floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik sta u alles toe, 'k wil niets in ham verachten, mits dat gy wederom my toestaat, dat gy stof Tot vreugd schept, als gy iets hoort zoggen tot zyn lof.
Ixabella.
Hoe zou men aan zyn deuyd die achting kunnen weig'ren?
Flora n. de spier.
O neen, hy mag met recht een die achting steig'ren, maar voele hebben zich bedrogen in 't begin Dier achting, die allengs veranderd word in min.
In zulkeen schyn weet ons de liefde te overwinnen, Te zenden hare vlam allengskens in de zinnen, is waar, dat vy ons niet ten eersten overmant Maar die groote achting strekt alteeds oen kleine brand.
Deer vrcemd'ling rou my die de ziel verleijen?
Florae.
Syn waarde op 't alderminst komt u gedachten vleijen.
R.ab.
Ik kau 't niet veinzen, neen, elk uur komt het vertoog Van zyn bekoorlijkheen zieh voordoen aan myn bog, my spreekt zyner gonst, en streelen deez' mijne ooren.
'k voel, hoe mijn hart verzwakt in hem slegts aan te hoopen, het moest zig kanten, maar 't verwekt in myne zin een ongegronde hoop van loffelyke min.
Ik heb geen rust, nu ik getuige, hoe myn' gedachten Die zoete ontrusting te bewaaren y vrig trachten.
Nu Flora, oordeel, hoe 't gesteld is met myn hart, ik zoek, zo veel ik kan, te onwlien die lieve smart, maar, ach!
ik val te zwak deete ourust af te weeren, so dat beminuen is, zo laat ik me overheeren Van min.
Maar zo gy zelve uw hart tot min verwekt, Flora.
Bedenk eens, wat verdriet gy daar door op u trekt.
Waar denkenze aan, helaas!
die zig in t minnen steek en, k durf dencken naauwelycks myns broeders dood te wiceben.
Ach wrevel noodlot!
dat de wraak eischt van zyn blocd, 'k begin te minnen, nu ik hem beweene met.
Flora Gy zyt hemelijk verplicht, om zyn verwoed onthaalen, en gy kunt met een zucht genoeg natuunbetaalen, maar 't gene in.
De uitkomst my venwart maakt, en ontroert, is, dat gy door uw min te verrewordt veruoord.
Is Leonard voel waard, zie weer op uyn geboorte.
Iaab.
't is me oubekend, en licht van de allerlaagste soorte, maar quaar 't niet moog'lijck dat hemaen geheimen van zICH Zelven.
4. Verplichtte, om voor ons oogtereinten, wie weet gy, wat ik geloof?
wat ik my wijs durf maaten, so hy geen Vorst is, dat hy Vorsten na moet rasken, gy ziet, hoe hy Oktaaf begunstigt, dat hy geen Gelegenheid hem laat ontgaan, om met hun tween te spreeken en, door 't belang van Frod'rik ingenomen, Om hem ten huw'lijk de Prinses te doen bekomen.
Siet gy niet, dat hy in dit werk van yver brandt?
Sou hy de Koning zelf gaan vinden, als Gezant, De vreê herstellen, door twe Staaten lang geschonden, so hy aan Frederik zich piet en vond verbonden.
't is licht zijn broeder.
De jonger prins, die 'k meen.
Wie dat hy zy, hy heeft de koning door zijn reen Gewounen, die, na 'k hoor, zijn stem reeds heeft gegecven.
Het bloed dan van Rudolf.
Kon 't voorigaan niet woërstroeven, De vijand is niet ver, 't gevaat 't niet toe en lagt, en elks belang dat zwicht nu voor 't belang der Staat.
Maar de prinses komt.
Laura, Ixabella, Julia, Flora.
Wel, nat hoor ik?
Hoe Mevrouwe, izabel.
De koning staat uyt schandelijk een trouwe?
Syn reeds versaagde moed voor schaduw van gevaar.
