floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
De liefde is by ons zomtyds groot, Maar als ’t geluk ons niet wil helpen, Dan grypen wy in dezen nood, Naar ’t wyntje om de smart te stelpen, Dan drinken wy ons hallef dood.
ALLE TE GELIJK.
Komt halve Goôn!
Komt Veldgodinnen!
Komt te voorschijn, al wat binnen Dit aanlokkelijke woud Of in ’t groene dal onthoud.
Wilt door dansch onze oogen streelen, ’T oor door aangenaame keelen.
OP het laatste zeggen koomen zes Dryaden, en zes Faunen, uit hunne verblyfplaatzen, en maaken te zaamen eenen aangenaamen dansch: de welke geëindigt zynde, zy een Harder en Harderin op het Tooneel laaten, die door een zang een minnelijken haat verbeelden.
CLIMENE, FILINTE.
FILINTE.
Wanneer ik nog uw hart bezat, Was ik de vrolijkste aller menschen, Ik achte goud noch Konings schat, En ’t lot doed my niets beters wenschen.
CLIMENE.
Zo lang als ik uw oog geviel, En gy me alleenig kon behaagen, Had ik vernoeging in myn’ ziel, ’K verachte zelf een kroon te draagen.
Een ander heeft myn’ borst ontstooken, En ’t vuur gedooft van uwe Min.
Een ander heeft myn vlam gewrooken, En u gebannen uit myn zin.
Cloris, de eelste van het land, Zal my haast doen troost verwerven.
Weigert zy myn hart en hand, ’K zal voor haar van liefde sterven.
Zo Mirtel my liefde draagt, En myn’ trouw zoekt te bejaagen, Al heeft hy ’t my niet gevraagt, ’K wil voor hem myn leven waagen.
Maar echter zo myn’ oude vlam, Op nieuw vermeesterde uwe zinnen, En gy weêr in myn boezem kwam, ’K zou u in spyt van Cloris minnen.
Schoon dat Myrtil met tederheên, My smeekte, ’k zou zyn’ Min niet styven, Zo gy me uw’ Min, gelyk voorheên, Aanbood, ik zou weêr de uwe blyven.
FILINTE, EN CLIMENE.
Wel aan dan, koest’ren wy ons in dien zelven brand, Geen dood noch leven breekt deez’ aangenaamen band.
ALLE VERTOONERS VAN DITHARDER-SPEL, ZINGEN TE ZAAMEN.
Als Minnaars zyn te onvreden, Dan komen tederheden, Weêr wonder wel ter snêe; Wil dan zomtyts eens kyven, Maar echter vrinden blyven, Zo kusje weêr den vrêe.
Als Minnaars zyn te onvreden, Dan komen tederheden, &c. TWEEDE BALLET.
DE Faunen en Dryaden beginnen wederom te danzen, en de Harders en Harderinnen vermengen hunne stemmen daar onder, terwyl drie kleene Faunen, en drie kleene Dryaden, in ’t diepst van ’t Tooneel alles nabootzen, wat op den voorgrond gedaan werd.
DE HARDERS, EN HARDERINNEN.
Laat ons, laat ons vreugde smaaken.
Liefde is ’t, die ons hart doet blaaken In zuivren gloed, terwyl ’t gemoed geen’ groetsheid voed: Gewis het land geeft ons eenvoudiger vermaaken, Daar ’t Hof gestaag ons hart van staatzucht zwellen doet.
Laat ons, laat ons vreugde smaaken, Liefde is ’t, die ons hart doet blaaken.
Geen meer geneugt, smaakt onze jeugt, als in die vreugd’.
De liefde-vlammen zyn ’t, die ons weêr jeugdig maaken, Inzonderheid als Min verzelschapt gaat met deugd.
Einde van het Harder-spel.
ARISTIONE, IFICRATES, TIMOCLES, ANAXARCHES, CLITIDAS, ERIFILÉ, SOSTRATES, gevolg.
