floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik kroop op mijne kniên al schuilend' door het gras, Zoo langh, tot dat ik dicht achter uw Tyter was, En Galla volghde my, wy hielden ons versteeken Om t' hooren, wat of hy na zijn gefluit zou spreeken.
Nau was zijn spel gedaen, Of hy ging haestigh staen, En smeet zijn fluit aen stukken, En ging een briefje rukken Aen flenters, en hy liep Strak henen, t' wijl hy riep, Leght daer vervloekt gesnor, deez' straffen u behooren.
Zou Phyllis immermeer dan Tyter wel bekoren.
Hoe, Nyza deed het noit, neen Daphne waerdste Vrouw!
Ik zweer u, dat ik blijf u tot mijn doodt getrou.
Dit zeidt hy noch al gaende, En wy terstont op staende Vervoeghden ons na 't veldt, Daer hy zich had gestelt; Daer wy zijn fluitje zagen Te pletter heel geslagen, En wat belanght 't papier, Die stukken heb ik hier.
Kost ghy de stukken lezen.
Ja niet wel woud het wezen, Voor dat ik t' huiswaerts tradt En op een ander bladt, De scheurde stukjes papte, En die te zamen lapte.
Leest eenjes laet ik zien, Ama.
'k Zal u niet minder biên.
Wijze: Pronkje van de Maeghden.
Waerde Herderinne, Vrouw van mijn gedachten, Die tot uwe minne Mijne zinnen brachte, Door de groote krachten Van uw lief-lokkend oogh, Ey keert u, en weert nu De pijnen, en 't quijnen Dat ik om u doogh.
Daphne nacht op nachte Dwael ik voor uw deuren, Vol bedrukte klachten, Vol benaut getreuren, Altijdt magh my beuren Te letten, dat uw stal En koye, geen proye Den wreed', en gereede Dieren wezen zal.
Donder, Windt, noch Regen Noch de vaele geesten Kennen my bewegen, Noch de wilde Beesten, Die een ieder vreest, en Geen Moorder, Dief, noch Guit Beletten, te zetten, Mijn treden, en schreden Tot den huize uit.
Ghy leght in de veren, En ghy hoort mijn kermen, Noch is uw begeren Niet om mijns t' ontfermen: Ghy hebt geen erbermen, Daer ghy mijn lijden ziet, Die plagen, die 'k drage Gestaegh en by dage, En acht ghy ook niet.
Want zoo haest mijn Schapen, En mijn dertle geitjes Leggen om te slapen Inde groene weitjes, Laet ik haer daer freitjes, En volgh terstont uw spoor, 'k Doorzoeke de hoeken, En wegen, ter degen Daer ik u verloor.
Laet vry kenniss' dragen d' Opgesnoeide linde, Hoe ik trek aen 't klagen, Als ik u niet vinde, En hoe ik de winden Pars klaegh'lijk door mijn fluit, Dat 't guiten, en tuiten Door alle de dallen Van 't geberght weêrstuit.
d' Hoeksche populieren Van de dwersche paden Tuigen van mijn vier, en Ider ken het raden; Want zy zijn beladen Met lett'ren van uw naem Waer by, en ter zye Ik mijne qua pijnen Niet te zetten schaem.
Nymph men ken den goeden Wel te veele vergen; Haer zachte gemoeden Ken men zoo langh tergen, En zoo veel verergen, Dat zy begeven haer, Wiens zuerheidt, en stuerheidt Van 't quade verlaten Rechte oorzaek waer.
't Is noch geen drie dagen Moordtster van mijn leven, Dat ik zelver zage In het zandt geschreven.
Tyter wilt begeven Uw Daphne hanght my aen, Want Phyllis van wil is En zinne uw' minne Bly te nemen aen.
Daphne zal noch duren Uw onmededoogen, Zoo zal ik mijn treuren Eens te staeken pogen, Dan zal niet vermogen Berou van uwe daedt; Maer 'k hou de getroude Schoonspreeken, en smeeken Is dan weêr te laet.
