floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Dats geafronsteert, al evenwel korragie, gevrijd op de nieuwe moden.
Sus, sus, ’t hoofd doet me al seer, ’k hebje Vryen niet van noden.
Vertreckt met je malle kueren, en steld je hoofd wat gerust.
Ey met verlof, ik ben ten hoogste belust Op uw’lieffelijke gebloosde Wangen.
Komt niet nader of uw bakhuys sal vliegen vangen.
Hoe, benje zo quaed?
nou, laet’et je doen.
Hier Poes, Poes, de Vrijer is verliefd op een zoen.
Neen Vaer, van avond niet, mijn tijd is verschenen.
Dats zo veel te seggen, als Monseur Vrijer daersje paspoort gaet vry henen.
Maer ’t is noch tijds genoeg, onse saken dienen eerst wat vaster te staen.
Nou alle dingen overgeslagen, hoe staet u mijn persoon al aen?
’k Ik vertrouw niet of je hebt wel een beetje zin in mijn Facy En naer my dunckt zo sta ik als vry wat in je gracy.
Nu resteert’er maer een woord uyt uw Coralemond.
So dat uw Servituer die zo fel in ’t hart is gewond U ootmoedig smeekt, datje doch een eynde van zijn elende wild maken.
Nu, laet’er een zoet woortje vloeyen uyt uw Ambrozijne kaken.
Je bend, naer my dunkt, tegenwoordig Trouwens gesind: Meenje dat de Vrijsters ten eersten Ja seggen als de Vrijery begind; O neen, de luyster van een Maegd, die kan zo ras niet breken.
Tut, tut, wat hoeftmen zijn selven in moeyelijkheyd te steken: Als men ’t voorby kan; want de Vrijery is een stadig verdriet.
’t Moet hier me gaen als een Wildschut die naer een Vogel schiet.
Heet van den Rooster, wat of niet, wou men daer lang staen drygen, Men zou ondertusschen, door de lust diemen tot de Vogel heeft, de Rotterdamse koors wel krygen.
Niet beter als reroluit uyt de borst, geseyd zo als men ’t meend.
* En wat dunkje zou’er wel ymand zo versteend By de Dochters zijn, die my hier sal tegen spreken; Ik loof van neen, want dit is een middel voor toekomende gebreken.
En in dien dit by yder wierd geobserveert, Daer wierden zo veel Minnaers door Liefde niet zot gestudeert.
O malle kueren, dat men de Liefde zo diep in zijn boesem laet kruypen, Dat men daer naer gequeld is met een hoofd vol malle stuypen, Alleen om de gunst van d’een of d’andere Meyd, Die dikwils door een Harsenloose Minnaer niet naer de kunst is gevryd.
Naer de kunst gevryd, wort zodanigh opgenomen Datmen de Liefde niet eer laet in zijn boezem stromen, Voor datmen ziet dat men voor een blawe scheen is bevryd.
Of anders word men zo heerlijk voor zijn fouten gekastijd.
Eer dat dan de Liefde Mijn hart door Venes Soon met pijlen heeft door regen, Dien ik eerst te weten of je tot het Trouwen kund verstaen; So niet, moet de begonne Liefde weer uyt de gedagten gaen.
Wat zegje dan?
Met een woord, kunjer toe resolveren?
So sullewe op de koop de keel eens braef gaen smeren.
Ja wel, of ik langer veyns of niet, het hooge woord moet’er uyt.
Want langer alleen te slapen, is een saek die my wat tegen de borst stuyt.
En als ik’et over denk, zal ik met dienen niet veel opsteken.
En daer by heeftmen noch te hooren het knorren en qualijk spreken Van het volk daer me by woond; neen, ik geef het dienen de sak: Want nou ik het ter degen over denk is’et een lastig pak.
Beter selver vrou te zijn, en verlost van het eensaem leven.
Wel ik ben te vreen, hier op sal ik je een Troustuk geven.
