floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik bidt den Hartoog met zijn stoet, hy neemt dit zo van my in 't goet.
Zie toe Ketelboeter, dat gy daar binnen met Pyramus geen moeite maakt, de Rederykers verlet doet, en het Spel bederft, of anders zult gy in ongenaar geraken.
Ik heb niet meer te zeggen, M. Pieter heeft mijn Rol niet langer gemaakt.
Geurt binnen, Vrank slatoe uit.
Heer behoedt ons, wat zal dit beduiden?
Deughtzame Vrouw Hartoogin, dit is de maan.
Is dit de maan, en is hy zo duister?
Ia Heer, hy is noch niet in 't eerste quartier.
Zo zou ik de Volle maan dan wel wenschen te zien, maar zeg my eens mijn Heer de Maan, waarom hebt gy geen groter Kaars in uw Lantaarn gezet?
Vrank.
Het Spul is kort, Heer Hartoog, daarom moet het Licht ook kort zijn, want als Thisbe heur deursteekt, moet het Licht uitgaan, dat beduidt dan, dat de Maan zijn Schijnsel verliest, dat is te zeggen verduistert wordt.
Wy zijn treffelik voldaan, de maan kan niet verduistert worden, ten zy dat hy heel vol is.
Dat mag M. Pieter verantwoorden, want hy heeft 'et zo willen hebben.
Ia, ja, een Gek kan meer vragen, als hondert wijze Luy konnen beantwoorden.
Wanneer deze Maan verduisteren zal, wil dit een vervaarlik Schouwspel geven.
B2r, p. 16 vrank.
Ongetwijffelt, maar houdt den Broodtkaauwer toe, en hoort wat ik te zeggen heb.
Hier kom ik met mijn Licht aanpronken Gelooft my vry, ik ben niet dronken.
Ik ben geboren te Sgravezandt, Den Haag is nou mijn Vaderlandt.
Ik vrees het zel my altoos gaan, Gelijk t mijn Vader is gedaan, die hadt geduirig groten dorst, En beet niet graag een harde korst, hy was met tandtpijn veel gequelt, Van Exterogen zeer gebrelt.
Ik smede louter vroeg en laat En zegge, Heer geef goeden raadt, ik smee, en sla zeer wakker toe Mijn knecht doet ook al wat ik doe, nou neem ik aan een ander orden, en ben de Heilige Maan geworden.
By dezen Glans zel Thisbe haar Deursteken, denkt an my nu maar.
Schijn op, schijn op, gy klare Maan, de koele Bron komt ginder aan.
Ruth Lollinger uit, al zingende, en springende, stemme, o hertsen boom!
En de springende Fontein, ik heb water fris en rein, ik geef water vroeg en sp' 's Winters Somers voor en na, o!
Zoete straal Klare rare Waterstraal!
Mijn straal komt uitter Aarden, uitter Aarden t'enemaal.
'k ben de milde Waterman, haal voor niet vry uit mijn kan Van mijn water goet en zoet, want ik geeft in overvloedt, o!
Zo als ik op Noten zing, en met vreugde dans en spring, al mijn stralen even zeer Gaan geduirig op en neer, o!
Zoete straal, Klare rare Waterstraal!
Zelf de Waterman om hoog, Aan des Hemels ronde boog Stort geen water uit zijn Kruik Dat zo schoon is noch zo puik, o!
Mijn staal komt uitter Aarden, uitter Aarden t'enemaal.
Alle Almanachmakers mogten dezen Waterman wel advivum in hunne Almanachen laten zetten.
Ik weet noch beter, mijn Heer Vader mag hem enig pensionist aan presenteren, misschien laat hy zich verhuiren om in onzen Lusthof te staan.
Snipperling uit.
Maar wat is dit voor een dier, met dezen groenen Deken M. Pieter.
Om 't lijf?
Vrouw Hartoogin, dit is den grimmigen Leeuw.
Ey, men hadt hem met recht wel een Tytel op de borst mogen spelden, dat hy te kennen was geweest.
Krijn snipperling.
Maakt geen van allen een droef geluidt, al zie ik als een Leeuw daar uit.
Ik ben geen rechten Leeuw voorwaar, al heb ik Klaauwen en ook ruig hair.
Ik ben de Schrijnwerker Snipperling, Schoon of ik lijk een lelik Ding, hier hangt mijn Schootsvel, ey lieve ziet, Daarom g' u niet verschrikt jou niet.
