floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik zeg, Mevrouw, het staat u wel te vooren, hoe gy, in ’t midden van dat verdriet, Den boedel abandonneerde, en op ’t aanraaden van Advokaaten met den voet stiet, Na dat gy de gereedste Effecten, tot geld gemaakt had, om te kunnen subsisteeren.
Wat is dat, Ferdinand, zult gy me verwyten, dat wy moesten declineeren?
Mevrouw, ik verwyt het u niet; maar, zulks geschied om u in den grond te doen verstaan, Wat de reeden is, waarom ik dit huuwlyk aan wil gaan.
’t Is my leet genoeg, dat wy in zo een nederige staat moeten leeven.
Maar, had men ’t zeil zo hoog niet in top getrokken, daar was wel wat meêr overgebleeven, En wy hadden nu niet behoeven te zuchten.
Doch, gedaane zaaken hebben geen keer.
Zwyg van die zaaken; want gy hernieuwt myn droefheid weêr.
Ik zal, Mevrouw.
In deze staat dan heb ik van myn plicht geoordeelt om voor my zorge            te draagen, En om een goed heen koomen te zien, om van de armoede te zyn ontslaagen; Want, wat baat alle grootsheid en afkomst, zo ze niet is verzelt, Of ondersteunt in de waereld door de krachten van ’t geld?
En dat vind ik hier overvloedig by Sinjeur Vettelafoesje gezeeten.
Daar wy met al onze grootsheid zomtyds kwaalyk een fatzoenlyke schootel hebben te eeten, En weer op nieuw zo een lengte van krytende schulden gemaakt, Dat ’er ’t einde van weg is, en om wat oorzaak zyn wy anders daar weêr zo diep in geraakt, Als uit enkele grootsheid?
Foei, Ferdinand, hebje dan uw adelyke geboorte geheel vergeeten?
Ik wou liever zo arm als een wurm zyn, en droog brood eeten; Als myn nood te kennen geeven, of in ’t minste veranderen van staat.
En ik niet, Mevrouw, ’t Is een slechte Adeldom, die op beedelaars krukken gaat.
Als ik met Hillegond getrouwt ben, meen ik wel lekker een gemaklyk leeven te lyden.
En gy, Mevrouw, kunt daar mede aan participeeren, en weer beleeven de oude            gulde tyden.
Schoon dat zo is, heb ik altyd een afkeer van dat gewoekert bedelaars geld.
’t Moet altemaal evenwel door die handen passeeren, eer de Edelman zyn vingers            daar blaauw aan telt.
Wat zal Eelhart zeggen, als hy uw laciteit zal hebben vernoomen?
Wie weet of hy wel ooit weer over myn drempel zal willen koomen, En of zyn liefde niet te eenemaal zal verflauwen?
en dien Heer, behalven zyn            adelyk bloed, Bezit noch schatten in de waereld; en heeft hy wat jaaren hy heeft weer goed.
Dat kan wel zyn, maar, zo hy liefde voor u heeft, zal myn huuwlyk die niet eens krenken.
En ondertusschen kan hy me niet beletten van om myn welzyn te denken.
Elk moet weeten waar hem de schoen wringt, en zyn fortuin zoeken zo hy best kan. Voor my, ik zoek de myne; en aan de werken kent men eerst een recht Edelman.
Maar hoe zal ’t met het bewys gaan?
want ik heb u niets mede ten huuwlyk te geeven.
Daar heb ik zorg voor gedraagen.
Sinjeur Vettelafoesje zal ons verzoek niet wederstreeven.
Want Hillegondje is in’t heimelyk aan my verlooft, en de ouders zyn beide zodaanig gekwelt Met een naauwe conscientie, dat zy ’t wel toestaan zullen.
Myn zoon, ik sta over deze dingen verstelt.
Gaat gy zo, buiten myn weeten, u aan iemand verbinden?
