floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Van dus uitgesoopen te worden, en dat zonder iet daar tegens te moogen zeggen?
ERONIMUS.
by een komst en heeft anders niet gestrekt als om jou twist en huiskrakeel by te leggen, De STIEFVAar.
En een middel uit te vinden tot intoominge van je buitenspoorige heerschappy, anders de minsten die 'er onder is kan zo wel een roemer wyn betaalen als jy.
Ja om zulke schandschriften uit te brouwen, en te helpen instellen en schryven, en zo een lichtmis en guit daar in te sterken en te styven, Gelyk het gebleeken is.
Dat is buiten ons, wat 'er anders gepasseert is dat is om best wil geschied, En weet dit, Marten Kroes, dat de kinderen my zyn aanbevoolen, en jou niet, Maar ik mien een and're gang haast met je te gaan daar je wel op staat te letten.
Jeronimus, mr. Nikolaas binnen.
Ik mien dezen dag noch zo veel te weeg te brengen, vagebond, om je in t rasphuis te konnen laaten zetten.
Doe jy je best, had ik er me in t begin zo tegengesteld, t had vry wel wat beter geweest, ANTONIA.
Breng alles naar binnen, Pieternel, daar ben jy voor een groot gedeelt oorzaak van.
ALBARTUS, zo doet zy, dat stinkende beest.
Hoe is 't, sinjeur, schorter wat aan?
'k weet niet, Pieternel, 'k heb daar zo even zeer kwaade tydinge vernoomen, 't hoofd isser me geheel van ontsteld.
Daar zyn ook flus eenige brieven gekoomen, Sinjeur, en naar ik hoorden zo kwamenze van Vriesland.
Haaldze men eens hier, Pieternel, daar zel ik wel licht iet uit verstaan.
Daar zyn ze, sinjeur.
het eene schip is weg, en dan zynder noch wel tien of twaalf nevens vergaan, Geef men eens een glas bier, Pieternel, al myn leeden staan en sidderen en beeven, als het schip van Lolle Piers noch maar behouwen is, dan isser noch zo heel veel niet aan bedreeven.
't zal noch wel gaan, sinjeur.
Och ze schryvend alle drie, elk uit een byzondere stadt, nou kond wel licht weezen dat ik niet een stuiver in de waereld en had.
wat ben ik elendig, dit zel ik vast allien in myn hert moeten verkroppen en smooren, en myn vrouw met al 'er aanhang die zellen der maar in groei jen als zy 't hooren.
Nou heb ik al berouw dat ik me zo dwars en lastig teegens 'er heb aangesteld, de STIEFVAar.
En is nu dit eenigste schip ook weg, zo leg ik geheel ter needer geveld, ik vrees, voor 't ergste zo swaar leid het my op de leeden.
MARTEN KROes, PIETERNEL, ANDREAs.
Papa, daar is een schipper om je te spreeken.
Doet het, zoon, laat hem maar binnen treeden, nou zal my de dood of het leeven werden aangezeid, doch ik ben beducht voor het ergste, om dat het my zo zwaar op het hert leid.
MARTEN KROes, ANDREAs, PIETERNEL, LOLLE PIERS.
Olle piers, heb ik jou daar, vaar?
LOLLE PIERS.
Ja, sinjeur, hebje ook van Douwe gehoord?
Daar zo even heb ik.
brieven gekreegen, zyn schip is al heel weg.
Dat is zo, myn vrind.
En hoe is het toch met het uwe geleegen?
Al mee het zelven, 't leidgeheel in de grond, wy hebben der niet dan het lyf af gebrogt, De Stuurman en de Kok leggen beide aan land te meisteren, en naar de koks jongen werd noch gezocht.
't is een zeer dezolaten staat, in honderd jaar geen diergelyken ze schryven.
Zo van Makkum als Hinloopen dat 'er veel wrakken en masten aan de Friesche kust zijn koomen aandryven.
Feike Fetjes schip is ook voort, en de Fluit van Jappe Douwje de geboeide slaavin Leid ook in de grond.
Wat zegje, lolle piers?
in de eene heb ik drie zestien part in, en in de andre een achtste part in.
Ioch eens af! 't is waerelds goed, myn heer, wy moeten 'er scheijen, och!
Dat luttik veintje gierter noch om, nou, mien mantje, dou moest zo niet schreijen.
MARTEN AROES.
myn zoon, Andreas, lolle piers.
