floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Schoon my geen stof ontbreekt om over u te onvreezen Te wenschen, zal ik meender naar goedheid, dan naar reen, Uw misdaad met den naam van uwe min bedekken.
Maar wagt u, om my weder tot gramschap op te wekken.
vergun my, dat ik door een kus, myn dankbaarheid druk op uw lieve lipjens.
Zus ik zie daar volk, laat af, wil my niet weder honen.
De Digitized by Google BLYSPEL.
RENALD, KONSTANSIA, IMPERIEUX, IZABEL, PLEUNTJE.
Myn heer, en jufvrouw!
Wilt onz' vryheid dog m' verschoonen, dat wy u onverzogt verstóren, 't is alleen zo 't u behaagg'lyk is, wyl wy hier zyn by een, om met een zoet diskoers den tyd te divertéren, IZABEL.
Vraag geen verschoning, Heer, gy zult my hoog verëeren Met uw prezensie, wyl de tyd my ligt verdriet.
Myn Heer en jufvrouw neemt uw plaats dan.
Het Geschied Op uw beleeft verzoek.
Nu, moet ik u meê nóden, myn Heer Imperieux, tot zitten?
Uw geboden zyn my genoeg.
Myn Heer, weet gy iets nieuws?
In 't minste niets, myn Heer, 'k wagt dat van u alleen, hoewel ik heel haastig ben van Utrecht hier gekomen.
'k Heb ook in 't alderminst' geen nieuwigheid vernomen.
Waar gaat gy heen, myn Heer?
Ik, blyf hier in deez' Stad.
Digitized by 38 DEGEVLUGTE VERLIEFDEN, RENALd, tegen Izabel.
En gy mejuffer?
Ik ook desgelyks, tot dat ik myne affaires, die my vry wat veel preszéren, Verrigt hebt, dan meen ik naar Utrecht weer te kéren Het geen myn woonplaats is, maar met verlof, myn Heer, waar strekt uw reis naar toe?
Mejufvrouw, niet heel veer, naar Schravenhagen.
om myn Vrinden eens te spréken Met myn Konstantia, daar ik voor weinig wéken mey ben in d'gelykenstaat vereenigd.
En wat zyn Myn heers affaires?
'k bid u veronschuldig myn Vrypostigheid, met u dus stout dit af te vrágen.
Uwe ongeveinsdheid, Heer, kan my heel veel behagen, myn handeling bestaat in sitssen, zyde, en stof.
Maar is t my nu ook wel geoorloofd om u of te vragen, waar dat uwe affaires toe verstrekken?
dat zal ik u terstond ontdekken.
Ik ben een schifder, dog alleen in waterverf.
Of minjatuur, daar ik, indien dat het bederf, die kunst wat min bezat, kon binnen weinig jaaren Een koningklyken schat mee winnen, en vergaaren.
Maar nu is t niemendal, dewyl dat ieder een Haast Doosjens schilderd, die zy by t douzyn besteen.
En wil een Kunstenaar geen Kladder nu gelyken, zo heeft hy niets te doen, en moet beschaamd staan kyken, dies voegd zig elk door nood nu naar den nood zyn les.
Gy mind de Zuster dan van myne minnares?
Dat versta ik niet, dewyl dat gy daar een Gezegt hebt, dat gy u had in den egt begéven Met uw Konstansia, en hebt gy naast uw Vrouw Dan nog een Minnáres.... renald.
myn Heer, en 'k hou hen beiden éven waard.
Zulks kan ik niet verzinnen.
En gy, mejufvrouw, kunt gy nog uw Man beminne Daar hy een twede heeft die hy zyn liefde schenkt?
Ja, gewillig, en zyne andre min die krenkt onz' huuw'lyks eendragt niet, maar kan my zelf behgen.
Gy boert met my.
Gy zoekt ons dan te plagen, en geeft ligt raadzels uit?
