floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
De liefde die me aan u gehoorzaamheid doet toonen, Zo lang ik leef Mevrou door minnelijk ontzag, Ik ga tot in de dood, zo t u behaagen mag k Beloofde u het is waar Angelika te minnen, Maar niet om dat zy is het oogwit van mijn zinnen, het was om dat ik u daar door behaagen zou, want gy zijt maar alleen het proefstuk van mijn trouwen.
Is dit een misdaad die gy my niet wilt vergeeven, zo neem vry met uw gunst van my het lieve leeven.
'k Wil liever sterven door uw haat in ongena, als leeven in uw gunst hier met Angelika.
Hoort dit Angelika, wat mag hy noch al droomen.
Mijn Heer, pas op, de pot zal u noch overkomen.
Uw licht berouw komt met uw smeeken veel te laat, Fab.
Ik bid u andermaal vergeef my dese daad.
Uw minnekeur heeft my nu driewerf gaan begeeven, eab.
Schen 'k my dan ook Mevrouvy de dardemaal het leeven.
Gy hebt barm hrrtigheid in dese borst vertréen, Fab.
Ach ongeluckige!
vind ik genade?
Al was uw hart van steen, en als van staal u wy zinnen, noch soude ik u alleen on sterfelijk beminnen.
Ik blijf'n tot de dood getrouw, mijn markgravin.
Ik haat Angelika om dat ik u bemin.
Al had ik haar getrouvyt 't geen nimmer sal geschieden, gy zoud nochtans mijn hart geheel alleen gebieden.
Angelika uw glans klimt hier in top van d'eer, kom sta eens in mijn plaats Fabrice roemt u eer.
ANGELIKA Keert haar om, en doet de Masker af, hoe streelde my 't geluk zo ik u kon behaagen, de roem was overgroot die ik daar op zou dragen.
Dies eindigt zeer bedroefd voor my dit minnespel, De markgravin en ik verlaaten u vaar vel.
Zy haalt het venster wech.
Hier dat hier vryery, dat zou de Droes verdrieten, Mijn heer, kom vaardig hier, gevvis zy zullen gieten.
Wat helsche tuimelgeest vervoerd my door een hand, wat naare duisternis benevelt my t verstand.
Mijn ongebonde keur, heb ik op losse gronden, Te licht verbrooken, en dan weer te los verbonden.
Fabrice, Philipyn, Valentyn, Ferdinand, Maurice, met een fakkel in de hand.
Tre met de Fackel voor, maar hebt gy t vel gehoord, Maurice?
O ja, mijn Heer, zeer wel van woord tot woord, Zy hadden in de min zo 't scheen geschil gekregen.
Mijn Heer, vertrek, vertrek, ik sie een bloote degen.
Neen, Philippijn, ik blijf, al doode my 't geweld, een vierig minnaar aclit noch leeven, lijf noch geld.
Daar staat een man, gaat siet, of gy hem wel weet kennen.
Het is Fabrice, gôon!
Dat hem de bliksem schennen, die eervergeeten guit, die zo vol waan en wind Gesmaad heeft en gehoond mijn zuster eer uw kind.
Onstel u niet mijn zoon, laat my uw gramschap brecken, steek op uw zijd geweer, ik moet Fabrice spreeken.
Fabrice, meent gy hier te vinden in de nacht.
Hetgeen uw dart'le min heeft by den dag veracht?
Datik by t Zonnenlicht uit gunist u mê vou deelen, zoekt gy dat by de maan my als een dief t'ontsteelen!
Neen, loskop, ik verdraaguw minne jankerey omtrent mijn wooning niet, ik sweer het u so gy Paar van niet aflaat, k doe u al de beenen brecken.
Heer Valentijn, ik kom niet met uw dochter spreeken, val.
Wie sprak dan met u uit het venster, van de min?
Mijn Heer, dat was uw Nichtsmijn Bruid, de Markiezin.
Dat is een malkickin die gy ons komt vorzieren.
