floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Uw zeggen dat heeft schyn van waarheid, maar genoomen Ons konst die oogt alleen op eigenbaat; wat schand Is 't niet voor eene, die bied aan de konst de hand, Dat hy, door geldzucht, haar, en haare roem laat vallen?
Zo acht gy om de konst, het geld dan niet met allen?
Ik acht de konst, en 't geld; maar 'k wenschten boven dat, Myn Heer Jourdein daar van wat meerder kennis had.
Ik wenschten 't ook; maar hoor, wy kunnen hem zo wennen, Dat hy ons, door zyn geld, aanyder een doed kennen; En, schoon hy aan de konst geen groote lof bewyst: Dat hy aan ons betaald, het welk een ander pryst: Daar komt hy aan.
Zangmeester, Dansmeester, Leerling, Jourdcin, Twee Pagies.
Jourd.
MEssieurs, hoeis 't?
zal ik iet hooren Van uwe geestigheid?
Ik leg haar vast te vooren Hoe men beginnen moet.
Dat ik u wachten deed, Meêr als ik ben gewoon, myn Meesters, is my leed; Maar't heeft zyn reên, door dien dat ik my nu op heden, Wil als den Adel, en de Ridderschap doen kleeden; En onze Snijer zend my een paar koussen, die Ik met de meeste meeste heb aangetrokken.
Zie, Uw Dienaars die met vlyd verwachten uw gebooden.
Tot myn vernoeging dan, zo zal het zyn van nooden, Dat men zo lang vertoefd, tot men myn kleed hier breng; Op dat gy oordeeld hoe het my mag staan.
'k Geheng Al wat myn Heer geliefd.
Van boven tot beneden, Vertrouw ik niet, dat iets ontbreeken zal aan 't kleeden.
Ik twyfel niet.
'k Heb ook deez, Nachtrok zo gekocht.
Hy is zeer schoon.
Men zeid, daar werd niet aârs gezocht By de Adel, als zulk slag, om 's morgens aan te trekken, Wanneer men onvoorziens hem iewers toe komt wekken.
Hy staat u wonderlyk.
Holla, myn Dienaars, hou.
't Is om te zien of 'k u doen hooren zou.
Wat dunkt u beide toch van myne Lievereijen?
Zy zyn heel aardig, Heer.
Ik heb die doen bereijen, Op dat ik met meêr zwier myn oeffening betracht.
't Is goed.
Myn Dienaar?
Jourd.. 't Is de ander die ik wacht.
eerste Pagie binnen.
Hou daar myn Rok; maar ben ik zo te degen?
Zo wel als ge immermeêr zou kunnen.
Nu, van wegen Onze oeffening?
Ik wou u eerst wel doen verstaan Het voisje, 't welk gy lest van my woud afgedaan, Tot een verëerlied; 'k heb een van myn Leerelingen, Heel vaardig afgerecht op speelen, en op zingen, De zaak belast.
Zeer wel: maar hoe, een Leereling Der konst onwaardig aan te neemen, tot een ding, Daar ik de grootste van het Hof meê wil vereeren!
Ik twyfel of gy zelfs genoeg aan hen zoud leeren.
De naam van Leereling, myn Heer, misleid u niet, Want hy weet lichtlyk meêr als and're Meesters, ziet En hoord, zo 't u beliefd, of 't u niet kan bekooren.
Kom, geef myn Nachtrok, op dat ik te beter hoore; Neen, wacht, het schynt dat in de rok de gallem slaat; Maar echter langt hem my, het schynt 't zo beter gaat, Hier werd gezongen.
Men zou uit deze vois byna de droefheid leezen; 't Is of het slaapt, myn Heer, het moet wat vrolyks weezen, Zangm.
't Is billyk dat de vois de woorden evenaar; Is 't voorwerp droef, de vois moet droef zyn.
't Is zo, maar Een heeft my korts geleerd, en 't geen dat wonder zoet is; Het is...... ei, wacht...... Het is..... Zangm.
