floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Nadien de geesten groot vermogen Vaak aan de lichamen vertogen, En overmits de ziekten meest Hun oorspronk hebben door de geest, Tracht ik de geesten te betomen Eer dat zy heel in ’t lichaam komen.
Ik nam dan acht op ’t ogelicht, De trekken van haar aangezicht, En lijnien van bêy’er handen: En door de hemelsche verstanden, Die zelf de Hemel in my werkt, Heb ik geleert en aangemerkt, Dat zy ’er ziekte had van wegen Een zeer bezwaarde geest gekregen; En dat haar quelling was gevoed Door malle inbeelding van ’t gemoed; Door een verlokte lust van garen Met enen man te willen paren.
Wat my belangt, ik zie op aard Niet dat meer is belachens waard, Hetzy by mannen ofte vrouwen, Als deze snode lust van trouwen.
Ik had daar al gedurig an Voor deze een groten afkeer van, En ’t zal my ook wel al mijn leven Een schrikkeliken afschrik geven.
Wat gaauw Doktoor!
Maar nademaal Dat men deze ingebeelde quaal Der zieken wat te moet moet komen, En aangezien ik heb vernomen, Dat zy daer ietwes door genas: Ja mits het zeer gevaarlik was Haar niet terstont mijn hulp te lenen, Heb ik ’er vaardig Na nodigheden wat gevleit, En wat gevrijd, ja heb gezeid Dat gy my liet by haar verkeren, Mits ik ’er quam tot Bruid begeren.
Terstont wierd haar de geest verlicht, Haar aanschijn schooner, haar gezicht Getuigde voort haar welbehagen: En zo gy haar een weinig dagen In deze doling houden wilt, Gy zult’er droefheit zien gestilt.
En dan na dezen, Om haer volkomen te genezen Van deze inbeelding, zal men zien Tot wat hulpmiddel dat wy vliên.
Daar is geen beter raad op aarden, Daarom wil ik’er ook aanvaarden.
Wel nu, mijn dochter, zijt gerust, Zie dezen Heer heeft groote lust Met u in d’Echten staat te treden, En ik heb hem alreê beleden Dat ik’et meê heel gaarne zag.
is het moog’lik?
Maar mag Ik dat geloven?
Zonder vrezen.
Zijt gy gezint mijn man te wezen?
O ja, met al mijn hert en zin.
En vader die bewilgt daar in?
Volkomen, zijt niet meer zo drukkig.
wat ben ik dan zeer gelukkig, Als ik’er maar mag vast op gaan.
Mejuffrouw, twijffelt ’er niet aan, Het is van heden niet gekomen Dat gy mijn ziel hebt ingenomen; En dat ik heden hier verscheen Was maar om uwe min alleen: En wilt gy dat ik u de zaken Oprechtelik bekent zal maken, Dit kleed is anders niet, Mevrouw, Als een getuige van mij trouw; En ik heb maar in alle delen Aldus den Dokter willen spelen, Om zo in dien gemaakten schijn Na wens by u te mogen zijn.
Hoe klaarlik stelt gy my voor ogen Wat minnevlammen al vermogen!
Ik zal ’t vergelden met mijn min.
O die zottin!
ô die zottin!
Mijn vader, wilt gy my hier neven Mijn Heer nu tot een Bruigom geven?
Ja, geefme uw hand: en nevens dienKOMMER.
Geef my ook d’uwe om eens te zien.... BARNAART.
Maar, Heer...... KOMMER, al stikkende van lachen.
’t Is om...... wilt u niet quellen: ’t Is om haar geest te vreên te stellen.
Maar..... KOMMER.
Ja, wy weten ’t wel, tast aan.
Wel nu zie daar het is gedaan.
Wilt ook van my op trouw ontfangen Dien gouden ring die wy u langen.
tegen Kommer.
Het is een heilring, die de geest Van haar verwildering geneest.
Laat ons nu, om heel klaar te raken, De Huwelixvoorwaarde maken.
Ik wenste dat men dit begon.
Wel aan, ik ben te vreên, mijn Zon.
Ik liet een man daar buiten blijven Die ’k mijn remedien laat schrijven;* Men mag hem laten binnen treên, Wy zullen zeggen dat het een Notaris is.
Puik!
zonder dralen.
Holla, wilt die Notaris halen Die ik met mij heb meê gebracht, En my daar buiten deur verwacht.
