floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Geen stuurs gezicht, noch forse woorden, Heb ik gezien, dat ooyt een vrouw bekoorden, Men dwingt geen vrouwen tot haar eer.
Als ’t hert niet goed is, en dat twe oneens gezinden, Zig door den huuwlijks band verbinden.
Of dat de vrouw, heeft in den man een tegenzin, Dan vind men geen oprechte min En ik voor my, ik zal mijn nooit in d’echt begeven, Met die ik niet behaag: geen opzicht noch bedwang, Kan ooit een vrouw het spoor tot beter leven Bevorderen.
Ja ja, dit preken duurt vry lang.
Ook zal zy wel gelegentheden Uitvinden, om u te bedriegen.
ja gewis Daar is niets dat zo zeker is.
’k Zeg noch, dat nooit een vrouw, zal door de dwang betreden Het spoor der deugd.
want zy, zo dra als zy.
Voorwaar, gy moogt hier vry op letten.
Men moet al lachchende de jonkheid leren.
Wat dat je zegt.
En zig niet dwars daar tegen zetten, Want anders geven zy daar lichtelijk weinig na.
Zo heb ik Margareet, haar plichten voor gehouwen.
De vryheid die zy zocht, die heeft ze altijd gehad.
En al wat zy begeert, durf ik haar wel betrouwen; En ’t heeft my nooit berouwd, dat ik met haar dit pad Ben ingeslagen.
ik wil haar geen vreugd ontroven, ’k Laat haar na ’t Schouburg, of na ’t bal gaan, daar ze haar tijd Met vrolijkheid, en vreugd verslijt.
Ja ik geef aan haar noch daar boven Van kleeding, strikken, en veel and’re snuistery, ’t Geen haar behaagt, ook is het zeker dat de Jaren Zijn ongelijk, van haar, en my; Des stel ik in haar keur, met wie dat zy wil paren.
Want andersints, zo is het huuwlijk slaverny.
Maar zo mijn liefde, en zo mijn goet, haar kan behagen.
’k Zal als een dienaar, my voor hare goetheid dragen.
Zy kan my trouwen, of een ander, zo ’t haar lust.
’k Heb dat veel liever, als met haar steets ongerust Te leven.
Ja zo zoet als suiker zijn jou reden.
ik wil niet anders zijn.
Ik zal zo leven, dat men mijn Niet kan beschuldigen, ooit van steiloorigheden.
Zo zal ze u met de voet, fraay op het nekbeen treden.
Want als jy hebben wilt dat zy heur anders wend, Dan is de vryheid, heur te diep in ’t hert geprent.
Voor my, ze heeft de wil van altyd zo te leven.
Wel word je zot, of dol, wat drommel schort je vent?
Komt zy dan tegens de eer, en wetten, aan te streven.
als ze u trouwd!
zult gy haar dan die vryheid laten?
En zal ze dan noch dragen Al dit gezwier, mit al die kanten?
Is dat vragen?
En als ze u heeft tot man, Zel jy er laten by al ’t jonge volk verkeeren?
Om dat zy daar door niet als onnodigheden leeren.
Daar is niet aan.
Zo zel jy haar dan altyd by dat leven laten?
Schoon jy van yder wort bespot?
Jy bint een ouwe zot.
Ga jy na binnen toe, en hoor niet na zijn praten.
VREDERYK, EGBERT, MARGAREET, FRANSYN.
’k ZAl met geen achterdocht mijn geest bezwaren, neen: Want alzo ’t haar gevalt, zal ik haar laten leven.
Sinjeur, daar was niet aan bedreven, Wiert hy ien horenbiest, het was niet meer als reên.
’t Is waar, ik weet niet wat my noch is beschoren, Maar ’t is uw schuld wel, zo gy maakt Dat ge als de stier, meê in de twalef tekens raakt: Want na ik merken kan, gy zyt daar toe geboren.
O armen spotter!
ik moet lachchen om die praat; Zie jy maar toe, een held van by na vijftig jaren.