Heer, ik geloof het goed is.
Daar komt van 't lam in.... Zang.
Ja, Hemel!
wat een spyt; Ik heb 't.
Jourdein zingt.
LIefste, 'k bid u weest niet gram; Want gy zyt zoet gelyk een Lam, Uw zoet weezen, Doet my vreezen, Om uw Min: ô Verteerden Engelin, enz.
Bevalt u dat?
Het is vol aardigheid.
Myn Heer die zingt zeer wel.
Zonder Muzyk te konnen: Zang.
Zo gy het leeren woud, de slag was half gewonnen; Het Danssen en Muzyk dat voegd hem wel by een.
Maar is het beide by den Adel ook gemeen?
'k Leer het dan; maar 'k weet nauw tyd te vinden; Want boven dien, dat ik my nu heb gaan verbinden Aan scherremen; zo tracht ik mede na den trap Van Aristoteles, en zyne weetenschap; De Meester hier van, moet deez'morgen ook beginnen.
Het is ook goed, Heer, maar 't Muzyk dat scherpt de zinnen, 't Muzyk.... Jourd.
't Muzy ken Dans... 't Muzyk en Dans, en dan.... Zangm.
Daar is niet, dat den mensch meer vreugd aan brengen kan. Dansm.
Den Dans is nodig, voor het menschelyk bedryven.
Zonder Muzyk, en kan geen Stad vast staande blyven.
Zonder den Dans, werd in het minst geen recht gedaan.
Wat misslag dat'er ooit ter waereld is begaan; Wat Oorlog dat'er is, met zo veel bloed te storten, Gevoerd, gemengeld met het leeven te verkorten; En dat'er werd gepleegd verraad, van Stad, op Stad; En Vorst op Vorst vermoord, 't is anders niet, als dat Myn wetenschap by 't volk niet kenbaar en kon weezen.
Al de oorelog die ergens is gereezen, Komt die niet door 't gebrek, dat 't Volk niet is verëend?
Indien de waereld had 't Muzyk het oor geleend, Zo wist zy recht de grond van over een te komen; Was deze konst bekend geweest, tot noch stond Romen In volle heerlykheid, gelyk Vorst Caezar haar Gelaten heeft, doen hy 't bebloedigde Altaar Omverstiet; en gewis de Koninklyke Wallen, Van Dido, fel omringd, en waaren nooit gevallen; Zo het onëenig Volk op de verëening zag, Die men in 't zoet muzyk, en zingen leeren mag.
Gy hebt gelyk.
Maar nu, als iemand komt te missen?
Om hem in huispligt, of iet anders te vergissen, En dat hy hem misgaat, zelf dag en Jaaren lang, En zeid men niet die man die gaat een kwaade gang?
Dat zeid men.
En een gang die kwaad is, kan die komen, Of kan uit anders iet zyn oorsprong zyn genomen, Als uit onkunde, en het misbruiken van den dans?
Dat deftige begin, van treffelyke mans, Heeft al zyn eer en roem; de Vorsten die wy vreezen, Die hebben zelf gedanst; het danssen diend gepreezen Met eer en met ontzag, van yder aangevaart.
Gy beiden hebt gelyk, uw konst is pryzens waard.
Gelieft u dan te zien iet van ons bezigheden?
Jourd.. Het kan niet schaden; ja.
Myn Heer, ik zal de reden, Waarom deez Zang nu is van Harders toegesteld, U zeggen.
Waarom toch?
Om dat meest in het veld, Het lyden van de min, van minnaars werd gezongen; De reden is: dat een, van minnesmart gedrongen, Hem schaamen zal, in stad, of onder 't volk zyn pyn Te ondekken om dat hy toch niet verlost kan zyn; Deez' zaamenspraak, op maat, als handeling van liefde, Kon zyn door Harders uitgebeeld, zo 't u geliefde.
't Is wel, laat hooren.
