floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Den trouwen waker op den tooren, Oft diemen 's snachts op schild-wacht ziet, Die zal zomwijl een vrolijk lied, In dees zijn moeyten laten hooren, Op dat zijn moeylijkheyd by nacht, Met vrolijkheyd word door gebracht.
Voor my, ik kan geen oordeel strijken, Dat dezen eenigzins misdoen, Die haer verdriet met vreugde voên; Maer wat zal ik voorvreugd doen blijken?
Mijn stemme niet gewend dan rouw, Door 't zuchten van haer droeve vrouw.
Wat wil ik doch mijn vingers quellen?
Dat zy de snaertjes van mijn luyt, Een zoete vreugd doen schat'ren uyt; Wat wil ik my tot spelen stellen?
Waer toe met geestelijke dwang De ziel gebeên, tot spel en zang?
Daer ik zoo lang hier heb gezeten, G'lijk als in boeyen, daer mijn jeugd Is afgestorven alle vreugd; Daer my het speelen is vergeten, Daer my de droefheyd plag te slaen, En my het zingen is vergaen.
Hoe wel ik dikmael mijn gedachten, Door perssing van een droef geweld, Tot zang oft spelen heb gesteld; Vond ik, eylaes!
my zonder krachten, Want stem en vingers waren stram, Als ik tot spel oft zingen quam.
140 De Zang-Goddinnen alle negen, Weêr in zijn eerste woonplaets quam, En zijn voorgaende wezen nam; Hy zoud zich niet meer gaen begeven, Met spel aen zee, oft in het groen, Nocht rots, nocht bergen danssen doen.
Orpheus  Vervald in zulk een droeve schrik, Dat hy niet eenen oogenblik Kan weder tot zijn spelen komen; Niet eens hy weêr zijn harpe sloeg, Mits hem de schrik de ziel uyt joeg.
Geen werelds spel, geen aerdsche vrougd, Mijn meer vermaekt oft meer verhougd; Als ik bedenk de korte tijd, Als ik bedenk de droeve strijd, 141 Die ons de snode wereld geeft, Waer in men maer als balling leefd: Zoo vind ik daer geen zoeter lust, Als dat het hert in Christo rust, Mijn hert in Christi liefde brand, En zoekt het eeuwig vaderland.
Ontfermt uw mijner, God!
na uw groote barmhertigheyt, Psalm.
Alzoo lange als den mensch de zonden onderworpen is, zo en kan hy God niet dienen, maer vervremt, door de zonde, van Gode; en even gelijk de zielē der zondaren van God verlaten werden, alzoo lange zy in den staet der zouden blijven, alzo werd God wederom verzoent en tot genaden beweegd, zo wanneer een zondig mensch zich zelfs spiegeld in zijn geweten, en met een berouwig, leetwezend herte zijn zonden overpeynzende, daer van afkeerd, roepende met David; Heer!
ontfermt u mijner, na u groote barmhertigheyd, en na de menigte uwer barmhertigheden, zo doet uyt mijn boosheyd, een zuyver herte schept in my, ô God!
en den rechten geest vernieuwt in mijn binnenste; en gelijk de krankē naer het lichaem door de genees-middelē kunnē gesterkt werden en wederō tot gerōdheyd geraken even alzo kan een ongezonde ziele wederom opgerecht, en in Gode vernieuwt wordē, door boete en beterschap, uytstortende zijn herte voor Gode met deze woorden; en zal mijn ziele Gode niet onderdanig zijn; want vā hem is mijne zaligheyd, hy is mijn God, en mijn zaligmaker, ik en zal niet meer wankelen; dat is, alzoo my dē Heer, door zijn geboden de zondē verbied, wil ik die verlaten, en niet meer wankelen; dat is, niet meer in zonden vallē, oft met het herte dezelvivige begeerē.
zoo zullen wy mogen zeggen met David; Heer gy hebt vermenigvuldigd uw grootdadighedē, en wederom gekeert zijnde, hebt gy my vertroost.
