floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Maar daar komtze aan, myn zon, die 'k eeuwig liefd' zal draagen.
ONWETENTHEID, POEZY, TRAPOLYN, PHILOZOPIE, OPSMOKXERY.
Yerraader, ongetrouwe!
O ondankbre.
die uw daagen Aan my verschuldigd zyt, waar zo ver van my by and'ren u gewaagt.
Mejuffer Poëzy, gy zyt wat onbeschaamt, om yder aan te randen, Philozophit verstrekt aan uw verwaandheid schand'ren, dat den.
Dat gy een man ophoud, die my alleen behoord En gy, Opsmokkery, die schier u zelf vermoord Met al die strikken, die een paard pas weg kan dragen Laat af myn trapolyn zo schaamt'loos naat te jaagen, roofd my geen hert, dat hy alleen my overgaf.
Want zonder Trapolyn bemin ik niets als 't graftrapolym.
Myn lieve onwetentheid!
Weergaade looze banden!
Dat s liefde, dommen bloed!
kusch uw matres de handen, gy past by dit juweel, de schoone Onwetentheid.
DOCTOR, ONWETENTHEID, POEZI, TRAPOLYN, PHLOZOPHIE, OPSMOKKERY.
Hebt gy met Trapolyn het huuwelyk bereid?
Zien wy hem trouwen?
PHLOZOPHIE.
De vreugd maakt my verleegen.
om 't vermaak van die verkreege 'k moet dansen zeegen.
Maar 't is met ons niet, dat hy zich verbonden heeft 't is voor Onwetenthend, daar hy voor sterst en leefd.
Hy kiest de Onwetentheid, ontaarde, bastart, bot Ver muil!
31 verachte, domme bloed, verkeerde, blinde potuil!
Hebt gy de stoutheid?
Dat gy het volmaakt vermaakt.
smaad, en kust het schuim van rap en hoeren op de straat?
Bevuilde smots!
besmeert van t galgenaas en boeven, gy zult de proef noch zyn van pynbank en van schroeven, myn Dochters om een snol verworpen en veracht, trouwd wysheid armoe, daar de Onwetentheid om lacht.
Dat Socrates u doet verslinden.
En Plato laat de strot toebinden.
Acteons hoorens door de strop.
Noch naar uw dood staan voor uw kop.
Dat sal u de nek doet breeken.
Dat Zeno u aan t spit doet steeken, dat Epicuur met dit gebraat, niet als zyn kat en hond verzaad.
Dat al de wyzen, de een na de ander, u geeslen tien jaar na malkander, dat elk een lid scheurd van uw lyf Voor een vermaaklyk tyd verdryf, voor t laatst, dat bliksem, haagel, donder, dat al de vlammen boven, onder Zich mengen tot uw ondergang, verdoemde, wacht uw straf eerlang.
'k zal uw verdorde ziel haast met een puntdicht straffen, die tegen wolven spreekt moet als de honde blaffen.
Wacht ook tot dankbaarheid iets loflyks van myn geest, ik schryf terstond een boek van Trapolyn het beest.
Op Digitized by Google TRAPOLyn.
Ik zal u ook de hoon my aangedaan betaalen, 'k verbiê, van nu af, dat gy nimmer u op baalen Laat vinden.
want ik zou myn dienaars t narrehoof Doen rossen.
't word u tot erkentenis beloofd.
O wisje wasjes van al deze schoone wenschen, voldoen wy ons geluk in spyt van alle menschen, die my volgt, moeit zich niet met zorgen voor de tyd.
Kom, waarde Trapolyn, verduuren wy de nyd.
Onwetentheid zal u zo zagt en lekker strooken, Dat gy bekennen zult, dat haar nooit heeft ontbrooken Aan lusjes zonder tal.
't geluk geeft mild en bly, onwetentheid voor u, en trapolyn voor my.
Gaan wy bezitten ons geluk met rust en vreden.
De grootste vyand van de mensch dat is de reden.
1223) DERDE MEYDAG, OF VERHUYS TYD KLUCHI-SPEL.