Werd gezongen.
Is het hier mede al?
Ja, Jourd.
Ik geloof 't 'er meêr als my behaagen zal; Daar komen loopjes in, die aardig konnen trekken.
Myn Heer, om tot myn konst ons yver op te wekken, Heb ik op 't spoedigste een Dansje toebereid; De passen, schuifjes, en meêr andere geestigheid, Geloof ik, dat uw hart en zinnen zullen winnen.
Ook Harders?
Neen, myn Heer.
Wel, wil dan voort beginnen.
Werd gedanst.
Den dans gevalt my wel; ik zal u meerder last Straks geeven, zo gy nu maar vaardig hier op past; Want in het danssen schep ik wonder groot genoegen.
Zo gy by 't danssen, Heer, wilt zoete stemme voegen; Het geeft te meerder lust en aangenaamigheid.
Dat ik u dit verzoek is 't minst voor dezen tyd; Daar ik het voor berei, die komt by my ten eeten, Dansm.
Ze is anders al gereed.
Voort diend, myn Heer, te weeten, Dat het heel noodig is, dat zo een Heer als gy, En die de konst bemind, den Zang heeft aan zyn zy, Als met gezelschap hy zou aan de tafel weezen.
Werd dezen handel by den Adel ook gepreezen?
ô Ja.
Ik zal het doen; maar zal 't wel staan?
'k Zeg ja: en voor het eerst, hoeft gy geen opperste, daar na Een tegen hooge, en daar na een halve lage; Hier moet de zoete klank van Bas en Veel op slage; Doormengeld met de toon van eenen duitschen Fluit; Daar by de stille galm van een Eferb, of Luit, Die netjes evenaard met al de ripieene.
Daar is onlangs in 't hof een Instrument verscheenen; Laat zien, hoe heet het, ... Ja.
't is de Trompet Marien; Wat dat ik u altyd mag bidden, 'k bid u, dien U hier af, zo 't Muzyk hier meê kan op zyn stel zyn.
Zangm.. Laat deze zorg op my, 'k zal maaken het zal wel zyn.
Wie dat op hem neemd last, en die niet en voldoed, Is waardig dat hy daar verwyt van draagen moet.
Vergeet altoos in tyds de Zangers niet te zenden.
'k Zal maak en dat het al na uw begeerd zal enden.
Maakt boven al den dans dat hy behaaglyk zy.
Laat hier van, bid ik u, myn Heer, de last op my.
Nu, willen wy ons tot onze oeffening gaan keeren?
Indien gy zyt belust om noch iet nieuws te leeren.
Beginnen wy.
Wel aan.
Hy zingt en danst met Jourdein.
Myn Heer, past op de maat.
De beenen recht, en roerd de schouders niet; dat gaat Heel wel, al zachjes: ei, gy houd te styf uw Armen, Uw hoofd om hoog; wat dus, zo zou me'er onder schermen; Nu, recht dan 't lyf.
Ei, my!
Myn Heer, 't is wonder goed.
Nu leerd my eens hoe dat men een eerbieding doed Aan een van hoogen staat, 't zy Graaf, of een Gravinne.
Gy moet, zo gy het wilt met lof doen, dus beginnen; Voor eerst een buiging heel na acht'ren, en daar naar Met drie van vooren, u zo voegen dicht by haar; Doch, met de derde uw hoofd tot haare knien geboogen; Zie zo, vat gy 't?
Zo, he?
Dus heeft het meêr vermoogen.
Darde tooneel.
Zangmeester, Dansmeester, Leerling, Jourdein, eerste Pagie, tweede Pagie.
DEn Scherremmeester, Heer, die wacht dat hy u dien.
Zegt dat hy binnen komt: dit moogt gy mede zien.
Zangmeester, Dansmeester, Leerling, Jourdein, twee Pagies, Schermmeester, tot aan haar knien geboogen.
Schermm.
