floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
't Zyn tekens van een ziel, die de Adeldom bemind.
Kan men zyn Edelheid den Turkschen Prins niet spreeken?
Ik wenschten dat wy hem, zo als aan u, het teken Van onze nedrigheid betoonen konden.
'k Meen, Dat hy haast hier zal zyn.
Maar, zie hem herwaarts treên; Hy naderd; 'k denk dat hy zal om myn Dochter komen.
Jourdein en Cleonte, in Turksche kleeding, Pagies.
HEer, onzen dienst die zy van u in dank genoomen, Die wy ootmoediglyk u Hoogheid beiden aan.
Waar is den Turkschen Tolk?
dat hy 't hem doe verstaan; Hy kan de Turksche spraak, meêr als men kan bedenken.
Hou, holla!
't is om niet; myn Heer, ik zal hem wenken Wie dat gy zyt; strouf, strif, 't is un grande Sinjoor, Mevrouw, die is un grande Dame; ik raak'er door.
't Zyn Mamamouchis, en verduiste Palatynen.
Wat zo, dat 's goed; 'k zie daar den Turkschen Tolk verschynen.
Graaf Dorant, Dorimene.
Jourdein, Cleonte en Covielle in Turksche kleeding, Pagies Jourd.
WAar blyft gy?
daar gy weet dat gy my helpen moet?
Zeg aan de Prins dat deez' bei zyn van edel bloed, Die hem ootmoediglyk hun diensten komen bieden; En wenschen hem geluk, in 't huuw'lyk.
't Zal geschieden: Ala, bala, Crociam, Acciboram, ala bamen.
Catalui tubal, onrin, soter Amaloucham.
De Prins zeid, dat hy u wenscht voorspoed en geluk.
De hemel spaar de Prins gezond, bevryd van druk.
Jourdein, Cleonte en Covielle, in Turksche kleeding, Lucille, Pagies.
KOm hier, myn dochter, wil ootmoediglyk aanvaarden Deez' Prins, en Bruidegom van zulken stam, en waarde.
Wie ik, myn Vader?
Ei, en wederspreek my niet.
'k Trouw eêr myn leeven niet, eêr dat dit iemand ziet.
Veracht ge uw Vaders wil?
Ik zeg u, 't is onmogelyk, Dat ik voor iemand als Cleonte ben medogelyk; Ik ly veel liever al de pynen, ja de dood, Eer ik Cleonte derf!
dreig vry; myn min, zo groot, Verlaat hem nimmermeêr.
gy zyt myn rader!
Wie dat verreukeloost zo oude en wyzen Vader Verdwaald van 't rechte spoor; myn Vader, ik beken, Dat 'k onderdanigheid, na reên, u schuldig ben; Gebied my wat gy wilt; ik zal u eêr bewyzen.
Myn dochter, ik bekend, ik moet uw ootmoed pryzen.
Maar dezen Turkschen Prins verzoekt u tot zyn Vrouw.
'k Weet zo ik hem niet nam, dat 'k ontrouw weezen zou.
Graaf, Dorante, Dorimene.
Jourdein, Cleonte en Coviel in Turksche kleeding, Lucille, Margo, Nicole, Pagies.
AL wederom wat nieuws?
nu zal men kermis houwen; Wat, zal Lucille met den Turkschen Prins gaan trouwen?
Geef haar zo goeden koop een Vastenavonds Gek.
Zo keerd dat dolle Wyf myn voorneem staâg de nek: Zult gy my dan altyd weêrst reven, zonder reden?
Zult gy uw eenig kind zo zottelyk besteden?
Is 't zotheid?
dat ik haar den Turkschen Prins vertrouw?
ô, Ja, terwyl zy is, een ander Man zyn Vrouw.
Hou op, en denk hoe dat gy zult uw Schoonzoon eeren; Ik wil dat zy hem trouwd.
Weet, dat ik 't niet begeere.
Wel hoe, Mevrouw Jourdein, veracht gy dit geluk?
Myn Heer, moeit gy u zelfs, met 't geen u raakt.
Wat druk Veroorzaakt my dit Wyf?
