floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Staat op myn Nicht, en gy myn Neef, in wien myn ziel Zich altyt spieglen zal, wyl zy in d’een en d’ander, Een schoon Helena vint, en dapp’ren Alexander.
,, In hem t’aanschouwen is myn geest geheel verdwaalt.
,, ’t Volmaakt gelaat heeft op myn ziel de zeeg’ behaalt.
,, Dees dagh zal myne kroon en leven beid’ verslinden.
,, In die hoop ik een Kroon en Bruidegom te vinden.
,, Nu meerdert myne zorg.
,, Nu mindert myne pyn.
Vergunt, beroemde Prins, dat wy uw dienaars zyn.
Dit ’s Ludovico den Marquis, en dees den Grave Arnesto, beid’ getrouw.
Ryst samen op, gy brave En dapp’re Helden, die ik als my zelven acht.
Heer Vader, ’k heb een beede.
is ’t in myn macht Ik geefze u blydelyk.
Ik wensten iets te schenke Aan dezen ouden Heer daar hy my by gedenke.
Zyn trouw is u bewust, en wat hy heeft gedaan.
Hy heeft ons in de noot zorgvuldig bygestaan.
Eist wat gy wilt, uw wil die zal in als geschieden.
Zo zal hy dit gebied, als Heer, voortaan gebieden.
Het zy zoo.
Heer, gy toont te recht uw Adeldom, Door uw mildadigheit.
Wel Mengo, zyt gy stom?
’t Verwondert my dat ik u niet heb hooren spreeken.
Dat loof ik wel, ik heb myn oogen uitgekeeken; Gy Prins te worden, Prins!
dat dunkt my al wat vreemt.
’k Wet dat het onze Klaar ook voor een wonder neemt.
Ik vaar, neen zeeker niet, ’k heb dat wel meer ’eleezen.
Geleezen, hier malloot!
wel waar zou ik dan weezen?
Ik weet van Amadis, en van Esplandiaan, Van Ourzon, Valentyn, de Ridder met de Zwaan, Van Don Guichot, en meer, ja quam zomtyts noch varder Tot zelver in d’Astré, daar wort een Prins licht Harder, Een Harder weder Prins, een Harderin Princes, Men neemt het daar niet op een leugen vyf of zes.
’k Zag in Ovidius ook veel veranderingen; Maar ’k hoorde nimmer niet van zulke vreemde dingen, Dat Karel, in een dorp by Napels opgebracht, Zo schielyk Prins wiert als een Koning reet ter jacht, Gelyk hier is gezien; dat zyn eerst wondre zaaken.
Zyn snaakze geest die kan my dikmaal heel vermaaken.
Nu Mengo, wilt gy my niet volgen in het Hof?
Na ’t Hof?
neen zeeker niet, ik hou daar gants niet of.
Waarom doch?
gy en kond’ geen beeter staat verkiezen.
ik zou myn zelf by zo veel volk verliezen.
Neem deze keten dan, gedenk daar Karel by.
’k Verzeeker u, myn Heer, hier mede boeit gy my; Ik volg, en dien de Prins waar dat hy zal begeeren.
’t Is tyt, na ik bespeur, dat wy na stadt toe keeren.
Nu my den Hemel dus myn zoon heeft toegevoegt, Zo is myn hart verheugt, en myne ziel vernoegt.
Kom volg my Heeren, en gy dienaars ga voor heenen, Diaan zal met haar glans ons fakkel-licht verleenen.
Wy gaan, myn Heer, en zien met vreugt en eerenfeest Den Prins t’onthaalen na verdiensten op het meest.
Ik zal my dankbaarlyk voor zoo veel gonst bewyzen.
,, Nu daalt myn zonne, daar de zyne is aan het ryzen; ,, De nyt gelyk een worm met pyn myn hart doorschiet.
,, De min, vol vuur, myn hart beheert, en ziel gebied.
Behalven Karel en Margareta.
,, Den Prins die blyft.