Sie daer mijn laetste Potstukje, tot bewijs van regte Trouw; En geen vroom Soldaet, zo ik mijn woord niet en houw.
De Gift, schoon se kleyn is word van my in dank ontfangen.
En tot een teken van weder Liefde, zal ik u ook een Trouwstuk langen.
Sie daer mijn Kouseband, benje daer me te vreen?
Schoon de gift niet veel is, ’t is egter tot bewijs dat ik het meen.
Ja, ja, al spuls genoeg; kom, ik mag’er mijn broek me binden; Of in plaats van Silverdraet om ’t Gevest van mijn Degen winden.
Practica et multeplex, Krijgslien verstaen’er op de saek.
Ja wel het is al over tijt dat ik het eten ree maek.
Excutseert me, wy sullen morgen vorder van de saek praten.
Verstajet zo, we sullent hier by laten.
Ik wensje dan goe nagt; maer holla, hier most een Soen opstaen.
Dat smaekt!
wel nu zo als’t geseyd is, ik spreek u morgen weder aen.
Ian alleen.
Dat ’s een Vrijery, wie soud zijn dagen versinnen; Maer al evenwel, ik slegten bloed, wat mach ik gaen beginnen, Dat ik me zo vast verbin aen de Mijd; Kennis te maken, te verloven, Trouw te geven, in geen half uur gevrijd!
Dat kan ik niet verstaen, dat Nimfje moet zo pluys niet wesen.
Sou ik gaen Trouwen, en also in een stadig verdriet wesen.
Neen, neen, ’k wed ik zo mal niet sal zijn.
Van Wijf, en Kinderen gequeld te worden: Holla!
ik trek niet aen die lijn.
Sou ik het gelel van ’t Wijf hebben aen mijn ooren, Daer ik gewend ben gesuykerde woordetjes te hooren Van de Meysjes, daer ik daeg’lijkx me conferseer: Neen, byget niet.
Maer had de Meyd de Kouseband weer, ’k Souse by me keel me leven niet weer aenspreken.
En al evenwel ik bender aen vast, de kans is verkeken.
Wat raed, ik bender te schendig aen vast: En ik zie geen kans om my te wentelen uyt dese last.
Wel droevige Vrijagie!
Het sweet begint me al uyt te breken.
* Dat ik de koors niet en krijg, want mijn tong beeft zo, dat ik nawelijkx kan spreken.
Ja wel, nil niesje in Contsilio, is goet kruijd, dat beproef ik in dese staet.
Et ego, non habet pecuniam, dat is te slegt, en verkoeld in den hoogsten graed ’t Sal best zijn dat ik wat kuijer om mijn verstand by een te garen: En d’eerste kennis die my ontmoet, sal ik mijn ongeval openbaren.=== Derde Uytkoomste.
Piet al Singende, BEn ik krom, Ben ik stom, Ben ick beschonken: ’k Ga gerust Na mijn lust Leggen en ronken.
Geen Koning leeft’er zo vol van behagen.
Ik acht’er geen Scepter voor sulke dagen.
Ja wel, ik heb’et van daeg te schendig verbruyd.
En ga ik naer huys, mijn Slaepvrouw stoot me de deur uyt, En dat, om dat ik geen kans weet om mijn slaepgelt te betalen.
Wel de Drommel, seg ik, moet de Rosolis halen.
Want die maakt me byget zo kael als een Luys* ’t Is byme keel slimmer of ik uyt een hoer huys Of Broddeel tegenwoordig quam laveren; Want se hebben me by na niet laten houwen als mijn onnosele kleren.
En te nawer noot dat ik mijn Degen noch heb gesalueerd; Want het stond zus of zo, of ik hadze me in de Rosolis verteerd.
O verbruyde Koggel kroegen, Waerden en Waerdinnen; Opgepronkte, en afgerede Godinnen; Gy zijt waerd, dat Pluto, Serberes, en Radamand Al haer inventien, en kragten by een spannen, Om u voor eeuwig uyt de wereld te bannen.