’K vind my al weder in verwond’ring opgetoogen; Hoe kan iets schooners zich vertoonen aan onze oogen?
Dit overtreft nog al het voorige, myn Heer.
Mevrouw, gy geeft zo kleen een zaak veel te groote eer.
Geen hart, hoe ernstig, dat in zulke kleene zaaken, Zich niet met reden kan vernoegen, en vermaaken: Wyl voor myn’ Dochter al die pracht is aangericht, Acht ik haar aan u beide op ’t allerhoogst verplicht; Zy kan zulks nimmermeer genoeg te erkennen poogen.
Mevrouw, ’k erken ’t zo veel, als ’t is in myn vermoogen.
Waarom haar beide dan zo langen tijd gekwelt, Door ’t uiten van uw’ keur, die steeds word uitgestelt?
Ik heb belooft u na uw zin te laaten trouwen, Maar gy behoord hen dus niet langer op te houwen.
Wyl hunne liefde, die u zo veel’ diensten bied, Verdient, dat een in ’t kort het loon daar van geniet: ’K heb Sostrates, wyl my daar van niets is gebleeken, Belast eens heimelijk met u te willen spreeken; Maar weet niet, of hy zulks bereids verricht heeft.
Hy Heeft op uw last, Mevrouw, niet lang geleên, met my Daar van gesprooken, maar my dunkt, ’k heb groote reden Om niet te haastig tot zo groot een zaak te treeden.
Ik ben verlegen, wien ’k van beide neemen zou.
Want ’k vind my even zeer aan d’ een verplicht, Mevrouw, Als d’ ander; wyl hunn’ liefde, en hunn’ genegenheden, En diensten, even groot, met even sterke reden, Aanhouden.
’K schatt’ het voor een groote ondankbaarheid, Zo een van beide wierd door my myn’ hand ontzeid.
Zulks is te zeggen, dat we u geen van bei behaagen, Mevrouw, ARISTIONE.
Laat, Dochter, zulks uw’ keur niet meêr vertraagen; Wyl bei de Prinssen zich al lang, van dit verschil Geheel gedraagen aan keur van uwen wil; En uw’ genegenheid... ERIFILÉ.
Die kon zich ligt bedriegen, En laat zich door wat schijn in slaap te dikmaals wiegen; Maar een onzydig oog is scherper van gezicht, En meer daar toe bekwaam.
’K ben u myn woord verplicht Om, Dochter, u daar in te dringen, noch te raaden; Maar gy zyt zonder reên in deeze keur belaaden, Nu gy, wie gy ook kiest, u niet bedriegen kunt, Wyl ze even waerd zyn, dat uw’ hand hen zy gegunt.
Mevrouw, om niet uw woord noch myne keur te hoonen, Verzoek ik, datge toch den weg, dien ’k u zal toonen, Gelieft te kiezen.
Wel, wat is het, Dochter?
Laat Heer Sostrates, de roem, en steun van uwen staat Myn Bruigom noemen.
* Ik acht Sostrates met reden Zo waerdig, dat zo gy van uw’ genegenheden Met hem wilt raadslaan, of heel uw’ genegenheid Wilt overgeeven aan zyn’ zorg, en zyn beleid.
’K zal, wyl ik my geheel durf op zyn’ deugd vertrouwen, Al wat hy ook besluit, of zegt, van waerde houwen.
Men moet dan Sostrates voortaan na de oogen zien, Mevrouw.
Gy hoeft aan my daarom geen gunst te biên, Myn Heer!
’t ontzach, dat ik my schuldig vind te draagen, Verplicht my, dat ik my aan de eer, daar ’t welbehaagen Van twee doorluchtige Princessen my meê kroont, Ontrekken moet.
Wat ’s dit, dat ge u afkeerig toont?
Hoe, Sostrates?
Mevrouw, zo gy my wilt gelooven, Uwe achting gaat te verr’ myn kleen verdienst te boven; Ik ben u zo verplicht, dat ik zulks weig’ren moet.
