floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Al syt gy vande kunst, uw geest is niet beseeten, Met vuyle afgunstigheyt der nydige Poëeten, Die meenen dat de lof, die men een ander geeft, Van haere Sanggodin de glans verduystert heeft, Noyt uyt liefhebbery de Spelen sion of leesen, Maer om te heeckelen, dat yder heeft gepreesen.
Op hoop, dat men haer sal gelooven moer verligt, en dat haer phoebus stelt tot regters van een digt.
Sy op d'order.
Sy soecken vlytiger naer fouten en gebreecken, als naer de deftigheyt, die daer in uyt mogt steecken, die haer bysonderheydt veel liever doen verstaen, als met de meenigte gelijck in sin te staen.
Al wie sijn mondt gespoelt maer heeft met pindus stroomen, weet, dat volmaeckt Gedigt noyt is in 't ligt gekomen, En dat de Lauwerkrans die vande Digtkunst wint, in welckers wercken men de minste feilen vint.
Homerus deftig boeck, de grontssag der Poëeten, is door de bitsen tandt van Zoilus gebeeten, die dese Phoenix sogt te stooren in sijn asch, Naer dat hy van sijn eeuw de roem en luyster was.
D'Æneis, die men met verwondering moet leesen, Is door Virgilius ziel togende verweesen, Om, als mismaeckt, verdelgt te werden door de vlam, Mits hem te vroege doodt het oversien benam.
Terentius, die kon de luyden soo verbeelden, Dat yder scheen te sijn, het geen daer sy voor speelden, Beklaegt sig meenigmael, dat de quaetwilligheydt Heeft, tegens sijn tooneel, veel lasteringh bereydt.
Dies beelt ick my niet in, al wat ick heb geschreeven, Dat het, aen yder een, voldoeningh heeft gegeven, maer schoon ick altemets den draet der rede mis, dunckt my, dat onder 't kaf wel eenig koren is.
En eigen liefde kan myn oog soo niet verblinden, of ick kan, het gebreck, wel in myn Vaersen vinden.
Als ick haer overlees aendagtig met bescheyt, ontdeck ick dat wel iets kon beeter sijn geseyt.
Dog als ick onderneem de misslag uyt te vegen, houdt rymdwang daetelijck myn schaef en snoeymes tegen, mits de verbetering, te kort is of te lang, of baert belemmering aen snyding en aen gang.
Indien gy niet te min vindt in dit stuck, behaegen, Dat ick als kunstgenoot aen u heb opgedraegen, Bekommer ick my niet, wat momus daer van segt, mits ick uw oordeel schat naukeurig en opregt C. DROSTE.
VOORRED.
De Voorreede van mynen Themistocles, heb ick laeten in vloyen Leenige grondtregelen voor het Tooneel, uyt de digtkunst van Horatius, volgens dewelcken ick eenige Treurspellen aende Haegsche Schouwburg heb gegeven.
Sedert heb ick willen besoecken, of myn pen oock tot het blyspel soude bequaem sijn.
Daer toe heb ick verkoren dese Neuswys, welcke karacter, ick niet weet, dat door imant verhandelt is geweest.
Deselve, nog oock eenige van d'anderen sijn afbeeltsels van eenige Personnen, soo dat niemant dencken moet, dat ick dese of geene in 't oog heb gehadt, soeckende alleenlijck de zeeden, die belagchelijck sijn, ten toon te stellen, sonder die aen iemandt toe te eygenen.
Soo men die soude willen toepassen, soude men naer een schaduwe grypen, die geen lighaem heeft, gelijck men inde wolcken allerley gedaentes meent te konnen speuren, alsoo ick geen mensch ken, die ick heb willen afschilderen.
Maer alsoo daer groot onderscheyt is tusschen een Treur en blyspel heb ick de lessen die Boileau aen het laetste heeft voorgeschreeven, in sijn uytmuntende Digtkunst, getragt in Nederduytsche vaersen te verkleeden, tot onderregiing van myne Lantsluyden, die de Fransche tael niet verstaen, en deselve soo veel naergevolgt als my mogelijck is geweest.
In 't Frans gaet voor af de herkomst van het blyspel en de hervormingh van het selve, waer mede ick oock een aenvang gemaeckt heb, om tot de grontregelen te komen, en heb veel moeite gehadt, om de Fransche woorden, die na tuerlijck de saecken uytdrucken, verstaenbaer te maecken, mits deselve by ons nog niet gangbaer sijn, sonder de sin van dit Geleerde gedigt te verliesen.
