floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Zegt Dianira my de oorzaek, en de reden, Met wie, en op wat wijs uw Echt-breuk is geschied.
brocht my in dit verdriet.
Gustavius?
't Was hy.
O Nikkerlijke zake!
Hoe kost Gustavius, eylaes!
hier toe geraken?
Alzoo hy my wel eer gevrijt had, en bemind, En uyt der herten lief, g'lijk hy noch is gezint, En ziende 't onluk had my van mijn Man gescheyden, Hy my door vleyery, in 's Duyvels strikken leyde, En bracht my tot zijn wil, en nikkerlijke lust, Die ik met mijne min ongodd'lijk heb geblust.
Is 't meer als eens geschied?
Neen Vader, deze zonde, Heeft my mijn ziel gequetst met doodelijke wonde; Ik wensch dat my de dood een zalig eynde geeft, Mits Dianira is onwaerdig dat zy leeft; Want ik ter wereld kan van God niet beter erven, Als door oprecht berouw, zalig in God te sterven.
'k Bedroef my Dianier, en boven al mijn smert, Valt dit de grootste pijn, en quelling in mijn hert, O mensch!
ô brosse mensch!
die uw genegentheden Te lossen breydel geeft, in plaetze van gebeden; Wanneer een quaê gedacht genegentheyd bestrijd, Men zonder tegenstand in 't hert die boosheyd lijd; O boosheyd, quade lust!
ongoddelijke zaken!
Die eer uw bitterheyd den mensche niet doet smaken, Voor dat gy met de daed uw werken hebt volbracht; O Dianira!
'k had noyt zulks van u gedacht; 315 Bid Code om genaed, eyndigt in God uw leven, En bid hem dat hy u, uw zonden wil vergeven; Zijt zeker Dianier, zijt zeker en gewis, Dat Theodoor nu haest ten eynden 't leven is; Ik voel, oy me!
ik voel, dat ik in flaeut gerake; O dood!
ik voel, ô dood!
dat my uw schichten naken; 'k Bid om genâ, ô Heer!
genade en geen recht, Toond bermhertigheyd uw dienaer, en uw knecht.
Mijn Heer, hoe is 't?
De dood komt die ik niet en vreeze; Ach!
Dianier, ik ben niet die ik schijn te wezen.
'k Hoop immers Heer, dat gy zijt Pater Augustijn?
Neen, ik ben Theodoor, en Pater in de schijn.
Hoe Theodoor, ô God!
kan 't geschieden?
Waer zal ik nu van schaemt, en van benautheyd vlieden?
sterkt my goede God, geeft my de moed, en macht, Te doen aen Theodoor 't geen ik hem waerdig acht.
Ootmoedelijk ik my ter aerde neder buyge, En u mijn Theodoor mijn rouwig hert getuyge; Mijn Lief, mijn Theodoor, mijn Echt getrouwde Man; Mijn misdaad ik aen u doch niet af bidden kan; Doch evenwel moet ik u ziende noch in 't leven, Verzoeken uw genaed; wild gy 't my wel vergeven?
Dat ik u bed, mijn eer, zoo godloos heb geschend, Waer door mijn leven zal in knaging zijn ge-end.
'k Vergeef 't u metter hert, wie wil een Christen heeten, Die anders zond niet wil vergeven, nocht vergeten; Bid Gode om genaed, dien God aenbid en vreest, Van wien gy uw genaed behoeft het aldermeest.
O spiegel aller deugd!
door wiens Godvruchtig leven, Dat ik alleen tot Godes kennis word gedreven; Zoo dat 'er niet en is ter wereld, waer na ik; Als tot genade Gods mijn zondig leven schik.
En ik my tot der dood.
Ik my tot bitt're tranen.
En ik om Dianier uyt liefde te vermanen, Dat zy voor 't laetst van my dit tot een lesse leerd, Als dat zy boven al haer Ziel tot Gode keerd; Niet ziende na der aerd op tijdelijke vreugden, Maer na den Hemel met het ooge aller deugden; Niet zoekend by de mensch getroost te zijnin druk; Niet zoekend menschen hulp in tijd van ongeluk; Niet wenschend lichaems lust in tijdelijken goede; Niet zoekende uw vreugd in rijkdoms overvloede; 316 Dit alles is bedrog, dies in het ongeval Keert u tot God alleen die u haest helpen zal; In God en is geen end, maer leven zonder sterven, En alle aerdsche vreugd die moet men namaels derven.