HOe vaek heeft my het vlees gelokt tot vuyle zonden; Hoe vaek heeft my de lust aen quaed doens wil gebonden; Hoe vaek heeft hovaerdy mijn reyne ziel besmet; Hoe vaek heb ik mijn hert op ydelheyd gezet; Hoe vaek heb ik gepleegd wellustigheyd van leven; Hoe vaek heb ik mijn jeugd tot's werelds vreugd begeven; Hoe vaek heb ik mijn lust in overdaed gezocht, In alle ydelheyd mijn dagen door gebrocht; 142 Hoe vaek heb ik gedoold in tijdelijk vermaken; Hoe meenigmael gehold in goddelooze zaken; Hoe vaek heb ik mijn jeugd aen werelds vreugd verliend, De wereld en het vleesch met al mijn hert gediend; Hoe vaek heb ik mijn oog op staet en pracht geslagen; Hoe heb ik in de lust gezocht mijn wel behagen; Hoe heb ik mijn begeert door rijkdoms macht gepeyd; Hoe menig mensch heb ik gelokt tot ydelheyd; Hoe vaek heb ik mijn vreugd gezocht in pracht van kleden, Hoe vaek heb ik de zond gediend met al mijn leden; Hoe vaek heb ik geweest in 't midden van de jeugd, In danssen en gespel, in alle werelds vreugd; Maer als ik over denk dit mijn voorgaende leven, Zoo vind ik in 't gemoed door een beweegde geest, Dat al die werelds vreugd maer ydel is geweest; De dagen die mijn jeugd als blijde dagen scheenen, Die zijn gelijk een rook verstorven en verdweenen.
Dies keer ik my tot God en schaf de wereld af, Wiens wellust bitter is, schoon zy my vreugde gaf; Tot God keer ik mijn ziel en al mijn gantsche leden, Ontfermt u mijnder, God!
naer uw barmhertigheden.
Ontfermt u mijns, die niet des zondaers dood begeerd, Wanneer hy zich, ô God!
van zijne zonden keerd; O God!
ontfermt u mijns, die met besmette ziele, Voor uwe Majesteyt, ootmoedig neder kniele; Berouw, ô Heer!
mijn hert in droeve tranen drenkt, De zonden mijner jeugd, mijn Schepper!
niet gedenkt.
die door 't getraen en 't bitterlijke weene, Genadig zijt geweest Maria Magdalene.
Heb ik wel eer door lust in zonden my misgaen, Nu zal ik, met Gods hulp, de zonden tegenstaen; Ach!
heb ik schuld gemaekt, mijn God!
ik zalze boeten, Ik buyg ter aerden neêr, en stort my voor uw voeten, En offer u een hert dat met my zucht en schreyd; Een hert dat vol berouw en vol leetwezen leyd; Een hert dat u wel eer vertoorend heeft door zonden; Een hert dat hulpe zoekt voor dodelijke wonden.
Toond uw genadigheyd aen my die schuldig ben, En niet meer als berouw uw Godheyd geven ken; Berouw is u genoeg tot hulpe mijner smerte, Wanneer het voort komt, Heer!
uyt een gemorsseld herte.
Hoe veel mijn schulden zijn, gy scheldze alle quijt, Wanneer het zondig hert zijn zonden recht belijd; 143 Hoe veel de zonden zijn die yemand heeft bedreven, Gy wildze door berouw, den zondaer weêr vergeven; Berouw, ik zeg berouw in 't zondige gemoed, Wascht onze zonden af door Christi dierbaer bloed.
Laet uwe Engel my, mijn goede God!
geleyden, Ter plaetze daer ik mach mijn hertje gaen bereyden Tot boete en berouw, op dat ik neder kniel, En met een hemels spijs verzadig mijne ziel; Een spijs, een hemels brood dat Christus heeft gegeven, Dat brood dat onze ziel in eeuwigheyd doet leven; Dat brood, dat hemels brood dat uyt den Hemel daeld, Waer uyt dat onze ziel het eeuwig leven haeld.
Vertroostinge in tegenspoed.
