floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Maar, Nicht, tot aan des waarelds end Weet elk met lof van ons te spreeken, Want wy en hebben geen gebreeken, Ik beeld my vast en zeeker in Te worden noch een Koningin; Ik acht niet veel de Marquisinnen, Maar, Nichte, kom gaan wy, naar binnen, In ons zalet, eer 't word te laat, Daar leid ook al myn halssieraad.
Marotte, wil de spiegel draagen, En, als de Heer na ons komt vraagen, Zo breng hem hier.
Ik zal, zeer wel, Mejuffers, volgen uw bevel.
Agste tooneel.
Haripon in een draag stoel.
Roel en Piet twee draagers.
STa, of ik zal my aan u schenden, Gy, Schelmen, breekt my hals en lenden, Met zo te stooten heen en weêr.
Sa, Rekels, zeg ik, of ik zweer... Roel.
Wel, jy woud op de straat niet blyven, De deur is naau, jy moet niet kyven.
Dat meen ik, Pluggen, zoud ik doen Myn pluimen tegen 't nat saizoen En regen vechten, en myn schoenen, Die ik zo schoon heb laaten boenen, Ofdrukken in het morzig nat?
Ik zag jou liever op een rat.
Piet.
Gelieft gy ons maar geld te langen?
Wy moeten nu ons loon ontsangen.
Een Heer van zulk een groot geweld, En magt, vraagt gy die noch om geld?
schelm, daar is uw loon gaa heenen, Of ik breek u straks hals en beenen.
Is dat betaaling?
dat komt schoon!
De honden sterven van zulk loon.
Kom, kom, geef geld.
Derft gy noch spreeken, Vreest gy niet voor den hals te breeken?
Vertrekt gy, uitgeschudde Plug.
Geef geld, of anders zal uw rug Braaf vliegen vangen, zulke Heeren Kan ik zo ras de ribben smeeren.
't Is resonabel 't geen gy zegt, En gy verzoekt ook niet als recht.
Kom, kom, schiet geld, wy doen 't om voordeel.
Gy spreekt gelyk een man van oordeel, Maar dat 's een Rekel die daar staat, Die niet derft spreeken daar men slaat.
Daar loopt hy als de bloode uilen, Of kinders om een slag te huilen.
Daar is uw loon, zyt gy te vreên?
Zo wilt vertrekken.
Myn Maat heeft al te veel ontfangen, Die slag moet ik u weder langen, Of gy waard anders niet voldaan.
Hou stil, daar is voor hem een vaan; Al wie met my kan redeneren, Die krygt ten vollen zyn begeeren.
Ga nu, kom haalt my te avond weêr, Omtrent ten achten.
Wel, myn Heer.
Negende tooneel.
Haripon, Marotte.
MYn Heer, de Juffers zyn straks vaardig Om hier te komen.
Zy zyn 't waardig Dat ik vertoef, ik ben vereerd, En hier niet kwaalyk geposteert.
Hier steekt geen zon, hier straalt geen hitten.
Myn Heer, gelieft wat neêr te zitten.
Bregt, Dina, Haripon, Boon.
MEjuffers, ei!
ontzet u niet, Om datge een onbekende ziet, 't Zyn uw merites en uw gaaven, Die u de waereld om doen draaven, Op vleugels van de vlugge Faam, Die melden uw doorluchte naam, En schoonheid, waardig om te aanschouwen Dies kon ik my niet wederhouwen, Noch rust bekomen nacht noch dag, Voor dat ik u, Volmaakte zag.
'k Heb my in veel gevaar gesteken, Om u te mogen zien en spreeken, En nu ik zie uw glans en gloed, Kruipt een ontroering door myn bloed, Waar zal ik toch my best bewaaren?
Myn vryheid loopt hier veel gevaaren, Hoe ben ik in het Moorenland?
Myn witte ziel word zwart verbrand; Kom, breng my wapens aan van buiten, Om deeze schichten meê te stuiten; Gespt my een harnas aan van staal, Of anders ruim ook voort de zaal, Of steld my borg, hier moet gy kiezen, Ik vrees my zelf hier te verliezen.