Al wat de mensch bezit, van rijkdom, schat, en goed, Den mensch hier, door de dood, doch alles laten moet; Die 't meest van dees bezat, en niet na zijn behooren Gebruykte, gaet zijn ziel hier door, eylaes!
verlooren; Oy me!
hoe bang word my, wat voel ik voor een smert?
Het schijnd dat my de dood komt vallen op mijn hert, De dood wil my de ziel van 't lichaem af doen scheyen.
God, hoop ik, dat uw ziel ten Hemel zal geleyen, En gunnen my dat ik met u zal gaen ter dood.
Nu voel ik, Dianier, my in de grootste nood Van sterven, waer in ik met God my vind te vrede.
sterft gy Theodoor, van droefheyd sterf ik mede; Vergeeft my alles doch wat ik u heb misdaen.
'k Vergeef; nu laet, ô Heer!
uw knecht in vrede gaen.
Vaerwel mijn Dianier, nu ik van hier moet scheyden, Hoop ik u weêr te zien in 's Hemels eeuwigheyden; Mijn lichaem laet ik u, nu ik het leven derf, Dit is het laetst, oy me!
Hy blijft dood.
ô nijd'ge dood!
ô dood die ik beklage!
Dat gy my Theodoor zoo schielijk hebt ontdragen; O dood!
uw macht, ô dood!
geeft my getuygenis, Hoe dat de mensch gelijk een bloem des aerdrijks is; O dood!
ô bitt're dood!
een schrik voor a alle zonden; O dood!
door wie de mensch van 't leven word ontbonden; Wat is 't dat men in zond van vuyle lusten wroet; Wat is 't dat men de lust in snoode min voldoet, Wat is 't, eylaes!
wat is 't, in alle weeld te leven, En aen begeerlijkheyd den lossen toom te geven; Wat is 't, eylaes!
wat is 't, als ons de dood genaekt, Een bitterlijk fenijn dat dan de ziele raekt; Gelukkig die zijn lust, door 't derven heeft verdorven, Hoe armer hier geleeft, hoe rijker weêr gestorven.
Hoe Dianier!
was 's dit?
Een spiegel waer men ziet, Hoe alle werelds vreugd verandert in verdriet.
Is Pater Augustijn de wereld overleden?
Om dat ik heb mijn Echt, en eere overtreden, 317 Heeft Theodoor, eylaes!
dees goede Man vermoord, Zoo dat rechtvaerdig hem een weêr-wraek toe-behoord; Ik zelver wil den Fiel met deze hand vernielen, En zenden zijne geest by d' onder-aerdsche Zielen; Ik stel mijn wraek in 't werk.
Neen Dianier, bedaert.
Ik zeg Gustavius!
dat gy my geeft uw Swaert.
Wat wild gy, Dianier, met mijn geweer uytrechten?
Maer uyt een wraek-lust met mijn Theodoor gaen vechten.
Beveelt die wraek aen my, 't geen u doch niet en past, Want hier is, Dianier, voor u te veel aen vast; Wat wild gy zijn Beulin, uw eygen Man vermoorden?
'tZoud meerder wreedheyd zijn als men zijn levenhoorden.
Ik sweer, Gustavius, zoo gy 't my niet en doet, Dat ik het eyschen zal met wrake van uw bloed.
't Schijnt Dianira raest, en is als zonder zinnen.
't Schijnt dat Gustavius my haet in plaets van minnen.
Seg Dianier, waer in ik u zulks blijken doe?
Gy weygert my mijn wensch.
Schrijft dat mijn Liefde toe.
Uw liefd, Gustavius?
hoe kund gy liefde dragen, Mits gy niet doen en wild het geen my zoud behagen?
Maer nu gy hebt uw lust, en min aen my geboet, Nu zoekt gy Dianier te schoppen met de voet; Ik draeg u and're liefd, gelijk ik zal betuygen, Nu wil ik my voor Gustavius neder buygen; Ontblooten mijne borst, uyt liefd die ik u draeg, Om sterven van uw hand, zoo 'k u daer meê behaeg; Uw Dianira knielt met yverig verlangen, Om van uw hand de dood, uyt liefde, te ontsangen; Uw Dianira knielt, en offert haer ter dood, Kom aen Gustavius, en ziet nu eens, hoe groot Mijn liefde t' uwaerts is; ik offer u mijn leven, Gustavius, ey kom!
wild my de dood-steek geven; Gustavius, ey kom!
mijn bede doch voldoet, Hoe staet gy dus bedrukt, verslagen in 't gemoet, Wat schrikt gy?
hallef dood staen u de leên en trillen.