Het welck ick aldus naergestaemelt heb.
Thene bragt, voor heen, het oude Blyspel voort, naer dat het Treur Toneel d'aenschouwers hadt bekoort, waer in de griexschen aerdt, tot spotterny genegen, Heeft tot kwaetspreckentheydt den vollen toom gekreegen.
Soo dat nog eer, nogh deugt, nog wijsheyt wiexdt gespaert, als, inde Schouwburgh, was het schamper volck vergaert.
Men sag daer nae gebootst selfs Socrates bespotten, En in een wolckenchoor uytjouwen door de sotten.
De wet heeft eyndelijck, dees ongebondentheyt Beteugelt, en een straf de spotters opgeleyt, indien sy, naderhandt, of aengesigt of naemen, Door maskers of de tong ten toon te stellen kwaemen..
Het ouwerwets gebruyck van schimpen raeckten af, de Digters wierden wijs, de Schouwburgh vreesde straf, Deedt lachen, sonder gal op iemant uyt te storten, en dorst noyt, in haer eer, persoonen meer verkorten.
Menander bragt het jock tot een leersaeme saeck, en, sonder angel, gaf op het toneel vermacck.
Die nieuwe spiegel wiert met lust van elck bekeecken, men vondt daer uytgebeelt soo kunstigh de gebreecken, dat niemant sig, daer door beleedigt heeft geacht, en, die het meest geleeck, heeft selts daerom gelagt.
Een gierigaert daer in, geteyckent naer het leeven, erkende niet de schets, naer sijn persoon beschreeven.
En geestigh, naer de kunst, een kabbe naer gespeelt, Vondt geen gelyckenis, in sijn vertoonde beelt.
Gy digters, soo gy wilt, in blyspel sijn gepreesen, laet de natuer alleen u onderwyster weesen.
Die s menschen aerdt wel kent, de gronden van elk hert Kan peylen, en verstaedt wat daer besloten wert, die weet, wat is een wieck, een kwiebes, een pannelicker, een eerlyck man, een kwast, een kwiebes, een verklicker, kan tot genoegen, haer, vertoonen op 't toneel, en geven elck sijn rol, naer sijn bescheyden deel.
Wilt jeder levendig beschryven, naer sijn zeeden, gy vindt uw stof in 't Hot, in vleeken en in steeden.
Al wat belaglyck is blyckt aen gebaer of kuer, en wert u voorgestelt door miltheyt der natuer, daer sijn kenteyckenen van haer verscheyde wercken, maer jeders oog is niet bekwaem, om die te mercken.
De geck springt opentlyck niet altyt uyt de mouw, maer aen de gevel kent men veeltyts het gebouw.
Haer uytterlijck gelaet, een woordt, de minste saecken, Soo men daer nauw op let, verstrecken tot een baecken.
De tijdt verwisselt steets de neyging vande mensch, en, alle seven jaar, verandert hy van wensch.
Soo ras een kindt begint te praeten en te loopen, moet men het poppegoet en snoeppernyen koopen, het speelt met sijs gelyck, is alles aenstonts moe, krackeelt ligt en versoent, en leert maer door de roc.
De losse jongeling eens vande tugt ontsluegen, volgt al sijn driften op, die 't gulie hart behaegen soo g'le... is vOORREDe.
Is wispelturigh geyl, geneygt tot overdaet, werdt ligtelijck verleydt, en haet den goeden raedt.
Een staetiger gelaet past mannelijcke jaeren, dan prickelt d'eersugt ons, men schickt sig om te paeren, men tragt naer gunst en steun, naer Ampten en naer goet, En waepent in 't geluck, sig tegens tegenspoet, den ouderdom komt aen met allerley gebreecken, is traeg in al sijn doen, en korsel in het spreecken, Hoe min hy heeft van doen, hoe meerder hy begeert, berispt al het vermaeck, dat hem den rug toe keert.
Doet, wie dat gy vertoont, elck spreecken naer haer jaeren, en staet, de jeugdt niet als de luy met gryse haeren, De Meydt niet als de Vrouw, een Heer gelijck sijn Knegt, de Krygsman als een Boer.
