floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wel dat ikje de twee rijks-daelders weergaf, en dat j’em dan saegt te verspreken.
Ik sou men eerst by de luy gaen verhuren, en dan sou icker weer de kat in steken!
Ie kond seggen datje huur noch duurt, en dat ikje niet wil ontslaen.
Dan was ik een braef quant!
Dan sou ik moeten ligen, en dat sou ik niet willen doen om al de koeyen van            Braband.
Wie had jou dat toe vertrout, datje je meester soo ras soud’ konnen begeven?
En wie had jou toe vertrout, datje jouwen trouwen dinaer soo ras sijn paspoort soud            hebben geschreven?
’t Is uyt een ouwe haestigheyd geschiet, en ’t is me leed, wat wilje meer?
Soo je niet weer by men en komt je seld oorsaek wesen van de dood van je heer.
Wat meenje, daer ouwe lie aengewent zijn, die en konnense soo niet verlaten.
Maer hola, ’t is tijd dat ik van hier ga, ik sou mijn tijd wel verpraten.
Ia wel sooje weg gaet, soo seg ik noch eens datje desen ouden man vermoort.
Sta wat, y live sta wat.
Wel ik staje noch wel een woord, Daer wil ik geen honsfot over wesen, maer je mostet wat kort maken, Want ik sou anders by mijnen nieuwen meester in ongenaey geraken.
Praet me van geenen nieuwen meester, ik versoek vriendelijk dat je by my blijven            selt, En heeft hy je een paer rijks-daelders gegeven, geefs’em weer, had daer ist geld.
Nu voel ik eerst signeur Filibert, hoe dat ik totje ben genegen!
’t Is me van herten leed, dat je oyt een quaed woord van men heb gekregen.
Keddaer, alle maets, goey maets, vrienden als olyfanten.
je heb onse vryagie immers niet gebracht op straet?
Kenje me niet beter?
ik op straet brengen?
malle praet.
Ik ben soo dicht als een seef, men sou ’t met geen nijp-tangen uyt desen hals            trecken, Ho, ho, eer ik klappe sou, soo most me men al eerst een el of drie langer recken.
Maer ’t sal best zijn, dat ik hoe eer hoe liver, dat geld ga brengen werom.
Ik sal dan datelik t’huys komen, soo ras als ik daer van daen kom.
Wel doet soo.
’t Sal geschien.
Ik sal je komst verwachten.
Al heeft hy al een lutje gekeven, twee rijks-daelders kan al weer wat versachten.
Wat dunkje Coenraed, heb ik dien aenslag niet wel beleyd?
Wat kan ik anders seggen, als de waerheyd?
je bend een peerel van een* meyd, Bely.
Het overleggen moet je weten is het fondament van sulke saken.
Dat sey Jaep de melk-boer ook, die van een halve ouwe schuyt een heel niuw            kakhuis wist te maken.
Die een ding wel begonnen heeft, die heeft de helft van ’t werk by naer gedaen.
Ik sie daer van nu af al een gat door.
Dat wil den ouwen weer heel schoon staen.
’k En hadder evenwel geen kans toe gesien had je Weerhaen van syn meesters            ongena niet konnen bevryen.
Maer al evenwel hoe sal ’t gaen, sal ’t huwelik met jou en hem haest gedyen?
Ik hoor dat birige Berents Crelis leelik een blautje by je geloopen heyt, En dat je hem de huur vry wat onbeschaemt hebt opgeseyt.
Maer Coenraed ik bidje swijgt doch van dien onbeschoften, dien ongewassen, Dat syn troni in de muur gemetselt was, de honden souwen haer daer tegen te            bersten bassen.
Ik sou ’t darom met Weerhaen kort maken, en slaen hem de koop toe.
Of ik het seg, of dat ik het swijg, ik ben het dinen al moe.
Wy hebben daer eenen ouwen die niet en doet als knorren en kijven, En dat sal de oorsaek wesen dat ik daer niet lang sal soeken te blijven.
Ik en kant je niet seggen hoe ongerust dat de vent in huys is.
Hy is mogelijk bang voor syn beschimmelde penningen naer ik gis.
Dan moet ik naer de achter deur, dan naer de voor deur, en dan eens weer naer            boven.