Den Hemel gun my dat ik zulks doch noyt mach willen.
Hoe trouw ik uw bemin ik hier door blijken doe, Suft niet Gustavius, maer stoot vrymoedig toe; Ey!
kom, beproeft mijn liefd, laet my uyt liefde sterven.
Gustavius, kan ik dan zoo veel niet verwerven, Dat gy de proeve van mijn liefde t' u waerts neemt?
Uw doent, ach Dianier!
dunkt my te wonder vreemt; 318 Gy wild dat ik u zal getrouwe liefde toonen; Gy wild dat ik uw trouw met trouwheyd zal beloonen; Gy wild dat ik uw ziel van 't lievend lichaem schey; Gy wild dat ik mijn ziel met u ter hellen ley.
Hoe zoud dit trouwheyd zijn?
het waer een meerder teeken, Van groote bitterheyd; geen liefd, maer liefde breeken; Wanneer ik dit bestond bewees ik metter daed; Dat ik geen liefde droeg, maer een vervloekte haet; Hoe zoud ik, die ik min, en lief heb uytter herten, Het leven nemen, met zoo gruwelijke smerten?
My pijnigen 't gemoed, ô neen!
't kan niet bestaen, 'k Had liever dat my zelfs de dood wierd aengedaen; Kan ik u, Dianier, mijn trouwheyds proeve geven, Dat gy met uwe hand my hellept uyt dit leven?
Ik offer my heel graeg, en willig in uw macht, Op dat mijn trouwheyds proef werd met mijn dood volbracht; Ontfangt mijn Swaerd, zie daer, ik zal aen u doen blijken, Dat mijn getrouwigheyd voor d' uwe niet zal wijken; Is dat getrouwheyds proef?
zie daer dan Dianier, Proeft Gustavius trouw, ik geef u mijn Rapier, En kniele voor u neêr; ey!
kom wild my door-stooten; De plaets daer 't herte leyd, die zal ik u ontblooten Dat is mijn linker borst, in deze leeger-steê, Daer leyd, ô Dianier!
mijn hertjen al gereê; Daer leyd het en verwacht met trouwelijk verlangen, Om van uw lieve hand een zoete dood t' ontfangen, Suft niet, maer neemt een moed.
O woorden zonder meenen!
Zoo ik het niet en meen, de Goden my verleenen, Dat ik met Pluto dael na d' onder aerdsche poel.
En dat ik daer tot straf zijn plagen eeuwig voel.
Lang aen dan, ik zal uw getrouwigheyd eens leeren.
Wat zoud ik liever van mijn Dianier begeeren?
snooden schelm, dien ik niet min maer haet, Hier leyd mijn Theodoor, gestorven door het quaed En Goddelooze werk van u, met my, bedreven, Ach!
mijn boelagie bracht mijn Theodoor om 't leven; Fy u!
dat gy my hebt tot deze daed gebracht; Fy my!
dat ik u heb gegeven zulke macht.
In plaatze van mijn min zult gy de dood be-erven, En met uw eygen swaerd van deze handen sterven.
wat 's dit, 't geen gy aen my betoond?
Heb ik u yets misdaen?
ik bid u my verschoont.
319 Dianir.
Uw bidden is vergeefs, ô moorder van mijn Echte; Nu zal ik na mijn wensch, uw boosheyd zelver rechten; Nu zult gy gaen ter dood, mijn wraek moet zijn voldaen, En na uw dood zal ik die zelfde gang ook gaen; Echt-schender, daer gy zijt, uw leven is ten ende, Ik neem u 't leven mits dat gy mijn eere schende.
Hou daer is loon na werk.
Zy doorsteekt haer.
O wrack!
ô wreede wraek!
Waer mede gy beloont die goddelooze zaek; O zond!
wat is uw loon?
De dood, die zond niet vreezen.
wild my genadig wezen; Ik sterf, oy me!
ik sterf, tot straffe van mijn zond; Ik sterf, oy me!
ik sterf, aen deze sware wond.
Nu Dianira, nu bereyd u ook ter dood, En met dit zelfde Swaerd u zelfs het hert af-stoot; Ach!