Wel zo heer Vredrijk eenmal met my komt paren Zal ik hem wel beschutten voor dat kwaat: Maar u, zo ik met u moest leven, Kon ik onmooglijk daar geen zekerheyd van geven.
Men kroond gien openhertig man, Maar ien jeloerse, als jy, die moest ien koekoek wezen.
Ga vuilbek, uit mijn huis, ik kan Jou niet meer horen, ik zou vrezen.... VREDERYK.
Monfreer, onthou dat vry, vaar wel, Verlaat dien aard.
Ik wed dat ik ’t wel laten zel.
En die een vrouw, die hy bemind, tracht op te sluyten, Doet als een beul, ’t is werk der guyten.
Ik ben u dienaar, broêr.
EGBERT alleen.
JY mocht de drommel zijn, Dat is een huisgezin, den een berooft van zinnen, Gaat zulk een jongen dier beminnen; En zy bemind hem weer.
Veur mijn Ik weet niet hoe et kan geschieden, Zijn dienstboôn zullen noch in ’t end dien gek gebieden.
En mijn Johanna.... maar wy gaan nu op mijn land, Daar zel het beter wezen: want Heur zuster zou heur ligt van ’t pad der deugden stoten.
EELHART, EGBERT, ROBBERT.
DIe les vergeten, die zy dikmaals heeft genoten; Neen ik moet zorgen dat dit nimmer zal geschiên.
EELHART, tegen ROBBERT.
Zie daar die Argus, die met meer als hondert oogen, Mijn Schone gade slaat.
Is ’t niet bedroeft te zien, Een zotheid, die by oude en jonge liên Geduurig heeft een groot vermogen: Al die lichtvaerdig, en die ydele pronkery, Dat acht ik maar veur zotterny, ’k Hou ’t met de zedigheid, ô ja daar blijf ik by.
My dunkt hy ziet ons noch niet groeten.
Zijn kwaat gezicht, dat staat wel licht aan deze zy.
Ik ga op ’t land, daar zel ik niet dit kwaat ontmoeten.
Daar is men vry van zorg, daar leeft men dag en nacht In stilheid.
ROBBERT, tegen EELHART.
Spreek hem an.
waar na is ’t dat je wacht?
Mijn Heer.
Wel wat is u begeren?
Wat zal... de droes... noch meer.. ey zie hoe zwiert dien hoed Zo je iets wilt zeggen, ’k wil dat jy dat vaardig doet.
Die komplimenten.. EELHART.
Kon ik u na waarden eeren?
Doch u beleeftheid zal my licht verschonen, dat Ik stout, en onbeleeft, zo in u woning trad.
Ik steurde uw licht?
Dat ’s waer.
Maar Heer uw fraye reden?
En goet gezelschap, dat ik eerens waardig acht, En wijl ik niets van u, als alle heusheid wacht, Kwam ik vrymoedig binnen treden.
En vorder Heer, zie hier u dienaar staan.
Die zig gelukkig acht, als gy hem met uwe oogen Bestraald.
Dat kan wel zijn.
En die na zijn vermogen U voor u buurschap, komt bedanken.
Wel gedaan!
Hebt gy het nieuws gehoord, mijn Heer, dat ons op heden Is meêgedeeld.
Dat raakt my niet.
’t Is waar, maar echter Heer; men ziet, En hoord wel iets, dat ons niet raakt.
mijn Heer de reden Is dat nieuwsgierigheid... EGBERT.
Daar weet ik gants niet van.
maar is’er dan niets dat u kan vermaken, Waar slijt ge u tijd dan meê?
Wel met mijn eigen zaken.
Gy hebt gelijk mijn Heer, ik kan Dat met geen ware reden laken, Maar speeld gy, als nu veel geschiet, Niet wel Piketten of eens Bruiten, Of verkeren.
Dat doet de tijd met groot vermaak passeren.
’k Hou daar niet of ik speel gants niet.
’t Is niet veraghtelijk, EGBERT.
Wel dat hoeft ook niet te wezen.
Maar Heer, de Geest eist somtijds rust.
Dat’s waar.
Wat doet gy dan?