Vreest Sostrates, zo hy Mevrouws bevel voldoet, Dat een van beide hem daarom zal vyand weezen?
’K zal in Princessen dienst, myn Heer, nooit vyand vreezen.
Maar om wat reden dan, zo groot een gunst versmaad?
Gy ziet u, door dien last, in een gewenschten staat, Om van een Prins uw vrind, en schuldenaar te maaken, Die u de bron van zyn geluk nooit kan verzaaken Te weezen.
Ik beken, de eer, die aan my geschied, Is heerelijk, en groot, ’k verachtze in ’t minste niet.
maar wyl ik ligt dien Prins zyn harts begeeren, Niet gunnen zoude, is ’t best die gunst, en last te ontbeeren.
Maar om wat redenen?
Waar toe my dus gekwelt?
Wat weetge, of myn gemoed niet tot een ander helt, Of niet misschien een van myn’ vrienden, zelf, ontsteeken, Dat hemels schoon bemind, en, zonder ’t minst te spreeken, Eerbiediglijk bekoort door haar’ aanlokkendheên, In haare liefde brand, die hy aan my alleen Ligt dagelijks ontdekt, en ieder uur komt klaagen, Hoe wreed zyn noodlot hem door zyne Min komt plaagen.
Ja dat de aanstaande Trouw, die nu te nad’ren schijnt, Zyn’ ziel doorboord, en dag en nacht geduurig pynt; Wyl ’t uur daar van my ’t uur van zyne dood doet vreezen; Oordeel nu zelf eens, of het redelijk zou weezen, Dat zulk een waarde vrind, zo doodelijk een wond Ontfangen zou van my, of hooren uit myn’ mond Zo straf een vonnis?
Gy zyt zelf ligt, na ik reken, De vrind, waar van wy u zo yv’rig hooren spreeken.
Ik bid, myn Heer, maak m’* aan Mevrouwen niet verdacht, Ik ken my zelf te wel; ’k heb nooit zo hoog getracht; Ook ben ik van een staat te kleen, te laag gebooren; En nimmer hebt ge my.... ARISTIONE.
’K wil daar niet meêr van hooren; ’K zal door een and’ren weg, dien grond van haaren wil Te ontdekken zien.
Mevrouw, kan wel, om dat geschil Te slechten, beter weg zich aan u openbaaren, Als ’t geen de hemel ons door tekens zal verklaren.
Ik heb, gelyk gy weet, daar reeds op toegeleid, Wyl ik, door myne kunst, zulk een verborgenheid Wel haast te ontdekken hoop.
Gy zult in ’t korte hooren, Wie haar tot Bruidegom van boven is beschooren.
Men laat my slechts begaan, als door des Hemels gunst, Die ik niet missen kan te toonen door myn’ kunst.
Een van de Prinsen word tot deeze trouw verheven, Kan ’t met geen’ redenen den ander wederstreeven, Der groote Goden wil verstrekt den mensch een wet.
Voor my, ’k doe aan den wil des Hemels geen belet, En vind dat middel goed en redelyk te weezen.
Ik onderwerp my daar aan te eenemaal; ’k zou vreezen Hun wil te wederstaan.
Maar ziet gy steeds zo wis In ’t noodlot, dat het u nog nooit ontschooten is, Heer Anaxarches?
wie zal borg zyn voor den zegen, Die door myn huwelyk my staat te zyn verkreegen?
Myn’ Dochter, ’k zie gy blyft steeds in den zelfden staat, En dat gy nooit uwe ongelovigheid verlaat.
Mevrouw, de proeven’ die een ieder zyn gebleeken, Van ’t geen ik heb voorzegt, die kunnen voor my spreeken; Houd die voor borgen van myn’ kunst, en van myn woord: Als gy des Hemels wil hebt klaar door my gehoort, En ’t blyk daar van gezien, moogt gy na uw behaagen Aan een van beider lot uw hart, en hand opdraagen.
’K zal dan door uwe kunst volkomen kunnen zien, Wat my de Goden thans gebieden, en verbiên, ’t Geluk, of ongeluk aan myne trouw beschooren.
