floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Uw oordeel steunt op reden, ja, Aristinus heeft, door zyne listigheden, myn lichtgeloof misbruikt.
Ontrouwe minnaar!
Valsche!
Oned'le bloedverwant!
'k zal van den laster, door Lekanor my besteeken, my zuiv'ren, en eerlang, my, aan uw beide, wreeken.
'k zal my verbinden in het huuw'lyk, met vermaak Aan Erumédes, en, ontdekkende de zaak, hem, en myn vader, met oorlog doen bestooken.
Ik voel, van gramschap, t bloed door al myn aadren kooken, k hoor iemand.
Gaan wy naar Dianaas Tempel, daar ik daaglyks ben gewoon te knielen voor t Altaar.
KONING, CLORDIAAN, THIMANTES.
THIMANTES.
'k heb Pallas priesterin, ontdekt uw vrees voor schanden.
Zy zal haar Altaars doen, tot uw verlichting, branden.
Door haar werd u, van daag, het groot geheim ontdekt, Of zich de Ryksprinses met oneer heeft bevlekt, Die 'k niet geloof dat ooit de deugd zo heeft vergeeten.
Wel hoor dan naar deez brief, die zal t u klaar doen weeten.
Rodirobanus schreef die zelf.
Wilt gy me 'er blyks?
Ryks, de koning leest.
Dorluchte koning, vriend, en bondgenoot myns Ik dank den Hemel die myn boeijens heeft doen slaaken Toen ik Fenicia dacht tot myn Bruid te maaken.
En ben op t hoogst verblyd myn min te zien ontzeid, wyl Poliarchus heeft geplukt haar eerbaarheid.
Hy 's die, die, in 't gewaad eens vrouws, u heeft bedroogen, Ja die Lavinia, met wien gy waard bewoogen, En zond haar op uw Burgt, ten dienste van uw kind.
De valsche pallas, dien gy eerd, door waan verblind.
Laat Erumédes met zyn schoone Bruid vry pronken.
'k misgun 't hem niet, maar voel myn hart tot wraak ontvonken Op hem, die lasterlyk beticht heeft myne trouw En u gezegt, dat ik uw Dochter schaaken wou.
Maar van myn hoon werd best door t oorlog wraak genomen.
Ik wilde niet dat u deez brief ter hand zou komen als na zes maanden, dat ik zeilde van uw strand.
Verwacht my haast weërom, tot beet'ring van myn schand.
Rodirobanus.
'k sta verwerd in myn gedachten.
'k durf 't voor geen waarheid, noch voor geen onwaardigheid achten.
Ga naar Fenicia, zeg dat haar hofgezin, en zy, uit mynen last, zich moet ophouden, in Den Tempel van Diaan, laat haar dien brief doorleezen.
Let heel naauwkeurig, en aandachtig, op haar weezen.
'k ga naar myn lustpaleis, en, als gy 't hebt volbragt, keer naar den Tempel, daar ik u, en haar verwacht.
TWEE. de tRIOMFEERENDE Tweede bedryf.
Het Tooneel verbeeld een Lusthof, voor aan de zyde staat een verheeven troon, in 't midden van 't tooneel, een fontein, aan weerzyde het beeld van Pallas en Diana, en voor yder een Altaar.
ISMEENE, onder de naam van Elize, als Priesterin, CLELIA, onderpriesterin.
Hy schynt, in uwen geest, vol droefheid opgetoogen.
Heeft erumédes op uw hart zo veel vermoogen?
Or is t Fenicia, uw medeminnaares, die nu beschuldigd word met ontrouw?
Die Prinses ISMEENE.
Was nooit zo ver ontaard van deugdelyke zeden, dat zy haar kuische deugd dus reuk'loos zou vertreeden.
is u dit bewust?
Zulks was my lang bekend, En hoe Dorinde heeft haar trouw en pligt geschend.
