floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Weest vry gerust dat ik u niet verlaaten zal.
Al schoon... FREDRIK.
Ontaarde, durft gy my hier nog trotzeeren?
En uw aloud geslagt zo schandelyk onteeren?
Maar ik zal zien of men zulks niet beletten kan. ADRIANA.
Burgje!
myn hert, wat droefheid gaat ons an.
Schoon dat het ongeval ons liefde schynt te stooren, Denk nogtans niet dat gy daarom zult gaan verlooren.
voor eeuwig zult gy woonen in dit hert, Daar gy in eeuwigheid niet uitgedreeven werd, Zo lang als Burghart hier zal blyven in het leeven.
Helas!
myn Burgje lief, ik zal u nooit begeeven: Kom voer my vrylyk meê.
,, Dat komt al a propo, ,, Dat zou al goet zyn, dat men ’t vuur leî by het stroo.
Ik zal eens zien hoe ik ’t dien Losbol zal verleeren, Om zyn Famielje op dus een snoode wys te onteeren, En buyten weeten van zyn Ouders zelfs, ô smert!
Een Speelster van ’t Tooneel opteofferen zyn hert.
Laat die Arglistige Madame, met haar streeken, Nu zien hoe zy zich zelfs best uit het net zal breeken, Die op den Schouwburg met een ieder schimpt en schent.
Of meent ge Juffer dat me uw staaltjes niet en kent.
Gy zyt bedreeven om zonder trouwen, In Venus Bruiloftszaal volkomen baal te houwen.
Neen, deeze dingen zyn geen eerb’re Juffers werk.
Die reên zyn sporeloos en hollen buiten ’t perk.
Dies is het best myn Neef zyn zotte drift te stuiten, En beeter nu, als hem hier namaals op te sluiten.
Myn Heer, ik vind het slegt dat ge op myn schriften scheld, Nu dat uw Neef zyn hert heeft op myn Min gestelt; En om die reeden my zo schamper derft veragten.
Maar nogtans blyft hy vast gestelt in myn gedagten, Daar gy hem nimmermeer, in spyt van uw besluit, Ja, wat ge ook aanwend, nooit weêrom zult dryven uit.
Ik zal eens zien of wy die zaak niet zullen keeren.
’k geloof dat gy die liefde niet zult weeren, Ze schynt te vast gezet.
Ik stierf eêr dat myn ziel Zou wanklen in haar trouw, die ik voor haar behiel Van ’t eerste oogenblik dat haar myne oogen zaagen; Neen, nooit zal iemant aan myn min, als zy, behaagen, Wat gy ook aanwendt, of wat dat gy wilt bestaan.
Dat zal wel met ’er tyd uit uw gedagten gaan; Die Kalverliefde zult gy ligtelyk vergeeten, Als gy een jaar of agt hebt op een plaats gezeeten, Daar u die driften wat vertrekken uit het hoofd.
myn Burgje Lief, word ik van u berooft!
Myn Ziel!
wat droever ramp!
wat wreeder ongenugten!
Hoe zal myn hert, vol pyn, nog om uw afzyn zugten!
hoe zal ik nu... BURGHART.
Ach Jaantje!
schoon de noot Ons nu al scheid, ik zal u trouw zyn tot de doot, En die dit ongeval my brouwd, op ’t duurst betaalen.
Dan moogd gy ’t zelve wel op Mozes Kerk verhaalen, Dien gy ’t vertrouwt hebt, want die d’ eenigste oorzaak wis Zal zyn van ’t onheil, dat ons nu bejegent is: En door wiens gierigheid Wy zekerlyk weêrom weêr zyn om geld verraaden.
Ik zal wel zorgen dat u zulks nooit wert bekent.
Kom Hospes, haast u wat, de tydt loopt op een endt, En doet het Rytuig maar ten eersten vaardig maaken, Op dat wy voor den dag nog weêr in Delft geraaken.
FREDRIK, EELHART, ADRIANA, BURGHART, SCHOUT, BOODE, FLIP, EELHART.
