floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
het doet my zoo goet, Als ick’er aen gedenck, dat ick dan lachen moet; Ha, ha, en dese knegt ging dan den ouden vinden; Ha, ha, en heeft hem dus de ogen gaen verblinden; Ha, ha, en sey dat hy was na de Strant gegaen, Te wandelen met sijn Zoon, en hoe zy quamen aen Een Turrickse Galey, waer uyt dat quam getreden Een Jongen Turck, die haer beyden had gebeden Om in te komen, en haer beyden getrackteert, Met alderhande Fruyt, en Wijn, heel schoon; doch keert Terwijl sy saten, toen in volle Zee; laet varen De knegt toen in een boot, om d’oude te verklaren, Zoo hy niet haestig hem vijfhondert Kronen send, Dat dan sijn Soon als Slaef verslijten sal sijn end; En dat hy hem terstont, sal na Algier toe voeren; Ha, ha, ha, ha, ha, ha!
’t gemoet dat quam ontroeren, Van desen ouden Vreck, door dien dat men bestrijt Zijn schatkist en sijn bloet; hy die niet garen scheyt Van ’t gelt, en die oock niet sijn Soon en wil verliesen, Dus weet hy niet wat hy sal voor een middel kiesen; De liefde tot sijn Soon, die baert hem groote smart: Den eysch van ’t gelt, sijn soo veel steken in sijn hart: Ha, ha, ha, ha, ha, ha, men rooft hier door sijn leven; Hy wert half rasend’, en wil soo veel gelt niet geven; En stuurt den Turck wel duysent vloeken na sijn gat; En sweerd’ aen hem de doot, so haest hy komt in Stat; Dog na veel schelden van den Turck, en sijn Galeye, Is hy op ’t laetst, bedroeft, nog van sijn gelt gescheyen: Maer hoe, mijn Heer, is mijn verhael geen lachens waert, Gy lagt niet eens, om al dat ick u heb verklaert.
De Jongman is een guyt, een fielt, niet waert te leven; Sijn Vader sal hem voor dees daet sijn straf wel geven; En dat Heydinnetje is een varken sonder eer, Die sulck een eerlijck man durft schelden: maer ick sweer Dat die Geront haer sal betalen, voor dit hoonen, En oock dat zy hem dus sijn Soon heeft gaen ontronen; En dese knecht, sal hy wel haest tot yders spot, Voor sijn verdiende loon, doen stellen op ’t Schavot.
Silvester, Zerbinette.
Waer is ’t dat gy al loopt, met sulcke malle treken?
En gaet daer met u Minnaers Vader staen en spreken.
Voorwaer, ik twijfel, nu gy dit hier aen my melt; ’k Heb sijn geschiedenis hem selver dan vertelt.
Hoe sijn geschiedenis?
Ja, door de lust gedreven, Most ick het ymant, ’t was wie ’t was, te kennen geven, En ick quam juist by hem; dog het is nu geschiet, En onse zaeck en is daer om te slimmer niet.
Gy sijt wel lang van tong, genegen tot het klappen, En melt u eygen zaeck, foey, laet dit vuyle snappen.
Het sou hem toch van ymant anders sijn geseyt.
Ick vrese dat hierdoor ons onheyl wert bereyt.
Argant, Silvester.
Gy en Schapin, sijt met mijn Soon dan t’saem verdragen, ô Schellemen, op dat gy my dus sout komen plagen?
En denckt gy dat ick dit sal lyden met gedult?
Mijn Heer, heeft u Schapin bedrogen?
’k heb geen schult.
Gy sout nu soecken, Schelm, u hier zoo uyt te draeyen: Maer gy sult my gewis, geen ooren meer aen naeyen.
Geront, Argant, Silvester.
Gy siet my hier Argant in een bedroefden staet, Arg.
Gy ziet my insgelijcks, en ick ontwaeck te laet.
Dien Schelm Schapin, heeft my berooft vijf hondert kroonen Door zijn bedriegery, ick sal hem niet verschonen, Zoo ick hem krijgen kan, dien eervergeeten Fiel; Mijn bloet dat is ontroert, het gaet my aen mijn ziel.
desen Schelm heeft my twe hondert Pistoletten, Door listigheyt onthaelt, de droes mach hem verpletten.
Dien Rekel is hier mee nog niet geweest te vreên?
