floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hy sal u Hoogh Edt: met geen maet-rijm noch uytgeknipte woorden volgens den hedendaeghschen trant onderhouden, want de stoffe die hy met u Hoogh Edt: verhandelen sal sich geensins aen de maet van ’t vers, ende noch veel minder aen die woorden siftery kan binden, sonder de aerdigheyd te verlisen.
Echter weet ik wel, soo u Hoogh Edt: hem  gehoor geeft, dat hy de selve al een uertjen met vermaeck sal helpen doorbrengen, ende met dit vertrouwen sal ik met Martialis seggen, Brenght dees geringe gift dan jongen aen mijn vriend, Die eerst mijn beuselen te hebben heeft verdient.
1. ep.
10. en ’k Laet grooter grooter dingen handelen: Mijn swacke veer hout sich voldaen Indien dat haer bekladde blaen Door mijne vriend sijn handen wandelen.
9. ep.
Ontfanght dan de geringe gifte, ende laet u desen afgeveerdighden Hopman aengenaem wesen als komende van een, die is U Hoogh Edts.
dienst-bereyden Dinaer en Neef, J. V. PAFFENRODE.
AEN DEN Hoogh Edelen geboren Heer, JOHAN VAN PAFFENRODE, Vry Heere van Ghussignij, Commandeur Militair der Stadt Gorinchem, en het quartier van dien, Lieutnt.
Co- lonel ende Capitein, &c. Op des selfs BEDROGE GIRIGHEYD.
UWe kluchten die vermaken En verheugen ider een, Geene rijm-pen kan genaken Hare soete Boertigheen.
Noit en gaf de pers voor desen, Sulken drolligheyd te lesen, Daer men Dicht of Rijm-konst kend:   Geestigh is het werk versonnen, Koddigh drolligh is ’t begonnen.
Aerdigh Boertigh is ’t volent.
Laet dan niet verholen blijven, ’tGeen tot vrolikheyd verstrekt: Boertiger sal nimand schrijven, Of dat meerder vreughds verweckt.
Laet u soete loopjes hooren Die u zijn als aengeboren, En u vloeyen uyt het hooft.
Waer toe veel geschrijfs van noden?
’k Segh dat onsen PAFFENRODEN D’oude Boertigheyd verdoofd.
N. D.L.
G. AEN DEN Wel Edelen Heer JOHAN VAN PAFFENRODE, Vry Heer van Ghussignij, Luit.
Colonel ende Commandeur van Gorinchem &c. Op des selfs BOERTIGE COMOEDIE.
O wel geslepe tongh hoe vloeyen uwe reden!
Ik moet bekennen dat ik noit voor desen sagh, Een werck soo vol vermaeck, en soete Boertigheden Als uwe rijm-pen hier komt brengen aen den dagh.
’t Schijnt dat Apollo u hier in heeft willen stercken, U geest verrijken met veel soete aerdigheyd, Daer in gy overtreft het puyk van sijne klercken, En wat in Boerterij heeft hand aen pen geleyt.
Indien dat mijne lier soo hooge toonen queelden, Was ik versien van vocht uyt Pegasus Fonteyn, Mijn verssen uwen lof naer uw verdient uyt beelden, Nu heb ik maer de wil, en val in maght te kleyn.
’t Kan daalen.
SYbille een dertele rijke Dochter wort van een Jonk Edelman swanger gemaekt, die haer verlaet: dit merkt Ulrich een wrek girigh oud vryer, eyst haer van de ouders ten huwelijk, het wort hem om de dochters schande te bedecken toegestaen.
Sybille getrout zijnde wil volgens haer gewoonten salet houwen, en het jonk geselschap ontfangen, dat Ulrich met alle middel soekt te weren.
Sy werpt onder alles het oogh op een Jonk Edelman genaemt Godefroy, ende om hare genegentheyd aen hem kenbaer te maken, soo klaeght sy quansuys aen sijn moey Hildegond dat hy haer overal ter oneere vervolght, ja dat hy haer dinaer met geld soeckt om te koopen, om hem hier in behulpigh te zijn.
Hildegond seyt dit alles weer aen Godefroy, die wel haest merkt watter gaenden is: krijght de knecht op sijn hand, ende komt Sybille somtijdts besoeken.
