachts?
Kom, laat ik u gebieden, wyl ider oogenblik, dat ik hier toef, my smert En deese hoon treft u, treft my te seer aan t hert.
Ik sal u onder weegs de gansche saak verhaalen Dan kunt gy hooren, of wy hier noch moesten draalen.
VIER, gitized by Google BLYSPEL.
CAREL, oRFISE, PHILIP.
Daar vliedt sy, ach!
dit is te deerelyk gemist, 'k ben in myn losse waan verydeldt en vergist, myn siel vervolgt haar wel, maar 't lichaam staat ver leegen, Door hoop en vrees gesold, en twyffeld aan de seegen, schep moedt.
Sta Leonoor, ik laat het hier by niet, myn min wil syn voldaan, of k sterve vol verdriet.
Ten belge een minnaar niet, al word hy afgeweesen, volharden wint de prys, sou hy voor t weig'ren vreesen, maar nu, wat dient'er best gedaan?
Hoe stil ik deese storm, en bulderende orcaan, die hier, so heevig, heeft haar ooren opgestooken?
Hoe kom ik haar te sien, hoe best haar aangesprooken?
't onstuimige gemoed sal barnen, als een see, die 't alles bruyschen doet, en gispt de starren meê.
Ik ben thans buiten raad, wat sal men nu beginnen?
Kost gy Irenes haat en gramschap overwinnen, dan was 'er noch wel kans, door overvlded van goud De koe te schaaken, haar, als Argus, toevertrouwd.
Al schynt de deugd en trou in haar gesicht te praalen, het goud heeft sterker glans, haar flikkering doet daalen Die deugden, so geroemd, van honderd is pas een, die deese Muntkracht fors durft onder de oogen treen.
'k beken, 't is waar.
Maar 't meest, dat my in haar doet duchten, is, dat sy voor myn reën nooit staan sal, altoos vluchten, En met veel schamperheid my alle hinder doen, en dus myn quynend hert met ramp op rampen voën.
Geen nood, myn heer, daar syn, daar synder meer te krygen.
Al is 't geen Leonoor.
Ik wil, dat gy sult swygen, gy onbeschaamden nar.
't is wel, 't is wel, myn heer, ik heb dit maar gesegt, tot uwen best, 't sy veer u te vertoorenen, ik weet 'er te beschikken.
Die naar uw min, en wil sou duym en vingers likken, laat loopen die so wars van uwe liefde syn En stil maar met een aer die heete minnepyn, het is uw hoogheid schand, dat, op uw liefdens tecken, Het laffe Jufferschap, uw min durft teegenspreeken.
Ik segu noch eens, swyg, swyg onbesonne guyt, of k leg u wel dees kling eens kruissing op den huydt.
Verstoor u niet, myn Heer, om syne dwaase reeden, Maar laaten wy van hier vertrekken, binne treeden, en stellen deese saak aan d'uitkomst van de tyd, vryd.
Die vaak, op 't onvoorsienst, den mensch van druk bezorgt.
Wie komt ons hier in ons gesprek verstooren.
En klopt so op de deur?
Ik sal t gaan sien, en hooren.... goon!
't is Irene, Heer, haar weesen staat vol gloed, haar oog blaakt als een vuur, van gramschap haar gemoed.
IRENE, CAREL, oRFISE, PHILIs.
Indien ik u dan noch hier te saamen, seg, ontaarde Bedriegelyk gespuys, al t saam van geener waarde, Vervloekte monsters, die, gesprooten uit de hel, my so op t onvoorsienst beschimpen, my so fel, Hoe!
Hoe wel van ouderdom vermast, noch durven hoonen, en myn gulhertigheid met sulk een ontrouw kroonen.
Moest myn eerwaardigheid niet by u syn ontsien, Geancht en aangebeen?
Dat gy dees drie niet straks van de aard hebt weggenoomen, kan 't geschien, en dit vertrek verdelgt, een valstrik voor de vroomen, daar de eerelyke jeugd so veel te lyden heeft, En daar de wulpse min rontom de kamer sweeft.
Daar luste, en veinsery, en eer vergeete laagen Maar uit syn, om de deugd, schoon suiver, te verjagen, wat seg ik, foei!
'k veracht myn selven, in myn staat Heb ik genoeg gesien, kost ik dat boos verraad Dan niet ontdekken, 'k sweer, Orfise, van dees stonden, Word van uw dertel huis geen overschot gevonden, 't Gerecht doelt reeds op u, en al uw slinks bestaan Sal haast in rook en wind, en gy, methen, vergaan.
En gy, ontaarden Graaf, die deugd hebt weg gebannen, En met ondeugden syt in een gareel gespannen, Vreest gy niet, dat de straf u haast vervolgen sal, En brengen uwe moed en trots en lust ten val, Moet voor uw laffe min de suiverste der maagden, Waar van de Faam allom niet als met lof gewaagde, Uw schelms gevaar weezen staan?
als gy uw strikken spand, Om my te knelle en deugd door t vosse vel aanrand.
Weet, so gy verder poogt op Leonoor te doelen, sal 'k u gerechte loon en wel uw schand doen voelen.
Maar gy, geveinsden schelm, die in een vreemd gewaad, En in eens sieken schyn, my door uw valsch gelaat, Uit meededoogen hebt so blindelings doen koomen, Ter plaatse, daar gy my 't gemoed hebt ingenoomen.
Verblind door valsheid, en dus aan my overgaf Dit goud, hou daar... 'k vervloek, ik wraak, ik straf Dit schandelyk bestaan, en kost het my gelukken, sou ik dien valschen baard straks van uw aansicht rukken, en wreeken dus my self, myn tooren en myn haat.
Ik raas van ongeduld, om dees geleede smaadt.
Ik. deontrouwevoedster.
Ik vloek dit bastert huis, en myn lichtvaardigheeden, Die my op eene tyd so averechts bestreeden, myn oog was wis beswalkt, beneveld, en verblind, dat ik niet luysterde naar Leonoor, myn kind, die aan my dit ontriedt, die my uw schyndeugdt toonde, Maar neen, uw valsche mom was 't, die my herwaarts troonde.
Stil uw ontroerdt gemoedt, stil uw oploopenheid, en staa my toe, dat ik hier voor myn onschult pleit, Myn waarde voedstervrouw, t sy ver dat ik u hoonde, t sy ver dat ik uw gunst ondankbaarlyk beloonde, Uw waarde voedster kindt, by d'adeldom ik sweer, Heeft niets in 't minst geleën, tot quetsing van haar eer.
Haar eer, aan my vertrouwdt, heeft ruim genoeg geleede, dat 's in dit dertel huis dees korte tyd besteede, dat gy haar uwe min, die naar onkuisheid helt, Verklaard hebt, dat gy my ten spot daar hebt gestelt, my doekende met schyn eens sieke te besoeken Die my te spreken had, ik sal dit steeds vervloeken, Dat ik so onbesuyst en sonder achterdocht Haar volgde, die my hier, so smaadlyk, heeft gebrocht.
Set u ter needer, ach!