Beklaagt mijn broeders lot, maar vleit den moordenaar.
't is uraar, de koning tuigt, zo vees men kan bespeuren, Prins Frederiks verbond voor aangenaam te keuren, 'k Moet hem door 's konings last verzetren deezen dag, dat hy het alles van zien min verhoopen mag, maar 'k weet des koonings wit, zo in hart legt hy my open, En myne gunstaai hem na zien uerderf doon loopen, itizedb'k sien.
Van zICH zelven.
'k Sie al te wel, schoon das meu 't stil houdt, en verzaakt, dat meerder wordt na wraakt als nade ruitgehaakt.
Waatom hem dan gehoord?
Dat wy hem dus onthaalen, Laura.
Geschiedt maar, om niet door onkunde te verdwaalen.
Het schynt, of deete Prins een zeeker opzet nam Om voor elks oogen te verloochenen zyn stum, en schoon hy 't al geparst ons toestaat, de gepeinzen Des Konings zien om klaar te ontwarren 's Prinson veinzen?
Hy staat onzeker, wat hy in deez zaak verkiest, en of hy door een valsche een waaro Prins verliest.
En meent zich zekerer dit hoog geheim te ontvouwen Hem gevende de hoop van vrede, en my te trouven.
Dit is het inzigt van des konings veinzery.
Ik ben 'er in verblijd, voor u min, als voor my.
Ik hoop niet, dat gy door een huwlyksknoop van leeven sult aan den moorder van myn broeder overgeeven, maar wierd gy eens aan hem verbonden doot uve echt, zo wanvoegehelyk, zo schandelijk en slecht.
En zo de gramschap van de Vorst, en zyn verborgen, en onverzoenb're haat veroorzaakte al mijn zorgen?
Waar 't niet verachtelyk, vierd u hart met hem begaan, Laura.
O neen, ik kan dien held zo laf niet zien verraan, en zo ik eene gunst mag op u geest verkrygen, al ziet gy zuster van Rudolf, zo pas te zwijgen.
Ik zal gehoorsaam tyn.
Maar.... maur, mevrouw, gy weet.... laura.
Dat gy uit strenge plicht u zelf genoegzaam kweet, uw broeder strekte u maar een wreede tegenstander.
Wilt gy, dat ik van deugd om zyne schuld verander?
Neen, maar vat vrede wet geeft u de magt, dat gy, Indien gy my bemint, u broeder wreckt op my.
7 iab.
Wat zegt ge, ik vrees Mevrouw.... helaas!
De tegenspoede Laura.
Der dapp'ten vatten 't meest opde edelste gemoeden.
Zeb'd'reedi van zICH zelve.
Deeds had de faam aan my wydluchtig afgemaald, prins Frederik, met roem, en alle deugd omstraald.
Maar zo vooroordeel hield myn ziel, als opgetoogen, k ben in myne achting voor die held noch min bedroogen. hy toont in zyne ramp, wiens woede hy trotseert Een groot gemoed, en deugd, zo waard te zyn geëerd, Dat myn rede my, helaas, met al haar krachten Niet kan beletten bem te minnen, die k moet achten.
Gy voert te zijner gonst, mevrouw, my zulk centaal, dat ik beducht ben, of ik in mijn oordeel dwaal.
Hy heeft genocgzaam in een ieders oog doen blyken, dat zyne zeden na niets Prinselyks gelyken.
Die prins vertoont ons een gemoed, zo laag, en slecht.
Elk meent dat hy hem kent, en niemand kent hem recht.
Men kan ons dik maals door een valsche schyn verbrinden, 't oog eer'er minnaares kan verder door zigt vinden, de liefde, strekkende tot leidsman van 't gezigt, toont's minnaais deugden aan een hart, dat zy verlijckt.