Het huuw'lyk is voordeelyk, Mevrouw.
Wie vraagt het u, of 't fraai is, ofte leelyk?
Zegt gy al wat gy wilt, ik wil zy trouwd met hem.
En doet gy wat gy wilt, weet, ik 't niet toe en stem.
Wat moeite!
Moeder, hoor.
Gavan my af, gy Snoode.
Zy doet heel wel, zy past op alle myn geboden Marg.
Zy doet heel kwaalyk, zo zy myn geboden laakt.
Den Man is die niet tot het hoofd van 't Wyf gemaakt?
't Zy hoofd of niet, ik zal de stok in 't wiel gaan steeken.
Mevrouw, zo 't u gelieft, hoord my een woord maar spreken.
'k Heb daar niet meê te doen.
Maar zegt, wat let een woord?
Wie dat van 't huuw'lyk spreekt, weet, dat die my verstoord.
En ik weet dat myn spraak u wonder zal bevallen; Maar, luister.
O gy, Opstinaate, en malle Bedorven maakzel.
Neen, 'k heb recht.
Of recht of krom, Ik weet gy wenscht myn spraak, schoon gy my nu wenscht stom; Kom hier eens aan de een zy.
‘Bezie my eens te degen; Kend gy my?
Coviël!
Steld ge u noch tegen Het huuwelyk, het welk gy zelfs hebt toegestaan?
Cleonte heeft den schyn van Turk genomen aan, Om u wen Man.
Laat dan de droefheid van u wyken.
de Turken zyn zo wreed niet als zy lyken.
Hoe is het mogelyk dat dit uw brein verzon?
Meend gy niet, dat ik heel natuurlyk toov'ren kon?
Wel aan ik ben te vreên, verwonnen door de reden, Wil ik myn Dochter aan den Turkschen Prins besteden; Myn Heer, en Man, ik volg in alles u wen wil.
Wat is 't me een vreugd te zien het eind van dit geschil!
Ik docht wel dat den Tolk als deez' hoedanigheden Zou van den Turkschen Prins en zyne staat ontleden; Men ga dan daar men voort dit Huuwelyk besluit.
Wy volgen, met uw wil, de Bruidegom en Bruid.
Maar, holla!
gy moet eerst myn trouwe dienst beloonen, 'k Verhoetel straks al 't Spel, wilt ge u niet dank baar toonen.
Ja, volk, als ik begin, 'k ben al een viezen haan.
Waar door wenscht gy uw dienst van ons te zien voldaan?
Door dezen smodder muil die myn getormenteerd heeft; En die op gist'ren haar liefbakhuis omgekeerd heeft; En die een mensch van vleesch zo hart maakt, als een bord.
Meend gy Nicole?
weet, dat 's u gegeeven word.
Myn Zoetertje, zult gy my nu wel willen kennen; Om dat wy lieden in zo vreemde kleeding bennen?
Ja, Coviëlle; 'k weet, al lykt gy buiten oud, Dat men van binnen steeds de beste voering houd; Ik zal 't met u zo noch al passelykjes stellen.
'k Weet dat wy lustig, Man en Vrouw, 't zaam leven zellen, Altoos veel beter, als den Gek Monsieur Jourdein; Want ik wil sterven, ja, ik wil gehangen zyn, Indien men zotter vind, als deze Huisverzorger, Die word tot yders spot een Adelyken Borger.
KLUCHT Van de Jaloursze JONKKER DOOR JAN VAN DAALEN.
Gespeelt op de Amsterdamsche Schouburg.
t’Amsterdam, voor Jakob Vinkkel, Boeckverkooper, in de Lange-brug-steegin de Histoory-Schrijver.
ANNO 1654.
Namen der Perzoonen.
JONKKER KAKKERLAKOE, Heerschop van ’t Dorp.
HANEVEER; zijn Dienaer.
JUFVROUW KAATJE; Jonkkers Vrouw.
MOEZELTJE; haar Dienstmeid.
JELLE; een Boer.
HANSJE; zijn Knecht.
GADTJE WAGGELAAR; Jelles Wyf.
