floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Cupido, 'k zal uw dienst mijn leven lank beloonen.
Zy leeft den Brief: gelezen hebbende, spreekt: Rozem.
Sijt gy dien Huysman niet, die heden Celestyn Van wegen Cypriaen, deed komen hier by mijn?
Iufvrouw, ik ben die geen.
Mach ik u wel vertrouwen Te vragen yets, het geen gy zult by ub chouwen?
Gy vraegd, oft vraegd my niet, doet Iufvrouw u begeer, Doch van het geen gy vraegd, ik uw mijn trouwheyd sweer.
Soo zegt my doch of gy dees Raniclis lang kende, En hoe het quam dat hy by u dees Brief dorst zende, Ook waer dat gy hem spraekt.
De tijd ik hem eerst zag, En kennis kreeg, zoo lang is als mijn heugen mach; Dies hy my onbevreest den Brief wel mocht vertrouwen, Dies spreekt u hertens grond, ik zal 't verborgen houwen.
Doe hy mijn schrijvens las, hoe was doch zijn gelaet?
Als of voor zijn gezicht op rees den dageraed.
hoe geliet hy hem, als hyze had door-lezen?
G' lijk of hy van de dood in 't leven waer verrezen.
Maer sprak hy niet, als hy mijn meening had verstaen?
ja; als dat zijn Ziel ten Hemelscheen te gaen.
Soo ben ik zeeker dan dat hem mijn doent behaegde?
Hoort Iufvrouw, wat hy zich op 't aldergrootst beklaegde.
Maer dat hy u had op 't hoogst misdaen, Ten tijden als hy u eens zach by Cypriaen; Waer uyt de jalouzy in d'hoogste top gerezen, Hem nu een oorzaek geeft van uwe Liefd te vreezen; Soo hy verzekert waer dat gy noch even zeer Hem minde; ja hy swoer te minnen u zoo weêr; Ach!
als ik noch bedenk, de vreugde die uw Lief Betoonde, als ik hem behandigden uw Brief; Hy gafze kus op kus, hy boog hem neêr ter aerden, Ontfing uw lieve Brief, in grooter eer, en waerden.
Doet doch zoo veel om mijn, by Raniclis weêr gaet, Getuygt hem hoe dat hy in 't hert geworteld staet; Segt hem ter Liefde van zijn minne, Dat ik ter aerden boog, aen bad de Liefd Godinne; Dat ik mijn hert en ziel, mijn Lief ten dienst mach bien, En dat ik op een kort hem weêr by my mach zien; Om mijn getrouwe Liefd hem trouwelijk te tuygen, Al knielende ter aerd, mijn voor zijn voeten buygen; Segt dat ik hem misdaen, maer hy niet heeft aen mijn, En dat ik bid dat het my mach vergeven zijn; 85 Segt hem dat ik zijn Brief zoo lang voor hem zal kussen, Tot ons de eer toe laet der Liefden brand te blussen; Segt hem dat ik den dag, de uyr, minuten tel, Verwachtende dat ik met hem verzel.
Ik ga, Iufvrouw, en zal 't hem alles wel verklaren.
Den Hemel u geleyd.
De Goden u bewaren; Maer hebt gy, Iufvrouw, ook te zeggen hem yets meer?
'k Weet anders niet.
Wel aen, ik ga; noch kom ik weêr; Maer zal ik Raniclis voor vast toe mogen zeggen, Dat gy genegen zijt op hem uw Liefd te leggen?
Rozem, Och ja; en dat ik sweer, het zy in wat geval Ik raeken mocht, dat ik hem eeuwig minnen zal.
Heeft Iufvrouw, my ook meer te zeggen voorgenomen?
'k En weet geen meer.
Ik ga, noch moet ik weder komen.
Voogdesse mijnes Ziel, Voedstresse mijns gemoed, Nu ik uw trouwheyd zie, ziet wat mijn trouwheyd doet; Mijn Liefde, waerde Lief, in 't hoogste top gevlogen, En ziet uw Raniclis nu staen, Lief voor uw oogen.
