floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Uw oude dweepery blyft in uw sinnen maelen.
Verdient gy niet, dat ick myn woordt weer in sal haelen?
Terwyl het blyckt dat gy nog niet genesen syt.
Gy selfs hebt ongelijck, dat gy my dat verwyt.
Ick mag nieuwsgierig syn, dat hebt gy niet besproocken, door minnenydt alleen werdt ons verdrag gebroocken.
Wat heb ick dan gesegt, waer uyt gy dat verstaet?
Ick heb dat konnen sien aen uw bedeest gelaet, aen uw verlegentheyt, en trecken van uw wesen.
Door uw' omsigtigheydt, is dat genoeg bewesen.
De mondt hoeft altyt niet de tolck van t hert te syn, men kent vaeck aen de pols een innerlijcke pyn.
Maer echter, op dat ick de maet u vol sou meeten, en dat gy regt bescheydt soudt, van myn handel, weten, daer is de Brief, sie selfs wat daer geschreven is, op dat gy wesen meugt bevrydt van ergernis.
AKGUS.
Uw woordt is my genoeg, ick sal my dat wel wagten, En toonen, dat ick niet gehadt heb die gedagten.
29 daer uw' voorbaerigheydt my 't onreght me 't betigt.
Neen, lees vry, dan sult gy volkomen syn verligt.
JACOBA tot t'berese.
Hy schynt genoeg voldaen, syt langer niet verbolgen, hy sal, heeft hy gemist, uw voorschrift beter voigen.
Men struyckelt altemets, schoon dat men voorwaerts gaet.
Gy moet hem niet om schyn, maar straffen, om de daet.
Ick scheld het u dan kwyt, wilt nu niet langer blyven, eer dat de Post vertreckt, moet ick gaen antwoort schryven.
Vaer wel, myn Heer.
JACOBA tot Argus.
Soo gy die dwaeling overwint, geloof ick, dat gy haest van haer sult syn bemint.
LEANDER, PIETERNEL.
Eander, komt gy hier, om kwaet onthael te soecken?
Daer u verboden is de juffers te besoecken, slaet gy dat in de wint, myn Heer, en vreest gy niet, Voor de bejegening van onse Vrouw Margriet?
Tree weer te rug, en wilt uw' onderneming staecken, 't is seecker, dat het Wyf u lustigh uyt sal maecken, indien sy, niet te min, u vindt in naer Vertreck.
Gy kent de spytigheydt van haeren spitsen beck.
Ick weet, dat ick daer voor nu niet behoef te schroomen, Nadien ick door myn Knegt te vooren heb vernomen, Dat sy niet t'huys is, en ick heb haer Man versogt, Of ick hem onderwyl eens komen spreecken mogt, en daer toe heb ick nu verlof van hem gekregen.
Den eerelijcken Heer is my niet ongenegen, en MINNENYDt.
En treckt sig het krackeel van onze Vrouw niet aen, dies kom ick regtevoort vrypostig ingegaen.
Ick meende, Pieternel, dat ick hem hier sou vinden.
Hy heeft nog wat te doen, met yemant syner Vrinden, dogh dese besigheydt is geen lanckwyligh werck, 't geen sal verachteren 't wit van uw oogemerck.
De tydt verveelt my niet, wilt gy wat met my praeten.
Wat dunckt u, meent gy dat Therese my sou haeten?
Ick sal niet kaerig syn, soo gy ten besten spreeckt, Of dat gy my verklaert, wat aen myn hoop ontbreeckt.
Laet hooren, wat my deert, hoe moogt gy soo lang teemen?
Wilt dat op reeckening van meer belooning nemen.
PIETERNEL het aennemende.
Dat is niet noodig, Heer, ick werdt daer door beschaemt.
Ick heb u niets gevergt het geen u niet betaemt, maer vraeg u naer het geen gy niet behoeft te swygen, op dat ick kennis mag van myn' vryadie krygen, en dat ick weten mag, waer voor ick my moet hoen, 't is om dat ick niet sou vergeefsche moeitę doen.
Ick heb haer menigmael uw leven hooren prysen, En aen haer teeckenen van achting sien bewysen, terwyl haer Sustor was het voorwerp van uw min.
Maer sedert gy daer naer verandert syt van sin, en d'onstantvastigheydt is van uw hert gebleecken, heb ick haer naderhandt dat tegen hooren spreecken.
