floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Maer weetje wel, dattewe flus practiseerden, waer wy den tijt me passeeren souwen?
Hier hebje nou een goet tijt verdrijfje, latewe Monsr.
Student eens d’een of d’ander poets brouwen.
Wat wouje hem leren?
Altijt niet veel goets.
Maer wat?
seg op?
Je wout hem niet lubben, denk ik?
Neen, baekeren in de plaets van een pop.
’t Is al geen kat om so sonder hantschoen aen te tasten, Wachje voor de Studenten; ’t sijn al rou en abbollige gasten; En weet je wel, dat’er somtijts liesjens vallen uyt te droogen?
Wel dat ’s ook een praet!
Meenje, dat ick noch niet en weet wat’er ontrent de baeckermat om-gaet?
Poep!
poep!
ist anders niet, men most hem sollen, of het maer een kint was, En slachte Trijn de schoyster, die ’t volk wijsmaeckte, datse puersteeke blint was.
So wouje de handen voor d’ogen houwen en sien door de gaten, so ’k hoor.
Net so; je sult niet meer eerst raye Joffr.
Theodoor.
Maer, dat hy hem* van anxt eens begon te behoesten en te bepissen, Wie sou belust zijn, om sulk een kleyn kintje de neers weer te wissen?
Neen, neen!
’k heb daer een weynigje den brats af; dat werckje gaet niet aen.
’k Geef het mijn om een beter; hebje wat, breng het maer ter baen.
Al het geen ik heb, is al so veel, als Schipper Jan uyt de Lotery kreegh, Dat was een grote niet: maer daer schiet me wat in, dat ik eens een vuyl ey kreeg, ’t Geen ik al by Marten van Rossoms tyjen heb sien leggen in de vullis-back, En rechtevoort wel een kennisje beter is, als de beste kleyn kinder-kack?
* Wel?
’k Wout hem in de sack steecken.
Dat is bon sey Bril, en hy lieter een vliegen, die van klinck was, Maer hy had’er eerst een prop op geset, die wel eens so dick als mijn pinck, was.
Haesje maer wat Joffer Anne, maeckt de kracht van ’t werk slegs in tijts gereet, Want daetlijk sal hy op kome donderen als ’t geruys van een onverwachte scheet; Ann.
Hebje haest, kackt staende.
Wel je seght daer af, daer komt mijn oock wat in de sin schieten; Kunjet rajen, de ruyme helft laet ickje voor niet med al genieten.
’k Weet wel watje seggen wilt, maer ’k heb liever datje de buyl alleen hout.
Wie duker sou dencken, datje mijn gedachten so ras wech hebben sout: Maer dewijl jet weet, sal ick even wel mijn beloften houwen, Al most ickjer de Marsepijn met de vingers laten uyt krouwen.
gaet binn.
Den Hemel vordert jou werk, en geeft datje so veel drucke meugt alsje eten kunt En hout den aep maer alleen; ’t wortje van harten wel dubbel over gegunt.
Ja loop, maekt de pan vast heet, ’k salder daetlijk noch een eygje by broejen.
volght.
So mijn kindertjens, hout de baen werm, so sal u de neers niet lichtelijk toe groejen Se scheyten begommen of men een heele Marsepeyn om een duyt koft, Maer wat dat’er verboode wort ’t kacken en trouwen blijft altijt geoorloft.
’k Ga ondertussen mijn dingetjens oock vast klaer maecken: Want de vercierde poets sou ’k te lijdich gern voort waer maecken.
Is het klouwen begonnen, het dient voort afgesponnen: na ’t kleyn pinkje men zeyt, So heeft hy met Maseurtje de reys al haest af geleyt.
Anna ook binnen.
Coenraet, Marie, Anna, Cornelia, Theodora, Coenr.
Welkom hier Joffr.
Mary, we sullent met een kusje voor de mont besluyten, Mar.
Ja achter ’t oor daer ben ick niet besnot, ey!
ey!
foey!
je luy seyt ook rechte guyten.
Coen.
Me-juffr.
een kusjen is maer stof, die ’t niet en lust die veegt het weer of, Mar.