Want dit zijn de slimste pesten die’er op ’t Aerdrijk zijn.
Voor eerst de Koggel kroegen, daer men Bier en Wijn En noch meer andere dronkemans vermaek kan vinden, Sijn slimmer als het monster Minotaurus, om menschen te verslinden; Want door het geselschap dat daer den vryen toom geniet, En in schijn van vreugd, haer steken in ’t verdriet, Hebben de Waerden en Waerdinnen een gemaklijk en godloos leven.
En de Hoeren die men dikwils, als Muggen, door het huys siet sweven Sijn regte aenlegtsels tot alle quaed.
Nu sou ik tot mijn selven mogen seggen, hoe benje zo gek datj’er na toe gaet?
Op dese vraeg zou ik qualijk antwoord weten te geven.
Doch het schijnt dat de Mens een Wil heeft, daer hy na moet leven; En dit is een gebrek oorspronkkelijk uyt de Natuur.
Wel buygtze dan, zou ik weer konnen seggen, want het valt de Deught al vry wat suur, Dat zy zo weynig by de menschen word aengenomen, En dit dunkt my zou de beste raed zijn die oyt in gedagten kan komen.
Maer holla!
Wie sie ik daer in ’t verschiet?
Kivola.
Spreekt, of dat gaet’er deur.
Is ’t Vriend, of niet?
Al esien, me Cammeraed; Hoe!
sou hy wel siek wesen, Hy gaet zo soet of hy in de Courant ging lesen.
Wel Jan Maet, hoe gaet’et is ’t geen deeg?
Ik ben zo mallancoolijk.
Wat is’er in de weeg?
Wat schortje, hebje me kaer uyt plesier wat geslagen?
Neen, maer ik weet niet, voeld me Pols eens jagen; Je bent tog een halve Quacksalver; Wat dunkje heeft het noot?
Je bent seper swak, je loopt al hard na de doot.
Benje gequetst, of is’et van selfs gekomen?
Neen, maer een een verbruyde Meyd heeft al me corragie ontnomen.
Nou moet ik seper laggen, benje jou corragie quijt?
Ja, ik kom daer zo Cacsueel by een Dienstmijd, Die de straet veegden, daer ik een praetje me heb gehouwen: En juyst dat we quamen te praten van Trouwen, En gelijck de Meysjes in ’t gemeen wat Vryer agtig zijn, So is ze zo diep gevallen in de Minne-pijn, Dat we accoordeerden, en me kaer Trouw hebben gegeven.
Dit ’s de geheele oorsaek van mijn ongesondt leven: Want als ik de zaek ter degen overweeg, So is ’t getroud zijnde, noyt geen deeg.
Ook heb ik’et alleen slim genoeg om doorde Werelt te geraken, Sou ik dan een Wijf nemen!
Neen, die sou me noch kaelder maken; Best dat ik de Meyd en de Trouw de sack geef, En noch wat in mijn Vryerlijcken staet leef.
Dat ’s vreemd Jan, staetje de Trouw tegen?
Wel doetse me over, ik ben met een Wijf vijf ses, niet verlegen.
Wat seg je, kunjer toe verstaen?
Wel, dese pressentatie staet me wel aen.
Kom aen dan, laetewe accoorderen.
Coordiael, hoe veel Soopjes sel ik’er je voor vereeren?
t’ Samen te drinken?
niet meer als een dozijn.
’t Is Koop.
Kom aen naer schele Trijn, Of Lijs Hanglip, ons Gelag verdrinken.
Als je wild.
’t Sa, we moeten eens helder met de Glasen klincken.
Vierde Uytkoomst.
EEr dat een Mens tot zijn voornemen raekt, So is het dat hy veel ramp en tegenspoet smaekt.
