floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Dat’s de betalingh nu, die ick u schuldigh ken, Weet dat ick u nu niet een Oortjen schuldigh ben, Daer loopt nu voor den Droes den vroomen Ridder soecken, Andr.
Verdoemden Meester, die ick Eeuwigh sal vervloecken, Ick sal hem seggen, dat u Eeden sijn so vals, Hy sal u eer gy’t weet, haest comen op den hals, Boer.
Ja bruyt maer henen slechts, Andr.
Hy sal’t u wel vergellen, Ick sal den handel hem van stuck, tot stuck vertellen.
Hy sal wel maecken, dat ick aen myn Gelt geraeck, Ick looper soo naer toe.
Ja loopt maer aen den haeck, Hy loopt al of hy liep om Vroe vrou, en Vrou-haester, Dat is belachens weert, en voor myn Hert een plaester, Maer eenen Hemel voor myn Beurs, ick ben soo bly, Dat ick den Helt ben quyt, en myne Knecht daer by, Een Herder van de Schaepen die Don Quichotvoor Ridders heeft ghedoodt.
Herd.
OCh Ian, och lieven Ian, ten is niet te verdragen, Ick com by u, om u, myn ongeluck te clagen, Boer.
Wel Maetjen hoe bedroeft, wat is u doch gebeurt, Herd.
Och eenen grooten Wolf die heeft myn Cudd’verscheurt, Met Schaepen twee oft dry, de rest die syn gaen loopen, Och soo’t myn Meester weet, hy sal my’t Vel afstroopen, Of dissiplinen my met Roeyen, Boer.
Nou Rombout sus, Ten sal soo quaet niet syn want hoort, ick salder flus Eens by gaen, tot verschoon, Herd.
Och hy sal my vermooren, Of voor het minst treckt hy van myne Kop de Ooren, Boer.
Wanneer is dat geschiet, Herd.
Daer op de staende voet, Boer.
My deirt u ongeluck, myn Ziel ten is niet goet, Herd.
Hy quam van genen Bergh, en stack sijn Paert met Spooren, En met een heese Stem liet hy op’t lest hem hooren, Staet vrome Ridders staet, weet dat ick u wel ken, Maer gy moet door myn Macht oock proeven wie ick ben, Ick sal u Kop in twee, en t’lyf in stucken breecken, Soo sprack, hy vecht met my, Boer.
Wel cost de Wolf dan spreecken, Herd.
Ey ten was gheenen Wolf, maer eenen Vent te Paert, Die lyck een Wolf sagh, in d’Hant hadt hy een Swaert Daer hy mijn Schaepen laes de Kop heeft mée geklooven, Toen sprack hy andermael, nu mooght ghy vry gelooven, Dat gy verwonnen sijt, van d’aldersterckste Godt, Die op de Werelt swerft, van Ridder Don Quichot, Soo noemden hy sijn self, hy was lijck eenen wilden, Want wat ick riep of niet, hy Kapten, en hy Vilden, Gelyck de Slegers doen, hy sey noch jet of wat, Waer van hy Ridder was, maer k’heb het niet gevat, Boer.
Och dats dien selven die hier terstont gewest ,, is, t’Schynt datter in dit Landt met desen Vent een Pest ,,is, Want hy vernielt het al waer dat hy comt ontrent, Lest soo ick hoorden, hadt hy een onnooselen Vent, Van eenen Barrebier, die hadt op’t Hooft een Becken Om voor den Regen, sijnen besten Hoet te decken Oock deirelijck vermoort, hy moest uyt scheeren gaen, Maer desen Sot die hiel hem voor een Ridder staen, En sprack sa braeven Helt, proeft oock mijn stercke Ermen En stack hem al met een de Spicie door syn Darmen, Of Lancie soo het heet, en nam al Kackx tot roof, Syn Becken, t’welck hy nu draegt voor een Helm op’t Hooft, Oock sal hy t’misselijck sijn, die oock vernielt myn Geyten, Ick misser oock al een, maer gaf Andries de wyten Dien selven heeft my noch gebrocht op groote cost, Dat ich noch tot een Duyt Andries betalen most, Herd.
