floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Gy kund u troosten.
wat gunst zal ik ontfangen?
Wat middel is hier toe?
Al zouw hy u doen hangen, ja doodslaan, evenwel zult gy niets weeten, neen!
Uw heer zal my op u noch wreeken.
'k ben te vreezen, ik zal dan sterven.
Ga sterf maar, dat 's myn behaagen, zo 'k om u leeven hau gewenst, 'k zouw 't nu beklaagen, krispyn.
Jouw duiveljaager, jouw vervloekte Tovenaar, Mogt ik u aan een paal zien branden?
ASTOLFUS zich omkerende Wacht u maar, 'k zal u nog hangen zien, myn kunst wil 't u voorspellen KRISPyn.
't is waard dat een Proffeet aan my dit komt vertellen.
KRISFYN, katryn.
Hebt gy t onthaal gezien, katryn!
wat onbescheid.
Uw lot is, na ik zie, niet kwalyk uitgeleid.
Zouw my dan t hangen zo wel passen, zeg me kaatie?
Maar evenwel k ben noch ontroerd, myn lieve maatie, dat gy hier zyt, ik docht dat gy al riba waard, en dat ge t'huis zat in het hoekje van je haart.
U ziende in groot gevaar van zo een sprong te springen, kon ik zo haastig niet vertrekken.
Digitized by goo zonder t overy.
Ik ben u daar grootlyks voor verpligt, en om u daar Verzeekring van te doen, ontzie ik geen gevaar, Dat ik u kus, wat lot my zelfs mag over komen.
Hoe schuuwd gy my niet?
Neen, 'k ben nu buiten schroomen.
Ik wilje omhelzen.
Wel het is wat ongemeens, gy word heel onversaagd.
Ten minste waagd men 't eens.
Hoe langer ik u zie, hoe meër, schoon lief gepreezen, dat ik gemoedigd werd van u gekust te weezen.
De min heeft al myn vrces verbannen, t is gedaan Myn lieve Kaatje, kom je mogt er nu eens aan, ik vlei my dat ik u heb weeten te bekooren, dat gy t zouw toestaan in uw armen my te smooreu katryn.
Gy kund u daar van wel verzeekren, maar gy moet My zeggen waarom dat uw heer zo is verwoed op u, zyt gy verdacht by hem?
Ik kan t niet weten Wat hy geloofd, maar hy word raarend en bezeeten.
Myn hals te brecken is het minste dreigement Dat hy me doet, het is en Duivel van een Vent.
Ik, ik ben de oorzaak dat hy dwaald, dat s hem gebleeken.
'k weet niet wat tovery dat ik tot hulp zal smeeken, maar nu 'k gelukkig u ontmoet, dunkt my zouw 't gaan, dat gy hem 't tegendeel verzekerde.
Ik neem 't aan, 'k zal hem de gansche zaak zo duidelyk verklaaren, dat hem geen ramp meer na deez' tyd zal wedervaaren.
Digitized by google krispyn.
Dan zulje wel doen.
Stel uw hart gerust.
Voor al Zo zeg hem dat het is door Tovery, hy zal Het niet gelooven, en dat is alleen de reeden Waarom ik dol word, en geduurig ben te onvreeden, Te moeten zien, hoe meer hy inbeeld wys te zyn, Dat hy een Gek is, en noch zotter word, Katryn.
'k zal hem doen kennen.
Maar bevryd me toch voor slaagen.
Voot uw gebeente zal ik maaken zorg te draagen, En dat uw heer uw rug met duizend slaagen smeerd In plaats van honderd, dat s zo veel als of je leerd Multipliceeren.
Dat je nouw de Droes mag haalen, Karonje, k zalje dat met vuisten weezer betaalen, Die zullen u myn som doen divideeren, Zwyn, bega die zotheid maar.... katryn.
Uw Meester komt.
ALFONZUS, kaTRYN, KRISPYN, ALFONZUS.
