floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wel zouje niet gek en mal worden, ik ken my zelf niet langer betoomen.
PIETERNEL Wel, sinjeur, ik ga. Pieternel binnen.
MARXIn knors.
En komt me zo aanstonts weer hier.
X SESI I JONEEL!
MARTEN KROes, ANTOVIA, albartus.
Maar vaader, ik diende wel hulp te hebben, al de Elan De STIEFVAar.
16 En daar leid een Karteel traan hiel op zy, met het mond gat oopen, en al de Stokvis en de Salm is meest met traan over al beloopen.
En veur my alleen dat werk te doen en weet ik 'er onmooglyk gien raad toe.
Wel, vleegel, tegen wie spreekje?
ik geef je daadlyk een schop Dat je daar heen rold, zel jy by me koomen en houwen de hoed op de kop?
Bengel, schavuit, daar ik zo voor moet leggen slooven, ik sweer dat ik je op een andere kam zel scheeren.
Wel, vaader... marten kloes.
Wel vaader, wel vaader, luijen reckel.
Wel wat of jy hem doch wel wou leeren, Albartus, zetje hoed op, ik verstaa niet datie Naakte swaluw?
Voor hem bloods hoofd zult staan.
En doet hy dat zo zel ik hem de bienen in stukken slaan, ik wil geeerd en gerespecteerd zyn.
Dat jy 't voor hem deed dat zouje licht beeter passen Beedelbrok, hy is veur jou hondsjonge niet op gewassen.
Wat zegje beedel brok?
Ja, wat binje anders geweest en op alle schellemerijen af gerigt, zoje me aanraakt, ik vliegje zo dryvende in 't gezicht, En ik zelje, dat zweer ik je, de oogen uit de kop haalen, En zo taisteren, al zou ik je een hiel jaar in 't bed houwen, en 't miesterloon betaalen.
Of mienje dat ik je ontaen zel?
begin maar dunkt het je goed.
Digitized by google De STIEFVAar.
17 7.0 ZEEVENDE TOONEEL.
MARTEN KROes, ANTONIA, ALBARTUS, BENEDICTUS, ANDREAs, PIETERNEL.
BENEDITUS.
Myn heer Martini, ik heet u wellekom, 't is myn lief dat ik u in dezen staat, ontmoet, men.
Gy zyt pas voor t kwaade weezer ter goeder tyd binnen gekoomen.
Zo doen ik, myn heer, hoe is 't, heeft myn zoon onderwylen in zyn studie wat toe genoomen?
BENEDICTUS.
Ongemeen, myn heer.
ANDREAs.
Welkom, papa.
myn zoon, wat is het myn een vreugd dat y zo gevordert zyt.
Gaat hy zo voort, myn heer, hy zal een wonder worden van deezen tyd.
Andrea Martini, patrem & matrem humilimè saluta.
Exoptes vivant, ut tua videant studia absoluta.
Humillimè, reverende pater, piaque mater, vobis bonitatique vestrae me subjicio, servent vos diu dii ad absolvenda mea studia BENEDICTVS.
Hy wil zeggen dat hy tot bevordering van zyn studie u noch lang hoopt te behouwen.
Hoe aangenaam is my zulks om te hooren.
Retorica, of welspreekendheid is hem als aangebooren.
myn heer, uw verdiensten hebben my ten hoogst verplicht.
En ziet 'er deezen eens by staan, zulk een voozen raap, die groo te lantaeren zonder licht.
Oogle De STIEFVAar.
Is de hoed al weër op de kop?
al waar je noch zulk een miester zo en zel ik het niet lijen.
Jou vroeg bedurven, ik zel je noch al hiel anders moeten berijen, lichtmis, dommenateur, ziet hy daar nou iens staan, behoorden hy niet zyn jonger broeder in alle goede manieren voor te gaan?
Maar neen, zo een donkertje over te zitten, en met het decgendje langs straat te rinkinken, en met zulke ligtvinkjes als hy is te dobbelen en te speelen, en 't gat vol te drinken, en dronken t'huis te koomen met een leege beurs, en 't hooft ontsteld, en zo het jonkertje te speelen, waar mee doed hy dit, is 't niet al te maal met myn geld?
ALBARTÉS.
O onverdraaglyke spyt!
Dat hebje daar flus noch eens gezeid, ik zeld ook niet vergeeten.
