floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik ben een Schildknaap, die dit breede scherpe zwaert Ten dienst draag voor een Vrouw, ja een Gravin, met namen Gravinne Trifaldi, die oock haar niet zal schamen De naam te voeren der bedroefde Jonkvrouw, en Uyt welkers last ik hier aan u gezonden ben.
Voor eerst zo wenscht zy, tot haar groote troost, te weten Of hier een Ridder in uw Hof is, die geheeten Werd Don Quichottes de la Mancha, die zy moet Hier vinden; waarom zy heel nucht’ren, en te voet Heel van Kandaya komt.
Is ’t niet een zeldzaam wonder?
z’ Heeft spijs noch drank gebruykt op weg, en dat zo, zonder Ooit flaau te worden.
’t Lijkt wel kracht van toovery!
Ze onthoud zich aan de poort van uw kasteel, hier by, Om van my te verstaan wat ik nu heb vernomen, En of zy mach by u in deze lusthof komen.
HARTOOG tegen Quichot.
Wat dunkt u Heer Quichot?
Zijn Hoogheid die voldoe De Schildknaap zijn verzoek.
’k zeg haar mijn bystant toe.
Vrouw Dulcinêa blijv staag de opperste in mijn zinnen, Maar, onder haar, om haar, wil ik alle and’re minnen, En dienst doen waar ik kan, met deze lans en kling.
HARTOOG tegen Trifaldin.
Gebaerde Schildknaap.
Nu een week verleên ontfing Ik hier in mijn kasteel de tijding van Mevrouwe Gravinne Trifaldi, tot mijn verdriet en rouwe.
Zeg dat zy herwaarts koom, haar zoeken is niet mis: Dewijl die braven Held en Ridder by ons is, Van welkers goeden aart zy niet heeft te verwachten Als dienst en onderstant.
Zy heeft my nu ook te achten Voor hare vriendt.
en wie en zou niet helpen?
wie Niet voorstaan zulk een als Gravinne Trifaldi?
Met uw verlof, ga ik Mevrouw dan hier geleyden TRIFALDIN vertrekt als hy gekomen is.
Hartoog, Hartogin, Quichot, Sanche, Rodriga.
DOet zo.
Hier hoort gy nu, Heer Hartoog, wat verscheyden Uytwerking dat mijn naam, mijn deugd, en krachten door De wereld doen.
’t Is waar, gy zijt hier nau of ’k hoor Met veel verwondering, dat zy haar onderwinden Te voet te komen, om u in mijn Hof te vinden, Als of’t in beevaard was.
Hier is ’t, Heer, dat gy ziet Of Ridders noodig in de wereld zijn, of niet.
Inzonderheid die de eer der Eedele Jonkvrouwen Door haar manhaftigheid braaf weten op te houwen, Hoewel zy doolen en omzwerven, door de zee En wijd-gelegen landt, de faam draagt altijd mee Haar lof, gelijk gy hoort.
’t Kon zijn ik nu beproefde Mijn grootste dapperheid.
HARTOGIN, Trompetten en gerucht hoorende.
Daar naadert de bedroefde.
Zy zal geen hinder doen aan mijn Groverrement, Zo ’k hoop?
Wat ben jy achterkousig, vent.
Ja vrouwen kunnen vaak een spaak in ’t wiel ook steken.
’k Zal Trifaldas of Trikolas laten spreken, Want op mijn moeders taal is dat al even waert, Daar heet een staert een staert, en dit ’s Gravin Driestaert.
Mr. KLAAS en OLIVIER, als voren, vermomt, voor    afgaande, dan volgen 4 STAAT-JUFFERS van de    GRAVIN, d’aangezichten met zwarte floerzen bedekt,    daar na volgt BOUDEWYN, vertoonende de GRAVIN    TRIFALDI, met een sleepende tabbaard met drie staer-    ten, van drie PAGIES opgehouden, het aangezicht met floers    bedekt, geleyt van KOENRAAD, nu de Schild-    knaap TRIFALDIN, en gaat tusschen de 4 STAAT-    JUFFERS heenen, die twee en twee aan wederzijden    afwijken.