Ondertusschen gebeurt het datter eenigh volk wort aengenomen, Godefroy brenght door sijne vrienden soo veel te weegh dat men aen Ulrich een Hopmanschap aenbiet, denkende hem by die gelegentheyd van kant te senden.
Ulrich neemt het door girigheyt aen, maer als het komt om dienst te doen, is hy tellekens siek.
Eyndelijk siende dat hy ’t met gemaekte uytvluchten niet meer en soude konnen goed maken, soo verlaet hy sijn ampt.
Godefroy siende dat hy hem met die gelegentheyd niet konde van honk krijgen, gelijk hy gemeent hadde, maekt sich met sijn dinaer toe als twee duyvels, ende komen soo stillekens in ’t huys van Ulrich, die volgens sijn gewoonte op Sybille beginnende te duyvelen en te kijven, soo komen dese twee toegemaekte ikkers voor den dagh, makende gelaet als of s’em wilden me nemen: hy loopt sijn best ten huysen uyt naer een van sijne beste nood-vrienden met namen Wybrand.
Ondertussen speelt Godefroy met Sybille mooy weer.
Wybrand komende daer naer om Ulrich wederom tuys te geleyden, ontmoet de twee toegemaekte duyvels, ende verberght sich met den bangen Ulrich, doch in ’t voor by gaen wort Godefroy van Wybrand bekent, ende hy de saek geopenbaert hebbende, loopt Ulrich met een quaed hooft naer Sybille, geeft haer veel scheld-woorden, ende dreyght haer te slaen, sy me in colere rakende is in de voorbaet, ende smeert den ouwen wakker af, die doe ten hooghsten beklaeght dat hy door de girigheyt soo veer was verleyt.
SYBILLE, een Jonge Vrou.
ULRICH, een Bedaeght-Man.
JORIS BUCKEM, knecht van Ulrich.
HILDEGOND, Moey van Godefroy.
GODEFOY, een Jonk Edelman.
WYBRAND, nood-vriend van Ulrich.
PEERKE PUNT, een Scheer-slijper.
HANS JURRIEN, een Sanger.
JAN RATTIES, een Ratte-vanger.
FOBUS, een Wacht-meester.
MELS, knecht van Godefroy.
De BEDROGE GIRIGHEYD Ofte BOERTIGE COMOEDIE Van Hopman Ulrich.
SYBILLE.
MEn magh wel seggen dat een quaed Huwelijk is een hel op der aerden.
Wat heb ik al geleden sins mijn ouders my dus ongelijk paerden!
Het vlees gaet my van het lijf even als de sneeu van het veld, Want geen tong en kan uytten hoe ik van mijnen jaloersen nar word gequelt.
Ik bedroef men als ik eens ga denken wie ik placht te wesen, En hoe ik om mijn bevallikheyd van een ider wierd gepresen, Want ik was overal even aengenaem en lief, En sulken eenen hillebil en sou ik niet eens hebben laten ruyken aen den brief: Maer, daer was eene maer, ik beken ik had het een lutjen daer naer gemaekt, Want dat is seker, ’ken had mij leven aen sulken Hannen niet geraekt, ’t En waer dat ik den hond van te voren wat had laten hinken, En dat was d’oorsaek dat ik my in dit stinkend’ water most verdrinken.
Door te groote vryigheyd die my gegeven wierd was ik op den hol geraekt, In summa daer was een abuyssje, derf ik ’t seggen, daer was wat jonks gemaekt, En doen mijn ouders dat vernamen doe gingen sy my met allen kort houwen, Desen girigaerd dit merkende quam uyt, en men dwong my om met hem te trouwen: ’t Was dekt de pot toe, daer ’s palingh in, en maekt dat het kind tait seyt, Hy sal op een luttje van St. Anne niet sien, als hy maer handeling van ’t geld heyt, Hoe ’t my bolde kenje wel denken, maer strax wast als ik my hield t’onvreden Dat het peerd niet wel aen de man wil alsser een spat of een gal uyt is gereden, En dat met die presenterende gelegentheyd mijn schand moytjes kon blijven bedekt.