Katryn, wat is myn blydschap groot, dewyl ik u hier vinde ben ik van myn geluk verzekerd, myn Beminde zynder 't over.
Leefd immers?
en helaas!
Wel deze Schoone noch Om zich te wreeken van myn trouweloos bedrog, Vermomd zyn?
Veins niet meër.
Ik ben verpligt te zwygen.
Maar in vertrouwen zal ik u uw wensch doen krygen, En alles zeggen, KRISPYN.
Nu zo terstond Ja, myn heer, Zult gy verstaan, hoe 'k u nooit voorloog, uit haar mond, dat gy betoverd zyt.
Uw buiten spoorigheden Zyn niet te dulden, dat ik langer niet een reden Meender van u hoor.
KRISPYN, ter zyden, tot katryn.
Doet hem maar haastlyk zien, dat hy zelf gek is.
Maar, myn heer, met uw verlof, zult gy Katryn gelooven?
Wil my te kennen geeven, ei!
Weesrijm niet, is het waar, is Leonore in t leeven?
Ja Leonore leefd, en schoon ik had beloofd.
Te zwygen KRISPYN.
Weg, zottin, wat sla je al uit je hoofd?
De waarheid, en dat gy verdiend een dracht van slaagen Te hebben.
Katryn, met welk een groot behaagen hoor ik u spreeken.
vreemd en o bekoorlyk lot!
Zy scheerd u onbeschaamd, en houwd u voor de zot, myn heer, geloof haar niet.
Google verry t. 80 alfonsus.
Durfd gy geduurig, rekel.
want nu zit hy in de pekel, hy zoekt omweegjes, hy weet dat hy me straks beloofde, dat hy zou en tot dienst zyn van Mevrouw, U ontrouw weezen, En dat hy plomplyk u zou trachten wys te maaken, Dat gy betoverd waard.
Wat onbeschaamder kaaken!
Jou heer.
Hy is in 't naauw.
Verrader, nu wel aan..... krispyn.
Durfd gy dat zeggen dat ik heb myn Heer verraan?
Ik wil me niet balloorig maaken, zwyg om je voordeel, t Is toch onmogelyk dat gy het kend miszaaken Daar s noch al meêr, heb ik u alles niet gezeid?...
Wat, duiveljaagster?
Dat men met behendigheid Mevrouw hier heeft gevoerd kort na zy wierd gedreeven, Door haar oploopentheid, dat zy zich zelfs het leeven Zogt te beneemen, en dat men terwyle in Stad Haar dood verspreide, k heb u ook gezegt, hoe dat Astolfus door zyn zorghaar leeven heeft behouwen, Dat zy geneezen, en, verzaakend t kleed der Vrouwen, Door haare wraak vervoerd, na Brussel trok, daar zy, Vermomd in mans gewaad, bragt in haar slaaverny Vrouw Izabel, die zich liet schaaken en bedriegen Van myn Meestres.
Hoe kan dat Varken daar staan liegen, ebt ZONDER TOVERY.
Hebt gy me dat gezeid?
Ja vry wat anders, Vriend, gy hebt u mooitjes met gereede munt bediend, Uw trouw is omgekocht, die k anders niet kon krygen.
't is valsch, myn Heer, en schoon ik ben verpligt te zwygen, zo moet ik echter dit noch zeggen, dat het waar En zeker is dat nu de Duivel spreekt uit haar.
Zwyg, zwyg, verraader, eer ik straf uw zotternijen.
Katryn, zeg my oprecht, ei!
Wil my eens verblijen.
Kan ik eerbiediglyk de fierheid van haar hert Verwinnen?
Schoon dat haar beleediging u smert, houd echter aan, hoewel men zelden zulke daaden, als gy gepleegd hebt, uit zal wisschen door genaaden.
Maar een bekoorelyk misdaadiger geniet Zulks eind'lyk.
zyn berouw, vol knaaging en verdriet, is zo aanvallig, en van zulk een groot vermoogen, dat hy op ver na zo behaaglyk in haar oogen Niet weezen zou, als hy onschuldig was.