Dit is de reden, dat een ziel zich zonder schanden Vaak onderwerpt de min, waar in zy zich voelt branden, maar, zonder dit geleij van een doorzigtig oog, kon 't lichtelyk weezen, dat men miste, en zich bedroogt.
Zo dat die Fred'rik, dien men zo onwaardig handelt, Is een gewaande Prins, die slechts in schyn hier woont, maar die, waar van myn hart de magt gevoelt, is die Prins Fred'rik, dien ik door myn liefde klaarlyk zie.
De schrander heeden van uw min doen my verwond'ren, dat ge in deeze eene Prins kunt vinden twe byzond'rei Maar, zonder dat ik meer dit hoog geheim ontdek, het geen men mint, dunkt ons te weezen zonder vlek.
Men vint niets onvolmaakts in de oorzaek onzer wonden, helaas!
Ik heb het zelve waar bevonden.
Bemind gy dan?
mijn weezen tuigt mijn smart, En doemt de onsteltheid, daar mijn hart zig in verhardt.
Niet, dat ik noch bemin, maar 'k voel my ingenomen Met iets behaaglijks, dat myn vryheid komt betoomen.
Dit zoet vermaak, het geen wordt van myn ziel gevierd, t kon zyn, is t noch geen liefde, ach!
dat het liefde wierd.
Gy moest.... iabel.
Ik weet, wat ik moest doen, en tot een teken, hoe broeders doed my smart, 'k moest van geen liefde spreeken.
En schoon aan 't voeden van myn liefde, ik zeer misdoe, zo moest ik schaamrood zijn, en stemmen het niet toe.
Maat, hoe dat ik myn vlam tot zwygen zoek te dwingen, Hoe heviger dat is myn hart gevoel bespringen, Ik hoop mijn sinarten te verzachten, als ik zucht, En als ik zenden mag myn klagte in de open lucht.
Ik lasterde u in t eerst, dat gy uw minnevlaagen Niet uit en bluschte, maar nu moet ik u beklaagen.
Ixabel.
Mevrouw, ach, zo yy my beklaagt in myne min!
Hoor, wat ik ly, misschien veroordelt gy mijn zin.
Deez' nieuwe Slotvoogd heeft my weeten te behaagen.
't geen ik kan ontveinzen, noch verdraagen.
Hoe, die gy zolve hier tot Slotvoogd hebt gemaakt?
Die door zijn onspoed is tot dat geluk geraakt!
Wiens droevig ongeluk gy zelf my kwaamt verhaalen?
Die is het, en gy kunt die lafheid niet bepaalen?
Dat de Vorst, die van zyn onderdaan Gelooft gy.
't belang ter herte neemt, deez' keur u toe zal staan.
Zij u stem te hoopen is u ielve ver bedrogen.
Iabel.
Mevrouw, gy zult u zelft hier op ant woorden modgen, gelooft gy, dat de Vorst in zijn verstokte haat sal stemmen, dat gy mint den vyand van de Staat.
'k beken 't, maar alles komt de liefde in 't end te boven, doch 'k zou mijn eer niet met onwaarde min verdooven, Izabel.
Sijn deugden zijn te groot, ik durf van hem vermoën, dat zyne stam myn min geen oneer aan zal doen.
Dat zyn verborgen staat... maar ziet hem her waarts repten.
Laura So 'k hem verplichten kan my zijne staat te ontleeden, ik offer u mijn dienst.
Helaas Mevrouw!
't is wel, laat my alleen, op dat ik dat naar eisch bestell'.
Frederik, Laura, Julia.
Noog nu op uw geluk, nu ik in de Prinsesse Verjaag om uw gesprek mijn medeminnatesse, maar 't is met voorwaarde, op 't beding van eene wet, dat ik om haar belang het mijn ter zyde zett.
Sy mint u. fred.
Ach, mevrouw, ach wou de hemel geeven, dat haare liefde alleen mijn wensch zou tegenstreeven, ik zou my zelve niet genooddrukt zien, om nu Mijn lijf te bergen door een veinzety, die 'k schuw.