Wat sou ik doen?
ik most vande nood een deugd maken op dat mijn eer niet wierd bevlekt?
En nu ben ikker me gescheept, en ik moetter me overvaren.
Maer sou je men niet raeyen dat ik hem altemet men een ander ging sparen: En geven desen ouden Hopman somtijd een jonger Luitenant?
Want wat is hy anders weerd den dorren drogen en gemelijken quant?
De liefde van Jonker Godefroy speelt my gestadig door de sinne, Dies heb ik alre een middel uyt gevonden om hem te doen weten mijne minne, Maer om nu alles voort uyt te werken naer mijnen sin Moet ik maken dat ik onse knegt door d’eene middel of d’ander gewin, Want ik weet geen beter middel om my van mijn mans quelling te wreken Als hem met een Lantaren om de ooren te lappen datter de horens in blijven steken.
ULRICH.
JORIS.
JE sout je leven niet konnen gelooven Joris hoe ik mijn les nog opseggen ken.
Sou ik wel weer op nieu jonk worden denk ik, my dunkt dat ik den tweeden Virgilus ben!
Een dekkertje met een wekkertje maet daer sou ik nog weynigh naer vragen.
Joris.
’t Is beter stijf geblasen als de mond gebrant, dat jy over hebt meugje wel in ’t gasthuys dragen.
Ten is de jonge maets niet wijs te maken, hoe een oud man alles noch klaert.
Wel ik sie jou daer nogh wel voor aen, datje nog al meer doen sout of jer niet en waert.
Maer je slagt de vent die hou daer riep en gafse niemendalle.
En jy slagt d’oude kakhuysen, dunkt men, je bent vol drollige invallen.
Ik geeft mijn om een beter alles wort onder correctie van beter gevoelen geseyt.
Geen ding spijtmen meer als dat ons kind dood is, en mijn vrou niet wat spelens en heyt, Want kinderen te hebben is het principaelste oogmerk van het trouwen.
Het kind isser wel aen, ik sou wel wat seggen wou je ’t my ten besten houwen.
Seg op.
Se seggen dat een aer het gemaekt had, en dat het jou tait hiet.
Daer sou haer de duyvel over halen.
De luy die seggent, maer ik niet.
Ja ja, seggen en gaet in ’t lijf niet: hy most veel brijs hebben, die yder de mont wou stoppen: Die verstand hebben en sullen ’t niet seggen, maer het zijn maer een deel bot koppen, Die niet en weten op wat fatsoen dat men de kinders hedendaeghs maekt.
Een seker vrou was vier jaer van de man geweest, en ondertusschen was sy door imaginatie swanger geraekt.
O blommerherten ik sou in dat kas al vry wat van St. Thomas volk wesen!
Wat souje seggen dat ikje daer van eens een gedrukte sententie liet lesen?
Het magh gedrukt of geschreven zijn, my dunkt echter dat dat niet veel en stuyt: Ik geloof dat het ergens voor een speeltje gedigt is, en jy gevet voor een ware histori uyt: Ay lieve laet ons malkander geen ooren aen naeyen, hoe lang is ’t wel geleden?
Was ’t niet ten tijde van Esopus dat je weet dat de muysen tegen de kikvorsen streden?
Het geen ik je segg’is anno seven-en-dertigh by ’t Parlement van Grenoble geschiet.
Ioris.
Ik docht anders of ’t in de tijden gebeurt was doe de koe Bartel hiet: Door imaginatie swaer worden!
kon men dat de luy hier ook wijs maken Wat souwender somtijdts meysjes door droomen en gedaghten in de kraem raken!
Maer men sou hier sulke diepsinnigheyd niet konnen vatten, al wierter al ingeplant.
Nou denken de sommige al brogten de Fransen die mode hier ook eens te land: Hoe wouwe wy altemets eens en leggen ’t dan op droomen, Maer ik raeyje begint hier die poetsen niet aen te vangen ofje souter besukt kael afkomen, Want sulke uytlandsche Philosophy de luy haer verstand hier te boven gaet.
Ho ho daer zijn al veel dingen die de gemene man soo niet en verstaet.
De natuer moeytje weten is somtijds al wonder in haer werken.
De praetjes van de luy en gaen soo vast niet.
