floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Neen, vader, in de plaats van zuchten, twist, afkeer, haat, en ongenuchten, is t Huwelik al in t gemeen vervult met duizent zoetigheen.
Ik zeg, gy lastert alle Wijzen met dus het Huwelik te prijzen Ik weet ook niet by welk een man Men zo veel zoetheën smaken kan. Want professoors zijn eigenzinnig.
Precepters wrevelig en vinnig.
Historischrijvers leugenaars.
Alle Advocaten weiffelaars.
De procureuren zijn meinedig Krijgsluiden twistig en onvredig.
Alle Edellien vol schimp en smaadt.
De Rechters vol van stuurs gelaat.
Alle Officieren onmeëwarig.
De rentenieren d'un en karig.
Koopluiden zijn vol woekery.
Poëten vol van razerny.
De Redenrijkers zijn maar vleyers.
De starrekijkers maar verleyers.
De chirurgijnen kakelaars.
De Medicijnen moordenaars.
Alle Apothekers maar vergifters.
De Philozophen muggezifters.
En d'alchimisten zijn slechs maar Rechte algemisten allegaar.
In 't kort wat vryers hier genaken, Ik zal ze wis al t'zamen wraken.
Maar, of m'er eind lik zo een vondt Die gy met recht niet wraken kond Zou hy dan noch uw gunst niet winnen?
Ik dokter.
Ik zweer by mijn geleerde zinnen En by de wondergrote Schaar Van ons Doktoren allegaar, Ja, by t verstandt zelf van dien vromen Daar ik mijn oorspronk heb bekomen, Komt heden hier alzulken man, gy zult met hem verzamen dan.
Licht komt hy daar al aangetreden.
De koort, door zo veel godd'likheden als in uw dochter zijn te zien, kom ik mijn dienst u aan te biën.
Op hoop, dat gy my daar beneven De naam zult van uw zwager geven.
Dokter tegen zijn dochter.
Zie hier het deel, daar gy naar haakt.
Die man is niet heel wel gemaakt.
Maar, om voor arger niet te vrezen, en dat ik graag de bruidt zou wezen, Staat hy my niet heel kwali kan. dokter.
Wat is uw konst?
Zo men kan, met zulx te zeggen, u bewegen, dat deze schoonheit wordt verkregen, zal ik gelukkig zijn voor al.
Vaar voort, en zeg 'et my.
Die is zo edel, en zo trefflik, zo zeer bekoorlik, en verhefflik, zo waardig, zo vol eer en lof, zo vol van herelike stof, Dat zelfs in al des werelts wijken Niets is by heur te vergelijken.
Maar noem ze my.
Weet dan, mijn heer, dat deze konst die ik hanteer, En daar mijn tijdt in wordt versleten, de waarde Dichtkonst is geheten.
Maar om nu vorder, met bescheit, Te roemen heur voortrefflikheit, Ik kan met waarheit u ontleden Hoe in de wijdtberoemste Steden Zijn dikwijls opgerecht geweest.
Met vlijtige arbeidtzamen geest Gebouwselen der Schouwtonelen, om yders oren daar te strelen, met deze konst, zo hoog geacht, Ja, ons van boven toegebracht.
Zo dat de Wereltwijze scharen Noch Zangkonstenare, Noch Starrekijkers, immermeer Genoten hebben zulk een eer als veel Poëten, waart geprezen, Door Erebeelden zijn bewezen.
D'oorlen voormaals, hoog verlicht, Antwoordden vaak met rijmgedicht.
De blonde Apollo zingt staag rijmen, die naar zijn godd'likheden zwijmen, ook wel de rest van 't godental.
De negen Muzen, overal, zijn van 't geleerde volk, met reden, Gelijk als heilig aangebeden.
Maar, nademaal gy heel wel weet Heur luister, hier van my verbreedt.
Kom ik vergeefs heur godd'lik roemen, En heur voort reff'likheit u noemen.
En ben verzekert, van nu aan, dat gy mijn liefde toe zult staan.
Mits gy uw konst dus hebt geprezen Schat gy mijn zwager nu te wezen?
Maar maak my deze spreuk eens los Delectant carmina stultos.
Want deze woorden moet gy weten, Zelfs voortgekomen van Poeten, Verwijten uw vermetelheit.
De konst daar ik van heb gezeidt.
.... dokter.
Is uitgevonden om te liegen En tot verschalken en bedriegen.