Mevrouw, my dacht, dat ’er nooit beeter middel in de waereld was uit te vinden, Noch vaster knoop als deze te leggen.
Vergeef het my, zo ik myn plicht te buiten ben gegaan.
Ik durf u wel verzeekeren, myn zoon, dat zo het om ’t geld niet was, ik dat huuwelyk            niet toe zou staan.
Doch wyl ’t zo ver is, zal ik my naer den tyd reguleeren.
Vaar wel, en wil uw zaaken ten eersten pousseeren.
Ik ga eens naar de fransche kraamer en de fontansiemaakster, om wat snuistery te            haalen.
Myn zoon, zyt gegroet.
En ik zal hier een weinig toeven, om te zien of ik Philippyn of Antonet niet ontmoet.
FERDINAND, ANTONET.
WAar heb je geweest, Antonet, dat je zo schielyk aan koomt draaven?
Ik heb een cordiaal weezen haalen voor onze Juffrouw, om haar zomtyds eens te laaven.
En zo lang in de Apoteek moeten wachten, eer ’t goed was gereet.
Zo dat ik myn tyd verzuimd heb.
wie weet, wie weet, Hoe onze Juffrouw verlangt?
maar hebje Philippyn al vernoomen?
Noch niet, hoe dat?
Hy zalje waarschouwen, dat ’er een doctoor aan ons huis zal koomen, En onze Juffrouw is zo verleegen, dat men u met het diefstuk betichten zal, Dat zy ’t niet harden kan. FERDINAND.
Onnozele sloof.
Het mogt een ouwe bal: Zeg jy aan myn lief, dat myn moeder en ik ons van daag noch wegens het huuwlyk            zullen verklaaren.
Daar koome van wat het wil, de rest zal de tyd wel openbaaren.
Doe haar deze boodschap, en zeg, datze volkomen zy gerust.
Maar, vergeet niet, dat gy haar voor my eens kust.
Neen, neen, myn Heer, ik zal dat heel wel onthouwen.
FERDINAND, PHILIPPYN.
WAt doe je, Philippyn?
begin je ’t hoofd al te klouwen?
’t Is maar met eene hand, en dan is ’er noch kans, Ik dacht daar om een paar volks, dat met malkaâr is aan den dans, Alias doorgeloopen, en ik bedienze in de qualiteit als middelaar, om de zaak by te leggen.
Ik hebze by een goed vriend t’huis gebracht, daar zy met gerustheid heur ABC op            kunnen zeggen.
En ik overweeg vast, hoe ik op dezen dag dat boeltje zal redderen, en de ouders stellen            te vreê.
Zo bedienje my niet alleen?
waar zou ik van bestaan, als ik anders niet deê?
Ik heb noch zo veel nooten op die zang, maar die zyn hier onnodig te verklaaren.
In ’t kort gezeid, ik ben het extract van alle Meester Koppelaaren.
Maar, myn tyd verloopt.
Ik heb noch wat kruiken te beschikken.
Eer je vertrekt, zo zegme eens hoe myn zaaken staan.
Uit de kunst, myn Heer, en ik zal je met uw moeder flus door Antonet laaten haalen, Om by Sinjeur Vettelafoesje te koomen; pas wel op jou tyd, als de wind waaid moeten            de moolens maalen.
Ik zal ’er ook zyn, en je waarschouwen, als ’t tyd is om van ’t huuwlyk te spreeken.
Maak dan een begin van de zaak.
Gy zult daar een gewaande doctoor zien verschynen, die myn neef is, en een            koddige snaak.
Die zal alles zo wel ten voordeelen van u en ’t huuwelyk prepareeren, Dat ik het werk al geklonken acht.
Mits datje hem voor die moeite komt te contenteeren.
Dat beloof ik op myn Edelmans woord.
Welnu, dat is genoeg gezeid.
Ik zal de baan gaan klaar maaken.
Wacht gy van Antonet nader bescheid.