Je gaet evenwel met die huyk te kerken.
Soo ras en was ’t kind niet geboren, of al de wijfs ripen heer hoe lijkt het sijn vaer.
Trijntje moer sey selfs het leek my even of ’t uyt mijn aensicht gesneden waer.
Sey Trijntje moer dat selfs?
Voorseker deedse.
Haer seggen behoort immers niet te ligen.
’k En bender de man niet na om my met beuselingen in slaep te laten wigen.
Maer het komter niet eens meer op aen het bloeyken is vast by den Heer, En het quaedste datter van is daer komter t’ ontsent geen meer.
’k En had niet verwacht dat het met ons soo slecht sou hebben afgeloopen, Ja ik docht niet of wy souwen noch af setsels krijgen met hoopen.
Hoe naer volgens het spreekwoord, dat van een jonge ooy en een ouwen bok, ’k wil seggen ram, Niet anders verwacht en wort als alle jaer een wis en seker lam?
Maer daer is geen soo generalen regel of hy moet wel een exceptie lyen.
Ik docht wel datter niet van komen sou doen jy daer ginkt vryen.
Daer wou ik wel reden van hooren, brood etend Propheet, maer besluyt het hek met geen bies,                                             Ioris.
’k Heb altoos hooren seggen dat op eene pad die veel begaen wierd geen koren en wies.
Hy wil seggen dat ik te vigoureus ben, en niet en doe als maken en breken.
Ik meen ’t heel anders, want ik loof hy komt eens te jaer en ses weken.
Onse juffers moeyer heb ik wel gehoort, baes, viel in haer jeughd al vry groen.
Hoe komt dat hier te pas?
Ik denk altemet of het ey wel beter sou wesen als het hoen.
Die menen sou dat mijn wijf van lichtomdijne sou wesen, die sou sijn selven bedrigen.
Wat beduyt het evenwel dat de katerjagers om ons deur swermen even als de mussen om den uyl vligen,                                         Ulrich.
Wel mogen de luy niet gaen waerse willen?
heer wat ben jy een wonder knecht!
Wat sal ik seggen sey de man en hy sou ligen, de wagen gaet t’onsent niet recht.
’t Zijn egter zaken van consequentie diemen hem soo ligt niet en moet laten ontglippen.
Men weet wel als de exters op de verkens vligen, dat het is om luysen te beknippen.
’k En kan soo alles nies seggen, maer ik machtje bidden hout een oogh in ’t zeyl, Of je loopt perijkel dat een vreemt piloot de diepte van onse haven peyl, Want onse juffer naer my dunkt gaet niet al te vast in haer schoenen: Ik heb een galg in ’t oog, en vrees dat mense je altermets eens komt af soenen.
’k sal liever op haer actie gaen loeren als een kat op een sy spek.
Al had je Argus oogen, en een heele mars met brillen op je neus noch kreegse wel een deurtrek.
Je weet niet hoe de geyle vrouwen haer vuyle gangen weten te heelen, Je soutse met een ketting aen je been sluyten, en noch souwense je koreman spelen.
Men sou seggen dat het eens beteren sou.
Ja even als scherrebier op den tap.
Het salder evenwel leelijk stinken soo ikker eens een op betrap.
O blommerherten wat wou daer een roey in de pis leggen te weyken!
Al na weën van de gene die wijfs nemen die van te voren de katten liten gaen seyken.
Ik doght s’is jonk en wulps, maer alsse getrout is sal dat wel overgaen.
Die ’t als vrijster derf wagen, sal getrout zijnde al veel meer achter uyt slaen.
Daer is een machtigh goed, dat my tot trouwen geweldig aenporden.
Maer men seyt, die een lichte’ vrou om geld trout is een schelm of hy salder een worden.
Niet dat ik dat in jou regard seg’, dat zy anders veer van my.
Dat hoop ik immers van jouwen twegen, want je weet wel dat ik daer te genereus toe zy.
Als men de jonge meysjens trou belooft soo heeft mense ook licht te bedrigen.
Den Heer had haer wel degelijk trou beloften gedaen.
Hoe dat de luy dan ook ligen!
Ik moet al evenwel eens sien wat mijn wijf in haer schilt voert, seljemen wakker bystaen?
