floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
U dank ik Hemel voogd voor uw genadigheden, Dat ik mijn Rijk bezit in stille rust en vrede; En dat ik veylig swaey den Scepter in de hand, Ia hebbe tot mijn dienst de Vorsten van het land; In lang gewenschte vreed zijn al mijn Onderzaten, Die met de vrede haer zeer wel vernoegen laten.
Allerde!
'k ben gezind te rijden op de jacht, Spoeyd u ten Hoof, en schik dat alles zy volbracht Wat noodig is, om 't wild uyt bosch en veld te jagen, En dat op morgen voor het krieken van den dage, Allerd.
Grootmogend Majesteyt!
ik maekten 't al gereed, Zoo haest de pagie my daer van de kennis deed; Het jacht tuyg is by een, ik heb de beste honden Gekoppelt, en daer by de brakken 't zaem gebonden; 10 En wat 'er tot de jacht noch meer van noode zy Is vaerdig, en gereed.
Men zael mijn paerd daer by.
Binnen, Trompetter blaest, het Daget in den Oosten.
FLORENTIUS treed van 't Ledekant, laet DIANA slapen, en neemt zijn afscheyd.
Aurora pronkt op 't schoonst de bloozen van haer kaken, En flikkert met dien glans over de bruyne daken; AEolus blaest met kracht een stijve voor de wind, En met een harde loop het snel gety begint, Tot gunst en dienst van my; vaer wel Atheensche stroomen, Met al uw rijk gewest, van bergen, bosch, en boomen; Vaer wel mijn lief, vaer wel pronk-peerel in de deugd; Vaer wel Diana puyk van al d' Atheensche jeugd; Ik ben door nood geperst van u, mijn lief, te scheyen, De schepen zijn gereed met alle de galleyen, Om heden t' zeyl te gaen; hoe Prins!
verlaet gy dan Uw eed, uw lief, uw trouw?
wel ja, wat leyd daer an?
ô ja!
ô neen, ik mach niet vlieden; Hoe Prins!
wie is 'er die u 't vluchten kan verbieden?
Mijn eed, mijn trouw, mijn min; mijn min, mijn trouw, mijn eed.
Die zijn my, Minnegod, ten alderhoogsten leet; Hoe dan?
vlucht ik van hier?
vervloekte minne lusten!
Die my 't gedacht verstroyd, wat baerd gy my onrusten; Ik weet niet wat ik wil, ik heb Diaen onteerd, Mijn hert Cecilia begeerd; Dies ik mijn reyze staek, om die Princes te minnen, En ban Diana uyt het diepste van mijn zinnen; Haer liefde walligd my, en voed afkeerigheyd, Zoo dat mijn liefde nu van u, Diana, scheyd.
Binnen, DIANA ontwakende.
Wat schrik bekneld my 't hert, door bange nare droomen?
Waer toe, ô Hemel!
is Diana, laes!
gekomen?
Mijn eerbaerheyd onteerd, mijn zuyverheyd geschend, O gy meyneedigen verrader!
als gy bent; Past gy op eer nocht eed?
kan 't geschieden, Met zulk bedrog mijn eerte steelen, en te vlieden?
De plaetze leeg?
bedroefd gezucht!
Verhef mijn nare stem tot boven in de lucht; O maegden schenner!
die Diana hebt bedrogen, Zoo dat zy traen op traen moet storten uyt haer oogen; O roover van mijn eer!
ô schender van mijn jeugd!
O moorder van mijn hert!
ô dief van al mijn vreugd!
11 Zijn dit beloften die gy swoert aen my, te houwen.
O valsche eeden!
wat mocht ik op u vertrouwen?
Op u, ik zeg op u, die my, laes!
hebt vervoerd, En tot de lust gebracht als gy my trouwheyd swoert, O cerelooze guyt!
die door meyneedig liegen, In vuyle minne lust, Diana most bedriegen; My dunkt dat haer de aerd van mijnent wegen schaemd, Vermits gy hebt gedaen het geen geen Prins betaemd; Waer door ik my de spreuk nu stellen mach voor oogen, Wie lichtelijck geloofd word lichtelijk bedrogen.