Ja, ja dien selven ist, de Droes-cop moet hem haelen, Ick sal hem tot een Duyt de schaey oock doen betaelen, Soo ick hem yevers crygh, Boer.
Ick sal u hulper syn, Want hy was voor mijn Wont een plaester van Fenyn, Die Schelm als hy is, ick salder tegen Vechten, Al sou ick noch in’t cort een Leger op gaen rechten Van Boere, Knechten, soo en hebben wy geen noot, Met Gaffels wel versien, met Bussen, Cruyt en Loot, Soo sullen wy gans Bloedt oock naer de Roch gaen steken, Herd.
K’wedt dat hy dan soo bou niet eens sal derven spreken, Boer.
Ick sal hem loeren gaet gy maer by uwen Baes, Ick gaen hier om de Knecht ghenaempt den stouten Claes, En scheile Peer met een Oogh, die can hem oock wel weeren, Als hy aen’t Vechten comt, Herd.
Waer sullen wy vergeeren Boer.
Wel aen het Kack-huys van Claes Wouters, Herd.
Wel geseet, Ick gaen daer soo naer toe, Boer.
Doet uwen Baes de weet.
Binnen, Don Quichot op syn Paert sittende, Vecht te-ghen de Meulens die hy aensiet voorReusen.
Blyft staen gy snoo en Goddeloose Creatueren, Ick sal u oock naer stuy door Carons Boot doen vueren, Blyft staen segh ick blyft staen als Reusen, die gy syt, Hier is een Ridder, die u roept alleen ten stryt, Gy Monsters, vecht nu tegen eenen, met u allen, Schoon gy u Ermen ruert, ick acht u niemedallen, Al hebder eens soo veel als ick, soo sult gy noch U Leven hier ter plaets verliesen, gy gedrocht, Hou daer, dat is ter Eer van mijn Dulsina,     Den Meulder roept van binnen.
Meuld.
Rekel Wat valt hier al te slaen.
Gy Goliat u gekekel En acht ick niet, hou daer, Meuld.
Gy Sot hout daer wat maet, Eer gy mijn Meulen hier geheel in Spaenders slaet.
Ho, ho, ghy bidt genaey, neen, neen ghy moet eerst sterven, Meuld.
Gy Schelm sout gy mijnen Meulen soo bederven, Ick com u datelijck by, Don.
Daer licht gy nu gevelt, Gy sijt verwonnen nu van Don Quichot dien Helt, Wat baet het u, dat gy met u vier lange Ermen, My reyckten toe, en gy, gy Ridder Prins vol darmen.
DEN MEULDERDERDE BYKOMST.
WAt sijt gy voor een Man, my dunckt, naer dat ick hoor, Dat gy den Gheest sijt, van dien Reus die’ck daer vermoor, Comt gy, naer dat gy syt gestorven, u verweiren, Meuld.
Ick com met dit stuck hout de Leden u wat smeiren Don.
Daer slaetme d’Honden mée, dat is geen crijghsgebruyck, t’Wyl gy geen Wapens hebt, hoort Ridder dat waer puyck Dat wy voor desen keer met vuysten gingen stubbelen, Meuld.
Soo sal ick u gy Sot, myn slagen wel verdubbelen, Don.
Ick heb gelesen in het Ridders Boeck, dat wie Die vecht met eenen Helt, of met een Ridder, die Geen Wapenen en heeft, dat die de doodt is schuldich, Daerom soo lech ick neer myn Wapenen geduldich, Hy sit van’t Peert en leyt syn Wapens af.
Wel Ridder denckt, dat ghy hebt voor de vuyst, een gast, Die met geen bloote handt en dient te sijn getast Sy vechten maer Don Quichot soo hy slaen wilt valt.
Wie dat den stercksten is, dat salmen datelyck sien gaen Don.
Hou daer, dat is ter eeren weer van myn Dulsina, Meuld.
En dats ter eeren van myn Meulen, voor de Wieken Die gy ontstucken sloeght, Don.