Jou rechte matschudding, had je my niet, zou je nou wel brood hebben om te eeten?
Al waar je by get zo hoog als een boom zo verdraag ik het lan ger niet, ly zeggen dat het van 't jou is?
luishond, kinderbeul, jou rechte huisverdriet, had ik je myn leeven niet gekend, zo zou ik zo veul niet by je hebben geleeden.
Jou rechte vrouweplaag.
Nou juffrouw, ai!
Betoom uw heevigheeden, en jy, myn heer Martini, laat het nu wel zyn, ik bid u, laat u raán.
57 MARTEN KRUES.
Zel hy my dreigen?
voor myn voeten zal alchem leggen, ai!
5. myn heer, laat my begaan.
Hy hier dus de meester te speelen?
Daar ben ik veur, dat je t verstaat.
Ik ben hier alleen man en voogd, daarom waarschouw ik je, zed by maakt me niet kwaad, de STIEFVAar.
Of moër en zeun en al den orlement zel het ontgelden.
Ik zie wel myn goedheid is myn bederf, ik moest 'er al eer op getouwd hebben, maar ik kom te zelden.
Jy bend dus lang te goed geweest?
komt 'er wel een goed woord uit je mond in een hiel jaar?
Ai papa, kyst toch niet meer.
Myn zoon, Andreas, ach!
Dat ik 'er niet en waar, Hoe zou men u van alle kanten verdrukken en verstooten, En wat wreeder stiefvaar mogt u te beurt vallen.
Altoos geen arger als jy bend, al was hy uit het geweld van den grooten turk gesprooten.
Myn lieve mama, zwyg toch.
Zwygen, weg, bengel, laat je vaar dat doen.
Kan ik je ergens in genoegen, ik ben uw onderdaanige zoon, ik zal my in alles naar uw goede wille voegen.
Of is u teegen dat ik het met de studie zo verre hebbe gebragt?
Ik zal ze laaten, myn lieve mama.
MARTEN KEOES.
Dat zyn woorden!
elk is een zententie vol van zin en kracht!
myn zoon!
Myn heer, hy zou alreê een oratie konnen doen, of filozofische wyze disputeeren.
Hy weet al meer als een slecht advokaat, daarom zel ik hem ten eersten tot professer laaten promoveeren.
Wat dunkje, myn heer, zynder niet wel veel slechter prakte zyns in deeze stad?
De geleerdheid is een onwaardeerlyke en verborgene schat.
Zy voerd een zuivere taal, scherpt het verstand, en spitst de zinnen.
Winnen, DANGEONIa.
mogt hy YY De STIEFVAar.
Dat zou hem wel zo nut zyn.
Andrea Martini, ma trisne tibi tuae consilium placet?
ANDREAS Nullo modo domine, quia studiis unicè delector quibus etiam additus manebo.
Ik vraag hem, juffrouw, of uw voorstel hem gevalt?
hy antwoord geenzints niet.
En dat de studie te verlaaten, hem zou zyn het grootste verdriet.
Zo doed het, mama, want niets isser dat myn zin tot iet anders kan verwekken, MARTEN KROES.
Zou het dan niet schaadelyk zyn dat men hem die niet en liet voltrekken?
Wel te recht, want al die van 't seste school streeft hy alreede voor ook zo toond hy alreede groote zucht tot de Neërlandsche poëzy.
Tot de poëzy, myn heer?
ik verzoek dat hy dat maar achter laat blyven.
Want zo ze maar een reegel op papier konnen zetten, is het daadlyk tegens malkand'ren te schryven, en ik ben een vyand van paskwillen, daar om houw ik 'er niet Maar dat hy braaf in de historien ervaaren word, en tegens luiden van staat redeneeren kan, Dat zal my aangenaam zyn, ook laat ik hem in alle hoffelyke konsten exerceeren, In het speelen met het rapier, en van marsch, rechts en slinks om te keeren, Ook kan hy reeds sierlyk danssen, dat men zou zeggen waar heeft hy 't geleerd, En de meester die hem onderwyst, is by de voornaamsten van de stad gerenomeerd, 't is een wonder om te zien, hy hippeld en trippeld, 't is of zyn voeten geen aard raaken, Ja, hy is alree zo ver, dat hy de dansmeester van de schouwburg wel zou beschaamd maaken.
De STIEFVAar.
Ik verwacht hem zo aanstonts hier, want 't is zo ordinary zyn tyd ontrent den noen.
