floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Bagatellen, Maseur, trouw sléchts in de kleêren die je hébt.
Mon Beaufreer kan al die onnutte onkósten wél bespaaren.
Dat ’s een lief man!
wie dócht dat de Dragonders zo rédelyk waaren?
Maar, ik moet zórgen voor myn Equipaasie, die de geheele nacht In de Goudsche schuit op stro heeft gelégen, vry onzacht; En myn paerden, arme beesten, die te voet hebben moeten wandelen, Zonder brandewyn te drinken.
Arme beesten!
Laat my die zaak behandelen, Ik zal maaken dat ’er niets ontbreekt.
Ik laat alles op u staan.
Maar ik heb hooi nóch haver, anders waar het gaerne gedaan.
Vergeef my Vader, daar is flus hooi gebragt.
,, Hoe zal ’t hier énden?
’t Is maar voor een nacht, Vader, mórgen zullen we ze na de Hófstêe zénden.
Dat ’s wél naar myn zin, Amice; maar van nu tot mórgen vroeg Is goê raad duur, én uw stal, op vér na, niet groot genoeg Veur zo veel paerden.
Sansquartier?
FLIP, SANSQUARTIER, KAREL, KNYPAART, DONDERVÉLD, BREEKAL, BLIKSEMSTEIN, HOENDERSCHRIK, KATRYN, IZABELLE.
WIl me hier op dienen: Hoe veel Dragonders heb ik hier?
SANSQUARTIER.
We zyn hier maar met ons zéstienen.
En hoe veel paerden?
Met de uwe twintig.
En knéchts, hoe veel?
Zés.
En honden?
Behalven die wég geloopen zyn, nóch acht in ’t geheel.
FLIP, Sanquartier wég zéndende.
Trék.
Wél Amice, hoe stellen we ’t dan?
Gy zyt hier gelogeert by vrinden; Wy zullen, buiten uw kósten, hier dichte by wél stalling vinden Voor uw vólks paerden.
Buiten zyn’ kósten?
ja dat is wél mis!
Dondervéld?
DONDERVÉLD.
Men Heer?
Maak dat mórgen vroeg de heele trein vaerdig is, Om te trekken na ’t Landgoed daar myn Heer u zal belasten.
Heel wél Kapitein.
Maar zullen we dan van avond vasten?
Wél vlégel, weetje dan noch niet by wie dat je hier gehuisvést bént?
Ik geloof waarachtig, Beau freer, dat deez’ Dragonder u nóch niet kénd!
Breekal?
BREEKAL.
Kapitein?
Draag zórg hélder op te doen schaffen.
Goed sier over al; maar zonder te vloeken, te keffen, óf te baffen, Nóch iemand te slaan.
Dubbel ordinaris van knap én van slurf.
Maar alles met zoetigheid.
Wél, men Heer, ik wou liever dat ik sturf: We doen dat nooit als uit nood; we weeten te léven.
Bliksemstein?
BLIKSEMSTEIN.
Was geliebt der Herr?
Das ’ehr acht auf de paerden sol geeven.
Dubbel voer van haver én brood, én tot de ooren toe in ’t stro.
Och, och, wat hoor ik?
steektmen den draak hier met my, in myn eigen huis zo?
Hy, die me nóch straks een Bruids kleed veur zyn zuster wou bespaaren, Ontziet hem niet my met vyftig verhongerde balgen te bezwaaren!
Hoenderschrik?
HOENDERSCHRIK, én BREEKAL, te gelyk.
Eet met Sansquartier veur af: Ik zal aan tien knéchts niet te veel hebben, als ik flus schaf, Om my over tafel geduurig wyn in te schénken.
Myn vader heeft élf stukken Moezelwyn, zo goed als men kan bedénken.
Draag zórg, Breekal, dat je ’er honderd flessen van de allerbéste, vuld.
Wél zo, myn zoon!
Neem jy de eer van ons huis niet waar, is het jouw schuld.
