floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik ken ’t wel denken Maar evenwel zich weg te schenken, En dat voor al zyn leven lang, Aan zulk een staat, het valt al bang.
Wie zeit dat?
Zel j’haar dan niet trouwen?
Ja trouwen wel, maar geensints houwen.
Wel hoe versta ik dat?
’k Ben haar van nou of aan al moe, Als ik haar geld heb bruy ik heenen, En laat haar zitten, zou jy meenen Dat ik zou blyven by zoo’n vrou?
Myn Heer ’t is wonder goed, maar zou Jy, toen jy in den Haag verkeerde En daar dat Weeuwtje pretendeerde, Het ook zoo hebben aangesteld ROEMER.
Neen, ’k zou zoo lang ik van haar geld Fatsoenelyk had kunnen leven Wel by die Juffer zyn gebleeven, FLIP.
Maar Heer dat wy eens spraaken van Wat anders, jy weet wel ik kan Hier van de wind zoo lang niet leeven; ROEMER.
Wat wilje hier meê te kennen geven?
Dat jy, op dat je ’t wel verstaat In goed rond duits, reets ben ’t te kwaad Aan my, myn Heer, voor eerst het geene Gy hier verteert hebt, en met eene Voor drie jaar huur.
’t Is indiscreet Flip, dat jy dit nu zegt, je weet ’t Geluk laat my al vry verlegen.
Myn Heer, het liep my altyd tegen Van de eerste stond af dat ik me in Uw dienst begaf, maar niet te min, ’k Ben nu in ’t end het luk te boven En heb de waereld gansch verschoven.
Jou malle zot.
Ja tog myn Heer ’k Heb zedert korten tyd wat meer Als eerst op ’t waerelds agt geslaagen Ik ben ’t vry moe dat ’k alle daagen In plaats van eten slaagen kryg, Schoon ik dan nog de rest verzwyg Hoe ik u steets moet alle nagten Voor hoere Kitten zitte wagten, In ’t kort myn Heer, ik ben bereid Om met een heele zoete meid, My hier in de egte staat te geven.
Door welk een Ster worde ik gedreeven?
Dat ik dit Meisje nog niet ken, En hier reets veertien dagen ben Geweest, FLIP.
Wil van geen Starren klaagen Ik heb’er zorge voor gedraagen, Zy was al wat te moy zoo’k dagt Om voor uw oog te zyn gebragt.
Maar dus vergeten wy myn zaaken; Ik heb myn rek’ning op gaan maaken; Eerst drie jaar dienst... Hy haalt een Papier uit zyn zak.
Hoe ik heb dan My drie jaar laaten dienen van Zoo’n Schelm als jy, bent?
Ja je seker, Myn Heer.
Zoo’n Guit, zoo’n stoute spreeker.
Een Vagabont, een Fielt, Waart van een hont te zyn vernielt.
Jy hebt gelyk.
Die overlange Verdienden op te zyn gehangen.
’t Is waar, myn Heer.
Zoo’n Beest, zoo’n Zwyn.
Myn Heer, ’t kan niet te schand’lyk zyn.
Zoo’n Schurk om na’n galey te zenden.
Maak van dit pryzen eens een enden; Zoo lang ik van geen Geld sprak, was Ik goed, maar nu ik eens van tas Praat, zyn die deugden haast vervloogen; Myn Heer, gy ziet hier voor uwe oogen Een Schelm, een Fielt, een Schurk, een Guit, Een Vagabont, een snoo Schavuit, Ondeugt van buiten en van binnen, En alles wat je kent verzinnen, Maar die ootmoedig en beleeft Verzoekt, dat j’hem zyn vryheid geeft, En dat jy hem zyn Geld wilt tellen.
Nou Flip, wil jou niet meer ontstellen Ik zel je houwen weez te vreên.
Myn Heer, dat’s mis, ’t is Geld dat ’k meen, En dat jy my ontslaat met eenen.
Wel wilje niet zo brûy dan heenen.
Maar Geld myn Heer.
MONSIEUR LA FLEUR, ROEMER, FLIP.
LA FLEUR.
