floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Diwertje, Zaartje, Teuntje Gerrits, Grietje Pieters, Marritje Jacobs, Elsje Lubberts, Bauke Lolles, Meestris Maery, Brechje, Jan Klaaz.
GOeden avond Moeder, houje de Vrouwtjes noch wat aen de praat?
Ia, Ian Klaazen, hier zittewe noch.
Wel, wel, dat is goed, dat is goed, dat et zo eendrachtig en vreedzaam toe gaet.
We hebben hier zo een Vrouwe-praatje gehad, en onder alle, Zo spraaken we daer zo juist van Hillegond, Roeland en Dochter; JAN KLAAZ.
Ia, ’t is men leet dat ’er zulken lot te beurd is gevallen.
En mijn zeeker niet, zie daer, als ik mijn hart zel uitspreeken, ik groeier* in een hand dick spek, Zulken lebbigen dier, toen dat werk van onze Zaartje uitkwam, wat roerdeze wel’er bek!
Zou ik zulke dingen om een Vryer doen!
zou ik mijn eer en reputaaci zo gaen krenken!
En dat om een knecht!
zeyze, zeeker ze moet wel togtig weezen!
hoe hetzet durve denken!
En zo ging s’al praaten, wat is zy nou?
die Schijn-heilig, die Sluik-hoer, die Ligtekoy, die Slet, Is zy nou niet togtig en heet e weest?
en het zy’er geslagt nou niet een moye kroon op ’t hooft gezet?
Ik mient, en zou ik daer niet in groejen?
wel waerom zou ik er om treuren.
Maar hoor Diwertje, je weet noch niet watje van de jouwen, of die jouw aengaen zou kenne gebeuren.
Marretje Iacobs spreekt hiel wel.
O dat Wijf het et al weg!
ze weet wis van de moord!
Mijn is van daeg al wat vreemds voor e komen, maar men moet niet al nae zeggen, datmen wel hoort.
Die zwijgen kan, behoeft van zijn zeggen gien Tol te betaalen.
* Grootje, daer is een Meid, die komd om Meestris Maery te haalen.
Ay das faire goed.
Dat komd hiel wel Diwertje, wy moeten ien weg gaen, ik gae met.
Nou Bauke Lolles, ik deink immers niet dat et met jou zulken haest het.
Je Man zelje ligt komen haalen.
Daer is gien staat op te maaken kiend, en ’t is al lang over viven En men kiend zel vast leggen te gieren, ik kan onmeuglik niet langer blyven.
Kom Baaker, geef elk noch een kopje Kandiel, zie daer keyeren, ay neem elk een paar dosijn Zuiker-koekjes mee, BAUKE LOLLES.
’t Is al te veel Diwertje.
Kraam-vrouw, ik wensje alles goets, en veul heil en vree.
Zaartje, ay godan, ay farre wel.
Ik bedankje veurje besoek keyere, datje de moeiten hebt genomen, Bauke Lolles, en Meestris Maery, je moet de Vriendschap wat onderhouwen, en al te met eins uit komen.
Ik dankje Bauke Lolles, ik dankje Meestris Maery.
Bauke Lolles, Meestris Maery binnen.
Diwertje, ’t zel mijn tijd ook weezen, DIWERTJE.
Teuntje Gerrits, ay praater niet van, Je moet ons altemaal noch wat geselschap houwen, ziet daer, of ’t weezen wil!
daer komd men Man.
Diwertje, Zaartje, Teuntje Gerrits, Elsje Lubberts, Marretje Jacobs, Grietje Pieters, Jan Klaaz.
HOe ist Moer?
hebje die Vrouwtjes al wat onthaald?
Ja Groot-vaer, we hebbend hier al hiel wel kennen houwen.
Isser alzo een praatje om e gaen?
Uit de kunst Vaer, zo wel van de Mans als van de Vrouwen.
Zouweze dat niet doen!
wel anders waren de Vrouwtjes op gien Kandiel-maal geweest.
En hoe stae jy dus te droomen Swaeger!
wat schorter aen?
hoe benje zo bedeest?