Alle dingh bestaet in mate; maar foey, je maekt het al te grof.
Mijn leven ben ick so niet gekust, foey, is dat kussen?
je hoorde je te schamen: Dat sijn geen dingen die eerlijcke luys kinderen betamen.
’t Geschiede maer tussen vier ogen; maer beliefje dat ick het weer af soen?
’k Beloofje, ’k sal ’t nou op sijn Fries, en niet weer op sijn Italiaens doen.
Dat wil ickje wel ront uyt segge, je hoeft sulke parten niet weer te beginnen, Maer waer mach ons ander geselschap zijn?
’k hoorse nog onder, nog boven nog binnen, ’t Staet hier over al vierkant open, men sou’er alles uyt dragen datmen wou Dat een dief altemets wist waer hy stelen sou.
En een vreyer waer hy vreyen sou, wat souwender al kale vincken, Trots de beste eselluy met een andermans gelt gaen klincken.
Maer mijn dunckt, dat ickse hoor.
Dat kon heel wel geschiejen sonder tovery.
Wel Maseur, ’k sie wel je hebt al een goet vertrouwen opje evenaesten: An.
Meenje mijn.
Ja ’k meen jou, ’t is ofje in de kerck gem... ’k had haest wat anders geseyt,            maer ick sal swijgen, Den Hemel bewaerde daer mijn tongh, ’k wou seggen, je sout wel koopluyden            sonder gelt krygen, Alsje so naer achteren wilt loopen, en latent alles veur ope staen.
Ist aers niet als een Mijsje, ’k meenden ’t souwer al vry op een schaepscheere gaen.
Je maeckt van een veest een donderslach.
maer hoor hier, ’k moetje eens wat in’t oor bijten Daerje min of meer als een ouwen besem-stock af sult krijten.
Daer der twee luystren is den derden verrajen: ey ick moet Eens gaen hooren, wat die twee daer so giggelen doet.
Hebben s’ een out mesje gevonden, we moeten mee van de buyt deylen.
Joffr.
pas op; der is onraet in de wacht!
Meugje niet lijen dat wy wat korswijlen, Of wilje hebben dat ickje oock eens aen ’t lacchen maeck?
Kom Joffrouws helpme, dit is het spulletje, daer ’k alleen naer haeck.
Ha ha ha ha ha och!
kittel toch niet meer, ick lachme schier te borsten!
’k Wou, dat k het maer sach, sy den blinden, so krijgewe dermen om af te worsten.
Ha ha ha ha ha!
Hoe staennewe met onse saecken, is hy al in ’t kuddemans gilt?
Ja ja ’t sal wel gaen alst voeten heeft, ’t vercken is op een oor na gevilt.
’k kan waerachtich niet langer, je beneemt me het leven.
Moort!
brant!
wacht kom ick op, ’k selje de duker tot een nieuw-jaer geven.
’k kan het, soo ben ick een schelm, niet langer harden!
’k Was liever de Jeuden overgelevert.
och wat wilje maer?
roep dusentmael meysjes gena?
Hou op slegs!
hou op!
’t hart begint den ermen bloet al inde schoene te sincken.
Heeft hy het maer niet van eyeren gemaekt: mijn dunkt, ik ruyk het so elderments stinken.
Ja scheerter de geck niet me, ’t had de helft niet gescheelt, Of ick had jeluy van anxt elck wel een ruyckertje megedeelt, Der warender verscheyje voor de poort, die al so veeg als een luys op een kam waren.
Ba wat een stanck!
’k loof voorseecker niet, dat die beesjens so tam waeren Alsje wel roep: want se sijnje maer eensjens ontsnapt.
’k Begin me lucht te vernemen; maer excuseerme Jofr.
’k heb sulken kruydigen            propoost niet uytgelapt.
Foey!
wat stank is dat, men souder de kanker af in de neus krijgen.
Ba, foey!
’k kan hier langer duren, ’k sou van de stanck wel ter neer sijgen.
So vaer ick mee, ’k stae en kijk als een bepiste paep.
Wel waer schort het dan aen?
Daer speelt’er meer als een me.
de stanck komt evenwel die kant van daen.
