floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Toen ik u als mijn vrouw in echte plichten eerde, Toen gy mijn dienstbaerheyd en liefde niet begeerde, Toen gy u boos en quaed hebt tegen my getoond, Toen heb ik, snoode vrouw, genoegzaem u verschoond; Nu dat gy van my zijt door boosheyd af gescheyden, Niet achtende hoe zeer uw lieve kinders schreyden, Niet ziende op de eer, voert in uw boosheyd voort, En droegt u niet gelijk een moeder toebehoord, Niet als een echte vrouw behoorden haer te dragen, Dies moogt gy nu tot straf uw misdaed gaen beklagen.
Fy u!
die naekt en bloot loopt doolen achter straet, My tot een spot en quel, hier voor de oogen staet; Gy die u eer en goed te zamen hebt verloren, Sult my door uw gebeên, noch tranen, oyt bekoren; Gy die met vuyl gespuys te godloos hebt verkeerd, En boven dien, eylaes!
mijn echte bed onteerd, Sult noyt dien dach weêr zien, dat ik my zal begeven, Met een onteerde vrouw mijn dagen af te leven; Gaet voort, onteerde scheuk, gaet voor uyt mijn gezicht, Ik ken u niet, mits gy niet kende uwe plicht; 103 Gaet, zeg ik, flux van hier, zoo niet, ik zal u leeren, Dat gy na dezen dag hier niet zult weder keeren; Ik raed u dat gy gaet, en datelijk vertrekt, Eer dat u naekte huyt met slagen word gedekt.
Sy, die niet langer bleef, ging heen met droevig klagen.
De man heeft deze zaek de vrunden voor gedragen; En heeft haer voor gesteld als dat men deze vrouw, In d' eene plaets of d' aêr besloten houden zou; Om meerder schand en quaed door dezen voor te komen, Is met der vrunden raed, een vast besluyt genomen; Men heeft met alle vlijt op deze zaek gepast, Men krijgd de vrouw van straet en setze yewers vast; De vrunden voor het best, die hebben goed gevonden, Dat zy mocht voor een wijl nae 't spinhuys zijn gezonden; Al waer zy langen tijd most zitten, doch in 't end, Soo sterft zy in verdriet en jammerlijk ellend.
ten aenzien ik dit houwlijk heb beschreven, En ook hier voor gesteld een godloos vrouwen leven, Soo bid ik, dat gy voorts wild stuuren mijne pen, Op dat ik door dat quaed mijn naesten leeren ken.
Almogend God, in wijsheyd en vermogen, Geen menschen kunnen 't quaed verschuylen voor uw oogen; Geen hert dat u bedriegt, oft oyt bedriegen zal, Uw oogen, lieve God, uw oogen zien het al; Uw wijsheyd is bekend door Goddelijke krachten, Der menschen wil en wensch, haer zinnen en gedachten; Gy weet het, lieve God!
gy weet het Opper-heer!
Wat leeft 'er menig vrouw beroofd van hare eer; Wat isser menig vrouw haer echte man tot schanden, Soo hier in deze stad, als ver gelegen landen, Die echt en eer misdoen, en zonder dat de man Daer in het minste deel yets van bespeuren kan. Hoor, echte vrouwen, hoor, die in dit quaed gaet doolen, Verbergd gy 't voor uw man, voor God is 't niet verholen; Dien God, dien grooten God, die alle herten ziet, En wat 'er in 't gedacht ook van den mensch geschied, Die zal op zijne tijd zich als een Rechter toonen, Een yeder na den eys van zijne daden loonen.
Leer, echte vrouwen, leer, ik bid u, leer van mijn, Gehoorzaem aen uw man, vooral getrouw te zijn.
Wel leerd hy, die zich leerd aen ander liedens quaden; Wel doet hy, die zich laet tot goede deugden raden; Wijs is hy, die als hy een ander dolen ziet, Dat hy, door achterdocht, van 't zelfde dool pad vlied.