Uw schoonheid heeft myn hert verheerd, Roofd niet het geen gy niet begeert.
Maar, Nichte, dat is kragt van reden.
Maar zie eens welke fiere leeden.
Dat is wel een volmaakt Marquies.
Myn Heer, ei!
vrees voor geen verlies, Weest gy gerust, weet dat onze oogen, Tot diefstal hebben geen vermoogen, Verlaat die zorg nu, want gy zyt Hier veilig, en voor ramp bevryt.
Haripon, na dat hy zyn hair gekamt heeft.
Mejuffers, ik beklaag, helacy!
Dat gy, twee Eng'len, zo vol gracy, Gewis uit adelyke stam, Moet woonen hier tot Amsterdam, Zo ver van 't Hof als van 't welleeven, Wie kan u hier na waarde geeven Visieten?
want men vind hier meest Maar styve steilöors, zonder geest, Die maar van winst en woeker praaten; En voort bespotten alle staaten Van menschen, die door eer en lof Haar glory zoeken aan het Hof.
Brect.
't Is waar, myn Heer, maar de Poëten, En 't Schouwburg doen ons veel vergceten Van 't hofsche leeven, ik bekend, In 't Hof is recht ons element; Maar nu by ons hier veel verkeeren, Die 't Schouwburg en de Dichtkonst eeren, En ons vertoonen alle daag Wat nieuws, vergeeten wy den Haag.
Hier woonen schaaren van Poëten, Daarze in den Haag niet af en weeten, De een schryft hoe dat nu Galathé Verlaat haar trouwe Melibé.
Een ander toont aan ons de wetten, Waar me in tooneelspel op moet letten.
Een derde leerd een schoon moraal Ons uit den zaater Juvenaal.
Dus krygen wy veranderingen, Zo om te leezen, als te zingen, Hier daag'lyks tot ons groot vermaak.
Zo is de Dichtkonst hier de zaak, Die u kan vergenoegen geeven?
O ja, die is 't die ons doed leeven.
Zo is 't hoognoodig dat gy weet Dat ik Marquies ben, en Poëet; Ik heb aan Pallas borst gezoogen, En drink my vaak door veele toogen Van Hipocreen, tot boven vol, Ik ben de zoon van god Apol, De meester in het rederyken, Ik wil geen Hoofd noch Vondel wyken, Jan Vos, vol spreuken in zyn dicht, Valt by my duizend pond te licht; Ik laat my in Rondeelen hooren, Sneldichten zyn my aangebooren, In knippelvaars en Anagram Draag ik de roem van Amsterdam.
'k Heb in de Dichtkonst groote greepen, 'k Weet waar men é, en ó moet streepen.
De Q, die ruk ik uit zyn stee, Als Lubber van het A. B.C.
Myn Heer, maakt gy ook Madrigaalen?
Sy klinken, in verscheide taalen, Heel zoet en aardig.
Ik bekend, Dat is byzonder myn talent, Ik schryf nu al de hoofsche pligten Geheel in madrigaalse dichten.
Dat zal wat raars zyn.
Ongemeen!
'k Verzoek u dan voor ons elk een, Als die gedrukt zyn.
't Zal geschieden, Maar 't drukken is voor slechte lieden; 't Vertreed myn glory, maar ik moet Het doen, op dat den armen bloed Den drukker noch mag blyven leeven, Ik heb hem ook myn woord gegeeven.
Maar, appropo, daar valt my in, 'k Was gist'ren by een Hertogin, Die ik, op staande voet, vereerden, Met meêr als zy van my begeerden; Dit staaltje van myn vlugge geest, 't Welk haar behaagden op het meest Maar luister met verstand en ooren.
Wy zyn begeerig om te hooren.
myn herte my ontvloog, Door 't zien van uw aanminnig oog, Ach!
gy ontrooft my 't lieve leeven, Geef weêr of wilt my 't uwe geeven.