O ja, Mevrouw; men zal eêrlang onfeilbaar hooren, Wat door des eenen trouw u heil te wachten staat, En wat voor ongeluk, zo ge u met de ander gaat Verbinden.
Zo moet dan daar, boven zyn te leezen, Het geen gebeuren moet, en ook ’t geen nooit zal weezen, Want beide kan ik hen niet trouwen.
Hoe raakt hy Ontlast van deeze vraag?
’k Zou van de Astrology, De gronden moeten door een lang verhaal verklaaren, En haare werking u volkomen openbaaren, Mevrouw, eêr gy zulks door de reden kunt verstaan.
Dat ’s wel geantwoord.
’k Zal my zelf nooit meêr misgaan In kwaalyk van een kunst, zo heerlyk, te spreeken.
De waarheid van die kunst is elk zo klaar gebleeken, Dat niemand die met recht, of reên weêrspreeken kan. CLITIDAS.
Dat ’s waar de Astrologist is een zeer deftig Man.
’k Ben kleengelovig, en bedenkend in veel’ zaaken, Maar kan de Astrology in ’t allerminst niet wraaken, Wyl daar niets zekerder, noch vaster gaat, als ’t geen Ons door die ed’le kunst, en haar’ verborgendheên, Ontdekt wordt, en voorzeid.
Ze is waard te zyn gepreezen, Wyl daar niets klaarder, noch niets zekerder kan weezen.
Dewyl men honderdmaal alom gebeuren ziet, ’t Geen daar door is voorzeid, kan de allerstyfste niet Ontkennen, dat die kunst onfeilbaar is.
Zo veel’ aanmerk’lyke voorvallen, lang geleeden Voorzegt, en ook gebeurt, zyn daar getuigen van, Die niemand lasteren noch wederspreeken kan. CLITIDAS.
Men moet niet dwaas zyn; hoe zou ’t zyn te wederleggen?
’t Staat in het Firmament.
Heer Sostrates.
Mevrouw, die kunst is voor myn oog, En myn gering vernuft, te wonderlyk, te hoog: ’t Is reden niet gegunt, van die verheve zaaken, En wetenschappen, ’t merg, en rechte pit te smaaken.
Een dom verstand, Prinses, is doorgaans steekeblind Voor ’t geen een schrander brein, zelf zonder moeite, vind.
’k Beken, ’t vermaak ’t geenwe ons zo mildlyk zien belooven Door zulke kunsten, gaat alle and’re vreugd te boven.
Het alles doen in goud veranderen; een mensch Zyn’s levens tyd te zien gerekt naar zynen wensch, Ja zelf in de eeuwigheid, door woorden te geneezen, Zich doen beminnen van wienge ook bemind wilt weezen, ’T geheim te weeten van al, wat ’er zal geschiên, Ja zelf de Hemelen naar zynen wil gebiên, Om hunn’ verborgentheên op aarde te doen daalen, Op dat men ieders lot kan leezen op metaalen, De geesten naar zyn wil verschynen doen, of gaan, Te maaken, dat geen scherp noch staal een Man kan schaân, Ja gantsche legers doen onzichtbaar heenen trekken ’K Beken; dat moet in ’t hart een groote vreugd verwekken, Voornamelyk aan hen, die zonder onderscheid, En zonder moeite, straks daar van de moog’lykheid Begrypen kunnen.
Doch, ik moet rond uit verklaren, Dat myn gering vernuft, al t’aardsch, en te onervaaren, Zulks niet bevatten kan, hoe dat het zich ook pynt, Wyl ’t my, om waar te zyn, te fraay, te heerlyk schynt.
De treffelyke reên, die daar van zyn te geeven, Vinde ik voor myn verstand zo groots, en zo verheeven, Dat zy my aanstonds zyn ontvloogen.