Sou ick geen duyvels riecken Hy valt.
Die mynen dapperen arm stil houwen k’loof wel ja Meuld.
Ja, ja, het sijn die duyvels slagen, die te spa U vallen op het lyf dat gy se niet kont rueren Don.
K’salt tot myn leste Edel druppel bloet uyt-vueren, Meuld.
Ick tot myn lesten druppel sweet, sa weer van her, Daer leyt dien dapperen Helt dien Ridder nu onver, Don.
Heer duyvel want ick weet niet, wie gy sijn sout konnen, Om dat ghy soo een Helt als ick ben, hebt verwonnen, Ick segh dan noch een-mael Heer Duyvel, geeft genaey, Meuld.
Ick laet u vry, als gy betalen wilt de schaey, Don.
K’weet van geen schaey, maer schant, Meuld.
K’sal tot my recht geraecken Dan weer met slagen, Don.
Och, laet ons toch Trebus maecken, Heer geest, of duyvel, k’ben den Oorloch nu al moe, Laet u genoegh sijn, dat u dese Eer comt toe Dat gy soo braven Helt, als ick ben, hebt verslagen.
Ghy kont aen Pluto dan dees droeve tijdingh dragen Ey bidt ick laet het toch scheursingh van Wapens sijn, Meuld.
U macht was flus soo groot, hoe isse nu soo cleyn, Don.
K’was Heer dien Don Quichot, dien stercken, en dien vroomen.
Maer dien Toovenaer heeft my de macht benomen, Dien schelmsen Vreston, die doet my dese schant, Meuld.
Hoort Ridder Don Quichot, het schort u aen’t verstant, De Geckxkap dienden u veel beter, als dees Wapens, Nu ick mach henen gaen, want ick crygh lust om slapens, Want ick ben moe gewerckt, het slaen is arrebeyt, Maer heel genuchelijck, en op een ander tydt En vecht niet meer met my, noch tegen mynen Meulen.
Adieu dan Don Quichot,                                        Binnen.
Adieu gy Beul der Beulen, Sie soo een Ridder slaet het lyf schier ongesont De ermen half gekraeckt, de tanden uyt den mont, Maer daer Sancepanche, SANCEPANCHEVIERDE BYKOMST.
WEl Godt segen ons allen, En in den naem van Godt, hoe lighde daer gevallen, De Wapenen ontgespt, wat is dit voor bedryf, Die nimmer af en sijn, maer dag en nacht aen’t lyf En Rosinant bedruckt, de oogen als twee bronnen, Hoe sal ick dit verstaen, Don.
Hoort Schilt-knaep, k’heb verwonnen Dien dapperen Goliat, en light hier selfs gevelt, Sanc.
Wat Goliat myn Heer, Don.
Daer die daer staet op’t Velt, Daer van die Heydense, die arger sijn als Geusen, Daer Sancepanche daer, en siede daer geen Reusen, Sanc.
K’sien Reus noch Reus gelyck, Don.
Daer, daer die daer staen, Sanc.
Wel dat sijn Meulens Heer, wat droes-cop gaat u aen, Don.
Swyght Sancepanche, spot niet met die boose mensen, Eer sy u oock als my, u vallen op de pensen, Want ick voel d’ermen noch van desen Goliat, Sanc.
Wel syn Genaden droomt, of hy is Sot, of sat Van Boter melck, maer ick g’loof dat door het waeyen t’Wyl gy daer stont ontrent, de Wieken moesten draeyen, Die sijn Genaden hier gesmeten hebben, Don.
Ey, Ghy spreckt als sinneloos, hy quam hier selfs by my, Naer ick hem hadt vermoort, Sanc.
Was hy dan noch in’t leven Don.
Neen, want ick hadt hem self, den doodtsteeck al gegeven, Sanc.
Wel hoe kost hy dan gaen, Don.
Ey wat gevraegh is dat, Het t’is den geest geweest van desen Goliat, Hy quam by my om wraeck, ick kenden wis dat spoock ,, wel Sanc.
