floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Santilane, die niet zag als geweer, en die niets hoorden als vloeken, Beefde toen hy onze gemaakte turken het schip door en door zag zoeken; Toen zy by Leonore kwamen, en haar aangreepen, keek hy zo fyn, Als een ezel dat serpster bier drinkt, hy hield zyn hoofd vast, of hy groote pyn En weedom had, hy trok aan ’t galpen, aan ’t gieren, aan ’t huilen, Als of’er een vyf zes duizend honden, of maarse katten of doods benaaude uilen Een opera onder malkander probeerden.
had je’t gezien, myn Heer, Toenze hem op vatten, met welk een tegenweêr Hy haar op hield, je hadje met lachchen bedurven, maar dat flukze volk droeg hem met een vaard In ’t kabelgat, onderwylen dat hy wat was bedaard, Zetten wy ’t weêr na land, en blinden met een sluijer zyn oogen, Wy beduiden hem, dat geen gevangen aan ’t land komen mogen Als geblind zynde, en dus bragten wy hem hier in ’t huis van achteren in.
Wat dunk je, myn Heer, gaat het, tot noch toe, niet na je zin?
Tot noch toe gaat het wel.
Maar wat heb je toch voorgenomen?
Je zult het datelyk wel zien.
Santilane zal aanstonds hier komen.
Verschuil u hier, maar houje stil, ’k zal alles voort Gereed maaken, ’twelk noch van noden is; ’t Vertrek is, als ’t behoord, Op zyn turks opgeschikt.
Wat heb je voor?
Ik heb dit bevoolen; Om dat hy in het huis zou doolen; Noch ook weeten dat hy is op de zelve plaats Daar hy te* Bruiloft zal weezen.
Ik zal... KAREL.
Sus, geen meêr gepraats; Ik hoor hem komen.
’K ga alles vaardig maaken.
Ik laat het op u staan, pas ter deegen op je zaaken.
Wees niet bekommerd.
SANTILANE, FABRITIUS, gekleed op zyn Turks; VIER TURKEN.
DE duivel haal de vent, Die ’t Schip stierde, ja zelfs monfreer de Gouverneur, o!
seldrement, ’t Is een guit, een moordenaar, het extrakt van een dozyn booze turken die my hier bragten; hoe wil ’t hier ende?
Men lacht, en men andwoord my niet.
wel, de pokken moeten je schenden, Waar drommel ben ik?
al weêr aan ’t lachchen?
wel ’k word dol!
’K wou dat je jou bakhuis uit het lit gaapte, ben je dronken of vol?
Wat misselyke trony is dat, een oude baviaan, zou’er mooi by weezen!
Was ’t aan de wand geschilderd, de honden zouwen’er tegen blaffen, ja, ’er voor vreezen, Kyk, kyk, dat is een vieze dief.
Maar help my uit het verlangen, Waar ben ik hier?
FABRITIUS.
Myn Heer, gy zyt gevangen.
Gevangen!
gevangen!
wel van wie?
Van Sultan Soliman, De grooten Turk.
van die grooten Schurk, zeg van de grooten Duivel, och!
nu is’er niemand die my helpen kan, Och!
had hy hem na de hel willen voeren, Zo zat ik hier niet; vervloekte Sarazyn, o!
jou Kreng, och!
was ik noch by de boeren, Daar ’k meester, heer en voogd, ja keuningtje ben!
In wat land zyn we?
In Mesopotanien.
In Moffelpotagien, hoe ver mag dat wel van Cadix leggen?
Waarom zou me jou dat toch zeggen?
Mesopotanien is de Hoofdstad van den grooten Heer.
Ja zeg van den grooten ongenadigen Beer.
Ik te Moffelpotagien, wie zou ’t konnen raamen!
By Soutman Oliman?
wel, ’t zyn kluchtige naamen.
Is hier ook azyn, Man; want zo ’k eeten moet zo schaftme wat salaat.
Maar, a propo, waar is myn Vrouw?
In goede staat.
