floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik ken uw vrouw niet, maar..... EELAART.
Weg, dat ’s een vuile pest: En schoon zy was al wel, verstandig, en goedaardig, My dunkt één man, is meer als hondert wyven waardig; Wie walgt geen lek’re spys, wanneer hy ze altyd eet?
Verandering van kost maakt graagheit, als je weet.
Ik weet geen zaak zo slegt voor fyne mans, als trouwen!
Maar die der overstapt, als ik, heeft keur van vrouwen.
Een wys man, bind sich niet strikt aan de huuwlyks wet; Hy slacht de kranken, en verandert licht van bed.
Ik heb myn wyf om ’t gelt, en niet uit min genomen.
Nu Grietje, zulje eens zien, of Alida kan komen?
Maar draag wel zorg, dat ik hier doch niet word beklapt; ’K ben, tot myn ongeluk, wel twee drie maal betrapt: Eens hier, eens te Amsterdam, en te Utrecht, wees voorzichtig, En blyf my doch getrouw!
Myn Heer.....
* Ja!
’k ben wat schichtig.
Wees vry gerust, en tree maar in, daar ’s geen gevaar, Ik zal zo by u zyn, tree binnen Heer.
Saar, Saar.
SAAR.
Hier ben ik al Juffrouw.
Gaat eens naar Tryn van Daalen, En bid haar, dat zy doch die Juffrouw eens wil haalen, Dat blonde meisje; zeg hier weer dat Heerschap wacht, Daar zy de laatstemaal, by was tot hallef acht.
Daar komt een zootje aan gaan, dat niet heel veel zal weezen.
’t Is wel ik gaa, VYFDE TOONEEL.
HENDRIK, GERART, PIETER, DANIEL, GRIET.
Binnen de deur.
Zy kloppen aan.
Doet op, en wilt niet vreezen.
Ik kan onmooglyk niet, myn Heer ik heb belet, Myn huis is vol, en al de meisjes zyn bezet.
DANIEL.
Is wel hoor kochelin!
ik zal ’t u wel betaalen!
Teef, komen we eens in huis, de duvel zal u haalen!
Myn Heer, myn huis is vol.
GERART.
Geef één boutelje wyn!
Je kent ons ummers wel, je weet wel wie we zyn, GRIET.
Ik kan onmooglyk niet.
Ik zal ’t geen wy verteeren Betaalen, doet maar op.
Ik kan onmooglyk Heeren.
Kom gaan wy.
Trek van leer.
Dat onbeleefde beest.
Zy dient te onthouwen, dat we ’er zyn vergeefs geweest.
Ze slaan de glazen in.
Jouw schurken als gy zyt!
buiten de deur naar de glazen ziende.
Het lag my op myn leden; Die Hoerhuis houd, mag wel zyn glazen aanbesteden; Myn glazemaaker, kan, daar twyfelt niemant aan, Van ’t geen hy voor my stopt alleen, wel ruim bestaan: Ze reek’nen in ’t gemeen, of wy het gelt half vonden; En noemen ’t, als zy ons braaf snyden, geenszins zonden?
’t Zyn Hoeren zeggen zy, en ’t mag ’er heel wel af.
Als of een dief, geenszins te vreezen had voor straf, Die van een’ and’ren dief, zyn makker, had gestolen; Maar ’k loop in huis, ’k zie daar zoo’n dronke monster dolen; En naar ik merken kan, zo legt hy ’t hier op aan; Maar ’k lust geen dronke lui, dies zal hy moeten gaan.
ZEVENDE TOONEEL FRANS.
doet op, ik moet een kopje koffy drinken.
FRANS, GRIET uit ’t venster.
Loop platluis van myn deur, of ’t zal ’er zeker stinken!
Loop naar een Vaantje toe, uw haring braad hier niet.
FRANS.
Kom doe gaauw op, ’k bin schief.
Ze sluit het venster.
Zeg hoor je wel, Griet, Griet?
GRIET ’t venster weder open doende.
Brui van myn deur af vent.