Vryster, je sinjeur word kwaalyk, schenkt hem eens een dronkje bier of wyn.
Juffrouw, juffrouw, och!
Juffrouw, sinjeur is zo kwaalyk.
MARTEN KROes, LOLLE PIERS, PIETERNEL, ANDREAs, ANTONFA, albartus.
't anders niet, wel, wat raakt dat myn?
Zelje daarom zo baaren, sterft hy, geluk op zyn reis, dat gun ik hem van mynent wegen.
Die verbruide zottin met 'er schrecuwen, steekt hem de moord, wat is daar aangeleegen iOLLe PIÉRs.
Maar, juffrouw, en jongman, wat spreeken is dat?
hebje daar gien meer gevoelen van?
De schaade dien hy lyd, geloof ik niet dat hy met veertig duizend guldens boeten kan. en zo anderen het darde part verlooren, het gink 'er licht wel aan de zinnen.
39 ANTONIA.
Hy mag nou als anderen doen, en zoeken de kost met werken te winnen.
Anders niet, en heeft hy het toen moeten doen, zo is 't hem nou ook gien schand.
Wat zel ik van deze huishoudinge zeggen?
dit gaat geheel boven myn verstand.
ANDRFAS.
Mamaatje, wees toch zo kwaad niet.
Wees jy maar te vreën, jou staat niet kwaads te hoopen.
Jy zeld by my blyven, en laat jou Vaer maar aan de galg loopen.
Ja, laat hem loopen, dat hem de lappen naar sleepen, tot dat hy weërom stuit, nu hoop ik eens revengie te neemen, zo als my die noordze bok heeft gebruit, myn leeven en vergeet ik het niet, noch in der eeuwigheid en zel ik het hem niet vergeeven.
MARTEN KROes, ANTONIA, ALBARTUS, PIETERNEL, ANDREAs, JERONIMUS, Mr. NIXOLAAS.
Hoe is 't hier nu geleegen?
Ja nou is men alles kwyt, schip en goed, en al den orlement is gebleeven, daar staat men nu en ziet, en flus was t of men t al naar zyn kop regeeren wouw.
Die rechte Kryn onverstand, is dat leeven met een vrouw Gelyk hy met my heeft gedaan?
Veur zyn gezicht heeft men moeten vreezen.
Maar de STIEFVAar.
Maar wie zelder nu met hangende pootjes opzitten, zel dat Marten Kroes niet weezen?
Hoe barmhartig staat men slou en ziet, ja al leed hy noch zo veel schaade, zo en beklaag ik hem niet.
Maar wat je zegt, schipper, is 'er zulken groote schaade geschied?
Ongemeen, myn Heer, en het doed my vremd zo ongevoelig daar van te hooren spreeken, En dat zelfs van de vrouw, is noch dunkt my wel het alder vreemste teeken, Doch ik kan aan al de omstandigheid wel zien dat het hier zo helder niet en leid.
Zo doed het, schipper, want dit is een huishoudinge vol van twist en oneenigheid.
Het Heerschop verliest een groot kapitaal, zo dat hy ten hoogsten is te beklaagen.
Alle dingen zou noch wel gaan, schipper, konnenze malkanderen noch maar binnens huis verdraagen.
Nou, het gaatje wel, sinjeur, je moet het wat verzetten, myn Heer.
Goeden dag, lolle piers, morgen spreek ik je wel weer.
Had ik gedacht, Juffrouw Antonia, dat ik in zulk een verwarring zou hebben gekoomen, ik had de voogdyschap van de kinderen niet op myn hals geloomen.
Maar dat men ze zag te bevreedigen, myn heer?
Dat waar goed, zo het daar toe kon werden gebragt.
Te bevreedigen?
Wel ik wou niet dat ik een haar op myn hoofd had dat 'er om dacht.
Nou hy naakt en kaal is, zou ik me nu gaan weezen ingageeren?
Neen, geenzints.
Maar wat hebje dan voor, juffrouw?
De gansche huishoudinge te abandoneeren.
Hy mag om een goed neen komen zien, de kinderen neem ik naar myn, en sinjeur Jeronimus heeft maar de order van de Grootvader te volgen, daar ik in alles hem ook gedienstig zal zyn, maar spreekt my van geen andere dingen, daar toe en zal ik my niet laaten beleezen.
Dit was geen drie daagen werk, of het zou weezen zo erg als van te vooren weezen, neen, neen, ik heb lang genoeg gezukkeld en geleeden onder dat kruis.