Wat dronken we gisteren ter Gouw lekk’re vin de Bourgonje?
Ja, dat hy hem mag, blykt wél aan zyn roodpuistige tronje.
Ik voel zulk een droogte in de keel, Amice, dat ik schier niet Meer spreeken kan; dies verzoek ik familjaar dat je straks gebied Dat men een dozyn bottels Pontak, óf Bourgonje geeft, tot myner behoeven; Of laat ons in de kélder die élf stukken Rynsche vocht, voor af, gaan proeven.
JÓRDEN, FLIP, KNYPAART, KAREL, IZABELLE, KATRYN.
SÉldremént Kaptein, zo jy die wolvebaerden heur moetwil niet stuit Zo motten we allegaar, én ik ’t ierst, ienssloegs ten huize uit.
Jongman, wat is ’er te doen?
Wat hebben ze bedreeven?
Of jy ’t niet wist, linker?
Dat mag jou de droes te raên geeven.
wat gewéld hoor ik!
Wat heb ik my zélf gebrógt in een parkét?
GRIET, KNYPAART, FLIP, KAREL, IZABELLE, KATRYN.
HEer, Sinjeur!
ons huis wordt esloopt, zo men ’et niet belét!
Laet Jórden om de Schout gaen, én om hulp roepen by de buuren: Want ’et is onmeug’lyk veur ons, langer in huis te kunnen duuren, Zo onménschelyk as de sóldaaten angaen, hoe langs, hoe meer.
Hiele zakken vol haver smytenze, as dol, van boven neêr De zólder op de plaats te barsten, daer nou onze hennen En kalkoenen, mit heur paerden, évenveul miesters bennen.
’t Is niet uit te spreeken hoe ’et ’er overal is estéld, Het hiele huis deur leid hooi: daer is zukken gewéld!
Den ien roept om brandoelje, ien aar schreeuwt om jannéver, Die om gerookte zalm, deuze om varkens léver.
Ze hebben de hiele slee vol brood by onze bakker ehaald, En op jouw kérfstók laeten zetten.
En niet betaald?
Ons volle vierendeel botter hebben ze op de plaats edraagen Mit de vyftigponds Engelsche kaes, die ze nou deurzaagen!
Ons lekker Maerts bier is veur de paerden, én niet naer heur smaak; Ze roepen om Sérbster, Mom, én om Luiks, én Bottelbier uit den Draak!
’t Is óf de hél uit ebrooken is mit al zyn gediabelt: Ze hebben onzen schoonen kalkoenschen haan de kóp óf gesabelt, Om dat hy, och harmen!
in ien régel witte brood had epikt!
Onze schoorstien, behalven’t roet, hebben ze hiel schoon geveegt, én op eschikt, En gezuivert van al ’t spék, én rookvleis; terwyl dat de honden Al de Métworsten op evreeten hebben, óf eschonden!
Nou schreeuwenze om wildbraed, gebraên vleis, én om vis; Ja, om alles wat ’er in de stad te krygen, óf niet te krygen is!
Al den bras begeerd nuuwe Bruilófts schoenen én koussen, En steelen midlerwyl, al wat ze zien, as diefachtige Smoussen!
Onze hoenders én kalkoenen, driegenze al den bry Leevendig aan ’t spit te steeken, én jou zélf daer by, Krygenze gien vleis.
En motten ze ’er nóch langer zonder wyn belyen, Willenze ’t kóstelyk Lédekant behangsel an duizend riemen snyen, En trappen jouw groote schoone Veneetsche spiegel tut gruis!
De meid raaskalt, ze droomt, óf ze heit gesiapt, én is buis.
Och, myn Oom is, in Vrankryk, Paaps geworden om die spiegel te salveeren!
Myn vólk is te civiel om eenige disórdre te exerseeren; Jouw meid het zo wat hooren praaten van de Fransche tieranny, En dat maald haar in ’t hoofd, maar ’k zal órdre stellen, én kom u weêr by.