In beter staat als ik, zou ik wel vreezen; Of de grooten Turk moest juist geen liefhebber van schoone jonge Vrouwen weezen.
Maar dat kan ik niet gelooven, want die schelm is al te vals; Och!
me dunkt ik zie al dat hy haar vat by hand en hals, Daar zie ik in een visioen, dat zy haar grypen na de rokken, Daar wordze door de een en door de ander na hem getrokken; Vervloekte guiten, ik zie wel hoe je haar toe lonkt, ik weet wel waar je om pragt!
Ja, lach vry, je hebt wel reden dat je lacht; Maar, ik och arme!
ik heb reden om je eeuwig te vervloeken, Die kon ik tot onzent, ja over al wel krygen, moest ik zo ver reizen om horens te zoeken?
Moffelpotagien, dat je de koorts, of de podagra haal, Hier Cornoedo worden!
werentig dit komt ook te duivels kaal.
Ik ben dol geweest, ja voorzeker ik was bezeten, Dat ik hier kwam, daar ik niets had vergeeten.
Ik ben myn vryheid, och laasy!
met myn Vrouwtje kwyt.
groote zot.
Nu sta ik hier te kyken, als een uil in doods nood, of als den eerzamen discreten sinjeur Piet Snot.
ik ben een martelaar van de Turken!
goddelooze treeken!
kost ik my aan die fielen wreeken; Ik zou haar bruijen dat het wreeken heeten mogt.
Wel, ik heb wel gedaan, achter over schouwer, dat ik dit pleizierig zeilen zocht.
Was je ’t alleen, je waard te beklaagen, Maar daar zyn ’er duizenden die ze draagen; Je Vrouw is schoon, en zy, als zynde haar man, Weet wel dat ze u veel vrienden maaken kan, Die u van klein grooter, en grooter kunnen maken.
’t Is zo, Vriendschap, ik ken door hem wel twee vingers hooger raaken, Is dat niet een heerlyk officy?
om groot te worden?
’t is een harde zaak!
’k Wensch dat Soutman Oliman gewurgt of gehangen was, of, om’t redelyk te maaken, moest pronken op de kaak.
Je Vrouwtje moet minnelyk zyn, lieftaalig, en haar na onze wyze zo wat voegen; Jy niet naauw noch bars zien, maar je in alles vernoegen: Dan zulje beide luiden naar de mode zyn.
Men zalje daaglyks tracteeren, met banketten, met eeten, en wyn, Die de Sultan zelver over tafel gewoon is te drinken.
Men zalje met staaten en giften verëeren, O!
je zult zulke gouwe en zilvere stukken hooren klinken.
Alle dagen zulje mooiweêr speelen, en dat wel het meeste is, in dit geval, Is, dat geen mensch op je doen en laaten smaalen zal; Ja, datje den grooten Heer onder je naaste vrienden zult moogen tellen.
Watje zegt!
ja waarachtig, en dit alles om dat hy my met vreugd een paar hoorens op myn voorhoofd zal stellen?
Hebje noch niet gedaan met my te flateeren?
Wy moeten van hier niet gaan Voor dat de Keizer verschynt, en dat we zyn beveelen hebben verstaan.
Ja, ja, of hy komt of niet, ik heb met hem niet te schaffen.
Weetje wel dat het aan hem staat u los te laaten of te straffen?
Je moet hier blyven om zyn wil te verstaan.
Houje voor al nederig en... maar, zie daar komt hy aan.
GUSMAN, als een Turk gekleed.
FABRIT1US, doende een eerbiedenis op zyn Turks.
SANTILANE, verbaast toeziende.
DIt is de buid, O Vorst!
nu korts de Spanjaard afgenomen.
Gy hebt voorwaar wat schoons bekomen.
Is dat de groote Turk Suipman Oliman?
Dat is hy zelf.
Die Vent?
Die zelve.
Wel ik kan, Zie daar, hoewel ik bedroefd ben, en voor hem moet vreezen, Myn lachchen niet laaten.
Dat de groote Turk!
dit een Keizer!