Mijn Lief, mijn waerde hert, mijn uytverkooren Ziel, Voor uw getrouwe Liefd ter aerd ik neder kniel; Wat doet de Liefd niet al, gy in dees Boere kleeren?
Vw trouwigheyd verdiend uw liefde, Lief, te eeren.
Vw liefde, Lief, verdient dat ik  Mijn Ziel, en leven u, Lief, tot belooning geef; Behaegt u mijne liefd, ik sweer u trouw te houwen.
Zoo 's Raniclis mijn Man.
Zoo's Rozemond mijn Vrouwe.
Dees kus, mijn Lief, laet die getuygen hoe 'k u min.
En dees dat ik tot u uyt Liefd genegen bin; Mijn waerde Rozemond, uyt goê genegenthede, Bid ik u, dat gy my verleent, Lief, noch een bede.
Al wat mijn Lief van my begeert, dat zal geschien.
't Volbrengen komt my toe, en u, Lief, het gebien.
't Gebieden staet aen u, aen mijn, Lief, het volbrengen, Dies spreekt wat u gelieft, ik zal 't mijn Lief gehengen.
Alzoo my Celestyn  Behulpzaem is geweest ten dienste van mijn min, Is 't billik dat ik haer mijn hulpe weêr verleene, Dat zy met Cypriaen, in Liefd meê mach vereenen; In welke zaek mijn Lief haer kan zeer dienstig zijn, Mits dat gy u verkleed in schijn van Celestyn; En Celestina haer in schijn van Rozemonde, 'k Weet dat door dit beleyd een oorzaek werd gevonden, 86 Dat Cypriaen zijn Liefd aen Celestina toond, En hy aen haer, en zy aen hem haer Liefde loond.
't Is wonder wel bedacht, ik zal mijn Lief genoegen, Celest.
En my ten dienst van deze twee gelieven voegen.
Daer 's Celestina zelfs.
Vind ik u beyde t' zamen?
Tot dienst uws Liefds, mijn Lief en ik, goê middel ramen.
Ik zal als Herderin vertoonen Celestyn, En gy als Rozemond, zult in mijn kleeding zijn, Op dat door dit beleyd uw Liefd ten eynd mach raken; Kom laet ons gaen, en ons op 't spoedigst vaerdig maken.
Al t' zamen binnen.
DEn mensch onlukkig is, die niet bedenkt zijn staet, Hoe 't menschen leven als een teere blom vergaet.
Onlukkig zijnze die niet denken op dees zaken, En zijnde wel te pas, haer reekeninge maken.
Onlukkig is de mensch, die nimmermeer betracht Het alder-grootst geluk; maer minst geacht.
Onlukkig leeft die mensch, die 't leven acht in waerde, Als of het lichaem noyt zal rotten in de aerde.
Onlukkig leeft die mensch, die zoo zijn dagen slijt, Als of na deze Eeuw noyt komen zal een tijd, Een tijd van reekenschap.
Onlukkig aerdsche menschen, Die alle valscheyd pleegd om tijdelijke wenschen.
Onlukkig leeft die mensch, die eer, die staet, die pracht, Die dit aertsch leven meer als 't Hemels leven acht.
Onlukkig leeft die mensch, die zelfs zich derf in beelden, Dat hy 't aardsch leven mach gebruyken in de weelde.
wat verandering getuygden my 't gemoed, Als ik flus overdacht mijn afgestorven bloed; Waer zijnze, die voor mijn op aerd plachten te leven?
Rijk, arrem, edel, slecht, oud, jong, waer doch gebleven?
Waer hy, die geld en goed met hoopen kreeg by een?
Waer hy, die door zijn macht trotseerde het gemeen?
Waer hy, die door zijn kracht zoo menig Ziele velde, In kloeke feyten zich, als Mars, ten strijde stelde?
Waer zijn zy al, die op haer daden droegen roem?