Iy bend nou Kraemheer, ’t is jou werk de Vrouwtjes wat te vermaaken.
Ie hebt gelijk Vaeder, maar daer zijn zomtijts dingen die wat dieper raaken.
Moet men altijd zijn gedachten juist hebben op zulk of diergelijke ydelheid?
Ik hou van al dat mugge ziften niet, ik houw veul van die, die het Hart op zijn tong leid.
Maer hoor Vaeder, Jan Klaazen word een huishoudend Man, hy begind veur zijn Vrouw en Kinderen zorg te draagen.
Wat zel ik zeggen Zaartje Jans, een mensch en heeft niet altijdt eenderley vlaagen.
Teuntje Gerrits en Elsje Lubberts, ik moet iens by jou komen, je bend allebey zo stil of je zat en sliep, Ik slacht de ouwe Wagenaers, ik hoor noch zo gaeren, het klappen van de Swiep, En mijn Swaager is ook zo droog datmen hem schier met een Swavel-stok sou aensteeken.
Dat zeg ik ook al Vaar, hy moest de Vrouwtjes wat Tracteeren en aenspreeken.
Maar Moeder, daer heb ik jou toe versogt, en alst gedaen word ist dan niet eveliens wie dat et doed?
Baaker daer word geklopt.
Grootje, daer benne twie Arbeiders, die brenge daer een zieke Vrouw in een mat, en ze zeggen datze hier wezen moet!
hier in huis?
Ia Groot-vaeder, zo als ik de deur onder en boven wou sluiten, Drongen ze teegen mijn aan, dat ik ze onmooglijk niet kon stuiten.
Daar koomen ze aan.
Teuntje Gerrits.
Elsje Lubberts Marritje Jacobs.
Hillegond.
Jan Klaazen.
ZEt neer Joost, vrienden wy wenschen jou goeden avond allegaar, Wy brengen je hier de Moeder met er kind, en aangaande de Vaar Daar wy gien kennis van en hebben, wie dat hy is, of mach weezen, Maar dat zel de vriend Ian Iasperzen uit dat briefje best konnen leezen.
En vorders is ons belast als wy dat hadden gedaan, Dat wy dan zonder vertoeven wederom te rug zouden gaan.
Hans, Joost binne.
’t is Hillegond met er kind!
wel dit lijke wel droomen!
wat komd mijn over!
waar ben ik toe gekoomen!
waar berg ik mijn van schaamten?
Ian Klaazen, Ian Klaazen, waar heb je me toe gebrogt?
Teuntje Gerrits, dit is een werkje!
dit is wat te zegge!
wie had dat van zijn leeven gedogt?
Gedogt!
gedogt!
ik stae of ik stom ben!
wat zellewe gaan beginne?
och Zaartje krigd d’iene flauten op den anderen.
Grietje Pieters, brengter dog in een andere Kamer na binne.
die arme sloof, isser zo van onsteld, dat ze kwaelik staen kan. ZAARTJE.
Jou Egtbreeker, loop heen met je Hoer, ik kenje niet meer veur mijn wettige getrouwde Man.
Grietje Pieters, brengme maar slegts uit zen oogen, dat ik hem niet meer en zie; ik kan niet langer spreeken.
Jou geveynsde huichelaer, jy zeld je leeven jou voeten niet weer by er ondersteeken.
Het men daerom den hiele dag zo staen mijmeren, of men opgetoogen waer in den geest?
En dat is die zelven Hans de Kruier, die van de morgen met een Brief tot onzend is geweest.
Wat rukten hy me die uit de hand!
toen was men in duizend vreezen, Want daer stond het sekreet in, dat ikze mogt koomen te leezen.
En die kwam kwanzuis van de Rijp!
jou meineedige, jou regte hipokrijt, gien goddelooser boef leeft er in de stadt.
En dit zel die suster weezen, die zulken schielijken overval gekregen had, En die most hy wat gaen vertroosten, en in den geest versterken, ja wel, ik weet niet wat er noch wel zel gebeuren.
