floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
POFA C5r, p. 16 Digitized by google de ghedwonghe.
34 potfer.
Sa Vrienden, al te saem, daer past een dansken op.
Zy haelen, neven u, al van het selve sop.
Daer wordt achter de gordynen ghespelt, en sy maecken een dans om het kot ofte keef daer de Vrouwen insitten, weynigh tydt ghedanst hebbende, komt een Trommelstagher uytroepen dat alle Soldaeten te veldt moeten.
Elck past op syn gheweer, uy moeten naer Grenade De Mooren weder staen, wel aen 't is ons parade.
GRIET, och Severynte Lief, verlaet my niet in noodt.
Myn weerde pofferke, ick sterf, och.
ick ben doodt.
Sterft, daer is geen ghenaed', men sal u leeren smeeren, En ergher als een beest, staegh uwen Man tracteeren AGNES.
Het was ons misverstandt.
Dat leert ghy al te laet.
Besiet u Vrouwken eens, hoe datse hier vergaet, is 't dat myn droef geween u gramschap niet kan blussen, soo laet my voor het lest, u soete mondt eens kussen.
Ghynsde Crocodil, die soo veel leet verweckt, in wiens ooghen dat de konst van Circe steckt, ghy, die hebt uwen Man, ghelastert en bespoghen.
Door wie dit hy hier is soo schandelyck bedroghen, sult voor u boet, en straf nu woonen onder d'aerd', ghelyck als doet een dier, dat elck een maeckt vervaert, Doch om niet al te vreedt, of straf met hun te leven Soo tized by Google Griet.
Soo sal men, nae ses maende, hun tuymer wooningh gheven, en winnen wy den slagh, tot spyt der mooriaen, ghebiedt ick, ieder Man, weer by sy Vrouw te gaen?
Op dat die saemenkomst, komt eyndelyck te wesen 'tgheheym, dat een boos VVyf, kan temmen en ghesen, den middel, om een Man, t'herstellen in 't ghebiedt, tot elcks onderricht, Bedwongh ick dese Griet.
Den tamboryn slaet de mars, en ieder treckt met syn gheweer binnen.
,, saemen.
Tusschen PHILIBERt EN VVAERMONDT, aen gaende de Vraeghe, hoe sal een eerlyck Man, syn Achtbaerheydt bewaeren, die met een boose Vrouw, quam tet syn leet te paeren.
PHILIBERt.
Eminde van vaermondt?
In dien u het lot ten deele Dghevalle waer van een quaede Vrouwe, hoe soudt ghy, in fodanighe ghelegentheydt, met haer handelen.
Wat middelen soude ghebruycken, om haer tot kennisse te brenghen van haer boos leven, waer mede uwe eere ofte achtbaerheydt, niet en soude ghe schonden werden.
VVAERMONt.
Eer dat ick uwe vraeghe beant voorde, soo dien ick te weten, welcke ghy een quaede, of wel een goede Vrouwe noemt, want het gaet in de verkiesinghe der Vrouwen seer wonderlyck.
Sommighe mannen houden meer van een wyf dat haer tanden laet sien, als van andere, die de selve al slaepende souden laeten uyt rucken om dieswille, dat de sachte boters en melck soppen, de beste Lieden niet en zyn derhalven datse, in vergelyckingh van min en meerder quaedt, opentlyck staende houden, dat het is Beter eene Hellevaeghe, Als een Sloense, tot een plaeghe.
Ick spreke van sodanighe VVyven, die den drinckpot, voor haer beste deel verkosen hebben, ende den Godts dienst, en oock de reden van de handt wysen, die vuyl en vaddigh zyn, ende daghelycks hunnen Man belieghen, ende in den baerdt vryven 't gheen hy niet ghedaen heeft.
VVAERMONDT.
In voldoeninghe van dien, vind ick my gheneghen u dit volghende op te schaffen.
Den Philosooph Epictetus, noemt de wereldt, een pot met twee ooren, want seyt hy, al wat de selve behelst, heeft syn recht, ende averecht.
Die het recht vat, die heeft het, grypt het quaelyck, laet sulcks u voordeel wesen, daer is geen soo grooten quaedt, of 't heeft syn goedt in, als men het selve wel weet te ghebruycken.
