floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
’k Zou moeten lagchen, zo ’k uw meening mogt begrypen, Ik stond myn zinnen al te slypen, Toen ik uw Zang van agter ginst geboomt’ Beluisterde... LELIANE.
Hoe loopt de Jeugd dus ongetoomt, Wat voed een Jong’ling voor gedagten, Dat zy ons aanzien dus verägten: Dat zy haar dienst en Liefde aan oude Feeksen biên, En voor het schoon van jonge Meisjens vliên, Kunt gy ’t begrypen?
’k Wil het wagten, Want ’t gaat my boven het bereik van myn gedagten, Dat wy thans Jongens, naâuw nog twintig jaaren oud, Met oude Wyven zien van veertig jaar getroud, Al zou men ze uit de Brakken zelfs gaan haalen.
Neen, neen, men mag wel op de jonge Juffers smaalen, Word eens een Dochter wat gedreeven van de Min, ’t Is reed’lyk; maar een Weeuw daar zit de Duivel in.
Gy hebt gelyk, en ’k wensch dat zy haar dagen Verslyten mogen vol van kwelling en verdriet, Die ongehoorzaam aan ’t gebied Der Reden, ’t Huuw’lyk zo verfoeilyk durven waagen, Ja dat ze al t’zamen horens mogen draagen, Die om een hand vol geld, of fraai gekleed te gaan, Voor ’t jonge Jufferschap een oude Weeuw aanstaan; Maar zeg my tog eens, eêr wy verder discoureeren, Myn lieve Leliaan!
Wat u beweegen mag hier af verzet te staan, Dat immers ons niet raakt aan onze kouwe kleeren; Of is ’er zulk een nieuwe Trouw Op handen ligt?
met diergelyk een Vrouw?
Of heeft een Lafbek, om de Juffers aan te spreeken Te bloode en dom, ligt zyn geluk dus weêr verkeeken.
Hoe hebt gy dan van ’t Huuw’lyk niet gehoort, ’t Welk heden staat in zyn geboort’.
Neen tog niet: is ’t iets van belang zo laat ons hooren.
Geen schooner kwam u ooit te vooren, Indien de Bruigom daar na tien jaar had gewagt, Hy had het arger nooit gedagt.
Wel zeg dan... LELIANE.
Neen, gy moet het raaden: Het is te fraai, om met één woord Dat zo te zeggen.
Aan wat Poort, Of in wat Straat?
ik kan ’t niet raaden: Zegt gy maar op.
wat kan het schaden.
Wel hoor dan toe; ik zal het doen: Kent gy die Weduw niet, digt by de veertig jaaren, Zo graag en happig om te paaren Als ergens in de Stad een Wyf of Weduw is, Die van de MESKES steeds veel wonders weet te zeggen: Die onverzadelyk, en altyd even groen, Met Engelsche Officiers gewoon is aan te leggen, En met een Lafbek lang gepopt heeft.
Ja, gewis, Gy meent de Dochter van die kleine kromme Sater, Dat oude Pagtertje, dat nu zyn vyfde Meid... LELIANE.
Gy raad het net.
En zal die Trouwen?
wel wat gaat ’er Niet om althans!
heet zy niet Anne met ’er Baard?
Regt zo.
Die Vuilpruim!
die in haar geroofde veeren En wytze Tabberts, nu den Adel durft braveeren, Na dat zy in de Brakken heeft gewoond, En meenigmaal haar brood gekogt heeft om God loond?
Zal die gaan Trouwen?
Ja, dat ritsse Vel zal Trouwen Men een’ die haast zyn bolleke zal klouwen, Wanneer haar geld zal zyn in Zottigheid verteert, En zy voor haaren Jonker pover, Die door dat Huuwelyk al zyn geslagt ontëert, Niet anders hebben zal als een paar Horens over.
Hy moet wis Zot zyn die zig waagt aan zulk een Wyf, O meent hy, dat hy zal bevryd zyn van zyn Lyf, Die haren eersten Man heeft durven horens planten, Zal ’t hem wel stellen, vroeg of laat.
Gewis: want ze onderhoud nog meest haar oude Klanten, En twee doen meêr als een’, dat gy ’t verstaat.
Wel meugt gy zingen dat de Liefde lyd geweld, En dat de Jufferschap heeft reeden om te klaagen, Daar veele Vryërs, als verduivelt om het geld, Om zorgloos leeven, wilig horens willens draagen, Van wat vervloekter PYL is deeze Vent geraakt, Dat hy word Vaêr van ’t geen van andren is gemaakt?