’t mogt een Woudaap weezen.
Men heeft my altyd verteld dat hy veel grooter is; Dat de Grooten weezen?
neen, Vriendje, jy kend hem niet, je hebt mis.
’t Lykt zo een dik varken, als ’er loopen op de dorpen.
Zeg me, waar is dit schoon figuur, dezen Beest geworpen?
Zei ik flus niet wel dat de groote Turk een beest moest zyn?
Wel de vent spreekt van myn geboorte, als van een hond, of van een kat of een zwyn.
Monsieur, ik weet het niet.
Ik wil je wel zweeren, Dat de achterdogt, en de vrees myn verstand zo om en om keeren, Dat ik niet denken kan wie, of wat ik ben.
Gy kend uw naam?
’K loof ja, ten naasten by GUSMAN.
Die is?
Elk ken My by de naam van Santilane, van dat ik wierd gebooren, Maar misschien heb ik op dit pleiziertochje, of in dit land die naam al verlooren.
Wat is uw doen, of ambacht?
Ik edelman zo wat.
Maar hoe veel wind Gy met dat ambacht wel?
Wel, is de Turk een kind?
Wel, wat een vraag?
zulje niet spreeken?
Zo ontrent dry groot.
Schelm; gy spot ’er meê dat zal ik aanstonds wreeken.
Gy spotten in myn tegenwoordigheid?
Baradam stoksky fourg galera kordelleid.
zeid hy?
Hy wil u streng doen straffen.
Was dat de inhoud van dat blaffen?
Wat moet ik lyden!
Leeds genoeg.
De nikker haal de vent.
Dat hy je niet hoord.
Wel ik wou dat ik hem nooit had gekend.
Hy wil dat me jou wat turks leerd, met stokken en koorden, En dan voor al je leeven op de galei gezet.
Ja, waarachtig!
schoon ik nooit turks hoorden, Zo dachtme dat ik het verstond.
ai!
myn alderliefste heer, grooten Turk, verzacht myn straf, Het is me, by myn ziel, leed dat ik je zulk een antwoord gaf.
Vraag al wat je wilt, ik zal je antwoorden als ’t behoord, al myn leeven.
Wel, ’t is u vergeeven.
Ik dankje, myn Heer.
Ik denk niet dat je getrouwd bent?
Gisteren was ik het noch, maar of ik nu ontrouwd ben, dat is my noch onbekend; Want in jou land mag men mogelyk ontrouwen, En zedert dat men my hier gevangen heeft gehouwen, Dunktme dat ’er iets op myn hoofd begind uit te puilen.
ik beken, Dat ik vry wat veranderd, en al een vinger of anderhalf grooter ben: En wat myn naam aangaat, die is voorzeeker vergeeten: Maar als my ymand Kornelis noemd, of ik het wel zal te onthouwen weeten?
Zo is uw Vrouw dan ook gevangen?
en ik weet daar niet eens van?
Zy is hier in ’t Vertrek.
Dat men dan Haar hier doe komen.
Fabritius binnen.
nu is het eerst tyd om te vreezen!
Is uw Vrouw schoon?
Neen gantsch niet.
Is haar weezen Dan niet bekoorlyk?
Is zy noch jong?
Is ze dan oud?
Dat is te zeggen of zy... SANTILANE.
ik word zo koud.
Zou zy liefde kunnen verwekken?
Neen, de duiker niet met allen.
Heeft ze dan niet, dat my zou konnen bevallen?
niets, waarachtig!
niets.
Heeft ze wat geest?
Neen, ’k heb niet geweeten dat ze een schim is geweest.
Wy zullen ’t zien, en ik het oordeel stryken.
LEONORE, GUSMAN, FABRITIUS, SANTILANE.
DAt is een Beeld!
’t welk men by een engel mag gelyken.
Wel, Guit, is die Vrouw niet schoon?
Ik gaf, moest ik ’er haar toe koopen, maar nu komt ze my, toe, voor haar myn halve kroon.
jou Vlegel, is die Vrouw niet schoon?
ik zag geen schoonder myn leeven: Je bent ze niet waardig.
nu begin ik te beeven.