Dat is galant, dat 's uit de kunst, Dus steelt gy herten, en krygt gunst.
Ik weet natuur en konst te paaren, Als ofze twee gezusters waaren, Dit vind men in geen boeken staan.
't Is daar wel duizend myl van daan.
Zit het begin in uw gedachten?
als vreesde ik voor 't verkrachten, Ontsteld, door laagen van bedrog, Riep ik verbaast, verschrikt, och!
'k Vind, die och!
gantsch uitgeleezen, Meêr als een heldendicht te weezen.
Door 't zien, heel zonder erg of list, Verloor ik my eer ik het wist, Dies riep ik als vol angst en beeven, Geef weêr, of wilt my 't uwe geeven, Als of ik riep, gryp aan die vrouw, Houw dieven!
dieven!
houw!
Die tour is zeer galant en aardig.
Ik vindze daarom ook zo waardig, Dat ik die woorden, wel bedacht, Heb tot een air en zang gebragt.
Hebt gy ook maatzang leeren zingen?
Natuur, en konst schenkt alle dingen, Zelf in de wieg aan edel bloed, Als ik, en dat in overvloed.
Dat weet ik ook door 't ondervinden.
Nu luister, maar de noorder winden Verroesten my de keel, zo dat Myn stem nu stram is, en niet glad, Hem, hem, hem, hem, fa, la, la, laren.
'k Zal 't op zyn Kavaliers eens klaaren.
Hy zingt.
Uw glans kwam my bekooren, Zo dat ik ga verlooren, Al ben ik hoog gebooren, Ach!
help, ach!
help my nouw, Helaas!
ik ben bedroogen, Myn hert is my ontvloogen, Door uw aanminnige oogen, Hou, dieven!
houw.
Dat is vol kruim, vol zin, vol krachten.
Hoe klaar verbeelde ik myn gedachten.
Ik roep als of 't elk hooren zou, Hou dieven!
hou!
Nooit hoorde ik zang en woorden paaren, Zo net en kragtig evenaaren, Natuur heeft u getrouw bemind, Begaafd gelyk haar troetel kind.
Dat 's waar, ik laat ook myne gaaven, Niet opgeslooten, noch begraaven; Ik maak my over al bekend, 'k Heb steets myn divertissement, Nu zal ik na twee eerste dagen, Ter Schouwburg gaan, kan 't u behaagen, Gaa met my, want gy werd genood.
Myn Heer, uw goedheid is te groot, Om zulk verzoek te refuseeren.
Dus zult gy een Marquies verëeren.
Heer, weet gy ook wat voor een Spel Het zyn zal?
Ja, ô ja!
zeer wel.
Het is uit Spaans, maar wel gevonden, En heel aan 't Frans Tooneel gebonden.
Den Dichter is myn groote vriend, Die weet ik is daar meê gediend, Dat elk het roemt en klapt de handen, Schoon dat de kaarssen noch niet branden.
Maar handgeklap mag dat wel door?
Ja de Opera die gaat ons voor, Men acht het daar groote eer, geen schanden, Van vreugd te klappen in de handen.
Wy zullen dan, op uw bevel, Ook zeggen dat is schoon, dat 's wel, Dat 's ongemeen, dat zyn Juweelen, Dat zyn vyf uitgevoerde deelen.
Maar, hola!
zagt, na dat ik hoor, Heb ik hier zulken Juffer voor, Die ook tooneelspel heeft gevonden, En door de dichtkonst vast gebonden.
Is 't niet, het kost nog wel geschiên.
Madame, 'k bid laat my het zien?
'k Zal u van my een spel meê deelen, Dat ik in 't kort zal laaten speelen; Ik zal u toonen op myn woord, Wat rol voor yder Speelder hoord.
De speelders komen by my leeren, 't Air van zeer klaar te pronontieeren, Want ik ben, als gy hoort en weet, Een Hoveling en ook Poëet, Laat my de rollen maar verdeelen, Ik zal uw spel zo laaten speelen; Dat het zal weezen uit de kunst.
Ik blyf steets dankbaar voor uw gunst.