Uw raad Die zal ik volgen, en, schoon dat ik werd versmaad, zal my de hoop nochtans daar door niet zyn benomen, ik zal niet opstaan voor.... katryn.
Ik zie haar her waarts komen.
Dring, zoek haar aan, bestry haar fierheid.
Wel, krispyn, wat dunkt u, schynt dit niet onmoogelyk te zyn?
vlugt je voor me?
Ben ik dan noch in uw oogen Zo zeer verschriklyk?
Als de duivel ongeloogen, noch vry wat slimmer, kom my maat niet nader.
Dode tooneel.
LEONORE, ALFONZUS, KRISPYN, KATRYN.
ALFONZUS, naderende Leonore.
Ju is t veinzen uit.
wees niet langer voor my schuuw Beminnelyke Zon, ge ontdekt u door uw straalen.
Lafhertige, wat s dit, volhard gy noch te dwaalen?
Val my niet lastig, 'k zeg houd op, verg my niet meer.
'k zal u geen overlast aandoen, gun my maar de eer Dat ik mag spreeken, 't is myn wenschen dat ik hoore En niet meer twyffel dat gy leefd, myn Leonore.
Ik zal niet weigeren, zo 't strekt tot uw vermaak, dat ik u dien tot een slachtoffer van uw wraak, daar ge edelmoedig u aan over hebt gegeeven.
Gebiè slechs over my, Mevrouw, en ook myn leeven, maar is 't uw wille dat ik dat door vreugd raak kwyt Gun my 't geluk te zien dat gy noch leevend zyt En, tot verzachting van myn noodlots ongelukken, zo sta my toe, wanneet de dood my komt te ontrukken Het leeven, dat ik vol van vreugde zonder pyn mag weeten, dat ik dan zal minder schuldig zyn, dat myn verraadery niet heeft in 't graf doen daalen, de Schoonste die men met gedachten af kan maalen, vertoon u dan aan myn gezigt, maar dat my lla Debliksem van genade en niet van ongena.
Dus zal ik voor myn dood vervuld zien myne wenschen, ja, eind'lyk sterven de gelukkigste aller menschen.
Gy zyt ontdekt, mevrouw, Astolf gaf my bevel Hy is myn borg zo gy op my vergramd zyt.
Wel, Digitized by google ZONDER TOVERY.
Wel nu, verraader, 'k ben ontdekt, en myne kaaken Behoeven niet van schaamt te bloozen of te blaaken, Nu ik gewrooken ben.
Lafhartig Minnaar, en Onwaardig myne gunst, ik leef noch, ja, ik ben, k ben Leonore, die gy hoonde en dorst versmaaden, die u bemind heeft, maar gy trouwloos hebt verraaden, die u, o hemel!
't is geloof'lyk!
heeft zo zeer Bemind, tot nadeel zelfs van haare deugd en eer, die na haar leeven, dat zy aan de grootste schanden der waereld offerde, gestaan heeft, en haar handen Daar tegens schuldig heeft gewapend maar weet, dat Den Hemel, die haar heeft zo zeer bewaard gehad, Haar van de misdaad van uw liefde toe te draagen Ook heeft bevryd.
wanneer myn oogen nu weer zagen En 't licht beschouwde, zag ik ook myn vlam verdoofd, en toen 'k herleefde was ik van de min beroosd.
ik leef noch, ja, gy ziet my voor uw oogen, Maar myne tederheid tot u die is vervloogen.