Maer ick heb nog een hoon van dese Guyt geleên, Dat ick my selver schaem aen u die te verhaelen; Dog ik sal hem daer voor, dat sweer ik, weer betalen.
Ick sal my wreken, tot een schrick van die hem ken.
Den Hemel zy gedanckt dat ick onschuldig ben.
Maer dit en is ’t niet al, dat my is overkomen: Het ongeluck dat komt nu teffens op my stromen; Ick had van daegh mijn vrou en dochter hier verwagt; En ach!
men heeft terstont my tydinge gebracht, Dat sy voor lang haer van Tarante heeft begeven; Helaes!
ick vrees dat sy zijn met het Schip gebleven.
Maer waerom heeft mijn Heer, gelaten haer so lang Doch te Tarante.
Om dat ick de ommegangh Mijns volcks, mijn tweede trou niet wilde openbaren.
wie sien ick daer?
Nerine, Geront, Argant, Silvester.
Den Hemel wil u sparen; Ag!
Pandolphus, ach!
vind ik u hier, mijn Heer?
Noemt my Geronte nu, en geen Pandolfus meer; De insicht is voorby, waer door ick had genomen Die naem doen tot Tarant; sijt Minne wel gekomen.
wat verwarring, heeft dees naem ons me gebrocht, Door dien men u vergeefs heeft over al gesocht.
Secht waer mijn dochter met haer moeder is gebleven?
U dochter is dicht by, maer wilt het my vergeven, Eer dat ghy haer sult sien, een daet die my berout, Als dat sy sonder weet van u, al is getrout, Want ick had noyt gedacht, mijn Heer, u weêr te vinden.
Mijn kint getrout?
Heeft sy haer gaen verbinden?
Nerine, seg met wie?
Zijn vader is Argant, En hy Octaef genaemt; het is een deftig quant.
’k Ben verstelt door dese vreemde saken.
Kom brengh my daer sy is.
Ghy kunt haest by haer raken, Treet hier maer in dit Huys.
Wel aen, gaet gy voor heen; Mijn Heer Argant, ga mee.
Ick ben daer mee te vreên.
Argant en Geront binnen.
Ick heb geen vreemder saeck gehoort, van al mijn leven.
Schapin, Silvester.
Silvester, seg, wat nieus, wat is’er al bedreven?
Daer zijn twee dingen, die u nodig zijn geseyt, Als dat Octaef zijn saeck nu al is by geleyt, Door dien men van Jacint terstont so heeft vernomen Dat sy de Bruyt is, die hier voor Octaef sou komen; Een Dochter van Geront: het ander is, dat gy Gestraft sult werden, voor u snoo bedriegery, Dat ick haer alle bey terstont heb hooren sweeren, Voornamentlijck Geront.
Dat komt niet aen mijn kleeren Want men van ’t drygen noyt van ’t leven werdt berooft; Dat zijn maer wolcken die ons drijven over ’t hooft.
Schapin, siet voor u, en vermijt doch dese plagen; Want so de soons haer met de vaders weer verdragen, Zijt ghy berooft van hulp, haer gunst is dan gedaen.
Ik ben niet eens bevreest, laet my hier me begaen; Ik weet wel middel om haer gramschap te versachten.
Sy komen daer, vertreckt, en wilt niet langer wachten.
Schapin binnen.
Geront, Argant, Jacint, Nerine, Silvester.
De blijtschap u te sien, mijn Dochter, is seer groot: Maer ick bedroef my om u lieve moeders doodt; Ick had gehoopt dat ik haer hier met u sou vinden; Kom gaen wy na ons huys, mijn Kint, om u beminden U afkomst en u staet terstont te doen verstaen.
Octaef uyt.
Te rechter tijt soo komt hier nu Octaef oock aen.
Mijn soon, komt wilt u hier nu nevens ons verblyden, Voor ’t Huw’lijk dat u nu den Hemel komt bereyden; ’t Geluck heeft u gedient, en ’t is .... Oct.                                                   ô neen, mijn Heer, Die ik bemin, sal ick verlaten nimmermeer; Het momaensicht moet af, ick moet het u verklaren.
Door dien men u al heeft mijn saeck gaen openbaren.
Ja, maer wilt weten.
Oct.                                    Ach!
mijn vader, ’k weet het al.
