floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Doch, hoor, Fredrik, het is jou schuld, je wout een Juffer trouwen, Jy kost jou zo nedrig, als jou overlede Vader en ik, niet houwen.
Nou, Moeder, zulks heb ik al in het begin zo dikwils gehoord, Het is nu reeds zo: doch hoor, geloof my by myn woord, Zy komt voortaan geen ander geld voor de misnagie te ontfangen, Als het geen ik haar alle weeken daar toe wil langen: Zo dat ik geheel Voogd ben.
Maar gestaâg te kyven zulks is het beste niet; Het is niet kwaad dat men zomtyds wat door de vingers ziet, Het geen de jonge Vrouwtjes, als onnozel en onweetende, bedryven: Men moet haar maar nu en dan een klein regeltje voor schryven.
Op die manier brengt een wyze meester zyn discipelen tot verstand, Hy leerd haar niet tevens veel, maar al zo van langer hand, Op dat zy in den drang van veele lessen niet verdwaalen, En komen gantsch zonder grond het een over het ander te haalen.
Zo lustig, preek al voort.
Wel Jonge, hoe is het hier?
word je gek?
Ja, ja, nou merk ik wel hoe ’et hier gaat; kom ’et is tyd dat ik vertrek.
FREDRIK, haar vasthoudende.
Hoor, Moeder ei!
word toch niet gram, ik wil haar niet verschoonen, Noch minder jou genegentheid tot my met ondankbaarheid loonen; Ik ken al haar fouten wel die ik ook uit haar verdryven zal, Maar dat kan zo ten eersten niet gaan.
wel zoete Vaâr!
ik geloof dat al Jou Voogdschap, op een vel papier geschreeven, hangt te pryken Aan het huisje van gemak, op dat elk die handvest zou konnen bekyken.
Jou rechte murwe Klaas.
Wel, ik zweer!
ik zal in het kort doen zien, En zelf, in u byzyn, hoe ik, als een Man en Heer van ’t huis, zal gebiên.
Wel zo jy ook anders doed, ik zel je verfoeijen en altyd haaten.
Maar daar komt zy, met Katryn, wy willen het daar zo lang by laaten.
DIEUWERTJE, FREDRIK, ANTONIA, KATRYN.
KAtryn, roep Andries eens, hy is boven op het kantoor.
Andries, Andries, kom af.
Myn Heer, ik kryg hier geen gehoor.
Hy zel voorzeker achter zyn by Mette.
Ik heb het wel geraaden, Want daar komt hy van daan.
DIEUWERTJE, FREDRIK, ANTONIA, KATRYN, ANDRIES.
WEl, Driesje, heb jy jou maagje wat gelaaden?
Wat doe je van het kantoor?
Onze Juffrouw riep my af, myn Heer.
Wel, Vrouw, my dunkt dat is nu in een uur de derde of vierde keer.
Ik had hem van nooden, en is daar nu zo veel aan geleegen?
Ik wist wel datje zulk een vinnigen antwoord zoud hebben gekreegen.
tegens Antonia.
Jy hebt wel een geloop en een beschik, staâg an zend je de jongen uit.
Nu stapt daar maar over heen.
Wat heeft zy hem uit te stuuren, dat ’s verbruid!
Hy moet alleen in jou dienst geduurig op het kantoor weezen.
En jy, Guit, zo je weêr achter by de meiden gaat zo meugje vreezen; Want je begint ’er al meê te stoeijen, en belet haar het werk door jou praat.
Heb jy het hart eens datje, zonder order van jou Heer, van het kantoor gaat.
Daar kopiëerd die brief, maar maak me daar gestaâg aan by te blyven.
En als hy dat niet doed dan moet je hem braaf die Oortjens vryven.
Moet de brief van avond afgaan, myn Heer?
Ja, aanstonds moetze geschreeven zyn.
Wel wat heb jy anders te doen?
of wou je weêr speulen met Katryn?
Met my, och ja!
