floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Maar waarom houd gy op?
of wie stuit uwe taal.
Vertel ons de uitkomst, wy verwachten het verhaal.
Men spreekt van my na 't schynt.
Reests had Rudolf zyn degen, alfons.
Dry minnaars neërgeveld, en ieders gunst verkregen, wanneer het renperk door een held wierd ingetreen, Wiens kleed'ren, wapens, en wiens brave stal van leeren Geheel ontzag'lyk in's aanschouwers oogen schynen, 't is, of zyn grootsche ziel zich uitbeeld in zyn mynen.
De Prins, ziende achteloos dien medeminnaar aan, bereidt zich tot de winst.
Men geeft de leus.
Zy gaan, en trekken bly vol moed te saamen af, en vinden Zich aan het end zo suel, als ofzy door de winden gevoerd zyn, ja zo vlug, datze alle in twyfel staan, Of elk wel van zyn plaats een voet breed is gegaen.
De vreemd'ling staat versteld, hy diest, en ichintte onvreeden De Prins geeft zich geheel aan zyn grootmoedigheeden, En nadert, stoot, gehard met zulk een dapp'er kracht.
Dat elk hem, eer hy 't wint, respect voor verwinnaar acht.
Zyn vyand zelf schynt zyn verwinning toe te stommen, 't Paerd wordt gewond, en doet zyn weërstand weinig klemmen, wanneer het noodlont, moë dier onverwonnen moed, Rudolf laat vallen, en doet baaden in zyn bloed.
Myn broeder dood!
Haar broeder, wat moet ik hooren!
Om dit voor my te zwygen is verloren, zo k in dit leeven noch genieten kan vermaak Dat zal bestaan in het volvoeren van de wraak.
Men weet de moorder, en de straf sta hem te schromen.
In die verwarring is hy het gevaat ontkomen.
Hoewel 't gequeiste paerd hem stelt in 'k waade stand, en levert hem misschien in zyns vervolgers hand.
Hoe wort myn rust gestoort door zware stórrem vlangen?
Tot fred.
En gy, wiens ongeluk ik daad'lyk zou beklagen, zie nu, hoe dat het lot met onverzoenb're haat Der Groten spoed, zo wel, als de uwe, tegengaat.
Ftora.
Mevrouw, zo immermeer.... iaz.
Kom volg my, gaan wy heenen, en laat ons myne ramp in myn kasteel beweenen.
Wat wondere ons poet maekt my weer op nieuw beducht!
Ik werp my vluchtende in t gevaar, daar ik voor vlucht.
't is best, dat ik haar volg, om de achteroocht te myden Myn weezen onbekend zal lichtlyk my be vryden, 't noodiot werkt somyds met, wouderbaare kracht, van zyffelven.
En geeft een uitkomst vaak, heel anders, als hy men dacht.
Jodelet, paskaal.
Jodelet, gewapend met de zelve wapens, die Frederik over al in 't renspel gedragen had.
Jodel.
Oou!
nimfies, hou holla!
het is of myn schreuwen Dit volk zo vreeslyk luit, als'o brullen van de leenwen.
'k spreek liever anders, want ik zie, hoe elk me ontloop.
Pask.
Wel, zoete man, jy kent heur niet, waar ofje op hoopt?
Dat raakt niet, want nou ik zo weidisch ben uitgestreken, Woud ik wel als verliefd met zulk een meis je spreek en Aldus, Zacht beeldeken van steen... maar op een ys, Waar door myn domste koe van hitte smolt, als ys, ik kom myn belmmuts, en rampier jou prez, enteeren, en, kon ik, kwou myn hart jou uit myn lyf vereeren.
Myn bloed kookt over door hat branden van jou oog, en zo dat noch wat duurt, werentig ik verdroog.
Ik zegje nou, op dat het jou niet zou verbauzen, zo ik te sterven kom, k zal zo afgrystyk raazen... met die verweende spraak, en dit gezulverd kleed, wat schoonheid zou voor my niet daadlyk zyn gerced?