Wat dunkt u van de garnituuren?
Myn Heer, gy hebt hier geen gebuuren, Die u gelyk zyn in gewaad, Uw kleeding u hoogdraavend staat.
Wat dunkt u van dat point, Madame?
Dat 's heerlyk, apres mon ame, Zoo schoon als iemand ooit versleet.
Is deeze pluim niet dik en breed?
Hoe ruikt myn handschoen?
Als de roozen, Zy doet myn bleeke kaaken bloozen.
Myn Heer, daar is, na dat ik zie, In ons een groote zimpatie.
Wy zyn ook prachtig in gewaaden, En delicaat in pronk sieraaden.
Dat is niet resonnabel, neen!
Gy met u beide valt op een, Gy komt, ter rechte en slinker zyde, My als bestormen en bestryden; Ik word verkracht, hou moord, en brand!
Maar, Nicht, dat maakt hy zeer galant.
Myn Heer, wat vrees doed u zoo gillen?
Ik voel myn gantsche lichchaam villen.
Marotte, Bregt, Dina, Haripon, Boon.
MEjuffers, daar 's een Heer die vraagt, Indien het u maar niet mishaagd, Zou hy van daag u gaaren spreeken.
Wie komt hier ons vermaak verbreeken?
Mejuffers, het is een Baron.
Haripon Hoe is zyn naam, of ik hem kon?
't Is Baron Jodelet.
Wel deezen Zal wis myn oudste kennis weezen.
Marotte, laat hem binnen gaan.
Zyn komst alhier staat my wel aan, Daar is van hem zeer veel geschreeven, Van daaden die hy heeft bedreeven.
Mars heeft hem in zyn plaats gezet, Hy is den dapp'ren Jodelet.
Jodelet, Haripon, Bregt, Dina, Boon.
BAron, getrouwste myner vrienden.
Marquies, docht ik u hier te vinden!
Door blydschap juigt myn ingewand.
De vreugd heeft in my de overhand, Laat ik nu in myn armen vatten Een die de waereld niet kan schatten Na zyn verdiensten, neen, ô neen!
Dien lof hebt gy met my gemeen.
Bregitte, dat zyn groote zaaken, Dus zullen wy in kennis raaken, Van al den Adel tot ons lof, Dus strekt ons Amsterdam het hof.
Mejuffers, laat u niet mishaagen, Dat ik myn dienst u op kom draagen, De zoetheid van uw lief gezigt, Heeft my tot zulks te doen verplicht.
Uw heusheit voert ons zwakke krachten, Te hoog op vleugels van gedachten.
Nicht, dat deez' dag van ons geluk, Nu raakt in de Almanak in druk, Met een roo letter, op dat deezen In ons geslacht geroemd mag weezen.
Gy, dienstbaar kreatuur, kom, gaat, Haal de Baron een stoel van staat.
Boon.
Een stoel van staat!
wie kan 't verzinnen?
Breng noch een armstoel hier van binnen.
Jodelet gaat zitten.
Ik kom hier nu, na groot gevaar, Eerst uit een krankbed bleek en naar; Al de onrust van het Hof geeft neepen, Die zulke vruchten na zich sleepen.
En de oorlog, daar myn ziel door leefd, Gemeenlyk zulke vruchten geeft.
Mejuffers, deeze Graaf zyn daaden, Hem sieren meêr als lauw'reblaaden, Heer, Jodelet, gy zyt een Leeuw, In kracht, een wonder in onze eeuw.
Gy zyt in de oorlog Alexander, Vol vier, gelyk een Salamander, En dat gy zyt een groot Soldaat, Bleek laast by de Rivier de Eusraat, Toen gy de Goden en Godinnen Verbaasden, en kon overwinnen; Toen gy met Reuzen grof en groot, De gantsche waereld bragt in nood: Want Mars, het hoofd der moordenaaren, Is in een Baviaan gevaaren, En Bacchus in een stinkend Zwyn, Vrouw Venus in een Dollefyn; En Jupiter, die door zyn raazen, De gantsche waereld kan verbaazen, Herschiep uit angst zich in een Ram.