VOt Serviteur Myn Heer.
Ben jy ’t Monsieur la Fleur Wat ben ik bly u hier te groeten.
Myn Heer uw Dienaer... ’k kwam... ROEMER.
’t Ontmoeten Van zulk een Vrind verheugt my zeer.
’k Ben u hier voor verpligt, myn Heer, Maar ’k kom eens zien of gy my heden Betaalen kunt, ’t is lang geleden Gelyk myn Heer wel is bekent Dat jy.... ROEMER.
Parbleu Monsieur je bent Uitstekent wel te pas, je wezen Doed my nog voor geen ziekte vreezen.
’t Is waar myn Heer, maar.... ROEMER.
’k Zeg je kleur ’t Gezigt en al, Monsieur la Fleur Doed my nog niets als goed verwagten.
Myn heer ’k heb nog geen reên tot klagten; Maar ’k wenste wel... ROEMER.
Hoe vaart je vrou Madam’ La Fleur al?
Zy is nou Weêr wel te pas dog heeft voorleden Heel ziek geweest.
’k Ben bly dat z’ heden Weêr is herstelt.
* Zy is, myn Heer, Uw dienares, dog ’k wou... ROEMER.
Ik zweer Zy is een puikje van de vrouwen.
Dat ’s waar, maar... ROEMER.
Zelje zoon haast trouwen?
Nog niet, myn Heer, maar ’k wenste wel... ROEMER.
Hoe vaart jou kleine Isabel?
Nog reed’lyk, maar... ROEMER.
Jou kleine jongen Maakt die nog zulke kromme sprongen, Als laastmaal met zyn trommel?
ja* Myn Heer, hy heeft geen wedergâ In zoetigheid; maar nu de reden Waarom... ROEMER.
’k Heb zoo veel tederheden Voor ’t kint als of ’t* myn eige was.
’k Wou... ROEMER.
Maakt je hond met zyn gebas Zoo veel geraas nog als voor heenen, Hy beet me laastmaal in de beenen.
Men kan ’er nau van rusten, nog Vry meer als oit te vooren, dog... ROEMER.
’k Heb reden om dus nauw te vraagen Na uw’ familie alle daagen Denk ik ’er om, LA FLEUR.
’k Ben u myn Heer Verpligt, ik... ROEMER.
Zoo je wist hoe zeer Ik u bemin, gy zout bekennen Dat wy volmaakte vrinde bennen.
’k Gelooft, maar Heer zoo ’t u geviel... ROEMER.
’k Beminje met myn lyf en ziel.
Het is te veel, maar ’k wou wel weten... ROEMER.
Parbleu blyf tavond by my eten.
Myn Heer ik kan niet ’k moet in stad Van avond zyn, en ’k zou van ’t pad By donker ligtelyk kunnen dwaalen, Maar Heer ik wenste van ’t betaalen... ROEMER.
Ma foy je weet, zoo jy me kent Dat jy myn beste halsvrind bent, LA FLEUR.
Ik twyffel daar niet an, maar deze... ROEMER.
’k Moet niet alleen uw dienaar wezen Maar ’k ben ook nog uw debiteur ’k Beken het graag Monsieur la Fleur.
Myn Heer... daar... ROEMER.
Nu ik wil u groeten En hoop u weêr gezont te ontmoeten Adieu , daar ’s imand die my wagt ’k Had anders u aan stad gebragt.
FLIP, LA FLEUR.
MYn Heer is jou heel zeer genegen Monsieur la Fleur.
’k Was zoo verlegen Met zyn beleeftheên dat ik niet Van geld schier spreeken dorst, je ziet Hoe vrind’lyk hy my kwam te onthaalen.
Hy zei je zekerlyk betaalen Gelyk een Edelman.
Wel nu Zoo ik het kryg beloof ik u, ’t Geen gy my kwaats bent kwyt te schelden, En met een foy nog te vergelden, Adieu Flip.
Wel Monsieur la Fleur Je dienaar, ’k ben j’er dankbaar veur.