Dit haare reedenen heeft zy my klaar doen blijken Datze u niet meent te zijn dien, die gy wilt gelijken.
De hemel heeft daar door mijn opzet gausch verkęetd, dat is het eenigste, dat mijne liefde deert, want na gy zegt.
Mevrouw, de Vorst wil my doen dooden.
Wierd slegts gelegenheit daar toe hem aangebooden.
Waag dan uw bloed niet, my zo kost'lijk, want gy kont Noch onbekend van hier vertrekken, en terstond.
Door uw ver afzijn zal.... ver afzijn!
ach, wat hoopen Fred.
Stond dan voor mijne min, en voor mijn rampen ppen.
Neen, nu deez' valsche Prins alhier mijn plaats bek leedt, Dreigt my het veinzen van de Koning met geen leed, Want zo hy zijne haat op my niet wil bepaalen, So zal myn smart in u te aurchouw'en adem haalen.
En uw gevangen.
Die rendt my hier, om te zien Fred.
Of gy tot hem niet reeds van liefde brandt misschien, Na mijn gezantschap schynt hy vry van alle schroomen, En zijn vertrouwen doet.... maar 'k zie hem zelf daar komen.
Frederik, Laura, jodelet, Julia, oktaaf, wachten.
Jodelet tot zyn Wachten.
Die kost was goed, en heeft my byster wel gesmaakt, seg, dat de kok my die van avond nog eens maakt.
Tot Laura.
Mijn lief priusjes je lief, 'k heb als een prius gegeeten, en ben tot aan mijn keel toe vol, dit moetje weeten.
'k Blijf evenwel verliefd, en met noch heeter brand Want ik gevoelde 't in het stooken van mijn tand.
Mijn Prinslijkheid zou die wel van een knecht doen stooken, Maar 'k vrees, mijn kaskebeen wierd licht aan tweën gebrok, Door al dat gaapen, 'k wil die zelf liefst stooken.
Segt, wat dunkje van myn geest?
Dat gy 't wel overlegt.
47 jodelet.
Die tandestooker.
Die is waard te zyn gepreezen.
Siodaar, ik geefze jou op trouw, myn ungeleezen.
Hoe stootje me weërom, zo wil ik dan, dat wy De tanden stooken aan mekaar, ik jou, jy my.
So na by 't hylik is daar weinig aangelegen.
Ik weet de wetten van mijn plichten te overweegen, en nu ik magt heb om te volgen mijne zin, soude ik misdoen, wilde ik verduist'ren mijne min.
Het voorstel van de vreê, wiens missen elk beleedigt, betovert zo mijn hart.
O 'k ben heel licht bevredigd, jogelet.
Dat oorelogs geraas dat haat ik, als de pest.
'k Heb al dat harnastuig gesmeeten in een nest Mijn hart, dat om de kaars gaat van jou schoonheid vliegen, dat hart zo lang al ba van de oorlog, zonder liegen, 'k Houw veul van vreezen, en 'k loof, ik doe de beste keur, wyzende op Frederik.
Maar wat zeit elk ten hoof van mijn Ambassadeur?
Door mijn verrichting zal men haast aan vrede raaken.
Dat 's goed, ik zal tot loon een stalknecht van hem maaken.
Mijn schildknaap.
Jodeles.
Spreek op, en zog my metter vaerd, t stalmeersterschap hoe veel is dat alhier wel waerd.
De eer van u dienst te doen, doet my de moet zo zelven.
Sus, 'k ben prins Fred'rik niet, of 'k zalje hooger stel ik prys je vast zo wat, al weet ik dat de lof, Die Grooten geeven, niet en is, dan wind, en stof Belooningen ten boof zijn vry al wat vervallen, dank heb is daar al veul, de rest is niemendallen.
Maar was mijn Trezerier hier by ine, weet gewis, Dat ik je pryzen zou, gelijk t fatioenlyk is.