Ik zeg u zo als 't is, en zo gy zyt belust om deez' geheimenis Te wéten, luister toe, ik zal het u doen hóren, gy hebt het Schild'ren, ik de Poëezy verkóren, t'we Zusters die op 't naauwst' vereenigd' léven, en daar de een spreekt door 't Penzeel, spreekt de ander door haar Pen.
Dus ziet gy dat gy mind myn Minnáres, haar Zuster, En dat myn twede min ook geenzints tot ontrusster Van onze trouw verstrekt, ik agt gy zyt voldaan, En hebt de méning van myn Raadzel nu verstaan.
'k beken gy hebt gelyk, en geenzints ons bedrogen.
Dat zelve stem ik mede, ik zie met andere oogen Die zaak nu beter in, maar zo t u niet mishaagd, en zo t geoorloofd is, myn Heer, dat men t u vraagd, Bidde ik, doe ons die eer, dat me iets van u mag hoeren.
IMFERIEUX.
Dat zelve zou my ook op 't alderhoogst' bekóren.
Myn Heer, en jufvrouw, 'k loof gy stof zoekt, om met my Te laggen, om 't gebrek van myne rymery.
ok heb ik niets by my dan vier, vyf klinkgedigten.
Extimeer ik 't meest, dies zo ge ons wilt verpligten vedoe dog ons verzoek.
Dat bidde ik meê, myn Heer!
KOVSTANSIA.
Voe dat heus verzoek.
Wel nu, myn Lief, reinhart.
Die eer Verdien ik niet, die my hier word van u beweezen, 'k zal dan op uw verzoek, die, zo ze zyn, eens lézen.
ONTMASKERDE SCHYNHEILLIGHeid.
KLINKDIGt.
Shyn heilligheid van top tot teenjen in t zwart gekleed, Vermomd met t masker van Godvrugtigheid en zeden, Maar innerlyk van wrok, en haat, en nyd bestréden knarst op haar tanden, daar de waarheid haar vertreed.
Die Fyne Zuster ziet nu eind'lyk, tot haar leed, 't Momaanzigt haar ontrukt, haar huigg ie vertréden, Verägt, gehoond, versmaad, dog alle onwaardigheden Zyn nog te weinig, voor het geen zy eertyds deed.
Dat ondier zo gereed om onrust te verwekken.
Moest men naast 't masker ook de huid van 't lighaam trekken, zo wierd myn wraak voldaan tot zoening van myn hoon.
Zy poogt vry weezer met schyn die valsheid te blank etten, Door Koorzang Vespertyd, en t zingen van de metten.
Die kerkziereen blyft tog vervloekt van mens en goon.
Myn Heer, dit gaat vry scherp.
't is egter niet te haten.
'k heb my om redens wil niet verder uitgelaten.
Maar anderzints, ik zweer, ik had dat Wangedrogt Haar Valsheid, Naam, en Stam, mede in het ligt gebrogt.
DE VERÄNdERDE ZEDIGHEID IN DARTELHEID.
Zo iemand t voorbeeld zoekt der dartelheid, wier wezen Verbeelde een évenbeeld van alle eenvouwdigheid, Bezie deez twie maar met naauwkeuriglyk bescheid, en hy zal hun bedryf als uit hunne oogen lézen.
Eerst wierd de Zedigheid by hen zo hoog geprézen, Daar nu hun Vriesse Dragt al reë begraven leid, t geen aan de Majesteit Veränderd in t gewaad, van Venus Nimfjens voegd, die schand nog opspraak vrézen.
Dog waarom past aan hen geen Jufferlyk gewaad, daar 't Schildereszen zyn, en Poëeteszen?
't staat hen vry, wyl hen 't geluk zyn gáven meê komt délen.
Maar dan is 't my ook vry te zeggen, dat ze om stryd beide yven, daar de deugd vertrapt is, op deez' tyd.
Om in dat wuft gewaad den rol van Hoer te spélen.
Myn Heer, gy kretizeerd heel schamper.
