floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Dewyl 't oumogelyk was, myn ramp hier door te keeren Maar slechts terstond oppreis gaan, hier na toe, door dien Ik daar een Ridder zoude ontmoeten, en bezien Wiens groote daden, op een goude plaat gehouwen, Urganda, de onbekende aan 't eeuwig wil betrouwen, En Don Avol, of zoo iets hiet.
Uw Vrouwlykheid Meend Don Quichot, die steets voor de onderdruk ten pleit, Bederver van het goeje, en helper van het quaaijen, Wanneer hy slechts zyn zwaard, of lanci komt te zwaaijen.
Of aars den Ridder van de droevige Figuur.
't is als gy zegt, aan dees zoude ik myne avontuur Verhalen, wyl hy my volkomentlyk zou wreken.
Hy maalde hem als lang van troni uit den bleken Wat mager van postuur, en had een halve maan, Op t rechter schouderblad, met hair bewassen staan.
Dox quichot zich wiliende ontkleeden.
Hier Sancho help my eens, 't sa wakker zoon!
Wat reden Zoud ik je helpen Heer?
Dat ik me eens wil ontkleeden, En zien of 't waar is, 't geen Mevrouw daar van me zeid.
Ja 't is zoo 'k weet 't, en 't is een blyk van dapperheid.
Donechotsverlossinge.
Dat is genoeg, men moet zoo naauw op goede vrinden Niet zien, ook is het wel, als t teeken zich laat vinden, Tot overtuiging, dat gy moet myn helper zyn, En my myn Vader niet bedroog, door schoone schyn.
Dit bleek ook straks, wanneer ik te Ossuna aan lande, En daar zoo veel van u, steets hoorde dat myn tanden, Reets waterden, om u te mogen zien, als wel Bevroedende, dat gy het waart, aan wie 't bestel Van myne zaken door het Noodlot was beschoren.
DON QUICHOt Hoe kost Mevrouw dit toch te Ossuna van myn hooren, daar aan belandend, wyl daar nooit een haven is Geweest?
DOROTHEa wat verbaast.
't Kan zyn dat ik my in de naam vergis.
Haar Majesteit meend vast te Mallaga, maar dat 't te Ossuna was, daar zy eerst kost te recht bevatten, wie zy moest hebben.
Ja zoo was myn meening Heer.
Gelieft dan slechts weër voort te gaan.
Daar valt niet meer Te zeggen, als alleen dat endlyk na het dwalen Van zoo geruimen tyd, 't geluk my met haar stralen Zoo ver begunstigt heeft, dat ik zyn Hoogheit hier Gevonden heb, en hoop wel haast door zyn bestier, En dapperheit, my in myn Throon te zien herstellen, en dapperheit.
En dien ontroover van myn ryk, en rust neërvellen, met al zyn wreed gespuis, en aanhang.
Al het geen Myne arm vermach, meugt gy Mevrouw met groote reën Van my verhoopen, en daar vasten staat op maken.
Ook zei myn Vader, 't geen ik hier niet moest vergaen, dat als den Reus was door uw hand ter dood gebracht, zoo gy my dan tot Vrouw begeerde, ik wel bedacht Moest zyn, u dit niet af te slaau, maar aanstonts trouwen, Of dat het my daar na, wel duizentmaal zou rouwen.
Kom hier eens Sancho, wat bevat je van die reën?
Durft gy noch twyffelen, aan 't gene ik u voor heën Verteld heb?
zyn hier nu voor ons geen Konin giunen Te trouwen, en een Ryk met eene slag te winnen?
Dat zweer ik je, en 't moest ook een grooten hondsvot zyn, die 't liet behalven dat, is deze Maagdelyn Zoo beus niet, of ik mocht wel lyen dat de vlooyen Zoo waren op myn bed, ik zweer, 'k zou ze anders knooyen.
Parmentige Vorstin, indien ik zoo veul brein Had als myn Heer, om met perspekt, je zonneschyn En hooge Vorstlykheit te toonen d'elek wensi, Die 'k in myn harssens heb, 'k zou vol manefecensi Je zeggen, dat de zon met al de sterren t'saam Der glans by jou gezicht, noch op geen dertig vaam, en reikt, of dat je kleur, je boezempje, je handen, je voorhooft, neus en mond, je lichaam, en je tanden, je harssens, nagels, hair, en zoeten aassem, ja Je woorden, en wat meer noch volgt, daar voor of na, Zoo kostlyk zyn, als of ze in goud bestagen waren.