En Pallas in een spier wit Lam.
Silenus, vader van de Vraaten, Heeft al het Godendom verlaaten.
En wierd een kaale Kaketoe.
Vrouw Juno wierd een witte Koe.
Diaan een Kat, Apol een Kater, En Herkules een vlugge Sater.
Merkuur, der goden Koppelaar, Wierd door de schrik een Oijevaar.
Vulkaan een Zechond, zonder ooren, Cupide een Haan met scherpe spooren, De Bosgod Pan kroop in een kuil; En Momus in vrouw Pallas Uil.
Saturnus, vader van de Goden, Wierd lang gerekend by de dooden.
Neptunus wierd, door dit gerucht, Een Zeemeeuw, en hy nam de vlugt.
Dit alles heeft uw hand bedreeven; Wie kan u roem na waarde geeven?
Marquies, gy zyt met my in magt, In dapperheid, in moed, in kracht, Gy hebt met my voor weinig daagen, Dwars door den vyand heen geslaagen, Daar 't vry wat heet viel, ja gewis!
't Was nooit zo heet als 't hier nu is.
My dunkt de tafel, stoelen, wanden, Myn kleederen aan 't lyf verbranden, Myn schoenen schroeijen door de gloed, In de aad'ren kookt myn jeugdig gloed, En dat alleen door het vermoogen, Der straalen, uit des Juffers oogen.
Wanneer gy my eerst wierd bekend, Had ik te paard een Regiment, Op de Galeijen der Malteezen.
Dien dag schynt my van daag te weezen, Zoo vers staat my dien aantogt voor, Wy sloegen ons daar dapper door.
Den Oorlog heeft wel goede zaaken, Maar wort het Vreê, dan ziet men wraaken De grootste helden, vol van lof, Als wy zyn, van 't ondankbaar Hof.
Heugt u hoe wy Arras verrasten, Toen wy die halve maan aan tasten?
Zaagt gy dat voor een halve aan 't Was wel gewis een volle maan; Myn lichchaam kreeg daar twaalef gaaten, Door 't bars gebarst van de granaaten, Myn leeden zyn van top tot teen Getekend, maar dat zyn trofeen; Zo gy uw hand eens wilde leggen Daar, daar, en daar, zo zoud gy zeggen, En roepen, met een naar gezucht, Uw lichchaam schynt het huis ter Lugt, Het is vol vensters en kanaalen, Maar dat heeft my doen zeegepraalen.
Haripon, dreigende zyn broek af te stryken.
Ik zal u ook wat laaten zien; Een wond vlak boven by myn knien.
Ontbloot u niet, want wy gelooven, Uw heldendaân gaan 't al te boven.
Mastrigt spreekt daar volmondig af, En Candia der Fransen graf.
Zyt gy hier met de Koets gekomen?
Zo had ik voorgenomen Om deze Juffers tot onthaal Tervden op het groote Baal, Van jonker Blyhert die my nooden.
Myn Heer, de Baalen zyn verboden.
Dan is myn heel Proses verbruit.
Myn Heer wy gaan van daag niet uit.
Laat ons dan violons ontbieden.
Mejufters, mag dat hier geschieden?
Dat werd aan u gekonsenteerd, Maar ons gezelschap diend vermeerd Met noch wat Juffers.
Rapailje, Lakay, Lakay, ô snood Kanailje Waar zyt gy?
my dunkt niet een Van haar verschynd, waar wil dit heen?
Hier komt van my niet eenen rekel, Dat ruigt laat myn hier in de pekel.
Gy, dienstbre Geest, ga by de Knecht Van deeze Heer, ga heen, en zegt, Dat hy hier violons moet stuuren, En haalt Alet, en Kaat, gebuuren Hier aldernaast, maar wil u spoên, En komt haast weêr.
Ik zal zoo doen.
Baron, wat dunkt u van dit wezen?
Marouies, wat dunkt u dan van deezen Haripon.