Rodirobanus, die zy al t geheim ontvouwde, t geen haar Fenicia in t heimlyk, toevertrouwde... CLELIA.
Waar hebt gy dat ontdekt?
By gintsche watervlied.
Daar haar byeenkomst was, heb ik ze vaak verspied In 't dichte kreupelbosch door schaaduwryke bladen.
Hoe dorst zy haar, prinses, zo onbedacht verraaden?
Wat durft die niet bestaan, die door de aantreklykheen van 't goud, op 't vinnigst, word in zyn gemoed bestreën?
CLE Digitized by Google MEDEMINNAARS.
13 CLELIA.
Maar zeg, wat heil u staat van deeze proef te wachten Waar door ge uw harteweê in 't minste kunt verzagten, Prins, Erumédes, daar uw ziel gestaag naar haakt.... ismeene.
Die zuivre liefde, die in mynen boezem blaakt, Heeft my door haare magt zo hevig nooit bestreeden, Dat ik myn achtbaarheid om haar zou overtreeden.
K heb Erumédes zelf die nooit ontdekt, noch zal, wyl hy Fenicia bemind, in wat geval t Ook zyn mag, nooit aan hem ondekken, maar bepaalen Myn liefdensdriften, die myn kuische ziel bestraalen.
Maar de eerste hartstocht van de min heeft groote kracht, Al wieze treft, Mevrouw, bevind zich buiten magt, En laat zich blindelings aan haare ketens binden, om tot verlichting van haar smart iets uit te vinden, Gebruiken zy daar toe, zo haaren aanslag mist, zo magtig is de drift der min bedrog en list, Ja, geen verliefde ziel, zal de ongevallen schroomen, noch schrikken voor 't gevaar, om tot zyn wit te komen.
Maar volgen moedig na t geen hem de liefde raad.
En gy kunt, zo gy wilt, voor uw bedroefde staat.... ismeene.
Zeg, door wat middel, wyl Fenicia, op heden, Met Erumédes, staat in t huuwelyk te treeden, zo dra haar Majesteit, zyn moeder, is geland?
By deez gelegenheid doet liefde uw onderstant Ja, meer als gy van haar zou immer wenschen konnen.
Deez'konstige Fontein, door uw vernuft verzonnen, Indien gy 't waagen durft, zal 't rechte middel zyn, Om te eindigen uw smart en droeve minnepyn dies volg myn raad, Prinses, zo kunt gy uwe liefde Haast kroonen met die geen die uwe borst doorgriefde.
Maar, hoe zou zulks geschien?
CL. 16 de tRIOMFEERENDE CLELIA.
Fenicia, uw nicht, Gelyk u is bekend, word valschelyk beticht, en, om haar onschuld aan zyn Majesteit te toonen, zo komt zy herwaarts aan, gy moet haar niet verschoonen, maar schuldig maaken aan den schuld, waar mede zy Beschuldigd word, Prinses, 't is in uw magt, zo gy Maar slegts kloekmoedig zyt om deeze kans te waagen, Ik zal u moedig in dien aanslag onderschraagen, Die niet mislukken kan in dien gy maar besluit.
Die snoode raad, die gy dus onbedacht my uit, Ontrouwe Clelia, ontvonkt, in myn gedachten, Een misvertrouwen, daar ik my heb voor te wachten.
Wie heeft in uw gemoed dien helschen raad geprent, Daar gy Fenicia, en my op t hoogst me schend?
Wie heeft dus onbeschaamd u hier toe aangedreeven?
Indien ik heb misdaan, 'k schenk u daar voor myn leeven.
hebt gy niet misdaan, ontrouwe, daar gy my, Dus onbezonnen raad, door deez' bedriegery, Myn achtbaarheid, en pligt dus reukloos te overtreeden?
Bedwing uw toorn, Mevrouw, en uw oploopendheden, ik zal, met naberouw, voor t geen ik heb misdaan, met diepe eerbiedigheid, u steeds ten diensten staan.