Maar nouw ik dit niet doen kan, moet ik 't anders klaren, verkonsereerd me dan, dat ik van deten dag, U als myn koningin, obedeveren mach, en om maar eernigsints, de groote gloed te blussen Van myn perspekt beleeft, uw kneukeltjes hier komen. dorothea hem de band gevende en opheffende.
Heer schildknaap 't geen gy vraagt, is zoo rechtvaardig, en zoo vol doordringentheid, dat 'k niet alleen, niet ken dees bede u weigeren, maar wat gy me ook meugt vragen.
Weest dan verzekert, dat gy in uwe oude dagen, Een Heer zult worden, met een grooter orffenis, als dien schavuit, die my ontkroond, van lichaam is.
SANCHO opstaande.
Dank heb genadige Mevrouw Vorstin.
Als 't gene Noch zou vergeten zyn, myn Heer, is slechts dit eene, Dat al myn Volk, op zee door schipbreuk, heeft de dood Gesmaakt, en ik alleen noch ben ter naauwer nood Met dees gebaarden Schildknaap, endlyk aangedreven, Na 't overblyfsel van een slechte mast, myn leven Betrouwt te hebben, meer dan anderhalven dag Hier hebt gy 't waar verhaal, indien ik ergens mach Gedwaalt, of iets gezeid u hebben, dat wat wonder geeft.
Gelykt, wyd zulks myn smart, die even als den donder, Of wind een hoogen boom, op t schichtigst neder slaat, Myn tong gehandelt heeft, en my geen brein meer laat DON QUICHOt.
Dat zal het my niet doen, o hooge en zeer doorluchte vorstin!
weest vry gerust, gy zult niet langer zuchten, t Ryk noch zyn, maar dan indien als dat wy buiten Myne arm maar iets vermag, wel haast u zelven zien, Niet slechts gelyk voorheeren, op uwen Throon gezeten, maar al de Reuzen, die in t Ryk zyn dood gesmeten.
Dat zweer ik je gravin, al waren ze van goud, want als myn Heer begint, dan is t er ras om koud Al was t een troep van meer als duitend hondert venten, Gelyk ik heb gezien, hy ken t er zo in prenten, Ik meen de vrees, dat zy in schapen al den bras der transleteren gaan, noch op het zelfde pas.
Doch wat het huwelyk belangen mach, waar mede Uw Hoogheit myne dienst, die 'k gaarne zal besteden, Wil loonen, zulks is my vry wat te groot, en schoon Dit dus niet was, zoo kan ik evenwel uw throon, Of huwlyksbed, daar voor om geenereen, beklimmen, dewyl myn liefde, tot beneden, by de schimmen, Zal duren, die ik voor myn dulcine gevoel, Deze is het, daar ik als het heerlykste doel, Myn heldendaan, na schiet, en die 'k om al de schoonen, Die in het Noorden, Ouste, of Zuide, of Westen woonen, Ja, om de Fenix zelfs, niet zou verlaten, want Indien zy my niet hielp, zach ik wel haast myn hand, Haar kracht te niet, en al myn groote roem ter neder, Daar andersints Alquist zyn scherp gesnede veder Zal toe gebruiken, om die steets, eeuw in eeuw uit Te doen aen merken, tot den laatsten dag het stuit.
Dies zou ik lichtelyk.
Zou 't u te vergen wezen, dat uw genade my 't geslacht, en schoon van deze Uw minnaresse, om wien gy kroon, en scepter smaad, En zonder twyffel dus, van de allerhoogste staat En minlykheit moet zyn, afmaalde voor ons allen?
DON QUICHOt zeer verliefdelyk zuchtende.
'k weet niet Mevrouw, of 't wel zou zyn van 't wel gevallen Myns zoete Vyandins, dat ik bekende haar Te dienen, 'k zal alleen hier op in 't korte u maar Dan zeggen, om u niet voor niet te laten vragen, Dat deze aanminnige in Tobose, hare dagen Begonnen heeft, een Dorp in Mancha, en de staat Ten minsten van Vorstin bezit.
Wat haar gelaat Belangt, het zelve is meer als 's menschelyk, want al.