Het scheelt wie dat iets segt.
Leert hoe men aen het Hof en in de Stadt moet leeven Die konnen tot het spel, bekwaeme schetsen geeven.
Moljere heeft daer door sijn wercken op geschickt, En hadde mogelyck de prijs, daer elck op mickt, Van 't gansche biy toonneel, der oude en laetter daegen, Door dese ervarentheydt roemrugtigh weg gedraegen, Indien hy somtyds niet sijn achting hadt gewaegt, En de gemeene man door grillen nadt betaegt.
Hoewel hy beter wist, om toeloop te verwecken, Heeft hy sig niet geschaemt de geckskap aen te trecken, of hy, met Hans op hadt Terentius gepaert, Dien hy, door meenig spel, soo destigh evenaert.
't is jammer, dat men fiet by sijn geleerde stucken, wanschepsels van sijn pen, vol narrepoetsen, drucken Hy hadt haer op 't Toonneel, te voorschyn noyt gebraght, indien hy, min naer winst als glory hadt getragt.
Ick kan den digter niet des menschenhaeters vinden, naer dat hy, door Scapin, sig in een sack laet binden.
Hoe wel het blyspel haet de traenen en geklag, en, uyt de spreeckers mondt, geen treurtoon vloeyen mag, Behoort hy daerom niet, door ongeschickte trecken, Aen het gemeene volck, het lachen te verwecken.
Uytvoerders van het stuck doet mallen aerdiglijck, de welgebonde knoop ontbint sig mackelijck.
Waer heen de rede stuert, moer men het spel naer leyden, en door geen leeg Toonneel, het van malkanderen scheyden, Dan VOORREDe.
Dan als het gansch bedryf ten eynden is gebragt.
De styl van het Gedigt zy nederig en sagt, dog naer gelegentheyt mag men die meer verhefsen, als saecken van belang der spreeckkers herten treffen.
Wat inde handeling van yder werdt geseyt Moet komen uyt de geest, en sijn volaerdigheydt, Waer in een kenders oog hertstogten kan bespeuren Die der aenschouwers ziel vervrolijcken door geuren, Daer tegens de natuer niet strydig sy gekant, En niet aenstootelijck sijn voor een regt verstandt.
Siet hoe Terentius een Vaeder doet bekyven Syn lossen Soon, mits hy niet in sijn pligt wil blyven, maer egter, naer sijn lief, loopt tegens het verbot En van den ouden Man de goeden raet bespot.
Het is geen schildery, het geen dus is beschreeven, het is een minnaer, Soon, en Vader in het leeven.
Ick schep genoegen in een aerdigh kamerist, die wel sijn Rol beseft, en selden daer in mist, Soo hy door ernst en jock, d'aenschouwers kan behaegen, maer blaeuwe poetsen kan ick van hem niet verdraegen.
Ick walgh indien hy niet als vuyle woorden braeckt, En de regtsinnigheyt te kort doet en versaeckt.
Ick acht sijn kwacken dan min als van Janpotage.
Die 't graeuw doet schaeteren, vergaert om sijn stellage.
PERSOONAEDIen.
GOOTSCHALk VERLIGt, alias Neuswijs.
SOETJE VERLIGt, syn Vrouw.
CLAERTje, haer beyder dogter.
CAETJE, de Meyt.
COENRAet, de Kantoor Knegt.
JONCKER EELBLOET, vryer van Claertje.
REXNIER, knegt van Eelbloet, en vryer van caetje.
SINJEUR JERONIMUS, medevriyer van Eelbloedt.
DIBBERIG, een uytdraegster.
Het tooneel is in den haegh.
google de Pag.
9 )w NEC YS.
CLAERTje in een losse japonse Tabbaert, CAETIe.
CAETJE.
Een Juffrouw, gy behoort geen laeger kuyf te draegen, dat ick een Vryer was, soo soudt gy my behaegen.
Om twintigh waeffelen, wedt ick u tegen tien, dat Joncker Eelbloet oock, u soo sal liever sien.
Was hy nogh niet verlieft, dus soudt gy hem bekooren.
CLAERTje.
Maer, van myn Vader, sal ick daerom kyven hooren, die seyt, soo ras ick jets heb vande nieuwe swier, dat sulks de Dogter niet past van een Winckelier.
Kan my wel grooter spyt, als dit verwyt gebeuren?