Al heeft hy een deur self gesloten datse toe is kan hy noch qualik gelooven.
Dat sou my doen resolveren om my te eer te geven aen de man, Ik sou denken hy zy eens anders niet, die zijn eygen wesen kan. Alles was noch iet dat jer somtijds noch een goed revyntje van mocht hopen.
Al dat ik oyt van hem gesien heb, dat sou men wel in een wetsteen knoopen, Mijn tong is niet bestand datse syn groote gierigheyd vermelt, Ik wou datjet altemets eens saegt hoe hy ons de erreten uyt de pot toe telt.
Ik hoor wel jou luy heerschap is cousyn garmein van Jonker de Pover, Die somtijds wel eens qualijk wierd maer gaf syn leven niet over.
Maer we dinen al evewel Weerhaen noch wel eens te spreken.
Ja die is te sticken als een ael by de staert, wie weet in wat gat dat die mag steken.
Hy is by loo noch niet veeg.
Als me van de duyvel spreekt soo is hy dichte by.
Hoe naer besoigneermen hier vast in onse aenstaende schelmery.
Je seld niet meer eerst raeyen, maer laet ikje eens wat seggen, ’t Is goed, datje hier komt, want we dinen de saek wel te overleggen.
Wilje daer af praten, dat kan soo droogs monds niet geschien.
Maer het haperd hier aen den besten.
Wil ik’er je eens een paertje laten sien?
By men siterna hy heefter af.
Gaet me, seg ik, ik salje ruyterlik laten tappen.
Je seld ons goeye koop me troonen, als jy de witte wild uytschrappen.
Maer sou dat wel voegen, dat ik dus met jou luy me ga?
Wech, wech met die muyse-nesten.
Ik selje volgen, maer ’t is best dat ik dese weg in sla.
IK geloof dat desen ouwen is de patroon van alle gecken.
Daer aen sie je wel, dat een vrouwen haer meer als seve peerden kan trecken.
Maer naer mijn gissing, soo begevewe ons al wat vroeg op straet.
’t Is beter een paer uren te vroeg, als een oogenblik te laet.
Kom gaeuwe* in dese stoep, en houwe ons hier verborgen.
Om sulken deur-trek te krijgen, soo sou ’t men niet vervelen, al duurdent van nu tot            morgen: FILIBERT.
Dat Laurette noch soo op me verslingerd sou worden, wie had dat oyt derven            vermoen?
Daer uyt kan men wel sien, dat geluckige gecken geen wijsheyd hebben van            doen.
Datter nou yemand dorst seggen, dat hy geluckiger was als ik, die liet ikje datelijk            doorrijgen.
Dat sullens’er wel wachten, se weten wel dat je van ’t volk sijt die gewent zijn            de kaert te krijgen, Filib.
Gy en Beli hebt veel in de saek gedaen, ik sal ook maken datje wel geloont zijt.
Y houwje hoeyen op, dit is de milde vogel, die snottebellen te grabbelen smijt.
Ik en laetse niet geeren ongeloont, die yet aen my verdienden.
’t ls sulkenen goeyen hals, hy sou de strond uyt sijn lijf douwen, en vereerense aen            sen vrienden.
Nu alle jok op een stok.
Meenje datje nimendal en vergeet.
Sou de wagen ook al klaer wesen.
Die is van nu of al gereet.
Maer apropo van wagen, ik hebje hier en daer soo al wat verschoten.
Ik salt je weer geven, wil me den uyt-geef eens begrooten.
Voor eerst twee schellingen aen de voerman om haver te koopen, want hy see, Dat hy haver me nemen most, alsoo hy niet en wist waer hy na toe ree.
Item, een vaentje met de voorschreve voerman* verteert, om voor kleynder            dag-gelden te huren, onder ’t kitten.
Noch heb ik de jongen byte-bier een paertje vereert, die twee banken by een hing,            om gemackelijk* te sitten.
Noch een halve schelling gegeven aen teer, daer de wage me is gesmeert.
Item, noch volgens de ouwe kostuymen, twee bier aen de maets tot een foytje vereert.
Item, noch twee stuyvers en een half aen brandewijn moeten betalen Aen Arien Ariensen ruym-keel, die de peerden met een snap uyt de wey ging halen.