Wat dunkt u van deez' regels, Zijn dit geen vaste zegels?
Ziet hier zijn eigen handt.
Maer wat is dat in 't zandt Van Phyllis was geschreven?
Ik zal u reden geven, Hoe dat ik het versta.
Nu laestent, zoo ik ga Recht deur de hooge linde En nergens op en zinde, Kom ik aen d' eerste keer, En zie recht voor my neêr, Hoe in de dorre zantjes Een Herder met zijn hantjes Wel propertjes en net Deez' regels hadt gezet, Hoogen Hemel Daphne vliedt!
En de oorzaek weet ik niet.
Dan hoe zy my meerder haet, Hoe ik minder haer verlaet.
Haer Tyter stondt hier onder: Doch 't geen ik meest verwonder Is, dat hier aen de zy Deez' vaerzen stonden by.
Tyter laet uw Daphne varen, Wilt u met uw Phyllis paren, Die van gantscher hert verlanght, Dat zy uwe min ontfanght.
Maer Amaryl ik reeken Dit voor geen zeeker teeken; Want niemant ken hier uit Ontwerpen dit besluit, Licht dat door naem van Phyllis En Daphne d' Herders wil is Te toonen wat hem zy Weervaren in 't gevry.
Ja Daphne gy meught mallen, Maer zult my niet ontkallen, Dat Tyter u bemint, En als ghy 't wel verzint, Is hy niet heel onwaerdigh, Dat ghy uw toont goetaerdigh: Denkt eensjes dat uw naem Zal hangen aen de faem.
De Nymphen in het springen, Die zullen Daphne zingen: De Herders overluit U speelen op haer fluit, In alle blijde malen Zal m' uwen naem verhalen.
Acht dat geen klein vermaek: 't Is wel een groote zaek De Vorsten ende Heeren, Die zullen zulke eeren, Van wie haer naem beërft, Dat hy geen doodt en sterft; Ey acht het niet voor leuren, Denkt, dat u ken gebeuren, 't Geen 't zoet gebloemt gebeurt dat door Apelles handt Zelf's Winters, als de bloem niet is noch staet geplant: Wanneer ghy zijt gesturven, Uw schoonheidt is bedurven, Zoo zal noch 't schoonste schoon Voor ieder staen ten toon: Door dien, dat zijne dichten Dan noch wel zullen lichten Al weêr een nieuwe verf.
Dat loof ik, ik besterf, Dat ghy wilt minne maeken, Daer gantsch geen min ken raken: Maer Herderin 't wordt laet, Dat ghy u niet verpraet, De Zon begint te steken, En kost ons kudde spreeken, Zy riep, hoe 't ingewandt Van enk'le droogt verbrandt.
Dat 's waer, 't is langh al tijdt, ik ga mijn vee verzorgen.
En ik het mijn.
Dat 's goet, vaert wel dan tot op morgen.
Of t' avondt in de wei Spreek ik u aen de rei.
Daphne, Amyntas, Amaryllis, Coridon, Galla, Tyter, Phyllis, Mopzus, Lykoris, Hylander.
Tyter voorzingende zy na.
Wijze: Klaver-rijke Velden.
DUlle Venus zoone; Wreet moordadigh Kindt, Moet gy my ook toonen, Hoe ghy zijt gezint.
't Lijkt schier, dat mijn pijnen Overgrof en groot U te weinigh schijnen, 't Lichaem moet voort doodt.
Door u drijft Leander, Door u Hero meê Doodt en by malkander In de diepe Zee.
Babels schoonste schoonheidt, Leidt door uw geweldt, Daer haer lief ten toon leidt Aen haer zy gevelt.
Phyllis deed' ghy sterven, Om dat zy niet von; Maer most derven Haer Demophoön.
Scylla geeft ghy veren, Dido laet ghy braen, Iphis koorden scheren, Zich daer hangen aen.
Ghy leert Moeders 't leven Rooven van het Kindt, En den doodtsteek geven 't Geen zoo is bemindt.