Heb ik geen braaf Agent aan deeze kwant?
Met reden, hy pas op, zo 't schynt, met veel genegentcoden.
Ook is het zeker, dat een yder uit de schyn Niet weet, zo wel, als ik, wat Fred'riks deugden zyn.
't gevaar van 't noodlot niet te ontzien, noch ook het dreigen Is, om uw gonst alleen, alleen aan Fred'rik eigen, dat is 't, daar hy zijn roem in stelt, op dat zyn smart, Daar door een weg vindt, om te raaken in uw hart.
Dat s waat.
Om dan zo schoon een vlamme te hetaalen, sal ik aan Frederik myn hartsgeheim verhaalen, en hem verzekeren, dat in al t gevaar, hoe veel Hem overkomt, ik wensch met hein hęt hal ve deel, En dat.
Hou op, mijn hart, wordt my door t oor benomen, t Verstik schier.
Fręderik, mevrouw, geloost te droomen, ja overwonnen van uw goedheid, die hy ziet.
Kent, door die overmaat vap vreugd, zich zelven niet.
Dat had ik wel gezeid, indien mijn ziel zo byster Niet was.
Zo dat, mevrouw.
Zy zingt, gelijk een lyster.
Hou smoel als ik spreek, 't is voor jou dan zwygens tyd.
O schoonheid... uw ziel heeft reën te zyn verblijd... laura.
Om fred'rik, wijl wy met malkander niet verschillen, mint hy me, ik min nem weër, wat kan hy meerder willen?
Maat hoor.
Wel kack laar, dat komt zoet, jodel.
Jy raast en rammelt vast, terwijl ik zwygen moet.
Ik spreek voor u. Ja toch, die zo voor my verzinnen Jadel.
Digitized by google van zICH zelven.
Te spreeken, zouden wel wat jaars voor my beginnen.
Mevrouw, indien zijn min zich kwaalyk heeft geuit, zal fred'rik... hou de bek, al lang genoeg gebruid jodel.
Met dit gefrederik, wy weeten, hoe wy heeren.
Niet meet gefredrikt, 'k heb mijn naam noch niet vergeopen.
'k meen, dat ik, haar uw min ontdekkende, u verpligt.
Jodel 'k Wil haar nou haaten, kyk bruijt maar uit mijn gesigt Verbrangtste spreeker.
Hoe haar gaaven, z'o geheelijk Volmaant, en... jodel.
Wel de droes, al weez'er an, ze is nou leëlijk, ze is een spinn, en scheel, en valsch, en beulsch van geest, gebochcheld, scheef, en krom, ze is dom gelyk een beest.
Haar loopende oogen, en haar neus, als d'ric kauwoerden, haar mond....
Ay wordt niet kwaad mijn koningin, t ontroerden jou licht, maar zie, die vent die maakte my heel waad.
Hy zal ontstalk niet zyn van zyn verkreegen staat.
O neen, je bent heel schoon, ik zel je daar voor houwen.
Gedoog mijn raad, daar gy u vast op moogt betrouwen Een Prins, als gy, en die zyn stam geen meer doet syn min niet, als door zyn Gezant, verhand'len moet.
So past het my niet, dat ik spreek van zulke leuren.
Oucen, toon wie gy zyt, wilt u daar aan niet steuren.
Ontrek u het gemeen, en met ontzag vaar voort, jodel seg heur myn liefde dan, ik ly het ongestoord, als slechis in praat, want zie, om twist te myen Laat, wat de rest belangt, myn Hoogheid slechts betyen Maar geen gefredrik méer, ik heb geen lust daar in.
Mevrouw, kan ik u dan verklaaren myne min?
Maar welk een vlam ik ook in deeze borst voel leggen, ik minu, en dat is het al, dat ik kan zeggen.
Mijn hart dat staat versteld door een ontroerenis, die vol verwarring in zyn eigen wenschen is.