Het schrijven en vrijven van de rekening, onkosten, van pen, inct, en pampier, Dat steld den rendant ter discretie, dient darom per memorie alhier, Alle het loopen en draven van den rendant wordt mede gesteldt ter discretie, En dan sou hem hier boven noch komen eene gulde dertien stuyvers, acht            penningen in spetie.
Wel kom aen ik saltje weer geven, eer het my uyt de memorie gaet.
Wachje van de luy, die by leven en sterven altoos maken eenen effen staet.
Maer hola, ik docht wel, datter noch yet aen mijn briefje most schorten, Hier staet noch een rijkx-daelder aen de voerman op de hand gegeven, die men hem            met de haver weer sal korten.
Kom laet icketje ook weer geven, ’t is eveleens of icket nu geef of daer naer.
Daer was anders geen haest by.
Ik vergeetet anders had daer.
Ik heb voor best gedacht, dat ik mijn koffer soo lang laet thuys blijven Tot dat ik ’et van doen heb, dan kan ik’er tot allen tijden om schrijven.
Dat sal best wesen, dat heb ik ook al by mijn selven overpeyst, Want ik weet wel van ouds, datje niet geeren met veel bagage en reyst.
Maerje dienje wacker van geld versien te hebben, want misschien totjen dag van            trouwen, Sullewe ons op d’een secrete plaets of d’ander moeten verborgen houwen.
En op onbekende plaetsen heeft men selden groot crediet.
Ik heb die honderd rijxdaelders die ’k gisteren ontfing mee genomen.
Wel soo en treurewe niet.
Ik word’ groen Weerhaen, als ik denk om ons aenstaende speele varen: Ik wilje wel versekeren krijg ik se in mijn vermogen, ’k en sal haren maegdom niet            sparen.
Ik liet me liver hangen, eer ik het kasteel datelik niet en besprong.
Maer al soetjes al sachjes, y live het meysjen is noch jong.
Laet ik eens op de wage wesen, ik sal lustig mont aen Jans kind speulen.
En ik wil wel een schelm wesen soo ’k een brug over ry sonder te heulen.
Vat jy de juffer by ’t hoofd, en maekt datje wat te raken past, En ik sal de meyt soo onder handen nemen, dat se een half uer naer haer muts tast.
Wat sal hier een praetjen van om gaen, men dunkt ik hoor al seggen, Wou Gedeon al me aen Laurette vryen, hy mocht’er syn* broek by neer leggen.
By lo dien ouwen heeftem de vryster braef door de neus geboort.
Dats sonder twijffel, dat hy noch al veel spottige woorden hoort.
Maer wat vragen wy daer naer als we de bruyd hebben in ons klouwen.
Ja ik en salder geen teering om stellen, al sag ik hem met bey de handen            de kop krouwen.
Maer het sal tijd worden laet ons wat dicht aen de deur gaen.
Soetjes eens daer hoor ik de klok al twee uren slaen.
Och Weerhaen meenje datse al gereet sullen zijn.
Dat sou ik immers hoopen.
Hier zijn we aen het huys, ’t is by lo fiat, de deur staet aen en open.
Wat dunkje, sou ik wel onbeschroomt mijn intre mogen doen?
Jaje, maer je moet je wat wachten voort kraken van je schoen.
Dat gater dan op aen seyd’ meysje, en se nam ’t hemd tusschen de tanden.
Se zynder bey al in, sa laet s’ons aen gaen randen.
Coenraed en Harmen treden in huys en komen al singende wederom uyt, treckende Filibert en Weerhaen gebonden voort.
Stemme:Alemoer en Janneman.
Nu seltjet niet ontloopen, Al waer je noch soo vals, Men sal u op gaen knoopen Aen uwen besten hals: Gy zijt het rechte raven-aes, Men sal u laten droogen, Soo moogje duren.
Soetjes baes.
Ik hoop ’t sal zijn gelogen.
In eene val twee ouwe!
Wie had oyt schoonder vanxst?
Dit zijn weer d’ou rabouwen Och och ik sterf van anxst.
Komt meester Hans haer aen haer gat Hy helpts’ haest voor den duyvel.
Och ick voel in mijn broek al nat.
En ik al stinkend suyvel.