HARTOOG, HARTOGIN, QUICHOT, SANCHE, RODRIGA, en eenige Knechts.
GRAVIN knielende voor den Hartoog.
HAar Heerlijkheden my al te veel eer bewijzen.
Mevrouw ’t gelieve u niet te buygen, maar te rijzen.
Met uw verlof, dewijl’t uw Hoogheit zo begeert.
’k Bid uw’ Genade my met deze gunst vereert, En zet zich nevens my, op deze bank, te rusten.
De GRAVIN gaat zitten, Sanche rondom haar loopende om haar te zien.
Haar in ’t gezicht te zien zou zeker my wel lusten.
Wanneer of’t lukken zal dat zy haar eens ontbloot?
En spreekt, want stom te zijn is ’t naaste by de dood.
ik hoor, het komt, en welkoom moet het wezen.
De GRAVIN het aangezicht bedekt houdende.
Gy machtig Heer, en gy voor schoonste Vrouw geprezen, En wijze Omstaanders, ’k heb vertrouwen dat mijn klacht Zal ingang vinden in uw harten, want ik acht Dat die is machtig om het marmer te deurweken, Om ’t staal te meuken, en een diamant te breken.
Maar eer ik komen kan tot mijn bedroeft verhaal, Wensch ik te weten, of hier in deez’ Hof de praal Der Ridders niet en is, doorluchtig in zijn leven, Genaamt Heer Don Quichot la Mancha?
en daar neven Zijn Schildknaap Sanche?
SANCHE schielijk voor de Gravin.
Ja Mevrouw, hier is de man.
Die zijne Meester volgt, zo trouw als iemant kan. Don Quichottissimo die ziet gy daar voor oogen.
Uw genadissimo parlissimo zal mogen, En zeggen wat gy wilt, wy zijn promptissimo, Servitorissimo.
QUICHOT Sanche aan een zy stootende.
Elk op zijn beurt.
alzo Ik werd gezocht van u Mevrouw, kunt gy my vinden.
Mijn dienst en krachten ik aan vrouwen wil verbinden, Die ongelijk geschien.
Het dolend Ridderschap Leert my dat, als mijn plicht.
’k Stel my daar ook veur schrap.
Ik ben die Don Quichot, tot uwe hulp gebooren.
Dies laat ons maar de reên van uwe droefheid hooren.
De GRAVIN voor Quichot knielende.
Ik werp my voor u neer, ’k omhels de beenen van De zuyl der Ridderschap, dien nooit-verwonnen man, O dapper dolende Groot-Ridder!
overladen Met Helden-deugden, en met deftige Oorlogs-daden!
Al wat van Amadis van Gaule, Beliaan, Esplandiaan, en van meer and’ren is gedaan, Is door uw daden al verduystert.
O rechtschapen Heer Sanche Panca, eer en glory der Schildknapen!
Gy zijt veel grooter door uw deugden, in mijn zin, Als noch de baert is van mijn Schildknaap Trifaldin.
Gelukkig zijt gy, nu gy dienen meugt dien Ridder.
Houd my by hem doch een goed woordje, vriend!
ik bid’er U om, ô vroome Ziel!
oprecht, en zeer getrouw.
Jou Servetveur, hoe hy my noemt, Mevrouw, Ik zal wel zonder zulk een groote baert regeeren, En met wat kaaler kin mijn Grovement beheeren.
Maar zeg voort wat jou deert, en deez’ secoursen laat De comportantie ons vertelt van uwe staat.
Mevrouw de Gravin gelieve voort te varen, Zich rustende by my, om beter te openbaren Wat dat haar herwaarts drijft.
wy haken na’t begin, En dan na ’t eynd der zaak.
GRAVIN nederzittende.
’k Zal ’t u verhalen: In Het Rijk Kandaya, ’t welk leyd tusschen Trapobante, En de Zuyd-zee, twee mijl aan geens zy de Levante, Daar woonde een Koningin, genaamt Maguncia, Die Weduw-vrouw was van Vorst Arcipiela.