Ik ben een arm man, ik zel jou niet hind'ren, ik heb een huis vol naakte kind'ren Die my schier eten, dit vry gelooft, De neus en oren al van het hooft, de noodt heeft my hier toe gedreven, 'k Was anders licht wel weg gebleven, dies hoop ik zal den Hartoog koen De milde handt wat open doen, Aan ons wy Rederijkerquanten, Die niet zeer gaarne lanterfanten, Voor 's winters valt de koude sneeuw En daarom speul ik voor den Leeuw.
Den Leeuw kan waarachtig zijn noodt wel te kennen geven, wy horen en zien in dit Spel, 't geen wy ons leve dagen gehoort noch gezien hebben.
Zeg monsjeur Leeuw hebt gy noch veel te zeggen?
Neen, heer hartoog, ik moet nou maar brullen.
Thisbe uit, en zeit, de zoete Nacht is gekomen O hadt ik nu mijn Pyramus vernomen Waar mag hy zijn, waar of ik hem vin?
Hy heeft heel mijn hert en groene zin.
Pyramus mijn uitverkore Zon, Ey kom toch haast by deuze bron.
Licht zal hy haast komen aan flenken Eerder als ik noch wel zel denken, ik wil my hier wat neder slaan, En zo wat stil verheugen gaan.
Help klare maan?
wat zie ik hier?
Een bozen Leeuw, een grimmig dier!
Den Leeuw begint te maauwen als een Kat.
Ik mogt et met den hals bekopen, Ik wil et stellen op een lopen Och, och!
ik val hol over bol, en tummel als een werriptol.
Och lieve Leeuw, och laat my leven!
Ik wil jou graag mijn Schorteldoek geven.
Zy wil heur Schorteldock weg werpen, maar kan niet, om dat et te vast gebonden is, als zy de banden in t einde aan stukken heeft getrokken, slaat zijze den leuw om t hooft, en loopt al schreeuwende weg.
Hoe bang ben ik, o by gansch sier!
O hadt ik nou een dronkje bier, Om zo mijn bange hert te laven.
Thisbe binnen.
Ik ben als was ik al begraven.
Den Leeuw gaat overendt staan, en neemt den groenen Deken gelijk een Mantel om et lijf, en het Schorteldock inde handt, en voegt hem nevens de maan.
Iy Leeuw jy mogt nou wel na binnen gaan.
Weet jy niet dat M. Pieter gezeit heeft dat 'et vuns en lelik staat, als de Speulders zelver na het spul staan en kijken, gelijk of zy Woudt apen waren?
Ziet hier!
wat leit jou daar an?
ik wil hier staan, spijt jou bakkes, zie daar nou.
Ia, ja, jy hebt een vuile mongdt daar kakt den Hongdt in, ik zeg dat jy na binnen gaat, of ik stoot jou na binnen.
Jou rechte lamme pokkige smit!
zou jy my na binnen stoten?
begin jy dat iens.
Ik zie het spul zo graag als jy, of iemant anders.
Zie noch iens, ik wil hier staan.
Zoet, zoet, staat stil!
gy zoudt my om veer schoppen, en al mijn water doen uitstorten!
B4v, p. 16 vranck.
Wat is daar an gelegen.
De Maan staat den Leuw de Lantaarn om d'oren, den Leeuw vat de Maan hier op weer by et hair, in dit tumult stoten zy de Bron om veer, en breken hem zyn Kruik, de Bron werpt hen de scharven na et hair.
M. Pieter wil vrede maken, maar raakt in 't midden van hun drien ter neder, en krijgt ook lustig wat van by Ruth.
staan.
Is 'et geen jammer van mijn moye kan, hy kost my 4. witte stuivers en 2. duiten.
Vrede, vrede, pax vobis!
hout op, hout op, monseur maan laat los, monseur bron staat op.
Hout op zeg ik, die niet op en hout, zal niet een helder an geldt hebben.
Schaamt u, mag et wezen, voor eerlike luiden.
Monseur Leeuw gaat binnen!
gaat binnen!
Monseur maan gaat wêer op jou plaats.
Thisbe loop haal ons hier weer een andere Kruik.
Monseur maan loop ras, en steek jou Kaars ook weer an.
dat was eerst een afgrijsselik Varken!
De maan heeft den Leeuw lustig toegelicht, ik meen hy zalder morgen blondt en blaauw uit zien.