Op de Reegel: Die een aâr zijn Bed bemet In zijn gehuwde daagen, Schoon hy meent hy het belet, Hy moet ook hoorens draagen.
KLUCHTVan de JalourszeJONKKERKAKKERLAKOE.
EERSTE UITKOMST.
Jonkker Kakkerlakoe met Haneveer, Jufvrouw Kaatje,en Moezeltje koomen t’zaamen uit.
Jonkker.
NOu liefste ik ga heen, en kom zoo daatlijk weer, Het is hier dichte by.
Hoor hier eens Haneveer; Wel heb je het gedaen, ’t geen ik je had bevoolen?
Haneveer.
Ja Jonkker, weest gerust.
Kaatje.
Waar meug je nou gaen doolen, Van avond, noch zoo laat?
ik bidje blijft maar in.
Moezeltje.
Ay Heerschop doet dat toch.
Wel lichte vuilpruim, jou zin Zel hy doen, niet waar?
het is byget te bijster.
Ionkker.
Nou niet ke kijven.
Moezeltje zel jou eigen vrijster Noch worden.
Jaze toch: of dochtze dat niet.
Lustig als een Meidt, doet al ’t geen jou vrou je hiet; Alze jou toespreekt zoo moet je beleefdelijk nijgen, En weezen geschikt, je zelt dan noch wel een vryer krijgen, Dat loof ik je; je hebt noch mooy goed, al bin je schoon niet rijk.
Ja, een water-meulen met een wind-meulen, die staan op een dijck.
hertje, t’wijl je gaat zoo wilt het paard toch koopen.
Dat zel ik doen mijn lief, als ’t maar lustig wil loopen; Ik zel het eens beryen, lichtelijk breng ik het mee.
Nou, Moezeltje lief, hadie.
Ik zeg je laat men in vree, ’k Wil niet met je verkeeren.
Ik met jou wel.
Houd je handen.
Was je maar een bord, ’k wierp staag zies-zink, en maakte niet als banden.
Maar liefste, hoor je ’t wel, wat dunkje van de knecht?
Hy is zoo onnoozel niet, al lijkt hy zoo wat slecht.
Ja jy ook niet, jou rechte jaloerze Jonkker.
Kom ganewe voort heen, men dunkt het word al donkker; Nou hartje ’t gaat je wel.
Jou ook.
Ay komt doch rassjes weer.
Zoo haast als ik kan. De Ionkker en Hane-veer gaan binnen.
Het strekt mijn altijd wel een goe leer Dat ik al mijn leeve wel allien zel blijven.
Wel waarom?
Ja, maar Vrouw je most niet kijven: Haneveer zey dat men Jonkker Kakkerlakoe het had gezeid.
Wat heb je dan gedaan?
spreek, hoe queltmen deeze Meidt.
Hoor, ik zel je waarschuwe: om dat Jonkker zou weeten Of je ook uit gaat, als hy uit is, hebben wy zand gesmeeten Om de heel Hoffstee, op al de Paan, langes het Hek, En over al.
Die verbruide jaloursze Gek; Wel mag hy vragen, om mijn maar uit te hooren, Als hy een mooy keer’l ziet, die zou en Mens bekooren, Niet waar hartje lief?
al had men ’t nooit in zijn zin.
Vrouw, ik zou hem dat betaalen.
Daar schietmen wat in; Loop je best na Jelle, zeg dat hy hier moet koomen.
Wie, Jelle de Boer?
Hoe, begin je te droomen?
Hy zou immers aan men voetstappen zien dat ik uit had geweest.
Dat ’s waar, ’k en docht dat niet; maar ik ben bevreest, Als men Man t’huis komt, datze dan koomen zelle, Wat raad gink mijn dan an?
Wel men mosten ’t zoo stelle, En zegge dat hy ’t Houwelijk quam maake tusze mijn en Hans: Want ziet ik moet trouwen, aars raak ik an den dans.
Hoe na kan jet dan zonder man niet langer schikken?
Neen ik toch niet.
Maar jee!
’k begin te schrikken, Als ik ’er om denk, ’k ben immers noch reine maagd; Hoor vrouw, ’k heb lang wat in men zin gehad, maar ’k hebt je nooit gevraagd.