O neen ay is gewis, markgravin van Ortieren.
Vertrek uit mijn gesigt met al uw sotte praat.
HAEVENDE TOONEEL.
Fabrice, Maurice, Valentijn, ferdinland, Philipin, Izabelle, Angelika, Marinette, philibert.
Ixcbq yeeren met verlof, dat gy my spreeken laat, die naam van Markgravin die hebbe ik aangenomen Om door dat middel in Fabrices gunst te komen.
Twe reden maaken my tot dit volvoeren graag, Den eersten is de sugt die ik tot Broeder draa g. dat hy dan gerust Angelika sou trouwen.
Het twede is liefde.
Zwijg, wilt dit doch binnen houwen, maur.
Het twede is liefde, dat ik niet kan wederstaan, dies worde ik haast erschoont, indien ik heb misdaan, Fabrice, hebt gy my niet tot uw Bruid verkooren?
Mijn taay geduld versmeld, ik kan 't niet langer hooren Ik ben het maar alleen, die door mijn witte hand Fabrice won, ik stak sijn borst vol minnebrand.
Ik heb geveinst te sijn een Markgravin gebooren, en in dien schijn heeft my Fabrice trouw geswooren, Zo dat ik waarlijk ben alleen sijn deelgenood.
Daar liefde heerst, helaas!
Daar is de schaamte dood.
Hoe dorst gy Isab'l, met valsch verdichte streeken, Fabrice met mijn naam, en mijn bedrijf aanspreeken, of dacht gy hem daar door te trecken tot uw man, ò Isabel!
ik weet nu wat uw losheid kan.... Phil.
Mijn Heer, dit kan noch toe, dit staat my aan ten lesten De saaken sijn gedraait, sy kuitelen ten besten, Zy staan u beide schoon, tast toe, gy moogt niet mis.
Ik weet niet of het droom, en of het vaarheid is.
Kom nader, Pinabel, Fabrice kent gy desen.
O ja Mevrou, hy heeft my vaak verheugd doen vvesen, Ook Philippijn, die hy verrijken deed sijn kas.
Mijn Heer, vryjg hier van stil, het komt hier niet te pas.
'k ontfang u brief en beurs van vaste minne panden.
Die bracht ik u mijn Heer, ontfangen uit haar handen.
Kent gy die handen wel?
Ik sterf door minne smart.
O ja Mevrou, dat sijn de roovers van mijn hart, die moeten door berouvy in mijne traanen baden.
Rijs op Fabrice, rijs, ik geef u mijn genaden, wat gy my hebt misdaan vergeef ik u, rijs op.
Maurice dit gaat slecht.
Ik krijg, helaas de schon.
Verschoont gy schone Vrou, al mijn uitspoorig deuren, zo sal ik dankbaar u wy stand vaste min betalen, met vredermin, ik vreer so lang ik leef, dat ik aan u alleen getrouwve liefde geef.
Nu gy Angelika, noch met u wy losse sinnen Gevalt, haal ik u als mijn soon ook weer binnen.
Ik zal mijn bedreven kvvaad vergoeden, en voortaan.
Door onverzetbre min op vaster beenen gaan.
Angelika, verschoon 't geen ik u heb misdreeven.
De liefde heeft u al vergiffenis gegeeven.
Maar ik verzoek dat gy mijn Broeder Ferdinand Niet meer versmaad, maar trek maar trek hem uit de brand Eer uw afkeerigheid hem doet tot asch verslinden, Neemt voor Fabrice nu mijn Broeder tot beminden.
Fabrice, ziet gy, is mijn Bruidegom, dies keert Uw liefde haastig om, eer uwe jeugd verteert.
Mijn wonden zijn te diep, te varsch om ras te heelen, ferd.
Ik zal uw minnesmart in t korte zo verdeelen, wat zy wel haast vergaat, ik zal uw minnepijn Verdunnen, en in plaats doen waare wellust zijn.