Ick meen, als ick dat hoor, myn reusel schier te scheuren, en twyffel meenigmael, of ick wel ben sijn kindt, soo groots is het gemoet, dat ick in my bevindt.
Om uw geringen staet hoeft gy niet lang te teemen, tot uw verbeetering moet gy den Hopman neemen.
Het is een Edelman, soo ras gy werdt sijn vrouw, krygt gy, van yder een, den eernaem van Mevrouw.
Seer gaeren, mogt ick maer myn eygen neyging volgen.
Maer, caerje, vader is daer tegen seer verbolgen, en heeft het huywelijck, denckt eens hoe het my kwelt, van Heer Jeronimus, met Ernst my voorgestelt.
CAETje.
Dien ouden hoetelaer van ses en sestigh Jaeren, wil met een jonge blom, sig in den egt vergaeren, hy de neus wys.
Hy soeckt een nieuw getouw, schoon dat hy selden weest, Om dat hy nog een streen oudt gaeren over heeft, meent hy den ouderdom door schatten uyt te wissen, het maegdelycke vuer laet sig daer door niet lissen.
Een man is uyt geput van die gestaltenis.
Wanneer de Bruyt gelooft, dat sy nog Vryster is.
Al ben ick maer een Meydt, ick sou hem niet begeeren, schoon dat ick maer alleen myn eer heb en myn kleeren, die niet geltgierig is, vindt dat besluyt niet vremt.
Ick stelde, boven hem, myn Reyntjen in sijn hemt, CLAERTje.
Hoe sijn uw sinnen, op die peusel, dog gevallen, caetje.
Ach juffrouw, dat gy wist hoe boertigh hy kan mallen.
Ick sag hem by de kraem eerst van een Appelwyf Daer hy wat snoepperny koft tot sijn tydt verdryf.
Hier van heeft hy de helft my gunstig aengeboden, sijn Heer kreeg my van nooden.
Soo ras als hy verlieft wierdt op uw schoon gelaet.
Sins heb ick met de Knegt, van tydt tot tydt gepraet.
Wy sullen, ick en hy, te saem ons armoe brengen, Soo men sijn Meesters trouw wil met uw handt gehengen.
Op die voorwaerden, sijn wy met malkaer verlooft.
Men wenst een eygen haert, als men heeft lang geslooft.
Dan vrees ick, sult gy lang nogh naer uw bruydstuck wagten.
Indien myn Moeder niet kan Vaders hart versagten.
Sy hebben goets genoeg, gy, syt haet eenig' kint.
CLAERTIE.
Met haer wil, dat my de Joncker mint.
Naer dat ick mercken kan, heeft sy daer gans niet tegen.
Ick heb den ouden Man, door haer, daer toe, gekreegen, dat, naer myn Broeders doodt, wy hebben uytverkogt, en sijn, tot hooger staet, als renteniers gerogt.
Men heeft ons kleyn Salet van 't voorhuys laten bouwen, daer zed by google BLTSPEL.
Daer onse winckel in, te vooren, wierdt gehouwen, en swierigh gestoffeert, nu kan mon regtevoort Daer een aensienlijck mensch ontfangen, soo 't behoort.
Al dees hooghartigheydt moet my van Moeder komen, die, van een fraey geslagt, haer herkomst heeft bekomen.
Maer in myn Vader sit de nedrigheyt soo diep, Of hy nog, niet sijn mars, op alle marckten liep.
Want, onder ons gesegt, daer heeft hy mee begonnen, Eer hy door koopmanschap veel schatten heeft gewonnen, En niet te min hy blyft, geneege tot gewin, en dat my meest verdriet, spreeckt steets van sijn begin.
Dat sijn sy niet gewoon, die soo sijn opgekomen, men dient door breydelen, haer hoogmoet eer te tomen.
Maer meester des alleen niet sijnde sonderlingh, Wil boven anderen beseffen alle dingh, En werdt gemeenelijck door sijn begrip bedroogen, want de Neuswijsheydt draeyt hem steets een rat voor d'oogen, het was niet goet, voor ong, dat hy den handel wist, Hoe dickmael dat men hem heeft in de sack gepist.
Soo hy jeronimus u nogh komt voor te stellen, sal ick hem, als een padt, van raserny doen swellen.