IN SGRAVENHAGE, gedrukt by GERRITRAMMAZEYN, boekdrukker in de Houtstraat, by t Pleyn, 1708.
Digitized by Google. AAN DEN EDt.
DE HUYBERT VAN CRUYNINGEN.
Halia, die men 't Hoofd der aartigheden noemd, Geeft u myn Meytyd, met het kluchtige Verhuysen, en de belachebegchen van am een bey de pluysen Neemt toevlugt tot um Jeugt van ieder een geroemd.
Een droeve Dogter die men hier gevangen doemd, Gehaat van Ouders, wyl ey zuyveriyk besinden Een deftig Jongman die haar ieventeer heminden, hoopt op u bystand in het midden van 't gebloemd.
Zy hebben recht dat Meid en knecht omhelst u voeten.
O hulp die kan haar leed en selfs haad versoeten, u gans Gestacht dat zyn beschermers van de Deugd.
Gy ziet een dubb'le Trouw na 's herten wensch geschieden, Zo lang u naam hier staat zal Momus moeten vlieden, en wy voldaan, indien het u maar eens verheugd.
J. van RYNDORp.
Copyevans.
LODEWYk.
MARGRIET, vrouw.
JOHANNA, dochter.
van Lodewyk.
KATRYN, werkmeye.
LYSBETH, nukemeyr.
Goose, knecht.
Verlooft aen Johanna.
KAREL, knecht van Karel.
ROBBERT, Fransch Koopman.
BOUDEINS, een Arbeyder.
Teeuws klomp, het tooneel verbeeld een Voorportaal in het Huys van Lodewyk.
DERDE MEYDAG, OI VERHUYS TYD.
Katryn zinge en werkt aen eenig goet 'e geen over de vloer staat.
Et verhuysen brengt beswaaren Daar de Meit me werd geplaagd, en men sou het Bedstroo spaaren Dat men togh noyt over draagd.
Laat ik dan mijn werk beginnen, Om mijn kost en loon te winnen, my past beter sloovery, Als een groote heerschappy, Om een Jonker te behaagen, Grooter last most ik dan draagen.
KATRYN, spreekt.
Men moet verhuysen van dees dagh, en men weet niet waar in, agh!
War A 4 zed by google DERDE MEYDAG.
Wat zal men weder geeuwe, gaapen, eer dat wy raaken aan het slaapen, het is pas ochtent, en ke daar 'k wou dat ik in myn bed al waar.
Dien Beest Boudeins met syn steil ooren, is oorsaak dat ik word geschooren, hy heeft myn Heer 't Huys onderhuurt, Want hy had zin in dese Buurt, Om dat 'er zoo veel Franschen woonen Van zyne kennis maar dit hoonen, Indien ik was als myne Heer Zou ik hem duur betaalen weer.
Maar het is waar, of k laat me villen, De Fransche doen al wat ze willen, Op t voorrecht van een Refuge, en ondertusschen zyn ze me Al van een Sant en een Santinne Van buygent vleys, met houte kinne.
En vlasse baarden, maar och, oeh, ze brillen ons door haar bedroch, een Meit kan nau een Huur meer krygen Of zy moet op zyn Frans eerst nygen En spreeken kunnen, en Madam Fraey scheeren op een Fransche kam, En met een Fransche veter rygen, ken men dat niet, dan moet men swygen, En voort vertrekken, voor gewis weet ik dat er een Heerschop is, Die laat een Franschman over koomen, Die hem zal leeren sonder schroomen.
Zyn Vrouwtje soenen op het Fraus, A l'air de la Cour, dat is kans Voor sulken Rodtsak, selder weeken.
Om haast zyn sak vol gelt te steeken,... maar ik verklaar op myne trouw, dat kluchtspel.
Dat hy wel van myn blyven souw, ik wilt bot op zyn Hollants leeren.
LODEWYk, katryn.
Hyn hoor hier, t is myn begeeren de Kamer niet wert opgedaan Van myne Dochter, ik zal gaan En zien eens na een Huys, by lyven Zoo laat de deur geslooten blyven, beschut haar onheyl.