O schoone laat mijn min uw minnekeur behaagen.
Daar van moet gy het woort aan mijn HeerBroeder, vraagen.
Maurice, gy hebt vaak mijn gunstig hart gezien, tot uwaarts, dies verzoek ik zo het kan geschien Vergun mijn zoon dat hy mag Isabelle trouwen, maar.
Ik zal Heer Ferdinand mijn Zuster niet onthouwen, schoon dat ik derven moet mijn schoone Angelika, het is mijn schuld, mijn min verklaarden ik te spa.
Wat zeidt nu Izabel, mijn schoone, mijn beminden?
Dat ik na broeders raad my aan u zal verbinden, ik heb zijn willekeur ook nimmer wederstaan.
Dies neem ik u tot Lief.
En ik tot Broeder aan.
Ik sal vol dankbaarbeid uw gunst en goedheid loonen, zo lang ik leef, en uw standvaste liefde toonen.
Den Hemel kroone uw keur mijn kinders meer en meer, en stort op u het heil der Echtgenooten neer.
Niemand gedenkt aan my.
Ik schenk u Marinette.
En ik schenk u de beurs met al de Pistoletten, Phil.
Wel, Marinette, wel geen rijker paar in t land, mar.
O ja, zie daar, zie daar daar is mijn hand.
En zegook ja, ik zou 't niet graag u tweemaal vraagen.
Nu het Angelika, zo wil, zal 't my behaagen.
Dat s korte vryery, ik lachme slap en stijt, maritje het een Man, mar.
En schipje het een wijf, uit.
Zed by google.
O klucht van IRAMUS EN PHISBE, of te Boertig treurspel.
Door A. leuw.
Gespeelt op d'amsterdamsche schouwburg, t'amsterdam, by Jacob Lescailje, boekverkooper op den middeldam, naast de Vismarkt, 1669.
D'gelyk LACHLIEVENDE KONSTBEMINNERS, o ik my niet bedrieg, breng ik u.
Hier stóf om te lachen, want om te lachen is 'et, ongelofelijk twijffelt, in 't Hoogduits gemaakt, en om te lachen heb ik het overgezet, en alrede in het overzetten daar zelf menigmaal om gelachen, om dat 'et belachelijk is, te weten, een Boertig Treurspel maar zo ik my in mijn meining bedrogen heb, dat gy 'er niet om kunt, nochte wilt lachen, zo is 'et niet een boon waardt.
En schoon ik Hartoog Aalbrecht van beyren, Graaf van hollandt, met zijn hoefzin, tot Toezienders in et zelve gestelt heb, om daar mede te lachen, zo zal echter, om hun lachen, deze slof niet gelden, zo gy bywylen met hem, of tusschen beiden, niet mede lacht.
Inmiddels mogt my iemant zeggen, gy nodigt onze lachlust op dit belachelik werk, en my dunkt dat gy zelf belachelik zijt, om dat gy ons een stof te voorschijn brengt, die voortaan, zo nu en dan, al by de twintig jaren, in M. Gramsbergens Kluchtige Tragedie, of den Hartoog van Pierlepon, op onzen Schouwburg, is vertoont.
Maar om daar een weinig van te spreken, het vertonen van dat werk heeft my oorzaak gegeven, dat ik deze Klucht by der handt heb genomen, want ik zeg recht uit, dat de stof van Pyramus en Thisbe, in gemelde M. Gramsbergens werk, niet te pas komt, om dat de Speelders hen zelven in onordentlike moeiten steken, daar zy geen geneugte noch voordeel van kunnen hebben, 't geen beide 't oogwit is waar zy quansuis na doelen, want het kan hen lieden geen vermaak geven malkanderen te zien spelen, nademaal zy Comevenden zijn, en men kan in het werk niet zien dat zy 'er eens een dronk wijn of bier van hebben, dewijl zy hen zelven geen tijdt geven, om den boer Mieuwes Teeuwesz., die zy voor hebben te foppen, een lustig gelach aan te zetten.
