floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
In 't openbaren van mijn liefde, is my gebleken, dat zy niet tegenstondt, haar, dieze heeft ontsteken, waar op Leander my quam sweeren, by sijn trouw Dat hy Sofye my, hoe 't ging, beroven zou, daarom moet gy terstont iets in uw hooft verzinnen, Waar door wy hem, in tijts, die brave prooy afwinnen Zoekt list, bedriegery, en streken, waar door wy Mijn medemaat, de loef afzien, in zyn gevry.
Laat my een weinig tijts, om uw party te krenken.
Hier op beramen, maar wat zal ik doch bedenken?
Op een streek, op list.
Fijnman, hoe, slaje voort!
Mijn brein dat treet op maat, en gaat gelijk 't behoort.
Ik heb de zaak al vast, gy moet.... neen, mis gekeken, maar zoo gy gingt... orat.
Het zijn te slechte streken Ik docht op eene... orat.
Op wat?
Maar dat heeft ook geen val Zoud gy niet komen?...
Neen, gy kunt niet met al.
Spreekt met anclmus.
Maar waar van, met wat voor reden?
't is waar, dit zou van quaat noch zijn tot quader treden.
't Moet echter wesen, doch gaat eerst by 't rufaldijn.
Orat, oratijn en maskariljas, 'k weet het niet.
Hoe pijnigt gy mijn pijn!
Gy maakt my razend, met zoo dwaas en zot te praten.
Mijn Heer, indien uw beurs verzien was met dukaten, Wy hadden nu niet lang ons zelve te beraan, Wat voor ons 't nodigst was, in deze zaak gedaan, En zouden, door de koop van deez' Slavin beletten, Dat uw party niet meer de voet ons dwars zou zetten.
Want Trufaldijn, die haar bewaart, is in zijn geest.
Voor looze streken van d'egiptenaars bevreest, en krijgende zijn gelt, daar zy te lang mee beiden Zou hy, met groote vreucht, van dees slavinne scheiden.
Want voor een wockenaar mag hy rechtvaardig gaan, die om een oort hem zou met roeden naakt doen slaan 't Gelt is zijn God, hy is van groots heit een versmader.
Maar 't argste is.
Dat, weërom mijn Heer, uw Vader, mask.
Een and're schacher is, die nooit in uw gewelt De sleutels geeft, noch zelf geen toegank tot zijn gelt.
Zoo dat 'er nu niet is voor u iets te verhoopen, Daar gy de minste beurs meê door zoudt maken open.
Maar laat ons trachten, om sofy te spreken, dat Ik zellef uit haar mont, hier op, haar meining vat.
Hier is de venster.
Stil, doet ons hier door geen schade, want Trufaldijn slaat haar by dag en nacht stip gade.
Blijft gy maar stil, daar, in dat hoekje staan.
O hemel, wat geluk, daar komt zy zellefaan!
Oratijn, Sofye, maskariljas.
Ik mag nu wel te recht op mijn gelukstar boogen, nu ik uw zonneglans zie schitt'ren in myn oogen, en schoonze in my ontstak een pijn, een hete gloet, zoo ben ik noch verblijt, nu ik haar hier ontmoct.
Mijn hart dat wordt, met reën, verwondert door uw reeden, ter Digitized by Google of den ontijdigen Loskop.
Terwijl mijn oogen nooit aan u iemandt hinder deeden, en hebbenze u misdaan in dit, of dat geschil 'k verzeker u, mijn Heer, 't was tegen mijnen wil.
De schichten zijn al t'eel die my haar kracht toezonden, en ik stel al mijn eer in 't minnen van mijn wonden.
En die stijl valt te hoog, van edel, deftig, schoon, mask Wy moeten nu geheel veranderen van toon.
Doet voordeel met de tijt, en laat ons haastig weten Trufaldijn roept van binnen.
Van haar... sofy.
Truf.
Ach, wat wil dien bezeten, orat.
Dien oude nurk, moet die nu steuren mijn gevry?
Ik zal hem spreken, gaat, begeeft u aan een zy.
Trufaldijn, Sofye, Maskariljas, en oratijn hem in een hoek verschuilende.
Wat doet gy uit Sofy?
wel wat zijn dat voor streken?
'k heb immers u verboon, dat gy geen mensch zoudt spreken.
Ik heb lang kennis aan dees vroome knecht gehadt, Zoo dat gy zonder reën hier eenig quaadt uit vat.
