floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Jy behoorde te denken, dat jy nooit tot die staat waard gekomen, Zo myn brôer, jou niet ten huwelyk had genomen.
’t Is jou noch niet vergeeten, dat jy hem diende?
Wel nou!
Ik heb hem gediendt.
Ik wil maar zeggen, dat hy jou, Tot een vrouw gemaakt heeft; dat jy hem meerder behoorde te eeren.
Je woondt in een braaf huis, eet lekker, gaat kostelyk inde kleeren.
Dat is ’t ook al.
Zacht dat ik ’er dat van geniet.
Maar jy hebt zo veel praats, dat het my al lang verdriet.
Heb jy wat te zeggen, gaat na jou eigen huis, daar kunje bedillen, Zo veel, als jou lust; ik zegje, dat wy ’t hier niet verstaan en willen.
Daar staat het vierkante gat.
Wel magmen zeggen; als niet komt, tot iet, Is ’t allemans verdriet, en kend zyn eigen zelve niet; Jy my het gat van de deur wyzen?
zulk een knoetin, die hier op een strowis komt gedreeven!
Wel ik zeg!
wat zalmen langer noch beleeven!
Ik heb ’er zacht meer gebragt, als jy.
Als ik!
wel het bloed Kruipt my van de teenen; in het hoofd; dat ik zulke dingen hooren moet.
Ik ben hier gebooren van ouwers, tot ouwers.
Jy meer gebragt, als ik!
dat wou ik wel leeren.
Jy kwaamter in jou naakte gat, en ik in myn kleeren.
’t Is licht te hooren, dat jy van kanaalje bent.
Waarje van fatsoenlyke Luy; Je zoud..... FYTJE.
Jy luy hebt altyd wel een gebruy, Met jou Gefatsoenlyk, en een ander voor karnaalje te schelden.
Wat onderscheid isser toch, tusschen jou, en myn Voorouders?
’k wou wel, datje ons dit woud melden.
Myn Vader, en myn Moeder waaren van Bloed, van Vleesch, en van Been, Wat waaren de jouwe toch?
van Kalk?
van Hout?
of waarenze van Steen?
Of van Diamanten?
’k geloof, zoje in ’t Doodsbeenderenhuisje gingt, datje tusschen de schinkels van jou vrinden, En de myne, niet veel onderscheid zoud konnen vinden.
Die zelf niet veel deugen, pochchen gemeenlyk op een Bestevaar, of op een Oom.
Ik lach met die wisjewasjes.
Is ’t niet evenveel van wie ik koom, Als ik zelf maar goed ben.
Alsje goed bent.
Al wistmen niet, datje van kanaalje waard, men zou het licht hooren konnen, wyl je geen geslacht, Noch Voorouders, noch alle zulke dingen acht.
Acht, of niet acht, karnaalje, of niet karnaalje, daar leid niet aan bedreeven.
Als ik aârs kinderen had, en ik kon elk een tonnetje gouds maar geeven.
Ik wed dat ikze niet langer had.
En dat de beste van alle, my, om myn dochter wel bad.
Men hoort hedendaags van geslachten zo veel niet spreeken, Of het most weezen, om zo een slecht mensch te bepreeken.
En al waaren de Amsterdammers niet heel graag, Zo zou ’er wel een Zeeuw, of een uit ’s Gravenhaag, Hoe welze niet veel van de Koekeeters en houwen, Zo een makkelyke Moêr, al was ze van kanaalje, minnelyk willen trouwen; Als ’er maar geld was.
’t Is nu een andere tyd.
Al was ik een Barbaar, ja Hottentot, ik wierd wel gevryd.
Die goed heeft, krygt ook haast groote Vrinden.
Terwyl Ik geld gehad heb, hebben veele, die my te vooren niet eens aan hadden gekeeken, Nu Nicht genoemt, en ze weeten nét, dat haar, en myn Bestemoer malkander wonder wel geleeken.
Ze konnen uitsyfferen, hoe na datwe malkanderen bestaan.
Dat gaat zo.