Gebrooken als een glas, verdord gelijk een bloem; Wat baet den minnaer nu, die voortijds placht te wezen, Zeer aengenaem onthaeld, en by zijn Lief geprezen, Wat baet dien minnaer nu 't geen hem doe was zijn vreugd?
Dat was zijn Liefs aenschijn, 't wel leven in haer jeugd; 87 Waer is 't goud geele hayr, gekruld en zoet bestrengeld, Met zijde snoertjes, en met strikjes dicht door mengeld?
Waer 't hooge voor-hooft wit?
waer wangen bloozend blank?
Waer 't lieffelijk gespel?
waer 't aangenaam gezank?
Waer al het zoet gevry?
waer doch al deze dingen?
Tot stof en asch vergaen door tijds veranderingen; Ach!
als ik dit bedenk, en sla mijn oog op mijn, Soo werd ik overtuygd, dat ik mijn Celestyn Heb grootelijks misdaen; 'k heb haer belooft te trouwen, 't Geen ik te breken zocht, maer ach!
't is my berouwen; Ik wil mijn Celestyn met heusche dienst en groet Eerbiedig spreeken aen, en vallen haer te voet; Met beeding dat zy my, mijn misdaed wil vergeven, En dat ik haer getrouw zal dienen al mijn leven.
CELESTYN in de kleeding van ROZEMOND; ROZEMOND in de kleeding van CELESTYN; RANICLIS in Boere gewaed.
Daer komt mijn Celestyn; ach!
Hemel, doet mijn tuygen Aen haer mijn groot berouw; eerbiedig ik my buyge 88 Voor uwe voeten neêr; deugd waerde Celestyn, 'k Bid u, dat mijn misdaed my mach vergeven zijn; Indien gy waerdig kend uw Liefde my te toonen, 'k Zal die met trouwe dienst mijn leven lang beloonen; Ontfangt my in genâ, en neemt mijn liefde an.
't Is nu zoo verr', eylaes!
dat het niet wezen kan, Ten aensien gy van my onwaerdiglijke scheyde, En vrijden Rozemond, en mijn uw Liefd ontzeyde, Heb ik dees Huysman nu gegeven mijne Trouw, Soo dat gy Rozemond, betracht voor uwe Vrouw.
Celestina, ach!
waer zal ik my dan keeren?
Hemel, goede Goôn!
laet deze Siel uyt-teeren In quijning en geknaeg, in quelling en verdriet, Dat mijn ontrouwigheyd is aen mijn Lief geschied; Ik bid u Celestyn, zoo 't is in uw vermogen, Ontfangt my in genâ, en toond mijn uw medogen; Zijt gy noch niet getrouwt, zoo toond uw trouw aen mijn, Ik zal ter dood getrouw in alle dienst u zijn; Medoogt u, waerde Lief, toond meêly  En 't geen ik heb beloofd, mijn Lief, laet my dat houwen.
Ten kan niet zijn, vermits dees Huysman is haer man, Die voor zijn Herderin haer neemt in d' echte an; Ach Cypriaen!
is u mijn Liefde nu dan tegen?
Daer ik op 't hoogste ben tot Cypriaen genegen.
'k Heb geen genegentheyd als tot mijn Celestyn, En zoo 'k die niet geniet, zoo zal 't ook niemand zijn; Dies ik in eenzaemheyd wil slijten gaen mijn dagen, In bitt're quijning, en in droeve quelling knagen, Tot boete mijns misdaed, en straffe mijner zond; Vaer Rozemonde wel.
Meend gy 't?
Ia 'k Rozemond.
Is uw genegentheyd zoo groot, om haer te trouwen?
Soo zult gy dan uw Celestyn behouwen.
Mijn Lief, hoe dus mijn Lief?
Noch meer zult gy bevinden, Ik kus mijn waerde Lief.
En ik mijn wel beminde.
Ik ben niet die ik schijn, aenschouwt eens Cypriaen, Wat wy uyt Liefde niet al hebben onderstaen; In dit Boerins habijt heb ik mijn Lief gevonden.
Daer leyd het Boere kleed, ik kus mijn Rozemonde.