Zy doet, waar dat men heur gehengt, meer schade, dan zy nut aanbrengt.
Daar is, al schat gy heur van waarden, 'k heb ben lust in vaarzen.
Geen schandeliker konst op aarden.
Z'is ook al, van ouden tijdt, Door u Poëten 't aanzien kwijt Die Leugendichters zijt geheten, naar dien men zeit van u Poëten, gy waart, en zijt tot dezer stondt Leugendichters semper mendacia fingunt.
Voor en na.
Maar laat my toe, dat ik mag zeggen.
... dokter.
Gy hoeft ons dat niet uit te leggen 't Kwam door uw zotheit by, gewis dat deze spreuk in wezen is.
De schilders Pictoribus atque Poëtis en Poëten mogen altijde Quidlibet audendi semper fuit aequa potestas.
doen wat zy poeet.
willen.
Die van Athenen, en Die van Lacedemonien, voor henen deze pest verbanden, als dodelik voor alle Landen, bybrengende, met grote reën, hoe d'ondeugdt niet behoort geleeren.
Daar eenvoudt, vromigheit, en waarheit, vertonen haar volmaakte klaarheit.
Want deze woorden brengen t meê, de waarheit Verum non indiget arte.
heeft geen list van doen.
D by Googl Poëet.
Gy wordt in t horen langs hoe trager.
Ik neem geen gek aan tot mijn zwager.
Mits deze man zo bijster smaalt Op deze konst, daar niets aan faalt, is hy onwaardig ook, mits dezen, Dat hy mijn schoonvaar zoude wezen.
Dokter, tegen zijn dochter.
Eilaas, ik meende, dat ik die al tot een bruigom hadt.
Maar, zo gy t eens wilt overleggen, mits deze vryer af te zeggen Het raakt u meerder, dan t my raakt.
Hy hadde t' uwen dienst gemaakt, Op levenden, als ook op doden Sonnetten, Grafdichten, en Oden, Opschriften, Anagrammen, en Noch meer dat ik niet noemen ken.
Ook hadt hy ons, voor alle zaken, Een Bruiloftsdicht nu konnen maken.
Dat zy daar meê zo 't wil, zo 't kan. hier nadert ons een ander man, Die is voor u, dan moogt gy trouwen.
Ik vrees gy zult uw woordt niet houwen.
Waar ik wel hopen, en vermoën dat gy my zo veel eer zult doen, dat gy my zult uw dochter langen, en in uw huisgezin ontfangen?
't Kan wezen, wat zijt gy voor een?
Ik ben de vinder van al t geen De naam draagt van verzierde werken Te zien in huizen, hoven, kerken.
Daar is niets of ik aap het na In mijn schildryen, zonder ga.
Zo ik et alles kon doen leven, Wat ik gestalte heb gegeven, k Wedde ik Natuur de loef af stak.
Dat kon gebeuren, met gemak, als ik reken, dat gy zijt in een fles te eken.
Van zo veel dingen, zonder tal, als zich vertonen overal.
En zijn 'er geen, hoe raar, te vinden Die 'k niet zou durven onderwinden Te stellen konstig op 't Panneel.
'k maal aangezichten, door 't pinceel Die voor de werelt zijn een wonder.
Ik maal den blixem, en den donder met de beesten, planten, berg, en dal, den hemel, wolken, stadt, en wal, den oorlog, roven, branden, de kruiden, bloemen, en waranden, Vuur, water, aarde, zon, en maan, Fonteinen, hoven, padt, en laan, den dag, de nacht, de windt, de vruchten Steen, buurten, dorpen, en gehuchten.
In 't kort, om mijn beworp heel klaar t'ontloslen, en met een woordt maar Mijn zaak volkomen uit te leggen, Behoef ik u slechs maar te zeggen, Dat ik ben schilder Arondel, Af komstig van de Grieksche Apel, Die van de groten Alexander, Om zijn vermaartheit boven ander, Gestelt wierdt op zo hogen trap.
Dies mijn geboorte, en wetenschap, Verbinden u, op staande voeten, my voor uw schoonzoon te begroeten.
Al zacht wat, schilder Arondel, Afkomstig van de Grieksche Apel, en weet, dat ik zulk slecht gevoelen, Wensch in de helsche zwavelpoelen, 't Geen my zou willen schatten voor Een meer als een geleerdt Doctoor, om dat mijn voorvaar's wetenschappen Van oudtsher, stegen langsheen trappen Van hoge waardigheit en lof.