FERDINAND, EELHART.
NU zeild myn schip voor wind en stroom.
Ik heb niet meer te schroomen.
Maar, zie ik Heer Eelhart daar de stoep niet af koomen?
Hy schynt verstoord, wat of ’er gaans is, dat hy zulke grimassen maakt?
Dan de oogen naar den heemel, dan naer my.
Ik denk immers niet, dat het my raakt.
Wel, jonker Ferdinand, hoe ga je zo omtrent de deur van Sinjeur Vettelafoesje waaren?
Hoe dat, heer Eelhart?
Of meen je ’t weêr zo fraaitjes als van de morgen te klaaren?
,, O heemel!
wat hoor ik?
Hoe sta je zo verslaagen en verzet?
Gy zyt al verklikt, jonker gaauwdief.
Had gy op uw geboorte en fatzoen meer gelet, Gy had beeter gedaan, als iemand te berooven van zyn schatten.
’t Zyn duistere reeden, die geen eerlyk man kan bevatten.
Houd u zo vreemd niet, want gy hebt uw diefschen aard klaar genoeg betoond.
Gy liegt het door uw hals, en wyl gy my zo schamper hoont, Zo zal het zydgeweer ons noodeloos geding moeten slissen, En ik de smaad in uw schelms bloed uit gaan wissen.
Trek af.
LEONORA, EELHART, FERDINAND.
MYn zoon hier handgemeen, Met Eelhart?
laat af myn zoon; heer Eelhart, stel u te vreên.
Laat my de reeden van ’t verschil, zo ’t u gevalt, toch weeten?
Mevrouw, zal die vent my in myn eer tasten, zo vermeeten!
Mevrouw, ’k zal u gehoorzaamen.
Mevrouw, hebt gy my opgevoed, Om zulk een hoon en smaad te lyden?
ben ik niet van edel bloed?
PHILIPPYN, LEONORA, EELHART, FERDINAND.
WAt is hier te verhakstukken?
de degens uit?
selleweeken!
Ik zou je raaden van dat moordgeweer vliegend op zy te steeken.
Wat zullen goede vrinden leggen te vechten?
wat, wat, dat is te slegt.
Moet ik dan lyden dat men my voor een dief uitscheld?
’t is beter dat ik            daarom vecht.
Heeft onze Margriet u van ochtent vroeg, niet uit het huis van Sinjeur Vettelafoesje            zien loopen, Met de paruik en deegen in de hand?
of kwam jy daar om voor dag en douw laakens            te koopen?
Is dat het gantsche point van uw onderling zo bloedig geschil?
Ik bid, heeren, geef een weinig audientie; en zwyg beide stil.
Heer Eelhart, gy hebt ongelyk, want heer Ferdinand is onbesprooken.
Hy heeft het comptoir van Sinjeur Vettelafoesje niet opgebrooken; Want ik heb den dief al gevonden; en de Juweelen zyn wel bewaart.
Wel hoe, op zo een losse voet iemand te beschuldigen, dat is uw adelyk gemoed onwaard.
Maar, myn meid heeft hem van deze morgen daar uit zien sluipen.
En, als een hoenderdief, met gedooken hoofde heen druipen.
Dat zyn zaaken die buiten u zyn.
En dat is genoeg gezeid.
Wat begint gy, Heer Eelhart?
Mevrouw, vergeef myn oploopentheid.
En gy, heer Ferdinand, laat ik uw vriend zyn als voor dezen.
Voor my, ik vergeef het u. LEONORA.
Maar, ik dien hier ook wel voldaan te weezen.
Mevrouw, gy zult satisfactie hebben, als je slechts by Juffrouw Vettelafoesje gelieft te gaan, Zo ras ik uw zoon laat waarschouwen.
Ik zal, Mevrouw die zaak wel doen verstaan.
Ik bid, Mevrouw, laat ik de eer hebben van u aan uw huis te geleiden.