Ja wel, dit 's mooi sepraat, maer 't zal te Napels houden, daar raakt jou naam, als tot Kajete, in alle monden.
Kajete, dat s myn land, daar kent my elke Paskaal.
O ja, te wonder, want men wyst jou met de vingers na.
Myn vaat.
Paaskaal.
Wouje myn jou afkomst gaan vertellen, myn vaar was Hansbuur, die, het kostje won met maalen.
Ik ben een markgraaf.
Paskaal.
ja men noemt jou dikwils met De gekkelyke naam van matkgraat sodeles.
Jou zotheid doetje om tyd verdryf te napels achten Voor kwiebus.
O jou gek dan moest ik jou wat slachten!
Heel niet, paskaal, ik laat my zo niet foppen.
Dat zek'er heijen my noch gist'ren myn planeet Te vooren las, en maatje, ô, wil 't maar zo geschieden, zo mogt ik in het kort Turkyen wel gebieden.
Pasxaal.
Oostinjen ligt daar by, loop, loop, jou groote zot, sy zelt in t kort gebien in noompjes varkenskét.
Wel, kyk die domme boer, hoe maalen jou de zinnen, paskaal, weet jy wel, dat van daag het steckspul zel beginnen!
Wel zou ik niet, ik zel me zo speulen.
Zou je niet!
Hoe wachtje dan zo lang?
Ga met me voott, en schiet jou aare kleed an.
Jy kent voor gaan, en je spoeyen?
Een man, als ik ben, wil hem daarom niet vermoyen.
Een man, als jy bent.
Wel, wat of 'er an me schort.
Myn vrindje, 'k lag eens met een mark graafschop, in 't kort Volg ik de stappen na van ridders en van knaapen.
'k ben ridder, sus, laat zien, ja van 't Betoverd Wapen.
Kom jy deur tovery dan an die wapens, met Die toestel, dat licht de een, of de ander is ofezet?
O ja, 't is tov'ren, wis, en 't komt me te veur zeggen, dat 'er hier een ridderlyk geval moet achter leggen.
Tot gekke ridder wordje licht gessagen, als ly door dit kleed jou zelfs haalt slaagen op den hals.
Ga breng het op zyn plaats, of k zelje alleenig laaten.
Wel, ga, ik hou je niet, maar ben jou malle praaten Al moê, en nou dat ik ereis een ridder ben, is 't eers genoeg, dat ik jou veur myn schildknaap ken.
Ik zeg 't om best wil.
Daar leit my niet an bedreeven, jodelet.
Astaal.
Jy wilt ze houden?
Ja tot Paasch, of al myn leeven.
Jy blyft dan, en ik ga veel liever daadlyk heen, als dat ik wacht een stok, of knuppel op myn leeven.
Ja, dat is wyz'lyk gedaen.
Maar 't kon wel wesen, jodel.
Dat hier te land dit kleed een meester vond, 'k zou vreezen, Indien van iemand daar wat op zegen was, Dat dan van toveri te spreken heel te onpas zou komen.
Wat gezeid?
dit is een droevig leeven?
Wat helpt wapen doch aan die de vrees doet beeven?
Maar zien wy evenwel, wat ons in deeze stand Kan overkomen, zelfs in spyl van besjes taud.
Bedenken we eens, wat elk daer van zou kunnen praaten?
'k Heb die zo maken laaten, jou kleed'ren die zyn schoon.
Zy zitten fraai en net.
Zy zyn my aangepast 't Geld vind ik by de tast.
Ik loof, zy kosten veel.
Een moskovyt uit Poolen.
Wie is 'er snyder van, wel ik hebze niet gestoolen.
Jy draagt ze dikwils?
Ja daar verwacht men my.
Jy gaat na 't steekspul toe?
Wat verder licht, als jy.