Hoe wil dat zoet gezigt hem smaaken Van haare Jongen met rood hair, Die ze op een Mantel van Rood Laken Heeft van een Engelschman doen maaken, Als yder weet.
Ja, dat is waar, Een Lafbek, die nog eer, nog schaamte heeft in ’t Lyf, Zal door onwetenheid zig daar niet eens in kwellen; Want wyl hy meenigmaal haar Leeven en bedryf Heeft hooren openbaar vertellen, Had hy zig wis gewagt voor zulk een ritssig Wyf, Zo hem een droppel schaamt’ gezeeten had in ’t Lyf.
Was hy een Man die waard was te beklaagen, Ik koos uit spyt, het Klooster voor de Trouw; Maar wyl ’t een Beest is, die zyn schand wil willig draagen, Kogt ik hem tot een strop veel liever nog een Touw.
Nog eens, wat helscher PYL heeft deezen Vent geschooten!
Wie is het tog?
Gy raad hem staêg, en vraagt al voort.
’k Heb ’t weg, die Poddebaard, die bleeke mag’re moord, Durft die dat waagen onverdrooten?
Die plompe Leugenaar!
die Zwetser!
die Gascon!
Die korts zyn Moeder is ontloopen, Die zo veel geld naâuw by een krygen kon, Dat hy kon een paar Koussen koopen, Toen Anne met haar Baard hem lokte na haar huis: Wat komt de Waereld niet al over!
Wat heeft de Moeder niet al kruis, Om deezen naakten Jonker pover!
Wat durft een Weeuw niet al bestaan!
’k Moet lagchen, dat gy hem zo net weet af te maalen: Waar koekoek, PIET, haalt gy ’t van daan?
Van daan!
ik zou ’er in verdwaalen, Zo ik hem naar het Leeven wouw Afschild’ren, dit is maar in ’t rouw; Maar wat voor Huuw’lyksgoed zal hy haar t’huis doen draagen, Dien Gaauwert?
Eerst zyn Vaders goed, Waarom ’t de Bruid alleenig doet: Want wyl hy jong is, kan haar dit het meest behagen; Daar by een hembd gelapt en oud, Gelyk haar Wasters zelfs getuigen; Met een kort Rokske, kaal en kout; Een Broek, door Ouderdom byna geraakt in duigen; Maar nu hy Bruigom is, gaat hy gelobt, gekant, Gestrikt, gepruikt, gelyk een Rave in Paauweveeren: Want wyl Madam Lavas al haare kragt inspand, Om al haar Confreressen te braveeren, Komt zy ’er uit, gelyk een Aap in sulke kleeren, En hy gelyk een opgeschikt Komediant; Maar zagt, ik zie daar Volk langs gintse boomen wand’len, Zy moesten ons in ’t geen wy hier verhand’len Van onze mag’re Tys, en Anne met ’er Baard, Dus niet verassen.
Kyk, hoe kan het schooner komen!
Zy zyn het zelf.
Ik wed dat zy te Trouwen gaan.
Ja by myn Leeven, daar komt zelf de Trouwstoet aan.
Verschuilen wy ons hier wat agter deeze boomen.
ANNE MET HAAR BAARD, TYS ONVER-STAND, Gevolg van twee gehoornde Saters.
ANNE.
WAt dunktje, Bek, was dat niet wel van onze Procureur, Ik deed hem in ’t Request zetten dat ik al zes maanden by myn Mans Leeven Weduw was geweest, en dus geraakte ’t ’er deur: Want anders mag een Weeuw van drie maanden niet trouwen.
Ja, daarom zeggen ze ook dat je jou niet langer zonder Man kost houwen.
Tut, tut, zeggen daar vraag ik wat na.
Ja maar dat Request is ons nu al weêr vyftig guldens scha.
En onderwyl is ou geld, waarom ik au heb genomen, Op ver na zo groot niet als my wel te voor is gekomen, En als g’er nu met den Tap uitscheid wat zal ’t dan zyn?
Een klein bierken over Tafel, in de plaats van Wyn, Daar geef ik den Donder van: want mag’re soppen te vreeten, Daar kost ik by myn Moêr wel aan komen, eêr ik aan jou was bescheeten.
By au Moêr wel aankoomen?
beginde weêr Tys onverstand?