KATRYn.
Ey, sinjeur verband je schroom, waar vrees je veur?
wilt het huys dog wel bewaaren.
Van schrik zoo ryzen my de hairen, Wanneer ik maar om Karel denk, ik bid gaat toch geen bogewenk Van deeze plaats, hy mogt haar schaaken, En zoo met haar het Land uyt raaken, hy is arglistig, loos en vals, Daarom geef ik op den hals, dat myne last word waargenoomen, Tot dat ik, of myn Vrouw gekoomen ben weder t'huys.
Ja wel, ik zeg Myn Vrouw die blyft ook al lang weg, t word tyd.... waar of men t goet zal brengen?
Ja, Heer, den dag en zal niet lengen.
Maar waarom ook zoo lang gewagt Met hueren?
dat s niet vel bedagt.
A5v, p. 47.
10 logey.
Dat moet myn wyf zyn toegeweezen, Die zogt de Franschman te beleezen, Om in de groene Snoek te gaan, 't geen hy in 't eerst scheen toe te staan, Maar toen hy 't Huys kwam ean te schouwen, wou hy 't een tyd in opsigt houwen, en dat heeft zo tot nu gesseurt.
Hey, hey, myn Heer, niet eens getreurt, om monnie kan men Huysen krygen.
Kom laat ik dan niet lang staan dreygen, Ik gaa eens na de Bockhorstraat, En zien hoe t met dat Huys daar staat, wanneer myn Vrouw komt kunt gy zeggen, Dat men zal t'samen overleggen, Wat Huys voor ons het best zal zyn.
Pas op katryn.
Katryn alleen.
Maar wel wat heb je al fiertuyten, met jou luy dochter op te sluyten!
Om dat de sloof haar heeft verlooft, werd zy van al haar vreugt beroost.
En 't is een keerel uit der kluyten, die als een kaatabal op kan stuyten.
Den bloed heeft niet veel gelt, Maar hy is reed'lyk wel gestelt, van leest en lighaam, schoon van veezen.
Op Akademies wel beleezen, Daar by verstaat hy de manier van de hedendaagse zwierbalet, Muzyk, barddraveryen, De Jacht, en zelfs de poëzyen, Maar van een klerk, of Schryvers plaats, Schiet niet veel over met die maats.
Dies wil myn Heer niet trouwen laaten zyn dochter met hem.
Advokaaten, dat word nu al een vonder goet, maar had Johanna myn gemoet, zy zou haar zo niet laaten foppen.
Maar stil, ik hoor de Lievert kloppen.
Jochem van binnen.
Katryn, ey doet de deur eens op.
Ik durf niet, juffrouw, och!
myn kop Wiert door myn Heer aan stuk gestooten.
JOHANna van bimen.
moet ik dan dus zyn geslooten, om dat ik min die my bemint?
Ik bid dat gy uw zelfs inbind, daar werd geschelt.
K heb aan de deur gerugt verneomen, Daar zal gewis uw moeder koomen.
KATRYN, ROBBERT als een Arbeyder.
Katryn spreeke roort.
't anders niet als d'eene Vent.
12 ROBBERT.
Hoe, ben ik jou niet meer bekent?
Bent gy het Robbert?
Wel keerel, wel bent gy bezeeten, dat je in huys komt?
Dat myn Heer Je hier vond, k zweer je op myn eer, hy zou je daadlyk laaten villen.
Daar is al voor gezorgt, poephillen.
De knecht te vinden in dees tyd, Van die zyn Dochter hem ontvryd, wel hair en baard wiert af geschooren.
Katryn, ik bid u, wilt my hooren, gy weet, hoe over langen tyd, Myn Heer Johanna heeft gevryd, En dat het Huwlyk niet wil vlooten, Nu heb ik met myn Heer beslooten, Een vond, dat hy ter goeder trouw,, Johanna krygen zal tot Vrouw Indien dat gy maar wilt gehengen, Dat ik een kist hier in mag brengen.