MYn Heer geliefd het u?
voor eerst uw reverentie; Het Lichchaam recht, myn Heer; nu, vorder in defencie, Nu voor, de beenen slecht, zo wyt niet van malkaàr, De voeten moeten beistaan op een Linie; maar Den arm zo heel en gantsch niet uitgerekt; het hooge Van uwe linkerhand niet verder als uw ooge; Het hoofd recht op, en het gezigt heel kloek en stout, En 't lichchaam heel al vast; dat's een, twee, drie, nu dout Toe; weder achterwaards, myn Heer, als gy zult steeken, Laat het uw arm altoos aan geene magt ontbreeken; Nu noch eens, een, twee dry, 't za, za, Heer, in der yl, Val in, wat zo, myn Heer, gy krygt de rechte styl Der Wapenoeffening.
Euch!
Heer, gy zyt een wonder.
Ik heb aan u gezeid, dat alleen het bezonder Geheim der Wapenen in deze twee bestaat; Dat 's dat men niet ontfangt, en dat me een ander slaat; En als ik heb aan u doen zien, door blyk van reeden, Het is onmoogelyk dat iemand raakt uw leeden, Zo gy de Kling van 't recht uws lyfs te keeren weet, Het welk dat hier aan hangt, dat men hem niet vergeet, In 't afkeer van 't rappier, 't zy buiten ofte binnen.
Op deez' manier zou dan een bloodaard konnen winnen, En dooden een, hoe fel en kloek hy was van moet.
Gewisselyken, en hier ziet gy wat gy doed; En hoe veel dat de konst der Wapenen moet gelden, En zyn in achting steeds by de alderkloekste helden, Ten opzigt van den Dans, of Zang, of anders iet.
Nu, Scherremmeester, spreek zo onbehouwen niet.
En leer vry van den Zang een ander vonnis stryken.
Het schynt dat gyliên u noch wilt by my gelyken; Zo zeker, dat waar schoon!
Ei, zie deez' Konstenaar!
Deez' Snoever.
Dansser, hoor, zo ik u eenmaal maar Doe passen op myn maat, ik zal u voeten maaken.
Hoor, Zanger, vaar niet voort met myne konst te laaken, Of'k zal u zingen doen, dat het u heugen zal.
Wel, Yzerslager, zeg, wat onderwind ge u al?
Weet gy niet dat den Dans u uwe maat kan leeren?
'k Geloof niet dat gy 't meend; hoe wilt gy u verweeren?
En vechten tegen een, die een, twee, drie verstaat?
En die met redenblyk een man ter neder slaat.
'k Lach met zyn redenblyk, en met zyn een, twee dryen.
Al zachjes, bid ik u, zo raakt gy in geen lyen, Schermm.
Wel, onbeleefden Bloed!
Ja wel, wat Scherremheer.
Zwyg, bid ik.
Zo ik moet.
Gy zyt een Man van eer.
Scherm.
Al zachjes, zo ik moet aan u myn handen schennen!
Zyt zeker, dat uw rug myn wapens zal gewennen.
En ik, dat na myn wil ik u doen zingen zou.
Zyt toch gerust.
Laat hen begaan.
wat wou Ik van die Zangertjens, en Danssers hutspot kappen.
Dat kon wel zyn, indien de stryd bestond in 't snappen.
Zangmeester, Dansmeester, Leerling, Jourdein, twee Pagies, Schermmeester, Philosooph.
MYn Heer den Philosooph, gy komt ter rechter tyd, Om door uw oordeel te bevreedigen den stryd, Gereezen tusschen hen.
Wat's de oorzaak van hun stryden?
't Was om de Konsten, Heer, die deze dry belyden, Die brengen haar zo veer, dat na de stryd van reên, Ik licht zou vreezen dat zy werden handgemeen.
Heeren, zyn dit reên om dus ontsteld te weezen?
Hebt gy het Leerboek nooit van Seneca geleezen?