Ik kus mijn Raniclis.
En ik mijn Cypriaen.
En ik mijn Celestyn; hier meed is 't al gedaen.
Vergeefs is 't niet gezeyd, Liefd is een wonder ding, Vermits wy zien dat Liefd, werkt veel verandering.
89 Mey spel van Cloris en Philida.
CLoris, een Hoveling in 't Hof van Persen, komt in de Mey tijd met den Koning ter lagt; verlieft, door de bevallicheden, vermengt met schoonheyd, op de uytmuntenste Herderinne Philida; om wien hy 't Hof verlaet, zich als Herder ten boschwaerd voegt, 't land leven aen neemt, en pleegt met haer vrijage; zy, haer veynzende, gelaet Philander te beminnen; die mistroostig daer verschijnt, over de afkeerigheyd van zijn Lerinde; hy, by Cloris wel bekend, ontdekt zijn ongeval, met meening zich uytlandig te begeven, dies Cloris voort vaert in zijn Minne.
Den Koning, op de lagt, gebied zijn Edelen te vertrekken; hy in minne-lust, tot Philida, ontsteken, veynst voor Cloris, en verzoekt zijn komst ten Hove; 't gun Cloris schroomt te weygeren, en voldoet den Koning in zijn begeerte; neemt afscheyd van zijn geliefde, met belofte van mederkomst; hy die in 't Hof komt werd in boeyens gezet, als een misdadigen, doch zonder schuld; den Koning ondertusschen gaet, in gelijke kleeding als Cloris, na Philida, onderstaet in dien schijn haer t' onteeren; hy die niet op en doet, zoekt haer met geweld tot zijn wil te brengen; 't gun belet werd, door Philander; over wiens komste den Koning, verbaest en vreesachtig, de vlugt neemt.
Philander ontdekt het schelm-stuk, als die daer van kennis had gekregen; Philida geneygt tot wraek, ter liefde van haer Cloris, begeeft haer in manne kleeding na 't Hof, bestraft den Koning over zijn bedrijven, brengt de valscheyt in het licht, verlost Cloris uyt de boeyen, aen wien den Koning verschooning zoekt, 't gun geschied; omhelzen malkander in trouwe beloftenisse; Lerinde komt op 't slag, verandert haer voorige afkeerigheyd, trouwt met Philander.
Namen van de Uytbeelders.
KONING van Persen.
CLORIS een Hoveling, daer na Herder.
PHILIDA, een Persiaensche Herderin.
LERINDE, des gelijken.
PHILANDER } twee Herders, verlieft op LERINDE.
THIRSUS } twee Herders, verlieft op LERINDE.
Het Tooneel beeld af Boskage.
90 Eerste handeling.
KONING, CLORIS, met eenige Hovelingen op de Jacht.
IK voel my afgemat, door stijf en yvrig jagen.
Den arbeyd kan de mensch, hoe kloek hy is, vertragen.
Ik neem aen niemand proef, 'k word aen my zelf gewaer.
Waer rusten wy ons best, op dat ik weêr bedaer?
Indien zijn Majesteyt gelieft met my, wat verder In 't dichte bosch te gaen; ik wijs hem, daer den Herder De Zonne-brand ontschuylt, in schaduw van 't geboomt, En daer een koele beek, van 't hoog gebergte stroomt.
De lust schept zelf daer lust.
Wel Cloris, sprey de boomen En telgen wat van een, op dat m'er door mach komen.
Genadig Vorst, 'k volbreng uw heusselijk gebied.
Dit is de plaets, die 'k meen, die gy hier voor u ziet.
zie dees lommeren, met roos en bloemen, pronkken; Sou niet 't bedroefste hert daer door in vreugd ontfonkken?
De boompjes, om en om, met bladertjes geçierd, Genieten het begroet van 't queelende gediert; Het zoetlijk ruyssen van de beekjes, die hier vloeyen, Doen langs dees groene kant, de water-roozen bloeyen.
Philida zingende uyt.