Al sagh ik de dood voor mijn oogen ’k en salje niet ontgaen.
Je vint mijn persoon altoos ree een harnas voor je aen te trekken.
’k Heb noch al eenen secreten scherm slag voor een goed vrient, en seg’ sonder gekken Dat ik wel wensten datje men soo wel kenden als ik my selven ken.
Ik heb maer een eenigh foutjen over men, en dat ’s dat ik al te couragieus ben.
Soo je men hier in trou zijt ’k beloofje ik sal je wat maken als ik kom te sterven.
Een milde pol!
de poeperd tot een toet hooren denk ik, maer dat ik ’t niet verkerve.
Je weet niet baes wat eenen quajen draek ik ben, je hebmen noit op mijn peerd gesien.
Die hier komt om jou een ondersteek te doen, die sal ik wakker weer pundt bien.
Die komt, die sal aparent alleen komen, en een mogewe’r wel op met ons beyen.
Laet komen wie wil ’k sou menen dat we’m van duynkerken sullen ten haringh leyen.
Ik ben van afkomst van Amadis van Gaule die de luy kloofden van den hoofd tot de zael Je souter een Vitellius hals op afblasen soo scherp ik heb ick tuys een entje stael.
Maer veel woorden en vullen genen sak, de werken sullen ’t uytwijsen.
Soo je men hier in behulpigh zijt, ik sal je al mijn leven prijsen.
Soo trou als goud.
Wel daer op neem ikje voor mijnen schild knaep aen.
Die sijn leven moe is komt nu kakken op onsen heert, o bloed hoe wilter van gat gaen!
HILDEGOND.
IK hoor my selven versuft!
hoe sou ik het konnen gelooven Dat hem de sotte liefde het verstand soo veer sou berooven!
Sybille.
Het wert alle dagen erger, ja hy laet men nu nemmermeer ongequelt.
Gisteren avond als het begon donker te worden sont hy my dees beurs met geld, Die hy my door een oude hex met behendigheyt liet in de handen steken: Naer dat ik de brengster wel een bet had doorgestreken, Soo worp ik haer de beurs van boosheyd weer naer ’t lijf Dan ik bedocht my daer naer en namse weerom van ’t wijf Op dat ik u de saek oogschijnelijk sou kunnen vertoonen.
Hildegond.
O dwasen jongen sot dit en is immers niet om te verschoonen!
Siet ik segget je recht uyt, ik sal ’t mijnen man geven te verstaen.
Onse bueren letten daer op, ik sou metter tijd voor een lichte koy henen gaen, D’eerbaerheyd van een vrou, als je weet, die kan niet al te veel lyen.
Hy houdt hem als ’t gebraeyen hoen, en weet nergens af als ik hem ga aenstryen.
Dat ’s den eersten regel in de rechten, maer dees beurs is een bewijs dat klinkt.
Hy mach ’t voor sijn deur wel schoon maken, maer ik sie nu wel datter stinkt, Ik sal maken dat hy ’t sal laten dat sweer ik hem, hout het doch voor je man verborgen.
Ja laten, al eveneens als een exter haer huppelen sou ik sorgen.
’t Is niet te herden, als mijn schaduwe soo is hy my overal achter aen, En of ik hem al met onbeleeftheyt of seg, ’k en kan men van hem niet ontslaen.
Want of hy al aen my geen kans en siet, hy komt onse knecht aborderen, En die meent hy aen sijn koord te krijgen met somtijds een stuk gelds te vereeren: Komt men somtijds van je meesters absentie waerschouwen, seyt hy, soo raek ik by je vrouw Maer hy wast de Moriaen: onse Joris mag een pintjen drinken, maer hy is eerlijk en trou.
Ik kruysmen en segemen, is ’t mogelijk dat ik hier hoor verhalen!
Hou daer geeft hem de beurs weerom, en segt dat hy der sijn schulden me gaet betalen: ’k Heb selver genoegh en heb sijn presenten niet van doen; Ik sal ’t noch wat voor mijn man verbergen om alle ongeluk te verhoen: Hildegond.