Niemand wil bloedvrind heeten van een die niet heeft.
Ze zyn bang, datzer ergens om verzoeken mogten, en ’t is gemeen, datmen niet gaerne geeft.
Maar van de Ryke heet het, onze Maagschap is niet gevonden.
Wis niet; wy zyn door het bloed al heel na aan malkander verbonden.
Maar alsmen aan het optellen gaat, en men een zak met boonen verreekent heeft, eindelyk, zo ist, Myn Overbestevaaders Huik, heeft gelegen, op jou Overbestemoeders kist.
Spreek uit je mond, hoe staje?
het Coffihuis..... JORDEN.
Indien dat het geld kan de vrinden....... FYTJE.
Houje bek, zeg ik.
Durf jy jou onderwinden Noch te spreeken?
ik waarschouwje, datje zwygt, Eerje een end houts, op jou magere ribben krygt.
De kerfstok is haast vol.
Wél!
zou ik dat verdraagen!
De Coffi...... JORDEN.
Indien...... FYTJE.
Spreekje noch één woord, je krygt slaagen.
Spreek.
Zo ik...... FYTJE.
Maak het niet groover, de kerfstok is al vol.
Kikje noch eens, je zult in een hol, Daar Zon, noch Maan schynd; ’t is daar wat anders te zeggen, Als in het duive hok.
En ik zalder jou acht dagen laaten leggen.
JORDEN, JASPER, FYTJE, KATRYN.
Juffrouw, daar is iemand, die jou spreeken moet.
’t Is wel, ik kom voor.
Wee jou gebeente!
zo ik zulke taal noch eens, na deezen van jou hoor.
En jou raad ik zo stout niet, wêer over deeze drempel te komen.
En indien jy dit verbod overtreed, zo zul jy van de duivel droomen.
Wat zegje nou Brôer!
had jy ’t jou leven wel gelooft?
’t Is of ’t jou heel fray staat.
Neen, ik hadtme leven niet gedacht, dat jy zo van jou verstand waard berooft.
Zou ik dat van een wyf verdraagen!
Maar als ik de oude dingen My eens errinner, zo kan ik de reden vinden, waarom jy zo fyn hebt leeren zingen.
Dat is voor jou kwaad spreeken.
Juno de patronesse van de vrouwen, heeft jou de alderbooste pry, Tot een plaag gegeeven.
Denk vry, dat dit een straf is, om dat jy Altyd van de vrouwen, schoonze goed waaren, kwalyk hebt gesprooken.
Deeze booze heks heeft alle vrouwen van jou gewrooken.
Hoe zullen de wyven lachchen, alsze dit hooren?
het zal jou zo wel worden gegont.
Ik vervloek het uur, dat ik geteikend heb dat huwelyks verbond.
Zo moeten die loopers, die wysneuzen, die oude sneukelaartjes, die kaesjagers vaaren.
Ik nam een fatsoenIyke dochter, die wel opgebragt was van haar moeder.
Maar jy lachte met my, jy waard veel vroeder.
Jy woud, toenje trouwens gezind waard, een neemen, die niet en had, en van geringen staat; Die most dan na jou pypen danssen.
Nou zieje, hoe vast dat dit gaat!
Ik verfoey myn dwaasheid, en zie de waarheid van het oude zeggen, Daar ik als een zot, zo dikwils tegen in heb durven leggen.
Die zyn Meid maakt zyn Vrouw, of zyn Knecht zyn Heer,* Behaald heel zelden dank, of eer.
Ze bruitme als een hond, en ik kan et er niet beletten.
Was ik noch fluks, ik zouder my tegen konnen zetten.
Nu ben ik oud, en stram.
ô Ouderdom!
hoe dikmaals wenst men, datmen zo gelukkig zyn mag, datmen jou ziet, En alsmen u heeft, walgtmen van u!
Dat is het eyjereeten niet.
JORD.
want den ouden dag komt met veel gebreeken.
Zie eens, hoe styf ben ik!
hoe poteris!