Syt niet verwonderd, want ook hier in stil te zwygen Doet van welspreekendheit een minnaar de eer verkrygen.
Dus doet een schoone vlam zich kennen, want de klem der min is kleen, die zich kan uiten door de stem Laura.
Ik weet, dat zulk een hart een klcene zaak zal meenen Tezyn, als t voorwerp van.
Joaelet.
Hou op, ik wil met eenen, so 't waar is, als het is, dat mijne grootschheid wil, dat myn Gezant voor my moet spreeken, en ik stil Moet zwygen, dat jy ook jou eer zelt vergenoegen, met hier by myn Gezant, jou Gezantin te voegen.
Op dat wy destig, elk met een hand in de zy, En de oogen op mekaar, van onze vryery.
Heur laaten praaten, zwyg jy stil, laat haar beginnen.
Wel hoe, mijn heer... jodelet.
Zottin, spreek langfaan, en met zinnen.
Maar heer.
Ik zeg nog eens, spreek langs u am, want gansch kragt.. nou langtaain dati tottin, zie, de kronje lacht.
Tegens Laura.
Wat zie ik daar?
Jy ook?
en zondet kwaad te weezen.
Hy jy zijn zó sklap, mijn goe moër, mijn uitgelezen Nou t is jou goedheids schuld, en zie, zo leg ik t uit, dat wy gewisselijk, ik bruigom, en jy bruid, Goedaardig zullen zyn, ik zegt.
Je zonder jokken, 'k loof, dat wy Prinsen, goet als lamm'ren, zellen fok en, en zo 't van vaar op zeun zo voortgaat, lyk ik speur, onze achterkind'ren gaan voor goeje schaapen deur.
En ons oudgrootvaar, en oudgrocimoet, na ik reken, zal 'er zyn, dat... van zICH Zelven.
Frederik, Laura, Henderik, jodelet, oktaaf, Julia, wachten.
Mevrouw, de koning wil u spreeken.
Holla, myn vrijery guat veur zyn zaak, wel hoe jodel.
Maar 'k hou me Prinssely, gezant, spreek jy hem toe.
Het is geen tyd meer, Prius, om zo gevelusd te weezen, ten minsten vreez' voor u, indien gy ons doet vreezen.
Zeg Henderik, wat ramp dat ons te vreezen staat?
De koning wil met u eens neemen zyn beraad.
't is toch vergeets, Prins, dat dit werd voor u verzweogen De vijand heeft Kajette in zyn geweld gekreegen, hy ziet zich meester van die plaats, ons volk, verzet En vol van schrik, ontfangt des overwinnaars wet.
Laura In zulk een voorval moet men haastig ofder stellen.
'k ga na de koning toe.
Frederik tot oktaaf.
't Geluk begint te hellen, na myne zyde, oktaaf.
Haar gaan verstomt myn taal.
Foeij, foeij, den oorlog, foeij, en foeij nog honderdmaal, die lompe vijand, wel de pikken moet hem schenden.
Wat dit, beer, hy verzaakt uw Sisieljaansche benden.
Gy speelt de on weetende, en vergramt u zelfs in schyn, om dat uw volkeren met de onze vijand zyn.
Myn volk'ren!
wat beweegt heul, om dit aan te vangen?
Henderik De vreê te broeken.
Goed, ik zal haar all' doen hangen.
't is om uw vryheid, jodelet.
Neen, 'k zeg neen, 't komt niet te pas.
Wat roert het heur?
ik wou niet, dat ik beter was.
Als my maar eeten wordt, gelyk van daag, gegeeven, mag myn gevangenis zy duuren al myn leeven.
Deuk, eind'lyk, plons, dat hier uw leeven staat te pand Voor al, wat door de magt uws volks wordt aangerand.
En zo uw list, dien ons dit onder wist te wekken, uw hoofd zal ons tot zoen verstrekken, ik spreek uit s konings naam.