En om weder tot onze schof te komen, het blijkt klaar, dat onze botte, plompe en eenvoudige Redenrijkers in dat stuk vry gaauwer zijn, want hoe slecht en belachelik dat zy ten Hoof hunne kunst vertoonen, en hoe veel Varkens of misslagen dat zy maken, zy maken 't echter met hun kreupel verstandt zodanig, dat zy, ten aanzien van dien tijdt, een brave somme drinkgeldt krygen, hun wit bekomen, en alzo prijsselik de Papegay schieten.
bescheidenheit, lachlievende konstbeminners, gelieve dit Boertig Werk dan zo voor lief aan te nemen, tot dat ik genegentheit en gelegentheit hebbe, u.
iets aardiger en waardiger toe te brengen.
Ondertusschen blyve ik u.
zeer ootmoedige, vrywillige en toegenegene dienaar Den 3.
Juni 1669. A. leeuw.
Hartoog Aalbrecht van beyeren, graaf van hollandt, zijn vrouw.
VVillem, zijn zoon.
Katrijn, zijn dochter.
Lodewijk, zijn broeder.
Twee Hofdienaars, en ander gevolg.
SPEELDERs, meester Pieter Splinter, schoolmeester, loostfelten, s hartoogs hofnar,pyramus.
Geurt, razebol, ketelboeter, de muur.
Thijs Klutser, spoelemaker, isabel.
Vrank sla toe, hoefsmit, de maan.
Ruth Lollinger, linnewever, de bron.
Krijn Snipperling, schrijnwerker, de leuw.
Het tooneel is in den Haag, in 't Hof van hartoog Aalbrecht.
KLUCHt van PYRAMUS en THISBE, of te Boertig treurspel.
Aalbrecht, Margriet, Willem, katrijn, lodewijk, hofdienaars, aalbrecht.
Gy dunkt, heer broeder, de Redenrijkers maken wat lang toestel, hoe is 'et zullen zy beginnen?
Lodewijk.
Zy zeggen, dat zy terstont klaar zijn.
Goe dingen hebben tijdt van doen, en zo zal 't onget wijffelt met hunne zaken mede wezen.
My dunkt zy komen, ik hoor daar gerucht aan de Deur.
V'Villem.
Ia, gewis zy zijn 't, ik hoor M. Pieter al gebrom maken.
De Morgenstondt breekt an, de zon zal nu haast opgaan.
M. Pieter uit.
Aalbrecht.
Zie dan vlijtig met verwondering toe.
Wanneer men van den Wolf spreekt, is hy 'er veeltijdts omtrent, maar wat zal dit beduiden, dat Meester Pieter zich in de zen koddigen belacheliken Rok heeft gesteken?
Lode wijk.
Die draagt hy tot een teken van zijn gezag, vermits hy de Vooren Naredenaar van t Spel zal verstrekken.
Mar. 4 Digitized by google.
Het is wat te zeggen, als oude Luiden gekken beginnen te werden.
M. Pieter begint na enige groetenissen op zijn manier, zijn vrolike Treurspel.
Ik kom u hier t'zamen ontmoeten, en jook zeer feestelik begroeten.
Ziet dat gy wel ernstelik opwaakt, dit spel heb ik, M. Pieter Splinter, Schoolmeester, Orgelist, koster, en Faktoor zelver gemaakt.
Dat vaars M. Pieter heeft schrikkelik veel voeten.
Ia wel, ionker lodewijk, zo ken het zo veul te beter gaan.
Ik meen daar zullender noch al meer zodanige volgen.
Maar ik bidt u dat gy stil zwijgt, en my niet meer van mijn rol helpt.
Den Hartoog weet ende zijn Heren dat ik heb lustig moeren studeren, En ook opzitten menige nacht Eer deze vrolike Tragedie in t licht is gekomen en eindelik te voorschijn gebracht.