Ei, verschoon, beschérm myn spiegel tóch, én laat ik jou verzellen, Eer dat ze het in myn huis op een plund’ren stellen.
De dood!
wachtje daar veur: want zo verhongert als ze zyn, Zouwenze u leevendig opvreeten zo glad als een dood konyn.
KNYPAART, BREEKAL, met een brandend énd kaers op een stók; JÓRDEN, KAREL, IZABELLE, KATRYN.
WAt zal ik beginnen?
Ik zie, tot myn groot berouwen, Dat ik met dit Liefje, een heel Regiment Dragonders zal trouwen!
BREEKAL, tégen Jórden.
Ik moet honderd flessen wyn tappen, zég ik, uit Nommer élf.
Daer staet ons Sinjeur, vraag hum, zo je wilt, om de sleutel zélf.
BREEKAL, tégen Knypaart.
Zie je dien schoppe boef wél?
Waar toe zal die behoeven?
Om het slót van jouw wynkélder daar meê op te troeven, Zo je straks de sleutel niet geeft.
Jou de sleutel?
Ja wél, ik wordt vals!
Jou de sleutel van myn kélder?
Ja de galg om jouw hals.
DONDERVÉLD, GRIET, KNYPAART, JÓRDEN, BREEKAL, KAREL, IZABELLE, KATRYN.
WAt leutert stu hier?
zo balt wy ein kruisje op ’t kélderbrét schrétste, Sprong von zélf de deur op, zonder das iemand hem kwétste.
Sinjeur, ze willen parfórs weeten waer dat jouw kók weunt.
En heb je ’t heur gezégt?
Wél wis niet Sinjeur; wat mienje?
ik bin niet slécht!
Wat komt me al over?
Ik zal ’er aan ’t Gerécht over klaagen!
zulken tieranny in Holland te verdraagen, En dat nóch te Amsterdam?
Loop, haal de sóldaaten van de Waag, En dat ze ’er stout onder schieten met een volle laag; Ik zal ’er van alles kóst, én schaadeloos bevryen.
’t Is alzo slim als óf we in Vrankryk woonde, óf in Turkyen.
Loop al je bést heên, Jórden.
Sinjeur, ’t is over al toe.
Hoor: sluip het dakvénster uit, én laat je by een touw neêr, op straat.
FLIP, KNYPAART, KAREL, IZABELLE, KATRYN.
WEes gerust Beaufreer, de hoenders, én kalkoenen zyn nóch in ’t leeven: En voor het toekomende heb ik zo goede órdre gegeeven Dat men wél geschikt zal zyn: want ik brógt niet als eerlyk vólk hier.
Ja, zo dat waar is, deugt de allerbéste niet een zier.
Altegaar wél geschaape kaerels, als uit een blók gehouwen.
Géld zou me ’er aan verzien!
Ja, géld geeven om ’er niet te aanschouwen.
Grand gueules; én de kleinste is wél twee span breed grooter als gy zyt.
Een schoone troost veur my!
Och, hoe geraak ik die wydbekken kwyt?
GOEDAART, KNYPAART, FLIP, IZABELLE, KAREL, KATRYN.
HEer Knypaart, je moet me verékskuzeeren Dat ik hier niet eerder heb kunnen kompareeren; Ik bén opgehouden, én vond de Notaris al beneên Met zyn’ Klérken.
Nou vinden we ons hier t’zaamen by één, Om ’t kontrakt te teikenen, én ons daar naa te vermaaken Aan tafel, onder ’t speelen der Hautbois.
Ja plaizierige zaaken!
Och, had jy ze t’huis!
Koeraadje, Beaufreer.
Hoe staa je zo bedrukt, Myn Schoonzoon?
Zyt vrólyk, myn Heer, nu ’t alles naar uw wénsch gelukt.
Waarom bedroeft, Vader?
Gy hebt nu geen hinderpaal meer te vreezen.
Dat ’s waar ook.
Benje nou niet verheugd, wanneer zal je ’t dan weezen?