Soo dat ick niet geloof, dat sy 't toestemmen souw.
Schoon dat haer Vader haer u geven wou tot Vrouw.
Ick bidt u, dat gy my dogh niet geliest te melden, sy sou, wierdt sy 't gewaer, my voor een klapster schelden.
Het is genoeg, dat gy daer van syt onderregt, En dus, met meer beleyt, uw' saecken overlegt.
't is waer, dat ick voorheen Jacoba heb gevreden, gy saegt my meenigmael myn dienst aen haer besteden.
Door haere aenminnigheydt hadt sy myn oog bekoort, ick twyffel of ick haer nog niet min regtevoort.
Maer mits dat my den aert haer s Moeders is gebleecken, vrees ick, dat sy mogt syn doelachtig die gebreecken, en daerom heb ick tot Therese my gewendt, mits haer sagtsinnigheydt my beter is bekent.
Jacoba hoeft daer in Therese niet te wijcken, sy geeft my dagelijcx, van haere goetheydt, blijcken, en als Mevrouw somtyts is boos en ongesint, toont sy genoeg, dat sy, daer in, niet is haer Kint.
Daer komt myn Heer, laet hem niet weten myn' gedagten.
DYMAS, lEANDER.
Ergeef het my, dat ick u wat heb laeten wagten.
Een kwelgeest liet niet af, die my wat seggen most, dogh ick heb eyndelijck my van 't geteem verlost.
Wat is nu van uw dienst?
Ick kom van u begeeren, Dat ick, gelijck voorheen, tot uwent mag verkeeren, 't geen uwe Huysvrouw my niet langer toe wil staen.
Dies ick u vraegen moet, waer in ick heb misdaan?
Ick kan van haer bedryf geen goede reden geven, sy werdt gemeenelijck door koppigheydt gedreven.
Waer van gy ligtelijck haer weer doen komen sult, soo gy voor korten tydt u waepent met gedult.
Denck daerom niet, dat ick wil onse kennis breecken, ick wil, in tegendeel, staeg vrientschap met u kweecken, die 31.0 MINNENYDT.
Die sal niet syn gestoort door Wen haeppering.
LEANDÉR.
Dat stelt my wat gerust.
Op de verseeckering, die gy daer hooren laet, voel ick myn geest verkloecken, om nu ten Huwelijck Therese te versoecken.
Ick min haer, en soo gy myn eysch goet keuren kondt, soeck ick verknogt te syn, met u, door dat verbondt.
Soo veel dat my belangt, ick heb daar niet veel tegen.
My moeit alleen, dat gy tot speelen syt genegen, en in 't geselschap steets van leedig Volck verkeert, Waer in men anders niet als tydt verkwisten leert, En ongeregeltheydt geduerig siet bedryven, waer door geen Huysgesin bestaen kan, nog beklyven.
't gemeen' gevoelen is, dat die daer is aen vast, En soeckt die maetschappy, niet op syn voordeel past.
't is waer, dat myn fortuyn daer eerst heeft door begonnen, en dat ick, door het spel, veel rijckdom heb gewonnen.
Nu waeg ick die niet meer, speel ick eens met de kaert, het is tot tijtverdryf, en niet te pynewaert.
Het tuyssen schaf ick af.
Ick ken de loose streecken, die door ervarentheydt my syn genoeg gebleecken.
Hoe dat een Jongeling eerst leergelt geven moet, en soo hy sig verhit, verliesen sal syn goet.
Maer ongeregeltheydt heb ick daer niet sien plegen, Heeft yemandt van syn lief verseeckering gekregen, dat sy daer komen sal, hy vindt gelegentheydt Om haer te seggen, wat hem op den boesem leydt.
Door lodderlijck gesigt mag hy haer 't hert onsteecken, Of kan haer in de sack een Minnebriefje steecken, Sy konnen met malkaer wel nemen een besluyt, Maer 't geen men daer beraemt, dat voert men elders uyt.
Het is soo 't is, ick sal Therese wel beletten, dat sy haer voeten in dese avondt School sal setten.
Waer google BLTSPEL.
Waer in men aen de beurs of kuysheydt laegen legt, en alle katte kwaet van d'evenaesten segt.
Een Huyschelijcke Vrouw behoort daer uyt te blyven, Of moet haer Huysgesin op Meyssens laeten dryven.