Ik kan ’t u niet weigeren.
Ja zo.
Dat is best.
Zo kunje als goede vrienden scheiden.
MYn lieve Philippyn, wanneer zie ik noch myn zaaken op een goeden voet?
Maar, Jonker Ferdinand, weet gy niet, dat wel wachten wel lieven doet?
Ja, dat weet ik wel, maar, die wel lieft kan niet wachten, Dewyl hy steeds geprikkelt word door zyn verliefde gedachten.
Philippyn, Philippyn, de liefde is voor zyn voldoening niet gestilt.
Heb toch een weinig geduld, want ’t varken is op een oor na gevilt.
Nu, ’k laat dan alles op u staan, want ik hou je voor een van myn beste vrinden.
Als ik iets zeg, kom ik het na.
En je zult me nooit op loogens bevinden.
Nu mag ik eens aan ’t huis gaan kloppen van onze Sinjeur.
Maar, dat is onnoodig, want hy komt daar zelfs voor de deur.
PHILIPPYN, JEROEN.
SInjeur Jeronimus, waar heen?
bodenbrood, wat heb ik de stad doorgeloopen.
Het zweet is my als uit een gieter langs het lyf gedroopen.
Ik zou zo naer je toe gaan.
Hebje de dieven gevonden?
Neen, noch niet, maar, ik hebze op ’t spoor; En het staat by provisie in de kourant.
Zo zyn de dieven evenwel met de Juweelen door?
Ook niet, want zy zyn noch in de stad, en binnen ’t uur zal ik weeten Waar zy zyn.
De zaak legt in ’t ciment.
Maar, ik had daar schier vergeeten U een behoorlyke reekening te doen van uw geld; Want, dat is al op.
Hoe kan dat zyn?
Ik heb voor eerst aan de Kourantier zestien schellingen toegetelt, Om het tweemaal in de kourant te zetten; want het kon anders niet lukken, Om dat hy zei dat het te groot van materie was, om het voor minder prys te            drukken.
Item twee goede schellingen aan een kruijer, die by de Juweliers en Zilversmits            heeft gezocht, Of ’er ook eenige Juweelen waaren te koop gebrogt.
Item twee malle zesjes voor borreltjes aan dito kruijer.
Nu, laat ik de tabak daar            onder loopen, Die hy, om dat de tyd hem niet verdrieten zou, voor uw reekening onderweeg            heeft weezen koopen.
elf stuivers aan brandewyn?
dat kan rykelyk toe voor een man.
ô Sinjeur, jy weet het vierdepart niet, wat een kruijer laaden kan.
Item twee malle schellingen aan de waagenaars knecht, die aan alle poorten heeft            moeten vraagen, Of ’er ook dieven gepasseert waaren, in de schuiten of op een waagen.
Maar, hoe kan men weeten of het dieven of eerlyke luiden zyn, die juist gaan            uit de stad?
Hy heeft ’er evenwel naer gevraagt, en de moeite moet beloont zyn, dat je ’t vat.
Maar, ik heb noch niet gedaan, want hier komt een van de zwaarste posten.
Sinjeur Vettelafoesje, ik had nooit gedacht, dat het op zoeken naer gauwdieven            zo veel zou kosten.
Item vier caroli guldens aan een kaerel, die daar woond in de onbekende steeg, Die aan dat soort van geesten kennis heeft, daar meê is de beurs leeg.
Maar, wat zal die kaerel doen?
Die kaerel weet waar zy zyn gebleeven.
En hy zal ze my binnen ’t uur leveren, daar wil ik je wel een briefje van myn hand            van geeven.
Ik moet bekennen, dat gy een net boekhouder zyt, die zyn reekening wel sluit.
Dat versta ik grondig.
Ik doe altyd myn reekening tot op een duit.
Ik zou je niet een schraapsel van een naagel te kort doen willen, Heb dat vermoeden niet, ik lietme liever leevendig villen.