Ik geloof dat ik de melankolie van den Schoonbroeder weet.
’k Ben met al te veel vólk gekomen, én dat is hem leedt.
Sa Dragonders, heb je ’em vergramt, moet je ’em ook weêr verheugen, En in de eksersitie, op zyn gezondheid drinken met groote teugen.
FLIP, de DRAGONDERS, met trommel, en Hautbois, énz.
KNYPAART, KAREL, KATRYN, GOEDAART, IZABELLE.
ALlons, passeert de revue, én doet de ekstra eksersitie met fatsoen.
Ik zég d’ekstra, zo als we gewénd zyn voor onze Hóspesen te doen.
Allons Hautbois, speel de mars.
Trék in goede gestalte.
in myn geschilderde zaal?
Neemt wél acht Messieurs.
Halte!
We moeten de exsersitie zo goed doen als de Burgers op de Beurs.
Wanneer men zégt... dat is te zeggen... neemt wél acht Messieurs.
Réchtsom keerd u. Linksom keerd u. Stéldt u in vier ryen.
Réchtsom.
Linksom.
Bréngt de réchterhand aan de flés ter zyen.
Hoog de flés.
Bréngt de linkerhand aan de flés.
De flés op de grond.
Hérstéld u. Bréngt de linkerhand aan de muts.
Neemt de glaazen.
Frond!
Wanneer men zégt, Messieurs, bréngt de réchterhand aan uw glaazen, Zo bréngt die ook aan de mond.
Wilt uw fluiten af blaazen.
Neemt uw flés op.
Bréngt de glaazen by de flés.
Een, twee, drie.
Nóch eens.
Tweemaal drie is zés.
Chargeert de glaazen.
Uw fléssen op de grond.
Hoog de fluiten.
Doet uw mond open.
De fluiten aan de mond.
Drink uit zonder stuiten.
Trékt af de glaazen.
Schépt aassem.
Allons Hautbois, Gelyk aan.
Eenpaarig te gelyk.
Tout a la fois.
Messieurs, prépareert u weêr.
De fluiten aan de bouteille.
Wat dunkt u futur Beaufreer, doen ze geen merveille?
Ja; maar je dénkt niet dat met deeze eksersitie, die my niet vermaakt, Dat al myn oude Rynsche wyn hier deur uit geraakt!
Sakkerdedis Beaufreer, je hébt de heele eksersitie doen kréngen, En dat is kapabel om een geheel léger aan ’t muiten te bréngen!
Wat komt my over!
Ik wordt disperaat dol in het énd!
Van méta af, Messieurs.
Neemt wél acht op het kommandemént.
Hoog de flés!
Laag de flés!
Wél dat zou de Nikker verdrieten!
Myn kóstelyke wyn dus deur die knévels heur balg te zien gieten!
Alles wat ze hier doen, Vader, is tot uw Plaizier.
Maar, wat drommel doen al die Dragonders hier?
De Hautbois, Vader, zyn ’er immers gekomen op uw sollisitasie.
Dat al den brui vertrék, Kapitein; ei doe my die grasie!
Belieft het Papa zo, brui al den duivel na beneên.
Hautbois, speelt de fanfare van de retraitte, én blyft daar by één: Houd daar goed huis, tot dat ik nader ordre kom schaffen; Maar die niet braaf zuipt zal ik met de galg doen straffen, Ter eeren van myn Beaufreer.
Maar neen, blyf; ik bedénkme; myn ról loopt op ’t énd.
En jy luy moet me die hélpen afspeelen, gelyk je zyt gewénd: Ik zie wél, hier zal veur ons nóch wel wat te haspelen vallen, Eer dat we de bot tot myn Heers, én tot ons genoegen zullen gallen.
Wat dunkt ’er myn Heer van?
bén ik in alles niet duivels genereux?
Wat ’er my van dunkt?
Ik geloof je geeft malkander de leus, En dat ik hier, als in een Komedie, veur de maf wordt gehouwen.
Dat scheeld de hélft niet.