ALVARTUS.
Doed myn Moeder dat, zo blyf ik niet een uur langer in huis.
Al wat van die kant gearbeid word, dat is toch maar moeiten verlooren.
Nochtans zo was 't jou nodig in zo een staat naar goede raad te hooren.
Op die voorslag niet, Sinjeur Jeronimo, daar zel ik nimmer toe Ail kom, Albertus, 't verveelt me langer daar van te spreeken laate we maar gaan.
Albartus binnen.
Dit zyn nu de vruchten, Marten Krocs, van zulke twist en krakeelen, van zo zyn eigen kop te volgen, en de meester dus te speelen, En elk op 't schotst te bejeegenen, en te afronteeren in den hoogsten graad, Gelyk ons flus daar noch ontmoet is zo op de varscher daad, Daar wy niet anders voor hadden dan om je te brengen tot stilstand en reeden.
Van 't begin af heb je met gelyke onbesuistheid en buitenspoligheeden.
Te werk gegaan, en de kinderen verdrukt, en de moeder niet als maar voor een leet geacht.
Je moet dat weeten, Marten Kroes, ze benne van een braaf famillie en treflyk geslacht, daar in noch kreuk noch smet en is, noch niet op en valt te zeggen, en ik mien mogt de heer van Hogerwerven op zien, en hy zag die eerst zyn jongen is geweest by zyn vrouw leggen 't zou hem al vry nieuw doen, hoewel jy bent nou zo veel als hy is geweest, 'er man, En ik ben wel voogd van de kinderen gemaakt, maar wat heb ik 'er meender als de mooten van?
En ongenoegen van jou, gelyk je tot allen tyden hebt laaten blyken.
Ik beken ik heb schuld, dit vonnis wil ik gewillig tegen my zelf stryken, Maar je moet ook weeten, Sinjeur Jeronimus, dat ghy 't arbeiden.
my nooit en heeft verveeld.
Arm ben ik nu, dat 's waar, noch dat ik het nooit verdobbeld heb of verspeeld, Of verkwist, of verpronkt, met iet kostelyks boven myn staat te maaken, De rykste die 'er leeft kan op zo een wys aan leeger wal raaken, Veel min dat ik het heb vergast en verbrast, en gelyk wel anderen geleeft heb buiten fatzoen, Maar het altyd bezuinigt zonder by na my zelve 'er goed van te doen, En gedurig heb ik in dat pakhuis leggen wroeten, en my altoos ontzien een arbeider in 't werk te haalen, En tot allen tyden van de kinderen moet hooren, dat lasteren en dat smaalen, Dat ik 'er vaaders schoen jongen zyn lakey en achter na looper ben geweest, dat ik een noordtze bok ben, een plug en dikke beest, Gelyk ik in dat geschrift zo schandelyk werd afgeschilderd en beschreeven.
Maar, ziet buurman, deur jou strafheid en strakheid heb je ze hier toe als zelfs aangedreeven, en dit achtergelaaten zynde, had het licht vry beter gegaan, Wat dunkje, Sinjeur Jeronimo, dat we noch eens een proef deeden?
Indien er wilde laten raan, ik zou 't noodig achten, maar ze is te korzel en te bezet van zinnen.
Mr. NIKOLaAS, ook licht veranderlyk, als de vrouwen, om 'er te laaten overwinning.
Pieternel, laat je Juffrouw en 'er zoon noch eens hier komen.
Zeste toneel.
MARTEN KROes, JERONIMUS, Mr. NIKOLAIs, ANTONIA, ALBARTUS, PIETERNEL, ANDREAs.
Oor vrinden, ik blyf by myn antwoord dat ik zo daad'lyk gaf Daarom en spreekt'er men niet meer van, want ik sta van myn eerste opzet niet af, dien gluiperd daar hy staat, onder myn oogen en wil ik hem niet zien, laat staan van my op nieuw te verbinden.
Hoe, juffrouw, je bend noch niet eens los.
Dat zy zo, hoor vrinden, niemand zal myn verzetten van 't gene by my te vooren is vastgesteld.
Wat heb ik jou al deze sporlingen, eer je noch trouwde, te zeggen.
Vooren gespeld, Dat het gien partuur veur je was, en hoe dat je dit huuw'lyk zoud beklaagen De STIEFVAar.