En uyt haar beyde was een Spruytje voortgekomen, Antonomasia genaamt, die ’k heb genomen In mijn bewaring, want zy was my toevertrouwt.
Dit jonge Wicht, omtrent ruym veertien jaren oudt, Was wijs en deugdig, en was een brave Deeren, Zy lokte tot haar min een groot getal van Heeren, Waar onder een was uyt Vaders Hof en Raad, Die wel speelde op de luyt, wel danste, en, in der daad, Een goed Poët was, ja, om aan de kost te raken, Zo ’t nood deê, aardig werk van kouwetjes kost maken.
Deez’ deê veel loosheid om ’t Princesje aan zijne zy Te krijgen, maar ’t was mis, ik was’er altijd by, Dies hy my ’t aldereerst most zoeken te bekooren.
Maar in ’t begin was al zijn moeyte heel verlooren, Op ’t lest verwon hy my, door zijn betoov’rend dicht, Want een onnoozel hart wort door die zoetheit licht Bekoort.
Don Klavio kwam dus mijn gunst te winnen, En hy, in volle weeld, zijn Schoone te beminnen, Tot dat men eyndelijk bespeurde, dat’er meer Beschikt was, als het wel betaamde, voor heur eer.
Wy alle drie verzet, beramen eerst te maken Een schrifje, tot een vast verband, in liefdens zaken, Dan te verzoeken de Princes ten houw’lijk.
’t Gaat Zo voort, de Stadvoogt krijgt hier kennis van; de Raad Besluyt het jonge Schaap in gijzeling te zetten.
Voor haar, die meenden haar het trouwen te beletten.
Bezweekze in ’t minste niet, tot dat, op ’t leste, doe Zy lang gezeten had, men ’t houwelijk stont toe, Hoewel met tegenzin van haar vergramde Moeder, Die toen uytbarste, en wierd hoe langer hoe verwoeder, Tot datze als dol was, en een koortsje kwam ’er by, Dat in het kort haar stelde in aller doode ry, Waar op men haar begroef.
Eerst mostze esturven wezen.
Wis was zy dood.
Wie heeft zijn leven ook gelezen Dat men de luy begraaft eer zy gestorven zijn.
graauwt zo niet, ’t is wel.
Maar, lieve doch!
wat schijn Van deugd had dit?
haar kind en trouwde aan gene lekker, Geen pagie of stalknecht, aan geen dronkaart, noch optrekker, Maar aan een eerlijk Heer, van groote kaleteyt, Dies ik zulk sterven maar belacche als zottigheyd: Misschien uyt deze trouw een Koning had gesprooten, Of Keyzer, had haar twee het wachten niet verdrooten.
Als zoet.
men moet zo haast niet wezen op zijn paerd.
Daar hebt gy groot gelijk, ô Sanche!
my zo waerd, Als ik een Ridder weet dat ooit zijn Schildknaap achte.
Maar van Mevrouwe de bedroefde ik noch verwachte Het verdere verhaal, hoe het toen voort verging.
Doe volgde ’t bitter na het zoet, het is gering Dat ik gezegt heb by het geen ik zal vertellen.
Wy gingen t’zamen om de doode te verzellen Tot aan het graf, dat, na ’t vaarwel voor ’t lest gezeyt, Is toegedekt; pas was de steen daar op geleyt, Of daar verschijnt een reus op ’t houte paerd gezeten: ’t was Malambruno, zo gy eerst zijn naam wilt weten, Die wreed is, en bekent voor Meester Toovenaar, Welk om de wellust der Gelieven, beyde haar Betooverde op het graf, haar in een aap, de Vrijer Staat als een Krokodil, in geel metaal, noch by’er Een tafeltje, houd in den inhoud, en waarom Zy dus gestraft zijn.