Dat s niet, wyl t uit geen paszie of uit zugt tot wraak geschied, Maar om te tónen dat wy van hun handel wéten.
IMPERIEUX, dat 's waar, myn heer, men mogt de fraaiheid ligt vergeven, daar die nu word door u vereeuwigd op 't papier, ik vinde uw digtjens net van taal, van rym, en zwier.
Zo 't u behaagd, myn Heer, en kan het u bekóren, moet gy dit staaltje ook eens van uw konfrater horen.
Degewaandedomherschild.
Een zeek're Schilder, ruim zo veel vervuld van waan, dan Kunst, of wetenschap, zwoer niemant af te málen, Of zyne staat moest by den staat eens dommeers halen, wyl een van mind'ren rang niet waard was aan te gaan.
Om dan zyn hovaardy door schyn te zien voldaan, Verbeeld hy uit zyn kop een dom heer, in de zalen Van Pafos weeldrig Hof, daar hy zig door de stralen Voeld van een schone Nimf met min en zorg belaan.
Hy Digitzed by Google BLYSPEL.
Hy roemd, hy schreeuwd, hy zwetst, hy doet een ieder wéten, dat deze Heer voor hem maar twémaal had gezéten, zo ver was hy vervoerd door waan en snorkery.
Maar deze logen moest haast voor de waarheid wyken, wylmen dien Heer te koop vond in een kasje pryken, De Schilder bleef beschaamd, en schaamrood aan het Y. IZABEL.
Dat vinde ik beter, Heer, en t is my aangenâmer, wyl t minder drift beheersd, de driften zyn bekwamer Om droefheid, dan vermaak in my te stigten, IM PERIEUX, stil.
En dat smaakt my niet, wyl ik die Schilder zelve ben, maar welk een duivel of die pots my heeft gebrouwen?
En hoe vind gy 't, myn Heer, zo ik my durf betrouwen... maar hoe!
gy schynt geheel veränderd van gelaat!
Vint gy zulks vreemd?
ik ben tot in myn ziel toe kwaad, dat zig een Schilder durft met zulk een kwaad bevlekken.
Zo moet ik spréken, zal ik my voor hem bedekken.
Wel, wyl u dit mishaagd, zo hoor iets anders, 't geen Ligt meerder met uw zin zal stemmen over een.
De gevluchte verliefden, de verliefde keysaard.
De oude gryn verzot, op twe aanminn'ge kaken Op lonkende oogen, en op lipjens als koraal, Vergeet zyn Grysheid, en waand door zyn Roggeltaal Zig by een jonge Maagd nog aangenaam te máken.
Hy denkt geen meër om t graf, maar voeld zyn boezem blaken Door min en jalouzy, dewyl hy ménigmaal Voor al zyn Zotterny, en walggelyk onthaal zyn schénen stoot, dat hem zyn dorre schinkels kraken.
Weg druipneus, denk op Kist, op Doodbaar, en op 't Graf, Niet op myn dafué, of voorzie eerlang uw straf, En door myn spitsse pen uw roem van een gerêten.
zyt gy nog zo blind!
wyl ieder een met regt Reeds uit de Fabels van Ezopus tot u zegt.
Hond, gun aan and'ren 't Hooi, 't geen gy dog nooit zult vreten.
IMPERIBUX.
Myn Heer, dat vinde ik schoon, en wonderlyk gemaakt, En zulke Kluivertjens regt op hun kop geraakt.
RENALD, KONSTANSIA, IMPERIEUX, IZABEL, PLEUNTJE, flip.
Myn Héren, zult gy hier van middag t'zamen spyzen?
Indien het u belieft die eer my te bewyzen, myn Heer, en jufvrouw, zal t my lief zyn.
'k ben te vreen, Zo het myne Izabel behaagd?
Voor my alleen, zal ik my dat geluk en eer geenzints onttrekken.
'k zal dan met uw verlof terstond de tasel dekken.
RINALD, KONSTANSIA, IMPERIBUY, IZABEL, PLEUNtje, IZABEL.