Dees plaetze nood my vaek van 't hof uyt enkle luft, Kan zy zijn Majesteyt niet noden tot zijn rust?
Heel wel; wat zoet geluyt verheft zich door de boomen?
Het is een Herderin, die herwaerts schijnt te komen.
Philida.
Ey zoete zuchjes vlied, Waer heen?
Na Thirsus?
neen, ey niet!
Verliefde zinne, Vaert voort, 't is best, O neen!
best is 't gelaten, 't Is niet ach!
Philida, Laet gy uw zuchjes na; Wat zeg ik neen, of ja, 't Kan al niet baten, Schoon dat ik zuchjes loos, 'k zal geen verlichting krijgen, Soo lang gy Thirsus van de zoete min wild swijgen; U aenschijn van het mijn is nu zoo verd; Dat het gehoor niet brengt mijn zuchjens in uw hert.
V hertje van het mijn Te verd gescheyden; Mijn zuchjens, kost het zijn, Dat gy geleyden Mijn hertje by het zijn, of't zijn by 't mijne; 91 Zoo zoud ik tot de smert, Van mijn verliefde hert, Dat u geoffert werd, Wel hulpe vijne.
ik wil, nu 't anders is, mijn zuchjes staken, En hier in 't bosch alleen mijn hertje wat vermaken; Om zoo mijn min, terwijl mijn lammertjes in 't groen Haer voedzel nemen, op mijn Thirsus min te voên.
Wie zie ik daer in 't Woud, gins achter d' elzen boomen?
Het schijnen Edellien, die hier te jagen komen.
Ik ga, en spreek haer aen; mijn Heeren, met verlof, Dat ik u steur, ik bid, neemt my 't niet qualijk of, Verschoont my dat ik u door 't jagen, Dus lastich valle, met mijn nodelooze vragen.
Gy schijnt naer ik bespeur, bedroeft in uw gemoed.
hoe na valt de vangst niet al te goed.
De moed gezonken, door uw heusselijk aenschouwen, Sal my voort aen de lust tot jagen wel onthouwen.
92 O Cephalis!
uw Iacht gelijkt niet naer de mijn, Die van zoo lieven proy, my laet gevangen zijn.
Hoe Herderin, wat 's dit, van waer komt u 't vermogen, Dat gy my levend Dood?
ô tintelende oogen!
Die my de Ziel ontvoerd, en 't herte stookt met brand, Gy hebt my, door uw kracht, te krachtelijk ontmand.
Barst uyt, wat doch?
ach Cloris!
zijn uw zinnen Niet meed verandert als de mijne?
Clor.
'k Brand van minne; De tong verflaeuwt in spraek, 'k beswijk heel in 't gemoed.
Hoe Edellien wat 's dit?
Een grilling, die my 't bloed Doet stijgen van beneên tot boven, daer de zinnen De hette van het bloed doet branden om te minnen; Ik brand, eylaes!
ik brand, de min wroet in mijn borst, Ik noemden u mijn Lief, ach Engel!
dat ik dorst; Uw aengenaem gezang heeft door haer zoet vermogen, My, Koning, als een slaef, naer uw begeert gebogen.
Ik ruyl de Kroon aen 't Vee, indien u 't ruylen lust; Ach zoete kaekjens!
waert gy eens van my gekust.
Genadig Vorst, heeft min uw hert zoo ingenomen, Ost veynst zijn Hoogheyd?
Gy doet een bloosje komen, Op mijne kaekjes, moogend Heer, Een bloosje, 't welk mijn schaemt getuygt.
zit wat neêr.
'k Misdeed uw Hoogheyd licht.
Waer in zoud dat geschieden?
Maer dat mijn needricheyd mocht schaden uw gebieden; Ten voegt in zulker wijs, my in het minste deel, Maer waer 't met dienst te doen, al waer 't ook vry wat veel, k Voldeeddan uw verzoek; maer wijl gy spreekt van minne, Past aen zijn Hoogheyd niet de dienst eens Herderinne; Met uw verlof ik ga, vaert Edellieden wel.