Ick wil u zeggen, dat... Oct.                                      Ick sweer, dat ick noyt sal Mijn... Arg.
Maer de Dochter van Geronte, die sal maken.
Oct. De dochter van Geront en komt my niet te raken.
Het is sy die ... maer hoort, dat het u wert beduyt.
Oct. Ick heb al over lang genomen een besluyt.
Maer hoor.... Oct.                 Ick raed’u swijgt, ick sal niet na u hooren.
Uw vrouw.
Oct.                 Mijn vader, ’t is doch al maer moeyt verloren; Want ick stel nimmer mijn Jacinte uyt mijn hart, Haer blijtschap is de mijn, haer droefheit is mijn smart; ’k Wil liever sterven, als dat ick haer sal begeven.
Mijn lief, ag!
zijt gy daer?
kom hier mijn lieve leven; Gy sijt het die alleen mijn hart en ziel besit.
Mijn vader, dese Maegt is maer alleen mijn wit; In haer is ’t dat bestaet mijn sterven of mijn leven.
Wel ’t is oock dese Maegt, die wy u willen geven: Maer ghy geeft geen gehoor, en loopt gelijck verblint.
Mijn Lief Octaef, ick ben mijn Heer Geront sijn kint; Ziet hier mijn Vader, onse droefheyt is verdwenen; Den Hemel heeft ons van te vooren gaen vereenen, Eer dat ick was bekent; ’t is ’t opperste besluyt; Gy hebt onwetende getrout, u eygen Bruyt.
Oct. Ach!
wat al blijschap dat my hier nu komt ter oren.
Kom gaen wy na ons huys.
Dat ick u niet verstoore, Mijn Heer en Vader, wilt my tog een bee toestaen, En dese maegt nu dog niet laten van my gaen; Door dien zy my behaegt, sy is vol goede zeden.
Wilt gy, dat zy van my, sal sijn in huys geleden; Een die u Broer verleyt, en tot mijn groote spijt, My self in het gesigt gedaen heeft vuyl verwijt.
Ontschuldigt my, mijn Heer, vergeeft my dese zaken; Men had my noyt u staet te regt bekent gaen maken; Gy waert my niet bekent, dan door een quaet gerugt.
Door het gerugt?
ô Ia, sy heeft u tot een sucht, Dies is mijn Broeders Min, tot haer geen straffens waerdig, Door dien sy deugdig is, en oock heel soet en aerdig.
Zo wout gy, dat ick sou gaen geven aen mijn Soon, Een onbekende Maegt?
die niet en is gewoon, Dan met de heydens onbeschaemt langs ’t lant te lopen; En daer ons nimmermeer iet goets van staet te hopen.
Beklaeg u niet, mijn Heer, en Vader, dat ik min Een onbekende Maegt, door dien dat ick bevin, Dat zy van goet geslagt en staet is voort gekomen; Ick heb dit uyt de mont, soo datelijck vernomen Van die haer heeft verkocht, en hier in dese Stadt Is zy geboren; en mijn Heer nog meer, hoe dat Zy was vier Iaren out, doen men haer quam te roven; En dat ick sekerlijck hier aen wel mogt geloven, Door dien dees’ Brazelet my haest sou wijsen aen, Wie dat haer Ouders zijn, en hoe dit is gegaen.
Wat hoor, wat sie ick, ach!
wat komt my hier te voren?
Ick heb mijn dogter in die ouderdom verlooren; Zy is ’t, dit Brazelet is my heel wel bekent; Ick danck den Hemel dat hy my mijn dogter sendt.
Kom Hier mijn waerde kindt.
Wat kom ick hier te horen?
Zijt gy mijn Vader?
En ben ick u kint geboren?
Zoo rijst mijn grootste vreugt.
Uw dochter?
Ia, mijn Heer, Het bloet dat tuygt het my, ik twijfel nu niet meer.
Hoe wonder gaet het met het menschelijke leven.
Carle uyt.
Mijn Heer, groot ongeluk, och!
mijn leven beven.
Wat isser dan geschiet?
Die Guyt Sal ick doen hangen.
mijn Heer, staek u besluyt, Door dien sijn leven hem by na al is benomen; Want nu van daeg is hy daer door een straet gekoomen, Daer hem een steen van een out huys viel op het hooft, Dat hem sijn harssen-pan en breyn heel heeft verdooft; Dus heeft hy my gebeen, met krachten heel besweken, Dat hy nog voor sijn doot u beyde eens mogt spreken.