Het schynt dat gy myn Heer niet dan kretiques schryft.
Dat is wel t hoofdvermaak, daar een Poëet in blyft Gestadig hangen.
Dat kan my ook t meest behagen.
Behalven als ik zelf myn deel daar af moet dragen.
Hebt gy nog iets, myn heer, zo bidde ik u lees voort?
Nog twé dan hebt gy, t geen ik by my heb, gehoord.
AANEENenONDANKBAREN.
Eháte Ondankbaarheid in s afgronds nagt geboren, hoe ver hebt gy t gemoed der menssen nu verkragt.
Geen dienst nog weldaad word nu naar waardy geägt, Maar alle Vrindschap is straks met 't genot verlóren, dat zelve Noodlot is my ménigmaal beschóren, Maar nooit gehater dan van dien geen, die myn magt Had tot zyne Eer van doen, en daarom heeft getragt Met slaafs Gevlei my tot zyn diensten te bekóren, Maar al te ondankbaar Hart gy had uw Oogwit nauw Naar wens verkrégen, of ik zag my koel en flaauw Van u ontfangen, en myn ligt geloof verraden Denk, denk Ondankb'ren!
denk in uwe ondankbaarheid, dat, wie genoten dienst geen wederloon bereid, slegts is een Mens in schyn, een Beest in zyne daden.
Dog om u te doen zien Mejufvrouw, dat ik meër Dan Schempen kan, en dat ik aan die geen, die de eer Verdienen, naar waardy de zelve weet te geeven.
Zo hoor dit laaste van al t geen ik heb geschréven.
EEF, digitized by google, blyspel.
EERKRANS der deugd en SCHOONHEID, aan DAFNE.
Wat stoft de Hemel op de Schoonheid der Godinnen?
Wat romen op Klelie, of op Virginia?
Het agt hun Deugden vry als zonder wederga, myn Dafné zal in Deugd en Schoonheid ver verwinnen.
Mogt Paris weezer op nieuw zyn oordeel eens beginnen.
Hy zelf riep Venus toe, ik bidde u, sta, ei sta Niet naar den Prys!
wyl ik ondanks uwe ongenaadheid, uwe schoonheid moet dan uwe schoonheid minnen.
Dies dunkt het u niet vreemd, aanbiddelyke Maagd!
Dat myne pen uw roem tot door de wolken draagt Daar die de Goden van hun glorie zal ontroeven.
Uw Deugd, uw Schoonheid, en aanminnelyhen Aard, zyn meerder dan t gebied der heele wéreld waard, die de schoonte en deugd der Goden zelfs verdóven.
Dit laast behaagd my t best door zwier en aardigheid, Waar in dat gy naar eis den glans en Majesteit.
Der schoonheid, hoog verheft.
't Behaagd my ook.
'k Durf zwéren Dat gy niet beter die verheffen kost.
L. Digitized by google 48 de gevlugtverliefden, zelve tooneel.
RENALD, KONSTANSIA, IMPERIEUX,IZABEL, PLEUNTJE, johanna.
Myn Héren, indien t u nu belieft de tafel is gereed.
't is wel, wy volgen u. IMPERIEUX.
Myn Heer, het is my leed, dat gy niet meerder van uw kunst ons voor kunt dragen.
Myn Heer, het is genoeg, dies zal t u nu behagen, dat wy ter Tafel gaan.
Myn waardige Izabel!
Indien het u belieft?
RENALd, joggem.
JOGGEM, renald te rug houwdende.
Myn Heer, een woordje!
Hoe joggem, dus ontsteld?
Dat dunkt my gants geen wonder, De duivel of zyn maat, die speeld gewis hier onder, want Theodora en haar Broeder is in stad.
49 renaald.
De Moeder van Konstansia?
wat Dat kan niet mooglyk zyn, gy hebt u zelf bedrogen, Of de een of de andere Fielt u valsslyk voor gelogen, Neen Joggem, t kan niet zyn.