Wel dat wou waerachtig wesen, dat we dese quanten dus hebben ontmoet.
Ik loof dat we de Capiteyn hebben van al de diven.
Maer hoe luypt hy dus onder den hoet.
Wel hey, wat sien ik hier dit is weer den ouwen schellem.
’t Mocht dat ik niet seggen en derf.
Y wijkje eens Harmen ik sellem.
Je selt niet schiten seg ik, je benter te goed toe datjer de handen aen schent.
Och Weerbaen.
Och baes.
Dit’s weer dien uytgelaten vent.
Is ’t mooglijk vrienden, soo wilt desen ouden man doch het leve sparen.
Indien men je jong opgeknoopt had, jen soud’ nu niet stelen met je grijsen haren.
Ik bidje mannen gelooft me, ’k ben schellem, dief, noch schavuyt.
Als de beul de bermhertigheyd, soo siedje de deugt ten oogen uyt.
Maer wie weet waer se al hebben wesen rooven dese twee gasten, Misschien, dat se al een fortuyntje gehat hebben.
Kom late we se eens betasten.
Wat droes wat voel ik hier?
Ik geloof datjer me gekt.
ô ouwen galg-dief waer hebje dit nu werom getekt?
Ik sweerje ’t is geld, dat ik selver heb by my gesteken.
Van wat geslacht datje bent, sal aen de wapens blijken, als je rug eens wort            bekeken Die ik soo vol brand-merken, als een klad schilders rok vol vlacken gis.
Na ’k hem aensie, soo geloof ik, dat hy al acht of thien mael gegeesselt, en een reys            of twee gehangen is.
’t Sal hem moogelijk haest weer beuren, dat by door een hennepe venster sal            moeten kijken Har.
Ia komt hem men kesijn Hans aen sen gat, die is te fix op sijn konst soo moet hy ’t            zeyltje strijken.
Ie doet de goede man ongelijk hy heeft al sijn leven voor een eerlijk man            gegaen.
Desen hoddebek sal ook wat seggen: wy hebben den eenen betast, sa hy moet’er            ook aen.
Dat de schelm nou de drommel hael.
ik hebbet voorwaer van mijn meester ontfangen.
Darom selje ook met je meester aen eene gallig hangen.
Och Weerhaen ik sat noyt op heeter kolen, y siet hoe trillen mijn been!
Voort met de vagebonden.
Y live mannen, waer wilje met ons heen?
’t Is seker een eerlijk heerschap, die nimand heeft ontdragen noch ontnomen.
Ia hy slacht de strond denk ik, hy is misschien van de goeye gekomen.
Wat selje dan al hebben alsje ons hebt gebrocht in schand.
Ik verklaertje vrienden je hebt ons tot ons onschuld aengerant.
Kom peurewer maer mee voort, en brengen se in der muyte.
Hebt deernis met uwen evenaesten: hy krijt immers tranen met tuyte.
Ie selt het noch beklagen, datje ons dus onnoosel gaet berooven van ons geld.
Desen schijtebroek wil ook niet swijgen, ’k seg datjet malle backus toe houwe selt.
Of ik salje datelijk wacker tweemael op een plaets passen te raken.
Wel alsje so woud te werk gaen, so souje wel van meer eerlijke luyden            schijtebroeken maken.
Wat dunkje wille we de honsfotten laten loopen, we hebben korts al eene goeye            van haer gehat Weer.
Datje dat wout doen, ik souje houwen voor de braefste kerel van de stad.
Och laet ons maer loopen, ik salje het geld laten houwen.
Dat hebje wel te seggen, want je sout niet een duyt geven van ’t jouwe.
Kom kom latet ons kort maken willewe se laten loopen, of willewe se dood            slaen?
’k Machtje bidden resolveert tot het eerste, want het laetste en staet ons niet aen.
Wat was’er aen gelegen, dat we dien ouden stomper vast liten loopen, Want wy souwender geen zy by konnen spinnen, of hy ’t al met den hals most            bekoopen.
Maek los slechts de vuylik.
Hebje melyen met de vent, Soo betoonje waerachtig, datje eenen goedhertigen bruyer bent.
Maer datjet weet fijn man, je wort op sulken conditie ontbonden, Datweje aen rimen sullen snyen, sooje oyt weer op divery wort bevonden.
