floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
ik begin zo te altemereeren.
JORIS laat de Mantel hangen, waar door men zyn Indische Kleedren ziet.
Hiet jy Neeltje Joosten dan benje myn Zuster.
Wel welkom Broêr.
Myn hart is nou vry wat geruster Als strak.
Ik dankje zeer, maar waarom of je Meid Jou lochende, met zulk een dwars bescheid: KATRYN.
Myn Heer, ’k bid, wilt my dat vergeeven, Ik heb onze Juffrouw van myn leeven Zo noch niet hooren noemen.
Jy zult zo veel in deeze Stad Veranderdt vinden, datje verstomt zult staan kyken, ’t Zal je ’t zelfde Amsterdam, noch het zelfde volk gelyken, Ik heb nou al mee, als alle de luyden een Van, Die geen bynaam heeft kan niet mee, daar aan kendmen de Man.
Zo menige Poep, en Knoet, die hier op strowisschen zyn komen gedreeven, Hebben ’er zelf wytse Naamen, en Wapens gegeeven.
Al liepje de gansche dag, de halve Stad in het rond, Ik wed, datje kwaalyk één van je Vrienden, of van haar Kinderen vond.
In ’t opzoeken zou jy je vinden byster verleegen, Zy hebben al mee andre naamen gekreegen.
Leeft onze Klaas Janse noch?
laat zien?
’t is me byna ontgaan, Kweet wieje meent, die hiet nou myn Heer Zwierhaan.
De tydt heugt me niet, dat ik hem Klaas Janse heb hooren noemen, Zo is ’t ook met Willem Adriaanze, en die durft dan noch op de oudheid van zyn geslacht roemen.
Is jou dochter Johanna noch kloek, en gezond?
Waar blyftze?
Katryn, zeg datze voor komt, en terstond.
NEELTJE, JORIS.
MAar Zuster, hoe is ’t gelegen met onze gemeene zaaken?
Heeft jou Man voor zyn dood myn’ Rekening niet op laaten maaken?
Je weet, hy heeft de Boeken, en Boedel van onze Ouders gered, De schulden ingevorderd, en ’t gelt wêer op intrest gezet, Hoe veel komt my by slot van Rekening, je hebt me wel geschreeven, Dat’er veel Bankroeten onder liepen, zo datter weinig over was gebleeven.
Maar ik geloof, dat je dat uit een argje zult hebben gedaan, De Brieven mogten in handen raaken, en dan zouje zo veel te hooger in de schattingen staan, Altyd van Pieter Janse kwam ons over de negen duyzend gulden, En van Dirk Kornelisz.
elf, behalven alle d’andere schulden.
Dit is al twintig en... NEELTJE.
Die Boedels waaren beide heel Insolvent.
die luy!
Ja en noch wel tien tot haar, die gy alle, zo wel als deeze, hebt gekent.
Is ’t moogelyk!
Ik zalje de Briefjes van de Kamer laaten kyken; Andere doen Ses, daar na leven zy als de Ryken, Ze trekken na vreemde plaatsen, en speelen mooi wêer Met ’t geen zy achter de hand houden.
Maar, zynze haar eer, En naam dan niet kwyt?
Tut, tut, meenje dat zulke luyden wat geeven Om ’t verlies van haar eer, en naam, als ze maar mogen houwen daarze lustig van leeven.
Leed Pieter Janse dan zo grooten schaaden op Zé?
Of brande zyn huys af, waar verloor by het meê?
Hoe is ’t dan toegekomen?
By myn tyd wierd by al genomen Voor een man van middelen.
Wel wat je vraagt!