Die speelen dan mooyweer, hoewel t werck op hen rust, als t heck is van den dam, doet yeder wat hem lust.
Maer dat nog erger is, de Moeders die dus leven, op dat hun voorbeeldt mogt op teere Kinders kleven, die leyden selfs hun kroost by d'ydelheydt en vreugt, Bedervende daer door de zeden van de Jeugt.
Ick heb uw Dogter selfs dien ommegang sien vlieden, Soo dat gy niet behoeft aen haer dat te verbieden.
Sy heeft sig des gewagt, al is sy jong en schoon, en daerom heb ick haer te meerder oock geächt.
Dies bidt ick u, myn Heer, wilt haer aen my belooven.
Ick wil, van vrye keur, Therese niet berooven, door Vaederlijck ontsag haer geven aen een Man, Die haer genegentheydt tot sig niet trecken kan. den Huwelijcken staet brengt voort genoeg krackeelen, Schoon de gemoederen van Man en Vrouw niet scheelen.
Maer als sy tegens t hert te saemen syn gepaert, is die verbintenis een Vaegevier op Aerdt.
De liefde kan alleen die knoop geluckig maecken, En onderlingen twist voor komen, of doen staecken.
Een buytje duert niet lang, schoon het somtyts wat waeyt, als men malkanderen door af te soenen paeyt.
Maer als afkeerigheydt is onder hen geresen, wat sullen sy dan doen, om tweespalt te genesen?
Sy wrocken tegens een, daer is noyt goede grondt, En wraecken steets den dag die haer te saemen bondt.
Gy kunt in my daer van een levendt voorbeeldt vinden, Die door de gierigheydt myn oogen liet verblinden, en door de baetzugt ben in slaverny gerogt, om MINNENYDt.
Om dat ick, voor wat gelt, myn' vryheydt heb vetkogt.
Nu moet ick onder 't juck sien eyndigen myn daegen, Soo lang myn' boose Griet sal leven, en my plaegen.
Dies spiegel u daer aen, eer gy dat werck begint, en weet alvoorens of u vryster u bemint.
Ick ben van u voldaen, uw ommegang en zeden Behaegen my genoeg, 'k sal haer aen u besteden, door uwe middelen verseeckert, dat een Vrouw, en oock haer Huwlijxgoet, met u bewaert syn souw.
'k sal die verbintenis my welgevallen lacten, Soo door liefkosery gy kunt haer hert bepraeten, maer soo gy tegenstandt in haer gevoelen vindt, Behoeft gy langer niet te tragten naer myn kint.
Vermoeit u dan niet meer door vrugtelose gangen.
Op dat gy daer een proef soudt mogen van erlangen, en dat ick u daer toe gelegentheydt verstreck, sal ick myn Dogter hier doen komen in 't Vertreck.
Hy roept naer binne.
Dat men Therese roep en laet haer binne komen, tot leander.
Myn' tegenwoordigheydt sou haer misschien doen schroomen, Om niet te seggen, wat sy by haer selven peynst.
Derhalven, op dat sy mag spreecken ongeveynst, en sig.
niet houden in, sal ick terstont vertrecken, als sy verschynt, soo sal 't ontsag geen schaemt verwecken.
Sy naedert ons.
DYMAS, THERESE, lEANDER.
Waerom hebt gy naer my gevraegt, Myn Vaeder?
Naedemael gy desen Heer behaegt, Door uw' hoedaenigheydt, heeft hy van my gebeden, dat edt by Google BLYSPEL.
Dat het myn' wil mogt sun, aen hem u te besteden.
Wat my belangt, ick heb de saeck aen u gestelt.
Hy wagt, tot gy daer op uw antwoort hebt gemelt, Wilt openhartig dan aen hem uw meyning uytten.
Op dat ick, daer van, het gevoelen niet sou stuytten, laet ick u hier alleen.
Myn Heer, hou haer nu voor, wat gy van.
haer versoeckt.
Tot Therese.
En gy, geef hem gehoor.
FHEEEESE, lEANDER.
Uw vader heeft, aen u, ten deele voorgedraegen, omejusser, t geen ick nu moet verder van u vraegen.
Gy hebt gehoort, dat hy sig vergenoegen laet Door myne middelen, hoedaenigheydt en staet.