Ziet daer komt hy nu al aen, myn Heer.
Schapin op een Berry gedragen uyt.
vrinden set my hier een weynigje stil neer.
Mijn Heer gy siet my hier an’t eynde van mijn leven; Ick kan niet sterven, voor dat my my hebt vergeven Dat ick u heb gedaen; ’t wert van de wet geboon, Als dat men nimmer haet sal dragen aen de doôn; Ick bid u beyden dan, nu ick nog ben in ’t leven, En eer ick komen sal mijn laetste snik te geven, Dat gy het beyde my uyt goeder hart vergeeft; Ach!
ick heb met u heel slim en quaet geleeft; Insonderheyt mijn Heer Geront, door valse verven.
Wel ick vergeef het u, gaet wilt gerustig sterven.
En gy, myn Heer, die ik het meeste heb misdaen.
Die stocke slagen, ach!
Ick denck daer nimmer aen, Maer ick vergeef het u. Schap.
Niet komt my meer te knagen, Als dat ick u mijn Heer gaf al die stockeslagen.
Maer spreeckt daer niet meer van.
was lijd ick smart?
Die stokke slagen, ach!
die gaen my aen het hart.
Swijgt hier of bid ick stil.
wat ongelucken; Die stockeslagen komen my het hart te drucken.
’k Vergeef het alles, dies u maer te vreden stel.
Wat sijt gy goet, mijn Heer, daer ick u sloeg soo fel: Maer meent gy ’t met u hart?
die stockeslagen.
Die..... Ger.
Ja, daer is mijn handt, laet u gemoet niet knagen; Want al mijn haet wert door u smart te niet gebragt.
Door dese reden krijg ick weder nieuwe kracht.
Maer ick vergeef het u, mits dat gy voort sult sterven.
Dat gy nooit* genade sult verwerven, Zoo lang gy leven blijft.
Mijn blijtschap komt te keren, Door dese reden voel ick weer mijn smart vermeren.
Laet onse blijtschap niet vermengelt sijn met druck: Maer Heer, vergeeft het hem, indien dat het geluk Hem weder maeckt gesont, dat gy hem niet sult krenken, Ger.
’k Vergeeft u dan Schapin, en sal ’t niet meer gedenken.
Laet ons nu gaen, op dat men onse vreugt besluyt; U dogter krijgt mijn soon, u soon mijn kint tot Bruyt.
Nu zullen wy gerust ons min, met blijtschap smaken.
Ick danck den Hemel die my dus bekent komt maken.
Oct. Jacint mijn waerde Lief, wat is ons vreugde groot.
Den Hemel helpt een mensch in ’t uyterst van sijn noot.
Kom laten wy ons nu, met spijs en dranck vermaken.
Ey helpt my, om aen ’t ent van tafel te geraken; Op dat ick daer de vreugt en blijtschap mee besluyt, Tot dat van achter my de Geest mach varen.
DE GELUKTE LIST, óf BEDROOGE MOF.
KLUCHT-SPÉL.
T’AMSTERDAM.
By ALBERT MAGNUS, op de Nieuwendyk, in de Atlas, by den Dam.
VOORRÉDEN.
Een Berispdicht, óf Blyspél, in de Fransche Taale, genaamt, la Critique d’Andromaque, heeft voor eenige jaaren geneegenheid verwékt aan twé Leden van het Kunstgenootschap, om, op eene diergelyke wyze, een Kluchtspél op te stéllen, én by de Verduitste Andromaché te doen vertoonen.
Twé rédenen zyn oorzaak geweest, waarom men het Blyspél van Monsr.
Subligny, nóch in de geschiedenisse, nóch in het berispen der misslagen die in het Fransche Treurspél van de Heer Racine gehekelt worden, niet gevólgt heeft; de Eerste, om dat de stóffe van dat stukje t’eenemaal eene hoofsche Vryëryë zynde, niet over een kwam mét de Gelykenisse én Byverdichtzels die men na onze zeden, én het karakter van een onbereizd Hoogduitscher, op ons Tooneel vermaakelyk heeft willen te passe brengen.