Wat slapen als ’t my lust, Of staan, of zitten, of wat lezen.
Heel goet mijn Heer.
ZESDE* TOONEEL.
EGBERT, JOHANNA, EELHART, ROBBERT.
EY zie dat duivels groeten aan, Ik walg van al die hoofse streken.
tegen JOHANNA.
Wie gelt dat nou?
wat doe je daar te staan?
Ga jy na binnen by jou werk?
Ik moet u spreken.
tegen EELHART.
Ik kom zo daadlijk weer.
Ik zal wel wachten, haast u niet om my mijn Heer.
EELHART, ROBBERT.
WAt dunkt u van dien gek?
Ja Heer, wat zel ik zeggen?
dit ’s de hinderpaal, die in de weg, gaat leggen Van mijn liefde.
Heer, ey vrees niet voor die gek.
Die’s licht te doeken, door den eene of andere trek.
Want dit opsluiten tegens reden, Kan weinig baten, als een Vrouw Met... EELHART.
Maar het is vier maanden reets geleden.
Dat ik mijn ziels Voogdes, heb aangebeden!
En nooit gelegentheid gevonden, om mijn trouw, En liefden, aan haar op te dragen.
Zo weet zy niet dan dat gy haar bemind?
Zie zie nu eens of gy een kans kunt wagen.
De liefde is listig, en gy bent geen kint.
Had ik als gy geweest..... EELHART.
Gy spreekt als de onbezinden.
Hoe kon ik tonen dat ik haar zo teêr beminden?
Het gelt, Heer, maakt een koppelaar.
Geef aan de meid wat, ô dan word jy ’t haast gewaar.
Daar is noch meid noch knecht in huis.
Wat zelleweken.
Maar zacht, daar komt hy.
zwijg, hy mocht ons hooren spreken.
EGBERT, EELHART, ROBBERT.
MYn Heer... EGBERT.
Wel nou, zeg nou jou mening in het kort.
Mijn Heer, u zedigheid, en deugden, Waar in ik my altoos verheugden, Die hebben my alleenig aangeport Tot dit bezoek.
Is dat de reden?
en zo ’t uw niet verveeld, dat ik mijn tijd Hier somtijds wat met u verslijt: En wijl dat mijn genegentheden, Wel zouden strekken, om... EGBERT.
Ik zou jou dat niet raân.
Waarom mijn Heer?
het staat my gants niet aan.
Ik blijf jou dienaar.
jy kent gaan.
Mijn Heer, ik wist dat niet, gy moet het my vergeven, Dat ik zo stout hier kwam.
Daar is niet aan bedreven Veur deuze reis.
Ik blijf u dienaar.
Wel gedaan.
GA jy maar, borst, jy kent my mit jou hoofse zwieren Gants niet vermaken: die manieren Behagen mijn niet, al die mooyheid, acht ik slecht.
Maar dat bezoeken, kan ik zeker niet verdragen, Dat is niet pluis.
ik moet Johanna eens gaan vragen, Of zy ook weet op welk een grond, dit zaakje legt.
EGBERT, JOHANNA.
’k ZAl na hem toe gaan, om hem met die groet te zeegnen.
,,O hemel!
wilt my toch met uwe gunst bejeegnen, ,, En geef goe uitslag aan mijn min.
Zijn naam?
Is Eelhart.
Ja, ik ken hem, hy is in Dees buurt, nou onlangs komen wonen.
Ha linkert!
maar het zel jou missen, ’k zweert, ’t Is goet dat je ons zo haast jou inborst weet te tonen.
Quam jy flus daarom?
dat myn heert Niet veul, ik zel jou dat beletten.
’t is zyn schult, indien ik mijne wetten ,, Niet volg gelijk ’t behoort.
Wat preutelje?
nou ga Na binnen toe, waar wagt je na?
LAat zien?
ja hier, hier moet ik wezen.
Hoe of hy my ontfangen zal?
De duivel haal die stoep, ô die verbruste val, ’k Vervloek die leuning, die zo ver komt uit te steeken; ’k Wou dat hy ze op zijn bed.... DERDE TOONEEL.