,, Maar hoor, Dries, hoe vaarje?
je hebt nou dubbeld deel ontfangen, ,, Nou kun jy, als je weêr achter gaat, aan Mette meê wat langen.
,, ’t Is goed, jy bent meê niet vry geweest.
DIEUWERTJE, tegens Antonia.
EN jy, durft buiten myn last, De keuken met porcelein versieren daar het niet past?
En kopere koffikannen met vier kraantjes te gaan koopen.
Tabeletjes, Sineese Goodjes en verlakte bakjes met hoopen.
Jy zelt dien bruijery ten huis uit laaten, want het geld Kan door jou man op intrest, als anders, beter werden uitgeteld.
Jy hebt reeds een Imboel al had je dertig Jaaren huis gehouwen; Het zel myn Zoons bederf zyn dat hy met jou kwam te trouwen.
Jy verbruid zyn geld, en beneemt zyn respekt noch daar by.
Breek ik myn Mans respekt?
en waar vinje zo veel nieuw huisraad by my?
Ja jy; zo ras is hy niet uit of je staat gestaâg op de stoep te pryken, Word er iets geveild, jy moet het koopen of op het minste eens bekyken: Onder tusschen heeft deze Schynschoon een Teetje bereid, Dan drinkt de Juffrouw en Meid met malkaâr.
Wel, hoe vergeet men hier de waarheid!
Hou jy jou schotdeur toe, of ik zelze met vyf grendels sluiten.
Ik mag, om vreeden te houwen, die loogens, die je daar uitschiet niet stuiten.
het is de waarheid.
Maar, kom, ga na achter en pas op jou kind.
Dat gelieft my niet, daar is de Baker voor, ik vraag niet meêr na jou bewind.
Het gaat te grof, de nood van tweedragt vereischt dat ik het moet beletten, En het bestier van het huis voortaan na myn believen zetten.
Wel, Fredrik, ly je dit?
ik word door die Slons schier raazende dol.
Ja schier, dat is noch niet eens half, myn hoofd is lang geweest op hol.
Maar, Vrouw, wat hebje voor?
ik versta nu dat jy zult zwygen, Zo je niet wilt hebben dat wy hooge woorden hier door krygen.
Begin maar, och!
je zult jou Moeder zulk een dienst doen, ’t is nu jou tyd?
Want het zou ook wonder zyn dat dezen dag ten einde liep zonder stryd.
Zwyg stil, Antonia, of ik zweer dat het jou zel berouwen.
Doed al wat jou gelieft, jy zyt toch gewoon om my krakeel te brouwen.
Maar wilje dan, tot ruil, niet na jou kind, volgens jou pligt, gaan zien, En voldoen myn Moeders zin?
Neen, dat zal nu niet geschiên, Terwyl dat zy my zulks gantsch streng heeft gebooden.
Zy zoekt ons maar te kwellen, Zy haat jou, en het kind: maar ik ga zelver order stellen.
Kom, Fredrik, gaa eens met my.
Goedaard beld.
Daar is licht ontzet, och!
dat waar goed!
GOEDAARD, ANTONIA, KATRYN.
GEndag, Sinjeur Goedaard.
GOEDAARD.
Wel, Kaatje, zyt weerom van my gegroet.
Is Dieuwertje hier?
,, Dat worden wy gewaar.
Wel ik moet bekennen, Katryntje, dat jy jou geheel na het wel leeven wilt gewennen; Ik spreek niet of gy nygt.
Wat zou ik toch, Sinjeur, o neen!
Ik ben een botte meid.
Neen, neen, dat gaat al vry wel heen.
Maar, Sinjeur, hoe ben je zo gestrikt, en gebeft?
wat is de reden?
Ik meen nu, zonder meêr wachten, met Dieuwertje in de echt te treeden.
zit jy daar, myn Dochter, zo stil, en spreek je niet?
Zie eens, jou Vader zal trouwen.
is jou weêr leed geschied?
ik merk jy zyt bedroeft, jy zoud my schier antwoorden met schreijen.