Daer sn wel eer Mannen gheweest, ick ben van ghevoelen datter noch teghenwoordigh zyn, die van haer eerste nae ghels af, gheweyckt zyn in de looghe van deughdt en vromigheydt, ende nochtans sich overgheghegheven hebben, aen het jock van een quaede Vrouwe, de welcke eyndelijck door hun goedt leven, ende kloeck vergroot tusschen Philibert en Waermondt.
O yerstandt, soo veel in dese ghevichtighe saecke, hebben uytghewerckt, datse de selve moghen ten thoon stellen.
Sulcken veran d'eringhe, en heb ick noch noyt in Vrouwen ghesien nochtans neem ick u segghen, veur waerheydt aen, derhalven dat sodanighe ghetrouwde Lieden, wel tot spieghel moghen dienen van alle de ghene, die Godts benedictie, door haer quaedt leven, ten huyse uytjaghen Doch het gheen ick besonderlyck trecke, en leere uyt de ghelickenisse van Epictetus, dat is, dat een Man, sich belast vindende met het bitter jock van een boos, althi het gheduldt behoorde tot syn veur deel te neemen.
Wat kan hy toch betei doen, haer met slaen tot onderdanigheydt te brenghen, vindt ick gantsch omtrent gheraeden, is het spreeckwoordt ons leerdt, dat het Vrouwen vleesch niet kan verdraghen, stoot of slaghen.
Oock stelt hem al sulcken Man, die daer van een proeven soude wille nemen, in groot peryckel van deur syn VVyfs krabbers, den baerdt uytgheruckt te worden, waer mede al syn achtbaerherdt ende goede naem, hed soude in d'assche ligghen.
Wat dan ghedaen, gheduldt in teghenspoedt, maeckt, al wat suer is, soet.
Maer een boos VVyf, spouwt somtyts soo schroomelycke en vinnighe woorden uyt, dat self een deughdelijck Man die niet kan dulden, derhalven haer schulden, met weerschelden, betaelt.
VVAERMONDT, dit is een groot misverstandt, besonderlyck voor ten wysman?
So kupighe doen ghelyck, eertyts Assuer dede, Digitized by google, saemen.
Dede aen faet?
wilt ghy dit noch voorder met de schriftuer bevestight hebben, soo laet u dit volghende tot voldoingh verstrecken.
Toen Job in al syn ramp, noch danckte synen Godt, En van syn huys vrouw wierdt ghelastert en bespot, hy voer niet veder uyt, met op ghetoghe sinnen, maer seyde slechts, ghy spreekt, als eene der sottinnen.
Is dan den Man, in de echte, van Godt niet ghestelt, tot een Heere, ende Hoofd des VVyfs, en sal hy, in plaetse van eerbiedt te ontfanghen, ghedooghen van haer ghelastert te worden, voorwaer dat en is niet om lyden, mits hier deur syn achtbaerheydt grootelyck te kort werdt ghedaen.
De achtbaerheydt van een deughdsaem Man, is niet pheleghen in een vinnighe ende hoovaerdighe heerschappye, maer in liefde, ende in een vernederde sachtmoedigheydt, welcke somtyts, ghelyck wy veur desen gheseyt hebben, wel een onverdraghelycke Xantippe tot kennisse heeft ghebraght.
Weet ghy ons geen andere hulpmiddelen aen te wysen, tot het bedwinghen van een boos VVyf, als die, de welcke den verduldigen Job daer toe ghebruyckt heeft, soo moghen wy Jonghelingen wel toesien, aen wat Ribbe stuck wy ons handt komen te bieden, Derhalf is myn wensch, op dat ick in dien modderpoel oock niet verdrincke, datge de goedtheydt belieft te hebben, tot dien eynde, ons eerige leerreuhels voor te schryven, om hier deur te bekomen een ghelucksaeligh gheselschap.
Wilt ghy trouwen versoeckt eerst ende voor al, een Vrouwe den Godt, den Ghęver van alle goedt, ende naer Digitized by Google tusschen Philibert en Waermondt.
Naer datge eenighen tydt daer om ghebeden hebt, soo laet u dit volghende, tot onderwys verstrecken.
Kiest geen Vrouwe, die al te ryck is, noch oock geene van den schoonsten ilugh, want schoon VVyven, syn thoon wyven, wilt ghy niet datse heerscht ende ghebiedt, nemt geen die te wys is, maer kiest, in tegnendeel, een Vrouwe die jonck, wel ghebooren, wel opghebroght, redelyck ryck, van passe schoon, ende van middelbaer verstandt en begryp is, doch boven al, soo dient ghelet op hare deughdt ende Godtvruchtigheydt.