Zie daer, mogt ik begaen, ik vloog hem in zijn gezigt.
Nou Diwertje, je moetje zo niet versteuren.
Versteuren!
hoe schandelijk het hy ons in ’t eerst deur Martijn de Besteester bedroogen en misleid?
Daer van het gerugt niet alleen over de stad, maer deur ’t hiele land is verspreid.
En nou is de leste dwaaling noch erger als d’eerste, dien schijn-heilig, wat het hy ons wel leggen veur preeken; Dan was die te ruig van leeven, dan was alles maer ydelheid, en dan moestmen hem zo diep in de weereldt niet steeken.
Maer hoe diep steekt hy der wel in die zijn trouw zo schandelijk te buiten gaet.
Waak ik, of droom ik?
maar Swaeger!
dus te vervallen tot zo schandelijken daad?
Daar al ’t voorgaende was vergeten?
daar ik al mijn vertrouwen zo vast op zetten?
Dus buiten te spatten?
en zo eerloos jou Egte-bet te besmetten?
Ik ben al raadeloos, van mijn zelfs zo schandelijk te zien misleid.
dat uiterlijk gebaar!
en dat vervloekte kleet van schijnheiligheid Kan wat uitwerken!
daar staet hy nou, die fijne priester, en spreekt niet me dallen.
Wat zel ik zegge Vaeder?
al wie staat die kan vallen.
JAN IASP.
Die kan vallen!
of het maar zo een abuisje was, dit is recht vervallen tegens het wettelijk verbond.
Ik wou dat hy daadelijk zo viel, dat hy zijn leeven niet weer op en stond.
Wel mogt Marritje Jacobs zeggen, Diwertje!
je weet noch niet watje van de jouwe gebeuren kan. Maar hoe weinig docht ik dat et ons zo nae was, en van de morgen noch zei men Man, Moer, ze zeggen dat et hier in ’t Kattegat schuild!
en wy wisten hier niemand daar w’et op dorsten prezumeeren.
Wy dochten dat w’een Engel in huis hadden, maar ’t is een Engel, met vleugels van Lucifers veeren.
Daar staat hy nou, dien vermomden bedrieger.
Waarom spreekje nou niet?
Ik beken Dat ik deur verrukking, en uit swakheid des vleesch gesondigt heb, en niet geheel onschuldig ben.
Hillegondje spreek jy nou.
ik ben zo flauw, en zo ontsteld ben ik deur al mijn leeden.
Op de tweede Pinkxterdag, zijn we op een Chees zaamen na Slooten gereeden; Zo haast als we daar kwaamen, gaf hy daadelijk teekenen van zijn ongeoorlofde geneegendheid, En dat hy ’t niet langer wederstaan en kon, en heeft toen wijdt en breed uitgeleid, Hoe dat de Munstersche Broeders alle goederen gemeen hadden gehouwen, En datze onder die gemeenschap ook hadden verstaan het algemeen gebruik van de Vrouwen.
Wat ik er teegen inbracht, ’t was al vergeefs, hoor Hillegondje zeide hy, hou jy je maar gerust, verstaeje wel.
Laat jy me maar begaan, ik zeld wel stellen dat jer gien ongemak van krijgen en zel.
En ik arme slegte duif heb me zo gezegge laaten.
Ik arme slegte duif!
ja jy lijk er wel ien.
Jy wist dat hy een getrouwd Man was, je moest je niet hebben laaten bepraaten.
ik deed wel mijn best, maar wat wast?
eeven als een Wolf tegen een Lam.
Hoe dat ik er teegen geworsteld heb, eer dat hy tot zijn voorneemen kwam, Dat weet hy best.
en dat is nou ruim acht maanden geleeden, och!
het spreeken zou men wel verveelen.
Acht maanden!
dat zou nae den natuurlijke loop een hiele maand verscheelen.
Ergo actie genoeg.
Dat is maar malle praat, Jan Klaazen, zy heeft alles, en alle omstandigheeden bekend.