Hy sprak voort, zy blyven stom, En staag gevoeleloos, tot dat Manchego heden Of morgen my bestrijd; als die my heeft bestreden, Zal ik haar wederom ontoov’ren.
Kort daar aan Rukt hy zijn sabel uyt, en houd my by hem staan, En wilde my, zo ’t scheen, onthoofden, maar ’k bekoorde Hem zo door mijn gebeên, dat hy my niet vermoorde.
Doch niet geheel beweegt door al mijn zoet gevley, Ontbood hy al ’t gesnor der Jofferen, en zey: Gy zult’er evenwel noch alle hier voor lijden.
’k Zal u niet dooden, maar ik zal u hart kastijden.
Wy voelden, na dat woordt, verand’ring in de huyt, En in het aangezicht kwam hair en stoppels uyt.
Gelijk gy zien kunt.
De GRAVIN en JUFFERS ontdekken alle haar aangezichten, vertoonende verscheyde koleur van lange baerden.
Dit ’s om kinders bang te maken.
Ziet, alderhande kleur van baerden!
wel wat zaken!
Dit lijkt de meyd wel, die zo grooten baerd had, dat, Als zy de trap op ging, zy op dezelve tradt, Of ’t ruyge wijf, dat in de spullen was te kijken.
By wat veur monsters zal ik deze best gelijken?
’t Is wonderlijk voor my!
En voor my ook niet min!
’t Zijn bonte troniën, Mevrouw de Hartogin Kijk haar zo sterk niet aan, zy mocht ’er van verschieten.
Dit is het loon, dat wy voor onze dienst genieten.
Help, Ridder, Don Quichot la Mancha!
och, ik maak Geen woorden meer, maar zwijm zo stijf, gelijk een staak.
De Gravin kwansuys zwymende.
Wat eek, of brandend doek haar voor de neus ehouwen.
Hoe sta jy zo?
sla mee hand aan, jy baert-Juffrouwen.
Ik heb mijn leven van zulk toov’ren niet gehoort.
Wel Mallenbruy jy brengt al vreemde kuuren voort.
Kost jy geen and’re straf bedenken voor deez’ kwanten, ’k Meen vrouwluy, als haar kleur van baerden aan te planten?
Veel liever ’t tipje van de neus haar of esneen.
Maar waarom blijven zy noch al zo ruyg?
ik meen, Was hier de Scheerezijn uyt onze buurt, geheeten Magister Klaas, ’k geloof hy zoud ’er raad toe weten Om te fraseeren dit Gejuffert, glad, en wel.
Mr. KLAAS zich versprekende.
Hier is..... TRIFALDIN tegen Mr. Klaas, aan een zy.
Zwijg jy, of jy verbruyd het heele spel.
Zijn daar geen Scharrebiers op ’t Eyland van Kandyen?
JUFFER.
Geschooren zijnde, wast het ruyger.
Maar wy lijen Noch meerder smart, elk leyt daar op een heete plaat, ’t Blijft echter ruyg.
indien deez’ Ridder nu geen raad Door zijne hulp verschaft, zo moeten wy al t’zamen Gebaert in ’t graf.
Ik zweer, dat ik, na het betamen Van mijne Ridderschap u helpen zal, of eer Uytrukken deze baert.
Wy danken u, mijn Heer.
Dit zal ons deze rouw volkomen af doen leggen.
ben jy in de rouw?
wel, wat is dit te zeggen?
Rouwt rood en geel ook meê, met dit gekwik en zwier?
Lands wijs lands eer.
’t Is de Kandayersche manier.
Maar hoe kom jy zo fix mijn moeders taal te spreken?
Wy kunnender wel tienderleye.
Selleweeken.
Zo hoor ik kom jy luy van alle markten weer.
Blijft hier.
’k ga by jou t’school, op dat ik noch wat leer.
QUICHOT tegen de Gravin.
Hoe is ’t Gravin?
grijp moed.
De GRAVIN oprijzende, en by de Hartogin zitten gaande.
Heer Ridder, uwe woorden Die wy zo straks uyt u, met zulk een errenst, hoorden, Verkwikken my.
ik bid wilt tot mijn hulp u spoên.