MYn heer, het is my leet Dat gy gevallen zyt.
Mijn ook, maar dat je ’t weet, Ik kom om jou te spreeken.
My heer?
Ja jou.
Ik ben gereet.
Maar, heer, is ’t mooglijk?
kan ’t geschieden?
Dat my ’t geluk de hant komt bieden?
Dat gy my hier.... EGBERT.
Ik moet jou spreken, ik heb haast.
Maar zeker my?
maaktje dat verbaast?
Ik ben verblijd, en voel mijn ziel heel opgenomen.
Door de eer die gy.... EGBERT.
Laat die daar ze is.
ik ben gekomen... EELHART.
Mijn heer, tre in, ik bid, wel aan.... EGBERT.
Neen, ik zal daar niet toe verstaan.
Maar heer.... EGBERT.
Maar heer, maar heer, ik zal niet verder gaan.
Mijn heer, ik wil u wel vernoegen: Maar zekerlijk het zal niet voegen, Op straat te spreken, ik bid tre binnen in ’t zalet.
Ja wel, je maakt me razende, met Al dat gezwier mag ik mijn hooft niet breken: Ik wil hier staande met je spreken.
Mijn heer, ’t was zeer inpertinent, Dat ik u hier liet, ’t was verfoeilijk.
Jy bent een kwelgeest, zellement ’t Is onbeleeft, ja ik word moeylijk, Dat jy me.... EELHART.
Heer, zo ik het deê.... EGBERT.
Zel jy mijn weigren op mijn beê Te hooren?
daar.... EELHART.
Ik blijv u dienaar t’allen tyen.
’t Is overtollig, en ik haat Al dat gezwier, dat jy miend dat u deftig staat, Dat ’s niemendal: en al die cermonyen, Die mag ik om mijn dood niet lyen.
Ik ben tot uwen dienst, mijn heer.
Dat ’s duivels, weêr an die bewyzingen van eer.
Hier komt geen end an.
maar!
ey, laat het daar by blijven.
Weet jy dat ik de voogd ben van Een dogter?
Ja, mijn heer, ik kan Haar ook van aanzien.
Wel, van haar wou ik jou spreken; En wijl gy weet dat ik haar voogd ben, weet je dan Ook wel dat zy my kan behagen?
En dat ik in het kort haar man Zal worden?
datze mijn gehoorzaamheid moet dragen?
En dat ze niemand aêrs bemind, als mijn alleen?
Wel, weet je dat, spreek op?
Hoe, weet je ’t niet?
ik zeg ’t jou dan, dat gy na dezen Heur niet zelt kwellen.
Ja jy.
Wie zey het u, dat ik haar lastig val?
’t Is zy, Die wel geloov verdient, en die ik wil geloven.
Wie of dat is?
Zy zelv.
Hoe, zy?
zy schat De deugd door ’t waerdigste dat iemand ooit bezat: En jy zelt heur dat niet beroven.
Het lonken van jou oog is wind; Dies doet ze zeggen, dat jy heur vergeefs bemind.
Mijn heer, moest zy my dit door u juist laten weten?
Ja, en zy raad jou, lieve knegt, Dat jy jou zinnen maar vry op een ander legt.
Geen mens heeft ooit heur hart, als ik alleen bezeten.
Ik ga: onthou wel wat ik aan u heb gezegt.
,,Dit zeggen doet mijn geest ontstellen.
,, Hoe kijkt hy, na ik zie zel hem die tijding kwellen.
,, Na ik begrijp, heer, is die juffer gaauw van geest, ,, En zy bemind u; maar dat beest ,, Dwingt haar tot zijn genegentheden, ,, Dies speelt zy hem een part.
maar, heer, hy ziet ons aan: ,,En ’t geen wy spreken zou hy ligtelijk verstaan.
,, Wel, laat ons dan na binnen treden.
GA, ga, jy hebt hier al gedaan.
Hy staat verstelt, en... maar daar komt mijn uitgelezen, Dat zoete bakkesje, hoe zedig staat heur wezen.