HEt is een onwijs kind dat zijnen vader haet, Wanneer hy dat bestraft oft om zijn boosheyd slaet; Het is een onwijs kind dat niet en tracht te leven, Na wetten die hem van zijn vader zijn gegeven; Het is een onwijs kind dat na een kindsche gril, Niet na de rede van zijn vader leven wil.
als ik bedenk al mijn voorlede dagen, En hoe dat ik my heb in mijnen tijd gedragen, Zoo vind ik in mijn hert, zoo vind ik in mijn geest, Dat ik een onwijs kind, ô Vader!
ben geweest; Een kind dat niet en zocht als kinderlijke zaken, De wellust van de aerd, in 't tijdelijk vermaken, 't Geselschap van de jeugd, de vrolijkheyd van dien, Na staet heb ik getracht, na eer heb ik gezien; Op schoonheyd viel mijn oog, op rijkdom mijn behagen, Ik zocht niet als goede dagen; De weelde was mijn wensch, wellust heb ik gezocht, In ydelheyd en vreugd mijn dagen door gebrocht; In danssen en gespeel, in dertelheyd van leven, Heb ik my meenigmael, mijn lieve God!
begeven; Waer mede dat ik u, mijn Schepper, heb misdaen, Gelijk een onwijs kind, een quade weg gegaen.
Gy  Doet blijken dat gy my niet wild versmaden; Gy  Doet blijken uwe liefd, en dat gy my bemind.
Wel aen dan, goede God!
hebt gy om mijne zonden, My aen de tegenspoed en droefheyd vast gebonden, Zoo dat ik niet een uur van al den gantschen dag, Oft zonder tegenspoed, oft droefheyd wezen mach; 144 Uw wille moet geschiên, dewijl ik uyt het lijden, Kan speuren mijne vreugd, kan speuren mijn verblijden; Mits om mijn zonden gy my na het lichaem slaet, Op dat de ziel daer door ten eeuwig leven gaet; Uw liefde is uw straf, uyt onze zond gesproten, Die straf de zonde wil, maer niet de ziel verstoten; Een vader die de roê niet spaerd voor zijne kind, Doet blijken dat hy 't liefd, en met der herten mind.
goede God!
die ons door druk en lijden, Wild voeren in de vreugd van 't Hemelsche verblijden; O Vader!
die door de tegenspoed, Een Christelijke ziel ten Hemel varen doet; Gun my, genadig God!
dat ik naer uw behagen, Geduldelijk my mach in al mijn lijden dragen; 't Zy dat gy my bezoekt met ongemak of pijn; 't Zy dat ik langen tijd mocht in een ziekte zijn; Het zy dat ik veracht mocht leven op der aerde; Het zy my eenig last van tegenheyd beswaerde; Het zy dat ik verlies de naeste van mijn bloed; Het zy dat ik verlies mijn welvaerd en mijn goed; Het zy dat u geliefd met armoed my te drukken; Het zy dat ik verval in duyzend ongelukken; Het zy dat my de nijd aen alle kanten queld; Het zy dat gy my, God!
in al dit lijden steld; Zoo wil ik my met Iob tot u, mijn Schepper, keeren, En met dien Godes vriend geduldig lijden leeren; En eeren uwen naem, van wien my alles quam, Geloofd moet Gode zijn, mijn God die gaf en nam.
't Is maer een korten tijd dat wy op aerden leven, En of ons hetgeluk die gunst al wilde geven, Dat wy in overvloed, van wellust en geneugd, Gestadig mochten zijn in alle werelds vreugd; Ja swemmen in vermaek van rijkdom, en van weelde, Gebruyken al de lust die oyt de wereld deelde; Wat waer 't?
het word ons recht geleerd, Wanneer men maer het oog op ons voorzaten keerd.
Wat is 'er meenig throon van Koningen bezeten, Die na een korten tijd, ter neder zijn gesmeten; Waer is dien grooten held, die al de wereld dwong; Zoo dat het lof van dien tot door de wolken drong, 'k Zeg Alexander, die met wonderlijke daden, De eer des werelds heeft op zijnen kruyn geladen; Die al de wereld won, en loffelijk bezat, Waer is hy, en zijn eer, waer is nu al zijn schat?
145 Waer zal men Craesus nu met al zijn rijkdom vinden?
Waer Sampson, die de kracht der leeuwen kost verslinden?
Waer Absalon, die was in schoonheyd zoo vermaerd?
Waer nu de schoonste vrouw, in Griekenland gebaerd?
Waer is nu Salomon, de wijste aller wijzen?
Was niet zijn vleesch een aes om wormen meê te spijzen?
En waer is Craesus nu, den alderrijksten man?
Waer Hector den Troyaen?
de tijd die wijst ons an, Dat zy al t' zamen zijn geworden doodes slaven, En na een korten tijd gestorven en begraven: Wie heeft 'er hondert jaer, oft noch een weynig meer, Gebruykt zijn heerlijkheyd, in staet, in pracht, in eer?