Zeer garen, brave Vrouw!
zeg maar wat ik moet doen.
Met mijn verlossing is het nu aldus gelegen: Van hier tot aan ons Rijk zijn zeer veel ommewegen, En ’t valt een lange reys, als gy die doet te landt, Of zee, maar ’k heb belooft uw vyand, als ’k u vandt, Een teeken hem te doen; hy, om my toe te zenden Een houte paerd, dat gy kunt draeijen, keeren, wenden, En mennen na uw zin, door kracht van toovery; Het is het zelve paerd van Magalone, zy Reê daar mee door de lucht met hare liefste Peter.
En dit vliegt als een kraay, ik weet altoos niet beter, Of in een uur of twee wint men daar mee meer tijd, Dan of men hier te land twee heele maanden rijd.
Om uwe brave daân, ô Ridder!
wort het heden Noch hier gebracht, na zijn belofte.
mijn gebeden Zijn nu, dat gy, met uw vermaarde Schildknaap, doet Voor my de reys.
Om u dede ik die wel te voet.
Hoe is dit paerdjes naam?
misschien dat ik het kenne.
Die vlugge Vlieger is geheeten Klavilenne.
Ho, Kalvinelle!
’k heb geen kennis aan die kwant.
Ik ken mijn graauwtje, en Don Quichot zijn Ronzinant, Die ’k echter tegen dat niet graag zou willen ruylen.
Maar hier moet, na my dunkt, wat potzery in schuylen.
Geloof jy Heer, dat zulks geschieden kan?
Gewis, Nu ’t door bestiering van een Toovermeester is.
Is ’t zo!
dan denk ik op dat paerdje niet te vliegen.
Neen, in die malle slaap en zel men my niet wiegen, ’k Zel, midd’lerwijl, dat Don Quichot die reys neem aan, Om Dulcinêas wil my blond en blaauw gaan slaan.
Begin het ook niet, Heer, denk aan de zeven wieken, Die meulens, ô!
Zeg zo veel reuzen.
By mijn zieken, ’t Was my vergeten.
waren ’t poppetjes, ik zag Als Overwinnaar u weerkeeren uyt de slag.
De Toovenaars zijn mijn vyanden, meer als z’uw’,, zijn, Zo my een leeuw ontziet, zou Malambruin niet schuw,, zijn?
Stelt, als mijn Schildknaap, u eens braaf in uw postuur, Gy dient geen Ridder van de droevige figuur, Maar gy zult hooren, op mijn overwinning, schreeuwen: Lang leef de temmer van de reus als van de leeuwen.
’k Verzeker u van ’t lijf.
Die borg gevalt my niet.
Ik acht ’et dolligheid wat dus te paerd geschiet.
Hoe, Sanche, gy moet mee, of anders uwe zaken Die zullen.... ’k zweer.
Of jy my Groveneur wilt maken, En dat ik onderweeg den hals breek, eer ik keer, Ik ben veel liever nooit geen Groveneur, mijn Heer.
Die zaak en lijd geen last; want wil deez’ reus beslechten Iets met uw Heer, en heeft hy lust hem te bevechten, Hy moet dan maken dat hy ook wel overkom.
Daar nu al zijnde, hoe kom ik dan wederom?
Wel, met dat zelve paerd.
Ik zel me ’er op bedenken.
Moet ik in tranen, door mijn droefheid, dan verdrenken?
Nu dat een Schildknaap my zo wreed is, dat hy niet Het minste doen wil, om te weeren mijn verdriet.
Vertroost u, goede Vrouw, ik hoop hem te bewegen, Hoor, Sanche, ’k bid u, laat haar Hoogheid niet verlegen, Ik zal noch deze dag verbeyden met de straf Die je aangenomen hebt.
Dat ’s niet, maar sloeg jy af De helft van het getal, en minderde de slagen, Dan zou ik misschien deez’ reys met u gaan wagen.