Het is den geest geweest, ja nu verstaen ick’t oock ,, wel Don.
Ia hy was wit gecleet, en daer by eens soo cleyn, Sanc.
Wel op zyn Ziel myn Heer, dat sal den Meulder sijn, Die sijn Genaden heeft wat wacker af gevleugelt Want dit lyck eenen Reus, gelijck een koy, een veugel, Don.
O Schilt-knaep, kent ghy niet dien schelmsen Toovenaer Die u gesicht weer heeft betoovert, maer soo daer Geen Reusen*meer en sijn, soo sweer ick by my wapen Datse dien Toovenaer in Meulens heeft herschapen, Sanc.
Ia dat sou konnen sijn, Don.
Ia mits hy my benyt, Dat ick de eer sou hebben g’hadt van desen stryt.
O schelmsen Vreston, weet dat ick soo vol spyt ,, ben.
En meesten-deel, om dat ick soo veel tanden quyt ,, ben, Want Schilt-knaep, ick en moet noyt overwinnaer sijn, Soo ick soo lief geen erm sou willen missen, k’meyn, Als ick myn rechte hiel, voor d’uytgeslagen beenen, Want soo een mont, is als een Meulen sonder steenen, Een Tant, een Diamant, dan dat onweer is voor by, Een droeven morgen maeckt een blijen dagh, seght my, Wat dat myne Schoone dée, als gy haer quaem’t besoecken, K’hou dat sy besigh was met Ridderlijcke Boecken Te lesen, Sanc.
Neen myn Heer, ick’t qualyck seggen derf Wat sy op Solder dée, myn Heer, sy Wanden Terf, Don.
O Soon gy syt verdwaelt, dat wis geen Kerelen Van Terf of van Graen, maer Soon dat waren Perelen Om aen myn Coninckx Croon te hechten, hooghe Vrou, Hoe seer gy sijt verlieft op my, dat weet ick nou, Sanc.
Ia sy is hoogh genoegh, ick sweer schoon dat ick dick ,, ben, Dat sy een heelen span noch hooger is, als ick ,, ben Don.
Hebt gy haer dan gepast, Sanc.
Ia, want ick holp haer Een groote Sack met Terf vervueren, ja soo waer Myn Heer, als wy hier op malcanderen staen en kycken, Don.
Als gy haer waert so naer, liet sy geen vriendelijcken, Geparfumeurden Reuck, uyt haeren Aesem gaen, Sanc.
Al of ick voor een Boere Kack-huys hadt gestaen, Soo vies quam daer een stanck uyt haeren Naers gheloopen, Don.
Dat was u eyghen Deur van Portegael, die gingh open, Uyt vrees van soo een Vrou te spreecken, bloeyen Gast, Maer gaf sy geen bescheet, Sanc.
Dit heeft sy my belast, Dat gy u Sotte Min sout op een ander dragen, Don.
Noorse Vrou, daer noch de Werelt sal van wagen, Van uwe Wreetheyt, soo gy my niet en bestraelt Met straelen van u Oogh, Sanc.
Waer duycker oft hy’t haelt, Don.
Maer t’wyl ghy by Dulsina hebt soo langh ghebleven, Heeft sy u geen Iuweel voor een geschenck gegeven, Want dat is de manier, Sanc.
De gift was niet soo groot, Sy gaf my voor mijn moet een beetjen Kees, en Broot Don.
s’Is anders milt, t’gesicht heeft u misschien bedroogen, Sanc.
Geloofd’ het niet mijn Heer, soo siet het voor u oogen, Daer is den overschoot, de rest is door mijn Kot, Don.
Soo ist om dat g’u woort gedaen hebt al te bot, Sanc.
Ick was mijn Heer soo rap als sy in’t Cortoseren, Don.
Soo had’ sy dan belet van Ridders of van Heeren, Waer was sy by, stont sy by Don Antonio, Of by Graef Wilm, of by vorst van Hongereyen, ho, Die sal het sijn geweest, waer stont sy, seght by welcken, Sanc.