MARTEN KROes, ANTONIA, BENEDICTUS, ANDREAS, FREDERICUs, PIETERNEL.
Sinjeur, daar is meester Fredericus.
Dat hy binnen treed, ga, Andreas, en wilt uw behoorlyke eerbiedigheid doen.
Uw dienaar, myn heer.
FREDERICUs.
Is 't noch wel, monsieur Andreas?
Uw zoon, myn heer, neemt vast toe in veel hoffelyke manieren, o!
ik mag dat in de jeugd zo wel zien, t zyn oefeningen die de jonkheid recht versieren, van thien niet een die beleeven, t geene gy reeds volmaakt aan uwen zoon ziet.
Zy gekken waarachtig met hem, en die botten duivel en merkt het noch niet.
Aza, Andreas, wat zullen we eerst hebben?
Met het floret, of een dansstukje?
Dat kan myn niet verscheelen.
Laat het dan een dans zyn, en terwyl wy danssen zal myn discipel op de fiool speelen.
ik werd schier opgenoomen!
ik weet schier niet of ik my zelve wel ken.
Zou ik ook wel iewers anders weezen in de plaats dat ik hier ben?
Hy doed wonderlyke dingen, 'k kan van blydschap my de STVEFVAar.
12 FREDERICUs.
Nu met het floret, myn heer, let 'er op, nu zal u wat ongemeens voor koomen.
Albert, krygt het floret van Andreas, t hangt by zyn draag.
band nevens zyn rok.
Hou daar, vader.
Dat s al weer aan de hoed op de kop, jou rechte babok, dat s nou de derde maal, maar de vierde reis zel ik je op deze wyze waarschouwen, Ziet, zo zel ik je de lenden smeeren en de huid touwen.
Houd de draagband zo lang op je arm, en blyft me daar zo stip staan op myn bevel.
Zy schermen.
't is onverdraaglyk, maar wacht, ik hoop dat het myn beurt iens worden zel.
Hoe gevalt het u, myn heer?
hy is zeer assurant en doed mee sterlyke streeken.
Hy bragt my daar een subtiele steek toe.
ik kan van verwonderingh niet spreeken!
Hier, Albert, neemt het floret van Andreas, en legt het op zyn plaats, en als dat is gedaan, zo zelje op die zelve plaats hier zo daadlyk weezen koomen te Wat, schudje de kop?
(staan, albartus.
Wel neen ik, vaader.
Albartus, kom met my naar binnen, 't is zo hoog als 't lijen mag.
Ik zeg dat hy blyven zel ANTONIA.
En ik dat hy met my zal gaan, MARTEN KROES.
Dat hy de couragie nou iens heeft, laat zien gera y, of ik.... de STIEFVAar.
Of mien jy 't hier zo na jou zin te regeeren?
Dat zelje essen wel zo niet lukken.
'ken, 't is onmooglyk langer te zien zyn kinderen zo te onderdrukken en 't andere op te brengen in alle weelde en dartelheid.
Antonia, Pieternel, binnen.
Laat hem zyn moeder volgen, myn heer, 't heeft ook al eenig.
Zints zyn bescheid.
Doed het om vredens wil, en laat je voor deez' tyd gezeggen.
Voort, volg dan, en gaat men zo dryvend naar 't pakhuis om daar alles in order te leggen.
Tegen Andreas.
myn zoon, wat werd gy verdrukt, en van uw eigen Albartus binnen.
moeder gehaat.
Wat zel ik zeggen, myn heer?
Daar tweederhande kinderen zyn weet men wel dat het zo effen niet en gaat.
Ik heb maar een zoon, vrinden, en die zou ik wel eerlyk willen optrekken, en tot een man maaken, Doch al myn fortuin hangt aan de zee, en deze jongste storm zou my al vry konnen raaken, daar over ik al vry bedugt ben.
PREDERICUS.
Zo even sprak ik een Schipper die noch van geen ongemak had verstaan.
Wy moogen het best verhoopen, nou de vrinden en moeten noch zo niet gaan.
Kom, volgme alstje beliest, om binnen noch wat te vertoeven, ik heb daar noch een fles exelente Kanary Zek, die moeten we Binnen.
eerst eens zamen proeven.
. done binnen.
De sijn.
MARTEN KROes, PIETERNEL.