JE meugt het wel by’t myne zetten; De droes mag ook zoo’n vent verpletten, Maar Flip is ook geheel niet gek, Neen tog niet, ’k zel ’t hem deur een trek Wel weêr eens ruim genoeg betaalen, Catryn komt my aan ’t hooft steets maalen Dat ik het huw’lyk met de zeun Van haare boer, en deze pleun Zoo veel ik kon maar voort zou zetten, En ’t werkje van myn Heer beletten, Maar ’k zel het doen, zy heeft alrêe Iets op de baan gehad, waar mêe Zy meende dat zy ’t om zou stooten, Daar komt ze, nou eens voort beslooten Hoe wy het zelle stellen.
CATRYN, WOBBE, FLIP.
FLip, Hoe is het heb je nog al slip Of heb je nou je geld gekregen.
Ik mogt de droes in Nooreweegen In plaats van munten was het guit Schurk, schellem, vagabont, schavuit, En diergelyke slag met hoopen, Ik zei daar ken ik niet voor koopen, ’k Verzoek maar geld en myn verlof, Wel nu ik wil dan van je of Zey hy, wy zullen het verscheelen, Van u en my te zamen deelen, ’k Ontsla je dan maar geef geen geld.
Wel nou, nou ben je fray gesteld, En jy wilt voor zoo’n schurk nog spreeken, Zoo’n deugeniet, gansch elleweken Ik zeg het je nog eens, sie daar, En zie ik meen het ook voorwaar, Zo jy het met die vent blyft houwen, Dat ik je nimmermeer zal trouwen.
Nou nou, Katryntje, word niet kwaad.
Kwaad ben ik zoo j’hem niet verlaat.
WOBBE.
Doe jy et Flipje , kenje maeken Dat zy aen Jaepik komt te raeken, Zel ik Katryngtjes as je trouwt Ien luispook geven, klinklaer gout En jou ien zulv’ren onbekengden; ’t Zel tog jou Hieer zeng malle lengde Niet overkomme ’t gaet hoe ’t gaet, Daerom zoo volg jy myne raet.
Wel nou ik ben ’er meê te vreede, Het schorte maar alleen an ’t kleeden En as je die... KATRYN.
Die heb ik nou Ons Juffrouws moey is in den rou En die is gisteren hier gekommen.
Dat komt te wonger wel begommen.
Katryntje zel je dan ook wel Voor Weeuwtje speulen?
Ja ik zel Je dat wel uit een eekje klaaren, Maar wie komt nu hier weder baaren ’t Is Japik.
JAAP, WOBBE, KATRYN, FLIP.
WEl, wat doe je nou Weêr uit den huis zeg Jaepik, JAAP.
’k Wou Je nog van Pleungtjen iets vertellen Om... KATRYN.
Ja wy zellen het wel stellen, Ga maar na huis en weez te vreên.
Nien nien je weet niet wat ik mien ’k Heb daer iets aerdigs nou verzonne En... KATRYN.
Ga maar ’t werk is al begonnen.
Maer... KATRYN.
’t Zel wel gaan hou jou maar stil.
Nou laat eens hooren wat hy wil KATRYN.
Wel wy gaan onderwyl dan heenen, Je weet onz’ tyd is al verscheenen, Hy zel het jou wel zeggen ’t geen Hy zeggen wil.
Ja ga maar heen.
JAAP, FLIP.
KAtryn en jou wou ’k met je beye Verschuilen en dan van je scheye, En gaen dan zoo nae Pleungtjes toe, Verstaeje, en zegge dan, wel hoe Wat hoor ik Pleungtje zel je trouwe, Dan zel zy heur hiel kwaelyk houwe, Dan zel ik zegge, met ien Hieer, Verstaeje ’t, en dan zel zy weer, Het hiete jokken, en verstaeye, Dan zel ik ’t wete zo te draeye, Dat wy dan zaemen uit gaen, en, Verstaeje’t?
as ik daer dan ben* Daar jy lui zelt verburgen leggen.