Carcadraga Secbrak seman bulmet sachvazin.
Dat zy geheel is naar zyn zin; Dat hy hem met haar schoonheid wat wil vermaaken, En wat genuchten... SANTILANE.
is ’er niemand geen beul of anderen die hem nu noch de ziel kan doen braaken?
is dit het officy daar de Turk de mannen meê vergroot?
Zwyg, want hoord hy je zo benje zo koud als loot.
Zet hier twee stoelen, Bassaas, fluks wil op uw ampten passen.
Ja ’t zyn basseren, en daarom moesten zy flus zo aardig bassen.
Laat ons alleen.
Gy, Schoone, zit hier nevens my.
Zy doet het!
wel, wat raazerny!
Hoewel ik dwingen kan zo lust my echter u te vrijen.
Uw lonkende oogen steelen reeds myn zinnen door my maar aan te zien van ter zijen, Uw aangenaame leest, uw lippen gloeijend rood, Uw schoone hals, ’t gevalt my alles.
ik sterf de bittere dood.
Uw kin is wel besneeden,* Uw boezem blank en blaauw.
,, Daar, daar komt hy na beneden; ,, Dat hem nou de raavens vreeten; ik barst van spyt.
Uw taal is zoet, ’k zal u een plaats in het Serail doen geeven.
ik ben ze kwyt.
,, Een plaats in ’t Serail!
O elendige Santilane!
Men zal u voortaan noemen de schoone Sultane; En dezen avond zult gy de neusdoek ontfangen van myn hand.
groote vorst, gy voed onkuische brand.
De neusdoek!
wel wat of dat beduid?
Wat vraagd die beest?
weet gy niet wat daar uit is te raapen?
Dat’s een teken, dat ik wil, dat zy by my komt slaapen.
Slaapen!
Van deze nacht.
nu is ’t met my gedaan.
Nu moet ik maar na een spiegel zoeken om te zien hoe my die kroon zal staan.
Om u te toonen hoe ik deze Schoonheid min, met al myn begeeren, Zo wil ik dat gy haar zult als myn Sultane eeren.
Gevalt dat u, myn Lief?
Deze eerbewyzing staat my maar passelyk aan.
Vaar wel dan tot de nacht toe.
Neen, dat zal zo niet gaan.
Neen, wis niet.
Ik ben myn Man getrouw, schoon hy ook is gevangen.
is ’t om je Man te doen, wel die zal ik datelyk doen hangen.
Dat zou de drommel doen.
Als ’t anders niet weezen kan, Dood hem, ik overtreê geen echt.
Wat zeid ze?
Ja, hangt hem dan.
Dat is een eerlyke Vrouw!
wel ik had het myn leeven niet gedacht!
Hoor ik je spreken?
niet een woord.
GUSMAN tegen Leonore.
Zult gy my dan versteeken Van uw liefde, om die varkens muil?
ja dat zalze doen.
Zwyg, Rekel; durft gy spreeken!
wat maakt u zo koen?
Galeiboef, sla uw oogen neêr.
Myn Liefste, kom ai!
strengel Uw armen om myn hals; hoe!
wilt gy heene gaan?
blyf zitten, zoeten Engel.
Ik zal u doen straffen, O!
schelm.
Waar zyt gy altemaal?
Hy drukt haar op de stoel neêr.
LEONORE, GUSMAN, SANTILANE, FABRITIUS,en gevolg.
WAt wil de Vorst?
Zet dien hond maar op een paal.
Voort, voort, op staande voet.
ik bid voor zyn leeven.
Zo hy misdaan heeft, wil het hem, om my, doch vergeeven; Moet Santilane sterven, zo verkies ik de dood.
Ik bid om mynent wil... GUSMAN.
Uw droefheid is te groot.
’t Is hem vergeeven; zie nu hoe ik u wil beminnen.
Maar gy, wilt nu niet meêr de minste tegenspraak beginnen; Of anders... SANTILANE.