Je toont dat je niet alleen een wijse vrou en bent, maer ook een vrou met eeren, Weest jy gerust waer kind, ik sal hem dat moesjanken wel verleren.
GODEFROY.
SWijght seg ik, en ontkent het niet, het is niet meer als te waer: Ik sal je sulken bewijs voor je neus leggen dat je beschaemt sult staen, siet daer: Kenje die beurs wel denk ik, of isset nu noch al gelogen?
Dat je goe vaer mocht opsien hy haelde je het licht uyt de oogen.
Had daer, neemt je corruptie penningen weerom, s’en heeft het jouwe niet van doen.
Godefroy.
Maer hoort my eens spreken.
Swijght, want je bent soo vuyl als een pokkigh hoen.
Wat laet jy jou voorstaen denk ik, meenje dat de eerlijke vrouwen Soo ras gereed saten?
dat het de man wist hoe wou hy je de huyt af touwen!
Je bent voorwaer eenen soeten pot nats, sy is al te degelijken vrou Datse haer aen sulken laf bek als jy bent vergapen sou.
En nu monseur aen de vrou geen heul vint, nu meent hy de knecht te winnen.
Wat benje een kloekaerd!
ik weet niet hoe je het dus kont versinnen.
De knecht sal alle dingh laten staen, en helpen jou by sijn meesters wijf, Maer hola, al is hy een knecht, hy is eerlijker in eenen vinger als jy in je heele lijf, Ik segje dat je men al dese dingen laet, of je selt het je lelik beklagen.
Dat het de man wist daer souwender bloe’ige hemden om worden gedragen, Ik seg je noch eens je seltmen dit laten, en soo je het oit weer doet Soo hebje niet een duyt te verwachten van al mijn mooye goed.
Droom ik of hoe is’t, ik sta even als voor het hooft geslagen, Want drolliger dingen quam my noit voor van al mijn leve dagen.
’k Heb al wech wat pot datter te vyer is, een goed soldaet ruykt ras lont.
Dees juffer toont datse niet gek is: dit ’s bylo een subtilen vond.
Ik heb haer meningh al wech, en merk heel wel waer op dit is gebrouwen.
Het schijnt wel dat dese klaeghster haer eygen seer niet en kan krouwen, Wel aen wijl sy my voor doctor kiest moet ik raed doen die tot haer siekte past, Ik weet wel half waer ’t haer schort al heb ik haer pols noch niet getast; Maer laet ik eens gaen overleggen hoe dat ik dit sal maken.
Sy wijst my een wegh aen om door de knecht by haer te geraken.
Dies moet ik fok en lul by setten en dese vogel krijgen op mijn hand, Soo magh den ouwen wel haest monsteren tegen den besten os van heel Jutland.
SIet Joris, recht uyt geseyt, jy moetmen dat soo flansen, En als wy eenen toon singen soo konnewe’m naer ons pijpen doen dansen, Het komt nu heel wel dat je ’m in ’t eerst soo wat hebt wijs gemaekt, Want daer door benje by hem in soo groten credit geraekt, Dat hy meent, dat al datje hem nu seght niet en kan ligen, En als men de luy soo veer heeft dan kan mense alder best bedrigen.
Want onder schijn van vriendschap bedriegt hy licht, die een ruyme conscientie heeft.
Maer het is guyten paiement als men de luy quaed voor goed geeft.
Als ik eens overdenk hoe mijn meester my uyt den drek heeft opgetogen, En wat hy voor een man van men gemaekt heeft dan word ik in mijn gemoed bewogen, Ia moet bekennen dat ik voor hem behoor te loopen door een vuur.
Visevase, men moet hedensdaeghs een conscientie hebben als een hooy schuur.
Als men sijn eygen voordeel siet setmen licht genoten deughd ter syen.
Loopen de goten nu soo als ’t regend in dese confiture van tyen, Soo zijn we geen kleyntje van onse oude vromigheyd afgetwaelt.
’tIs hedensdaeghs maer gauwigheyd dat men tot sijn voordeel goed met quaed betaelt,                                             Ioris.
Nochtans plachten onse ouders te seggen datse niet weerd waren datse brood aten, Die ouwe deughd, en genoten vriendschap soo lichtelijk vergaten.