Wie heeft 'er hondert jaer zijn wellust hier genoten?
Wie was na hondert jaer de oogen niet gesloten?
Wie was hier hondert jaer, het zy hoe rijk of groot, Die niet en is geraekt van 't leven tot de dood?
een korten tijd, een korten tijd van jaren, Het lichaem is verhuyst, de ziel van hier gevaren.
Daer heeft een rijken man op aerden eens geweest, En ook een Lazarus, gelijk men daer van leest; Den een die had zijn lust, den ander mostze derven; Den een had al zijn wensch, den ander die most swerven; Den eenen was een Heer van rijkdom en van schat, Den ander was een slaef die om zijn nooddruftbad; Den eenen was in weeld en wellust t' allen tijen, Den ander was in nood, in droefheyd en in lijen; Den eenen was altijd bedoven in de lust, Den ander zonder vreugd, en efter zonder rust; Den een in overdaed heeft alle lust genoten, Den ander in zijn nood die is van hem verstooten; Den eenen had zijn wil, den ander had verdriet, Doch na een korten tijd hun leven raekt te niet; Den armen Lazarus, geduldelijk geleden, Na dat hy zijne strijd op aerden had gestreden, Na dat hy pijn en smert aen 't lichaem had bezocht, Na dat hy met geduld zijn lijden had volbrocht, Na dat hy was geraekt ten eynde van zijn dagen, Is hy van d' Engelen ten Hemel opgedragen, En zit in Abrams schoot, voor alle zijn verdriet, Daer hy een Hemels troost voor d' aerdsche pijn geniet.
Den rijken vrek, eylaes!
voor zijn genoten lusten, Moet in een eeuwig graf van helsche vlamme rusten; Wiens eyndelooze brand met droogt zijn tonge plaegd, En in der eeuwigheyd zijn zondig herte knaegd.
146 Hoe grooten onderscheyd is tusschen d' een en d' ander?
Hoe veel verscheelde ook hun leven van malkander?
Hoe ongelijk heeft d' een by d' ander zich getoond?
Hoe ongelijk word d' een by d' ander ook beloond?
Al die om Christi naem geduldelijken lijden, Die zullen, zegt den Heer, met Christo ook verblijden; De liefste vrienden Gods die hebben al geleên, En Christus heeft ons zelfs in lijden voor getreên; O!
zalig is hy die met Christo hier wil lijen, Want wie met Christo lijd in Christo zal verblijen.
O arme Lazare!
die voor uw droeve nood, Den Hemel nu bewoond, en rust in Abrams schoot; O lijdens rechte troost!
ô haven voor die genen, Die in de woeste zee des werelds droevig weenen, En zuchten in haer nood, om eens verlost te zijn, Van al haer tegenspoed, van al haer droeve pijn, Ontbonden van dit vleesch met Christo Jesu leven; Dit wild my, goede God!
ter zaligheyd ook geven; Dies met geduldigheyd ik alle lijden ly, Op dat ik namaels my met Lazarus verbly.
Bereydinge des herten, om nuttelijk Gods woord te hooren.
ô eeuwig God!
dewijl men vind beschreven, Dat van den broode niet alleen de menschen leven, Maer ook van 't God' lijk woord, dies ik my vind bereyd Te hooren uwe woord tot mijner zaligheyd; Dies bid ik u, mijn God!
dat gy mijn geest wild raken, En dat ik door den geest het hert be quaem mach maken; O Heer!
bereyd mijn hert, ô God!
maekt mijn gemoed, Gelijk een akkerman zijn dorre landen doet; Doorploegd, ô Heer!
mijn hert met Goddelijke vreeze, Op dat het mach gelijk bereyde aerde wezen, Bequaem en wel gesteld t' ontfangen Godlijk zaed, Dat door 't gehoor, ô Heer!
tot in het herte gaet.
