floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hy wil hier of daar een leeveryrok lienen, Ik zal vroom eeten, maar hy wil het ook trouw verdienen.
De luy zyn met een buik, als d'uwe, genoeg geplaagt, zeg hem, dat ik aan een vraag genoeg heb, als hy u daar na vraagt.
't is waar ook, onze Hospes mogt niet rykelyk trakteeren, dan zau hy de schapen, en ik de varkens scheeren.
Myn Digitized by Google Blyspel.
Myn baas heeft gelyk, hy verstaat zyn dingen wel, deeze nagt nog een zwiertje, en morgen in een Barrevoeters cel.
TWEEDE bedrief.
Het Theater vertoond het voorgaande.
ZIMON en FREDRIK.
Zimon.
Waar wilt gy heen, myn Zoon?
Een weinig my verlugten, Ik tragt myn Vader niet te schuwen, nog t'ontvlugten.
gevalt het u?
Zo blyf ik t'huis.
Neen, gaat.
'k verbly my, dat gy u gehoorzaam vinden laat, maar dit beveel ik u, dat gy u zelf zult wagten Voor menschen, die het spoor der deugden niet betragten.
Ik ken den aart van dees bedorven eeuw, en tyd, Waar in dit brydloos ruigt, hun jeugd zo boos verslyt, met zoort van vleyers, die vast door bedriegelyk streelen, Gelyk als apen met hun eigen jongen speelen, Staag werpen, dan van t een, dan weer in t ander oord, En niet verlaten, voor hun zolpop is vermoord.
Zo gy myn raad volgt, zal hier uit veel nut gedyen.
'k weet van myn jeugt af voor die pesten my te myen, d'eerbiedigheid Heeft altyd deeze lust voor dit gedrogt vernield.
Die van zyn kintsheid af, zyn lusten zoekt te stremmen, die zal allengs door konst, haar maatigen en temmen.
Maar zo de togten in het jong en vierig bloed, In plaars van uitgedooft, geduurig aangevoed, Gekoestert worden, door een vrouwelyk regeeren, zo zal men d'uitkomst daar van meest rampspoedig leeren.
'k Heb nimmer arbeid voor uw ziels cieraat gespaard, zo dit een schat is, denk ook dat gy die bewaard.
'k heb altyd als een schild my daar meë konnen dekken, Zy zal my altyd nog, tot myn bescherming strekken.
'k liep nimmermeer by nagt, of ontyd langs de straat.
'k beroofde niemant van het zyne, in wigt of maat.
Ik heb u nooit vertoornd, zelf van myn kintze Jaaren.
Genoeg.
van al uw deugd zo breed niet uit te vaaren, wat gy gedaan hebt, is meest voor uw zelfs belang.
Myn hoogen ouderdom heigt na zyn ondergang.
Het past ons van ons zelf zo breed niet op te snyen, d'opregte deugd wil ook dit buiten maat niet lyen.
Hy is gelukkiger die zyn gebreeken kent, Die hy in stilligheid bestryd, en van zig wend.
Den eenen weldaad wil den and'ren wel verwagten, maar, stil en zonder roem, wanneer wy die betragten.
Zig te mistrouwen, dat men nooit genoeg zig kweet, Daar word de tyd met winst en nutter aan besteed.
Hier dagt ik, Vader, ook met oordeel van te spreeken, om te vervullen, wat my daar aan mogt ontbreeken.
'k geef u verlof, begin.
Een zeeker jongeling Van goeden huize, die 't niet te voorspoedig ging, kreeg ik verbeetring door myn welstand in de zyne.
Van 't uwe.
Neen, van 't uw, want 't uwe, is dog het myne.
En 't myne is weer het uw.
Wat heeft hy dan gebrek?
Heeft hy geen goet gehad?
't Gesprek, zeid zo.
Hoe wierd hy arm?
laat ons de reeden hooren.