Foey ’t stinckt of men in een salet was daer de menschen met stront goyen.
Hoe ist Monsr.
Coenraet, hebje oock je broer het oogh niet uytgetroyen?
Siet het eens.
Neen, aen de schoenen is ’t oock niet, en waer ick gae of stae De stanck volgme by St. velte evenwel over al na.
O Broeder, je hebt luysen, ’k merk het wel, je wilt je selven niet verklicken; Ondertussen houje ons veurt lappen, en laet ons by na inde stank versticken.
’k Slacht geen Gerrit de Swijger.
’k wou wel dat ick maer wist waer het aen ontbrak Datje nou onse lieven heer hale moet?
’k heb de muskliaet inde sak.
de Ioffers binnen.
Daer sal ick revensie van hebben, al sou den onderste steen boven raecken.
Je kunt het geen van alle met geen hondert duysent kusjens weer goet maecken.
’k kan et niet op krijgen, dat ick me so onnosel bedriegen laet.
Joffers.
Ha ha ha ha ha.
Ja ’k hoorje wel: maer je doet best datje schuyve gaet: ’t Sou der noch wel eens so veel stincken: ’k laetme voor niet so niet            in de sack pissen.
’k Mach na de pomp toe gaen, en de struyf, eer de pan aen backt, weer afwissen.
Ja wel, sie daer, of icket segh of swijgh, ’k had me van laggen by na bepist, Coen binnen en de Ioffers uyt.
Hij slachte sulleman, die van de duecker geen quaet en wist.
Maer der stont niet aerdiger, als doen hy de hant weer uyt de sack haelde, En dat hem die slymige kau-jyse so met draye langhs de vingers afdaelde.
’t Was begut een ey met een hallif backe kiexke.
’t Stonck so vilijn, Dat ick niet geloof, dat de stanck uyt voorburgh van de hel so vuyl kan zijn.
Jeluy hebt het nou so druck als de pan te vasten-avont, maer ik wilje dat wel seggen Ider sy vry op sijn hoey; want de gast sal op sijn luymtjes leggen.
Datelijck heb j’ hem al weer hier, en siet hy ons weer samen in ’t zalet, ’k Wed hy ons terstont met een opgehaelt seyl achter na set.
Meen je dattewe den dans altemael soo souwen ontspringen?
Ja seker!
latet daer eens op aen komen, watte moye deunen wou hy singen.
We hem die eerst tussen sijn klauwe quam, en het spreekwoort seyt, Dat den onnoselste gemeenlijk de meeste aenstoot leyt.
’t Is so; den onnoselen moet dickmaels het gelach betalen: Maer onder onse pottebanck leyt een braef touw, dat ick dat eens ginck halen, En spanden het in ’t Portael ontrent d’achterdeur van ’t Salet?
Wel wat sou ’t dan zijn?
Wanneer hy ons dan achter na set, Ann.
’k Sie daer geen gat deur.
De gecken laetmen maer half werck sien; laet men eerst uyt kallen: ’k Heb tienmael liever dat imant in mijn dreck als in mijn woorden komt vallen.
Let dan op de punten.
Dat sey de Paep oock, en hy stacker een door de preekstoel.
Wel man, Dat komt gemackelijck, sy de Coster, en hy honger sijn hoet an.
Ey ’k bidje, laetwe die grillen so langh aen een sy setten.
Als hy ons dan na loopt sullen wy maer op het tou letten, Den armen duker ondertussen sal niwers minder om dencken,: maer lopender tegens aen, Dat de Comedie op het lest geheel op een tragedie sal uytgaen; Want als het portael-venster toe is, sieje niet een hant voor je oogen.
Och ick krijgh kompassie met den ermen bloet; hy is immers al genoegh bedrogen.
Ja ’k weet het wel: maer ick geloof dat u de kompassie al wat leegh leyt.
De drommel sal hier de passie preeken, ’k loof waerachtigh datje veegh seyt: Wie hier al me van compassie spreken wil!
Maseur, ga jy maer voort metje seve saken: Marie* binnen.