Derhalven, op dat ik geen stof Aan iemant kome te verwekken, van my te tellen by de gekken, Zoo ik mijn dochter gaf aan u, ben ik voor zulken zwager schuw.
Want die zich zelven schilders noemen, zelven eigenzinnig roemen Vermits al d'opgeblazentheit.
Die doorgaans in de Schilders leit.
En 't is my nut, in dezen wandel, Dat ik met zorg, en kennis handel, Al eer dat ik, in steen van iet, ontfang een grote slechte Niet, een man vervult met koppigheden, vol waanzucht, roemzucht, zonder reden.
In 't kort het zy u tot een les, Propter istas rationes, ze redenen.
Dat gy mijn gunst niet zult ontfangen.
Maar gaat heen en laat u hangen.
Deze man is gek of dol, of buiten twijffel boven vol.
Een schilder zou mijn huis bederven.
't Moet zijn dan dat ik maagt zal sterven.
Wie zal zich nu meer bieden an?
Nochtans, zie daar, ik wil een man.
Mijn dochter, laat die voorzorg varen, 'k wil zeggen uwe vrees van paren.
Izabelle, edt.
Wanneer 't mijn vader toe zal staan.
Haast biedt zich weer een ander aan.
Uw keurigheden, zorg, en schromen, Zou my tot ouderdom doen komen.
En dan kreegh ik toch niemant niet.
Zie hier uw deel, staak uw verdriet.
Zanger.
Ult gy uw dochter wederstreven.
D'arion van deze eeuw te geven?
Izabelle weet.
Die man spreekt met een goet verstandt.
Ik ben een' orpheus van dit landt.
'k weet met mijn zoet gezang, de zinnen Zo wel te lokken, en te winnen Dan zelf Franciscus, of Robijn.
In 't kort, ik ben een Muzicijn, Bemint van zangers en zang'ressen, Dewijl het hooft der Zanggodessen My heden d'eer geeft, boven hem, Te luist'ren naar mijn veël en stem, Mits ik het keelgeluidt en snaren Veel beter dan hy zelf kan paren.
Ik weet hoe t met de Zangkonst leit, k weet van heur goë welluidentheit, van tonen die, om t hert te raken, Een brave t'zamenstemming maken.
Daar willen zich somtijdts ook al Meë mengen onder ons getal, Gelijk Jaap Hol, en Symen Schraper, Piet Rottenest, en Floor de Gaper, maar deze luiden zijn, voorwaar, by my maar gekken allegaar.
En om u dad lik, naar het leven, Hier van verzekering te geven, zal ik, behoudens uwe gonst, dit gaan bevesten met mijn konst.
Dies luister toe, met open oren, naar 't wonderwerk dat gy zult horen.
Dokter by zich zelfs.
Dees sny vervloekte konstenaars Zijn al gemeen lik bedelaars, By die, die hun geraas bywonen, Twee uren lang, eer zy er lonen.
En heb, by lieden van verstandt, hen geldt zien geven in de hand, op datze maar aan t zwijgen raakte.
Het is een wijs die 'k zelver maakte.
Hy zingt, en gezongen hebbende spreekt hy voort.
Wel nu, Doktoor, hebt gy uw dagen Wel oit gehoort, met meer behagen, zo ordentlik, zo zoet, en raar.
De stem gehuwlikt aan de snaar!
Uw ziel behoort, door dit vermogen Te zijn gelijk als opgetogen.
Hoe hoe nu, gy spreekt niet!
zijt gy doof?
gy hebt, zo ik geloof, Met dezen zoeten zang te horen, Uw zinnen en verstandt verloren.
Derhalven, mits ik door mijn kunst Verovert heb uw hert en gunst, zo wil ik nu niet langer wachten, Met u te brengen in gedachten, Dat ik gewis van liefde sterf, Zo ik uw dochter niet verwerf.
ik zie uw kleur verschieten!
't zijn min vermaken dan verdrieten, Te zien, dat dezen lompen bloedt, met zulken trots en hogemoedt Mijn dochter komt tot bruidt begeren.
Gy weet niet wat uw huis kan eren.
Ik weet wel, dat de Zangers maar Zijn lanterfanten allegaar vol van verwijfde goddeloosheit, En deugenietery, en boosheit, dat zy ook altijdt by t gewelt Van potsemakers zijn getelt, By handtbekijkers fableryen, By koordedansers zotternyen, By lasterlike guichelaars, En afgerechte leugenaars.