Ik bidje geloof me ’k heb mijn leven nimand te kort gedaen.
Ho ho je komt noch geld in de hand denk ik, sa packe we hem weer aen.
Och meester als jy wech bent, soo sullen se me villen en braeyen, Want ik sie wel datset geweldig op den armen Weerhaen hebben gelaeyen.
We mogen dien ouwen wel laten loopen, de dood sal hem het stelen haest verbien.
Maer in desen jongen potteboef, sou de vrees noch wel wat goeds werken            misschien.
Darom soo moet men hem de schrik ter deeg in ’t hert drucken.
Och heerschap soo je me verlaet, soo trecken se me noch in duysend stucken.
De man is onschuldig, ’k machtje bidden laet de kerel gaen.
Ia ja maekje hier noch veel woorde, soo moet ikje met eenen slag de kop af slaen.
Och meester, meester begeefjeme.
Ik moet wel, of het sou hier leelijk stinken.
ô Bloed hoe bang was den dreutelaer, doen hy de sabel sag blinken.
Nu kom maekt me los op dat ik mee lacchen mag.
Aerdiger poets geloof ik, dat nimand sijn leven speelen en sag.
’k Wed hy in d’eerste acht dage niet weer in onse handen en sal geraken.
Sou jem veel sulke veeren uyt sijn gat trecken, je sout hem metter tijd wel kael            maken.
’k Wed dat hy van al sijn leven soo niet was aengerant.
’t En sal niet lang lyen of mijn heer mijn vrienden salder deunen van singen            lancx ’t land.
Soo moet men die ouwe gecken van den gulden tong-reep snyen, Want sy zijn niet beter weerd, als se jonge meysjes derven vryen.
Ik sou meenen dat hy sijn sottigheid duer genoeg heeft betaelt.
Wat segjer af Bely, kost hy sijn leven wel beter sijn aen gehaelt?
’k Sou ’t meenen, je sout hem de amoureuse veren soo doende wel uyt sijne            start trecken.
Ia wel komt het op straet, hy kan de stad niet houwen, soo sullen se met hem            gecken.
Begeve we ons hier van daen, en laet ons t’ onsent den buyt deelen.
Maer sootje geliefden, ’k had eerst geeren mijn eyge patrimoniale penningen            werom.
Ik heb se met al te aerdige leugens geluyst van onsen ouwen.
Dats meer als reden, had daer, we mosten jou je geld by loo niet onthouwen.
Kom packe we ons van hier, maer laet ons elk een bysond’re weg in slaen.
De voorsichtigheyd is de moeder van de wijsheyd.
ô bloed hoe wilt nu op een            drinken gaen.
VOLKIER.
GEDEON.
Dewijl de purgatie niet gewerkt en heeft, soo heeftse men ook niet veel konnen            baten, Maer ik heb al wat verlichting bekomen, tsedert dat ik men heb doen laten: Dat’er mijn bloed soo swart uyt sag, quam daer uyt na mijn verstand, Dat het gelijk als gekookt en gesoyen is, door den amoureusen brand.
Hoe yl is mijn dat hoofd!
’k en kan niet een oog toedoen om te slapen, ’k En doe in ’t bed niet anders, als recken en strecken, keeren en wenden, geeuwen            en gapen.
En als ik dan begin te denken om mijnen armen weerhaen, Al wast, dat ik half dood van vaek waer, soo souwet datelijk over gaen.
Wat of se noch met den armen bloed gedaen hebben?
hoe vinnig waren se op hem            gebeten?
Ia naer ik se aen sag, waren se niet een haer te goed, om een keerel levend op te            eten.
Maer wat is dat voor volk?
Wel hoe wat sien ik hier?
Laurette, Gedeon, en ook den ouden man Volkier?
Daer ’s Bely, Weerhaen ook, hoe schemere mijn oogen?
Hy ist, gy mist, hy ist, ’t gesicht heeft u bedrogen.
Wel wat of dit bediet?
’t is Weerhaen anders wel, want het sien is geen bedrog.
Wat sel hier noch endelijk uyt suren sey den backer en hy kakten in den trog.
Volk.
