floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Als myn Party nu eens kwam, waar of ik heen zou, met myn opgebonde vlerken?
wat hoor ik daar?
ik loof zeker dat hy daar is.
Laat ik wat naderen, onder ’t faveur van de duisternis.
Waar ben ik ook bang voor?
’t is de wind, die’er ruist door de boomen.
Maar zacht, zie ik daar van verre niet iemand herwaarts komen?
ja, dat zal hy voorzeker zyn, waar berg ik my nu?
Hy komt hoe langs hoe nader, neen, ’t is een groote engelse Dog: Die sellementse rekel deed my zo afgrysselyk verschrikken: Ik zag hem voor Don Jan aan, om dat hy zo boos zag uit zyn blikken.
daar hoor ik weer iets; ha!
het is myn Heer!
Ik ken hem aan zyn pluim.
Sa, wakker, trek nu van leer: ,, ’k Zal my houwen, of het myn Party is.
Sta af, of ’t geld uw leven.
DON DIEGO, KRISPYN, ROKESPINO.
Ik ben ’t, Krispyn.
Wie ik?
sta af, of ik zalje de rest moeten geeven.
Ik ben het, ziet gy ’t niet?
Ik ken geen ik, ’k zeg nochmaals, blyf onder myn geweer van daan.
Kent gy my niet?
Ja, ik kenje wel, sta af, of ik zal ’t er door laaten gaan.
Je bent myn Medevryer Don Jan, of een spion van zynent wegen; Des raad ikje, niet nader te komen, of ik rygje aan myn degen.
Ik ben uw Heer, Krispyn, zie toe, gy zyt verkeert.
Je bent waarachtig gelukkig, datje in die furie niet wierd geponjardeert.
Ik was daar puur geresolveert, en had by me zelf beslooten, Zo je een voet nader gekomen had, je terstond om ver te stooten; Want ik meende zeker, datje Don Jan, myn Medevryer waard.
Dewyl ik zie, dat gy zo moedig zyt van aard, Zal ’k u de kans alleen eens met Don Jan doen waagen.
Ik ben altyd zo koerasieus niet: dat geschied maar by vlaagen, Het gaat gelyk het komt, by beurten, gelyk d’eb en vloed; Daar en boven slacht ik de Katten, ik vecht best, als ik in ’t naauw ben, of als ik vechten moet; Ten andre wat heb ik myn persoon alleen tegens hem te hazardeeren: Dien Poltron is ’t niet waard, laaten wy met ons drien gelyk op hem avanceeren, Dan kunnen wy hem wis nemen.
Stil, daar hoor ik Violons.
Dat zal hy zyn, Krispyn.
Stil, stil, verschuilen we ons.
DON JAN, met eenige Musikanten.
KRISPYN, DON DIEGO en ROKESPINO ter zyden.
DON JAN zingt, na dat de Bas enViolons ophouden te speelen.
Terwyl my de liefde voert herwaards heen, In ’t naarst der akelige nachten, Zo slaapt gy, zo slaapt gy, ó schoone Heleen!
En slaat gansch geen acht op myne klagten, Noch droeve gebeên.
Maar sluit vry die stichters van mynen gloed, Geen slaapzucht zal myn oog beschieten: Ik gun u, ik gun u, ô Wreede, dat zoet: Gy kunt het vermaak der ruste genieten, Die ’k derreven moet.
KRISPYN zingt, en slaat den Cyter.
Ja, Liefje, Hartediefje, ja sluit vry uw oog Of gy blaakt my, of gy maakt my, als een Stokvis, zo droog.
Ja Liefje, Hartediefje, enz.
Een OUDE BUURVROUW, leggende in haar Venster, over ’t huis van Helena, DON JAN met eenige Musikanten.
KRISPYN, DON DIEGO, en ROKESPINO ter zyden.
OUDE BUURVROUW zingt.