’K sta verstelt, En ’t is niet in myn’ magt, om immer te gelooven, Hoe ’t moog’lijk weezen kan, dat in ’t gestarnt daar boven, De kleenste omstandigheid, die immer wedervaart Aan d’allerminsten mensch, zo duidlijk word verklaart.
Wat overeenkomst, wat gemeenschap tusschen deelen, En dingen, die zo verr’ van staat, en plaats verscheelen, Als aarde en hemel doen, zo schriklijk verr’ van een?
Waar komt die kunst van daan?
wat God kwamze ons ontleên?
Door wat ervaarendheid zyn toch de onfeilb’re gronden Van zulk een weetenschap gehaalt, en uitgevonden?
En hoe kan ’t weezen, dat die kunst onfeilbaar gaat?
Wyl zelf, tot nu toe, nooit ’t gestarnt in eenen staat Standvastig is geweest, gelijk zy zelf beweeren.
’K zal die verborgendheid u zonder moeite leeren.
’K houde u vernuftiger, indien gy zulks verricht, Als ik al de and’re doe.
Myn Heer, dat ’s voor hem ligt, Hy zal u, als gy wilt, den grond van al die zaaken Zo klaar doen zien, dat hy u straks verstomt zal maaken.
Hoewel men juist niet klaar kan in die dingen zien, Men kan nochtans op ’t geen men daaglijks ziet geschien, Die wel gelooven.
’K moet bekennen, dat myne oogen Zyn even, als myn geest, met duisterheid omtoogen, En dat ik al zo min heb van de Astrology Gezien, als ik daar van begrypen kan. IFICRATES.
Voor my, ’k Heb van die waarheid al te zekere getuigen, Om uit verwaandheid niet daar voor te willen buigen, Door ’t geen ik heb gezien.
Ik van gelijken.
Maar, Myn’ Heeren, wyl gy bei daar van zo middag-klaar U overtuigt vint, doet gy wel, geloof te geeven; Want ligtlijk word gy door een hooger geest gedreeven, Uwe oogen zyn ligt van een and’re stof bereid.
Beschuldigt gy Mevrouw dan van onweetenheid, En acht gy haar, nu gy haar neigingen ziet hellen, Om aan de Astrology geloof, en keur te stellen, Van brein, en zin berooft?
Die woorden gaan wat hoog, Myn Heer.
Want schoon haar brein, en scherp doordringend oog Die kunst begrypen, zulks kan my geen wet verstrekken, Wyl haar verheve geest haar ligt iets kan ontdekken, Daar myn bedwelmt verstand het minste niet van ziet.
’k Geloof, Heer Sostrates, aan veel dingen niet, Of alzo weinig, als gy zelf; maar zo veel’ reden, En grond-bewyzen zyn van die verborgenheden, Door proeven van die kunst aan my geopenbaart, Dat ik in dat geloof my ’t minst niet vind bezwaart.
Mevrouw, ’k zeg daar niets op.
Laat ons die rede staaken.
Men laat ons wat alleen.
Gaan wy ons vaerdig maaken, Myn’ Dochter, om te zien, wat nieuwe geestigheid In de aardige Spelonk, voor ons is toebereid.
VIERDE TUSSCHENPOZING.
HEt Tooneel verbeeld eene Spelonk, daar de Princessen in wandelen, zo als dezelve daar in treeden, komen acht beelden, ieder met twee toortzen in de hand, uit hunne nissen, en maaken eenen dansch van onderscheidene beweegingen.
BALLET VAN ACHT BEELDEN.
ARISTIONE, ERIFILÉ.
VAn wie ons ook dit stuk bereid is, of mag komen, ’k Beken, dat daar in is volmaaktlijk waargenomen, Al wat de kunst vereischt.
Myn’ Dochter, ’k heb, om u Alleen te spreeken, my aan ’t Hof onttrokken; nu Begeer ik, dat gy ’t geen ik aan uw hart zal vergen, Aan my ontdekken wilt, en niets daar van verbergen.
Zeg me als uw’ moeder, of gy niet in uw gemoed Een and’re neiging, die gy niet durft melden, voed?
ik, Mevrouw?