Ghy maekt dat de Vader, 'T geen hy heeft geteelt In zijn lijf vergader, En in stukken deelt.
Ach wat schoonder Landen Zijn om u vergaen, Hoe veel Huizen branden Door uw' stout bestaen!
Troyen zal ons zeggen Van het Landt en Stadt, Grieken zal uytleggen Wat verlies het had.
Hoe veel Wedu-Vrouwen, Vaderlooze Kindts 'T in zich heeft behouwen Om de Vrouw haers Prins.
Hebt ghy geen vernoegen, Zijt ghy niet te vreên?
Wilt g'er my byvoegen, Moet ik mede heen?
Wel ik ben te vreden, Komt, dit bloedt verstort, Morzelt, kneust mijn leden, Maekt het my maer kort.
Goodtje wilt my geven, Dat ik haestigh derf 'T wallighachtigh leven, Ende yligh sterf.
Of dat mijne minne Weder zy geloont Van die wreê Godinne, Die geen weerliefd' toont.
Geeft my een van beide Dat ik haer bepraet, Of dat ik verscheide En de wereldt laet.
Dat 's uit, een ander man Nu eens die beter kan. Ama.
Ia Tyter dat komt aerdigh.
Phyll.
Ghy zijt belooningh waerdigh.
weerliefd' of de doodt?
Van doodt hebt gy geen noodt.
Na weer-min nau gedachten.
Wat dunkt u dat ik brachte Wat anders voor den dagh, Om dat ik heden magh De spelen na mijn wil en na mijn lusten zetten?
Doch dat Hylander met u geven zal de wetten.
Zoo moei ik hem by my.
Moeien is een zeker manier van spelen onder de Herders.
Hyl.
Ik Tyter aen de zy Van Daphne.
Zal d' uitlander En zy dus by malkander, Dan blijven, hy verstaet Zoo t' eenemael mijn praet.
Amyntas 'k moey u wegh daer ginder by Lykoris.
Amyntas.
Beeldt Tyter zich dan in, hoe!
dat Amyntas door is?
ô Daphne!
hier by mijn Zal uwe moeying zijn.
En Coridons hier neven.
Corid.
Moet ik mijn Nymph begeven Om u, ik weet wel raedt, komt zoete Amaryl Aen deze zy, want ik u herwaerts moeien wil.
Dat moeien is al oudt, wy moghten dat wel staeken.
Lerstont, wanneer wy op gewenschte plaetzen raeken.
Het is zeer wel, dan daer Moei ik u Phyllis.
waer?
Aen Tyters ander zy.
Zoo dat is na mijn zin recht.
Mopz.
Dat loof ik om dat gy op Tyter uwe min leght, En Mopzus niet en acht; Nu Phyllis ik verwacht Ook eens gemoeit te wezen.
Ik zie 't wel aen uw wezen, En daerom moei ik u na huis toe en te bed.
Ey waerde Phyllis dat is al te strengen wet.
'Ten doet voor zeeker niet; moeit haer by u in 't laeken.
Of ik dat deê, zoud' ik dan daerom by haer raeken?
Het moeien is zoo wel: Kom staeken wy dit spel, En laet ons iets verzinnen, Dat wy op nieu beginnen.
Zeer wel, ik staê dan op.
Op dat ghy my de schop Meught geven, en aenhangen Uw' Daphne met verlangen.
Wat staet gy nu al weêr; Nu Nymphjes zet u neer Gelijk als ik u schik.
Wy zijn met uw te vreden.
En wy bewaren graegh ons toe-geleide steden.
Hylander.
Coridon.
Galla.
Mopzus.
Lykoris.
Ziet nu ben ik uw' Man.
Door Amaryllis schik.
Zoud' yemandt 't beter doen?
Ia zonder twijffel ik.
Waer blijft het ander spel.
Wat draelt gy zeg Hylander?
Gaet voor zoo zal terstondt uw volgen weer een ander.
Doch dat zich niemandt veins Maer spreeke zijn gepeins Volkomentlijk in 't zingen.
Maer zalmen yemand dwingen Te noemen die hy mint?