Ik dankje Heer Goedaart, ik zal jouw kindt niet trouwen.
Dat dócht ik wél, én ik heb het u ook wél voorzeid.
Maar waarom heb je dan dit huuw’lyk aan uw zoon ontleid?
Ik heb me sédert bedócht.
En de duizend dukaaten?
Die zulje me wél kwytschélden.
Dat zal ik wél laaten.
De Notaris wacht benéden, én je hebt ons verzócht Op het sluitmaal.
Ja, maar ik heb me sédert bedócht.
Zo je myn Masoeur niet trouwt, zal ik u doen empaleeren.
KNYPAART, tégen Flip.
De Notaris is beneên; ik zal tégens jou protesteeren.
Maar Heer Knypaart, laat u raaden, gy hóld buiten ’t réchte spoor.
Hoor Karel: zo je my wat vriend’lyk smeekt, leen ik wél ligt’lyk het oor Dat je nóch met Izabelle trouwt.
Ik u daarom smeeken, Vader?
Met geen gedachten; al kon je nóch zo mooi preeken: Ik bén aan Léonoor verloofd; uw béde is niet meer in myn’ magt.
En jy zoete Izabelle, die my zo vriend’lyk toelacht, Zou je me niet liefhebben dat ik je myn Zoon weêr ging schénken?
ik, myn Heer?
Zoud gy my voor zo onstantvastig verdénken?
Daar heb ik u te lief toe.
Ook is ’er tusschen ons Een rouwkoopskontrakt geslooten van duizend Dukatons, Zo ik met u, én uw Zoon met myn’ Nicht, weigerde te paaren.
Overal het hoofd te stooten!
Hoe zal ik het dan klaaren?
Wél hoor: ik vereerje, met hem, de snoer paerlen: is ’et dan niet wél?
Jarni, non!
Je zult haar trouwen, óf ik daag u in duël.
Vriend Goedaart, ik heb thans een milde buy: laat hem wat snappen; Bénje met de hélft van ’t géld te vreên, zal ik ’er over heên stappen; Mits dat de inkwartiering aanstonds, kóst én schaadeloos vertrékt.
Wat dunktje?
Dat is ’er ommers niet meê gegékt!
Het rouwkoopgéld moet er zyn, achtervólgens de Notariaale Acte.
Hoe valje me zo hart?
’t Is ommers óf je gevonde géld zakte!
Daar is niet anders in te doen.
Patientie!
Dat is dan altoos één zaak beslécht.
En de duizend Dukatons, Vader?
Die heb ik niet toegezégt.
Dan kan ik ook van Leönoor niet af.
Dat kan my niet raaken.
Wees gerust: met myn’ Nicht zal ik het wél zien af te maaken; En, op datje ’t géld van de weddenschap niet beklaagen zult, Vriend Knypaart, veréér ik het aan de jongelui: neem geduld Voor de rést, én dénk, we krygen met ’er tyd onze jaaren.
Onze kinders waaren verloofd, ’t is bést dat zy te saamen paaren.
Gy mérkt wél dat we verschalkt zyn; én heeft dit vólk u getroebleert, Dénk hoe ménig vroom man wordt ’er wél van zyn wyf gedragonneert.
Laat ons Weeuw’naars blyven, én van onze doode vrouwtjes zwygen; We weeten zélfs bést wie we gehad hebben, niet wie we kunnen krygen.
Gy lui schynt voldaan; ik niet, én myn preténtie, met myn vólk, is bestémt; Op zés duizend pond vlaams.
Zés duizend sprinkhaanen in ieders hémd.
Laat my hier meê begaan, Vader, ik zal ’t met den Kapitein wél stellen.
Ja, maar, je moest het vonnis niet minder als op de hélft vellen!
KNYPAART, Tégen Goedaart.
We zyn bedroogen; én ik weet niet op wien dat ik het verhaalen zal.
Op u zélf; maar dénk, die ten halven keerd, verdoold niet heel ende al.
