floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Uw' groote mogentheidt, mijn pijn en mijn verdriet, Ghy zijt zoo machtigh, dat de glinsterende starren, Die in uw voorhooft staen, mijn zinnen heel verwarren, En brengen op der loop: zoo dat hier in dit hert Niet anders woont als droefheidt, kerming, smert, 'T welk eeuwigh duren zal, ten zy ghy met uw oogen Aen uw Rufino toont, een maeghdelijk medoogen, Apolloos waerdste Soon noch Chiron kennen niet Genezen mijne wond', verdrijven mijn verdriet: Maer g'lijk, als Telephus niet koste zijn genezen, Dan door die handt, waer uit zijn wond' eerst was gerezen: Zoo ken dan niemandt ook verdrijven mijne pijn, Dan ghy, die d' oorzaek zijt, moet ook de hulpe zijn.
Zoo magh ik dan te recht u voor Godinne houwen, Ja meer als een Godin, t' wijl al de Goden zouwen Mijn kennen helpen niet.
Rufino niet te hoogh, Ey ziet eens wat ghy doet, ghy stelt mijn klein vermoog, Ver boven het gewelt, en macht van d' hooge Goden.
De Goden waren 't die u deze kracht aenboden.
En nam ik die?
het blijkt.
Hoe komt ghy anders aen Die kracht, dat ghy mijn ziekt alleen kent doen vergaen.
Rufino zegh, waer meed'?
Godinne dat ghy wilde My nemen tot uw slaef, ik zweer u dat ghy stilde d'Onlijdelijke brant, het over-naer gezwoel, Dat ik in deze borst en trouwe boezem voel.
Ey houdt daer van uw mondt, ik wil daer niet af hooren, En zoo g'er meer van seght mijn vriendtschap is verloren.
Vaert wel ik ga binnen.
Ach Goon!
is 't mooglijk dat een maeght In een zoo zachten borstzoo herden herte draeght!
Ha wreede vrou, moord'res, beulinne van mijn leven, Die, alzoo haest als ik te kennen maer wil geven De droefheidt, die mijn ziel in deze borst versmoort, Zoo grautze ende vliet al kijvend' van my voort!
Het schijnt Melissa dat ghy Tygers hebt gezogen, En hebt zoôn Tygers hert van jonghs op in getogen, Geeft Goden, geeft my kracht, dat ik Melissaas min Magh bannen uit mijn hert, magh schoppen uit mijn sin: En dat ik, alzoo lang, als duuren zal mijn leven, My nimmer tot de liefd' van eenich Vrou begeve.
Rufino wel hoe dus?
ik ra u dat ghy toont Het over trou gemoet, dat in uw boezem woont.
Veel eerelijker ist door trouwe min te sterven, Als door verandering Melissaas gonst te derven.
Carbijn uit.
Ziet ginder komt Carbijn, ik zegh u tonge zwijght, Op dat Carbijn hier van geen wetenschap en krijght: Want hy lacht altijdt om der minnaers droevigh klagen, En acht het malligheidt zoo grooten min te dragen.
Mijn makker zy gegroet.
En ghy ook zoo Carbijn.
Wat klaeghde ghy terstondt, wat doet u treurigh zijn?
Carbijn ha waerde vriendt!
ik ken het niet verklaren.
Zwijgt gy 'et dan voor my?
Rufino, ik zeg het zeer ongaeren.
Ghy noemde my daer vrient, Rufino.
dat ik my niet en schaem; Ghy zijt mijn waerdste vriendt.
Carbijn.
Dats noch een hooger naem.
Rufino, zoo ghy dan my voor uw vriendt gaet achten, Laet my toe, dat ik heel de oorzaek van uw klachten?
Ben ik uw vriendt waerom en dragen wy niet beid' De zwarigheidt en last die u wordt opgeleit?
Verklaert het my, op dat wy t' zamen mogen dragen.