* Verstaeijet, dan zel ik weêr zeggen, Wel Pleungtje heugt het jou dan niet Wat tussen ongs wel is geschiet, Weet jy niet hoe ik jou bezingde En mit men hart en ziel bemingde, Dat ik jou als ien gouwe schat Te wongerlik heb lief ehad, Dan zel ze zegge jae, verstaeije, En dan zel ik weêr zegge, gaeje Me dan zoo hiel vergeten, ’t heugt Jou immers wel dat wy in vreugd Op ongze weurf iens samen zaaten, En dat we toe zoo zaeme praeten, En dat je Koussebangd toe viel, Verstaeje ’t, en dat ik die hiel, En dat ik die niet weer wou geve, Verstaeje ’t, en dat ’k zey je leve Kryg jy die nou niet weer ik hou, Verstaeje ’t, die van jou op trou; Dan zel ze zeggen jae dat raeye, Wangt dat is waer, en dan, verstaeye, Zel ik ten ierste zeggen, nou Ben jy zoo veul dan as men vrouw, En dan, verstaeye, zel jy* kommen En zeggen dan, o ja begomme Je moet de Bruid mit Jaepik zyn, En dan verstaeje ’t zel ze myn Terstond beschaemt het jae woord geven.
Wel Japik wel ’k had van myn leven Zoo goed van jou dat niet verwagt.
Jae dat heb ik zoo zelv bedagt.
Maar gae jy maar na huis, we zellen Het op een and’re wys wel stellen Jy zelt ze hebben weez te vreên; Daar komt haar Vader ga maar heen, ’k Beloofje dat ’k men woord zel houwen En maken dat jy heur zelt trouwen, JAAP.
Wel mag ik jou gelooven?
Ja ’k Beloof het je.
Wel nou ik ga. TIENDE TOONEEL.
WAt was dat veur ien boere zeuntje?
Zeg Flip.
De vryer van jou Pleuntje, Die my zyn nood kwam klaagen dat Zy hem zoo vuil bedroogen had.
Wel jae hy tog, wie het zen leven?
Ik zou ze ien boere zeun gaen geven, Daar zy ien Hieer ken krygen, nien Zoo gek is Krelis niet, ik mien Dat varken jou wel aers te wassen; Me wyf komt ook nog hassebassen, Jae zeit ze, ’t is ien kaele neet Je kent em niet; maer Krelis laet Hem zoo nog in zen zak niet pissen.
Het ken de beste nog wel missen, Je meent al dat je ’t vast hebt, maar Dat ik je eens alles zei, men vaar Je zout al wonderlyk staan kyken; In ’t kort hy zoektje deur te stryken.
Nien Flipje maet dat loof ik niet, Ik ken ’t niet denken, wangt je ziet Hy wil ons Pleungtje daed’lik trouwen.
Daar moet je jou niet vreemt van houwen, Hy zel je Paart, je Kat, je Hond, En al den hor’lement terstond Wel trouwen zoo je geld wilt geven.
Wel Flip nou heb ik van men leven Hoe oud ik ben, van zulke praet Niet meer gehoort.
Myn lieve maet, Hy zoekt je maar deur al zyn liegen En schelmeryen te bedriegen.
Wel Flip, wel Flip wel ’k stae verstelt Van ’t geen je zegt.
Als hy je geld Maer heit dan zel hy heene peuren, Hy is maar uit op zulke geuren.
Maer zeker Flip, maar is het waer?
’k Zel zooje wilt ’t je naakt* en klaar Doen zien en hooren.
O gansch muizen, Wat wil ik hem dat wammes luizen; Maer evenwel ik loof et niet.
Ke daer.
Wel Krelis as je ’t ziet Dan zel je ’t denk ik wel gelooven.
Jae wel zie daer ’k wil hem belooven As ik et zie, dat dan de moort Zel in zen luize vaeren.
Stoort Je’r maar niet an, laat myn betyen Ik zel hem al die schelmeryen Heel wel betaalen, ga jy maar Na huis toe, en ik zel je daar Dan daad’lyk haalen: is je dogter Nou ook t’huis?