Heeft hy zyn goed in t land, of wel ter Zee verlooren?
Zyn miltheid is wel meest daar oorzaak van geweest.
Hy was te gastvry, en beminlyk om zyn geest.
Een schoone geest, waar door dat alles word bedurven, die geest was beeter in de wieg met hem gesturven.
Dees Digitized by google bhspel.
Dees Ligtmis heeft, om kort te zyn, zyn goet verbruit.
Is 't zo niet, waarde Zoon?
Hoe 't is, hy is 'er uit, maar door zyn goedheid is hy meest daar uit gedreeven.
Verspilling zal men nu den naam van goedheid geeven!
Die zyne midlen aan dit zoort van slempers kwist, Die meen ik, dat in t merk van dienst en weldoen mist, d'ondigte zeef gelyk, die wat m'er in doet vlieten, zyn vogt aanstonts verliest, en niets laat overschieten.
'k bespeur nog overschot van zyn misleid'e jeugt, 't vuur is niet gants geblust van zyn verflaude deugt, het heeft wel eer ook tot een voorbeeld uitgeblonken.
Zinon.
neem een proef, indien 'er hoop nog is van vonken.
Maar dit zy u een les, oniferint u, en beschermt, Zo dat u namaals geen gebreckt, die u onisermt.
Ik zou 't my schamen, zogt ik hem niet te behouwen.
De schaamt is nutloos, als zy namaals doet berouwen.
O waarde Vader!
't luk heeft ons zo veel bedeeld, Dat ook een weldaad ons niet ontsteeld.
Wie geeft zo zeeker, die niet zomtyds word bedroogen?
Zo is er meer als eens, een rykdom deurgevloogen, een schat verbeeterd niet, voor die geduurig geest.
Een schat verbeeterd, als men daar tot nut voor leeft.
Zimman.
Aan wie, gedenkt gy diet zo heilzaam te besteeden?
Aan Jonker Lodewyk, wel eer van goede zeeden.
Die loskop, t foot bederf, en schand van zyn geslagt?
Zo hard niet, Vader, ai!
Ik bid u, oordeel zagt, de jonkheid heeft meest schuld, en zy die haar belaagen.
Is dit nu t voorwerp van uw mildheid, en behaagen?
Die Jonker, die zo vuil zyn goed heeft doorgebrogt, tot hy zyn Vaders huis voor schuld ook heeft verkogt?
De wysheid wagt behulp door t aanwas van de Jaaren, hy heeft zig zelf beproeft, nu zal hy beter sparen.
Schoon sparen, als het vat geleegt is tot de grond!
Wat helpt er spaaren, daar het al is op den hond?
Zo u geen zugt beweegt, dat hy iets mag erlangen, ten minste staa my toe, om iets van hem t'ontfangen.
Van hem ontfangen, daar g' een gift voor hem begeerd!
De Edelmoedige Vrinden, 28 Fredrik.
Van hem, indien zyn gonst my met die schat vereerd.
Gy revelt.
welke schat staat u van hem te wagten?
Het eenig voorwerp, en het wit van myn gedagten.
't is dwaasheid, spreek my klaar.
Fredrik, terwyl gy t zo gebied, kent gy zyn vroom geslagt, kent gy zyn Vader niet?
Zeer wel, een wakker man, van onbesprooke zeeden.
Dees heeft een Dogter, die zo vol bekoorlykheeden, De braafste man verdiend, die ooit na t huwlyk dong.
Wat dunkt u, dat ik deeze, uit broeders hand ontfong?
Hoe, zonder huwlyks goed, een kale Meid te trouwen?
Ja, zonder huwlyks goed, een paerel van de vrouwen.
Ik toestaan, dat gy trouwt, aan een berooyd postuur?
Waar voor myn liefde brand met onuitbluslyk vuur.