FLIP, ’t pleistertje van zyn neus trekkende.
Opend uw geléderen; op dat we ruim, in ’t midden deur passeeren.
Wat dunktje Katryn, wil ik jou de Dragonnade ook leeren?
Ik zal me ’er te nacht eens op beslaapen, het is nou te laat; ’t Zal mórgen dag zyn, én de nacht geeft dikwils raad.
Zo haast de Dragonders in twé ryen zyn verdeeld, speelen de Hautbois én de Trommelslager, énz.
de Dragonders aftócht; terwyl Goedaart, én Knypaart, Karel én Izabelle, én Flip met Katryn, in ’t midden door passeeren, én van de Dragonders in órde, onder het speelen van alle de instrumenten, gevólgd worden.
Einde van het Dérde én Laatste Bedryf.
VErmits de Erven van Albert Magnus, én andere baatzuchtige Boekverkoopers, hoe meenigmaal gewaarschuuwt, niet laaten naa te drukken, én te verkoopen, in weêrwil van het Kunstgenootschap NIL VOLÉNTIBUS ARDUUM, dat nóchtans al voor lange jaaren zich gewapend heeft met behoorlyke Privilegien én Voorréchten; zo dat zélf in den Schouwburg, den ménschen deeze valsche naadrukken voor de réchte drukken, bedrieglyk geveild én opgedrongen worden; heeft* het gemélde Kunstgenootschap goed gevonden ieder op nieuw te waarschuuwen, én te hérhaalen dat de réchte drukken te kennen zyn aan de Privilegien daar by gevoegt; aan de Titelplaaten voor élk wérk, én aan het Zinspreukpréntje met den naam van G. Lairesse getékent.
Ieder hoede zich voor misleidingen; én verwachte vervólgens de vérdere Wérken van het Kunstgenootschap, alom verbéterd, én sierlyk hérdrukt, met nieuwe Titelplaaten voorzien, tot weeringe van alle vodden én grollen, die de baatzucht uitwérkt tot hinder van alle fraaije Wérken.
De ontbreekende Stukken die, behalven de nieuwe, vervólgens zullen uitkomen, zyn HET HUUWELYK van ORONDATES én STATIRA, Treurspél.
D1CHTKUNSTIG OONDERZOEK, én OORDEEL OVER HET ZÉLVE SPÉL.
ANTWOORD OP HET VOOR- én NAABERICHT van ANTIGONE, Enz.
DE GELYKE TWÉLINGEN, Blyspél.
ANDROMACHÉ, Treurspél.
DE VERNIEUWDE BEKEERDE ALCHIMIST, Kluchtspél.
Nooit aldus gedrukt.
DE SCHILDER door LIEFDE, Blyspél.
IFIGENIE in AULIS, Treurspél.
CINNA, óf GOEDERTIERENHEID van AUGUSTUS, Treurspél.
DE VERWAANDE HOLLANDSCHE FRANSCHMAN, Blyspél; verkort, én nooit aldus gedrukt.
MINNELIEDEREN, én MÉNGELZANGEN met Muzyk; vermeerderd met een Twéde Deel, nooit gedrukt.
DE DICHTKUNST, én DE SCHOUWBURG, Voorspél met Muzyk, Enz.
Den 3en.
6en.
12en.
én eenige vólgende dagen in Januari, 1689. vertoond.
DE HOOGDUITSCHE KWAKZALVER, Kluchtspél in Muzyk; vertoond den 26en.
én 29en.
Maert, én den 2en.
én 5en.
April 1691.
DE KROONING van KONING WILLIAM* én MARIA STUART.
vertoond den 8en.
11en.
15en.
19en.
én den 22 en.
April, 1691.
THOMAS van KÉMPENS NAAVÓLGING van JESUS CHRISTUS.
Alle deeze genoemde Boekjes zyn voor lang uit verkóft, én geene opréchte Drukken meer van te bekomen.
Den Leezer gelieve eenige drukfouten aldus in het leezen te verbéteren.