Kom, lustig, jy moet nu vrolyk zyn, en van jou droefheid afscheijen.
Bezie my eens in het rond, of myn Bruigoms gewaad wel staat altemaal.
Ja wel ter deeg, Sinjeur!
dat is een man, Juffrouw!
hy spreekt een andere taal, Als jou Schoonmoeder doed.
Ha, ha, nu merk ik eerst uwe rampen; Dieuwertje die kwam jou weêr op nieuws aan boort te klampen.
Ja, Vader, dat is myn verdriet, zy maakt my noch krank en zinneloos.
Ho, ho, geen nood, myn Kind, hoewel zy is al vry wat boos; Het is een Oorlogsschip dat wel zeild, en voert tienmaal negen stukken; Maar zyt verzekerd dat zy evenwel voor my zel moeten bukken.
Zo zy een Schip is, Sinjeur, en zy krygt maar een scheur of lek, Zo gaat ze voor vast te grond.
Dan zou ik zeggen: bon voyagie, vertrek.
Maar vraagje niet waar zy is?
By de Baker, in de potbank, dan boven, Dan in de kelder, en noch al verder wil ik gelooven.
Maar wees jy slechts vrolyk en lustig, ik zal alles wel doen gaan; Ja al watje zelt begeeren, dat zulje in myn Huuw’lykse Voorwaarden zien staan.
Leonoor Beld.
Zie zo, daar is al meêr ontzet.
GOEDAARD, ANTONIA, LEONOOR, KATRYN.
GEndag, Juffrouw.
Zyt welgekomen.
Zo, dat mag ik altyd wel zien, dat zoent braaf!
Wy kusten zonder schroomen.
Uw dienaaresje, myn Heer, ik had niet gezien dat gy daar stond.
Hoe gaat het u al?
Heel wel, ik ben jeugdig, groen en gantsch gezond, Want ik meen nu te trouwen.
Met Dieuwertje?
Waar mag zy dan blyven?
Zy is hier in huis, en jy moest raaden wat zy nu komt te bedryven.
Hoor, Leonoortje, zy beschouwd de handeling van de Baker met het kind, Of zy ook daar omtrent iets te bedillen vind.
En dan wederom met een storm die Sloof heel fel bekeeven, Zo ras als het Wicht maar eens schreid, schoon dat zulks nooit zo even Toe kan gaan, niet te min, Mansmoêr die kyft en blaast en zweet, Door grooten angst, als of het kind beschooren was veel leed; En als men dan nu al de oorzaak weet van hoe ’et ’er was geschaapen, Dan is het niet anders, als, och!
het Bloedje dat wilde wat slaapen.
Nu weetje waar Dieuwertje is, en wat zy heeft ter hand.
Myn Heer, gy doed my lachchen.
Dat geloof ik wel, want jy hoord graag van dien trant.
Vader, daar komt myn man.
Die komt my nu kwansuis ontfangen.
GOEDAARD, FREDRIK, ANTONIA, LEONOOR, KATRYN.
UW dienaar, Vader.
Dat geloof ik niet, want jy hebt na myn geen verlangen.
Vergeef my dat, ik zie u graag.
En ik kom hier, myn Heer, om de tyd Wat te slyten by jou Vrouwtje, terwyl dat gy bezig zyt.
gy doed byzonder wel, maar gy hebt haar schier vergeeten, Want ik heb jou in geen maand verwelkomt, by myn weeten.
Het is zo lang niet, Heer.
zy doed heel wel in dat geval; Ik zweer, dat ik die manier van haar wel onthouden zal: Want, als men wat te veel komt, dan is het: hoe staat het leeven?
Zo je wat wilt blyven, dan zal ik jou een stoel doen geeven; En dat zo flaau als het diend.
Wel, Fredrik, heb ik het niet net geraân?
Wel ’t gaat wel zo, maar.... GOEDAARD.
Ja, maar; kwam ik hier wat veel het zou my niet beter gaan; Jou Moeder die stel ik hier buiten, want al kwam die hier alle daagen, Om jou Vrouw wat te bekyven, zo zou zy jou niet mishaagen.