Jan Klaazen, ik wilder de dood op sterven, gelijk ik weet dat ik et doch niet lang maken en zel, dat jyder allien de Vaader van bend.
Jan Klaazen, wat meugje doch disputeeren, ’t leid immers so klaar als men ’t zou kenne beschrijven.
Jy hebt jou wettelijke trouw gebrooken, en die zel ook gebrooken blijven.
In der eeuwigheid en komje niet weer by me kaar.
By me kaar koome?
zo lang als mijn oogen oopen staan, wy zellen de Moer en’t Kind houwen, en weezender over Moer en Vaar.
En laat hem maar loopen dat hem de lappen nae sleepen, daar is niet een zier aan bedreeven.
Is dit op een Kinder-maal gaan?
Teuntje Gerrits had ik maar t’huis gebleeven.
Elsje Lubberts, dat wensten ik ook wel.
Ay praat doch zo niet key’ren, deinkt e reis hoe dat et ons raakt?
Wat zel dit weer een klank geeven?
en daar mee het men al dat kanailje van de straat weer gaande gemaakt.
Men dunkt dat ik ze al weer hoor roepen, en op den Dam en aan de Beurs zie loopen.
Hier hebje de Comedie van Jan Klaazen, al de werken van Jan Klaazen.
Wie wil het Kraambed-Bed van Zaartje Jans koopen.
Tot een eeuwige schand van ons, daar we zo onnoozel toe zijn vervallen en gebracht.
Maar ’t is gelijk ik altijd gezeid heb, daar isser niet een onder al den hoop die deugd, van dat Jan Klaazens geslacht.
wat is men hart droog en flauw, mocht ik een dropje genieten.
wat moet ik al inkroppen en swijgen.
Nou Diwertje, geeft er een dronkje wijn met zuiker.
Ja rottekruid in er gat, zo zelzer leeven gien dorst meer krijgen.
’t Is eevenwel een jonge Kraam-vrouw, en een mensch Diwertje, en elk stootze nou met de voet.
Deinkt dat et ook al vry hart valt, elk gaat maar iens by zijn eigen gemoed.
’t Is wel waar, ze het wel een groote dut gehad.
dat ik mijn zo schandelijk heb laeten verleijen.
Hou daar Moer, versterk jy jou hart e reis, nou Hillegont, je je moet zo niet schrijen.
dat verkwikt me wat.
Marritje Jacobs, verlaat me doch niet in deezen noodt.
Ik wensch niet langer te leven, och!
keijeren bid toch maar slegts om mijn doodt.
Grietje Pieters, Grietje Pieters, och stae me doch by, ik zeld je al mijn leeven dank weeten.
Nou je moet noch al geduldig weezen, benje gebeeten, je bent noch niet gegeeten.
* Kom wy moeten jou Zeun ook iens zien.
het Kindje is niet hiel gezond.
’t Is of het binne-stuipjes het, zomtijts is het hiel blauw, en pimpel-paars om de mond.
Mijn lieve wurm, men mach jou komst in de weereld wel beklaagen.
Elsje Lubberts wat is et teertjes?
Dat loof ik wel Grietje Pieters, nae ze zeid zo is het kindje niet voldraagen, Het komt een hiele maand te vroeg!
Ay hoor, dat heb ik lang e zeid, Daarom men mach zeggen wat men wil, de zaak is vermengd met eenige duisterheid.
Maar Jan Klaazen, dat zijn al nae-ween die niet en gelden, wat meugje al leggen en murmereeren, Of je honderd woorden den hals breekt, wat helpt dat; een zaak die geschiet is, en is niet weer te keeren.
Daar hangen ook gien halzen aan, dat is nou maar daagelijkx werk, daar worden er zo veul in Waterland besteld Daar men de Klok niet over en luid.
Ja Grietje Pieters, wat scheeld jou wat de botter geld.
Konne wer ook zo of raaken, we zouwent ligt al mee zo uitleggen.
Maar wy blijven vast midden in de ruisie steeken, dat is wat anders te zeggen.