Dat hoefje op de ouderdom niet te steeken, Daar scheeld het jou niet, daar werd zo veel op de jaren gelegt, Dat heel andere oorzaaken hebben zal; zo men de zaaken te recht.
Na wil speuren.
Men hoorter zo veel steenen Van pyn in ’t hooft, in de schouders, lenden, en beenen.
Men hoefter niet om na Vrankryk, of Italie te gaan, daar zyn der genoeg in Amsterdam, Die styf gaan, podagreus zyn, en lam, Die de jaaren schuld geeven.
Maar zy hebben vergeeten De rechte Oorzaak, of ten minsten, zy willenze niet weeten.
Broêr, dat zyn Retouren van de Jeugd, ’t komt veele vande voorige zonden van daan; Men heeft in zyn jonkheid, wat te veel gebesonjeert, en zen zelve te buiten gegaan.
’t Komt van ’t Wyntje, En van Tryntje.
Onder die Retouren van de Jeugd moeten mêe werden getelt, Dat kuchchen, daar die oude Matroonen zo mêe zyn gekweld, Datze der by na geduurig in schynen te smooren.
Letter maar eens op, als je by die Grammeeren bent; je zult het haast hooren.
Wil je weeten, waar dat die hoestjes uit ontstaan?
Ik kan het jou licht zeggen; inder Jeugd hebben zy te veel, met de bloote borsten gegaan.
Ik beken, datje al wat gelyk hebt, wy zyn zelfs oorzaak van veele kwaalen.
Nu is het te laat, en niet wederom te herhaalen.
Hoe menig goed mans kind, en meid, heb jy luy wel verleid?
En als die sneukelaars by malkâar komen, dan roemen zy daar op, als op een wonderlyk feit.
Nu zulje ook van elk werden uitgejout.
Elk zal schreuwen, dat jy jou rechte loon hebt gekregen.
Nu staatme bedrait, en verlegen.
ik dacht, dat het beter zou zyn.
Zo lang alsze Vryster was, wasze zo fyn, Datze nooit de minste trek van haar aard heeft laaten merken.
Dag, en nacht, dee ze niet, als nayjen, en werken.
Ze was zo zindelyk; nou isse zo morsig als een Waal.
Zo zynze meest altemaal.
Het oude spreekwoord zou anders liegen.
Had jy dat bedacht, je zoud jou niet hebben laaten bedriegen.
Vrysters altyd even nét, Zo ras getrouwt, zo ras een slet.
Wel moog jy ’t zeggen.
Maar ’t is konst, dat te vooren te konnen denken.
’t Was te wenschen, dat de hemel, die ons een steen, daarmen het goud aan toetst, gegeeven heeft, een toetsteen wou schenken, Daarmen de vrouwen aan toetsen kon.
Want, dat is een point van veel grooter gewigt, Als het goud; dewyl aan een goede, of kwaade vrouw, al ons wel, of kwalyk vaaren ligt...... Maar ik hoor myn wyf, hoe zal ik het maaken!
Zo jy weg gaat, ’t is zeker, dat ik zonder slagen niet vry zal raaken.
Ga maar mêe, daar schiet my iets in.
Zo jy jou wilt draagen na myn zin, Zal jou wyf, na deezen, jou zo niet plaagen.
ben jy gezint, jou als een man daar in te zullen draagen?
Wat zou het zyn?
Eduards Patroon heeft hier ontrent Een Comparitie; zo jy nu geresolveert bent...... Maar je wyf komt.
Wilje mêe, of wilje blyven?
Ik ga heen.
Ik ga mêe, ze zoume toch met stokslaagen dryven.
FYTJE vande een zyde, KATRYN van de ander zyde.
Katryn.
Wat beliefje?
Geef een stok, En zoek de wartel van onze Aap.
Jorden zal in het hok.
Wel waar is hy?
ik wil zweeren, Dat hy in ’t kort een andere taal zal leeren.
Hy is met Jasper uitgegaan.
Laat hy t’huis komen, ik verzeker jou, dat hy een stok, achter de deur zal vinden staan; De gard leit al inde pis.