Ik bid, spreek rond, en zonder vreezen; ’k Heb zo veel’ goedheên, als gy weet, aan u beweezen, Dat gy niet veinzen moet in ’t geen ik nu begeer.
Gy ziet, hoe ik op u al myn’ gedachten keer: U hooger te achten, als al ’t geen my komt te vooren, Om uwen ’t wil na geen’ aanbiedingen te hooren, Die duizend andere Princessen, in een staat, Gelyk ik my bevind, met vreugde, en zonder haat, Of iemands achterklap, met alle voeg’lijkheden Aanvaarden zouden, en zich laaten overreeden; Zulks toont myn moeders hart genoeg vermits dat gy Geen’ strafheid, over ’t geen gy zeggen zult, van my In ’t minst te wachten hebt.
Mevrouw, indien myn’ zinnen Zich hadden laaten door een harts-tocht overwinnen, Die ik my schaamen most, weet zeker, dat myn’ ziel Steeds zo veel magts op al myn’ neigingen behiel, Dat ik die in myn hart zeer ligt zou kunnen smooren, En toonen, dat ik niet onwaerdig ben gebooren Te zyn uit zulk een bloed, als ’t uwe.
Dochter, neen; ’k Bid, spreek toch klaarder van uw’ harts genegenheên.
Wees niet beschroomt; kan geen der Prinssen u behaagen, Ik stel u vry, en houde u van die keur ontslagen.
Weet, dat verdienste, en deugd zo waerd zyn in myn oog, Als eenig Prinssen bloed, hoe edel, en hoe hoog Verheven.
Wilt gy my uw hart te kennen geeven, ’k Zal uwe neigingen in ’t minst niet tegenstreeven, Maar die ontfangen, met een gantsch vernoegd gemoed.
Mevrouw, gy toont u zo weldaadig, en zo goed, Dat ik u nimmermeer genoeg daar voor kan looven; Want uw’ genegenheid gaat uwen plicht te boven: ’k Ben zeker van uw’ gunst, doch evenwel, ik zal, Met uw verlof, die op de proef in dit geval Niet stellen.
Al wat ik thans kan van u begeeren, Is, dat ge toch een wyl myn huwelijk wilt keeren, En niet zo sterk een trouw aandringen, daar ik my Nog niet toe schikken kan. ARISTIONE.
Myn’ Dochter, ’k weet, dat gy Van my de vryheid om te kiezen hebt verkreegen, En dat twee Prinssen, u gelijke zeer genegen, Met onverduldigheid... Maar welk een vremd gerucht, Myn kind, vervult myn oor?
wat daalt ’er uit de lucht?
Gewis een godheid baart die heerelijke straalen.
’t Is Venus zelf, die in een wolk komt nederdaalen, En ons te wenken schynt.
VENUS, ARISTIONE, ERIFILÉ.
PRinces, wier ed’le zorg elk met een voorbeeld strekken, En waerdig is om door de Goôn te zyn gekroont, U word, door hunne gunst, tot uw geluk getoont, Wie zy tot Bruidegom uw eenig kroost verwekken.
Hoor voor hen alle uit mynen mond, Wat luister, wat geluk door zulk een Trouw verbond, Voor eeuwig aan uw huis zal kleeven.
Wil geen’ bekommernis meêr in uw’ zinnen voên, Maar onbeschroomt uw’ Dochter geeven Aan die u ’t leeven zal behoên.
Myn’ Dochter, nu de Goôn Gesprooken hebben, is ons ’t kibbelen verboôn: Gy hebt nu hunnen wil volkomen kunnen hooren; Men wachte nu alleen, wat lot u is beschooren.
Gaan wy hen danken voor ’t geluk u toebereid, En hen verzekeren van uw’ gehoorzaamheid.
ANAXARCHES, CLEON.
CLEON.
MEvrouw gaat weg, begeert haar Vader niet te spreeken.