Maar toen was t, ik verstae t zo, en moet ik wat lyden, ik zel t allien draagen, en nou komt t er toe.
Hoor, toen was ik voogd, en zo ben ik nou ook, en nu heb ik weeer and're keur.
Daarom lukt het nu ook zo, men wouw er toen met het hoofd zo mee deur.
Mr. NIXOLAAS.
Maar, juffrouw, zou m'er onder honderd wel een vinden die dit u doen zal pryzen?
JEROVIMUS.
Pryzen!
elk een wie 'er ziet zal 'er gewis met de vinger naar wyzen.
En zeggen, daar gaat ze heenen, die 'er man buiten de deur geslooten heeft, Zou men 't zulk een Juffrouw wel aan zien?
Z'is niet waardig datze leeft, En zo zou 't gaan.
Ik wacht het altoos niet af, dat meugje wel vertrouwen.
Hoor, Albartus, jy moogt onderwyl een tyd lang by je Grootvader t'Antwerpen gaan huis houwen, Mr. NIKOLAAS.
Wel, juffrouw Antonia, 't zal je een groote gerustigheid weezen indien je 't doed.
als ik hem aanzie, zo voel ik myn gemoed Van twee kanten op het felst aangevochten en bestreeden, Of ik myn wraakt wil voldoen, dan of ik myn goedheid wil besteeden?
Doed het, mama, zo als myn heer Jeronimus en miester Nikolaas hebben gezeid.
Zeeker het hart wort 'er me van ontroert te zien dat het kind dus schreid.
ANDREAs. ik zel je zo believen, en me altyd als je gehoorzaame zoon draagen, Laat toch, myn lieve Mama, hun voorstellingen beide u behaagen, En zo niet, dat je dit niet en belieft te verstaan, zo laat dan toe dat ik met myn Papa mag meenen gaan.
Ik sta en weet niet wat ik zal, doen ik het, zo ben ik weer in duizend vreezen, Dat de minste horrel die er weer op komt, de laatste dwaaling slimmer als de eerste zel weezen.
M. NIKOLAAS.
Ziet hoe eerbiedig dat hy zich in steld, en wat het al uit werken kan. ANTONIA.
Wat zal ik, Albartus?
Ja wel, moeder, waar zel den armen duivel ook al heen, het is alsze zeggen, en het blyft je man.
Nou, juffrouw, doet het, je kend het nou altemaal en hiel na je zin krygen.
Hoor, jy hier zo veel praats niet, k heb noch een oud eigen op je, daarom raad ik je te zwygen, als ik het dan doen zel, beloof je me dan niet te doen als met myn toestemming en raad?
Zo veel als 't mooglyk is.
Dat zyn maar haaken en oogen, als 't mooglyk is, spreek klaar uit dat men 't verstaat.
Ja, zeg ik, liefsten.
En dat je ook zo aanstonts die Pedagoog.
Dans en Schermmeester zult kasseeren, en Andreas op een Kantoor bestellen, en laaten hem met 'er tyd de koopmanschap leeren?
46 Mr. NIKOLAAS.
Braaf, juffrouw, wat antwoordje daar op?
Dat ik het doen zel, al waar 't ook van deezen dag Maar, miester Klaas, zel ik dan ook niet een brui te zeggen hebben?
dat is ook al een hard gelag.
Dat zel daar na wel koomen.
Ook verstaan ik dat jy, en Pieternel 't geen je wel staat aan te merkten, die twee vaamen hout zo aanstonts met je beijen op de zolder zult werken, Je hoeft je schouwers niet eens op te haalen, ik versta 't zo, en ik wilt zo hebben, en dit is myn besluit.
MARTEN KROe hoe zou ik dat doen?
wel wat duivel 't scheeld me niet veel, of ik scheijer wel weer uit.
Wat praat je daar?
Dat ik het doen zel.
En ook niet als met respekt van de kinderen en 'er van der zult spreeken, en hem alle eer na geeven.
Dat weet ik waarachtig niet, zo als my die kaerel wel gebruid het van zyn leeven.
Wat mompel je daar al weër?
Dat ik alles zel doen dat de reede my gebied.
Goet, zo moet het gaan.
En dat myn vrouw niet meer gedachtig wil wezen het geen er voor deezen is geschied.
Wel, terwyl ik zie dat je je misslaagen bekend, zo zulje ook van my hebben te wachten De STIEFVAar.