FREDRIK, tegen Burghart.
DAar men uw Liefdestuip u zo betaalen zal,* Dat gy geheugenis zult hebben van ’t geval.
Myn Heer, indien ik by verzoek een woord mag spreeken, Zo bidde ik, laat hun min uw gramschap dog verbreeken; Op dat zy dus haare eer op deeze wys behout, Zo zy gekrenkt mogt zyn, en dat ze met hem trouwt.
Neen, neen, myn Heer, die zaak zal nimmermeer gebeuren.
BURGHART, tegen Adriana.
Ik zal niet scheiden, of men moet my van u scheuren: Myn waarde Zielvoogdin, dog zo ’t al weezen moet, Zo word nogtans myn ziel door uwe min gevoed; Die nooit nog nimmer zal uit myn gedachten raaken.
zo de tyd niet komt dien lieven band te slaaken.
Dat kan onmoog’lyk zyn.
Myn Burgje Lief!
wat smert!
Oom, gaat myne min u dan niet aan het hert?
Ei, kan het zyn, laat myne Liefde u dog bewegen!
En streeft myn trouwe min tot haar niet langer tegen.
Ei laat... FREDRIK.
Wat laaten hier!
ontëerder van uw faam, Gy Losbol, die niet waard te dragen zyt den naam Van uwe Ouderen, waar uit gy zyt gesprooten.
Dit wachten heeft my hier al over lang verdrooten, Myne ooren walgen al van beide uw zotte klacht, Want weest verzeekert dat ik die in ’t minst niet acht Ook dat gy nimmermeer zult zulk een’ dag aanschouwen, Dat ik gehengen zal dat gy met haar zult trouwen; Nog met die schoone Pop zult treden in den Echt, Van wiens opkomst ik u zo dikwerf heb gezegt.
Wat dat belangt, myn Heer, ik ben zo wel uit Looten Van een geachte stam, als gy zyt voortgesprooten.
Dat ’s waar, uw Moeder die tot schande van haar stam, Ook met uw Vader vluchtte, en hier naar Holland quam, Als hy tot Brussel met zyn Reistroep quam te spelen.
Maar al dat praaten dat begint me te verveelen, De Wagen is al klaar na ’k gis, kom an, ’t is tyd.
myn Burgje lief!
ô Al te bitt’re spyt!
Jaantje lief!
ik moet en kan u niet verlaaten.
Kom Schout, wy moeten voort, dat talmen kan niet baaten, Al lang genoeg.
Myn Lief, ach!
laat ik met u gaan.
Kom, kom myn Heer, ’t is tyd.
Ach Lief!
laat uw getraan; Vaarwel met deeze kus, en wil my in uw zinnen, Schoon ik u missen moet, nogtans getrouw beminnen; Tot ik in nader tyd, my zelve door de Trouw Aan u nog eens verbind.
Myn hart beklemt van rouw.
Myn Burgje Lief helaas!
moet ik u dan verlaaten!
Jaantje Lief!
gy ziet ons droefheid kan niet baten.
Vaar wel myn Hert!
vaar wel!
neem voor dees tyd gedult, Neem dit van my, daar gy my aan gedenken zult.
Hy geeft haar zyn Goudbeurs.
,, Dat is een vette Pol, hy valt vry mild in ’t geven.
FREDRIK, haar van malkander rukkende.
Vaar wel myn Lief!
Vaar wel myn tweede leven!
Vaar wel myn Burghje lief!
BURGHART, in ’t weg gaan.
Vaar wel myn Jaantje, ach!
,, Daar zeit nu Jazon, zyn Princes, een’ goeden dagh.
De Schout en Bode met Fredrik en Burghart binnen.
ADRIANA, EELHART, FLIP, GRIET.
Heer Eelhart!
My smerte uwe ongelukken, Waar meede ’t ongeval uw liefde komt te drukken.