Hebt gy dan, in het herwaart komen, Al een Notaris meê genomen?
Ja, Schoone.
Dat is na mijn zin.
DE NOTARIS, NIKLAAS, JAKOB, BARNAART, KOMMER, ANGENIET, RADEGONT.
Barnaart luistert de Notaris wat in ’t oor.
JA, meester, gy moet ons gerijven, En flux een Huwlixvoorwaard schrijven Voor deze twee.
Kom aan, begin.
Zie daar is dat nu na uw zin?
Ja, vader, ’t haagt my zonderlingen, En ik zou schier van vreugde springen Dat ik dien blijden dag beleef.
Notaris, schrijf dat ik haar geef Ten huwlik twintig duizent kronen.
Mijn vader, ’k zal my dankbaar tonen Voor die mildadigheit.
Zie daar, Dat is gedaan, en gy hebt maar Te komen teiknen.
Dat ’s te degen Wel knap beschikt.
Wilt overwegen Ten minsten, dat ik..... KOMMER.
Hey neen, sus!
Weet ik ’et niet?
hoe staat gy dus?
Kom, kom, wilt hem de pen eens langen.
Nu teiken, teiken, gaat uw gangen.
Ga, ga, en teiken, teiken an, Ik zal ook komen teiknen dan.
Niklaas en Jakob, bêi te zamen, Komt hier, en teikent meê uw namen.
Het zijn kwansuis mijn klerken, Heer.
’t Is goet, wy foppen haar te meêr.
BARNAART, tegen Angeniet ter zijden.
Na ’t onderteik’nen, moet gy maken Aan ’t Huweliksverdrag te raken.
NIKLAAS.
Ik heb geteikent, ik ben klaar.
Lang my nu meê de pen.
Dat ’s fix.
Neen, gy most my ’t geschreven Verdragschrift zelf in handen geven.
Hou daar dan: zijt gy nu te vreên?
Ja vader, meerder als gemeen.
Dat is dan wel, in alle deelen.
Tot een besluit, om niets te helen Van al wat my de voorzorg ried, Zo weet, dat ik allenig niet Had een Notaris meê genomen: Maar ik had ook met een doen komen Drie luiden, die ons hier de geest Wat strelen zullen, en dit Feest Verçieren door hun aardigheden.
Ga, dat men hen doet binnen treden.
’t Zijn lieden die ik my steeds na Laat volgen waar ik henen ga, En daar ik met een groot behagen My van laat dienen alle dagen; Want hun welluidend aardig boert Bedaart mijn geest, hoe zeer ontroert.
Drie in schijn van Potsery, Dansery, Zangery.
Alle drie gelijk.
Waren wy, niet alle dry, De menschen zouden quijnen: Wy zijn staâg, hier alle daag Hun grote Medicijnen.
Potsery.
Die gequelt mag wezen Met miltvochtigheên, Als’er staat te vrezen Steeds aan yder een, Wilt gy zijn genezen Door den allerzoetsten raad, Zo verlaat, Hippocraat, En komt maar by ons om baat.
Terwijl Potsery dit singt, en d’ander spelen, lachen, en kluchtig dansen, leid Barnaart Angeniet*weg.
Waar of men oit in eenige oorden Meer van zulk snaax genezen hoorden?
Maar zeg, waar dat ik den Doktoor, En ook mijn dochter, daar verloor?
Zy gaan volbrengen, zo ik reken, ’t Geen noch aan ’t huwlik zal ontbreken.
Hoe, ’t huwlik?
Ja, mijn Heer, ik schat Gy zijt hier by de neus gevat; Gy hebt dit voor een spel gehouwen, En ’t is juist ernst, zou ik vertrouwen.
Waren wy.....     De Dansers houden hem, en willen hem met kracht        doen dansen.
Hoe duivel is’et?
laat my staan: Laat staan: laat gaan, zeg ik, laat gaan.
Laat gaan, noch eens.
’k zal u vernielen Rabaauwen, schelmen, guiten, fielen.
Coli Compas OF De KLUCHT van IAN TRYNTIENS En DUYFIE.
Dat Duyfje is met kint,                Dat doet Jan Tryntjens deren                Want hy hadt noyt versint,                Dat Duyfjen was met kint                En wil haer voor een wint                En ’t water doen Clisteren.
Dat Duyfjen is met kint                Dat doet Jan Tryntjens deren.