Dat ik ook de algemeene huiszorg ten besten zal betrachten, En u het respekt laaten toe koomen, als een vrouw die 'er man estimeerd, En zo 'er klagten uit de kinderen mogten koomen, dat ik maaken zel dat die disorder werd geweerd.
Albartus, ik versta datje je Vader dat zelve respekt, 't geen je my schuldig bent, ook zult toe draagen, en by nalatigheid dat ik 'er order in zal stellen, zo ik 'er mogt hooren over klaagen.
Deze huishoudinge zoze staande zal blyven moet op een heel andere voet werden gebragt.
Ik zal myn pligt wel waarneemen, zo ze aan de andere kant ook maar word betracht.
Pieternel, gaat na Dirk de lapper, en zegt dat hy met zyn knegt hier komt alsze uit het werken scheijen, om die twee vaamen hout, die daar noch leggen, op de zolder te arbeijen.
Juffrouw Antonia, dat is genereus, nou ziet men dat Treflyk, het wederzyds van harten werd gemeend.
Verwellekomt malkandren nu weer met een kus, als waar je wederom op nieuw vereend.
Den hemel geef hier geluk toe, dat je onderling woord en beloften moogd houwen.
Wacht je nou maar weer voor de eerste kwestie, zo zul je altoos gerust en vreedzaam huis houwen.
ETICI ERDIGH METE.
PLEUNTJEN, en GYS SNUFFELEER, of t d'occasie maeckt den Dief.
OP de SINNE SPREUCKE.
D'occasi maeckt den Dieff, om snoepery te plegen Van alle quaet, want in d'occasi is 't gelegen, als die niet wordt geschouwt den mensch komt in verdriet van sijn verdoemenis, schouwt hy d'occasi niet.
Door CORnelio debie.
TANTWERPEN, HIEULLIER, in de Wolstraet by de weduw.
.... gren.
JOCHOM SLOCKHALS eenen Weerdt.
PLEUNTJEN KLICKSPEL een Dieistmeyt.
GYS SNUFFELEER haeren vryer.
LICHTVOET 1.
Satterick, joosvroegh, d'onckaert.
RUTTEN SLOMHOoft, jochems knecht.
HANS QUICKSIEEKI.
FELBIER fyn Wyf.
I. vertooght.
Als imant tot den lust van Venus is genegen, moet Bachus vluchten, of hy blyft in noodt verlegen, want daer men Bachus siet heel sat van overdaet Geen liefde brandt ten zy de borse open gaet.
Elegentheyt van winst sal dickwils Dieven maken, om met gelegentheyt van hun vermeet te raken, soo als een Minnaer, die bemint en wordt bemint, 't een licht gelegentheyt voor sijnen snoeplust vindt.
En even als een Hondt sal altydt sonder spreken Beneerstigen, om in een gat den neus te steken, dat hy vindt open staen, want 't is 't gemeyn gebruyck Soo lanck te wateren tot dat eens breckt de kruyck.
Dus is 't niet beter als d'occasie te schouwe, Die Dieven maken kan, om naermaels geenen rouwe te hebben van den roof, gelijck hier blycken sal, hoe wonder dat den mensch in sulcken voor geval Van eenen minnelust, waeght goedt, en bloed, en leven Als hy sigh tot den kamp van Venus wil begeven, die sonder wonde ons kan quetsen met veel pyn, En thoont door vals bedroch, wat minnelus'len zyn.
Als Ballen daer den Wyngodt Bachus med kan kaetsen, d'occasi wysende van hondert duysent plaetsen, Daer men zyn eer verliest met schaemte, schad, oft schanit, om dat de soite min verblindt een wys verstant.
A2r, p. 16 Digitized by google.
HET LICHTVEERDIGH PLEUNTIEN EN GYS SNUFFELEER.
EERSTE uytkomste.
THEUN LICHTMIS UYT.
Een mensch hoe arm hy is zal zelden willen wercken als hy de vrolijckheyt komt eenighsins te mercken, Die hier en daer geschiet, al had hy Munt noch Cruys, Siet de occasie, die lockt hem Juyt den huys, Gelijck ick oock vermoeyt ben van geheele dagen, Te wercken, moet eens sien wat my best zal behagen zy om gocy Compagni te vinden, daer ick magh Met een Barlammeken gaen winnen mijn gelagh.
De bors is wel voorsien, wie kan 't my nu beletten, pen Vasten avondt tydt zal 't wercken wel verzetten?