De maan is in het Teken van den Leeuw geweest, en zal der licht ook niet heelshuits uitgegaan zijn.
Het is een schrikkelike maan eclips in den Leeuw geweest, konden wy weten wat het beduiden wou.
Wat zou het beduiden?
Den ellendigen duivel, en louter slaag.
Wy hadden gedacht, dat den Leeuw op Thisbes Schorteldoek jonge Leeuwen zoude baren, zal dit ook niet te zien zijn?
Meester Snipperling meinde, dat hy geen jonge Leeuwen in het lijf hadt, en daarom docht hem dat hy 'er ook geen konde werpen.
Hoe is t M. Pieter, waar blyven de Speelders?
Zalder niet meer uit komen?
Hou Pyramus?
Pyramus, Pyramus hou!
kom toch uit, wy moeten den Hartoog niet laten zitten wachten, gelijk als een Gek.
Thisbe uit met de Kruik, en zeit, Pyramus is hier niet, hy is na beneden gelopen, en wil maar eens gaan drinken, daer toe heeft hy zeer machtige snying in zen buik.
Dit wil voorzeker weder een recht Varken worden.
Ey hertslieve Heer Hartoog, wilt 'et op my niet wijten, gy ziet wel dat 'et mijn schuldt niet is.
Kom uit Pyramus, dat jou de Ravens vreten, kom uit.
Pyramus uit, en zeit.
Dit is de rechte vrolike stondt, dat ik mijn Thisbe voor haar mondt Gaan kussen zal uit liefde rein, ik denk zy zit al by t Fontein!
Hoe zal ik mijn Zoetelief om vangen, na wien ik hadde zo lang verlangen.
Ik zie haar niet, och!
't is gefaalt Wat ben ik hier louter aangehaalt?
Hier sta ik even gelijk een uil.
Och, hadt ik hier mijn smoddermuil, ik zou er in mijn armen vatten Gelijk als de Apen de jonge Katten.
Wat zie ik, wat is toch dit te zeggen, Dat ik er Schorteldoek hier vin leggen?
Ik wil wel wedden om een Vaan, dat zy hier ergens al zel staan.
O wrede Venus!
wat zel dit zijn?
Het Schorteldoek ziet als een Zwijn Het geen men eerst de keel afsteekt.
Wie weet hoe zeer ik ben verbleekt!
Een Dier heeft haar wis opgegeten, ik sta als hadde ik my bedreten.
Gy afgrijsselik lelik Dier, hadt gy een Raven of een Gier, Of drek gegeten en gekaauwt, Zo waar ik nou zo niet benaauwt.
Ik wil my datelik met verstrangen Van enkele hertzeer op gaan hangen, Ey neen, een bast my niet behaagt, de hennip is niet wel geslaagt.
hadt ik non mijn Degen aan, zo wou ik my deursteken gaan, De Liefde heeft my zo bezeten, Dat ik mijn Zwaardt heb d'huis vergeten.
Ik mag hier langer toch niet blyven, Zie daar ik wil my gaan ontlyven, o!
by gansch eeldermaliweken, ik ga my met mijn duim doodtsteken, neen, neen, ik weet noch beter kuur, ik loop my doodt tegen een Muur.
Hy lacht en valt over zijn Degen.
Maar zie, ey dat komt zeker fijn, ik heb op zij den Degen mijn.
Nou is 't met my gedaan, Pyramus, gy moet 'er aan, al is 'et jammer en schade groot, Fris op, jonk hert, gy moet nou doodt.
Hy trekt zijn Degen uit, en zeidt tegen de Toekykers, Ey lieve goetjen verschrikt jou niet, ik en deursteek my niet in der daadt, het is maar om t' tjók, die 't niet zien en mag, die mag zich omkeren, of zijn ogen toeny.
Pen, tot dat ik dit schrikkelik werk volbrocht heb.
Hadieuw, hadieuw, drinken en eten, Appelen en peren ik moet jou vergeten, hadieuw gelijkelik oudt en jong, De Doodt die doet na my een sprong.
Hadieuw noch eenmaal klein en groot, daar meë geeft my de Doodt een stoot.
Hy dreigt een poos met den Degen, en spreeckt weer tegen de Toekykers, ik bidt ontzet jou toch niet, het zal geen noodt hebben, ziet, ik wil my maar met het Gevest doodt steken.