Ik kniel ter aerden neêr, nu van mijn eer ontbloot, Ey Hemel!
gun my doch uw bystant in mijn nood; Oy me onteerde maegd!
verlaten en verschoven, Wraek roep ik over hem aen d' Hemel-voogd daer boven; Zacht zinnelooze maegd, bezadig u gemoed, En toon geduldigheyd in uwe tegenspoed; Ten is geen kunst een maegd met schijn-deugd te bedriegen, Maer 't is een kunst de straf des Hemels te ontvliegen; Ontvlieden moogt gy my, maer nimmer Godes wraek, Die ik de straf beveel van dees vervloekte zaek.
REY van KOLLEN, en HEYDINNEN zingende, oft spreekende.
WElige kruyden, tierige boomen, Gy die dees luwe lommer groent; Ruyschende beeken, vlietende stroomen, Hoe bezich zijt gy in uw doent, En schut het loof, van eyk van elst, en linden, Diana uytkomende luystert, na haer zingen.
Als de noorde-winden, in de nare nacht, Vw stam en struyk verdelgen en verslinden, Daer gy ons doet vinden, merrig, pit, en kracht, Om 't wonder-werk, van onze prophecy, Te geven klem in 't stuk van haer waerdy.
Als uwe struyken bladeren dragen, In 't eelste van hun groente staen, En dat de snelle donder vlagen Met brand van blixem neder slaen, En branden asch  Dan heeft eerst het spoken zijn volkomen aerd; Als wy maer dees gesmeulde kruyden stoken, 't Swarte altaer roken, dat het vreeze baerd, En schrik in 't hert van angstvallige lien, Indien zy maer ons offerande zien.
12 Diana.
Ik speur uyt uw gezang, als dat gy zijt genegen, Met dit geboomt en kruyd, de zwarte kunst te plegen, Daer in het Heydendom  Voor dezen is, en word op huyden noch ge-eerp; Bejaerde moeder, die uw dagen hebt versleten In deze kunsten, om veel vreemdigheyd te weten; Zoud uw ervarentheyd wel brengen aen den dag, Yets, dat ik nauwelijks melden mach?
Mijn hert, met smert belaên, zoekt zich wel te ontlasten, Maer vreeze houd my, laes!
geboeyd; want noyt het pasten, een maegd met duyvels spokery, Te trachten na het geen dat haer tot nadeel zy.
Rampzalige Diaen, ellendigst aller maegden!
Dat ik mijn staet verloor, enballing ben, mishaegden My nimmer doch zoo zeer, als wel dit ongeval, Dat my mijn hoogste roem, en waerdste schatten stal.
diepe afgrond splijt, en swelgd my in uw kaken, Wild in uw duyster rijk Dianaes rustplaets maken; Baend my de laetste weg, waer langs ik treden mach, Tot dat ik koom daer noyt verschijnt den klaren dag.
Gy, die de kuysheyd mind, 't zy hoog oft laeg gebooren, Leer doch aen my, na lust des minnaers niet te hooren; Grijp schop en spa ter hand, Diana, tot een straf, Zoo open zelfs de aerd, en maek u hier een graf; Een graf, eylaes!
een graf, daer ik mijn eygen zelve begrave, en bedelve, Tot straffe van mijn schand, en aller maegden leer, Te schuwen geyle min, te strijden voor de eer.
Kol.
Bedroefde jonge maegd, uw ramp baerd my medogen, Uw treurig treuren staek, droogd uw betraende oogen; Indien de wetenschap, van ware prophecy, Nu oft tot een'ger tijd gebleken is in my, Soo zal s' in dit geval, niet minder zijn bevonden, Ik zal ontdekken u, de plaets, persoon, en stonden, Waer, wie, en ook wanneer hy by een ander quam, Die door een valsch bedrog, uw eer en kuysheyd nam; Om op gelegen tijd zijn minnen na te speuren, En hem, in zijn gevry, te stutten, en te steuren.