Weg, verliefde Zottebollen, Wat komt gy hier onverwacht, In het naarste van de nacht, Als de maartsche Katers krollen?
Weg, verliefde Zottebollen, Staakje krollen, staakje lollen; Want de Vryster met je lacht; Weg, verliefde Zottebollen, Wat doet gy hier in de nacht?
DON DIEGO tegen Krispyn.
,, Sa, wakker, gy hebt nu in ’t minste niet te schroomen.
,, Maar, gelyk ’t gezeid is, je moestme dan te hulp komen.
,, ’k Verzeker u daar van.
Krispyn, leggende zyn Cyter byhem neer, en trekt zyn Degen.
Qui va la?
Zo dra Krispyn qui va la roept, vlugten Don JansMusikanten, en laaten de Bas leggen.
,, Treêd toe, en gaa uw gang.
DON JAN. Daar ’s myn Party, naar ’k merk.
KRISPYN aarzelende.
Heer, waar blyfje?
ik word zo bang.
Hy komt waarachtig op my los.
Spreek stout, en laat u hooren.
Sta af, wie benje?
DON JAN naderende.
Dat zal ik u doen zien.
ik ben verlooren.
Don Diego en Rokespino verschuilen zich.
,, Docht ik het niet, dat hy me zou laaten zitten, met de scheenen voor ’t vuur.
DON JAN. Ha!
myn Heer, zyt gy ’t?
gy komt ter goeder uur.
En jy meê, myn Heer, ik ben’er waarelyk van harte blyd om.
Je wilt misschien spreeken van Heleen: ’t is waar, we hadden daar al zo wat stryd om: Maar ’t was een haastigheid, we waaren aan beide kanten wat heet, En dan neemt men ’t zo naauw niet, wat men zegt, gelykje zelf wel weet; Daarom kom ik ook hier, om de peis weer met je te maaken; Want ik kon, van de moeijelykheid, onmoogelyk in slaap geraaken.
DON JAN. ’k Begeer, dat gy my nu eerst grypt by ’t linker been, En zo wat slingert om uw kop en middel heen.
Dan zullen wy te zaam van peis en vrede spreken.
Ruk af, waar wachtje na?
,, Myn Heer.
Nu laat hy my in de pekel steeken.
DON JAN. Wat mort gy binnens monds?
naar ’t schynt, zyt gy vol vrees.
Gun me te minste tyd, dat ik myn Ave Maria lees.
DON JAN. Het is geen tyd nu om te bidden, maar te vechten.
Niet te haastig, laat ik eerst de kling van myn degen wat rechten, Ze is veur aan de punt heel krom geboogen: ei lieve, zie.
DON JAN. Nu repje, of ’t gaat’er door.
Ze wil niet uit de schie.
DON JAN. Ik zeg u andermaal, ruk af, of ’t geld uw leeven.
Hy gaat, hy gaat, zie daar nu ben ik gereed om je satisfaksy te geeven.
DON JAN. Wel nu, verweer u dan, voor my, ik ben gereed.
Wat pasiensy, tot dat ik myn Degen tegen d’uwe eerst meet, Ze is wel een voet korter, wat heb ik je dat voordeel te geeven.
DON JAN. Daar is de myne dan.
KRISPYN, krygende Don Jans Degen.
bid nu omje leeven.
Of ik stootje in je huid.
DON JAN. Stoot toe.
Ik zag u wel voor een bloôhartige aan: Maar ’k dacht geensins, dat gy my zôud zo schelms verraân.
Verraaden, of niet verraaden, een rechtschapen krygsman mag wel zyn voordeel zoeken.
DON JAN. De Hemel straf my vry, zo ik... KRISPYN.
Je meugt vry schelden, vloeken.
Blyfme slechs van myn huid, of ik zet het’er op in.
DON JAN. Ik zal u.... KRISPYN.
Nu, nu ontstelje zo niet, ik heb het niet eens in ’t zin.