Den tweeden Druck, vermeerdert en van alle Drukfauten verbetert.
Gedruct t’ Amsterdam, By Abraham Verhoeven, Anno 1665.
De PERSONAGIEN.
DUYFJE de Vrouw.
JAN TRYNTJENS de Man.
CELI de Meyt.
BELI Doctores.
AGNIS ’t Vroetwijf.
Doctor FRANS.
WILLEMYN Suster van Duyfje.
Helleveeg Buer-vrouw.
TRUY de Meyt van VVillemyn.
Duyfje, Celi.
SYn dat de vruchten van den Houwelijcken Staet Daer yder een na wenscht, en ick beklaegh te laet; Om dat ick heb myn kracht en lust daer door verlooren: ’t Is waer, ick was juyst oock niet al te wel te vooren.
Maer siet eens, dat ’s een buyck, hoe ick geswollen ben Jae ick verclaer, dat ick mijn selven naulyx ken Soo sijn de oogen nu, mijn in het hooft gesoncken ’K heb niet als suyver vel over myn dorre schoncken.
Maer dat is noch vant minst, soo smart mijn staeghs het hooft De lenden, en den buyck, soo dat het mijn berooft Van al mijn vreught, en lust, ’k heb dickwils appetijten Die mijn wel souden doen, een mens het oor afbyten.
Ick weet niet hoe het comt, mijn man heeft wint int hooft Van het colijck compas, want hy niet anders looft Of het is watersucht, met veel besloten winden.
Maer wat hy doet, of niet, hy can de gront niet vinden ’K heb dickwils gepurgeert, met drancken, en gesweet Maer het en helpt al niet tot onser beyden leet.
Soo quips en dan soo quaps, ick weet niet wat te denken Soo flau is my mijn hart, wel wat of mijn mach krencken T is best dat ick de meyt weer sende om myn man Want ick voel, ick het nu niet langer harden can Duyfje.
Kom Celi, Celi com Celi.
Joffrouw wats u believen, Duyfje.
De rygsnoer die moet los Celi.
Kom ick sal u gerieven Sy wordt bykans flauw.
Al weer op nieuws soo flauw, ’t is wonder dat u man Daer hy een Doctor is, u niet genesen can Duyfje.
Hy weet niet wat mijn schort Celi.
Hy mocht syn Gat bedreten Ick wed dat ick het raey, sou hy het dan niet weten.
Hoe sou hy sijn mijn man, en niet eens weten wat Mijn letten sou, wanneer ick soo een sieckte hadt Duyfje.
Loop haelt hem maer u best, en spoeyt u met drie haesten Gy siet hoe ’k sit in noot, licht siet gy mijn voort laetste.
Celi, Jan Tryntjens.
Celi.
Och, Och, wat gaet my aen, waer vind ick hem nu best Die talm sey gaet ras, licht siet ghy my voort lest Ick ben ten eynde schier, mijn asem gansch gelopen En vind hem nergens niet, wat staet my aers te hopen Als dat ick haer soo stijff, sal vinden als een planck Dat sou my deeren seer nu en mijn leven lanck.
Om dat ick haer verliet daer sy lagh op haer sterven Och!
staet my by, want ick en sou niet derven Verschynen voor de lien, sy mochten dencken dat: Ick op sijn Augustijns, haer ziel benomen hadt O my wat ben ick moey.
J. T.                                 Wel wat of dit magh wesen Wat hoor ick droever maer, ick sta in duysent vresen.
Sy seyt dat Duyfje sterft.
Ick magh hem soecken voort J. T. Ick wil haer roepen hem: het schijnt sy my niet hoort Soo is de meyt verbaest.
Och, och, ick ben verloren Indien de vrouw is doot.
J. T.                                 En wil sy dan niet horen Celi.
Wie roept my daer J. T.                                 U Meester siet maer om Celi.
Och ’t is mijn meester selff, kom meester meester kom En gaet me ras nae huys ons vrouw leyt op haer sterven J. T. Dat hoop ick immers niet, ick can haer niet wel derven Ick denck dat het sal sijn weer dat verbruyt colieck Celi.