Soo haestig Herderin?
Genadig Heer, ik zel Vergissen al mijn tijd; de wacht is my bevolen, 'k Moet zien waer heene dat mijn lieve Schaepjes dolen.
Ach Cloris!
brand uw hert niet in de zoete min?
Wat aengename vreugd gaf my die Herderin?
Als ik haer zoet gezang, haer minnelijke reden, Vol Liefelijk vermaek, en 't Lichaem braef besneden, Hier in dit Lom're woud, met ziels vermaek ontfing, Vond ik, ach Cloris!
my gantsch vol verandering.
Ik speur, dat hy niet min, als ik, in min ontsteeken, Mijn voorneem trachten zal door alle list, te breeken; Dies veyns ik, als of ik de min verfoeyen wouw.
Wat zeyd zijn Majesteyt?
Maer dat een schoone Vrouw, 93 Soo door de schoonheyd, als wat meer, in haer gebooren, Het mannelijke hert licht kan tot lust bekooren; En dat d' aentrekklijkheyd beweegt, en is niet vreemt; Maer wyslijk is 't wanneer men 't hert die lust beneemt; Door 't aenzien waer ik, laes!
in lust op haer vervallen; Maer nu ik my bedenk, acht ik het niet met allen; Ik ban de min uyt my; en toon een meerder hert, Dan of ik, door de min verviel in kinder smert; 't Is, Cloris, tijd om gaen, laet ons ten Hove keeren.
Naer uw gebied, mijn Heer, voeg ik staeg mijn begeeren.
PHILANDER zingt.
VEld Godinne!
Gy die in 't woud uw Schaepjes weyd en voed; Alle mijn zinne, Ia ziel, en leven, ik u geven moet; Ach!
mijn hert,, vol pijn en Liefdens smert, Loost duyzent zuchjes, Als ik de vruchjes, Van mins genuchjes, Voel speelen in mijn zin, Nu ik u mis, mijn schoone veld godin.
Philand.
Ga Echo!
ga en draeg dees zuchjes aen die geen, Om wien dat ik 'er loos, ey ga!
en drijf 'er heen, Of is het niet genoeg, ik zal wat meerder klagen, Indien 't u, Echo, lust, mijn klagjens voor te dragen.
Mijn Lief, mijn waerde helft, nu Echo, antwoord dan; Soo ik u dienst verzoek, neemt gy de bootschap an?
Lerinde.
Philan.
Neemt gy 'er, Echo, an?
't is wel, ach!
Herderinne, Ik zal, hier als alleen, mijn klagten dan beginnen.
Ey minne zuchjes gaet, verzeld mijn klagjes doch, 't Geen gy my hebt belooft, houd gy dat, Echo, noch?
Noch.
Houd gy dat noch?
wel aen, ik moet u eensjes vragen, Of ik vrypostich mach mijn hertens grond uyt klagen?
Klagen.
Sal 'k klagen?
wel ik klaeg, om dat ik, leyder!
mis Lerinde, die mijn Lief, mijn Siel, mijn leven is.
Waer zijt gy, schoonste Nimph?
waer doold gy met uw schapen?
Of zijt gy vrolijk nu met and're Herders knapen?
In het gezelschap, daer een yeder draegd zijns krans, Ter eeren van de Mey, om zingen aen den dans?
94 Lerinde, ach!
hoe droefben ik, daer gy in weelde Met and're Herders zijt; wiens luk hun blijheyd teelde, Door't aengenaem vermaek, dat haer uw by zijn geef, Wijl uw Philander in duyzend pijnen leeft; Lerinde, Nimph; kan 't zijn, dat buyten onze minne, De vreugd u vreugd verstrekt?
schoone Herderinne, Koost gy oyt meer vermaek, dan het vermaek der lust?
Lust die mijn Zieltje voed, waer in uw Zieltje rust; Ach min!
woud gy tot my Lerindes zinnen neygen, En maken van die lieve Herderin mijn eygen.