Ik wil ’er binnen weezen; Al ben ik snottig Griet, jey, jey hebt niet te vreezen; Ik heb een goeje dronk, ik mag me wyf wat slaen, Maar dat is ook al, in een ogenblik gedaen.
Ik kan onmooglyk vriend.
’k Heb platen in de melis.
Och jaa!
’t gelt dat gy hebt, geloof ik dat niet veel is; Kom vriend, ik bid gaat heen, koop karmelk voor uw gelt; ’t Is by jouw, Fransbuur, mee niet al te breed gestelt.
Nouw Juffrouw, laet my in, ’k zel jouw parool betaalen!
Al bin ik slegt geklied, ik bin niet van de kaalen; Ik kom miest alle daag, by mensen van Fartsoen, ’k Verzoek ook om jouw gunst, als jey my hebt van doen; Gut meit, ik kan zo jent en kist of kast opsteeken.
Loop vent, je kunt by na van dronkenschap niet spreeken.
Doet op, of, of, of ’k haal en moker van myn huis, En beuk jouw slot, zo plat, als een geknipte luis.
Nouw lustig als een man, je bent wat droog van leever.
Schenk my de koffy, of ik breng jouw reis Janneever.
Dat ’s recht eens varkens drank, gelyk als gy nu bent; ’k Ben geen janneever, maar een goed glas wyn, gewent.
’k loof om de kool, dat ’s ook maar veur de boeren.
Kom, laet ik ien fles wyn, gaauw drinken met jouw hoeren.
Bruy naar uw huis, en zuip daar wyn vent, met je wyf.
Hy lacht FRANS.
Wyn, dat ’s geen wyve drank, wat scharbier in heur lyf.
Doet op, doet op, allon, hoe kan je een mens zo tergen, ’K zel, als de Schout omloopt, jouw en je hoeren bergen, GRIET.
Loop dronke gek, loop heen, of ’k roep aanstonds de wacht.
Zyn rok uit trekkende.
Dat wouw ’k wel reisjes zien, daer heb ’k lang nae getracht; Ik heb recht vechtens lust, ik wouw nouw wel reis pluizen.
Gans bloed, wat jeukt myn huit, hoe plagen my de luizen.
Ja ’k bin en raare ziel.
Je lykt een dapper kwant.
Kom an, ik wed ik maak by jouw en Olyfant, Laet ik maar van de nacht, by jouw myn kracht probeeren.
Maar zeg reis, zeg reis, hei!
zeg reis, ken je ook verkeeren?
Ze doet het venster weêr open.
’K speul om en bottel wyn, met jouw, of met jouw pol, Maskie, wat bruit het myn, myn kop is toch op hol.
Kom lustig als een man, gaa heen, en laat u raaden.
Doet op.... de duvel haal de fotse karmenade; Die was zo duvels zout, en daerom heb ’k zoo ’n dorst; Maar, aprobo?
zeg, zeg, lustje ook en entje worst?
Oprecht, westfaals, parool, wacht wat, ik zel ’t je zoeken.
Waar ben je nouw?
haruit, wel dat is om te vloeken.
Genacht.
Hei, hei, sie daer, dat is en kostlyk end.
Loop dronken duvel, loop, wie zouw dat slikken vent?
Ho, wil je en kleinder end?
ik kan je al mee geryven.
Loop geef jouw wyf dat end, zy zouw voorzeeker kyven, Indien zy wist, dat jey zo veil waart met uw worst.
Al haal ik ze uit myn broek, wel, daer ’s niet mee gemorst.
Of lust je en hieltje van en ham?
ik zel ’t je geeven; Ik gae nooit aan de geip, of ’k zorg wel veur myn leeven.
Daer is ’t al, heb je lust.
Kom laet myn in, Talm niet, ’k bin duvels gek, en narrig als ’k begin; En schoon ik had gien gelt, wel ’k zelje niet lang borgen, Al was het noch zo veul, je kreeg je gelt vast morgen.
Zeg, lustje en stuk?
zo spreek, ik heb myn pens al vol.
Wat drommel scheeltje vent?
hoe nu toe, wordje dol?