Dat uw konst, tot allen stonden, Is allernodeloost bevonden.
Der balven dan, met kort besluit, zo zoek elders uw beschore brui langer.
Weigert gy my aan te nemen?
Uit mijn gezicht, niet meer te temen.
Ik ga, op 't geen hier is geschiedt.
Voort maken een nieuw kluchtig liedt.
Dit weig'ren smert my zonderlingen.
Hy hadt my maatzang leren zingen.
Hy hadt my ook met een beduidt 't Gebruik van cijter, harp, en luit.
Hy hadt de noten my doen kennen De maat te slaan meë doen gewennen.
Maar, tot mijn onluk, zie ik wel Dat ik nu noit iet leren zel.
Ik wil, al is 't dat gy wilt houwen u geen oneerlik man doen trouwen.
'k wil weten eerst, aan wie ik raak.
Voor dat ik hem mijn zwager maak.
Men zeidt, dat keur meest doet verliezen, en kiezers vaak het kwaatste kiezen.
Voorwaar zy heeft gelijk.
Zie nu zal d'allereerste zijn voor u. Izabelle.
Gelijk als d'and're.
By mijn fierheit.
Octoor, weet gy wel wat my hier leidt?
Wel, zo hoor dan toe, 't is om te zijn uw dochters bruidegom.
De liefde heeft my hier gedreven, op datmen hier in vreugdt zou leven, Maar in geen ramp, of zielverdriet, want warelik ik wil gansch niet, dat d'eer, waar meë ik u wil eren, Mijn schoonvaar eenigsins zou deren.
Gansch kracht!
Doktoor, let wel, met al uw macht.
't zal wonder klinken in uw oren.
Een and're gek.
Ixabelle.
Men moet hem horen Eer dat men vonnis van hem velt.
Ik ben d'opvoeder van t Geweldt, het werktuig van de moorderyen.
Ik breng, door mijne tierannyen, de werelt overal in noodt.
K ben stedehouder van de doodt.
Jupijn, in mijne kindtsche dagen, stondt al, voor mijn geweldt, verslagen.
En vreesden, dat ik zijn gebouw Eens naar mijn wil herstellen zou, dies wierde ik slapende geworpen, Daar ik de helsche vocht most slorpen.
Maar hebbende die smaadt geleën, kwam ik vergramt de hel in treën.
Daar maakte ik Cerbrus vol verbazen, De Duivels allegaar an t razen Zelf Pluto tot een Koekernoe En gaf hem hondert slagen toe.
'k brak charons boot, en deeze hem zuchten.
Ik maakte Radamant aan t vluchten.
En kreeg zo, door mijn blixemkracht, De gansche hel voort in mijn macht.
Van daar kwam ik op d'aarde klav'ren, Daar ik 't al dreunen deezen en dav'ren, Daar ik alleen, de helsche kolk Bevolkt heb met meer stervendt volk, Dan zelfs de Parken, na 't beramen Van 't Noodtlot, alle drie te zamen.
Want zo hier in, hun stout bestaan My eens te boven had gegaan 'k Hadt zelfs de Parken, om die reden, Haar noodtlotsdraden afgesneden.
'k ben dikwijls overwinner, eer ik noch eens tast naar mijn geweer, want met een opslag van mijn blikken, doe 'k hele legers voor my schrikken.
Wat boeken dat er zijn, zy slaan al t'zaam op mijn manhafte daan, Zy zijn zo wat een glimp gegeven, En and're namen toegeschreven, om dat mijn doen, daar 't al voor zwicht, Elk zoude schijnen als verdicht.
'k ben Jazon, die uit Kolchos wijken Ging met et Gulde Vlies heen strijken.
K ben Perseus, die al wonder vroeg meduza t wrede hooft afsloeg.
K ben Hercules, die in veel tochten De werelt schuimde van gedrochten.
'k ben Thezeus, die met heldenkracht Heeft Minotaurus omgebraght.
Ik ben Achilles, die den vromen Heldt Hector t leven heeft benomen.
K ben Alexander, die noch jong Bucephalus betemde en dwong.
'k ben Romulus, de broederslachter, en vrouwedief, en maagtverkrachter.
Ik ben d'omzwervende aartstiran, en wereltplager, tamerlan.