Myn hoofd, daar hebje 't niet, hy is dan Prins, die wil, ik scheij uit myn gebied.
Zyt gy geen Prins?
Hoe kunt gy dus uwe eer vergeven?
Ja prins, zo lang als 't duurt met drinken, en met ceten, maar als je praaten wilt van zulk een malie zaak, zo is Prins te zyn voor my een klein vermaak.
So S. konings haat uw ziel ontrust,, zo kunt gy zenden een van uw dienaars aan de hoofden van uw benden.
Ik heb geen benden, noch ik weet niet wat dat is.
Geet ons de vrode, of weet, gy wagt uw hoofd.
Dat smis, k Wil vreezen, het gaaje wel.
Men laat oktaaf dan zeggen, Frederik.
Dat zyne volk eren de wapens neder leggen.
Stel hem gerust, werk de vreê door uw beleid.
Neem 't koninglyk geleij tot uwe zeekerheid.
Eind van t vierde Bedryf vyfde tooneel.
Frederik, oktaaf.
Ktaaf, hoe wel wist gy voor myne min te zorgen!
Terwyl ik wist, mijn heer, dat gy die draagt okiaaf.
Digitized by ogle ha verborgen van zICH zelve.
Had ik verdelgt de hoop uw bemindste schat, so ik 't belet der vreê niet weggenomen had.
Men ziet Kajetta reeds in rust, vrede lecven, ons volk staat al bereid die stad heen' ircêr te geeven.
Cloorde u een ieder niet met groote blydschap aan?
Weet, darze in stad gereed tot een gezantschap staan.
Dit wacht de koning, en, na dat ik kon bemerken, so wil uw broeder zelf dat met zyn by zyn sterken.
Myn broeder zelf, hoe dat?
Ja, ik geloof, hy acht Okiaaf So grootlyks de eer van u te dienen, dat hy tracht Dat voordeel zonder deelgenooi aan zich te trekken.
Wat zal hem in die komst tot zyn verzekring strekken, oktaaf.
En schoon men kende hem, kajette in zyne hand, geeft haar voorneem, en strekt hem tot onderpand.
had hy zo haast verstaan myn ongelukken.
O kiaaf!
Dat komt myn zinnen in verwondering vetrukken Frederik.
So heb gy 't niet verstaan?
O neen, 'k was daar niet vry, oktaaf.
Ik had gestadig de Gezanten op myn zy.
Hy weet dan niet, hoe mijn geluk my komt bewelven, en maak my in dit slot Bewaarder van my zelven.
Octaaf o neen.
Wylik verwachte uw weërkomst, heb ik hier wyl ik niets waagen wilde, ontvlamd het minnevier, En in de harsens van den valschen Prins geblaazen, hy doet niet als gestaag van liefde, cu Prinsdom taazen hy meeni zich zeker Prins te weezen, 't breinloos hoofd vleit zich met al, de hoop van 't geen my is beloofd.
Hy vleij zich met die hoop, maar, naar ik kan be raamen, begonstigt u t geval... jascha, tegens izabel, die uitkomen, zal zech in den ingang van t tooneel ophonden.
Mevrouw, ik zie hen samen.
Octaaf, nu ziet gy dat de dag genaakt, waar in dat Frederik zal zien bekrooten zyne min, door uwe zorg, en vlyt, oktaaf, mijn ziels behoeder.
Dit zyt gy schuldig aan mijn heer, de Prins, uw broeder, Sisilien gaf nooit een feken, dat zy klaar... Flora.
Sy hebben gezien, Mevrouw, dus nadert maat.
Frederik, Izabella, oktaf.
O doe vry, zonder mijn ontrustinge te vreezen, het geen gy aan de Prins uw broeder moogt schuldig weezen Sisilien is nooit aan grooter heil geraakt.
Toont Fred'rik zich bek waam, zijn broeder is volmaakt Frederik.
Mevrouw, o.... ixabella.