Hoe ras is wat goedje door het keelgat gejaagt, Alle daag gasten, en brassen, dat kan wat verslinden, Daar is geen geldkist zo diep, of zo doende kanmen de boodem noch vinden, Ik meen, dat dat slempen wat weet, elk schaft om het heerlykste op, Kalfs, en Schaapen Vleis schynt te stinken, men gooyt het schier malkanderen na de kop, Zy zullen aan Erten, en Boonen, de mond nauwlyks eens steeken, Wilje iemand onthaalen, daar moeten Haazen, Phyzianten, Patryzen, en zulk goed zyn, of men zouder schande van spreeken, De jonge Kuykentjes, Kalkoentjes, en Lamprytjes mogen juist Niet grooter veezen, als een gemeene vuist, Of ze zyn te taay, en zo men uit het Lams-vlysch niet meer melk, als bloed, voor zyn oogen ziet loopen, Men zou ’t niet door de hals konnen krygen, dan mogen ’t de slechte luyden koopen.
Wel dat loopt te hoog.
Je zult het zelve zien, als je by de Vrinden werd genood, Ze komenje voor den dag met schootels, die zo groot En wyd zyn, datze niet op de Tafel konnen raaken, Of ze moetender eerst in de deur een kerf toe laaten maaken, ’t Is dan niet genoeg, dat de schotelen zo zyn, Ze zouden de Neus tot de Ooren toe op trekken, zo de wyn Geen Dartig, Veertig Ryksdaalders op het minste most gelden, Fransehe Wyn komt op de maaltyden niet meer, altyd heel zelden, Die ’s voor ’t Kanaalje, me durftze nauwlyks schenken aen een fatsoenlyk Man, JORIS.
Je spreekt van de grootste denk ik wel, als men ’t uitvoeren kan Is ’t noch iet, dat een, die gezegent is met schatten, Wat meerder doet gaat heen, maar by zou ook wel te ver uit konnen spatten.
Wat nood was het dan, maar de borgers doen het de grootste na, Niemand wil de minste zyn, ze denken niet eens, hoe dra Men door zyn’ middeltjes raakt, ze weeten niet te onderscheiden, Dat een zakje, en een yzere kist niet even veel porrens konnen lyden, En ’t alderslimst is, dat het dan noch eindelyk op dobbelen, en speelen loopt uit, JORIS.
Om tyd korting denk ik?
speelen is zo kwaad niet, als men het hoog dobbelen maar stuit.
Of iemand al om een schelling een verkeertje speeld.
Wat schellingen!
men weet van geen schellingen, ja van geen dukaaten, ’t Gaat dikwils om een zakje dukatons, ja vier, of vyf, wil jy van schellingen praaten?
Dat kan geen stand houden, gaat dit zo voort, het land moet in de grond, By myn tyd ging ’t heel anders, men verbruste zo veel niet met de mond, Met een schoteltje Raapen, en een Schaapen-bout, of op de Warme Keetel, dorst men de grootste onthaalen, En dat was doen wel, dat kostmen gemakkelyk betaalen, Men hoorde toen van zulk gasten, en brassen onder de burgeren niet, Zulk dobbelen is ’er nooit by onze tyden geschiet, Toen ging et het land wel, en de luyden, zelfs die met niet, of weinig hadden begonnen, Wierden schat ryk, zo hebben de oude Hollanders haar geld over gewonnen.
NEELTJE, JORIS, JOHANNA.
Zyt hartelyk welkom Oom.
Dat is myn Dochter.
Is dat jou Dochter?
Nicht, Heb dank.
Wat dunkje Broer?
Wat me dunkt?
ze kleet ’er veel te licht.
Wat fatsoen is dat, dit geway daar voor altemaal oopen?
Als men ’t vleesch buiten de deur hangt, is ’t een teeken, dat men het graag zou verkoopen.
Is ’t met jou ook zo gelegen?
wat hebjer toch mee veur?
Of wouje wel, dat in ’t verby gaan zo een Sinjeur Der de handen eens insloeg, Johanna je moet dat wat laaten.
Oom ’t is de Mode zo.
Wel dat mag hier niet aan baaten.
’t Is wel een vuil gebruik, maar moet jy juist altyd De Mode volgen, stel, wy leefden in een tyd, Dat de Mode was, naakt, zo bloods hoofds met de billen te loopen, Zou jy ’t daarom na doen?
hoe zyn de kwaade zeden hier in gekroopen!