Dit spel is, laat ik u ook weten, Pyramus en Thisbe geheten Om dat zy in der daadt zeer fijn Hier de Hooftpersonadien zijn.
Ovidius hooglofliker memorie Is d'eersten vinder dezer Historie, Dien Leeraar heeft die by zijn leven In zijn Memoriumphozis beschreven, Dees droeve Fabel, zo hy bediedt, Zou eer tot Babel wezen geschiedt.
Sommirum sommarum, opent uw oren, Ik zal den inhout u laten horen, want die t'ontfouwen u op een hair, sta ik hier als den Prologus, ofte den Voorredenaar.
Hier verstomt hy en klouwt zijn kop.
Mar. tized by Google Margriet.
My dunkt dezen Voorredenaar gaat niet zeer voort met zijn reden, maar schijnt te verstommen.
M. Pieter na lang stilzwygen.
O by gansch bloemerherten!
is my dan al den hoy zo schelmachtig ontzwiert?
Nu dat is het eerste Varken, wy zijn met ons zeven Rederykers, wanneer als er yder van ons een maakt, zo zullen wy 'er twee minder als een half Dozijn hebben.
genadige Heer Hartoog, gy moet het my ten besten houden, ik heb et tot onzent uittermaten fix en wel gekeunen, ik wilt jou met mijn Wijf en al mijn Konfraters bewyzen.
Na eenige bedenking neemt hy zijn Boek, dat hy onder den stinker arm heeft, en leest zijn Rol, daar hyze bywylen niet en kan. Om dan het Spel aardig na t leven Zijn behoorlike toestel te geven, Zoo moet er, gelijk ik heb bedacht, Een Muur zijn op et Tooneel gebracht, En die zal hier, tot onzer vromen, Het allereerst te voorschijn komen.
Dan zal Pyramus aan komen vegen Met een zeer langen wakkeren De min, dien lozen schurfden hondt, Heeft zijn 5.
Zinnen louter gewondt, hy klaagt zeer over die lieflike pijn, En woudt er gaarne genezen van zijn.
Zijn Thisbe komt dan mey zeer zaan, en spreekt deur t muurgat Pyramus aan.
Villem.
dat zijn treffelike Vaarzen.
Ia, na de manier der hollandtsche kronijxrijmen van mr. iis stokke.
Indien zy beter waren, zouden wy 'er zo niet om lachen.
Pyramus gaat t'hee daar op ontbloten, hoe dat hem Kupido heeft geschoten.
Thisbe trekt uit den Minnepij Van heur Pyramus in alleryl En klaagt dat haar de Min gewis Droef in haar Buik gekropen is, Terwijl zy lag met open Muil Onder een boom en ving een Uil.
Pyramus belooft haar te helpen, Zy zou haar in geen kommer stelpen, hy stiert haar daar op na een Bron, by Maneschijn, niet by de Zon.
Als zy daar heen zich heeft begeven Komt daar een grimmigen Leeu aan even, Zy schrikt, en vlucht vol angsten zwaar, En laat heur Schorteldoek aldaar.
Den Leeu nu juist op dezen keer Werpt jongen op 't Schorteldoek neender.
Pyramus vindt heur Schorteldoek, Daar zakt het hert hem in de broek, hy meent den Leeu heeft haar gegeten, dies wil hy ook geen Broodt meer eten, hy steekt zich doodt en sterft daar henen, hemel wilt hem genade verlenen.
Thisbe daar door werdt heel ontzint, want als zy hem doodt leggen vindt, Valt zy ook in zijn Zwaardt ter sluik, En doorsteekt zich in haren Buik.
Maar op dat niemant werdt bezweken, als zich Pyramus en Thisbe doorsteken, zo weet het zal wezen zo quaat,, niet.
T zal zijn in schijn, maar inder daadt,, niet.
Ook heeft hier niemant niet te schromen, als den schrikkeliken grimmenden brullenden en vervaarliken Leeu aan zal komen, 't zal geen Leeu wezen ofte quaat ding Maar de Schrijnwerker Krijn snipperling.