Dit staat niet aan my, verzoek dit aan Merlijn, Is hy ’er mee vernoegt, ik zal te vreden zijn.
Maar gy zijt in dit deel een onverstandig ventje.
Ik zweer u by mijn.... SANCHE.
Zacht, en maakt geen reddementje.
Kom, kom, om dat jy ’t bent, en d’Hartoog het graag zag, En dat ik de Gravin zo niet zien huylen mach, Wil daar mee al het hair van haar schoon aanzicht wijken, ’k Zal ’t doen, zo ’t doenlijk is.
maar eerst het paerdje kijken.
Als maar die groote Reus my ’t avontuur vertrouwt, En my het paardje om te vliegen niet onthouwt.
Dat is mijn meeste vrees, dat hy voor my zal vreezen.
’k zie daar groene luy.
wat of ’t hier mee zal wezen?
Vier WILDEN komen in de thuyn, brengende een houte paerd.
HARTOOG, HARTOGIN, GRAVIN, TRIFALDIN, RODRIGA, QUICHOT, SANCHE, 1, 2, 3, 4, STAAT-JUFFERS, Mr. KLAAS, OLIVIER,en Knechts.
WILDEMAN.
DIe hert heeft klim hier op.
Ik my zo moedig ken.
Ik niet, dewijl dat ik geen dolend Ridder ben.
De Schildknaap moet zijn Heer in ’t reyzen niet verlaten, Maar zitten achter hem.
HARTOGIN tegen Sanche.
Nu, nu laat u bepraten.
Reus Malambruno zweert u beyde, dat geen kwaad U deeren zal.
en als het paerd eens briescht, zo gaat Daar af, dat’s dan de plaats, vreest daar met hem te strijden.
Deez’ sterken arm zal my van zijn geweld bevrijden.
Het luystert zeer wel na de toom, en ’t draayt gezwint.
Maar gy moet beyde, voor het duys’len, zijn geblint.
De WILDEN nemen haar afscheyd met een dans.
HARTOOG, HARTOGIN, GRAVIN, QUICHOT, SANCHE, TRIFALDIN, RODRIGA, STAAT-JUFFERS, Mr. KLAAS, OLIVIER,en Knechts.
O Groote Ridder, Don Quichot, het is waarachtig Dat dit het paerd is: want ik ben nu wel gedachtig Dat Malambruin my zey: wanneer gy krijgt dit paerd, Zo zult gy voelen meer vergrooting aan uw baerd; ’k Bevind dit, en bezweer u heden by die haeren, Dat gy geen moeyte wilt tot mijn verlossing sparen: Maar datge uw best wilt doen, op datge ons altemaal, Die nu als schapen zijn zo ruyg, weer maakt zo kaal Als apen.
Wilt nu met uw Schildknaap onderwinden Om op te zitten.
QUICHOT klimmende op ’t houte paerd.
’k Zal, en niet eens spooren binden Aan mijne laerzen, om het paerd te pressen voort.
Wel Sanche, hoe!
herroep jy nu uw woord?
’t Heugt jou noch, Heer, doen ’t Marri Tornes zo verknolde, En my, doen ’t kramers rot my op en neder solde, Dan ’k vrees dat ons dees reys noch langer heugen zal, ’t En zy ik daar van sterf, dan heugt my niemendal.
Maar ’k wou mijn leven noch zo haast niet graag ontbeeren, Of ’k most als Lazarus van Tormus straks verkeeren, In een tonijn, en onder ’t water noch gebiên.
Geloof my Sanche, u zal in ’t minst geen leed geschiên.
Hoor, zo ik anders niet dit werk te recht kan brengen, Als met te rijen door de lucht, ’k wil wel gehengen Dat Don Quichot vry neem een and’re Schildknaap aan.
Van ’t vliegen hou ik niet, ik hou veel meer van ’t gaan, Of op mijn graauwtje te marseeren.