Daar heb ik Klaas Ianzen iens uit de Wieg e haald, ik moet ze iens monsteren by melkaar.
Ziet dat zijn twie lieve hartjes!
zie daar, daar is jou Grootje!
en jou lieve Groote-vaar.
Nou weesje zoet, weesje zoet, men moet niet beginne te krijten.
Iy hebt gien schuld, jy hebt gien schuld, men zel het jou niet verwijten.
Wat is Klaas Ianzen dik enne grof!
en wat is et ander onnozeljets, als men ze zo by me kaar beschoud!
Dat loof ik wel moer, kindertjes die om d’ acht maanden koomen, die worden zelden oudt.
Hoor je wel, dat ’s al weer aan, een hiele maand te vroeg, ja wel zie daar, ik ken ’t uit men hooft niet krijgen.
Maar Ian Klaazen, hier vald veur jou niet anders te doen, als maar te verdraagen en zwijgen.
Hou daar vaar, neem jy jou kindertjes iens, zo, in elken arm ien.
Ay zacht Teuntje Gerrits, mien je dat ik hier zo ten toon wil staan dat et elk ien ziet?
Dat is tot jou groote reputacy; hoor Vaar, al wie hem zijn neering schaamd, die bedijd niet, Iy bend een juweel van een man, men behoord jou met goud te beslaan, en in waarden te houwen.
Zulke zijnd, die zo hoog te boek staan in ’t kabinet van de Vrouwen.
Groote Mama, wat dunkje?
Groote Papa, hoe staatje dat aan?
Wonderlijk wel, ik wou dat ik hem morgen veur ’t Stadthuis zo te pronk zag staan.
En dat s’ hem ’t rokje uit schudden, en nae de paal zouwe leijen, Om dat dartele vleis wat te kastijen, en dan op de koop toe noch drie kruizen op zen rug zouwe dreijen.
zeg je dat?
ik hoop immers niet datje ’t miend?
Zou ik et niet mienen!
daer isser niet ien onder dat Ian Klaazens volk, of ze hebben ’t wel verdient.
Maar hoor keyeren, deeze Vrouw mach hier zo in de Mat niet blijven leggen.
Elsje Lubberts.
daer staet hy die de wagt bevoolen is, beliefje dat teegen hem te zeggen.
Ia, laet hy zorg dragen, zo wel veur hem zelfs, als veur zijn Hoer.
Wy willen ons huis zuiver hebben, die drek en vuyligheid moet van de vloer.
Nou Jan Jasperzen, je moetje ook al een weinigje gezeggen laeten, IAN IASP.
Gezeggen laeten?
daer vald in ’t minst niet tegen te praaten, En geschiet et niet in ’t kort, zo volg ik mijn eygen raad.
En zet’er zo met Baakermat, Kind en al, midden op de straat.
waer zel ik noch heen?
Och, och, waer zel ik noch heen!
nou lijkend wel wonderlijke dingen!
Of ze wel zo kermde toenze te Sloote zamen na bed toe gingen!
Toen riepze zo luit niet, die ritzige Teef daerze leidt.
Nou Diwertje, zo haestig niet, spreek een weinigje met bescheid.
Dat loof ik wel, ’t zijn dingen die niet in de Kleeren gaen zitten, maer aen ’t Hart raaken.
Ia mijn lieve Moer, dat et je wel te deegen treft, die staat ken ik wel maaken.
Deeze ontsteltenisse Elsje Lubberts, kon wel gebeuren dat et mijn niet wel en bekwam.
jy hebt wel eer een stien uit de weeg e leid, dat jyze van de nacht in huis nam.
Och, mijn lieve Grietje Pieters, wouje me daer toch mee gerijven; ELSJE LUBBERTS.
’t Zou ook wel een stiene Hart moeten zijn, de Vrouw kan hier op straet niet leggen blijven, Woonden ik hier ontrend, ik namze daadelik in, ik zouder mijn niet iens over beraan; GRIETJE PIETERS.