Theodoor, dat ik in nood u heb begeven, En met dees Fielt, eylaes!
ook overspel bedreven, Dat roud my, zoo dat ik mijn zelver wreken wil, Dat ik zoo goddeloos in deze zonde vil; Wat is mijn leven nu?
mijn leven is een sterven, Een leven ach!
het welk moet alle vreugde derven; O zonde!
die u toond een Slaef van uwe lust; O zonde!
wat 's uw loon, wanneer gy zijt geblust?
die den mensch zoo schoon u toond voor d'oogen, O zonde!
door uw lust, hebt gy mijn Ziel bedrogen; O zonde!
wat is zond?
een Nikkerlijk bedrijf, Die eeuwig ons vernielt zoo na de ziel, als 't lijf; O zonde!
een vreugdeloos vermaken; O zonde!
een zoetheyd zonder smaken, Een schaduw van wat zoets, een niet die yet wat schijnt, Een schim, een ydel rook die met de wind verdwijnt; O zonde!
een goddeloos behagen; O zonde!
een Hel vol wreede plagen; O zonde!
een Iufvrouw schoon gekleed, Die uyterlijk wat lijkt, draegt binnen niet een beet; O zonde!
de zonden aen te hangen, Dat is een strik waer in de ziele word gevangen; Een lok-aes aen de lust, een zoete slaverny, Een wellust vol verdriet, een wreede toovery; 'k Wil wrake van mijn zond, ik zelver wil mijn wreeken, En zelver my het hert met dit Rapier afsteeken; U volg ik in de dood mijn Lief, mijn Theodoor!
Om dat ik u verliet, na dat ik u verkoor; 320 Gy die my tot uw hulp, en vreugde had verkooren, Hebt nu uw leven om mijn zonden, laes!
verlooren; Mijn leven ik verlies, om dat ik zulks bedreef, En my niet waerdig ken dat ik op Aerde leef; Dit 's teeken mijns berouws, vergelding van mijn zonden, Dit is mijn laetste uur, dit zijn mijn laetste stonden, Dat Dianira hier op dit bedroefde dal, In 't lichaem hare ziel, eylaes!
behouden zal; Ik kus uw doode mond, mijn Theodoor, ik sterve, Om dat ik u, mijn Lief, mijn Theodoor, moet derven; Vaer wel met deze kus, vaer wel mijn lieve man; O menschen!
denkt aen my wat zonde werken kan; D' een zonde d' ander volgt, de zond brengt my om 't leven, Mits Dianier haer wil de laetste Dood-steek geven.
O aengename dood!
u vrees ik, leyder, niet, Mits dien gy zijt het eind van alle mijn verdriet.
321 Rosilion en Rosanniere, Bly-Eyndend-Spel.
POlicander, Koning van Boyens en Ambarres, word beoorloogt van de Koninginne van Pictes, en Santons, genaemt Argire; dewelcke Celiodante, als Veld-overste, met een machtig Leger in 's Koningsland doet vallen; Policander ten uytersten benauwt, en zijn laetste toevltucht genomen hebbende in de Stadt Avarik, en aldaer sterk besloten, en omlegert, ziende geen andere uyt-komst als zijn verderf, verzoekt, hoewelmet wanhoop, door beleyd van zijn Dochter Rosaniere, bystand en hulp van den Ridder Rosiljon; de welcke ter liefde van de Princes, en Koning, als daer toe verbonden door genote deugde, een machtig Leger van verstroyden Adel, en Krijgslieden by een vergadert; valt in 's Vyands Leger; slaet door, en ontzet de Stad, neemt Celiodant gevangen; en steld den Koning wederom in 't Rijk.
Hy, tot belooning van zijn getrouwe dienst, eyscht des Konings Dochter Rosanier ten Echt, 'twelk hem den Koning toestaet.
Celiodante, als gevangen, vyand des Konings, vind zich in liefde van de Princesse Rosaniere zoozeer ontstken, dat hy zich genootzackt voeld om by den Koning op het huw'lijk aen te houden; den Koning vreezende de macht van Celiodante, inziende zijnen staet, en Koninglijcke afkomst, vind nut met toestemminge van alle zijn Raed, Rosaniere te trouwen aen Celiadonte, niet tegenstaende zijn beloften eerst aen Rosiljon gegeven.
Rosaniere, die haer liefde had gezet op Rosiljon, dit verstaende, neemt voor, haer Vader te verbidden, edoch, valt vergeefs, en vruchteloos, derhalven doet aen Rosiljon beloftenis van getrouwigheyd ter dood toe.