Myn zorg alleen is om u hinderlyk te zyn En dat ik hier vermomd voor uw gezigt verschyn, Is dat ik my van u des te edelder zou wreeken Verbaas u vry, en sta verwonderd om de streeken Der Min, schoone izabel, die gy aanbidlyk dacht te weezen, die gy meyd'er dan my hebt schoon geächt, Mind my nochtans daarom, en veinsd niet u te haaten Te worden trouwloos, en in 't einde u te verlaaten, Maar de onderneeming steld alleenig my te vreën, Als ik maar de eer geniet, werp ik de vruchten heen Ga, en herwin haar die uw hert had uitgeleezen, 'k laat u de hoop van haar weërom bemind te weezen, Ik schenk ze u wederom, ontfang haat van myn hand, Tot teken van myn haat, 'k ontslaak haar minnebrand, Uw beider min zal my niet hind'ren, moet gy weeten, En zie my nooit weërom, zo gy my kund vergeeten.
Hoe billyk.
Maar wat is uw haat ook straf, Die my rampzalig maakt, en in het naare graf zal sleepen, 'k zal hier van den droeven uitslag wachten, maar nochtans zal ik 't geschenk niet achten Die uwe haat my doed, hoewel dat ik beken Dat ik uw schoonheid heb veracht, en schuldig ben, Dat ik u trouweloos en schendig heb verraaden Dat ik, in plaatze van te smeeken om genaaden, Op nieuws my schuldig maak door myn stoutmoedigheid, En onbedachtelyk voor myne misdaad pleit, Als of ik schuldeloos niet eens was straffens waardig, Daar 't immers schande is zo ik my daar van rechtvaardig.
Gedoog, gedoog, dewyl uw fierheid my trotszeerd In myne ketenen, dat uwe slaaf begeerd Zo ik als noch de naam ben waardig om te draagen, zyn misdaad, voor u neergeboogen, te beklaagen Al zuchtende, en alom myn verradery te ontdekken, maar indien t voor u berisplyk zy, t geen ik vermeetlyk u te kennen kom te geeven, zal ik bevorderen het einde van myn leeven, Dewyl uw strafheid my besluiten doed... leonore.
'k begeer Uw dood niet.... hemel!
K zie myn Vader.
ANZELMUS, ASTOLFUS, LEONORE, ALFONZUS, KRISPYN, KATRYN.
LEONORE tot Anzelmus.
'k vind my verraaden en van alle kant besprongen, 'k zie my genoodperst, en, myns ondanks, my gedwongen, dat ik bekennen moet dat onze veinzing is onnut en krachteloos.
Staak uwe droeffenis.
Nu is 't, nu is 't aan my die bittère hoon te wreeken z'onder t'overy.
Wel nu, ontrouwe, durft gy spreeken?
Trouwlooze, die de glans van myn geslacht verdoofd, En door t versmaaden van myn Kind myn eer beroofd, Geefacht, en wil u voor een gramme Vader wachten.
Laat de edelmoedigheid ons leeren hem verachten.
Zyt ge onrechtvaardiglyk van hem verlaaten, moet Deze arm rechtvaardiglyk hem straffen, en zyn bloed Doen stroomen, of dat hy zich in die zachte banden Begeefd als Bruidegom met u. LEONORE.
Voor zulke schanden hoed my den hemel.
De Ondankb're zou het doen Alleenig op dat hy zyn leeven zou behoën.
Zou hy niet meenen zo hy met my kwam te trouwen, dat hy gestraft was nu zyn hert reets komt te brouwen Een andere aanslag.
Zeg, mevrouw, veel liever, dat Myn leedsbetuiging op uw herte heeft geen vat Dat ge onbeweeglyk zyt, voor myn bevrouwlyk, ja, dat ge een afschrik hebt van my en van ons huuwlyk, gy wilt my van dat groot geluk berooven, en Ik moet het toestaan dat ik stianffens waardig ben Kom, wreek u door myn dood, doorstoot my, ed'le Vader, Daar is myn boezem, daar is 't hert van een Verrader Daar ge u op kund voldoen, myn eerbiede is zo groot Voor u, als 't Voorwerp, dat het licht door u genoot, Van my bemind kan zyn, ik zal my niet verweeren, Ik zou een misdaad.... leonore.