Vorder zeg ik u dit voorwaar, Het zal niet falen op een hair Wilt gy het lachen niet laten staan, dat ik u op t Klapmutsje zal slaan.
Ik zeg 't noch eens aan elk goet rondt, Ik zal u kloppen op de mondt.
Krochelt en rochelt vry uit te voren, en leent ons dan twee liefelike Oren.
Gy kunt hier schone Leringen vaten, Zo gy u onderrechten wilt laten.
Nu heb ik u meerder niet te bediën, als dat ik u mijn Rederijkers laat zien.
Mijn Rederijkers der Haagsche waranden Komt uit, nu is die tijdt voorhanden, dat wy ons treffelik Gedicht Metter tijdt brengen in het licht.
De Speelders al te zamen uit, behalven den Leeuw.
Nu gaat eens driemaal henen en weder, en zet u binnen daar na weezen neder.
Nu treedt te zamen noch eens rondom, Ey Monsjeur maan gaat niet zo krom!
Geurt Razebol, die voor aan komt trekken, zal in dit Spel de Muur verstrekken.
Joost Felten, die dit Spel moet kronen, zal den gestrengen Pyramus vertonen.
Thijs Klutser, zal zonder vervelen Hier voor de stantvastige Thisbe spelen.
Vrank Slatoe, die hier komt ter baan, zal representeren voor Luna de maan.
Ruth Lollinger zal vertonen zeer rein De zingende springende Waterfontein.
Krijn snipperling, blijft noch wat binnen mikken, om dat gy t'onty niet zoudt verschrikken, 't zijner tijdt zal hy noch wel kommen, eer gy et meent, hoort hem eens brullen en brommen!
Wilt nu we 'er t'zamen na binnen toe keren Komt dan uw rollen perfect pronneeren Nu heb ik u te zeggen niet meer, Wat Als dat ik my hier stelle ter neer.
Wat aan een zijde dicht in dezen hoek, en zie zeer vlijtig in dit mijn Boek, Of ook de Rederijkers mijn Het Spel zeer wel trageren fijn.
Hy gaat zitten op een Driestal, oft Schemel.
Hofdienaar.
Willen wy hem eens bedriegen?
Hofdienaer.
Ia, geef hem eens een schop aan zijn Schemel, dat hy om vertuilmelt.
Stil, daar meë.
Daar leit hy.
M. Pieter, na weer op gerezen zijnde, zeit: Heer Hartoog, wat zijnder machtig veel gekken in jou Hof.
Geurt uit.
Kijk toe, hier komt de muur.
Treffelike moye dingen!
Laat ons luisteren, of deze muur ook zal spreken.
Geurt Razebol.
Gy heren hoort na my met open oren, ik ben van eerlike Luy voort gekomen.
Mijn Bestevaar wierdt gevaan en gebonden, en zo men zeidt is hy in zijn graf geklommen.
Mijn vaar was Keuning van de Bedelaars.
Hy heeft my zeker niet veel nagelaten.
Mijn moeder heeft zulken geluk gekregen, dat zy na 't Rijk vande Visschen is gezonden.
Ik heb in den tijdt van mijn jonge jaren, Machtig veel dingen weten te leren.
Mijn Zuster hadt een zeer schoon Voorhoost, En daar op een Vlak gelijk een Appel, niemant wou haar byna schier hebben.
Over mijn Geslacht heb ik geen klagen.
Als ik nu daar heen liep gelijk een Guitzak, bestel ied Besteldemen my op et Ketelboeten.
Mits ik dan in mijn jeugt geleert heb, wijsheit, Verstandt, en grote Kunsten, Heeft M. Pieter my mans genoeg gehouden Dat ik in dit Spul de Muur zou speulen.
Nou sta ik op dit toneel vol droefheit, gy hoeft my zo niet aan te kijken, ik ben de Muur dat moet gy weten, al zou 't u t'zamen gelijkelik spijten.