Ik heb voor lang bespeurt, dat in haar zyn begraven, Veel deugden zonder tal, en nooit volroemde gaaven, dieshalven deeze schat my meer als goud voldoet, Wat aan de rykdom faalt, dat maakt haar schoonheid goed.
Met een woord, zo gy my in t leeven denkt te houwen, zo laat my toe, dat ik dit rein Juweel mag trouwen.
Terwyl gy dan tot haar uw zinnen hebt gewend, ik sta 't dan toe, 'k heb haar steeds voor geschikt gekend, Maar met haar broeder, wat gedenkt gy te verrigten?
'k zal door beleeftheid hem verwinnen en verpligten.
Nu heb ik nog een beê, dat gy uit broeders hand De maagt voor my begeerd, tot d'egten huwlyks band, een woord van u zal meer op zyn gemoed verkreygen, Als duizend van de myne.
Is my dit aanzoek eygen?
Ten minsten had gy my dees moeilykheid gespaard.
Agt uw Zoon die gonst van zyn Heer Vader waard.
De voogd zal ik daar na wel na myn zyd doen hellen.
'k zal my niet langer teegens uw begeerte stellen.
Verwagt my strak in huis.
'k ga na de broeder toe.
'k zal ook bezorgen dat ik steeds myn pligt voldoe.
Twee.
ZIMON alleen.
Hoe drakan een schoon oog een vry gemoed verslaven!
En doen de minnaars strak als van een steilte draaven.
Ik had dit deezen dag niet van myn Zoon verwagt, Maar 't is begonnen werk, de rest moet zyn volbragt.
Hier in dit agterhuis heeft hy zyn wyk genoomen, bedriegt het oog my niet, schynt hy van ver te koomen.
'k Moet eens verneemen, wat hy hier ontrent bespiet, op dat ik hem beschouw, wanneer hy my niet ziet.
LODEWYk, robbERT, ZIMON.
Omp al dat ramlen doet my niet als tergen, ik weet nu langer niet, waar of ik my moet laten vinden of verbergen.
Zo even in het Coffyhuis leed ik een byster affrond, Daar was ook een gek, als gy, met een bedurve mond.
Zie, zeid hy stil tegens zyn kameraaden, dat is die schoft, die het vertrouwen van zyn Vaar, en veel and'ren heeft verraden.
Ik wierd aanstonds bleek om de kop, en als een beest zo stom, k liep heen zonder betalen, en ik zag niet eens om.
Kom ik die schurk alleen op straat t'ontmoeten, ik zweer, ik zal dien wytbek voor zyn gaapen groeten.
Maar als ik my wel bedenk, daar is ook al wat aan.
Zeldrement!
wat hebben wy kuuren en dwaaze dingen begaan!
En gy hebt my meest tot al deeze dingen gedreeven, Betaal ik uw loon niet prompt, de tyd zal u de rest geeven.
Gy zult ook nog druipen als een hond langs de straat, nu zie ik wel beeter, maar het is te laat.
Myn Heer, jou vroome knegt zo te vervolgen?
Ik heb u trouw gediend, wat maakt u zo verbolgen?
Ik heb u opgepast, als een galant zyn matres.
Even als een verzoope ziel, een gevulde vles.
Zo lang als 'er wat te veegen was, hebt gy goede zorg gedraagen, maar nu 't zo ruim niet meer valt, hoor ik jou ook al klagen.
Als gy uw maag niet driemaal daags boordevol vult, Dan is 't, ik ly zulk een honger, ik verlies myn geduld.
Terwyl ik u voor wat sjap geen geld kan langen, zo word gy norrig, en uw lip begind te hangen.
Wel myn Heer, 't zeedert deeze nagt heb ik geen brood geproeft.
Ik ook niet, my dunkt dat het ook niet behoeit, Die op een volle maag geen vier en twintig uuren kan vasten, Verdiend de moeite niet om in myn zak te tasten.
Flus zult gy spyzen, en duurd u dat te lang, zo zoek een becter meester, en gaa jou gang.