Dol, dol, hoe duvel nouw, wel zwyn, ben jey bezeeten?
Zo ’t waar is slacht ik u, en zal ’t misschien niet weeten: Gaa van myn deur, of ’t zal gewis u slegt vergaan.
Laet in, of ’k blyf uit pret, den heelen nacht hier staan!
’K wil joelen!
Wacht dan wat, ik zal de sleutel haalen.
Hy gaat, met zyn rug naa de deur, op den grond neder zitten.
Dat luuwt, nouw reis gebuist, ’k zel toch nouw niet gaen dwaalen.
’K mien mooy te luimen, met een smosje aan myne zy.
GRIET uit ’t venster.
FRANS zittende voor de deur.
Daar dronke bedelaer, ga nu myn deur voorby.
Zy sluit het venster.
Hy proest, en vryft zyne oogen.
Ze loog ’t niet, toen ze flus riep, weg of ’t zelder stinken.
Wel biest, ik had wel dorst, maar ’k vroeg gien pis te drinken.
’t Is al en aardig slot, dat weet ik by de tast: Een kluchtig slotje, daer zoo’n sleuteltje toe past.
Een strondpot op myn kop te gieten!
’t zelje rouwen.
Je krygt noch meer, zo jey den bek niet kort wilt houwen.
Loop naar een nachtkit toe, in ’t gangetje by spoek.
Daar kunje joelen, met drie stuivers in je broek.
Kom, Fransje, gae maar vaar, je kent je nouw niet vreken.
Als ’k uitgeslaepen bin, zel ik je kommen spreeken.
De droes, Frans repje gat, of jey word uitgelacht.
’K ontwyk die vrouwluy, die daer kommen op de gracht.
ALIDA, SAAR, GRIfile:///Volumes/Hades/Dutch/Ceneton/Facsimiles/BurgGehorendeSchout1712/image/BurgSchout171224.jpgfile:///Volumes/Hades/Dutch/Ceneton/Facsimiles/BurgGehorendeSchout1712/image/BurgSchout171224.jpgET.
in de deur.
Volgt ons ook iemant naa?
ik bid u zie ter degen.
Neen Juffrouw, wees gerust, je bent te zeer verlegen; Ik heb gien mens gezien, en ’k zie noch niemant niet.
Ik was bedurven, zo my imant had bespied.
Goên avond Grietje.
wie drommel zou ’t verwachten!
Hoe komje by myn meit?
’K ging uit, met die gedachten, Om eens te komen zien, hoe het al met u was, Ze ontmoete me op straat.
dat kwam recht van pas.
Ze zei my, dat gy haar naar Tryntje had gezonden; En ziet, dus onverwacht, heeft zy me op straat gevonden; ’k Heb nu wat meerder tyd, en heb my dus verkleet; Om dat men altemets, terwyl ’t vroeg is, niet weet Wie my ontmoeten kon.
Kom, wilje binnen treden?
Gy zult het voorwerp zien, van uw genegentheden.
Maar Grietje, draag wel zorg, dat ik niet word verrast!
Ik doe ’t om geen gewin, maar ’k heb een oude kwast, Die my, ’k spreek vry met u, in het minst niet kan vermaaken; Hy ’s and’re mooglyk zoet, maar my, kan hy niet smaaken: Ook is hy, zo hy zegt, op een bruinet gezet, En ik ben reed’lyk blond, nooit komt hy in het bed, Of keert zich aanstonds om, in plaats van wat te praaten; Men kan niet, die men wil, beminnen, ook niet haaten; Maar, ’k loof niet dat hy slaapt, als hy by and’re legt: En schoon hy oud is, ’k wed, ken ik hem maar te recht, Dat hy zo kouwt niet is, als hy zich weet te houwen.
Dan heeft hy pyn in ’t hooft, dan is hy eens verkouwen, En altyd scheelt ’er wat; en ik, een jonge vrouw, Weet, dat in ’t steenen, niet bestaat het zoet der trouw.