’t Zou zyn, of ik niet zien mogt, dat’er meer zulke braa- ve                    Kavaljiers, als ik, in de waereld waaren, Of dat ikje, uit vrees voor je persoon, niet dorst in ’t leven spaaren: Om datje me daar na te gevaarlyk zou weezen, daar is je geweer: Maar zacht, je mostme beloven, nooit met vechten weer lastig te                    vallen, verstaaje, myn Heer?
DON JAN. Wel, dat beloof ik u. KRISPYN.
En datje noit Helena meer zult aanschouwen.
DON JAN. ’k Verzeker u daar van.
Wel nu, ik zelje op je edelmans woord vertrouwen.
DON JAN. Pas nu vry op, nu is ’t myn beurt; sa, wakker voort.
Zo breekt gy uw belofte?
DON JAN. Rechtschape krygsliên zyn geen slaaven van hun woord.
,, Myn Heer, waar blyfje?
DON JAN. Verweer u, of ik geef u voort de huid vol slaagen.
Ben je met een hand vol bloed gedient, fiat, ik zal ’t dan waagen.
DON JAN. Pas op, ik ga, myn gang.
Hier komt Rokespino* met een slingerkoorde, en slingert die Don Jan om de middel, en draagt hem daar mede weg, doch zyn Degen laat hy achter.
Wat’s dit te zeggen?
vlugt hy?
ja, hy ’s uit myn gezigt.
Immers is het spreekwoord waar; twee quade honden byten malkander niet licht.
Hy is weg, puur of hy door de drommel weggetovert is.
Hier is zyn Degen, die zal ik Helena brengen, tot teeken dat hy door my verovert is.
Krispyn klopt.
KRISPYN verkleed, onder de naam van Don Pedro, LUBYNE van binnen.
Ik ben ’t, Heleentje lief, myn aanstaande Bruid.
Jou toekomende Bruidegom Don Pedro: kyk eens uit.
LUBYNE uit het venster.
ben jy ’t?
wacht wat; ik zel ’t me Juffer gaan zeggen: Zy stond zo om naar bed te gaan.
KRISPYN vindende de Bas van de gevlugte Musikanten.
Wat zal ze op hooren!....
maar wat drommel vind ik hier leggen?
Is ’t myn Cyter?
ja, neen, o ja, nu schiet het my in.
* d’Instrumenten groeijen zo schielyk by de min.
HELENA, KRISPYN verkleed, onder de naam van Don Pedro, LUBYNE.
Myn Heer, vergeef ’t my, dat ik u zo lang laat wachten.
Mevrouw, hier ziet gy de vrucht van myn dapperheid en krachten.
Ik heb die Vermetele terstond ontwapent; want Ik hielt hem d’eer niet waard, te sterven door myn hand.
Het is my lief, Heer, dat gy hebt geen bloed vergooten.
Niet één druppel; want ik heb niet één stoot op hem willen stooten.
Gelyk een dolle hond, kwam hy in het begin op my af.
Maar ’k bragt hem voort zo ver, dat hy om genâ bad, het welk ik hem ook gaf: Doch op die voorwaarde, dat hy nooit weer onder uw gezigt zal komen.
Die Bloodaart!
heeft hy dat belooft, en aangenoomen*?
Verzeker, doch het geschiedde met een heel bedrukte stem.
Maar, Schoone, was ik nu alzo wel meester van uw hart, als ik ben van hem, Wat zou ’k gelukkig zyn!
Uw edelmoedig leven Maakt my onmagtig, om uw min te wederstreeven.
Ik heb tegenwoordig niet meer, als tien duizend Dukaaten, of daar omtrent.
Dat doet de sellementse Bankier die lompe rekel van een vent!
Hy zegt dat hy naast een dag of twe veel geld aan de Konings Tresauriers heeft uit moeten tellen.
Maar dat is, loof ik, maar een doekje voor ’t bloeden, om my wat uit te stellen.
Dat doet den oorelog; die voert veel geld uit ’t land.