,, Ik zie zy is alleen gebleven.
,, Fortuin wat komt gy ons veranderingen geven; ,, Dan noch gy woed vergeefs op myn stantvastigheit.
,, O liefd’!
hoe komt het dat de glans der majesteit ,, U niet verwinnen kan?
,, Ik wensten hem te spreeken!
,, Ik nader evenwel, Margreta!
Tot een teeken Van myne plicht, myn Heer, dat ik uw voeten kus.
Hoe dus bedroeft?
zeg!
waarom schreit gy dus?
Om dat ik heb bemint een die ik nu moet derven, En nimmer derven kan, ’t en zy hy my doet sterven.
Wel, waarom derft gy hem?
Om dat hy my verlaat.
De geen die oprecht liefd’ en alle ontrouheit haat, Geen afzyn dat hem tot verlaaten zal bewegen; Wat ’s doch aan myn vertrek voor korte tyt gelegen?
Myn ziel die blyft by u, ja!
zelf tot in het graf.
Dies stel u hart gerust, en droogh u tranen af, Myn waarde Lief, gy kunt met weenen toch niet winnen.
Zulx is onmogelyk, ’k wert overstelpt van binnen, Vermits de liefde, die my daar door aamtocht geeft, Is als een tengre bloem die hare wasdom heeft In ’t groene velt der hoop, die, zo zy uit den hogen Niet wert bevochtigt, zal verwelken en verdrogen; Zo ook die Karel mint en nimmer tranen stort, Die doet de liefde en haar volmaaktheit veel te kort; Want tranen gaan door ziel, en adren, en gewrichte, En konnen vloeiende hun smart en pyn verlichte.
Kan ik wel leven ach!
en van myn leven gaan?
Zoo mint gy my dan noch?
Wel twyffelt gy daar aan?
Gy zult, door het gezicht van andre, aan my niet denken.
Niet kander zyn dat myn stantvaste liefd’ zal krenken.
Een slechte dochter is de min eens Prins niet waart.
De liefd’, gelyk een godt, de staten evenaart, Die lydt niet dat ik oyt myn hart van ’t uw zal trekken, Dat ik uw trouw bemin zal my tot grootheit strekken; Wat vreest gy dan?
Dat gy my noch vergeeten zult.
Ik ben stantvastig in myn liefde; neem gedult.
Daar zyn Sireenen.
Dan zal ik Ulysses wezen.
Dat geef den hemel, Lief, zo ben ik buiten vrezen.
Wie dacht oyt dat dees staat... Marg.
Ons hier toe hadt gebraght.
Wat onlust!
Wat een pyn!
vergeefs is hier myn klacht.
Voogdesse van myn ziel!
Beminde Lief!
Myn harte!
stont het in myn macht te mindren onze smarte.
Gy bleeft hier, niet in ’t dorp.
Gy gingt niet na het hof.
En Leonido.
Is bedriegelyk.
En of Hy noch volharden bleef u tot myn leet te minnen.
Myn Karel, ’t waar vergeefs, zet zulx vry uit uw zinnen.
Wat doet gy dan, myn Lief?
’k Zal hem versmaden gaan.
En als hy tranen stort?
Ik zal voor zyn getraan Stant houden als een rots.
En zoo hy u komt spreeken Van liefde?
Afkeerigh zyn: ik acht zyn min noch smeeken, Noch niemants liefde, als gy my maar niet en vergeet.
O neen, myn Engelin!
myn Lief, ik weet Dat zonder afzyn wel vergetelheit kan wezen, Hoe meer met afzyn dan, het afzyn doet my vrezen.
Verbant die vrees; want geen my evenaren kan In trouwe liefd’: dies weest gerust.
Omhels my dan.
Vaar wel, myn Lief.
den hemel u geleide; Hoe klopt myn hart, ik beef.
Ik wil, en kan nau scheide, Zoo bint my haar gezicht, en echter moet het zyn; Neem moet, verliefde ziel!
Vertrekt gy zo van myn?
myn Lief, het moet doch eens geschieden.