Ik zal hem bejegenen.
Hy mag wel denken, dat het stokslagen op zyn magre ribben zal regenen.
FYTJE, MARY.
Zuster, die Monsieur verzoekt my, dat ik eens met hem zou gaan, Op een Cheese na de Wyk.
Wat zou jy me râan?
Hy dringt heel sterk, en zegt, dat hy my niet gerust zal laaten, Voor ik het toezeg.
Ik heb het hem al zoeken te ontpraaten.
Maar hy blyfter by.
In het Cheese Ryjen voor zich zelfs, steekt wel niet heel veel; Maar inde gevolgen, die der dikwils uitspruiten.
Daar zyn al een deel, Jonge dochters, die daar door, tot groote misslaagen zyn gevallen.
Als jonge luy alleen, en zo dicht by malkâar zyn, raaken zy heel licht aan het mallen.
Men komt by niet één Bruggetje, of ’t is heul, heul!
daar ryd ’er zo menig, op zo een Cheese uit; Die zo zuiver niet inde poort komt, alszer uit gereden is; Waarje de bruid, Ik zou zeggen; ry heenen.
Maar hoe meenig huwelyk is blyven steeken, Dat noch veel nader was, als het jouwe.
Hy mogt jou bepreeken, En dan de schop geeven.
Hoe zuster!
waar voor verslytjeme dan?
Verslyt, of niet verslyt; jy weeter weinig van.
Dat Cheese ryjen, gaat zo niet, alsje meend.
Smorgens, zo ras alsmen buiten is gekomen, Valt de lucht zo koud, dan wat heete wyn, of een zoopje, een sekje, een spaansch wyntje, of een Menistebiertje genomen.
’s Middags drinktmen eens hartig over tafel, en nademiddag doet men het al wêer.
Men parst het de Juffers in’t lyf.
En Moêr krygt het hooy binnen, eer Dat zy het zelf weet; en een licht hoofd maakt ook lichte zinnen.
Dan aan ’t zoenen, en zabben.
En zo raakmen dan binnen Daar zyn hier in Amsterdam exempeltjes genoeg.
Andere werden buiten geslooten, en...... maar hoe komt Eduard zo verbaast?
FYTJE, MARY, KATRYN, EDUARD.
Juffrouwen, en Katryn, ik bid, datje metter haast* Een middel bedenkt, om my in jou huis te verbergen.
’t Is myn leed, dat ik u zo veel moet vergen.
Maar myn eer, ja al myn welvaaren hangt hier aan.
Zo de Juffrouw uit de zykamer was gegaan, Zag ik myn Patroon herwaarts komen.
Ik ben verlooren, Zo hy my vind.
Daar is iet tusschen hem, en my, je zult het konnen hooren,         schelt.
Als hy weg gaat.
Ik bidje, geeftme toch raad.
Wat doen wy?
Dat hy al zyn best na boven gaat.
Ik zal hem wel wat wys maaken.
Al lietje hem het heele huis visiteeren, Daar is geen zwaarigheid; hy kan hem dienen van ’t een, of ’t ander pak.
Boven inde kist leggen noch al die boere, en boerinne kleeren, Die hier ingezet zyn van...... maar pakje weg; Vlieg na boven, doe gelyk ikje zeg.
Ga jy binnen Juffrouw, en luister, hoe wy het stellen.
Kom voor den dag, als het jou tyd dunkt.
JAQUES, KATRYN.
Wat wil jy hebben, met zulk beestachtig schellen?
JAQ.
Ze woone hier niet de Sinjeur Jorden?
Ik kan niet één woord vanje verstaan.
Wat zek de Vrystere?
Datje wel heenen meugt gaan, Om een tolk te haalen; dat wy niet samen zullen accordeeren.
Dat ik jou niet zou kunnen verstaan, of je most my een half jaar, op zyn minste geeven, om dat koeterwaalen te leeren.
Ze raljeere met de my.
Maar is de Monsieur niete in; Ze bidte, date ze dan de Madame zek, dat ik ze bin.