Is dat Heer Trufaldijn?
Ja, wilt hem daar voor groeten.
Mijn Heer, uw dienaar wenscht te kussen uwe voeten En offert zijne dienst en plicht, vol nedrigheit, aan u, wiens groote naam is overal verspreit.
Ootmoedge Dienaar.
Ik mach u mischien verveelen.
Maar 'k heb haar, elders, zien de grootste konsten speelen, Zy heeft de kennis, om 't tockomende te raan, en hier op woude ik wel met haar iets overslaan.
Zoudt gy dan, tot dit werk, gebruiken s duivels gunsten?
O oratijn en maskariljas, o oratijn!
Neen, alles wat ik doe dat zijn maar witte kunsten.
Hoort toe dan hoe het leit, mijn Meester is geraakt, Van een volmaaktheit, om wiens min hy braant en blaakt.
En had die schoone, die dit vier heeft aangesteken, Van zijne minnegloedt en pijn, wel willen spreken, Maar een verwoede draak, die deze schat bewaakt, Heeft zijne naarstigheit altijt onnut gemaakt, En 't geen noch 't aldermeest zijn lijden doet verwekt, is, dat 'er noch een, die haar vrijt, hem komt ontdekken, Dus zent hy my by u, om te verstaan, of hy, Gelukkig wezen zal in deze vrijery Alzoo ik zeker weet, dat ik van u kan hooren.
Of blyjtschap, of verdriet, zal voor hem zijn gebooren.
Maar onder welk een star quam uwen Heer voor t licht?
Zwygt.
Maar onder zulk een, die staag voor de liefde sofi.
Doch zonder my meer van de vryster uit te leggen, Zoo kan my mijne kunst, t verburge, verder zeggen Die maagt is groots van hart, en in de tegenspoet, Behoudt zy hare glans, en fiere, en ed'le moet, Zy geeft aan and'ren, om haar glorie niet te schennen, haar hartsgeheimen en gedachten nooit te kennen.
Ik weet, al t geen wat in haar harte ooit om kan gaan, en zal, met weinig reën, u t alles doen verstaan.
Gen Mask.
Wat is niet door de kracht der zwarte konst verkrespon.
Indien uw Heer, leit aan de trouw zoo veel gelegen, En dat zijn aanzoek, vroom, in eerbaarheit geschiet, zoo weet, dat zijn smart niet wezen zal om niet Laat hem met goede moet, vry op de starkte aanstreven, zy zal wel luissren na verdrag, zich overgeven.
Maar dit kasteel, staat in een opperhoofts gewelt.
Die quaadt te winnen is.
Men kan veel doen door 't gelt.
Maskariljas ziende oratijn voor den dag komen.
De duivel haal de gek, aan hem is geen verwinnen.
Ik zal u wijzen, hoe gy t werk zult gaan beginnen.
Ora Digitized by Google of den ontijdigen Loskop.
Oratijn zig by hun voegende.
Laat af, o trufaldijn, weest verder niet misnoegt, hy heeft, door mijne last, zich hier by u vervoegt, en ik zondt hier aan u dees dienaar, vol van trouwe, met mijn gebiednis, om van haar, u t'onderhouwen, Wiens vryheid ik aan u, in 't kort, betalen zal, Als wy maar zijn vercent, van prijs, in dit geval.
De pest vaar in dit beest.
Wie zal ik van den ander truf.
Yders reën die strijden met malkander.
Die quandt die mijmert, en is altijt zoo gereet Met kluchten, weet gy 't niet?
'k vrees dat hier onder speelt verhoole fielterijen, tegens Sofy.
Gaat in, en wilt voortaan, u, van voor deur staan, mijen.
En gy, bedriegers, loert op schalkheit, zo ik meen, Stelt, op een ander tijt, uw fluiten, het op een.
En sofi binnen, mask.
Hy doet heel wel, en ik zoud 't niet voor my be klagen Zoo hy ons met een stok hadt lustig afgeslagen Waar toe u zelfs vertoont, en als een plompe nar, al 't geen ik had gemaakt, te stooten, dom, om var?
Ik dacht heel wel te doen.
Gy hebt het hooren dondren.
Hoewel my deze daat hier hoorde te verwond'ren, gy zijt zoo vruchtbaar, van gelijke ontijdigheit, dat yder, die het hoort, daar niet veel voort van zeit.