’k Heb Gedeons versoek ons vrienden voor gedragen, En nademael ik speur eenparig wel behagen, Ia dat een yder is genegen tot uw trouw, Soo schenk ik u mijn kind en dochter tot een vrouw.
Ik wens u alles goeds, den hemel wil u geven.
Dat gy veel jaren meugt in vrede samen leven.
Ged.
Mijn tong valt veel te swak, om u te seggen dank Beleefden oude man, ik sal mijn leven lank, Aen u, en aen uw huys verplicht mijn selven houwen, Dat gy my d’eer aendeed aen uw geslacht te trouwen.
Maer vader wijl g’ons hebt dees goedheyd nu gedaen, Soo heb ik noch een bee.
Wel doet se ons verstaen.
’t Most veel zijn dat w’aen u Laurette weyg’ren souwen.
Dit is dan myn versoek, dat Bely ook mag trouwen Met desen jongeling, die gy daer by haer siet.
’k Wil dat haer trouw met d’ u saem en gelijk geschiet.
Sy heeft ons wel gedient, ik ben tot haer genegen.
Ik geefs’ u aen uw hand, en wensch u ’s hemels segen.
Kom laet ons binnen gaen, en overlegt met my, Wat dat’er noodig voort tot uwe bruyloft zy.
O elemalementen hier is de kous geen kleyntjen in duygen, Och hoe voel ik mijn selven nu van groote sotheyd overtuygen!
Nu word’ ik eerst gewaar, hoe schandelijk dat ik ben aen gehaelt; Is ’t moogelijk dat ik soo veer door de gecke liefde was bedwaelt?
O Bely, O Weerhaen, hoe dorstje soo schandelijk ligen?
Met sulke doortrapte leugens sou men de duyvel en sijn moer bedrigen.
Nu sien ik ô schelmen, datge desen aenslag met den anderen hebt gemaekt, En dat ik door u lie selfs mijn geld tot tweemael toe ben quijt geraekt.
Doen mijnen knecht lest twee drie dagen aen een had op getrocken en gedronken, Was ik verwondert, hoe hy aen ’t geld quam, maer’t waren myn schijven, dider            doen klonken.
’t Is om door ’t garen te springen: ik word ontroert in men gemoed, Als ik denk datse myn gestolen geld sullen by een brengen voor haer            huweliks goed.
Ja wel soo trouwloos heeft noyt geen knecht sijnen meester verraeyen: O fielt der fielten men behoortje levend ’t vel af te stroopen, en daer naer te braeyen.
Maer wie wil ik ’et wyten, als myn zelven, het was myn eygen schult, Dat ik soo gek was, dat ik niet kond merken, dat my so spottelijk de kap wierd            gevult.
Och hoe sal men nu met me gecken, men sal seggen, soo most de gek varen, Heeft hy nu sijn gat gebrant, laet hem gaen sitten op de blaren.
Het sal best zijn, dat ik my een tijd lang ga houwen van de straet, Tot het gelach van ’t volk een weynig over gaet.
Gy vryers wie gy zijt, indien gy wilt beminnen, Soo doet ’et in u jeugt, en wilt niet oud beginnen.
Indien gy malle wilt, malt jonk, en u bedaert Wanneer de kerk-hofs blom u hoofd besilver haert: ’tIs jonge liden werk te vryen, en het paren, Voegt beter aen de jeugt, als aen de gryse haren.
Myn tyd was schier verby, myn zand-gelas ten end, Ik had des levens loop by naer heel af gerent, En noyt had in dees borst de minne-vlam gebleken: ’kWas hard en schoot-vry voor Cupidoos vinnig steken.
Als ’k imand sag verlieft, ik spotte met sijn pijn, Ik lachte met de min, nu lacht de min met mijn: En ik moet af geleeft my tot een spot begeven.
Het schijnt, dat yder eens moet sot zyn in sijn leven.
Krijgt elk een dwase luym, ik kreeg de mijne spaed: Soo ider kooten moet, koot liver vroeg als laet.
Klucht van Oene, Door Jan Vos.
Den zesten Druk, Op nieuws overzien, verandert, en vermeerdert.
t'Amsterdam, By Jacob Lescaille, Boekverkooper op den Middeldam, Naast de Vis-markt, in 't jaar 1662. d'Autheur kent geen exemplaren voor de zijne, dan die by den voornoemden Lescaille gedrukt zijn.