KRISPYN, POËET, en OFFICIER.
T' AMSTERDAM, By Albert Magnus, op den Nieuwendyk, in den Atlas, by den Dam.
Also Ons vertoont is by de tegenwoodige Regenten van de Schouwburgh rot Amsterdam.
Dat sy Supplianten sedert eenige Jaren herwaerts met huune goede vrinden hadden gemaeckt en ten Toonele gevoert verscheiden Wercken, soo van Treurspelen, Bleyspelen als Kluchten, welcke sy lieden nu geerne met den druck gemeen wilden maecken, doch gemerkt dat dese wercken door het nadrucken van anderen, veel van haer luyster, soo in Tael als Spelkonst souden komen te verliesen, ende alsoo sy Supplianten hen berooft souden sien van hun bysonder ooghwit om de Nederduytsche Tael en de Dichtkonst voort te setten soo vonden sy hen genootsaekt, om daer inne te voorsien, ende hen te keeren tot Ons, onderdanigh versoeckende, dat Wy omme redenen voorsz.
de Supplianten geliefden te verlenen Octroy ofte Privilegie, omme alle hunne wercken reets gemaeckt ende noch in 't licht te brengen, den tyt van vyftien Jaren alleen te mogen drucken en verkopen of doen drucken en verkopen, met verbot van alle anderen op seeckere hooge peene daar toe by Ons te stellen ende voorts in communi forma.
Soo is 't dat Wy de Zake en 't versoek voorsz.
overgemerkt hebbende, ende genegen wesende ter bede van de Supplianten, uyt Onse rechte werenschap, Souveraine magt ende authoriteyt deselve supplianten geconsenteert, geaccordeert ende geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen ende octroyeren mitsdesen, dat sy geduurende den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren de voorsz.
werken die reeds gedrukt zyn, ende die van tyt tot tyt door haer gemaekt ende in 't ligt gebragt sullen werden, binnen den voorsz.
Verbiedende daarom allen ende eenen ygelyken de selve werken naar te drukken ofte elders naer gedrukt binnen den selve Onse Lande te brengen, uyt te geven ofte te verkopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebragre ofte verkogte exemplaren, ende een boete van drie hondert guldens daer en boven te verbeuren, te appliceren een derde part voor den Officier die de calange doen sal, een derde-part voor den Armen der Plaetse daer het casus voorvallen sal, ende het resterende derde-part voor den Supplianten.
werken, daar door in geenige deelen verstaen, den inhoude van dien te Authoriseren ofte te advoueren, ende veel min de selve onder Onse protectie ende bescherminge, eenig meerder credit aensien ofte reputatie te geven, nemaer de Supplianten in cas daar in yets onbehoorlykx soude mogen influeren, alle het selve tot haren laste sullen gehouden wesen te verantwoorden; tot dien eynde wel expresselyk begerende, dat by aldien sy desen Onsen Octroye voor de selve Werken sullen willen stellen, daer van geene geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie sullen mogen maken, nemaer gehouden sullen wesen het selve Octroy in 't ge- heel ende sonder eenige Omissie dier voor te drukken ofte te doen drukken, ende dat sy gehouden sullen zyn een exemplaer van alle de voorsz.
Alles op peenevan het effect van dien te verliesen.
Ende ten eynde de Supplianten desen Onsen consente Octroye mogen genieten als naer behooren: Lasten wy allen ende eenen ygolyken die 't aengaen mach, dat sy de Supplianten van den inhoude van desen doen, laten en gedogen, rustelyk en volkomentlyk genieten en cesserende alle beletten ter contrarie.
Gedaen in den Hage onder Onsen groten Zegele hier aen doen hangen den xix Septembr.
Ter Ordonnantie van de Staten SIMON van BEAUMONT' De tegenwoordige Regenten van de Schouw-burgh, hebben het Recht van de bovenstaande Privilegie, aangaande dit Blyspel, vergunt aen Albert Magnus, Boekverkoper tot Amsterdam.