Jy romt?
Van ver, van waar Goed!
die proef is goed, nou ga ik heene stryken, en wie meer kwestic zockt, die laat ik toe staan kyken.
Maar ziet eens, komen daar geen schelmeni schelmen?
ja 't.
Zy zien veel boozer, als de nikker, met zyn maat, en vier!
O 't is gedaan!
hier zal ik moeten branden Of deeze boom moest my verschuilen voor haar handen.
Hendrik, soldaat, jodelet achter een bodom.
Eemt moed, myn vrienden, deeze ontmoed.... hederik.
't ting geeft wat schyn van hoop, dat hy niet ver van deeze ploats zal zyn.
Digitizec. van zICH zelve.
Zyn dood gevonden paard, op deeze streek gelaaten In t midden van de nood, heeft lichtlyk dien verwaaten In t bosch doen blyven, dies ik noodig oordeel, dat Hier niets en werd vertuimd, voor dat hy is gevat.
Hem op te houden, en te dingen na zyn leeven, is aan de staat een blyk van onze dienst gegeeven.
Maar neemen we agt, dat hy ons maat niet overloop, En ons zyn lyf, en bloed op t allerdierst verkoop.
Licht dat die wreede leuw, wiens leeven elk wil korten, eer hy zich overgaf, niet weinig bloed zou storten.
Dien overwinnaar van Rudolf maakt my bevreesd.
Ik ga u moedig voor, volgt gy maar onbedeesd, en denkt, men zal die vangst ons rykelyk beloonen, maar zie, wat komt zich daar by dat geboomt vertoonen.
Van achter de boom wie daar?
Wat snooder woord is dat!
't is her niet klaar.
Myn antwoord was bedocht, behalven op, wie daar.
Maar sus.
Zie, zome dunkt, sich achter geene blaaren Hend.
Een man verschuilen, die zich niet wil openbaaren.
Och, ooch, ik ben ontdekt!
Hoe zou ik dit ontloop!
Ik moet 't stout spreken, of men brengt myn huid te koop.
Kom houden wy ons kwaad.
Wie nadert, zal deez' deegen Door strot, en darmen heen... kyk, kyk, ze staan versteeken. nou houden zy weer stil, zy zien my aan, ziet daar Daar spreeken ze weer zacht.
Volharden wy zo maar.
'k zweer by myn armen, wie my nakt... men volg myn listen.
't is zek'er, dat hy 't is, laat ons geen tyd verwisten Zyn wapens, en zyn kleed getuigen 't, tre slechts toe.
Wy zyn niet minder, als het geen gy meent, maar hoe, om sulzo te dreigen?
Ho, zy trillen al, en beeven, jodelet.
Steekt op je degens, zo jy anders noch lang wilt leeven.
Pogie Digitizeq b Hend.
Zie daar, myn heer, wy staan op uw geboon gereed, Zelfs u te helpen in uw allerz waarste leed.
Kom jy dan niet om myn parsoonlykheit te moorden?
Hoe ongeveinsd wy zijn, speur dat uit onze woorden.
Wou jy met dat stuk staal niet tappen van mijn bloed?
In tegendeel.
Zo was ik t onrecht straks verwoed.
Wy zyn verwonderd, Heer.
Jy hoeft niet meer te schrikken, Zie daar, ik maatig straks 't wreet opslaan van myn' blikken.
Maar voor de vrindschap, moet goê kennis, zeit men, gaan.
Gy kent ons nog maar half, komt, mannen, vat hem aan.
Neemt hem zyn degen af.
O schelm, jy hebt geloogen.
Ons noch schelden?
Neen, dan benje ver bedrogen.
Ik scholt myn leeven niet, maar, was t niet wel, myn vrind, dat jy myn kleëren naamt, en joegt myn aan de wind.
Neen, gy moet met ons gaan.
'k zal 't in jou handen stellen.
Voort, voort, al lang genoeg.