Heb ik jouw en au Moêr nu geen zes weeken gehouden uit de hand?
Had au Moejer u wat beter opgevoed, ge had wat beter leeren spreeken.
Ja, en jy mag jouw Neus in myn gat steeken; Dat verdoemde Biest leit altyd van myn Moêr en praat.
Dat is discours op het uur als men te Trouwen gaat.
’t Is jouw jonkheid te vergeeven, maar zonder dat zoud gy ’t u beklaagen.
Beklaagen!
houd de smoel, of ge krygt strak de huid vol slagen: Ik gis dat die Fots weêr aan de Lavas-fles heeft geweest: Want dan gaat ’er dien bek altyd zo.
Hoe speel de zo den beest?
Zeg, Zot?
ik waarschouw je dat je au wagt van me zo toe te spreeken; Ik zal ’t niet van au verdraagen, al zou ’er ons huuw’lyk om blyven steeken: Des zie toe, of ik zal by myn ziel zo naar huis toe gaan.
Wel brui maar heen, voor den Duivel, ik zie ’t aan, Of meenje langer dat ik voor jou zel zwygen?
Wel Vogel, hadde me zo ver niet, ge zoud me zo ver niet krygen.
Scheid’er nog uit; denkje dat je bekogt bent?
wat bruid ’t myn.
Kyk eens, de menschen staan naar ons te luisteren!
jou onbeschofte Zwyn!
Ik zou myn Vingers wel van myn hand byten, om zyn onverstandig tieren.
Ja gy bent een Vrouw van manieren; Maar van drinken meest, by Oranje en by Lavas.
Wel nu ik zal zwygen; maar ik zweer ik zal ’t ou brengen te pas.
Gints komt onze Korneli al aangeloopen, dus laat ons op marcheeren.
KEETJE, ANNE, TYS.
KEETJE.
ALs het je nou belieft, Motje, ’t is tyd: want de twee Heeren Die je Trouwen zullen, zyn op het Stadhuis al by een, Des hedde deeze zy deur maar uit te gaan, langs de Kater-straat heen, Om zo stilletjes het Stadhuis van agteren in te koomen, Zo behoefde voor de Kykers of de Spotters niet te schroomen, Die altemaal op de Markt, aan de Voordeur, by een staan vergaart: Want ze meenen dat je dat heen komen zult.
De Duivel, dat ’s wel geklaard Keet: t’sa gouw, laat ons die gelegentheid niet verzuimen.
Wat een neus zullen ze hebben.
EN hy, wat een paar Pluimen; Maar ’k zie de Saters, in de plaats van haar te leiden, Grimlagchen: ligt dat zy wat snakery bereiden; Dus houden wy ons hier nog maar en weinig stil; Wy zien gewis van hen wel d’eene of d’and’re gril.
EERSTE SATER, TWEEDE SATER, Petronelle en Leliane agter ’t Geboomte.
EERSTE SATER.
DAar gaan zy t’zamen heen, die Lievers in den donker; Zy heeft twee oogjes zo vol starrelicht geflonker, Gelyk een doovekool, en daar twee borsjes toe, Zo klein en proper als de Uijer van een Koe: Een kromme neus, schuins in haar bakkes, net besneden; Twee bolle wangetjes by kort gedronge leden; Op haaren bovenlip een zuiv’re zwarte baard, En op haar regter wang een kwasje van dien aard, Dat zomtyds met de schaar gekort word van zyn krullen, Wanneer Madam haar voor de spiegel staat te hullen, En met afgryzen ziet dat haaren Bruigom min Van baard voorzien is als zyn schoone Gemalin.
’k moet lagchen, als ik zulk een Paar zie Trouwen.
ô Broek!
hoe aangenaam zal men daar bruiloft houwen!
Zy ziet gelyk een Kat zo vriendelyk, en hy Gelyk een Bul die elk wil stooten van ter zy.
Hoe vriend’lyk wil dat Paar elkanderen omarmen.
TWEEDE SATER.
Daar Kat en Hond malkaâr in eene nest verwarmen, Daar word men ’t krabben en het byten wel eens moê, Al gaat de byslaap met gemor en grommen toe, Zo zullen deeze Twee ook aan malkaâr gewennen, En aan die zoetigheên elkander leeren kennen, Is zy een booze Pry, en hy veeltyds kwaad en zot, Wy mogen zingen, zulk een deksel zulk een pot.