Maar, Vader!
Ja, maar hoor, ik spreek myn hart altyd recht uit, Ik kan met geen veinzery noch met loopjens zyn gebruid.
Ik merk dat Vader, tot zyn vermaak, van daag met my wat wil gekken.
Neen, dat hebje mis, ik wil myn Huuw’lyk met jou Moeder voltrekken.
Dat wensch ik, met al myn hart; daar sla geluk toe.
Maar daar komt zy aan.
ANTONIA, Goedaard ter zyde trekkende.
,, Vader, ik bid u, hoor haar geweld eens, en ga wat in dezen hoek staan.
Fredrik, hoor eens, jou Moeder mag my, als jy weet, heel wel lijen, Ik zal eens wat weg schuilen, om haar schielyk te verblijen.
Ja dat zal zoet zyn.
GOEDAARD, verborgen, DIEUWERTJE, FREDRIK, ANTONIA, LEONOOR, KATRYN.
DIEUWERTJE, tegens Katryn.
WAt doe jy daar te staan gaapen?
brui jy voor eerst van hier, Jon luije Morssebel, met een optooizel al meê na de zwier.
Wel hy, hoe is ’et hier?
wat heb jy gestaâg op my te kyven?
Ik moet, tot myn Juffrouws dienst, by haar in de kamer blyven.
Ik zel jou.... Ja, Fredrik, of jy wyst en wenkt ik vraag na die Juffrouw niet; Ik wil hebben dat alles in jou huis ordentlyk geschied.
Tegens Antonia.
En hier sta jy te snappen in plaats van op jou kind te letten.
Zyt verzekerd dat ik jou in’t kort beter na myn hand zel zetten.
GOEDAARD, in den hoek.
,, Dat zal mis zyn.
Als jy by het kind wilt zyn dan blyf ik daar van daan.
Fredrik, Dieuwertje by de rok trekkende.
Hou jou rust.
Waarom trekje me by de rok?
ik kan dat niet verstaan.
Jou kind word veel te schots gehandeld in allen deelen, Ik zie het meêr stooten en duuwen als vriendelyk streelen.
Dat ontken ik.
Jou Dochter heeft de lof dat zy voorzichtig is en net, En, hoe jong dat zy ook is, het kwaad gebruik in haar huis belet; Ja dat ze een uitsteek is boven anderen, zo zeggen die haar kennen!
Wat weet jy in haar byzyn dat waagentje net te mennen!
Het is gelyk ik zeg.
Jy, Juffrouw, jy weet daar weinig van.
Ik weet wel dat zy niemand zal gebruiken die haar kind niet hand’len kan. FREDRIK, Dieuwertje by de rok trekkende.
Maar, Moeder, mag ik jou bidden wees toch, om reên, te vreden.
Begin je weêr?
het is of je van de drommel word bereden.
GOEDAARD, uit den hoek komende.
Al gezien, Dieuwertje.
DIEUWERTJE, heel verbaast.
gendag, Goedaard.
Dat hebje slecht beleid!
Jy begind te kyven in plaats dat je goedendag moest hebben gezeid Aan deze Juffrouw.
Het is my leed, maar in huis is veel te schikken; Zie je weet... ’et kan zo even.... want als.... maar hoe benje zo vol strikken?
Ja, ik versta jou wel.
Maar hoor, ik ben nou geresolveert om jou, Indien dat jy noch daar toe genegen zyt, te neemen tot myn Vrouw.
Wel, Goedaard, wel ja, ik ben gereed, want waarom te simmuleren?
Rond uit dat is het best, niet waar?
jy kwamt my toch al lang te karesseren.
Wel voorzeker!
DIEUWERTJE, Fredrik ter zyde trekkende.
,, Waarom hebje my niet gewaarschuwd?
,, Ik heb myn best gedaan.
Kom, Goedaard, wy zullen een Teetje drinken.
blyf toch niet staan.
Zorg jy niet voor my.