Daar wy u verzellen.
Eind van het eerste Bedryf.
Laura, Julia.
Mevrouw, ontlast u toch van zo veel ongenucht, maak eens een eind van dit wemoedige gezucht.
Zich op elk oogenblik van 't slinksch geval beklaagen, dat is u zelf te verre in Izabellas plaagen van zICH zelven.
Gewikkeld, stel die wat tegen zy.
Voor my, 'k vind stof Die gonst te doemen, die u hier voert uit het hof, Om slechts een zuster te vertroosten, die met reden haar zelf tot treuren geeft, wylge uw wemoedigheden Daar door verzwaart, na 't schynt.
Rudolf zyn dood eischt niet.
Van u zulk leevendig gevoelen van verdriet.
Een broeder zal ons meer, als een beminde raaken, t Verlies verscheelt, dies wilt verschil in klagten maaken.
Gy oordeelt kwaâlyk van de rampen, die myn hart Bestórmen, zo gy die stelt by eens anders smart.
Hoe weinig kent gy het verschil, als te onbedreeven 't geen tusschen waare smart, en plicht is van welleeven.
Om een geveinsd verdiet te maalen na den aard, Wordt ons slechts van natuur een traanenvloed vergaard.
Het minste voorwerp wektze, en door die traanen vinden Wy middel, om het oog der menschen te verblinden, want izabel, die nu in haar droefheid zucht, Heeft gansch geen reden tot zo groot een ongenucht.
Rudolf, die haar voor heen als broeder moest weezen Verbrak die band, toen hy zich als tiran deed vreezen.
Niet dat zy daar door haar wil maatigen, neen, zy weent welom zyn dood, doch t is niet, als geween.
En zy doet ons genoeg in haar gek lag bespeuren, dat zy uit plicht volhart in dit gedwongen treuren.
Mevrouw, zie, datge op u die zelfde magt verkrygt, en nu natuur zich stilt, maak, dat de liefde ook zwygt.
Ik weet, dat zich uw haat met reden geeft tot zuchten, En dat Rudlof zyn dood.
Ach wreeder ongenuchten!
Indien uw kwaal vermeert. ach, ach!
wat voor ellend!
Myn kwaal is zo bedekt, dat niemand die recht kent.
'k geloof des Prinsen dood alleen te zyn de reden.
Zyn dood stort my in al te vel rampzaligheeden.
Juila.
Gelyk 'er in de wraak veel zoetigheeden zyn die ons vertroosten in onze allerzwaarste pyn, so zal des moorders dood uw troost ook met zig brengen, hy wort vervolgd, en wil 't den heemel maar gehengen... Laura.
Dat is myn kwelling, ach!
houd op, want die veraât, Dien elk zo fel vervolgd, des Prinsen moordenaar, Door een bevallighcid, die ieder zonverwinnen, Die baart myn kwelling, in een woord, dien moet ik minnen.
Vergeef aan myne drift, Mevrouw, zo 'k onbeleefd... Laura.
Hoor, Julia, wat my zo zwaar op t harte zweest.
Hoor myne zwak heën!
't Speelt u noch wel in gedachten, hoe zeker schilder zich door zyn konst deed acliten ten hoof.
Die vreemdeling kwam op een dag myn oon Verlustigen met zyn taf reelen.
Het vertoog.
Van een daar onder, dat door netgesierde randen, het schildery deed met te heller straalen branden, trok myn gezigt daar op, helaas!
en 'k zag terstond Dat in dit kunstig stuk myn beeld'nis zich bevond.
Ik zie dien schilder aan, die scheen byna bezwecken.
Ik kreeg dit, sprak hy, van Prins Fredrik, wiens spreeken Was op die tijd verzela met volgend wegeklag, eenig wit van t geene ik wenschen mag, Terwyl het oorlogs vuur blaakt tusschen onze Ryken, en myn standvaste min doet hoopeloos bezwyken.