Ja ze tog ik brogt ’er Nog daelyk ting van ’t Hieerschop, dat Hy taevend voorenomen had Het houwelik met haer te sluiten Jae wel, jae wel, ik wed ze buiten Der tureluur raekt as ze ’t hoort Zoo’n guitestuk, jae ’k wed ze voort Wanneer ’er zulliks komt te veuren Van kwaedheid zel ’er reusel scheuren.
Ze zel... maer zie daar komt hy aen Van verre.
Nou ga jy maar heen Laat my het werkje maar besteeken, Ik moet hem eens alleenig spreeken, Maak dat je zamen t’huis blyft.
’k Zel.
Dag Krelis.
Nou het gaeje wel.
HOe wil dien armen Droes staan kyken Wanneer hy hem zoo deur ziet stryken En dat ik hem die pas of loer; Het zel hier honden zei den boer En zat vast op een teef, gans vinken Het zel hier mee geen kleintje stinken Wanneer ’t geheim zig openbaart, Maar de eene deugd is de ander waart.
Zey ’t meisje en ze gaf haar billen Ten besten voor die geld wou spillen.
Daar komt hy zagt.
FLIP, ROEMER.
’k Heb nou geen tyd Flip, ’k moed zoo voort, Myn zoetertje zel reets al wagten.
Hoe kom j’er nou zoo na te tragten Je praatte flus zoo niet.
Dat ’s waar Toen praatten ik heel anders, maar ’k Heb zint een and’re zin gekregen, Ik voel myn hart tot haar genegen.
Maar ik heb hier het... ROEMER.
Neen ik ga Ik hoor je niet.
Maar loopt zoo dra Tog niet ’k zel van men geld niet spreeken; Dog wyl je nou zoo bent* ontsteeken In min tot haar is ’t beter dat Ik dit verzwyg.
Wel neen, wat had Jy my te zeggen laat eens hooren.
Myn Heer ’t zou maar je rust verstooren, Gae jy maar na je Pleuntje toe, ’t Zel ’t alderbeste zyn.
Wat ’s dit* wat heb je dan vernome.
Dat hier het Weeuwtje is gekomen Dat, toen jy weg waart ik ze hier Gezien heb... maar dat ’s niet een zier, Je hebt je hart nou weg gegeven, En..... ROEMER.
Neen, ga voort.
Jy zelt je leeven Tog niet veranderen om wat geld, Jy hebt je hart daar op gesteld En dat moet zoo zen voortgang nemen.
Nou, nou, ga voort, waar toe dit temen.
Wel as je ’t weten wilt, fiat Myn Heer, ik wil dan zeggen dat Ik strakx toen ’k hier stondt door de boomen Het Weeuwtje na me toe zag komen, En dat zy heeft na jou gevraagt, Waar door ik denk dat g’ haar behaagt, Maar wyl jy Pleuntje nou beminde Zoo dagt ik... ROEMER.
Waar zou ik haar vinden?
Wel hoe vergeetje dan zoo ligt Jou Pleuntje weêr.
Het is de pligt Van een braaf Heer zoo een te trouwen Die zyn fatzoen best op kan houwen, En daerom schoon ik nu myn zin Op Pleuntjes heb gestelt, ’k moet in Deez’ zaak myn Min ter zyde stellen, En na myn pligt het meesten hellen: Maar dus vergeet...... FLIP.
Myn Heer ik zie Ze gunder na ons toe treén.
Het Weeuwtje.
’t Za allon, mon penje, Kom kamt me Pruik wat uit.
Wel kenje Nou niet het een of ’t ander Air, Myn Heer, je weet ze mint ze zeer.
Parbleu!
dat had ik haast vergeten; Maar ’k zel me van dat voordeel weten Te dienen.
Zagt, daer is ze.
Ga Jy nou wat aan een kant Flip.
Ja, Ik zel terwyl wat op gaan passen, En laten jou dat varke wassen.
KATRYN in den Rouw gekleet als een Weduwe en gemaskert, ROEMER.
ROEMER zingt.
REgardé si je suis vôtre affaire, Je suis, doux, amoureux, Passioné, plein du feu, Mais c’est que j’ay ma Phillis de meillieur Un bon, un long, un grand... Desir de vous plaire.
Mais c’est, etc.