Indien ick dat besluyt niet om te stooten weet, segt dan vry, tot myn schandt, dat ick geen Caetje heet.
Ick sal de weelde van die vryer wel doen krimpen, of laet de gansche buert myn onverstandt beschimpen.
Ick sal hem havenen, soo ras hy hier verschynt, en maecken dat sijn lust, gelijck met hem, verdwynt.
Maer caetje sou het erust aen Joncker Eelbloet weesen?
Hoef ick voor geen bedrog, van dese kant, te vreesen?
Wanneer een Edelman, in myns gelijck, krygt sin, moet men sig niet te ligt vertrouwe, op sijn min.
„CAetje.
Neen juffrouw weest gerust, daer wil ick borg voor blyven, en heb, tot onderpandt, uw Vaders goude schyven.
Die locken hem soo wel, als uw bekoorelijckheydt, Soo dat hy waerelijck tot trouwen is bereydt, kan hy maer in uw gunst, en van uw Ouders raecken.
Om goede beulingen in t huysgesin te maecken, Behoort de Man daer toe te leveren het bloet, De Vrouw in tegendeel het ander noodig goet.
Al wat daer toe behoort, kont gy te saemen brengen, soo gy sijn adel wilt, onder uw rijckdom mengen.
Uw eerzugt vindt daer in, al waer uw hert naer treckt, en het sal Edel sijn, wat gy te saem verweckt.
Dat kan Jeronimus voor al sijn goet niet koopen, gy kont, soo gy hem trouwt, wel schat op schatten hoopen, maer daer door nimmermeer verheffen uw geslagt, en soo daer wat van komt sal 't platter sijn geächt.
CLAERTJE, CAETJE, DIBBERIGH, DIBBERIGH, et uw verlof, Juffrouw, kom ick hier aengeloopen, om dat ick heb iets moys, dat gy behoort te koopen.
Het is geen luysemart, het sien hebt gy voor niet.
Ick gun het liever u, dan die daer geldt voor biedt.
Myn juffrouw handelt niet in half versleten dingen.
Als sy wat heeft van doen, dat gaet sy selfs bedingen, en laet het van het stuck af snyden by haer gelt.
Uw neeringh lijckent die den armen duyvel kwelt.
DIBBERIGH.
Dat Ick hier breng is nieuw, en nimmermeer gedragen, gy kont, tot onderregt het inde Hoogstraet vraegen, Siet wat een schoon Damast, Daer alles is gekoft.
En hoe, met overleg, daer in de voering past.
Die het opmaecken liet, eer sy het aen kon trecken, most naer het Duyster graf ontydelijck vertrecken.
Nu laet haer broeder my het veylen door de stadt, om dat sijn huysgesin het niet van nooden hadt.
Het BLT spel.
Het is niet al te wis, gelieft het eens te passen.
CLAERTje doet het aen.
My dunckt, dat de Samaer is uyt uw lyf gewassen, noyt droegt gy netter kleet.
Wat aensigt het u wel!
De glans van het satyn geeft weerschyn op uw vel, CLAERTje.
Schoon dat het my behaegt, soo moet ick egter vreesen, Dat het nogtans te duer sal voor myn Vader weesen, hoe wel hy seggen sal, dat het te pragtig staet, En boven het fatsoen van burger luyden gaet.
Wanneer hy voordeel siet, laet hy sig ligt bepraeten, wat dat hy bieden wil, gy moet het daer voor laeten.
Ons juffrouw sal het geen, dat aen de prys ontbreeckt, u boeten uyt het gelt, dat in haer spaerpot steeckt.
Maer caetje, mag ick soo den ouden Man bedriegen?
En in sijn beurs soo wel, als in myn eygen liegen?
CAETIe.
Soo dat niet door een Vrouw of Dogter wierdt gedaen, sou menig darteldier in slegter toestel gaen.
Terwyl hy sig ontsiet, u ryckelijck te kleeden, wat roert het hem, waer aen gy wilt uw gelt besteeden.
Het is gevonde winst, wat hy daer op betaelt, Of gy het uyt het kot hadt van een hondt gehaelt.
Men segt, dat gy de Bruydt sult binnen korten wesen, dat Heer Jeronimus uw Vader heeft belesen, indien u syn persoon, als hem syn goet behaegt.
Het is geen schande, dat het werdt een Maegt gevraegt.