Doch geene als gy zal oyt myn hart gebieden, Dat zweer ik by dees hant, en ’t drukken van uw mont, En by u schoonheit daar myn vryheit boejens vont.
was zulx waar.
Maar gy, myn tweede ziel, myn Schone, Verzoekt gy my niet eens?
O ja, myn Prins, ’k zal tonen Wat trouwe liefd’ vermach.
Maar, ’k bidt u, zegh wanneer.
Wanneer!
zoo haast ik kan, myn Lief, wat wilt gy meer?
Helaas wat valt het scheiden bange.
MYn Heer, zyn Majesteit verwacht u met verlange, De koetsen staan gereet op ’t Princelyke woort.
O bittren afscheit!
ga voor heen, ik volgh u voort.
Vaart wel noch eens, myn ziel, nu ’t anders niet kan wezen.
Den hemel trooste ons.
Die bewaar myn uitgelezen.
Myn hart dat blyft u by, schoon dat ik van u ga. Mar.
En ’t myn dat volgt met myn gedacht u eeuwig na.
Zo raakt de tortelduif aan ’t treuren, Wanneer de jager, onverwacht, In ’t midden van de nare nacht Op roof belust, haar nest komt steuren; Waar door zy, eêr zy ’t denkt of gist, Haar lieve gâ, haar leven mist, En vreest voor ’t geen hem zal gebeuren.
Zo komen wint en regenvlagen, Op ’t schoonste van den heldren dach, Heel schielyk neêr met slag op slag, Om d’armen lantman fel te plagen, En slaan zyn kooren-aren neêr; Of rukken al zyn hoop om veer Van veel in zyne schuur te dragen.
Zo komt een duistre wolk van boven, Recht als het blyde zonnelicht, Zo aangenaam in ons gezicht, Den dach verquikt, en veldt, en hoven, Gelyk men hier nu tot myn leet, Op ’t onverzienste eêr ik het weet, My van myn Karel gaat beroven.
O droefheit!
ô hartenleet!
wie zal in ’t ent, wie kan myn trooster zyn?
Myn schoone Margareet, doet vry dees vrees vertrekken, Ik kan, indien gy wilt, ik zal u trooster strekken, Zoo gy my maar vertroost die zonder troost hier leeft, En niet te troosten is zo gy hem nu begeeft.
Wat zoekt gy troost aan my, die zelf mijn troost moet derven.
Het staat aan u, gy hoeft niet troosteloos te sterven.
Ik sterf genoech als ik myn Karel missen moet.
’t Verlies van hem wert u door myne dienst vergoet.
Geen ander minnaar zal my oit als hy behagen.
Wilt gy dan vruchteloos u liefde altyt beklagen?
’k Hoop op ’t geval, hoe zeer ’t geval my tegen loopt.
Die op ’t onmoog’lyk hoopt, vergeefs is ’t dat hy hoopt.
Dat ons onmoog’lyk schynt kan d’hemel moog’lyk maken.
Inbeeldingen doen noit den schutter ’t wit recht raken.
Ik tref myn wit genoeg, hou ik dezelve zin.
Zyn staat, uw ongelyk, verbied hem uwe min.
Die staat belet my niet van hem getrouw te wezen.
Zoo blyft gy buiten hoop van oit te zyn genezen.
De tyt geeft licht in ’t kort verlichting van myn smart.
Die wens ik dat u mach vermorwen ’t harde hart.
En ik, dat hy u doet een ander Lief verkiezen.
Geen ander krygt myn hart zo ik u moet verliezen.
Vergeef my dan dat ook zulk voorneem by my leit.
Gy hebt een tweede, ik niet.
hier is groot onderscheit.
Dat zy zo ’t wil, ik kryg geen andere gedachten.
Zult gy myn trouwe min altyt zo wreet verachten?
’k Veracht die niet, ô neen!
maar ik beklaag met leet, Dat gy uw’ min en zorg vergeefs aan my besteet.