Kondt ghy een sodanighe bekomen, ick wensch u veel gheluck, ghy hoeft niet meer te schroomen.
Doch al soo ick den wegh in gaen van een goede en de oprechte Vriendt, sal ick, zo haest ghy dit vrouwe gheluck ghetroffen hebt, uwe Bruydt vereeren, niet volghens oude ghewoonte, met een bloemkrans, maer in vol doeninghe, van een volkome onderwys des houwelycks, dit volghende Liedt.
HOUWELYCKSSANGH. vereert aen het vermaerdt veranderlyck ghestacht, dat voor het schoonste deel des vereldts wordt gheacht.
Stemme, snuykken ghy edele kruydt.
Rouwtjens, noodt saeckelyck quaedt, aen lockende schoone Diertjens, veracht het hlappen op straet, syt neerstigh ghelyck de Miertjens.
Is 't Heerschap gram, soet spreken dat paeyt, en wilt hem niet meer ontsiellen.
Daer 't haentie swyght, en 't hinneke kraeyt.
Daer loopmen recht nae de helle.
Roept, Digitized by Google, 40 jaaren sprekinghe 2.
Roept, brenght, of houdt uwen Heer, somwylen een Vriendt ten eten, bewyst hem jonst ende eer, al liet hy u dit niet weten?
Een deughd saeme Vrouw, het kyven vliedt, janhaghel treckt mes, en deghen, daer Goosen vlucht, en Griet heeft ghebiedt, verjaeght men Godt, en syn zeghen.
Tiert somtyts het baesje wat, als bacchus hem heeft ont steken, seght noyt het vercken is sat, maer stilt hem met wel te spreken?
Ey lieve, praet met die vol is schoon, Soo thoont ghy recht wys te wesen, des morghens een goedt gordynsermoon, kan sulcken ghebreck ghenesen.
Laet noyt de ydele waen, Of 't Meesterschap u verlyden, want die nae d'opperbroech staen, verwisselen vreughd, op lyden, 'tghebieden is eyghen aen den Man, ghehoorsaemheydt, past de Vrouwen, wie dese les niet onthouden kan, Maeckt rekeningh van berouwen.
Oorlof dan poppegheslacht, veranderlyckheyr der Doecken, neemt wel dees leeringh in acht, syn lessen uyt Godes Boecken, want geen heyl, noch rust en kander zyn by rycke, oft arme Menschen, dan daer twee, syn een, in vreughdt, en pym, in wercken, in wil, en wenschen.
Vidit T. B. Archipr.
Brux.
N.ARIO BEDRIEGER.
Of de VGIVAANDE N.3AR.
Fe an PURGAT & ORNAT.
T amsterdam, gedrukt voor den AUTHEUR, en zynte bekomen by JOANNES de WEES, en meer bockverkoopers aan den dam.
AAN den er.
IES Y beschryven hier een Gewaande Baron, wiens gelyke men moeyte zal hebben, in eenige Histo rien te vinden.
Ik mag ook zeggen, dat ik hem daar niet gezogt, maar hem zuyver uyt myne herssenen voortgebragt hebbe.
De bekende en de zo genaamde Baron van de Schans, heeft my tot dit opschrift eenig voordeel toegebragt.
Laat eenige vry oordeelen, dat zodanig een voorwerp genoeg was, om dit Tooneelspel te beschryven, t zal my zo veel te aangenamer zyn.
Wy doen hier alleen zien dat Bedriegers, onder opgeraapte Bynamen, zomtyds aan veele schadelyk geweest zyn, van welke voorbeelden wy in kort meer in t licht zullen geven, en blyve u.
Dienaar, onder de zinspreuk van Purgat & Ornat.
A2r, p. 17 personagien.
CRISpyn, bedrieger, of de Gewaande Baron.
PHILIPPYN, syn knegt.
LUCINDE, een gestrande juffer, ondertrouwd aan Fredrik.
FREDRIK, ondertrouwde aan Lucinde.
BARENT, een diender van de Baron.
JAAPje, een visschers jonge.
Gijs, een boer, vader van kees.
CORNELIA, een Adelyke juffer.
ROBBERT, dienaar van Cornelia.