Hebt gy de Bruid my in haar schoonheid nu beschreeven, ’k Moet van den Bruigom u ook eens een schetse geeven, Waar aan de waereld zal bevinden dat dit Paar Elkander waardig is, al vind gy dat zo raar.
’k Heb by Apollo, op Parnas, eens weezen eeten, Daar ik een lengte vond van lagchende Poëeten, Door welkers ommegang ik meê wat snakery Heb leeren maaken, als gy zien zult: sta wat by, Dit is een Steekdicht, maar geen Bruiloftsdicht.
Laat hooren, Ik kan ’t niet harden, want zo jeuken my myn ooren: Want nu gy meede zyt geworden een Poëet, Lagh ik met al die wat op my te zeggen weet: Laat mag’re Tys op my weêr een Pasquil uitstrooijen, Ik zal hem, door uw Pen, zo in zyn trony vlooijen, Dat hem de Honden zullen aanzien voor een Hart, Dat met zyn horens in de boomen staat verwart, Al zou ’t hem gaan gelyk’ * Acteon ging voor deezen.
* Acteon, door Diana in een Hart verandert, wierd om zyne horens, door zyn eigen Honden verscheurt.
Maar houd de Smoel dan, of ik schei ’er uit met leezen.
Hy Leest.
Op het Huuwelyk van Anne met ’er Baarden Tys Onverstand.
Een Bruigom, die geen hair of Baard heeft aan zyn kin, Trouwt een Gebaarde Bruid, om ’t Geld meêr, dan uit min; Wat leid daar aan, staat slegts zyn mes maar wel ter sneê, Heeft hy geen eenen baard, de Bruid die heeft ’er twee.
dat is voor al niet mis geschooten; Maar wel de spyker op zyn regte kop geraakt, ’t Kon van Apollo zelf niet juister zyn gemaakt: Ik wil het stellen doen op nooten, Van d’eene, of d’andere Muzikant, Zo zingt men het door al het land.
dan wil ik ’er u nog wel een verëeren, Dat op het zelfde Voiske gaat, Zo meugt gy ’t, beste Kameraat, Als gy aan ’t zingen trekt, te zaam’ van buiten leeren.
Hy leest weêr.
Een koopvrouw in Lavas trouwt met een Leugenaar, Een Jonge zonder baard, een Gek, wat schoonder Paar!
Wie van haar beide hier wel aan de kwaadste koop is, Zal blyken, als het geld van Wajers op de loop is.
Dat is hun beide weêr naar ’t leeven afgemaald: Waar Duivel hebt gy doch die kunst van daan gehaald?
Ik zou schier zeggen, dat gy reeds al zyt bekwamer, Indien ik dorst, als heel de Vreugdendaalse Kamer, Ten minsten moet gy daar voortaan een Lid af zyn: Want gy maakt, by men keel, de Vaerzen by dozyn.
Nog eentje dan: want alls goets, dat moet ge weeten, Bestaat in drie, En gy zult, na ’k het zie, Dat zo wel bakken als de besten der Poëeten.
t’ Sa lustig dan, nog een uit uwen mouw geschud, En daar meê uit, meêr is onnut, Zo willen wy dit feest gaan met een dans besluiten.
Wel luister dan, op dat gy ’t leeren meugt van buiten.
Hy leest, en de andere leest hem na.
Toen Anne met ’er baard....
Hoe nou toe!
wagt je van de Zot ’er meê te steeken, Gelyk te zingen, maar niet beî gelyk te spreeken, Zeg Rabb’laar, maak het niet te grof.
Ga voort, ’k zal zwygen als een Mof.
Als niet komt tot iet, Kent niet zig zelven niet.
Toen Anne met ’er Baard nog in de Brakken zat, En naauw’lyks met een hemd haar naakte gat kon dekken, Toen was dat schoon portret de schand van al de Stad, En zelf ’t Jan Hagel nam vermaak met haar te gekken; Maar nu dat dronke Zwyn, staâg zat, gelyk men ziet, Haar onregtvaardig goed mag in Lavas verteeren Nu zy mag pronken, als een Aap, in sulke kleeren, Nu word dat zwarte Beest hier alle mensch verdriet.
Zo, zo, dat is een Bruid om ’t huuw’lyk meê te waagen!
Gants ligters!
hoe wil hy ze draagen!