Maar hoe komt die in huys?
Nou zagt.
Ha, meyd, daar is al op gedagt.
Dit pak zal my daar toe verkloeken, ik heb de Franschman op gaan zoeken, bood hem myn dienst, als een der buert, dies heeft hy my terstond gehuert, als kluchtspel.
Als Arbeytsman, om op dees dagen Zyn goet te helpen sleepen, hebt gy t graag, hier in dit huys, daar hy van daag in komt te woonen, zo kan ik, zonder my t'ontroeren, de kist hier in uw huys voort voeren, als of het waar Boudeins zyn goet.
MARGRIET met een sleutel in de hand, ROBBERT spreekt zagt tegen KATRYN.
Wat of dees' Vent in huys hier doet, zy fluysteren elkaar in d'ooren.
KATRYn zagt.
Stil Robbert, juffrouw mogt ons hooren.
Wat doet die keerel hier katryn?
Boudeins laat vraagen, of 't mag zyn, of hy wat goet hier in mag brengen?
Ja, zo het Juffrouw wil gehengen, Want voor een tyd is 't noch uw grond.
MARGRIet tegens katryn.
Als ik noch denk om het affrond, Van my dit Huys te onderhueren, kan ik van ongedult naauw dueren, ik lief het om myn Mans Kantoor, En om het Kamertje daar voor, daarom wees ik Boudeins een ander.
Zo wy verdroegen met elkander, had ik dat voor hem weer gehuert.
Geen braver huys was in dees buert.
Zo lang heeft hy ons opgehouwen, tot dat het wierd verhuert, o Vrouwen!
Wat moet men lyden om de Mans, wanneer dat zy verzien haar kans.
Ey, wilt daar toch niet meer om denken, het mogt Mevrouw haar zinnen krenken, ook is het maar een weynig goet, 't geen hy aan u verzoeken doet, dat men maar daar ter neer zal zetten.
Wel brengt het dan maar wilt wel letten, Dat gy niers stoot, of stukkent smyt Van geen myn goet is, in dees tyd Zo ziet men vaak met groote hoopen, De Arrebeyders dronken loopen.
Dat zal Mevrouw van myn niet zien, 'k zal doen zoo als gy zult gebien.
Vaar wel, ik zal het goet gaan haalen.
MARGRIET, katryn.
Zyn staat dog niet lang te draalen, de tyd die dient nu niet verspilt, pak veg dat goet, t staat hier zo wilt, men kan zyn voeten pas verzetten, en vilt by lyve ook wel letten, dat kluchtsel.
Dat gy niete breckt van t Posteleyn, maar seg, waar is myn Man, katryn?
Hy komt voort veer, moet ik u zeggen, Om t'samen dan te overleggen, daer werd geschels.
Wat huys dat men dan neemen zouw, maar stil, daar word geschelt Mevrouw.
Dat zal myn Man zyn, 'k kan het hooren, zyn schel klinkt my staag zo in d'ooren.
LODEWYk, MARGRIET, katryn.
Wel is dat zweeten Man, wel hoe?
Vrouwtje lief, ik ben zo moe, ik laat de tyd my niet ontzueren.
Zo gy nu wilt, zo kunt gy hueren Het Huys daar in de Bokhorstraat, dat naast myn Nicht noch ledig staat, het heeft een heele lichte kooken, Geen Tegel is in 't huvs gebrooken, Een tusschen en een Achterplaats, een schoon prieel, om met de maats Zomtyds een pyp te fisteleeren.
MARGRIet.
Dat Huys zou ik niet approbeeren, Die moeyten kost gy laaten staan, van na dat Huys te kyken gaan, 't geen past voor droevige gevangen.
Ook zou ik daar geen mensch ontfangen, Of k diende stadig, als verplicht, te zenden om Mevrouw, uw Nicht, geen vinger wiert in d'aard gestooken, Of het wiert voort van haar gerooken, dat is in 't minst niet stichtelijk.