Al die 't niet goedt en vindt, Die magh de naem wel zwijgen.
Dat niemandt kennis krijge, Op wie het liedtje slaet, En wie het hertje raedt.
Zeght zoete Amaryllis Of nu by naest uw wil is Te lenen 't grage oor?
Zinght op, ghy hebt gehoor.
Wijze: Iets moet ik u Laura vragen.
Vlugge Goodtje Herte-dwinger, Onverziene mensch bespringer, Hoe ontstelt ghy mijn gemoet; Wout gy maer mijn waerdst bespringen En tot trouwe weermin dwingen, Al mijn gal wierd' honigh-zoet.
AMARYL.
Wijze: Coridon die weid' de Schapen.
'T zoetst, dat yemandt heeft vernomen, D' aldergoddelijkste zaek 'T aldergrootste ziel vermaek Is, dat yemandt heeft bekomen Min, die aen de eene kant, Zoo wel, als aen d' ander brandt.
Wijze: Weest Nymph gegroet.
Ghy zijt volmaekt Mijn waerdste, en ghy raekt 'T punt van de freiste freyigheidt, Zoo maer uw' wreede wreedtheit van u scheidt, En veinzery U niet meer blijve by, Maer zoo ghy met een zoeter zin, Uw' Tyter loont zijn lang-gedragen min: Dan zwoer hy, dat hy had zijn rust en zijn wensch: Dan zwoer hy, dat hy was de lukkighste mensch; Hy achte noch Kroonen noch Scepters een zier, Als hy maer bekranst was met zoo een Laurier.
Wijze: Datmen eens van drinken sprak.
Was ik verzeekert, wat gemoedt, Mijn Herder in zijn boezem voedt, Ik staekten 't veinzen en d' afkeer, En zou in my niet wonen meer.
MOPZUS.
Wijze: Courante Zerbande.
Hoe ongelukkig is hy, die minne draegt Tot zulken die hy t' eenemael mishaeght, Die altijdt haekt Na die hem laekt, Hou ik, dat AEtnaes vlammen smaekt, En in hem voelt een helsche gloet Verzeng van aders, ziên van bloedt.
Wijze: Rogier bon Tamps.
'T onlukkigst dat d' aerdbodem draegt, Laes is een Maeght!
Want haer de schaemte heelen doet, Wat heete min, en Verliefde zinnen Haer boezem voet.
Wijze: Orangie.
Wat grepen heeft de min, Ei ziet, hoe hy mijn zin Dwinght tot de gene, die ik weet, Dat aen een aêr haer liefd besteet, En weder een tedere maeght beknelt, Dat zy in mijn gewelt Haer leven wil geven, Maer wordt van my weêr heel te rug gestelt.
Wijze: Windeken daer den Bosch af drilt.
Hemel in wat een valschen schijn, Dat de meeste Herders zijn!
't Lijkt zy minnen Om ons zinnen; Maer te winnen, doch de tijdt, Leert nu, hoe valsch mijn Herder vrijt.
Wijze: Rust derrevende min.
Ha Goden!
wat een rou is 't, dat men voor zijn oogen, Hoe dat een aêr zijn Vrouw komt vryen, moet gedoogen, Ik wou veel liever poogen het zonne licht t' ontvliên, Als dat veel meer te zien.
Wijze: Schoonste van het woudt.
Hoe lukkigh ben ik, dat Ik nimmer heb gevat Des boozen mins gezwoelen, Dat noit een keurigh oogh Des Minnaers op my vloogh, Die hem broght vol krioelen.
Hier Tyter doet nu of de eens verbeurde panden, Die ik van voor een week van u noch heb in handen.
Ghy wilt alweer te merkt en dat met Tyters vel.
Dat loof ik Tyter is de gek van 't heele spel, De Bruit daer 't al om danst.
Ik weet noch wel een ander.
Wie doch?
Vraeght na de wegh, die ghy wel kent: Hylander, Ama.
Of Daphne.
Wel waer toe is doch uw schempen goet?