ROEL, een gestrande bootsgesel.
JORIS, een Huysman.
Een GEREGTS BOODe.
EERSTE deel, EERSTE tooneel.
'k ben bly, dat het begint te dagen, Philip.
Zulk een nacht!
Ik zou de stoutste een schrik op t lyf jagen, het heeft gestormt en gewaayt al was het een Orkaan, Ik docht zeeker, nou zal de waereld vergaan, Ik kroop van angst, dicht onder het laken, En schoon ons Kasteel als een wieg ging, kost ik in de slaap niet raken, Ik docht daar stort het in, het gaf krak op krak, En daar mee woeijen de pannen als veeren van ons dak.
Och Jan Folis!
dat is onverstandig met de goeije luy leeven, Daar is niet een glas in de vensters heel gebleeven, Die Jan Folis doet te veel annys by syn kost, Dat die Dikmuyl zulke vervaarlyke winden lost, of licht was hy gistren, op rapen by syn Vrinden, dat hy te nacht zo kordiaal en splendit was met winden.
Men zegt dat hy uyt vier gaten blaast, maar ik geloof, dat hy uyt het vyfde zo gebuldert heeft.
en geraast.
De bloeds, die op de stroomen het brood moeten zoeken, zullen die jakhals, ook geen kleyntje vervloeken.
Maar myn Heer de Baron, nou het Kasteel nog staat, zal hem wel troosten, als het andere kwalik gaat Hy ziet niet liever, als gestrande menschen en schepen, Daar wat te grypen valt, doet hy snelle grepen, Al wat hier strand, levendig of dood, hy is over al greetig na de zak, Maar een dood mensch, plundert hy liever op syn gemak.
Eenige tyd herwaards, zyn hier veele komen aandryven, Waar onder een verzien was, van juweelen en goude schyven, k zie daaglyks, nog een goud Orlogie in myn Heers hand, dat hy ook zegt, gevonden te hebben op t strand, maar t is half gestolen, zo de luy zeggen, Want hy heeft het in de kamer van syn Vrind vinden leggen, Nou t kan wel gelogen zyn, en dat hy het eerlyk bezat, men vind zo wel logenaars op t land, als in de stad.
'k zeg dat myn Heer, een Groot Heer is, om syn Fortuyn te maken, Van een Lakkay wist hy aan 't Cantoor, en van daar, aan de Vrye dis te raken, Daar na, vond hy een Heer, die de Negromantie had geleerd, Die hem van een Berooyde Calis in een Baron heeft getransformeerd, Dog niet meer als voor een tyd, om te regeeren, en die zal haast uyt zyn, zo ik hoor pronosticeeren, Daar mompeld zo wat, deze Baronnagio loopt op syn end, En dat de regte Heer, hier wel haast zal zyn bekend.
Ik hoop ook dat de Boeren van deze Viller eens werden ontslagen, men hoord onder haar niets als morren en klagen, hy kneveld de Liens, en hy scheert syn en grof, daar niet veel hair op is, haalt hy de huyt met een of.
Ik ben t ook al moe, k wou dat het uur was verstrecken, dat deze Land en Boere plaag, weer op moest breeken.
't is een uytzuyper, en daar toe zoo gierig als de pest, hy geeft niemant, en sleept alles in syn nest.
De Boeren tot haar geluk, beginnen syn streeken te merken, Daar is 'er niet een meer, die wil dienen of voor hem werken, Hy geeft slegt loon, en bedurven spys en drank, Dat is wat zuur bier, en het vleesch half verrot, en vol stank, En daar zou hy dubb'le dienst voor begeeren, Wel de droes mogt zig zo langer zien tormenteeren, kan ik myn huur krygen, die ik deugd'lyk hebben moet, geef ik myn baas de zak, ik heb een Jaar en zes wecken te goed.
Hy moet opdokken, ik laat my niet langer paaijen, als hem een ongelukkige wind weg dreef, mogt myn geld mee waaijen, Ja hy zou het mee neemen, hy weet 'er niet van, Maar ik weet ook, dat ik het niet missen kan, 'k zal hem van daag spreeken.
Maar wie hoor ik daar schrecuwen?
Daar bedekt de lugt een leeger van Mecuwen, Daar zal onraad zyn in zee of op strand, my dunkt ik hoor de Baron ook.