104 Noyt word by man en vrouw een vredig huys gehouwen, Wanneer men dit gebrek ziet schuylen in de vrouwen, Dat zy de meester zijn, en met een straf gelaet, Berispen haren man, en schelden hem voor quaed, Wanneer hy eenigzins doet tegen haer begeeren; Men ziet het alle daeg, dat ons de tijden leeren, Al waer een hortig wijf kant tegens haren man, Dat daer geen vrede blijft, nocht eere wezen kan. Hoor, echte vrouwen, hoor!
ik wil op u begeeren, Soo gy geëerd wild zijn, moet gy u man eerst eeren; Geen eer is by een vrouw, die haren naesten vriend, Dat is haer echte man, gehoorzaem niet en diend.
God heeft het zoo gewild, en zelfs geboôn voor dezen; Gy vrouwen, zult uw mans gehoorzaem wezen; 'T en zijn mijn woorden niet, maer zelver Gods gebod, Gy vrouwen, eerd uw mans, zoo eerd gy ook uw God.
Het komt de vrouwen toe  Dat zy in alles hem met liefden onder gaen.
Geen vrouwe staet het vry dat zy de man bedille, En d' een of d' aêr mislag aen hem bestraffen wille, Daer dienstmaegd ofte knecht, oft kinders zijn omtrent; Het is een wijze vrouw, die deze lesse kend, Het is een wijze vrouw, die haer in als kan voegen, Om haer willig te genoegen, Indien hy niet te veer buyten de rede gaet; Leer, zoo gy wijs wild zijn, te plegen deze daed; Leer, zwakke vrouwtjes, leer, hoe dat gy u moet dragen, Indien gy Gode wild, en ook uw man behagen; Neemt my niet qualijk af, dat ik u leering geef, En niet wat smakelijk voor uwe lusten schreef.
Al 't zoet is niet gezond, men moet ook bitter smaken, Om een gezonde maeg, en goede ziel te maken; Dit diend u, echte vrouw, tot leering aengezeyd; Dit diend u, echte vrouw, tot leering voor geleyd.
Dat men op heden ziet, hier onder echte lieden Soo veel oneenigheyd, en groote twist geschieden; Dat men op heden ziet, zoo menig echte paer Hier leven in verdriet, oneenig met malkaer; Dat menig man en vrouw zoo qualijk t' zamen leven, En niet als ergernis haer even naesten geven; Dat menig man en vrouw malkander dikwijls staen, Soo dat zy, voor een tijd, vaek van den ander gaen; 105 Dat menig man en vrouw onvreedig leven leyden, Ja breken echte trouw en van malkander scheyden; Dat menig huysgezin hier door geraekt in rouw, Geschied, God beterd, vaek door oorzaek van de vrouw.
Die oft zomwijl de man eerst vleyd, daer na wil dwingen, Tot alle kostelheyd en alle moye dingen; Oft die, door hovaerdy, te weyts wil zijn gekleed, En meer wil, als de man voor haer te winnen weet; Oft die, zoo zy 't niet krijgd, loopt morren, en loopt pruylen, En pratten door het huys, ja alle dagen huylen, En toond haer stuurs, en dwers, werwaers dat zy haer zet, Aen tafel zonder smaek, onwillig op het bed.
Wat man heeft ymmer deeg met zoo een vrouw te leven?
Wat vreugd kan zoo een vrouw aen haren man doch geven?
Wat brengt zy meer te weeg, als dat zy oorzaek voed, Waer door het huysgezin in dwaling komen moet?
In plaetze dat de man zijn vrouwe zoud beminnen, Zoo trekt hy van haer afzijn hert, zijn ziel, en zinnen; Hy voegd hem weêr ter plaets, alwaer men doolen leerd, En daer men met de luy een kanne wijn verteerd.
Dit oorzaekt meerder quaed, en dat niet zonder rede, Dies, zwakke vrouwtjes!
steld door reden u te vrede; Uw man is uwe hoofd, uw vooghd, uw echte heer.
Aen wien gy schuldig zijt gehoorzaemheyd, en eer.