’k Meen echter een groote som in ’t kort te ontfangen: hy heeft het my                    belooft by de hand.
Neem het midlerwyl niet kwalyk, myn allerliefste Troosje, Myn heldre Morgenster, myn aardig Tonteldoosje, Zo ’k myn arm altemet om dat poezelachtig halsje sla, noch toon u niet schuw, Als ik somtyds zo myn lipjes op uw gesuikerde lipjes duw.
wat word ik gepynigt door ’t wenschen en hoopen.
Ik wou dat ons Hymen zo terstond aan malkander wou knoopen.
Ik leg gansch verzopen in ’t zoet van de min, En drink die by stoopen ten keel toe vol in, Hy zingt.
Bekoorlyke Engelin, Zyn wy niet te samen Een hart en een zin, Twe zieltjes in eene lichaamen, Verêent door de Min?
Maar leg ny byje zelve eens over, myn Uitgeleezen, Wat’er tot het voltrekken van ons huwlyk al noodig zal weezen: Vier, of vyf duizend kroonen aan Brokade, Fluweel, en Tabyn, Zal, myns oordeels, genoeg, om ons beide te kleeden, zyn; Dan omtrent, of scharp zo veel, aan Lywaad, Strikken en Kanten; Twintig duizend Kroonen aan Bruids Juweelen, zo Paerlen, als Diamanten: Dunkje, dat men daar by provizy niet mêe zal kunnen bestaan?
Al wat gy daar in doet, myn Heer, is wel gedaan.
Wat Karos en trein belangt, daar zullenwe voor ons trouwen niet klaar                    meê kunnen raaken, Maar ik zalje tien of twalef pakken kleeren, laaten maaken: Twe van Bierenbroods kleur, en d’andre zullen zyn Van Appelbloesem, Paers, Violet, en Griddelyn.
Dat zyn de kleuren niet, die nu de Juffers draagen.
Wel nu, Citroenkleur?
zouje die dan ook niet behaagen?
Dat staat wat vies, myn Heer*.
Wat dunkje dan van groen?
Groen staat heel wel: maar ’t stryd nu tegens het saisoen.
Daar schietme een kleur in, die heel fraay is... kleur de... kleur de... HELENA.
Kleur de Palje?
Wat kleur de Palje, dat is een kleur de kanalje.
Kleur... kleur de.... ik had het daar zo effen in myn mond.... ’t Is een aangenaame en vrolyke kleur, kleur de.... ze ziet puur, als                    ganze stront.
Ik ken die kleur niet, dat’s misschien ’t gebruik in Inje.
Of anders kleur de Chair, die ziet puur, als Kakinje.
Je bruids Tabbert, of Samaar moet zyn van Karstenge kleur, Achter styf met goud geborduurd, en met zulver van veur, En de Rokken, naar advenant, met geele en witte franje: Geen kostelyker dracht hebt gy noch ooit gezien in Spanje.
Dat zal wel gaan, myn Heer, beschik my maar het geld.
Ik heb alreê een scharlake hemdrok, met zulvere draadswerke                    knoopjes, voor my bestelt, Met een linne voering daar in: baay haat ik, als de pest der pesten, Het broeit al te veel, en ’t maakt veel luizen en vlooijen nesten.
LEONOOR, HELENA, DON DIEGO, DON JAN, KRISPYN, LUBYNE, BEATERIS.
MEvrouw, ’k had naauw gehoort, dat gy in d’echt zoud treên, Of ’k wierd, door mynen pligt, gedreven herwaarts heen, Om u in dezen staat te groeten, naar behooren.
Den Hemel gun u, met die gy hebt uitverkooren Tot uwen Bruidegom, veel heil, nooit tegenspoed.
Mevrouw, ik weet niet, hoe ik u ontfangen moet; Of gy niet voor hebt, om met my de gek te scheeren?
My dus ontydig in den avond te vereeren Met uw bezoek, houw ik met redenen verdacht.