Waer vind ik hem, eylaes!
om dit in 't werk te leggen?
Ik hebze, die ik dat door dwang wel kan doen zeggen.
Maer, is in deze zaek, ach leyder!
ook gevaer?
In 't minste niet, vertoef, ik maek mijn toestel klaer; Houd gy u aen een zy, en wild in 't minst niet schromen, Ik zal, op mijn bevel, den helschen Prins doen komen, 13 Dat's Pluto die verzeld zal zijn met helsche stoet, En mijn verklaring doen van 't geen u is ontmoet.
Zy ontsteekt een weynig vuur op het tooneel, daer voor knielende, spreekt.
Dit merg moet ik branden, Dit zwart en glinstrend hair uyt rukken met mjn handen, En smeulen 't beyd tot asch; noch diend 'er by gedaen Een bloedig hert, gescheurd uyt een pik-swarten haen, Die 't lijf zoo levend opgestroopt is met mijn klaeuwen; Grijp moed Diana, laet uw herte niet verflaeuwen.
Zyrijst, en gaet rondsom het vuur.
Alecto, Hecate, Tysipon, en Megeer, Gy Pluto, Hel-god zelfs, dijn machten ik besweer; En wil, dat gy terstond verschijnd uyt uw afgronden, Gy zult my datelijk een nieuwe maer verkonden; Rijs eunjers, rijs geswind, geswind, zeg ik, en ras, Of komt het noch uw Hoogheyd niet te pas?
Rijs onder aerds gespuys, inwoonderen der Hellen, 14 Oft zijt gy bezich om 't verdoemd gedrocht te quellen?
Laet die voor ditmael rust in hare slaverny, Verschijn van stonden aen voor my; Rijs Pluto, vaerdig rijs, gy helschen God der Goden.
Door wiens macht werd ik uyt mijn duyster Rijk ontboden?
Daer wy nu op het drokst in 't straffen bezich zijn, En plagen zondaers met onlijdelijke pijn; Wat is u wil?
Om op het kortst van u te weten, Wie zich ongodlijk heeft aen deze maegd gequeten; Waer hy zich houd, en hoe hy vorder is gezind, En oft hy elders vrijd, oft ook een ander mind.
Is dit 't geen gy begeert?
Dit zult gy my verklaren.
Voor eerst zal ik aen u de name openbaren Van hem, die deze maegd  Verleyd heeft, en beweegt te toonen hem haer gunst; Het was Florentius die dees bedroog in 't minnen, En na zijn mins genot veranderde van zinnen, Met walging van haer liefd; na dat zy was geschend, Begaf hem weêr ten Hoof, en houd zich daer omtrent, Met liefd bevangen om Cecilia te vryen, Het welk hem in het eynd heel qualijk zal gedyen.
'k Heb nu genoeg, vertrek; mijn bevaerd is gedaen, Kom, ga met my, ik zal u meerder doen verstaen.
Binnen, Tweede handeling.
FLORIAEN.
HOe vinnig is 't geluk op Floriaen gebeten?
Wat heeft de Nijd al tijd op mijn verderf gesleten?
Wat heeft de haet al quaed op my te weeg gebrocht?
Hoe heeft de wangunst, laes!
mijn ondergang gezocht?
Hoe quijnd en dord de bloem van mijn ontloken leven?
Hoe heeft my 't ongeluk verbannen en verdreven, Gestooten uyt het Rijk, en Koninglijken Troon, En maekt my Herder, daer ik ben een Konings Zoon?
Wiens Princelijk gemoed geenzins en kan gedoogen, Dat ik verschijnen zouw voor d' oogen Van hooger Majesteyt; mits moed mijn eerzucht stijft, Waer door dat Floriaen in schijn van Herder blijfd; O ramp!
ô wangunst!