Kaerel, ik verstaje niet, zeg ik.
De Juffrouwe, ze moete spreeken.
Zek, dat de Monsieur Jaq...... KATRYN.
Wat staje me kop te breeken?
Roepe de Juffrouwe.
De Juffrouw heeft geen tyd.
Wat woujer hebben?
Of hier niete de Monsieur zyt.
Ze heete Eduard, de kantoorknekte.
Wisje, wasje, loop heenen.
Wat of die rottige waal, wel mag meenen?
Dat onze Juffrouw lust heeft, een half uur met hem te koeteren.
Je meugt wel gaan.
Want zy zou jou alzo weinig, als ik konnen antwoorden.
Loop, loop.
Jy hebt al gedaan.
Ik heb wat anders te doen.
Ze binne de impertinente.
Ze houwe zo, maar, ze wel weeten, Watte ze zek.
De kantoorknekte.
Ze isse Eduard geheeten.
Ze hebbe de Damoiselle......                 hy geeuwt.
Is ’t noch niet genoeg?
Eerst zuiptmen zyn gat vol inde kroeg; En dan komtmen fatsoenlyke luy plaagen.
Ik bidje loop alje best; ga wat leggen slaapen.
’t Is jou hoog noodig.
Stak bespuwt hy me.
Hy begint al te gaapen.
Ze gaan niet wek, of ze zal de Juffrouw spreek.
Ze wil de huize viziteer.
Ik wed, dat ik jou de beenen stukken breek, Zo jy kikt van viziteeren.
Ik wou die dag wel eens leeven, Dat jy zo stoud waard, en jou een voet verder zoud begeeven.
ze kan ze niet niet verstaan!
niete waar?
nou hebbeze gehoord.
Ze weete van de skelmstuk.
Ik zeg, datje me voort Uit het huis gaat, of ik zalje zo met een beuzemstok begroeten, Dat jy ras loopen zult.
Begin ik, ik zweer, dat ik jou voeten Zal maaken.
FYTJE, KATRYN, JAQ.
Katryn, wat is daar te doen?
Die rottige, stinkende Waal...... FYTJE.
Stinkt hy naar knuflook?
Hy komt, met zulk ontfatsoen Hier de pypen stellen.
Hy zegt; dat hy jou huis wil visiteeren.
Hy?
hy?
die Jan gat?
indien ik wist, dat hy ’t maar docht, ik zou hem zo dadelyk frikkasseeren.
Jy?
jy Waaltje?
jy myn huis visiteeren?
wel jy lykt ’er wel na!
Valt voort opje bloote knyjen; bid om vergiffenis.
Nou dra!
Of ik, en myn meid, zullen jou...... JAQ.
Datte benne de duivellinnen!
Dat benne de hekse...... FYTJE.
Daar lachchen wy eens mêe.
Je zult heel fyn moeten spinnen, Eer jy uit inze kluiven raakt.
O pouvre mary, D’un tel femme.
Je zult aan ons twe werk genoeg vinden, al roepje onze Mary niet.
zo die Der ook noch by komt.
Ik verzekerje, dat jy over tien jaar, noch zult weeten te vertellen, Datje onder vrouwen handen geweest zyt.
Myn heere de Schoute zulle stellen...... KATRYN.
myn heer de Schoute staat al gereet; En dat noch voor een koeterwaal.
Ja wel Juffrouw, ik weet Nou langer niet watter al gebeuren zal.
Wel Wasltje, wat zou myn heere de Schoute, hier toch maaken?
Juffrouw laat ons hem maar aanpakken, ik zal wel wat raaken.
Laat hy dan om de Schout gaan.
Ze zie, datte ze de hand Niet onverzigtige aan my brand.
Myn heere de Schoute, ze zulle voorte komen, met de dienaaren.
Ze waarschouw.
Hoe bang word hy, hy weet niet, hoe hy het best zal klaaren, Om ’er heels huits uit te raaken.
Ay Juffrouw, zwyg jy eens; ik moet, Noch wat kuuren hebben, met dien bloed.