Ick weet niet wat het is, sy is altoos seer sieck J. T. Och!
die goeye slooff, daer hoor ick haer weer steenen Wat dat ick denck, of doe, ten helpt niet aen haer queenen Mijn leven ick noyt sach veel wonderlijker quael Ick kan de oorsaeck niet versinnen hoe ick mael En talm in mijn hooft, daer is niet uyt te komen En ick begin met recht, voor d’uytkomst nu te schromen, Al wat ik ordonneer, ik was de moriaen ’t Is oly in het vier, ’t wil nae mijn sin niet gaen Och ’t water duyrt te langh, en tis te hoogh gewassen Soo dat geen Medicyn de oorsaeck can verrassen d’ Obstructie is te out van het colijck en windt Soo dat sy nu gestaegh van pyn krijt als een kindt En menighmael uytbarst in soo veel droeve klachten Daer komt sy krimpen aen, en schier van pyn versmachten.
Duyfje komt in ’t voorhuys by Jan Tryntjens en Celi.
J. T. Hoe is het liefte kindt Duyfje.
Jae man hoe sou het sijn Gelijck gy dencken kont, ’t is noch de oude pijn.
J. T. Wat!
sel dit altijdt soo duyren sonder slijten Nou kust u man dan eens, en houdt doch op van kryten.
Duyfje.
Gy sout met Doctor Frans eens nemen u beraet Die weet best mijn natuer, en hoe het met mijn staet Want hy heeft over mijn gegaen, langh voor mijn trouwen En sal oock alderbest ontwinden ons dat klouwen.
J. T. Hebt gy ’t soo langh gehadt.
Ick was doen al niet wel J. T. Verstaeje dan dat ick de meyt daer senden sel.
Hoe eer hoe liever Lief.
J. T.                                             Ik salt haer dan gaen seggen.
Celi, Doctor Frans.
’k Doe niet dan loopen schier, en ’t werck blijft vast leggen Ick meen dat myn die Vrouw flus heeft gealtereert Met haer verbruyt Coliek, want ’k voel het my noch deert En naulijckx kan s’ een veer weer van haer mont af blasen Of aveluynt weer heen en hout haer oude dasen.
De vaeten ongewast, den heert noch ongeschropt De bedden ongemaeckt, en ’t is staegh Celi lopt.
Dan hier eens, dan eens daer, ’k verslijt hier meer aen schoenen En koussen als myn huer, en door ’t geduyrigh boenen De ellebogen my staegh hangen door de mouw, Ja ’t overdraeght, soo seer onachtsaem is die Vrouw In ’t quisten van den tijt, ick meen dat zy myn plagen Want doen myn dickwils wel een uyr, twee, drie staen ragen Over een Spinneweb, dan is het noch niet wel Zy roept Jan Tryntjens eerst dan komt vaer en die sel Het werrick nemen op, die gaet in alle hoecken En reten van de muyr de spinnekop noch soecken Ja soo daer by geval dan noch een stofjen sat Soo ist jou morsebel gaet spinnen opje gat Wie sou sijn werrick dus aen een kant krijgen konnen Wanneer als zy een mensch geen meerder tyt en gonnen, Nochtans ’t moet allegaer sijn even net en kant Den haert, de vloer, de stoep, de geutsteen en de want.
Ick sitter nouwlijcks toe, schier eer ick heb begonnen Vraecht hy weer hoe veel streen dat ick al heb gesponnen, Dan is den draet te grof, dan weer te ongelijck, Dan lijckt het na geen web, maer eerder na een tijck, Dan is de oly duyr, en seyt ’k verdoe met smeeren Wel soo veel, daer een mensch schier op zou konnen teeren, En als ick maer eens sit te spinnen met myn schoen, Dan slijt de planck te veel, ick moetse stracx uytdoen, ln ’t wassen van de vaet, in ’t pot en pannen schuyren, In ’t boenen vanden haert, in ’t witten vande muyren; In ’t schrobben van het huys, in ’t vegen van de straet, Ja, daer en is geen werck, daer hy niet over praet, Al warender noch tien, en noch soo wel bedreven Al meysjens neffens my, hy zou haer werrick geven.
Soo gaet het met den dienst men siet daer niet eens aen, Oft wel of doenlijck is, als sijt soo maer verstaen: Het is ons op geleyt dat wy soo moeten leven, ’t Is best dan met gedult sigh onder ’t jock te geven.
Doch als ick sie ons Vrouw, soo denck ick dat een mensch, Die sijn gesontheyt mist, hier mist sijn grootste wensch: Soo dat een yder een, die sijn gesonde leden Heeft, oock behoorde, met sijn staet te sijn te vreden.