't is meër dan al te waar, wyl ik hen beiden zelf terstond gezien heb.
Maar zyt gy ook weer van hen gezien, spreek zonder schroom.
Neen, ik ben nog in tyds ter vlugt hun oog ontkomen, toen ik een and'ren weg in sloeg, waar door ik my Voor hun gezigt verburg, 'k weet niet, wat weg dat zy Genomen hebben, maar 't is vast, gy zyt verraden.
Die tyding maakt myn ziel met vrees en zorg beladen.
Gewis heeft Ferdinand, die van den morgen, my Zag met Konstansia van Leiden ryden, by Haar moeder my verraan, en teffens ook doen hóren Wat weg wy zyn gevlugt, hoe brand myn ziel in toren!
Gelyk een jager, die by t afzyn van den Leeuw zyn jongen roofd, en zig reeds veilig agt, t geschreeuw Van zyn vergramde keel hoord klinken, daar zyn brullen Schynt bos, en berg, en dal, met schrik en vrees te vullen, Om zyne jongen weezer te rukken uit de hand Des Jagers, en zyn klaauw, en scherpgewetten tand Te verven in het bloed van die zyn jongen roofde.
Zo treft my ook die slag, daar ik my vry geloofde Te wézen voor gevaar, maar zagt, ik vind nog raad.
Ga Joggem, vlieg terstond eer dat het is te laat, maar maak my hier terstond weer met een Sjees te wézen.
Ik moet my door de vlugt onttrekken aan het vrézen.
Van hier ontdekt te zyn.
Jo Digited by Godgle 50 degevlugtverliefden, jochem.
Waar meent gy heen te gaan?
Naar Utrecht, gy zult my daar weder vinden aan Het zelve logement, daar wy voorheen logeerde.
My dunkt het beter waar dat gy naar Leiden keerde, Om door uw Vrinden.
Zwyg maak hier geen tegenspraak, en laat aan my de zorg bevolen van die zaak, doe 't geen ik heb belast.
't is wel, ik zal 't voltrekken.
Ik onderwyl deez' zaak Konstansia ontdekken.
En haar doen hóren dat wy zyn verraden, toon nu uw getrouwigheid.
De drommel dat komt schoon, nu dat myn Heer terstond moet Amsterdam begeven zyn Koffer blyft hier in myn magt, ik heb daar noch een sleutel, nu ontbreekt my Dâmes maar alleen, die my beloofd heeft om hier dadelyk by een Te komen, om het goed van zynen Heer te taken Waar na dat wy ons zelf onzigtbaar zullen maken.
I. digitized by google BLYSPEL.
JOGGEM, dames.
Om Dames, haastig DAMES Wel wat heb je t beister druk.
En jei, wat benje traag ik vrees voor ongeluk, hoewel myn Heers vertrek schynt my een heel goed te ken, Want ik moet zo terstond voor hem een Sjees bespréken, dog egter diend er voor onze intrest eerst gezorgt.
Dat s regt, het is een gek die zyne welvaard borgt.
En laat tot morgen 't geen hem heden mag gebeuren.
'k zou om jou talmery wel haast myn reuzel scheuren, kom, met 'er gaauwigheid de kas nu opgemaakt, op dat uw Heer zyn schat in onze handen raakt.
En met zyn schat, zyn kunst, die meest in Mensseschinkels Bestaat, naar dat ik hoor, wy zyn twe regte kinkels Zo ons die buit ontslipt, dien ons het goed geval Hier zelfs in handen speeld, wat drommel ben je mal?
Maar hoe zal ik dit slot best open krygen?
Wat is het voor een slot?
Wie duivel kan nou zwygen?
Ik denk gelyk een slot een sloot moet wezen.
Maar, hebt gy geen sleutel?
Dat vinde ik zeker naar.
Dog egter heb ik hoop om door dit mes of spyker, my in een oogenblik te zienen vry wat ryker.
Als ik myn léven waar, ha!