Zo hy zyn hoed, voor af, niet doet met blik beslaan, Zy zullen schynen als de horens van de Maan: Een dronke Vrouw zet, voor elk een, haar voordeur open, En och!
het komt ’er zo gemakkelyk ingeslopen, Dat minder zeer doet als het steeken van een Bie, Waar af ik weêr wel haast een nieuw uitwerkzel zie.
Laat ons eens danssen, en daar meê weêr gaan spanseeren.
Zing op, ik zal het Feest nog met een Dans verëeren; Zo hier de Nagtegaal niet is genood geweest, Zo mag ’t de Koekoek zyn; ’t is tog een Koekoeksfeest.
Zy zingen en danssen beurt om beurt.
Tot elks spot te moeten paaren, ’t Zy met schuld, of zonder schuld, Kies voor ’t beste, goed geduld, Wie zig brand zit op de blaaren; ’t Staat nog al zo leelyk niet, ’t Geen men op ons voorhoofd ziet.
TEGENZANG.
Laght en spot vry met de Saters, Zie zo krygen wy Confraters, Draagt hy Pluimen, hy drinkt Wyn; Al te naauw gezet te leeven, Doet een mag’re Keuken geeven, Als het plag by hem te zyn.
TOE-ZANG.
Voor geen jaloezy te beeven, Geeft een lui en lekker leeven, En dat kiest myn Bruidegom, Scheld men daarom hem voor dom, Om geen jaloezy te geeven, Wekt een onbekommert Leeven; Wat ’s een Zoentje, wat ’s een kus, Cornua sunt omnibus.
PETRONELLA, LELIANE.
WEg gaan ze weêr die Fielen van die Saters, Te regt genaamt des Bruidegoms Confraters, Als draagende meê ’t hulsel op haar hoofd, ’t Geen Anne met ’er Baard haar Bruigom heeft belooft; ’k Heb ook wel lust om haar wat op te sieren: Want ze is van al te drollige manieren, Om op haar Bruiloft niet van ons te zyn gekroond, Wyl zulk een Huuw’lyk al de jonge Juffers hoond.
Zing op maar: hebt gy ook iets om ons te vermaaken, Want ’t zal haast tyd zyn om myn wandeling te staaken, En daar meê hier van daan, Eens weêr naar huis gegaan.
Wel luister dan, het zal myn eige maaksel weezen.
’k Weet wel, je bent al lang als Poëters gepreezen, Daar ’t Spaans Doctoortje onlangs de proef van heeft gehad, Die jou gewenscht heeft op een hekel met jou gat.
Zingt, Liere bolere, &c. ’t Is een Feest van mag’ren Tys, En van Anne met ’er Baard, Hoe strykt Venus hier de prys, Daar zy zulke lievers paart.
Hoort ze eens morren, Hoort ze eens knorren: Ziet ze eens vegten onder een; Scheid die knaapen, Klop en Paapen, Of de buurt raakt op de been.
Strooit op dezen lieven galm, En dat raazen onder een, Kaf van stroo voor maagdepalm, Of de Bruid na bed wouw treên.
Een Lavasje In haar Tasje, Zoekt die minnelyke Bruid, Geeft haar vrylyk, Onvermylyk, ’k Wed zy drinkt het schoontjes uit.
’k Beken gy weet de Bruid heel zoet te bed te zingen; ’t Is wonder dat ze u niet te Bruiloft heeft genood.
Hoe gek dat ze is: ze is daar toe nog te wys van hoofd.
Hoe of May zonder Ziel wel in de bogt moet springen, Nu uit haar Wolvenest weêr is een jong gerooft, Was het geen wonder, al begon ook die malloot.
Wel, dat zy ’t doe, ik mag het heel wel lyën, Al zou dronke Elsje zelf, met Anne met ’er Baard, Voor vaste klanten van die Winkel, lang vermaard, Dit schoone Bruiloftsfeest inwyën, Gelyk ’t paar Saters hier zo aanstonts heeft gedaan, ’k Gun haar die vreugd, en ons, dat wy weêr wand’len gaan.
DE INGEBEELDE ZIEKE.
t' AMTERDAM, By Albert Magnus, op den Nieuwendyk, in den Atlas, by den Dam.
Aan den Heere Pieter Ranst Valkenier, Secretaris der Stad Amsterdam; En Mevrouw Eva Suzanna Pellikorne.
Durf ik dit spel in duitsche kleeren, Eerbiedig met uw naam vereeren, O Pellikorne, Valkenier, Volmaakte twee, die van één vier Uw beider boezemen voeld blaken; Kan deeze Zieke u vrolyk maaken, Zo is myn arbeid ruim betaald; Myn tyd met woeker ingehaald.