Oor, Pieternel, wat ikje belooft heb staat vast, zegt me maar wat 'er in myn afweezen al is gepasseerd?
O sinjeur!
Daar is zo veel ommegaan, ik heb zo meenige slag gestut en geweerd, en Andreas ontzet, dat ik het onmooglyk niet langer en kon verdraagen, noch voorleede weck, had ik het niet gedaan Albartus had Andreas blond en blaauw geslagen.
Hy had hem onder, en juffrouw riep, slaater maar op al krygd dat kreng wat dat schaad hem niet, laat hy er maar wakker op touwen die rechte huis verdriet, dat eezel zou als zyn vaar wel het hiele huis willen regeeren, kryg ik hem iens onder myn kluiven, ik zel hem noch al hiel anders tracteeren.
Sinjeur, dat Andreas wel heeft uitgestaan is niet om te zeggen.... MARTEN KROES.
Pieternel, zegje dat?
Die deugeniet, die lichtmis, dat ik hem hier in deeze furie had Ik brak hem den hals, zo zou ik my aan die guit en vagebond wreeken.
Maar, sinjeur, om nu veilig van alles hier zamen te spreeken, zal ik de deur in 't slot doen, om dat ik ben veur juffrou vreest.
Maar Pieternel zynder ondertusschen niet weet van die ouwe kennisse geweest, of hebje hier zomtyds niet wel de een of de ander vernoomen?
Men, wel, sinjeur, je kond je leeven niet beter van pas t'huis komen.
Zo deezen morgen warenz'er noch met 'er drien gelyk, en toen is 'er overleid Van t'avond ten vyf uuren hier weezen te zyn, en dit hebben ze juffrouw toegezeid, die haar verzekerden, van niet veur je te schroomen, of te vreezen, Alzo der t'avond een schip zou verkogt werden daar je noodzaaklyk by moest weezen.
En nu was 'er wel een middel uit te vinden, sinjeur, om heel onverwacht Deeze by een komst te steuren, terwyl zy alle zitten in hun volle kracht.
Maar op wat wys, Pieternel, of hoe wouje dit dan aanleggen?
Gen PIETERNEL.
Hoor, sinjeur, als je nou uitgaat, moest je tegen juffrouw zeggen, dat je naar de draak ging, daar je schip de St Katharyn tavond verkogt zel worden, en niet t'huis en zult koomen of het zel al vry wat laat zyn, En nu, uit zynde, meugje kwanzuis iens na je thuin gaan wandelen naar buiten, Ik zel onderwylen de achterdeur van de gang ontsluiten, En laaten de poort even op de klink, en anstaan, En kom jy dan ontrent ten zes uuren die zelve achterdeur in gaan, ik verzeeker je dat je al die ouwe kennisse en vrinden Geheel in gloria, en in 'er duwe kracht zult vinden.
MARIEN KROES.
Treffelyk, Pieternel, daar gaan ik op aan, maar zacht, daar werd geklopt.
PIETERNEL Och!
dat zel juffrouw weezen.
MARTEN KROES, ANTONIA, PIETERNEL.
Wel, wat s dit te zeggen, dat men hier de deur sluit De STIEFVAar.
26 MARTEN KROes.
Dat is deur myn last, juffrouw, en wat leid'er jou aan geleeven wat het beduid.
Aan geleegen?
Ik zeg dat het gien eerlyk werk en is zulk en diergelyk bedryven.
MARTEN KROIS.
En om je noch meender te zeggen, madam, zo was het om dat jy der buiten zoud blyven.
Ik zeg noch iens, dat het hoeren en boeven werk is die zulks derven bestaan, en hoe bloost zy dus om 'er kam als een kalkoenze haan?
Zacht, juffrouw, niemand is 'er die my met oneer, of diergelyk zal besmetten.
Jy bend zo eerlyk dat ik je daadlyk wel by den arm zou neemen en de deur uit zetten.
Op die wys evenwel niet, al waar je noch zulk een vrouw, en noch zo groot.
En dan zel jy volgen, heb jy nou de couragie dat je ze buiten de deur stoot?
Is dat styl, dat men hem met een sletvink van een meid zo geneen zel maaken?
En jy woud my wat doen?
wel ik wou wel iens zien dat je hand of vinger zoud aanraaken.
Jon onbeschofte berger mof, jou rechte vrek en slet, Ziet toe dat het niet haast zelfs je beurt word, en dat ik 'er je buiten zet.