Komt, Vrienden, neemd uw plaats.
Mette, Mette, breng het water.
Wel haal jy het zelf, Slons wat heeft de meid een keel en snater!
GOEDAARD, DIEUWERTJE, FREDRIK, ANTONIA, LEONOOR, KATRYN, METTE.
HOld vaste, Trien, grip oon, ek bren mi; hold jo, ek bren mi wer.
Zacht, Mette, de Ketel die raakt zo doende noch wel om ver.
Kom, zet jy ze daar maar neêr.
Door steit jo dem beuzen kettel, Zi heft mien hend uvel to brend, on ’et stekt mi wie ein nettel.
Tegens Dieuwertje.
I, woe zi!
bist doe nuch hi?
mi vrucht von Jomfer nuch to zeen.
,, Daar heeft zy haar kennis by ’t hoofd.
Nou daar zyn der twee by een!
Wel wat is dit?
neen, dat gaat wel, die spraak klinkt liel’lyk in myn ooren.
Neen, dat meisje is goed.
Kom wy moeten haar eens hooren.
Wel, Mette, heb jy jou keuken reeds uitgeschrobd?
en al Jou verder werk al afgedaan?
I, jo wis wol, on ek wol bal Goor vlittiger warken; on wan ek hi wat kum to blieven, Zo wol ek mien hoeswark zo snil, wie ein blixem, jo hen drieven; Wan ek ’et man erst ein mool wet; on den wol unze Jomfer nicht Mit mi to kieven, on von et snakken hold ek mi goor dicht.
Wel dat is al heel fraai.
Maar heb jy wel wat veel memorie?
Dieuwertje, dat kan zy niet verstaan, zy weet van geen Historie, Memorie, of vernuft, van wet, van recht of van manier; Want die menschen zyn* al zo dom gelyk het domste dier.
Hoor ik zal ’et haar, voor jou, op deze wys eens vraagen.
Bist doe vergettig, Mette, sonst wol et goor nicht mit di daagen?
Woe nee, ek verget jo nicht.
Dan zulje wel onthouden dat men jou belast.
Maar hoor, Fredrik, verzoekt my toch nooit aan jou huis te gast, Doch te weeten, altyd niet als Mette de spys zel kooken; Myn neus heeft al lang van verre haar zindelykheid gerooken; Zy ruikt gantsch muf, dat zweer ik.
Maar te drommel!
Het beste komt achter aan, wat een rok het zy aan haar gat!
Groen en doorluchtig, doch zy komt heel wel te akkorderen Op het bovenlyf, dat is weêr rood, want zo zyn al de hannekens kleêren.
Nou ik heb dat Figuur beschouwd.
wat hebje haar wel afgemaald, Sinjeur.
Mette, als je voortaan binnen komt, dan doet een helder voorschoot veur, Het staat anders zo wat haveloos.
Hebje wel wat veel linden?
Jo, twy himden, on twy schurteldeuken.
,, Zo, die kunje altyd ras vinden.
Maar jou antwoorden luit te plomp: ja Juffrouw, moetje gestaâg By jou reden voegen, als ik het een of het ander vraag.
Of hebje geen luiden van beleeftheid ooit gezien of hooren spreeken?
Woe jo, wis wol!
Woe jo?
wel dat heeft noch niet eens gebleeken.
Unze Schultsche, door unze Trien on Toolken bi wond heft, Dem hoob ek jo wol to zeen, zi woor jo al wat beleft; Zi kan to niegen, wie ein pupken, on bekeurlik snakken Mit rieke luden, on mit Junker Jan von ’et hoes te smakken.
Ga jy nou maar achter an jou werk, het zel met jou wel gaan.
GOEDAARD, DIEUWERTJE, FREDRIK, ANTONIA, LEONOOR, KATRYN.
WAt zeg jy van die meid, Goedaard?
Zy staat my gantsch niet aan.
Het is al een knappe meid, men moet ze noch maar wat leeren; En als ze wat meêr assurantie krygt, en betere kleêren, Dan zal zy deze Prongster noch beschaamen, en ook met een Gebieden om te doen, ’t geen zy nu noch moet doen alleen.