Maar Zuster, ik wou jou wyzer hebben, zyn de Dochters zo dwaas.
De Ouders moeten beeter weeten, en laaten de Kinders zo veel niet de baas.
Wat een hoofd heeftze, men zouder kinders me verschrikken, Hoor.
Nicht, wilje Oom te vrind hebben, je zultje zediger op moeten schikken.
Wy zyn maar borgers dat je ’t weet.
Zo Broêr, zeg het haar te deeg.
Dat most jy gedaan hebben, eer ze die kleeren kreeg.
Ik hebt ’er zo dikwils gezeid, maar het heeft niet moogen baaten, Ze lelde me zo lang aan het hoofd, tot dat ik het toe heb gelaaten.
Wel wie is hier voogd in Amsterdam, de Moeder of ’t Kind?
Zie dit mogt ook verandert zyn, dewyl ik hier zoo veel verandering vind.
Mama is hier voogd, met haar volkomen believen* is dit Stof genomen.
Wel schaamje niet Meisje met je liegen?
hoe stelde je jou aan?
Wat een gehuil, wat een gebalk het ’er geweest, om dat ik het niet toe wilde staan?
Zei je strak noch niet, dat ik hebben wou dat jy als een klopje zoud leeven.
Ja maar.... JORIS.
Hoor zuster, wil ik je ’t uitsluitzel eens geeven?
’t Gaat hier mal Mortje, mal Kindje, in ’t eerst hou je luy je zo wat kwaat, En daar na, als je luy ziet, dat het zo wat zwierigjes staat, Dan lachjer om in je vuist, en laat het kindje betyjen, Indien het anders de Ouders ernst was, ze zouden ’t niet lyjen.
Zo is ’t, JORIS.
Maar Nicht, meenje dat dat pronken jou voordelig zal zyn?
Neen, de vrvjers laaten haar niet bedriegen door zulk een schyn, Zy weeten door de regel kos uit te rekenen: kostelyke Vrysters, zyn kostelyke Vrouwen, Die wel weeten van opschikken, maar weinig hoe men huis moet houwen.
JORIS, NEELTJE, JOHANNA, KATRYN.
Daar is het water.
’t Smaakt geweldig na de rook.
Juffrouw, je beeld het jou in.
Ik bid Mama ei proeft het ook.
Wel wat of ’t dan zou zyn?
Wat zal ik daar aan proeven?
’t Smaakt zo als water.
Zulje ook iets anders behoeven.
Het water is noch niet gaar, hangt het noch wat over het vier.
’t Heeft meer als een half uur gekookt.
Geef de Zoetemelk maar hier, En dan de Saffraan, daar zullen wy ze onderwyl me drinken, Geef de Confituuren, en neem het vuur meê achter, ’t begint al te stinken.
Breng het Walvis-beentje, en de goude Vorkjes meê.
Oom, kan ik u dienen, met een kopje Zoetemelk, en Thé?
’k verwonder me nu niet meer, dat de luiden hier in zo korte jaaren Zo kaal worden.
Wie of niet achter uit zou moeten vaaren Als hy ’t zo aanlegt?
jy wilt al meê door de poort.
Zie Zuster, wil jy ’t zo beginnen, je moet zekerlyk ook voort.
Ik wed, je hebt daar voor hondert Dukatons aan Thé Goed, wat hoeven de Potjes zo kostelyk beslagen?
Zo een kostelyke Thé Tafel?
zo veel Confituuren?
kan jou Kapitaal dat verdraagen?
En waar toe is ’t ook noodig?
men kan wel Thé drinken al kost het gereedschap zo veel honderden niet.
Of zou de Thé hier niet smaaken, ten zy men het Goud aan de Trekpotjes ziet?
Heb jy ’t, die een Borgers vrouw zyt, en je noch zegt needrig te houwen Zo wyts, wat zal men van de grooten vertrouwen?
Gelieft Oom niet een kopje?
Neen, drink jy ’t maar op.