Een vriendt behoort een vriendt zoo naerstigh niet te vragen 'T geen hy niet zeggen wil; dus bid ik u Carbijn Laet toe dat ik hier dus in eenigheden quijn.
Neen, neen, ik laet niet af, ik zal de oorzaek weten.
En zoo ik dat niet zeg?
Zoo zeg ik dat versleten Ons oude vrientschap is.
Ik zal 't u zeggen, maer Belooft my eerst een beed, die gy zult komen naer, Car.
Ik zweer, dat ik volbreng al 't geen gy zult gebieden.
Melissa ist, Carbijn, die door gestadigh vlieden Rufinoos herte steelt, en sinnen zoo ontstelt, Melissa is die geen die uw Rufino quelt: Melissa is het, die my hier alleen doet dolen: Melissa is het, die mijn ziel my heeft gestolen: Melissa tergt my dus.
Mint gy Melissa Heer?
Ik min Melissa: maer Melissa my niet weer.
stelt Rufino zich dan om een Vrou t' onvreden?
t' Onvreden?
ja voorwaer, met dubbel groote reden; Daer ik Melissa min en my Melissa haet.
Gy zijt voorwaer verdoolt, acht gy die haet zoo quaet.
Verkiest een ander lief, uit zoo veel duizent Vrouwen, Die alzoo graegh, als gy Melissa, u will' trouwen.
Laet zoo de eene vreught, verdrijven d' ander pijn.
Verkiest een ander lief?
wel wat wil dat doch zijn?
Wat raet gy my Carbijn?
zou ik een ander kiezen?
Ia om door 't kiezen zoo Melissa te verliezen.
Wat malligheit, wat praet, wat beelt g' uw zelven in?
Of meent gy dat ik ben zoo wankel in de min, Als gy en uw 's gelijk, die 'k niet zou achten waerdig De gonste van een Vrou, vermits zy zijn zoo waerdigh In 't kiezen van wat versch.
Hebt gy geen ander raet Zoo zwijgt, en houdt uw mont, die raet is zonder baet.
Carbijn maer wat gy doet?
gy gingt my daetlijk zweren Te zullen doen, al 't geen ik zou van u begeren, Zeit gy dat niet terstont?
Ik zegh dat noch mijn Heer.
Zoo bid ik u dat gy maer eensjes gints en weer By Theodora gaet, en wilt haer ondervragen: Car.
Hoe vragen?
'k weet niet dat ik Theodoor de dage Mijns levens heb gezien: want ik en ken haer niet.
't Is die gy alle daeg by mijn Melissa ziet.
Ik weet niet wie gy meent.
Ik zal 't u wel beduiden.
Zy woont in deze straet, daer ginder, daer de luiden Recht voor de deure zijn.
Woont Theodora daer, Zoo neem ik in de stoep haer t' avondt wel aen waer.
Wat zal ik by haer doen?
Gy meugt wat met haer praten, En hooren, of zy haer niets zal ontvallen laten Noch zeggen van mijn lief Melissa of van mijn: Want zeker weet ik dat dit echte Speelnoodts zijn, Dat zy haer willen voor malkander niet verzwijgen.
Sou u dat helpen iets?
Och ja zoo zoud ik krijgen Een weinigh kennis, en een weinigh zeeckerheidt, Of ook Melissa heeft een kleine min geleit; Of zy 't van herten meent dat zy is zoo afkeerigh; Dan of Melissa meed' in 't weig'ren is begerigh, Als meest dat zoet geslacht.
Ia kost ik Theodoor, Zoo had ik mogelijk by haer wat meer gehoor.
Neen Vriendt, zy ken u wel en ziet u wonder garen.
Ik hoorden 't laetst van haer, wanneer wy t' zamen waren Dicht by Melissaas huis.
Ey lieve gaet doch heen.
Rufino gaet na huis ik zal dan derwaerts treen.
Hoe haekkende mijn Heer zal ik u dan verwachten!
Ach dat den Hemel eens medoogde met mijn klachten!