Wat is dat te zeggen?......
Jorden sluit de deur op, de Schout komt in huis.
FYTJE, KATRYN, JAQ., SCHOUT.
Met permissie Juffrouw.
Ze willeze niet bekennen.
Verschrik niet Juffrouw, ik kom maar...... JAQ.
Neen, ze zo licht niet altereert bennen...... FYTJE.
Nou, nou!
jy hebt niet verder te doen, blyf daar maar staan.
Wat wilje hebben?
Juffrouw, ik moet jou heele huis doorzoeken gaan.
Of zegme waar Eduard, de kantoorknecht van die heer is, Nu kunje verkiezen.
Wat bruid myn zyn kantoorknecht?
Ze zulle...... KATRYN.
Houje smoel Waal.
Jy hebt hier niet te kediezen.
Al die uitvluchten zyn vergeefs.
Hy is hier in huis; ik weet het; hy is verspiet.
Daarom, of je lang staat, of niet.
Hy kanme niet ontgaan.
Ik zeg,.
al die het zeggen, dat zy het liegen.
Hy isser niet Schout, ik zal jou niet bedriegen.
Ze bint al, ze weet...... FYTJE.
Waal, hou jy je raatel, of ik zal...... SCHOUT.
Myn Heer, ik bidje, laat myn maar gewerden.
Juffrouw, dit schelden, noch al De uitvluchten, dieje maaken meugt, zullen hier konnen baaten, Ik moet hem hebben.
Zo je hem niet wyst, zal ik het huis aanstonts, van myn Dienders, die hier voor de deur staan, doorzoeken laaten.
Een burgers huis doorzoeken!
dat wou ik wel eens zien!
Zie watje doet.
Want ik zweer jou, indien Dat ’er recht inde stad is.
Ik zalje...... SCHOUT.
Wilt zo veel geweld toch niet maaken.
Ik weet myn ordre.
Ik zeg, dat jy het zult staaken.
Wie heeft jou ordre gegeeven?
ben ik zelve dan Niet meer voogd, in myn huis?
Wie isser dan voogd?
Jou man, FYTJE.
Ik schyt in myn Man.
Al wasser die voogd!
ik weet, dat hy jou die last niet heeft gegeeven SCHOUT.
Hy heeft, ons die gegeeven.
Dat lieg jy, zulke potsen heeft hy nooit bedreeven.
Juffrouw, zie wel, watje zegt.
Behoorde je niet genoeg te zyn onderrecht, Door ’t openen van de deur?
hoe zou ik stil in jou huis konnen komen, Zo jou Man ons dat niet geopent had?
hoe zouden wy konnen droomen, Dat zyn kantoorknegt...... FYTJE.
laat hy t’huis komen!
ik zal hem doen zien...... VEERTIENDE TOONEEL.
FYTJE, JASPER, SCHOUT, JAQ.
Daar is al zorg voorgedraagen, want, indien Dat jy je niet wilt beteren, en myn broeder aanstonds, met eeden sweeren, Dat jy jou Zuster...... FYTJE.
Jy hebt me dit gebrouwen; ik zalt jou verleeren.
Stil, stil, spreekt met fatsoen, FYTJE.
Dat hy uit myn huis bruyd, hy heeft ’er niet te doen.
Kom maar binnen brôer, ik zal haar insinueeren.
Deeze Heer, en de Schout konnen getuigen.
Spreek uit je mont.
Het moet nu barsten, of buigen.
JORDEN, JASPER, FYTJE, JAQ.
SCHOUT, KATRYN.
Benje daer aesje.
Ikzal je jou loon...... SCHOUT.
Zie, wat je doet.
Ik meen, datje strak zult zingen, op een heel andere toon.
Jou kreng...... JASPER.
Fytje, ik kom, om u...... FYTJE.
Zietme nou eens staan kyken!
Laat het volk weg zyn, ik verzekerje, dat ik jou de broek af zal stryken.
Myn Heer maak dog, dat ik hier een oogenblik kryg gehoor.
Ik zal...... FYTJE.