ô benijden!
Hoe komt gy dus, eylaes!
een Konings kind bestrijden?
O laster, achterklap!
ô schennis snel, en vlug, Wat gaet gy wijt en breed my geess'len achter rug?
O booze, looze Nijd!
tot haet en quaed genegen, O staetzucht!
eygenbaet, wat gaet gy kromme wegen, 15 Hoe stijft de list uw lust om 't ongelukkig hert, Te plagen in zijn ramp met meer en meerder smert?
Een ongelukkigen werd alles op geladen, Men trekt zijn minste faut in d' aldermeeste quaden; Men zeyd wel, nood breekt wet, maer zoo nood misslag toond, Zy werd niet minder als de moedwil zelfs verschoond; Ach!
als 't geluk mislukt, zoo kan men haest verbeuren; Een ongelukkigen is al zijn winning, treuren; 't Mislukken maekt hem arm, en d' armoed werd gebaet, Ach!
als 't geluk niet wil, hoe vroom, noch is men quaed; Wanneer een vroom gemoed met onluk werd geslagen, Soo moet het doch de naem van guyt en deugniet dragen; 't Mislukken maekt de deugd tot schand.
En schand is aen de deugd een beul, en dwingeland, Die 't deugdelijk gemoed met geessels slaet van binnen, Om dat de lastering de deugd schijnt t'overwinnen; O!
ongelukkig zijn, wat torst gy zware last; O!
ongelukkig zijn, wat is 'er al aen vast; O!
ongelukkig zijn, wat sleept gy ongelukken; Die d' ongelukkigen als verdrukken; O!
ongelukkig zijn, wat draegd gy smaed, en leet, Als u den beukelaer met harde slagen smeed, Ik meen de achterklap, op lasterlijke tongen, Waer d' ongelukkigen meest werden meed' besprongen; Mijn ziel!
schoon 't ongeluk dit arme lichaem slaet, En gy verschoven hier de schaepjes weyden gaet, Set niet te min u moed, vast in de macht des Heeren, En denkt, als 't God beliefd, zoo kan 't met u verkeeren; Al is 't dat gy in 't hert veel smaed, en onluk draegd, Wat schaed het, wie u haet, als 't maer uw God behaegd.
Hoor ik daer geen gezang?
'k zie ginder, door de boomen, Een zoet gezelschap van verliefde Herders komen.
CORIDON, LAURA, met meerder gezelschap van Herders en Herderinnen, zingende.
WAnneer den gulden Dageraed In 't Oosten 's morgens vroeg op gaet, Zoo schep ik mijn behagen, in 't krieken van de dagen.
De gulde glans des Hemels Zon, De stroomjes van de zuyvre bron, Het ruysschen door de bladen Verheugen meenig Herders hert, Wanneer het treurd in minne smert, Als 't Zonnetje komt rijzen, Zijn Godheyd ons be wijzen.
Als dan het pluymige gediert, Met zoet verheugen tiereliert; Al quelende van minne, Verheugd het hert en zinnen.
En 't tierig vee zich grazen gaet, Daer 't beekjen ruysschend water slaet, De takjes van de linden, Door 't schomm'len van de winden.
16 Floria.
't Geselschap zy van my eerbiedelijk gegroet, De vreugd uws jeugds ik eer bewijzen moet, Vrolijke Laura.
'k Verdienden noyt dit prijzen, De eer ben ik niet waerd die gy my komt bewijzen.
Floria.
Ach Laura!
my ontbreekt 't vermogen en de macht, Uw eer te prijzen na dat ik die waerdig acht.
Daer tegen, Floriaen, komt u de spreuk te voren, Men prijst gemeenelijk de gekken dat zy 't hooren.
Neen Laura, neen, ô neen!
dat spreekwoord gaet niet wis, Dan doch, het zy hoe 't zy, en wat dat daer van is, Dat laet ik voor het geen het is in eygen wezen, Zoo u mijn lof mishaegd, ik laet u ongeprezen Met woorden, maer in 't hert doen ik zoo 't my behaegd.