Wat groote zottigheidt, dat yemant om een Vrouw Zich zelleven zoo quelt en leeft in zulken rou?
Nu ik mach eensjes gaen en zien dan flus te maken, Dat ik met aerdigheidt by Theodoor mach raken.
THEODORA.
'tZoet-zingend' pluimgediert Dat zit, en tiereliert Op groen-bewassen telgen: Daer Theodora mach Haer zware droefheidt,  Uitstenen noch verswelgen.
Het dertel zoete vee Gaet bly en wel te vree, Al springend' door de weien: Daer Theodora niet Heeft anders, als verdriet, Als zuchten, kermen, schreien.
Als al de Menschen zijn Verheught en zonder pijn, Dan zit ik laes!
alleene: Zoo dat een brakke vloet.
Al stroomend', en verwoet Loopt lang 's mijn wangen hene.
Vraeght iemant, wie het is, Die my dees droeffenis, Heeft op den hals gedreven: Ik denk het is Carbijn Die my doet treurigh zijn, En in dees droefheidt leven.
Eilaes bedroefde maecht!
Wat baet u dat gy klaeght, En steets uw teere oogen Tot brakke tranen port, Die gy gestadigh stort?
Carbijn heeft geen medoogen.
ik weet het niet.
Zach hy eens mijn verdriet 't Zou moog'lijk hem bewegen.
Hy heeft een stenen hert, Die niet bewogen wert Door zoo een tranen regen.
Bezoekt eens Theodoor, Of u Carbijn gehoor Wil geven op uw klagen: Ach klagen al te quaet!
Het is een schant, een zmaet Voor Vrouwen zelfs te vragen.
Eilaes wat is een Vrouw?
Eilaes!
wat is een Maeght?
Het ongelukkighst dat de heele wereldt draeght.
Al wat de Zon beschijnt, dat ken zijn lust verwerven, Behalven dat een Maeght haer lusten steets moet derven, Ten zy, zy word' gevraeght en dat van zulken een, Die zy van herten meent, daer zy is meed' te vreen.
Maer ach!
wat ist?
die geen die eenig' Dochters zinnen Getrokken heeft na hem, en weet niet van de minne, Die hem gedragen wort.
Zoo heeft hy ook geen schult Indien gy niet en vrijt haer, die met groot gedult Nu zijne komst verwacht.
En zonder hem te klagen De zwoele narigheidt, die wy in 't herte dragen, Dat is een schandt, een schandt, een schandt ja zulken schandt, Dat ieder een haer zou nawijzen met de handt.
Carbijn, ha waerdste die den Hemel oit bestraelde!
Carbijn, ha eenige, waer op mijn hoope daelde!
zwijgh ik stil, zoo smoor ik in den brandt: Zoo ik uw zelfs aenspreek, zoo hael ik groote schandt.
Het zwijgen ken ik niet; 'k en durref ook niet zeggen Wat minne-vonkjes hier in deze boezem leggen.
Ik weet niet hoe ik wil, 'k en weet niet wat ik doe, My dunkt, ik ga voor eerst na mijn Melissa toe, Dien ik het geen hier leit zal vrylijk openbaren, En alles watter schuilt in dese borst verklaren.
Hier ben ik voor haer deur.
Zy klopt, wort van binnen geantwoordt door Lijs.
't Is Theodoor.
Wel is Melissa t' huis?
Theodoor laet haer komen voor.
Melissa uit en zeit.
Is Theodora daer en komt zy niet eens binnen?
Melissa weest gegroet, 't is goet ik u hier vinne.
Hoe lang ist wel geleen, dat ik u 't laetste zagh?
Indien ik niet en dwael, zoo ist den derden dagh.
Maer Theodora hoe?
hoe ziet gy dus bekreten, Hoe ziet gy dus bedroeft?
laet my de oorzaek weten.
Zoud' ik het zeggen daer de schaemt het my verbiet?
Hoort Theodora dan voor my te swijgen iet?