Doch had gy eens erkent, voor deeze myne min, Die ik u op droeg, en aan u met hert en zin Op te off’ren trachten, en myn Liefde aangenomen, Zo was dit ongeval aan u niet voor gekomen, Wyl ik zelfs Meester ben, om iemant door de trouw, Aan my te binden, die ’k daar toe verkiezen zou, En niemand myne zin daar in kan tegen streven; Gelyk als ik u zulks te kennen heb gegeeven.
’t Is waar myn Heer, gy deed my dikwils zelf verstaan, Maar ach!
Heer Eelhart, wees met myne ramp belaan, En toon, indien dat ik nogh plaats heb in uw zinnen, Dat gy my nu nogh als voor dezen wilt beminnen, Ik draag myn min u op.
maar ’t is uit pyn, Nu dat Heer Burghart, uw Minnaar niet kan zyn.
’t Is nu te laat.
Zo laght gy meede met myn smerte, En myne droefheid raakt u meede niet aan ’t herte?
myn Burghje lief!
nu dat gy my verlaat, Schynt ’t dat ik werd bespot, en yder my versmaat.
Neen, zonder dit geval, zoud gy my noch behaagen, Maar nu gy aan Burghart, uw hert hebt opgedragen, En trouw gezworen hebt!
kunt gy voor my niet zyn.
Ei kyk eens Juffrouw, hebt gy anders zin in myn, Ik ben bereid, om zo op staande voet te trouwen, Doch op conditie dat ge uw Maagdom hebt behouwen.
Swyg hondsvot daar gy zyt, spreek als ik u gebie.
’t Is maar uit mely, dat ’k haar zo verleegen zie.
Indien gy niet en swygd.
Wat komt my niet te voren!
ô Spyt!
’k bid Juffer wil u zelfs daar niet aan storen; Dat volk gebruikt te met meêr vryheit, als het dient.
Myn hert beklemt van rou EELHART.
’k Beloof u als een Vriendt Te hand’len in dees staat, en zo gy ’t wilt gehengen, Ik zal u met den dagh weêrom in Leiden brengen: De klok is nog geen drië, en zo ’t Mejuffer lust; Zy kan haar meê nog wat begeeven tot de rust.
Die droefheid zal den slaap wel uit myne oogen dryven.
Laat ons tot d’ochtend toe dan by malkander blyven, De lust tot slaapen is by my ook heel gedaan.
tegen Flip.
Maar gy kunt, als ’t u lust, wel naar uw bed toe gaan.
JA wel, ik lachme slap!
wie heeft van al zyn leeven!
Voor deezen wouw dat beeld myn Heer nauw antwoord geeven, Wat moeite hy zelfs om haar liefde toen bestond, En zie nu geeft zy zulks hem zelver in den mond; En vleid, en tokkelt hem; ja schynt zelfs nog te hoopen, Of hy haar Maagdom nog voor zuiver zoude koopen.
Zo dat die Juffer, die elk Heer hield voor den gek, Nu zelfs komt vryen, en nog Minnaars heeft gebrek.
KLUCHT VAN DE VERLIEFDE GRYSERT.
t’AMSTERDAM, By Jacob Lescaille, op de Middeldam, naast de Vismarkt.
M. DC.
VERTOONDERS Wolfert, de Woekenaer.
Henderikus, Arent Slemp,} zijn Kassiers.
Olivier, Denise, zijn Zuster.
Albartus, haar Bruygom.
Bartel, Kasper,} twee Raatelwachten.
Kapiteyn van de Wacht.
Dienstmeyt.
Peete Griet, Vrouw van Wolfert.
Swijgende.
Eenige vechters, en van de Wacht.
KLUCHTvan deVERLIEFDE GRYSERT.
Henderikus.
IK ben ten lesten weer geraakt in Amsterdam, Maar ’t is hier zo veylig niet, dat nu den Baas my vernam, ’t Is zulken boozen droes, hy liet me leevend’ zieden.
Och was het niet geschied, ik sweert, ’t zou nooyt geschieden, ’t Gat dat poopeltme, o!