So heeft’et ook in de saek van my toegedragen.
Want om de Waerheyt te seggen, daer en zijn geen slimmer plagen Voor een Hubare Dochter, als ongetrouwt te zijn.
Want yemand die gewond is, tragt altijd naer Medecijn.
Voor mijn part, als ik ongeveynst sal spreken, En my niet verschoonen van men inwendige gebreken, Moet ik seggen, dat ik al lang naer een Vryer heb gewagt, Wat hoef ik hier om te simpeleren, ’t is een gemeen gebrek onder het Vrouwelijk geslagt.
De Liefde wilder uyt, schijnt wel, alwaerse in doekjes gewonden: Want het is een groote last alsmen niet en wert ontbonden Van een onrust, daermen geduerig me is gequeld.
Of d’eene Meyd de andere al verteld Wat voor Vryers en Knegts haer beminnen, Dat is maer slaverny en onrust voor de Sinnen.
Want op een Vryer te denken en als m’er geen troost van geniet, Dat is maer een prikkeling in ’t gemoet, en een stadig verdriet.
Daerom ben ik genootsaekt my selve, en alle Meyssens te recontmanderen, En te tragten dese ware en gouwe Spreuk van my te leeren: Wild by tijds een Iongman kiesen, Die gy snagts hebt aen uw zy: Want gy sult uw soet verliesen Als een Bloemtjen in de Mey.
Trouwens se weten’et selfs wel, dit is dan te vergeefs gepraet: Want het Vrouw volk is van temtasiement meest in eenen graed: So dat ik dit aen my selfs dikmaels heb bevonden, Als ik gedenk hoe meenigmael datme Cupido quam wonden, En aen porren tot de Min, met schoot op schoot; So acht ik mijn Trouw, hoe wel se kleyn is, so groot Dat niemant my de selve met geld kan betalen.
Want hier door heb ik een uytkomst uyt mijn droeve qualen Ik agtme gelukkig, ja voor de gelukkigste die’er leeft: Want wat isser aengenamer voor een meyd, als datse een Minnaer heeft, Die haer met tekenen van Liefde belooft heeft te trouwen.
’t Is een gewenste hoop, die men voor een groote schat moet houwen.
’k Ben versekerd, zo men woorden gehoor hebben, dat een yder seyt Dat Vroumens is Vryersiek, of vol van ligtveerdigheyt.
Maer in dien een yder Vryster haer beproeft, se sal van mijn conditie wesen Hier zijnder soo veel die ik’et uyt haer aengesigt kan lesen: Daer om Vryers, indien jer toe genegen syt, Ist noodig datje een beetje scharp toebijt.
Dat is Ho non rabel, je moet niet beschroomt wesen: Want sulke Jongmans worden by de Vrysters gans mispresen.
Maer Reroluyt, Vrystijfpostig, en Vigelant,* Word aengenomen by de Dochters voor verstant; Maer Vryers die niet weten van Conttiplementeren, Die worden weerom gesteurd, tot datse beter leeren.
Of zo ’t gebeurt datse worden geagtsepteert, So word het geld meer als de persoon geeert.
En dat is de grootste fout der misbruyken: Want sal een reroluyt gemoet voor het geld duyken,* ’t Is belaggens waerdig: nochtans het geschiet.
’k Ben bly dat Truytje beter uyt haer oogen siet.
Al is het geld een van de fraeyste Juwelen, Nochtans wil ik liever met een Corriael Borst, als met het geld spelen.
Want de meeste vreugd alsmen getroud is, is de genegentheyt van de man.
En alsje zo een Drogerd hebt met geld, hy sietje zo nors en steurs an Als een Baviaen: Even of hyje tot een huyrling had genomen.
De Vrouwluy zijnder qualijk aen, die in sulken staet zijn gekomen.
Ja wel Vrysters gy die op sulk een Contditie word gevryd, Wilje onderwesen zijn, zo ra ikje datjer by tijds uytschyd.