De jongman geef my hoop, t berouw schynt hem te knel'len.
Baas, daar jy t meê stelt, wil ik het ook meê stellen.
So ik u na deezen buitem tyds om vlees vraag of brood, so jaagt me niet weg, maar brui me maar dood.
Dat is een raar verband, ik wil haar beide nadren.
Lodeuyk.
So, toond dat er nog een drop genereus bloed is in uw adren.
Wel jonglink, k heb aan u een bootschap van myn soon.
Ik ben uw dienaar, Heer, wat word van my ontboon?
die dees vent zyn poen had!
hy heeft schyven.
Ik zal voortaan uw vrind.
myn soon, uw dienaar blyven, terwyl ik u daar van gewisse teekens toon, so eisch ik van uw hand, uw suster voor myn soon.
Myn suster voor uw soon, hoe zockt gy my te scheeren!
't is waar, al ben ik kaal, 'k ben egter arm met eeren.
'k denk niet te spotten, 'k ben een mensch, zo wel als gy, 't is ernst, want ik begeer geen gonst door spottery.
My is geen huwlyks goed voor haar meer in myn handen, Gaa, zoek uw Soon aan zyns gelyke te verpanden.
Wat schort jou Jonker?
bent gy dol, of zyt gy mal?
'k verloof uw suster.
'k zweer uw Soon die hebben zal.
Lodo Digitized by Google Blyspel.
31 ladouyk.
Swyg, ramlaar, k zal haar eer, en ook de myn be tragten.
'k Dorst voor myn aanzoek, zo veel koelheid niet verwagten.
Is u die traagheid voor myn soons belang gemeend, zo heeft het bloed in u haar niet veel heil verleend.
Wat schort myn Zoon, is hy niet regt wel opgewassen?
Of leeft hy anders, dat by haar niet wel zou passen?
Zeg my de waarheid, hoe, of wat myn Zoon ontbreekt.
Uw Zoon heeft al te veel, dat voor zyn waarde spreekt.
Ik veel te weinig, om met u van huwlykx zaaken Te hand'len, om daar door een trouw verband te maaken.
Myn zuster moet voor een, die haars gelyk is, zyn.
Uw Zoon is veel te groot, myn Zuster veel te klyn.
Dit ziet op huwlyks goed, naar ik dit kan bevatten, 'k verlang niets van uw goed, of susterlyke schatten.
Wat zegt gy, zonder goet, staat dit u beeter aan?
Ook wert het zonder goed, by my niet toegestaan.
Baas, baas, waar wil dit heen?
Jou zinnen loopen speelen.
Swyg, lomp, oneed'le bloed, uw taal moet my verveelen.
Hoor, of hy 't wil, of niet, de meid is u verkogt.
Myn jonker heeft berouw, hy was niet wel bedogt.
Wel nu, wat zegt gy?
mag myn Soon hier staat op maken?
Het is ons eers genoeg in uw geflagt te raaken, Maar zonder huwlyks goed, sta ik dat nimmer toe.
Met uw verlor, myn Heer, laat toe dat ik het doe.
Bekommer u niet meer, uw suster uit te zetten, Wat haar fatzoen vereist, daar staat my op te letten, 'k sal haar bezorgen, dat zo lang zy zeedig leest, Sy niet alleen genoeg, maar altyd over heeft.
O, wat geluk!
Van daag vul ik myn leege vaaten.
En zonder huw'lyks goet zal ik dit nooit toelaten.
Myn zotheid heeft het goed myns susters meest verkwist, 'k Wil niet dat zy 't geheel van al haar haven mist.
My is een akker lands nog zuiver na gebleeven, die wil ik aan uw Soon met haar ten huwlyk geeven.
'k verlang geen akker lands, veel minder dit of dat, Uw suster met haar deugt dit 's de begeerde schat.