’t hart is me zo benouwt, Staag dunkt me dat ik ons Sinjeur zie komen met de Schouwt, Ik heb ’t kantoor te schendich verkracht, ’t wil hier te verbruyt op my daagen, O!
hoe moet mijn Meesters kas nu van mijn verkeerde greepen klaagen, Want ik hebze al meenighmaal van de huyg gelicht.
Ze stont me te lijdig aan, ik had’ wel zin in zijn gewicht.
Ja wel, wat raat nu?
ik vrees ’t zal me zuur opbreeken, Ik licht mijn hielen, eer me de grijpvogels in ’t gat steeken.
Wolfert ontmoet hem, en loopen malkander op ’t lijf.
Hend.
Och nu ben ik lijveloos, de droes, hoe nu?
Wel honsvot, wel hoe dus?
Ik heetje wellekom, van waar komt nu de reys?
Ik bidje wacht tot flus, Ik bidje, ik koom je strax weer by.
Indienje gaat, ik ty na jachtenduyvel, Of ben ik ’t onwaardig, datje me te woord’ staat?
hoe is’t al met ’et zuyvel Van me kas, hebjer al lustig vroolijk voor geweest?
Je bent ’er noch al mooy van gedost, trouwen je bent een geest, Ik mochtje wel Kassier maaken, ’k mochtje de kas wel vertrouwen, Je vontze al mooy warm, maar zo doende zouze haast verkouwen, Gaaje zoo ’n maant vijf zes van huys, zonder genacht Te zeggen?
of hebje schaamt en eer gelijk te kerken gebracht, Zijn alle Kassiers de handen zoo pekkigh?
zo wens ik dat pek aan heyntje-mans poort zak.
Ik wouw dat al die kromme pooten de maag’re moort stak.
Ik denk je hebt al een braave tour gedaan, je beurs was al mooy gestoffeert?
Je handen waaren al wat beeter als die van Uylenspiegels biegtvaar gesmeert.
Men kas had toen goet vulsel in, je gingtze zo wat ontlijven.
Dan zeggen de luy, ja, konnen de Kassiers zo in een jaar dartig duysent gulden met schrijven Overwinnen?
’t moet een goet ambacht wezen, daarom komender nu zo veel knechts Met de pen voor den dagh, ’t is ’er nu eevenveel oft slinx gaat of rechts.
Maar ze bedriegen ’er zelf.
ze houwen comperici daar moetenze compereeren, Op de boete van en paar kanne wijn, en dat alle daag, daar gaat ’et op een smeeren, Dan een hoentje gelaarst en gespoort, een pastey of en venesoen, Niet als Kassiers, maar als groote Heeren, dan komt de Waardin, Mesjeurs hebje nu niet van doen?
Schort ’er nu niet en mooye Juffer?
eystje begeer, ’k zegt niet om ’t joks, Ik hebze nu, trots de beste, tout à a mode, o!
zo schoon, of benje nu niet goet onderroks?
Arent Slemp, als schielijk voorby gaande.
Wel waar komje vandaan?
me dunkt je hebt van daag meer in de kan dan in de Bijbel gekeeken, Ho, ho, ’k heb zelf ook Kassier geweest, ik weet van de streeken; Maar, waar houw je nu school?
ontrent de Beurs of in ’t Doolhof?
Dat ’s nu ’t hof van de Boekhouwers of Kassiers, en weelige zoontjes, daar gaat ’et grof, Daar is ’t schaf op de bras, ’t heerschip zelt gelag betaalen, Wat dunkje is ’t niet licht te denken waar de Kassiers al ’t gelt van daan haalen?
De meesters kas is vet genoeg, ’t mach ’er wel op staan, O!
’t kromelleboogsteegje dat weet wat, als me na de Beurs zal gaan, En dan eens met een wagentje uyt ridderen, en slicken dat me na mekaar omtast.
Zulke rotten behoorden booven de Dezolate-boedels kamer te staan, die swelgen koffers met goet in ’er bast.