Wel wat is dat dan Moezeltje?
Maar hoor, doe je De Bruit was, ontkleede je jou by ’t licht?
Waar meugje jou mee moeje; Wel ja we toch.
hoe beschaamt zou Ik geweest hebben; maar kliede je jouw Zamen uit?
Wat meug je men ook al vragen: Neen, hy kliede mijn uit.
Van al mijn dagen Trouw ik niet; en geschieden dat al by ’t licht?
Wel ja, en doe ginge wy te bedt, en kroopen wel dicht By malkander.
wat zouw ik beschaamt weezen.
Ja dat kan ik wel denkke.
Maar hoor, reezen Daar gien woorden, wie after of veur zouw leggen, van jouw twien.
Voort praat-moer, gaat maar in, want ’k zie niemand koomt ’er van uit-zien.
Gaan zaamen binnen.
Jelle en Hansje, met een Kanne Bier, uit.
Ielle.
Hey, nouw benne wer haast; verlang je niet al Hansje?
Hansje.
’k Wou dat wer al waare, ik ley voort wel een kansje Teegen de Meid of de Vrouw.
maat, Dat ’s zoo niet gezeid, de Vrouw die is voor mijn.
Wel word je quaat Baas?
’k mient niet, ik zel men met de Meid wel belyen; Want zoo ras als ik ’er kom zel ikze voort gaan vryen.
Ja doet dat, en troutze voor jou vrouw.
Dat zel ik doen; maar wat ik je zeggen zouw: Als Jonkker Kakkerlakoe t’huis is, wat zel je dan bedenkken Voor een leugen?
Dan zel ik hem die Kanne Bier schenkken, Versta je Hansje, voor een groot prezent.
Goet baas, nouw zaamen eens gezongen lustig uit den Oryjent.
Ielle en Hansje zingen; TOON: Kooker Janze.
Hey waer bin je noob’le Boere?
Volg men mooy eer ik je tart: Zoo moet men de geene loere, Die jeloers zijn in haar hart.
Mennig vrouw Doet het nouw, Die het anders niet doen zouw.
’k Zie de manne ’t Ook wel kanne, Anders ik het niet doen wouw.
Jonkker Kakkerlakoe, en Haneveer uit.
Hoe mannen, zoo vrolijk?
Hoo, goeden avond Jonkker.
Jy lui bent vroolijk dunkmen.
Hey quantje, ik dronkker Flus zoo en pul in, wat dunkt je daar van?
Get die ook ’en reis mocht.
Wat heb je in die kan, Dat je zoo lustig bent, en zingt zoo nyver?
Jelle.
Wel we zouwen, hier dichte by, gaan visze in een vyver, En zoo dochtmen zoo, ik wou je een kan vars bier Vereere, dat ik nouw kors gebrouwt heb.
Koom je hier Zoo laat noch viszen?
Ja, ’k meender zoo voort na toe te tyen; En waar jy heen?
’k Zou daar een Merry gaan beryen, Die men heel wel aanstaat.
Dan heb je jou tijd van doen Heerschop.
Dat ’s waar: wel hoe ben jy zoo groen Hansje?
Zel je haast de Bruigom weeze?
Wat, Jonkker Kakkerlakoe, ’k zouw vreeze Datze men altemaal zouwe afslaan, daarom blijf ik allien.
Niet een bit, die waagt die wint, je moet daar niet eens na zien.
Nouw, Jonkker.
Heerschop, ’t gaat je wel, we zelle De kanne hier tot jouwent brengen.
Neen Jelle, Gaat zoo vert niet, drinkt en reis, en laatze liever hier.
Havoes dan Jonkker Kakkerlakoe.
Heb dank.
Het zegent jouw bier.
Nouw Jonkker ’t gaat je wel.
Jelle en Hansje gaan binnen.
Je hoeft tot onzent niet te vragen, Hoor je wel, daar ’s niemand in.
’k Moet al weer dragen, Zien ik wel.
Ik moet eens proeven wat voor bier dat het is.