Ik wil het ook gaeren doen Elsje Lubberts, maar men weet zomtijts niet of men wel of kwaelijk heeft gedaen.
Hoor keyeren, hier helpt in ’t minst gien overleggen, Ik wilze van de vloer kwijt weezen.
Maar hoor Ian Iasperzen, dat moet ikje even wel zeggen, Dat et niet veul fatzoens en is.
Fatsoen, of geen fatzoen, Ian Klaazen moet ook voort, neemd’er die maer by.
Ik zel zo daadelijk vertrekken Vaeder, bekommertje niet om my; Maar een gedeelte van mijn Kapitaal, dat ik’er in gebragt heb, dienje me weerom te geeven; IAN IASP.
Iou Kapitaal!
Lichtmis!
Schelm, waer zelje Vrouw met’er kind van leeven?
Durft hy noch van Kapitaal spreeken?
is hy noch zo onbeschaamd en stout?
Ia, het Kapitaalter wel!
schieter al wat over, zo is et voor men heer de Schout.
Maar hoor Diwertje, zonder iet in handen te hebben, kan hy ’t ook onmeugelijk niet wel klaaren.
Daer mach hy veur zorgen, dan is hy noch bekwaam om veur Dominee of Zieketrooster nae Oost-Indie te vaeren.
Dien Schijn-heilig daer hy staet, die ons eereloos bedrogen het en misleid, Druipen zel hy noch daer hy gaet.
Wat is ons dit al van te vooren gespeld en gezeid.
Nou zel ik morgen voort een Rekwest laeten instellen, en alles het daer toe bereyen.
Omze met den eersten, deur de Stee-klok wettelijk van malkanderen te doen scheyen.
En daer mee bennewer of, en komender ons leeven niet weer an.
En ik mienje morgen vroeg nae Zardam en de Rijp te peuren, en ligten daer zo veul geld als ik kan, En gaender mee deur, en laeten hem daer veur in de peekel steeken.
Ik zel dan vertrekken Vaeder, we zellen malkanderen over die zaak wel naeder spreeken.
Zo, die is voort, nou dit Vroumensch moet ook zo daadelijk aen een kant, GRIETJE PIETERS.
Ay Marretje Iacobs, kom lienme doch en reijs een hand, Ik zelze van de nacht huisvesting geeven.
Ie doed hiel wel Moer, je hoeft veur gien onmak te vrezen.
Och mijn liefste hartje, ik zeld al mijn leeven gedachtig weezen.
Marretje Jacobs, Hillegond, Grietje Pieters binnen.
Wat zel onze Tjerk Hendrikxe verwonderd weezen!
als ik hem deeze legende vertel?
En men Man Stoffel Thyzen, zeld niet kenne gelooven!
wie weet hoe wonderlijk dat hy op hooren zel?
Hier Baaker.
Ik dankje Teuntje Gerrits, ik dankje Elsje Lubberts.
Diwertje, ik wens de Kraem-vrouw alles goets, dat s’in krachten mach vermeeren.
Dat zelve wensch ik ook, en dat’er tegenspoed in blydschap mach verkeeren.
Dat meugen we hoopen keyeren.
Nou zietmen dat het spreekwoord waarachtig is, aen het geen hier is geschiet; Dat Schijn bedriegt, en al ziet men de Luy, men kendtze niet.
Z. BARONS KLUCHT VAN LICHTHART, EN AERS-GAT SONDER-SORGH.
Op den Regel:                     Wat mijn gheschiet, Om Schuldt en hanghtmen niet.
Ghespeelt op ’t Schou-Tonneel van Reijnsburgh, den 25en.
dach van Sprockelmaent, 1653. .
TOT LEYDEN, Ter Boekdrukkery van Willem Christiaens vander Boxe.
Anno 1653.
KLUCHT-MAECKERS en MAECKSTERS.
JAN TYSSEN, alias: Lichthart.
BRECHT THEUNEN, alias: Aes-gat sonder sorgh, Lichtharts Wijff.
SCHELE STIJN, Toeback, Brandewijn, en Bier-Verkoopster.