Men kan nu qualijk en goet knecht vinden al zochtmense met en lantaren, Wat dunkje nu, weetje raat dat ik weer aan me gelt raak?
hoe zuljet nu klaaren?
Dertig duysent gulden, hoe duyvel dorsjet bestaan?
is ’t zen leeven in Amsterdam Wel meer eschiet?
hoor hier, je weet hoe dat hy ’t gelt uyt de kas nam, Gaat met hem in de kroeg, ik zal hem daar wel vinden, Hy moet ’t verwarde kluwen van mijn boecken weer ontwinden, Ik gaa na de Beurs, doe als ikje heb gezeyt.
Arent.
Ik zal Sinjeur: wel Henderikus ik heetje wellekom.
’k Ben tot u dienst bereyt.
Maar, hoe droes komje hier dus by Sinjeur?
komje nu eerst in de stadt?
Ja ’k, om mijn neef te bezoeken, Ik kom daar effen uyt de schuyt, ’k mach de straat wel vervloeken Dat ik die juyst deurging, hy loopt me daar op ’t lijf, Ik kon niet spreeken, ’k bestrurf als de steene Roelant zo stijf.
Vertelme eens je reys, in ’t kort, ’k denk ’t zelje niet bedroeven?
Van hier voerenwe op Dort, om de Rense wijn te proeven, En van daar op Antwerpen, daar gingenwe logeeren In Amsterdam, ha!
wy hadden ’t daar na ons begeeren, De Meysjes warender gerieffelijk en vriendelijk, o!
onze Amstelse nimfjes hebbender niet by: ’t Was al, harteke lieveke, ’k zal ’t ou brengen wa begeerde gy?
Wilde Rinse, of Franse, of Spaense vocht, wilde gebrayen of gesooyen?
Wilde wijn de Muskaat, of wilde witten of rooyen?
als ik ’er noch om denk, elk een braave Juffer an ons zy, ’t mocht geen quaat met ons Kassiertjes, We maakten ons daar zo en vijf, ses weeken vrolijk met de Brabantse diertjes.
Van daar voerenwe op Brussel, daar koftenwe elk een paart, en reeden Vrankrijk in, We quamen in Parijs, wy logeerden a la rue de S. Denys au grand Cerf, by een waardin Daar de duyvel in de krijt zat, Arent.
Ha, ha, hoe na verteerdjer alle daag een pistool voor elk?
De droes die macher haalen, De dochter was wel schoon, maar we hadden geen overvloet van wijn, en moesten betaalen Alle daag twee pistoolen, we quamen van ’t vagevuur in de hel.
d’Antwerpse waart was wel tienmaal beeter, als onse Franse waerdin, dat Addersvel.
Zo bleefje daar niet lang, maar dit gelt kon niet bedyen, Hen.
’t Was evenwel niet gestoolen.
’t Was mijn toevertrout.
Dat was geen beurzesnyen, Maar nu, hoe lang bleefje wel te Parijs?
Een maant of twee, wat brutsten ’t ons, Wy hadden gelt genoeg, alle daag gingenwe op ’t Palleys met de Juffers, om wat mooys te koopen als Barons; Toen vertrokkenwe op Orlians, Nantes, Rochel, en door die Franse steeden, Ik kanze al niet noemen, en zo na Lions, en Geneeven, en toen reeden Wy over de Alfisse bergen, Itaalien in, en zo na Roomen, Maar ik en mijn makker zijn wel bly datwe die Italiaanse Meysjes noch leevent zijn ontkoomen.
Hebjer zo grof aanegaan, ja.
Ik docht de duyvel speult hier met ’et vrouwvolk, Al gafme ’t gelt met hoeden vol, ’t viel in een grondelooze kolk, Onze beurs begon zijn eer te verliezen, en zo bennewe over Duytslant, en allengsjes weer t’Amsterdam gekomen.
Maar, hadje je al genoeg gezeegent, ’k wil zeggen genoeg genoomen.
Ha, ha, ik hebt al door de reegel van praktijk, Om ’t gout zonder smeer aan de handen te doen kleeven, zag ik gaaren eens mijns gelijk.