Wat legje me te lellen aan het oor!
Juffrouw, hoort hem, wantje zoud in swaarigheid konnen raaken.
Hoort hem eens Juffrouw.
Hy most het niet lang maaken.
Ik kom, om jou rechtiglyk af te vraagen; of je, met jou man wilt leeven, als een fatsoenlyke vrouw; Of jy belooft hem nooit meer te zullen slaan, noch in’t hok te sluyten...... FYTJE.
ik zou...... KATRYN.
Hoor hem uyt, Juffrouw.
Of jy jou Zuster; zo daadelyk uit het huis wild doen?
Doe jy me dat vraagen?
Ja, ’t is door zyn last.
Wel, beloof jy je zo te zullen draagen?
’k Gelooft niet, voor ik dat hoor uit zyn eigen mond.
Ja Fytje, dat is myn meening.
Strak slaa ik jou pimpel, en blond.
Dat teyken ik aan.
Teykent dat ook!
Fytje geeft Jorden een klap.
Fytje, zo jy jou daar niet na wilt reguleren; Seg ik jou, dat je Man, by my zal gaan logeeren.
Hy zal al zyn goed mêe nemen, en geeven jou niet éénen duit.
Is dit jou resolutie niet, Jorden?
Ja, dat is volkomen myn besluit.
Leef dan met jou Zuster; en kook het saamen, zo als jy het gesint zyt te eeten.
Wel jou oud saggelaartje...... KATRYN.
Maar Juffrouw, door jou haastigheid, zou jy jou eigen best wel vergeeten.
Waar zou jy van leeven?
belooft het maar, en doet even wel jou zin.
Alsjehem alleen hebt, pepertet hem dan weer in.
Sluit hem dan in ’t hok FYTJE.
Ja ik beloofme zo te zullen draagen.
Laat ik dat kreng alleen krygen; ik meen, dat ik hem zal plagen!
Draag daar kennis van.
Maar alsze my weêr slaat; Wat moet ik dan doen?
Niet, als datje voort na Commissarissen gaat.
Of, kom maar tot mynent, ik zalje wel instrueeren.
Nou ze moete de kantoorknekte Confesseeren.
Wees jy gerust myn Heer.
JASPER, JORDEN, FYTJE, SCHOUT, KATRYN.
Juffrouw, waar is hy?
nou zieje ommers klaar, Dat ik niet gezegt heb of het is waar.
Ik heb hem zelf gezien.
Hy is vertrokken, Zo ras jy weg waart.
Dat is maar jokken, Wy weeten beter.
Myn Heer met jou permissie, dat wy dit huis Door gaan zoeken.
Myn volk zal niet veel gedruis, Noch rumoer maaken.
* MARY, Eduard, als een Turf boer, met een proefje turf.
JORDEN, JASPER, FYTJE, KATRYN, SCHOUT.
Zuster, de boer wil de turf niet minder geeven, Als twe en dartig guldens FYTJE.
Ik heb me leeven, Zo veel niet besteet.
Dat benne de knekte.
Ke daar; zelf kost ze me noch mier.
Dat zinne turven, ’k wod, datjer iens een vier, Van anleggen wod, ze brangden als zwaevel, en ’t zinne koolen, Als stienen zo hart; by myn zoolen.
Laat het proefje hier, en komt morgen eens wêer.
Daar zinnenze meisje.
Dag Juffer.
Dag Heer.
Holla maat!
je bent noch niet weg.
Je zult het zo niet ontkomen.
Wat wodje ook turf?
of mien je, dat ikze sluik?
werentig niet...... SCHOUT.
Wat wy willen, kunje licht droomen.
Houje zo mal niet, je bent al verklikt.
Hoe bleek wort hy?
’t Is niet zonder reden, dat hy verschrikt.
Eduarde, de wissel, ô de Guite...... FYTJE.
Wat wilje luy bedryven?
Juffrouw ik bidje, dat jy der buiten wilt blyven.
Hy heeft zyn meester bestoolen.
Is ’t meugelyk!