Al wat de Schrijvers van hen schrijven, is meest allenig mijn bedrijven.
Daarom de Goden al te zaam Ook schrikken voor mijn grote naam.
Waar dat ik kom, in alle wijken, 't Moet al voor my de vlagge strijken, En vluchten voor mijn groot gewelt, Doch dat de Liefde my verzelt, en maar alleen tot my gezint,, is, dat is derhalven dat hy blindt,, is.
Doktoor, denk eens op zulken lof.
Ik laat de koningen haar hof, ik laat de burgers d'and're huizen Ik laat de boeren hare kluizen, Ik laat de beesten, wildt van aart, De diepe kuilen onder d'aardt, ik heb de hel tot hold'rebolder Den hemel tot mijn korenzolder En d'aarde tot mijn beddevacht.
De vleugels van de zwarte nacht Wanneer zy landt en zee bedekken Voor bedtgordijnen my verstrekken.
De lucht, met sterren dicht beplant, is 't bovenst van mijn ledekant.
D'aspunten zijn mijn koetspilaren.
De holte van de waterbaren Strekt my een pispot.
Dit 's voorwaar De grootste gek van allegaar.
Mijn zachte oorkussens zijn de rotsen Die met heur hooft de wolken botsen.
Mijn beddelakens zijn de blaan.
Mijn nachtkaars is de klare maan.
gy lacht schone Izabelle!
Ik loof dat u, 't geen ik vertelle, In 't allerminste niet verbaast.
Nu dokter, zeg my, met 'er haast, zal ik uw zwager niet verstrekken?
'k geef, aan de koning van de gekken, mijn dochter tot geen wederpaar.
Gansch kracht, Doktoor, wat zegt gy daar!
Gy hebt, moogt gy mijn bruidt niet wezen, Gelijk Lucretia te vrezen, Izabelle.
Dat ik u, by geval, Op zijn tarquijns eens hand'len zal.
Tegen den Dokter.
Wilt gy uw dochter my niet langen, om my zo in uw huis t'ontfangen, ik zal, ik zweer 't u by mijn woordt, dokter.
Doorgaan, toornig en verstoort.
't is best, want ik uw zotternyen Ook langer niet zou kunnen lyen.
Ontzegt gy my dan ook?
Pakt u van hier, geen meer gespook.... Krijgsman.
den Dokter schijnt te grimmen, hy ziet gelijk de boze simmen.
Zie daar Doktoor, ik ga, en zweer Dat ik 'er maar de gek meê scheer.
't is ydel, dat ik in mijn lyen Digitized by google binnen.
Gehoopt, gehoopt heb op een zoet verblyen, Dewijl ik al mijn hoop verlies.
Wilt gy dat ik de gekken kies?
Gy gaat van alle gekken maken.
Gy zijt te haastig in de zaken.
Hadt gy verstoten niet zo ras, die, die hier strax de leste was, hy hadt u, door zijn sterke handen, een Vorst gemaakt van vele landen, En opgetrokken tot gezag.
Maak my van hem geen meer gewag, Izabelle.
Wanneer zal ik de bruidt eens heten?
Veel eer als gy het zelf zult weten.
Hier biedt zich weder een ander aan.
Die zult gy toch al meê versmaân.
Neen, deze zal uw druk genezen.
Mits hy uw zwager hoort te wezen.
En is 't dat zulx de reden leert, zo staat hem zoo 't geen hy begeert.
Licht wordt hy anders meê versmeten.
Neen, neen, ik wil zijn handel weten, Eer hy noch werdt uw bruidegom.
Zo raakt hy meê in t gekkendom.
Maar horen wy hen t'zamen spreken.
Zo zult gy my wis nemen an tot uwe eerwaarde dochters man.
'k weet dat gy my haar toe zult schrijven Zo dra gy hoort van mijn bedrijven.
Mijn konst, die 't al te boven streeft De heem'len tot heur oogmerk heeft, daar kan ik lezen, en verklaren, de uitvallen der aanstaande jaren.
't Gestarnte my voor Godtspraak strekt En mijn begeerde wil ontdekt.
De hemelsche invloedt stelt de trappen Van mijn beroemde wetenschappen.
De Starrekonst is, ja gewis, een konst die hoog te schatten is.
Maar in den tijdt, daar wy in leven Vinde ik er weinig zo bedreven, Die hier in hebben zulken schijn, Gelijk als die te prijzen zijn, Die naar de waarheit klaar betonen, Wat wetenschappen in hen wonen.
deze man moet zijn mijn ga. wanneer trouw ik met hem?