Wild doch u Godlijk zaed in 't aerdsche herte mengen, Het geen ter rechter tijd zijn vruchten voort zal brengen; O Heer!
stort in mijn geest u Goddelijke kracht, Wanneer dat mijn gehoor na uwe leering tracht; O Heer!
als ik my voeg om uwe woord te hooren, Zoo laet het doch geschien met onbesmette ooren; O Heer!
geeft, als u woord aen my verkondigd werd, Dat ik het, lieve God!
mach drukken in mijn hert, Mach planten in mijn ziel, mach voên in mijn gedachten, Door Goddelijke liefd, door geestelijke krachten; 147 O Heer!
dat niet mijn hert, dat niet mijn teer gemoed, Op 's werelds dingen peynst, op ydelheden voed; Dat niet mijn zinnen hier, oft elders loopen dwalen, Dat mijn gedachten niet op aerdsche zaken malen; Wanneer uw heylig woord gepredikt word, ô Heer!
Dat ik uyt mijn gedacht dan alle lusten keer; Dat niet mijn hert vervalt op tijdelijke zaken, Maer dat ik daer van mach een reynen akker maken, Daer 't Goddelijke woord gelijk een zaedjen mach Voort brengen goede vrucht, op zijn gezette dach; En daer het op zijn tijd be quamelijk mach groeyen, En daer het na de ziel ter zaligheyd mach bloeyen, En geven zijne vrucht, dat is, oprechte deugd, Deugd die de ziele voed in Goddelijke vreugd; Dies bid ik, lieve God!
wild my die krachten deelen, Wild vruchten in mijn ziel door uwe leering teelen, Op dat wanneer uw zaed word in mijn hert gezeyd, Geen onkruyd dat verdruk, oft zich daer onder spreyd; O Heer!
dat niet uw zaed, in d' aerde van mijn leden, Door distels word verdrukt, door doorens werd vertreden; O Heer!
dat doch uw zaed niet valle op een steen, Maer in een goede aerd, daer het zijn vrucht verleen; Dat is, in zulk een hert, dat is, in zulke gronden, Al waer men niet en vind het onkruyd van de zonden; Noch liefde, nochte lust tot werelds geld en goed, 't Geen anders niet en is als onkruyd in 't gemoed, Als doorens aen de ziel, als distels die ons steken, En die het goede zaed verdrukken en verbreken; O Heer!
dat doch mijn hert zoodanig niet en is, Dat doch mijn hert niet zy een woeste wildernis, Daer niet als onkruyd groeyd, en niet als distels wassen, Die in geen reyne hof van Christen ziele passen; Dat niet mijn herte zy een vruchtelooze aerd, Die niet als doorens voed, en wilde kruyden baerd; O Heer!
dat zulk een aerd mijn herte niet mach wezen, Maer dat het zy door-ploegd met Goddelijke vreeze; Dat zoo mijn herte zy, wanneer dat ik u woord Mach hooren, dat het zy gesteld als 't wel behoord; Dat mijn gedachten niet als dan en loopen dwalen; Dat op geen aerdiche lust mijn zinnen leggen malen; Dat op geen ydelheyd mijn herte zy gesteld, Het geen niet anders is als onkruyd op het veld; Dat doch geen aerdsche vreugd mijn zinnen komt bekoren, Wanneer ik my begeef om Codes woord te hooren; 148 Dat op geen zake doch mijn herte leyd en mald, Nocht dat ook mijn gedacht op eenig ding vervald; Maer dat met aendacht ik mijn hert en zin mach zetten, En met een reyn gemoed op Godes Woord mach letten, Op dat het als een zaed  Zijn vruchten geeft, waer door de ziele vrolijk word; Wanneer dat zalig zaed my zijne vrucht zal geven, Zal van Gods woord mijn ziel als van een spijze leven; Een spijze die mijn ziel ten eeuwig leven voed; Een spijze die de ziel in Gode leven doet.
ik bid verleen aen mijn, Wanneer dat ik zoud mogen zijn In 't huys des Heeren, daer u woord Gekundigd werd, en aen gehoord, En daer men rechte Gods-dienst pleegd, En zielen tot de deugd beweegd; Dat dan mijn ziel, in reyn gemoed, Aen Gode offerande doet; Een hert ten offerande draegd, Een hert dat God den Heer behaegd; Dat is, een recht gemorsselt hert, Dat noyt van God verstoten werd.
Gebed om een oprecht geloof.