Het schijnd of Floriaen tot Laura Liefde draegd, Vermits hy hem altijd by Laura zoekt te voegen, Die in zijn by zijn toond te hebben goed genoegen.
Wat speelen wy nu best?
Mijns oordeels, handje slach, Oft yet wat anders, dat ons best behagen mach; Laet ons wat zitten gaen hier onder deze linde, Op dat ik, Floriaen, met u eens graesjes binde.
Met u. Flo.
wel Laura, 'k ben te vreên, 'k Zal u met Coridon gaen binden.
Bind eerst u zelfs met haer die 'k weet, en gy wel kend.
Ik weet niet wie gy meend.
Hoe slecht dat gy noch bent.
uyt Gy weet niet wie ik meen, en doet gy Floriaen?
't Is Silvia, die 'k meen, en flus met u zach gaen.
Is 't Silvia?
zoo moogt gy, Laura, vry vertrouwen, Zoo 't binden daer in weet, en zal de knoop niet houwen.
Niet houwen Floriaen?
Neen Laura.
lau.
Vermits ik noyt met haer eenig vryaedje had; Zie daer ik ty 'er aen, gy zult het zoo bevinden, 'k Zal Coridon met u. Lau.
Ik u met Silvia binden.
Is dit dien Floriaen, daer men zoo veel van zeyd?
Is dit dien jongeling, vol aller geestigheyd?
Is dit dien Floriaen, in kunst zoo wel ervaren?
Is dit dien Herder, die hem in zijn jonge jaren Zoo mannelijken draegd, in deugd zijn jeugd besteed, Dat yeder niet genoeg van hem te zeggen weet?
Zijn wezen wijst het uyt, zijn aerdigheden toonen, Dat in zijn heusch gemoed veel schoone gaven woonen; Een Herder na het kleed, maer na 't gemoed, een Prins; Ik schuyl my wat ter zy, ik zie hem, dunkt my, gins 17 Al herwaerts komen gaen, gelijk de Zon in 't rijzen De heele wereld door zijn schoonheyd komt bewijzen.
Gy, die Palleyzen sticht, en hooge huyzen bouwd; Gy, die u op 't geluk, en aerdsche schat vertrouwd; Gy, die met macht gebied veel steden en veellanden; Gy, die de Kroone draegd, en Scepters in de handen; Wat is 't?
wat zijt gy meer als d' alderminste mensch, Die in het minste deel kan leven na zijn wensch?
Ha Princen!
Die in lust bewoond de rijke Hoven, En Salen opgepronkt, van onderen tot boven, Met goude laken schoon; wat is al u çieraet, Dat door de tijd verdwijnt, en met de dood vergaet?
Wat zal den gouden Kroon, wat zal den Scepter baten, Wanneer de ziele moet des lichaems kluys verlaten?
't Geen vaek door d' overvloed begeertens lust geniet, Zoo zeer, dat zelfs natuur de overvloed verdriet.
Gy gever alles goeds!
dijn milde rijke gave meenig ziel der menschen maekt tot slave; Ia, 't Princen leven meer met zware zorgen plaegd, Als die, die Rijk en Kroon min dan het vee behaegd; Die 't leven na haer wil in rusten vrolijk leyden, Als die, die in haer hand een gouden Sceptersweyden; Hoewel dat meenig mensch dat oordeeld na de schijn, Dees moet bedrogen in zijn eygen oordeel zijn; Want, een rechtvaerdig Prins die is de wacht bevolen, Te zorgen, dat zijn onderzaten niet en doolen; Hier is vry veel aen vast, veel meerder hangt hier an, Als meenig mensch met zijn gedacht begrijpen kan. Cecilia.