Wil ik je wat zeggen, mijn vriendje, ik dronk het wel by de gis, Had ik de kan maar; wat dunk je?
ist wel gebrouwen?
Ja ’t.
Lang men ook eens.
Houw waar, maar je zelt ophouwen Als ik roep.
Ik zel.
Haneveer drinkt.
Of je krijgt je leeve gien meer; Nauw ’t is genoeg, houw op, houw op, Haneveer, Haneveer Houw op, zeg ik, wil je de kan heel-en-dal uit drinkken?
Wel waarom roep je niet?
’k Wil je met de kan om de oore klinkken, Jouw schelm, ik heb byget geroepen dat het klinkt.
’k Heb ’t niet gehoort; ’k loof dat men niet hooren kan als men drinkt.
Dat ’s waar jouw dronkke sun, ’k loof dat je noch in de kan zelt smoore.
Neen, drink jy, ik zel roepen.
† de Ionkker drinkt; Haneveer maakt mijnen of hy roept.
Wel nouw; † alzoo waar men kan niet hoore.
Zie je ’t wel?
dan wil je mijn noch slaen.
Wel ik wist dat niet, houw daar, wilt voor uitgaan, Daar is de kan, zeg dat ik datelijk zel koomen.
Gins by de hooge boomen.
Zoo weet jy ’t wel.
Houw waar, gae jy dan voor uit.
Je hebt ’er immers eens geweest, wat brust men deze guit.
Maar hoor, haar naam die is men vergeten.
Gadtje Waggelaar.
Wie drommel zou dat weten Te onthouwen; Gadtje Waggelaar!
Wel nouw, Wat schort de naam?
Hoo, z’ is goet, ik gaan der heen.
Haneveer gaat binnen.
’k Loof men vrouw Niet en denkt dat ik zoo en Merry gae berij’en; ’k Stuur hem voor uit, ze mochter aars te zeer verblij’en Datze men zoo voort zag: ’k hebber nouw niet geweest Zoo lang als ik getrouwt bin; want ik ben bevreest, Als ik uit ben, dat men Kaatje dan ook mocht doolen, Daarom blijf ik in, maar ’k heb nouw een ’t huys bevoolen, Die ’t men wel stommeling zel zegge, of men vrouw Uit het geweest of niet, want nouw Heb ik om de heele Hof-stee, op al de Laane, Schoon zand late stroope, want vrouwe en weerhaane, Dat is een ding, nouw staanze Oost, en dan weer West: Eveliens is ’t met de vrouwe ook, die haar ’t lest Spreekt het haar hert: ’k weet ’er in de Stad zoo veel binne, Vrouwtjes die mee doen, Meysjes die geen Maat en zinne, Dat je ’t niet gelooven zoud.
In de langste straat, Die ’er is, zouwenze niet woone; wat een praat!
’t Is ongelooflijk, men zouwze schier niet telle: En dan bennender noch, die willen my gaan quelle Dat ik jelours bin, en zeggen ’t met goed bescheid: Ik zeg neen, ’k houw ’t voor een groote voorzichtigheid.
De Ionkker gaat binnen.
Haneveer, half dronkken, met de Kan uit en zeid: ’k Wed men Jonkker lustig zel kijven, de kan is schier Leeg.
Hey noch een reis gedronkke, dat smaakt; nouw, hier Loof ik moet ik weze.
o Paert, niet te valle; Ik ga kruisbienne of ik de rijkste van de Stad was, alle Huyze mijn, slimmer of ik mank ging: ’k Zeg dat nieuw-bakke-bier is wel een drollig ding; Ik doe een reefje los; ’k wist niet wat men zoo parste; ’t Is wonder dat ’er van ’t tonnetje geen hoepen los en barste: Nouw hier is ’t, ik mach eens gaan kloppe.
Gadtje Waggelaar roept van binnen.
Wie klopt daar?
Ik; met verlof, is jouw naam Gadtje Waggelaar?
Gadtje Waggelaar uit, en zeid: Ja ’t.
Wel zoo bin ik te recht, ik kom hier van men Jonkker.
Gadtje.
Kom hier eens by het licht, je staat daar zoo in ’t donkker, Ik kenje niet, wel van wie kom je dan?