Ik moct dan, om een niet, een misslag 't zoo ontgelleugen!
Is dan het quaadt, zoo groot, niet weder te herstellen Wel, zoo gy dan Sofy, de mijn niet maken kont Ziet dat gy dan verbreekt Leanders koopverbont, Dat hy voor my niet met die schoone deur gaat strijken, Ik ga, van uwe geest, die gram is, my wat wyken, En laatu hier, orat.
't is goet, maar om de waarheit, geldt, dat zou in deze zaak veel doen, door haar geweldt, maar als ons dat ontbreekt, zoo moet men zig belijden.
Anselmis.
Maskariljai.
Ja, by mijn hooft, het zijn nu wonderbare tijden.
Nooit was 'er zulk een trek en liefde tot het gelt, nooit zoo veel spels, om 't zijn' weerom in zijn geuelt Te krijgen, het is nu zoo met een schult gelegen, als met een kindt, het geen in vreugde wort verkregen, en 't geen men niet als met veel pijn en smarte baart.
De muntgodt steektmen in sijn tas, met blijden aart, Maar als de tijt komt van die weer te moeten geven Dan wort de droefheid, in ons harte, op t diepst geschreven.
Het kan noch gaan, dat die twee duizent guldens, mijn, na twee jaar tijts, op t laatst, weerom gegeven zijn, t is noch een groot geluk.
Wat schoonder roof is ditte!
Maar zal ik hem in de vlucht slaan, of in 't nederzitten?
'k Moet zien, of ik hem zoo wat hooning om de mont Kan smeeren, en ik weet van 't geen hy mint de gront.
Anselmus, k sprak daar zo.... wie doch?
Uw lief Nerijne.
Mask ans.
Wat zey die moorderes.
die mijne ziel doet quijnen?
Zy blaakt tot u in min.
En bemint u zoo, mask.
Dat het een jammer is.
O overblijde boô!
Ik vrees, die arme sloof, zal t met de doot bezuuren.
Anselmus, zieltje lief, zoo schreeuwtze t'elker uuren, Wanneer zal ons de trouw vereenen, door haar band, en gy uytblussen mijn ontsteke minnebrand?
Maar waarom dit voor my zoo lange stil gehouwen?
Het vrouwvolk dat is wel geveinst, by mijnder trouwen.
Maar, Maskariljas, zeg, al ben ik wat bejaard Noch Digitized by Google of den ontijdigen Loskop.
Noch zijn mijn mijne braaf, en van een vroolijke aard.
Ia zeker, t aangezicht kan gaan, gy moogt het toonen, is t van de leelijkste niet, t is niet van de schoonen.
Zoo dat.. zoo dat, haar hart, van liefde, smoort en smacht, en u niet langer.
Als voor haar bruigom acht.
En uwil... jans.
En my wil...
En u wil, hoe 't mag loopen, de buidel krouwen.
De ans.
Deur trouwen, t'samen knoopen.
Ho nu versta ik u!
zegt haar, als gy 'er spreekt, dat my geen deftigheit in 't alderminst ontbreckt.
De hemel wil u leyen.
Voorwaar, ik ben wel zot zoo van u af te scheyen.
En gy mocht my, met recht, voor koel uitschelden, want Ik troggel u ten dienst van mijne minne brant, en hoor, uit uwe mont, een blijde maar my melden, En zou zoo heen gaan, en u dat niet eens vergelden.
denkt 'er om... hy haelt zijn beurs uit en wil Maskaril jas een stuk gelt geven.
O neen, ik ben dat niet gewoon.
Gants niet, ik doe dit zonder loon.
Ik weet het wel, maar.. neen, anselmus, zakje handen, gy doet my hier door schanden.
Ik ben een man van eer Maskarilias haalt hem behendig de beura uit de zak en laatse vallen.
Vaar wel dan, Maskaril.
O lange reën.
Ik moet, jans.
Myn lief beschenkken, met het eene, of ander goet, En ga u geven, daar gy voor mijn waarste leven, een ring, of iets om koopt, om uit myn naam te geven.
Koopt 't geen gy goet vint.
Neen, gants niet, behout uw geldt Mask.
Dit zal, houd u gerust, door my wel zijn besteldt.
Ik heb een nieuwe ring, en salse flus gaan halen, die gy, behaagtz'er, my daar na dan kunt betalen.
't is goet, geeft haar die dan, maar boven al zoo tracht, dat zy my altijt mind, en even waardig acht.