En wat zouden De luy al zeggen?
in de plaats zy my vertrouden, Een eyland of een stad?
het is een lichte vent, Die, als een veugel, hoog te vliegen is gewent; Ook is Kandalia zo ver van hier gelegen, Dat ik ’t weerkomen zou vergeten.
’k ben genegen Met hert en ziel, dat zeg ik zeker, vrinden, om Te helpen dit geslacht, maar hier ’s periculum In moria.
’k blijf hier, behoudens uwe gracy: Houdt noch uw baerden wat, het geeft een brave stacy Aan kaale kinnetjes.
zo licht verlaat ik niet De eer dieme in ’t Hof door mijn Heer Hartoog staag geschiet.
Uw eyland, Sanche, staat te vast om weg te loopen, Gelijk mijn Hof meê doet.
’k wil van u zo veel hoopen, Dat gy niet weyg’ren zult ’t geen ik op u begeer, ’t Welk is: dat gy nu straks zult reyzen, en niet meer Eysch ik, hier voor zult gy de heerschappy bekomen Van ’t heel Gouvernement.
nu, sa, wat doet u schroomen?
Neem voort een kort beraad, of anderszins versteek Ik u van uw gezag.
hoe wilt gy?
lustig, spreek.
Ik ben een armen bloedt, een Schildknaap van een Ridder, Die goed is, en jy ook: Maar lieve Heer, ik sidder Daar veur, wanneer ik denk om deze zware tocht.
Ik wou dat Mallenbruy ons haast weer herwaarts brocht.
Laat zien, het paardje staat vry mak, ’t en zal niet smijten, ’t Maakt geen stampadoos, noch ’t zal niemant ook licht bijten.
Indien ’t gelt kakken kost, ik hiel het liefst op stal By graauwtje; nu my dunkt dat ik het wagen zal, Heer Hartoog, zo jy jou beloften houd.
Gewisselijk.
Wel aan, ik ben ’er mee te vreden, Met dit beding dat na mijn ezel werd gezien, En na mijn Meesters paerd.
’t Zal yeder dag geschien.
Dan fiat, ik zal ’t doen, nu jy ’t zo goet kunt vinden.
Nu blind mijn Heer, ik volg.
wilt nu mijn oogen blinden.
Daar mee hadie genacht.
SANCHE klimt geblint achter Quichot op ’t houte paerd.
Wel vriend, hoe beef je zo?
Zit vast.
Dat denk ik wel, dit reyzen is byloo Geen kinderwerk.
Wilt u maar dicht aan my vervoegen.
Ik doe ’t, om u en al ’t gezelschap te vernoegen.
Maar.... ’t Is zo scherp van rug.
doch zet U eens op zy ter neer.
Mach ik altemet De doek niet zagjes wat oplichten?
Neen, by leven Noch sterven niet: dat zou u zulken duysling geven, Dat gy zoud stuyven als een kaatsbal uyt de lucht.
Mijn Heer, ik zel jou wel vast houwen.
Hoe, jy zucht Zo zwaar, als of jy op de leer stont om te hangen.
’t Scheelt weynig.
mach ik dan van u die gunst ontfangen, Datje een gebeedje met malkander veur ons doet?
Ja, vroome Ridders, en wy willen dat gy groet Antonomasia, beneffens haar beminde.
Wy zullen ’t doen.
Maar Heer, behoeven wy twee blinde Geen spijs noch drank op reys?
had ik een fles met wijn.
HARTOOG tegen een Knecht.
Loop haal.... QUICHOT.
Heer Hartoog, ’t zal niet eens van noode zijn: Eer dat hy weerkomt zijn wy licht al halver wegen.
is ’t zo spoedig met ons reyzen nu gelegen?
Dan hoeft het niet, ik vast noch wel een heelen dag, Als ik daar na mijn scha hier weer inhalen mach.
Ja, wel vierdubbelt.
Wel, ’k zal my dan nederzetten, En my beveelen aan Krijn Stoffels van Loretten.
Steek af, mijn Heer, en roer de toom, zo gaanwe om hoog.