Zy zou my gebieden?
zy?
wel dat zel ommers nooit geschieden; Zy ken het A B. noch niet eens, en zy zou my gebieden!
Snapster, ken jy ’t wel?
Zwyg, Katryn.
Daar, Moeder, proef die Thee.
Nou Juffrouw Leonoor.
Kom, Vader, jy drinkt wel een kopje meê.
Ik drink geen meêr water.
Maar Fredrik, seldrement!
jy zult zo verslappen.
Wat drink jy water!
Dochter, jy moet hem niet meêr uit dat vaatje tappen.
Ja, hy hoeft niet stark te zyn.
niet stark?
wat zeg jy, Antonia?
niet een woord, ’t geen Vader daar heeft gezeid daar hoorden ik niet na.
hoor, Kind, ik weet wel dat altyd de ooren Van jonge Vrouwtjens heel fyntjes zyn om zulks aan te hooren.
DIEUWERTJE, schielyk na achter loopende.
daar speeld de drommel meê, ei!
Goedaard, hoor dien kleinen Bloed Eens schreeuwen, och!
wie weet wat de Baker het wicht weêr doed.
Kom, Moeder, ik ga meê, want ik moet het nevens u beschouwen.
WEg is zy.
Nou ik meen zy zal achter kindermaal gaan houwen!
dat is goed dat ik een vryster ben, nou blyf ik daar van daan.
Maar, Vader, men hoord het kind niet.
Ik weet wel, haar kyflust komt weêr aan.
en jy wilt noch met haar trouwen?
zy kan haar niet bedwingen, Schoon dat gy by haar zyt.
Ik zal haar wel een ander lietje leeren zingen.
Zy heeft my lief, en ik haar meê; en hier door zal ik myn Kind In haar huishouwen maintineeren, en verbreeken Diewertjes Bewind.
Ik zal haar aanstonts een reglement voor gaan houwen, Dat zy zal moeten opvolgen, of ik schei ’er uit om met haar te trouwen.
Wel, Heer, gy zorgt byzonder voor uw Dochter.
Daar heb ik het op aan geleid.
Myn Vader, ik blyf u altyd verpligt voor uw groote genegentheid.
Dat is myn pligt, myn kind.
Maar, Leonoortje, jy weet toch van veele dingen, En terwyl dat Dieuwertje de Baker wat voor gaat zingen, Zo zeg my eens, hoe dat het komt, dat de Moeder van de Vrouw, Wanneer dat zich een paar heeft verbonden door de trouw, Zo wel, als de Moeder van de Man, niet mede komt gebieden, Bedillen, en zo voorts, in het huis van de jonge lieden?
Heer, ik acht my onbekwaam daar toe, die zaak is my onbekend.
Zeg jy het zo maar na jou gedachten, daar of daar omtrent.
Wel, hoor dan: de Mansmoeder, die is het gelyk als aangebooren Dat zy zich, in het huis van haar Zoon, steeds kyvende laat hooren; Want zy steunt op zyn gezach, en terwyl dat hy niet verstaat De mesnagie als wel een vrouw, zo stelt zy daar in de maat, Om zo zyn Vrouw te plaagen, onder schyn, kwansuis, van haar te leeren; En het beurd nooit of heel zelden, dat die twee wel akkordeeren; Daar heb je dan de veldslag; en de man valt straks aan de zy Van zyn moeder, gelyk men veeltyds ziet, en werd dus zyn vrouws party.
Maar de vrouws moeder, die is veel billyker in die zaaken, Want zy gebied haar dochter haar man gehoorzaam te zyn en te vermaaken; En klaagt zy over haar man, zy krygt geen gehoor; maar gaat de man na zyn moêr, En beklaagt zyn vrouw, zy draaft daar heen of ze met de drommel ten huis uitvoer.
In het kort, mans moeder die stookt, en de vrouws moeder is tevreden.