Wie hoort die beurs toe?
Oratijn ziende de beurs van Anselmus leggen, raapt die op.
Goón, hoe zoumen konnen doolen!
Want had ik heen gegaan, 'k zou denkken, z'is gestoolen, als ik haar flus niet vont, 't is my ontvallen Heer, ik dank u, dat gy my geeft dit gevonden weezer.
En ga my dadelijk, na huys, daar van ontlasten.
Ansel.
Geen dienst op onzen stant, als deeze beter pasten.
Waragtig, zonder my, wus hy zijn gelt licht quijt.
Neen, het is wonder fraai, betaalt nu 't geenge vryt.
Uw overgroote geest, weet wondren te verzinnen, Houd maar die voet, ga voort, wy zullen lustig winnen.
De daaden van een zot, mask.
Terwijl ik 't zeggen moet, daar yder een mey spot.
Hy weet, hoe kort hy van zijn vader wort gehouwen, Dat zijn party ons houd gedurig in benouwen, Terwijl dat ik een kans vast waage, op goede hoop, Daar van dat ik alleen de schande en t prijkel loop... orat.
Hoe was 't!...
Ja, wreede beul, het was voor de slavinne, dat ik dat knappen zou, wat zalmen nu beginnen?
Is 't zoo, 'k heb ongelijk, maar wie zou dat bevroën?
Mask Digitized by Google of den ontijdigen Loskop.
13 mask.
Ja seker gy had daar veel wijsheit toe van doen.
Gy had, behoort my dit door tekens te verklaren.
Ik bid, in jupijns naam, dat gy ons laat met vreën, en zingt ons niet meer voor uw ongebonden reën.
Een ander zou, hier na, niet meer met u beginnen.
Maar 'k had een meesterstuk bedacht in mijne zinnen.
Daar ik terstont nu wil d'uitwerking van gaan sien, op straffe zoo gy... neen, het zal niet meer geschien, oora.
Dat ik my ergens met uw dingen sal bemoeyen.
Gaat heen, uw byzijn doet mijn gramschap maar meer groeyen.
Maar haast u boven al, met dat gy zult bestaan.
Maar 'k gaat heen, zeg ik noch eens, en laat my voort begaan.
Dees voorslag wel bestiert, zoo moet de schelmerije, Gelyk ik my verbeel, tot voordeel ons gedijen.
Hier komt mijn man juist aan, wijl ik dit overleg, stil.
Pandolfiu Maskariljas.
Pand.
Als ik de waarheit zeg, Pand.
Ben ik niet wel vernoegt op mijnen zoon.
Mijn meester?
Daar zijnder meer, mijn Heer, als gy, want yder vreest er Voor zijn moetwilligheit, en zijn lichtvaardige aart, schier yder oogenblik in my misnoegen baart.
Ja Maskariljas, ik geloof nochtans, gy beide, Elkander wel verstaat.
Laat u zoo niet verleiden, mask.
Mijn Heer, ik tracht hem staag te raden, na uw wil, en hierom zijnwe altijt, gedurig, in geschil.
Wy hebben noch terstont gekeven met ons beide Om Hippolites trouw, daar hy we 'er uit wil scheide.
Waar door hy, steeg van aart, indien men 't zeggen mag, op 't alderhoogste hoont het vaderlijk gezag.
Pind gekeven!
Ja, myn Heer, en vry met hooge woorden.
Zoo was ik wel verleit toen ik dit anders hoorden.
En dacht dat gy in all's hem steef met uwen raat.
ziet eens wat'er in de werelt ommegaat!
En hoe men altijt tracht d'onnoosse te verdrukken.
Och waart gy onderrecht van mijn oprechte stuksten!
Ik ben by hem voor knecht besteet, al valt het zuur, en gy wont, boven dat, my geven meesterhuur.
Gy kunt hem, nimmermeer, geen betre lessen geven.
Als die ik hem staag geef, tot betring van zijn leven, Mijn Heer, in s Hemels naam, spreek ik hem dikmaals aan, laat af, van met de wint zoo los meer voort te slaan.
Stelt zelf, u zelf, een maat, wilt u voor 't quade wachten, en ziet hoe groot en klein, uw vroome vader achten.
Houd op, van hem het hart te quetsen, meer, en meer, en leeft voortaan, als hy, gelijk een man van eer.
Wat antwoort hy daar op, zal hy zich daar na stellen?