't Hert is gewilligh, maer de tong en durf niet zeggen Wat swarigheden hier in deze boezem leggen.
Zult gy 't bekennen vry, indien ik d' oorzaek ra?
Melissa ik belooft ik zal 't bekennen: ja.
Of mint gy Theodoor?
Wel wie zoud ik beminnen?
De een of d' ander Man, daer Theodoraas zinnen Op vielen alder-eerst.
Melissa 't is geraen; Want het is Carbijn, die my dus doet vergaen.
Carbijn ist, die my doet in dezen brant versmoren; Carbijn ist zonder wie ik gantslijk ben verloren.
Melissa, 't is Carbijn, die my gestolen heeft Al 't geen, dat hier wel eer, heeft in dees borst geleeft.
Carbijn verteert mijn hert.
Ach mocht ik u eens toonen, Wat in uw Theodoor voor raet is komen wonen!
'K weet gy verschrikken zoudt, en wezen heel verbaest, En zeggen anders niet als Theodora raest.
Speelnootje wel wat raet?
Ik zal mijn min ontdekken.
Doet dat niet, Theodoor, Carbijn mocht met u gekken.
Hoe gekken?
neen hy zal veel eerder zijn verblijt.
Maer of hy weig'righ was wat een spijt, Wat schandt zou 't zijn voor u!
Hy zal my niet ontzeggen.
Maer 'k weet niet hoe ik 't stuk behendighst aen zal leggen; Hy spreekt my nimmer aen, en zoo ik aen hem zont, Zoo kregent lichtelijk de luiden, in de mont.
Daer had men dan 't gesnap, want 't volk en ken niet zwijgen, Al zouden zy te met door spreeken hinder krijgen.
Trijn Jans is wel getrou.
in zulke zaeken niet.
Maer of gy schreeft een brief, en hem die brengen liet.
Het schrijven komt te kael.
'K wou dat hy door den derden, Of wat bedekt'lijk kost tot my gezonden werden.
Dat ken niet wel geschien.
ik weet nochtans wel raet, En 't ken heel licht'lijk zijn, zoo gy my niet verlaet.
Het hanght alleen aen u. Melissa.
'K zal u behulpigh wezen Waer dat ik ken of magh.
Zoo heb ik niet te vreezen, Zoo gy uw woort maer houdt.
Segt my sleghts uw begeert.
Rufino vrijt na u, gy veinst u staegh verkeert, Heel stuers, ja of g' hem haet, en niet wilt hooren spreeken.
Met reden, om te zien of niet zijn min zal breeken.
En gy bemint hem zoo, ja meer als ik Carbijn.
Maer ziet te degen toe, men ken te lange tergen, En al zijn 't goede luy, vry veel te veele vergen.
Men treedt een blaes zoo lang' tot die aen stukken klapt, Men trekt een boogh zoo lang' tot die aen stukken knapt.
Al zeit het spreek-woort haer, dat nimmermeer goe Vryers Te deegh bedyers zijn, ten zy zy zijn goe lyers: Zoo ziet men nochtans dat geveinsd' af-keerigheidt, De trouste minnaer van 't lang' weig'righ Meysje scheit, Ziet weigert niet te langh, gy mocht ook meed' zoo varen.
En zoo gy wilt nu kunt gy u en my bewaren.
Toont aen Rufin' uw hert, en spreekt volmondigh uit T' geen gy in uw gemoet van u en hem besluit: Zoo ken door u en hem Carbijn licht zijn getogen.
Melissa, hebt gy nu met my een klein medoogen, Zoo toont u Theodoor hier in geen tegenheidt, Of 'k zweer zy anders strak uit deze Wereldt scheidt.
Melissa 'k bid u nu door Venus zoete banden.
Zy knielt, Ziet, met gebogen kniên en met gevouwen handen, Erbarmt u over my, laet doch deez' brakke vloedt Verkeeren uwe zin, verzachten uw gemoedt.
Nu kent gy zoo gy wilt my houden by het leven, En zult met ja of neen nu doot of leven geven.