Om dat ghy zijt die geen, die 't aldereerste doet.
Ey ziet Amyntas zien; hoe wrangh staen hem zijn oogen.
Ziet Phyllis die my mach noch thienmael minder doogen.
Wat schort haer?
't geen Amynt.
Hem quelt de jalouzy.
En van de jalouzy is Phyllis ook niet vry.
De zangh van Coridon verstond gy die te degen?
Voorzeeker, want daer door heb ik een bloos gekregen.
Wat beelt hy zich al in?
ziet Amaryllis handt, Die wenkt u ende toont, uw eens verbeurde pandt.
Wat wilt ghy nu al doen om dit weêr te genieten?
Wat Amaryl gebiet zal Tyter niet verdrieten?
Wel gaet dan by de geen, die ghy het meest bemint, En vrijt zoo langh, dat ghy een ja-woordt van haer wint.
Alleenigh by alleen.
ja gaet met haer ter zye Tyt.
Wie kan ik beter dan als mijn gebuertje vryen: Kom Daphne, 't is uw beurt.
Ey zeght wat vroeghjes ja.
Dat 's drolligh, ghy roept voor de slagh al om gena.
Amynt.
Ik weet wel meer, die zoo een straf wel zouden dragen.
Hoe komen zy daer toe.
Dat zou men u best vragen: Gut Amaryl, is dat een straf, is dat een plaegh, Waerachtigh ziet, ik ben na zulken straf wel graegh.
En daerom zoud u dat ook tot geen straf verstrekken; Heel anders is 't met hem.
Met hem?
dat lijkt wel gekken.
Of meent ghy, dat men niet Zoo wel als ghy en ziet?
De teikens van zijn vonken Uit al zijn lieflijk lonken.
Hylan.
Dat beeldt g' u zelven in, En om dat ghy uw zin Op d' Herderin eens leide, Meent ghy van haer gescheiden Te wezen, wanneer maer Een ander eens op haer De tintelende stralen Van 't keurigh oogh laet dalen, De jalouzy ziet gau, En meesten tijdt te nau.
Is 't praetje noch niet uit.
Ik kan geen ja verkrijgen.
Ik denk, gy hoopt het niet.
Gy zoud tẽ minstẽ zwijgẽ.
En denken, wat ghy woudt, Maer evenwel haer kout Moght langer als ons wil zijn, En op dat wy niet stil zijn, En ons de beste tijdt Zoo vreughdeloos ontglijt, Zult ghy eens ondertussen De Meisjes rontzom kussen Amyntas tot een straf Van 't geen uw pand my gaf.
Nu gunt ghy my de lusjes Van zoo veel zoete kusjes, Nu onze Daphne niet Het zoet gekus geniet.
Gaet heen, en wilt haer borgen.
En stelt het uit tot morgen, En kust dan twee voor een Zoo zijt ghy wel te vreên.
Het is al scheidens tijdt de schaduwen vergrooten, De rook vertoont zich gints, de Zon begint te stooten Tegen de blauwe Zee, en zoekt daer metter vaerdt Een deurgangh, dat hy zich magh schuilen onder d' aerd.
Ik ga mijn kudde stallen, Eer d' avondt heel wil vallen, Kom Daphne, laet uw praet Doch eens bestaen in maet: 't Is langh genoegh gekakelt, Hy is genoegh geschakelt.
Aen 't ketentje van min.
Wel spijtigh Herderin Verveelt u Tyters straf, zoo zoudmen lichtlijk reeknen Dat die vervelingh vry wat zonders moet beteeknen.
Nu Tyter ik ontsla U van uw' straf met ja.
Ik dank de Herderinnetjes Voor zulke zachte zinnetjes.
Ja Tyter, was dat spel, Dat loof ik niet te wel.
Het wordt vast tijdt om gaen, doch eer wy uit deez' weien, En van dit groen geboomt al t' zaem gelijklijk scheien, Zoo laet ons heven op, op dat wy zingend' gaen, Zoo zal ons niet met al verdrieten deze Laen; Voort Tyter kom begin.