Ik kan zo veel viezevaazen, niet verdraagen in myn kop.
Je hebt hier zo veel nooten op je zang, zulke fratsen in ’t schenken, Dan smaakt het water te Raauw, of na de Rook, en duizend zulke dingen, daar wy in Indién niet om denken.
Daar drinken wy ’t met zuyver water, hier komje met Melk, en Saffraan, ’k Geloof zo ’t uit d’Apteek kwam, dat het je tegen zou staan, Je zoud zeggen, ik kan dat goed niet innemen.
Ik zal flusjes eens brouwen, En makent na myn mond, je meugt jou Melk wel houwen.
Terwyl zy zit en drinkt moet ik je met een woord Verhaalen, datze twe Vryjers heeft, die zo voort Hier zullen komen, om jou wellekom te heeten.
Eer jy ze spreekt dienje voor af wel te weeten, Dat d’eene de Jonker speelt, geen styl heeft, en naauwelyks iets kan. d’Ander heeft een styl, is de Zoon van een Burgerlyk Man.
De Jonker is trots, en gaat kostelyk in de kleeren.
d’Ander gaat zedig, zo als men van een Borgers zoon zou begeeren.
In ’t kort, ’t is een borst daar ze me behouwen zou konnen zyn.
Maar de Dochters vergaapen haar gemeenlyk aan de schyn, Ze zullen jou alle beide hier over komen spreeken.
Laat ze maar komen, ik zal ’t wel besteeken.
Werd gescheld.
Dat is de Jonker.
EDUARD, KATRYN.
Excuseer my Mejuffrou... is dit nu myn Heer uw Freer?
Ja Eduard, by is ’t.
Myn Heer, ik ben gefascheert, en beklaag my zeer, Dat ik zo malheureus geweest ben van u nergens te rencontreeren, ’k Heb alle devoiren aangewend, om u myn services te offereeren.
Ik estimeer my echter noch heureus, nu ik d’ eer heb dat ik u hier congratuleer, Je vous baise le main myn Heer, en ik contesteer, Dat ik noit manqueren zal, maar steeds alle devoiren emploijeren, Om in ’t Cabinet van uwe goede gratie my te mogen insinueeren.
Spreekt deeze Jongman tegen my?
Ja Broer, hy maakt de vryjery Wat by myn Dochter.
Hy haar vryjen.
Ik zie wel, dat hy ’t niet zal lyjen.
Ja Heer, ik bid, dat my ’t faveur.
Geconsenteert werd, haar mon coeur En myn services te offereeren, ’t Zou my ten hoogsten honoreren.
Madame.... JORIS.
Ik kan de helft pas verstaan, Waar is deeze Jonker toch van daan?
Wat Landsman is hy?
Hier gebooren, Een Amsterdammer, van haver tot garst.
Ik kan dit niet hooren.
’t Is altyd geen Amsterdamsch dat hy spreekt, ik weet niet wat hy zegt.
Nicht versta jy hem niet beeter, zo vry je luy als de stommen, hoe maak je ’t?
ten zy dan dat hy je met gevoelige reden onderrecht.
’k Geloof myn Heer gelieft met my te raljeeren, Ik spreek goed Hollandsch, maar die taal is wat plat, daarom moet men ze zo wat entrelarderen Met Fransch, ’t is doucer, en aangenamer, als men een woord Uit een vremde Taal onder de Nederduitschen hoord.
Bot Hollandsch is maar voor ’t Kanaalje, en ’t volkje in de achterstraaten, Men hoort nu geen luyden van respect zo praaten.
Nou jy ’t me zo uitlegt zullen de zaaken wel gaan, Ik zal wel gissen wat jy zeggen wilt, als jy my maar zult konnen verstaan.
Ja toch myn Heer, zelfs al uw rede, ’k Verwagt maar een favorabel antwoord op myn bede.
Heel wel, ik antwoord dan, myn Heer.