Wie zeid daar tegen.
Maar ik leef onderwylen tusschen vrees en hoop; En wie weet of ik de Juweelen ooit weêr zie.
Sinjeur, ik geef zo ligt geen koop.
Durfje ’er een staapeltje ducatonnen onder verwedden?
ik wil ze daar wel aan            waagen.
Daar ben ik meede te vreeden.
Maar je moest je die koop naderhand niet            beklaagen.
Gantsch niet, wy zyn accoord.
Ik zal binnen een uur bescheid hebben, en dan kom            ik aan.
Wel aan, ik zal dat uur afwachten, en zo lang gerust naer binnen gaan.
PHILIPPYN, alleen.
IK lach me slap; dat heb ik wonder wel verzonnen.
Daar heb ik zo mooitjes op myn gemak noch tien ducatonnen aan geld gewonnen.
Dat ik daar dagwerk van had, ik wierd in een ogenblik ryk.
Maar, het is onnoodig, dat ik hier zo alleen sta en kyk.
Ik mag naer huis gaan en oppassen tot my Antonet komt spreeken, Die hedendaags door de waereld wil koomen, moet zich behelpen met listen en            streeken.
Hy wil naer binnen gaan.
ZIe ik daar onze Philippyn niet?
o Ja.
Philippyn, Philippyn, waar heen?
blyf wat            staan.
Wel, zuikermurf, ik meende zo rechtdraads naer de caveet toe te gaan.
’t Is goed, dat ik je vind.
Je moet je binnen een half uur met jou doctor klaar            maaken; Want ik word ’er zo weer omgestuurt.
Alreê man.
Ik ben altyd vigilant in myn zaaken.
Wy zullen je zonder twyffel bykoomen.
Maar, hoe krygt Ferdinand de weet?
Ik zal hem waarschouwen, dat hy zich meede moet maaken gereet.
Maar van onze zeven zaaken eens gesprooken, ik verlang het hart uit myn            darmen, Dat ik eens myn voetjes by je zal moogen verwarmen.
Dat zal tyds genoeg koomen, als we eens zyn getrouwt.
Dat is waarheid, myn poeteljasje, als jy jou woord maar houd.
Waar vreesje voor, word je simpel?
Ik vrees, myn bakkesje voor alle dingen.
De meisjes zyn, als de exters, zy hippelen van tak op tak.
De waereld is vol            veranderingen; Want om een haverstroo zynze aastonds op haar paartje en te lydig verstoort.
Hoewel ik van jou kwaadaardigheid myn leeven niet heb gehoord.
Doenze zeeper?
jy hebtje altoos over myn gedrag niet te beklaagen.
Dat beken ik; en dat is ook de reeden, waarom gy my boven alle kunt behaagen.
Ik heb ook voorgenoomen om je een fraaije goude haarnaald groote keur            te geeven, Antonet, Voor de tien ducatonnen, daar ik met jou Sinjeur heb om gewet, Dat ik hem den dief met de Juweelen in een uur zal beschikken.
Dat zult gy verliezen.
Praatjes voor de vaak.
Ik lach myn buik schier aan stikken.
Want, ik win de weddenschap, die ik anders niet zou hebben aangegaan.
Kenje de dieven dan?
Kennen of niet.
Ik meen dat je flus vreemd zult te kyken staan.
Als ik den dief met de Juweelen met al zal leeveren in zyn handen.
Daar sla geluk toe.
Zy zullen aan die karstengen haar pooten niet branden.
Zo ik je den dief noemde, je zoud een gat in den heemel slaan.
Ik zou het u wel zeggen; maar, ik heb ’er om de aardigheid een            eed op gedaan.
Maar, zeg my eens, als wy getrouwd waaren, wat zouden wy beginnen?
Ik zouw aanstonds een gaarkeuken op zetten, en daar valt vry wat meê te winnen, Als men wat klanten heeft, ten minsten heeft men daar van altoos een warme haard, En de Hospes en Hospita een goed lyf en een smeerige baard.