't gene Geschreven is van 't schoon vercierd, of waar voorhenen, bezit zy waarlyk, als de hairen van haar hoofd, haar glansch die van het goud, hoe heerlyk ook verdooft.
Haar voorhoofd schynt een schets der Elizeesche velden, Tezyn, waar onder de natuur twee boogjes stelde, Die elk een hemels noemd, met reën hare oogen zyn Zoo glinsterende, als de zon is in zyn vollen schyn, haar kakenrozen, en haar lippen doen het schoone En purper bloedkoraal, op t eelste in haar vertoonen.
De d by google uit siERRA MORENA.
De paerels wittigheid verliest haar luister, by Haar tanden, als 't albast doet, by haar verw.
't is my Onmogelyk Mevrouw, al haar bekoorlykheden, Gelyk zy zyn hier voor u henen te doen treden, 'k zwyg dan van haren hals, en boezem, daar 't gezicht Hoe scherp, ja van een Lynx, zich voor vind straks verplicht Te schem'ren.
en wat nu de deelen mach betreffen, die de eerbaerheid bedekt, het denken mach beseffen, hoe dat zy zyn, maer geen welsprekentheid heeft kracht, die uit te drukken, schoon zy eeuwig daar na tracht.
'k Beken, gy hebt rede, zoo 't zoo is, haar hoog te schatten, wyl gy my zelfs daar van, een beeltnis doet bevatten, die, zoo 'k geen vrouw was, my van 't simpele gehoor Zou doen verlieven.
En ik zou geen borge, voor Myne eige kuisheid, schoon het geestelyke leven, My and're lessen, en gedachten diend te geven, schier durven stellen, zoo my niet d'eerbiedigheid, die 'k voor uw hoogheid heb, wat matigde, in dees stryd.
Maar laat ons endelyk, dit redeneren staken, Want t zal myns oordeels tyd zyn, ons gereed te maken, Om t Dorp te vinden, daar wy deze nacht, ons rust En pleisteringe, indien t Mevrouw, en u zo lust, Gaan houden zullen.
Ja ik ben daar mee te vreden, don quichot.
DON QUICHOTS VERLOSSINGe de pastor.
Laat ons dan gaan.
Maar ik met meerder reden, want jylui doet het maar, om t'avond op een bed Te slapen, dat geen drek om 't lys heeft maar beget!
Ik dezerteer der na, om zoo veul eer te wezen, daar t governeren my zel, van myn pyn genezen.
En in de plaats van nouw een Sancho, armen bloed, een graafje maken, met een burgemeesters goed.
SiERRA MORENA.
O VIERDE BEDRYf.
Het tooneel verbeeld een Dorp, gemengt met boomen.
DON QUICHOt, SANCHO, met een ezelstuig op de rug, komende beiden uit een van de huizen, verbeeldende de Herberg DON QUICHOt.
Wel zeker Sancho, 'k moet me nevens u verbliden, dat gy uw Ezeltje, na zulk een droevig scheiden, Zoo onverwacht hier weer gekregen hebt, maar 'k leer Hier doot, met eenen ook, na dezen nooit geweër Te trekken, zonder eerst te weten of de reden, Wel toestaat, dat ik mach myn dapperheid besteden, Want wie had ooit gedacht, dat dezen schelm, die ik Met eige doods gevaar, verloste van de strik.
Die hem galeiboef maakte, in plaats van dank te toonen, daar voor met 't stelen van uw beest my noch zou hoonen?
Maar echter ik verblyme, met uw vond.
Ja Heer, al was ik 't vagevuur deurkomen, zonder zeer, En Dokter Kardenaal geworden, of een keuning Ja zelfs van bovenen tot onderen, met heuning Gesmeerd, en dat 'k altyd de vrye lik'er van Mocht hebben, zou dat noch niet half zoo schriklyk an Men hart me raken, als dit suikre wedervinden Van myn monfreertje lief, en eenigste beminde.
'k geloof het Sancho, want het is voorwaar een vond, van waarde maar zeg me eens, dewyl gy zoo terstond, uw zeltje eerst ontzaald hebt, en te rust gaan zetten, Waar toe dit tuig u diend.
Hoor Heer, na 't schynd de wetten Van de seveliteit verbieden, dat ik 't beest, over al meë neem, daar wylui conzerveren, met Keuningen, of met Mevrouwen, en men Heeren.
