floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
DON CESAR, Wanneer een minnaar eens ontdekte zyne pyn, zou zy gevoeleloos van zyne liefde zyn?
En als hy eens een beurs van honderd pistoletten haar wilde schenken, om haar strafheid om te zetten, zou uw zy om zo veel geld, geen gunst hem schenken?
UALJEGE.
Neen, het is een wysneus, en zy maakt haar niet gemeen Met iemand, wie 't ook is, alonzo zal getuigen Wiens Zoon haar heeft bezind, dat zy niet is te buigen, Om eenig teeken van haar gunst hem aan te bien Gebeurden my dat luk het zouw zo niet geschien, Ik wil wel sweeren, en ik meen ook zorg te draagen Dat men niet ligtelyk zal om myn straf heid klaagen.
Indien het waar is dat de min haar tegen staat, en dat ge in tegendeel die trotze fierheid haat, hoe komt het dat gy met malkander kund verkeeren En omgang hebben?
Want te zaam niet te accordeeren Baard twist, en geeft veeltyds groote oorzaak van ver schil.
Dan loopt zy uit de weeg, want nooit zy kyven wil.
Waar mey verslyt zy doch haar tyd?
Zy bid, zy preeveld Haar Pateruoster, t is bykans als of zy reeveld, Dan zit ze en speldewerkt, en dan zo naaid zy kant, Of zy braaid koussen, en zy doet zulks met verstand, Zy schikt het huis ook aan een zy, en heeft bewaaringe Van al het zilverwerk, daar hebje nu verklaaring Van alles, dat ik van dat nuf je of kladdegat Kan zeggen, k wens, dat zy hier duizend mylen zat Van daan, ik zouw misschien zeer hoog geëerd hier weezen, en mooglyk, dat ik wierd nog meer, als zy gepreezen.
Ik wens u alles goeds, en 't geen gy hebt gezegt Daar voor bedank ik dat gy my hebt onderrecht, Myn Heeren, 'k voel my door de vreugde als opgetoogen, Konstance niet alleen, door haar betoov'rende oogen Heeft my bekoord, maar ik bemin ze om haare deugd.
DON JAN. ik heb vermaak en neem ook deel in uwe vreugd, Maar wat wil dit gerugt... wie komt de blydschap stooren?
Het zal myn meester zyn met Lopes, die wy hooren.
DON CESAR, DON JAN, DON ALONZO, KARIASSE met een bebloede doek om het hoofd gewonden, SAVILJAN, INES, gevolg van Dienders en Knechten.
Geef my geen oversast en maatig uw geweld, 'k ben aangeranst en heb my maar ter weer gestelt.
Is een man van my wat voor de kop geslaagen?
De drommel mag altyd de spotterny verdraagen, Waar meeden my t geboeft beleedigd alle daag, het was zyn schuld, hy gaf me in t eerste zelfs wat flaag, Ik kan zulks met de wond in t hoofd aan u bewyzen, Den Officier zelfs kan myn gramschap niet mispryzen, Maar k bid Sinjoor, dat gy een woordje voor my spreekt, Eer dit Kanalje my myn arm en beenen breekt.
'ken, ik doe myn best.
Maar gy, dus doende zoud wel maaken, dat ik een stollesteurzouw worden van kwâ zaaken Neen, neen amice, dat gelykt niet in myn kraam, Ik heb genoeg te doen als Kastelein, een naam In plaats van waard, thans in gebruik, hier op te passen, was dit niet weer op nieuw, het varken wierd gewassen, Want eer je waart myn knecht, en by me als Passagier logeerde, heb ik by myn Heer den Officier.
Hoedanig ook, dat gy 't verbruid had en verkorven Uw vryheid, door zyn gunst, genadiglyk verworven.
Maar hoe het nu zal gaan, dat weet ik niet althans.
'k vrees voor een schuuring en een draay van Meester Hans Of die hoog Leeraar, je weet wel van de zaaken, zou uw candidatus van de Griekze P u maaken, als gy u in de hand, maar van uw Vader gaf.
63 DON CESAR.
Zagt Saviljan gy valt de Jongman wat te straf, indien verzeekering van leeven is gebleeken Van die geslagen is, wy zullen voor hem spreeken.