Keer weer van daar gy kwamt, houd eind'lyk op myn zin Te ontrusten, my gestaag vernieuwende myn min.
Dus gaf hy my ontroerd het voorwery van zyn leeven, met voorwaarde om het u in eigen hand te geeven, en 't noodlot spilde op hem vergeefs baar wreedste magt so hy geloofde u tot medoogendheid gebragt te zyn, door hem te zien.
Vaarwel, ik ga vertrekken Behoud het.
Syn gezucht scheen my wel iets te ontdekken.
'k herzie het beeldtenis maar vond, in plaats van 't myp, dat my die schilder had ter hand gesteld het zyn.
Hoe deeze ontrocrenis my door het brein kwam renuen, ik kost genoeg dien Prins uit deeze schilder kennen.
VAN zICH zellen.
Sint die nooit vergeeten dag Gedoogde ik zyne min, toen hy myn liefde zag.
Hy zwoerze my, en ik ontfing op zyne woorden Al 't geen tot zekerheid de grootsche zielen hoorden.
Te vorderen.
Gy weet, Rudolf zyn grootsch gemoed Wou my zyn kracht doen zien, ten koste van zyn bloed Frederik, door minnenyd gedreeven, verkreeg met eene slag de zeege, en nam hem t leeven.
rampen zonder eind, wat brengt gy my in nood!
Syn vucht ontrooft hem my, zy blyven is zyn dood.
Myn min weërhond hem, maar myn vrees wil hem verjaagen.
Nu oordeel de ongenade, en ramp, dien ik moet draagen.
Mevrouw, 'k bek laagu, en sta in dit ongeluk toe, dat gy met recht zo levendig een druk Gevoelt.
U 'staat het cene, en 't ander lot te vreezen, maar dwing tot de reën, toon, hoe het ook moog' weezen Dat niet uw minnaars vlucht u aan het harte gaat, maar dat gy eucht alleen om 't onheil van de Staat.
Op dat gy aan u telf niet ontrouw werdt bevonden.
Maar zacht, de koning komt.
Koning, Laura, Julia.
Oet u iets goeds verkonden, koning.
'k Myn doehter.
't Godendom behartigt onze zaak, En vleit myn droefneid met een zoete hoop van wraak.
De moorder van Rudolt zal zich vergeefs verstecken Hy wordt ontdekt, ik zal my van hem konnen wreeken.
Een van zyn volk gevaan zal melden, wie hy is.
Nu komt my zwaarder ramp bestryden, t is gewis.
En wyl uw liefde heeft door hem haar hoop verlooren, heb ik hem zonder u niet willen zien, of hooren.
Gy zult veel beter, als ik zelf, ontdekken 't wit, daar hy op doelde, en wat in 't hart des moorders zit.
waarom had ik het geluk niet, om te bergen Een minnaar, wiens verlies my dit geween komt vergen.
Met welk een yver had ik zien doen myn gemoed, In t lot te stutten, en in t spaaren van zyn bloed.
Maar al myn wenschen is vergeefs, en al myn poogen..... kon.
Gy hoopt myn droefheid op met de uwe te vertoogen, Herdenkze niet, als om te denken, dat ons staat Te zoel, en, die Rudolf ons als misdaadig laat, Om hem te straffen, 'k ben hier door te meet verbolgen, nu op dit ongeluk een zwaarder schynt te volgen.
En dat de vyand reeds, in spyt van onze magt.
Hier aan mijn oevers door zyn scheeps vloot is gebragt.
My dunkt, ik zie hem, na ons onheil, zich betrouwen Op zyne trotsheid, en die stoutlyk staande houwen, Ja dat hy heden zich de zeege alreê beloost, nu hy dit Ryk ziet van zyn starkste stut beroofd.
Syn zo de magten van Sisilien te vreezen, so stel de vrede voor zy zal te krygen weezen.