Hoe weet gy te overheeren De ficrheid zelve, ja, het hoogst verheven hert.
Indien in 's Minnaars ziel weërom herbooren werd De aloude vlam, wie zou niet zwichten?
TOVERY 86 ALFONZUS.
Zal ik derven Uw min, mevrouw, spreek uit myn vonnis, moet ik sterven?
Ik wil, ondanksb're, dat ik schroom te zeggen.
Gy wilt myn liefde dan noch toetzen?
Neen, 'k verschoon Uw misdaad, al myn zorg laat zich alleen besteeden Tot uw behoudenis.
Wat ben ik, om die reeden, aan u verpligt.
Staakt uw gesprek, daar s Izabel Men geeft haar myn geval te kennen LAATSTE toneel.
IZABELLE, FREDERIK, LEONORE, ALFONZUS, ASTOLFUS, ANZELMUS, KRISPYN, KATRYN.
Mag ik wel 't Aanbrengen dat myn rust en vreugde komt verstooren Gelooven?
ig het waar het geene ik kom te hooren, t is my van Vrederik verzekerd waar te zyn, Dat gy zyt Leonore in een vermomde schyn, Ik twyffel of t niet wel de waarheid is met reden t geen hy bevestigd heeft met diergeswooren eeden.
Zyt daar niet langer om bekommerd, maar verlaat Uw twyffeling, o ja!
K ben t voorwerp van uw haat, en Leonore, die zich aan u komt te ontdekken, ZONDER TOVERY.
Zal anders niet dan uwe gramschap op zich trekken.
My zo beleedigen en stellen my ten toon Aan al de waereld, en is dat uw hemels schoon?
Bedriegster, die my zo veel traanen zou doen spaaren.
Een beter voorwerp heb ik voor u om te paaren, ik offer Fred'rik u, als Bruigom, op, zyn min Die is volmaakt, en, zo 't uw wil is en uw zin Verblyfd hier in myn huis zo lang tot ik uw zaaken En mingevallen heb aan 't Hof bekend doen maaken, terwyl ik yder met zyn vrinden weer verzoen.
Ik onderneem, Mevrouw, met glory, zulks te doen, Zo myn getrouwe vlam uw ziel maar kan ontsteken, en my mag vleijen dat ik eenmaal zal verbreek en Uw wreedheid tegens my.
LEOnore Indien gy hem verkiest En aanneemd in myn plaats, Mevrouwe, zo verliest Gy niets, hy is u waard.
In ongunst van myn vrinden Vervallen, moet ik my nu wel aan hem verbinden, zo hy geen afkeer heeft gekreegen, nu hy my Dus onstantvastig heeft gezien.
Dewyl dat gy my hebt gelukkig tot uw liefden aangenoomen Min ik uw misslag.
Nu ik u van zo veel schroomen Bevryd, en voor uw vlam veel hinders heb belet En weggenoomen, heb ik dan de kunst niet net Gevonden dat ik doe Mirakels voor elks oogen?
Daar yder nochtans werd alleen door schyn bedroogen, en acht een yder my gelyk krispyn, zie daar, o TOVERY ZONDER TOVERY.
'k Werd met 'er tyd genaamd de grooste tovenaar.
Die dat geloofd, myn heer, zal ik voor gekskap achten.
Gy ziet het dat myn kunst en al myn toverkrachten Niet dan natuurlyk zyn.
't is waar uw Tovery Is zonder Tovery, dit is 't alleen, dat Verduiveld liegen kend.
Ik zal uw zotheid straffen.
Daar toe zo kund gy my een schoone gard verschaffen, kastyd me dat ik met Katryntje trouwen moet.
'k ben maar een duivelin, zie voor u wat gy doed.
Gy zyt het noch niet, maar t kon zyn, myn uitgeleezen En lieve Kaatje, dat gy het in t kort zoud weezen, want, zo als t spreekwoord zeid, elk wacht hem voor dat Kruis Die trouwd een boos wyf haald een Duivelin in huis.