Wat rept gy van dien Hof, die wy niet konnen derven?
Wy moeten ommers, was die weg, van honger sterven.
Wat is het lastig, met een gek te zyn gebruid!
Dat s waar, hy woond in jou.
hoe kryg ik hem 'er uit?
Wy zyn vervloekt in t net, ik moet dit gaaren breeken.
Myn Heer, gevalt het u, een weinig afgeweeken, my aan te hooren?
'k heb iets dat uw staat belangt.
Waar aan wel t grootste deel van al uw welvaart hangt.
Gewis, ik luister toe.
'k sal een geheim ontdekken, robbert.
Dat, zo 't verhoolen bleef, tot uw verderf kon strekken.
Seg op dan, wat het is?
'k beveel 't u op den hals, Robbert.
Dees akker van myn Heer slaat kwade munt, z'is vals, Behalven dat m'er veel in schatting van moet geeven, zo kan 'er niet een beest om 't stinkent gras op leeven.
Kan t zyn!
Gewis, zy is het Voorburg van de hel, men hoort er staag gezugt van endeloos gekwel.
Hoe meer dit maagre land doorploegt word en doorsneeden, hoe meer dit bang geluid opdonderd van beneeden.
Wanneer men 't dik gemest, met tien last graan bezaait, Zo word 'er nauwlyks een, als 't ryp is afgemaait.
Dit was de regte grond voor t zaat der kwaade zeeden, Indien al t zaayende, dit onkruid wierd vertreeden.
In teegendeel zo wast dit schaadlyk tuig te veel.
Wat schud dat vuil postuur, al loogens uit zyn keel!
Maar egter 't schynt dat hy wil tot myn voordeel liegen.
Ik was het grootste beest, zogt ik u te bedriegen.
Deeze akker is vermaard, voor slimmer als de pest, Daar is geen land zo snood bekend in ons gewest, De boeren die haar tot den akkerbouw verhuuren, De sterkste van den hoop, kan daar geen maand op duuren.
Een, brengt ter naauwer noot, daar nog het leeven af.
Van dit Jaar zyn er meer als vyftig van in 't graf.
Voor zulk een akker zal my mensch nog beest beweegen.
't is een dorre Hey, vervreemd van hoop en zeegen, De Schapen worden schurft, de Bokken worden kaal.
De Swynen worden lam, de Koeyen droog en schraal.
Het weer heeft Bos en veld gezengt, van een geslagen, Daar is nu niet een boom, die lof, of blad kan dragen.
De duiven vallen neer van de bedurve lugt, en storten op het veld, in t snelste van haar vlugt.
De watren zyn daar niet als vuile modder poelen, Waar in men Hagedis, en Addren ziet krioelen.
In zomma, wat de dood in duizend Jaar vermag, Dat kunt gy op die plaats beschouwen op een dag.
Waar pokken of die hof zo doodlyk is geleegen?
In 't Stigt, en op een oord, van ongebaande weegen.
De voerman die 't gevaar van dit verderfgoed kend, die komt 'er op een myl, op zeeven, niet omtrent.
Nu, meen ik, heb ik u, myn schuld en pligt gekweeten.
'k ben dankbaar, 'k zal het loon niet voor die dienst vergeeten.
Maar zeeker deeze plaats, zo doods, leid die in t Stigt?
In 't Stigt, zeg ik.
'k heb u de helft nog niet berigt, en daarom zoekt myn Heer zig vry daar van te maaken, om zo de schatting en de lasten kwyt te raaken.
Is 't nog niet lang genoeg met al die zottigheid?
Seg aan myn Heer niet, dat ik u dit heb gezeid, hy zou m'een entje houts op hals en schoud'ren leggen.
Wees niet bekommert, 'k zal het aan uw Heer niet zeggen.
Wat heeft hy u verteld?
De loer is zomtyds mal.
Wat zou het weezen, zo wat sprookjes, niemendal.