Pyramus uit, en na ettelike malen heen en weer geguan te hebben, vraagt wat moet ik meer zeggen?
Dat is het twede varken.
maar neen, daar staat zo niet in mijn woord.
Gelijk als.... Pyramus.
Ja, ja, ja, gelijk als, gelijk als, Gelijk als de Paardebloem vergaat, Die al zeer vroeg op 't veldt schoon staat, zo drukt ook mey de Minnesmert der menschen al te jeugdig Hert.
O water!
Ik brandt, ik brandt, en val haast neder in het zandt, la Kupido, jou Beerenuiter, ly hebt bedurven een goed en ruiter, jou bloden schyter, ly ziet er uit als een Moskovyter.
Och, och hoe jookt my 't Hert zo byster Na een zeer schone jonge Vryster 't Is Thisbe, die verweende Maagt Die my zo onafgrijsselik plaagt.
Ik huil, en schrey Tranen met tuiten, Die my schier rollen tot op mijn kuiten, Noch ken ik heur niet spreken aan, De Muur heeft my die potsen gedaan.
O jy verdoemde diefsche Muur, 'k wensch jou te barnen in het Vuur.
Waarom breng ik met deze handen uw schelmsche Muur niet heel te schanden?
Kalrin.
Dat moet wel een machtige vrome Muur wezen, dat zy heur niet met al wil verantwoorden.
Ia ik heb niet meer in mijn rol, daarom durf ik ook niet meer zeggen, maar anders wou ik hem dat wel begeeren.
Fieltachtige, loze, lichtvaardige, boze, quaataardige, muur!
Ey ey loost, dat is waarachtig niet eers genoeg, daar staat ook zo in 't Spul niet, je keunt 'et met jou Rol niet bewijzen.
ik ben ummers een eerlik Man.
maak dat et bestaan ken, of ik sla jou de Muur om je Smodder muil.
O jou rottige diefsche Ketelboeter!
zel jy mijn trotseren?
weet jy niet dat ik een hoveling ben?
zie daar dat hebjer voor, jou rechten hoeddebek.
Pyramus geeft Geurt een oorbandt, Geurt slaat hem daar over met de Muur om de kop, zy vatten malkander byt Hair, en tummelen eens lustig over het Tooneel, waar door de Muur schier heel in stukken raakt.
M. Pieter zoekt heur te scheiden.
Is dat niet een erbarmelike zaak?
O dat is al het derde varken?
Maar en schaamje jou dan niet voor den Hartoog?
mein jy dat hy een Hondtsvot is?
houdt op, dat jou de Vliegen beschijten, houdt op.
Houdt op, zeg ik noch een reis.
Stelt jou weër in orderen, zie jy niet dat Thisbe daar uit komt?
Geurt, razebol gaat met de gebroke muur weer op zijn plaats.
Thisbe uit, en zeit, waar ga ik heen, waar kom ik van daan?
Ik bender hoe langer hoe quader aan, het Hert barst my heel an twee stukken, Mijn Harsenen rijen schier op Krukken, de Min heeft my schandig bezeten, En wil mijn Long en Lever opeten, ik weet niet hoe hy my zo gaauw t Lijf heeft gemaakt zo peuklig en raauw!
Och, och, Pyramus, jy edel Kruidt, hoe rok jy mijn Hert het lichaam uit?
Mogt ik maar eenmaal by jou zijn, ik zou haast wezen zeer hups en fijn.
Ik wierdt ook wel genezen ras Zo hier die loze Muur niet was.
Daer mey zal t die arme muur weer ontgelden moeten.
Ik wou in dit Spel de Muur niet gaarne wezen.
Thisbe.
Maar zacht, wat zie ik?
het is een Scheur, byna zo groot gelijk als een Deur.
O lieve deugdelike muur Hoe kom ik aan dit avontuur?
Hoe zeer zijn te prijzen die handen, die jou zo machtig aan dorsten randen.