Myn Heeren, kan men doen aan iemand meerder hoon, Als dat men zyne konst, en hem veracht?
de kroon En zegebladeren ontrukt?
niet werd gepreezen?
Den Dans, zo aangenaam als 't zingen, derft hier dezen Uitschelden, of het schier niet eens meêr te achten waar; En stelt noch boven haar een slechte konst.
Bedaar: Die wys is, Heer, en zal geen lasteringen achten; Men hoorde van dien man geen antwoord te verwachten, Als door het zwygen.
'k Zeg, door een gelykenis, Betoond gy dat myn konst niet boven de uwen is.
Dat u dit niet ontroer; men moet, om ydelheden, En woorden in de lucht, zo licht niet zyn te onvreden; Al wat den eenen mensch van de ander onderscheid, Is hooge wysheid, en oprechte deugd'lykheid.
Ik zeg, het danssen is een konst, zo waard om pryzen, Dat men aan hen geen eer genoeg en kan bewyzen.
Ik zeg, dat zingen is een konst, die eeu wen door Van vorst en koningen gepreezen werd; 't gehoor Van yder een, werd haar, met diepe aandachtigheden, Als toegeëigend.
Ik, met meerder recht en reden Betoon aan dezen, dat de Scherremoeffening Een Prins der konsten is, en haarliên konst gering: O ja!
dit voordeel kan myn konst aan iemand geeven, Dat die, die van de dood gedreigt werd, houd in 't leeven.
En wat zal op het lest dan zyn de weetenschap, Van 't hemels, en van 't aardsch?
ei, zeg eens, wat een trap Van eer behoorden die by 't volk niet te bekoomen?
Ik zie dat gy te zaam op 't hoogst zyt ingenoomen Met hovaardy; mits ge in myn tegenwoordigheid, Om zaaken, die de pyn onwaard zyn, eeuwig stryd; En derft verwaand de naam van weetenschappen geeven Aan iet, 't welk niet verdiend de naam van konst; maar even, En by gedoogzaamheid, de naam van Zanger, oft' Van Scherremmeester, of wel Dansser.
Doet het, Schoft?
Ha, ouden Philosooph!
O tandeloozen Byter!
O, Rok vol zottigheid!
O magteloozen Schyter!
O Schelmen, zonder eer, neemt hier een proef dan af.
Myn Heer, den Philosooph..... Zy vechten.
Dien hoon verdiend deez' straf.
Myn Heer, den Philosooph..... Zangm.
De Duivel zal u haalen.
Myn Heeren..... Philos.
De oudste droes moet u de vracht betaalen.
Myn Heer, den Philosooph..... Philos.
schelmen, zonder eer.
Myn Heer, ei.... Philos.
Laat my toe dat ik hun les maar leer.
Myn Heer, den Philosooph.... Philos.
Vewaande Bedelaaren, Verraaders, Guiten, Schuim, Gepeupel, Guichelaaren.
Al vechtende binnen.
Myn Heer, den Philosooph!
myn Heeren, ei!
myn Heer, Den Philosooph, houd op; ei!
Heer, doch Heer, ei!
keer; Ja, als gy vechten wilt, vecht dan, van nu tot morgen; 'k Wil, tot myn ongeluk, voor uw geluk niet zorgen; Ja wel, wat lust my, daar myn beste nachtgewaad Te gaan bederven; de een die stoot, en de ander slaat; En ik zou, midd'lerwyl, om de eene te bevryden, Van de ander onverziens wat slagen moeten lyden.
Jourdein, Philosooph, twee Pagies.
BEginnen wy ons les?
Voorwaar het is my leed, Dat men hier in myn huis myn Heer deez' hoon aandeed.
Dat s' niet; wy weeten 't pit van 't menschelyk bedryven; 'k Zal daat'lyk tegen haar een dapper Schimpdicht schryven, Juist na den styl van den schimpryken Juvenaal; Nu, zeg my, wat u lust te leeren?