Wie zal mijn zangh beloonen?
Wy zullen altemael een dankbaer hert betoonen.
Waer meê doch?
met een kus?
Indien hy is belust, Zoo past het beter dat den Herder zelver kust.
Tyter voor zy na.
Wijze: Balletti d' Alck.
Lieve Nymph, vermaekelijke Vrouw, en pronk van onze jaren, Hemels hoogh cieraet, ô verheugelijke Maeght!
Eenigh licht, dat door uw hel gezicht uw Tyters oogh verklaren Ken veel meerder, als al het licht, dat d' Hemel draeght: Ey waerom zijt ghy Oorzaek, dat ik ly Dat mijn jeught dus vol droefheidt gaet verby?
Heb ik wel met eenigh stuers gezicht met eenige gedachten, Ofte met een haest uit mijn mondt gevallen woordt Ooit verdient uw wreed' afkeerigheid, die my in droeve klachten, Ende in ellend doen mijn leven brengen voort?
Waerom hebt ghy dan Zulken afkeer van Hem, die niet anders als uw minnen kan?
Heb ik niet my al mijn leven langh gedragen na uw zinnen?
Heb ik niet altijdt u geacht, geëert, gedient?
Heb ik niet my van mijn jonkheidt aen begeven tot uw minne?
Heb ik niet altijdt u oprechtelijk gemient?
Zal ik dan Godin, Om dat ik u min, Lijden, en om dat ik leef na uw zin?
Ach hoe ken uw Maeghdelijke borst dien trouwen Tyter haten!
Die in trouwigheidt al de trouste Minnaers tert!
't Wreedste dier, dat ooit den Hemel schiep zoud zich beminnen laten, En weêr minnen daer gy mijn min beloont met zmert.
Zal dan 't wreedste beest, Dat hier wordt gevreest Zijn, dan ghy veel zachtmoediger van geest?
Nymphje neen, ey lieve laet dat zijn, laet doch uw wreedtheit wezen, Doet niet anders, als dat ghy hem uw gonste geeft, Dan magh hy wel brommen, dat zijn luk op 't hoogste is gerezen, En hy acht zich dan d' aldergrootste die 'er leeft: Maekt dies, dat zijn pijn Metter haest verdwijn; Gy alleen kent zijn raet en hulpe zijn.
DE gantsche Wereldt rust, behalven ik, dien 't minne Vier zoo verhit, dat ik geen rust ken ergens vinnen, Als by mijn Herderin.
En als ik ben by haer, Zoo word' ik het gezwoel veel meerder noch gewaer: 'k Ken in 't gezwoel niet zijn, veel min daer buiten leven; Want derf ik het, zoo moet het leven my begeven, En als ik het geniet, zoo sterf ik doodt op doodt, En hangh flauhertigh aen mijn waerde Daphnes schoot: Wat raes ik!
't is ver best, dus doodt op doodt te sterven, Als eens te sterven, en haer byzijn dan te derven.
Haer byzijn doodt my wel, maer geeft het leven weêr, Haer afzijn doodt my; maer het leven heeft geen keer.
Ik ga dan na die plaets, daer zoo veel duizent dooden Besprongen deze borst, en die dan weêr ontvlooden: Doet open maer uw deur, mijn Hemel en mijn Hel, Laet toe, dat ik my tusschen doodt en leven stel.
Uw Tyter is hier buiten: Hy klopt.
Komt Daphne wilt ontsluiten, Uw deur, die my belet; Dat ik mijn treetjes zet; En wende die na binnen, Om u aldaer te minnen: Zy komt ik hoor haer gangh.
Ach Goôn!
hoe ik verlangh!
Volmaekte Herderinne; Brandtwaerde velt Godinne: Ghy zijt het, of het is Uw schim dan, zie ik mis?
Het is geen schim; maer Tyter, Onnutte nacht-verslijter.
Wat heeft u in de nacht Dit henen doch gebraght?