Schaep-Herder, goeden dag, de stoutigheyd verschoon, Die ik vry moedelijk op heden u betoon; 'k Heb in mijn eenigheyd hier al een wijl gestaen, En my uw redenen ter herte laten gaen; 'k Verwonder, dat gy zoo de wereld kund misprijzen, 't Welk uwe jeugd niet voegd, maer beter oude grijzen, Die gantsch zijn afgeleefd, heel moedeloos en laf, En met een been gaen in 't graf.
de zekerheyd van 't sterffelijke leven, En heeft ons niet een uur verzekering gegeven; Dies hy onwijslijk doet, die op zijn jeugd vertrouwd, De dood spaerd kleyn noch groot, rijk arrem, jonk noch oud; Iuffrouw!
lees eens die spreuk, die gy daer ziet geschreven, Ik meene dat my die, met recht gelijk zal geven; 18 Gelezen zijnde, maek daer nevens een besluyt, Op welken zin, Jufvrouw, dit spreek-woord is geduyd.
Daer staet, en is zeer wel gezeyd; Gedenk te sterven.
Waer't dat men 't meer bedacht, men zoud meer zonden derven; 't Gaet langer niet als 't hoord, buyten Gods wet men leefd, En quâ begeerlijkheyd men ruymen teugel geeft; Het vleesch leefd zonder dwang, de deugde leyd verstooten, De kleynen maken zich nu grooter dan de Grooten; Den Kray wil Arend zijn; den Dienaer langer Heer; Dees heden-daegschen tijds gelijk zagmen noyt meer; Noyt tijd zoo loos, en boos; noyt eeuw was zoo verdurven; Noyt liefde zoo verkouwd; noyt meêly zoo versturven; Noyt gierigheyd zoo graeg; noyt staetzucht zoo gemeen; Noytrijkdom zoo gezocht by yder een; Noyt ontrouw zoo in swang; noyt list zoo ingedrongen; Noyt valscheyd zoo gepleegd, door dubbelheyd der tongen, Als nu, eylaes!
als nu; waer door men recht bekend, Dat het niet vreemd en is, dat God zijn plagen zend.
't Is, Herder, zoo gy zegt, uw reden moet ik prijzen, Want ik geen tegendeel met reden kan bewijzen; Maer heuzelijk verzoek, dat gy die reden staekt, En op mijn voorstel, doch eens nieuwe reden maekt; Een ingenomen lust beweegd mijn welbehagen, Zoo ik verschoond mocht zijn, zoud gaerne u yets vragen.
Gebruyk my als uw slaef, wat gy begeert, geschied.
Ik neem uw dienst in dank; zijt gy getrouwd, oft niet?
O Neen!
Mevrouw, 't geluk was my steeds daer in tegen, Ten anderen ik was tot trouwen noyt genegen.
Wel Herder, dat is vreemd, ten aenzien dat gy zijt In 't bloeyen van uw jeugd, en 't beste van uw tijd, Dat gy u niet begeeft om echtelijk te paren, Dewijle dat gy zijt in 't rijpste van uw jaren; Wat is de schorting doch?
zeg my daer d' oorzaek van.
Ik, die u niet en ken, dat niet wel zeggen kan. Cecilia.
Gy kend, indien gy wild, maer 't scheeld u aen 't vertrouwen.
Heb ik een misverstand, wild 't my ten goeden houwen.
Dit redelijk beleyd drijft mijn bedenken verder, Dat onder 't Herders kleed wat meer schuyld als een Herder; Het veynzen ons ontdekt vaek 't geen wy garen weten.
Hoe zeyd Mejufvrouw?
Cec.
Niet, 'k vraeg hoe gy zijt geheten?
Hoe ik geheeten ben, dat zal Mevrouw verstaen, Men noemd my hier op 't land, den Herder Floriaen.
Wel Floriaen, zeg my waer dat gy zijt gebooren?
In Vrankrijk, daer ik lang mijn Ouders heb verlooren, 19 Zoo dat als balling, ik in vreemde landen zwerf, Daer ik mijn moeders liefd, en vaders zorge derf.