Altemaal, Het welk men leeren kan; ik ben heel ingenomen; Om op de hoogste trap van weetenschap te komen; Ja, 'k ben als dol, wanneer ik overdenke, dat Myn Vader nooit tot my die liefde heeft gehad, Van in myn jonkheid my te laaten onderwyzen.
Myn Heer, ik moet hier in uw goed gevoelen pryzen Namfine Doctrine vitast quasi mortis imago.
'k Geloof, myn Heer, verstaat die woorden in 't latyn?
Wel ja, myn Heer, maar laat het u niet moeilyk zyn.
Dat gy, als of ik 't niet verstond, my uit wilt leggen.
Myn Heer, het vaersje wil het vollegende zeggen Zonder geleerdheid is men dood, of onvoltooid.
Die regel die gaat vast.
Myn Heer, hebt gy dan nooit Beginzelen gehad, om haast geleerd te weezen?
Wel ja, myn Heer, want ik wel schryven kan en lee zen Philos.
Van waar gelieft het u dat ik begin, myn Heer?
Gelieft het dat ik u de Logica eerst leer?
Wat is die weetenschap?
Hier werd men onderweezer In de drie werkingen van het verstand: en dezen Zyn de eerste, tweede en derde; en de eerste dan die is Welk ons den weg wyst, om aan onze heugenis, Zonder wanorden, haar gedachten voor te stellen, De tweede, leerd ons een bezaadigt oordeel vellen: De derde is, waar door men aan de kennis raakt; Op wat manier dat diend een goed gevolg gemaakt, Door de Figuuren van Barbara, Clarent, Dari Fario, Baraliston, Felepton, disanis, datri, bocarde Ferison.
Heer, Philosooph, die woorden Die komen, na my dunkt, uit vry Barbaarische oorden De Logica die is te droef, na dat ik gis; Myn Heer neemt iet ter hand dat meêr vermaaklyk is.
Zyt gy genegen tot de weetenschap der zeden?
Der zeden?
Ja, myn Heer.
Wat kan ons die ontleeden Phlos.
Die handeld van 't geluk, en leerd ons hoe men mor De tochten dwingen, van het ongeregeld bloed, En..... Jourd.
Neen, men laat dat daar; van bovenen tot onder, Ben ik zo vol van gal, dat zelfs geen oorlogswonder My nimmer temmen kan, als ik gram weezen wil.
Gelieft u Phisica?
Wat leerd die?
Het verschil, En de begins'len der natuurlyke zaaken; Voorts de eigendommen, die des menschen lichchaam raak en; Als ook het wezen van al de Elementen; 't geen Ook eigen is aan staal, en yzer, ja ook steen; Om wat dat leeven doet, de dieren, en de boomen; Zy wyst ons hoe men kan tot rechte kennis koomen, En van al de invloeijingen der Hemelen; hier wart Het vliegend vier gekend; de sterre met de start, Het weerligt, blixem, sneeuw, den hagel, en den donder, Orcaanen, winden, en het Landvolks grootste wonder, Het Stalligt, 't welk de lucht tot eene wagen heeft, Waar door het komt dat het voor ons als heenen streeft Als wy het volgen, en daar door de Lucht beroeren, Daar wy in tegendeel zien naar ons heenen voeren; Zo wy het vluchten, het welk voortkomt uit de tyd, En grillege natuur het minste ydel leid, Die ons verlaaten plaats, straks door de Lucht komt vullen.
Dat gaat zo heen, Heer, doch het zyn een hoope, prullen En lappen; 'k heb daar ook al geen behaagen in.
Myn Heer, die zeg dan iet dat is na zynen zin.
Wel aan, zo leerd my dan de oprechte en echte spelling.
Heel gaeren.
En daar na zo leerd my ook de stelling Van de Almanaach, op dat ik zien kan, vast en wis, Wanneer het maaneschyn, en wanneer 't duister is.