Ik zeg dat je zwygen zeld, ik wil der niet een woord meer van hooren.
Laat dat jou Pieternelletje doen, die jou zo kan believen en bekooren.
Die twistmaakster daar ze staat, e alles zo overdraagen kan.
27 MARTEN KROes.
Pieternel, kryg myn mantel, ik moet uit gaan, en houd men de bek al genoeg daar van.
Ik wou dat je reis zo uit ging dat je 't weerom koomen mogt vergeeten.
't zel t'avond licht wat laat vallen, daarom hoef je me niet te wachten met teeren.
Maar laat Albert tegen zes uuren aan de brug koomen, of ik hem van doen had.
Wat het hy al te beschikken.
Al wat ik belast wil ik gedaan hebben, of ik zweerje dat Vind ik het anders, dat ik als een keuning zel huis houwen, En of er zo een druistig Schipper kwam, 't is de Zwaager van Feike Fetjes, en Laars Douwe, hy is hier wel meër geweest, toen hy ons die twee boteljes brocht met Hooglantze Wyn.
Zo zegt hem dat ik aan de brug ben, en vind hy me daar niet, dat ik dan in de draak zel zyn.
Ik moet hem, eer hy morgen noch voor t Zeerecht gaat, te deeg informeeren.
Marten Kroes binnen.
ANTONIA, PIETERNEL, albartus.
't is niet langer moogelyk voor my te doen, moeder, myn kleëren, En al wat ik aan myn lyf heb bederf ik in de grond, door al dat wroeten in die morzigheid, En daar leid het hout ook noch, ik zeld ook laeten leggen daar het leid, al lacht 'er ook noch zo lang, elk joud men uit dat ik me onderwerp zulk een verbruide mot te believen.
Zacht, Albartus, daar staat 'er ien die zelt hem al te maal wel fyntjes weer over brieven.
Daar het et geen nood of, juffrouw.
Dat heb ik je al lang gezeid datze niet veel en stuit.
Je zoudze maar by den arm neemen, en dryvenze het gat uit.
Hebbenwer niet genoeg aan een, en zel men hem dan noch van een meid laten regeeren?
Hondts jongen, jy men het gat uit jaagen?
begin maar, ik wil je dat wel zweeren Dat het je beurt zou vallen, begin maar, dunkt het je goed, versta je dat?
Ik mien dat ik je havenen zou, als ik je maar iens onder myn kluiven had, dit strojonkertje dat zou al meê wat willen uitvoeren.
Ay lieve kom hier, ik moet dat zwynaas eens de mond doen snoeren.
Ja, neem jy de beuzem, die luiwagen paster weer op, zo haast als je maar begind, zo brui ik je daar mee zo dryvende op de kop.
Het raakt dan ook waar het raakt, al zou 't my al myn leeven rouwen.
Albartus, houd op, en jy ook, en ik zeg dat je de bek zeld houwen, jou olyke vod daar je bend, voort na binnen, en laat het hier alles maar staan.
Wel de honden zellender op 't lest noch aan pissen, dat zel echter noch zo niet gaan En daar is dat kreng Andreas, dat het ook zo veel te zeggen, Maar ik verdraag het langer niet, begind hy weer, voor myn voeten zel ik hem leggen, en eer ik zo langer noch zou leeven, in zulk een ruisie en ongen De STIEFVAAR.
Zo wou ik waarachtig van nu af aan dat ik midden in Oostinię stak.
PERDE TOONEEL.
ALbartus, ANTONIA, JERONIMUS, wilhelmus, gerardvs.
Zy komen als t gezeid is, juffrouw Antonia.
AXTONIA.
Gy doed zeer wel myn vrinden, gy koomd van pas my vinden, en zyt my alle wellekoomi Om t geen wy te verhandelen hebben onderling te vangen aan.
Myn man is daar eeven voor een klein uurtje eens uit gegaan, en veur t'avond laat en heb ik hem niet weer t'huis te verwachten.
Zo dat wy hier nu vry en veilig zyn om onderlingha betrachten En te overleggen, wat my to doen staat in deezen zo verwarden staat.
Want dit kan dus geen duur hebben op deze wys als het nu gaat, Ik wou het huis liever verlaaten en gaander zo dry venden uit.
GEWARDIUS.
En hoe zie jy zo sloofachtig, Albartus?