En of ik nu een mislag had, dat het juist niet volgt na myn reden, Zo neem ik dit spreekwoord tot myn voordeel, het welk dat zeid: Mansmoêr, Dat is een Duivel op de vloêr.
En deze spreuk is immers de vrouws moeder niet toegeleid.
Wel, wel, Leonoortje, jy zoud my geheel door jou verstand bekooren.
Zyn zo, op die zaak, jou gedachten?
Haar verstand heeft zy meêrmaals doen hooren.
Pardonneert my, gy pryst my al te hoog; ik zeg maar ’t geen yder weet.
Nou, daar komt myn Dieuwertje.
hoe heeft zy haar tyd besteed!
EKskuseert my, Goedaard, zie het gaat daar achter zo... men mag ’et niet zeggen.
ja, zwyg jy maar stil, Dieuwertjemoêr, ik weet wel hoe de zaaken leggen.
Ik weet, Dieuwertje, al wat ’er passeert, al spreekt jou Goedaard niet een woord.
Strakjes, Engellief, zal ’er tusschen ons iets anders werden gehoord.
Hy trekt Fredrik ter zyden.
Fredrik, datje my hier niet graag ziet, begind dat daar nou niet na te gelyken?
Want je bruid met jou moeder na achter, en je laat my hier staan kyken.
Ik wou maar.... GOEDAARD.
Ja, ik wou maar, ik spreek; zo als het is, myn hart ronduit, Jy acht my zo veel, gelyk een schatryk man een duit.
Roelof heel hart bellende.
Wel zo den brui!
daar meê de bel anstuk, dan was ’et wel geklonken.
Juffrouw, ’et is onze kruijer, te drommel, hy is zo dronken!
Is hy?
dat is goed, laat hem dan binnen komen.
GOEDAARD, DIEUWERTJE, FREDRIK, ANTONIA, LEONOOR, KATRYN, ROELOF.
ZO!
het is met jou goê tyd.
Juffrouw, dat vrachje ben ik al kwyt.
Geen nood, je hebt weêr een goed vrachje binnen.
Roelof, ik zel je betaalen.
Zie daar is acht stuivers, vier voor de mand, en vier voor de boter te haalen.
Ik bedank jou, verstaje wel, maar hou, Juffrouw, jy hebt mis, Jy vergat de stuiver, die ik most geeven aan de Commissaris.
Negen stuivers aan kruiloon te geeven, daar je hebt twee Meiden?
Fredrik, gaat dit zo voort, dan meugje jou tot het nacht verhuizen bereiden.
Zo, dat is goed, al weêr werk voor my; dan presenteer ik myn dienst, Juffrouw.
Dat hy doed, is geen meiden werk.
Dronken Beest, zwyg, dat zeg ik jou.
Wel, jy Juffrouw, jy lykt ze ook wel, jy komt hier altyd kyven en raazen.
Wat zeg jy, Schoft?
Ja, jy zelt my met jou kyven niet verbaazen.
Katryn, doed hem gaan of het raakt hier alles onder de voet.
Neen, Juffrouw, ik heb liever dat jy hem, door jou gezach, vertrekken doed; Want meen jy dat hy het gat van de deur zo ten eersten zel konnen rooijen?
Al heel niet, daar zou ik hem moeten leijen.
Wel komt hy iets aan stukken te gooijen, Zo meug jy vreezen.
Wat zel ik dan doen?
kom, Roeltje, ga toch heen.
Wel wat heeft zy my te komandeeren, Kaat?
zy is hier geen voogd alleen.
Jy zelt nooit in dit huis weêr worden gehaald.
Kun jy dat al meê beletten?
Jy bent wel een magtig Potentaat!
jy maakt en je breekt hier wetten.
Jou, Zwyn, ik zeg datje gaat.
Hy vermaakt my, ei!
laat eens hooren wat hy zeid; Want de kinderen en dronken luiden die zeggen altyd de waarheid.
Maar je moet niet kwaad worden, het is buiten jou zyn praaten!