Sy moest in’t Stal, by Graef de Koy, gaen om te melcken.
Gy meynt naer haer Paleys, ô Noorse Vyandin, Doch ick sal selver haer opdraegen, gaen mijn Min, Neen, k’sal haer met een Brief vermorven, ick can’t doen, Dat ick haer maeck soo saeght, gelijck een Jouffers Hantschoen, Al waer haer Hert gemaeckt van Yser, lieve Maet, Maer t’wyl ick geen Papier en heb, waer het niet quaet Dat ick tot mijn behulp, eens ginck wat vremts bedryven, Dat ick’t op bladeren van Boomen, ginck beschrijven, Lyck inden ouden tydt, doch hier steeckt in mijn Broeck Als ick-er noch om peys mijn ouden Tafel-boeck, Daer dien het met een Griffi op te sijn geschreven, Soo sult gy dit in ’t Dorp, om uyt te schrijven geven By een Schoolmeester, die hem op het stuck verstaet, Maer dat g’u Leven toch by geen Notaris gaet, Die schryven my te lomp, want die verbraste Sotten, Die maeckten Letteren soo groot, als Lollepotten, Om hun Papier haest vol te hebben, scheef, en crom, Datse de Drommel self niet can verstaen, Sanc.
Waerom ,, Ist dat cleyn Kinderen, en Sotten altydt waer seggen, ,, Mijn Meester heeft gelyck, ick sou hem daer in naer seggen, Mijn Heer, waer gy my sent, ick ben bereet te gaen, Ist by geen School meester, t’is by de Cappelaen, Don.
Die schryven maer Latyn, het Duyts is hun vergeten, Sanc.
Wel Meester schryft dan aen, Don.
Wacht hoe sal ick haer heeten, Princers, Graevin van heel Tobosa, Sanc.
Dat is goet, Hy teeckent op een Tafel-boeck.
Princers, Graevin van heel Tobosa, Sanc.
Doet geen moet, Mijn Heer, en doet geen moet, want soo ick can bemercken, Soo sien ick al van vers dat onbermhertigh Vercken, Ia, ja, mijn Heer sy ist, Don.
Danck sy de Hemel gôon Sanc.
Sy is gewapent Heer, gelyck een Amasoon, Ia, ja gewis mijn Heer Lyn comt daer al geloopen O Droes ick wil segghen Dulsina, ick sou haer Naem herdoopen, Lyn roept van binnen.
Ey, goeden Dagh Ariaen, Don.
Mijn hairen worden clem, Gewis het is Dulsien, ick kense aen de Stem, Sanc.
Nu wordt nu niet vervaert, Don.
Och Schilt-knaep, och ick sidder Van anghst, Sanc.
Wel thoon u nu gelyck een vromen Ridder, Daer Heer, daer isse al, Don.
Wie hadt het oydt gelooft, Lyn en Truy elck met een Melck stoop op’tHooft.
VYFDE BYKOMST.
SY comt ghewaepent, want sy heeft een Helm op’t Hooft, Haer Cleet is gheborduert, een Rock met goude Franien, Sanc.
Sy gaet te Velt, gelyck den Prins doet van Oranien, Hy knielt.
Valt op u Knien neer, ô groote Koninghin, En Hertogin, Princers, ô Hemelse Goddin, Wat wilt gy met dit tuygh van Wapens uyt gaen rechten, Is dat om myne Min noch voorder te bevechten, Ick bidt u schoone Vrou, laet uwen Ridder vry, En doet de Banden los van mijne Slaeverny, Lyn.
Wel wat ghebruy is hier, wel laet een Mensch passeren, Sanc.
Nu hoorde Wel mijn Heer, hoe sy can Corteseren, Lyn.
Wat syde toch voor Volck die soo de Lie hout staen, Ick loof als dat gy sijt twee stroopers vande Baen, Die hier het Volck spolieert, en die hun Gelt doet langen, Al Kackx in Sotterny, maer Vrienden peyst op hangen, De galgh is daer veur, Don.