En doejet niet, het sal u namaels rouwen.
Dan sal’etje noch leet zijn datje men les niet en hebt onthouwen.
Nou ’t is tijd dat ik wat in mijn deur gae staen, En de Luy wat bekijk die’er voorby komen gaen.
Moogelijk komt me Vryer wel een praetje maken, So sullen we eens een overslag doen hoewe aen Trouwen sullen geraken.
’k Heb me Juffrouw de huyr al half opgeseyt.
’k Loof datset wel vat dat ik wort gevreyd; Maer dat scheeltme niet, ’t schijnt men moet eens Trouwen; Men kan zijn Jeugt qualijk altijd gebonden houwen.
Vijfde Uytkoomst.
NAer dat hy me beduyt heeft, zo ist in dese Straet.
Maer sagt!
souse dat ook wel wesen die daer in de deur staet; Dat loof ik niet die Vogel is te bont van veren.
Al evenwel Corragie, ik sal het hasarderen.
Goeden avont Hartje, doe ikje ook eenig belet?
Ja Montsuer, ’t is laet, ik ga so aenstonds naer bed.
’k Souje versoeken of je voor dese reys geliefde te vertrekken.
Hoe benje so spijtig, dit sal weynig Liefde verwekken.
Ik hebje Liefde niet van doen, ik versoek gaet heen.
Wel hoe Meysje maet, ten is so lang noch niet geleen Datje, doch in eerbaerheyt, andere reden hebt gegeven.
Excutseerd me, ik weet niet dat ik mijn leven, Als tegenwoordig, metje heb gepraet.
Nou sie ik hoe vast dat men Wesen in uw gedagten staet.
Seg, seeker, fopje me, of ist je vergeten?
Je weet wel dat ik gisteren voor den Eeten Hier voor de deur metje heb gepraet.
houwje so geveynst niet, je weet wel hoe ons accoord staet.
En tot meerder bewijs, daer is de Trouw dieje me hebt gegeven.
Wel ben jeyt mijn Troost!
mijn eenig Leven.
Seper je aengename Wesen waer me al half ontgaen.
Wel sojet belieft Hartje, kijktme eens ter degen aen.
Men Wesen mogt je anders weer uytje gedagten vliegen.
Neen, neen, ’t gesigt salme niet weer bedriegen.
Maer so het je belieft, treed wat in met je Bruyt.
We konnen in huys wel een praetjen houwen, ons volk is tog UYT, Niet te Bulderen.
KLUCHT Van den ITALIAANSCHEN SCHOORSTEENVEGER.
Door M. FOKKENS.t’AMSTERDAM,           By Jacob Lescaille, Boekverkooper, op den Middel-dam, naast de Vismarkt, in ’t jaar 1662.
Vertoonders van de Klucht.
ARNOLDUS, ADOLF, } Oude Vryers van Juffr.
Margriet.
JACOMO, Een Schoorsteenveeger.
JUFFROUW MARGRIET.
LAVYNTJE, Haar Kamenier.
LYSBET, Haar Dienstmeyt.
MARCHAND, Vader van Margriet.
ERNST, Gebootste Edelman van Jacomo.
POTZENELL, Knecht van Jacomo.
Lakey van Jacomo.
Arnoldus en Adolf.
ICk heb nu lust om zulkken pots eens uyt te werken, Wy zullenze aan een slechten bloet eens uythijleken, datzet niet kan merken.
’k Seg noch, dat ikze ooyt zag, dat het my spijt.
Ho, ho, daar zijn wel hondert die deeze Juffer hebben gevrijt, Voor een vijfentwintig blauwe scheenen moetme niet vreezen.
Dats niet met al, nu ’t is vast bestemt, wy moeten hem beleesen, Kom gaanwe na hem toe, die Schoorsteenveeger dunkt my Is gau genoeg tot deeze klucht, en dit gevry.