Dat gaet 'er dan op aen.
PLEUNTJEN STAET IN haer deur.
Wel treckt gy zoo voor by?
Seght THEUNTJEN Lichtmis gy en denckt niet eens op my?
Ick heb nochtans goedt Bier.
Ick had 't zo voor genomen Om met GYS Snuffeleir recht naer u huys te komen, Die my gedaghvaert heeft.
Heeit hy 't geseyt zoo zal hy homen, en twyffelt niet.
Is 't waer mijn liefste kaer?
Gaet dan een pintjen tappen.
Nu een Potjen waer, om in u gat te lappen, ten waer maer eenen teugh, wat zeghde Lichtvoet?
Gaet, ick ben zeer wel te vred, want gy sijt cameraet, die noyt en weygert om bescheet te doen.
Jae PLEUNTJEN is rap genoegh, om te vereeren ons een deuntjen, paer men op dansen zou, alwaer 't oock zonder spel.
Avous.
Ick danck u PLEUN.
Wel PLEVNTJEN daar gaet vel, dat vals doorslepen vel, zou quaey gelagen maken.
Komt binnen by het vier daer zal 't u berer smaken, hans Quicksteert sit daer oock, met sijne eerste pint.
Theun Hans quiksteert Dat is goet dat is mijnen besten vrient Daer ben ick mé gedient, dat zulde oock haest mercken.
Hy heeft een hesp gebrocht van 't alderbeste Vercken Dat hy geslagen heeft.
Dat is sijn Wyf quacy GRIET, die dagelijckx met hem Campt.
THEUN, dat en zegh ick niet, hy heeft een Hespuyt Schouw gebrocht om op te smeiren Die hy ten besten geeft.
Theun Is 't waer, dat hoor ick geiren, als zy my niet en kost is zy gezoden dan, Pleunt Neen zy hanght over 't vier, de Vastenavont pan Sal onder gaen Compeer, want de Hesp is strackx gesoeyen Theun Ick treck daer op mijn Mes, want den slam van stroyen daar naer niet en begint, als 't wyt dit maer en weet.
Hy wordt gemeynelijck geslagen met de Speet, o.
Die 't gebraedt niet en proeft.
'k laet hans daer mee betyen.
Het is goed Riemen uyt andermans Leir te soyen, dat sijn de Schimmeleers, en Rekels zoo gewent, dat jet ten besten is te komnen daer ontrenit, Want mits dat men hun kent, zullen zy altyt maken, Sonder beschaemt te sijn daer trachten by te raken, Al maket quaet gelagh voor die 't betaclen moët 't Is hun genoegh als zy maer konnen hunnen voet, Sonder genoodt te sijn, oock onder Tafel krygen.
Teun 't is waer 't wort veel gesien maer laet ons daer van swygen Ick houd my geerne oock aen eenen goeden smeir, besonderlijck wanneer ick op 't mijn niet en teir.
Avous mijn liefste Pleun, laet de gesontheyt drincken Van uwen Serviteur, laet Pot en Pannen klincken, en daer mee binnen gaen, 'k wil sien wat HANS daer doet PLEUN binnen.
Terstont weer uyt.
Waer is den viesen haen, hy was terstont noch hier, ick heb hem aen gesproken.
'k ben besigh om het vier, onder de hesp te stoken, om haest gereet te sijn.
Is gys denck ick daer veur?
Ick kom terstont by hem houd uwen Serviteur Terwylen by de handt, 'k zal hem daer me vereeren.
Neen 't is Theun Licht voet, die my ook wel zou begeeren 'k Heb Vryers by den hals, al ben ick maer een Meyt.
Ick waer al lanck getrouwt had ick maer jae geseyt, als het my wiert gevraeght, maer het was altyt wat, het gen my neen ded' zeggen.
Dat ik nog jongman waer, gy zont my niet weer leggen Dat weet ick al te wel al zuyp ick geerne eens Van 't best, om te verstercken, een swaer ampt moet doen met al den dagh te wercken Als ick, gy sijt zoo zoet, en ick zoo goet, Wat zeght gy PLEUN, en is 't niet zoo?
Al zegh ick 't zelver ick en sien den geck niet noo.
HANS uyt.
En waer ick niet getrouwt, ick zou mijn gelt versnoepen, van binuen geroep.
Aen zoo een malse Tes.
PLEUN, PLEUN.
Laet gaen ick vord' geroepena binnen.
Ick kom terstont weerom.