’k Meen als de Studenten kans sien, datse ons oock altemets spuls genoegh maeken; En dan wetense noch altijt een ditjen of een datjen; de Joffers hebben ’t            altijt gedaen: d’Een is wat viesjes, d’ander wat trotsjes, de darde wil niet aen leggen, de vierde komt ter halver baen, En duysent diergelijke dingen wetense malkander te vertellen: Maer men moet al dobbelen kruys om kruys, en ’t eene so wat tegens ’t andere stellen.
Dan moeten wy, en dan sy altemet eens deur den hekel passeren, ’t sal wel gaen; Treckje selven sulke wisjes wasjes niet eens aen.
’k Hoor wel, hart tegen hart sy de Duyvel, en hy scheet tegen den donder, Maer meysjes eer, is wonder teer; de meysjes raecken gemeenelijck onder: Houwen ’t savonts de glasen aen, so hebje ’t smorgens ’t knorren vande ouwe luy toe, En dat hoor ick al so gern, als een dief sijn sententie.
neen, wat dat ick doe, ’k Maeck voortaen dat ick de Studenten van mijn deur houw, anders alle weecken Placht’er gedurigh een klopper of een bel aen ons huys te ontbreecken, Die men met hele dosijnen ’s morgens inde brandemoris verteert.
En wort’er alhier of daer een oubade vereert, En dan de ouwe luy, slaperigh en inden eersten dut, maer het minste seggen,: Strax sullen ’s het een mens tienmael erger, als ’t is op sijn broodt leggen;     DaeromMary weer uyt.
’k Heb de vos al een strick bereyt, hy sal ons menen te vangen, en ’t is op            hem gemunt.
Je bent een dern als een kruyt; je selt oock een vryer alleen hebben, alsjet maer            bedingen kunt.
Daerom heb ick al een tou gespannen, ’k meender so datelijck een te vangen: Maer ick bender so niet aen, dat ick hem ontrent mijn portael sal ophangen, Gelijck die Juffrou dee, qualijck drie huysen aen geenszy de bescheete klomp.
En sulcke kamer-catjens raecken noch al aen de man.
Ja se kreeg een verdorde romp.
’k Weet wel waer je heen wilt, verwondert jyje seecker over sulke leuren?
Wat vrouwluy sullender tegenwoordigh haer hemt om laten scheuren?
’t Wort rechtevoort de mode, dat een kerrel de kroon van Acteon op het hooft draegt, Een aen een vysel is al te gemeen, so als de hovaerdy voortaen den mensch plaegt: Gedenckter mijn by ’t sal... Theod.
pas op!
mijn dunckt ik hoor hem komen, Mar.
Ick pack mijn spillen: niet beter al in tijts de vlucht genomen.
weer uyt.
Daer is de Struyf-backer!
Ja daer is hy, ’k sal nou ook eens een beurt - - ay mijn!
’k Loof niet dat’er in de hel sulke vuyle duyvelinne sijn.
Permafoy, mijn knie!
maer daer’s noch so veel niet aen gelegen: ’k Sorgh dat mijn neus de meeste brutsery wegh heeft gekreegen.
O Goon!
mocht ik mijn wraeck nou eens uytschudden; ja sie daer, Ick rucktense met mijn tanden levendich van me kaer; Maer ick sweer die Caroonjes, dats’ het noch duur genoegh sullen bekopen, ’k Mach nou slechs stil met dese rotterdamse foy na den gelderse            dief-lapper toe lopen: Want wetense, dat het niet sonder bloetstorten is vergaen, So sullense noch tienmael meer in haer vuyst lacchen, alse alreets hebben gedaen; Want se groeyen in een andermans zeer gelijck de luysen: Maer kom ick’er eens aen de vodden, ’t sal ook spelen sijn, gelijk de kat met de muysen.
Se lacchen so wel die na lacchen, als voor; elcke duvel heeft sijn tijt; Ick sweer, ick schelder dien heyligen dagh voor geen twee braspenningen quijt.
Anna, Marie, Theodora, Cornelia.
O zy!
’k most mijn buyck vast houwen van al het lacchen, Theod.
En ick smoorde, Bij na in mijn lach, met als ick het tuymelen van de vent hoorde.