Het was ook maar uit spot, dat ik zo praate, Heer, KARIASSE zig tragtende te verbergen.
O hemel sta me by, draag zorge voor myne eer.
Wat zie, wat hoor ik, ach!
het is myn Vader.
Waarom verbergd hy zig, breng hier de knaap wat nader, en dat hy zig van ons laat zien in t aangezigt Laat hem ook spreeken, op dat ik werd onderrigt, Waar in de reeden van zyn onschuld legt gelegen, Wat deerd u Lopes, en waarom dus lang gesweegen?
spreekt gy niet?
Ik heb myn onschuld reets gezegt.
DON CESAR zyn zoon bekend werdende.
Ach Saviljan!
wat maakt ge ons wys, is dit uw knecht?
Werd ik door myn gezigt verraaden en bedroogen?
Vermits ik meen te zien Diego voor myne oogen.
Wat wonderlyk geval bejeegend my, o goon!
Ik zoek een Dogter en vind t'evens ook myn Zoon.
'k bid om genaaden en val neder voor uw voeten, Om dat ik in gewaat myn Vader kom te ontmoeten, onwaardig aan myn staat, 'k heb aan uw gunst misdaan, Dog onbedagte jeugd deed my myn pligt verraan.
Staa op, 'k zal na 't geval der zaaken, overweegen Ofge aan myn gunst zult zyn onwaardig of geneegen, Maar onderrecht my waar Don Felix zig onthoud, die als gy weet is aan uw zorgen toe betrouwd, gy zyt verschuldigd, 't zy hy dood is, of in 't leeven, De merrikteekenen van zyn verblyf te geeven.
En als u dit ontbreekt en niet brengt in het ligt, waar dat hy zig verschuild, zo vlie uit myn gezigt.
Don Felix leefd, hy is gezond, en wel te vreeden, Maar 'k ben genoodperst op zyn smeekende gebeden, mits hem een dwaaze min verslaafd heeft en verblind, hem niet te ontdekken voor dat hy genoegen vind.
DON JAN. zo heeft myn Zoon zig tot den oorlog niet begeeven Na Nederland, gelyk gy beiden had geschreeven Aan uwe Pedagoog, die tot Valladolit Vergeefs u wagten, en wie onkundig zynde t wit Waar op gy doelden, zig bespotlyk vond bedroogen, Wanneer gy beiden onbekend waart weg getoogen.
Neen, hy is na de kryg, zo min als ik, gegaan Een vreemde lust had ons den oorlog aangedaan Die ik uit eerbied, als we alleen zyn, zal verklaaren En my als Edelman niet voegd, nu teopenbaaren Wees midlerwylen Heer verzeekerd, dat geen leet Uw Zoou geschied is, voor zo verren als ik weet, 't Geval zal hem misschien, eer dat gy 't denkt ontdekken.
'k zal om gelegentheid te geeven dan vertrekken, en kom zo ras ik heb de panden, daadlyk weer.
Wy willen met myn Zoon u ook verzellen Heer, En stellen tot zo lang hy nog niet is ontslagen, ons beiden tot zyn borg, zo zulks u kan behaagen?
De swarigheid, die zal niet groot zyn, by aldien, iets kwaads te dugten stond, zoud ik myn dienaar zien, Die my, wanneer t de nood vereischte, hier zouw weezen, Indien voor de opkomst van den Lyderlwas te vreezen.
Is uw begeerte, dat gy met my gaat, wel aan Het zal groote eer zyn, dit geluk my toe te staan.
Wy zullen daatelyk hier allen wederkoomen.
Wat dunkt u Ines?
't gelykt wel droomen Of tovery, wel ja!
Beken, en spreek optegt, dogt jy wel dat een Don zou weezen onze knecht, En van de minste soort, te weeten, waterhaalder?
Ja wyf ik kan der wel, die tien per cento kaalder, Van geld en goed zyn, die in tegendeel, hoe kaal Zy zyn, gelooven dat haar vaar was Kardinaal, Ja zelfs de Paus, maar wat kan ons die zotheid scheelen?
Maar wyfje lief gy weet het nieuws nog maar ten deelen, want mooglyk, zal aan u nog weezen onbewust, hoe dat Konstance.
ach, gy maakt my ongerust.
Stel u te vreden.
de droefheid komt my nader als ooit.