Werd zy mijn eygen, ach!
ik sweer, 't werd haer beloond, Met zulk een Liefd, als oyt een Herder heeft betoond.
Toond.
Toond wel; aen my zal zulk een Liefde blijken, Als oyt ter wereld bleek, zou zy my dan bezwijken?
Maer Echo; voer toch eerst mijn klagjes aen Lerind, Die zelver niet en weet hoe haer Philander mind.
Mind; ja ik min haer zoo, dat ik de trouwste herten, Die 't minnen oeffenen, in trouwheyd wel mach terten; Ach Echo!
bootst aen haer mijn minne klagjes na, Mind zy my, laet dan zijn uw lieve weerklank, ja.
Philander, Lief, mijn hert.
Lerinde, Lief, mijn leven.
Ik zal uw zoete smert Een vroolijk voedzel geven.
De tijd, mijns levens tijd, Lerinde, veld-Goddinne, Die ik met vrees, en strijd, Gesleten heb, door 't minnen, Vergeet ik, nu gy my Hebt tot u Lief verkooren; Weg droefheyd aen d' een zy, Mijn vreugd is weêr herbooren.
Hoe zit gy nu dus stil!
Philander, 't dunkt my vreemt?
Wat Lief?
Dat gy niet eens van my een kusje neemt; Het woortjen is 'er uyt, och had ik doch geswegen, Gy denkt licht dat ik om uw kussen ben verlegen; Philander, zoo gy 't denkt, zoo speurt gy wien ik min.
Dat 's recht gezeyd, mijn Lief, de neyging van uw zin, Toond dat gy ongevalst nu zijt genegen.
Tot u mijn Lief alleen, mijn hertje woeld en wroet 95 Vast in zijn leger steê; ach!
zoete minne moet Gy duyken onder schaemt!
Philander!
wat's 'er tegen; Gy swijgt, en antwoord niet, 't schijnt u de spraek ontbreekt, Daer ik uw antwoord eysch; hoe komt dat gy niet spreekt?
Het spreken hoort u nu te recht te pas te komen; Wat stilheyd heeft uw geest, Philander, ingenomen?
Siet gy niet wat ik wil?
wild gy niet 't geen ik wouw?
Philander, wel hoe is 't?
en is uw Trouw geen Trouw?
Bevestigd gy de Liefd, die ik u loof te toonen, Niet met het loon waer meê men Liefd behoord te loonen?
Mijn Lief, 't gedacht was weg, ik sweer, Dies geef ik twee voor een.
Slechs kussen, en niet meer!
Soo veel als 't u gelieft.
zinnelooze zinnen; Bestaet in 't kusschen, Lief, alleen de vreugd van 't minnen?
Philander, 't schijnt gy noch mijn meening niet verstaet, Weet gy noch niet wat in het minnen omme gaet?
Hoe is 't?
mijn vryheyd wild verschoonen, De Liefde wil dat ik mijn vryheyd zal betoonen.
Philander, weet gy noch niet wat ik zeggen wil?
Ia Nimph, ik weet uw wensch.
Philander, zoetjes, stil.
Dat niemand ons en ziet, het zien zoud ons licht schaden, Vermits het nijd verwekt in alle minne daden; Houw u derhalven schuyl, ach!
roover van mijn schaemt, Ik laet u veel meer toe als maegden plicht betaemt; Kus, streel, en wat u lust te doen, ik zal 't gedogen; Ach min!
hoe groot is uw vermogen!
Ach min!
wat teeld gy lieve vreugd!
Philander, boet uw lust ter wijle dat gy meugd.
Wijl my de min gebied te volgen Liefdens wetten, Sal ik, wat doch?
de schaemt wat aen een zijde zetten.
Nu my gelegentheyd, zoo mild, haer gunste bied, Sal ik de min voldoen.
Maer dat ons niemant ziet.