Sy hebbenze u voor deez gebooden, om een end te maaken van 't geschil, en alle krygs ellend.
Myn heer, uw hart is door de wraak zelfs noch bezeten.
Hy nadert, die ons zal des moorders niaam doen weeten.
Ach heemel!
't is okiaaf!
Koning, Laura, oktaaf, sanche, Julia, wachten.
Octaaf, zacht tegen de prinses.
Helaas, mevrouw!
Laura, t'huis de koning.
Myn heer, 'k wensch een ontroeringe door dit gezigt, te meer, nu 't de gedachten van myn ramp weer op komt haalen, Vergeef het my, ik ben my zelf niet in deezen kwaalen.
Van zICH zelven, koning.
Kom nader, vreez een Vorst, wiens gramschap hevig blaakt, weet, dat uw zekerheid alleen bestaat in naakt Te ontdekken, wie de zeege in t renperk met de degen Door Prius Rudolf zyn doot, so schandlyk heeft verkreegen. Verberg ons niet.
Spreek op, en wacht van myn hand Vergiffenis, indien ge uw veinzery verband.
So t ongeluk wierd voor een misdaad opgenomen, ik vreesde voor myn dood, en had uw haat te schroomen.
Nieuwsgierighcid, o vorst!
heeft herwaarts my gebragt, Om t renspel, en daar in de ridderlyke pracht Te aanschouwen, als het lot, myn voorspoed moê, zich Van my, en in den dienst van zekere onbekende wendde My wikkeld'e.
Houd op gedenk, dat ons de pyn Doen zien kan, gy maar oprecht zyt in de schyn.
Het folteren zal u genoeg ten halze uit trekken Het geen gy slecht uit plicht nu voor ons wilt bedekken.
Heer koning, wijl hy vast op deze pligt blyft staan, oktaaf.
O onvoorziene ramp!
Deeze is door ons gekreegen Van een vermomde bô, die wy hier onderwegen Verspiedden, toen hy die droeg na Kajetta toe.
Hoe wonderlijk wort hier mijn geest ontrust, wel hoe?
Doorluchtige Eduard.
wat ik beschouwe!
Ach Frederik!
uw dood is zeker, ach, wat rouwe!
De koning leest.
Rudolf is door myn band beroofd van s leevens licht, dat my hier noodzaakt voor myn ougeluk te vreezen en Verlies geen tijd, kom tot myn hulp, voldoe uw plicht so gy in myn belang wilt ingewikkeld weezen.
Prins Fredrik.
zal ik myn oog gelooven?
laat Gy Fred'rik toe dat hy verdelge deeze Staat?
O laatste, en z waarste slag in al mijne ongenuchten.
Uzedby rudol zijn dood is noch te weinig voor mijn zuchten.
Mijn hart gevoelt een veel ondraagchelijker plaag, mits Frederik my sticht het onheil, dat ik draag.
Daar is geen ongeluk ter waereld zonder schanden Wanueer 't ons overkomt van vyand'lijke handen.
En moest het lot op my dus werken, wel ik moet De schande afwasschen door myn wraak, op t schuldig bloed.
Waarmits ik in 't belang van Fred'rik niets kan toonen, dan myn genegentheid, al schynt u die t'hu hoonen Deed ik zijn roem te kort, en nooit verwonnen moed, als ik dien Prins verzweeg, na wien gy zoeken doet.
So ge u beklaagt, dat hy Rudolf ter nedervelde, weet dat gy 't renperk voor een ieder openstelde, dus is dat zwaar verlies, in de algemeene vreugd, Een misdaad van 't geval, en niet van 's Prinsen deugd.
Vergeefs wijt gy 't geval het kwaad, door hem bedreeven, so 't van een ander kwam, het wierd hem licht vergeeven, Maar van mijn vyand, dat erken ik voor verraad, en 't maakt hem in myn' ryk misdaadig aan de Staat.