JOOS VROEGh BEDORven uyt.
PLEUN, PLEUN, ick heb 't gemerckt, den duyvel is ontrent daer jet wordt uytgewerckt, dat tegen er geschiet, zulcken vuyle lichte Danten Die zouden dickwils wel hun Mans twee Horens planten, Op hunnen Luysenkop waeren zy eens getrouwt, gelijck ick wel geloof van PLEUNTJEN, die wat stout In haeren handel is, die zy wel uyt mocht schyben.
Hand d'occasi maeckt den dief, gy moet dat niet verwyten Aen die d'occasi zoeckt.
Als eenen jonghman maer magh kloppen op de kin, dan is 't dat hy daer naer Meer stoutigheyt gebruyckt, om hooger noch te raken, dat is tot aen den mont in 't kussen van haer kaken.
Daer naer tot aen de borst om leegh.
Y svygh stil.
Tot aen de hel.
Wat dunckt u van dat vel hy spreckt van goet gevoelen.
O neen Compeer, o neen, den brandt is licht te koelen, als Bachus mede werckt, want die is vol en zat Hy spot met de Minnaers, en vaeght aen de min sijn gat.
Gelijck ik ook zou doen kon ik van 't Wyf maer scheyden Daer ick mee ben gebrilt, en kryge tusschen beyden Daer van wel slagen, jae veel meer als beten broodt, en vreesden ick geen galgh, ick sloegh het Vercken doodt.
Swyght stil ten is geen noodt, laet ons maer lustigh smeiren aen uwe Verckens heer.
Vrienden die geef ick geerne ten besten, zoo gy maer Kont swygen, om den twist te schouwen van mijn wys Van binnen.
Als 't Vercken dit eens wist.
Pleun, pleun, waer blyfde?
Pleun ras wilt de Tafel decken, en zet de hef daer op.
Pleun Ick moet meer ander gecken Gerieven als gy sijt.
Wel is zy dan genoegh, Van binnen.
Wacht eenen oogenblick.
Waer blyfde dan gy Soegh, wy sitten zonder Bier, komt hier en gaet eens tappen, gy hebt daer meer te doen met klappen en met snappen, als met u Meesters winst, gy Lichtgat als gy sijt.
Joosken dat weet ick wel, elck een zoeckt sijo profu Geeft hier u pint terstont dan zal ick u gerieven.
Jaos.
O 't is een malse Tes, kon ick de pry believen Ick nam haer voor mijn wyf.
Is mijnen Schelm hier 't Griet felbier uyt.
Eht PLEUN waer is den Fiel, die al den dagh te Bier met een en d'ander loopt, en laet het huys staen roocken.
Waer is den Hespen dief.
Al besigh met te koocken.
Is 't waer?
Soo ick hem krygh, ick slaen hem als een Honde HANS van binnen.
Dat hy 't gedencken zal.
De hesp die is terstont, gereet compeer.
Gries, die heeft hy my ontdtagen.
K somt voor den dagh gy boef, k geef u de huyt vol slagen, wat wonder avontuer en komt my niet te voor.
Pleunt nu GRIETJEN het gaet met den Vasten avont door.
Is 't waet gy vuyl laudaet, ick zal u eens verleenen, en met Fielen, Schelmen, en met Dieven te verkeeren, die heb' den eenen en den and'ren even lief joos.
Ick n'en schelm?
Hoe ben ick een Fiel?
En ick n'en Dief Dat dient noch desen dagh van u oft my gevroken.
Quick, steert doet gy u hest, gy dient den nals gebroken Die 't mijn verteirt, en laet my sitten thuys By mijne kinderen, dat zonder Munt oft Cruys.
Gy zet noch naer u doodt de heele Hel in roeren.
Ick zou u Vercken naer de Cellebroers doen voeren, nu zy ons zoo verstoort, en dat om eene Hesp Wy nooden u daer toe.
Had liever dat de wesp In uwe darmen kroop als ick daer van zou eten, Hans.
Wy zullen met de hesp u kyven wel vergeten.
Grtet.
Houd daer gy Fiel en Schelm, ick breeck u hals en been.
Sy vechten en binden GRIET in een Safgie.
En gy dan dulle GRIET Ick bid u Vrienden helpt, wy zullen haer wel paeyen, kryght maer een sargie, om haer daer in te naeyen, dan zalse sijn gestilt, s'en is niet anders weerdt.
Briet.