Hy rukt zijn VVammes open, en zet de Knop van den Degen op zijn borst, de punt tegen de vloer, en valt daar henen staat daar na weder op, loopt het hele Tooneel rondom, en vervolgt.
Nu heb ik het leven my benomen, ik zal voor eerst niet meer bekomen.
Hoe zal Thisbe my beklagen, als zy my flus hier vindt verssagen!
Ik ben al heel buit en mijn verstandt, hier val ik op buik, kop en handt.
Hy valt weer neer, en huilt een poos, verkeert zijn ogen in 't hooft, en zwijgt daar na heel stil, terwyl de Maan het Licht uitblust.
Aulbrecht.
Dat is een afgrijsselike doodt!
hoe zal hy te recht beschreit konnen werden?
Thisbe uit, en zeit, zeg maan, hoe is dit bygekomen, dat zo uw Schijnsel heeft afgenomen?
Te voren waart gy lieflik en klaar, nou zijt gy duister gansch en gaar.
Hoe moê en dorstig ben ik gelopen, o kon ik hier wat Schapehuy kopen Waar zal ik mijn Pyramus vinden?
Och, is hy maar niet voor de winden!
Ik wil hem zoeken langs dit padt, Hier by de bron, wat is dat?
Zy valt over Pyramus, en staat weer op, en bekijkt hem te degen.
Ey zie!
het is mijn Pyramus, Die ik ontstelen wil een kus Terwijl hy hier zo wel te pas Te slapen leit in 't groene gras Zo mag ik zeggen onverholen Ik heb hem een Potsmoeltien ontstolen.
Zy kust hem, Pyramus hapt na haar met zijn Lippen.
Maar hoe is hy zo kil en koudt, zo bleek als meel, zo stijf als hout?
Ziet hoe hangt hem zijn kop en armen, Digitized by google o!
Hy is doodt, och laci, och armen!
Hy heeft zich zelven wis deurstoken, dat heb ik al te wel geroken.
Och, och, och, och, wat gaat my aan!
wat hebt gy gedaan?
Ik wil de hairen my uitrokken, En al geduirig schreyen en nokken.
Zy grijpt haar zelven onder de armen.
Och, och, Pyramus mijn lieven stompert, Mijn allerschoonsten zoeten rompert Mijn lanssert, zijt gy dan zo doodt?
Ik bidt dat gy uit liefde groot Uw mondt noch eenmaal toch ontsluit.... Pyramus.
Ik heb niet meer, mijn rol is uit.
Dat gaat noch al wel, als de Doden zo spreken kunnen.
By den elementen, Pyramus, gy zijt ummers doodt, de duizent schaamtje wat!
gy moet nu niet spreken, maar zo stil blyven leggen als een doodt Varken.
Ja, ja, ja, ik zelt wel maken!
Thishe.
Wat doe ik langer nou op der Aarden?
Want geldt en goedt acht ik van geen waarden.
Ik mag my nou ook wel deursteken, Of my den hals aan stukken breken.
hadt ik nou den Pijl gehouwen, hoe wou ik my dan daar mee klouwen!
Maar die is in 't Spek, en al te veer.
Ziet hier, hier leit Pyramus geweer.
Gôe nacht liefwaarde Moeder mijn, het moet eenmaal gesturven zijn, gôe nacht mijn lieve gryze Vader, al staâg hoe onder en hoe quader, ik wil my deur en weer deurrygen, om mijn Pyramus weer te krygen, beneen in t Pieterselyveldt, ik wilder wezen met geweldt, en daar mey steek ik, zonder smert, my nettom midden in mijn hert.
Zy steekt het Zwaardt haar zelven onder de Rokken heen, werpt het daar na van haar weg, valt boven op Pyramus, en vervolgt.
Nou ben ik doodt, gy Heren en knapen, en moet altijdt de lange slaap slapen.
Hey Thisbe, dat en hoort zo niet, de Vrouwluy moeten Margriet.
Onder leggen.
Het is te schrikkelik!
ik heb gelachen, dat mijn ogen daar katrijn.
Van over lopen.
Hoe zullen de Doden nu best begraven werden?
Als die andere Speulders na binnen gegaan zijn, dan zel ik Thisbe zelver weg dragen.
De maan en bron gaan stilzwygens na binnen, Pyramus staat op, Thisbe springt hem op de heupen, en hy draagt haar zo weg.
Te voren was ik de Prologus, en nu ben ik den Epilogus.