Myne Ouders, hebben my gedwongen aan dien droogen; Ik kan de vent niet zien, noch dulden voor myne oogen; Doch ’k denk, vriend speel u rol, ’k pas ook wel op myn beurt; ’t Leet dat men niet en kent, word zelden zwaar betreurt.
Maar, komt de Schout hier wel, als in veele and’re huizen?
De Schout, de Schout?
die moet vertrekken met zyn luizen; Die heeft geen vat aan my; hy moesjankt hier omtrent, Maar ik, ik smout hem niet, ’k ben ander volk gewent; By Machtelt opedeur, daar komt hy alle dagen; Ik mag de vent niet zien, ik kan hem niet verdraagen.
Hier woond een meisje, dat, hier in dit naaste huis, Verlede by hem sliep, maar Juffrouw, hy ’s niet pluis: Hy slaapt ’er dikmaals, maar hy weet van geen betaalen.
De meisjes doen niet als geduurig op hem smaalen.
Geen nuwertje in de Stad, daar hy niet straks op bikt.
’t Had korts niet veel gescheelt, of ’t waar zyn vrouw verklikt; dat weet hy, daarom zal hy my niet heel veel plaagen; Want, zo ’k eens over hem kwam aan ’t Gerecht te klaagen, Hy kreeg om mynent wil, dat stel ik vast, den schop; En daarom, vrees niet kint, ik heb den duim ’er op, Tree binnen als ’t je blieft.
’t Is heel wat aârs te zeggen, Als aan een drooge paaij zyn oude zyd’ te leggen.
Hoe Juffrouw, hoe wat ’s dut?
wie het dat weer gedaan?
Lichtmissen, afgerecht op glazen in te slaan.
Loop binnen, by myn heer, zeg, hy niet hoeft te vreezen, Want ik den heelen tyd zelf aan de deur zal weezen.
Zeg hy de kamer sluit, of ’t somtyds eens geviel, Dat ik besprongen wier door eene losse ziel, En kom dan aanstonds hier.
’t Is wel, het zal geschieden.
En wacht me niet heel lang, ik moetje wat gebieden.
GRIET veegt de gebrooke glazen by een,en zingt ondertussen.
Wat dunkje van Mauwerus Langbeen.
&c. &c. VEERTIENDE TOONEEL.
GRIET, SAAR.
Wel ben je daar, dat ’s goet, loop, maar niet lang te draalen, Je moet den Onderschout, my hier terstond eens haalen.
Hy zit in ’t Hart en wacht.
Goet, ’k loop ’er aanstonds heen.
Nu word het dunk my tyd, om eens in huis te treên; Maar wat voor volk is dat?
’k verschuil my achter ’t deurtje, En tracht te zien, of ik hen ook ken door het scheurtje.
HENDERIK, GERART, PIETER, DANIEL.
EEN SPEELMAN, GRIET achter de deur.
Zy zingen een speelen te gelyk.
Ach zoete meisje zonder gal.
&c. &c. &c. HENDERIK.
Ik heb ze al in de neus, en zalze ook wel betrekken.
Bloet zo myn oogmerk lukt, hoe zal ik met haar gekken.
Als zy niet open doet, die onbeleefde hoer, Zo loopen wy gelyk, de deur vlot op den vloer.
Maar, laat ons ’t geen wy doen, met zorge wel besteeken.
Ja goet, gy hebt gelyk, malkander eerst te spreeken.
Daar is geen kochel?
Neen, daar is ’er geen zo ’k hoor.
Maar Karel komt ’er veel, die speelt ’er hallef voor; Hoewel zulks ons niet scheelt, indien wy pollen vinden, Die wy niet kennen, en zich durven onderwinden, Om ons te hinderen, die pakken wy ’t eerst an; En, zynder meer als een, elk grypt dan maar zyn man.
Maar, zo daar by geval een kennis mogt logeeren?
Die laaten wy stil gaan, zelf zonder hem te deeren.
Piet, blyf als ’t ons gelukt, hier met den speelman staan, Tegens GERART en DANIEL.
Doorzoek jeyluy het huis, en val de hoeren aan; En doet met hen gelyk wy flus zyn afgesproken.
Goet, goet.