Einde van t vyfde Bedryfdistrins.
D'edelmoEDIGE HARDER, of Geluckige Ongevallen, blyspel.
Door F. de molle.
Gespeelt op d'amsterdamsche Schouwburgh.
T amsterdam, by Jacob Lescaille, boeckverkooper op de middeldam, naast de vismarckt, 1663.
Erntfeste, wijse, voorsienige, hooghgeleerde Heer, de heer M. jan roeters, SECRETARIS der stadt amstelredamme.
Myn heer, om de uren, my overigh sijn de, niet qualijck te besteden, heb ick gesocht in 't licht te brengen, en als weder op te haalen, eenige geschiedenissen voor onse eeuw gebeurt, en de gedachten hebben de laaten gaan, en de oogen gessagen op de Historien en Poëten, heb bevonden, dat die gene die in hoogheyt sijn gestelt, dickwils seer onversiens in de diepste verdruckingen en ellenden nederstorten, en weder verwacht ten hooghsten top der heerlijckheyt opsteygeren.
Doch wy behoeven ons eeuwig opmerck tot de Historien niet te noemen, alsoo wy daar van, self in onse eeuw, een levendigh voorbeelt gehadt hebben ontrent de grootste deser weerelt, die door de geluckige ongevallen, weder tot haar voorigen staat en hoogheyt sijn gekomen, ende niet alleen in onse tijden, maar ook de voorlede ne, soo lang de weerelt heeft gestaan, is dese waarheyt gebleeken.
Dit selve sal mede blijken in dese mijn Geluckige Ongevallen, die ten Schouwburgh op t Nederduytsche tooneel sullen vertoont werden, in welcke de boosheyt te gronde gaat, en t quaat rechtvaardigh wort gestraft, hoewel het edel gemoet met een boerepy is overtrocken, in soo dicken duysternis niet en is, of de klaarheyt van t mankindh hart komt door alle nevelen, hoe dick die mogen sijn, door te blincken, en selfs hooghgeboore zielen in die slechte staat in sijn liefde te ontstecken, daar hy schijnt in de diepste vernedertheyt te wesen, doch veel stribbelingen en ongevallen in t eyndt hem geluckigh maaken, en word door een der Grootste van de weerelt in die staat herstelt, in welcke hy buyten sijn weten geboren was.
Het welck mijn Sanggoddin aan Uw Ed, wijsheyt in aller ootmoet opoffert, me eer lije soo ge met wensch dat Uw Ed.
het selve gelieve met een gunstig ooge te beschouwen, alsoo dage lijcks onder Uw edt.
Voorsichtigh beleyt, soo veel weduwen en weesen haar ongeval geluckig wort gemaackt.
Ontfangt dan dese mijn Geluckige Ongevallen, en sijt een schutsheer vande selve, sonder aen te sien mijnen nederigen stijl, maar liever op d'oprechte genegentheyt van de gene die altijt sal blijyen myn heer, uw edt.
Onderdanige dienaar Amstelredamme desen 26 November 1663.
F. de molle.
SPE. digitized by google SPEELENDE PERSOONen.
Diana, een suster van Lourens.
Graaf Manfredo, een Siciliaan.
Vincens, soon van Albartus.
Lourens, Dianaas broeder.
Gerecht of privilegie.
Camille, meyd van Diana.
Tomin, een kluchtige Boer.
Clorinda, albartus dochter.
Albartus, gebannen Graaf.
Koning van Arragon.
Marcado, Edelman.
Garsus, graafmanfredoos dienaar.
Solyman, zeeroover.
Pagie van den koning.
Drano, twee Soldaten.
Marco, degeluckigeongevallen.
Graaf en Diana.
Myn Schoone, 'k bid vergeeft aan my dit stout begr.
staan!
Uw aangenaam gezicht heeft dit alleen gedaan, Dat ick vrymoedig my quam by Mevtouw vervoegen.