’k Bedank jou hartelyk voor de eer, Die wy myn Nicht met uw sarandi, Bakkosy, allabor, negandi, Zo ik ’t geweeten had, vertrouw My zeker toe, dat ik u zou Wat hebben ingewacht, Parari Progedi, alastorf venani, Indien gy wilt, dat ik u voort Buglodi, ’t kostje maar een woord.
Myn Heer ’k bid, wilt my excuseeren, Dat ik niet prompt kan respondeeren, ’k Versta u niet, wat Taal is dat?
Heb jy myn meening niet gevat?
’t Is Nederlandsch met vreemde woorden.
Dewyl wy aanstonds van u hoorden, Dat onze Taal meer zoetheid heeft, Als daar een vreemde onder zweeft, Heb ik, om die wat op te sieren, Gebruikt zo wat Japansche zwieren.
Dat ’s wel, maar ik kan geen Japansch.
En ik, myn Heer, versta geen Fransch.
Beel jy jou in, dat alle menschen Fransch konnen?
’k Zoud ten minsten wenschen JORIS.
Wel wensch zo veel jy wilt, maar laat ondertusschen die zotterny Want ik verzeker je, dat ik, zo dikmaalen als je my Iets vraagt in ’t Fransch, in ’t Japansch je antwoord zal geeven.
Wil je Fransch spreeken, spreek Fransch, maar met volk dat in die Taal is bedreeven.
Maar als je Hollandsch spreekt, laat die wisjes wasjes dan weg.
Je meugjer na schikken, want ik zal doen gelyk ik zeg.
Ik wist niet, hoe ik met leezen, en met landsluiden te spreeken myn Taal genoeg zou onderhouwen, Weinig dacht ik, dat zy ze hier zo rabraaken zouwen.
En jy luy Jonkkertjes meent, dat dit wonderlyk gaat.
Ik hou dat juist niet voor een teeken, dat iemand de Taalen verstaat, Geensins, ik geloof, dat je ’t een zo nét kond, als het ander.
Jou Fransch, en jou Duitsch, geloof ik, ontloopen niet zeer malkander.
Zo jou lui eens een rechtschaape Franschman aansprak in zyne Taal, Je zoud verlegen staan kyken, en onder ’t verhaal Een deel Hollandsche woorden mengen; en hem dan noch wys willen maaken, Dat het Fransch zo meer aartigheid heeft, dat men zo de zin beter kan raaken, Doch ik zal daar een speltje by steeken, zeg jy maar watje begeert.
Maar in jou Moeders Taal.
Myn Heer considereert... JORIS.
’k Heb Pitzelowitsky... EDUARD.
Ik bid, dat gy my uit wilt leggen, Dewyl ik ’t niet verstaa, wat gy hier meê wild zeggen.
Wat is considereert?
’k Heb ongelyk, ’k beken ’t, ’t Was weg, eer ik het wist, zo ben ik ’t Fransch, gewend.
En zo ben ik ’t Japansch gewend.
Ik bid, wilt me excuseeren .
Al weêr?
Vergeef het my, ik zal ’t zien af te leeren.
Ik weet bykans watje zeggen wild, Dus is ’t onnodig tyd gespild, Ik most jou schrift eens zien en, leezen, Eer jy Johannaas Man zoud weezen.
Want ziet, men staat dat zo niet toe, Eerst moet men zien, waar meê, en hoe Jy aan de kost, en kleeren zoud geraaken.
Te trouwen zeker, ’t zyn geen zaaken Om zonder raad, en ryp beleid Te doen, wat ’s jou gelegentheid?
Maar eer wy hier in verder treeden Dat jy eens iet schreeft, het heeft zyn reden.
Ik ben bereid.
Katryn, breng hier Een Pen, en Inkt, met wat Papier.
Zul jy de Huwelyks voorwaard schryven?
Zet jy ’t maar neêr.
Ik hoor noch kyven.
Eduard schryft.
Zie hy eens vribbelen, hoe staat hem dat ter hand?
Van ’t Jonkertje te speelen, en trantrirum gaan, geloof ik, heeft hy beter verstand.
Eduard geeft het schrift aan Joris.