,, IK vrees, dat Eelhart my door hem niet heeft verstaan.
Wat zegje, bekje lief?
Hoe is ’t u dogh vergaan?
Mijn zoetertje, ’t is met jou minnaar al gedaan.
Hy logende in het eerst dat hy jou minden, Maar neen, ik wist het uyt te vinden: Want na dat ik het hem had uyt u naam gezeyt, Heeft hy het mijn niet wederleyd: Hy sel jou nooyt niet weer aanschouwen.
Durft gy u op zijn woord vertrouwen?
wat is ’t dat jou belet?
Gy had u voeten van den drempel naauw gezet, Wanneer ik achter uyt mijn venster lagh te kijken, En dadelijk van verre een man, Heel wel gekleed, met buygen, en met strijken.
Wat zeghje?
sprak hy jou an?
en uyt Eelharts naam.
gy kunt nu zelf vertrouwen, Hoe ik ontstelt was.
Souje niet, Ontstelt zijn, liefstentje, jy ’t puykje van de vrouwen, Daar jou zulk ongelijk geschied.
En onderwijl, dat hy zijn dienst my aan kwam bieden, Gooyd’ hy een doosje in mijne schoot.
Waar in ik merkte, dat een brief was.
Kan ’t geschieden Dat zulke schobbers?...
maar hoe snood, Word nou de waereld.
En doe ging hy daad’lijk strijken.
Nou zel die guyt zijn valsheyd blijken.
Mijn hartje, jy bent waart, dat yder jou beklaagt, Om al die parten, die jy van die schurk verdraagt.
Dit zijn de kunsjes die zy weten, Waar meê de tijd, van die mesjeurtjes, word versleten.
Nu dwingt my de eerbaarheid, dat ik Hem brief, en doosje, weer beschik.
Durvde ik ’t u vergen?
Ey, daar is niet aan bedreven, Kom geev jy ’t maar, ik sel ’t wel aan hem over geven.
Daar is ’t, zoo hy ’t my heeft gegeven, en bestelt Het hem voor ’t weêr.
’t Is goet.
maar laten wy ’t eens lesen.
doet dat niet mijn Heer, mijn eer die leed gewelt.
sou jou eer daer deur vermindert wesen?
Ja Heer, soo gy dit las.
wierd ik hier door verdaght, Want hy sou denken dat ik hem beminden EGBERT.
Saght.
Een maagd die moet van zulks te lesen, of te aanschouwen, Voor alle ding zig zuiver houwen; En las ik het, hy sou my nog veel meer Met brieven kwellen: en nu send ik het hem weer Versegelt als het was.
Dat is hier klaar bewesen.
Ik ga soo na hem toe mijn uitgelesen.
De brief, mijn Heer, is u in hand: Gy kunt hem, soo gy wilt, vry open breken.
al sagjes, ik sel dat wel laten steken, O neen, ik prijs jou groot verstand.
SOo!
dat gaat wel, mijn hart is heel vol vreugde, Zy neemt vermaak in de eerbaarheid, Zy breekt de brief niet op, dat zijn eerst deugden Die Maagden passen, want zy volgt mijn les.
al zeid, Al scheld, mijn broer, op mijn manier ik leev geruster.
Zy scheelt geen kleintje, van heur Suster.
Nou dat ’s tot daar en toe, waar benje hier?
EGBERT, ROBBERT.
MYn Heer, Wat isser van u dienst.
Geev dat jou meester weêr, Zeg hem, dat hy voortaan het schrijven, En doosjes senden, vry laat blijven.
Wat meent hy dat mijn liev iets om zijn dingen geeft?
Haar gramschap is hier door aan ’t koken Geraakt: zy heeft nog doos, nog briev, niet opgebroken.
En doet hy ’t nog iens, ik weet wat hy te wagten heeft.
WAt heeft dien gek nu weer bedreven?
Hy gav’ my dit mijn Heer, en zy dat al u doen Vregeevs was, en dat zy u nooit gehoor zou geven.
De Juffer?
Geef hier, dit geeft my goed vermaen.