Ach laat myn dienstbaarheyt, ick bid, u doch vernoegen.
Heer Graaf, door uw bestaan mijn eere schipbreuck lijdt, om dat gy, nu mijn broeder niet t'huys is... ach wat spijt!
gaat van hier.
Sal ick uw klacht aanhooren?
En beelt u dat niet in, ick stop daar voor mijn ooren.
De hoofse vleyery in all's mijn tegenstaat.
Mevrouw ick heb misdaan, 'k beken mijn eygen daat!
Laat dees verliefde ziel soo veel op u verwerven... dia.
Dat ick, goddin, in uwe dienst mach sterven, Dewijl gy meent, ick u heb grootelijcks misdaan, soo wil ick wederom, van u mijn straf ontfaán.
Uw ernst is groot geweest, dat gy my hier komt vinden, Dewijl ick ben verplaatst.
De liefd' dorst 't onderwinden, dia.
Een onderwonde saack ons dickmaals qualijck loont.
En dickmaals ons die weer het hooft met lauren kroont, Wanneer Neptuyn, de on begraaft in sijne baaren, en dat Diana komt uyt t oosten opgevaaren.
Verberght hy hem in 't diep, en daar het sonnelicht Vertoont, betoont hy me my sijn aengebooren plicht.
Gy sijt verhuyst, maar niet uyt 't hart van uwen minnaar!
Die als gy wout, Mevrouw, kondt maaken een verwinnaar, want waar uw glans verschiint, verschijnt het minnend hart, dat door een starcke bandt daar aan gebonden wart.
Men vint den Gaffelgodt, daar hy 't licht kan beogen, soo doen ick meê, Mevrouw, om uw met groot vermogen, want waar gy gaat, wensch ick gestaadich meê te sijn, En dervend' uw gesicht, voel ick een dootse pijn.
Camilla verbaast uyt.
En harder komt, verbaast, hem vluchtent hier begeven, met uytgetogen staal, als of hy een het leven Benomen hadt, mevrouw!
doch ick en weet 't niet wis.... dia.
Den hemel my behoet, of 't oock mijn broeder is!
Versint, 't geen tot uw eer het dienstichst schijnt te wesen, of wat my staet te doen, ick bid wilt soo niet vresen.
Verschuyl u hier.
Mijn Heer, voor ongevall, soo lang tot ick uw vlucht hier veylich maaken sal.
Vincence, in Harders kleeren, verbaast met een bloote degen uyt.
Elaas waar bergh ick my!
Waar sal ick my versteken?
Dewijl dat het Gerecht mijn daat nu soeckt te wreken.
Seght my wat soeckt gy?
Een geluckigh ongeval.
Een saack, helaas!
die my te gront noch brengen sal, maar soo de veylicheyt, uws huys, my komt beschermen, En dat uw goedigheyt sich mijner wil erbermen, soo vrees ick geen gevaar, noch woede raserny, die my het onluck doet, maar ken my selven vry.
Uw oogen vol van vuur en heete minnestraalen, Ick bid demoedelijck, op my laat nederdaalen!
Uw goedertierentheyt my dees genaa doch doet, En my huysvesting geeft.
G'ontroert mijn ziel en bloet.
Wat hebt gy, segh, misdaen?
Mevrouw, wilt doch aenhoren Het onluck, dat my heeft de quaa fortuyn beschoren.
Wanneer ick met Auroor, voor dees my waard geweest, Soo als wy Harders doen op t jaarge marrektfeest, gelijck wy sijn gewoon, ons quamen te vervoegen.
Aurora schoone son!
hoe sal ick uw vernoegen!
Ick heb, 't is waar, dees daat om uwent wil gedaan!
Een Frausman, trots van moet, die rant mijn Schoone aan.
Hy door een geyle lust, tot heete min gedreven.
Haar hant en lippen naeckt mijn son door spijt gedreven, verkropt de hoon die haar was in die tijt gedaan.