Hier eindigt deze schone comedie, Of liever recht genaamt Tragedie Waar uit een yder mag leren verstaan Waarschouwing, troost, en goet vermaan, hier kanmen uit zien, hoe goet het zy dat men zich houdt van liefde vry.
Leert ook, wanneer gy zijt gewondt Den Pijl te trekken uit terstont, en steekt hem in het Spek, Gezellen, Zo zal de wonde te minder zwellen.
Dit is voorwaar een schone Leer, Ey lieve zegt, wat wilt gy meer?
Gy maagden neemt hier ook op acht, En dit vermaan zeer wel betracht, wanneer gy in het gras wilt slapen, Blijft met de mondt niet leggen gapen, zo kruipt de min niet in uw Keel, Want hy bederft er machtig veel.
Voorts laat et u meê niet verslaan Dat hier de Doden zijn opgestaan, Noch laat et niemant geven wonder, dat Muur, Leeuw, Bron, hier elk byzonder Gesproken hebben in der daadt, het schiede met voordachten raadt.
Den wyzen ezopus gaat mençy maken Dat eertijdts eens twee Potten spraken, den een wou d'ander over 't water dragen, Maar d'ander dorst het werk niet wagen.
Ook gaat den Leeuw de Schapen narriren, En straft en maakt hen goedertieren.
Derhalven is het niet om te laken, Dat Muur, en Bron, en Leeuw hier spraken.
Dat ik de Doden ook liet gehengen Dat d'ene d'andere weg zou brengen, Als of hy die na et graf toe bracht, Is meê geschiedt met goê voordacht, Op dat gy daar door zoudt verstaan Hoe veer dat mijn wijsheden gaan, een Christen droeg eens na het graf Een doden loodt, die men hem opgaf, Als hy nu met den loodt heen teeg Vindt hy een Bornput onderweeg, De Zon scheen machtig heet en klaar, Den lode woeg den Christen zwaar, Dies hadt hy graag een dronkje water, Terwijl den loodt, dien loggen Pater, Den Christen, onder 't schorten en horten, met hem deezen in den bornput storten.
Zo heeft den doden loodt begrave Den levendige Christenslave.
Dus kan 't wel zijn, op dit gewagen, Dat d'ene Dode d'ander mag dragen, 't zy inde Zomer, Lenten, of Winter, hier mey wenscht u veel goede Nachten edt.
Telos, Amen, dixi, finis, Einde.
Zo heeft nu dan deze Tragedie een einde?
Ja, weledelgeborene Heer Hartoog, en daar schort niet meer aan als het drinkgeldt.
Maar, of wy 'et met die Acte maakten, als gy 't met de geeste der jonge Leeuwen gemaakt hebt, dat is, dat wy 'er die heel en al uit lieten?
Ey dat wou duivels haperen!
Ey Heer Hartoog, wat moogt gy ook al praten?
Ik weet wel gy zult et niet laten kunnen, gy zult ons al wat geven moeten.
M. Pieter, wy bemerken dat u bywijlen enig verstandt ontbreekt.
Ja maar, wel waarde lonker Hartoog, geldt ook.
wat wy in die zaak doen zullen.
Nu, nu, wy willen zien, laat ons eens horen, hoe veel Varkens gy in uw Tragedie M. Pieter.
Te spelen gemaakt hebt?
Ik weet niet, Heer Hartoog, hoe veel dat gy 'er wel getelt moogt hebben.
Maar het quam met mijn rekening uit op tien.
Wat gelt een Varken wel, zo groot al gy zelver?
Een Varken?
Een Varken zo groot als ik zelver?
Dat gelt, laat zien, hoe veel geeft men wel voor zulk een Varken?
wel 12. of ook wel 15. guldens.
Nu zeg my, tienmaal hoe veel guldens maakt dat 't zo? M. Pieter.
Strak, strak, vertoef, ik wilt op gaan sommeren door den Regul detri, een Varken om 15. guldens, hoe veel ko hy men.
Varkens?
Hy schrijft met Krijt op de Vloer, ondertusschen ryzen de Toekykers al t'zamen op.
't is op een hair overgeleidt, maar leert gy uw Scholieren niet Cyferen?
Jonker, waar voor ziet gy my aan?
ja met reden!
welwyze villem.
Wat gebruikt gy dan voor een manier?
Zo dra zy kunnen 1. maal 1. is een, en 2. maal 2. is Zeven, zo heb ik hen al volleert.