Den Koning Policander, om een eeuwigen vrede te besluyten met de Koninginne Argire, tot groot voordeel van zijn Rijk, wil Rosaniere, tegens dank, aen Celiodant doen trouwen, en haer met dwang de liefde tot Rosiljon doen af-staen; welcke gerucht en ter ooren gekomen zijnde van Verance, doen den zelven ten hoof verschijnen, den Koning voor oogen stellende zekere teekenen, waer door zijn Majesteyt word bekent gemaekt, dat Celiodant is des Konings Zoon, de welke by in onecht by de Koninginne Argire get eelt heeft, waer van Verance zoodanige waerachtige verklaringe doet, dat den Koning, hoe wel verwondert, de waerheyd voor oogen ziet, en zich genootzaekt vind, alzoo Celiodant zijn Zoon, en Rosanier zijn Dochter is, van dat how'lijk af te staen; onder tusschen komt de Coningin Argire in 't Hoff van Policander; vind aldaer Verance, de welcke aen den Koning Policander, als ook aen de Coninginne Argire, waerachtige ken-teekenen voorsteld, dat den Ridder Rosiljon is de Echte Zoon van de Koningin Argire, waer uyt onstaende groote blijdschap, vereenigt den Coning Policander, zijnde Weduwenaer, met de Koninglijke Weduwe Argire, in vredelijk besluyt, en neemt haer aen voor zijn wettige gemaslinne; trouwt Rosaniere met Rosiljon, en Celiodante met Cephise; Zijnde een voor-dochter van der Conings Policanders overleden huysvrouw de Koninginne, en eyndigt alzoo dit Tooneel Spel.
CELIODANT i, onbekenden Zoon van Policander.
SCHILD-WACHT.
POLICANDER, Koning van Boyens, en Ambarres.
ROSANIERE, Konings Dochter.
ERGUNTVS.
ARIONTHE.
ROSILION, onbekende Prins van Pictes, en antons.
CEPHISE, voor-dochter van Policanders overleden Koninginne.
BELLINDE, StaetJuffer van Rosaniere.
ORONTE, Hof Meester van Celiodante.
RAEDS-HEER, van den Koning.
VERANCE, een Land-man HOVELING.
ARGIRE, Koningin van Pictes, en Santons.
322 Eerste handeling.
CELIODANT met een doel gewapende Zoldaten.
Celiod.
't GEluk des Oorlogs hangt meer aen'tbeleyd, als krachten; Zoo wie in d'Oorlog wil de zegening betrachten, Die moet niet op zijn macht, maer op de rede staen, En meerder met beleyd, als met verwaendheyd gaen.
Na dat men krijgs-raed hield, om op des Vyands wallen Een proef te nemen, en met stormen aen te vallen, Bestemde men, zoo lang te wachten, tot de nacht Haer loop wat verder, als ten halven, had gebracht; O groote Goden!
laet de gunst van uw genaden, Versterken dit mijn volk, en zegend gy de daden, In d'aenslag, die by ons op heden is beleyd; Uw hulp zy onze kracht, ons wit, voorzichtigheyd.
Mijnhelden!
zoo gy zoekt van beyden een te erven, Dat's eer bevechten, oft in't veld met eer te sterven, Zoo zult gy, onder my, gelijk mijn kind'ren gaen, Gemoedigt, dezen nacht met onzen vyand slaen; Waer toe den Hemelschijnt te zijn op onzer zijde, De Sterren, en de Maen, al oft zy willen mijde, Den Vyand dienst te doen, verdonk' ren vast hun licht, En blinden zoo, ey zie!
den Vyand het gezicht; Nu is de rechte uur tot ons Geluk gebooren, Zoo yder zich wel quijt, is's Vyands Stadt verlooren; Men vind die op het swakst hier aen de Zuyder hoek, Dies is het raedzaemst dat men daer eerst proef verzoek; Elk grijp nu moed en hert, om moedig aen te vallen.
CELIODANT doet een aenval op de Stad, Trommel en Trompetten werden geroert, de Schildwacht van de Stad, Volk vernemende, roept.
Schild.
Den Vyand zoekt met list te raken o pde Wallen, Allarm, op, op, op, op, op mannen, op, val aen.
ARIONTHE met eenige Soldaten uyt vallende, drijft CELIODANT terug, en werd in het vervolgen doodelijk gewond.
Ariont.