Een redelijke vrouw die zal haer leren dragen, Hoe zy in alles zal haer echte man behagen; Een redelijke vrouw doet alles wat zy kan, Om met eerbiedigheyd te eeren haren man; Een redelijke vrouw verzoet haer mans gebreken, Is hy niet wel gemoed, zy zal hem troost aen spreken; Maer zoo de vrouwe grauwd, wanneer de man yets doet, Dat haer in eenig deel gaet tegen het gemoed; Indien om dit of dat zy op haer man wil kijven, En hem in alle ding naer hare wille drijven, Daer kan, dat is gewis, daer kan niet tegen staen, Een man door zulk een vrouw, zal quade wegen gaen; Hy zal zich buytens huys geduriglijk begeven, En zoeken zijn vermaek met ander luy te leven; Hy voegd zich daer men vaek een nachjen over blijft, En daer men vrolijk is, en daer geen vrouwe kijfd.
Niet dat ik eenigzins de man hier in wil prijzen, Maer hem, en ook de vrouw, op beter wegen wijzen.
't Moet wezen dat de man zijn echte vrouw bemind; 't Moet wezen dat de man in huys zijn vreugde vind; 106 't Moet wezen, dat de man de vrouwe moet behagen, Voor vrouw en huysgezin ook naerstig zorge dragen; Dat hy door zijne winst de keuken wel verziet, En dat 'er nu en dan een pennink over schiet, Om in den ouden dach gemakkelijk te teeren; Dit doende moet de vrouw haer man gehoorzaem eeren.
Indien dat hier de man zijn best en vlijt toe doet, Volbrengd hy zijne plicht, die hy haer toonen moet; Is hy in het begin de vrouw te veel genegen, In alles wat zy wil, haer wille nimmer tegen; 't Is zeker, goede man, al waer dat dit geschied, Daer is uw goedigheyd een oorzaek van verdriet.
Men zeyd, al te is quaed; wie dienst wil van zijn vrouwe.
Die moet zich ook tot haer in 't dienen matig houwe.
Een vrouw in als haer wil, word meester van de man; Een vrouw te veel geliefd, de liefde breken kan.
Dies leer ik u voor 't lest, ô man en vrouwe, beyde, Indien gy t' zamen wild een vredig leven leyde; Gy man heb lief uw vrouw, maer 't overvloedig mijd; Maekt, vrouw, dat gy uw man ook weêr gehoorzaem zijt.
Den mensch blijft noyt in nood verlegen, Als hy zich keerd van quade wegen.
IK heb eens op een tijd een vreemde zaek gelezen, En na mijn dunkt, zoo kan 't den lezer dienstig wezen, Dies ik te voorschijn breng d' History die ik las, Wiens in houd in 't kort beschreven was.
God had een zeker vrund een eenig zoon gegeven, Doch dezen in zijn jeugd, en was niet goed van leven; Hoe wel de vader hem, met vaderlijke vlijt, Vermaende tot de deugd, bestrafte t' aller tijd; Hoe wel de vader hem vermaende God te eeren, En van zijn quaden gang tot beter weg te keeren; Maer hy, in 't quaed verhard, en acht het alles niet, Wat hem de vader zeyd, oft wat hy hem gebied.
Hy, die van dag tot dag, loopt met de ruwe gasten, Die noyt op God den Heer, nocht zijn geboden pasten; Hy, die van dag tot dag, met snood gespuys verkeerd, Waer van hy anders niet als alle ontucht leerd; Hy, die niet anders doet, als dobbelen en speelen, Zoekt met bedrog en list zijn vaders geld te stelen; Hy, die tot dronkenschap is alle daeg gezint; Hy, die 't gezelschap van de lichte vrouwen mind; 107 Hy, die in alles doet wat Goddeloozen plegen, En gaet geen ander pad als deze quade wegen; Hy, die den ouden man, zijn vader, oorzaek geeft, Als dat hy alle daeg in groote hertzeer leefd; Hy, die niet anders wenscht, als dat de vader sterve; Hy, die niet anders wenscht, als 't goet te mogen erve; Hy, die in 't minste deel den vader niet ontziet, Noch oyt beweging krijgt uyt 's vaders droef verdriet; Hy, die in 't quaed verblind, loopt doolen in de zonden, En dat van dag tot dag, en dat tot aller stonden; Hy, die de vreeze Gods in 't minste niet en kend; Hy, die van langer hand het quaed heeft aengewend; Hy, die in't eerst het quaed ter herten heeft genomen, Die is door 't eene quaed in 't ander quaed gekomen; Die is van d' eene zond in d' ander zond geraekt, Hy in de zonden heeft een quâ gewoont gemaekt.