Aan J. H. Uw Klucht is niet op maat, om datze heel op maat is.
Een klucht moet zijn als 't graauw dat onbepaalt in praat is.
Wat elk in Treurspel roemt wordt in een Klucht gewraakt.
Een maatelooze Klucht is recht op maat gemaakt.
Jan Vos.
Klucht-speelders.
Geile Fijtje, Oenes Wijf.
Lichte Ritsaart, Fijtjes Pol.
Oene, &c. Foppe Ratelwacht.
Jeurian Ratelwacht.
Looze Trijn, Oenes Meidt.
Hongerige Tijs, Schout.
Slempende Thomas, Pachter.
Waarachtige Jaspar, Notaris.
Dienstige Floris, Steeboô.
Luye Mieuwes, Diefleier.
Leepe Roelof, Verklikker.
Hans Platvoet, Kruier.
Het Tooneel is by en in 't huys van, &c. Klucht van Oene.
Ritsaart / heb ik men woort van op te passen niet ehouwen?
Rits.
Wat dat de hel niet weet te deinken / dat weeten ritse vrouwen.
Wat zeidt men liefste daer.
Dat et vaatje mit Wijn / Dat ik jou gisteren belooft heb / veur margen hier in huis zel zijn: Maar ik mien et te sluiken / om et geldt van de zijs te bespaaren.
vrouw kom in huis; miester wordt wakker / en begint hy te baeren.
Jou miester moet jou veul vereeren / om datje miest an zen kant helt.
Ik hou veul mier van ien geever as van een beloover.
Miester wordt wel dikwils zeeziek: maar hy geeft niet over.
Gae jy in de Kelder; hoor je wel Trijn?
Oene roept van binnen.
Hou / Fijtje / hou / wat doeje in de nacht van 'et bedt?
Ik gae iens nae 't sekreet: want de waterpot is verzet.
Oene.
Ik rae je kom weerom.
Et mocht me onder weeg ontschieten.
Waer blijfje?
hoor je niet?
Ik kan et immers niet uit zwieten.
Slaet'er wat eieren in: hoorje: maakt et wat kort.
De anslag is mislokt.
Acht dat niet / of Oene gnort; Ik weet die zottebol wel drae in slaep te sussen /  Dan keunen wy menkaar wel zonder schreumen kussen.
Hou / Fijtje hoorje?
Hoe maakje et daer zoo lang?
Ik komje strikstrak by mit ien schaer / of mit ien nijptang.
Rust jy jou hooft men vaar / et zel nou met ien veeg lukken.
Ik wou in die tijt men darmen wel leeg drukken.
Kom Ritsaart / schuilje in de wieg / want men kint is by men snaar / En Oene weet 'et niet / dies is 'er in 't minste gien gevaar.
Ik zel huilen en jy zelt zingen.
Fijtje wiegt Ritsaart, en zingt: Van drie Moffen en drie Vinken, &c. Fijtje.
Et me kijntje ien hoesje ekrijgt?
is et galletje over eloopen?
Ik zel jou ien duit an razijntjes en ien bakkers koekje koopen.
Jy zelt mit jou Mamma by jou groote Papa gaen.
Dan zel ik jou vertellen van et Varken dat niet School wou / of men most et School draagen: Staet jou dat niet aan?
Ja ik zel jou et sprookje van Erritje / Boontje / Strootje en Kooltjevier zeggen; Hoe dat Strootje / in plaats van ien brug / over ien sloot ging leggen; Daer Erritje over heen rolde / om niet te koomen in noodt: Maar mit dat Kooltjevier op et midden quam / branden Strootje deur / en Kooltjevier viel in de Sloot /  Daer et zen ongelok / as jy wel kan deinken / betreurde.
En hoe Boontje om Kooltjeviers ongelok zoo lachte dat zijn naersje scheurde.
Hoe dat Boontje toen / om ien lapje veur zen naers te krijgen / nae ien schoenlapper tradt.
Seur die tijdt hebben al de Boontjes zwarte lapjes veur heur naers ehadt.
Wel / Fijtje wat is hier te doen?
Dus in de nacht te zingen?
Et kindt stelt de pijpen vaar/ et zou schier uit de wieg springen.