Na wat kant Of ik my eerst in deze nood zal begeven?
GOBEe Digitized by (7 TWEEDE TOONEEL.
JAAPje, PHILIPPYN.
Help, wie gyt zyt, en berg eenige menschen t leven, faapje Zie, zie, het wrak met volk is al dicht by t land, kom, vrinden kom, en volg my na t strand.
Crispyn roept weer van binnen.
Wat zal ik doen, werwaards zal ik my voegen?
Om de verleege zielen te helpen, of om myn Heer te genoegen?
Neen, neen, ik volg de wet, die ons gebied in de nood, een gezond mensch mag me wel verlaten, om een zieke te redden van de dood.
Is myn Heer luy, hy is niet lam om zig zelfs te kleeden, Ik ga stappen.
My dunkt hy komt raazend na beneeden.
Exripides beschreef in syn tyd een droevig tempeest, en is dat waar?
Zo is Alcmena op nieu swaar geweest, 't Moet 'er goed voor zyn, dat gieren, gillen, en bossen, want de Vrouwen heedendaags, best met windewater verlossen.
'k had veel liever, dat Jovis dat bruyen liet staan Eer men my by nacht weer zouw plagen met een Orkaan, de menschen verstaan haar dit werk nou, trots de Goden, Wy zyn wel voorzien, en hebben geen Hercules meer van noden Och!
ik was te nacht vry beswaard van gemoed, Ik dacht alle ogenblikken, daar stort het Kasteel onder de voet, En waar zal een goede ziel dan als de myne vervaaren?
'k weet dat een vroom mensch het wel wat beeter had kunnen klaaren.
'k was waarlyk zo wel gesteld, tot myn leet, dat aan elk een hair hing een droppel sweet.
Zou het wel, dat ik hier de Baron speel, verveelen, dat Sinjeur Boreas hier zo slordig onder komt speelen!
'k ben geen Edelman gebooren, zo ik myn Vaar anders kon, 'k loof evenwel den draad Adelyk was, toen men my spon, myn Moeder was een wyf, zo nog veel menschen weeten, die voor geen sottin onder de mannen wierd versleeten.
'k ben waarlyk van Adel, myn hart is te groot, myn Grootvaar is ten minsten uyt een Aaelyke schoot, my kan niet, als dat Hoflyk is, behaagen.
Maar ik heb daar een Lakkay, een plaag der plaagen, dat beest, heb ik over al gezogt, door het Hof, en Kasteel, k Heb zo geroepen en geschreeuwt, k ben hees, en schor van keel, t is een regte Telg, van het Pad van Jan Hanssen.
't Best dat hy kan, is ras swelgen, en lang schranssen, 'k zal nooit weer een Amsteljool neemen, dat zoort is te plat, Om wel gediend te zyn, is veel beeter een Mof in syn gat.
Hoe dom dat dit ruygt is, in weynig dagen Past er de Levery, of zy die tien jaar hadden gedragen, sy zouden anders zo gewilt niet zyn, dat ik wel weet, Dat onze Landaart zo maf is, doet my leet.
'k had nog gedogt een man van hem te maken, Maar 't zal veel zyn, kan hy daar na aan de kost raken, hy mommeld al binnens monds, zonder verstand 'k loof dat 'er een hart in is, van een bedurve comediant.
Altyd hy diend my niet, die lomp zal vertrekken.
'k loof hy een Orientaaltje zal zyn, onder de Gekken Hy zal om een slokje weezen, hy is voor de Sjap, zo daar een Order van is, komt hy nog in die Ridderschap.
Maar wat mag ik myn intrest om een nar vergeeten?
De Zee zal uyt barmhartigheid wel wat op hebben gesmeeten.
Zulk een onweer, is zelden voor my zonder profyt, Ik ben altyd behouwen, en tot nog toe niet een duyt kwyt.
Zyn de glaazen en pannen wat vernield of geschonden, Dat is voor myn Principaal, die my hier heeft gezonden, 't bruyd me niet veel, schoon men my met de Reekening kwelt, Ik word wel gemaand, maar ik geef nooit geld, En 't was een Gek die het tegen de Conditie zou langen, Ik ben simpel maar hier gesteld, om 't ontfangen.
'k heb nog een kosters plaats oopen, 'k wouw dat hier iemand was Die my 'er een stuyver voor bood, hy kwam regt van pas, en zou myn Civiliteyt waarlyk bedanken.