De andere om dat de Berispinge zélf maar in eenige naauwe uitgezifte woorden bestaat, die in de Verduitschte Andromaché niet gevonden worden, gelyk onder and’ren, daar Orestes, Pylades, al te gemeenzaam mét het woordje Tu, Dy, in plaats van Vous, Gy, toespreekt.
De Geschiedenis én de omstandigheden van dit Kluchtspél, indienze niet geheel waar zyn, heeft men ten minsten zo waarschynelyk willen maaken als ’t mogelyk geweest is, volgens de lesse van Horatius         Ficta voluptatis causa, sint proxima veris.
Gy moogt uw Dicht wél mét verzieringen versieren,    Maar, ’t zy waarschynelyk al ’t geen gy wild verzieren.
Verscheide gewigtige rédenen hébben belét het zélve in het licht te bréngen, ten tyde dat onze voorgaande voortréffelyke Speelers, als Adriaan Bastiaansz de Leeuw, Kornelis Laurensz Krook, Hénrik van Akersloot, Jeuriaan Baat, Abraham Héndriksz Blank, Jakobus Sammers, én anderen nóch aan de Schouwburg waaren: Wélkers persoonen, én eigene naamen in dit Kluchtspél op eene zeer gevoeglyke wyze daar in te passe gebragt werdende, dit Werkje eene groote luister aangezét zouden hébben.
Tégenwoordig dat de Schouwburg niet meer verhuurd; maar, onder het bewind van de Heeren Regénten van het Weez én Oudemannenhuis, benévens eenige andre hunner Vrienden, uit énkele liefde tot voordeel der Armen, én geneegenheid tót d’opbouwing der Néderduitsche Taale, én Dichtkunst, gerégeerd word; hébben wy een groot getal onzer Begunstigers, Liefhébbers van goede Tooneelstukken, niet langer durven weigeren hén op het Tooneel te doen zien, ’t geene zy noch niet moê geworden zyn, verscheidene maalen, mét vermaak, te hooren leezen.
Eenige lieden zal misschien het onderhoud van Eelhart mét de twé Tooneelspeelers wat tégen de borst zyn, als weinig tót de knoop, én niets tót de ontknooping, van het wérk dienende: maar de doorzigtige, én verstandige zal ter eerster ópslag wél konnen zien dat hét geheele Kluchtspél voorbedachtelyk daar na geschikt is, om in de Karacter van Eelhart eene levendige Schildery te verbeelden van de groote drift van sommige onzer jonge Dichteren, die, zonder eenige taalkunde, érvaarenheid, én grondige kénnisse van de Tooneeldichtkunst, wanneer ze maar een vonkje gevoelen, van, zonder veel moeiten, gelyk Petronius zégd, een Vaers zyn maat te geeven, zich ten eersten bekwaam achten om een Tooneelstuk, door een ander vertaald, óf een eigene ópstel, zonder Taale, zéden, óf eenige Tooneelwétten te vólgen, aan den dag te bréngen.
Deze, immers die niet te verwaand, eenige lust van zich te oeffenen hébben, vertrouwen wy niet alleen met déze Rédeneering in dit Kluchtspél dienst te doen: maar ook begeerte in hén te verwékken, om goede Boeken, van deeze stóffe handelende, mét oordeel én yver te doen leezen.
Die geene vreemde taalen kunnen, én óp Blystóffe toeleggen, zullen een groot behulp in de vertaalinge van Teréntius door de Heer Swaerdekroon, aan onze Vertaalde Dichtkunst van Horatius, én in hét Boek van hét Gebruik, én Misbruik des Tooneels vinden; én, zo wy konnen bespeuren dat het den Liefhébberen der Tooneeldichtkunde in Treur én Blystóf aangenaam is, zullen wy niet afkeerig zyn om het Wérk dat wy daar van gemaakt hebben, naauw- keuriger over te zien, én mét de Druk gemeen te maaken.
Voor hét overige zullen de Kundige gelieven eenigzins in te schikken dat wy, op hét verzoek, én aanraaden van veele onzer Vrienden sommige omstandigheden van dit Kluchtspél hébben moeten verschikken, zo ten opzigte van de veranderinge der voorgaande Tooneelspeelers Naamen, zo wél van de twé die’er waarelyk als Speelers ingevoerd, als ten opzigte van die geene, die’er mét lóf in genoemd wierden; dat voornaamelyk plaats heeft in die van de Leeuw, én Sammers, wélkers beider Karacters in dit stukje zeer natuurlyk verbeeld waaren.