Wat is jouw Jonkker voor een?
Wel een man.
Dat loof ik wel, dat het geen wijf is; maar waar woont hy?
In een huys.
En ben jy zijn knecht, en loont hy?
Jouw, en doe je jouw boodtschap niet beter?
Ik gis Dat jy ’t frayer zou doen.
Wel hoe hiet hy?
Zoo zijn naam is.
Hoe is zijn naam?
spreekt jouw rechte stijve kater.
Wel zoo hy gedoopt is.
Hoe is hy gedoopt?
Wel met water.
Ik loof wel dat hy met geen wijn gedoopt is, of het most By Frankfoort, te Sangueert, in de Halfband, geschied zijn, zoo kost Wel weeze; maar als ’er iemand koomt vraage na je Heer, hoe zeggenze dan?
Ja ik versta je; Dan zeggeze Jonkker Kakkerlakoe.
Is Jonkker Kakkerlakoe jouw Heer, wel hoe!
Men docht ik had je meer gezien.
Kijk Gadtje, Daar koomt hy zelf an.
Ionkker Kakkerlakoe uit.
Mijn eigen hartebladtje, Kom jy noch op mijn denkken?
zoo staak ik mijn verdriet.
al bin ik schoon getrouwt, ’k vergeet daarom de vriende niet: Mijn eigen Boerinnetje, ik zel jouw niet vergeeten.
Dat weet ik wel; maar ’t heeft men zoo gespeeten Dat je getrouwt waart: ik docht al, nouw bin ik je quijt.
Wat, ’t is een arm keer’l die hem met een vrouw belijdt.
Neen: ik heb een stil vrouwtje, die kan ik heel wel doekken.
Hoe, mijn Gadtje, ’k moet jou altemet eens bezoekken: Want an Jelle, loof ik, daar is geen meer vreucht an.
Dat ’s waar: ’k weet niet hoe dat je dat zoo raade kan; Ay!
kom toch in.
Je huis is zoo schoon, men zouw schier schroome.
Ja al was een Varken een Keuning, ’t mochter met eeren in komen.
Hoe vaart jouw vrouwtje, is die wel zoo klaar?
Ze slacht jouw, ze houd veel van een beuling, zo wou wel dat altijd slachtijd waar.
Wat heb je te zegge, hoe roer jy de snebbe Zoo?
daar liefste, dat ’s voor jouw.
’k Wilt niet hebbe; Hoe, d’eene vriendschap is den ander waart.
Tast het maar an, wat weest niet eens beswaart, Kom schenkt eens in, we zelle de beschaamtheid deur drinkken.
Neen, hertje, men lust niet.
Ey gut hoe zel ’t hier stinkken, Wat drommel gaat men an, de heele Kan is leeg.
Wel laat het dan maar staan; loop Haantje, met een veeg, Je best na huis toe, ik zel je hier verwachten, En ziet of ’er ook iemand tot onzent is.
’t Is of ik van liefde zel smachten, Zoo wroed Kupido in mijn Lijf, als een Muis in een Hollandse Kaas.
Loop, luistert te degen; maar maakt geen groot geraas.
Kom, liefste, gaan wy in, en doene wy ons dingen.
De Ionkker en Gadtje gaan binnen.
Terwijl ik ga, moet ik eens lustig op zingen.
Hy zingt: Gadtje Waggelaar, Gadtje, Gadtje Waggelaar, Gadtje, Die wil speulen kunst om kunst, Wat dunkje van dat platje?
Maar die jaloursze Ionkker, Maar die jaloursze Ionkker, Die geeft haar geld, Al met geweld, Hier voor in ’t Veld, In donkker.
Ik zeg hy als een held leeft, Ik zeg hy als een held leeft, Die de Hoeren affronteert En nimmermeer geen geld geeft, Dan zouw dat volk minderen, Dan zouw dat volk minderen: Want door die kans Raakt an den dans Mennig goe mans Kinderen.
Dat lag ’er boven, wat dunktje?
het was van de baas En Gadtje Waggelaar, juist en paartje even dwaas.