Uw woorden Theodoor die perzen het getraent, En doen ook dat een wegh langs mijne wangen baent.
'K belooft u, daer 's mijn hant, ik zal mijn veinzen staeken, Laet maer uw droefheit staen, en drooght uw natte kaekken.
Voor eerst zal ik mijn hert uit spreeken, zoo ik 't meen, Zoo zullen wy de rest wel klaren met ons tween.
Zy praten voort stil en blijven staen aen d' een zy.
Carb.
Beloftenis maekt schult, en dwinght ons uit te voeren 'T geen wy, te zullen doen, beloofden ende zwoeren.
Zoo komt my dwingen ook en perzen mijn beloft: En op dat goede tijdt niet vrucht'loos werd' versloft, Zoek ik gelegentheidt by Theodoor te raeken.
Ziet hier is wel haer huis: maer hoe zal ik het maeken?
De deur is toe, 'k en weet of ik wil kloppen aen, Of hier een weinigh voort wat gints en weder gaen, Licht gaet hier yemant uit zoo ken ik na haer vragen.
Ha zotte zottigheidt!
zich zoo te laten plagen Rufino van een Vrouw, dat uwe jeughd' bederft, En leeft in zulk verdriet waer door gy levend' sterft?
'T is maer een malle gril.
zoudmen zoo beminnen?
zoud men om een Vrouw bekrenken zoo zijn zinnen?
'k Min liever nimmermeer als zoo gelijk gy doet.
Wat Vrouwe zie ik daer?
ik wil haer gaen te moet, My dunkt 't Melissa is, en 't ander zoud ik denken Zal Theodora zijn.
Gy zult u leven krenken Indien gy u zoo quelt.
Maer ziet daer komt Carbijn, Hy komt recht op ons aen, geleit gy beide mijn Nu t' huis, zoo zal Carbijn van schaemt niet durven laten, Of hy geleid' u ook dan kent g' hem hooren praeten, Theo.
Melissa ik besterf.
Ha Hemelen wat raet?
Joffroutjes zijt gegroet.
Hoe komt het dat gy gaet Dus met u tween alleen, en anders geen verzelling?
Verzelling is wel goet, maer altemet een quelling.
Zoo doe ik moog'lijk ook, want ik uw praet verstoor.
Wy hadden nu ter tijdt niet veel bezonders voor.
Ik weet dat Meisjes praet is veeltijdts wat bezonders Mel.
Bezonders hoe Carbijn?
men houdt het voor wat wonders, Indien zy anders iets, als praten van de kleên, Op dees manier geboort, op die manier gesneen.
Dat is het minste wel.
en nochtans 't mannen zeggen.
En offer een dat zeit, zult gy dat daerom leggen Op ons lui altemael?
altijdt wat my aengaet Ik loof niet dat gy steets van kap en kleeren praet.
Gy zijt het volkje niet; maer gaet uw kloeke reden Niet tot die voddery, maer tot wat hooghs besteden; En volght der mannen aert, die gy door uw vernuft, En dravend hooge geest uit tertet en verpuft.
Carbijn, het spreekwoort zeit dat al te veel geprezen In 't by-zijn aldermeest, wel schering schijnt te wezen.
Ioffrou gelooft het niet.
Het waer my hertlijk leet Dat ik, als door een lof, u dit of dat verweet; U, wien de goe natuer in alles zoo volmaekte, Dat al quam Momus zelfs ik wed' hy niet en laekte In u het minste deel.
Maer dat ik niet te langh, Ioffrouwen u belet de voorgenomen gang; Zoo 't u gelieft ik zal u wat gezelschap houden.
Wy hadden uit geweest dies halleven zoo zoude Ik Theodora t' huis geleiden, maer uw praet Die houdt ons zoo lang' op, dat al mijn tijdt vergaet: Ik moet nootzaeklijk voort en laet u met uw beiden.
Wy zullen liever eerst u tot uw huis geleiden.
Dat's goet Carbijn.