Hy zal’er mee deur gaan, ’t kan niet missen Hy weetze, al zijnze noch zo gesleepen, in de zak te pissen.
Ik ken hem, een klucht, zijn leeven niet meer gebeurt.
Adol.
Wy moeten maken dat deeze schildery mooy is gekleurt.
De Juffer is te loos, maar ziet, daar komt hy juyst.
Ick zal hem aanspreeken.
Iacomo uyt.
Hy moet’et zijn, we zullen hem in ’t pack steeken, Arn.
Jacomo.
Iaco.
Mijn Heer, Arn.
Hier ’s gelt veurje te winnen.
Daar loop ik na, ’k wouw terstont wel beginnen, Want mijn beurs is nu doodlijck kranck, Ist nachtwerk?
Ik vraagh na stront noch stanck, Als ik maar gelt win.
Zo quamje nooyt je leeven beeter te pas.
Wilje na onze zin doen, je bent je leeven rijk genoeg.
O bloet, dat was Een dofje, fopjeme, wat vreemder kal is dit, Hoe zal ik dit verstaan, hoe tref ik in dit wit?
Op datje ’t wel verstaet, daar is een Juffrouw, wiens grootze en trotze zinnen Noch ons, noch ons gelijk, onwaardig acht te minnen, Zy droomt altijt van een Konink, Prins, Baron, of machtig Heer.
Zo most gy in de schijn verschijnen, in de eer Van eenig Ridder, Prins of Graaf, en zien heur zo te vangen.
Wel hoe verschrik niet, men zelder niemant om hangen, Het dient maar onderzocht.
Mesieurs, ’t is spot en boertery, Arn.
Ik sweert ’t is ernst, begint naar het gevry, Wy zullen u verzien van gelt en kostelijkke kleeren, Als wat u dienen mach en wat gy sult begeeren.
Een schoone Ridder, ja vant nachtwerkers gilt, Adol.
Hebt gy maar moet genoeg het gaat gelijk gy wilt.
Iac.
Zo legt gy toe dat ik de Juffer dus schendig zal bedriegen, Ik zou in dit gevry altijt moeten studeeren om te liegen, En quam’t daar na eens uyt, dat’er dus den armen Duyvel uythangt, Wast dan niet mooy?
daar ik dus na heb verlangt?
Geen swarigheyt, ik ken u gauw genoeg, om dit stuk uyt te voeren, Beleeft, en wel ter taal, om op u stuk te loeren, Weet ik niet uws gelijk, gy zijt te braaven quant, Om dus als schavuyt te loopen achterlant.
De Juffer is voor u, indien gy ’t durft beginnen, Wy zullen u de zaak in ’t lang verhaalen, kom gaat met ons na binnen.
Margriet, met haar Kamenier uyt.
Lav.
Wel ja Juffrouw, ’k geloof niet datze zullen weer koomen, De Vryers die zijn quaat, ’k hebze in ses daagen niet vernoomen, Dat’et mijn gebeurt was, ik wasser vry in beducht.
Ik niet, ik acht al haar woorden maar voor malle klucht, O ho!
zoume de vryers zo veel achten, ’k bender om een dozijn of twee niet verleegen, Is den een weg, ’k heb al voort weer en aar gekreegen, Gelijkje ziet, wel wat zou ’k toch met zulke bloets doen?
Wel Juffrouw, hoe praatje dus, ik zou wel vermoen, Dat’er geen frayer noch rijkker in de stadt zijn.
Zo hoor ik wel, datze by jou quamen, je zout wel haast gevat zijn.
’k Loof je zout voort ja seggen.
Dat zou ik, ’k zou vreezen datze achter bleeven, Zulke braave borsten, zouwenme die niet bekooren?
daar is Steeven, En Adolf, en Joannis, en Arnout, al rijk en schoon.
Ze zouwen my niet bekooren al warenze als Adoon.
Wat dunktje dan van Geerrardt, van Monsr.