Katryn ontmoetende.
Mevrouw wat lot is my zoo goet Het geen dus onverwagt u doet Op deze plaats voor my verschynen, KATRYN.
De lust om eenzaam wat te kwynen.
’k Heb honderdmaal gezeit, Mevrou, Dat u geen Mensch ter waereld zou Zoo kunnen troosten in uw lyden Als ik.
Myn Heer, stel dat ter zyden, Die troost die gy my aan komt bien Kan zonder twyffel niet geschiên Als met een jalousy van veelen In welkers hart gy reets komt deelen.
Mevrou, laat alle Juffers vry Verkwynen door de jalousy, Als gy my maar...... KATRYN.
Stuit deze reeden, Het is nog pas een Jaar geleden, Myn Heer, dat zulk een droeve dood Myn lieve Man zyn oogen sloot.
ROEMER ter zijden.
Die pannekoek begint te glyen, Zy spreekt al van zyn overlyen.
als ik bedenk hoe teêr Hy my bemint heeft, en hoe zeer... ROEMER.
Mevrouw, ey stel dat uit uw zinnen Bedenk veel eer myn hevig minnen, En dat myn hart vergoede kan De schae van uw verloore man.
Flip, met Krelis en Pleuntje hen beluisterende.
’k Heb hem belooft nooit weêr te trouwen, En zie ik zal myn woord hier houwen.
Dat ’s een belofte buite reên, Mevrouw wy zyn hier nu alleen ’k Bid wil de stoutigheid verschoonen Van myn verzoek, en my betoonen Die waarde gunst dat gy ontdekt Dat wezen ’t geen tot doelwit strekt Van myne min.
’t Kan niet geschieden, De schaamte komt het my verbieden, Want schoon ik het ontveinsen wil En met myn hart tree in geschil, De dood myn ’s mans roep in myn zinnen, Moet ik nogtans, myn Heer, u minnen: Dit dekzel van myn wezen kan Ten minste nog het schaamroot van Dit woord, voor u, myn Heer, verbergen Des wil my daar dan niet om vergen, En hou u met dit woord te vreên My door de liefden afgestreên: ’k Wou, toen ge uw min my openbaarde, Uw’ liefden, eer ik my verklaarden, Eerst toetzen, dog ik zag dat gy Die min haast stelden aan een zy, En my, ten eersten gingt verlaaten, Nogtans zo kon ik u niet haaten; Maar ’t allerpynlykst’ voor myn min Was toe ’k vernam dat ge een boerin Zout trouwen, ’k kon het nauw’lyks denken, Maar ’k zie nu dat ge u weg gaat schenken Aan haar, en eeuwig van my scheit, Hoe vals gy my steets hebt gevleit, En nog, ’k zie hoe steets minnaars liegen.
Mevrouw ik wil u niet bedriegen, ’t Is waar toen ik de hoop verloor Van uw bezit, toen heb ik door Een enk’le wanhoop aangedreven, Myn woord aan een boerin gegeven, Maar ’k gaf haar nimmermeer myn hart, ’k Wiert van wat schuldenaars benart Die my geen uitstel wilden geven En schielyk overvielen t’even, Dus dagt ik my te redden door Haar geld, en heb haar zoo wat voor De gek gehoude met myn praaten, Maar ’k meen haar aanstonds te verlaaten, Nu ik verzekert ben dat gy Een ted’re liefde hebt voor my.
Myn Heer, ’k wil ’t in geen twyffel leggen, ’k Verzoek maar dat g’ haar zelf zult zeggen Dat gy haar niet bemint, en nu Verlaat.
Mevrouw hoe moet ik u In zulk een zaak gehoorzaam wezen.
ik dagt wel dat gy deze Boerin nog minde.
Neen Mevrouw ’k Bemin haar niet, maar denk wat zou Het voor een spyt in haar verwekken Zoo ik ’t haar zelve kwam ontdekken.
’k Begeer dat gy ’t de vader dan Ten minste zelv gaat zeggen.
Kan Ik u Mevrouw hier meê genoegen Ik zal ’er my verblyt na voegen, Ik ga, maar waar vinde ik u weêr?