Daar na.
Waarom toch lang beraadt genomen, Wanneer men voordeel kan bekomen?
't is kwaat, te wachten op het lest, het eerste luk is altijdt best.
Ik heb door mijne konst ervaren Des menschen noodlot 't openbaren.
Ik kan, van elk vereenigt landt.
Daar yder d'eendracht biedt de handt Voorzeggen, heil, geluk, en zegen, En macht, en voorspoet allerwegen.
Lang leven, heerlikheidt, en eer, Gezontheit, overvloedt, en meer.
De Landen, die naar onrust hellen, weet ik veel onheil voor te spellen.
Kort ik voorzeg, op staande voet, een yders voorspoedt.
En hier toe vraag ik maar de starren, die my terstont die knoop ontwarren.
Ik wil hier maken geen vermaan, Hoe Cezar, Nero, joviaan, en Karel Crassus, onder allen Ook Decius, en d'afgevallen Vorst Julianus, al te zaam De Starrekonst met lof en faam Vereerden, en grote eer aandeden Al die hun vlijt hier in besteedden.
Want eind lik, heur roemruchtigheit, is van te veel doorluchtigheit, om zo volmaakte en hogen luister te willen werpen als in 't duister, en dat ik door die glans niet zou Uw dochter krijgen tot een vrouw.
Invoegen gy u durft vermeten Een yders noodtgeval te weten.
Betoon ons hier eens, met 'er daadt, hoe verr' uw konst en kennis gaat.
Wel aan, zeg op, ik ben te vreden.
Hoe duisterder dat hier de reden, Hoe groter hier de vrage zy Hoe 't antwoordt zwaarder is voor my.
Ik zal u laten zien en horen, Wat zwager dat gy hebt verkoren, Wanneer gy my uw dochter geeft.
Daar 's niemant die daar tegen heeft.
Maar nademaal uw konstigheden Tot zulken hogen kennis treden, ik zou, in deze onzekerheit Wel willen weten klaar bescheit, Of gy zult zijn zo hoog verheven Dat ik mijn dochter u zal geven. starrekijker.
Dit duister vraagstuk gaat te vorr, dit leerde my noit een starr.
Geen starrekijker zo ervaren, Die 's menschen wil kan openbaren.
't is een dokter.
Is u dit voorstel al te hoog, zo pakt u dat lik uit mijn oog.
Gaat elders vlijtig henen stappen, met uwe konst en wetenschappen.
Gy zijt niet waardig dat ik jou Een Dokters zwager maken zou.
Ter werelt is geen mensch te vinden, Die deze knoop u kan ontwinden, Want dat gy my hebt voorgewent, Is niet als by de Goon bekent.
hoor toch met gedult naar dezen.
Wat kan zijn wetenschap toch wezen?
Mits hy begrijpt, noch recht verstaat, hoe varr' zijn eigen voordeel gaat.
Hy zeidt ons.
Dat zijn konstigheden hem doen tot in de kennis treden Van 's menschen noodlot, dat hy weet Van yders lief, en yders leet, van yders luk, en yders lyen, en 't zijn niet als bedriegeryen.
Wat weet hy van een ander man, Die van zich zelf niet weten kan.... starrekijker.
Nadien gy weigert my t'ontfangen, uw kindt een eerlik man te langen, wel aan dan, let met opmerk vry op mijne konstwaarzeggery.
Gy zult een grote kwaal beerven, die op een jaar u zal doen sterven.
Uw kindt, om dat zy my niet kan Verkrijgen tot haar echte man Behoeft te hopen, noch te vrezen, Van immermeer de bruidt te wezen.
En zo zy trouwt, voorwaar haar volgt een overgroot gevaar, want, om dat gy dardt tegenstreven, haar een verstandig man te geven, zo zal zy, tot haar ongeval, Dan hebben Dokter.
deze lesten is vol zotheit.
Hy zei ons hoe ons beider lot, leit.
Het is een dwaas, die niet een beet, Van alles wat hy zeide, weet.
Waarom moet zijn waarzeggeryen my zulken wreden pijn doen lyen?
Die geen die zeggen.
dat die wet De kinderen is voorgezet, dat zy t onbillik welbehagen haar vaders billik moeten dragen, binnen.