Hoor, vrouw, gy hebt groot ongelijk, ik raad u.
Zo gy niet wilt laaten.
MAKGRIET.
Maar, man, uw raad die zal niet baaten, Ik wil niet na die doodsche straat, Maar in een Huys na onze staat, 't Geen ik heb heden gaan beschouwen, Zoo schoon als men een Huys kan bouwen, Met twee Saletten, een Kantoor Beneden d'aarde, en dan voor Een Kamertje om Thee te drinken Met myn Vrindiunen, daar by blinken De glaazen, om net door te zien, Wat dat passeeren al voor lien, ook is de Waagestraat voor menschen, Die na 't vermaak en wellust wenschen.
Het is gewis, in deeze tyd, Het wezen zou een groote spyt Voor u, en diergelyke Vrouwen, Indien dat zy niet mogten houwen Een kamer drie, vier, voor playzier, Om na de mode zwier Met haar bekende Thee te slikken, En somtyds ook een glaasje likken, Onder een praatje van elk een, ja wel, mevrouw, 't is ongemeen.
'k Dagt niet gy ons zo zoud trakteeren, dat kluchtspel.
17 Dat s kostelyk.
Maar 'k wil wel zweeren, als dat het ver het besten is.
Ja, als men ook eens uyt zou leggen, al dat men van de Mans hoort zeggen, gy zoud al mee verwondert staan.
Ik weet, ik weet wel waar ze gaan, Onder haar kap met groote zakken, om hondert schellinkjes Tiktakken, stil in een kamertje alleen, myn heer, is dat niet ongemeen?
Ontkent gy eens dat het niet waar is, daar vliegt dan ruym wel een salaris Van t een of t andere Proces, Van hondert gulden vyf of zes.
De lastertongen zyn bestreeken Met Slangenspog, vanneer die spreeken.
Lukanus zeyt.
Ja 't femeni.
In nulla plus est Serpente veneni.
De tyd die lengt niet door dit praaten.
Ik bid dat gy toch toe wilt laaten, het hueren van dat Huys, myn zin Die is gevallen.
'k zal weer in Veel andere zaaken d'uwe volgen.
Ey, man, ziet dog zo niet verbolgen, maar door een Jawoord liever bly, en 't is by 't Hof ook dichter by, En minder voor myn lief te loopen.
mag ik op uw gunst dan hoopen?
Lo jitized by Googl DERBE MEYDAG.
18 LODEWYk.
Wie kan 'er vast staan op zyn woord, als men zyn Vrouw zo smeeken hoord?
Wel nu ik gaa het Huys dan hueren.
Maar repie, vant in weynig uuren Zo moet ons goer van deeze grond.
Wel nu ik gaa, laat maar terstond Het losse goet te samen binden.
De Huysheer, man, je zal je vinden, recht over.
't Huys van Constantyn.
LODEWYk in 't weg gaan.
Sla op myn dochter acht, katryn.
MARGRIBT.
Gy kom, staat nu niet lang te teemen, Maar wilt her Posteleyn eens neemen, en zet het op die Tasel noer Terwyl zoo gaan ik heen en weer, Hier naast een kopje Cossy drinken.
Maar eer je weer komt zal 't rinken.
NEGE NDI I ONEEL.
Wat zyn zy voor haar kint benouwt, wel alles moet dog zyn gerrouwt, schoon.
Schoon t slot en tralie komt beletten, de list die zal ze toch ontzetten.
Een paar te scheyden is niet goet, het maakt een ongerust gemoet, Dat kan ik met dit Lied bewyzen, t geen alle Dochters zullen pryzen, zy zingt.
Gy oude Vaders gedenkt aan uw jeugd, Denkt aan de lonkjens, en lachjens en vreugd, Denkt aan het kussen, het strooken en streelen, Denkt wat gy door de liefde al hebt gedaan, Dan zal u al onze vreugd niet verveelen, de liefde kruypt, al waar ze niet kan gaan.
Doar word geklopt, en gebeld.
'k wensch Robbert met de kist daar komt.
TIENDE toneel.