De zonde, zoo zy niet in 't eerste werd bestreden, Die kruypt, gelijk een pest, en dat door al de leden; Indien men in 't begin de zond niet tegen staet, Eylaes!
zy worteld in, en oorzaekt alle quaed; 108 De vader van de zoon, die in zijn oude dagen, Van Gode word geraekt, met ziekte word geslagen, Met krankheyd werd bezocht, met lijden werd bestreên, En voeld de felle dood in zijn verstijfde leên.
Hy die zijns levens tijd voeld na het eynd te vlieden, Die doet noch zijnen zoon voor 't laest by hem ontbieden; Die doet daer zijnen zoon verschijnen voor het bed, En geeft hem voor zijn dood noch eenmael deze wet; Die gaet zijn eenig kind op deze wijs vermanen, Oogd, zeyd hy, lieve zoon!
op uwe vaders tranen; Gedenkt, mijn lieve zoon, op uwen Heer en God, Gy die noyt hebt geacht mijn leering en gebod; Waer in mijn droeven dag in droefheyd loopt ten ende; En eyndigd in verdriet, in hertzeer, en ellende; Dewijl dat my de dood om 't herte leyd en wroet; Dewijle ik gevoel dat ik nu scheyden moet; Dewijl ik vast gevoel het eynde mijnes leven, En dat ik nu eerlang de wereld zal begeven; Dewijl ik door de dood hier uyt dit aerdsche dal, Tot in een ander land van u verhuyzen zal; Dewijl dit aerdsche vleesch verrotten zal in d' aerde; Dewijl ik nu de reys moet met de dood aenvaerde; Zoo bid ik eens, dat gy uw oogen open slaet, En dat gy doch aenziet mijn jammerlijken staet.
Heb ik voor dezen tijd uw hert niet kunnen raken?
Heb ik voor dezen u niet anders kunnen maken?
Hebt gy voor dezen niet na mijn vermaen gehoord?
Zoo doet het, lieve zoon, zoo doet het rechte voort.
Hebt gy voor dezen my noch geen gehoor gegeven?
Ik bid u, lieve zoon, leefd beter, na mijn leven.
Hebt gy tot noch geleefd in zonden grof en groot?
Ik bid u, lieve zoon, verlaetze na mijn dood.
Wat is't?
wat is 't te leven in de zonden?
Wat heeft men door de zond ter wereld niet bevonden?
Heeft God niet om de zond de menschen doen vergaen?
Gelijk hy heeft aen die van Sodoma gedaen.
Waer is den rijken man?
een aller zonden slave, Ey lacy!
in een poel van eeuwig vuur begrave; Dit is der zonden loon die God den genen geeft, Die buyten Godes vrees, in alle zonden leefd.
Wat gruwel moet het zijn, dat God door zijn geboden, De ziel die zonde doet, tot straffe, dreygd te dooden?
Wat gruwel is de zond?
mijn zoon bedenkt het wel, Dat zy veroorzaekt heeft, de dood, en ook de hel.
109 Wat gruwel is de zond, dat Christus, uyt Marie, Geboren moste zijn?
en om de zonden lye, Zoo veel verdriet en pijn, in armoed, en in nood, En sterven aen het kruys dien smadelijken dood.
O gruwelijke zond!
ô troost!
door Christi sterven, Kan yder zondig mensch zijn zaligheyd verwerven; Indien hy aen het kruys, en Christi lijden leerd, Wat Christus door het kruys van 't zondig hert begeerd; Hy heeft voor ons geleên, en wil dat wy ook lyen; Hy heeft voor ons gestreên, en wil dat wy ook stryen; En hy door zijne dood wijst ons het sterven aen, Te sterven na den geest, de zonden tegenstaen.
Wat leerd hy door zijn kruys?
wat leerd hy door zijn lijden?