Mevrou, en denckt dat niet Dat wy twee Roovers syn, maer Helden, soo gy siet, Ick ben dien vreesselijcken Don Quichot de la mance, En desen Ridder, is den vromen Sancepanche, Mijn Schiltknaep, Hier op, Sancepanche valt oock op synKnien.
Ja Mevrou, hy is van Eel Postuer, Want hy is Ridder, van de droevige Figuer, Lyn.
Wat hier al Eel wilt syn, Sanc.
Ja Eelder, als houverkens, Hy is soo Eel, trots al den Eeldom van ghetouwerckers, Lyn.
Is hy soo Eel, en wilt hy Vryen een Boerin, Soo is u Meester Sot, of ick ben een Sottin, Hem Trouwen, ick wiert van mijn Moer den hals ghebroken, Sanc.
Gans bloemen Hert, dat’s eerst als een Graevin ghesproken, Don.
Mevrouw al t’geen gy seght is om te proeven, en Of ick stantvastigh blyf, ick weet wel dat ick ben Dien Don Quichot, die soo veel daeden heeft bedreven, Sanc.
Ja datmen in een Boeck beschryven sou syn Leven, Soo waer een Folie-boeck soo groodt alst Casteelpleyn, In seven stucken, ja Mevrou noch veel te cleyn, Lyn.
Ick segh het u noch eens, als datmen u moest boeyen, Truy.
Wel Lyn, goey Sotten, die en hoeven oock gheen Roeyen, Lyn.
Goet Quaet, of Sat of Geck, hy is al ewel Sot, Sanc.
Mevrou siet wat gy seght, want hy is Don Quichot, U Camenier die heeft veel meer verstant als ghy doet, Met u verlof Mevrou, Don.
Mevrou, schoon dat hy my doet De aldergrootste Pyn, soo blyf ick als een Lam, Gy hebt my wel geboeyt met prickelen van u Vlam, Of schoone Son, ick bid, dat gy de helder Straelen Van u Gesicht, toch laet op uwen Ridder daelen, Sanc.
Soo gaen ick wat ter sy, eer, ick my mée verbrant, Ick voel de hitten al, Lyn.
Wel datter in dit Lant Dan soo veel Sotten syn, moet hier wel een quaey locht ,, sijn Sanc.
Mevrou, in dien hier soo veel Sotten op ghebrocht ,, sijn, Soo comt het door u Son, als gy u Straelen seynt Op d’Aert, en die beschyt, ô Droes ick segh beschynt, Dat gy die dan verbrandt, en d’Arsenen van de Menschen, Truy.
Ick sou my op de Hey, daer ginder liever wenschen Als hier noch langh te staen, wegh Sotten wat gebruy, En laet ons henen gaen.
* sa sa com gaen wy Truy, Don.
Mevrou wilt gy dees plaets om onsen t’wil van ruymen, Lyn.
Ey Sotten, laet ons gaen, eer wy ons Mert versuymen, Don.
Graevin Dulsina, neen gy sult niet eerder gaen Voor dat gy door u Min myn Boeyens hebt ontdaen, Sanc.
Nou neemt hem in genaey Dulsina van Tobose, Hoe Duyvel syde dan soo in de Min bevrosen, Schoon dat gy syt de Son gelyck ick heb verstaen, Soo syt gy, soo my dunckt, noch kouwer als de Maen, Lyn.
Ey segh ick laet ons gaen, hier valt niet meer te gecken, Ick heb myn tydt van doen, daerom laet ons vertrecken, Wegh segh ick uyt de weegh, en laet ons henen gaen Of ick schreeuw al myn macht, Don.
Princers blyf noch wat staen, En wilt u Ridder, die bedruckt is, toch ontfermen, En wilt hem in genaey... Lyn.
Ey, een Trap op u dermen, Wel wat gebruy is hier, hoe syn wy soo gebrast, Don.
Gy sult van hier niet gaen,                   Hy hout se vast.
Soo, Meester, houtse vast, Don.
Voor hy u Ridder hebt ontslagen van syn banden, Lyn.