Ik zie Timantes, met de koning ons genaaken.
Kom volg, om, nevens my, voort alles klaar te maaken.
KONING, THIMANTES.
'k heb Fenicia uw brief ter hand gesteld, En uw begeerte en last volkomen haar gemeld.
Maar, naauwlyks had zy die met aandacht overleezen Of een verwoede spyt, door gramschap opgereezen, Ontstak haar ed'le ziel, om dezen hoon en smaad, Met een verwoeden toorn, haar vriendelyk gelaat, Om deeze gruuwelen, op 't vinnigste, aan het blaaken, Verdubbelde het blos op haare purpre kaaken, Met aangenaame glans in volle heerlykheid.
Ten laasten, sprak zy ga, zeg aan zyn majesteit, dat ik in alles my zal naar zyn wille buigen, en zo van ontrouw my kan imant overtuigen, dat hy my straffe naar de misdaad van myn schuld Waar mede ik word beticht, ik neem in als geduld, doch niemant heeft my ooit van t spoor der deugd zien doolen.
Voorts heb ik haar uw last, die gy my had bevoolen, Ondekt, waar toe dat zy was vaardig, om in als te toonen, dat zy word beloogen schelms en vals.
't schynt me ongeloofelyk, dat zy, die onbezweeken Voor minuedriften scheen, haar pligt dus zou verbreeken.
Dat Poliarchus zou die waare Pallas zyn.
Die my redde uit 't gevaar, heeft ook in 't minst geen schyn Van waarheid, wyl al 't volk eenpaarig my verklaaren, dat zy haar, na den stryd, ten hemel zagen vaaren, dat zelfde hebt gy my, benevens hen, gemeld.
Doch deeze brief, helaas!
myn oude ziel bekneld.
Rodirobanus heeft... himantes.
Door wraaklust aangedreeven, Toen zyn bedrog mislukte, uit spyt, u die geschreeven.
Zou hy, die hier kwam tot redding van myn troon, met zyne gantsche magt.
Zeg veel eer, om uw kroon En dochter, als om t leed van uwen hoon te wreeken, Dat is, in al zyn doen, ons zonneklaar gebleeken.
Zo hem zulks was bekend, voor zyn vertrek, myn Heer, waarom u dat niet eer, toen hy, door smeeken, in haar gunst niet kon geraaken, in plaats van haar dus schelms te willen schaken, waarom zo lang gewacht na zyn vertrek, t geen nu Zes maanden is verleen?
Heer koning, ik regu, dat nooit iets loffelyks hem speelde door zyn adren.
Maar k zie een van t gevolg der priesterin ons nadren.
CILELIA, koning, THIMANTES.
Enicia, wacht reeds naar t koninglyk bevel, wyl zy met haar gevolg.
Is 't alles op zyn stel, zo zal uw priesterin beginnen zonder toeven.
wilt myn ziel met geen meër ramp bedroeven!
Wy zyn terstond bereid, op t vorstelyke woord, indien t hem maar behaagd.
't Behaagt my, vaar maar voort.
THIMANTLS.
De koning schynt onsteld.
Myn ziel wacht, met verlangen, Naar de uitslag, wyl myn hart met droefheid is bevangen.
VYf, digitized by google medemINNaARS.
Hier komen voor af, twee priesterinnen, met flam bouwen, die beide de altaars aansteeken, waar na twee andere verschynen, die onderwylen zingen, daar na volgt Fenicia, Ismeene, Dorinde, en al het Hofgezin.
KONING, FENICIA, ISMEENE onder de naam van Elize, THIMANTES, CLELIA, DOMININDE, gevolg van Hofstoet en priesterinnen.
Zang van priesterinnen.
Teere spruit!
O bloem!
vol zoete aanminnigheden, wie durft dus valsch uw glans, uw eer en achtbaarheid zo los vertreeden?