Ik meen, verstaje dan, dit tuig van nouw of aan by my te dragen, als hy niet kan met me gaan, Zoo wel by nacht als dag, en dat om deze reden, als ik dit zie, dan komt hy in myn harssens treden, en als hy daar in treed, zoo denk ik aan hem, en Als ik op zyn perzoon mach denken, Heer dan ben ik zoo verheugd, dat k al de stokslag avonturen, Zie dat, niet meerder acht, als wisje wasjes kuren.
Ja was 't te doen, zoo groot is myn genegentheid Ik wou hem op myn rug wel dragen, en tot spyt Van die 't benyd, wel in myn armen laten rusten.
Weest daar niet bang voor, want daar 's niemand, die die lusten Of vreugde u in het minst benyden zal, maar al Genoeg van graauwtje met zyn tuig, en al uw mal.
Wel aan, dewyl wy nu gelegentheid hier vinden, zeg my eens sancho, hoe gy voert by myn beminde.
Waar, hoe, en op wat tyd vond gy haar?
zeg wat deed Ze toch?
wat zei je haar?
was 't lachende ook?
Of kreet Ze, toen gy haar myn brief in hauden gaaft?
Wie droeg ze, siERRA MORENA.
69 u over?
wat gelaat liet zy u zien?
wat vroeg ze?
Ik bid, verzwyg toch niet van al het geen geschied mag wezen, klein of groot, hoe t zy, en lieg my niet, maar zeg vry op, ja zelfs de minste omstandigheden.
Wel tot beginsel dan, myn Heer van myne reden, Moet ik je zeggen, dat den brief van iemand, is In t net geschreven, wyl hy deur verzuimenis Vergeten was, maar doch daar was niet aan gelegen, want k maakte t echter zoo, dat zy hem heit ge kregen.
Ha licht!
ik had ze wel zoo net, Op eens voorlezens, in myn harssenen gezet, Dat ik ze een Kapellaan wel duidlyk uit liet schryven, Ja zonder zelfs een woord daar uit te laten blyven, En hy bekende ook straks, den goeien ouwen man, dat hy geen mooier brief, in al de dagen van Zyn leven had gezien, hoewel hy wel voor dezen, Zoo als hy altyd zei, een duizend had gelezen.
Kendt gy ze dan noch wel van buiten?
Neen ik Heer Want 'k had ze nauw noch op 't pampier, of 'k heb hem weezen, en dat al willens heel en al, terstond vergeten.
En zoo 'er ietwes noch mocht zyn, dat ik mocht weten, Zoo is 'er in van hooge en groote Juffrouw, dan daar na noch, de uwen tot 'er dood, den Ridder van in 't midden daar benevens De droevige Figuur.
ja driemaalhonderd levens, was noch, laat zien?
En zielen, oogen met de droefheid, die je smoord, door haar genadigheid, etcetra, en zo voort.
Al dat mishaagt my niet, maar wild al verder toonen, hoe 't ging, op wat manier ontfing u toch myn schoone?
Was zy niet bezich, met een kostlyk kleed voor my, met goud of zilver te borduren, zeg het vry, of zaagt gy haar geen snoer van schoone paerlen rygen?
Dat niet, maar wel een zak met tarw te voorschyn krygen, die zy moest wannen.
O myn zoon, denk vry dat dit Geen tarw, maar parelen geweest zyn doch hier zit Niet in, hoe maakte gy 't, toen gy den brief zoudt geven?
Wanneer ik die haar gaf, had uw Mevrouw zoo even Begost te wannen, en als ik ze geven wou, Belaste zy me, dat ik die neender leggen zou, tot dat ze had gedaan.
Wel nu wilt my verkonden.
Wat wierd'er met myn brief te doen, toen goed gevonden?
Aan stuk te scheuren, want zy zei, dat zy geene A, of b en kende, en wou t geheim van uw genae, En haar, an niemand in de waereld openbaren.
Behalven dat was zy vernoegt met myn veiklaren Van penetenci, liefde, en al den horlement, Die jy voor haar perzoon gaat maken.
in het end, gaf zy me last, dat ik je zeggen zou, dat zy je De handen kussen liet, en zeer verlangde, om by je, siERRA MORENA.