Hy heeft het overig aen u gelieft te stellen, op dat gy van myn lot het vonnis selfs soudt vellen.
Nu hangt alleen van u myn wanckelendt geluck, en ick wagt, uyt uw' handt, al myn genugt, of druck.
Gy hebt gesien, wat my de liefde heeft doen waegen, Om door bekooringen uw' oogen te behaegen, derhalven bidt ick u, dat gy myn wensch voldoet, Of dat ick weten mag, den staet van uw gemoet.
Nadien myn Vader u de vryheydt heeft gegeven, Die gy gebruyckt, myn Heer, durf ick niet tegenstreven.
Maer anders, soo gy my dat selver hadt gevergt, hadt gy my ligtelijck tot ongenugt getergt.
Het is een harde prang, een Jusser te doen seggen, Wie sy verkiesen wil, of wie sy wil verleggen.
Een maegt lydt, als de schaemt ontsteeckt haer aengesigt, wanneer haer herts geheym moet komen in het ligt.
En dat sy werdt geperst haer swackheydt t'openbaeren, eer haer genegentheydt die selver wil verklaeren.
Het staet een Minnaer vry te sien aen haer gedrag, Of hy sig van haer' gunst yets goets beloven mag.
Gy hebt misschien gemerckt, dat ick u wel mag lyden, en nimmer heb gesogt uw onderhoudt te myden.
Dat meer is, ick heb steets uw' deugden gewaerdeert, dies ick door het versoeck, dat gy doet, ben vereert.
Maer echter moet gy niet in t'wystel blyven hangen, ick kan u wel tot Vriendt, maer niet tot Man ontfangen.
Daer is yets in myn hert het geen u tegen streeft, schoon dat myn oordeel u de schult daer van niet geeft.
Helas is al myn hoop dan t'eenemael verlooren?
En mag ick d'oorsaeck van uw weygering niet hooren?
Het is, ick weet niet wat, dat op geen rede rust, waer door myn goede wil werdt t'elkens uytgeblust.
Maer boven dat, gy schynt veranderlijck te wesen, Naer dat gy meenigmael Jacoba hebt gepresen, En haer gevreden hebt, scheydt gy daer weerom uyt, En, op een losse voet, versoeckt gy my tot Bruyt, Geloof niet, dat ick sal oneenigheydt verwecken In 't Huysgesin, en haer een Vryer wil ontrecken, gy werdt alreets gewaer haer Moeders ergernis, Die maeckt, dat u het Huys daerom verboden is.
't verwondert my, dat gy niet selfs hebt konnen dencken, dat die manier van doen most uw' vryaedje krencken.
Ick hadt voordeeliger gevoelen opgevat Van u, voor dat ick wist, dat gy sin in my hadt.
Dese onstantvastigheydt geeft andere gedagten, en maeckt, dat ick u sins heb minder moeten achten.
Gy doet u selfs te kort, keert weder tot uw pligt, en mint die d'eerste vlam heeft in uw hert gestigt.
Bidt om vergiffenis, en werp u voor haer voeten.
Ick sal uw voorspraeck syn, en haer gemoet versoeten, betoonend' dat ick wel wil wesen uw Vriendin, al weyger ick te syn het voorwerp van uw min.
THERESE, ARGUS, ieander.
'k dagt niet, dat ick hier sou dit geselschap vinden, meent gy soo myn' oogen te verblinden?
Terwyl behendiglijck men my gelooven doet, dat Heer Leander thans uw' wooning myden moet, Werdt die gelegentheydt door beyde waergenomen, Om met malkanderen in een gespreck te komen.
Op dat syn Vryery sou werden aengehoort, geduerende, dat ick gerust ben op uw woordt.
Het is my leedt, dat ick een stock in 't wiel kom steecken, En de liefkosery, dus onverwagt, afbreecken.
Hadt ick geweten, dat gy nog verhindert waert, soo had ick herwaerts aen myn gangen ligt gespaert.
Gy hoeft om mynen t'wil uw opset niet te staecken, Ick neem myn afscheyt eer, en sal u vryheydt maecken.
Men heeft, in dit geval, een derden niet gebreck, als twee gelieven syn alleen in een Vertreck.
Het is vergeefs, dat gy my langer tragt te doecken, ick hoef geen klaerder blyck van uw bedrog te soecken.