Hy leest Dees brief, zal u ligt onverwagt in handen komen, En worden voor een stoutheit op genomen: Maar, ik vind my hier in een stand, Die my beweegd, te springen uit den band.
De vrees, dat ik in weinig dagen, Mogt tegens dank in ’t huwlijk treen: Doet my hier iets vrypostigs wagen.
Ik wagt u antwoord, of ge uit die gevaarlijkheen My redden zult, of ik agt me anders reets verloren: De tijd is nu by na geboren.
Denkt, dat twe harten, om elkanders leet begaan, Zig moeten door een woort verstaan.
Mijn Heer, wat dunkje van die reden?
Die Juffer toont u haar verstand.
Voorwaar, ik prijs haar geestigheden, En ik beseften nooit haar schranderheden, want Ik droeg haar nooit genoegsame agting.
Haar groot vernuft, gaat boven mijn verwagting.
Ai zagt, ey zwijg wat stil mijn Heer, Ey zie!
daar komt dien gek al weêr.
Wat droes wil dat plakkaat?
DAt’s goed, de Heeren Staten Verbieden, door plakkaten, De France waren in te voeren.
ô dat ’s braav.
Nou sellenze ons niet meer met france modes kwellen: In spijs, in ommegang, in spraak, nog als een slaav, Ons in de kleren Wetten stellen; En dusent andre grollen meer.
’k Heb dit plakkaat gekoft, om t’avond na den eten Te lezen, want de tijd die moet tog zijn versleten.
Dat meer is, het verstrekt Johanna, tot een leer.
Geen Juffer zal haar aan die modens meer verbinden, O neen, men zal nou wel bevinden..... Tegen EELHART.
Maar, jy me Jonker, die mijn groet; Jy selt door doosjes, nog door brieven,* og armen bloed, Niet opdoen.
neen jou moeiten is verloren.
’k Heb reets gezien, ik neem ’t in agt, Dat niemant ooit die Juffer zal bekoren; Dan hem, die haar van ’t noodtlot is beschoren.
Dies ik vergeevs haar gunst verwagt.
Dat ’s regt, geen ander zel heur krijgen, wil ik zweeren.
Derhalven, heb ik afgeleid De hoop, tot het bezit van haar bekoorlijkheid.
Jy hebt zeer wel gedaan, en bent een man met eeren.
Ik had het lang volbragt, indien ik had verstaan Dat gy de Juffer wilde trouwen.
Ja ik geloovt.
Ik zal voortaan, Mijn Heer, my in gerustheid houwen.
Jy hebt gelijk, dat ’s wel gedaan.
Ik zie wel, dat ze u kan behagen.
Maar, wijl dat ik om u dees smart ly: gun my de eer Datr gy een beê, van my, wilt aan haar overdragen.
Gy zult my voor altoos verpligten Heer.
Wat is die beê!
zeg op, laat horen.
Dat ge uit mijn naam, zegt aan haar die my kon bekoren, Dat mijne min, tot nog blijvt zonder vlek.
En dat ik nooit had in mijn zinnen, Hare eer te kwetzen maar, haar euwig te beminne Doch dat gy ’t my belet.
En dat mijn keur, die ik heb vry gehouwen, Niets wenste, als haar door de echt te trouwen.
En dat ik haar bemin, Maar heer, om u alleen draag ik mijn lot geduldig.
En acht nu aan u ontzag, en haar verdiensten schuldig.
Heel wyzelijk gezegt, ik ben verblijd: en in Een korten tijd, zel ik dit an heur overdragen.
WEl benje daar, heer?
maar ik moet hem beklagen, JOHANNA.
EGBERT Wel hoe!
hy ziet zijn hoop vergaan, Om dat jy brief, noch doos hebt opgedaan.
Maar hy verzogt my, dat ik an je zou verklaren, Dat hy nooit had gedogt, als jou deur de egt te paren.
Veurwaar, het is een eerlijk man: Die na de wareld weet te leven, En die, zo tamelijk, elk weet het zijn te geven.
,,Dat dunkt me ook dat men in zijn wezen speuren kan. EGBERT.