Maar deeze hofflang zal, naar allen schyn, haast, door deez' koustfontein, van elk verworpen zyn, En haare trouwloosheid beklaagen, dies treur niet meêr, maar heb geduld, Terwyl uw lof en roem zal schoonder daagen, Na de offerpligt, zal zyn vervult.
Na 't einde van den Zang, knield Ismeene voor 't beeld van Pallas, en Fenicia voor Diana.
Minerva, wyze maagd, die my gestaag bestraald, die, met Diana hier op t heerelykst meez praalt, nadien ik ben voor u tot priesterin verkooren, Door zyne Majesteit, wil myn gebeden hooren.
Deez konstige fontein, door my, voor uw gesticht, Die alle onkuischheid, die gy haat, voortbrengt in t licht, Een ieder klaar ondekt die snoode lastertongen, Waar door de onnozelen, ten hove fel besprongen, Vaak schipbreuk lyden in haar eer en achtbaarheid, Gelyk Fenicia, door schyndeugd valsch misleid, met oneer word beticht, oprechtlyk kan getuigen, Die zich eerbiedig voor Diana neêr gaat buigen.
Ondekt den koning wie zyn dochter heeft verraan.
Want zonder uwe hulp is myne magt gedaan.
Ismeene, opstaande, gaat naar Fenicia, die zy by de hand voor den koning leid.
FENICIA voor den koning knielende.
O koning!
Kund gy uw kind verdenken, dat zy, dus reukeloos, haar achtbaarheid zou krenken, en zyn een schandvlck van uw wydberoemden troon?
Zou ik, zo onbedacht, den glans van uwe kroon Besmetten, groote Vorst, met zulke gruuweldaaden!
En zulk een zwaaren last op uwe schoudren laaden, In uwen ouderdom, zou ik, uw eenig kind, Zo teer er van u geliefd, zo hartelyk bemind, tot dankbaarheid, myn pligt dus reukeloos vergeeten?
Neen, heer Vader, neen, de nyd op my gebeeten, spouwd deeze laster uit, door t gif van haar fenyn.
't zal, door deez' konstfontein, wel haast my kenbaar zyn, tegens ismeene.
Of 't waar is, vaart gy voort.
Ismeene geleid Fenicia naar de Fontein, die, zo als zy daar uit drinken wil, verscheidene straalen water opgeeft.
Overgroote vreugden!
Roemwaardige Prinses, gesierd met kuische deugden.
Uw achtbaarheid en glans op t heerlykst weder daagd.
Ontfang uw dochter, Vorst, daar 't ryk haar roem op draagd, en wil uit uw gemoed alle achterdocht verjaagen.
Gy hebt geen reden meër, om over haar te klaagen, Rodirobanus heeft, door minnenyd vervoerd, Door deezen valschen brief, uw ed'le ziel ontroerd, Met achterdocht en vrees, ja, schandelyk bedroogen, 't Geen deeze konstfontein, doorPallas groot vermoogen, Ons naakt en klaar ondekt, door haare watervliet Wyl voor de schyndeugd zy staag vuur 'gestraalen schiet.
Ko. digitized by goog MEDEMINNAARS.
21 koning.
Met vreugden kom ik u, myn waarde kind, ontmoeten, die, door uw kuische deugd, myn lyden komt verzoeten.
Myn oude ziel, dus lang met zorg en angst benard, door zulk een valschen brief, tiet 't einde van haar smart.
Schoon deeze letteren myn hart op t felst bestreeden, met achterdocht en vrees, na zo veel moeilykheden.
Myn hart vernoegd zich in t verheugen van uw geest.
Doch schoon u trof de vrees, myn ziel was onbevreest, Ja zuiver van die smet, wyl nooit onkuische liefde, tot nadeel van uw troon, myn zuivre borst doorgriefde.
De goden zyn gedankt voor deeze gunst.
Noch meër, FENICIA.