Of me tien of hondert schrijft, ’t scheelt maar een o, ik verstaame op die greepen, ’t Moest ook wel een slechthooft van een Kassier zijn, die daar niet op is gesleepen.
Maar hoe vaarje met pekkunium, hebjer noch of?
Ik heb noch ses pistoolen, kom we moeten de keel eens spoelen, hy is wat droog van ’t stof.
Waar gaanwe?
maar niet ontrent den Dam, ’t is me daar te dicht an de ysre traalien.
Gaanwe dan buyten de poort, daar is goe wijn, en men kreukt ’er altemet wat faalien.
Olivier met Denise.
Oliv.
Masseur?
Dus schielijk, waarheen?
Na Wolfertbuur om kley.
En dat op woeker?
dat is dat volk heur heemel, dat ik je zey, Dat de duyvel ’t hert meer in de geltkas dan in ’t lijf zou vinden, ik zou niet liegen, Den.
En hoe veel?
Maar ses duysent gulden, heeft moeder my belast, de vryers zijn toch nu door ’t gelt in slaap te wiegen.
Ze willen anders niet an de meyt, wat dunkje is ’t niet veel na onze staat?
Ja, zulken pleyster is goet op onze wond, al wasse noch zo quaat, Die dat kruyt nu mist, die waar veel liever gesturven, O!
dien vervloekten Engelschen oorloog die heeft ons heel verdurven, Men moet de schijn voor zijn zetten, wat zalmen doen?
Zoo men de staat vermindert, zo komt men in ’t vermoen Dat men arm is, en dan komt ’er niemant dieje versoekt, Een geldelooze staat, al isse noch zo eerlijk, die wort nu vervloekt.
Men moet nu speelen, wat minder in den darm, wat meerder om den arm, Dat ’s nu ’s werelts beloop, de beurs meer kout als warm, Een goet huwlijk betaalt ’et al moetme denken, Wie weet juyst hoe ’t met de kas gestelt is, daar moetme zen zinnen niet om krenken.
Nu Masseur, ’t wort tijt, hy gaat aars na de Beurs, ik gaa.
Zo doet, en zegt ons voort bescheyt, want moeder wacht ’er naa.
Wolfert uyt.
Ja wel, ’k weet ’er geen raat toe, ’t geld leyt vast renteloos, ’k Plag tien ten hondert te krijgen, en ze willen nu geen ses geeven, ik ben zo boos, Dat ik nacht noch dagh niet rusten kan, zo kan ik my quellen, Maar!
dat zoete bakkesje doetme de zinnen noch tienmaal meer ontstellen.
’k Heb wel hooren zeggen dat Kupido ons dwingt tot deeze geyle min, ’t Moet wel een groote reus weezen, dat hy dus betoovert onze zin, De duyvel magh hem haalen, o!
schoone Denize, Wat maakt die vervloekte Kupido dat ik om jou mijn zinnen verlieze, Ocht mocht ik eens met ’er te kooy raaken.
maar ’k hoor ze is de Bruyt; Als ’t weezen most, der is ook wel eer en hondert dukaten verbruyt, Is hier dan niemant onder den hoop die mijn koppelaar wil weezen?
Isser gelt van doen, wel daar hoefje niet voor te vreezen, Ik hebt genoeg, wat schaat ’et ofze mijn heeten de Rijke woekeraar, of groote vrek, O!
die ronde gooden die maaken nu een vrijster of vrijer wijs, al was hy als malle Jantje zo gek.
Om ’t gelt wort ’er meenig een hoer.
dat wort nu heel gemeen, ze denken wat isser aan bedreeven, Draagt de man twee piramyden op ’t hooft, hy denkt ’k moet ’er met mijn wijf en kinderen van leeven.
’k Zouwze misschien met een natte vinger wel konnen beloopen, maar wat leyt ’er mijn aan.
’t Wort tijt dunktme dat ik na de Beurs moet gaan, ’k Heb ’er in twee daagen niet geweest, ze zouwen meenen dat ik bankerot was, daar slaat ’et twalf.