Met lichte lietjens, Heer, my aan het oor te lellen.
Niet dat hy, t'eenemaal, verbant uit zijn gemoet.
De deucht, daar gy hem hebt zoo wel in opgevoet, Maar zijne reden is, indien ik stout dorst spreken, Geen meester meer van hem, en van hem weg geweken.
Gy zoud haast in hem zien, alle onderdanigheit.... pand.
't is een zaak, daar my lioog aangelegen leit, mask.
Zooze openbaar was.
Maar ik zalze aan u vertrouwen.
Om uw voorzigtigheit niet meer verdacht te houwen.
Gy spreekt wel.
Weet dan, dat uw voorneeme is als wint, mask.
Want oratijn, uw zoon, een slaafse dochter mint.
Daar is my reets, al iets gekomen af, ter ooren, Maar het ontstelt my meer, nu ik 't van u kom hooren.
'k. nu ziet gy, of ik ben de trouwe boezem vrient.
Digitized by Google Pana of den ontijdigen Loskop.
15 pand.
Ik dacht niet, dat gy my zoo vroom ooit hadt dient.
Jan. mask.
Wilt gy hem tot zijn plicht weezen brengen, na behoor zoo moet... ik vrees gestaag dat iemant ons zal stooren.
Het was met my gedaan zoo hy dees reden wist.
Hipolite beluistert hun om een hoekje van 't toneel.
Gy moet dan, zeg ik, op dat hem zijn aanslag mist.
Dees aangebeyen slavin, strax koopen, en hem loeren, met die, terstont, na t eene of andre landt te voeren.
Anselmus heeft, mijn Heer, heel goede kennis aan haar meester, trufaldijn, laat hem terstont maar gaan, Wilt gyze dan, daar na, in mijne handen stellen, zoo zal ik maken, dat zy weer zoo veel zal gellen, als zy u heeft gekost.
Ik ken een koopman, dien Haar dan vervlogen zal, zelfs daar t uw zoon zal zien.
Want eindelijk, mijn heer, zoo gy hem uit wilt trouwen, Zoo moet gy hem voor al van dees slavinne afhouwen, Dat meer is, zoo hy, door uw ernstig hartvermaan, Het zwaare huwlijxjuk al hadt genoomen aan, Zoo mocht die andre weezer, zijn oude vlam verwekken, Dat dan tot grooter quaadt van t huwlijk noch zou strekken.
Uw raadt gevalt my wel, gy geeft my goede reën Van alles, ik ga zoo voort na Anselmus heen, dat hy haar koopt, die zoo mijn rust nu komt ontroeren, en stelze u dan ter handt, om tovrige uit te voeren.
Laat ons dit terstont mijn meester zeggen.
Hy, lang leve het bedrog, en alle fieltery.
Hippolite.
Valschen schelm, verraar, staat gy my zo ten dienste?
'k heb 't alles aangehoort, en u, op 't onvoorzienste, eetrapt, maar ik hadt dit mijn leven niet gedacht, gy smeet bedrog, terwijlge om Hipolite lacht, gy hadt my belooft, dat gy het zoo zoud maken, Dat ik Leanders harte in liefde zou doen blaken, Dat ik zou van de trouw, uw's Meesters Oratijn, Hoe ik gedwongen wort, geheel ontslagen zijn, dat gy my van de wil mijns vaders zoudt bevrijen, en zie nu dat gy kiest de zijd' van mijn partije.
Maar gy zijt heel verdoolt, in uw gewaande hoop, Ik weet een middel om te breken deze koop, en ga zo heenen.
Hoe driftig zijn uw zinnen!
Gy laat u daad'lijk van uw gramschap overwinnen, En zonder t'overslaan, of 't reed'lijk is of niet, Zoo schiet gy op mijn aan, gelijk een quade Griet.
'k heb ongelijk, en hoor mijn werk te laten steken Terwijl gy my zo hoont, en doen u waarheit spreken Hip.
Waar meent gy my nu mee te doeken, rechtevoort, verrader, lochent gy het geen ik heb gehoort?
Neen, maar weest dan boricht, dat alle deze kunsten Niet anders strekken, als alleen tot uwer gunsten, Dat dezen raadt, die niet schijnt kunstig toebereit, een grijzert alsoo wel als d'andere verleit, Dat mijne zorg niet strekt, in 't koopen van Sofye, Als om ons daar door van Leander te bevryen, En stellen die ter handt mijn meester Oratijn, Die tienmaal meer daar door noch zal verliefder zijn, En dat Anselmus, door zijn schoonzoon afgeslagen, Zijn keur, daar door mocht tot Leander overdragen.