Daar voor dat Laantje, ’k zal myn Heer Myn koets terwylen doen bereiden, Ey wil dan daar zoo lang verbeide, Tot dat ik by u kom.
Ik ga En blyve uw dienaar, ’k zal zoo dra Het moog’lyk is dan wederkeeren.
Ik blyve uw dienares, myn Heer en Zie uw’ komst met vreugt te moet.
A dieu mon coeur.
CATRYN als voren, FLIP, KRELIS, PLEUNTJE.
WEl jae dat’s goet De drommel mag zoo’n vengt wel haelen, Maer ’k zweer ik zel et hem betaelen.
PLEUNTJE.
Och vaertje!
wat gaet men an.
Wel niet een beet, je kent ’er van, Je bent ’er nog niet mee bedroogen; Zie nou eens of ik heb geloogen.
Och nien ’t is niet as al te waer, Het is ien guit, en leugenaer, Die myn heit zoeken te verleyen.
Wel kint hoe komje zoo te schreyen Wat is ’er dat je zoo berout.
Och Joffrouw dat je ’t wist, je zout Wel vremt en wonger op staan kyken, Die guit zoekt jou meê deur te stryken.
Wel, lag j’er meê Wel Joffrouw dat hy ons eerst deê Zel hy by jou nou ook wel klaaren.
Ik zel me daar wel voor bewaaren.
Het masker af doende.
Ken je me niet.
Wel Hieer Kaetryng Ben jy et, hoe kengt meug’lyk zyng, Waar toe heb jy dit zoo besteeken.
Om jou maar eens de guitestreeken Te toonen van dien fielt, die jou Mit schelmery bedriegen wou.
Maar daar komt Japik met je Mortje En onze buuren.
KRELIS, PLEUNTJE, KATRYN, FLIP, JAAP, WOBBE.
WEl wat schortje Zeg Pleuntje.
Mortje ’t is ien guit Die niet en deugt, die ongs maar uit Heit wille strykcn.
Och!....
Wel Pleuntje Wat zegje, ’k ben ien eenig zeuntje Ik heb jou al zoo lang evreên, Dat wy het nou iens zaeme deên.
Och Jaepik, ’k ben te vreên, zoo ’t vaertje Wil hebben.
Jae ’k.
DE BOEREN EN BOERINNEN.
Geluk jong paertje.
Wel nou Katryntje spreek nou ook Een kragtig woord, en zeg eens look, ’t Is ummers lang genoeg gelede.
Wel nou ik ben ’er meê te vrede, Zie daar wat wilje meer KRELIS.
Wel daer Slae luk toe, jongens, mit en paer Pongd vygen.
Stil ik zie hem komen.
De vorige     Roemer.
WEl Flip, heb jy nog niet vernome, Van ’t Weeuwtje of haar voiture.... maar Parbleu, maraut wat doe jy daar By haar, wat wil dit Volk hier zeggen.
Men zelje dat straks uit gaan leggen.
Zy danssen altegaar rontsom hem, en zingen.
Wagt men voor dat Laantje, Tot dat ik by je kom.
ROEMER, den Degen trekkende.
’k Zal dit canailje zoo terstont Eens leeren, wat van zoo’n affront Te wagten staat.
Jou zel me leeren Hoe dat men Meisjes moet onteeren.
Zy nemen hem den degen of, en slepen hem            al zingende en danssende na binnen.
Wagt me voor dat laantje, Tot dat ik by je kom.
DE GELYKE TWÉLINGEN, KLUCHTIG BLYSPÉL; Uit de Menéchmen van Plautus getrokkèn.
De derden Druk, verbéterd, èn vermeerderd.
NIL.
VOLENTIBUS.
ARDUUM.
Te Amsterdam, By Albert Magnus op de Nieuwen Dyk, by den Dam, in den Atlas, 1682.
Den e. heere Pieter Blaeu, J. U.D.
Sékrétaris der Stad Amsterdam.