De eerste niet alleenlyk als een zeer goed verstandig Speeler zonder waanwysheid: maar ook als een groot kénner van hét Tooneel, én van Tooneelstukken, die, door veel leezen, kénnisse van de Fransche Taale, én grondige érvarenheid, verscheidene Spéllen die wél uitgevallen zyn, in hét licht gebragt hebbende, meerder achtinge had voor stille geschikte Treur én Blyspelen vol hartstógten én toevallen na de regels van de kunst gemaakt, als voor die wilde én wanschikkelyke Spaansche Stukken, niet tégenstaande die meer Volk trékken.
De andere, naamelyk Sammers, als een Tooneelspeeler die wél juist zo grondig niet van Tooneelspélen weet te redeneeren; maar die door érvarenheid van hét reizen meer toeleide op Spéllen, die, hoewél niet na de régels der kunst én taale, evenwél veel gélds op bragten.
Indien wy mét de verandering van de eerste het volmaakte Karacter in hém die wy die rol op de naam van Herman toegelégd hébben, zo volkomenlyk niet hébben konnen krygen als wy het volgens de zin van hét wérk wél gewénscht hadden, verzoeken wy de verstandige zulks uit beleeftheid in te schikken, en zich te verbeelden dat hy die hoedanigheid zoude konnen hébben, óf lichtelyk nóch verkrygen mogte.
DE Staten van Holland ende Westvriesland, Doen te weten: Alsoo Ons vertoont is by eenige Liefhebbers van de Nederduytsche Tael en Poëzy, hoe dat sy al voor eenige Jaren, na het voorbeeld van de Italiaansche en Fransche Academien, t’Amsterdam opgerecht hadden, een Konstgenootschap onder de Prent en Sinspreuke van NIL VOLENTIBUS ARDUUM, waar in dagelijks gearbeyt was en noch wiert, tot voorsettinge van onse Taal en Dichtkunst, gelijk ook al eenige Werkjens, nu en dan daar van in ’t licht gekomen, en door den Druk gemeen gemaakt waren, en dewyl van tyt tot tyt uytgegeven souden worden grootere Werken, die by dat Konstgenootschap, sommige reets gemaakt, sommige noch onderhanden waren, waar toe het selve, boven haar tyd en arbeyd, noch groote kosten tot den Druk, en wat daar meer toebehoort, soude moeten doen, en vermits ook niet sonder groote reden gevreest wierd, dat al het gene van eenigh belangh zynde, by het selve Konstgenootschap uytgegeven soude worden, aanstonts door andere soude mogen werden naargedrukt, en sonder eenige opmerkingh, veel min naauwkeurigheyd der Spelling oft nettigheyd der Tale, aan al de Werelt gemeen gemaakt, waar door het goede Insigt tot opbouwing der Nederduytsche Tale, ende voortsettinge van de welsprekentheydt in de selve verhindert, en de lust om daar in voort te gaan aan het voorseyde Konstgenootschap soude benomen worden; soo hadde sich het selve Konstgenootschap genootsaakt gevonden, om sich te keeren tot Ons, ootmoedelyk versoekende, dat het Ons gelieven mogte haar te begunstigen alle de Werken, die uyt het selve Konstgenootschap in ’t licht gebragt zouden worden, met ons Octroy voor 20 jaren langh en onder soodanige straffe tegen de geene, die de selve souden nadrukken, verkoopen, oft elders naargedrukt, in dese Onse Provintie voeren om te verkoopen, als het Ons soude gelieven goet te vinden.
SOO IS ’t, dat Wy, de Sake ende ’t Versoek voorsz overgemerkt hebbende, ende genegen wesende ter bede van de Supplianten, uyt Onse rechte wetenschap, Souveraine Macht ende authoriteyt de selve Supplianten geconsenteert, geaccordeert, en geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen ende Octroyeren mits desen, dat sy gedurende den tyt van vijftien eerstkomende Jaren, de Werken by het voornoemde Konstgenootschap onder den tytul van NIL VOLENTIBUS ARDUUM gemaakt werdende oft alrede zynde, binnen den voornoemden Onsen Lande alleen sullen mogen drukken, uytgeven ende verkoopen, verbiedende daarom allen ende eenen iegelyken, de selve Werken na te drukken, oft elders naargedrukt binnen Onsen Lande te brengen, uyt te geven ofte te verkoopen, op verbeurte van alle de naargedrukte ingebrachte ofte verkochte Exemplaren, ende een boete van drie hondert guldens daerenboven te verbeuren, te appliceren een derde part voor den Officier die de calange doen sal, een derde part voor den Armen der Plaetse daer het casus voorvallen sal, en het resterende derde part voor de Supplianten.