Myn' oogen konnen selfs daer van getuygen syn, mits het nu staet gegront op waerheydt, niet op schyn.
Gy hebt geen plompaert voor, die ligt sou konnen meenen, dat een ligtvaerdig dier t oor niet sou willen leenen, aen een liefkoser, die haer eensaemheydt verselt, als hy haer schoonheydt prijst, en haer wat soets vertelt.
Ick wil my langer niet gelegen laeten leggen, aen 't geen een waensieck mensch kan dencken of kan seggen. minneydt.
Wiens buytenspoorighoyde my t' el bens openbaert, opbortelingen van syn ingebooren aert.
Geloof het geen gy siet, ich sou vergeefs u tomen, d'omstandigheydt waer door ick kan myn doen verschoonen.
Ick volg myns Vaders last, in 't geen hier is geschiet, en 't geen, dat u belangt, kreun ick my verder piet.
Of meent gy, dat ick u hoef reeckenschap te geven, Van mynen ommegang, en wat ick heb bedreven?
Wat isser tusschen ons, het geen my uyt verbiedt, t'aenvaerden d'offerhandt, die my Leander biedt?
Hy vrydt my nevens u, dat wil ick niet ontkennen, al nam ick hem, ick sou des ons verdrag niet schennen.
Gy selfs soudt oorfaeck syn, dat gy soudt syn versmaet, en hebt genoeg verdient, dat ick u loopen laet.
Het geen myn onschult raeckt vil ick voor u verswygen, gy kunt daer kennis van, best doon Leanden, krygen, indien hy komen wil tot de bekentenis, van t antwoort, dat aen hem, doon my gegeren is.
Al wat ick seggen kan, sou my niet konnen baeten, gy soudt uw achterdogt daerom niet vaeren lacten.
Des sal 't onnoodig syn, dat ick die moeite neem, En myn misnoegen sou verand'ren in geteem.
BRANDER.
Aen 't geen ick heb gehoort, en dat ick sie gebeuren, kan ick 't mislucken van myn pogingen bespeuren.
Gy syt geluckiger, Heer Argus, als gy denckt, Terwyl gy, door verwys, haer gunst niet hebt gekrenckt.
Ick kan haer weygering niet beter u doen blycken, als dat gy my beschaemt aen u de plaets siet wycken.
Bidt om vergiffenis, bekent uw ongelijck, my dunckt niet, dat uw schult is onvergeeffelijck.
Digjitzes vo200 BLTSPEL.
39 SESDE tooneel.
THERFSE.
Hoe hoog gy myn' onschult hoort, ick ben hier min verbolgen, myn Heer, laet my gerust, en wilt Leander volgen.
Dit leven alle daegh slaet my niet langer aen, myn goetheydt is ten endt, gy meugt wel henen gaen.
Ick schaem my, dat ick heb daer reden toe gegeven.
Ey lieve, wilt het my nog dese reys vergeven.
Ick heb misdaen, 't is waer, maer soo gy my verstoot, sal de mismoedigheydt my knaegen totter doot.
Ick sal het duyster graf, voor uwe gramschap kiesen, myn yver spruyt uyt vrees, dat ick u sou verliesen, de liefde doet 't geen gy strafwaerdig in my vindt, Ick hadt u min verstoort, hadt ick u min bemint.
De liefde, die gy toont, mag van geen twist verscheelen, en brengt niet anders voort als pruylen, of krackeelen.
Gy syt niet mis gedeelt, soo sy daer in bestaet, en hebt van de Natuer ontfangen volle maet.
In die gedaente kan de min my niet behaegen, Soo men malkanderen geduerig soeckt te plaegen.
De inbeelding, die k daer van gehadt heb, scheen my soet, daer uw bejegening verbittert myn gemoet.
Soeck elders een Meestres, laet die Vryaedje steecken, wy sullen vroeg of laet dog evndelijck eens breecken.
Therese kan dat woordt wel komen uyt uw' mondt, waer door myn teere ziel werdt doodelijck gewondt?
Moet ick uw aengesigt, in ongenaede derven, soo sal ick uyt verdriet dat ongeluck besterven.
Gy sult naer dese nog eens dencken om een hert, daer uwe beeltenis in aengebeden wert.
Mis oogle MINNENYDT.
Misschien als door t gerugt gy myne doodt sult hooren, sal het u wesen leet, dat gy my hebt verlooren.