Neen, myn Heer, groote Turk.
,, O dolle raazerny!
Kom, nader dan, Mevrouw; waarom houd gy u zo ver van my?
Wat heeft u toch geport met zulken viezen en grilligen Gryn te trouwen?
Myn vader wilde ’t zo, en ik, och laacy!
ik kon het niet tegen houwen.
Uw vader moet zot zyn geweest.
Dat hoor ik niet gaern, myn Heer.
zulk een lompe Guil te geeven aan een Juffertje, zo teêr, Aan zulk een Meisje?
’k zeg ’t zyn zottigheden.
Een vader die wys wil heeten, moet zig voegen naar de reden, En niet naar zyn koppigheid.
Hoor, Fynman.
Wel, Heer Turk?
’K verklaar u van nu af voor Weeuwenaar.
O                                                               ,, O jou Schurk!
Wel, wat zal dat beduijen?
Je zult u haar man niet meêr noemen.
,, Gantsch lyden!
kon ik hem nu tot de galg verdoemen!
Voor alle dingen gebied ik je niet meêr jaloers te zyn.
Haar niet meêr aan te zien, want ik houw ze voor de myn; Zo jy ’er tegen kikken durft, zal ik je doen tormenteeren, Met alle zoort van pynen; of, om je noch genade, ter respecte van je Vrouw te bewyzen, doen inpaleeren.
Wel, wat een vonnis!
wel, wat een wreedheid!
wat is dat in myn ooren een donderslag!
’t Is kort en goed, en zal volvoerd worden dezen dag, Zo je maar een zuur gezicht maakt.
’t Is waar, en kort gesprooken; Maar goed, neen dat zie ik ’er niet in.
’k zag liever u den hals gebrooken.
myn te ontrouwen?
my te rukken van myn Wyf?
Wel je scheurt de grootste helft van myn lyf, En moet ik, op dat je jou hartje vol op van weelde zoud geeven, Tegen myn wil, in zuiverheid, en zonder een Byslaap gaan leeven?
Zie nou word ik boos; ô!
wreede Turk, jou gerafineerde bavijane neus, Jou trony van allebordure, jou Filestynestam, jou Reus, Ik zal... GUSMAN.
Hy lasterd my, komt, Dienaaren, lei hem uit myn oogen.
Kom, volg.
’K zeg laat me staan, want ik wil niet meê gaan.
Al uw poogen Is ydel.
sa, vat hem op.
Zy vatten hem op, en draagen hem weg.
* GUSMAN.
Weg, weg met dezen Zot.
Bewaard hem in het allersterkste Slot.
KAREL, LOPES, LEONORE, GUSMAN.
IK kon my niet langer van lachchen onthouwen.
Ik heb geduurig myn neusdoek in myn mond moeten houwen.
Heb je de klucht gezien?
Wy hebben alles gehoord.
Maar ’t was geen wonder, dat hy dol wierd en verstoord.
Wy hebben ’t meerendeel gezien, en stonden hier verborgen.
Zeker, onder al het spotten begon ik noch voor hem te zorgen.
Het duurde wat te lang, ik was met hem begaan.
Mevrouw, ’t is nu begonnen, en wy moeten ’t niet laaten staan.
Hem geschied immers geen leed, ei!
wil ’er je niet in kwellen.
Mevrouw, je moet ’er je niet om ontstellen, Want wat ’er gedaan is, is ten uwen besten geschied, Zo zulje eens een eind zien van je lyden, en verdriet.
Zyn Neef behaagd het zelf.
Myn Nicht, daar ’s niet verlooren, Uit zyn kleine ontsteltenis word uw rust gebooren.
Maar, wanneer zien wy ’t einde van dit begonne spel?
Ik blyf jou borg dat hy morgen wel Te vrede zal zyn; en jy voortaan over zyn parten, en jalouzy niet meêr zult klaagen.
Geef me, in plaats van een drinkpenning, zo ’t me mist, honderd puiks puiks doordringende slagen.