En als ik ’t al in stukken heb gebroken.
Zal ik de Hoerwaardin, meê sleepen op de straat, Kom dan aanstonds maar weer, en vrees in ’t minst geen kwaat.
Nu eens een viertje Piet.
Fiat!
wat wilje maaken?
Weg, dans niet, maaken wy hier slegts in huis te raaken.
Neen eerst eens braaf gedanst, eer noch ons werk begint.
Allon, wacht dan niet lang, speel op, vlug als den wind.
Schraap op vent, ben je doof?
SPEELMAN.
Myn heer, wat zal ik speelen?
De Graaf van Holland, of Antwerpen, ’t kan niet scheelen.
Ze dansen, en met de laatste sprong in huis.
Men hoort van binnen, goed aan stukkent slaan, en verbaast schreeuwen, terwyl de Speelman speelt, Prutje, prutje, prutje, en wat een.
EELAART in ’t hemt, met zyn broek alleenig aan.
KAATJE, huilende.
Gerard heeft Elaards klederen over zynen arm, en, bene- vens Pieter en Daniel, den blooten degen in de hand.
Piet, houw de Vrouwluy vast.
Myn heer, wil my verschoonen, ’k Ben een getroude Vrouw.
Zo komt ge uw man hier kroonen?
Ze is nog al mooy van smoel, zeg zoete meid, ik wed Gy wel gedogen zult, ’k hem ook een kroon op zet?
Tegens Eelaart.
Myn heer, gaa jey maar heen, zie daar, daar zyn uw kleêren; Wy snoepen zelf wel eens, dies zullen we u niet deeren; Maar zorg, dat gy nooit weer komt in zoo’n beesten huis; Die wyslyk snoepen wil, zoekt zulks meest onder ’t kruis.
Want, dit zyn beesten, die ’t in ’t minst niet kan verscheelen, Wie zy verraaden, als zy in den buit slegts deelen.
Spoed u, ’t is kouwt, Myn heer, trek uwe kleedren aan.
Ik heb een mantel, die ’k zal om myne ooren slaan.
’k Bedank uw goetheit Heer, en gaa met u te groeten, En spoei my hier van daan, uit vrees van meer te ontmoeten.
Der Speelman speelt de Engelschen mars.
Allon, speel eens een mars, kom lustig, laat ons gaan, Kom, ’t is geen tyd voor ons, om hier heel lang te staan.
Waar zullen wy na toe?
’k geloof je zult my deeren.
Jey hebt een slegt geloof, dies moet ik u bekeeren, En brengen op een plaats, daar gy wel zyt bewaart.
’k Zie Hend’rik komt al uit, voort, eer hier volk vergaart.
Myn heer laat my doch los, helaas!
ik ben bedurven.
Gaa voort, gaa voort.
Wel ik heb ’t nooit met u verkurven.
Wel, waarom wout gy my niet open doen, zeg beest?
Wie scheldje voor een beest?
ik ben nooit beest geweest.
Dat ’s waar, je bent het noch, dat hebje niet gelogen.
Heugt u wel teef, dat gy my hebt zo snood bedrogen?
Toen gy my door de wacht, schoon ik geen mens misdeed, Bracht in de kordegarde, en zo myn goudbeurs sneed, Dat mooglyk in geen jaar, die wond zal zyn geneezen?
Ei Heintje lief, laat los, laat u nog eens beleezen!
ik moet in de kraam, en noch vier maanden gaan.
Ja van een noordse balk, een Bok, of Bavejaan; Een tandelooze best, zoekt my hier wys te maaken, Dat zy eerlang, noch wel in ’t Kraambed mogt geraaken.
Ja waarlyk jey bent zwaar, van twee, dat ’s meer als een, Je zult verlossen, in een kweilstoel zo ik ’t meen; Je zult een Spanjaart, en een Fransman teffens baaren.
Och schud my doch zo niet, ’k bid laat my wat bedaaren HENDERIK.
Zoo ’n oude Kochelin, en een uitgesleeten staal, Zouw kunstig passen, aan een nieuwe geesselpaal.