't gaat alreê naar lust, maar uit de kinken, daar zyn Róvers op de kust, dat die verbruide Meid ons nou moet komen plagen, dog ik hoop weer op nieuw dien aanslag strak te wagen.
PLEUNTJE, JOGGEM en DAMES ter zydon.
't is wel jufvrouw, ik zal 't wel vinden, zo ik hoop.
Maar zy heeft wárelyk myn zoeken heel goed koop, t is telkens dit of dat te zoeken, of te halen, k mag nu de héle kist eens over hoop gaan málen, Dat om een nietig ding, een flesje Zalvolkaat Het geen de Juffertjes veel meerder tot sieraad Als tot noodwendigheid maar al den dag gebruiken, Ja, t staat hen al zo fraai die voddery te ruiken Voor al niet minder, als het die Monsieurtjes doet, Die t zy men eet, of drinkt, of staat, of gaat, of groet, Hun eene hand stag met de snuifdoos overladen, om een haverstroo hun kléren, en gewaden, Half hembden, daszen, en ponjetten met de snuif Bemorszen, éven eens, of die met kinderstruif, Zo wat oranje-kleur alom beschilderd wáren, Terwyl hun tronietjes voor al niet minder váren.
IZA Digitized by Google BLYSPEL.
53 izabel, van binnen.
Pleun, kom je nog niet?
Ja jufvrouw, aanstonds, ik vind Het vlesje niet, ja ik ben wel puur stéke blind Zo 't in de koffer is, 'k meen egter wel te wéten, Dat ik dat heilligdom geenzins en heb vergeven.
Want zo ik dat vergat, mevrouw wierd vermoord.
Ten minste zo zy meent.
Izabel, van binnen.
Pleun, zeg ik je, kom voort, dat zoeken duurd wel lang.
Ik kom jufvrouw, de gorgel van dat piepmeesje tart in klank het helderste orgel, nu is myn sleutel t'zoek, ei!
Dat is mal, wel aan, ik mag de kist zo lang maar open laten staan, en vliegen aanstonds heen, eer zy haar weer laat hoeren.
Ja vlieg vry aan de galg, dan zul je ons niet weezen zy bréken de kas van Mustaffa open.
Is t open?
Neen, nog niet, maar 't is reeds aan den gang.
Ik vrees voor onraad.
je peuterd daar zo lang.
Wel ken je t gaauwer doen, zo kun je maar beginnen.... dames.
My dunkt, dat ik 't nou haast zal winnen.
Het gaat, maar, o vervloekt!
Daar springt den brui weêr af.
Al weezer van nieuws af aan.
't is wel gezeid, maar 't gaf Daar zulk een schoon begin, dog 't zal naar 't schynt nu lukken.
Nu moet je aan dezen kant maar eens met forszie rukhen, hy 's open!
dat is verwonderlyk geklaard.
Pak nu maar 't goed by een, terwyl ik met 'er vaart De koffer hier breng, om de buit daar in te bergen.
Hy sleept de koffer van Renald by de kas.
Maar dat geraamte diend men niet heel veel te vergen.
Of 't raakt aan brokken.
Wat scheeld ons dat, als wy 't geld Maar hebben, hoe het met die schinkels is gesteld.
Daar s onraad, och verdriet!
ik zie daar menssen komen.
't is niet, de kas staat aan, nou gaauw de vlugt genómen Naar onze schuilplaats.
DIEDERIK, DOROTHEA, FLIP, KLAARTJE, OGGEM, en DAMES, ter zyde.
'k wensch myn Heer geluk opreis.
Jufvrouw, ontbreekt u nog iets, eis U desgelyks, t geen tot uw dienst kan zyn.
Wy zyn volslagen voldaan, zo maar uw Meid deez' reiszak nu kan dragen?
Ja heel gemakk'lyk, Heer, daar klaartje, ga eens voort met dezen Heer, daar hy moet weezen aan de poort.
Wel meester.