Kon ik hier nou Pyramus deur kijken!
Hoe hy daar aan komt strijken, en zo ik wel ken zien, heeft hy Zijn langen Degen ook op zen zy, Ik hoor ook mey zijn Sporen klinken, Die als geschuurde Potten blinken.
Zie hoe hy grimlacht als een Beer, En grenikt als een Akkermeer.
Bloedt!
hoor ik daar niet yetbe spreken, ik moet het gat noch groter breken.
Wat breek een galg om jou hals, het is genoeg gescheurt en gebroken.
Och, liefste Thisbe, ziet gy my wel?
O ja, Pyramus!
Jou braaf Gezel.
Hoe gaat het al, mijn suikermongdt?
Al wel non hier op deuzer stongdt.
Ach, ach, ik ben zo byster krank.
Zo legt u neder op een Bank.
Och thisbe!
help eer ik verderf, En van klinklare Liefde sterf.
Wat let jou dan, wat doet jou weezen?
Ik ben zo heet als Maartsche snee.
De liefde quelt my onverdroten.
Zy heeft my tot in 't hert geschoten.
Verlost my van den wreden pijl, of anders sterf ik inder yl.
well kom hier wat nader by, en keert uw Naars eens om na my.
Thisbe steekt er arm deur 't gat, en trekt den Pijl uit, die Pyramus in den rugge steekt.
This be vervolgt.
Dat is een pijl, ey lieve kijk?
Dby Goo Digiti.
Trek zacht, of ik bezwijk.
Hou moedt, het is gedaan terstongt.
Zijt gy nu wel mijn suikermongdt?
O pijl, hoe ben jy toch zo stout, Daar jy zo ruikt als palmboomhout.
Ik voel byna nou niet meer pijn, blaast eens in 't log, 't zal dan wel zijn.
Thisbe na geblazen te hebben.
Zijt gy dan nu te vreen aldus?
Ey zalft 'et noch eens met een kus.
Wel nu, ik heb 'et ook gedaan.
Ik voel daar nou gien pijn meer aan.
wie stelpt nou mijne pijn?
Ik, ik, mijn tortelduifje fijn.
Ik ssiep met een heel open mongdt, En Cupido dien lozen hongdt Kroop my tot midden in et lijf.
O wee, my arme jonge wijf!
Ik meende dat et een Vryster was.
Het is generaliter, dat is, in lata significations gesproken.
Stelt jou te vreën, mijn zoete Snól, zo dra de Maan zel uit zijn Hól.
Met een bloedtgeluw aangezicht, oppotsen zijn deurluchtig licht, zo willen wy uit liefden rein te zamen komen by et Fontein.
O daar daar wil ik dan jou smert verdryven, gy zelt mijn allerliefste blyven.
By wat Fontein mijn lieve maat?
Die by Klaas Jonkers Hofste staat.
Hebt dan zo lang een goede nacht.
Mijn halve hert in 't lichaam lacht.
Thisbe wederkerende.
Ey Pyramus, wilt jou niet verstoren Dat ik jou niet kon groeten te voren.
Vergeeft 'et my ook, mijn zoere Meidt, dat ik jou geen goën dag heb gezeit.
Thisbe noch wederkerende.
Mijn liefst, waar laat ik toch den pijl?
Pjramus.
Steekt hem in 't Spek in aller ij Zo zwelt dan niet de wonde mijn.
Thisbe noch eens wedlerkerende.
Hoe lang moet hy daar wel in zijn?
Een dag drie vier, of meer of min?
Drie is genoeg, mijn Butterkin!
Genavondt tot de nacht genaakt?
Slaap lief, tot dat gy weer ontwaakt.
Zy zien malkander door 't gat noch een wil na, tot dat Pyramus den eersten is die weg gaat.
Hadieuw, ik trek hier ook van daan, gedank dat ik ben blyven staan.
Hadieuw, hadieuw, een goede nacht, slaat onderwijl wel op u acht.