Maar wat dien hof belangt, die word u weër geschonken.
Het huwlyk van myn soon blyft egter vast geklonken?
Ja, zeg hem, dat ik ook daar veel toe heb gedaan, myn Heer had zonder hof, met haar t niet toegestaan.
Vaar wel, ik ga myn soon de blyde tyding dragen, dat gy in t aanzoek van uw suster neemt behaagen.
ROBBERT, LODEWYk.
Dat van die Hofstee.
wel, hoe kwaamt gy zo ver dwaalt?
Wat zou ons over zyn, als die ons wierd onthaalt?
Ik ben er voor geweest, zy zal wel d'uwe blyven.
Ja al uw schelmery, was moeite om te beschryven.
Maar zonder huwlyks goed krygt hy myn suster niet.
Wie weet of Heer Laurens ons hier zyn gunst niet bied.
Ik wil hem spreeken, en ons hoog geluk ontdekken, het noodige zal hy ons ligt hier toe verstrekken, so hy maar t'huis is.
klop, of trek eens aan de bel.
Dat s raak, aan decho schynt dat al een zuivre schel.
Maar 'k weet voorwaar niet, waar uw zinnen speelen loopen, dat gy uw suster niet wilt zonder scha' verkoopen.
Swyg, zeg ik, men doet op.
Wat is jou t hooft gedoekt!
VYfde tooneel.
LAURENS, LODEWYk, robbert.
Waar komt my d' eer van daan, dat gy my eens be zoekt?
Kom binnen, 'k zal u met een glaasje regaleeren.
Voor ditmaal zou de wyn, myn maag incomodeeren.
Robbert My niet, tree binnen, baas, 'k heb een verdroogde borst.
Daar is een zesje, ga lest in de Graaf uw dorst.
'k bedank u, 'k vind u strak, of zal u daar verwagten.
ZES, digitized by google, blyspel.
35 zwygende tooneel.
LODEWYk, laurens.
Die windbuil stoort my vaak in woorden, en gedagten.
Myn Heer, wie of t geval, ons zo voorspoedig dogt?
Myn suster word aan my voor t huwlyk verzogt.
Is dat zo grooten zaak in 't huwlyk te treeden?
Gy zult verwondert staan, van wie zy word gebeden.
Van wie dog!
Een ryk Heer, van Zimon, voor zyn Soon.
Van Zimon, voor zyn Soon?
'k beken, 't verzoek is schoon.
Maar zyt gy dit gewis, mag ik my dies betrouwen?
Van zuivre waarheid, mogt gy u verzeekert houwen.
Een eenig kind, zo ryk, en deugdlyk opgevoed!
Die wil door trouwverbond, zig streng'len aan ons bloed.
Maar nu door myn bedryf, myn susters goed en haaven, verkwist is, en gelyk in t diepts der Zee begraaven, is my niet over, als een hof met land en vee, dees gaf ik graag voor d'eer, van susters huwlyk meë, en 't word geweigerd om die van myn hand t'ontfangen, en ik ben in geen staat haar anders iets te langen.
Neemt gy dien hof, en geeft de waarde aan haar gemaal, en maak dat ik nog iets naar op myn schuld betaal.
Is het u ernst?
ik voel de traanen my ontspringen, De deugden uitgejaagt, die haalt gy weder binnen.
So deeze heusheid spruit uit een opregt gemoed, Schel ik die last u kwyt, ik heb nog huwlykx goed.
Geniet de vrugten van dien hof, u nog gebleeven, En wil voortaan, gelyk een wakker Jongman, leeven, En zo gy op dit spoor, dat gy begind volhart, so maak ik dat uw heil, nog eens 't geluk uittart.
O edelmoedig man.
Van Vader trouw verkooren.
Gy zyt geen Vrind alleen, maar Vader ons gebooren.
Ik zie my door uw deugd herbooren tot een staat, dat ik myn voorge drift, en blinde togten haat.