Wel syn wy hier dan in d’Oukleer-vercoopers Handen, Wel wat getreck is dit, en wat gesleur is dat, De Cleeren van myn Lyf, ick dou u op u gadt, Hy valt.
Och Schiltknaep helpt u Heer, die leyt weer als verslagen, En wilt uyt spyt Dulsien naer ons Paleys toe draegen Ia schacht haer met gewelt, Lyn.
Al wie my comt te naer, Die cryght de selve Clets, Sanc.
De Duyvel dat waer raer, Myn Heer, hoe can ick, Don.
Weet gy niet, hoe gy haer sult ,, dragen, Sanc.
Ick souse moeten soo van achter op myn Bult ,, dragen, Don.
Set haer op Rosinant, Sanc.
Die Vracht waer hem te swaer, Hy waer al Doodt, eer hy maer half wegen waer, Don.
Wel aen, t’wyl ick u Belt van Steen niet can verneren, Soo sal ick u in spyt doen naer myn Wooningh vueren, Lyn.
Sa Truy verweirt u nu, want soo ick can verstaen, Soo hoor ick t’is om onse Maeghdom hier gedaen, Truy.
Eer hy cryght, legh ick hem d’Oogen op de Kaken, Don.
Gy sult haer Camenier, ick sal Dulsina schaken, Sa sa, t’is langh genoegh, gy moet naer ons vertreck, Lyn.
Truy help, help, Sanc.
Nou schreeuwt soo niet, ick doen het maer uyt geck, Lyn.
Help, help Ariaen, help help, eer sy ons hier vermooren, Sanc.
Is dat een Stem, men sous’ een Uer ghemackelyck verr’ hooren,* Gelyckme d’Haenen, in het Kriecken van den Dagh, Don.
Daer is niemandt, die u uyt myn Handen helpen magh, Lyn.
Soo sal ick selver sien wat dat ick uyt can rechten, Sy Vechten.
Daer salmen nu den Haen, gaen met den Leeuw sien Vechten, Mevrou die is den Haen, my Meester is den Leeuw, Gans bloedt daer hoor ick Volck door al dat Haen geschreeuw, Och Meester laetse gaen, en laet ons henen loopen, Eer sy u op een Rat, my aen de Galghe knoopen, Och t’is met ons gedaen, t’wyl ick de Boeren hoor, Het Sweedt dat breeckt my uyt van achter, en van voor, Nu sal ick hier helaes my Leven moeten laeten, Ian den Boer en den Herder de Meulder metnoch andere Boeren.
SESDE BYKOMST.
Altemael ghewapent.
SA Mannen weirt u nou, en thoont u als Soldaeten, Hier is den Schelm nou die ons soo heeft geplaeght Herd.
Ia ja hy ist, die soo myn Schapen heeft verjaeght, Don.
Mevrouw vergheef het my, dat ick u niet can Schaecken, Dees vreeden Oorlogh doet my de Liefde staecken, Gy Ridders seght my toch waerom gy Oorlogh voert, Wat isser voor Krackeel, dat gy de Trommels roert, t’Geluyt dat roept om vraeck, als de Trompetten steken, Wat is u toch misdaen, ick sal u helpen vreken, Hebt gy geen volck genoegh, k’sal u daer van versien, Want desen eenen helf, die vechter wel voor thien, En ick voor hondert duyst, ick sal u macht vergrooten, Soo gy my d’inhout wilt van desen Slach ontblooten, Boer.
Den inhout van den strijt, die sult gy strack verstaen Herd.
Dien Schelm Don Quichot, die willen wy verslaen, Sanc.
,, Ick heb het wel gedocht, dat op ons cap sou druypen, ,, Och wist ick nu een Hol daer ick nu in sou cruypen, Och Lyntjen spreckt een woort ten besten als my lief, Lyn.
Heeft hy gestolen, ick en spreeck voor geenen dief, Dat hy geraey-braeckt wordt, of aen de Galgh gehangen Meuld.
Sa maets t’is dubbel tijdt, dat wy den stryt aenvangen, Boer.