’k Zal u myn’ meening openbaaren, Wilt al jou moeiten verder spaaren, Je zult myn Nicht niet krygen, want ’k Heb geen gevallen in jou hand, Beschouw hier zelfs eens, welke grooten En onbeschofte Haanepooten?
Gy zyt uw Meester veel te vroeg Ontloopen, had gy uit de kroeg Gebleeven, en wat schryven leeren, In plaats van Troeven, en Verkeeren Die, O staat immers veel te plat, Zie eens, hoe dat die A zyn gat Na achteren uitsteekt, foey, ’t is schanden, Dat jy zulk schrift my geeft in handen.
In dit woord zyn wel drie Spelfouten, hy moet weêr op ’t spelde bankje.
’t Is of gy u Cousine woud Zien aan een Meester uitgetrout, Is ’t niet genoeg dat gy ’t kond leezen?
Ik zoek geen Pedagoog te weezen.
Maar wie heeft ooit of ooit gehoord, Dat een Mariage daarom niet voort Gegaan is, wyl men vond gebreeken In ’t letter maaken?
Neen maat, daar blyft het niet om achter, maar dit slegt schryven is een teeken, Dat jy meer vlyt hebt aangewend, Te leeren, hoe men schermt, en rend, En Kaatst, en Danst, ja al de zaaken, Die dienen konnen tot vermaaken, Als tot de konsten, daar men door, Na volgend ’t loflyk Oudren spoor, De kost wind, en wat op kan gaaren, Tot onderstand van hooge jaaren.
Dit is de reden, dat ik u Johanna weiger, weet j’et nu?
JORIS, NEELTJE, JOHANNA, EDUARD, KAREL, KATRYN.
Daar ’s d’ander.
Wel in die heb ik duizendmaal meer genoegen, Die zou hem noch zo wat na de burgerlyke trant willen voegen.
Is dat uw Broeder?
Zyt welkom myn Heer.
Wel jongman, ik bedankje hartelyk zeer.
Mort bleu!
Zo Oom... JORIS.
’k Heb reeds vernomen, Waarom dat gy zyt hier gekomen, Maar ik diende eerst wat onderrecht, Uw Styl, en Vrinden?
Wel gezegt.
Zyn Vrinden ken ik heel wel, ik ben met die luiden te vreden, En over zen Capitaal te klaagen was tegen alle reden.
Als de Mamaas van de Matressen, zulke getuigenis geeven, krygt een serviteur groote esperans.
Ja sperans jy wat, hy kan niet een oogenblik stil staan, kyk hy wou wel aan den dans.
Fatal... JOHANNA.
Hoe Eduard?
Maar wat is jou hantering?
Ben jy een Koopman in ’t gros, of doeje neering?
Myn handel is meest op Duitsland, en in de Oost-Zé, En in de Rederyjen doe ik zo een weinigje meê.
Ik wenste wel, datje eens een lettertje beliefde te schryven.
Hy schryft zo schoonen hand, datje verwondert zult blyven KAREL.
’k Heb wel een briefje by me.
Maar Is dat jou eigen hand?
Voorwaar De Juffrouw kendze wel.
Wel zou ik ze niet kennen.
Laat eens zien, ik zalje voort wel zeggen, of ’t zyn letteren bennen, Maar ik heb myn bril binnen laaten leggen, loop haaltze.
Hy is zo wys!
’t Is zulken frajen jongman!
denk vry, dat ik hem niet zonder reden zo prys.
Benje daar met de bril?
ja hy het et zekerlyk geschreeven, ’t Is zyn eigen’ hand, ’kwilder wel een assertasy van geven.
Dat zinne lettertjes, by zulke haane-pooten!
Ik kan Niet langer zwygen, met permissie Mejuffrouw, wel estimeert gy dan Nu langer niets, als schryven, Zal dat dan alleen, boven al de andere exercitien dryven?
Behoeft men anders niet te doen.
Hebt gy geen estimes voor fatsoen?