Anzeemus, Marg.
Den een dat is een lompe dikkop, en d’ander een rechten Pollifeemus, Daar is toch niemant die mijn aanstaat, d’een is wel rijk, maar lomp, En d’ander geestig genoeg, maar kaal, een ander gelijk een doode klomp.
Ik wil een daar geen fout aan is, die rijk, eedel, en machtig van vermogen is.
Ik zie dat de Juffer alzo goet als bedrogen is.
Ik houw veel van een die Koninklijk en Prinzelijk leeven kan, Hier is niet een in ’t Lant die ik zou begeeren voor mijn man, Wat laatenzer veurstaan die Amsterdamze botmuylen, Wel alsmen heur maar wat schots bejegent, ze gaander voort om pruylen, Lavijntje, koomt zonder vertoeven, terstont in mijn zalet, ’k Wil al de strikjes, en’t hayr, en al ’t gewaat, na de aldernieuwste moode hebben gezet.
Ik zal Juffrouw.
Lijsbet de Dienstmeyt uyt.
Lijsb.
Lavijntje, dus alleen?
waar is me-Juffer?
Die is binnen.
Maar zalze haast de Bruyt zijn?
of heeftze weer ander zinnen?
Dat is al weer of, zy weet niet watze wil.
En voor my waayt’et te hart of te stil, Daar is niemant dieme wil, maar zelje niet haast trouwen?
Ik wou wel, maar ik kan alleen niet, en de vryers willen geen woordt houwen, Wat wilje daar van zeggen, der valt wat te stellen Eerme de Bruyt wort, ’t is de vrywers nu maar te doen om de meysjes wat te quellen, En maaktme zich wat te gemeen met haar, Ze maakenje een deel pasquillen, en roepen de sloof is swaar, Ze het’er laaten zoenen, ik durft niet zeggen watmen al ziet beuren, Men ziet de hoere-lietjes, en vuyle dichten voor de Boekbinders deuren.
Ik weetje een stoory die noch onlangs is echiet, Ik zoutje wel vertellen, maar ik durf niet.
Ik weet’er ook een van een vryer die altijt om de meyt kreet, en dieder zeevendhalf jaar om heeft gepleyt.
Ja wel dat ik en vryer was, zou ik krijten om een meyt?
datze wisten dat wy weeten, ze raakten haast binnen.
Ja, datze by jou of by mijn quamen, ze zouwen veel tijt winnen, Daar hoor ik de Juffrouw kloppen, ik moet voort.
En ik, moet noch een bootschap doen by de Haarlemmer-poort.
Arnoldus, Adolf, en Iacomo, heerlik gekleet, met zijn gevolg, Ernst, Potzenel, en Lakey.
Wel Jacomo, wie zouje in deeze schijn nu niet bedriegen?
Je lijkt nu geen Schoorsteenveeger.
Kon ik nu het ambacht te deeg van liegen, Adol.
Dats de zeenuw van de vryery, Let nu op je stukken, en neemt wel waar je gety.
groote Christoffel help, ik legse nu voor de boeg, Geen noot, krijg ik de Juffer wel zo heb ik men leeven genoeg.
Nu Jacomo hier hangt al je welvaart aan.
Iacomo.
Potz.
’t Is niet aars of hy zou na een helvaart gaan.
Ja’t is al wat te zeggen.
Baas ik heb noch verstant van ’t gevry, laat’et maar staan op my, Datje Potzenell niet had, niet een oortjes koekje gaf ik voor alje gevry.
Hier Ernst, houje de brieven, jou zel ik maaken Rentemeester en opperste Kassier.
Wel wat zal ik dan weezen?
Potzenelletje, je zelt zijn opziender van al de provisie, van wijn en bier.
Goet, silderment hoe wilwe dan ninnen.
Kom gaanwe, en zien of we de Juffer voor de deur vinnen, Past louter op, de hoet in de hant, en je zelt dan dienen voor mijn opperste lakey.