Bekend is, dat don Cesar is haar vader, Maar na 'k bemerken kan, zo is het buiten beens, is dit niet raar?
On een!
dit is niet ongemeens, De ryke luy zomtyds, die hebben vreemde kuuren, o!
Want is 'er niemand thuis, zy loopen by de buuren, Alwaar zy somtyds met vermaak, is zulks niet fraay?
Een stuk gaan snyen aan een andermans schappraay, hoewel zy kunnen 't by een jonge meid ook klaaren, die, zo zy by geval, daar door een kindje baaren, bezorgen, dat het by een ander werd besteld Gelyk Konstance, maar het kost veel moeite en geld, En word het rugtbaar, en met eene waar bevonden, Zo raakt men op d'dętong, en wotd van elk geschonden.
Maar al genoeg hier van gesprooken, 't raaktons niet, Hoe vreemd d'History is, en hoe die is geschied, hoewel ik gaaren wist door wie aan u verklaard is, Dat Cesar vader is van 't kind dat hier gebaard is.
Hy heeft het zelfs aan my, in t byzyn van de Schout, als of hy ons zo ouds gekend had, toevertrouwd, En om de dienst gedaan door ons, wil hy my loonen, Het is geen beurs, met een beurs met duizend kroonen, tot lossing van het pand, zo lang by ons verzet, Maar apropo k denk daar om Thomas, wie ik met d'eer Heeren aankomst, in de stal niet heb vernomen, Zou hy, om dat hy ook niet voor den dag durft komen.
Niet wel de Zoon zyn van Don Jan?
Welk werd vermist, Misschien is t waarheid, dat van my maar werd gegist, En zulks zo weezend zal het kalf zyn moër wel likken, Ik houw me s jakes, en zal na de tyd my schikken Het scheeld my niet hoe dat het gaat, ik gun hem t best En als t beklyfd, is hy gelukkig als de rest.
Maar als wy al ons volk dus op een zet verliezen, wie zult gy dan om ons te dienen weer verkiezen?
O vreesje daar voor, daar zyn jonge maats genoeg blyspel.
Die dienen willen in een herberg of een kroeg, Al was 't maar om 't verval, ja 't zou haar niet verscheelen Schoon zy al haar profyt met ons zelfs moesten deelen.
Een harings kop of een ajuyn met een stuk brood is kost genoeg, en wie zulks heeft, die heeft geen nood, met eeren kunnen zy dus door de wereld komen Derhalven hebt gy voor dienstboden niet te schromen, En schoon genoomen, dat ik kreeg naar wens geen knecht.
als by and'ren, ook gong slegt, En dat de neering Zal ik verzoeken, dat de Schout voor alle zaaken, My wil deurwaarder van dees stad Tolédo maaken, 'k zal dan in staat zyn te bespieden door de buurt, Waar dat men messen slypt, en waar men pieken schuurd, Om, of 'er by geval een popje van mogt komen, Dat dit van ons weer ter opvoeding wierd genomen, Ik meen het al, zo veel als 't tappen geeven zouw Wat dunkje wyf, tref ik de zaak niet in de vouw?
Bizonder.... maar de Schout, verzeld met de and're heeren.
Zie ik te rugge met Diego wederkeeren, die ook Konstance by de hand leid in de zaal.
DON ALONZO, DON CESAR, DON JAN, KARIASSE, KONSTANCE by de hand leidende SAVILJAN, INES.
KONSTANCE tot KARIASSE.
Jy ruktme en laat niet toe, dat ik myn adem haal, ik zal my over uw baldaadigheid beklaagen Aan Don Alonzo, die uw stoutheid zal mishaagen.
'k Wil by myn kleed'ren niet gesleurd zyn, als gy doet, o de DOORLUGTIGE DIEN.
T'boen.
Dat ik als broeder u begroet.
't is de eerstemaal, En de eer geniet, dat ik u breng by uw Heer Vader.
Myn schoone dogter, myn Konstance kom wat nader, Zie, die u heeft geteeld en gy nooit hebt gezien, wie zyn gunst en dienst u aan komt bien, die door een wonderlyk bestier u heeft gevonden, Zo zeldzaam, als hy aan de liefde ooit was verbonden Van uw vrouw moeder, die het siersel was der jeugd Van oud Kastilie, wiens ongemeene deugd Don Jan de Gusman in haar liefden had verbonden, En sedert, dat de dood zyn leeven had verslonden, In weduwlyke staat haar leeven overbragt.