Dat moeten verstandige Luiden werden.
M. fieter.
Zo arg trots enigen rentemeester.
Heer broeder, zeg tegen den Penningmeester dat hy de Rederykers zo veel maal 15. guldens geeft, als zy Varkens gemaakt hebben.
Groten dank, groten dank lieve Heer Hartoog, hadden wy dat geweten, wy zouden meer Varkens gemaakt hebben, want ik hoor wel wy krygen maar drinkgeldt voor de Varkens, en niet voor de Comedie.
Doch ten schaet niet, wy zijn hier mede wel te vreden.
Goede nacht Heer Hartoog, goede nacht Vrouw Hartoogin, goede nacht Jonker, goede nacht Juffrouw, goede nacht gy Heren al te zamen, neemt het voor ditmaal met onze Varkens zo voor lief, op een ander tijdt willen wy 'er vry wat meer maken, en zo groot, als den grootsten Beer, die 'er nu onder gelopen heeft.
Vermaaks genoeg voor dezen avondt, wy zijn eens zo moë van lachen, als van toekyken.
Men doe de toortsen aansteken, om ons ter kamer te geleiden.
Tized by google.
OHANNA GRAY, en MARIA, koninginnen van engeland.
Zynde t Vierde MAANDELYKS BERIGt van DEN ONDERAARDSSEN, of TONEELSPELEN UIT DEANDERE WERELD, Behelzende allerhande voorvallen en geschiedeniszen van Hóge en Lage Staatsperzónen.
VOOR DE MAAND APRIL.
Door G. TYSENS.
Te AMSTELDAM, by HENDRIKBGSCH, boekverkooper over 't Meisjes Weeshuis, 1722.
Digitized by Google AAN DEN E. er wy tot de stoffe, die wy in deeze maand verhandeld hebben, over gaan, zal ik alleen met weinig woorden aantekenen, wat het verschikken van den Tytel aangaat, waar in de Lézer déze verandering zal vinden, dat de Namen der twe hoofdperzónen nu boven aan staan, daar die eertyds onder aan kwamen, k heb deze verandering op de goedkeuring van eenige Lief hebbers gemaakt, die oordeelden, dat als men in den eersten opslag de verscheidenheit der Perzónen, die in deeze maand delyksze Tóneelspélen zig op onze onderaardsse Schouwburg vertonen, zag, dat zulks meer aanleiding zou geven aan die genen, die veeltyds een boek hebben.
blindelings op den naam oordelen, om de zelve nader te bezien, en ook om al onze Maandelyksse stukjes niet voor één en dezelve te doen aanzien, door die genenen, die den tyd nog 't geduld niet hebben om den Tytel heel uit te lézen, daar zig nu dat onderscheid in den eersten opslag vertoond, dus verschynt die nooit volpréze JOHANNAGRAY, dat beklagelyk voorbeeld van gemartelde Majesteit, met haar woedende weërparty MARIA.
In de eerste heb ik getragt de gerustheid van een vryge weten, dat zig in voorspoed op zyn onnozelheid en deugd verlaat, af te malen, en in 't tegendeel, in de Tweede, den onverzettelyken Beul van 't knagend gemoed, dat, schoon het buitens de gelukkigen allen wellust en vermaak geniet, altoos door de bytende worm DO AAN DEN LÉZER.
Een worm van overtuiging geplaagt word, en ver van een afschrik der boosheid te hebben, zig altoos met vermaak vleid door de onschuldige te plagen, om d'eze, door hunne eigen onnozelheid in de uitgebreide strikken van haar list te vangen, 't is op d'eze wyze, dat ik d'eze twe Prinseszen in 't Elizeesze veld by naar de zelve zaken doe verhangen, als zy op de wéreld gedaan hebben, want de onnózele GRAY, die op het aanraden van haren Vader, de Rykskroon van Engeland ontfing, geen namaals de oorzaak van hare dood was, word hier door de BLOEDIGE MARIAweër een Kroon aangeboden, om haar daar door in 't verderf te stoten, die zy op het gebod van haren Vader aanneemt, naau welyks heeft de geveinstheit hier in haar oogwit bereikt, Digitiged by Google AAN DEN LEZER.
reikt, of zy tragt de Onnozele te verderven, waar op de Ontdekking, die, met den Tyd verzeld, altoos de waarheid in t ende door den nagt der veranderingen en listen hérelyk doet door stralen, het heilloos opzet van MARIA straft, en haar met hare Medestanders in dien poel van ongeluk doet storten, dien zy voor een ander gegraven had, om aldus, als in een spiegel, te vertonen, hoe altoos het Kwaad zig zelven loond, daar de verdrukte Deugd en Onschuld hérelyk zegepraald.