Loop seght eens aen Ariaen, dat hy den Horen blaest, Als hy het vechten hoort, Don.
Myn Heer, ick staen verbaest, Wat wilt gy doen, wat heeft u Don Quichot misdreven.
En hebt gy my geen gelt aen Don Andries doen geven, Daer hy geen duyt en vont, Herd.
Hebt gy myn Schapen oock Voor Ridders niet ghedoot, Meuld.
Hebt hy dat duyvels spoock Van dien Goliat, en hem niet comen plagen Don.
Hy heeft de tanden selfs uyt mynen mont geslagen, Lyn.
Hebt gy soo veel gedaen, en vraeght gy noch waerom, En waer’t gy niet van sin ons suyver Maeghdeblom Te plucken seght gy schelm gy twee Susanne boeven Ia g’hadt geen oogenblick maer langer moeten toeven, Of hy hadt ons al ongans gemaeckt, Don.
Dat is vals, En t’geene dat gy seght dat lieghde door u hals, En gy Heer Ridder, die gesien hebt, dat ick Schapen Voor Ridders heb gedoot, toen hebt gy als geslapen, Hoe costen’t beesten sijn, daer was niet eenen stom, Herd.
Gy schelm sout ghy ons noch heeten liegen, com, Ick sal’t u leeren, Sanc.
Och myn lieve Cammeraden, Vergrypt u bid ick, niet te licht aen sijn Genaden, En spaert sijn Edel Bloedt dat als een Verckens Worst Oock in sijn dermen steckt, want hy is eenen Vorst, Oft hy hopt die te sijn, Boer.
Ia van die water Vorsen, Com laet ons desen Vors wat met ons Vleugels dorsen Sa mannen sa gelijck, en breckt hem Hals en Been, Sy vallen Don Quichot op’t lyf, en denHoren wort gheblaesen.
Hoe Ridders dat is schant, op eenen Helt alleen, Meuld.
Soo lustigh slater op, men sal wel stocken vinden, Als gy die slaet onverr’, Don.
Och helpt my, myn Beminde, Dulsina staet my by, Lyn.
Dat sal ick geeren doen, De Pluymen van u Baert uyt plucken als een Hoen, Don.
Ey my ô Goon, ey mey, hoe kant de Hel verdragen, Dat ick soo van een deel Canalie word’ geslagen, Schoon dat gy Ridders sijt gewis gen thoont het niet, Herd.
Wy peysen op de schaey die ons van u geschiet, Daer Ridder Don Quichot, Don.
Och ick ben lam gesmeten, Sanc.
En ick het schreeuwen heb door dat gesmyt, vergeten, Meuld.
Ia com’t is oock u beurt, Sanc.
Waerom sout gy my slaen, K’heb noyt Meulen, noch Schaep, of Muys, of Rat misdaen, Meuld.
Om dat u Meester niet van u sou connen klagen, Soo sult gy hem de vracht oock mée wat helpen dragen, Sanc.
Och spaert myn lieve Bult, soo seer toch als gy cont, Want sloeght gy my daer doot, myn Ziel gy deet dootsont Och lieve Truy och helpt my nou te bersten cryten, Truy.
Gy hou Susannen Boef, ick sal u helpen smyten, Meuld.
Soo Truy soo bruyter op sy hebben ’t wel verdient, Don.
Och Ridder geeft genaey, Meuld.
Daer loopt nu inden wint, Don.
Kom gaen wy recht naer Huys, en laet ons dit verdragen.
Ia Meester maer niet recht, want ick men manck geslagen, Boer.
Maer eer dat gy-lie’ gaet, draeght noch dees vuysten mée, Don.
Och Schilt-knaep vluchten wy, Sanc.
Och Meester k’ben te vrée, Sy loopen binnen.
Ia loopt maer inde Hel, en loopt den Nicker tegen, Maer siet eens wat leyt hier, een Arnas, met een degen, Bloet dat is trots geweer, het blinckt als Maentie Peck Lyn.
Dat syn de Wapens noch van desen vremden geck, Meuld.