Hy leerd ons 't weelig vleesch, in wellust te besnijden; Hy wil dat zijne dood zal zijn in onze zin, Hy drukt ons door het kruys zijn droevig lijden in; Hy wil ons hier de weg ter zaligheyd doen leeren, Hy wijst ons hier door aen van zonden af te keeren.
leer de zonden vliên, dit leerd u den Propheet, Als hy gezondigt had, berouw en afstantdeed; Een man naer Godes hert, in zonden zwaer verloopen, Gevoeld door Godes geest zijn hert, en ziele open; Gevoeld door Godes geest in hem een open grond, Een ingang tot het hert en afkeer van de zond; Hy voeld een sware last, hem drukken op de leden, Dies voegd hy hem tot God met yver in gebeden; Hy keerd hem tot den Heer met zijn bedroefd gemoed; Hy stort ten oogen uyt een brakke tranen vloed; Hy offerd een gebed met schreyen en met zuchten; Hy offerd een den Heer veel aengename vruchten; Een recht gemorseld hert, en een bedroefde geest, Het geen ook aen den Heer is aengenaem geweest; Hy scheen door recht berouw in tranens vloed te drenken, De zonden mijner jeugd, ô Heer!
wild niet gedenken; Hy vald den Heer te voet, hy roept zijn Schepper een, En heeft over zijn zond een ware boet gedaen.
Manasses desgelijks, met schreyenen met klagen; Heeft aen zijn Heer en God het herte opgedragen, In tranen zijne bed gewasschen dag en nacht, Met zuchten en berouw veel dagen door gebracht; Den Heer heeft zijn gebed en rouwig hert ontfangen, Mits hy zijn schuld getuygd door tranen op de wangen.
Mijn zoon, ik bid, onthoud dees leering doch van mijn, En wilze na mijn dood doch vaek gedachtig zijn; 110 Het is de wille Gods dat ik als nu moet sterven; Gy kund ook na mijn dood geen groote rijkdom erven; Gy hebt voor dezen mijn als niet met al geacht; Gy hebt onnuttelijk het mijne door gebracht; 'k Heb alles opgezet om u tot staet te trekken, Doch wat ik heb gedaen, 't en kost my niet verstrekken.
Gy hebt uws vaders raed voor dezen niet gewild; Gy hebt uws vaders haaf onnuttelijk verspild; Gy hebt na mijnen raed, eylaes!
noyt willen leven, Dies kan ik nu aen u geen erref over geven; Maer zoo gy, noch voor 't laetst, mijn leering geeft gehoor, Ik zal u evenwel een middel stellen voor, Waer door dat gy u zult noch kunnen onderhouwen, Dat is, wild vastelijk in God den Heer vertrouwen, Doet boete voor uw zond', neemt toevlucht tot den Heer, Neemt vastelijk voor u te zondigen noyt weêr, Leefd in de vreeze Gods, en hebt den Heer voor oogen, Hy zal zich in uw nood genadelijk medogen; Het geen dat David zeyd, dat zal aen u geschien, Verlaten heb ik noyt rechtveerdig mensch gezien, Noch immermeer zijn zaed door armoed brood behoeven; God troost rechtvaerdige, verblijd in nood de droeven.
De vader heeft zijn zoon beweegd in zijn gemoed, Zoo dat hy dit gebed aen zijnen vader doet; Mijn vader, mijn beroud mijn goddelooze leven, Ik bid u, wild het doch vergeten en vergeven; Mijn vader, heb ik u voor dezen niet gevreest, Een ongehoorzaem kind, een ruwen gast geweest; Mijn vader, heb ik my niet na uw wil gedragen, U vaderlijk vermaen los in de wind geslagen, Weer spannig buyten deugd uw wetten niet geëert, En tegens uwen dank met quaden heb verkeerd; Mijn vader, heb ik u vertoornt met mijne zonden, Hebt gy my willig noyt naer uwen wil gevonden; Heb ik voor dezen niet op u vermaen gepast, Heb ik dus lang geweest een ongehoorzaem gast; Nu zal ik, zoo het God beliefd, mijn anders quijten, De tijd die God my gund in beter leven slijten; Zoo God uw dagen rekt, 't geen kan door God geschien, Gy zult, na deze tijd, een vreugde aen my zien; Zoo veel verdriet als ik u dus lang heb gegeven, Zoo veele vreugd zoud gy nu weêr van mijn beleven; Indien dat mijn gebed zoo veel aen God vermag, Zal ik noch zijn een vreugd in uwen ouden dag; 111 Indien het God beliefd uw dagen te vermeeren, Ik zal mijn vader doen al wat hy mach begeeren; De lesse die gy hebt, mijn vader, my gedaen, Die is my in het hert, ja tot de ziel gegaen; Ik zegge tot de ziel, daer teeldze rijpe vruchten, En doet mijn in berouw, om mijne zonden zuchten; Ik heb u menigmael veroorzaekt groote pijn; Mijn vader, ach!