Dezegen is by ons, maer komt my dier te staen; 't Bloed stremt my, 't herte flaeut, de Ziel is aen't vertrekken; Ach!
Helden, laet mijn dood u voor een bake strekken, Om met uw bloed en moed te strijden voor die geen, Die zelver goed en bloed opzet voor het gemeen; 323 Toond uwen Koning trouw, u zal getrouwheyd blijken; Ik bid u, voor mijn dood, en wild doch niet afwijken Mijn Vader; na wiens kroon Argire lagen leyd, En aengezien't Geluk op losse spillen dreyd, Is zelfs den Koning, laes!
het noodelot verschooren, Doch!
't werd, door trouwigheyd, in luk vaek weêr herbooren; Dies bid ik u noch eens, gy Helden!
die hier staet, Dat gy getrouwigheyd ter dood toe blijken laet; Mijn dood zy u een les, om trouwigheyd te leeren, Hy eerd geen Goden, die den Koning niet wil eeren.
De flaeute breekt mijn spraek, de dood toond haer geweld, De dood verheerlijkt hem, die sterven mach in't veld.
ROSANIERE.
ERGVNTVS.
Hoe staet het, krijgsliên?
is ons d'overhand gebleven?
Ergunt.
't Geluk is op ons zijd, waer Arionth in't leven.
Rosani.
Is Arionthe dood?
liet mijn Zoon de Ziel?
Mits hy te moedig, laes!
op zijnen Vyand viel.
Mijn Broeder dood?
Mijn steun en troost my dus ontnomen?
Wat ramp, wat ongeval mach ons noch overkomen!
Wat leet, wat ongeval hangt ons noch boven 't hooft!
O Koninglijke Bloem!
nu dat uw luyster dooft, Nu dat uw bleeke mond de dood voerd nauw lippen, En dreef, door's Vyands stael, de Ziel door roode tippen 't Gemoedigt lichaem uyt, zoo dat dit bleek gedaent Met Peerlen werd bestrooyt van mijn bedroest getraent; O moed!
vol's Konings bloed, uw Vyanden gebleken; O doode mond!
kon't zijn dat gy noch eens mocht spreken; O mannelijken arm!
ontbloot van't blanke stael, Omhels, omhels my noch eens voor de laetste mael; Gy, die om Vader, en om Zuster te bevrijden, Ontijdig, voor uw tijd den dood hebt moeten lijden, Beweegt mijn droeve Ziel tot eyndelooze rouw, Draegt gy ons gunst, ô Goôn!
zoo toon het nouw.
nu is het tijd van weenen, en van klagen.
Mits ons het noodlot drukt in droeve nederlagen.
Al wat het onluk heest dat word ons opgelaen.
Het is der Goden wil.
Wie kan die tegen staen?
De rampspoed die ons treftheeft geen gelijk op aerde.
En drukt, helaes!
te zeer uw Koninglijke waerde.
De Kroon staet ingevaer, ons levenzelfs in nood.
Wy in benautheyd, en mijn Broeder, laes!
gedood.
Men hoort niet in de Stad dan zuchten en dan karmen.
of den Hemel eens woud over ons erbarmen!
324 Koning.
of den Hemel ons een uytkomst gaf in't end.
Zoo niet, men roofd uw ziel, mijn kuyscheyd word geschend; Ach Hemel!
verhoor ons klagen, en ons zuchten, En doet ons vyand van ons Stad, ô Goden!
vluchten; Den vyand die ons volgt in doodelijken haet, Vermits uw Majesteyt Argires liefd versmaed; Haer liefde zoekt uw gunst tot Echtelijk vereenen, Waer uyt den oorspronk is ontstaen van dit ons weenen; En zijn hier in de Stad omlegert en bezet, Daer wraek-lust nu het swaerd op ons verderven wet.
Kroning.
Wat uyt-komst, ach, helaes!
in dit ons droevig lijden?
Indien ik met getraen den vyand kost bestrijden, Ik trad Celiodant alschreyend te gemoed, Bestormde zijne ziel met Maegdens trane vloed.
Met tranen, met geschrey is hier niet uyt te rechten.
Veel minder is 'er kans den vyand te bevechten.
Wat raed dan?
Rosan.
mijn raden is te niet.
Vermits wy al te diep vervallen in't verdriet.
Wat raed, eylaes!
't is best vertrouwen, En in de nood de hoop op's Hemels gunst behouwen, Grijp moed, mijn Vader, cy!
bedroest u niet te zeer.