Te zyn, waar over zy u ook beval, zoo strak Uit deze wildernis te komen, en de zak Te geven aan t geklag, en al de gekkernyen, En naer Dorp, hoe eer hoe liever toch te ryen, alzoo ze jou, indien t geen zaken van gewicht beletten, graag eens zelfs wou kyken, in t gezicht, Om eens te hooren, of je lust had, haast te trouwen, Of t noch een jaar of twee zoo dolende te houwen.
Ik vroeg haar, of zy den Biscayer had gezien.
Ze zei van ja, en dat 't een hupsche vent was, dien Men pryzen most maar had die and're niet vernomen, Die jy verloste, zoo dat zy niet zellen komen, Na 'k denk.
't gaat alles wel, maar zeg wat diamant Kreeg je, op uw afscheid van myne engel?
Sancho, want dit is van ouds t gebruik geweest.
't ken wezen, en 't is myns oordeel, ook noch nooit genoeg geprezen, Maar of de mode nou aan 't ofgaan is, altyd, ik kreeg niet, als een goed stuk brood, met kaas beleid.
Ze is anders mild, doch dat z'er u geen heefi gegeven, Kan niet, als aan 't verzuim alleen zyn toegeschreven, Dat naderhand, wel goed gemaakt zal worden, maat Weet gy wel waar ik van verwonderd ben dat 's daar van, dat gy my niet schynd te hebben, sterk gereden.
Maar schier gevlogen, wyl 't een dag twee drie geleden Eerst is dat gy vertrokt.
Ik maak dan vaste staat, als dat den T'ovenaar, myn vrind, die 'k in der daad, Moët hebben, of ik zou geen Ridder kunnen wezen, Gemaakt heeft, dat myn paard is in de lucht gerezen Om zonder u het eens te laten merken, te eer By my weërom te zyn.
van zulk een slag zyn meer dan hondert k heb uw raad, in dit geval van nooden.
Wat dunkt u 't beste?
Dat ik volgens de geboden Van Dulcinea haar ga vinden, of noch eerst De Reus den kop kloof, elk maand my hier op het zeerst, Want zoo ik myn Godin haar willen durf verachten Verlieze ik niet alleen haar gunst, maar ook myn krachten, En tegens d'eed te doen, die ik hier zwoer, werpt eer, En roem, en alles wat ik heb verkregen, nochtans is 't raadsaamst, na myn oordeel, eerst dien laffen Schavuit, en wreeden Reus voor al zyn quaad te straffen En hare Majesteit, we er in hare ouden staat Te stellen, en dan straks myn waarde toeverlaat Gaan vinden, daar 'k myn reis, zoo wel zal voor verschoonen, Dat zy mydank, in plaats van gramschap zal betoonen.
Te meer, wanneer zy weet, dat ik dit slechts gedaan Heb, om haar glori des te hooger te doen gaan.
Is t nou jou hoogheid in de harssens weezer geslagen?
Zoo zegt het maar, dat jy hier zulks durft voor gaan dragen?
Waar droeli ben je nou met al je deftigheid, die eerst zoo kostlyk blonk, gelyk een Majesteit?
Zoo 'n schoone kans, om met een Keuningin te trouwen, en dat maar voor een Reus de kop eens af te houwen, don quichot.
Gy meendt, dat gy, als ik na Dulcinea keer, Of niet en trouw, misschien geen Gouverneur of Heer Zoudt.
Zoudt worden, maar laat vry die vrees u niet bedwingen, eer den stryd aangaat, wel zal bedingen, een goed gedeelte van haar ryk voor my te moeten zyn, om daar meë na myn zin, te doen, en wie zoude ik het dan, als u toch geven?
Ja hebje 't zoo gevat, dan kryge ik weer wat leven, en dan is 't alles goed, en verders zoo 't niet wel Wil lukken met myn volk en onderdanen, 'k zel Ze als haring al den bras gepakt in schepen zetten, En gaan verkoopen, want ik meen geen lange metten der meê te maken, en als zy verkocht zyn, ken Ik renten, voor het geld daar van bekomen, en Een huis, met hof, en zand, en verdre toestel koopen, Ja me al myn leven, als een prins daar van bedropen.
Voor t resje dunkt my best, dit, eer wy Dulciné Gaan vinden, af te doen, alzoo w er vastlyk mee veel eer, en waardigheid, myns dunkens zellen krygen.