't Zy zo, maar om uw wil op 't uiterst na te koomen, Zo diend van u, myn Heer, heel wel in acht genoomen, Dat men de Woordenkonst voor eest beginnen moet, Door vaste kennis van de lett'ren; deze doet Ons kennen hoe men kan verscheidelyke spreeken; Hier op, als ik 't getal der lett'ren overreeken, Bevind ik die te zyn een deel Vocalen, en De rest diend dat, myn Heer, voor Consenanten ken; Het woord Vocalen zeid, dat deeze alleen ook luiden; De Consenanten, deeze en kunnen niet beduiden, Ten zy dat zy met een van de Vocalen slaan; Vocalen zyn A, E, I, O, U. Jourd.
'k Hebt verstaan.
Nu, om de letter A, volkomen uit te spreeken, Zo opend sterk de mond; A. Jourd.
A. goed, dat zyn treeken.
Nu, om de E. moet gy het onderst' van de mond Na de ooren brengen; A, F. Jourd.
A, E, 'k heb 't terstond.
A. E. Wat is het schoon!
En nu, voor del, noch meerder Na de ooren; A, E, I. Jourd.
Ter waereld geen geleerder.
A, E, I, I, I, I. Lang leef de weetenschap.
Myn Heer, niet teffens; maar zo voort, van trap tot trap, Tot de O; zo sluit gy weêr de lippen by malkand'ren.
ô, ô, A, E, I, O. hoe kan den mensch verand'ren.
Het open dat gy laat is recht gelyk een O. Jourd.
Laat zien, O, O, ja, Heer, al dat gy zegt is zo.
Voor de U, zo moet myn Heer byna zyn tanden sluiten, En de twee lippen wat uitsteeken, zo na buiten, Zonder te voegen die nochtans geheel by een, U, U. Jourd.
U, U, Myn Heer, 't is meerder als gemeen.
Op morregen, myn Heer, zal ik u meerder leeren, Jourd.
Vergeet toch, boven al, niet wederom te keeren.
ô Neen, wat aardig is, zal ik, van 't eerst tot lest, U doen verstaan, Heer.
Goed, maar doet hier in uw best: Voorts moet ik u een zaak als aan een vrind vertrouwen.
Hoe dat ik ben verliefd op een der schoonste Vrouwen Van deze Stad, nu zou ik gaeren hebben, dat Gy iets aan weest, 't welk, zo niet heel, ten minsten wat Van myne liefde, aan deez' schoont' kon kenbaar maaken, Op dat ik door deez' treek haar geest zo mogt doen blaaken Tot my, in wedermin.
't Zou schoon zyn, niet?
Gewis; maar 't geen dat gy verzocht voor deze, ziet, Dat kan geknoopt zyn door de maat, of ongebonden; Wat wenscht, myn Heer, zyn Lief het liefste toegezonden?
't Gebonden, 't welk is rym, of't ongebonden, 't geen Men prosa heet?
Neen, neen, de broozen in 't gemeen Die zyn heel moeijelyk en lastig aan te trekken.
't Is waar, de vaersen, Heer, die kunnen min verwekken.
De vreeze en de broos zyn even vies van schyn.
Het moet al even wel het een of't ander zyn.
Om dat men dit aan iemand zo kan zeggen, Of moet het hem in proos of rym te vooren leggen.
Wel hoe, en vind men dan geen ander slag van spraak?
Neen 't geen geen vaers is, moet, het is een zek're, zaak, Vast proos zyn, Jourd.
Ja; en 't geen dat wy nu zaamen spreeken, By wat voor slag van spraak kan dit dan zyn geleeken?
Dat 's mêe al proos, of rym.
Wanneer dat ik dan zeg, Geeft my myn muilen; doet my myne muilen weg; Zo is dat prosa?
Den hemel moet my spaaren: Het is nu meêr dan over vyf en veertig Jaaren, Dat ik dan prosa sprak, en zonder dat ik 't weet; Myn Heer, en Meester, het was my op 't hoogste leed, Zo ik uw konst niet kon, na haar waardy vergelden.