Ik raâ niemand zo stout dat hy ons bespót óf belacht, ’t Zou hem al zuur opbreeken, dat mag hy wel vryelyk vertrouwen.
’k Dacht niet, Mevrouw, dat gy my zo verdacht zoud houwen.
’k Verzeker u, dat ik uit zuivre vrindschap kom, Om u te groeten, met myn Heer, uw Bruidegom.
myn Heer uw Bruidegom!
dat woord dat baatje leeven.
’t Kan zyn: maar of myn Heer daar door word hier gedreeven, Daar sla ik twyffel aan.
’k Wil daar geen borg voor staan, Gy kent hem ’t best, en hebt met hem ’t meest omgegaan.
Ik bid, Mevrouw, duid myn stilzwygendheid ten goede: En denk eens, hoe ik in deez’ droeve staat te moede Moet weezen, ik, die u zo teder heb bemind, En my nu te eenemaal van u versteeken vind.
Dat ’s niet genoeg: ik moet, wat meer is, noch gedoogen, Dat gy een Plompaart trouwt, die eer heeft noch vermogen; Een kaale Jakhals, die zelf zyn geslacht niet kent; Een vuile Luizebos, een lompe en plompe Vent, Die geen verdiensten heeft, als zyne beestigheden; Ja, die ’k onwaard houw met myn Meid in d’echt te treeden.
’t Is myn Staljongen, daar ge u dus ver aan vergaapt, Die alle nacht, in ’t stroo, by myne Paerden, slaapt.
Houd!
houd!
niet hooger, waar is toch dat schelden goed voor?
Gy waant hem ryk te zyn, maar hebt een armen bloed voor.
De liefde, naar het schynt, heeft u het brein ontstelt.
Het uwe, naar ik merk, dat is geraakt door ’t geld.
Don Pedro, kunt gy zulks aanschouwen voor uwe oogen?
Ik zeg, dat hy dat tiendubbelt door zyn hals heeft gelogen.
Gy zyt een Knecht, zeid hy.
KRISPYN, zich ontdekkende.
Voorzeker; tot uwen dienst bereid.
Gy twyffelt noch, Mevrouw?
Wat ben ik schelms misleid!
Gy hebt dit wel verdient.
Wie zal dit voor my wreeken?
Gy, die my hebt zo schandlyk uitgestreeken, Is dit het werk van een rechschapen Edelman, Een Vrouw te hoonen, die zich zelf niet wreeken kan?
Beeld gy u in, dat zulks noch ongestraft zal blyven?
Boet uw gramschap vry, met raazen, schelden, kyven, Bekreun ’t me in ’t minste niet, hoe schamper gy ook smaalt.
Gy hebt die schande zelf op uwen hals gehaalt, En my het eerst misleid, door uwe listigheden, Myn Jongen is u, op uw voorbeeld, nagetreeden: Gy zyt verpligt hem zelf daar dankbaar voor te zyn: Wyl hy u heeft geleert, hoe licht men door den schyn Van liefde, of vrindschap, al de waereld kan bedriegen.
Door schoone woorden, wist gy my in slaap te wiegen: Uw zin was niet op my, maar ’t erffenis gestelt: ’k Had geen verdiensten in uwe oogen, als het geld; Want toen gy hoorde, dat myn Oom, op ’t kwalyk spreeken Van myn Vrouw Moei, my had van ’t Erffenis versteeken, Verbond ge u aan Krispyn, met die gedachten, dat Ge in hem zoud vinden ’t geen ge in my verlooren had; Dus meende gy my door den schyn van min te vangen; Maar spande een strik daar gy nu zelf juist in blyft hangen.
Myn Knecht speelde u die pots, die gy my speelen woud.
’t Is ook geen schand met myn Lakey te zyn getrouwd.
Ik zweer u, dat ik my van deze schand zal wreeken.
Zacht, ’t past geen Juffer dus in toorn te zyn ontsteeken.