De wyze Pallas, met Diana, voor die eer Met deeze Priesterin, door wiens vernuft, heer Koning, Deez konstige Fontein, in Pallas hof en wooning, Gesticht is, die de konst van vaders Konstpaleis In alles overtreft dies zal ik naar den eisch... ISMEENE.
Prinses, dit 's niet genoeg, wy moeten niet vertrekken, Voor wy zyn Majesteit die stoute tong ondekken, Door deeze konstfontein, die de oorzaak is van 't kwaad, Die u berokkend heeft die bitt're hoon en smaad, Waar door uw onschuld noch veel klaarder uit zal blyken, zo dra uw hofgezin ook zal bestaan te drinken, uit deeze konstfontein.
Dat zulks terstond geschied.
'k verzoek, zyn Majesteit.
Verzoek niet, maar gebied.
Ik zal, op uw bevel, hierniemant dan verschoonen, om aan zyn Majesteit.
in 't openbaar, te toonen, Die stoute tong, die haar... d'ORINDE tegens Fenicia.
Van myn oprechte trouw... ismeene.
Een overtuigd gemoed ondekt zich 't eerst, Mevrouw.
En wil wel de eerste weezen.
Ik ken my zelve vry, FENICIA.
Gy zult ook de eerste zyn, die 't eerste schynt te vreezen.
Geloofd gy dan, Mevrouw... FENICIA.
Wat ik geloven moet, zal deeze konstfontein ondekken.
Kom voldoet ismeene.
Uw pligt.
Prinses... hebt gy geen schuld, toon dat gy zyt onschuldig, en volg de priesterin.
Ik zal myn pligt voldoen.
Ismeene geleid Dorinde naar de fou tein, die, in plaats van water, vunrige straalen opgeeft.
FENICIA stil tegens Dorinde.
Had ik ooit zulk vermoen die ik alles toe vertrouwde?
Op u, ontrouwe!
Prinses nu kend gy haar, die u dit onheil brouwde.
Ik sta geheel versteld, verbaast op dit gezicht.
Doe. digitized by google medeminnaars.
23 DORINDE anield voor den koning.
Heer koning, ik beken dat ik my in myn pligt, Te buiten heb gegaan, maar zo ooit mededoogen, Door naberouw, uw hart tot meely heeft bewoogen, zo wil medoogend toch op my uw oogen slaan.
Laat haar, die u smeekt, voor 't geen zy heeft misdaan Niet troosteloos, myn Heer, van d'eere plaats vertrekken.
En gy Prinses, wiens ziel is zuiver zouder vlekken, Verschoon de zwakheid van der vrouwe kunne, laat myn droeve traanen u beweegen in deez' staat.
Wyl myn begeerlykheid, door staatzucht aangedreeven, Door t goud my heeft misleid, ach!
Wil 't my toch vergeeven, toon my barmhertigheid, dat is der vrouwen aard.
Gy zyt, na dat bedryf, van haar die gunst niet waard.
Gelei haar voort van hier, en doet ze wel bowaaren, tot ik u nader myn besluit zal openbaaren.
Heer koning!
Prinses, vertroost my in myn pyn.
Ga voort, waar wacht gy naar.
Wil haar genadig zyn Heer vader.
'k zeg, dat gy zult vertrekken Eer gy myn haat tot u noch meerder komt verwekken.
KONING, FENICIA, THIMANTES, ISMEENE onder de naam van Elize, gevolg van priesterinnen.
Laat ons met zang en dans, nu dat alle ongeneugd Verdweenen is, voltrekken onze vreugd.
Lan. zang van twee, priesterinnen.
De deugd word steeds gekroond, Schoon haar de nyd, die steeds ten hove woond, Alom vervolgd en stadig hoond, De deugd werd steeds gekroond, En blinkt vol heerelykheid, Gelyk het zonnelicht, 't Geen straald van 's hemels trans in ons gezigt, Zo werd uw deugd, Uw glans en Majesteit, Met lof en roem, verbreid, Tot 's konings heil en vreugd.