In andren sult gy noyt sien de teerhartigheydt, die soo meedoogeloos door u werdt uytgeleydt.
Schoon dat ick 't u vergaf, wat sou het echter baeten?
Gy sult die dweepery dog nimmermeer verlaeten.
En sult uw eygen selfs weer brengen inde pyn, de laetste dwaeling sal, als d'eerste, slimmer syn, of ick het nu verschoon, gy sult het weer verkerven.
gun my, dat ick mag vergiffenis verwerven, Door uw gramsteurigheydt heb ick genoeg geleert, Dat ick my draegen moet, gelijck gy het begeert.
Ick sal het voor het laest nog eens met u besoecken, maer gy hoeft myn gedult niet meerder te versoecken.
Vertreck nu, 't is genoeg dat gy myn' swackheydt siet ARGOS.
Ick ben u seer verpligt, en doe dat gy gebiedt.
ARGUS, SWEER.
Oet gy wat hebben sweer?
Wat doet u binne treeden?
Ick heb myn best gedaen, verdubbelend' myn' schreden, op dat ick u, myn Heer, inhaelen mogt op straet, maer te vergeefs, gy vliegt, wanneer gy herwaerts gaet.
Des volg ick, om dat ick in handen heb gekregen, Een brief, van uw' Meestres, daer aen u leydt gelegen, die breng ick, op dat ick het daer nae niet vergeet.
't is goet, eer gy haer spreeckt, dat gy den inhout weet.
Soo gy de moeyte neemt, van het papier t'ontvouwen, geloof ick, dat daer door uw liefde sal verkouwen.
Men heeft u hier gedient met een bedeckt geregt, gy hebt te ligt gelooft, het geen Therese segt.
Die letters sullen u het tegendeel doen blycken, gy moet die lesen, en dan selfs het oordeel strycken.
Wat my belangt, of ick verstae niet regt de sin, of sy verleydt uw hoop door averegsche min.
Hoe komt het, dat gy 't schrift nogh niet hebt aengenomen?
En schynt verwydering met uw' Vriendin te schromen?
Ick meende, dat ick u sou hebben meer verpligt, als gy my mercken laet aen uw bedeest geligt.
Ick ben niet meer gesint naer teuterkwaet te hooren, het dient my nergens toe, dan om myn' rust te stooren.
Opruyer, ick begeer geen kennis van uw brief, gae heen, ick ben genoeg verseeckert van myn Lief.
Ick wil my regtevoort verlaeten op haer' deugden, als ick haer' gunst geniet, swem ick in duysent vreugden.
In tegendeel, ick ben soo droevig als de nagt, als ick my heb, by haer in ongenae gebragt.
Dese ondervinding maeckt, dat ick niet kan gehengen, dat gy my dit of dat van haer meer aen sult brengen.
Onthoudt het, dat myn min, naer desen, u verbiedt, dat gy bootschappen sult, wat dat gy hoort of siet.
Mits gy verandert syt, sal ick my wel verhoeden, met twyffelmoedigheydt uw sinnen meer te voeden.
Terwyl dat ick van u soo kwaelijck werd beloont, dat ick myn naerstigheydt ontydig heb getoont.
Als ick my wel bedenck, soo kan het my niet scheelen, dat gy de slegte rol wilt van deckmantel speelen.
Als gy te vreden syt, geniet ick meer gemack.
Ick gae dan heen, en steeck den brief weer in myn sack.
Het MINNENYDt.
Het is genoeg, dat ick myn yver heb bewesen.
Laet ick al evenwel het briefjen eerst eens lesen.
Dogh niet uyt achterdoght, maer uyt nieuwsgierigheydt.
Myn Heer, ick vrees van u te krygen kwaet bescheyt, wanneer gy vinden sult het geen u mogt berouwen, dies wil ick, met verlof, het liever achter houwen.
Ick heb alreets gehoort, wat my gebeuren sal, Soo gy werdt aengetast door overloop van gal.
En soo gy langer blyft uw Meester tegenspreeken, sal uw myn ongedult het wagten op doen breecken, geef hier, ick wil van u geen weygering verstaen.
SWEEK.
Kan ick, wat ick mag doen, uw gramschap niet ontgaen, soo kies ick 't minste kwaet, het geen ick heb te vresen, daer is het eyndelijck, wilt het nu selver leesen.
Argus leest.