Ik stap ten huis in, of my iemand daar mogt hooren, Maar niemand komende te voorschyn, treed ik in Een zyvertrek, daar ik een voorwerp van de min Bejegende, dat my van schaamte eerst deede bloozen, geen lely was zo blank, en t purper van de roozen Zo rood, als my t geluk deed zien op eene tyd, t was of de liefde met een smaadelyk verwyt, BLYSPEL.
Daar my de minnegod gelegentheid verschafte, myn ongevoelig en blohartigheid bestrafte.
Ik zag o hemel!
'k zag, hoe met onachtzaamheid, Schoone Izabelle zig te ruste had geleid, Wiens blanke boezem zig vertoonden aan myne oogen, haar blonde lokjes, die van 't swoegen zig bewoogen, Die speelde zagjes op het poezelige vel, En malze koonen van betoov'rende Izabel.
Wat kon ik anders doen, dan neder my te bukken En haare lipjes op dit ogenblik te drukken Met een verliefde kus, ik vond geen tegenstand, Terwyl de schoone sliep, in t einde, ik blus myn brand, En heb myn lusten van schoone zabel genooten, Maar hemel!
als ik in myn arm haar hield geslooten, ontwaakt ze in t einde en geeft een gruuwelyke schreeuw Doch wezende gemoed, gelyk een jonge Leeuw Die op den roof gescherpt niet licht zig laat verschrikken, sloot ik haar vaster in myn armen ogenblikken!
Die my zo aangenaam 't geheugen waardig zyn!
De gramschap had gelyk een gloeijende robyn, Of even als een vuur haar aangezigt ontstooken, Zy, zynde dus verrascht, heeft niet een woord gesprooken Misschien uit en k'le spyt, om de aangedaane zaak, 'k ontsloeg my eind'lyk van dit aangenaam vermaak My werpende uit haar arm voor haare voeten neder, ik gaf te kennen wie ik was, en dat ik teder, My om haar wedermin en liefde vond begaan, En zwoer te heelen, wat ik haar had aangedaan, Zy zuchtte, en wees my, uit haar oogen te vertrekken Gelyk ik deed, ook om myn zelven niet te ontdekken Aan haar gevolg van wien ik hoorde alreê gerugt, spoei ik me in haast van daar, en geef my op de vlugt, En ben de trappen af, en laan voorts uitgetreeden.
Dit voorval is omtrent nu sestien Jaar geleeden En 70 De DOORLUGTIGE DIENStBOden.
En op een tyd, wanneer een Jaar of daar omtrent Te vooren, als Don Jan myn vriend, wel is bekend, Diegoos moeder in het kraambed was gestorven, k Heb sedert meenigmaal, doch nimmermeer verworven Schoone Izabel getragt te spreeken, maar om niet, my wierd alleen bericht, dat zy, vol van verdriet.
En buiten toegang van haar vrienden, sleet haar leeven.
En eind'lyk na verloop van tyd, zig had begeeven Op reis na Guadaloepe, om dat zy 't water had.
Gelyk de spraakgong en 't gerugt liep door de Stad, hoe zy de lieve Vrouw aldaar, om hulp zou smeeken, Ik hoorde verders, dat zy was van daar geweeken, Wel van haar kwaal verlost, maar nogtans steeds bezet met innerlyk verdriet, en kort daar aan in 't bed gevallen was door ziekte en andere ongemakken En dat men dagelyks haar leeven zag verswakken, Tot dat op 't alderlaast haar dood my wierd vermeld, Het welk my grootelyks bedroefd heeft en ontsteld, 'k heb na die tyd geleefd met smart, en buiten hoopen Van haar ooit weërte zien, en eind'lyk na 't verloopen Van veele Jaaren, en omtrent een maand geleën, wierd ik, vermits een Heer op sterven lag, gebeën, By hem te komen, om een zaak my te openbaaren, Die hy moest mondeling, en aan myn zelfs verklaaren, Ik kom 'er by, maar niet zo dra had hy verstaan, Dat ik don Cesar was, of sprak aldus my aan.