Dat ik hem moet haten, Zo gy my regt bemind, zult gy ’t hier niet by laten.
Zijn goede zeden... JOHANNA.
Daar hy alles heeft bestelt, My tegens wil en dank te schaken, met gewelt.
Is dat zo goet?
Neen, dat is kwaad, JOHANNA.
Zou ik dat lyen?
O hy bedriegd u, gy geloofd zijn veinzeryen.
Ga heen,* en vrees niet, want in ’t kort Zel jy je van hem zien ontslagen: JOHANNA.
Zo ik hem langer moet verdragen, Of in het minst van hem beledigt wort, Zal ik het met gedult.... EGBERT.
Jy moet je wat bedwingen, Ik ga voort heen, en zel hem kleinder leren zingen, JOHANNA.
Zeg dat zijn moeiten dog onnodig wezen zal, Dat hy ons niet meer werk hoeft op te leggen, Of dat men hem een ding, tot twee maal, hoeft te zeggen.
Ja, ja, ik zel ’t wel doen.
Maar gy moet boven al U tonen, heftig kwaad te wezen.
Ja schaepje, jy hoeft daar niet veur te vrezen.
Ga jy maar heen.
Wel ik verwagt u daadlijk.
EGBERT, alleen.
DAt ’s een Juweeltje van de Vrouwen, Ja ik mag op heur deugt, met regt een kerk doen bouwen.
wat bin ik ook gelukkig.
maar holla.
MYn heer, wat jaagt u hier?
durf jy dat nog vragen?
Jou zotte parten, daar jy ons meê plaagt.
U plagen?
Ja, en zo ’t meer beurt zel ik an de schouwt gaan klagen.
Stel u te vreên, mijn heer, ik zal..... EGBERT.
Stel u te vreên!
Met die pispraatjes, stuur jy mijn gestaag weêr heen.
’k Zeg met fatsoen.... EGBERT.
Is dat fatsoen, dat jy jou zaken Zo durf beschikken, om heur deuze nagt te schaken.
Wie zeid dat?
Zy.
en dat jy nou veurtaan jou rust Zult laaten.
dat zy ’t my maakt bewust?
Hoe twijfel jy?
ik zel heur by je laten komen, Zo heb jy ’t dat uit heur, en uit mijn mond vernomen.
IK sta verwondert om al ’t geen hy my verhaald!
die gek word fraai betaald.
Door heur bedrog... maar zagt.
zijt gy reets bewogen?
Dat gy my leid daar ik hem moet gedogen?
dat is ’t niet; maar hy acht De tijding niet, die ik hem bracht.
Hy meenden dat ik zulks, heb uit mijn duim gezogen.
Daarom, is mijn verzoek alleen Dat jy ’t hem zelv zegt, zie, dan weet hy ’t van ons tween.
JOHANNA tegen Eelhart.
Ik, die u door hem, mijn geheimen liet ontdekken, Kunt gy dat noch in twijfel trekken?
Mejuffer, ’t geen dien Heer my van u heeft gezeid, Maakt my verwondert: ’t hart vol van verlegentheid, Ik twijfelde eerst, doch heb nu een besluit genomen.
Alle u bevelen na te komen.
Mejuffer, sta my toe dat ik Mijn hart aan u verklaar.
’k zal u een ogenblik... JOHANNA.
dit tegenstaan moet gy u niet beklagen, Ik liet mijn Voogd, aan u, mijn mening overdragen.
Mijn wil is dat gy die betracht, Dies neem dan op mijn reden acht.
Ik zie twe mannen vor mijne oogen, Ende een heeft wonder groot vermogen, Want mijn genegentheid wil dat ik de een verkies.
Tot man, en zonder tijdverlies Voeld zig mijn hert, hier toe genegen.
En de andre, voor zijn valse deugd, Heeft nooit als haat van my verkregen.
Ik ben, in ’t byzijn van den een, geheel verheugd: Ja hy alleen kan my bekoren, Dan wert mijn hert, in vreugd herboren.
En moest ik leven met den andre, ik sturf van rouw.