't Zal moeiten kosten, zweer ik dier, Kryg ik myn vryheid vry van hier, Ik ben in 't worstelperk getreeden, Met al de dry bevalligheden.
Myn vryheid, ach!
ik weet geen raad, Zy hangt maar aan een zije draad.
Hoe klein verkleind hy zyne krachten.
Hoe net verbeeld hy zyn gedachten.
Hy is de Cicero van 't Land.
Wat draagt hy schatten in 't verstand.
Heer Graaf, hoe staat het al in 't minnen Met u, en 't puik der Markgraavinnen?
Die liefde is lang al uitgedooft.
Dat had ik nimmermeer geloofd.
Haripon, Jodelet, Bregt, Dina, Marotte, Alet, Kaat.
MEjuffers, zyt hier wel gekomen.
Wy hebben stoutlyk aangenomen Uw heus verzoek.
't Is wel gedaan, Wy roemen dit uw braaf bestaan.
Kaat.
Wy komen het getal vermeêren.
Gy komt ons op het hoogst verëeren.
Gy doet my dienst, en ook myn Nicht.
Wy zyn ten hoogsten u verpligt.
't Verzoek is van die groote Heeren.
Dat wy in 't kort ons transformeeren In vlugge geesten, maar in schyn.
Dit Bal zal à la baste zyn.
Dan geeven wy een Bal na deezen, Dat zal in plena forma weezen.
Haripon, Jodelet, Bregt, Dina, Kaat, Alet, Boon, Sol, Tiel.
DE Speellui zyn daar.
Breng haar hier.
Myn hert danst tierelier, tierelier, La la, la la, zaag op, Canaly.
Hy danst alleen.
Maar, Nicht, hy heeft een schoone taly.
Hy is een pronkbeeld by de Mans, Zyn gang gaat op een goê kadans.
Mejuffers, laat ons met ons beiden, U alle vier ten dans gaan leiden.
Gy, Speellui, pas wel op de maat, Dat gy die niet te buiten gaat; Speel een Courant met rasse streeken.
Myn Heer, dat moet ik tegenspreeken, Het moet met lange streeken gaan, Ik kan pas op myn beenen staan, De ziekte zit noch in myn leeden.
Speel langzaam dan, het heeft zyn reeden, Speel een Zarbande vast en hegt.
Is dat Zarbande, Reekels, zegt?
Ho, ho, ik hoor wel, deeze Plaagen Gaan aan den Overtoom uit zaagen; Wy zyn hier met dat Ruigt gebruid, Zaag op, zaag op, of scheijer uit.
Hoe Duivel zal het hier gelukken?
Speel, of ik breek jou vlak aan stukken; Schraap op een zesje zo jy 't kend, Dat gaat voor eerst voor compliment.
Zy danssen.
Haripon, Jodelet, Bregt, Dina, Kaat, Alet, Marotte, Boon, Sol, Tiel, Frederik, Ferdinand.
DE Droes moet u de beenen breeken; Gy, Schelmen, derft gy u gaan steeken In ons gewaat?
met Violons, U hier verheffen boven ons.
Ik zal u braaf de ribben smeeren, En deeze stoutheid u verleeren.
Dat was zo niet gezeid, myn Heer.
Het past u als een man van eer, O Schobbejak, om hier te komen, Dus werd de danslust u benomen.
Haripon, Jodelet, Bregt, Dina, Kaat, Alet, Marotte, Boon, Sol, Tiel.
WAt wil dat zeggen?
't Was gewed, Ik heb het daarom niet belet.
wedspul, u zo af te smeeren?
'k Moet steeds myn toorne overheeren, Of anders ben ik wreed en fel, Gelyk een Duivel uit de Hel, Ja door het branden van myn blikken, Doe ik de booste beesten schrikken.
Verdroegt gy dat dan goedertier?
Dat is gaar nix, dat 's niet een zier, Die kaerel was beroofd van zinnen.
Kom, laat ons weêr den dans beginnen.
Ferdinand, Frederik, Haripon, Jodelet, Bregt, Dina, Kaat, Alet, Marotte, Boon, Sol, Tiel.