Ach dat Rufino by ons was!
Waer is hy?
Hy is t' huis, en gants niet wel te pas.
Wat heeft hy dan voor siekt?
hy heeft de tering.
De tering?
dat is quaet.
En kreegze door ontbering.
dat verstae ik niet.
Het geen dat hem verteert Is 't gene hy begeert, maer lijkewel ontbeert.
Wat's dat?
Een Vrouwen beelt: en moet hy 't langer derven, Zoo zal hy door verteer ten langen lesten sterven.
Wel dat's een wreede Vrou die hem zoo sterven laet.
Te wreeder is zy noch, zoo zy hem daerom haet, En wil hem van zijn min niet eensjes hooren spreeken.
't Is beter z' hem ontzeit, als met veel looze treeken Een langen wijl in tuil en twijffelingen houdt.
Maer is hy dan gezont, als hy van minne kout?
Zoo is zijn ziekt niet groot, maer zoud wel haest genezen.
Een Vrouw die dat ook doet moet onbarmhertigh wezen, Wat's daer doch aen belanght of m' iemant praten hoort?
Licht wierd' zy door zijn praet ten lesten eens bekoort.
Maer ken ik niet de Vrou, of ik haer kost bewegen Dat zy tot deze knecht wat beter wierd' genegen.
niet als al te wel.
Zoo troost Rufino dan, En zegt, ik zal daer in doen 't beste dat ik kan. Maer zeg, wat port u doch zoo voor uw maet te vrijen?
Gy zult door zulk gevry uw leven niet bedyen.
Ons vriendtschaps vaste bandt heeft my daer toe geport Theo.
Dat's goet maer doet uw zelf niet door uw vriendt te kort.
Hier zijn wy by ons huis.
Ik weet zy na mijn wachten.
Vaert wel, ik wensch uw beid veel duizent goede nachten.
Speelnootje denkter op, gy weet wel wat ik meen.
Ziet dat gy ook zoo doet en zeght altijdt geen neen.
'k Ben in mijn hert verblijdt.
Waerom doch?
om de woorden, Die ik van stonden aen Melissa spreeken hoorde: Want zoo zy haer geliet zoo zoud' zy niet meer zijn Afkeerig tegens hem.
En dat door raet van mijn.
Zoo is Rufino zeer Ioffrou aen u gehouden.
't Waer onbeleeft gedaen dat ik niet helpen zoude, Waer dat ik kon of moght, een minnaer zoo getrou Als u Rufino is.
Ha Hemel waerde Vrou!
Rufino wordt door u gezont en heel genezen, Ik ken u nimmermeer ten vollen dankbaer wezen, Dat gy mijn eene helft, mijn trouwe medemaet Goetaerdigh hebt verlost uit zijn bedroefde staet: Den Hemel loon het u, Rufino kent niet loonen, Carbijn en ken u niet g'noech dankbaerheidt betoonen.
Het is genoech geloont zoo 't uw luy, maer behaeght.
Rufino heeft nu haest gevangen 't geen hy jaeght, Nu denk ik niet Carbijn, dat gy zult langer wachten.
Maer zult nu al terstondt ook nae een Vrijster trachten.
Die zoo een voorspraek had gelijk Rufino doet.
Wat hoeft dat als gy vrijt een zachter van gemoet?
Ik acht haer allegaer haest eveneens af keerigh: Daer zijn wel duizent dwersch en een alleen begerigh.
Wel kiest gy dan die geen die niet afkeerigh is.
Vangt uit de wilde Zee eens d' alderbeste Vis.
dat is luk op raek.
Zo doet het met de Vrouwen.
Gy kent de goede zien, en dan de quade schouwen.
Het zien is vol bedrogh, en heeft een looze schijn, Theo.
Kiest gy dan zulken een, wiens groot medogend' zijn Gy zelver gantsch beproeft door uitgewezen daden.
En gy zegt dat gy 't hebt Melissa aengeraden: Zoud gy 't u zelven ook zoo licht wel kennen raên?