TWEEDE tooneel DON QUICHOt, SANCHO, diEGO, diEGO.
Wel zeker 't is myn tuig, ik meen ook niet te zwygen.
Zeg vrind, wie gaf u toch ooit de eigenschap hier van, dat ik al lang gekocht heb en betaald?
Wel man?
Wie raad jou toch zoo stout, om tegens al de wetten Der Ridderschap, jou 200 inparkement te zetten?
Die my het geven, als ik klaar ken toonen, in Amadis, Galeugoor, en Herkles, t myn zin maar was.
Ik lach eens vatje dat?
met al die gekken, Die jy daar noemt, en ken geen wetten goed, die strekken, om iemands goed, zoo fluks als jylui hebt gedaan.
En dat wel dieven werk gelykt, maar aan te slaan.
Daarom geen lang gedoen!
Je zelt myn tuig weder geven.
Of 'k wil wel zweren, dat 'er hier een duivels leven Zal leggen, en al kort!
Hy meend Sancho het tuig uit de handen te rukken, maar die den eersten torn uitgestaan hebbende, trekt wederom zoo hard, dat den ander gedwongen is, het zelve los te laten, en de grond te kussen.
Wel hebje daar niet van Gehoord?
smaakt jou dat wel, zoo komt noch vry eens an.
Neen vrind je hebt de man niet voor, om wat te foppen, want eer ik t gaf, wou ik tot drek je liever kloppen.
Daar leid het, hebje 't hart zoo kryg het maar.
Hy gooid het tuig op de grond.
Sa wakker Sancho, laat je niet verbluffen.
Daar is gantsch geen nood van Heer.
Noch ook dat jy 't zult houwen, jou gaauwdief, als je bent!
Al zou 't me driemaal rouwen.
D'eer.
75 DERDE TOONEEL.
Don Quichot, SANcho, diego, dorothea, de pastor, cardenio, meester KLAAS, zonder baard.
Wel hoe, wat s hier te doen?
DON QUICHOt 't is niets, myn schildknaap staat zyn recht maar voor.
scheid ze van malkaar, en laat ons zien dan, wie gelyk heeft.
Kom genoeg met vechten.
Daar laat ik door den haast, myn baard in huis.
Dat 's rechte Gelegentheid, om u aan hem te toonen, zeg Dat gy noch eindelyk, weder op den rechten weg Geraakt zyt, en hier in dit Dorp na ons komt zoeken.
SANCHO, Diego noch al vast hebbende.
Laat myn begaan Heer Don Quichot, de ridder boeken Verbieden niet, dat ik nou vecht, want hy is van uwe order niet.
Je hebt je reeds gelyk een man Gequeten, 't kan zoo gaan, ik zal ook zorg nu dragen, Dat gy ten eersten meë tot Ridder word geslagen, Aan Meester Klaas, ziende die nevens hem staan, Maar buurman, hoe vind ik u hier, na zulken lot Gehad te hebben?
DON QUICHOTS VERLOSSINGE MEESTER KLAAS.
Ja myn Heer, ik ben 't noch tot Myn luk ontloopen, doch ik achte als nu myn schadę Zeer weinig, wyl ik daar door d'eer hebbe uw genade Gezond te mogen zien.
Zeg ons eens, waar om gy gevochten hebt.
dien schurk, die daar Noch staat, heeft my dat tuig, dat jylui daar ziet leggen, ontstolen, in t... SANCHO.
Dat liegje!
En al niet veul te zeggen Van schurk, of k klop je noch eens voor.
Met matigheid, indien je niet te recht komt, hebt gy overtyd Noch, om te vechten.
Aan Diego.
Nu dan vrind, zeg eens ter degen, hoe 't met uw moeite van de grond op is gelegen, diego.
Wel hoor, voor eerst moet gy dan weten, dat ik van Twee Dorpen, hier niet wyd van daan, Barbier ben, dan In een van bei maar woon 't is nu een maand geleden, Dat ik na 't andere, op myne Ezel quam gereden, met 't bekken op myn hoofd, om dat het regende, en Ik graag myn nieuwen hoed wou sparen, want ik ken 't zoo licht niet winnen, om we er and're straks te krygen, daar ik dees twee ontmoete, en zonder eerst te dreigen, Of iets te zeggen, dat na quaadheid leek, den Heer Zie, edt.