Hoe spytigh dat gy siet, gelieft my te verschoonen, dat ick de vryheyt neem u desen brief te toonen, hy komt van goeder handt.
CAETJE, de brief naer haer hoost smytende, terwyl Claertje de Samaer uyt trekt.
Loop met uw prullen heen, en breeckt, tot brieve loon, verleydster, hals en been.
Dan sult gy naderhandt geen jammerklagt bestellen, van deus wys.
Van oude Rammelaers.
Wilt u soo niet ontstellen, de vrugten die gy siet, zyn van geen ouden boom, het is, bedriegt u niet van Eelbloet dat ick koom.
Spreeck soetjes, en geef hier.
Stelt my dan eerst te vreden.
Meent gy dat ick voor niet heb dese smaet geleden?
Of anders krijg ick van uw Vader beter loon, indien ick hem het schrift van dese minnaer toon.
CLAERTje, haer een stuck geldt in de bandt douwende.
Daer feex laet my nu sien.
DIBBERIGH, de brief weder gevende.
Het was maer om te jocken, ick heb de wormen u dus uyt de neus getrocken, soo van Jeronimus, gy hadt meer wercks gemaeckt, was dese minnebrief noyt uyt myn sack geraeckt.
Ick kend' uw inborst niet, op dat ick niet sou feylen, heb ick, om vast te gaen, de grond eerst willen peylen.
Vergeeft myn stoutigheyt, indien ick heb misdaen.
Soo gy maer swygen kondt, daer komt myn Vader aen.
VERLIGHT, CLAERTJE, CAETJE, DIBBERIGH.
VERLIGHT.
Wat vreemde Vrouw is dat?
Wie heeft haer ingelaeten?
Ick wil niet dat myn Kindt met yder een sal praeten.
Ick sag volck aen de deur, ick heb hier iets te koop, daer meed' ick door de Stad aen alle huysen loop.
Myn naem is Dibberigh, uytdraegster van hanteeringh, ick soeck met eer de kost, door dees geringe neeringh.
Dat volck vertrouw ick niet.
Al het verhansemt goet, en d by Google BLT-spel.
En is de bootschap niet, die haer verschynen doet.
Sy weten uyt de kunst een koppeltje te draeyen, maer, dibberigh, gy sult hier weynig vrugten maeyen, ick weet, van overlangh, wat op den taerling loopt.
Soeckt hier of daer een jool, die dese kwacken koopt.
Sinjeur, ick moey my niet met sulck'e vuyligheden, maer om u dienst te doen, sal ick myn vlyt besteden, men houd my voor opregt, daer men myn is gewent, van u wagt ick dat oock, als gy my beter kent.
Koopt nu dit nieuwe Kleet, ick sal het goe koop geven, gy sult het voor die prijs noyt kopen in uw leven, ick laet het voor de helft van dat het is betaelt, het past uw Dogter wel, en komt eerst uyt de naelt.
Het juffert al te veel, een burger sou sig schaemen, Soo hy syn dogter koft, dat haer niet sou betaemen.
Wel, vader, ben ick dan van een geringer slag, als myn Speelmeysjes zyn, die dat wel beuren magh?
Laet geck zyn wie dat wil.
Wie sou daer dogh op smaelen, draegt yder een nu niet het geen hy kan betaelen?
Hebt gy my niet al lang een Tabbaertje belooft?
Heb ick u te vergeefs dan op uw woordt gelooft?
Gy kondt met hallef gelt my nu te vrede stellen, ick sal u nergens om, dan in een jaer, meer kwellen.
Terwyl het wesen moet, wat is de naeste prijs?
Ick loof het twintigh pont.
CAETje stil.
Tast toe dog zyt gy wijs.
Een ander heeft het niet voor dartig konnen krygen.
De neus wys.
16 verlieft.
Ick moet de minste zyn, wil ick dat volck doen swygen.
Ick geef u vyftien pont, maer vat my by het woort, ick heb een milde buy, gy siet het regtevoort.
By dese koopmanschap is niet veel zy te spinnen.
Ick laet het u daer voor, mits ick uw gunst wil winnen.
VERLIGHT tot Claertje, die bem nygende bedanckt.
Is dit nu naer uw sin?
Tot dibberigh, die wegh gaet.
Komt t'avont om uw gelt.
Tot cuetie.
Segt coenraedt, dat hy haer die penningen dan telt.