JONCKER BEESEM, een Student.
LANSJE, sijn Knecht.
HAESJE de Nopster, Lichtharts Schoon-Dochter.
LIJS JOOSTEN.
GRIET SNAPS.
NEEL de STIJFSTER,}}Drie onbesturve Weeuwen.
KASPER en POLEX, Twee Klapper-luyden.
Mijn Heer de Schout met sijn Rackers, een Steê-Boó,                Huys-Heer, en, &c. Het TONNEEL is ’t Huys van LICHTHART, Scheele STIJN, en, &c. J.
Z. BARONSVASTELAVENTS-VREUGHT.
LICHTHART: Met een Schotel met Panne-Koecken, en een Pot Rijsten-bry aen sijn Armhangende al Eetende, uyt.
’K Heb ’t Wijff soo langh eseyt, se sou wat Goets vergaaren, Dat teugens d’ouwen dagh, als’t of-gaan van de jaaren, Maer ’t schijnt sen leest in ’t Boeck van ’t Meer, off Spaaren, niet, En dat’s me tot jou eseyt, sulcken hartseer en sulcken verdriet, Gelijckmen trouwens daechlijckx siet tusschen ’t Steenschuyr, en de Maeren, Doch, alst op moet laeter Lichthart dan mee wel of vaeren, Hebt niet voor aeren, maer seght, ’k heb mee wel kaeren heel schrael eweyt.
Nu ’k sagh liever datmen ’t spaerden, en s’ Vastelavents soo eens of heyt, Of: naermen ’t stuck over leydt: maer daechlijckx soo te smullen, En kan by gort niet gaen, de pop selder anders hullen, Of sulcke soete Sullen Borsje, als jy of ick ben Vaer, Souwen een Reys naer Kuylenburch moeten doen, al binnen’t jaer, Hael in, hael in by gort de schaer, of Lichtharts-eer sel schennen, Want seg ik wat, strax men seyt, al mee een van die Ian Hennen, De Honden sellen jou kennen, waer datje gaet op ’t straet, Bepissen jou kuyten, of past datjeme in mijn rust en vrede laet, Maer ’klas lest: Al te is quaet, en daer na sel ’kme gaen reguleeren ’t Kan soo niet langer gaen, al sou ’t huys ’tonderst’ te boven keeren.
Ja, ’kmachet doen met eeren, want ’kvinder recht en reden toe, ’t Huys komende, hier een bepist, daer een bescheeten, en ick weet niet hoe, Ick Sul, nam ’tvoor eerst in ’t goe, by nachten en by daegen, Maer nou ist soo verd’ ekoomen, dat icket niet langer en kan verdraghen, Al sou de Duycker de kaers houwen, soo selter anders sijn.
Hy gaet eens gins en weer binnen, en komt halliff ver-stoort uyt en seyt: O!
ja, daer isse al weer eweg, en suypter gat vol Brandewijn, Hier by tot Scheele Stijn, daer vintse noch meer sulke smulsters, Sulcke Op-maecksters, sulcke Kommeeren en sulcke aerdighe Tulsters.
’k Ga ’t nest stooren met die vulsters, en halen de Mijn’ daer uyt.
Met soete wooretjes alsmen behoort te spreecken teughen een verliefde Bruydt.
Stil: en hoor ickse daer niet onder ’tgeluyt?
ja, dat gaeter nae toe, ’k sel aenkloppen.
Wel, souwer Haesje mijn Dochter niet mee sijn, of souse al sitten noppen?
Hy klopt, daer wert gheopent, vintet Collegie in’t vier-kant sitten en vergaert.
STIJN.
LICHT.
Vriendt doe op.
Daer is jou Liefste Man Brechje BRECHT.
Mijn liefste Man!
kom in mijn Vaer!
wat dunckje van dat Lants-knechje, Nou kom sit wat Vaer, speul mee een stuyvertje, dits de eerste Kan, LIJS.
Brechje, hoe komje doch aen soo een deeg’lijck goet Man?
De Man is wel, wat leyter jou an?