Die zeggen zulks met grote reën.
Ik wil geen starrekijker, neen!
Men vindt 'er maar bedrog in leggen.
Hy hadt my kunnen luk voorzeggen, daar ik nu vrees, in dit geval, Dat mijn verdriet vermeerdten zal.
't is hach lik of dat oit zal komen.
'k heb daar een ander weezer vernomen.
Octoor, gy hebt zeer wel gedaen met zoo veel vryers af te slaan, mits gyze al t zaam hebt willen wraken, Om my uw dochters man te maken, En t heeft zijn reen en vaste wet.
Want doctor doclorem decet.
Pal by d'ander.
Die man heeft wonder kwade mijnen.
'k ben Dokter in de medicijnen.
Een die de brave konst aankleest.
Die esculaap gevonden heeft.
De wetenschappen van Cardanus, Van Paracelsis, Trallianus, van Avicennus, Hippocrates, Galeen, en Dioscorides, by mijne wijsheit geensins halen, ik kan genezen alle kwalen.
'k genees, door kennis van 't gewas, 't root melizoen, 't kolikompas De koorts met heur toevalligheden De lammigheit in alle leden.
De doofheit, en in zonderling De kanker dat vervaarlik ding, De hooft en tandtpijn kwaat te lijden.
De pijn voor t hert, en in de zijden, in benen, rugge, en t lijt rondom, het morbum Gallicum.
In 't kort.
Zeg my, mag et wezen Kunt gy de zotheit ook genezen?
Neen, daar is geen genezen aan.
Dokeer.
Zo ben ik zeer om u begaan Dat gy van dat gebrek zult sterven.
Genees meester.
Die kwade waan zal u bederven, Waar mede gy, tot uw verwijt, Zo schandig ingenomen zijt, Laat uw verstandt wat meer verlichten, Dat my met zotheit durft betichten En leert van dezen Medicijn, Dat d'allerminste kwalen zijn Genoeg om ons naar 't graf te zenden, Indien men deze konst niet kenden, men schat heur, als men eertijdts des by Google Omni Omni praestantior arte.
Ja, zo men deze hulp most derven Van kruiden, wortelen, konserven, Syropen, dranken, mumia, Thym, Nardus, malve, Angelika, Melisse, speerkruidt, Violette, Mariolein, Reinvaar, Reinette, ruit, myrtus, balsem, Tamaris, totus succumberet orbis.
Hou op, hou op, onwijzen Verwaten Dokter, dus te prijzen Uw konst, zo hoog bekent by my, Als ik 'er laag vermaledy, zy is, 't zy wat van heur mag wezen, Meer als de hongersnoodt te vrezen, Meer als de pest, of krijg, of brandt, Of hoge watervloedt in 't landt, want zy meyer volx in 't graf doet vallen, als deze plagen met 'er allen.
Daarom die Dokter zeit, voorwaar, Zeit ook met enen moordenaar Doodtslager, wrede beul, daarneven Bederver van des menschen leven, Ook vriendt van sterfte, en vyandt van Gezontheit, ja bloedtgierig man, en mits ik lust heb en begeren my met een zwager te vereren, Die eerlik wijs en vroom zal zijn, Wil ik voor al geen Medicijn.
De allerbeste konst van alle.
De hele wesent viel in duigen.
Genees geneesmeester.
Wel hoe.... dokter.
Vertrek, ga uit mijn ogen, ik kan uw byzijn niet gedogen.
Mits gy zo stout en onbedacht Dees prijsselike konst veracht, En my dus bot derft wederstreven, zo wensch ik, dat de goden geven, Dat in het kort, een Medicijn.
Uw beul en moordenaar mag zijn.
Op zo een wensch, aan my gegeven Wensch ik wensch, dat de goon uw leven Uitblusschen zonder Medicijn, En mijn begeren gunstig zijn.
Zo moet ik dan, hoe 't my mag spijten Mijn jonge leven dus verslijten, En smaken noit de zoete trouw?
Dekter.
Eer ik u maken wil een vrouw, wensch ik de man, die 'k u wil geven, Zo naar behoren, zo verheven Zo zeer bekoorlik, zo volmaakt, Dat hy in als, heel wel bespraakt, Zijn zaak met reën zo kan beleggen, Dat ik niets weet op hem te zeggen.
hadt gy die graag mogen zien, die zich daar lest kwam aan te bien Digitized by google.
Geregumerden binnen.