En ik zou deze min met recht gelukkig roemen, Zoo ik my met uw wil uw dienaar maar mocht noemen.
Dat kan niet zyn, ik bidt, vervolgt my doch niet meer; Gy doet u zelve quaat, en quetst my in myn eer.
Heb ik in ’t minst dan niet meer op uw gunst te hopen.
Myn gunst en harte staan alleen voor Karel open.
Voor een die, schoon hy wil, u niet meer lieven mag?
De zon van Karel straalt nu in een and’ren dag; Die nu op d’hoogste trap van het geluk gezeeten, Heel licht door ’t hof-gezicht uw schoonheit kan vergeeten, En door vergeetelheit u moog’lyk wel versmaân; Dies bidt ik, volg myn raat.
Ik heb my lang beraân.
Myn hart is niet door u noch and’re te verdeelen; Vertroost u zelf, ik ga, dees reeden my verveelen.
Is dit dan ’t loon voor al myn min?
Is dit voor zo veel dienstbaarheden; Die ik zo lang aan u besteden, Met wil en hart en ziel en zin?
Is dit de hoop van myn verblyden?
Zyn dit de vruchten van myn lyden?
Is dit het einde van myn druk?
Zyn dit de blyde bruilofs nachten?
Is dit de vreugde die ’k verwachten?
Is dan het onluk myn geluk?
Is dit de troost voor al myn klagen?
droefste dag van al myn dagen.
schone Margareet, is dan U harde hart noit te beweegen?
Is alles myne liefde tegen, Dat ik u niet behagen kan?
Vermogen zuchten noch gebeeden?
Veracht gy my zo zonder reeden?
Ik zal, wyl ’t anders niet kan zyn, Die my verlaat, dan ook verlaten.
Die my wil haten, weder haten; Zo raak ik eens uit deze pyn.
Vergeefs op iemant te betrouwen; En meest veranderlyke vrouwen.
Zwyg losse tong, die my verraat, Die hartewondt kan noit geneezen, Veel minder kan het moog’lyk weezen, Dat zy’ uit myn gedachten gaat; ’t En zy de doot myn ziel ontbinde, En zo myn hart eens rust doet vinde.
O wreeden Hemel!
waarom niet Aan haar een ander hart gegeven?
Of my noyt tot haar liefd’ gedreven?
Of moet ik leven in verdriet?
Wel aan, myn ziel, lydt dan als schuldig, En draag dit bitter lot geduldig.
Lodovico, en gevolg.
EEn quelling noit gehoort.
Wie raat hier d’oorzaak van?
’t Is quaat te raden dat ik zelf nauw weten kan. Arn.
Vreemt lyden!
’t Houd de Prins zyn lust en blyschap onder.
Uw’ pyn en droefheit, zoon, veroorzaakt ons groot wonder.
Is ’t mooglyk dan dat dees verandering van staat U niet verandert heeft, nu gy van onderzaat Zyt op de hoogste trap van Majesteit getreden?
Wat is dan dat uw vreugt benevelt?
geef my reden.
Is ’t in ons macht men help, en keer ’t geen u verdriet.
De droefheit, Heer, en is hier van de reeden niet; Want droef te zyn, of wel bezwaart van geest, valt beide Wel pynelyk, dan noch zo is het t’onderscheide, De droefheit die beheert vaak zinnen en gemoet, Bezwarenis van geest natuurlyk lyden doet, En houd bywylen op na ’t overgaan der vlagen Die door ’t gevoelen ons beweegen om te klagen: Het eerste raakt my minst, maar ’t leste treft my meest; Want ik ben niet bedroeft, maar wel bezwaart van geest.
Een duist’ren antwoort; Kon.
Wel, nu de bekommeringen Van uw’ gemoet uw ziel met zo veel lyden dringen, Zo is het billik dat men reden plaatze geef, Ik laat u hier, myn zoon, vermaak u met uw Neef, En zoek uw pyn door ’t een of ’t ander te verdeelen.