Dat zou de vlugge tijdt ons licht'lijk doen verstaen.
Rufino was getrou.
Men zou noch trouwer vinnen.
Te meerder was hy waerdt dat iemant hem zou minnen.
Dat men mijn trouwigheit eens by de zijne woogh, Mijn schael hink op de aerd, Rufinoos heel om hoogh.
't Zijn woorden.
Woorden, die de daet ook zal verklarẽ.
Ja, ja 't was lovens waert, zoo woorden daden waren.
't Zal blijken metter tijdt, bleek maer de weder-min.
Was z' in haer eigen zaek, al-even-eens van zin, Als z' in eens anders is, hoe waer mijn luk gerezen?
Dat zy veranderen zal doet my op 't hooghste vreezen.
Dat waer bedriegelijk en al te vals gedaen, Het geen men zelver haet een ander aen te raên.
Dat gy een ander raet, zoudt gy dat zelver prijzen?
Met woorden niet alleen, maer metter daet bewijzen.
Betoont dan metter daet het gene dat gy zegt, En mint hem weder die op u zijn liefde leght.
Maer ik word niet gemint.
Ik zweer dat ik mijn dagen Heb min noch mins gelijk den Vrouwen toegedragen, Dan u ô Theodoor, ik zweert by uw gezicht, Wiens schitterende strael mijn minne heeft gesticht, Wiens blixems snelle vlught mijn zinnen komt ontstellen, Wiens zoete tooverkracht komt ziel en lichaem quellen: Ik zweert u by dien top, die dit bedroefde hert, In duizent knippen vangt, in duizent strikken wert: Ik zweert u by die mondt, het voetzel van mijn leven, Die met een enkel woordt ken doodt of leven geven, Joffrou gy zijt de eerst, de eerste die ik kies, En 't leven ben ik quijt indien ik u verlies.
Waer 's nu uw zacht gemoedt, en uw medogentheden, Waer meê, gy voor Rufin', Melissa hebt gebeden?
Doet nu het gene zelfs dat gy Melissa riet, En weigert uwe slaef uw zoete weêrliefd' niet.
Ha Goden wat geluk!
Nu moet ik weig'ren leeren, Maer zacht niet al te veel, hy zou wel licht verkeeren, Carb.
Wat zeit mijn Engelin?
Maer wat of gy begint Dat gy mijn weerliefd' eischt daer gy zoo schielijk mint.
Ik weet niet dat gy my met kennis spraekt voor dezen.
Hoe durf gy dan Carbijn, strak zoo begerigh wezen, Dat gy mijn minne eischt?
Ik neem, ik u die gaf, Uw haest genomen keur nam haestigh weder af, Wat raet gink my dan aen?
Godinne laet dat varen, Ey laet 't vergeefs gedacht uw zinnen niet bezwaren.
Is dat vergeefs gedacht?
uw min is eerst geleidt.
Al is mijn minne nieu, z' is vol bestendigheidt.
Het zeggen is goet koop, de tijdt die most het leeren.
En zoud' ik dan terwijl uw zoete gonst ontbeeren?
Gy leeft terwijl op hoop.
De hoope die bedrieght, Theo.
Maer zy is vast wanneer uw trouwe niet en lieght.
Betoont het ergens meê.
Dit kusje zy het teeken.
Ha kus?
ha zoete kus, die 't herte schijnt te breeken!
Carbijn mijn tijdt is om.
Wilt gy zoo haestigh gaen?
Ik bleef wel; maer de tijdt die drijft my hier van daen.
Mijn eenigh een, mijn vreught, mijn leven van mijn leven, Mijn ziele van mijn ziel, gaet gy my nu begeven?
Vaert wel en blijft gezont.
Vaert wel mijn Theodoor.
Denkt om uw Theodoor.
geeft gy de min gehoor.
Theodoor binnen.
De minne houdt mijn tong, de vreught belet my 't praten, Ik ga 't verwarde hooft nu wat bedaren laten.