Op morgen zullen wy de vreugd met offerhauden, Die gy voor Pallas, en Diana zult doen branden, Vergrooten, nu is t tyd te zorgen voor myn staat.
'k Wacht u in 't Konstpaleis, na 't scheiden van den raad... maar wat brengt iakus ons?
hebt gy iets nieuws vernomen?
KONING, LAKUS, FENICIA, THIMANTES, CLELIA, ISMEENE, onder de naam van Elize, gevolg van priesterinnen.
LAKUS.
Orst, hianisba is met haare vloot gekomen, ja, mooglyk al geland.
Waar s erumédes heen?
Die zag ik heel vernoegd met vreugde strand waart treenen, om zyne Moeder daar te ontfangen.
wat smarte, FENICIA.
'gevoel ik, door haar komst, in myn benauwde harte.
Haar komst vergroot myn vreugd.
terwyl zy is geland t'internet.
Thimantes, is 't uw pligt, dat gy u naar het strand, Met al den adel, voort begeeft, wil haar geleiden Naar 't Konstpaleis, en voorts al 't noodige bereiden 't Geen diend tot haar vermaak.
't Werd naar uw wil volbragt.
Daar haar Majesteit verwacht, en gy, myn dochter Tot ik koom uit den raad.
Heer Vader, met genoegen, zal ik me eerbiedig naar uw wil en wetten voegen.
ISMEENE tegens haar gevolg.
En gy, vertrekt al t'saam.
FENICIA, ISMEENE onder de naam van Elize.
Francois, hoe dus ontsteld?
In plaats van vreugden, schynt uw ziel met zorg bekneld Door hianisbaas komst.
Wat is 't dat u doet kwynen?
Daar gy door haare komst, uw trouwdag ziet verschynen.
En met den prins haar zoon, in 't huuwelyk zult treenen.
My dunkt gy hebt geen reën tot deeze zwaarigheen.
Het zy wat heil my 't lot wil door haar komst verleenen, Ik wenschten dat dien dag voor my nooit waar verscheiden, Die ik, door haare komst, met sinart aanschouwen moet, Ja die in myne ziel veel droeve rampen voed.
Doch met wat kwelling zy myn droeve ziel bezwaaren, ik zal steeds de achting van myn vaders troon bewaaren En 't geen ik schuldig ben aan zyne Majesteit, hoewel met rouw en smart.
Dit is een vreemd bescheid.
Maar wat wil Clelia?
CILELIA, FENICIA, ISMEENE onder de naam van Elize.
Mevrouw, twe edelieden verzoeken heel beleeft u, zo het mag geschieden, FENICIA.
Te spreeken.
Waar zyn zy?
Voor aan den tempelpoort, indien het u geliefd, dat ik ze haal.... Ga voort, FENICIA.
En brengtze hier by ons, ik wilze hooren spreeken, hoe zeer myn hart met rouw en droefheid is ontsteeken.
Erban uw droefheid toch uit uw ontroerde zin, gy hebt geen reden meer te klaagen van de min, daar ik in tegendeel... maar, goden!
laat ik veinzen.
Gy schynt, benevens my, zwaarmoedig van gepeinten.
GOBRIAS, LEKANOR, FENICIA, CLELIA, ISMEENE onder de naam van Elize.
ISMEENE Gobrias ziende inkomen, spreekt stil tegens Clelia.
T's Gobrias, ô goon!
wat dryft hem herwaarts aan?
Myn broeders waardste vriend, hoe zal ik dat verstaan?
Lon Digitized by Google MEDEMINNAARS.
Zou myn verblyf aan hem ondekt zyn in deez landen daer my de liefde houd gek luisterd in haar banden?
Lekanor, waarde vriend, durfik in al myn druk, my zelf met vleijen, dat uw komst met meer geluk, als uw vertrek, myn ziel met vreugde zal verblyden?