Ghy schelmtje zijt de oorzaek, Dat ik hier in dit spoor raek; Om u wordt dit gedaen; Om u kom ik hier gaen; En wilt ghy my gebieden Van uwe deur te vlieden, Zoo smijt het geen my trekt Uit u; want ghy verwekt In my een stadigh haeken, Om steets by u te raeken.
De zeilsteen, die Ik in uw boezem zie; Of niet zie, maer wiens krachten, Zoo veel te wege braghten, Dat ik niet rusten ken, Zoo langh ik van u ben.
Maer met onzichtbre kracht werd nacht en dagh getogen, En daerom zoeterthoort ghy met beleeft meê-dogen Uw Tyter aen te zien, En hem uw min te biên.
Wijze: Galathea geestigh dier.
Lichter als de lichte windt Zijn des Herders woorden: 't Schijnt wel aen zijn praet, hy mint; Maer dat ghy doorboorde Eens zijn borst, zaegt, hoe het hert Leidt in valsch gevlei verwert, Nimmer zou zijn smeeken Uw voornemen breeken.
Waerachtigh Daphne, neen; Ik spreek gelijk ik 't meen; 't Is 't eerste van mijn leven, Dat ik my heb begeven Tot min, en deze min Zal wonen in mijn zin, Zoo langh de zon zijn raden Zal in de golven baden, Zoo langh de bleeke Maen Zal door de sterren gaen.
Zoud ghy op my dat houwen?
Zoud ghy my dat vertrouwen?
Ha Hemel ken het zijn!
Zou Tyter in een schijn Beminnen?
met zijn praten U willen, en u laten Met daet?
ô neen ik zweer!
Dat deze borst veel eer Zal door de doodt bekouwen, Eer dat hier huis zal houwen Zoo dubbelden gemoed.
Is 't zoo, zoo is het goedt.
De tijdt die zal het toonen, Wilt t'wijl mijn min beloonen Met weder min.
Houdt Tyter!
niet zoo dra; Maer ik wil wel verklaren, Dat ik uw byzijn garen Geniet, doch ik en vin Daer niet meer vreughtjes in, Als in eens anders.
Dat vraegt gy Herder?
maer om Dat ieders zelschap my Nu noch staet even vry; Wil 'k niemand zijn afkeerigh, Tot niemand zijn begeerigh, Lieftalligh in 't gemeen, Maer nimmermeer tot een.
Wie hoord' meer als de Vrouwen Ondankbaerheidt te schouwen?
Wat 's meer ondankbaerheidt?
Als dat een zoete meit Geen wederliefd' zal dragen; Maer loonen deught met plagen, En trouwe liefd met haet, Het beste goet met quaet.
Wie haet ik doch?
aen wie heb ik dit oit bedreven?
Maer my alleen hebt ghy verkeerden loon gegeven.
Ik min u, waer's mijn loon?
En ik wensch u veel goet.
De wensch is niet, zoo ghy het met der daedt niet doet.
Al die my wel wenscht, zoud ik die van herten minnen?
Neen die u meest mint, die moest meest uw gonst verwinnen.
Mijn gonst die geef ik u, zijt ghy daer om begaen?
Wat is de gonst, als daer geen daden by en staen?
Gelijke munt van min, als ghy u zeght te dragen.
Dat schut ik, want mijn min, die strekt om al de dagen Mijns levens slaef te zijn van u, en van uw Vee; Dies is mijn liefde met geen eene gonst te vreê Tot looningh.
Tyter dat dit al de Herders zeiden?
En ik ken 't daedtlijk loon niet in veel deelen scheiden?
Wat gaf ik ieder een?
Het geen hy hadt verdient: Doch ik verdien het grootst; hoe wel Amyntas mient, Dat hy ook vry wat moet tot minnens loon genieten: Maer 'k weet noch best, wilt al de preutel vry opschieten, En hangen my alleen aen, want ik trouwer ben, Als Coridon, Amynt, en al die 'k niet en ken.
Maer grage Tytertje wat zouden zy dan zeggen?
Als zy haer altemael zoo onder zagen leggen?