De prinses versterk te mijn gepeinzen.
Dat Frederik alhier genoodzaakt was te veinzen, dat hy uit inzigt geen geest tooude onbeleefd, waar van 't geval my nu een klaarder kennis geeft.
Maar, zonder dit vergeefs geveins, had ik ù minder Misdaan.
Prins Eduard, uw veinzen deed u hinder.
U Slot voogd makende, verwonder ik my niet Datge, eer gy 't amt aanvaarde, u eenigsius beriedt.
En grootsch gemoed, zo 't schynt, haat altoos de verkleiden.
Zy noemt my Eduard, men laat haar in die meining.
By myne schaamte, dat ik u zie onvernoegd, Zouot gy zeer liefdelyk groote ontsteldheid zien gevoegd, Indien het geen gy hebt van myne staat vernoomen, een and're als u, Mevrouw, ter ooren waar gekomen.
Maar uwe gonst gaf my een al te groot genót Van weld' aan.
om te ontzien ù meester van myn lot Te maaken, en gy hebt maar opening gekreegen Van een geheim, het geen met smart u wierd verzweegen.
't was u veel moeito, dat men dit voor my verweeg van zICH ZELven.
Maar my meer moeite, die ik daar van de ontdekking kreeg.
Mevrouw, is dan een klein mistrouwen zeer te laaken.
Iza Wel hoe, zou Fred'riks schuld zyn broeder schuldig maaken?
Maer mijn belang en 't zyne en kan niet zijn ontpaard.
Men hoopt het alles van edelmoedige aard.
Uw deugd, die ik my heb ten voorbeeld uitgelezen, Maakt, dat ik aan my broeder byna zou trouwloos weezen.
Men dreigt Prins Fred'rik met zyne ondergang, en ik ben magtig, dat ik hem zyn vrijigheid beschik, ja licht laat zich 't geluk zo ver nooit weder troonen, en ik verraad dien Prius om u mijn trouw te toonen.
Door groote daaden stelt een hart zich best ten toon.
Zo gun my dat ik buige uw strenge plicht, want schoon Dat Fred'rik groote strat verdiend had door zyn daaden, bedwing uw toorn, Mevrouw, en tracht hem niet te schaaden.
Indien zijn dapperheid was oorzaak van u diuk, leg dat zijn inzigt niet, maar wel zyn ongeluk te last, en wil hem van die zoetigheid niet berooven, die hem uit uwe mond vergiffenis durft belooven.
Van my met wien hy zo onwaard gehandeld heeft!
Fred 't is een vermomming slechts, die hem zijn vryheid geeft Hy zalze ontwinden, maer waar in men hem wil trekken De vreê zal zyn gemaakt, eer hy zich kan ontdekken.
Zyt geen beletsel maar, Mevrouw, staak uw bedryf, Waar door gy my vervolgt, in t slaan na Fredriks lyf.
Terwyl, dat uw belang wil heel in t zyne treeden, zet ik de hoon ter zy, die k door hem heb geleeden.
Maar als ik smooren zal myn toorn, die hy ontziet, so denk, Prins, dat dit maar alleen om u geschiedt.
Kan ik de dankbaarheid daar immer van vergeeten?
't geen ik gelooven moet, zal my de daad doen weeten Maar 'k zie de koning daar.
'k hoop dan, dat uw verdriet... Frederik.
Digitized by Iac. leab.
Vertrek, ga, steun vry op mijn gunst, en twyfel niet.
Koning, Ixabella, Flora, sanche, gevolg.
De hemel weet, prinses my komen heden drukken, ken.
Sowel, als u, uw zwaar verlies, en ongeluxken.
Rudolf was my veel waard, en myn gemoed besloot, dat, zynes mootders bloed zou boeten voor zyn dood, Maar zo zijn misdant my tot fluksche wraal kon wekken, myne onmagt, en 't gevaar der Staat doet my die rekken.