Naa 't my toeschynt, zal ik hier niet lang banken, 't mag gaan, zo als 't mag, ik ben niet bevreest, als ik de zakken vol heb, heb ik 'er lang genoeg geweest.
Ik mag my zelfs gaan kleeden, en my vernoegen, een wys Mensch moet zich wat na de tyd voegen.
Maar seldrement, wat geraas en getier!
'k loof dat 'er jacht is, op een Beer, of een Gier, Maar ook dat 'et niemant buyten myn kennis zal wagen, en dat het myn Coddebeyers zyn die 'er jagen.
Maar wie docht het syn leeven, de Droes en syn Moër!
Het is de zoon van Gysje, de wilde Boer, dien haas zal vet zyn, wel Crelis, wat is hier bedreven?
Hebje iemand wat af, of toegedaan tot het leven?
CRELIS, BARENT, CRISpyn.
Jou vermaledyde Rakkers, k zeg laat me los.
Die boer bulkt zo zoet als een Deense os.
Neen, Schobbert, jy zult onze handen niet ontkoomen.
Maar een snee in de muyl, 'k heb niemand het leeven benoomen.
Maar een snee in de muyl, wel dat is niemendal!
Maar zo weinig, dat de patsjent ligt de moord steeken zal.
Wel, dan is het nog al taamelyk getroffen, nou meugje, trots je Vaar, snoeven en stoffen.
Schyt in myn vaar, ik versta my ook op het mes, de duyvel mogt loopen, al was 'er voor zes.
Die kwaat van Neeltje spreekt, 'k zal het niet lijen, Al was het onze Domine, 'k zou riemen uyt syn muyl snijen.
Die Modderhond, heb ik hem anders maar geraakt, zo hoop ik dat hy nou Bloed, in stée van Gal braakt.
Wel Crelis, hebje de Meyd zo lief?
dat is te pryzen, Dat ik een Dochter had, zy was voor jou Cees Gyzen.
Ja al was jy het zelf Baron, ik verdroeg het niet, ik liet my liever villen, eer ik het deurgaan liet.
Jy bent een Soldaat, en een bloem van de knegten, voor jou Neel, zou je dronken, tegens een nugt're Beer vegten?
Sta vast Swyn, daar metje stoot hy zyn neus tegens de grond.
Hoe scheurje me zoo?
Laat me los vagebond.
'k loof de Loer meend, dat hy nog zit te kitten.
Wil de vleegel niet vast staan?
Laat hem vast zitten, breng hem in het donkerste gat van t Kasteel.
Ik zel revengie neemen, by men keel, dat zweer ik jou, uytschot van de beuls Lakkaijen.
Die zel met de Gard, weer Tapyten op je huyd naijen.
Die breekt jou de nek in de strop, jou verhagelde pol.
Mars, voort na t hok, je zelt wel bedaren in dat hol.
Moort, moort.
CRISpyn, alleen.
Ik ben een uytgezonderde ziel, nacht en dag, is my geneegen, de nacht, die veel belooft, is niet voorby, of de morgenstond brengt my syn zeegen.
Zo de zee maar niet ondankbaar is voor de nacht, zo kryg ik alles wat iemand van het geluk verwacht.
En luyster ik, na my 't gemoed wil voorzeggen, weet ik dat 'er op strand schoone Windeyeren voor me leggen.
Deze Boere schermer, brengt me de Vrugten van t land, de zee zal ook nog wel iets voor my gezaait hebben op t strand.
De vacht van Kees zit, dik in de wol, daar valt ook wat te plukken, ik zal hem het Gulde Vlies uyt sin Baard rukken.
Een snee werkje, dat is een buyte kansje voor myn, 't is myn leeven dat 'er nog Snyers in de waereld zyn, Altyd dit Ryke zoort, doet ons vroolyk leeven, Daar zynder ook, die my geen brood kunnen geeven, Maar zulk volkje, is myn gramschap niet waard 'k hou het met alles, dat voor een Officier wat vergaard, Maar 't geen te beklaagen is, tot myn leedweezen, 't is, dat het snijen, zo gemeen niet is, als voor deezen, 'k was arm, zo 'er anders niet een Schermutseltje viel, Maar hier en daar, valt nog een brok van een schurfde ziel.