Myn Heer, Door dien déze onze Gelyke twélingen, toen zy allereerst voor den dag kwamen, aan U. E. door een byzonder Lid van ons Konstgenootschap, uit onzer aller naam, opgedragen wierden, én het geluk hadden van U. E. niet te mishagen; hébben wy geoordeeld, dat zy door die opóffering, én aanneeming U. E. eigene wierden: Waarom wy déze twéde Druk weder onder U. E. naam in het licht geeven, op die hoop, dat de verandering, die wy daar in gemaakt hébben, van U. E. goed gekeurd zal worden, névens de aanbieding van onzer aller genegenheid, en ootmoedige dienst, Onder de Naam van Nil Volentibus Arduum.
Voorréde Déze Gelyke Twélingen, uit de Menèchmen van Plautus getrokken, al voor eenige Jaaren uit verkócht, en niet meer te bekomen zynde; hebben wy goed gevonden de zèlve op nieuws te laten hèrdrukken, èn daar wèder eene Voorrède naauwkeurtger by te voegen de Rèdenen waarom wy in alles dien geachten Roomschen Blyspéldichter niet stip gevólgd hébben wèlke voordèzen van ons in de Opdragt zyn gegeven; dat den Leezer zoude moogen zien, dat de veranderingen, daar in gemaakt, niet by geval, én onbedachtzaamlyk maar mét opzét, en overlég geschied zyn.
Drie voornaame Rédenen hèbben ons daar toe bewoogen; te weeten vooreerst, dat het Spél, zodamg het Plautus ons heeft nagelaaten, in ons land, en in dèze tyden den Toekykeren min behaaglyk zoude geweest zyn als ook ten twéden onverstaanlyk voor den geenen, die van de Zéden, én Wétten der Ouden geen kennis hébben, én die by ons ver de grootste hoop uitmaken: En ten derden, dat het op veele plaatsen aanloopt tégen de naauwkeurige Reegelen, wélke in een wélgesteld Tooneelspél behoren waargenomen te worden.
Het wélk alles zal klaarlyk blyken uit de bezonden aanwyzingen, die wy van ider verandering in het vervolg zullen geeven De plaats, daar de geschiedenis voorvalt, hebben wy in Holland gesteld, schoon Plautus daer toe Epidamnus in Macedonien hadde uitgekooren, om het Spél daar door behaaglyker, én verstaanlyker te maken, door zyne Slaven in Knéchts, én andere persoonen; én zyne Grieksche zéden in Hollandsche, te veranderen En wel te Amsterdam, om dat aldaar een openbare Schouburg mét goedkearing van de Reegering opgerècht zynde de Tooneelpóezy daar ook meest geacht, én aangekweekt wordt, waarom, wy ook de straattaal van die Stad eerder, dan van eene andere, als daar verstaanlyker zynde, gebruikt hebben: de wyl toch de spraak van het gemeene Volk in een Kluchtig Blyspel noodzaakelyk veriescht wordt.
In de Geschiedenis sélf doen wy den verlooren Broeder van buiten aankomen, én voeren hém in, als of hy zynem broeder te Amsterdam niet alleen niet en zòcht; maar dat hy hem zélfs daar niet dacht te vinden, maar wel te Amesfoord; óf na het verloop van zés én twintig jaaren uitblyvens dood vermarde, heel anders als Plautus: Om dat het al te vreemd is, dat een, die zynen Broeder zoekt, gelyk van de Latyusche dichter gestéld wordt, zich niet zou inbeelden dat de Broeder, die hy zocht, inzonderheid dewyl de ééne zo dikwyls voor den andere word aangesproken daar ter plaatse moest te vinden zyn.
Wy maken mede gewag vande gelykheid der kleederen van beîde de Broeders, om eene zwaarigheid wég te neemen, die Plautus niet aanroert, te weten, hoe zy eveneens, op ééne én de zélfde tyd gekleed komen te zyn; het wélk men vólgens de lessen der Meesteren van de Tooneelkunst niet aan het geval moet overlaten; maar rédenen geven, waarom zulks gekomen is; te meer dewyl de overeenkomst van gestalte, én weezen vreemd, en ongewoon genoeg voor den Aanschouwer, en Leezer geoordeeld wordt.