Laet sien, hier moet ick sijn, want na myn best onthouwen Soo woont den Doctor hier, soo zal icker opklouwen Zy bonst aen de deur.
Dan hooren zy het best.
D. Frans.
Klopt ’t huys daer niet om veer, Wat kloppen segh is dat, besuckste acker-meer.
Myn handen sijn wat swaer, gy moet myn dat verschoonen, Komt eens tot onsent stracx.
Waer dan, Cel.
Wel daer wy woonen, D. Frans.
Waer is dat, en tot wien, Cel.
Wel tot Doctor Colieck.
Maer wat is daer te doen.
De Vrouw die is heel sieck.
Ick volgh u soo na, ’k sal maer myn mantel halen.
Ghy most doen sonder fout, en staen niet langh te dralen, Hier ben ick weer by huys, gins komt den Doctor gaen, Ick magh hem wachten, en terwijlen kloppen aen.
Wel dochter heb ick nu myn woort niet wel gehouwen.
Men sou op soo een Man, Casteelen mogen bouwen.
Duyfje, D. Frans, Jan Trijntiens, Celi.
Duyfj.
Goeden dagh myn Heer.
U oock soo Juffrouw goeden dagh, Ghy waert beter gedaen, doen ick u lestmael sagh.
Wat salmen daerom doen.
Na ick zie aen u wesen.
Soo ist hier slecht gestelt.
J. Trijntj.
Dat is dat ons doet vreesen, Confrater, want myn Vrouw, isser soo qualijck aen, Ick vrees dat het met haer wel haest mocht sijn gedaen, Soo seer is zy gequelt met water en met winden, En swelt gelijck ghy siet, men dient haer wel te binden.
Of zy barst uyt haer vel.
Is ’t levend water niet?
Daer ghy u om verset, en zy is in verdriet, En hebt ghy noyt gevoelt yet in u lichaem leven, Of voelt ghy het noch niet ’t kan myn bedencken geven Dat ghy licht bent bevrucht.
J. Trijn.
Neen zy weet daer niet af, Duyf.
Van leven weet ick niet, ’k wou dat de Heer soo gaf, Maer wel van groote pijn, en een gestadigh woelen.
Dat syn de winden, want ick tasten kan en voelen, De knobbelen in haer lies, die sitten in haer buyck, D. Frans.
Wat doet ghy daer al voor, en wat is haer gebruyck.
’k Heb haer doen laten, en oock menigmael purgeren, En nu vermits ’t Colijck, meen ick haer te Clisteren, Want zy heeft dat gehadt, al eer zy was getrouwt, D. Frans.
’t Is wonder dat ghy dat Colijck niet hebt verdouwt, U dingen staen seer slecht, en voelt ghy oock geen leven, Wanneer dat ghy haer hebt in vreuchde yet gegeven.
’k Heb altijt savonts toe, en smorgens op genaeyt.
Daer doe ’ker dertien uyt, want hy maer eens sweeckx draeyt.
Wat dat ghy hebt gedaen, dat kan ick niet wel seggen, Ick wilder is dat waer, myn broeck wel neer by leggen: Maer schort u niet wat anders.
Ick ben daer in seer blint; Of het most syn, soo ick geloof, een bange wint, Wat sal ick daer voor doen.
You Man verstaet Clisteren, Ick moey myn daer niet mee, hy doe vry sijn begeren.
Maer wie sou myn dat doen, ick ly niet dat een man Hier toe gebruyckt wort, of ick heb den hoy daer van.
Wel ick magh dan de Meyt om Beligje gaen senden, En roepen haer eerst hier.
O wee!
myn lenden, Hoe smart het myn daer weer.
’t Is niet als enckel wint Dat haer soo quelt, gelijck ghy selfs nu bevint.
Wat isser te doen.
Is dat manier van vragen, En heb ick dan geen naem, maer ist wel te verdragen, Segt ongeschickte swijn?
loopt henen wat je kont Om Beligjen, seght dat zy komen moet terstont, Myn Vrouw sit in doots noot soo persen haer de winde, En het Colie-compas, seght dat zy komt geswinde, en Brenght haer Clisteer-spuyt mee, want zy myn Vrouw eens moet Clisteren.
Neen haest u metter spoet.
Cely, Beligje.
Waer vint ick best dat wijf, men hoort hier altyt kijven, Maer ’k wed ick langer oock als Paesschen niet sal blijven, Woont Beligje hier niet.
uyt                          Ja ick ben selfs de Vrouw.