Wel, moer, ick laetem in sijn weesen, BRECHT.
Nou Vaer, leght dat glaesje in jou lieve lenden, daer mee sel jou pijn ghenesen, Hey!
dan lustich t’saem aen ’tpeesen, en winnent dubbelt weer, LICHT.
Maer: waer’s de Meyt in een gat?
Wel ’t huys, of daerse nopt by mijn Heer, GRIET.
A vous een reys Kompeer, LICHT.
Ick danckje; ben jy ’t Grietje, De Dochter van Bouwen Ianssen, en Seuns Seun van Minnelijcke Angenietje, GRIET.
Ja, dat ben ick, hirt, of ’t quam uyt een rietje, NEEL.
Lichthart, ’t geltje oock, STIJN.
Wilje eens stoppen vaer?
Hier’s een Orientaeltje van Ferrynes gesmoock, LICHT.
Wel ja, maer jy Wijfje selt niet haest tijdt sijn om te scheyen, GRIET.
Nou vaer soo haest niet, je kent oock noch wel wat beyen, LICHT.
Neen: ’k moet voort, BRECHT.
Den Heer wil jou geleyen,                                NEEL.
Dat selje eens gelden Lijs, LIJS.
Ick danckje Neel, GRIET.
Nu een reys een Deuntje esongen, en dat op een Nieuwe Wijs.
Wel Heer, souje sulcke dingen, Oock op mijn vermoen, Dat sou wel een ander doen, Iy mijn lust te dwingen, Voort jou lompe loen, &c. BRECHT.
Dat’s uyt, en soo is mijn gelt oock, sey lestent onsen Jaep Flooren, NEEL.
Kom noch een stuyvertje* ront, GRIET.
’k Ben te vreen, LIJS.
Ick oock want* noyt Munnecken ten halven eschooren, Twaeliff eyeren dertien dooren, hey al evewel Oremus, flus een quae steeck in mijn zy!
Hier Brecht, hier komt jou Dochter, met den Hertich van Pierlepomp, egut s’ is soo bly, GRIET.
Maer wat dunckje van die pry, wel ja se selt noch weesen.
HAESJE de Nopster, JONCKER BEESEM, met een Roerop ’t schoer, en een Wey-tas op ’t zy, en zijn KnechtLANSJE, koomende van de Jacht.
HAES.
Gen-dach, is mijn Moer daer?
Ja, maer je Vaer is al weer aen ’t peesen, Kom binnen, kom binnen, HAES.
Mijn Joncker sie hier sijn de drie schoonste van Leyen vergaert, BEES.
Met verloff, is d’inkomst van onser Lieden by de uwer Lieden waert, GRIET.
ja mijn Heer, NEEL.
Heyt de Haes ter jacht eweest?
Heyt de Haes gheen haes evangen, HAES.
Wel ja: twie, een korte, dicke, vetten, en een platte, dunne, langen, LIJS.
Sacher den een niet uyt als Sijpje onse Kat, HAES.
Ja wel ick segje dat.
Hadt icket niet evat,, ’k hadt niet ehadt, Sulckx kan mijn Joncker, en sijn Knecht Lansje gerechtelijck getuygen, GRIET.
Ja al waerje noch sulcken Heldinne, je* selt voor Hollefernis jou noch moeten buygen, ’t Bien op lichten en laeten ’t Kallif suygen, BRECHT.
Mijn Dochter en isser soo niet an, BEES.
Ist jou Dochter Vroutje?
Neen, daer draech ick waerendich andere kennis van, LIJS.
’t Is waer jy ouwe Jan, GRIET.
Mijn Joncker, souje niet wel meer soo willen ’t Haesje jaegen, En singen: Willen wy het Haesje jaegen, Deur Haesje, klicke, klicke Claesje.
Deur Haesje al den dach, &c. HAES.
Neen Moer, dat is ons niet te pijne-waert om te vraegen, BEES.
Sa, schenckt hier een Soopje met suycker, STIJN.
Mijn Joncker mach wel in koomen by de luy, BEES.