Pieter de la Croix.
Den 22 van Grasmaand 1686.
Dat sy Supplianten sedert eenige Jaren herwaerts met hunne goede vrinden hadden gemaeckt en ren Toonele gevoert verscheide Wereken, soo van Treurspelen, Blyspelen als Kluchten, welcke sy lieden nu geerne met den druck gemeen wilden maecken, doch gemerckt dat dese wercken door het nadrucken van anderen, veel van haer luyster, soo in Tael als Spelkonst souden komen te verliesen, ende alsoo sy Supplianten hen berooft souden sien van hun bysonder ooghwit om de Nederduytsche Tael en de Dichtkonst voort te setten soo vonden sy hen genootsaeckt, om daer inne te voorsien, ende hen te keeren tot Ons, onderdanigh versoeckende, dat Wy omme redenen voorsz.
de Supplianten geliefden te verleenen Octroy ofte Privilegie, omme alle hunne wercken reets gemaeckt ende noch in 't licht te brengen, den tyt van vyftien Jaren alleen te mogen drucken en verkopen of doen drucken en verkopen, met verbot van alle anderen op seeckere hooge peene daer toe by Ons te stellen ende voorts in communi forma.
overgemerckt hebbende, ende genegen wesende ter bede van de Supplianten, uyt Onse rechte wetenschap, Souveraine magt ende authoriteyt deselve supplianten geconsenteert, geaccordeert ende geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen ende octroyeren mitsdesen, dat sy geduurende den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren de voorsz.
wercken die reeds gedruckt zyn, ende die van tyt tot tyt door haer gemaeckt ende in 't ligt gebragt sullen werden, binnen den voorsz.
Verbiedende daerom allen ende eenen ygelyken de selve wercken naer te drucken ofte elders naer gedruckt binnen den selve Onse Lande te brengen, uyt te geven ofte te verkopen, op de verbeurre van alle de naergedruckte, ingebragte ofte verkogte exemplaren, ende een boete van drie hondert guldens daer en boven te verbeuren, te ap- pliceren een derde part voor den Officier die de Calange doen sal, een derde part voor den Armen der Plaetse daer het casus voorvallen sal, ende het resterende derde part voor den Supplianten.
Alles in dien verstaende, dat wy de Supplianten met desen Onsen Octroye alleen willende gratifieeren tot verhoedinge van hare schade door het nadrucken van de voorsz.
wercken, daer door in geenige deelen verstaen, den inhoude van dien te Authoriseren ofte te advoueren, ende veel min de selve onder Onse protectie ende bescherminge, eenig meerder credit aensien ofte reputatie te geven, nemaer de Supplianten in cas daer in yets onbehoorlykx soude mogen influeren, alle het selve tot haren laste sullen gehouden wesen te verantwoorden; tot dien eynde wel expresselyk begerende, dat by al lien sy desen Onsen Octroye voor de selve Wercken sullen willen stellen, daer van geene geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie sullen mogen maken, nemaer gehouden sullen wesen het selve Octroy in 't geheel ende sonder eenige Omissie daer voor te drucken ofte te doen drucken, ende dat sy gehouden sullen zyn een exemplaer van alle de voorsz.
Wercken, gebonden ende wel geconditioneert te brengen in de Bibliotheecq van Onse Universiteyt tot Leyden, ende daer van behoorlyck te doen blyken.
Ende ten eynde de Supplianten desen Onsen consente Octroye mogen genieten als naer behooren: Lasten wy allen ende eenen ygelycken die 't aengaen mach, dat sy de Supplianten van den inhoude van desen doen, laten en gedogen, rustelyk en volkomentlyck genieten en cesserende alle beletten ter contrarie.
De regenwoordige Regenten van de Schouwburgh, hebben het Recht van de bovenstaende Privilegie, aengaende dit Blyspel, vergunt aen Albert Magnus, Boeckverkoper tot Amsterdam.
In Amsterdam den 24 July, 1685.
IK heb met voordacht uyt dit Spel dat Monsr.
Mollieré in 't Frans gemaakt heeft, genaamt de Malade Imaginaire, het tusschen Spel uyt gelaaten; als meede de promotie van Manshart, om dat het eene tot de Historie in het Spel niet doet, en 't ander meer moeyten als vermaak geeft.