En zouden zy dan ook niet roepen om haer loon?
Zy moghten ander loon verwachten van de Goôn.
En ik kreegh vast de vloek.
Dan dat verby geslagen, Ik ben ook niet gezint om wedermin te dragen.
Wat wilt ghy dan uw bloem zoo vrughtloos laten staen?
En inde plaets van vrught, maer brengen lege blaên?
Verkrachten uw natuer?
de vogels in de boomen; De Beesjes op het veldt; de visjes in de stroomen; Die paren elk om strijdt; en brengen vrughten voort, Daer ghy de paerlust al t' hardnekkighlijk versmoort.
Ey Daphne doet het geen daer d' Hemel u toe maekte!
Op dat ik vrydom quijt gelijk met Maeghdom, raekte.
Maer had uw Moeder noit haer Maeghd'lijkheidt gederft?
Waer hadt zy doch van daen zoo braven Maeght geërft?
En zoo g' uw Maeghdom houdt zoo moet ghy eeuwigh missen Het zoetste zoet, waer op dat alle menschen gissen?
Het zoetste zoet, dat zoo het u eens was bekent; Gy wenschen zoud, dat ghy moght hebben tot het end, En kennen dan de lusjes Van d' ongetelde kusjes, Die ik aen uwe wangh Op Venus Outaer hangh; U gantsch geen lust verwekken, U tot geen weêrmin trekken, En ken een zoet gelaet En minnelijke praet, U waerdste niet bewegen, Dat ghy zoud zijn genegen Tot Tyter, die geen vreught Ken scheppen in zijn jeught; Wanneer hy moet ontberen Zijn alderhooghst begeren, Dat is uw wedermin.
Ik zeg u, dat mijn zin Op niemand noch wil vallen; Dus meught ghy al dit mallen Wel staeken.
Maer of ghy Vermaek kreeght in 't gevry, En dat ghy wild' uw zinnen Begeven tot het minnen, Ben ik die gene dan Daer ghy het meeste van Zult houden?
Holla Herder!
Ghy draeft al vry wat verder Met onbedwongen praet, Als ik den toom u laet, Wat wilt ghy zoo verloopen, Wat wilt ghy meerder hoopen, Als iemand van die geen, Die neffens u verscheen?
ik verdien veel meerder!
En daerom hoor ik eerder Te komen tot genot Van 't aldergrootste lot.
Om mijn trouheidt, Die stadigh vol van rou leidt, Zoo langh hy niet geniet Het geen, daer hy op ziet.
Hoort Tyter, hoort, de hanen Beginnen te vermanen, Hoe dat den dagh komt aen.
Wil jy dan noch niet gaen?
Ik zie de wolken breeken, De dageraet uit steeken Haer schoon en blozend hooft, Dat ons de nacht berooft.
Ziet gints de morgen Vrouw de Zuiderzee beschijnen; Zy doet de koele nacht door haren glants verdwijnen.
Wat haest ghy u Auroor of vliedt ghy van die man, Die mits zijn oude leên u niet stofferen kan?
Vertoeft Godin, zoo moet het jarigh vogel-stryen Op uwe Memnons graf uw Memnons schim verblyen, Is 't nu zoo grooten haest?
nu eens de stille nacht Heeft na een lang gesmeek my by mijn Nymph gebraght; Nu sta ik over haer, nu druk ik hare handen, Nu kus ik van haer mondt de blozend lieve randen, Nu kerm ik van mijn druk, nu roem ik van mijn min, Nu schijnt het zoud ik haest bewegen mijn Godin.
Nu stoort ghy my alree en komt my henen jagen.
Wat weet ik of mijn Nymph ook niet begint te klagen, en wenscht u wel zoo veer, Dat ghy in langen tijdt hier niet zoud komen weêr.
Ey slaet uw purpren handt aen uw bedouwde toomen, En houdt een weinigh stal Godin, want voor uw komen, Dan ken de Schipper zien, hoe of de starren staen, Waer dat hy is, wat heen, dat hy zal moeten gaen.