ik bid, ik bid vergeef het mijn; Ik voele mijn gemoed met zoo veel smert bestreden, Als gy wel droefheyd hebt om mijnent wil geleden; Berouw mijn herte knaegd, met innerlijk verdriet, Nu mijn verblinde geest zijn groote misslag ziet.
De vader heel beweegd, en vrolijk in zijn lyen, Schept in zijn droeve staet een hertelijk verblyen; Wel, zeyd hy, lieve zoon, 't is my een groote vreugd, Dat ik in u bespeur genegentheyd ter deugd; 't Is my een groot vermaek in mijn verloopen leven, Dat gy u nu voortaen ter deugden wild begeven; Komt uw beloften na, gy zult, onthoud het mijn, Uw leve dagen lank van God gezegend zijn; Ik zal in goede rust dan van de wereld scheyen, Dewijle gy nu wild een beter leven leyen; Ik voel dat my de dood vast nadert aen het hert, Ik voel van uur tot uur door innerlijke smert, Dat ik verwonnen ben, en sterf in alle deelen, In uwen handen, Heer, wil ik mijn ziel beveelen; Hy geeft de laetste snik, en scheyd van 't leven af, En word ter rechter tijd gedragen na het graf.
Den Jongman heel bedroefd, gaet treuren ende klagen, Dat hem zijn vader is nu door de dood ontdragen, Hy drukt zijns vaders les gestadig in de zin, Hy beeld zich alle daeg zijn quade leven in, Hy voeld in zijn gemoed de kennis van zijn daden, Hy voeld met groot berouw zijn herte overladen; Fy my, zeyd hy, dat ik gedoold heb zoo verblind, De boosheyd in mijn jeugd zoo goddeloos bemind; Fy my, dat ik zoo lang bleef aen het quaed gebonden; Fy my, die ben geweest een slave van de zonden; Fy my, die eer en deugd zoo heylloos heb vertreên, En om vergiffenis mijn Schepper noyt gebeên.
O God, Almachtig God!
wanneer ik van mijn leven, Aen uwe Majesteyt, eens rekening moet geven, Hoe zal ik voor u staen?
indien ik my, ô Heer!
Uyt gantscher herten niet van dezer uur bekeer.
112 Ik bid u, goede God, vergeeft my mijn misdaden, Eh toond den zondaer doch genadelijk genaden.
Heb ik door zonden u vertoornt in mijne jeugd, 'k Hoop dat ik u weêr zal verzoenen door de deugd; Heb ik u, ô mijn God!
vergramd met zondig leven, Gy wild door recht berouw den zondaer 't quaed vergeven.
Leer my door uwen geest, leer my, ô Heer!
te doen, Al 't geen van nooden is, daer ik u meê verzoen; Geeft my voor alle ding, ô Heer van alle Heeren!
Mijn ziele zaligheyd voor 't noodigst te begeeren; Dit is het opper deel, dit is het hoogste goed, Dat een recht Christen mensch van God begeeren moet.
Ik bid u, goede God, regeerder aller zaken, Geeft dat ik eerelijk mach door de wereld raken; Ik bid u, goede God, wijst my een middel an, Waer meê ik goddelijk mijn nooddruft winnen kan. Ik wil van dees tijd af het booze leven haten; Ik wil van dees tijd af't geselschap varen laten; Ik wil van dees tijd af, ik wil van dezer stond, Begeven my tot God uyt een oprechte grond.
Hy, die in dit gebed volherd verscheyde dagen; Hy, die aen God den Heer zijn hert heeft op gedragen; Hy, die van God den Heer met hongers nood en smert, Met armoeden verdriet nu zeer geslagen werd; Hy, die van God den Heer verzocht word met veel lyen; Hy, die zich vind gesteld om mannelijk te stryen; Hy, die met Godes wil geduldig was te vreên, Heeft Gods verzoeking lang lijdzamelijk geleên.