ROBBEKt en teunis dragen de kist.
KATRYn spreekt voort.
Hoe schelje zo, zeg lompen hont?
ROBBEKt.
Wel Maartse karje met je krollen, ik zou je strak wel kuikkebollen waarom schey jy din knegt voor lomp hy is wel vroom, t is Teunis klomp.
TEUNIs.
Ja, kaat, heb ik je aan je lompen, ik zou je wel ter degen klompen.
Ey, ey, daar is geen stichting in.
B2r, p. 20 dERDE MEYDAG.
Ja, proefden je maar eens t begin.
Ey, Robbert, kom niet veel te praaten, die klomp die moet ons huys verlaaten, k ben voor onze Vrouw zo bang.
Maar, Robbert, waar blyf ik zo lang?
O, als je mee al bent vol vreezen, Dan dien je wel voor deur te weezen.
Daarom weet ik geen beter raad, en wacht my op de straat.
Ik wacht dan, tot gy daar zult koomen.
ROBBERT KATRYN, de kist.
TU, doet de kist op zonder schroomen.
zonder sleutel kan dat zyn.
KARel.
Dat ben ik niet verheugt, Katryn, dat gy myn komst hebt toegelaaten, neemt voor t begin dees drie dukaaten Voor een vereering.
Nu, tast toe.
't hoeft anders niet, myn Heer, wel hoe, zo grooten gift!
ROb. kluchtspel.
Ey hoor dat fluyten.
Kaatje, wilt de deur ontsluyten Van myn Meestres, op dat myn ziel, Die, door de Minnebanden, viel In het gewelt van haar vermoogen, zig mag verkwikken door haar oogen.
Zie daar, myn Heer, uw beë voldaan, daar komt Johanna zelver aan.
KARel haar hand kussende.
Gun dat ik voor u neer mag knielen.
OHANNA.
Zyt gy daar ziele van myn ziele?
Wat lyd' ik om uw liefde smart!
Voogdes, en Meesteres myns hart, verwyt my niet wat gy moet lyden.
Indien de dood my kwam bestryden, die stryd zou my zo wreed niet zyn, als dat myn hart gevoelt de pyn, dat, om myn min, gy zit gevangen.
JOHANna.
De druk, en smerten die my prangen, Die zyn verdweenen in de wint, Nu gy my zoo getrouw bemint, zou maar de haat myns Vaders breeken, Myn Moeder was wel te bespreeken Om toe te stemmen onze Trouw, myn druk, myn kwelling, en myn rouw, En al myn ramp die was veryloogen Door het bespieglen van uw oogen, Maar ik verwert veel eer de doot, Als u, tot myne Echtgenoot.
B3v, p. 21 kamelyn.
22 karel.
Mag ik op uw standvastheyt hoopen?
Zult gy het anders af zien loopen, een lukkig eynd volgt dit begin.
Gy zyt verzekert van myn min.
Maar zegt, wat hebt gy voorgenoomen?
KAKEL.
'k ben hier met deeze kist gekoomen, en die zo konstig is gemaakt, Dat niemant vreemts daar in geraakt, Noch slot noch sleurel ook kan vinden, hier mede zo zal ik verblinden Uw Ouders oogen, treet maar in met my, myn waarde Engelin, u zal geen hoon, noch leed geschieden.
En Robbert zal met ons voort ylieden Ten huyzen uyt, in zekerheyt, en stelt dan alles aan de tyd.
Maar zo myn ouders eens in kwaamen, eer Robbert weg was, wy al t'faamen Die waren, laas!
Dan in t verdriet.
ROBERy.
vreest gy dat toch niet?
Ey, juffrouw al zaagen zy de kist voor oogen Ik zweer, zy wierden noch bedroogen, het opdoen is geen mensch bekent.
Wie denkt ook dat gy daar in bent?
KATryn.
Nu, juffrouw, laat u toch bepraaten.
Ik heb een beursje met Dukaaten, ook Paarlen en Juweelen, Heer, In myne macht, en noch iets meer, t geen den.