CLORIS in een Herders kleed, zijn Hoofsche kleeding by hem hebbende.
die my de eer van 't Hof verwiss'len doet; De wapens, helm, en swaerd, ruyl ik nu aen het zoet, En rustig leven, 't geen men hier te land mach leyden; Ik wil met Philida de woll'ge Lammers weyden, Hier door 't geboomt, en bosch; ach!
schoone Herderin, Ik schey van 't Hof, en voeg my tot de zoete min; 96 'k Verander van gewaed.
'k verlaet de hoofze staten.
Ik min de kleynigheyd, en wil de grootsheyd haten.
'k Kiez 't Herders kleed, voor 't Hoofs, daer leyd het trotse swaerd, 't Geen ik voor dezen hield, mijn çierzel op der aerd; Daer al de oorlogs eer, de pronk, de hovaerdye, Die uyt verwaentheyd hebt, des werelds Monarchye, In hare stant gestelt; legt daer al t' zamen neêr.
Ik acht de zoete Min, en niet uw y d'le eer.
PHILIDA ZINGT.
Stemme: Ghy Lodderlijke Nimphje zoet.
AL is het Koninks Hof vol lust, De Herders hebben meerder rust, In't onbenijde leven.
Als 't Koningrijk kan geven.
De zorgen maken Koning slaef, Al heeft hy overvloed van haef; VVat kan 't hem anders geven, Als ongerustig leven?
Ik ruylde noo mijn Herders staet, Mijn stroyen hoet, mijn slecht gewaed; Om Konings zijde kleeden, Als Goden aengebeden.
De wellust geeft Geen Koning lust, door dien hy heeft In als zijn wensch voorspoedig, Door wellust overvloedig.
Maer dingen die men zelden ziet, Ia zelden, ofte niet geniet; Die teelen wel behagen, Gewoont maekt wellust plagen.
't Schijnt d' Echo door het bosch, uw lieve stem na bootste, En uwe zoete zang uytgalmde op het grootste, En 't zoetste dat zy kon; zoo dat de nachtegael, Sijn held're stem verheft; 't gevogelt al te mael, Dat in 't beboomde woud op dicht betakte linden, By 't ruysschen van de Blaên, en 't zoet geruys der winden Queeld, schaterd, tierelierd, en lieve deuntjes zingt, Dat my hethert in 't lijf van vreugde danst en springt.
Ha Philida!
hoe zoet en lieflijk is 't om wezen, Daer zoo veel bloempjes uyt de bruyne aerd gerezen, Op 't çierlijkst çieren dees zoo groen begraefde paên, Die vol van zoet gewas, en keur'ge kruydjes staen; Daer 't kristalijne nat met zilver klare stroompjes, Uyt enge beekjes vliet, en zoo verquikt de boompjes, Diens telgjens dichte blaên, by 't vlieten van de bron, Een dichte hut verstrekt, voor 't steeken van de Son.
O zal'ge Herderin!
hoe zalig is 't te leven, In zulk een staet als gy; geen Vorst, oft zoud begeven Sijn Vorstendom, dewijl zijn hoog verheven huys, Niet halen mach by uw geruste Herders kluys.
't Is waer, men eerd een Vorst, men acht hem door't gebieden; Nochtans, zoo lukkig niet, als kleyn geachte lieden, 97 Acht ik zijn groot geluk, zijn Staet, zijn Rijk, zijn Eer, 't Schijnt weelde, 't schijnt vermaek, maer uw vermaek is meer.
Hoe Hoveling, wat 's dit?
waerom in Herders schijn?
Om dat my meer behaegd op 't land als 't Hof te zijn; 'k Verfoey de woeste krijg, en dien de God der Minne, En word een Herder, om u, schoone Herderinne.
Het schijnt gy boert met my!
mijn aenschijn krijgt een bloos.
Wiens schoonheyd schaemt getuygt, tot schaemt der schoonste roos, Die oyt Provens geteeld heeft, op haer lieve bladen; O onuytspreeklijk zoet!
woud gy mijn lust verzaden, Mijn wil was op 'er hoogst.
Philid.
Mijn Zieltje voeld onroerte.
Uw naem is Cloris, doetze niet.
Ia Philida.