Nu, dat is wel overlegt, en ik zal my daar gemaklyk naer weeten te voegen.
Ik hoop, Antonetje, dat ik je in alles zal weeten te believen en te vergenoegen.
Vaar wel, Philippyntje Ik zal noch een boodschapje doen, en dan naer heer            Ferdinand toe gaan.
Vaar wel, met dezen kusch.
En ik zal ’t meê wat kort maaken, zei Ryntje, en hy            zat te kieskauwen aan een ouden haan.
Het Tooneel verbeeld een Kaamer in ’t Huis van Jeroen.
DIBBERIG, ANTONET met Stoelen uit.
WAt heeft men een gebril met die half blanks Juffertjes van meisjes, men            diende niets anders te bedryven, Als een dommelyken dag, op die sleeplendens te knorren en te kyven.
Wakker, wakker, maak dat de kaamer gereet is, en de stoelen gezet.
Ik ben ’er meede bezig, Juffrouw.
Wat ben je ook een handelooze tet!
Altyd dat sammelen; repje toch, ’t moet een mensch verdrieten, Als de meisjes zo lui zyn, en ’t werk haar niet van de hand wil schieten.
Ik loop dat ik zweet.
En, by gorteling, noch niet te konnen voldoen, Dat valt wel ongemaklyk.
Beschouw me dit vuil fatzoen.
Zult gy weerom spreeken, daar ik je kost en loon moet geeven?
Jou rechte kakkenest.
Dat is een geweld.
Dat is weer een leeven.
Jou moddeke vuilneus, doe je werk en houdje bakkes toe.
JEROEN, DIBBERIG, ANTONET.
WAt is hier weêr te doen?
zwyg stil, Antonet, ik ben dat hassebassen al moe.
Ik versta niet, dat de meisjes over myn vrouw den baas zullen speelen.
Sinjeur, ik speel den baas niet.
Kom, kom, dat talmen zou myn verveelen.
Doe myn vrouws zin, en daar meê op en weg, en gedaan, Of anders moetje de deur uit, als ’t je zo niet langer aan wil staan.
Maar, wat zeid den doctor?
Hy heeft belooft van binnen een kwartier hier te zullen weezen.
Dat’s goed.
Waar is myn dochter?
Boven op haar kaamer.
wat is myn hert vol vreezen.
Myn lieve kind, wat heb je in korten tyd al uitgestaan, Myn zieke schaap, hoe zal ’t noch in ’t eind met jou vergaan?
Roepze beneden.
Maar, schik dat kussen eerst ter deegen, En alsze van boven komt, zo houd haar op de trappen wel teegen, Op dat zy toch niet valt.
Ik zal maaken dat ’er wel op word gepast.
En, als zy beneeden komt, zo houd haar hoofd wat vast.
’t Zal geschieden.
,, Dat jy wist, ’t geen ik weet, je zoud zo veel noodelooze            zorgen niet draagen.
JEROEN, DIBBERIG.
MYn lieve Dibberig, hoe zit je daar als een pannekoek ter neer geslagen.
Wat, wat, schep moed.
’t Zal noch wel ten besten koomen.
Ik leef noch op hoop.
Mogt dat wat helpen, ik volgde uw raad: want, men heeft het hoopen goed            koop.
Maar, wat heeft men van een ydele hoop zonder genot te verwachten?
Zo veel als van een hand vol vliegen.
Verban die zwaarmoedige gedachten.
Daar komt onze Hillegondje, och!
wat is zy bleekjes en zwak.
Hillegond zieklyk uit, met een nachtrok aan, en een nachthulzel op ’t hoofd, door Antonet geleid, die haar met de eene hand ’t hoofd vast houd, en met de andere hand een flesje met cordiaal en een urinaal draagt.
JEROEN, DIBBERIG, HILLEGOND, ANTONET.