Mag ik myn Zuster noch niet spreeken?
Ja, Mevrouw.
’K zal u geleijen.
Als ’t u beliefd.
Gusman, dien my getrouw, ’K zal u beloonen.
Daar behoef je niet voor te vreezen; ’K zal maaken dat de dingen komen daar ze moeten weezen.
Heb geen zorg, ik weet hoe men omspringen moet Met een Grinsbek, die niemand deugd en doet.
Wy zullen de Gek van de nacht bewaaken, Maar ’t zal tyd zyn om zyn bed op te maaken; De avond valt, en wy zullen voort, met kan op kan, De welvaard gaan drinken van my, den gemaakten Soliman.
DARDE BEDRYF.
GUSMAN alleen.
WAt hebben we deze nacht al flessen uit gezoopen!
Wy hebben met ons allen op knien en elleboogen gekroopen, Geroezemoest, tot wy eindelyk in slaap gevallen zyn, En onder ’t ronken wat verteerd hadden de kracht van ’t bier en de wyn.
Neen; ’k moet bekennen Santilane heeft zyn welkom wel gegeeven.
Wy schreeuwden de gantschen nacht, lang moet Soliman den grooten Turk leeven.
Maar ’k moest myn tyd niet verpraaten, best maak ik my weer gereed, Ik moet weêr een Turk zyn, nu na myn tulleband en myn kleed.
Maar, daar is Santilane, och!
nu is onze aanslag verlooren.
Wat raad nu?
SANTILANE, GUSMAN.
STa, Gusman.
was ik nou niet gebooren.
ik beklaag dat wy gevangen zyn.
wat is ’t een verdriet, een schaade, een schande, en pyn.
,, Ik was gelukkig was ik uit zyn handen.
Wel, Gusman, ben je zot, hoe spreekje zo door je tanden?
Ik verstondje niet wel.
’t ongeluk heeft myn hoofd zo ontsteld.
Gevangen, een slaaf te zyn, en onder het geweld Van zulk een geboefte als Turken, en Sarazynen!
Gusman, je hebt gelyk, ’k zal in myn smart verdwynen.
wat zyn we gedreigd toen we in zee staaken met een zwarte wolk!
Wat zyn de Turken, myn Heer, een onbermhertig volk!
Maar, die groote Turk wat is dat een ritzige Zater; Hy is zo heet, dat ik geloof dat het snerkt, als hy zyn handen steekt in water.
Hy is wreed, ’t is een gerafineerde Bavians neus, ’t Is een Trony van Albordure, een Filistyn stam, een Reus.
Dat heb ik hem ook gezeid.
Gy hebt zeer wel gesprooken.
’K wou dat dien grooten Kreng de hals was gebrooken.
Dat zeide ik hem ook; maar spreek doch eens recht uit, Zag je in zyn bakhuis niet dat het was, zo een gaauwdief of een guit?
’t Is de grootste Vagebond, die in de waereld is gevonden.
Daar komt hy, ’k geloof dat de drommel hem hier heeft gezonden.
De vrees maaktje blind, hy is ’t niet, zyt gerust.
De droes moet hem schenden, ’k heb noch leeven, noch lust In myn lyf, want ik ben vol angst; ô!
wy zyn verlooren, Zo hy het minste van onze woorden heeft kunnen hooren.
Blyf by my.
Ik weet wel als je ’t hebben wilt zo moet ik blyven, maar Zyt verzekerd, dat ik gestadig lil en tril in dit gevaar.
Weetje wel dat de Turk wil, dat ik myn vrouw zal verlaaten, En dat hy, zo ik ’er maar een woord durf tegen praaten, Myn kop doen scheeren, en myn huid doorsnijen zal: Ja, in een paal smyten?
wat dunkje van dat ongeval?
Zeide ik ’t je niet?
zie daar, zie ik hem komen.
Terwyl Santilane omziet, loopt Gusman weg.
’k heb noch Turk noch Turks gelyk vernomen.
is hy weg?
wat ’s dat?
hei!