Dat loof ik wel, zo als myn die verbruide Noorman bruid, Ziet zo moet ik daar allien in 't Pakhuis leggen arbeijen en roeten, en dat zonder enige hulp, en kreeg ik noch een goed woord dat mogt het we 'er verzoeten, Maar alle daagen niet als slaagen en kyven, en dat duurd zo de gansche tyd.
WILHILMUS.
't is moeijelyk, ik bekend, te leeven in zulk een gedurige stryd, En dat van een die noch maar je voetveeg is geweest, deze spyt te verdraagen.
't is waar, juffrou Antonia is met recht te beklaagen, en om haar te redden is men schuldig al te doen wat men kan, Maar wat valter ook al veel te zeggen?
het is en blyft 'er man, En wat kan men doch vorderen met zich in die kwestie te steeren.
Hy heeft een goede fort uit gemaakt, en dat maakt hem trots en moedig in t spreeken, Kreeg hy iens een rak in de wind, ik loof dat het wel beeteren zouw.
GERAADVS.
't is waar, sinjeur Jeronimus, 't is een kerel tuschen man en vrouw, En dat je zegt van een rak in de wind ik weet 'er al reê die 't een groote schaade by lijen, en naar dat ik verstaan heb zo zel hy der ook niet weinig zijn.
rijen, Altoos dat het gerugt zo loopt is zrelier en gewis, Toch komd hy tavond aan de brug zo zel hy zelfs wel hooren wat er van is.
WILHELHVs.
Het zelven heb ik meê verstaan, maar dat zel hem de kop licht noch veel kroeser maaken.
Al was het al te maale weg, zo en kant my in 't minste niet raaken, ik kan buiten hem bestaan.
Zacht, juffrouw Antonia, dat bar te grof.
Ik weet best, myn heer, wat ik wel in myn hart smoor, jeronimus.
Ik beken je hebt groote stof Om misnoegende te zyn, maar wie weet hoe 't noch mag eindigen met je beijen.
Dit heb ik vast gesteld, myn heer Jeronimus, om de kinderen naar my te neemen en van hem te scheijen.
WFLHELMUS.
Wy willen 't anders noch verhoopen daar tegens dag en raad.
Breng hier wat stoelen, Pieternel, en tap iens wyn, ay!
ik zoek dat elk toch zitten gaat, ik verheug me noch als ik de vrinden zie die hier voor dezen gitized by plagten te verkeeren.
3 GERARDUS.
Jou man zaliger, juffrouw, was my een rechte boezem vrind, die my veeltyds met zyn gezelschap kwam vereeren, En om dat ik met myn thuin naast hem geleegen was, hebben wy malkanderen op een schootel selry menigmaals getracteert, hy was de goedheid zelfs, en een groot liefhebber van de teeken en schilderkonst, daar hy ook al eenigzints in was gedresseerd En inzonderheid van de poezy.
Wy pleegen ook wel ordinary malkandere met een gedichje te verjaaren, dien ik noch in byzondere waarde houw, en tot zyn godachten hoop te bewaaren.
Ik was wel zyn naaste raad, en zelden nam hy iet voor of ik had er kennis van, en als ik met iemand wat zou overleggen zo was hy altoos myn man.
Ja onze vrindschap scheen ons voor eeuwig t'zamen te verbinden.
Laat de roemertjes niet stil staan, myn heer Jeronimus, 't zal u eens gelieven, de vrinden van harten aangenaam, wie weet of het in zo een staat zyn leeven wel meër beurd.
En van die gedichjes, myn heer Gerardus, heb ik 'er wel geloof ik me 'er als honderd verbrand en gescheurd, Maar onze Albartus is zomtyts me 'er al beezig met zulke wisje wasjes te schryven.
Hoe, Albartus, ben je meê een poëet?
dit moeten we zien, dat mag onder jou niet blyven.
Dat is gien wonder, hy komt dikwils op de Schouwburg, en by de voornaamste liefhebbers van de poëzy Ik beken, t is een zoete speculatie, en een spreekende schildery.
Maar wat heb je doch nu gemaakt, Albartus?
Een lofdicht op myn Stiefvaar.
Een lofdicht op je Stiefvaar?
dat moet wa De STIEFVAR.
32 hoe!
spreek je daar lof van?
Neen dat moetje ons eens te vooren leezen.