Zeg, zeg?
houw jey niet veel van eygen gereed linnen?
Och, ’k ben een vyandin, een vyandin van spinnen!
Wel naaij jey liever dan?
s      Dat kan ik niet meer zien; ’k Heb wel zo veel genaait alleen, als and’re tien; Het was myn hantwerk, daar ’k voor deezen van moest leeven.
Die ’k eens bedient heb, heeft my altoos werk gegeeven.
Nu zouw hy wyzer zyn.
Ha, ben je daar?
dat ’s pas.
HAal met u allen hier de kist nu, loop wat ras.
Ei Heintje laat my los.
’K zal zeker schreeuwen, En roepen om de wachts.
Tut tut, dat zyn geen Leeuwen; En als je noch eens dreigt te roepen om de wacht, Zal ik je met myn kling, bedanken op je vacht.
Kom, benje daar, dat ’s goet.
SPEELMAN, met de kist, en de hoeren daar in.
OCh och, men wil my smooren!
Wat ’s daar an, als ’t zo valt, zyt gy ’er toe geboren.
Vat op gelykerhand, en plak ’er ’t beest maar in.
Dat gelt hier niet, laatst uw, nu mynen zin.
Sa Pieter, spyker toe.
nu kun je leeren klappen.
Hy spykert de kist toe.
Kom Gerart, laten wy terwyl eens braafjes nappen, ’t Is van haar eigen wyn, ik weet niet of ze u lust?
Schenk op die koop maar in, ik ben ’er in gerust.
Drinkt en, gooit het glas tegen den grond.
Daar legt den bras.
Spring op, nu is ’t eerst tyd van dansen.
De Speelman springt op de kist.
Allon, zaag wakker op.
De galjart de Fransen.
Ze dansen, terwyl Saar, de Schout, en de dienders komen, zy vlugten, de Schout en de dienders hen naa, maar komen wederom, zonder imant te hebben gevat.
SAAR, GRIET.
en de hoeren in de kist ZO, dat is goet, ik wouw de Schout ’er al ien had.
Der is gien huis, dat wat bekent is, in de stad, Dat onze nering doet, of ’t weet van heur te spreeken.
Maar, met drie haesten reis hier in ons huys gekeeken.
Saar, saar, SAAR.
Wie hoor ik daer?
Ik ik, SAAR.
Hoe droes is ’t nouw?
’t Geluit komt daer van daan, en ’t leikt nochtans Juffrouw.
Daer komt de Schout al weer, ik gae reis binnen loopen; Hoe, wat is dut nouw weer?
staet onze veurdeur open?
Dat staet me niet wel an, wat of dut toch beduit, ’K denk onze Juffrouw, en de meisjes zyn niet uit: VIJFENTWINTIGSTE TOONEEL.
en noch twee dienders.
Griet en de hoeren in de kist.
DAt zyn eerst gasten Klaas.
De duyvel mogt ze vangen.
Daar is ’er meenig een; gerabraakt of gehangen, Die nimmer zo veel kwaat bedreef op ’s heeren straat, Als deeze schellemen, des avonds vroeg en laat.
dat je ’er noch maar een van ’t zootje had gekreegen.
Het scheelde weinig, of ’k waar deur en deur geregen.
’K zit liever, inderdaat, drie dieven achter ’t gat, Als een recht Lichtmis, neen, die word niet ligt gevat; Ze weeten al te wel den degen te regeeren, En hebben ’t kunsje vast, van stooten en pareeren.
KLAAS, en noch twee dienders.
Och Schout!
wat raed, wat raed, daer ’s niemant in ons huis Och och!
wat gaet my aan?
Hoe maak je zoo ’n gedruis?
Het is daer binnen, al in diggelen geslagen!
Wist ik myn Juffrouw maar, ik zouw ’er niet nae vragen SCHOUT.
Wel is ’er niemant in; SAAR.
Is de haas verjaagt?
Dat zouw de duvel doen!
Wat word en mens geplaagt!
Ze hebben zich misschien versteeken by de buuren: KLAAS.
Griet bonst van binnen tegen de kist, Wat, spoekt het hier?