KOm hier, myn lieve lam, laat ik je helpen.
Al met gemak, al met gemak.
Zet haar zachjes neer, en haal een kussen, om achter ’t hoofd te leggen.
Antonet haald een kussen.
HILLEGOND, met een flaauwe stem.
Dat behoeft niet.
Nu, nu, myn kind, laatje al gezeggen.
Jou moeder doet het om beste wil.
Je ziet ’er puur uit, als de geschilderde dood.
HILLEGOND.
Ik word zo kwaalyk.
Antonet, leg haar deze neusdoek op haar schoot.
Zo, zo myn kind.
Wel, waar of dien doctor zo lang mag blyven?
Hy zal straks koomen.
Hy moest noch een recept drie vier uitschryven, En dan had hy gedaan.
Maar, daar word aan de deur gebelt.
Repje, en doe open.
HILLEGOND, DIBBERIG, JEROEN.
ik word zo ontstelt.
Neem een weinigje van het cordiaal.
Zo myn schaap, dat zalje versterken.
wat ben ik benaauwt.
Wacht, wacht, het drankje zal wel haast beginnen te werken.
ANTONET, uit.
Daar is Mevrouw van Adelbaart, met haar zoon, en die vraagen belet.
Laat ze binnen koomen.
Antonet binnen.
breng my liever weer naer bed.
Wat zou dat beduiden?
want, je moet den docter eerst eens hooren spreeken.
Ik word zo flaauw.
Wat steek jy, arme sloof, ook vol ziekten en gebreeken.
LEONORA, FERDINAND, JEROEN, DIBBERIG, HILLEGOND, ANTONET.
MEjuffrouw, ik hoop niet, dat ons bezoek u eenig belet geeven zal.
In ’t minste niet, Mevrouw, neem uw plaats.
Mejuffrouw, uw dochter, hoe vaartze al?
Heer Ferdinand, ga zitten.
Ferdinand voegd zich naast Hillegond.
Ja, hoe zou dat zieke schaap al vaaren?
Daar zit zy, of ze verweezen was.
Wy weeten ’t niet langer zo met haar te klaaren.
Daarom hebben wy om een doctor gezonden, die alle oogenblik word verwacht.
Hoe gaat het, Juffrouw Hillegond?
Slapjes, Mevrouw.
,, Courage.
Ei zie, ’t is of onze Hillegond lacht.
vader, waarom zoud ik lachchen, daar ik tot de ooren zit in verdrieten?
Jou vader word oud, myn kind, hy ziet niet wel; hoe begin je zo te zwieten?
Laat ik je wat afveegen.
Maar, Mejuffrouw, is jou dochter lang ziek geweest?
Goelykjes drie maanden, Mevrouw; en zedert die tyd is zy zo melankolyk van            geest, En zo spits van neus geworden, ’t is ofze betoovert waar, want ik weet niet wat ik            ’er van zal denken.
Zo die ziekte noch langer duurt, zal ’t my de zinnen krenken.
Daar wort gebelt, hoor je niet, Antonet?
Ik gaa immers, Sinjeur.
Wie of daar weezen mag?
ANTONET, weer uit.
Heer Eelhart is daar aan de deur.
En vraagt, of hy Sinjeur wel een woordje kan spreeken.
Laat hem binnen koomen.
Maar, waar of dien doctor zo lang in een gat mag steeken?
EELHART, JEROEN, DIBBERIG, LEONORA, FERDINAND, HILLEGOND, ANTONET.
IK had niet gedacht, hier een zo zoet gezelschap by een te vinden.
Gelyk je ziet, Heer Eelhart, maar, wat is ’er van uw dienst?
Ik kwam eens hooren, of je niet Eenige nader tyding van de dieven had vernoomen.
Ik verwacht Philippyn alle oogenblik; want hy heeft my belooft hier te zullen koomen, En my den dief in handen te leeveren.