Dat was in Meerten van Rossums tyen, en die zijn nu lang verby.
Ie moet weten de tyen die veranderen, en met haer soo veranderen wy.
Dat men nu soo vroom sou willen wesen de luy souwender me gekken.
’t Is nu maer wegh vromigheyd alsser profijt is te trekken.
Den baes heeft my veel goeds gedaen, trouwens jy ook, ik bekent.
Wegh wegh steekt je vinger in d’aerd, en ruykt in wat land je bent.
En ik sal je voor je diensten altemets eenen goeyen vereeren.
Ia wel mannen ik ben jegenwoordigh met geld overladen als de kikvors met de veren, Soo dat de klinkende reden rechtevoort by my al vry wat gelt.
Soo beloof jemen, doeje dat je men rijkelijk voor mijn moeten betalen selt?
Weest jy maer getrou, en je sult je rekeningh wel met my vinden, Want ik sal lustigh munt slaen.
Maer ik wou dat ik het sagh, sey den blinde.
Pas jy maer wakker op, en ik sal noit girigaerd wesen in ’t loon.
Ik seght maer darom als d’een hand d’ander wast weet je wel blijvense bey schoon.
Maer wil ikje nu het secreet van de mis eens openen?
daer ’s eenen aenslag voor handen.
Den baes heeft my belast alles dood te schiten, maer nu sal ik maer op de pan afbranden.
Hy sal jou wijs maken, begrijpje de saek?
dat hy moet uyt te gast gaen, En heel laet sal moeten uyt blijven, en ondertusschen sal hy op schilwacht gaen staen Om te sien of Sr. Godefroy hier niet om t’huys sal komen swermen, Maer ’k sal hem op sijne post door laten, en leveren hem in je ermen.
’k Salje houwen voor een man als een kruyd, soo je jou hier in behendigh toont.
’k Salje haest laten sien dat ik voor niet niet en heb in de krepelstraet gewoont.
NU is ’t met my ik ken de juffers naem wel, maer ’k en kander niet opkomen.
Ik weet warachtigh niet wat middel best dient by de hand genomen, Om Joris aen te treffen, ik magh hier wat gaen wandelen ontrent, Want het beurt dikmaels dat men hem om ’t een of ’t ander uyt sent.
Is hy dat niet?
’t is de man selfs, hoe later op den dagh hoe schoonder vollik.
Goeden dagh Sr. Joris.
Jou ook soo.
Goeden dagh man als een wollik.
Heer wat ben je een hups kerel!
je bent een heele straet vol mans!
Maer alsje den hemel laet begaen waer wil dit na toe althans?
Al vorewaerd uyt soo val ik over de huyse niet, watis jou daer aen gelegen?
Had ik geweten dat ikje dus verstoort sou hebben ’k had liever geswegen.
Maer hoe benje nu dus haestigh?
’k Heb muyse nesten in ’t hooft.
’K raye als vriend pakje van hier of je wort tot hutspot geklooft.
Een eerlijk man magh immers ’s Heeren straten gebruyken sou ick hopen.
Maer jy komt hier om die reden daer de rekels de teven om naer loopen, Doch je selt niet op doen live vrientje ons juffer is al te poort vast.
Maer laet ik henen gaen en doen dat my van den baes is belast.
Hoor hier ouwe kennis ik moet noch een woortje met je spreken.
Je dient ons niet vriend, je sout jouwe pijpsleutel geren in ons nacht slot steken.
Maer een oogenblik.
Uw juffrou is te beklagen datse sulken ouwen grijn heeft.
Heb jy daer gebrek by?
Neen, maer ik hoor dat hy daer met allen qualijk me leeft.
Dat ’s om de waerheyd te seggen voor soo een jonk mens niet wel te herden, ’tEn sou haer soo moeyelijk niet zijn datse somtijds van een jong kerel besocht mocht werden, Je soudt my geen quaed doen dat ik eens met een behendigheyd quam?
Soo waer je soo veygh als een Hollandsche exter, of een luys op een kam.
Is dat je meningh vriend, soo rae ik je eerst je testament te maken.
Nou nou ik salt je soo stellen dat je aen den bierkonst sult geraken.
Wil ikje eens wat seggen vriend?