Mijn deerd uw ongeval, nu ik in 't boek uws wezen, De droefheyd van uw hert volkomen heb gelezen; Beleefde Iongeling, begeerd gy yets op my?
Ik wil u dienstig zijn, het zy ook, hoe het zy, ten Hove van mijn Vader.
Eerwaerdige Princes, ik koom uw Hoogheyd nader, En kniele neder voor het Altaer van uw deugd, In alle dankbaerheyd, zoo gy aenschouwen meugt; En offer voor de gunst van uw goedaerdigheden, Een dankbaer hert, en heb niet anders te besteden; Dat my gebeuren mocht de hoogste staet in 't Hof, Ik sloeg 't met dankbaerheyd, alwaerde Iuffrouw, of; 'k Ben met mijn staet vernoegd, en 't onervaren leven, Zoud zich in Hoofsche dienst niet wel kunnen begeven; Veel zoeter is 't voor my, dees ongeachte rust, Als alle Hoofsche weeld, vol quelling, en onlust.
Te oordeelen na recht, zoo wel als welbehagen, Uw wijsheyd die verdiend een gouden Kroon te dragen, En uw manhaft gemoed dat acht ik neffens dien, Zoo heus, dat het behoorde volk'ren te gebien.
Wel eedele Princes, is't spotten uw behagen?
Uw onderdaen, en slaef, is't willig te verdragen; Oft zoo uw Hoogheyd veynsd, en door het veynzen tracht Te weten mijn begeert, te kennen mijn gedacht, Door uyterlijke schijn het binnenst te bewijzen, Gelijk de Zotten doen als wy haer zotheyd prijzen; De lof en prijs, Princes, die gy aen my verliend, Die ken ik my niet waerd, nocht hebze noyt verdiend; Princes, mijn tijd verloopt, en eyscht my te vertrekken, Dies laet mijn dankbaerheyd u voor vergelding strekken.
Vaer wel dan Floriaen, den Hemel u geleyd.
Uw wensching werd beloond, Princes, met dankbaerheyd.
Vaer wel beleefd gemoed, dat my veel doet bedenken, En waert gy niet te veer, ik soud u weder wenken; 'k Draeg noch yets in mijn hert, 't geen ik door schaemt verzweeg, Vermits ik een nabedenken kreeg; Uw streng gebod, ô schaemt!
valt voor de swakke Vrouwen Te lastig, en te swaer, gehoorzaem t'onderhouwen; Waerom, ach wreede schaemt!
waerom en bennen wy Zoo wel niet als de mans, in liefds verkiezing vry?
Maer doet ons meer, als haer, onze begeerte staken?
Staet 't wetten breken vry?
't staet vry, die ook te maken; 20 Ik make in de liefd mijn zinlijkheyd een wet, Die my de keur gebied, en die de liefde zet.
FLORENTIUS.
Rodrig.
Wel Heer, wat 's u believen?
Gae heen na de Princes, en breng haer deze brieven; Groet haer uyt mijnen naem.
Wel Heer, het zal geschien, Maer zeg ereys men Heer, zal ik 'er jou geluk meê bien?
Of is het hylik noch niet klaer?
Rodrigo, zwijg.
en meugje dat niet lyen?
Die hem zijn neering schaemt zal nimmermeer bedyen; Om de warrit te zeggen staet het niet al op een goe voet?
Dat vragen past u niet, gy onbeleefden bloed; Rodrigo, ga en doet dat ik u heb belast.
Wat was dat Heer?
ik weet, zie een reys Heerschop, hoe frey dat mijn dit wammes past.
Dat 's wel, gaet gy maer voort, waer toe dit lange kijken?
Wel als ik voor Ambassadeur gaen zal, zoo moet het ummers wat lijken; Wat dunkt jou van mijn broek, mijn Heer, is dit al goed fatsoen?
De broek, Rodrigo!
ja, die kant hem heel wel doen.
Laet zien wat is 'er meer tot dees mijn reys van noode?