Nou ik mach gaan om zijn jeloursze zinnen te stillen.
Jelle en Hansje uit.
Laat ik veur gaan, ik weet de weg, we wille After ankloppe, de Jonker is toch uit.
Moezeltje roept in ’t venster.
Vrouw, vrouw, Hoorje niet?
vrouw ik bidje komt toch hier.
Kaatje roept van binnen.
Kaatje Wel nouw, Hoe baer je zo?
Moezeltje met Kaatje uit.
Ja, ik zie Hansje en Jelle.
Wel goeden avond vriende.
Ik kost niet langer stellen Met de knecht, hy wou met gewelt zijn vrijster zien.
Ja, Hansje, dat ’s bot of, ik blijf noch wat allien.
Dat is een rechte troost; baas, wil ik je wat zeggen?
Ziet, ik wil mee doen, of ik ga in de baan leggen.
Nouw Moezeltje, je zei immer dat je wel zin in hem had.
Dat is wel waar; maar ’t is nou weer over.
Wat, Hoe staat de Meit zoo; neemt hem, het zel je niet verdriete.
’k Zel ’t doen: men Jonkker zei, ’k zou al doen ’t geen je men hiete.
Wel Juffrouw hiet het je, zoo doe je immers zijn zin?
Jelle, ’k moet je wat zeggen, komt hier eens met men in.
en blijf jy lui zamen hier zoo lang buiten.
Kaatje en Ielle gaan binnen.
Dat ’s goet, wy zelle terwijl het Hijlijk sluiten.
Noch zo niet Vaar, ’k moet eerst hooren van wat geslacht jy zint.
Wel dat zel ik je wel zeggen, ’k ben het eenigste kind Van twee goe luy: mijn Vader, in zijn leeven, Was heel gelukkig, en heeft meenigen kuur bedreeven; Kors voor zijn dood, vond hy noch een Rootschaarlaken-mantel, met Drie schoone Paerden in de wey; ja zie daar ik wet, Had hy niet gesturven, hy had hem noch wel rijk gevonden.
Zoo is je Vader dood?
Ja; hy had hem daar verbonden Met een Haarlemmer, wie dat radder de leer Zou op-loopen; maar hy stiet men Vaar van booven neer, Zoo dat hy, met zijn hals, bleef in een touw hangen.
Kregenze dan questie op de leer?
men hoort hem te vangen, Die Haarlemmer, dat hy de menschen zoo verleid.
Nou je Moeder?
Ja, die goe Meid Het wel veul gedaan om het onnoozel kosje: Dan wist ze een jong Diertje, of een Brabants Trosje, Die veildeze dan an eenige Zinjeurs; En vondt zyze niet t’huis, zo wachtenze an de Beurs; Zoo dat ik ben van de alderbeste looten.
En ik ben mee uit gien kleine stam gesprooten; Mijn Vader was een Hof-nar, en mijn Moeder, dat gorge dier, Die was Kastelein van de Kenningins after-quartier; Zoo dat ik wle met een eedel man hoor te trouwen.
Kaatje en Ielle weêr uit.
Kinders is het klaar?
zelle we haast bruiloft houwen?
Ja Vrouw, ’k heb ’t gedaan, hy is van goed geslacht, Zie dat doet veul, ’k heb daar altijd na getracht: We staan daar we staan, wy binnen al twee groote hanszen.
Kom vat en reis an, we moeten eens lustig danszen: Wat dunkt je Bruigom?
hoe sta je zoo stil?
Past dit niet wel by malkaar?
Ja, as en stront by en Orangie-schil.
Kom, als we dansze zelle, moste wer ons na zette.
Wel kom dan, wat wille we?
Orangie-spanje-lette, Of en Meytje, kom, hertje, geef men een zoen: Hoe sta je zoo?
zeg, wat wille we doen?
Wille we een Diertje, of de Zeeuwse-kordewaagen?
Hey bin ik gek, wat mag ik deeze jorde vraagen.
Hier Vrouw, of Jelle, kom an weet jy ’er niet ien?
Hey Mortje ik heb ’er de Duvel gezien.