Men, men let.
Niet oogen m. at?
Taaten.
En, meer ben kluchtspel.
't geen ik in eygendom kwam erven, Heer Karel, met het droevig sterven.
Van myn beminde grootmama k gaa t alles haalen.
Repje dra.
Heer Karel helpt haar dog wat spoeden.
ROBBERT, katryn.
Ch!
Robbert weest toch op je hoeden, o 'k word zo benaauwt, daar 's niet een lidt Och!
aan myn lyf dat rust bezit.
Myn hart kan aan geen stilstand raaken.
Je zoud my ook wel huyvrig maaken.
Maar, Kaatje lief, daar word geklopt, myn krent, myn krent die vord geltopt, door de benaauwtheyt van dat kloppen, nu zal men hier eerst eyeren doppen.
Wat zal ik doen KUBBERT adet de zyt toe.
Gtypt ecfirer moet, het best is dat je opesi doet.
Hoe zal myn Heer dees dans ontspringen?
DERDE MEYDAG.
24 DERTIENDE TONEEL.
MARGRIET, ROBBERT, KATRYN.
't slot dat schynt wat stram te wringen, MARGRIET.
Wat heeft die keerel hier gebrogt?
Die kist, 't geen hy u heeft verzogt.
Kon hy die zo alleenig draagen?
Hoort gy niet wat ik u kom vraagen?
Neen, noch een keerel, wat een praat!
Die wagt hem buyten op de straat.
MARGRIEI.
Had hy meer werk dan als den andren, dat zy niet gingen met elkandren? robbert hem dronken veynzende.
De Meyt die bad aan my, Mevrouw, of ik dit Schildery eens wouw Voor haar, van deeze haak af krygen.
Op zulke reeden wil ik zwygen.
Maar wat is in dees' kist, zeg vrint?
Wel, goude Stoffen, en syn lint.
Groenlandsche Kanten, en Fransch Linden.
Maar, waar kan men het slot hier vinden?
Vrind, breng je die zo open?
Neen, juffrouw, neen, de kist is toe.
Voor ontrouw zyn wy niet verleegen.
MARGRIET tild aan haar kist.
Hy komt niet zwaar genoeg te weegen, Zulk goet kan in die kist niet zyn.
Wel nou, wel nou, wat bruyt dat myn, se moet my daarom niet belonken.
Wel keerel, gy bent lustig dronken, en dat in zulken korten tyd, en flus beloofden je met vlyt, fraay op het goet te zullen passen.
Ik vrees men wil ons hier verrassen, geef my de sleutel eens katryn, ik moet eens by Johanna zyn.
KATRYn zoekt en voelt in haar zak.
Ik voel geen sleutel in myn zakken, Zy is verlevt wis met dit pakken, waar of ik die nu vinden zal?
Verliest gy die, wel zyt gy mal?
Mevrouw, men kan wel wat verleggen.
Dit zoeken, dat is wat te zeggen.
Hou, goose, kom je?
Goose hoort.
MARGRIET, kaTRYN, robert, goosje.
Vaa op myn kamer, daar gy voort een sleutel naast myn bed zult vinden, loopt.
Loopt haalt die, zou men my verblinden Goosen binnen.
De voordeur doet die voort in slot.
Geeft hier de sleurel.
Ben je zor?
Mevrouw, ik kom niet om te dieven.
MARGRIET 'k leg dat gy blyft, volgt myn believen, Of anders raakt gy in 't verdriet.
Goose uyt.
Mevrouw, is dat de sleutel niet?
Die heb ik naast uw bed gekreegen.
Het is de rechte wel ter deegen.
Gaa, pas met Lysbet achter op.
Maar ik beveel op hals en kop, Laat niemant uyt de poort geraaken.
Goosje.
Ik vat uw zin, en zal 't zo maken.
GOOSe na de Achterdeur binnen, en MARGRIET gaat in de Kamer van JOHANNA, maar laat de deur van de kamer open.
VYFTIENDE TONEEL.
KATRYN, ROBBERT.