Zy vliegen als een pijl gaat van een boog.
roepen deze luy wy zo hoog al vliegen, En w’hooren heur zo wel?
Laat ons ons niet bedriegen O Sanche!
’t schijnt nu zo.
En zeker Klavilen Gaat alzo zacht als ik een dier ter waereld ken.
De Reus zal ons gewis gemakk’lijk overvoeren.
Zit gy maar stil, wilt met geen hand aan de oogen roeren.
Want na ’k bespeur gaan wy gewislijk voor de wind.
Een van de Knechts met een blaasbalk blazende.
Jy hebt gelijk Heer, aan mijne eene zy bevind Ik groote tocht, als of een blaasbalk my komt koelen.
Zo is ’t, ik kan het aan mijn ooren ook wel voelen.
Wy zijn nu al geraakt ter plaats daar d’hagel, en De sneeuw gevormt word, en de donder, dat ik ken Voor ’t tweede deel der lucht, in ’t darde deel genaken Wy aan des blixems oort.
Dat we ons dan niet en maken Te dicht aan zulk een vier.
rijd wat voorzichtig, Heer.
Ik zal mijn best doen, en zo mennen, om niet meer Te rijzen.
Een andere Knecht met gebrand werk voor haar oogen zwierende.
Doet zo.
au!
wat komt daar aan mijn wangen?
Zo wy by ’t vyer niet zijn zo wil ’k my laten hangen: SANCHE.
* Ik mis mijn halve baerd al door de hette.
Zacht, ’t Elementaris vier toont ook aan my zijn kracht.
’t Selementaris vier most my niet meer zo branden.
Heb wat gedult: want ons verlossing is voor handen.
’k Meen dat wy nu al haast zijn op de hoogte van Het land Kandaye.
Hoe is ’t mogelijk!
Heer, ’t en kan Geen uur geleden zijn doe wy de reys begonden.
Wel, of wy nu in een kwartier het land al vonden, ’t Zou my geen wonder doen: want al dit spoên komt by Het weer alleen niet toe, maar meest by toovery.
Hier werd van de KNECHTS een lans opgerecht, waar aan    hangt een groote beschreven brief.
de GRAVIN en    STAAT-JUFFEREN doen haar baerden af, en vallen    kwansuys met de HARTOOG, HARTOGIN, RODRIGA,    en d’andere door toovery in slaap.
bloemerhart, ik droomde.
maar die schoone Mevrouwe Magallan, ’k wil zeggen Magallone, Zat niet gemakk’lijk op dit paerdje, na ik meen: Want het heeft weynig vleys, en ’t is vry scherp van been.
Maar hoor, wat’s dit?
och, help, ’t is blixem, en ’t is donder!
De KNECHTS steken eenige klappers en vierwerk aan,    waar door SANCHE van verbaastheid met QUICHOT    van ’t houte paerdje vallen, ’t geen de KNECHTS,    als zy leggen, weg brengen.
Vrouw Dulcinêa, lief, gedenkt.
Help, ik leg onder.
Waar zijn we, Heer?
QUICHOT oprijzende, en de doek afdoende van de oogen.
ik sta ’er van verbaast.
Wy zijn in ’t Hof weer van den Hartoog.
SANCHE ook de doek afdoende.
jy raast.
Hoe kan dat mooglijk zijn!
waar is het paardje heenen?
Na ik bevroeden kan deur toovery verdweenen.
Maar vlogen wy daar meê niet helder deur de lucht?
twijffel jy noch?
Ja ’t schijnt wonderwerk of klucht, ’t Geen ik gelooven moet.
Dat ons den Hemel spaarde, Komt door mijn moedigheid.
Wat volk leyt hier ter aarde.
Laat rusten.
Gaan wy zien wat ginder aan die lans Geschreven staat.
Wat is ’t, Latijn, of is het Frans?
Of zou ’t Kandayers zijn?
zeg wat het doch wil wezen?
Neen, ’t is onze eygen taal.
my dunkt ik kan het lezen.
QUICHOT, leest ’t geen aan de lans geschreven hangt.