E2r, p. 17 Digitized by google ag!
De Edelmoedige Vrinden, 36 ag!
Dat myn Vader nu eens schielyk op mogt daagen!
Hoe zou dit huwelyk zyn gryze kruin behaagen!
Maar we 'er in teegendeel, hoe droevig zal hy zyn, als hy het slegt gedrag, en toestand hoord van myn!
Nu gy berouw toond, wil ik u vernieut omermen, 'k zal beide u voor verdriet, en ongeluk beschermen.
Kom binnen, boodschap zelf uw zus d'aanstaande trouw.
Ik ben zo stout niet, dat ik haar gezigt beschouw.
'k heb haar te veel verkort, wil my die schaamte spaaren, gy zult haar beeter dit geluk als ik verklaren.
Terwyl gy 't zo begeerd, 't zal naar uw wens geschien.
Gy zult my overal hier in behulpzaam zien.
CORNELIA, laurens en lodewyk.
Wat is hier zo lang buiten met een Ligtmis te praaten!
Die modderjonker mogt gy ook wel schoonmaken laten, in ons huis zal hy niet koomen, jy doet, wat je doet, De straat is voor zulk een Beurspest veel te goet.
Hier niet langer te staan, kom voort, na binnen, wy denken met schoonmaken op jou Kantoor te beginnen, maak daar ruimbaan, of anders, wagt je te lang, Wy gaan daar met ragen en schrobben onze gang.
Op myn Kantoor, vrouw, waarom dat niet eer te zeggen?
Daar nu myn meeste Papieren overhoop leggen, gy moogt overal deezen dag boenen, behalven myn Kantoor Morgen met den dag, geef ik daar verlof voor.
Heb ik u over dat lang schoonmaken flus niet hooren klagen?
En daar meen ik op een and're reis zorg voor te draagen.
Geef my de sleutel, ons volk wagt er na, Wilt gy niet, zo lyd dat ik op uw Kantoor ga. ik zal uw vodden wel wat in een baliemand pakken.
Kom, lang af uw sleutel, hier niet langer te snakken, of brui zelf na booven, en hou my niet staan.
Geef Digitized by google blyspel.
Geef my de sleutel, dan kennen wy onze gang gaan.
Deezen dag vrouw, zeg ik, zal het daar niet lukken.
Op myn kantoor leggen veel waardige stukken, die moet ik bergen, ik geef u de sleutel niet.
'k versta ook, dat niemand deezen dag myn Kantoor beziet.
Ik moet uitgaan, dien arbeid mag wei tot morgen draalen.
Geef my de sleutel, of ik zal een Smit laten haalen, al die malle reeden gelden my niet een zier, als ik schoonmaak, wil ik myn dingen regulier.
Uw Kantoor is het zyn beurt, en dat wil ik schoonmaken, De dingen zouden in der eeuwigheid niet op zyn stel raken, ik ga uw Kantoor niet voorby, neen.
Waarlyk dan was ik slegt.
Wel, waarom hebt gy my dat van de morgen niet gezegt?
Wel, waarom hebt gy deezen middag niet gezweegen?
Ik heb van dat Jangatte, een halve koorts op myn lyf gekreegen.
My van een man laten plagen, en dat in ons vrouwe gebiet?
Al zou daar Amsterdam van wagen, dat ly ik niet.
Vrind Lodewyk, houd het my ten beste, ik zal myn vrouw binnen eens spreeken, maar wilt gy my vrindschap doen, zwyg haar gebreeken.
LODEWYk alleen.
Zo beleeft als de man is, zo onbeleeft is het wyf.
Dat is een hex, en een hel vol gekyf, En al zou de man duizenden kwyt raaken, nog wil zy teegens dank het Kantoor schoon maaken.
Dat is een nettert, en een juweel van een vrouw.
'k wens, om schoon te maken, men 'er drie maanden boenen zou, en ik loof het in drie Jaar pas zou lukken.