Waar s Poliarchus toch?
help my uit myn lyden.
LEKANOR wyst op Gobrias.
Prinses, deeze Edelman zal t u ontdekken.
Laat hem dan myn droeve smart verlichten in deez' staat.
Is Poliarchus u bekend, zo wil niet toeven, en, door uw zwygen, my rampzaalige bedroeven Met meerder hartenleed.
Waar is dien braaven Prins, is hy met u geland aan deeze kust?
Geensins, maar hy zal hier in t kort, tot uwe hulp, verschynen, nadien uw afzyn hem veroorzaakt duizend pynen.
Gobrias, ismeene ziende, loopt naar haar toe.
Maar wat geluk bestraald myn ziel op deezen dag, nu ik hier myn Prinses gezond aanschouwen mag, ach!
wie had ooit gedacht, u op deez' plaats te ontmoetelen!
Sta toe, dat ik met vreugd my buig voor uwe voeten.
Uw schaaking heeft, Prinses, door Polidoor, al t ryk, Veel maanden treuren doen, uw moeder van s gelyk, Door t missen van haar kroost, van droefheid scheen te sterven, na zy haar waarden zoon, en dochter dus moest derven.
Maar 't hemelsche bestier zy eeuwig dank, dat u Voor Polidoors geweld bevryde, en my nu Al hier ter plaatze bragt, daar gy in 't kort uw broeder, Met vreugde aanschouwen zult, uw eenigste behoeder.
Arestinus is uw broeder?
Ja, merrouw, kan.. die belaaden met veel rouw Aanschouw Ismeene En droeve hartewey, op 't vinnigste, bestreeden, nu, als uw priesterin.
Statoe, dat ik op heden, aan u betoon myn vreugd, beminnelyke nicht.
Zy ombelzen malkanderen.
aan u voldoe myn pligt.
En ik, met deeze kus, FENICIA.
mogt uw broeder mey zyn deel hier van ontfangen.
Dit 's al myn hartewensch en eenigste verlangen.
Prinses, van deeze kust, hy kan niet verre zyn, dies stel uw hart gerust, dat weet ik zekerlyk.
Gy zult, door zyne komst, haast 't einde van uw lyden Aanschouwen, en met vreugd uw droeve ziel verblyden.
Den heemel gun ons dat, maar zeg my tot wat end.
U dus lang onbekend, Of inzicht gy, prinses.
verborgen hebt gehouwen.
Gelyk een priesterin, ISMEENE.
Ik zal u dat geheim op zyne tyd ontfouwen Waarom ik my niet heb aan u bekend gemaakt.
Een heimelyke min heeft licht uw hart geraakt, Maar gaan wy, waarde Nicht, zyn majesteit ondekken, wie dat gy zyt, mevrouw, 't zal hem tot vreugd verstreken tegens Gobrias.
En gy kunt midlerwyl, in t breede, aan ons uw reis Verhaalen, en t gevolg der Prins, in t Konstpaleis.
'k zal, volgens uw bevel, waar aan ik ben verbonden, ons wedervaaren u met vreugden daar verkonden.
DER Digitized by Google MEDEMINNAARS.
KONING, HIANISBA, THIMANTES, LAKUS, lyfwacht.
Hier word gezongen, en, na den zang, gedanst.
Welkom, roem der koninginnen, Door uw komst zal zyn volbragt, Daar uw zoon, met hart en zinnen, En wy hebben opgewacht, hy Fenicia verkrygen, t Mauritaansche en t Thraciesch ryk Door deeze echt, in glory stygen, En steeds zyn ontsachchelyk.
Onze vreugd zy onbepaald, nu ons dit geluk bestraald.
HIANISBA.
Heer koning, 'k wensch dat gy uw hofgezin om reën Vertrekken laat, wyl ik u spreeken moet alleen.