Mijn laerzen Heerschop, staen die zoo al op de moode?
Rodrigo, 't is genoeg, uw laerzen die zijn goed.
Wat dunkt jou van mijn kraeg?
en van mijn Spaensche hoed, Florent.
Ook wel.
Wat dunkt jou toch van deze mijn ponjetten?
't Is wel, ga voort.
Mijn Heer, je moet 'er wat op letten; Is 't hoedje niet te plat, en wat te bried van rand?
't Is op de Spaensche wijs, men gaet zoo in uw land.
Als ik mijn recht bedenk, ik ben hier niet in Spanjen, 't Waer best dat ik aentrok een Griekze rok met franjen, En op d' Atheensche wijs, mijn Heer, my kleeden ging, Licht dat my de Princes te beter dan ontfing; Wat dunkt jou daer van Heer?
Onnoodig, 't is genoeg met al dit lange lellen, Rodrigo, ga maer voort.
Ik zalder my na stellen; Zie daer mijn Heer, maer hoor!
hoe diend dit aengeleyd?
't Is mijn vergeten Heer, wat hebje mijn gezeyd?
Dat gy dees brieven zult gaen brengen mijn beminde.
Wat meer?
En groeten haer.
Maer waer zal ikze vin de?
Weuntze noch tot heurent?
zoo weet ik wel waer 't is.
Rodrigo, ja, ga heen.
Maer eer ik mijn vergis, 21 Sal ikze groeten Heer?
'k Zeg ja.
't Was mijn vergeten; Maer Heer, zoo 't u beliefd, zoo laet my doch eerst weten, Of ikze groeten zal met termen opzen Spaens, Oft op de Fransche wijs, oft opzen Italiaens?
Gekust oft ongekust, al staende oft gebogen, Wat is de mode hier?
Vertrek voort uyt mijn oogen, Ga, hier, lang my de brief.
Wel Heerschop, waerom dat?
wat isser, zegt, ey zegt?
Ik acht u niet bequaem, maer vind u veel te slecht.
Te slecht!
ja, al te slecht.
Hoe trots zijn groote Heeren!
Dat dat een ander zey, ik zouw hem Ponjaer deeren.
Wat preutelt gy?
ga voort, geef my den brief weêr om, Ik acht u tot dit werk te grof, te bot en dom.
Acht my waer voor gy wild, ik wil den brief bestellen, Dit Spaensch gemoed laet zich zo van geen Grieken quellen; Zie daer mijn Heer, ik ga, ik weet hoe 't wezen moet, Uw wil is, dat ik de Princes eerbiedig groet, En dat uyt uwe naem, niet zoo?
en daer beneven, Zal ik haer deze brief van uwent wege geven.
Is dit niet recht mijn Heer, en zal ik zoo niet doen?
Ia, maer het moet geschien met eer, en met fatsoen.
Heel wel, heel wel, al recht, ik zal 't jou zoo wel klaren.
Rodrigo!
ga voort heen.
Bey zacht, eerst wat bedaren; Daer is mijn Ponjaerd, Heer, houd die zoo lang by jouw, Want of haer de Princes wat qualijk toonen wouw, En my, in mijne eer yet wat te na mocht spreken, Ik soud het lichtelijk dan met den Ponjaerd wreken; Voorzichtigheyd, mijn Heer, verhinderd alle quaed.
schik dat gy in als manierlijk gaet; Toond haer Princes gesteurd, oft schijnt zy te misnoegen, Gy zult u niet te min beleefd daer tegen voegen; Ga heen.
Ik zal, daer meê, dat 's gang, daer gaen ik heen mijn Heer.
En hier op deze plaets zult gy my vinden weêr.
Ha zoete vyandin!
ik bid wild u erbarmen, Ontsluyt uw ooren voor mijn al te droevig karmen; Hoe lange zult gy my, Lief!
my en mijn gebeên Verwinnen, ô Princes!
met een te wreeden neen?
zal min mijn trouwe hoop doen liegen?