Gusman, wel hy laat my staan.
Maar, och!
hoe kom ik te weeten, waar myn Vrouw is, wat nu best gedaan?
’t is of ik hier wandel over distelen en doornen!
My dunkt dat ik boven, noch aan myn hoofd niet zie, of voel als hoornen.
De groote Turk, ach!
dat hy van de bedspon val, dat hem de hals kraakt, Heeft my van de nacht civiliter Weeuwenaar, en inciviliter Cornudo gemaakt.
Al myn geluk, al de zoetigheid van myn huwelyk is verdweenen; Maar, dat ’s de waereld, de een stoot zyn hoofd, en scheenen, En leid staâg onder, en de ander zit ’er boven op, Dan lachtje die lichte kooy de Fortuin eens toe, en dan geeft ze je de schop.
Maar, hoe de waereld draaid, al schynt het wat wonder, ’K geloof dat Leonoor, en ik alle bei leggen onder, En dat zy het beste van ons beide weet, hoewel ’t my het meeste raakt, Hoe men in Turkijen Santilanese tot Kornelisse maakt.
Maar zacht, ik ben hier alleen, myn wachters in de wyn verdronken, Nu kan ik mooitjens eschappeeren, terwyl zy leggen ronkken.
Maar, zal ik myn wyf verlaaten, myn lieve Leonoor?
Wel ja: ik ben ze toch kwyt, het moet ’er nu meê door.
Maar daar is die Rekel die my gedurig zit op de hielen.
Zeg, jy Plaager, van de bedrukte gevangene zielen, Zeg my eens... DARDE TOONEEL.
FABRITIUS, SANTILANE.
IK zeg niet met al, ’t is tegen myn last, ik moet u maar gaade slaan.
Ik hebje dan ook niet te zeggen, jy meugt wel heene gaan.
Ik ontslaaje van je wacht; ga wat slaapen, ik zal my zelve wel bewaaren.
’K heb last om... SANTILANE.
je mogt voor sint felte vaaren, Maar, onder onder ons, neemt de groote Turk zyn vermaak Met Leonoor, myn Vrouw?
Wel je vraagt ’er na als na een vreemde zaak, Je Vrouw is immers schoon.
Ja, maar om nu met goed fatssoen te leeven, Me dunkt hy heeft ze genoeg gehad, nu behoorde hyze my weêrom te geeven; Heeft hy ze geroofd; wel dat ’s nu geschied.
’t Is een ongeluk SANTILANE.
Neen, dat dunkt my niet.
Zy heeft zo een zekere trek, om yders hert te raaken, En jy je kund je fortuin door haar schoonheid maaken.
De grooten Heer, dunkt my, doet u geen klein noch gemeene eer, Als hy uw Vrouw eens leend.
hy verpligt zyn dienaar zeer.
Wy zien hier te lande, met groot genoegen, Dat een Vrouw ’t verstand heeft van haar zo wat te voegen By luiden van staat; O!
’t is een zaak die yder diend, Want met je wyf eens te leenen, krygje zomtyds de groote te vriend.
Na me dunkt zou jou, zodanigen vrouwtje op ’t allerhoogste behaagen; Wel ik wenscher jou een die jou zo veel Hoorens, als je hairen op je kop hebt, doed draagen.
Zwyg, voor den grooten Heer.
GUSMAN, als vooren, op zyn Turks gekleed.
SANTILANE, FABRITIUS, Gevolg.
WAt spreekt men hier van my?
nu raak ik weder op nieuw in slaaverny.
Wat hebt gy, spreek recht uit, van my hier gesprooken?
Hebje niet gewenscht dat my hals en beenen was gebrooken?
Hebt gy niet gezeid... SANTILANE.
Neen, ik niet.
Gy liegt, gy dolle Zot, Gy hebt myn aangezicht en neus bespot, Gy schold my... SANTILANE.
de drommel ’t is verlooren ,, Och!