Nu wou ik, dat men my dit op een briefjen stelden.
Ik brand in min, Myn Engelin: Jont van uw band, Uw wedermin.
Dit wenschten ik, dat kon zyn geestig omgekeerd; Op dat die Schoone, die ik dien, daar meê vereerd, Mogt haar af keerigheid, in waare min verkeeren.
Myn Heer, dat kan men op verscheide wyze leeren.
Laat hooren.
Voor het eerst, gelyk gy hebt gezeid.
Ten tweede: IN Min ik brand Myn Engelin: Uw wedermin Jont van uw band.
OF: Ik min myn Engelin, Ik brand: Jont van uw hand, Uw wedermin.
OF: Jont van uw hand Uw wedermin; In Min ik brand, Myn Engelin.
OF: Ik brand in Min: Jont van uw hand, Uw wedermin, Myn Engelin.
O welk een schranderheid!
Maar welk van allen deze is nu het allerbeste?
Die gy my hebt gezeid.
Zo ben ik dan ten lesten Poeët geworden; schoon ik niet heb gestudeerd?
Ik dank u, en ik bid dat gy doch wederkeerd Op morgen, om my voort en voort de konst te toonen.
Ik zal niet missen, Heer.
Ik zal u wel beloonen Tweede tooneel.
Jourdein, twee Pagies.
MAar hoe, myn kleed en is dat noch niet t'hui gebragt?
2 Pag.
Neen, Heer.
Wat dunkt u, is 't niet lang genoeg gewach Na dien verbruiden, en zo zorgeloozen Snijer?
En dat juist op diens dag, wanneer ik, als een vrijer, Verschynen moet op 't hof, in 't oog van myn godin?
De derdendaagsche koorts die neemt zyn leden in; De nikker, en de droes die schen hem; zo veel plaagen Op zijne snijers rug, als al de Snijers draagen Om hunne dievery, in 't diepste van de hel; Tien tonnen gruis gestampte nikkers op zyn vel; En dat voor 't Snijers huis, op dat 'er niemand komen; Dat 's Snijers eigen wyf den Snijer word ontnomen, Zo hy haar mind; zo niet, plaag hem de Duivelin: Dien hond, dien Snijer, ô!
dien Snijer, zonder zin Of herssenen, dien guit, dien schost, dien luizevanger.... Ha!
hy is daar, ja vriend, indien gy noch wat langer Getoeft had, 'k had op u byna myn gal gebraakt.
Jourdein, twee Pagies, Snijer, met vier Knechts.
Snij.
MYn Heer, uw kleed en kon niet eerder zyn gemaakt, Schoon twintig van myn knechts het hadden onderwonden.
Gy hebt my daar juist een paar kousen t'huis gezonden, Waar ik het meeste werk meê heb gehad, al eer Ik ze aangek reegen heb.
Zy zullen rekken, Heer.
'k Geloof, indien ik haar wou gansch in flarden rukken.
De schoenen, die gy zend, die voel ik my zo drukken, Dat het onmoog'lyk is.
Myn Heer, dat's niemendal.
Hoe, niemendal?
Wel ja, denk dat het beet'ren zal, Zie hier het netste kleêd dat ooit myn handen raakten; Een auder had een maand van doen eer hy't zo maakten.
Maar weet, de ervaarentheid yan myne werrikliên, Heeft het op zulk een tyd te weeg gebragt; wil zien Of het u wel gevalt.
Wel aan, maar zal 't my voegen?
Wat vraag!
ik weet het zal op't uiterst u genoegen.
Gelief 't u aan te doen?
Iourd.
Ja, geef 't maar.
Holla; Heer, Een Edelman doed men dat met ontzag, en eer; Ik heb hier volk gereed, om op de maat te kleeden; Hou, holla, voegt myn Heer dit kleed aan zyne leden, Op de manier, gelyk men aan den Adel doed.