Binnen met Lodovico en gevolg.
Heer Graaf, myn listigheit zal nu haar rol ook speelen, ’k Verzeeker my daar door van Napels goude Kroon.
Zo stut men het geluk van Vader en van Zoon.
En d’uitkomst van de zaak zal uw geluk doen ryzen.
Hoe ik uw’ wil betracht zal u myn trouw bewyzen.
Myn voorneem dat en is geen staatzucht, nu ik, door Zyn kennis, d’erffenis van ’t machtig Ryk verloor, Is hy myn vyant die ik billik mach belagen, Dat list verkryg ’t geen zyn geluk my heeft ontdragen, Por.
Wel hoe, myn Heer, zwygt gy dees oorzaak van uw smart Aan my?
ik bidt ontsluit en opent my uw’ hart.
Myn liefde wil dat ik meê deel gevoel van ’t lyen, Dar u bestryden komt, hoe kan ik my verblyen, Als ik be-oogen moet dat gy in quelling leeft.
De nieuwigheit, Mevrouw, ons dikmaal oorzaak geeft Tot veel ontsteltenis, schoon wy het niet betrachten; De tyt die moet het leet, dat hy ons bracht, verzachten.
’t Voorzichtige vernuft en wist hier nimmer van.
Verandering van staat de vreugt verbergen kan Van die in eenzaamheit zyn jonkheit heeft versleten.
Niet van een Prins, zo hoog in top van ’t luk gezeten.
’k Meen ongetwyffelt Graaf, dat Karel, nu myn Nicht Hem niet vermaaken kan, een ander houd verplicht, Hy heeft een Meesteres in zyn gedacht verkoren, Dies toont hy zich zo koel, en zy doet moeit verloren; Doch nu ik zulx bespeur, zal een verdichte brief Hem in het buitenhof doen komen by zyn Lief, Daar ik hem na myn wens, door uwe hulp gesteven, Tot rust van myn gemoet, beroven zal van ’t leven.
Kom volg, ik zal ’t u al ontdekken lang en breet.
Hier dient geen tyt verzuimt.
Myn Heer, ik ben gereet.
beide bin.
Vergetelheit kon vaak de grootste smart verdoven.
Die heeft geen macht op my, zo gy my wilt geloven.
Indien gy tot de jacht genegen zyt, en weêr Na het gebergt verlangt, ik zal na uw begeer U volgen Prins, alleen om uw’ vermaak te geven, Met een gespanne boog en zwaart na d’eere streven, En zeggen ’t wreet gediert op ’t felst den oorlog aan.
’k Verzeeker my genoeg als ik met u mach gaan.
Mevrouw, ik moet met leet my dankbaar nu vertonen, Het lyden dat my pynt, zal myn misdryf verschonen, Om op een and’re tyt met meer genegentheit Uw’ dienst t’aanvaarden.
,, ’t Is my al te veel gezeit.
Nu wyl ’t zo is, myn Heer, zo neem het dan in ’t goede Dat ik myn afscheit neem.
Den Hemel u behoede.
,, Myn dwaze min bevangt myn geest met pyn en smart.
,, ’t Is hier vergeefs gevleit, een ander heeft zyn hart.
Ach Leonoor!
wat doet de liefde ons niet beproeven?
Mevrouw, ik bid’ en wilt u niet te haast bedroeven, Een korte tyt kan veel verandering doen zien.
Ik troost my dan in ’t geen den heemel laat geschiên.
Volmaakte Margareet!
uw goddelyk vermogen Verbergt het minnevuur, Ontsteeken in myn borst, door u zieltrekkende ogen; Gy dwingt zelf myn natuur Dat zy door ander schoon tot liefd’ niet wert bewogen; Zo krachtig voert gy heerschappy Op Karel, die maar wenst dat hy U vergenoeginge mach geven, Om eens gerust met u te leven.
Mengo met Klarette rugh aan rugh.
WEl, zyt gy met de kop gequelt?