Mentor.
Goossen.
DE gulde Zon die is gedooken in de Zee; De zilver bleeke Maen, bewaert haer Broeders stee, En licht met al 't gestarnt mijn duistere gezichten, Maer moght die gulde Zon, mijn oogen eens verlichten, Die d' Hemelsche verpuft, en doet de zilvre Maen, Met al der sterren glants, heel zonder schijnzel staen, Ach moght de gulde Zon mijn oogen eens beschijnen, Zoo zoud al mijn gequel en droevigheidt verdwijnen.
Geeft Goden, geeft dat ik zoo goeden uur geraek, Dat zy haer deur ontsluit, en luistert na mijn spraek.
Wat zal ik?
kloppen aen?
ik durf het qualijk wagen, Hy klopt.
Zy uit een venster.
Wel waerom zoud ik niet?
ik zal eens na haer vragen.
Wie is daer voor de deur in 't midden van de nacht?
Hy die na uwe komst met groot verlangen wacht.
Uw slaef.
Maer wie?
Gy ziet hem, komt beneden.
Beneden?
dat 's te laet, ik ben al aen 't ontkleeden.
Godin het is noch vroegh.
Maer zegt my wie gy zijt.
Uw Mentor.
Wel my dunkt gy schaemt u niet een mijt; Hoe Mentor wat is dat?
dus in de nacht te komen?
Hebt gy geen schroom voor my, gy zoud mijn ouders schromen Te stooren uit haer slaep, zy zijn daer toe te oudt.
De min Joffrou, de min, de min heeft my verstout.
Ey zeeker 't is noch vroegh, komt maer uw deur ontsluiten.
Ontsluiten?
en om u?
Neen Mentor blijft daer buiten.
My dunkt gy dronken zijt, uw wijsheidt in de kan: Het herzenlooze nat en dulheidt in de Man: Dan ist uw lui manier een luchje noch te halen En van de eene plaets op d' ander loopen malen.
Wat meent gy dat men dan moet wezen steets bereit, Te geven zulken hoop goet antwoordt en bescheit?
Gaet henen, gaet na huis, en legt u in het laeken; Of zeeker ik en zal om uwen 't wil niet waeken: Maer 'k sluit mijn venster toe, en geef my tot mijn rust.
En wilt gy malen maelt zoo lang' u 't malen lust.
Zy sluit haer venster.
Hoe dat mijn Engelin?
waer doch zoo haestigh henen?
Mijn Hemel die is toe, mijn zonne is verdwenen.
Is dat een Vrouwen aert?
het is een Tygers aert.
Wat schort u Theodoor?
zijt gy voor my vervaert?
Of haet gy my?
gy zegt ik ben beschonken, En 'k heb de gantschen dagh geen sterken drank gedronken, Den Hemel zy mijn tuigh gy zeght het is te laet, Gelijk of gy zoo laet niet met een ander praet.
Dat ist niet Theodoor, en ik zal in drie dagen Wel weten waerom gy my van uw deur gaet jagen; 'k Wed gy een ander mint, en krijgh ik dan die geen, Die gy bemint, ik zweert; ik breek hem hals en been.
Zoo leer ik hem te deegh mijn Theodoor beminnen.
Zoudt gy dit huis by nacht alleen wel kunnen vinnen?
Ia Meester zoud' ik niet?
een groote blauwe deur.
Een kelder aen de zijd en daer een hekje veur, Een blauwe stenen stoep, zes vensters naest malkand'ren, Een platjen op het huis om Zomers op te wand'ren.
Och ja genoeg, genoeg.
Onthoudt het wel ter deegh; Nu zal ik haestigh zien wie my is in de weegh.
Maer niemant?
niemant?
wel wat raet, weet Goossen dat?
Wie isser meer als ik?
en ik u achter 't gat.
Maer zoo en meen ik 't niet.
Dat 's kunst voor my te weten.
Let gy maer op het huis.
beide binnen.