VERLIGHT, CLAERTJE, CAETJE.
U gy hebt, naer uw wens, dit moye pack gekregen, zal uw erkentenis niet uw gemoet bewegen, Om toe te stemmen, dat uw Vader gaeren sag, Niet uyt gehoorsaemheyt, myn Dogter, noch ontsag, maer uyt uw vrye wil, om dat gy selfs kondt speuren, Dat u geen grooter heyl door trouwen kan gebeuren.
Sinjeur Jeronimus, is een bescheyden Man, daer van een jonge Vrouw huyshouden leeren kan. caetje.
Is sy niet oud genoeg, om niet meer school te leggen?
Wie vraegt het u, klappey, wat gy daer van sult seggen, soo gy niet swygen kondt, soo laet ons hier alleen, dit voorstel, sonder u, verhandelen met een.
Hoort, claertje, naer haer niet, maer luystert naer myn reden, ick wil in d'echtenstaet met voordeel u besteden, men wint gemackelijck dat men met trouwen wint.
Daer men het heugeltje voor af gehangen vindt, hoeft men geen Huyscieraet ten duersten in te koopen.
Al is de Man wat stram, min sal hy van u loopen.
Dat blyspel.
Dat u gebeuren sou, van meenigh dartel kwant, die sig niet binden laet in huys door desen bandt, maer neemt steets sijn vermaeck met vissen of met jaegen, Terwyl het arme Wyf sit eenig heele dagen.
Wat vreugde voor een Vrouw, wat tydtverdryf is dit, als een Jan hen gestaeg haer op de slippen sit.
Wat sal dit langer sijn?
sal ick niet mogen spreecken?
Of dese snippersnel sal daer haer kloet in steecken.
Siet toe, dat ick u niet eens by de lurven vat, en eer ick haestig werdt, kiest het vierkante gat.
Gy syt te wys daer toe.
VERLIGt, tot Claertje.
Ick raed u wilt hem trouwen, als gouden Regen valt, moet men sijn schoot op hunnen.
Sinjeur jeronimus, besit een groote schat, en is soo wel gestelt, als burger inde Stadt.
Een jonge schoone maegt trouwt niet om gelt te tellen.
Al wat ick seggen mag, gy houdt niet op met kwellen, flux dan ten huysen uyt, caetje.
Ick ben nog dief nog hoer, een eerelijcke Meyt schopt men niet van sijn vloer, myn tydt is nog niet om.
Wel laet my dan gewerden.
Maer in baldaedigheyt indien gy wilt volherden, pas op, ick seg niet meer.
Van al dit groote goet, het geen hy met de doodt hier naemaels ruymen moet, sult gy den eygendom, door de voorwaerden, erven.
CAETJE, weg loopende.
Dit stem ick toe, soo hy belooft aenstonts te sterven.
C ed by google 17 de neus wys 18 vyfde tooneel.
VERLIOHT, CLAERTje.
'k sal my nog misgaen.
CLAERTje, hem tegen boudnde.
Wat Vader lief bedaert, dat harsebecken is, uw gramschap geensints waert, een overloop van gal, mogt uw gesontheyt krencken.
Sy meent het niet soo kwaet, als gy sout konnen dencken, al wat sy heeft gesegt, is uw genegentheyt, om dat sy my bemint, heeft sy voor my gepleyt.
Als ick het seggen mag, ick ben van haer gedagten, wat vergenoegen kan ick, by die stockvis, wagten?
Dat ick behoeftigh was, en niet wel kon bestaen, Soo sou daer rede sijn, om hem niet af te slaen, maer nu den Hemel u heeft ryckelijck gezegent, En dat daer in uw huys is overvloet geregent, Waer van ick naderhandt ben eenig erfgenaem, Wraeck ick Jeronimus, al wast maer om sijn naem.
VERLIGt.
Sal die, min als Verligt, wel in uw ooren luyden?
Het is genoegh, dat wy sijn eerelijcke luyden.
Op afkomst of geslagt, en moeten wy niet staen, daer kan men heedendaeghs niet op de mart voor gaen.
Wat of die kleutter sig inbeelden lal en droomen, dat sy van Hillebrant den ouden is gekomen?
Dit maeckt het, als men sig gelijck den adel kleet, dat men geen onderscheyt, daer tussen, langer weet, CLAERTje.