Ik wou datjeze al had, zo kreeg ik alle jaars een nieuwe levrey.
Laat zien, hoe zeljeme nu eeren?
puyk, dat staat me wel aan, We zellen zo met ordre na heur toe gaan.
De Iuffrouw in de deur.
Meester, o bloet!
’t is oft een Koningin was, hoe zeljeze durven aanspreeken?
Swijgt.
De Duyvel, is dat Schoorsteenveegers werk, dat zijn complementen, elleweeken.
Me-Juffer met verlof, neemt my niet quaalik af, Alzo geleegentheyt op deeze tijt my gaf Moest ik u spreeken aan, ’k beken wat te vrymoedig Ik uwe heusheyt verg, ik ben nu zo wat spoedig En onbeleeft, zoud ik hier in ook wel misdoen, Dat ik me-Juffer yets vraagde?
Buyten vermoen Vraagt wat dat u belieft.
Weet ook me-Juffer waar dat deeze lieden woonen Daar deese brief aan hout?
gelieft my te verschoonen Dat ik zo stoutelijk vraag.
Ziet ik koom hier vreemt in Stadt, En heb geen kennis hier, het is een groote schat Die ik hier onder ’t volk heb uytstaan door mijn handel, Zo dacht mijn om playsier, dat ik eens nam mijn wandel Na dit kartier, en zo bezien ik eens het lant, ’t Is zo ’en tonne gouts of twee, maar dat achten wy als zant, Wy hebben dat genoeg.
Het zant neemt hy, want zijn Vaar woont by de duynen.
Neen, neen, dit gaat al wel, je zeltje zoompje wel schuynen.
Ziet, het is nu om onze verwarde zaaken Eens t’effenen, en alles klaar te maaken.
Dit zijn wissel-brieven, en dit volk woont hier ontrent, Zy zijn heel rijk, gy gaat daar vast, zy zijn ons wel bekent, Al waart een tonne gouts dat u quam, gy hoefde niet te zorgen.
’t Is ook veel minder niet, ook zou ik haar wel borgen Al waart noch tienmaal meer, ’t komt ons daar niet op aan.
’t Is mijn onmogelijk te weeten, hoe veel wy wel uytstaan Hebben onder ’t volk, ja op geen viermaal hondert duysent gulden Kan ik ’t niet weeten.
Hoe liegt den dief.
Ja krijgen wy op dat na onze schulden Maar in, zo zalt al wel zijn, en ik wens niet meer.
Ja baas, aan ’t geestig liegen daar aan hangt nu al je eer.
Ist mogelijk, ja wel hier zijn weynig koopluy zo machtig, Iac.
Zo van Boekhouwers, Schrijvers, Translateurs van brieven, van Knechts en Kamers-dienaers, Pagien en Lakeyen, hebben wy wel tachtig.
En de Lantluy, Boeren, Ploegers, en Graavers die staag in ons huys zijn, Met Knechten en Meysjens, die zijnder ontrent vier hondert dunckt mijn.
Hy meent nachtwerkers, die in de schijtgeele onderaartse mijnen Snachts liggen vreten, die heeft hy by dozijnen, Want hy’s de baas daar af.
Wel hoe ist hier?
hoe gaat jou de snater zo, me dunkt je hebt de praat alleen Wat zegje al?
Niet, niet, ik zeg niet.
Ik praat van onse jacht, doe ik laast dat hart hadt by ’t lincker been, Doejeme noch verloste, ’t had me anders de hant af ebeeten, O!
miester hoe kreet ik, ik hadme schier bescheeten Van angst, ik wou dat we al weer t’huys waaren, o bloet!
Wat isme dat jagen oock te wonder zoet, Hoe moeten de brakken en ander winthonden nu na mijn verlangen.
Maar mijn Heer, met verlof, wat is dat voor een snaak?