Werken, daer door in geenigen deele verstaan, den Inhoude van dien te authoriseren, of te avouëren, ende veel min het selve onder Onse protectie ende bescherminge eenig meerder credit, aansien ofte reputatie te geven; Nemaar den Supplianten, in cas daar in iets onbehoorlijks soude mogen influëren, alle het zelve tot haren lasten sullen gehouden wesen te verantwoorden, tot dien eynde wel expresselijk begerende, dat by aldien sy desen Onsen Octroye voor deselve Werken sullen willen stellen daar van geene geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie sullen mogen maken: Nemaar gehouden sullen wesen, het selve Octroy in ’t geheel, en sonder eenige omissie daar voor te drukken, op poene van het effect van dien te verliesen.
Ende ten eynde de Supplianten desen Onsen consente en Octroye mogen genieten naar behooren, lasten wy alle ende eenen iegelyken dat sy de Supplianten van den inhoud van desen doen laten en de gedoogen, rustelyk, vredelyk, ende volkomentlyk genieten ende gebruycken, cesserende alle beleg ende wederleggen ter contrarie.
Gedaan in den Hage onder onsen Grooten Zegele hier aan doen hangen, den XV.
Maart, in ’t Jaer ons Heerren en Zaligmakers duysent ses hondert seven-en-seventigh.
A, Br.
d’ASPEREN,1677.
Ter Ordonantie van de Staten.
HERBERT van BEAUMONT,         1677.
Het KUNSTGENOOTSCHAP heeft het Récht van de bovenstaande PRIVILEGIE, aangaande DE GELUKTE LIST, óf BEDROOGE MOF, vergund aan ALBERT MAGNUS, Boekverkooper te Amsterdam.
In Amsterdam, den 25.
April, 1689.
.WILLEM .
. }
Tooneelspeelers, goede bekenden van Eelhart.
EELHART, Vrijer van Alida, én onbedrevene Liefhébber van Tooneelspéllen.
OLÓF HARMANSZ PRÓPDARM, een Hoogduitscher, ondertrouwd aan Alida.
OELKE, Knecht van Olóf.
JAN HAGEL, KEES GRYP, } Gaauwdieven.
MÉTJE, Meid naast de Schouwburg.
DE SCHOUT.
ALIDA, Vryster van Eelhart.
TRUITJE, Meid van Alida.
GERBRECH, Moeder van Alida.
Twé Schouts Dienders stom.
Het Kluchtspél begind omtrent ten zéven uuren na het uitgaan van de Schouwburg, én eindigd omtrent ten acht uuren.
Het Tooneel is de Keizersgraft, récht voor de Schouw- burg, te Amsterdam.
DEGELUKTE LIST,ófBEDROOGE MOF.
HERMAN, WILLEM, EELHART.
Te saamen uit de Schouwburg komende.
Myn Heer, men heeft weinig dank van Poëeten te raaden, Zy zyn zoo kwintig, ik durf dat pak niet op my laaden.
WILLEM.
Onze pligt is, wél te speelen, ’t wél maaken staat aan hén.
Je weet wél, dat ik van die eigenzinnige niet bén.
Al als and’re, myn Heer, ’t schynt aan de Kunst vast te weezen.
Zégme sléchs, wat slag van Spéllen dat’et meest word gepreezen?
Die vraag, myn Heer, daar is al vry wat antwoorden aan.
Dat Prosés is in ons Land nóch niet afgedaan: Ook zullen Herman en ik hier in lichtelyk verscheelen.
Ik bid dat je my élk uw meening eens meê wilt deelen; Passeeren we een uurtje tot Eekhouts, of in de kélder hier naast.
Wy kunnen niet, myn Heer, verschoon ons, wy hébben haast: We moeten ten achten een Nédersaks Heer, spreeken, Die in ’t blaauwe huis t’huis is, én onze tyd is verstreeken.