Robbert, och!
nu raak ik dood.
ROBBERT maakt de kist open.
Weest maar gerust, 't is noch geen nood, Zy heeft myn Heer noch niet gevonden.
'k zal.... karel.
Binnen, in de Kan maar laat aeneel.
ERT.
Aak ik dood.
À kist open.
gued mod, gegede Kluchtstel.
Daar komt Heer Karel, o gant wonden!
KAREL ayt de Komer van JOHANNA, en haustig in de Kist.
Gaat, Robbert, uyt dit huys terstond, Door d'eene, of door d'andere vond, Maak dat myn voorneem komt gelukken, Door 't puyk van uwe meesterstukken.
Myn Heer, daar komt Mevrouw Margriet, duyk in, op dat zy u niet ziet.
MAKGRIET uyt een zelve kamer.
Waar is die jonker daar gebleeven?
ROBBERT bem dronken veynzende.
Wat Jonker?
Wel wie heeft zyn leeven!
Die k uyt dees kamer heb zien vlien.
Wel, juffrouw, hoe kan dat geschien?
MARGRIET Waar drommel is hy dan geloopen?
Is hy ook in dees kist gekroopen?
ik Voel 't , ze is zo zwaar.
O schelm, spreekt voort, wat doet y duat?
Wat zeg je daar al, selleweeken!
De kist kan tegen jou niet spreeken MARGRIET.
't is ook gewis.
Maar wel de Heer die daar in is!
Hoe of men moet dees kist op maaken?
ROB Digitized by google 27 DERDE MEYDAG.
28 ROBBERT.
Wou jy Boudeins zyn goet dan taaken?
Wel, juffrouw, dan raak je op t endt.
Wat kwelt my deeze dronke Vent!
Ik geef je daadlyk wel wat slaagen.
Mevrouw, laat hem het huys uyt jaagen, door goose, en de keukemeyt.
Neen, daar toe heb ik noch geen tyd.
Hy moet myn Man eerst open leggen, en ook van stuk tot beetje zeggen, wat Heer hier zit in deeze kist.
Wat ben je gruwelyk vergist, ik wed, dat ik u zal bepraaten, dat gy my zult de deur uyt laaten, eer dat uw Man in huys zal zyn.
Heeft deeze Vent ook van myn wyn, zyn bast zo boorde vol gezoopen?
Daar even, doen hy hier kwam loopen, doen was hy nuchteren.
Dat s waar.
Baudeins is niet zo scheutig, vaar.
Ik heb 't ook van hem niet gekreegen, een kennis van my, was verleegen, Die hier van daan, vertrekken moet Na Amsterdam, met al zyn goet, Die heb ik helpen wat verhuyzen, en daar heb ik zoo moeten buyzen, dat open, aar.
kreegen regen, moet joet, uen, uyren.
Dat ik maar passelyk kan staan, men zeyt, dat hy is weg gegaan, Om dat de tyd begint te naaken, Dat haar de Burgers vaardig maaken Met trekken, en de helft, of meer, Verbonden zyn aan deezen Heer, Van voor zyn Huys eens braaf te schieten, en wat al wyn moest hy dan gieten, Als hy die tsaam beschenken zouw.
Zy zeggen ook dat hy, Mevrouw Heeft voor de Schuttery geschreeven, Waar voor men hem die eer zou geeven, De glaaze kassen al den bruy, Die vlammen maar op zulke luy.
Hoe noemt men hem, die u zo nooden?
Dat hebben zy aan myn verbooden, Ik mag t niet zeggen.
Nu, hoe dus?
Maar laat my uyt, hy lykt wat na Merkurius.
Myn man die moet eerst weder koomen.
Hoe hiet jy vrient?
O eldremast!
Ik kryg daar zulk een achterlast, 't Loopt door myn broek, al langs myn kuyten.
Wil ik voor hem de deur ontsluyten?
Neen, neen, hy raakt 'er zo niet uyt.
ROB Digitized by google 29 DERDE MEYDAG.
30 robbert ter ayden.