Soo dan hemel moê mijn staaten meer te plaagen hem aan myn geest, weet ik, wat straf hy hebben te draagen.... Laura.
Myn heer, betoon wat meer uw hevigheid.
Myn van zwaare droefheid vol, neemt deel in uwe smart.
Ik roep de Goon tot tuige, als ik maar hoor vermaanen Van Fred'rik, hy alleen veroorzaakt mijne traanen.
Om hem, alleen om hem ziet gy me in angst, en druk, meer om myn liefde, als om ons aller ongeluk.
Maar wat voor hoop van ooit die overlast te wreeken?
De Sisilijaansche vloot vast herwaarts aangestrecken, Gepropt met oorlogsvolk, komt stijven s Prinsen zaak, En u berooven van het voorwerp van uw wraak.
Dit wreed beletsel in eens minnaars begeeren.... google.
TC 20 van zICH zelven.
Koning, Laura, Hendrik, sanche, Julia, oktaf.
Hendr.
Heer koning, het geluk doet my met vreugde keeren, die moeder van Rudolf die breng ik u gevaân.
Is hy in uwe magt?
Men brengt hem herwaarts aan.
Gy sult hem daadlijk zien.
Ach droevige ongelukken!
'k bemerk den streek naauw, die hy hield, of doe straks rukken!
Mijn mannen derwaarts heen, wy vinden dat zijn paard hem was ontvallen, en bezwecken lag ter aard.
Dit geeft ons nieuwe hoop, dat hy t niet kan ontkoomen, we ontdekken hem, hy treed gemoedigt door de boomen, Al dreigende, op ons aan, t gevaar vermeert zyn kracht, en t scheen, hy sturf veel eer, als zich in onze magt Te geeven, dog zijn moet, die niemand wilde ontwyken, moest voor mijn list in t einde, ò Vorst, de vlagge stryken.
'k verzekerde my van zijn degen.
Goede goon!
Stelt gy in mijne magt den vyand van mijn kroon.
O dienst zo waardig aan mijn landen!
Die hier Prins Frederik komt stellen in mijn handen.
De Sisieljaansche Prins!
Hy is het zelf, die met koning.
Een onuitwisb're schand' zijn glory heeft besmet.
De hoogmoet, die hy ons vertoonde in al zijn woeden, Die was genoeg om ons te brengen in t vermoeden Van zijne staat, maar, Vorst, hoe grootsch hy zy van ziel.
So haast hy vast was, scheen 't, dat hem de moed ontviel.
Hy dient zich van een list, waar meê dat hy ons schrander Bedrigende, zich wil doen kennen voor een ander.
als men hem hoort spreeken, dat Men zou schier meenen, hy zijne zinnen, en verstand verlooren had.
Hoopt hy my dus te ontgaan?
Zo is zijn hoop verlooren?
Hy nadert, na ik merk, verwaardig hem te hooren.
Gun my, dat ik vertrek, want myn gemoed, dat zou belyken met te zien den stichter van mijn rouw.
Koning, Hendrik, sanche oktaaf, jodelet, soldaat.
Ja, deeze plaats is goet voor mijn plaizier, niet verder.
Genavond, en genacht, jy droes, of boer, of harder.
Die my gejaagd hebt, en my sineerde rug, en been, Schoon ik geharnast ben van boven tot bencen.
Maar 'k zal den dag nog zien, of 'k wil my laaten hangen Dat jy noch duur genoeg betaalen zult dit vangen.
Een stoel, o mijn!
Ik ben zo moê, jaij, loop met vlyt.
Houd op, want gy verbergt vergeefs wie dat gy zyt.
Grootmoedig vijand, wil uw zinnen weder herstellen.
Breng jy daarom hier om sprook jens te vertellen.
Henderik.
Myn heer, nu ziet gy 't zelf.
sterk myn hoop.
Ontharnas myn, en laatme zitten, het geloop Verveelt my met dit tuig.
Wil beter kennis draagen, koning.