Olivier uyt.
Juyst gaat by daar na de Beurs, dien ouwen snooden dukdalf.
’k Zal zijn gank stuyten, he, Sinjeur Wolfert goeden dag, Maar komt ’et je ook geleegen dat ik je eens spreeken mag?
Geen schroom, maar de beurstijt maakt ’et ongeleegen, Toch zeg je meening, t’wijl we noch zijn onderweegen.
Maar mijn moeder zond me aan jou om een kleyn gerief, Om ses duysent gulden op te neemen, mits dat ik weer ben tot jou belief, In alles waar ik kan. Wolf.
Och nu heb ik hoop om tot mijn wens te koomen, Hier komt ’et wilt van zelf mijn in ’t net.
Wel, je hoeft niet te schroomen, ’t Is maar voor ses jaar, kijk we zijnder nu zo wat om verleegen, Mits dat mijn suster de bruyt is, ’k hoop ik zelje hier toe beweegen, Wat zegje, datje onze ziekte zo wat met gout genas?
Ik zal ’et doen, maar ’t komt voor de middag niet te pas.
’k Gaa nu na de Beurs, maar komt ’t achtermiddag ten vier uuren.
Datje wist hoejeme daar verblijt.
Ik doe ’t om datwe zijn goe buuren.
Maar principaal om datjeme zult in een zaak behulpig zijn, Je kontme alleen hier in helpen, en tot jou groot profijt.
Zegt ’et mijn, Staat ’et in mijn macht ’t zel schien, weest niet verleegen.
Maar ’t is al een klugtige zaak, daer is al veel verstant in geleegen, Je zult al nieu ophooren.
Ik denk immers niet dat ’er ’t leeven anhangt?
Neen, in ’t minste niet.
ik wouw dat ik ’t zonder spreeken zeggen kon.
Ha, ha, me verlangt Wat ’er voor den dag zel koomen, nu ik moet ’et immers weeten.
Zo ze ’t doen wil, ik schenk ’er hals een gouwe keeten.
Kom stilletjes in deeze hoek, Maar je moest dicht weezen, of ’t is erger as en vloek.
Zooje valse munt wilt slaan, zoo raakje licht burger van de Voolenwijk.
Dat is ’t niet, maar ik ben verlieft op een schoone Juffer, diens gelijk In de stad niet is, wat dunkje, wat zelwe hier in doen?
Ha, ha, ha, wel Wolfertbuur, scheerjeme?
zou ik dit op jou vermoen?
Zo out en grijs, wel wat zouje wijf zeggen?
’t Is geen mannier dat de mans al watze doen, de wijven veur de neus leggen Daar is onze Buurman, je kent hem wel, M. Publijk, Die is wel tienmaal fijnder als ik, die vraagtet zijn wijf niet, hoe dik ging hy na de Haarlemmerdijk, Daar hy dat zoete weeuwtje zoo fijntjens kon omarmen, Dat ’er een kleyn pap-eetertje af quam, wat dunkje van dat scharmen?
Zooje mijn hier in helpen kont, ik zelje hondert dikketons Schencken, maakje maar dat ik by ’er raak op de dons, En van de ses duysent gulden zelje geen rente geeven.
Zegt maar de naam, wat isser doch aan bedreeven, Ken ikze?
Heel wel, daar isser zoo veel in de stadt, Die ’t averechts gesoen beminnen, en wand’len op Venus padt.
Wel ja, dat ’s waar, op ’t nieuw Vyanen is verschiet van dat goetje, Zie daar, wilje een hondert of twee op schrift hebben, ik doetje.
Ho, ho, hier in de stadt zijn zulke gerieffelijke Juffertjes zoo veel, Morgen zel ikje een een deel op ’t papier geeven zoo groot als dit Tooneel.
En buyten de poort, daar zijn wel hondert galgen vol van fijne Juffers, Die maar splint brengt, ze laten ’t al in, al zijn ’t noch zulke grijze suffers.