’k Wil wachten, dat zy van haar’ Dochter is geweeken, ’k Ontzie haar; ze is te scharp van oordeel, en verstand, En gaat zo ligt niet, als haar’ moeder, aan de hand.
Myn Zoon, ik acht den kans voor ons geheel gewonnen: ’t Bedrog is my gelukt, en ’t werk heel wel begonnen, Wyl onze Venus zich zo braaf gedraagen heeft: ’k Heb ook geen kunstiger werkmeester ooit beleeft, Als de onze; daar heeft niet aan ’t wolk-gevaarte ontbrooken.
’t Was zo behendig op de zoldering verstooken, Het werktuig zo bedekt, het licht zo wel gemikt, En al de kleederen zo voegelijk geschikt, Dat ik ’er weinig ken, hoe scharp van brein, en oogen, Die daar gelijk, als zy, niet wierden door bedroogen; En wyl Mevrouw, op ’t hoogst van bygelovigheid Is ingenomen, acht ik ’t stuk zo aangeleid, Dat zy zich t’eenemaal daar aan zal overgeeven, Om niet den wil der Goôn, het minst te wederstreeven.
Ik heb veel tijds gespilt, en moeiten aangewend Ontrent dit werk, maar zie my nu in ’t kort aan ’t end Myns oogwits.
Maar voor wien der Prinssen is ’t verzonnen?
’k Bid, laat me eens hooren, tot wat eind begonnen.
Zy hebben beide my om myne hulp, en gunst Verzocht; ’k heb hen ook bei belooft door myne kunst Te zullen helpen; maar Ificrates geschenken, En zyn beloften, die ’k nooit hebbe durven denken, Of hoopen, streeven die van Timocles voor by.
Dies is ’t voor hem alleen, dat deez bedriegery Is in het werk gestelt; en wyl hy al zyn leeven Aan my verbonden blijft, en aan my dank moet geeven Voor zyn geluk, schat ik daar ’t onze door gemaakt.
’k Ga om Mevrouw, op ’t hoogst in haar gemoed geraakt, In haar ontfangen waan te sterken, haar verklaaren, Dat my de hemel door myn’ kunst kwam openbaaren, De zelfde reên, die zy van Venus heeft verstaan.
Ga, zorg voor ’t overig, wil acht op alles slaan; Laat onze mannen zich behendiglijk versteeken, En geen van zessen myn bevel noch last verbreeken; Dat zy in hunne boot zich houden by der hand, En niet verschynen voor Mevrouw alleen aan ’t strand, Na haar’ gewoonte, word in de avondstond vernomen, Om haar gelijkelijk als rovers op te komen, Op dat Ificrates in die gelegenheid Uitvoeren mag, al wat hem Venus heeft voorzeid, Om door dat middel met Erifilé te trouwen.
Hy zal zich by der hand in ’t naast bosschaadje houwen, Maar gaan wy uit dit hol; al wandelende zal Ik u berichten, hoe ge u draagt in dit geval.
Ik zie Erifilé, laat ons haar by zyn mijen.
ERIFILÉ, CLEONICE, SOSTRATES.
wat zwemt myn’ ziel in eene zee van lyen?
Wat wreeder lot!
waar door verdiende ik, dat de Goôn Voor my dus zorgen?
Hy is my, op uw’ geboôn, Van stonden aan gevolgt.
Hy nadert;* wil vertrekken, Ik moet hem spreeken, en hem iets geheims ontdekken.
Gy mint my, Sostrates?
’k Begeer, Dat gy niet veinzen zult.
Ik sta u toe, myn Heer, Dat gy ’t me zeggen moogt.
Ik heb met welbehaagen Gezien de liefde, die gy tot my hebt gedraagen, Om datze was van deugd, en van verdienst verzelt; Was ik door ’t lot, niet in zo hoog een staat gestelt, Uw’ liefde was misschien niet onbeloont gebleeven.