Zal dan Rapaalje om ’t schrift meer voordeel Nu hebben, als man van oordeel?
Van educatie?
Eduard, Zie wat jy zegt, gy loopt te hert.
Schoon ik niet steeds langs straat ga stryken, ’k Zal in fatsoen niet voor u wyken, Schoon ik my zoo niet stel ten spot, Als die Messieurtjes, die als zot De gansche dag langs straat gaan zingen, En als de nuchtren kalvren springen, Dat ’s geen bewys, dat wy daarom Die exercitien niet konnen, kom, Ik tart u uit in oefeningen, Wy konnen ’t ook, maar onze dingen Die loopen daarom niet in ’t wilt.
Ik heb myn tyd nooit zo gespilt, Des morgens, als gy ligt te ronken Of ut slaapt dat g’hebt in gedronken, Zit ik te schryven op ’t kantoor.
Mortbleu?
wat komt my hier te voor?
Gy sul, wilt gy u Compareren By my, waar zit dat, in uw kleeren?
In uw klein befje, of in uw hoed?
Jy lykt hem wel, myn lieve bloed!
’t Postuur staat u na oeffeningen, Allon Messieurs, die man kan springen.
Gy meent dat die ’t alleening weet, Die op zyn Schytvalks gaat gekleed, ’k Ben niet gewend veel op te snoeven, Maar om uw konsten te beproeven.
Wat oeffeningen dat jy kond Kom voor den dag, ik zal terstond U als een babok toe doen kyken, Die snoeshaanen zyn juist altyd niet dieze gelyken.
Het is my niet de pyne waard, Dat ik u antwoord.
Gy zyt vervaart, Gy vreest er slechtjes af te komen.
Dat doet me goed, wie zou dat droomen?
De Jonker is in ’t naauw, hy kan Niet af, hy heeft de recht man.
Mejuffer, ’k zal niet eens tenteeren Dit borstje te prostitueeren.
Gy ziet aan al de zwier, dat hy De rechte man is, om met my Van zulk een poinct, te disputeeren.
Myn heer, ’t is altyd aan de kleeren Juist niet te zien, waarom hem niet Beschaamt gemaakt, dat Oom het ziet?
Die meent dat het waar is.
’k zou u blaffen En inportuniteit zo straffen, Assurement, dat gy niet licht Weêr komen zoud voor myn gezigt, Zo ik hier had een paar floretten.
Dat dreigen zal my niet verzetten, Katryn kan ons wel met der haast Floretten haalen, van hier naast.
Katryn, loop alje best eens heenen.
Bid buurman, dat hy ons twee floretten wil leenen.
Ik ga ze haalen.
NEELTJE, JORIS, JOHANNA, EDUARD, KAREL.
Ik versta Geen vechten in myn voorhuis, ga Op straat, indien dat gy wilt vechten, Zie Karel, je hoeft geen bloedbad in myn huis aan te komen rechten, Ik dacht, datje van zingen, danssen, en speelen te zaamen spraakt.
* KAREL.
Weest niet bekommert Juffrouw, daar zal niemand werden geraakt, De degens zyn stomp.
Ei wilze niet stooren.
NEELTJE, JORIS, JOHANNA, EDUARD, KAREL, KATRYN, Met twee Floretten.
Geef hier Katryn, verkies, of hebje nu de moed verlooren?
Pousseer zo veel je kond, ik zal Niet doen, maar stellen my hier pal.
Ik zal uw steeken maar pareeren, Ik zou my zelven affronteeren, Zo ’k met u schermde... KAREL.
’t Is heel goed, Pareer dan.
’k Retireer geen voet.
Weg Nicht dat jy niet van ter zyden Wat krygt, men zou ’t niet konnen myden?
KAREL steekt.
Myn Heer, dat ’s kwalyk gepareert.
Ik had zojuist myn oog gekeert Na Madmoiselle.
’k Zal wel wyken Myn Heer, je mogtje weêr verkyken.
Pas wel op u parade.
Had Dat scherp geweest, het was een gat Dat door, en door ging, elleweeken, Wel Jonker, laatje jou zo steeken, EDUARD.