Gusman had gelyk, hy heeft ons konnen hooren.
geef een weinigje toe aan myn minnenydigheid, Die me, van myn bruiloftsdag tot heden toe, in bekooring leid, En zo ’k niet jaloers was, ’k had van jou, myn mooije goeije Turkje Lief, geen kwaad gesprooken.
Wat, wat jaloers!
zo jy ’er noch maar eens van rept, werd je hals en been gebrooken.
Was ’er niet van te verwachten, ik nam noch geduld.
Maar ik weet wel dat myn Vrouw... GUSMAN.
Uw vrouw is zonder schuld.
Ik heb haar, tot noch toe, tot myn min niet konnen trekken; Wat ik bedacht of gedaan heb, om wat vreugd in haar te verwekken, Is al vergeefs geweest; ze is ongevoelig van myn brand, Wat ik ’er aanbiê slaat zy van de hand: Zy toond zig in ’t minste tot my niet geneegen; Derhalven moet gy zelve haar tot myn liefde gaan beweegen.
Men doe haar koomen... SANTILANE.
Ja, ja, gy.
Is ’er wel een ongeluk zo groot als ik nu ly?
moet ik voor een ander myn Vrouwtje tot liefde beweegen, Ja, haar, tegen haar dank, tot een ander maaken genegen, En dat tot een Turk, die my, om zyn vermaak, tot een Koekkoek maaken zal?
Wel, de drommel!
hoortmen of leestmen wel van zulk een ongeval?
Wilmen dat ik myn handen zal leenen, en zelf myn krachten toonen, Om my zelve met een opstaande pruik, als de hartjes draagen, te kroonen?
Ik, myn Vrouw smeeken, die in stilte en met eeren heeft geleefd, Dat zy my hier den tytel van Don; gelyk als, by exempel, van Don Cornudo geeft?
Dat ik noch Koekkoek wierd, zonder het zelf aan te leggen, Dan kon ’t noch gaan, dan had ik noch zo veel als een ander te zeggen.
Want ik geloof dat ’er van myn soort Meêr zyn als men ’er noch wel van hoord.
Maar, ’t grootste kwaad, en daar een ander niet voor hoeft te vreezen, Is dat ik zelf bidden, en arbeijen moet om een Hoorenbeest te weezen.
Limbriac bisdum Curly.
Limbric Bisibis, wel wat is dat voor goed?
Wat wil hy zeggen?
Datmen u datelyk hangen moet, Zo je leuterd.
drommel is ’t hier!
my hangen?
Wel, ik ben een edelman.
Ja, maar nu myn gevangen.
Maak u gereed, of doetme, hoe je gerezolveert zyt, verstaan.
Wat zal ik zeggen?
Watje wilt.
daar komtje huisvrouw aan.
GUSMAN, SANTILANE, LEONORE.
KOm hier, nu kanje die magere dood uit myn oogen leezen.
Wat is ’er op nieuw gaande; ’t welk u dus doed vreezen?
Men klaagt my, dat gy t’ongevoeglyk, te wreed zyt en te straf, En dat gy myn Heer den grooten Turk, wat hy voor beloften, of goede woorden gaf,* Hebt afgeslaagen, ’t is zo wel, je hebtje wel, en lang genoeg vroom gehouwen.
Zeker Oliman is een braaf kaerel, je mochtje vry in zyn armen betrouwen.
,, De drommel!
wat een mensch niet al zeggen moet om niet te hangen.
nu loopt myn eer gevaar!
Ja, ja, laat wat loopen de eer, men mikt dat in deze tyd op geen hair, Daar zyn menschen, en ’t lyken noch al braave lui, die zeggen men koopt geen booter voor de eer, daar zyn veel trappen, Om na de hoogheid, die ik beklimmen zal, te stappen.
Vrees niet, meenig tracht nu na deze staat, En als ’t de mode is, is immers het kwaad geen kwaad.
’k wil myn leeven liever als myn eer en kuisheid derven.
’K wil voor myn eer, voor myn man, en my zelve sterven.
Ik wist waarachtig niet, dat ’er hedendaags zulke vrouwen waaren.