Wel kijft niet bestemoer, wat is dat voor gesnauw.
Kijnt ick en snauw jou nyt, maer wat is you begeeren.
Ons Vrouw die is soo sieck, dat ghyse moet Clisteren.
Seght eerst waer dat ghy woont.
Ken jy Jan Trijntjens niet.
En sou ick want de Vrouw heet Duyfje siet!
ey siet!
Heer is de Vrouw soo sieck, soo aten* wy ons spoeyen.
Ja besje s’ is soo sieck Bel.
Ick hoop het noch ten goeyen Uytvallen sal met haer, want ’t is soo goeyen Vrouw En s’ heeft soo lieven man dat ’t jammer wesen souw Dat sulck een lieven paer soo haest quamen te scheyden.
Neen dat en hoop ick niet ’k wens haer langh leven beyden.
Maer heeft sy ’t langh gehadt.
Van dat sy is getrouwt.
’k Beklaegh haer, want het myn van harent wegen rouwt.
Verstaet gy ’r u soo op.
Kynt ick heb al mijn leven Langh daer mee om gegaen, de Heer moet wasdom geven Wy maken alleen nat.
Jae besje dat is waer Hoe vaert gy met ’t gesight Bel.
Kijnt dat is noch al claer De gangh doet oock noch mee.
Je stapt over je kuyten Noch trots een jonge meyt.
Seght over jouw rechtuyten Want ’tis maer vel en been, soo ben ick afgegaen En komt eens tot myn ouwer, ’t sel jou al mee soo staen Hier sijn wy aen het huys.
Je hoeft niet aen te kloppen Gae jy maer binnen stil, ick sal de deur doen oppen.
Dat is een neuswijs wyff, maer ick heb wel verstaen Dat sy somwijlen oock, wel met de kunst omgaen En wat een vryer men sal krygen, konnen seggen.
Een daalder moet ick daer eens aen te koste leggen.
Soo sy ’t my seggen kan, maer dat seg icker by: Sy most doen sonder geest, off eenigh spokery Want ick ben al te bangh, sy mochten mijn besweren; Of in het eene beest, of ’t ander doen verkeren.
Want ick betrouwse niet, nochtans is mijn geseyt Dat daer ter werelt geen gevaer of noot in leyt Van Luyden die het selffs, soo hebben ondervonden Doen sy te voren noch malkander niet en konden Of oyt hadden gesien en dat noch meerder was Hy wiert haer oock getoont met eenen door een glas En ’t lee geen dach drie, vier, of hy quam haer oock vryden Het wiert een houwelijck soo sy my beyde sijden Oock heb ick wel van ons trousiecke Truy verstaen Hoe dat sy in haer droom haer vryer snags sag staen.
Sy leerde my de kunst om soo te konnen dromen Dat die geen in de slaep sal snachts voor oogen komen Daermen aen trouwen sal: Sy nam nae myn onthout.
Een doyer hart gekoockt en even soo veel sout Gewogen in een schael, en dat te saem gegeten Eer men te bedden gingh, maer men moet niet vergeten Te seggen als hier volcht, en sonder meer een woort, Te spreken, of sien om, in’t bedt gaen achterwoort.
Ick bid, dat soo hy is geboren, Hy my komt in dese nacht te voren, Soo hy gaet, soo hy staet, in syn dagelijcx gewaet.
Ghy moet eerst voor u bet een pul met drincken stellen, Om dat de dorst u niet te seer en soude quellen.
En snaghs wanneer gy dorst, sal dan die geen de kan, U geven in u droom, die worden sal u man.
Maer gy moet bovenal syn wesen wel onthouwen, Of ghy saeght syns gelijck, die sal u moeten trouwen Maer eer ick dit versoeck sal ick haer spreken aen En doen het alle bey, soo kan ’t my niet ontgaen Soo ’t samen accordeert, maer ’k sie de buyren komen Ick ty vveer aen mijn vverck het is genoech van droomen.
Beli, J. Tryntjens, Duyfje Willemyntje, D. Frans, Celi.
Beli gestoort.
Ick segh noch het is schandt datmen met oude luy De geck scheert J. Tryntj.
Maer hoort eens Beligje.
Beli.
Wat gebruy Sel dit syn laet mijn gaen, kom hier op jou begeeren Men seyt de vrauvv is sieck, jy moet die eens clisteeren, En nu ick kom, vindt ick de vrauvv in barens noot Wel vvat gedoey is dit.