Als de Getrouwde 't zo wat op syn Jan Knols bakken, dat is ook nog een troost voor myn bedroefde zakken, 'k heb daar, in een week of zes, niet veel van gehad, Op 't Land, zynze daar zo gereed niet meer als in de Stad, dog op het Veld, is zo veel niet van nooden, En was het in Stee ook zo, 't wierd scherper verbooden, Ik beklaag my, dat het hier zo schaars gebeurd, Daar zyn heden meer gebreeken die een deegelyk mensch betreurd.
Ik mag my gaan kleeden, en om het Strand eens denken, wie weet wat een schat my Neef Teunis zal schenken!
Die vermaledyde Philippyn, nog komt hy niet weer, 'k loof zeeker, dat hy de walg heeft van syn Heer, Die Schobbert!
Daar zal hem de Nikker voor haalen, k zal hem syn Huur ook met de Rotting betaalen, maar laat ik nog een oogenblik staan, daar treed hy, of een andere Schurk, van dit zoort, op my aan, t Is de Huysknegt van Cornelia, voor lang myn beminde, t Is een milde Dame, zy houd openhof voor de Vrinde, k zal weer te Gast moeten gaan, t leyd me op myn lêen, t is of het myn straf is, dat smullen en veegen, dank heb myn gezonde Vaar, ik mag er nog teegen.
Wel Robbert, wat isser van Mevrouws dienst?
ROBBERT, CRISpyn.
Wat zou 'er zyn?
De bekende boodschap, om wat Spys en Wyn, en de onbekende, dat is my by na vegeeten, Maar die zal myn Heer de Baron nog wel weeten.
Deezen middag werd myn Heer by Mevrouw verwacht, 't zal nou maar Dagwerk zyn, en niet voor de Nacht.
Mevrouw heeft brieven uyt Stee bekoomen, Dat haar Moey, d'algemeene Reys heeft aangenoomen En om datze daar graag een stuyvertje van had, zo wilze na de Maaltyd, met de Koets na de Stad.
Goet, goet, eerst de Maag tegens de droefheid versterken 't Zal nou maar Dag zyn, en geen Nagtwerken.
Maar met dat nagtwerken, wat moet men daar door verstaan?
Niets, als om maar ten eersten, by dag wéerom te gaan.
Ik vind het raar, zulk een manier van nooden!
Doe jy dat uyt je zelfs, Jongman, of is je dat zo gebooden?
Neen, myn Heer, deugd'lyk, het is my belast, dat is, nooyd myn Heer, alleen voor de Middag te gast.
't is nog voor middag, wel dat most ik weeten.
Neen, zonder ollen, alleen voor den middag ten eeten.
Wel hoe komt het Dagwerk hier by te pas?
't is ommers wel meer gebeurd, dat het tot aan de Morgen was.
Is dat nagtwerken, tot aan de Morgen eeten en drinken?
Gewis, moest ik het doen, 'k zou onder de galg al leggen stinken.
Na 't my toe schynd, vryer, hebje geen gebrek van stank.
Recht, maar ik ruyk in myn Heer al iets meer, als van spys en drank.
Wat dog meer, ay wil my dat zeggen?
Onze Dokter Mercurius zal dat best uytleggen.
Zal myn Heer koomen, t gebraad moet aan t spit?
Wast de moor, nagt en dag, nog word hy niet wit.
Deze vlegel, wil myn gehoor Pestig verveelen.
Dit gelykt wel een nieuwe Sosia, ik zal hier voor Mercuur moeten speelen.
Hy bruyd heen, t lykt hy heeft geen zin in de rol, die Snotjongen is onder de Platters, al een viese bol.
Dokter Mercurius, wel wie droes zal ons nog kwellen!
Die pokmeester zou me dat wel vertellen.
Ik kan t pas verduwen, die verrotten Gek, dat nagiwerken, viel slordig uyt syn stinkende bek.
Kost deeze tot het ampt van het nagtwerken raaken, Mogt hy het Privaat tusschen syn kiesen wel schoon maaken.
Ik dorst niet kwaad worden, om myn fatzoen, 'k zou hem anders die Stil, tusschen syn kneevels ruymen doen.
'k meende deezen dag, niet als met geluk zou beginnen, Maar zonder tegenstreever, is het konst, brood te winnen, hy maakten 't my van dat nagtwerken wat te grof, val 'er wat te Arbeijen, dat kan ik by daag wel of.