Jy, Sinjeur, jy bent een vroom en eerlyk man, en je bent goed boven maaten, Maar datje wilt trouwen, dat zelje rouwen; het broekje dat benje kwyt.
Zie, ik ken de nukken van jou Bruid, ik weet hoe zy hier op de bezemstok ryd.
Goedaard, hoe ken dat dronken Vat liegen!
tegens Fredrik ter zyden.
,, Da Beest heeft hem vol gezoopen Alleen om my wat te bruijen, doed hem na de drommel loopen.
Moeder, word kwaad, Vader, ik zal hem doen vertrekken.
Neen, Heer, ik wil wel gaan; Maar ik moet noch wat vraagen; Katryntje, hoe staat jou Mette al aan?
Zel jy ’et wel met haar rond konnen schieten?
Komt jou dat te raaken, Zeg, Zwyn?
wel my dunkt jy lui lacht ’er om, zyn taal moetje wel smaaken.
Wel zou ik niet lachchen om dat koddig figuur?
Nou, Sinjeur, ik ga heen.
Dat is jou ook geraaden.
,, Voor my, breek vry jou hals en been.
Kom, Roel, laat ik jou vast houwen.
Katryntje, het beurd my niet alle daagen.
Ja, jy zult zo ras niet van dat vrachje worden ontslaagen.
TWEENTWINTIGSTE TOONEEL.
NOu is hy weg, Dieuwertje, wat zegje van die dronken Snaak?
niet, hy spreekt als dronken lui doen.
Ik was bly dat hy jou was tot vermaak.
Nou is het tyd, ik zelje nou doen hooren, dat ik je strak ging belooven.
Myn Heer, dan ga ik vertrekken, om hier in jou vryheid niet te berooven.
Neen, jy moet blyven, jy zult my dienst en vriendschap doen.
doed myn Vaders zin.
Hoor, Dieuwertje, recht uit, ik ben niet meêr zo groen Om myn hart, als* ik wel plag; ik heb nou gantsch een tegenzin in het trouwen; My zyn wat onlusten in ’t hoofd geschooten, die my daar van afhouwen.
Het is raar, ik heb geheel een afkeer van myn voorig besluit.
In ’t kort, Dieuwertje, ’k hebje lief, maar om met jou te trouwen, daar schei ik uit; O ja!
ik trek myn Bruigoms pakjen uit; ik wil in vryheid blyven; Ik volg de rust, want ik ben een dood vyand van raazen en kyven; Te drommel!
en viel my dat alle weeken zevenmaal te beurd, Dan wierd by my de voorzegging van een dronken kruijer te vroeg betreurd.
Goedaard, schei je ’er uit?
wel je maakt my geheel verslaagen.
Jou manier van leeven, Dieuwertje, die kan my gantsch niet behaagen.
zeg maar wat aan my gebreekt, ik zel ’et verbet’ren, jou ten geval.
Beloof je my dat?
op myn woord.
Hoor dan wat ik jou voorstellen zal.
Jy zult jou met de huishouding van myn dochter moeten vergenoegen: Jy zult niet kyven, noch bedillen, maar als jy ’er komt, jou voegen Na haar manier en wetten, zoals jy die hier in order vind: Het word jou toegestaan, om te speelen met jou zoons kind, Wanneer het jou gelieft, mits met de baker of de meiden Niet te kyven.
dat is goed, nou moet zy uit haar voogdyschap scheiden.
Jy zult, als het beurd, dat jou Schoondochter een fout begaat, Dat al zelden geschied, die zaak versussen, maar niet, uit haat, Die aan haar man, ten kwaadste, om onrust te brouwen, gaan overdraagen; En, eindelyk, nooit hem aanhitzen, om zyn vrouw te plaagen.
Wat zeg je daar op, Dieuwertje?
Goedaard, al wat ik heb gedaan, Is ten besten van de kinderen geweest, en om het huishouwen voor te staan; Maar wyl dat het jou zo gelieft, zo zel ik het getrouwelyk na koomen.