Wat zyn dit nu voor kuuren?
Ei help me, ik smoor!
Kom loop eens om een smit, Ik ben verzekert, dat hier imant binnen zit.
Die Labberlotten zyn bekent door zulke grappen; Ik zal hen, hier of daar, wel onvoorhoeds betrappen.
Laatst dreef ’er ’s morgens vroeg, een kalktobbe in de gracht, En in de tobbe, zat een oude klapperwacht, Aan twee drie honden, en zes katten, vast gebonden Met touwen aan malkaar, al kunsjes, uyt gevonden Door hen, of huns gelyk.
Ei help, of ’k geef den geest.
Ik wedze zeekerlyk hier doende zyn geweest: Hier zit wis imant in.
Myn Heer ik hoorze spreeken, SCHOUT.
Kom haal met spoed een smit, om ze aanstonds op te breeken.
Ik gae nae dronke Frans.
Maar kom doch spoedig weer, Of ’k zend een diender heen.
Ik zel, ik zel, myn Heer.
GRIET en de hoeren in de kist.
DAt ’s recht een slegte vangst, de Snoeper my ontkomen!
Die ’k nu zo zeeker dacht te hebben; wie zouw ’t droomen!
Wat schade ’t, zo ’k noch maar een Lichtmis had gevat.
Myn Heer, maar zo de droes in deeze kist eens zat?
Die zouw ik evenwel wel weeten te betrappen.
Ik wed ik zorge droeg, dat hy niet zoude ontsnappen.
Ik greep hem by zyn kop, en bracht hem voor gewis, Dan naar een vriend van my, die zegt ’er geen en is; En hy heeft groot gelyk, zo veele met hem meenen; Altoos, hoe ’t weezen mag, my is hy nooit verscheenen.
Wel wacht wat malle biest, laet ’k eerst myn broek an doen.
in de kist met de and’re hoeren.
DAer bin ik al, ik heb ien klomp an, en ien schoen, Zo haestig is die meit, ho Schout!
wat wil je hebben?
’K bin dronken maatje.
Weg, brui van my malle gebben; Slaa deze kist eens op.
Die kist?
wel dat ’s myn kist.
Slaa ze op!
Myn eige kist?
Slaa ze op, je bent vergist.
Je bent niet wakker, wel hoe wouw jouw kist hier komen?
Ik zeg je ’t is myn kist, wat duvel ’t is gien droomen Ik heb ze noch daer flus, zien staen daer an de sluis, Vlak veur myn deur.
Weg gek, slaa ze op!
je hebt abuis.
Abuis?
hoe duvel nouw?
Wel, zo ’t uw kist mogt weezen, Zal ’t de uwe blyven, want gy hebt geenszins te vreezen, Dat imant, ze onbedacht zal steeken in zyn zak.
Zeg Schoutje?
heb jey ook en goeje pyp tebak?
Ja, slaa de kist eerst op.
De kist?
’k zel ’t my wel wachten, Zie daer, ik klim ’er op, neem jey reis in gedachten, Om deuze kist, myn kist, nouw te oop’nen met gewelt.
Al ben ik arme Frans, al heb ik weinig gelt, Zo staen ik op myn recht.
Kom als een man, slaa ze open.
Ik wouwje liever, met je rakkers, op zien knoopen.
Ik ben een eerlyk man, dat weet al wien me kent.
Maar wat ’s en rakker toch?
’K zeg sla de kist op vent.
Dat praatje lykt hum niet, zel jey me dan betaalen?
De duvel zel, dat zweer ’k, de kist dan haalen.
Griet klopt tegen de kist.
Maar Schout, wat droes is dut?
me dunkt het spoekt ’er in.
wat talmje vent, hoe hebje ’t in den zin?
Wel ’t het in deuze kist, noch nooit gespoekt vuer deezen.
GRIET in de kist.
Slaa ze op, ik smoor, ik smoor!
Wat duvel mag dat weezen?
Geef my den moker dan.