Dat kanne we niet altemaal.
kom an, ik weet ’er Ien, twee an twee, vat an: wel hoor, is dat niet beeter?
Zingen en danszen, alle vier,lDe Yrze Ha.
Kaatje en Moezeltje zingen eerst.
Hey kom an, Als en man, Danst vry dat de bille schuimen; Dat is gang, Niet te lang Mosten wy ons tijd verzuimen; Want nu wy, Zy aan zy, Zoo gereet staan met ons viere, Was ’t een pijn Dat ik mijn Vreugd nu langer zou bestieren.
Ielle en Hansje zingen lest.
Als twee broers, Op zen boers, Zellen wy dit lustig klaare; Dat men Vrouw Altijd wouw Dat wy t’zamen by haar waare, Om met vreugd En geneugd Onzen tijd zoo te paszeere.
Lustig, kom, Draay je om; Kan je niet, ik zel ’t je leere.
Haneveer roept van binnen.
Hey, doe op, hoor je niet?
by gans zakkerloot.
daar word geklopt, voorzeekker raake we dood.
Hoe is ’t hier met de Geck, begin je voort te huilen?
Daar is een kleed, daar zul je zaamen onder schuilen, En leggen stil, gelijk of je een bank was.
Moezeltje doet de deur op.
Wel Heerschop, zin jy ’t?
Haneveer uit.
Men dunkt je komt al ras Als ’er geklopt word.
Wel wat is hier te kijven?
Waar is men Man?
spreek, zel hy noch lang uitblijven?
Zie je wel Vrouw, zoo veul vraagd hy na jou ook.
’t Is hier geen deegelijk werk, hier schuilt wat, O!
ko, ko, ko, ko, koook; Wat doet dat kleed op de bank?
Wel z’is geschilderd.
Wat kom je t’huis doen?
hoe zie je zoo verwilderd?
Ik moet wat by je zitten in ’t midden, wel hoor.
Kaatje en Moezeltje zitten op Ielle en Hansjes rug; Haneveer gaat tusschen haar beyen zitten, en vallen zaamen onder de voet, en vechten.
Daar leid de geschilderde bank.
help, ik smoor!
ik smoor!
Ik bid, ay!
laat men leeven, ik zel je niet verklikken.
lieve laat men op, of anders zel ik stikken.
Kom an maats, ik hou je voor men Broers: Het schaad hem niet, waarom is hy zoo jalours.
Kaatje en Moezeltje op de knien.
wil het toch niet zeggen, dat bidde we, Haneveertje.
Ik zel niet, het is zijn eigen schuld; wel hy leertje, Schoon dat jy ’t niet en wist: want nou rechtevoort Slaapt hy by jou eigen Gadtje.
Hy doet zoo het behoort; Was hy maar te vreen, ik sou ’er niet om kijven.
Ja, pak je vry deur, hy zou je byget ontlijven Dat hy t’huis quam, ik gader zoo voort weer heen.
Maar je zelt het immers niet zeggen?
Maar, zou hy ’t niet wel liegen?
Mijn Gadtje is te kuis.
Hy zoekt je te bedriegen; Bin je gek, Vrouw laat dat niet geschien.
’k Weet goe raat, laate we hem eens verspien.
Wat een praat, de voetstappen zouwen het zeggen.
Hoor Maatjes, ga jy op onze rugge leggen, Wy zelle jou torszen, en speulen, koop je geen zand.
Neen, dat zou niet deugen, hoe praat je zoo; want Dat zou de verkeerde wereld weezen.
’t Zel niet, geef men je handen.
’k Zou vreezen Dat je men* laate vallen zelt.
Neen ’t het geen nood; Nou, legh je wel?
je bint byget zoo swaar als lood.
wacht wat Jelle; kom Bruigom, jy most mijn draagen.
Als je wilt, hier is ’t volk, hadde we nou de waagen.
Ielle heeft Kaatje, en Hansje neemt Moezel-tje op de rug, en gaan al torszende binnen.
Haneveer uit, en zeid: Hier leid een huisje, dit staat men Jonkker Kakkerlakoe schoon; Zoo moet hy vaaren, waarom doet hy ’t?