Hoe lacchen de Godloosen om den val der vromen, sey een goet knecht wel eer, En der tuymelde een heel schavot met speetluysen van boven neer.
Hij vloog na ons toe als een gelaje neers na ’t kackhuys, En met als hy den haes meende te ramen, viel hy so schendich op sijn backhuys.
Ha ha ha ha, ’k moet noch lacchen, als ick denck, wat een capriool dat hy sprong.
En ick wiert bang in mijn gat, doen hy het droevige liedeken ay mijn songh; ’k Dacht gewisselijck valt hy daer een gat in sijn kop, dat’er een hont uyt slurpen            sal kunnen.
Dat sou te grof gehaspelt sijn; neen seecker, dat sou ’k den bloet evenwel niet gunnen.
En nochtans ist wel te presumeren; want hy liep met een boose kop ten huysen uyt.
Maer wat of hy al stont en reutelde?
dat wou ’k wel dat ’k eens wist om een duyt.
Sonder twijffel heeft hy ons den zegen van hondert duysent duvelen gegeven; ’t Is een vent so vreet als een duyf met een kuyfje; so hy ons maer slechs laet leven.
’t Sal al veel sijn; ’k beef al van bangigheyt gelijck een heel morgen lant.
Je moet je vyant noyt te kleyn achten; ’k packme by tijts aen een kant, En gae met den lichten nae huys: want quam hy ons iwers t’ontmoeten, Voornamentlijck ’t savonts, hy sou ons al vry onbeleefdelijck groeten.
Dat verhoe den Hemel: sey Clootje, en hy docht om onse lievenheer niet.
De voorsichtigheyt is de moeder van alle wijsheyt; daerom, als men ’t wel in siet, Sal het tijt van scheyen zijn.
Joffroutjens, ’k wensje alle bey de vrede.
Ick van desgelijx.
Datje ons wenst dat wensen wy je mede; Want de vrede haddewe rechtevoort wel van doen.
haddewe anders geen noot.
’t Wort seker tijt.
’k Wilje niet houwen schoon waer je luy doot.
Nou, u Dienares Joffroutjes.
U slavin, ’k sal ondertussen een Paternostertje voor je lesen.
Wandelt wijselijck kindertjes, want ick kan altijt niet by je luy wesen.
Altemael binnen.
Coenraet, Rynhart.
Huy en Karremelck, stront en sijn broer, is al een moers kint; En somender al eenigh onderscheyt in vint, De selve is van soo kleynen importantie, Dat ’er nauwlijx gevonden kan worden d’alderminste distantie; Even eens also ist ook met d’Uterse schijtkousen gestelt; ’k Geloof, dat het’er altemael maer op een en de selve plaets quelt, Dat is, daerse selfs niet krouwen en kunnen: d’een is niet een hayr beter als d’ander, Ja se aerde min of meer als de Bavianen op elckander.
Men mach met recht wel seggen, luy, lecker, en licht, Zijn de drie voornaemste deugden van ’t hovaerdige Sticht.
Rynhart uyt.
Rynh.
Salve Confrater, hoe, me dunkt je slacht de enden, je bent opje neus getekent, Coenr.
dat is qualijck waert, dat het eens wort gerekent, Maer de spijt ist meest.
’k Kom so van den Geldersen baert-veger van daen, Die mijn snavel versag met desen item, het geneest in vier-en-twintig uuren of het vier            der aen.
En nou stae ik hier vast en pijns, hoe ik best mijn revensie sal krijgen.
’t Sijn verckens, die niet weert sijn datmense aen een eerlijck mans rapier sou rijgen.
Hoe, hoe, dus quaet man: sijn ’t Vrouluy daerj’ het op hebt?
Ja, ’t is sulken gespuys, Daer ick voortaen schouwer voor sal sijn, als de duvel voor ’t kruys.
Maer segme toch eens, wie heefje dit spullitje gerockent?
my dunkt je bent’er op gebeten, Als een Oyevaer op een Kickvors.
’k souse wel altemael met huyt en hayr op vreeten, Indient niet minder aen mijn macht, als aen mijn wil ontbrack.
Bedaer!
Eer je Piet Lul slacht, die van boosheyt sijn poenjaert door een vette            caujyse stak.