Weet Heer!
Dat my iets vreemd vertrouwd is van langeren, de weduw van don Jan de Gusman heeft me ontfangen, voor lange jaaren als Hofmeester in haar staat En dienst, en wyl ik haar altoos met raad en daad Heb bygesprongen, heeft ze op t einden van haar leven, een zaak te kennen, en me alleen bewust, gegeeven Verzoekende, dat ik, met alle vlyt en trouw BLYSPEL.
Zo dra zy dood was u te Burgos vinden zouw Om met een vry gemoed rondborstig te verklaaren, Dat zy van u bevrugt, omtrent de vyftien jaaren, Een dogter had gebaard in t huis van Saviljan, een Kastelein of waard, nochtans een eerlyk man Die in Tolédo was bekend en wel gezeeten, Dat zy haar dogter, die Konstance was geheeten, Had aan de zorge van Vrouw Ines toe betrouwd, Dat zy, tot waarheid, hem een teeken van rood goud, En een geschrift tot een bewyspand had gegeeven, En dat zy, zynde nu op t eiuden van haar leeven, Konstance maakten al haar have en al haar goed, hy nu de bitt're dood, als ziende te gemoed, Deed sestig duizend Patakons in goud my tellen, dat hen belast was in myn handen te bestellen, Maar zo dra was my die groote zom betaald.
Of hy is door de dood verrast en weg gehaald, 'k heb sedert my gespoeid en ben dit heen getoogen, en vind oprechtelyk, dat ik niet ben bedroogen, maar dat myn moeite met myn zorg zyn wel besteed.
Het geene in hette van de liefden is gesmeed Is zo koekoorelyk, dat ik voor alle zaaken Den hemel prys, die zo gelukkig my komt maaken.
Het is de waarheid, ja 't is rédelyk myn Heer Dat gy, om 't wonderlyk geval, den hemel de eer Daar van wilt geeven, en gy schoonste van de Maagden.
Deugdminnende Konstance, indien gy ooit behaagden, myn zoon Don Pedro... kARIASSE.
Zagt myn Heer, gy doet te veel Indien de liefde moet verschynen op 't toneel, verzoek ik oorlof, om myn hart regt uit te spreeken.
Don Felix was met my nog naauwlyks afgeweeken Van Burgos, of besloot, daar toe zynde aangezet Niet na Salmanka heen te reizen, daar wy, met Uw beider kennis, en een Vaderlyk begeeren.
Gezonden wierden, om de Griekze taal te leeren Maar in de plaats van dat, zo trokken wy te veld Bedienende ons van al het meë gegeeven geld, Waar meê wy datelyk uit onze meesters oogen, Die ons geleide, na Illescas zyn getoogen, En daar wy komende, by na van ieder een, Konstances deugden en haar schoonheid ongemeen, met iever hoorden, als een wonder voorwerp, pryzen.
Don Felix wierd als ik nieuwsgierig, de bewyzen, Daar van te aanschouwen met ons oordeel en gezigt, Wy komen eind'lyk te Tolédo, zo als 't ligt Der Zonne was gedoofd en neërgedaald in 't westen, Wy zoeken na het huis van Saviljan, ten lesten Zovinden wy 't, maar!
Wy begeeven ons van daar Om onze kleedren te verruilen, en ons haar te laaten snyden, wy verkochten onze paarden Zomtyds van herberg, of van kroeg, waardin of waarden Verwiszelende om het gevaar, of daar omtrent Mogt iemand weezen, daar wy waaren aan bekend, Maar ziende dat wy door t gewaad, dat ons bedekte Onkenbaar waaren, t geen ons ook tot hulp verstrekte, zo kwaamen we eindlyk in het huis van Saviljan, die voor goed volk en goe betaalders ons zag an, Gelyk wy door ons geld aan hem ook lieten blyken, dat het hem zouw wel gelyken Dat hy, vermits de knecht was hier van daan gegaan Terwyl w hier waaren, na die dienst zouw mogen staan.
Gelyk 't gelukte, en ook in dienst wierd aangenoomen.
Nu ruik ik lont.
Ik ook, dit zyn al weder droomen, hoewel myn man en ik in twyf'ling zyn geweest, vermits dat Thomas zig verschuild en schynd bevreest.