HELENA tegens Don Jan. Kunt gy gedoogen, dat my zulk een smaat geschiet?
Ziet gy dit koelsmoeds aan, myn Heer, en wreekt gy ’t niet?
Geef nu een proef, durft gy, van uw standvastig minnen.
Nu is het tyd, dat gy myn hert en trouw kunt winnen.
DON JAN.
Baatzuchtige, die ’t goud Voor ’t oogwit van uw keur en zinlykheden houd, U, die Don Diego hebt uit gierigheid verlaaten, Zo dra gy dacht, dat hem ’t geluk niet met dukaaten Genoeg begunstigt had!
die met een lompen bloed In d’echt wou treeden, om ’t belang van geld, of goed.
O neen, gy zult my tot die lafheid niet beleezen: Schoon ik u minnen wou, ’t zou my onmooglyk weezen: Ik ken u al te wel, gy dient my niet, Mevrouw: Ik blyf u dankbaar, voor d’aanbieding uwer trouw.
Baatzuchtige, die ’t goud Voor ’t oogwit van uw keur en zinn’lykheden houd, U, die myn Meester hebt uit gierigheid verlaaten, Zo dra gy dacht, dat hem ’t geluk niet met dukaaten Genoeg begunstigt had, en die my ook misschien Myn paspoort geeven zoud, zo dra gy kwamt te zien, Dat my Fortuin ook had misdeelt met stuks van achten; Dat zal u missen; stel my vry uit uw gedachten: Want wy Krispynen zyn daar te edelmoedig toe.
Stel u gerust, verwin u zelf, gelyk ik doe: Gy zult my nooit tot die lafhartigheid beleezen: Schoon ik u minnen wou, ’t zou my onmooglyk weezen: Ik ken u al te wel: gy dient my niet, Mevrouw; Ik blyf u dankbaar voor d’aanbieding uwer trouw.
Het zal my in Madrid aan vrinden niet ontbreeken.
houd’er vast, myn Heer, zy mogt zich zelf doorsteeken.
Het is genoeg, kom, gaan wy voort in huis, Lubyn, ’k Zal sterven, kan ik niet in ’t kort gewrooken zyn.
LEONOOR, DON DIEGO, DON JAN, KRISPYN, BEATERIS.
Zy is geheel vergramt, en ’t is niet buiten reden.
’k Beklaag haar niet: ’t is ’t loon van haare trouwloosheden.
’k Lach met haar razerny, haar dolle toorn en spyt, Zo gy, o Leonoor, my slechs geen vyand zyt.
Gy hebt geen vyandschap in ’t minst van my te vreezen.
Nu is myn lot voltooit, myn heil in top gerezen.
Tegens Krispyn.
Dewyl ge uw rol zo wel gespeelt hebt tot het end, Zal ’k u beloonen met een Jaarlyks traktement Van tien Pistoolen, en u voor myn Stalknecht houwen; Met dat beding, dat gy zult met Beatris trouwen.
Ik ben te vreên; wat dunkje, Beatris?
neemje my dan totje Man?
Je zelt een endje goed levens by me hebben, daar verzeker ikje van.
Ik zel ’t doen, wyl ’t myn Heer zo verstaat.
Fiat dan, daar is een zoentje                    op trouw, voor je poesle kinnebakken.
Immers is het spreekwoord waar: trouwen komt op als kakken.
Myn Heer, ’t is tyd; laat ons terstond naar huis toe gaan.
’t Is middernacht, ik hoor de klok daar twalef slaan.
Einde van het Derde en Laatste Bedryf.
Een Aardige en vermakelyke KLUCHT van BREMER HANS.t’ANTWERPEN,           Onder de Druckpers, by ’t Weeshuys.
Hans Bremer, een Vryer.
Katarina, een Vryster, doghter van Jeronimo en Agata.
Arnout, een groene Mof, Neef van Hans Bremer.
Cornelis Felis, een Dienstkneght.