Weg vent, weg hangebast Maak paternosters, om en dief zyn handen vast; Maar treê niet in myn amt; de moker te regeeren, Dat doen in deuze stad, niet aârs as lui met eeren.
In Duitsland, telt men jou, net met en hont iengaal.
Beukze op, of ’k beuk op u, en staak die stoute taal.
He he!
jey ook, jey ook, in Duitsland moet je weeten, Zouw gien recht eerlyk man, met je uit ien schottel, eeten SCHOUT.
Wat zeg je reekel?
fluks, slaa daadlyk op de kist.
De duvel beultjes maat, dat was niet al gemist.
Nouw kom ik zel ’t maar doen, om ruzie te beletten; Maar ’t is geweld’nary, en strydig met de wetten.
Hoe duvel kom je hier?
Wie weet dat, dronken beest?
Ei Schoutje maat, doe jey ’t, ’k bin zeeker wat bevreest.
Als hier de duvel reis mogt binnen zyn gesloopen, Wat drommel ging my an?
sie daer, Schout mak jey ze open.
Vend, ’k raadje talm niet meer.
Nouw nouw, ik tey ’er an.
Allon, dat ’s in ien slag, ’er ’t heele deksel van.
Ze is open Schoutje maat.
Licht op, licht op.
Met zinnen.
Och ’t lykt wel tovery!
de duvel zit ’er binnen.
’K word nuchtre van de schrik; die nouw en droes wil zien, Die kom zyn best maar hier, hier binder meer als ien.
KLAAS en noch twee dienders.
OCh, had ’t noch wat geduurt zo had ik moeten smooren.
Die schoften daar zy zyn!
’K ben blint.
Ik kan niet hooren.
hartig laggende.
Hoe komen zy zo zwart, hoe raakte je in die kist?
Och Schout ’k ben hallef doot, ik wouw dat jey ’t al wist.
Ik ben byna gesmoort, en ken noch naauwlyks spreeken.
Tegen Frans.
Beest, waarom ons zo lang, daar in noch laaten steeken ?
De pispot.
Klaas, help jey dat meisje daar eens uit.
Hoe, noch en duvelin?
wat of dut toch beduit?
Het zin gien duveltjes, maar echte duvelinnen.
Zwartinnen in myn kist, wie duvel zouw ’t verzinnen.
Dat vinde ik zeker raar.
Wel Griet, hoe gaat het hier?
Ja, als men hoerhuis houd, is ’t geenszins al plezier.
Drie lichtemissen Heer, zyn in myn huis gedrongen, En hebben my, en heur, geslagen, en gedwongen; Ze voerden heurluy weg, en brachten ze op straat.
Ik wist niet waar naar toe, want ’k was ook in geen staat, Om hen, en ook my zelf, ach lasie!
te bewaaren.
Och och Myn heer, ik bid, laat ik eerst wat bedaaren.... MIETJE.
Ons, sleeptenze alle vier, als beesten uit het huis, En brachten ons terstond, daar ginter aan de sluis, En opende deez’ kist, daar zy ons binnen smeeten.
Toen hebben zy, op ons, en op Juffrouw gebeeten, Het aanzigt zwart gemaakt, en sleepten ons zo voort; En ’t is tien tegens een, dat wy niet zyn gesmoort.
En toen ik kwam op straat, naar menigte van slagen; Toen sleepte zy deez’ kist, tot hier; en al myn klagen, En bidden, bate niet, men wierp my in de kist; Daar vond ik ’t volkje weer, dat ik eerst had gemist.
Maar hoe ’s den Snoeper doch ontkomen, waar gebleven?
Die hebben zy met een ten huizen uitgedreeven.
En, naar hy lang genoeg had naakt op straat gestaan, Sprak een van hen, Myn heer, gy kunt maar heene gaan.
Gaf hem zyn kleêren, en toen is hy weg geloopen.
Dat liegje, men kan my, zo licht geen kool verkoopen.
Wel jey verkoopt ons kool, wat of jey legt en schelt, Jey slaapt heel dikmaals by, maar nimmer geef je gelt.
Zwyg Vrouwmens!
maar jey Griet, heb jey me niet bedrogen?