Die Heer moet lieve roozen van zulke lippen plukken.
In t beeterhuis met dit bederf voor de mans, was het myn wyf, ik plakte ze agter de schans.
Heer, wat worden de bloeds bedot met de vrouwen!
Waarom of men dat niet zien kan, eer wy die prullen trouwen?
Men merkt hier of daar, wel een staaltje van de meid, maar de meeste minnaars zien dat voor een zoort van een geestigheid.
'k heb vroului gekend, die 'er van haar bed lieten maaken, die hem lieten tappen, als 'er de Vryers van huwlyk spraken.
Ik heb die Uilen onderregt, wat er namaals kon geschien, Maar zy waren zo blind, dat ze dit niet als een gebrek konden zien.
zyn zy gevangen in het net van de vrouwen.
Gy dunkt ik zie er hier ook al meenig zyn kop krouwen.
Nu, patientie, ik wagt me ligt voor dat kruit, een vrouwmens was met my, en ik met een vrouw gebruit.
Daar komt myn toekoomende Swager, wil ik hem myen?
Neen, de beleeftheid aan ons beweezen, wil het niet lyen.
NEEGENDE TOONEEL.... FREDRIK, LODEWYk.
Dof staan, myn broeder, 'k eef voortaan u deeze naam.
'k bevin te laat, dat ik, door myn misdryf, my schaam IJ zo te noemen, 'k wil die naam dan eerst beginnen, wanneer ik door myn dienste en pligt uw gunst zal winnen.
Ga een elendige tot zo lang wars voorby, ik heb die waarde naam nog niet verdiend voor my.
't Behaagt my deeze naam van nu af u te geeven, Welke ik u waardig agt, zo lang wy t'zamen leeven, dies geeft my ook de naam van Broeder, en voortaan, zo laat een enkle ziel in beide ons overgaan.
'k bedank u, dat gy my uw Zuster derft betrouwen, 'k sal haar gelyk een gift van u, in waarden houwen.
Ik heb, Heer Laurens, van uw aanzoek onderregt, Die zeer vernoegt was, dat uw liefde was gelegt Op een vrindinne, door myn Vader hem bevolen.
So is hem myn geluk zo groot niet meer verhoolen?
Hy zal bezorgen, dat myn suster u niet naakt, als met een huwlyks schat, die haar dat waardig maakt.
Predrik.
Al weer'er een huw'lyks schat, die ik nooit zal begeeren.
Hoe zockt gy dan de naam van ons geslagt t'onteeren, daar is nooit Dogter, uit ons stamhuis, uitgehuwt, als deftig uitgezet, en rykelyk bestuwt.
Heb ik iets in het erf van 't zusterlyk misdreeven?
Het is de jonkheid schuld, 'k bid wil het my vergeeven.
'k denk het nimmermeer, dog met dit voorbeding, Na deez' van huw'lyks goed, geen verder handeling, uw suster is genoeg vermaart en welgebooren, om door haar deugd alleen, tot Bruid my te bekooren.
Dat zy, zo 't wil, het voegd den huwelyken staat, dat zy van weederzyd gedekt met palmen gaat.
Een dogter naakt, dat lykt veel eer een byzit neemen, als wel een vrouw, dies zult gy daar niet over teemen, sy zal u trouwen, als 't een maagt met eeren voegt, dieshalven staat het toe, dat men u beid vernoegt.
Altyd uw akker zal ik nimmermeer aanvaarden.
Ik wenste zy iets meer, en grooter was van waarden.
Ik staa dat nimmer toe, het land laat ik uw land.
TIENME tooneel.
ROBBERT, LODEWYk, FREDRIK.
L'weër van het land?
myn Heer, gebruik dog verstand.
Ik wens u veel geluk met een paar heldre kooten.
Al weer'er komt gy 'er met jou snotkooker instooten.