Ders verzoeke aan den toegenégenen Lézer verschoning, dat dit stukje eenige dagen te laat komt, want overladen door een reeks van nódiger bezigheden, is het my onmogelyk geweest, om voor dit maal aan myn woord te voldoen.
Ik zal in 't volgende MAANDELYKS begeeren.
BERIGt op 't verzoeken van eenige goede Vrinden, en om den smaak der Lézers door verandering te verfrissen vertoonen HET LÉVEN DERDOBBLAARS IN DE ELIZEESZe VELden.
EACUS, eene der Helsse Regters.
JOHANGLRAY, dogter van Hendrik Gray, koninginne van Engeland.
EDUARDde zesde, koning van Engeland.
MARIA, zuster van Eduard, koninginne van Engeland.
JOAN DUDLEY, hertog van Northumberland, vader van christine dudley.
GILFORDDVDLEY, man van johanna, door Maria s bevel onthalst.
HENDRIKGRAY, vader van Johanna Gray.
KARDINAALPOS, lyfgezant van den Paus in Engeland aan Maria.
THOMAS CRAMMER, Aardsbisschop van Canterlberg, door Maria om t Geloofomgebragt.
MORGAN, regter over johanna, die t vonnis tegen haar uitsprak.
THOMAS WIATH, hoofd der weezerspanningen tegen Maria.
FECKMAN, roomgenoot van Maria.
MEESTRESELLIN, staatjufvrouw van Johanna.
MEGERA, hendissefurien.
ALEC TO, ONTDEKKING.
't toneel verbeeld de elizeesse velden.
Digitized by goog Geesten.
OHANNA GRAY, en MARIA, koningINNen van engeland.
Zynde t vierde MAANDELYKS BERIGt VAN DEN ONDERAARDSSEN PARNAS, enz.
MEGERA ALECTo.
Myn zuster spoede uw gang, op dat wy haast ontdekken De vlugtelingen, die deez' moeite aan ons verwekken, Ik kan dit Zaligveld niet aanzien dan met haat, De vrolykheid en rust, die hier in dezen staat Regeerd, kan ik geenzints voor myn gezigt gedógen, Het dagligt en 't vermaak zyn haatt'lyk in myne oogen, 'k Schrik voor de stille vieë, die hier haar zetel vest, Ik haat de cendragtigheid, veel meerder dan de pest, Daar ik in tegendeel met vreugd herleef, by 't branden Des helszen zwavel poels, by 't ysz'lyk knarsze tanden, by 't schrikkelyk geschreeuw, en 't loeijend ongeduld, 'geen dag en nagt het hof en Pluto's ryk vervuld.
ALECTo.
Denk niet, dat my deez streek meender kan dan u behagen, 'k vloek 't Elizeesze veld, en zegen staag de plagen En straffen van de hel, waar in myn streng gemoed Verzaad word door een stroom van tranen, inerg en bloed, Dog 't is noodzaak'lyk nu om dit gewest te aanschouwen Op dat we ontdekken waar of zig bedekt mag houwen De bloedige Marie, met haar bloedige Morgan, die op aard, Zyn dolle wraakzugt met haar bloeyd' tot heeft gepaard, Hoe zyn die monsters tog de helsze rots ontkomen?
Zulks schynt onmooglyk, want wie heeft ooit ondernomen De hel te ontslippen, om in t Zaligdal te gaan, Na eens zyn vonnis door de Regters is gedaan, Nogtans wy zien t, hoe wel wy t voor ondoenlyk agten.
Maar door al de tierannyë van Maria, gepleegt aan de Ontrouwen, verkreeg zy, na hare dood, zo wel van de Roomsen als Protestanten, den bynaam van DEBLOEDIGE MARIA.
Morgan, eene der Regters over Johanna Gray, ook de zelve die het vonnis uitsprak tegen haar, dog korts daar na razende wierd, en niets deed dan roepen dat men Jongfouwe Johanna van hem Weg zou doen.
Digitized by google van DEN ONDERAARDSSEN PARNAS.
Maar laat ons nu den pligt, ons opgeleid, betragten.