Nu myn lief wil we ons op weg begeeven.
Zo 't u beliefd, ik word alreeds gedréven Door veel verlangen, om eens t'huis te wézen.
Klaar als gy myn Heer verlaat, ga dan met eenig daer ik u belast heb.
Goed, ik zal het wel bezorgen.
Dag myn Heer, uw dienaar!
Van den morgen eerst in de stad, en nu al weder weg te gaan, dat vind ik vreemd, hoewel wat gaat die zaak my aan.
Hy loopt tegen de Koffer van Renald, dat zyn kuars uit valt.
Maar welk een Ezel heeft die kist, om my te plagen, zo dwars hier in den weg en aan de deur gedreven?
Hy sleept de Koffer uit den weg.
Daar heeft ze beter plaats, dog ligt heeft de een of de ander met voorbedagtzaamheid, die lompe Koffer daar Gezet, om by der hand te zyn als me iets moet krygen.
Dies dunkt het my wel 't best hier maar van stil te zwygen, en dat ik deeze kist breng op de zelfde stee daar die gestaan heeft.
Hy sleept de Koffer van Izabel, in de plaats, daar de Koffer van Renald gestaan heeft.
Wel, daar speeld de Duivel mee.
Men zal ons nog zo lang beletten, zou ik vreezen, dat ons voornemen maar geheel tot niet zal wézen.
Kom, hebje 't goed by een zo pak het in de kist?
nou ben ik vast verlóren!
vraag my niet, maar zie t.
Niet te vloeken, Gooi gaauw het goed maar in deez' Koffer, 'k moet my zoeken Te redden door de vlugt, want 'k waar myn léven kwyt Indien ik wierd gezien.
Pames smyt het geraamte, en 't ander goed in de koffer van Izabel.
Kom dan is t meër als tyd, om.
Om in onze oude hoek ons weder schuil te houwen.
Ja blyf jei daar, ik durf me in Huis niet meer vertrouwen.
FILIBERT, THEODORA.
FILIBBRT.
Maar hospes, hebt gy hier van dezen helen dag Geen Jonge luy gezien?
Maar Heer, van wat voor slag, Of staat, ofkwaliteit?
dat diende ik eerst te wéten, ik heb t deez dag vry druk gehad, t is my vergeven wie hier geweest is, maar beschryf die eens.
Ik zal een jonge juffer, vry wat zwierig, wier getal Van járen tweemaal tien, of wel iets meender zal hálen.
Heel blond van wezen, en twé oogen, die de stralen der zon gelyken voorts vry blózend' van gelaat, Een Heer zo oud als zy, en van dien zelven staat, Bestrikt, bekant, bepruikt, bepoeijerd, blond van wezen, en oogen, daar men zelfs de wulpsheid uit kan lézen.
Hou maar op, myn Heer, je hebt niet mis getast.
Zo zyn zy hier geweest?
Wel zekerlyk, 't is vast.
Maar nu niet meêr, wyl zy zo aanstonds met hen beiden, zyn tot een verd're reis hier van my afgescheiden.
De jufvrouw scheen my ook al vry wat haastig.
Filibert. degevlugtverliefden.
Maar, weet gy niet waar naar toe?
Neen 'k wierd dat niet gewaar, Maar zo gy zulks belieft te wéten, durf ik hopen Dat gy, eer'er nog de tyd is van één uur verlopen, het wéten zult.
Myn meid is mee gegaan.
Die brengt hen aan de schuit, zy kan 't u doen verstaan, Tot aan wat Veer zy hen gebragt heeft.
'k ben vol schromen, ach!
konden wy geen uur hier eerder zyn gekomen?
Dat is nu niet, dies is t niet beter, dan de Meid Hier af te wagten, en te hóren wat zy zeid, zo kan men ligtlyk nog hen morgen onderhalen.
Berei ons onderwyl een van uw beste zálen, Of kamers, wyl wy hier genoodzaakt zyn deez' nagt Te blyven.