Hy, hy!
mijn kop staet ’er rechtevoort niet na, om metme te gecken.
Misseyt men jou daer aen?
terwijl hy besigh was, om ’t stael weer af te lecken, Ontvlooch hem al de boosheyt: maer kom we sullen daer een voutje by slaen, Alle jock op een stock, alle gecken op een eynt, en jy vooraen.
Bygort, als ick’er noch om denck, sou ’k wel vier en vlam spouwen!
Begint sulcke dingen niet, alsje wilt hebben, dat ick mijn pisser toe sal houwen.
Gebruykt die op die labbekacke en quikbillen, daer ik so van ben geaffronteert: Doch ick gunder so veel goets niet, of het most sijn van onse molenaers peert; Die heeft ’er sijn gelt af als hy een merry laet bespringen.
Ryn.
Maer wat weetje, ofse de Vajer niet heeft laten ringen.
Want sijn de peuseltjes so fijn, als jy de staeltjes wel doopt, Hebben d’ouwe luy misschien gedocht, ’t is beter datmer by tijts de beurs toe knoopt: Maer ik oordeel gelijk de blinde van de kleur: ’k weet niet eens van wie dattewe spreken, Nou, ey!
kom segget mijn eens: laet geen wolf langer inje buyk steeken; Wordje seventigh?
spreeck!
je mont sal so lang duuren alsje gat.
Hoe siet ’er Nazaret so uyt?
Wat Joffers sloegen hem so plat?
Joffers al weer, je sout verckens seggen, dat sou beter met haer natuer over            een komen; Elderement se sullen noch soo besuxt van de duvel dromen; De honden sullender noch beseycken, en so ras Pluto dit gore goedje dan ruyckt, Wil ik hopen, dat hy haer terstont tot neers-wisjens gebruyckt.
Die ritsche Schans-teven, die Pekel-hoeren, die valsche proyen, Die tocht-swynen, die venster-apen, die kackhuys-koyen, Die Stront-baeiljes, die Stinck-oren, die Druyp-kousen, dien Vullis-hoop!
Die Slet-vincken, wat houtme, dat ick’er niet daetlijck na toe en loop?
Die Crocodillen, die Adder-tongen, die Schorpioenen, die Schantvlecken, Se zijn niet weert de kruymelen van een Brabantsen canjert te lecken, Die Kol-rijsters, die Duvel-dwingsters.
Ey jou dire mijn kint, Dat lief is, krijgt lieve namen, of een out pert sijn moejer wel so bemint?
Ja wel ick seg, dat de drommel een vuyle vent is.
wat souw me so parlementen, Spreeck nu van ’t capitael, en betaelt daer na de renten.
Segme slegs eens in ’t kort, op wat moejer dat de saeck toch leyt; En isser iets, daer ickje in helpen kan, je weet, ick ben altijt willig en bereyt, Als je me ’t minste van doen hebt, gelieft maer te commanderen, Al sou het de zolen van mijn schoen kosten, so sal ikje commande op staende voet            pareren.
’k Twijfel aen u beleeftheyt niet Monsr.
Rynhart; ’t is al de werelt genoch bekent, Dat je vol discretie en al vry een amiabel borsje bent.
We sullen daer een speltje by steecken; wijl mijn sinnen gedurigh na d’oorsaek van dien dubbelden snats haecken.
Je bent so heet gebakert; je sout altijt niet deugen om verckens te maecken, Want je sout de start vergeten.
Start of geen start, ick kender wel een Die wel met’er haest een vercken toestellen kan met twee been.
’k Ken oock wel fluxe vogels, die’er in die kunst al vry veel late veur staen, Ondertussen sietmen het eene jaer veur en het andere na sonder operatie deur gaen, En altijt sal ’t lucken; voor twee jaer toen koft men al een wiegh en een baeckermat, En de rekening is noch niet uyt.
O hemel!
wat langer rekeningh is dat!
Soo syferen de wijven, die een jaer twee drie na haer mans doot inde kraem komen.
wilje dat achten?
die zijn door een stercke imaginatie ingenomen.