’k Zie Karel abuseert geheel Myn goedheid.
Doe nu vry zo veel Gy ommers kont, ik zal u leeren: Pren garde, wild u defenderen, Dit is recht scherme, paf, hou daar.
Dat is gemist.
Kom, steekt gy maar, Ik zal nu niets doen als pareeren.
Die kans is omgekeert.
’k Wil zweeren Dat hy van angst... zie eens, hoe rood Word hy?
KAREL ontneemt hem zyn Degen.
Myn Heer, gy waard nu dood.
Ben jy je degen kwyt, ô Jonker?
Daar staat hy nu en kykt, die pronker!
Leer op een ander tyd met meerder omzicht spreeken.
Myn hand manqueert, z’is noit gebleeven in gebreeken.
’t Is of ’k betovert ben!
maar of gy schoon al vecht Cest rien: dat leerd somtyds noch wel een Heere knecht Om zyn lyf te defendeeren, maar ik zou merveilles konnen toonen in het speelen, En danssen, zo het de compagnie niet zal verveelen.
Om nu gelyk op ééne tyd Te toonen, wat een gek gy zyt, ’k Beroep u tot een dans.
Dat is myn hart, en leeven, Ik heb ’t gedirigeert dat dit tot op het laatste moment is gebleeven.
Daar werd geklopt.
Wie mag daar zyn?
’t Zal ligt de krueijer zyn met myn Twee Zwarten, en myn goed.
Wel heede?
Wel Broêr, breng je twee Swarten meede?
Ja, ’t is om aan een magtig Heer Te geeven, zy verstaan ’t geweer, Zy konnen danssen.
Wie die Swarten?
Ja, en ik durf jou, al ben je wit, daar wel meê tarten.
Zy hebben ’t langen tyd geleerd, En daarom werden zy vereerd.
Daar zyn twee duivelen met veeren.
Ik ken ze uit het huis niet keeren.
Ei Karel speel eens, daar hangt een Viool, in ’t Maleys Zal ik haar zeggen, dat s’ een reys Op danssen, kun jy ’t dan beter, zo laat het zien.
NEELTJE, JORIS, JOHANNA, KAREL, EDUARD, KATRYN, KRUYJER, twe Mooren.
A la bon voletto, Jadini, nasty, bragodetto.
Als jy maar wilt, zy zyn al klaar.
Hy speelt, en zy danssen.
’t Is treffelyk gedanst, niet waar?
Wel wat dunkt jou?
Wat moogt gy vraagen, Zou hem een Mooren dans behaagen?
Dat heb je wel, wat dunkje van onze Nicht?
Ik geloof, dat wy ze nu heel licht Tot Karel zullen beweegen.
Oom ik, heb voorgenoomen, Uw raad in alles na te komen.
Vind gy ’t zo goed?
Ma belle!
Geef hem de hand, waar wachtje na.
Mejuffrouw, zult gy my vergonnen... EDUARD.
Madama zoud gy my dan konnen... JOHANNA.
Ja Eduard, ik zie nu klaar, Dat gy al langer als een jaar Door uwe opsnyjery myn oogen Begochelt hebt, ’k zie hoe dat ik ben bedroogen.
Ook voegt het al zo wel, dat ik Na Oom, en Mamatjes raad my schik, ’k Zie Karel kan ook oeffeningen, En past noch echter op zyne dingen, JORIS.
Dat ’s recht zo moet hen allen gaan, Die op geen zaaken zich verstaan, Als alleen op danssen, zingen, speelen, schermen, Zo slecht noch, dat men zich der over moet erbermen, ’k Veracht de oeffeningen niet, die* hier zo daadlyk zyn geschied?
’t Is pryselyk, dat de jonge Heeren, hun* vlyt doen om die wel te leeren, Maar daar werd ook vereischt een styl.
’t* Huishouden kan... EDUARD.
Ik bid dewyl... NEELTJE.
Hoor al jou bidden is verlooren.