J. Tryntj.
Nou stoort u niet malloot.
Niet stooren.
Maer vvy hebben ’t selver niet gevveten.
Wat ben jy voor een man, men mach jou dan vvel heten Met recht Docter Colijck, u vrouw vvel slechte Duijff, Verstaey jy anders nijt ’t aenbacken vande struyff, Men sou Clisteeren hier daer strax een kijnt sel komen Verstae jyt anders nijt.
Dit vvyf begint te droomen.
Wou jy clisteeren hier, Jan Tryntjens als jy bent Schaem jou dat jy geen kynt uyt het colijck en kent ’t Was om haer hals te doen, soo men haer dee clisteren, En ’t kijnt loopt groot gevaer met jou besuckt purgeren.
Brengt hier de luyer-mant, en maeckt vry alles ree, Want sy sel sijn verlost binnen een uur of tvvee Stuert om het vroetvvyf uyt.
Is het hier soo gelegen Soo tey ick op de loop, de Heer geeff u sijn segen Confrater ick ga heen vvant ick kan hier niet doen J. Tryntj.
Ick danck u seer en hout mijn stoutigheyt ten goen.
Dat is garen gedaen.
Wie helpt haer nu in’t baren Och Belichjen Vrindin sou jyt niet konnen klaren Beli.
Agnis verstaet dat best, sent maer om haer de meyt.
Seght dat sy komen moet, dat ick het heb geseyt.
Brenght hier de Luyer-mant.
Ick heb geen Luyer-mant, Wie hadt daerom gedacht.
Het is weerentigh schant, Ick schaem my voor de luy, en meest noch voor de buyren, Maer broer ick weet goe raet, ick sal tot mynent stuyren, Gebruyckt de onse vry, de meyt macher om gaen.
J. T. Celi loopt ras en laet you dingen soo langh staen.
Ghy weet waer Agnis woont die moet ghy hier gaen halen Seght dat zy daetlijck komt, men sal haer wel betalen, Gaet oock tot Susters aen brenght me haer Luyer-mant, Loop spoeyt u al u best, en hout doch nieuwers standt.
Ick salt bestellen soo.
*                           Ick ben voorwaer verblijt Dat onse swarigheyt soo wel is uyt-gedijt, Bely ghy kunt myn Vrouw, binnen geselschap houwen En helpen inde noot, ick wilt u wel betrouwen.
Duyfje roept van binnen.
Ay my ick wort soo flau.
Gaet helpt haer doch van ’t Bet.
’t Is best dat zy haer in de Craem-stoel neder set, Daer sal zy met gemack beter in konnen Baren.
De Vroet-vrouw wou ick wel, en Buyren hier al waren.
De meyt isser om uyt, kom laet ons binnen treen, Want zy is in geen staet om lang te sijn alleen.
Wel dat is eerst een klucht, hoe sullen zy hem quellen, Een geck sou wijser sijn, die langs straet loopt met bellen, Dats een Doctoor Colick, en die noch alle nacht, Slaept by een jonge Vrou, hy twijffelt aen syn kracht, Of hy verstaet ’t hem niet, ’t sal hem recommanderen, Kan hy soo ras een kint maken met eens Clisteren, En meent het was maer wint, wel dat is eerst een bloet, Het doet myn selver noch van synent wegen goet, Dat hy ’t soo wel verstaet, men hoeft niet eens te trouwen, Zy komen maer by hem, die veel van kinders houwen.
Maer ick moet flus eens sien hoe men de kinder haelt, Door d’een of d’ander reet, soo het my niet en faelt, Want ick woud wel eens sien, doch ick sou my seer schamen Soo myn daer yemant vont, of soo s’ te weten quamen, Hier ben ick daer ick om de Luyer-mant sou gaen, Ick hebbe grooten haest, en magh niet lange staen.
Wel Ceel hoe kom jy hier.
Wel Truy ’k kom op myn voeten, Truy.
Schyt-kous dat zie ick wel, want men sou dat wel moeten Gelooven schoon men was van syn gesicht berooft, Dat ghy niet van u huys komt hier gaen op u hooft.
Ick kom om de Luyer-mant.
Wat wou jy daer me maken.
Wat ick daer me wou doen, ons Vrou die sit te kraken, Zy is in Barensnoot, Truy.