BAntrekels, Buffels zonder eer, Derft gy hier blyven?
wel, ik zweer.
Dit zyn onlydelyke zaaken, Hier in ons huis remoer te maaken.
Daar staat de deur, ik zeg gaat uit.
Hoe, Juffrouw, spreekt gy voor een Guit?
Weet wat ons hier tot gramschap porden; Wy zien dat onze Knechts hier worden Veel beter als haar Heers onthaald.
Uw knechts!
uw Knechts!
weg weg, gy dwaald.
My dunkt gy wilt die naam verwerven, Dat gy kund Koopliêns knechts verderven; Maar op dat gy het zeker weet, Wie datze zyn, schud uit het kleed.
Gy zult straks zien uit onze kleêren, Twee naakte vogels zonder veêren.
Schud uit, schud uit, gy lompen Beest, Al lang genoeg een Heer geweest.
Mejuffers, spiegeld u aan deezen, De waareld wil bedroogen weezen.
Hans Kruijer, kom hier by de hand, Pak al de kleêren in de mand.
Nu zullen zy ons niet verveelen, U in die kleêren meêr te streelen, Bemind hen nu op de oude wys, Dat 's naakt als in het Paradys.
Haripon ontkleed hem.
Vaar wel, Marquies, met uw gewaaden.
Jodelet ontkleed hem.
Vaar wel, Baron, met uw sieraaden.
Dat 's recht, ik pakze by elkaâr, Marquis, en Graaf gy zyt niet zwaar, Ik zal van uw gewigt niet klaagen 't Schynt eedel bloed is licht te draagen.
Gy, Kruijer, trek hen alles uit.
Laat hen niet over als haar huid.
Wy waaren flus twee groote Heeren.
Jodelet Maar Brero zeid, het kan verkeeren.
Hoe wankelbaar is 't wisselot!
hoe staan wy elk ten spot.
Mejuffers, nu moogt gy beminnen, Die Heeren met geruste zinnen.
Wy Koopliên hier tot Amsterdam, Zyn veel te styf, te loom, te lam, Maar die twee Vogels, zonder veêren, Die konnen recht galantizeeren.
Maar weest gewaarschoud, zyt verdacht, Dat elk hier om u grootsheid lacht.
Agtiende tooneel.
VAn wie zal ik myn geld nu haalen?
Ik denk de Graaf zal u betaalen.
Neen, eisch uw geld van de Marquies.
Wy mogen tegen geen verlies.
'k Wil aan de wraak my overgeeven.
Haripon, Jodelet, Bregt, Dina, Kaat, Alet, Marotte, Boon, Sol, Tiel, Alardus.
WAt doet gy, Vodden, my beleeven; Wat doen de Heeren my verstaan, Die daar al lachchend heenen gaan, Om uwe grootsheid, trotze Prijen, Die zy niet langer konde lijen.
Nu is haar blaauwtjen afgevaagt; Haar Knechts die hebben u behaagt, Die waaren van een groot vermogen.
Ha, Schelmen, gaat straks uit myne oogen.
Een kaal Marquis is hier bandiet.
Meêr is een naakte Graaf hier niet.
Deeze aanslag mogen wy vervloeken, En elders ons fortuin gaan zoeken.
Dit Kluchtspel toond aan elk gewis, Wat dat de blinde waereld is; Men eerd om 't kleed de grootste gekken.
De naakte waarheid moet vertrekken.
Twintigste tooneel.
Alardus, Bregt, Dina, Kaat, Alet, Marotte, Boon, Sol, Tiel.
MAar, wie, wie steld ons nu te vreên?
Ga, Beed'laars, met uw Meesters heen, Of ik zal zo de vreede maaken, Dat u de lenden zullen kraaken.
Landloopers, gaat hiet voort van daan.
slaat niet, Heer, wy gaan, wy gaan.
Maar, Nicht, ik sta als opgenomen, Is 't ook al waarheid, of zyn 't droomen?
De vloer ryst my in 't aangezicht.