Haar Majesteit die spreekt nu zonder schroom, TWEEDE tooneel.
KONING, HIANISBA.
Ik moogelyk de vorst heel vreemd te vooren komen, wanneer ik zeg dat u en my geensins betaamt, het huuwlyk toe te staan 't geen heden is beraamd.
Wat 's dit, Vorstin?
Ik sta verbaast en kan naauw spreeken.
Om dit te stuiten, kwam ik herwaarts oversteeken.
Ko. detrommelendekoning.
'k heb uit inzigt van uw zuster, die voorheen, In 't heimelyk met my in 't huuwlyk was getreën, Van wien ik, door de haat en de oude wrok van beiden Onze oud'ren, als gy weet, gedwongen wierd te scheiden, En naar Atheenen moest vertrekken maar wat smart, Wat steek des doods was 't, in myn jong verliefde hart, Toen ik te Atheenen kreeg de tyding, dat zy 't leeven Verloor, na datze een zoon de waereld had gegeeven Die, na twee maanden tyds, ook 't sterflot viel te beurt.
Wat heb ik niet om haare, en zyne dood getreurt!
'k wierd kont daar na weer van Atheenen t'huis ontboden, daar 's konings krankheid en het ryk, my had van noo'n vader stierf, en ik, als erfgenaam der troon, den.
Ontfing door de adel en gemeente, Achaijens kroon.
Na ruim een jaar wierd my het beeldenis gezonden Van Fenix, welkers glans myn hart, met minnewonden Doorgriefde.
Ik spoeide my na Thracien op reis, Daar ik haar gunst en trouw verwurf in t Konstpaleis.
'k heb uit dit huuw'lyksbed, Fenicia verkreegen.
Veel Vorsten, groot van magt, betoonden zich geneegen Met haar te paaren, maar geen Vorst, hoe groot van faam En moogentheid, was my tot schoonzoon aangenaam.
'k heb op myn hals geluald veel haats en ooreloogen.
Alleen uw zoon, die my, uit diep moeras getoogen, stout redde van de dood, na hy zich had verklaard Uw zoon te zyn, achte ik myn keur en dochter waard.
'k Wilde Erumédes, als een neef van myn Prinsesse En eerst verloofde bruid, myn kind tot Miunaresse Opdraagen, 'k ben tot hem om zyne deugd gezind, maar sta verwonderd, dat gy 't onbetaamlyk vind.
'k dank uw genoegenheid en zucht, die gy komt toonen Voor myne zuster, nu ge in bem noch wilt beloonen Haar liefde na haar dood.
Maar vel zelf 't bordeel vry, Of 't niet wanvoegelyk rou zyn, voor u en my, als wy oen broeder aan zyn zuster licentien huuwen.
'k stel, Digitized by Googl MEDEMINNAARS.
31 'k stel vast dat gy met my voor zulk een daad zou getuigen.
Ik voel ontroering in myn bloed.
Vorst, zet u neer.
Is erumédes dan uw roon niet?
Neen, myn heer, hy is uw eigen zoon, die van uw Uitverkooren, myn zuster, twintigjaar geleeden, wierd gebooren.
'k heb hem by mynen zoon in 't heim'lyk opgevoed.
't Verlies eens zusters en eens zoons, met hem geboed.
De kind'ren, scheelende in geboorte weinig dagen, liet ik myn zoon, op uw zoons naam ten graave draagen.
Die ruim twee maanden na zyn vader de oogen sloot, om uwen zoon na my, als zoon en ersgenoot, den.
's Gewaandens vaders troon met vreugd te doen betreeden, ik wilde aan niemant, als vertrouwden dit ontleeden, hield konstig zulks bedekt voor de ooren van de Faam, gaf Clordianus toen, Prins Erumédes naam.
Van all' die 't wisten is niet eene meër in 't leeven.
Zelfs voor uw zoon is dit steeds onbekend gebleeven.