Ha schelm, ik zal...... MARY.
Wat hoor ik!
Myn alderliefste Patroon, Breng my in een Herberg.
Jy weet, ik ben een goed mans zoon.
Ik verzeeker jou, dat myn Vader, en Vrinden, Zich tot voldoening van jou zullen verbinden, Om de eer van ons geslagt.
Maar ik weet wel, wat droevig lot dat ik verwacht.
Ze zullen my na Oostindien zenden.
Dat hebje ruym verdiend.
* JAQ.
Hoe komze daar toe?
Door kwaad gezelschap, en vrouwluy.
Die Katryn alleen heb ik wel twe honderd gulden gegeeven.
Eduard...... JORDEN.
Is ’t meugelyk?
Wel Katryn!
dat had ik nooit gedacht van myn leeven.
Ik heb die Meid, al lang met aandacht bekeeken myn Heer.
My dacht dat ikze kenden, nou twyffel ik niet meer.
’t Is Tryn, zy is laast gebannen,... ze had op het Nieuwe land haar Juffrouw ontdraagen.
Een...... KATRYN.
Je hebt een verkeerde voor.
Zy is ’t, jy zult mêe.
In de boeyjen zalmen haar verder ondervraagen.
Myn Heer....... SCHOUT.
Dat helpt niet, jy zult voort, Al zwoer jy by al dat naam heeft, ik geloofje niet een woord.
Wel Katryn, heb jyme zo bedrogen!
Dat varken, daar ik naje vernomen heb, heeft dan geloogen.
Ik zalje alles bekennen, ik zie ik kan het toch niet ontgaan.
Al zyn wy gebannen, ja al waaren wy, op ’t schavot geweest, en wy kunnen de besteedsters de handen maar vullen, Wy krygen haast wêer een huur.
Zy hebben kennis, die van ons getuigen zullen, Dat wy in een andere stad, by haar vrinden hebben gewoond, Ja des noods zynde, werd een valsche atestatie getoond.
Wy kennen die potsjes wel.
Jy zult die besteedster noemen moeten, in de Boeyjen.
Want zo lang als er die zyn, is ’t onmoogelyk, dat kwaad uit te konnen roeyjen.
Gelieft myn Heer deeze kwant, dan in een herberg te hebben?
twee Dienders komen in huis.
neemt deeze meid en boer mêe.
Goeden dag myn Heer, ik wensch dat je samen zo leeven meugt, Datje hier na nooit meer denkt, om het voorige ongeneucht.
Ik wensch het zelfde.
Ik dankje voor de wensch, en de moeite, die jy hebt genomen.
Valter iet voor, je hebt maar byme te komen.
Zo lang alsje wel bent, sta ik toe, dat jou Zuster by ons blyft.
Maar ze zalder uit, zo ras als jy maar eens tegen my kyft.
JAN CREDIET, ZINNEKLUCHTSPEL.
DOOR YVER BLOEID DE KONST.
TE AMSTELDAM, By de Erfgen: van J. LESCAILJE, op den Middel- dam op de hoek van de Vischmarkt, 1706.
DE Staten van Holland ende Westvriesland doen te weten, alsoo ons vertoont is by de Regenten van het Burger Weeshuys ende Oude Mannenhuis der Stad Amsterdam, en, in die qualiteyt, te samen eygenaers, mitsgaders Regenten van den Schouburg aldaer, dat sy Supplianten, sedert eenige Jaren hebbende gejouisseert van onsen Octroye of Privilegie van dato den 19.
September 1684, waer by wy aen de Regenten van den selven Schouburg, in die tyt, hadden gelieven te consenteren, accorderen ende Octroyeren, dat sy, gedurende den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren, de Wercken, die doenmaels ten dienste van het Tooneel reets gedruckt waren, ende, van tyt tot tyt, nog vorder in het ligt gebracht, ende ten Toneele gevoert soude werden, alleen soude mogen drucken, uytgeven en verkopen, nu ondervonden, dat de Jaren, by het voorgemelde Octroy of Privilegie genaemt, op de 19.