Behoud de roem, prins, die de hemels welbehaagen U opdroeg, maak toch niet, dat ieder een u laakt, om dat gy hier voor ons uw grootsch gemoed verzaakt.
Houd eer uwe eernaam op, volhard my te trotzeeren, en onderschraag t gelust, dat uwe stam doet eeren.
Zwyg liever stil, en wacht, tot dat jy beter weet, ik breng geen schande aan mijn geslagt, neen, niet een beet.
Wie meenje, dat ik ben?
Wil eens dit veinzen staaken, koning.
De siel jaansche prius mag zich wel kenbaar maaken, jodel.
Ken hem vry tien jaar lang, wel wat leit my daar aan?
Nu ik u Fred'rik noem, kunt gy my nu verstaan?
22 van zICH zelven.
Erken hem, wacht u daar zo schand'lijk af te scheiden.
Nu zy in dooling zyn, wil ik hen voorts misleiden, Mijn heer, mijn meester, ach!
waar vond ik grooter goet!
Indien ik u had op een and're plaats ontmoet.
Maar wijl het wreed geval hertnekkiglijk wil trachten, Om altyd te verraan 't geheim van uw gedachten, En dat ik voor mijn Prins, mijn leeven geeven kan.... jodel.
Wat duivel, in wat taal spreekt deeze vent my an?
Ik prins, zyn meester!
Ach, mijn Heer!
Al dit myn heeren Maakt my de beurs niet vol, houd op my zo te eeren.
Hoe, uw oktaaf, myn Heer?
uw allertrouwste flaaf.
In onze heele buurt, kende ik niet een oktaaf.
De prius is dapper, maat.... jodelet.
Ho, ho, ik vatje strecken, want jy verstaat mekaar ik ben verkoft, na 'kreken.
Maat heer.
Deeze ook noch?
Hoe, hy tergt mijn ongena?
Wel, dat hy dan door zijn moedwilligheid verga, Hendrik.
Hoe prins.. jy ziet zo bars, jodelel.
Men zou wel voorje schrikken.
Bedenk voor wien gy staat, en wil u daar na schikkeu.
My dunkt, ik sta voor jou.
Schrik dan.
Ha, ha, jy staat zo wel voor mijn, als ik voor jou hier sta.
De koning spreekt u, des... jodelet.
Weg, weg, met deeze laagen, de koning ziet vast, hoe de ridders haar al draagen In 't steek spul.
'k weet het wel, en ga het zelfs zien.
Na zijn veraad, zie ik my noch bespot van dien vermeet'len!
voegd hy by zijn misdaat noch t verachten?
Wat reden geef ik jou tot zulke kwâ gedachten?
Henar.
Bezie uw rusting, die getuigt uw schuld.
Stil, sti.
Ik kan wel merken, dat men my wat foppen wil, En maaken, dat ik van myn grootsheid op zou snijen.
Verban doch eens die laffe, en koele spotternijen En voor het laatste Prins.
Wel dat gaat zeker breed.
Prius, ben ik prins?
Zo is het meerder, dan ik weet.
Denk, dat zo groot een staat, en afk omst u gegeeven... jodel.
Een markgraaf waar genoeg voor my, maar nou getuigen by prins....
Hoe zult ge.
Neen, ik laat het daar op staan, jodelet.
En neem op jou gebod, of bede 't Prinsdom aan.
't is my zacht goed.
Neen, volg het geen gy had begreepen, koning.
Volvoer uw vienzen, geef uw eer die geeselstreepen.
Wel, wachtende, dat ons de tijd meer opning geeft, wil ik, dat hy dit slot tot zyn gevang'nis heeft.
Gaa Izabella straks dit voorval mededeelen, en dat ik deeze Prins wil aan haar zorg beveclen.
Seg haar, hoe dat hy ook de eer van zyn stam misdoet, dat ze echter hem ontzie na waarde van zyn blocd.