Zwyg jy maar stil, myn kint, jy bint nou buiten vrezen, En hebt toch gants geen noot.
hoe gajet an?
Wel Mengo, wat is dit, dat gy den Keizer van Zyn wapen dus berooft?
Zo moet hy altyt mallen.
Myn Heer, my is wat vreemts en kluchtigs voorgevallen, Vermits myn zuster..... Kla.
Zwyg, houd jy jou bakhuis maar, Laat myn eerst spreeken.
Neen, ’k versta dat zo niet Klaar, De mannen die gaan voor.
En ik en wil ’t niet lyen, Al zouje barsten, nou noch ook tot gienen tyen.
Je bint myn voogt niet, vaâr.
’k Bin meer, ik binje broêr; Zyn wy niet alle bey gekomen van ien moêr.
Myn broêr, daar hoest ik in.
Dat ’s al beleeft gesproken.
Ja Karel, altyt wil de kapstok leggen spoken, Dat ly ik niet dat hy zo veel te zeggen heeft.
’t Is wonder zo jou tong in ’t kaak’len jou begeeft.
Nu laat haar los, en spreek dan vredig met malkand’ren, En zeg my wat u in een arent deedt verand’ren.
Ik kan het niet verstaan, hoe zulliks wezen ken, Vermits hy Mengo is, en ik Klarette ben; Want Arent onze knecht is immers t’huis gebleven.
Hey, jy bint gek, en in die zaaken onbedreven, Heb jy verstant om te begrypen wat men zeit.
Genoeg, en meer als jy.
Spreek dan met recht bescheit.
Dat doet maar zelf: maar nu, om tot begin te komen, Zoo weet dan Heer dat...... Men.
Wel, nou voort dan, zonder dromen.
Laat gy haar spreeken, haar verhaal vermaakt my nu.
Margriet my met een brief gezonden heeft aan u, Die ik van avondt noch heel zeeker zou bestellen; ’k Loof dat zy u om deen of d’and’re gift komt quellen; Want meisjes in ’t gemeen begeren altyt wat, Gelykje zelver weet.
Hoe duivel weet jy dat, Heeft zy het jou geklaagt.
hebje zulke streeken.
Dat roertje niet, zwyg stil, het is myn beurt te spreeken.
Wel lieg dan altyt niet.
Zy heeft gelyk, zeg voort.
En komend’ hier in ’t hof, zo quamen my aan boort, Een hoope deugeniets van jongens en lakaien, En diergelyk gespuis, die as de bontekraien My vielen op het lyf.
Dat dat de waarheit is Gelooft geen eerlyk mens, noch Mengo niet, gewis Je slagt’er meer, die stil en zonder tegenzeggen, Gelyk de hennetjes van zelver plat gaan leggen.
Zwyg, ’t is myn beurt noch al, weet jy het hoe ik ’t meen?
D’een trokme by myn arm, den ander by het been, Dees neep my in de hals, en die begon te knikken, Tot zes toe deden elk op ’t best haar schellemstikken, Ze grepen my op ’t stoutst’, neen zeeker, ’t was te grof.
’k Docht, gaat het hier zo vaats en lompig toe in ’t hof, Daar zelf een Keuning is, en zo veel grote heeren, Zo is het best dat ik weêr na ons dorp ga keeren: En willende te rug zo namenze hun wyk Voor d’uitgang van de deur, en riepen te gelyk, Men rooft ons de Princes, men wil Mevrouw ontschaken, Zo liep ’t op scheeren uit: en ik, om wegh te raken, Riep luitkeels moort!
en hulp!
tot onze Mengo quam, Die.... Men.