Sulke dingen worden hedendaegs onder de jongeluy soo gemeen; Dan krijgt er eens een drayneers de kramp in haer rechter been, En leyt al te machteloos om haer te kunnen verweren; Dan laet’er eens een haer vryjer eerst op de punt van sijn geweer sweren, Dat hyse nu noch inder eeuwigheyt sal verlaten; andere weer en weten niet, Oft in een slaep, in een droom, of in een floute is geschiet; Somma sommarum, en hier en daerom, altijt weetmen een ditjen of een datje: ’t Manvolck en deucht dan niet; d’een is een schelm, de tweede een lichtmis, de derde            een platje, Ondertussen beklaegh ick het reutje, dat aen sulcken teefje vast raeckt; Heeft een vremt Piloot de haven gepijlt, men siet, dat’et al mee tot schippers            last raekt.
Korts wiert ’er noch een op sijn bruyloft met een paer hane-kammetjes vereert: Sijn cosijn is een andre quant; ’k wed die de vloyen wel van sijn wijfs buyk af keert.
’t Sou ook niet goet sijn, dat al de vrouwluy aen dat euvel sieck laegen.
De goeje zijnder al evenwel dun gesaeyt, ’t sijn rechtevoort al gemene plaegen; Daerom wilje wijslijck doen, so blijft oompje so langh alsje kunt, En so langh u verscheyde Luytenants plaetsen voor een Capiteyns worden vergunt.
Maer hier of daer in een ope winckel, of by een kamer-catje te gaen nayen, Dat wil ick selver mijn doot vyanden, ’k laet staen mijn vrinden, niet rayen: Trouwens je weet ’t beter als ik, hoe dat het smaeckt, Als men tot sijn buyck toe in een modderige Sloot raeckt, En wat voor miraculen, dat die korthielige peuseltjens altemet bedrijven; Sou men ’t al verhalen, men had wel dachwerck, hele Cronijcken soumender af            vol schrijven, En so men de luy geloven mach, so hebje al me een besocht, Hoe dat ’er dikwils voor een lepel pap een heel kauwauwertje thuys wort gebrocht, ’k Segh, somen de luy geloven mach.
Neen, ’t is waer, ick wil het noch wel weten: Maer een vanje wel bekende heeft laest sijn eyge nest bescheten: Ba!
die hout hem wel so schets, als ick’er eens van veren af spreeck.
Ey, wie is dat toch?
met permissie dat ick je reden breeck.
’t Is den geleerden genoech geseyt; we raecke so doende heel van ons stuck af, Wie sijn de schyt-kouse nou?
waer hadje’t daetlijck so druck af?
By mijn keel, als ick’er noch om denck, raecken al mijn sinnen weer op hol; ’k Ben of ick mijn selven niet en was; de spijt maecktme schier averex en dol; Die uytgebruyde hoeren!
’k sweer haer by St. Joris en by St. velten, Dat ick het revenseren sal!
Strack raeckt al den horrelement weer op stelten.
Neen, ’k selje nou evenwel te pert helpen.
kom, waer willewe so lang gaen?
In ’t gebed sonder eynt?
we kunnen op straet niet gedurich blyven staen.
Ja dats goet, so kunnewe de droefheyt altemet eens van ’t hart spoelen.
Allebey binnen.
Pedel.
’t Is een lust om te sien, so als die lichte studentjes by mijn Heer Bacchus crioelen; Dan drincktmen eens de gesontheyt van de rontheyt, die in ’t bont leyt, Vergeselschapt met een styve rechtveerdigheyt, en een grondelose barmhartigheyt; Dan wederom in salutem Cacademiae met al haer Professoren, Die wel licke.... Minnebroers souwe lijken, wasser de kruyn maer            geschoren; Dan volgen pertinentjes op een ry De Liefhebbers van ’t druyve-nat, van de kaert, dobbel-steenen en van de weyery: Mijn kop dienden wel een register te wesen, sou ’k het al verhaelen; In ’t kort, ’t welvaren raeckt uyt de kan en begint in de harsens te malen; ’t Porculum elevàtum met al Bacchi koorsangen raecken allenxjes van kant; Vulcanus niettemin hout met smoock en damp tot den lesten toe stant.