Ook heeft hy daar op met my gewed, Om een staapeltje ducatonnen, en die heb ik daar onder verzet.
Daar hoor ik de bel overgaan.
Gewis zal hy of den doctor daar weezen.
Antonet in en uit.
PHILIPPYN, JEROEN, DIBBERIG, LEONORA, FERDINAND, EELHART, HILLEGOND, ANTONET.
HY is ’t: wel wat nieuws?
Kermisbout.
Uw actie is wel vyftig percento gereezen.
Spreek op, Philippyn.
De Juweelen zyn in behouden haaven, en ik had ze al meê gebracht, By aldien ’er geen Maar aan vast was, die ik myn leeven niet had gedacht.
Foei, dat spytme.
die Maar denk ik wel te boven te koomen.
Wie heeft zyn leeven gehoort, dat een dief van een notariaal contract weet te droomen En de Juweelen noch ’t geld niet weer wil geeven, voor dat je hem voor de Notaris quiteert, En aldaar met hem, onder renunciatie van eenige reserve ten zynen lasten volkoomentlyk            liquideert.
Wyders, dewyl hy op zyn trouwen staat, zulje moeten daar in laaten zetten, Dat je hem in dat point, direct of indirect niet zult hinderen of beletten, Onder wat pretext het ook zy, en dit moet gy en uw vrouw onderteekenen met uw hand, Benevens Heer Eelhart; ondertusschen zullen de Heer Ferdinand En Antonet, als getuigen in deze daar toe verzocht, dit contract meede onderschryven.
ik geloof dat die guit met ons zyn tyd zo wat zoekt te verdryven.
Maar, dit weet ik wel, dat het zonder dat niet zal geschiên.
daar is goed recht in de stad.
En dat zult gy wel anders zien.
Nu, Sinjeur Vettelafoesje, dat is een kleinigheid; voor myn part, ik ben te vreeden.
Een dief zal hier wetten stellen?
wel de droes!
dat is buiten alle reeden.
Je hebt het in jou keur.
Voor my ik heb myn boodschap gedaan.
Kom, kom, buurman, laat slegts een Notaris haalen.
hoe moogje daar zo op staan?
De waereld zal met ons spotten, dat men eerst zyn goed laat steelen, En dan met den dief een Notariaal contract maakt, en hem den baas laat speelen.
Maar, zou de waereld niet wel spotten, als je om zo een wisje wasje zo veel Juweelen            en geld teffens stelde in gevaar?
Als ’t weezen moet, fiat.
Antonet, haal me aanstonds den Notaris Rabbelaar.
JEROEN, DIBBERIG, LEONORA, FERDINAND, EELHART, HILLEGOND, PHILIPPYN.
DIBBERIG, tegens Leonora.
WAt dunkt u, Mevrouw, van zulke zaaken?
Ik vindze zeer vreemd.
Als al de dieven zo gelukkig waaren, haddenze zo ligt geen nood            van aan de galg te raaken.
Daar valt de neusdoek, en ik kan niet bukken.
FERDINAND raaptze weer op, en zegt zagjes.
,, Myn engel, weetje niet, dat uw dienaar hier vaardig staat.
,, Wy zyn hier gekoomen, om ’t huuwlyk te verzoeken; maar wy zullen eerst den doctor            afwachten ,, En dan doen, ’t geen ’t raadzaamst is.
,, Wanneer zie ik eens een eind van myn droevige gedachten?
,, In ’t kort.
Wat doeje, Heer Ferdinand, raap jy de neusdoek op?
dat is immers geen slag.
Mejuffrouw, ’t is my het grootste plaizier, dat ik de zieken dienen mag.
Daar zie ik Antonet met de Notaris Rabbelaar binnen treeden.
JEROEN, DIBBERIG, LEONORA, FERDINAND, EELHART, HILLEGOND, PHILIPPYN, ANTONET, RABBELAAR.
RABBELAAR.