’k Heb duizendmaal gewenscht, dat gy van zo verheven En hoogen staat was, dat ik onbeschroomd den grond Myns harts, op ’t allerteerst door uwe deugd gewond, Ontdekken mogt; niet, dat uw’ gaaven in myn’ oogen Te kleen zyn, neen, ik ken haar waarde, en haar vermoogen, En eer haar in myn hart, wyl ik ze hooger acht, Als grootsche tytelen, den rijkdom, en de pracht, Daar myn’ twee Minnaars meê verzien zyn; daar en boven, Durfde ik my zekerlijk Vrouw moeders gunst beloven, Wyl zy zich te eenemaal aan myne keur’ gedraagt, En twyffel niet, of haar had onze trouw behaagt; Maar, Sostrates, myn staat, hoe ’t hart ook is genegen, Belet my door ontzag, en spreekt myn’ neiging tegen; ’t Voegt altijd niet te doen, al wat men kan, en mag; Gy weet, hoewel men heeft het opperste gezag, ’t Valt echter zwaar zich steeds na eigen zin te voegen.
En ’t zoet van onbeschroomd zyn’ neiging te vernoegen, Staat ons door ’t lastige gerucht te duur betaalt; Die reden, Sostrates, heeft myne drift bepaalt; ’k Heb echter, om uw’ vlam, noch uwe deugd te hoonen, My niet ondankbaar aan uw’ liefde willen toonen, En steeds het huwelijk om uwen ’t wil ontvlucht, Maar ’t schijnt, de Goôn in ’t eind, gelijk gy door ’t gerucht, Verstaan zult hebben, zelf me een Bruigom willen geeven, En ’t is in myne magt niet meêr, te wederstreeven; ’k Moet buigen voor hun wil; maar echter is ’t gewis, Dat zulks met harten leed, en geen vernoeging is, En dat ik, had myn’ ziel haar vrije keur behouwen, Zou de uwe zyn geweest, of niemand anders trouwen; Dit was het, Sostrates, dat me u te zeggen stond, Dit was het, dat ik me aan uw’ deugd verschuldigt vond, En al het geen u myn’ genegenheid kan geeven, Tot troost der liefde, daar uw’ ziel door word gedreeven.
’t gaat te verre, en myn’ rampzaligheid Dacht nimmer, dat my zulk een zeegen was bereid; ’k Dacht nooit met zo veel eer dit lijf in ’t graf te draagen, En wil van nu aan my niet meêr van ’t lot beklaagen; Schoon ’t my gestelt heeft in een staat myn hart te kleen, ’t Gunt me echter het geluk om tot medogendheên, De grootze ziel van een Princesse te verwekken; Die ed’le goedheid kan my Scepteren verstrekken En Kroonen; nu, Mevrouw, braveer ik het geluk Der grootste Koningen met myne elende, en druk.
Mevrouw, van ’t uur, dat ik u durfde minnen, Vergunt, dat ik het u mag zeggen,) van dat uur Heb ik ’t geweld bestraft van zulk vermeeten vuur, En zelf het vonnis van myn’ dwaaze min geweezen.
’k Zal voor de dood, Mevrouw, in ’t allerminst niet vreezen, Wyl ik my lang daar toe bereid heb; maar die eer, Daar uwe goedheid haar meê kroont, wierd nimmermeer Van my verwacht.
’k Ga nu vernoegt, ja vrolijk sterven.
Doch, kan ik voor myn dood nog iets van u verwerven, Zo bidde ik van uw groots meêdoogende gemoed, Mevrouw, twee zaaken.
’k Val daar op voor u te voet; Eerst, dat ge toch zo lang myn byzyn wilt gedoogen, Dat ik mag van uw’ trouw den blyden dag bëoogen, Daar myne levens-tyd, en dood meê zyn bepaalt; Dan, datge, als in uw echt u al ’t geluk bestraalt, Dat ’t Godendom belooft aan uw verbond te schenken, Nog zomtyds aan myn’ Min, en Sostrates, wilt denken.
Mag ik, Princes, zo dierb’re een gunst van uw’ genâ Verwachten?