Zie, met een volle ren, en zyn gevelde speer Na my toe komen, om my uit de zaal te lichten.
Ik laat aan 't oordeel van u alle, of ik niet zwichten Moest ongewapend, en hier gantsch niet op verdacht.
Ik deed het ook, en ging terstond uit al myn macht, myn Ezel hebbende verlaten, en het bekken Verloren, zonder om te kyken t bosch in rekken, Tot dat ik merkte, niet meer na gevolgt te zyn, en toen bleef staan, maar toen niet zien kost, waar die gryn Toe had gediend, als na haar weder henen ryden, Wanneer ik ook weër quam, een ander tuig ter zyden Myne Ezel vond, en t myn, dat eens zoo goed was, weg Gehaald, met t bekken, daar zoo waar, als ik het zeg, ik aan den maker, die t verkocht, wel acht realen, voor moest betalen.
Dit s waarlyk al t verschil, daar hy me om sloeg, en zeg nu zelfs eens, of k niet overreën genoeg Hebbe, om die brave lui myn goed weer af te vragen Die t niet alleen zoo stout ontnemen, maar noch slagen Toe geven, voor t gebruik?
DON QUICHOt het tuig opnemende, en in t midden nederleggende.
Op dat gy Heeren klaar meugt zien, hoe dezen bloed zich zelfs bedriegt, is maar Wel aan te merken, dat hy Mambruins helm een bekken Durft noemen.
dus zal hier zyn gekheid straks uit lekken.
Ik heb hem die onlangs ontnomen met geweër, dat altyd wettig is, wanneer ik t slechts begeer.
Maar wat het tuig belangt, dat late ik voor hun beneden, is dit alleen, dat my de Toerusting van het paard, waar op dees bloodaard zat, Door Sancho afgevergt, ik hem die toestond, dat Geen Christenziel, die ooit maar van de Ridderboeken Gehoord heeft, of die ingezien, zal kunnen vloeken.
En wat dit paerdtuig in een ezels nu verkeerd, Kan ik niet raden, doch ik weet wel, dat 't my leerd, Dat in dit huis niets recht, gelyk het is, kan schynen, Dewyl 't de toovenaars gedurig doen verdwynen, En tot bewys hier van, gaat daatlyk henen zoon En stelt den helmet eens, voor ieder een ten toon, Die hy een bekken noemt.
Je zult 't gewis verliezen, Zoo jy geene andere getuigen wilt verkiezen.
DON QUICHOt, DOROTHEA, CARDE uUO, de PASTOR, MEESTER KLAAS, diEGO.
Haait gy die slechts.
Ja, dat verlange ik maar, dat zal men zien, wie van ons twee gelyk heeft, daar Zoud immers meer als een meê moeten spelen, Heeren, dat ik geen bekken, daar ik negen jaar met eeren, De kost van heb gehad, zou kennen uit een helm.
VYf, digitized by google uIT siERRA MORENA.
79 vyfde tooneel.
SANCHO met het bekken, DON QUICHOt, DOROTHEA, DIEGO met bekken ziende, CARDENIO, MEESTER KLAAS, de pastor.
Ja, dat is 't zelver, of ik ben een groote schelm!
Sancho geeft het aan don Quichot.
Zoo is 't, en niet daar bygedaan, of afgenomen.
Dat is wel zeker, want na wy 'er aangekomen Zyn, heeft myn Heer niet meer als eene stryder mes Gestrejen, namentlyk wanneer hy wat te reê Die ongelukkige gevangens, laast verloste, Dat onze ribbens, meer als eene kraking koste, en had het bekken, ik wil zeggen helm, t'open niet Wat voor hem afgekaast, wie weet hoe zwaar 't verdriet Geweest was?
ja ik had hem moglyk al verloren, zoo drommels vlogen al de keien om zyn ooren.
Wel nu myn Heeren, zeg eens!
'k bid het u, is dit een bekken, of een helm?
Ja vent!
Van lid tot lid, zoo is 't een helm, en 't zal een helm voor eeuwig blyven, en wie het tegendeel daar van zou willen styven.
Die liegt het deur en deur zyn hals heeren!
MEESTER KLAAS aan Diego.
Hoor eens man.
Geloof vry, 't gene ik u zal zeggen!