Hip.
Hoe, al die voorslag, die gy deedt, zou die dan nu Geschieden t' mijnen dienst.
Ja, t'uwen dienst, voor u.
Maar wijlmen komt met quaat mijn goede dienst belonem, En dat Ik lijden moet uw schelden, en uw honen, En dat men mijne trouw met lasteren vergelt, En my voor guit, en schelm, en voor bedrieger schelt, Zoo gaan ik wederom herssellen deze stręken.
En nu van stonden aan myn aanslag weder breken, Zy houdi hem vast.
Leeft met my niet zoo wreedt in dezen hogen noot.
Vergeef het aan de min, daar deze drift uit sproot.
Digitized by Google Mar of den Ontijdigen Loskop.
Neen, neen, laat my begaan, het is in mijn vermogen Die slag te schutten, die zoo swaar schijnt in uw oogen, gy zult u nu niet meer beklagen van mijn schult, want gy mijn Meester hebben zult.
Zy haalt haar beurs uit.
Maskariljas, laat uw gramschap nederstrijken.
Vergeef het my, 'k zal u nooit meer verongelijken.
Ik wil verbeteren het leet u aangedaan, maar zoudt gy zoo van my quaat kousen heenen gaan?
Neen, ik zou qualijk zoo gaan hebben heene swieren.
Maar uwe haastigheit is leelijk van manieren, Leert dat 'er niet meer grieft, een vroom en eerlijk hert, Dan als het aan zijn eer, met sinaat, gelastert wert.
't is waar, ik heb my wat te grof vertast, in deze, maar laten deze twee dukaten u genezen.
Zy geeft hem twee stukken goudt.
dat is niet met al, maar ik bemin dat goet, En voel alreê vergaan mijn overgrammen moet.
Hy beziet het gelt, en steekt hat in zijn zak.
Van zijne vrienden moetmen, schijnt het, wat verdragen.
Zult gy dit alles dan zoo doen na mijn behagen?
En meent gy dat het werk, van al u stout bestaan, Wel zal ten besten, van mijn heete min, vergaan?
Gy hoeft in uwen geest hierom geen zorg te queken, want ik heb in mijn hooft daar toe verscheide streken.
En zoo dees list niet wrocht, het geen w er af vermoën, Zoo zal een and're weër, 't geen zy niet deê, dan doen.
Oratijn uit, en wenkt Maskariljas.
Denk dat dan Hipolit niet zal ondankbaar scheyen.
De hoop van winsten zijn het minste die my vleyen.
Uw Meester wenkt, en wil u spreeken.
Sla toch acht, Terwijl ik ga, dat gy mijn voordeel vel betracht.
Wat duivel doeje daar?
gy paait my met veel wonder, o!
En door uw langzaamheit zo lag ik nu al onder Indien mijn goede geest my niet hadt voort geport, Mijn heil, en mijn geluk, was t effens neërgestort, mijn hoop was uit geweest, mijn schat, mijn goet, verdwenen.
En ik mocht mijn verlies, met tranenen, nu bewenen, kort, had ik deze weg niet komen in te slaan, zoo was Anselmus met Sofye deurgegaan.
Hy bragt ze na zijn huis, maar 'k heb dit wezen schutten, en Trufaldijn, door vrees, dees handeling doen stutten, Zoo dat hy haar, nu heeft weërom, en binnen 's huis.
Dat s driemaal, was het thien, zo maakten ik een kruis.
Het was door mijn bestier, ò hooft, berooft van zinnen, dat, Heer Anselmus, nu gekocht hadt dees slavinne, men hadt haar in mijn handt te lev'ren, my belooft.
Daar uw verdoemde zorg ons nu zoo van berooft, Zoo ik my met uw min meer moey, gelijk voor dezen, zoo wil ik liever een vervloekten ezel wezen, Verand'ren in een bok, of weerwolf, of een uil, En dat de drommel u van top ten teen bevuil.
Drat.
Ik moet hem weez'er zien, in een wijnkroeg, goet te maken En zijn verwoeftheit, op de glazen, uit doen braken.
Maskariljas, oratijn.
'k heb my, eind'lijk, aan u moeten overgeven, mask.