O Gy Almachtig God!
die Hemel ende aerde; Die alles hebt verleend zijn eygenschap en waerde; Den mensch door uwe macht, en na u eygen beeld, Hebt gy ter zaligheyd geschapen en geteeld; Den mensch ter zaligheyd, O Heer!
van u verkoren, Die had de zaligheyd vernietigt en verloren; Het geen veroorzaekt wierd door eene zond alleen, Als Adam u gebod, ô Heer!
had overtreên.
gy die als doen den mensch woud openbaren, Hoe schrikkelijk dat u de zonden tegen waren; O Heer!
gy die als doen deed blijken dat de zond U zelver heeft gesmert, u zelver heeft gewond; Oft beter, zoo mishaegd, dat gy uw uytverkoren, Om eene zond alleen den dood hebt aengeboren; Den dood, een aerdsche dood, die tot het leven leyd, Een dood, die oft ons neemt, oft geeft de zaligheyd, Na dat de menschen haer in het geloove dragen, Dies tragt ik God den Heer in wel doen te behagen; Ik bid u, goede God!
stort in mijn geest die kracht, Dat ik het wel doen in een goed geloof betracht.
149 Drievuldig eenig God, een in Drievuldig wezen!
Gy die ons het geloof geboden hebt voor dezen; Gy die ons het geloof op heden noch gebied, 't Geloof!
waer door de geest u Zoone Christum ziet, Geleden, en gekruyst met zoo veel diepe wonden, Alleen om onze schuld, alleen om onze zonden; Wiens leven op der aerd vol lijden is geweest; Wiens lijden dat mijn ziel van alle smert geneest, Indien ik lijd met God die om my heeft geleden, Indien ik strijd met hem die om my heeft gestreden.
die aen my door uwe lijden leerd, Dat gy, by mijn geloof, het lijden ook begeerd, Gelooven, dat gy zijt gestorven en verrezen, Op dat de zonde moet in my gestorven wezen; O!
leering aen mijn ziel, gy die my kennis doet, Hoedanig mijn geloof in Christum wezen moet; Wiens dood my zy een les om 't recht geloof te erven, Wiens dood leerd mijn geloof de zonden te versterven; En u verrijzenis, ô Christe!
leerd aen mijn, Hoe door 't geloof mije ziel moet reyn en zuyver zijn.
geef my dat geloof, dat ik eens zal verschijnen, Het zy tot 's Hemels vreugd, het zy tot helsche pijnen; O!
geef my dat geloof, dat Christi dierbaer bloed, De smetten na de ziel inwendig wasschen moet; Dat my dat Hemelsch brood, in mijn geloof bevrye; En van dien Helschen dood, en van dat eeuwiglyen; Gun, dat ik mijn geloof, ô Heer!
beleef met deugd, Op dat ik eeuwig leef met u in 's Hemels vreugd.
Morgen gebed.
ô eeuwig licht!
wiens Goddelijke waerde, De duysterheyd des nachts verdrijft van dezer aerde; O God!
die eeuwig zijt en blijft; O God!
die door het licht, de duysternis verdrijft; O God!
voor wien ik neder kniele, Verdrijft doch uyt mijn hert de duysternis der ziele, Op dat ik niet ontslaep in onverziene dood, En gy, om mijne zond mijn ziele niet verstoot; Gelijk gy door u zon het aerdrijk doet verlichten; Gelijk gy door u zon de duysternis doetswichten; Laet ook zoo in mijn hert op gaen een klaren dag, In welke dat ik u, mijn God!
aenschouwen mach; Op dat ik dezen dag my in uw dienst mach dragen, Veel beter als ik deed al mijn voorlede dagen.
150 De zon die heeft, ô Heer!
geloopen al de nacht, En zoo zijn snelle reys volbracht; De Engeltjes al t' zaem met Hemels zoete tongen; Die hebben al den nacht uw heylig lof gezongen; Ik ben alleenig traeg, maer druk de traegheyd neêr, En hef mijn lichaem op om u te dienen, Heer!
Gelijkerwijs ik nu ben uyt mijn bed gerezen, Zoo laet ook na mijn dood eens mijn verrijzing wezen; Gelijk ik uyt mijn rust ben heden opgestaen, 't Lichaemelijke kleed heb aen mijn lijf gedaen, Dat ik zoo op mach staen, ô Heer!
ten laesten dage, Verrijzen uyt het graf, een kleed des hemels drage; Dat ik u eeuwig licht, in eyndeloozen dag.
ter zaligheyd met u aenschouwen mach.
Avond gebed.