Ik heb in 't eyndigen van dit Bly - Spel iets by gevoegd; in gevalle het U zoo veel kan genoegen als ik my daar van inbeelde, zal die stoutheid my haast vergeeven zijn.
Zoo dit Spel te zien of te leezen U zoo voldoe als my het berijmen, zal mijn arbeid ruym betaalt zijn.
P.d.
la Croix.
Manshart, de Ingebeelde Zieke.
Tryn, de Meyd.
Anna, de Vrouw van Manshart.
Helena, Voor-Dochter van Manshart.
Pronk, Notaris.
Narticoforus, een Doctor.
Bartrand, Zoon van Narticoforus, verloofde Vrijer van Helena.
Ferdinand, Minnaar van Helena.
Bagotyn, Apteeker.
Florentyn, Doctor.
Alet, Voor Kind van Manshart.
Petit, Kleyn Mannetje.
Bagolyn, een Juffer met een Bult.
Boudewyn, Broeder van Manshart.
De ingebeelde zieke.
Manshert.
KOm, kom, die zoo als ik noch hoopt lang Ziek te weezen, Moet voor geen reekening van de Apoteeker vreezen.
Maar vijf en vijf maakt tien, en tien is twintig net.
Voor een klistery die door dringent was, gezet De vierentwintigste November ten half achten, Om de ingewanden te verkoelen te verzachten.
Apteeker Bagotijn gy stelt dat heel beleefd, Al die zoo reed'lijk is toond dat hy wijsheyt heeft; O gy verdiend dat elk van u wat goeds mag hoopen, Men moet een zieke niet ten eerste 't vel afstroopen.
Den zelve dito noch voormiddags een klisteer, Dats dartig stuyvers; maar ik ben uw dienaar Heer, Hoor Bagotijn gy schreeft daar niet meer voor, voor deezen, Als twintig, dat zal op zijn Apoteekers weezen Tien stuyvers, Bagotijn daar zijnze en ok niet meer.
Den zelve dito een afdrijvende klisteer, Na Doctoraal resept gemaakt van veele zaaken, Om 't onder deel van Heer Manshert me schoon te maaken, Hoe dartig stuyvers?
Hoor Apteeker, met verlof, Dats wel de helft te veel, o dit gaat al te grof.
Den zelve dito een Mixtuur om rust te geeven, Twee gulden, 't is niet veel, rust dranken doen my leeven.
Maar tweemaal tien en tweemaal twintig 't kan niet mis Dat is net sestig, ha, ik heb het kunsje wis. Den vijfentwintigsten een drank om te purgeeren Van verze Kassia en Seene die lakzeeren, Om daar door t' ingewand te ontlasten van veel gal; Vier Gulden, Bagotijn, dit Paard en vind geen stal, Leef en laat leeven, foey, dit gaat te grof Apteeker, Dat heeft u Florentijn niet geordoneert voorzeeker.
Schrijf daar dry guldens voor zoo 't u belieft, dats goet; Nu toond gy dat gy hebt een oprecht teer gemoed.
Noch op dien zelve dag een drank om te astringeeren, En te doen rusten, goed, twee guldens, 't is ter eeren.
Den zesentwintigste een Carminatief klisteer, Om al de winden van u af te drijven Heer, Hoe dartig stuyvers?
hoor daar zal ik tien voor stellen.
Des avonts nochmaals u een dito doen bestellen, Tien stuyvers 't is genoeg ik heb'er van gebraakt.
Den zeev'nentwintigsten een drank gereed gemaakt, Om kwa humeuren ras en vaardig te doen zakken, Om heel gemakkelijk en met vermaak te kakken.
Hoe dartig stuyvers voor die drank?
ik denk wel neen, Daar zijnder twintig, 'k zie gy zijt ook wel te vrêen.
Den achtentwintigsten gemaakt om te verkoelen, een huy-drank, hoe een kroon?
Hola na mijn gevoelen Is dat te veel, daar zijn tien stuyvers.
Noch voort lest Een kostelijke drank van Bezoar, de rest Syroop Alkermes en Limoen, maar hoe vijf gulden?
Al zoetjens Bagotijn, dit hoef ik niet te dulden.
Zoo jy zoo voort gaat Apoteker, halte, sta, Zal 't my verveelen langer ziek te zijn?
Hoor Bagotijn, gy moet wat zagter zijn in 't schrijven, Wild gy Apteeker en zal ik uw zieke blijven.