In Amsterdam den 28 November 1685.
Valerius, Minnaar van Klarette.
Krispyn, Knecht van Valerius.
Gustaaf, een Geleerde.
Sofy, Moeder van Klarette.
Klarette.
Rudolf, een Officier Vader van Klarette.
Lysbeth, Kamenier van Klarette.
Rykert, Vader van Valerius.
Het speeld in 't huis van Soft.
Krispyn, poëet, en officier.
Valerius verkleed, Krispyn.
JA heer, myn aanslag is nu tot het eind gebragt; 't Is verder noch gelukt, dan ik zelf had verwacht.
Ik breng u hier in 't huis van uw beminde, waarlyk Het had veel werks; doch 't lukt in 't eind noch hoe bezwaarlyk.
'k Heb by mevrouw Sophy; de moeder door myn list Vry wat credit gemaakt.
Maar om wat reden is 't, Dat ik verkleed most zyn?
wil my nu openbaaren Wat dat beduid, gy kost het flus my niet verklaaren.
Om dat.... Krispyn.
aan ik zal het u verhaalen ... doch Het zal hoognoodig zyn, dat van het schoon bedrog, Van al het geene, dat hier is door my bedreeven, Voor af maar met een woord, u kennis werd gegeeven.
Mevrouw wil niemand zien, zy acht geen menschen, dan Alleen geleerden.
'K houw me als een geletterd man.
'k Geef voor, ik ben Poëet, en Philosooph, daar boven Een groot Physiognomist; ik doe het haar gelooven.
Sofy acht my veel meer, en dieper gestudeert, Als een Doctoor; ik werd op 't hoogst van haar geëerd, Ik vley, en prys haar, ik keur goed al haar geschriften, In proze en vaerzen, als zy my die geest te ziften.
Dus maakt zy zo veel werks van myn gevoelen, dat Zy niemand achten zou, schoon hy meer kennis had Als ik ooit hebben kan. 'k heb ook een geeft gekreegen Door erffenis, die my heel zelden laat verlegen.
Ik heb voor deezen een geletterde gediendt, Die my by testement, want hy had kind, noch vriend, Als zyn geleerdheid, en zyn groote wysheyd maakte.
Zie, goed en had hy niet, wyl dat net opgeraakte Voor zyne dood.
Ook wist hy wonder net en fraay Met streeken om te gaan; 'k heb van die ouwe paay Zo veel geleerd; ik durf wel d'aldergaauwste tarten, In onbeschaamtheid, en al diergelijke parten.
En om te beter noch te doeken, door die schyn Dat licht geloovig volk, laat ik my voor Krispyn Heer Gaauwert noemen; en voor al zie ik my eeren En achten van Mevrouw Sofy, na myn begeeren.
Al wat ik zeg, en doe, behaagt haar ongemeen.
Ik mag dan hoopen dat ik eind'ling door die rêen... Krispyn.
Al zagjes; het begin van myn verhaal is 't beste, Wy scheiden zo noch niet, ik bid let op het leste Myn heer, zo zei de haan wel eer eens tot de pier.
't End draagd de last, en dan werd goede raad eerst dier.
'k Vrees dat ik reden heb, van nu af aan te vreezen, Myn heer, dat gy niet lang in deeze vreugd zult weezen.
Het is 't niet al, dat om u dienst te doen, Ik by Mevrouw Sofy, my met zo goed fatsoen In kuis gedrongen heb, maar dit moet gy ook hooren Myn heer, en dat 's de knoop, ik zeg 't van te vooren.
Daar al de zaak aan hangd, de vader aan zyn kant Gedoogt, dat zyn Klaret haar trouw en haare hand... Valerius.
Krispyn, ach dat 's het minst.
Dat 's 't minste niet.
Wat reden.
Kan heer Rudolf zyn kind met my in d'echt doen treeden?
En zonder, dat hy my, of myne midd'len kent.
Neen, neen Krispyn, dat zyn de menschen niet gewent.