Stil, nou is ’t myn beurt, ik die ’t gerucht vernam, Liep haastig uit, en zach myn lieve zus in ’t midden Van al dit slim geboeft; wat zou ik doen?
myn bidden En hielp daar niemendal wat dat ik zey of kreet, Zy gingen d’oude gang dat my wel dapper speet, Ook zes op een, het was te veel en niet om lyen: En denkend’ hoe ik haar hier best van zou bevryen, Zo riep ik, brant, brant, brant, men wil Lucretia Verkrachten met gewelt, men help eêr ’t is te spa; Zy ziende dat ik vast niet op en hiel van roepen, Verkozen ’t hazepadt, gelyk verbaasde poepen, En ik bevindende dat myn verdachte list My hadt gelukt na wens, en als ik ’t had gegist, Zo heb ik haar terstont in myn beschut genomen, En vorder, om meer quaat en onheil voor te komen, Hadt ik ’er als gy zaagt gebonden op myn rug; Zy was voor my, en ik voor haar een storrembrug.
Waart gy maar vlug gy hadt haast konnen voort geraaken.
Myn Heer ’t geschiet alleen maar om u te vermaaken, ’k Wist dat gy treurig waart, en dan ten and’ren, dat Ik hare maagdom gaarn by u verzeekert hadt.
Nou Mengo, laatme gaan, waar toe dees malle dingen?
Men zouw ons zo altyt van acht’ren niet bespringen, Elk quam vry na zyn wil, ik gaf den vyant keur, ’t Zy slings of rechts, daar was gestaag een schiltwacht veur; Daar hoort wat moeite toe, een vesting te berennen Die zo bebolwerkt leit.
Voorwaar ik moet bekennen Dat dit verhaal my veel vermaak heeft aangebracht.
ik verlang met zinnen en gedacht Haar weêr te zien daar my myn grootsheit van verbande.
Nu geeft den brief die u Marg’reta gaf in hande Om my te geven, dat het aangenaam gezicht Van haare letteren myn geest noch wat verlicht, Die myne ziel met vrees doen hopen en verlangen.
Daar isse, zo gelyk als ik ze heb ontfangen.
Voorzeeker, Heer, men doet, na’t lykt, Margriet te kort, Ze heeft sint jou vertrek zo meen’gen traan gestort, Och!
d’arme sloof kan schier niet drinken of niet eeten, Doch d’oorzaak weet ik niet, die jy licht best zult weten, ’k Beklaag haar in myn hart: wat my belangt, ik meen Zy tant- of buikpyn heeft, welja!
het heeft zyn reên.
Karel leest den brief.
MYN HEER, Ik kon van pyn en droefheit nauwlyks rusten.
Sint ik voor ’t laast met u dien vore den afscheit kusten, Alleen de woorden van u trouw vertroosten my Een weinig,* dat ik hoop, hoewel met vrees daar by, Vermits uw grote staat u licht mocht doen vergete U will’ge dienaares, en trouwe MARGARETE.
Denkt zulx niet eens, myn Lief!
want ik in dit geval Stantvastigheit in liefde en trouw u tonen zal.
Geen staat noch kroon zal my myn waardste oit doen honen.
Klarette ga, en zeg dat ik haar zal betonen, Hoe ik de woorden van myn afscheit neem in acht.
Ik zal, myn Heer.
Zie toe, dat men jou niet verkracht.
’k Heb daar geen noot van vaar, en of het quam te beuren.
Ja ’k looft wel moer, je zoudt jou rok niet laten scheuren.
’k Zou u dan weder brant doen roepen op myn moort.
Je liet het jou wel doen al sprakje niet een woort.
Nouw laat me gaan, hoe zel ’t hier met de vuilik wezen?
Loop, vuile Klaar.
Hebt gy, myn Heer, dien brief gelezen?
Zo neem een and’re, die my een vermomde vrouw Daar flus gaf in het Hof, dat ik s’ u geven zouw.
’k Zal u op middernacht, myn Prins, alleen verwachten Op ’t Voor-hof, liefd’ wil meer als woorden of gedachten.
’t Is vreemt, dit is al ’t geen dat deze brief besluit.
Kom Mengo, laat ons gaan, en zien wat dit beduit, De nacht die zal ons licht verlichting willen geven.
’t Is wonder dat het met geen naam is onderschreven.