Noch met mijn eeden u niet konnem wederstreven En uwe zaken, die ik los wou laten gaan, vat ik, met al die last en zorgen weder aan.
Zoo haast ben ik verleidt, gevelt door t glaze wapen.
Was Maskariljas eens van vrouw natuur geschapen Een Meisje, denkt eens Heer, wat dat 'er af zou zijn.
Doch evenwel gaat niet op deze vaste schiju, Weer'er met uw domme kop, het geen ik aan zal vangen, omstooten, en verbrot niet, dwaas, uw ziel verlangen 'k zal u, voor dit maal, by Anselmus, houdt u kloek, onschuldige, om daar door te krijgen 't geen ik zoek.
Maa Digitized by Google of den ontijdigen Loskop.
Maar zoo uw botheit zich weërom komt te verloopen, zoo hebtge, in eeuwigheid, van my geen hulp te hoopen, orat.
Ik zal voorzichtig zijn, zeg ik, vrees nergens voor.
Gy zult alleenig zien... onthoudt het wel, maar hoor, 'k heb voor u een bedrog, vol stoutheit, aangegrepen, Uw Vader schijnt zijn tijt, in traagheit, door te slepen.
'k heb hem straks doodt gemaakt met woorden, maar alleen, En een gerucht gestrooit, dat hy is overleen aan een geraaktheit, die dien vroomen, oudt van dagen, In weinig uuren tijts, heeft in het graf gedragen.
Maar om dat deze doodt te beter zou beslaan, is hy, door mijn beleit, na zijne hoef gegaan, Door dien ik iemant, loos, hadt aan hem afgezonden, Die hem, door myn bericht, zei, dat 'er was gevonden, Door d'arbeidtslien een schat, in 't graven van de gront, Daar het gebouw op steunt, waar op dat hy terstont, Met al zijn huisgezin, wat heeft het gelt vermogen!
Behalven gy en ik, na buiten is gevlogen.
Nu maak ik d'oude man vast doot by yder een schijnspooksel, 't geen voor hem is overleeren.
Zoo dat ik u nu zeg, het geen wy moeten wagen.
Ziê datge uw rol wel speelt, en wilt'er zorg voor dragen.
Zoo ik een tittel mis, zeg dan, tot yders spot, dat Maskariljas is de plompste en grootste zot.
Binn' ioart.
Zijn geest heeft, het is waar, een vrcemde weg gevonden, om stilpijn, voor de smart, te geven aan mijn wonden Maar als een schoone, ons hart, in heete min doet braan, wat zoumen dan niet om zijn heil al onderstaan?
Indienmen, door de min, een misdaat kan verschoonen, zoo magmen door een klein bedrog wel iemant hoonen De min doet het my nu toestemmen, door het zoet, Dat hier deur smaken zal mijn blakende gemoct.
gy toont uw kracht door al des werelts deelen maar laat ons denkken om wel onze rol te speelen.
Maskariljas, janselmus.
Hy hebt, dat u dit nieuws vreemt voort komt, om zo heen te streven.
Ja dien harder is een lijk, mask.
En nu van alle zorg, en druk, en smart, genezen.
Geen tijd te hebben, om by na eens ziek te wezen!
Neen, nooit zag ik een mensch zo haasten na de doot.
En oratijn?
Hy kermt, hy klaagt, in deze noot, hy trekt zijn zelf by t hair, en stampvoet onder t schreyem, en wijl zijn heer Papa, in t duistre grafgeleyen.
Dus heb ik, om in hem, veel, qualen te verhoeren, Zijn Vaders doode lijk terstont begraven doen, uit vrees, dat dit gezicht iets in hem mocht verwekken, Dat hem tot meer ellend en droefheit zou verstrekken.
Dat 's evenveel, dit most zoo haastig niet geschiën.
Ook had ik hem, voor 't laast, noch eens wel willen zien.
Die iemant haast begraaft brengt dikmaals hem om 't levem, en veel bequamen weêr, bereets al deur geschreven.
Ik sta u borg, hy is gesturven, zoo t behort.
En eind'lijk, om wederom te komen op mijn woort, zoo wil mijn meester, zijn heer Vaders lijk, na waarde, Met pracht en deftigheit, bestellen, braafter aarde.
En troosten hem, geheel van vreucht en troost ontbloot, door d'eere, die hy hem ziet aan doen, na zijn doot.