’t Is reets genoeg betoond, wie dat my kan behagen, Gy die ik liefden toe zal dragen, Maak alles vaardig tot de trouw.
Op dat ik eind’lijk word van deze dwang ontslagen.
Jy zelt, in ’t kort, jou wensen zien vervult, Mijn lammetje, neem wat geduld.
Ja dat is ’t middel dat my vry Kan maken, van mijn slaverny.
Ik spreek te stout, maar in dit opgesloten leven, Werd my die vryheid licht vergeven.
dat is niemendal.
’k Sta van verheuging stom, Dewijl ik hier aanschouw mijn rechte bruidegom; Mishaagd u dit ook?
ik wil jou graag verschonen.
Dat hy dan zorge draagd, zijn liefden my te tonen.
Ik zie te lang mijn droefheid aan.
Johanna neemt de hand van Egbert om die te kussen, onderwijl steekt zy haar hand achter Egbert om, die van Eelhart gekuscht werd.
Daar, neem, en kusch mijn hand.
Geen man kan my bekooren Als gy: EGBERT.
Ik mag niet meer jou zuchten hooren, Mijn hart, mijn troosje lief.
Ja, ik heb u verstaan, Mejuffer, ’k zal u van die minnaar voort ontslaan.
Heel goet, want ik kan hem onmogelijk gedogen: EELHART.
’k Zal u behagen, waar ik kan, na mijn vermogen.
Verstoor u niet om deze reên, mijn Heer.
maar ik zal alle dagen Zijn staat, en ongeval beklagen.
U haat is al te groot.
Noch meêr, Zal ik hem haten, want ik heb wel dubb’le reden, Ik heb verdriet genoeg van hem geleden.
Eer dat de dageraad, tot driemaal, is vergleden, Zult ge uw verlost zien van u haat.
Het is me leet, dat ’t jou zo kwalijk gaat.
Neen Heer, ik zal my niet bedroeven, Dewijl Mejuffer hier rechtvaardigt onze twist.
Een van beiden, heeft zich na het schijnt vergist.
my zal geen troost behoeven.
MYn lief, terwijl de tijd, dat ik je tot mijn vrouw, Gelijk ’t gezeit was, hebben zou, Gestelt was over veertien dagen.
Laat dat op morgen zijn, is ’t jou behagen?
Op morgen!
Zwijg, ik weet wat u te rug doet gaan, Je wenst reets dat het was gedaan.
Maar... EGBERT.
Laat ons binnen gaan, en samen De dag, van onze trouw beramen.
O liefde!
liefde!
geef me raat En uitkomst, in deez’ droeve staat.
EELHART zijn degen aan doende, en twee pistolen in zijn zak stekende.
KOm Robbert, haast u, ’k moet er nu een kans na wagen.
Waar na, mijn Heer?
is dat vragen?
Ik moet Johanna nu, het geld dan wat het geld, Verlossen uyt haar droeve kerker: Want, hoe dat hy haar houd in zijn gewelt Met op te sluyten, noch is mijne liefde sterker.
Ja kom, wy moeten die jaloerse en gekke vent Bedriegen.
Maar ik vrees.
Al weêr dat ouwe vrezen.
Waar vrees jy voor?
Wel dat zy al in slaap zal wezen, En zegh, hoe kan men haar dan spreken?
Ik beken ’t Jy bent voorzichtig, dat jy al die zwarigheden Voor af bedenkt, maar weetje niet Dat een verliefde ziel niet slapen kan?
Want dat bevind ik aan mijn zelve nu.
Zy ziet Dat werk eens aan, en zy, zou zy dan beter slapen Als jy, mijn Heer?
jy bent rechtschapen Verlievt, want een verlievde kan Zich zelv’ niet troosten; ô!
die an Die slaverny eens raakt... EELHART.
Wie komt daar binnen loopen?
Stont dan de deur in ’t voorhuys open?
JOHANNA, EELHART, ROBBERT.
IK Mijn heer.
Hoe zijt gy ’t zelv Mejuffer?
de schrik Heeft my zoo veel niet, als de vreugd de spraak benomen.