Trijn van Katwijck, een Dienstmeydt.
Maart als de Katten rymen en lymen belolden, In’t Jaar rommelaar rom, van duysendt ses hondert achtmaal tien en drie.
De aardige en vermakelijkeKLUCHTvanBREMER HANS.
Bremer Hans singt een Liedtje.
Stemme: Prins Robbert &c. ’k WAs nuper in convivio Daar ick een glaasje dronck, En wel ter deegh in bivio, Daar sat een meisje jonck: Me deperibat perdite, En schoot haar lonckjes uit: O Dii deique avertite Dat sy zou sijn mijn Bruidt.
Hic stabat vini poculum, En straalde met een vlam, Adjuro te per oculum En by de Hanekam; Tum dubitabam maxime, In keur van dese twee Te trouwen dat ’s een eeuwigh wee, Nec hoc latebat me.
Hier sat ik lydigh in de klem Van wijn en Cithare Ignarus quid eligerem, Utrumque angebat me Quid ago.
Trouwe raadtsluy kom En help me nu getrouw, Ik kies, ex malis minimum, Het glaasje voor een Vrouw.
Maar soet, wie klopt daar?
Aernout.
Laat sien, hier moet ick sijn, aan het gesang kent men de Bedelaars en Musikanten; ik sal hier dan aankloppen.
geluk mijn waarde Cousijn, ter goeder uur vind ik u t’huis.
Breemer Hans.
Ik u van desgelijcke, Domine Cousijn, zijt hertelijk wellekom, ghy sijt my lief en aangenaam.
Kataryn.
Vous étes bien venu, Monsieur oude kennis.
Bremer Hans.
Wel waar is de komst soo vroegh van daan?
wy hadden u van daag niet verwagt; dog ik geloof dat ghy geweeten hebt dat wy van daag van onse hofstee na huis souden trekken; ghy doet seer wel dat gy ons nogh eens komt besoeken.
Ey, ik bid u, vertoeft een weinig, en set u wat ter neder, want ghy van het gaan seer vermoeyt schijnt te zijn.
Dit zal ik wel doen indien ik u geen belet aan doe, andersins soo meen ik weer heen te gaan.
Neen, och neen, ter wereld niet, gaat gy maar wat sitten en kout wat met ons.
Wel, oude kennis, hoe vaart Papaatje en Mamaatje al, sijn se noch frisch en gesond, stondt haar trony noch al in seven vouwen, vijf kreuken en een dwarsstreep, en stonden haar oogen nogh al even stijf en wijd als een Schelvis?
Sy waren gisteren nogh kloek en gesond, doen heb ik haar gesien en gesprooken, dogh niets aan haar vermerkt.
Zoo, zoo, sprak Papa die saggelende kaakelaar nogh al even bars en wreedt?
en sag hy nogh al even nors en stuurs, gelijk hy gewoon is tegens my den meesten tijt te doen?
en was hy nog al zoo ontsteld als een oud spinnewiel, soo uytgemergelt van gierigheid als het kasteel van Bycester, en soo afgemat van mijn Mamma als een schip dat driemaal de Indische togt gedaan heeft?
Wat van die saak zy en weet ik niet.
Hoe, is hy quaat op u Katryn.
Ja, weet ghy dat niet?
hy wilde my t’huis voor sijn oogen niet langer sien, want ik somwijle niet na sijn sin wilde doen als hy my iets gebood; ook was dese rede mee daar een van, te weten, dat ik soo gaarn met de jonge Monsieurtjes aan de wind ging, want ik haar liever sagh in haar hembd als een ruiter in sijn harnas: om welk morren en bang sien de selve te mijden nam ik voor staande voet na onse hofstee te trekken, en daar soo lang te blijven tot dat dien ouden grijnsaart my door sijn knegt laat t’huis ontbieden.
Wel met verlof dat ik het vraag, hoe lang hebt gy hier al geweest?