Wel myn Heer, ghy word terstond volbragt AGSTE TONEEL.
FILIBIRT, THEODORA.
Aseur, stel u gerust, men kan door natte kaken mofklagen, nu die zaak tog geenzints anders maken, Had gy myn raad gedaan, toen ik u ried, hun min.
Met meer bezadigtheid en minder fieren zin te hand'len, niet zo schots hem voor het hoofd te stoten, gy had, geloof my vry, die onlust niet genóten.
Maar al wat ik u zei, het is my zeker leed Dat ik t herhalen moet, gy riept, t is een Poëet, Een letterzifter, en gehate lasterschryver, zo opgeblázen, en zo rázende in zyn yver, dat het hem geenzints scheeld, wie door zyn laf gedigt.
Word veel te hoog verheft, of valsselyk betigt.
Dies zal ik hem myn kind Konstansia nooit geeven, maar waand gy, zuster, dat al die ooit vaerzen schréven, Of schryven, Zotten zyn?
Neen mannen van verstand, Die houwden ménigmaal ook aan die kunst de hand, Ja zelver Vorsten die een Monarghy regéren, Schreef Cæzar, en August, twé opper Wéreld Héren geen digten?
Wierd Homeer niet om die kunst beroemd, En naast Euripides den Heilligen genoemd?
En zien wy in onz'tyd geen menssen, die in zeden Voor niemant wyken, en nooit iemant schande déden.
En waarom wel hun geest besteen in Poëezy?
Die hoog verheffen als een sprékende schild'ry Die met veel vreemdigheen van veryen t'zaam gemengeld, 't Vermákelyk, en 't nut, heel liefflyk hegt en strengeld.
Zy geeft ons duizende van zoetheën aan de hand, en dat zy word misbruikt strekt nooit de kunst tot schand, waarom zo driftig, en zo bits dan uit geváren Of al wie deze kunst beminnen, Gekken wáren?
Indien dat gy Renald zyn léven en gedrag Met een onzydig oog naauwkeurig eens door zag, gy zoud hem ligt zo kwaad nog hatelyk niet vinden, Maar zelfs met vreugd zien aan Konstansia verbinden.
Aan myn dogter?
En ik zulk een Trouwverbond Toestemmen?
Neen monfreer, myne agting ging ten grond Zo dit geschieden, maar dit zal tog nooit gebeuren, hy zal eerlang zyn dwaas en stout bestaan betreuren, onz' stam waar voor altoos ontluisterd, en ontsierd Zo die met een Poet door my vermaagschapt wierd.
Die Losbol, zal die myn Konstansia beminnen, of heeft hy niet genoeg aan zyne Zanggodinnen.
De Godheën van Parnas, die hy zo vaak voorheen Heeft aangebeden, om een druppel Hipokreen, hy eerd, en diend die, en beloofd vry in zyn digten hen Dankaltáren en Eerbeelden op te rigten.
Maar hy word nooit zo zot te denken door de Trouw.
Myn eenigst kind te zien verbonden als zyn Vrouw.
My dunkt dat gy alweer uw ouwden Text doet hóren.
Monfreer, ik bidde u, zo gy my niet wilt verstóren, weërspreek my tog niet meër, wyl ik zyn Zotheid haat, waar zelfs myn Dogter niet beklaaglyk in dien staat, als zy met eenen, die zig zelf niet kent, moest léven?
Die al zyn zinnen en gedagten heeft gegeeven Aan Dwaasheën, die nooit spreekt dan van de gulde Zon, Van Pindus, van Parnas van de Aganippebron, Van Peneus, Tempe, Olimf, van Thetis, en Aurora, Jupyn, Apollo, Pan, Minerva, Venus, Flora, Bellona, Pallas, Mars, van Majo, en Merkuur, Van Juno, Iris, Stix, Kupido, Palinuur, Neptunes, Amritrite, en duizend and're námen, die 'k zelfs 't herhalen en het noemen my moet schâmen.