DON JAN. die alhier niet durft verschynen?
Wie is die Thomas, kARIASSE.
Het is don Felix, die door liefde en minnepynen zig heeft vermomd, en niet zal komen voor den dag, Ten zy hy t einde van zyn lyden en geklag Door gunstbre teekens van Konstance zal ontfangen, k nam in don Felix min byzondere belangen, Zo lang ik dagt, dat hem een dienstmaagd had bekoord Maar nu ik weet zy aan myn Vader toebehoord, Zal ik in tegendeel voor zyne liefde spreeken, En om vergiffenis u myn waarde zuster smeeken, Dat ik hem telkens van zyn min heb afgeraân, Maar k hebt om besten wil en volgens pligt gedaan, Nu voeg ik my tot u, Heer vader, die ik t leeven Verschuldigd ben, dat gy my wilt een tweede geeven, te weeten voor de Zoon van uwe vriend Don Jan, k buig voor u neder, en ik smeek zo veel ik kan, Dat gy de liefde van myn vriend niet wilt ontzeggen, Maar met een vaster knoop verbinden en beleggen En gy doorlugtig Heer, sta toe, dat uwe Zoon De dogter van uw vriend, door my werd aangeboon Zo zal ik eeuwiglyk door pligt me aan u verbinden, En als myn Vader zyn, de beste van uw vrinden.
DON JAN. staat op myn Heer, aan wien ik nooit betaalen kan De dienst my aan gedaan, vergunme, dat don Jan als vader op zyn beurt, don Cezar aan mag spreeken, my zyn de teekens van uw vriendschap lang gebleeken.
Doorlugte Cezar, niet oneigen deze naam, die door zyn dapperheid op vleug'len van de faam.
Tot dienste van zyn vorst heeft roem en eer verkreegen, Indien gy op uw zelfs behaalen kund de zegen, Dat gy verneed'ren kund de grootheid van uw moed, zo gun Don Felix te vermengen met uw bloed.
Al wat gy my verzoekt, erken ik voor geboden.
Men heeft het by zyn van Don Felix hier van nooden.
Ik zal hem roepen houw!
Houw Thomas kom uit stal, men wilje spreeken, maar de droes!
ben ik ook mal, dat ik roep Thomas, daar hy Felix is geheeten Die ouwe naamen, o!
die zyn zo ligt vergeeten, inzonderheid, wanneer me in t kort in eer of staat Opsteigerd door t geluk, dan werd het als een smaat Gereekend, meenje dat zy haar zelven niet en schaamen, Wanneer men aan haar geeft haar ouwerwetze naamen, By voorbeeld, meester Klaas Jeroen, of meester Jan, Of meester Izak, meester Dirk, meest luiden van Geleerde stukken, voeg hier by eens Piet de Snyer, Die zyn de luy van staat geworden, komt gy by er, zo staan ze op haar respekt, en willen met de naam Van Heer begroet zyn, of zy zullen t als een blaam Opneemen, ja men zal haar grootlyks affronteeren, Zo gy haar met de naam van Don niet groet of heeren, k zal nog eens roepen, houw don Felix hoor je niet, kom, of de drommel.
Maar ik zie hem in 't verschiet.
DON CESAR, DON JAN, DON ALONZO, KONSTANCE, KARIASSE, DON FELIX, SAVILJAN, INES, GALJEGE.
GALjege tot DON FELIX.
'k hoorde roepen, en ik zogt u aller wegen, 'maar heb voor deze dienst niet eene kus gekreegen, 'k zeg, dat my de koelheid zeer verdriet, ik was alleen in 't stal.... don felix.
Laat los, gy kend my niet.
Myn waarde vriend gedoog, na zo veel ongelukken, blyspel.
Dat ik met blydschap u mag in myn armen drukken, Uw Vader heeft gelyk de myne, t kwaad, dat wy Bedreeven hebben, door een gunstig meedely Vergeeven.
DON JAN. ja myn Zoon, ik wierd om u bewoogen, als ik vernam, dat gy om twee betoourende oogen van Cesars dogter waart tot in de ziel geraakt.
Maar hemel!...
'k zie niet, dat uw hart van liefde blaakt.
Gy schynt versuft, gyzugt... DON FELIX.