Wat dunckje van Vreedenburg by ’t Olijfantsbruggetje daar gaanze in ’t zy.
Krijgje lucht?
’k Heb de bras van die stinkende pry.
De duyvel is zoo yslik niet als die spaanse mieren.
Ho, ho, daar is onze vermaarden Baas die kant uurwerk haast weer vercieren.
Ik zal my wel wachten, neen hy komt aan mijn vleys niet.
Wat dunkje van den voortreffelijcken Alfabeetius?
die zo staatlik ziet.
Foey ’t stinkt me hier al naar van half gebraade Varkens, en van gestoofde Reekels.
’k Wens de Quakzalvers met al den orlement in ’t Vagevuur met ’er gat op vuurge heekels.
’t Komt ’er nu zoo vol, men behoordeze altemaal te bannen ande Voolewijk, met’ er zalf.
Heur Venus briefjens zijn goet om de hel te stooken, ze zijn tienmaal snooder dan Dukdalf.
Men zeyt dat Amsterdam geen Beul heeft, maar ’t heeft ’er wel hondert.
Ziet eens, ik weet, alsje de Juffer hoort noemen jy zult op ’t hoogst verwondert Staan, kom gaanwe uyt ’et volk, zoo zeg ikje het tot op een draat toe.
Zegt maar wie ’t is, misschien weet ik ’er raat toe.
Albartus.
Ja wel Mesjeurs, ik gader vast mee deur, over acht daag krijg ik de meyt in d’armen, Je zeltme niet meer quellen, bloet hoe wilt’er gaan op een scharmen, Zulcken zoete Juffer, en ses duysent gulden toe, hoe kan ik vergaan?
Maar wat zal ’k beginnen, de Winckeliers worden bedurven deur de kladdery van de Voddemart, ’k ben belaan Hoe ’k ’t zel aanleggen, de Negootcy deugt niet deur al de schelmery van de Sweetse en Engelse Kaapers.
Daar is nu zulken verduyvelde roovery op zee, dat en mens gruwen mach van ’t geswier der schraapers.
’k Zou de Konstschool wel uythangen, hier leertmen de nieuw Stelregel, Algebra, Geometri, ’t kijken in de starren, Lantmeetery, Matematecus: maar der is nu zo veel van dat goet, men zou ’er in verwarren.
Maar zo ’k recht zie, zo zie ’k daar mijn nieuwe Freer, Wat of hem let, hy schijnt bijster gestoort, de kop die doet hem zeer.
De duyvel haal dien vervloekten Susannis boef, Meent hij mijn Suster tot een hoer te hebben, ik sweer ik zal hem zo troef Opspeelen, al leeft hy duysent jaar het zal hem heugen.
Monfreer, hoe dus, wat schort ’er?
Datje’t wist, ’t zijn dingen die niet veel deugen.
Wie raakt ’et, jou of mijn?
’t Raakt jou, en mijn, maar meest Maseur.
Hoe, mijn Bruyt, wat is ’t?
Ze willen ’t roosje uyt jou tuyn plucken.
Ik scheur Me zelf aan riemen, dat zal’ em deur ’t hert vaaren, Wat isset veur en schelm?
Wilje wat bedaaren ’k Zal ’t zeggen.
Onze Wolfertbuur, wat dunkje, de rijke Woekenaar, Alb.
Ja wel, dat ik een boeckende koek was, ik vratme zelf van quaatheyt op, maar Hoe duyvel heeft ’et die helhont toch eerst begonnen?
Hy versocht mijn dat ik hem helpen zouw, en meent ’t is al gewonnen, Hoe dat hy by ’er komen zou, en ik zou de baan Klaar maaken.
’k verhangme van ongedult aan een pasteybackers haak, voor een Kalkoense haan.
Ik zal dien ouwen bok ’t licht uyt de kop rucken, Zo ik hem krijg, ’k breke hem de bek aan stucken.
Maar hoe komt dit spul voor den dag, hoe gaat dit zo toe?