Wat komt ons over, lieve Nicht?
Bregitte buur, laat u dit leeren, Eerd Koopliên, maar geen groote Heeren, Die opgeblaazen, in de schyn Vertoonen dat zy niet en zyn.
Wat zal ik nu met u beginnen, Hofpoppen, ja twee Hofzottinnen?
Yltuiten, al uw wind en waan, Zal u noch doen te gronde gaan.
Zy zullen van uw trots bedryven, Wel haast een Kluchtspel laaten schryven.
Gy zult in 't Klooster, hoe verbruid Is dan, als nu, uw kluchtspel UIT
SIET DE GENADE UYT IONSTEN VERSAEMTDE SEVENHOOFT-SONDEN SPEELS-GHEWŸS VERMAKELYCK ENDE LEERSAEMVOOR-GESTELT, DOOR G. OGIER, Van Antwerpen.
HOOVERDIGHEYT — GIERIGHEYDTONKUYSHEYDT — HAEDT en NYDTGULSIGHEŸDT — GRAMSCHAP — TRAGHEYDT.
T’ANTWERPEN Bÿ Henderick Van Dunwalt, Boeckvercooper op de Melck-Merckt,inde drÿ Monicken, 1682.
Gaspar Bouttats.
Op het Affbeeldtsel van G. OGIER.
Dit’st Wesen sonder siel Van aerde mÿns gelÿck De siel behoort aen’t Rÿck, Van Waers’ in’t lichaam viel.
Peeter Tys.
Pinxit A° 1660.
Bouttat fec: aqua for: 1682 AEN DE GOEDT-AERDIGHE LESERS.
PLUTARCHUS een Grieckx Philosóoph ende Historie schryver: schryft inde verghelijckinghe vande Doorluchtige Mannen, dat den kloeckmoedigen ende seer vermaerden Capiteyn van Athenen THEMISTOCLES, hem seer geirne behielp met vermaekelijcke dobbel-sinnige Spotteryen ende verhaelt van hem aldus: Als eenighe Capiteynen, ende Veldt-oversten THEMISTOCLES quaemen begroeten, ende hem vele gheluckx Wenschten met syn menighvuldighe Victorien, die hem eenen Regeerder weerdigh maeckte te syn, over geheel Griecken-landt, soo antwoorde hy, Hun-lieden, Ick niet: maer mynen Sone Regeert over geheel Griec- ken.
Waer op Sy-lieden hem vraeghden, hoe sullen wy dat verstaen?
want uwen Sone en is noch maer een Kindt.
Soo seyde hy: Athenen beheerst geheel Griecklandt, ick heersche over Athenen, myn Vrouwe heerst over my, ende mynen Sone over haer.
Den selven PLUTARCUS schryft oock van CICERO seer genegen was tot vermaeckelijcke Schimperye, Kluchtjens, oft Boerterye.
Soo daenigh dat hy hem daer in niet en scheen te konnen versaden.
Van dier-gelycke gheneghentheden synder oock ontellijcke Ghekroonde Hoofden, ende Princen geweest, tot heden noch, van die onse Eeuwe beleven: de Eerelijcke Deuntjens ende belachelijcke spreucken syn de vrolijc- ke geselschappen seer nootsaeckelijck, sonder welcke dat de Costelijcke Maeltyden, ende leckere drancken, haest uyt de gedachten verdwynen.
PLATO maeckten een magere Maeltydt, Vet: met syne seer vermaeckelijcke Aerdige vertellingen, ofte spreucken: alsoo dat van weghen de brasserye ofte Overdadigheyt der Spyse niemanden ongesont en konde worden, ende nochtans vele daeghen op dien goeden Kost ende Dranck konden teiren: ende hun verghenoegen door de bevallighe saemen spraecken die over Tafel waeren voor ghevallen.
Oock en kom’et altydt niet gelegen van Goddelijcke saecken te spreken, dan alleen daer plaets ende ghelegentheyt reden toe verleenen: ofte het waer het Heylighdom met de voeten vertreden.