Laat toe, dat ik myn traanen.
Haar loop mag geeven, en een ruime deurgang baanen, helaas!
Hoe weinig is myn min aan u bewust Doorlugte vader, die zig zelven steld gerust.
Op t wedervinden van een Zoon voor heen verlooren, Wiens dood in tegendeel is op dit uur beschooren, vaar wel.
Don JAN. don Felix, wat is dit?
Kan het schoon u niet behaagen van Konstance.
Wie, wie kan twyf'len aan de grootheid van myn lyden, Konstance?
wat zouw myn droevig hart verbliden, indien zy weezen mogt het voorwerp van myn min.
Don Felix is verdoold, hy vat nog niet de zin, En weet niet het geluk, dat my hier is bejegend, En dat ik heeden met een dogter ben gezegend.
En dat zyn vriend alhier zyn Zuster heeft begroet.
Ik kan t niet langer zien, ik moet den armen bloed Eens helpen uit den dut, Konstance moet je weeten.
Die werd de dogter van Don Cesar thans geheeten, En is van dienstmaagd in een hooge stand verkeerd, DON CESAR.
Indien myn dogter van u werd tot Bruid begeerd, kan niemand anders dan Konstance aan u behaagen DON FELIX.
zo 't geborlosd is myn min haar op te draagen, zo zweer ik, dat zy is Meestresse van myn hert Vergun me uw wedermin o schoone!
op dat myn smert In vreugd verand'ren mag.
Ik zal my altoos voegen Na 't geen myn Vader my beveeld.
Ik schep genoegen In uw gehoorzaamheid.
Ik wens u veel geluk.
En kryg ik Thomas niet, 'k verzoek een bruilofstuk.
Mag de min my niet gebeuren, die ik tot myn Thomas draag.
'k zal my daarom dood niet treuren, wyl ik hem ook niet behaag och!
Geen liefde zal me ontbeeren, vryers zyn 'er by de last.
Mooglyk kryg ik myn begeeren, een die in myn armen past.
Digstnad.
AULULARIA van PLAUTU?
Dat is, WARENAR MET DEPOT, gerymd door P. C. HOoft.
Gespeeld op d'amsteldamsche Schouwburg De laatste druk.
Te Amsteldam, by de erfgen van Jacob lescailje, op den middeldam, naest de Vismarkt, in t jaer 1695.
Digitzeg by Google VOORREDEN.
Miltheyt, gierengheyt.
VT Amsterdammer burgers en ingeboren, milth.
Jen die, boven al, tot woonplaets hebt verkoren, d'edele Stadt, die deurboren gaet de wolken met haer kroon, Van keyserlijke handt ontfangen te loon, Zijt niet verwondert of schoon mijn geu aedt wat wilt,, weydt, Ik ben u meepoortres, de ruymschotelde Mildheyt, die niet als een vilt,, leyt,, arm leven van groot goet, Maer vrolijk haer selven, en den behoeftigen voedt Van den overvloeat.
Ik sal u niet swijgen De reden, waerom ik dus herwaerts koom stijgen, het is om te krijgen, dit huys in mijn gewout, 't Welk mijn dood vyandin bezeten houdt, En zit te broen op het goudt, 't welk daer in een pot leydt begraven, Dwingende den eygenaer te leeven als de slaven, Daer hy wel met Graven mogt maken goede çier, Des Huysheers Bestevaer begroef het eerst hier In den haerd by 't vyer, op dat het niemant sou kippen, Ja, doen hem de doodt quam op de lippen, 't vrees dat het soud slippen, en zeyd hy noyt woori Tegen sijn eygen zeun.
Daer na sloeg hem de moort En sijn eygen zeun, die moest hem voort op sijn renten geneeren, Die 'er niet na en waren om wel op te smeeren, Maer kost en kleeren had hy sober genoeg, En oog'le VOORREDEN.
En moest sich soo behelpen tot dat hem de doot ool stoeg.
Over den selven boeg zeylt dees nu sijnzoon mede, hoewel t hem nu lang geenen noodi en dede, want verleggende de stede van den ouden haert.
Heeft hy den pot gevonden, met het goudt daer in vergaert De welke hy bewaert, of hy naer waer te degen, daerom heeft by Warnar tot sijn recht naem gekregen.