En bleef een wijl, door schaamt, daar sonder spreken staan.
't was ONGEVALLEN.
't Was of gy Venus selfs, in pracht daar quaamt beogen.
In kuysheyt als Diaan, met oogen neergebogen, sy weeck ter sijd, en weend' o spijt, o bittre smart!
De tranen die sy liet doorboorden my mijn hart.
Dit siende, kon ick selfs my selven niet bedwingen, maar daad' hem uyt, en hy, om dese kans 't ontspringen, smaalt op mijn boerse dracht, ick swol van spijt, en hoon, en seyd' hem, dat wel eer een boer de laurekroon Verkregen had, door moet, hy sou 't maar met mijn wagen, indien sijn bloodicheyt niet vreesd' voor nederlagen, soo kreeg ick met veel reën sijn wuste staal ontbloot, En 't mijue dat was ree, waar meed' ick met een stoot, Door dese hant en arm, hem deed' de ziele braaken.
't raakt alles strax in roer, een yder past te raaken.
Dit boersch gemoet noyt voor een edelman en sweeg.
Op dit gerucht, 't Gerecht daar kennisse van kreeg, de dienaars van 't Gerecht my quaamen strack te volgen.
Ick siende dit alsaam, wiert door de vrees verbolgen, en gaf my in uw huys, daar ick mijn veylig docht Te wesen voor de wraack, en t vyantlijck gedrocht, en nu dat ick uw Schoon, en goedtheyt, kan beogen.
Die 'k door barmhartigheyt tot mywaerts sie bewogen, Soo vrees ick geen gevaar, dewijl dat niem ant sal Om mijnent wil uw huys doen eenigh ongeval.
En vaart niet voort, Camil, wilt strax de deur toe sluyten, op dat ick het Gerecht, soo 't komt, daar houde buyten.
Cam.
'k sal uw gehoorsaam sijn in alles wat ick ken.
Verschuylt u. vin.
Uw alleen 'k mijn leven schuldigh ben.
Terwijl hy hem verberght, vind ick niet ongeraaden, de gra af hem maakt van nier, eer het my dijt tot schaade.
Heer Graaf, soo t uw gelieft, komt uyt.
gy moogt nu gaan.
Uw woorden, wil, en wet, sal ick niet tegenstaan, hoewel dat ick van u noch ongetroost moet scheyden, Mijn ziel steets by u blyjf.
Gaa wilt den Graat uytleyden.
Don Laurens roept van binnen.
Famil, ick segh, doe op.
Uw broeder is t.
wat raat!
Ick raak van d'eene ramp weer in een ander quaat!
Verbergh uw hier, Heer Graaf.
Mevrouw, ick kan bespeure Dat berge noodigh is.
Kan niemant dan dees deure Ontsluyten!
mijn eer die loopt gevaar!
't is wis dat dese die daar klopt, Mevrouw, u broeder is Lourens uyt.
De deur is open Heer.
Seg op Diane, hoe sijt gy soo ontstelt?
De oogen vol van traane En bleek in t aengesicht, wat is t?
ick wil 't segh op, en soo gy 't niet en doet, mijn tooren rijst in top.
'k heb my ontstelt, van uw soo haastich aan te hooren, uyt vreese dat uw was door iemant quaat beschoren.
Wat vreest g'een ydle vrees?
Die vrees maackt my ont stelt, Door t schielijcke gerucht.
Ick vreese geen gewelt, mijn vyant is uyt Barselonien geweken, want Armengoll my vreest, die sich nu heeft versteken Hier buyten op het lant, daar hy hem veylich acht, Na hy ons Vader hadt soo schandich omgebracht.
Den schelm door outheyt suft, is voor mijn staal gaan vluchten, Soo dat ick op verraat van niemant heb te duchten.
Hoe raakt de snode Graaf nu best teh huysen uyt?
Het opperrecht!
Nu is mijn hoop gestuyt.
St Gerecht en dienaeren uyt.