Dat zy hoe’t wil, kom voort.
Na ik het kan verstaan Zo is ’t een hoerestreek, best bleef men daar van daan.
Margareta in manne kleeding.
NU dat de goude zon vertrekt, En ’t aartryk zich met nev’len dekt, En geeft de zilv’re maan ’t gewonelyke teeken, Die op haar beurt en na haar plicht, Den Hemel met een helder licht Van duizent fakkelen zo cierlyk gaat ontsteeken, Om zo haar broeder, die zy mint, Met zorg en voordacht op te zoeken, Tot zy hem ’s morgens weder vint, Zo derf ik my nu ook verkloeken, Om mynen Minnaar na te gaan, Vond ik hem meê gelyk Diaan, Wat zouw ik vreugt en blydschap vinden!
Ik vond my zelf in myn beminde, ’t Zou hart en ziel noch vaster t’zamen binden.
Bekommert in dees droeve staat, Heb ik my zelf in dit gewaat Verandert; want ik kon myn lyden niet meer dragen, Wyl d’achterdocht, de vrees, en doot, My dreigden in dees hoge noot, Doch myn Stantvastigheit en acht geen werelts plagen.
En of ik juist myn Karel niet En spreek, ’t is my genoeg t’aanschouwen De plaats daar hy zyn rust geniet; Zo veel vermach zyn liefde en trouwe Op my; die tusschen hoop en vrees, Gelyk een ouderloze wees Den hemel smeekt met nare klachten, Daar hy van droefheit schynt te smachten, Niet wetende wat lot hem staat te wachten.
my dunkt ik hoor daar lieden t’zamenspreeken, Zy nadren, ach!
Zy verbergt haar en luistert.
Karel en Mengo gewapent.
EEn schoone nacht.
Myn Heer, is ’t moog’lyk dat gy aan Een zwarte Door haare schaduwen) de naam van schoon kunt geven?
Zwyg onverstandige, wilt gy my tegenstreven?
Wien is de bruine verf niet heerlyk in ’t gezicht?
’t Wit is wel schoon, maar het verandert al te licht.
Dan evenwel men ziet de witte meest verheffen.
De lust vint onderscheit; de bruinen overtreffen In aardigheit, verstant en aangenaamigheit, De witte merkelyk, en alles heeft bescheit Ter oorzaak van het bloet, gelyk de Wyzen zeggen.
En ik wou liever by een blanke als bruine leggen.
De nacht is bruin, zo ook myn Engel die ik min, Verwondert u dan niet dat ik haar schoon bevin.
,, O hemel!
’t is de Prins; hoe trillen al myn leden!
,, Ik werd’ als zieleloos.
Myn Heer, het heeft zyn reden, Indien de liefde van de Juffer d’oorzaak is Geweest dat zy u schreef, zo komje nu niet mis.
,, O lichtverleide, en haast veranderlyke zinnen!
,, Verrader van myn min, wilt gy een ander minnen?
,, Wert zo myn zuiv’re liefd’, die ik u draag, beloont?
,, Wert ik op nieuw van u dus onverwacht gehoont?
,, Kunt gy zo trouweloos en licht uw trouwe breeken?
,, ’k Weet naulyx wat ik doe; zal ik hem aan gaan spreeken ,, De liefd’ zeid my van ja, de minne-nyt weêr neen, ,, En doet met reden my verbaast te rugge treên.
Neen Mengo, neen, ik wil aan dees bedriegeryen Myn oor niet gonnen, trouw die moet hier tegenstryen; Dees brief en is in ’t minst geen oorzaak dat ik hier Gekomen ben; maar wel het pynlyk minnevier Dat Margaretas schoont in deze boezem stichte, ’t Geen ik in koelheit van de nacht poog te verlichte Door haar gedachtenis, die ik in waarde houw; Gy weet hoe dat zy is verzeekert van myn trouw, En datze als een goddin van my wert aangebeden.
Toef hier, ’k zal ’t buitenhof in haast eens om gaan treden.