Dat ick u niet mag sien, geeft my vid ougenugi, en maeckt, dat ick somtyts om uw afuesen zugt, soeck de verhindering dog uyt de weg te helpen, en, is het mogelijck, kom myn verlangen stelpen.
In uwe omhelsingen vergeet ick het verdries, Dat ick door het verwyt van Argus steeta geniet.
Gy weet, vat my belet, my daer van te bevryden, soo gy naelaetig blyft, verdubbelt gy myn lyden.
Leander laet niet af, of de verhinaering Door goede tussen spraeck, ten laetsten overging.
Dit is al wat ick u nu seggen kan, mits desen, weest hartelijck gegroet van uw vrindin, THERESE.
Is dit verraederes het geen gy hebt belooft!
Rampsaelig moet hy syn die meer een Vrouw gelooft.
Dat dubbelhartig dier is maer alleen gebooren, Om te bedriegen, als het ymant kan bekooren.
En by google.
En echter kan men sig niet wagten voor dien aert, maer elck tragt evenwel daer mee te syn gepaert.
Kan haer arglistigheydt, op dit bewys, yets seggen, om door een valschen draey de woorden uyt te leggen?
Nu heb ick in de handt, het geen haer schuldig maeckt, Soo dat ick niet vergeefs in argwaen hen geraeckt.
De Vrouwen weeten steets uytvlugten uyt te vinden, waer door sy d'oogen van hun Minnaer soo verblinden, dat hy daer door bedaert, en sig terstont ontgeeft, dat hy bedrogen wert, schoon hy 't bewefen heeft.
Dat wagt ick oock van u, door dreygen of door fleemen, sal uw Meestres u haest die hevigheydt benemen.
Het beurt gemeenelijck, dat die beledigt is, het hooft leyt inde schoot, en bit vergiffenis.
Neen, dat moet sy nu doen, en met Leander breecken, of ick sal myn versoeck ten halven laeten steecken.
Ick laet my langer niet verleyden door de schyn, hoe seer ick haer bemin, ick sal soo swack niet syn.
Eer dat gy dat begint, om u niet te vergissen, verfoeck u selven eerst, of gy haer wel kont missen.
Indien gy door de spyt de koordt aen stucken treckt, en dat dan naeberouw werdt in uw hert verweckt, waer door gy naderhandt moet om genaede smeecken, sal sy met u de geck, als overwonnen, steecken, en sal u handelen met meerder hardigheydt, als sy sal sien dat gy tot lyden syt bereydt, bedenck u wel ter deeg, of dit u sal betaemen?
Ick vrees niet, maer verlang dat ick haer mag beschaemen.
Waer of sy soo lang blyft.
Sy schickt sig eerst vat op.
Daer komt sy, gae my nu verwagten op de stop.
Kent gy dese handt, of is die naegeschreven, Om u, door dit bedrog een kwaeden naem te geven?
Ick wil niet lochenen de regels van myn pen, en meen oock niet, dat ick daer door beledigt ben.
Wat reden syn daer dog om het schrift te versaecken, argus.
Kan die bekentenis u nog niet schaemroot maecken, soo moet uw aengesigt veverft syn in de wol?
Wat sal dit langer syn, Heer Argus, wordt gy dol?
En sal uw oude kwael weer boven komen dryven?
Mag ick niet eenen dag dan onbeschuldigt blyven?
Is t wonder!
Nademael gy selver d'oorsaeck syt, dat t'elckens in my werdt vernieuwt de minnenydt.
Die staet nu niet gegront op waen, maer klaere blycken, waer van men het bewys, in dit papier, kan kycken, ten sy dat gy herroept, het geen gy hebt bekent, En op een andren boeg uwe onschult overwendt.
'k hoef mynen handel met geen leugens te bedecken, en kan u, sonder dat, uyt uwe dwaeling trecken, maer het behaegt my niet.
Een Man van uwen aert, is aen my regtevoordt die moeyte niet meer waert.
Noyt heb ick, door bedrog, myn' achtbaerheydt geschonden, Gelijck ick schandelijck u, daer op, heb bevonden, ick openbaer terstondt wat op myn lever legt, daer gy, door valsche hoop, hebt myne min beregt.
THE edt by BLT SPEL.
45 THERESe.
Wat valscheydt, lasteraer, heb ick oyt u bewesen?