Zoo gy beswijkt, zijg ik los onder't noodlot neêr; De moed in tegenheyd stut neêrlaeg door vertrouwen.
Dies is het best de moed in't onluk te behouwen; Het herte, aen de Goôn te stieren in den nood.
Zoo vind men troost, en vreugd al waer't schoon in de dood.
't is waer, wat ongeval den mensche mach ontmoeten, Dat kan geduldigheyd door's Hemels gunst verzoeten, Dies men met Offer dan der Goden wraek verzoen.
Op hoop van dat Geluk laet ons hun Offer doen, Met tranen en gezucht.
Met schreyen, en gebeden, Rosani.
Met innerlijk berouw, en onbesmette leden, Op dat de zonde door de offerande keer.
Den Hemel's vyandts macht van onze wallen weêr.
Nu als van hoop berooft, schijnt hoop my noch te peyen, Wat hoop, eylaes!
wat hoop zal onze droefheyd scheyen?
't Onzeker geeft wat moeds, maer ach!
wel overdacht, Vind ik mijn voorstel noch onvruchtbaer, zonder kracht; 'k Heb met weemoedigheyd deesletteren geschreven, Die ik zal onderstaen aen Rosiljon te geven, Door een vertrouwde bood, en af-gerechten man, Die my in dit geval zal dienen, zoo hy kan, 325 Behendiglijk met list door's vyands leger raken, Om Rosiljon mijn nood en leed bekent te maken, Hem aen te dienen ons ellend, en sware pijn, Verzoekende dat hy wil onze hulper zijn; Osprakeloos verzoek!
als gy hem zult verschijnen, Soo druk hem droevig in het lijden, en de pijnen Die mijn verkropte borst benaeuwen totter dood, Op dat hy willig ons wil helpen uyt de nood.
En 't uyterste gevaer, waer in wy zijn gekomen; Ach Hemel!
't geen ik nu, door nood, heb voor genomen, Volvoer dat na mijn wensch.
Princesse Rosanier, Op uw gebod, aen my gedaen, verschijn ik hier, Om willig t' uwen dienst mijn leven te betoonen.
Vertrouwt my dat ik zal uw trouwigheyd beloonen; Doet, bid ik, alle vlijt, dat gy door 't leger breekt, Schoon dat in deze zaek voor a veel onheyl steekt, Soo is'er nochtans troost en uyt-komst te verhoopen, Vermits gy hier of daer noch vinden zult een open; En speurt den Ridder na, den Ridder Rosiljon, Die door zijn moed en kracht vaek Leeuwen overwon; Door wapens, en door swaerd bestreed de kloekste helden, Die oyt gewapend zich in swaren oorlog stelden; Dies voerd hy in zijn schild een overwonnen Leeuw, En word den tweeden Mars genaemt in onzen eeuw.
Dees is 't dien ik verzoek dat gy van mijnent wegen Tot hulpe van ontzet wild zoeken te bewegen; Bid hem om mijnent wil den oorlog aen te gaen, En dat hy onderstae den vyand op te slaen; Tot welken eynde gy hem deze brief zult dragen.
Ik die in dit geval, om u Princes!
wil wagen Mijn leven, ziel en lijf, begeet my op het pad, Op hoop't geschiede, zoo Princes het geerne had; De diepe nood waer in uw hoogheyd leyd gezonken, Uw tranen, en't gezucht doen my't gemoed ontfonken, Om door medogendheyd, te zoeken, in uw nood, Getrouwe bystand, schoon ik boeten't met mijn dood; Als een trouw onderdaen verplicht aen zulke wetten, Die reden en natuur mijn wil te voren zetten, Begeef ik my, en dat gewillig, op de reys.
En uw gewill'ge dienst zal ik na haren eys, Met een volkomen loon, Ergunte!
zoo beloonen, Als immermeer Princes haer kan aen yemand toonen; Doet maer uw best en vlijt.
Princes het zal geschiên, My zult gy trouw'lijk uw gebod volbrengen zien.
326 Tweede handeling ROSILION, ziende op zijn swaerd.
Rosiljon.
ZOo blinkt den dageraed met Hemels blaeuw in't Oosten; Zoo pleeg een droef gemoed zich zelven vaek te troosten; Zo raekt men voort, en voort, ja klimt van trap op trap; Zoo komt men van een kleyn tot groote Ridderschap.