DEn dag die is voorby, ô Heer!
de nacht komt aen, Vergeeft my al het geen waer in ik heb misdaen; Vergeeft het my, ô Heer!
dat ik in zoo veel zonden, Op dezen dag, eylaes!
mijn herte heb gevonden, Dat ik u dezen dag, zoo qualijk heb ge-eert, Zoo weynig goeds gedaen, zoo veele quaeds begeerd, Zoo veele deugd verzuymd, zoo traeg in goede werken, En zonder mijn zonden aen te merken, Die my nu wijzen aen dat ik mijn schuld beken, En hoe veer dat ik, Heer!
aen u verbonden ben.
Ik, die den gantschen dag, de loop van al mijn leven, Zoo weynig heb ten dienst van mijnen God begeven; Ik, die den gantschen dag ten eynden heb gebracht; Zoo luttel, goede God!
op u gebo ôn gedacht.
Ik weet, daer zal een dag verschijnen voor mijn oogen, Een dag, aen welke noyt den nacht zal volgen mogen; Den dag; des eeuwigheyds, die eeuwig klaer zal staen Een dag, daer nimmermeer de zon zal onder gaen.
Tot rust hebt gy, ô God!
den nacht voor ons geschapen, Om 't zwakke vleesch te voên in lust van rustig slapen; Maer als ik ga te bed, en 't lichaem slapen lust, Zoo bid ik geeft my inwendig rust; Laet doch inwendig zijn een stille rust bevonden, Dat is vergiffenis, ô Heer!
van al mijn zonden; Dat ik niet slapen ga met een besmet gemoed, Maer onbeswaerd van 't geen de ziele hinder doet; O Heere!
neem van my zwaermoedigheyd der dromen, Die dikwijls in de nacht de zinnen over komen; 151 Op dat ik dezen nacht, tot aen den naesten dag, In u, mijn lieve God!
gerustig rusten mag.
Gelijk ik in mijn bed nu ruste mijne leden, Dat ik zoo in het graf mach rusten, Heer!
in vreden, Wanneer des levens tijd verloopen is met mijn, En dat ik door de dood zal weg genomen zijn.
De slaep maekt ons gelijk als dood, en zonder leven, Het bed gelijk een graf waer in wy ons begeven.
wanneer den dag des levens loopt voor by, En alle lichaems kracht versterven zal in my, En dat de duysternis des doods my zal bevangen, Het sterffelijke vleesch met doodes schichten prangen, Dat gy dan zijt mijn licht in alle duysternis, Wanneer de ziel ontbloot van 't aerdsche lichaem is.
Wild in die zwakheyd my dan uwe sterkte geven, En gy, ô goede God!
weest in de dood mijn leven; Op dat na dezen nacht my eens dien klaren dag, Den dag des eeuwigheyds, ô Heer!
verschijnen mach; Dien dag die my met u ten Hemel wil verzamen, Beschijnen met het licht van Godes klaerheyd, Amen.
Gebed tot God, om een Christelijk leven.
ik bid u, wild my geven, Dat ik, hier op der aerd, mach als een Christen leven; O God!
Genadig God!
ik bid u, laet in mijn De lusten tot de deugd, en Godes vreeze zijn.
Laet Christelijke liefd, laet lust om God te vreezen, My gelijk als wapens wezen, Waer mede dat ik mach de zonden tegen staen, De zonden, die de ziel ten hoogsten kunnen schaên.
Geef my, Genadig God!
dat ik in aerdsche dingen, Mijn ziele zuyver houd, mijn lusten mach bedwingen; Geef my, Genadig God!
dat ik van dag tot dag, mijn leven leyden mag, En dat ik boven al, in hemel, en op aerden, Mach dienen, met het hert, uw Goddelijke waerden; Geef my, Genadig God!
geef my zoo lang ik leef, Dat ik tot uwen dienst mijn leven overgeef, En dat ik boven al uw Godheyd mach beminnen, En met een zuyverhert, en met oprechte zinnen, En met een goede geest, en met een reyn gemoed, Dat aen zijn even mensch, gelijk zich zelven doet.
genadig God!
geef my alzoo te leven, Dat ik aen and'ren mach een lust tot deugde geven; 152 Dat ik aen and'ren ben een voor-beeld tot de deugd, Op dat mijn leven zy, in Goddelijke vreugd.