Hy, in de grootste noot van ongemak gekomen, Raekt op een zeker tijd heel wonderlijk aen 't droomen; Het scheen 'er yemand quam en sprak hem zoetjens aen, Als dat hem God den Heer zoud uyt zijn nood ontslaen, En hem een overvloed van schat, en rijkdom geven, Waer van hy rijkelijk zijn leven lang zoud leven.
Het scheen hem in zijn droom te worden aengezeyd, Hoe dat hem het geluk haer gunst had toegeleyd; En dat hy moeste gaen hem uyt der stad vervoegen, En op een zeker plaets betrachten zijn genoegen; Dat op een zeker brug hy vinden zoud een vriend, Waer door dat het geluk zoud worden hem verliend, Een, die hem zeggen zoud, waer heen hy zich most keeren, Indien hy was gezint te krijgen zijn begeeren; Zoo haest als hy ontwaekt en opend zijn gezicht, Zoo haest als hy aenschoud het lieve morgen licht, 113 Zoo haest als hy begint by zijn gedacht te koomen; Wel, zeyd hy, hoe ontsteld hen ik van deze droomen; Ik voel een strijd in my, het droomen my gebied, Te trachten dat ik werd verlost uyt dit verdriet.
ik ben verdoold, men mach geen droom vertrouwen, Het is een ydelheyd op losse droom te bouwen; Nochtans mijn geest getuygd, indien ik het besta, En met een vast geloof na deze plaetze ga, Dat my een zeker vrund zal komen aen te zeggen, Waer dat ik vinden zal een schat verborgen leggen; Mijn geest getuygd het my, het zal mijn zijn gezeyd, Dat op een zeker plaets een schat begraven leyd.
Den yver zijnes drooms die heeft hem aen gedreven, Zoo dat hy zich terstont heeft na de plaets begeven, Al waer hy op de brug, de helleft van den dag, Ging treden, eêr hy daer een mensche komen zach.
Een slechten bedelaer die zat met groot verlangen, Aen 't eynde van de brug om alemoes t' ontfangen; Die ziet dat hy daer heeft een langen tijd gegaen, Die denkt vast by zich zelfs, wat wil hier uyt ontstaen; Na eenig overleg, bedenkt hy zich ten lesten, En spreekt hem aen, en zeyd, vriend houd het my ten besten, Is 't zake dat ik u, in uw gedachten steur, My dunkt dat ik in u veel zwarigheyd bespeur.
Het is de meeste tijd van dezen dag verleden, Dat gy hier op de brug alleenig hebt gaen treden; Gy hebt, den meesten dag hier op de brug gedwaeld; Gy hebt, na dat my docht, veel dingen over haeld; Wat isser dat u let?
wat is u weder varen?
Indien het u geliefd, zoo wild het my verklaren, Op hoop of ik u kost behullipsamig zijn, Dus bid ik doch, ontdekt uw zaken tegens mijn.
Wel, zeyd hy, wat is dit?
wat komt my hier te voren; Gaet vrund, gaet van my of, ik mach uw reên niet hooren; Gy zijt het niet die my kunt helpen in mijn noot, Uw quelling en de mijn zijn beyde even groot; Ik weet niet hoe ik ben geweest zoo zot van zinnen, Dat ik my door een droom heb laeten overwinnen; Mijn zotheyd is mijn leet, mijn dwaesheyd my berouwd, Dat ik my al te vast op droomen heb vertrouwd.
een ydel schim verscheen my in het droomen, En op een losse droom zoo ben ik hier gekomen; My droomde, dat ik zond hier spreken met een man.
En die my wijzen zoud het geen niet wezen kan; 114 My droomde dat my hier een mensche zoud ontmoeten, Die mijn bedroefde smert met vreugde zoud verzoeten, In 't kort ik heb gedroomd,  Als dat ik hier een vrund op deze brug zoud zien, Die my ontdekken zoud een onbekende zake, Waer door dat ik aen geld, en rijkdom zoud gerake; Maer ach!
't is ydelheyd, en rechte zotterny, Want wie op droom vertrouwd, vertrouwd bedriegery.