Laat sien eens, zonder te jokken, correct een maant, niet waar Katrijntje?
och mijn lieve soete hartje!
Wat een scheet in jou neus.
Wel Heer, wat kan die Monsieur jokken ik heb immers hier langer geweest, jy Bremer Hansje; ben ik niet uit de stad gegaan op die dag doe daags van te voren de klughtige Klugt van Jan Klaassen en de ronde Societeit van Zoo zoo vertoondt en gespeelt was, ’t welk nu net tien maanden geleeden is?
’t geen dan d’oorsaak en ook andere minsieke redenen geweest is waarom ik vertrokken ben, want Papa en wilde het niet hebben doe deselve gespeelt wierd, dat ikse mogt gaan sien; waar op hy daags daar aan my volgde: segh, is dat zoo niet?
ô jou sakkereerse regte houte figuur, alias tweede Zoo zoo.
Ik weet wel, en ik wil ook wel gaarne voor alle menschen bekennen dat ik doenmaals een sekere siekte had, genaamt Jonge Juffrouws siekte, gelyk’er meer die ik weet dat in dat selfde Gasthuis siek leggen, sijn, en die niet anders konnen genesen werden als door u en andere jonge Monsieurtjes, als daar ben ik’er een van, gelyck ge weet: een woont’er op de Vygendam, seer wel bekent, nogh een in de Kalverstraat, ook een op het Leidse Plein, nog twee by de Grimmenesse sluis, en twee op de Achter-Burgwal, geen hair afvallig van de vorige, en veel meer andere van die sorteering, te lang om hier voor dese tijd op te halen zynder, die ik voor het toekomende discours overlaten sal.
In ’t kort nogh, Monsr.
Aernout, sal ik’er dit van dese soorte van siecke Juffers seggen: Alle dese soo genoemde als versweegene, die zoo drae sy maar een naegel hebben om haar gat te kraeuwen, dat is, zoo drae sy maar een verdiende penning in ’t heimelik van een goet mensch ontfangen, soo steecken sy voort op als groote Juffrouwen en Madamen; men maakt krullen en lokken van Bokke-hair, en schuine en regte scheelen op het hooft, men hangt’er veel snorgepyp van lintjes, strikjes en quikjes aan; men koopt karnet-mutsen met kanten en pointevenies daar aan, die van ’t hooft tot op de borst toe hangen; men maakt tabbarden die het halve lyf pas bedekken; wanneer sy dan gaan of staan soo drilt en hippelt alles wat ’er om en aan het lyf is; men draagt vergulde ringen met valsche steenen aan de vingers, swarte koralen om de armen, groote booten op de borst, agette koralen of goude kettingen drie, vier dik om den hals, pandanten hangender aan de ooren, of iets diergelyks: maar dat het mooiste van allen is, en daar mense meest aan kent, is dit, te weten, soo men haar maar siet gaan, soo hangender ontrent nogh wel een dosijn of anderhalf kostelyker pandanten als de vorige aan de rokken, die meer bekyks hebben als al het andere duivelsche toestel en optooyinge des ligchaams, en zijn dese kostelyke Juffrouwen deurgaans woonaghtig in dese stad, d’eene woont op een kamer, d’ander in een kelder, de darde in een huis dat wat van aensien is, en zoo my verhaalt is sijn dese omtrent de vierhondert in de Kerkstraat alleen woonagtigh, het welck geen kleine saak is; en voorts sijnder soo veel van die soort, gelijck een ieder bekent is, door de geheele stadt verspreydt, oock sijnder buiten de stadt, op de laege en hooge wegh, buiten de Haerlemmerpoort, op Jan Hansens Padt en op den Emster trots de beste die’er in de stadt zijn, genoeg te vinden, welkers vleisch-hal altijdt open staat, doch alles moet daar in met contant geldt zeer dier betaelt worden.
O zeve zakken met knollen!
Wel Heer Katryn, hoe weet ge al die dingen soo correct op een hair?