Ik vrees heel anders, en dat men 't contrary zal moeten verstaan, dat het geen lofdicht en is, maar dat het voor een schimpdicht zal moeten gaan.
geeven, Ik zal 't de vrinden doen hooren, gelieft maar wat audientie te tis zo hier en daar noch wat deur gehaald, en noch niet in 't net geschreeven.
ALBARTUS leest.
Een noordze bok, een vrek, en kalen droes, een dommekracht, en plug is Marten Kroes, een vrouwe plaag, die nu tot staat verheeven, ons dwingd en parst om na zyn kop te leeven.
O hemol doed ons onderstand, en help die huispest aan een kant.
WiLHELMUS.
Is dat een lofdicht?
Wat zel ik zeggen, vrinden, ik kan zulk doen niet pryzen, wat is dit anders als maar oly in 't vuur om de vlam noch hooger te doen ryzen.
Ik sta toe dat het niet en vorderd, en Albartus mogt het ook wel laaten, 't is maar een rechte loszigheit.
Ik beken 't is vinnig en scherp, en echter ter zaaken hiel wel gezeid.
Hy doed wel dat hy der hem van ontlast, waar toe het in zyn hart te smooren.
WILHELMVs.
Wat isser ook al aan verbeurd, t gevald my heel wel, ai!
Albartus laat het ons noch iens hooren.
Een noordze bok, een vrek, en kaalen droes, een dommekracht, en plug is Marten Kroes, een vrouwe plaag, die nu tot staat verheeven, ons dwingd en parst om na zyn kop te leeven.
O hemel doed ons onderstand, En help die huispest aan seen kant.
33 vyfde tooneel.
ANTONIA, WILHELMUS, GERARDUS, JERONIMUS, ALBARTUS, PIETERNEL, MARTEN KROES.
Ik zel 't myn beurd ook iens weezen.
Jou kanailje, zit men hier dus in zyn kracht?
Jou uitzuipers, her uit, her uit, zo moest me je iens onverwacht Komen verrassen, en op het onverzienst in zulk een byeenkomst koome te steuren, en jy, juffrouw, jy sluit gien deur in 't slot?
Jy hangd met open deuren, is dit die eerlyke vrouw, zich met zulk een ruigt te vermengen, en aldus t gat vol te laan?
Daar de besten van allen bekend is voor de grootste rossiaan?
Flus was de deur in t slot, toen vielder kwanzuis veel te zeggen, maar wat is t nou?
't beroud me noch niet, en stond het noch ik zou het noch zo aanleggen.
En jy derft noch een pasquil maaken?
Van wien of dien guit dat doch heeft geleerd?
Nou zel ik noch eens leezen, al myn leeden zynder noch van gealtereert.
Een noordze bok een vrek en kaalen droes, een domme kracht en plug is Marten Kroes.
Een vrouwe plaag, die nu tot staat verheeven, ons dwingt en parst om naar zyn kop te leeven.
O hemel doed ons onderstand, En help die huispest aan een kant.
Schelm, is dit om te verdraagen?
ALBARTUS met den degen.
Ik waarschouw je, en komt me niet te na, en dat met weinig woorden.
H elp, buuren sta by, och!
Ze zellen malkand'ren vermoor De STIEFVAar.
34 MARTEN KROes.
Zel jy de degen trekken?
Ja dat zel ik doen, en stooteje ter neëer als een hond.
ANTONIA, MARTEN KROes, ALBARTUS, PIETERNEL, JERONIMUS, Mr. NIKOLAAS.
Wel, wat huis houden is dit?
Myn heer Jeronimus, zo gaat hy aan, en zo bont Maakt hy 't, dat het is niet langer moogelyk in dien staat met hem te leeven.
Wat hebje voor, marten kroes?
Daar hoef ik jou gien reekening van te geeven Ik ben hier allien man en voogd, en niemand anders, verstaaje dat.
En ik verstaa hier ook wat te zeggen te hebben.
Jy, sinjeur Jeronimus?
Zie daar veur jou is dat vierkante gat, kom, passeer maar voort.
Mr. NIKOLAAS.
Nou, buurman, ik heb zo menigmaals de pais helpen maaken, laatje gezeggen, en myn best gedaan dat de kwestie aan een kant mogt raaken.
Hoor, miester Klaas, in deze zaak en wil ik van jou noch van niemand niet een woord verstaan, kom, al meê het gat uit, zou ik moeten zien dat het hier zo toe zou gaan?