floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Want ik kan nu niet meer zoo spreken als t behoort.
Als om alleen maar u mijn minnesmart t'ontvouwen.
Ziet gy niet wat ik zoek zeg schoonste van de vrouwen?
En wat mijn arrem hart, het geen van liefde blaakt, begeert?
Nu daar 't na tracht dat dient niet aangeraakt.
Met woorden.
Raadt gy 't niet?
Waar durft gy my omprachchen, jul.
Daar gy mijn deugden kent... mevrouw gy doet my lachchen.
Uw deugt die zou zoo veel louizen wederstaan!
't zijn beuzelen, mevrouw, ik neem dat zoo niet aan Men ziet daar weinig inde werelt meer op slapen.
Krispijn achter over bukkende, en futselende wat onder zijn paruik, valt hem de zelve schielijk af.
Ja heer, wilt maar weerom uw blonde pruik op rapen Terwijl Krispijn zijn pruik opraapt zeit Juliette zoetiens tegens Francijne.
Het is Krispijn, zwijg stil, ik moet het einde eens zien.
Vijf hondert koningen zijn schoon.
Maar kan 't geschien, jul.
Dat Digitized by Googl Of de Getemde Durtelheit.
Dat men zoo zwaren zaak zoo los zou gaan beginnen.
En zonder kennis strax elkanderen beminnen?
Maar is het niet geschiet?
T is waar, maar k ben getrouwt.
Men moet... elkaar maar kennen door het goudt.
Daar neemt het.
U ter min, weest zellef mijn getuigen, het goudt dat acht ik niet.
Wilt voor mijn brandt dan buigen.
Jul gy zijt de starrikste en gebruikt zoo zoete reën.... kris.
Ik wil de slagen daar van draagen dan alleen.
Dat kon wel zijn.
ik kan t niet meer verdraagen.
Uw oog slaat in mijn hart met felle blixemslagen, ach wat ontsteeking!
Och ik brandt en sterref heen.
Daar is geen hulp voor my dan van u maar alleen.
Gy quelt u zelve als de verdoemden die reets blaaken!
Och quam dit vuur eens in uw schoorsteen te vinden, of dat uw huis daar door in brandt sloeg, by mijn trouw, ne Vrouw.
'k Wedt dat ge u zelf noch meer zoudt quellen, schoo mijn engel, ach!
gy weet de bloënde wondt te stelpen.
Ik kan geneezen en op wondre wijzen helpen.
Maar boover al als haar de ziekte als u komt aan, die men Krispijn noemt, om hem lustig te doen slaan.
My slaan doen van een fielt?
Dat s dat de geen verdienen, jul.
Die zijn gelijk als gy.
Al waart gy met uw thienen, Heer Fructus belli, zijt gy voor uw goudt niet vry.
Geef my een stok ik klop hem strax op t zwart lievry, juliette hem slaande met een stok.
Zoet, zoet, mevrouw, gy slaat een markgraaf, houdt uw handen.
Mijn.... filipio en joliette.
Mijn Heer van schoongezicht, hoe hebt gy schaamt noch schanden, dat gy door t geldt staat na een eerbre Vrouw haar?
eer?
Gy speelt de vroome meidt tot schande van uw Francijne hem mede met een stok slaande.
Hoe meidt!
Help paadje!
help knechten!
help lakkeijen!
Laat koomen al uw stoet, ik zal niet van u scheijen.
Heer, fructus Belli, gy moet nu by beurten in gaan garen, stokkevrucht, van oorlog en van min.
Wat zegt ge van die guit Krispijn?
Mevrouw, gezweegen, fran.
In die verandring is iets heimelijx geleegen.
Dien onbeschaamden fielt!
Wat is hy gaauw van geest!
Hy dacht niet dat men hem zou kennen, 't botte beest.
Zijn pruik is recht voor u gelukkig afgevallen.
Want met zoo veel schoon goudt en is zoo niet te mallen.
Wat hadt gy niet gedaan, ay zeg het uw Francijn, Hadt deze Markgraaf niet, Mevrouw, geweest keeren.
spijn?
Hy had zijn geldt gewis met hem wederom genoomen, maar wijl dat dit, voor vast, is van mijn man gekoomen, dat hy my daar door heeft getracht te proeven, 'k zweer, dat hy 't nooit weer zal zien, nu, noch ook nimmer het kon nooit beter te bequamer tijt ook koomen En helpen aan 't bankket 't geen ik heb voorgenoomen.
Maar men.
Tized by goog at er.
En st ist.
57 fran.
Maar 't geen ook door de Stadt zal maken groot geschal, jul.
Dit zoek ik, dat het volk van my wat praaten zal.
Maar dit s te lang gesnapt, koom laat ik my bereiden, om door dees schoone feest, zoo van dees dag te scheiden.
VTFDE BEDRTF.
Flavio, krispyn.
Krispijn, doen zelf my zeker zeer.
Die slagen waren windt en niet met al mijn Heer.
Fla. de spijt, de smaat!
Noch min, wanneer het komt van vrouwen.
Krispijn, gy hadt van haar niet al te goedt vertrouwen.
Zy schiep niet veel vermaak uw lust te wil te staan, en gy hebt uit geneugte u braaf wat af doen slaan.
Geen plaats was evenwel ooit moediger bestreeden, en ik en weet niet wat haar weer te rug deedt treeden, toen zy het geldt nam aan, zaagt gy wel, ongehoont, d'onredelijke min die zy my heeft betoont?
Dat zy haar boezem vuur voor my scheen op te delve, en dat ze in my onstak een liefde tot my zelve?
Zulx dat ik stont byna in twijffel, als verdoost, of ik u houden kon het geen ik hadt belooft.
Dat was maar om uw gelt, gy kent noch niet dat leeven.
Zy hadt het al, mijn Heer, ay wilt my dat vergeeven.
Haar oogen glommen als een Schelviskop by nacht, Zy was op my verlieft geworden, onverwacht.
Wat duivel, waarom hoeft men 't werk zoo te bedekten?
Maar wie ken?
FLAVIO en JULIETTE, maat 't geldt?
Ho 't geldt!
Waar toe kon 't my tot nut verstrekken.
Gy weet dat zy, en ik, zijn met elkaar verstaan, Dat ik gerust dees nacht haar laaten zal begaan, En dat wy lichtlijk tot mijn broeder zullen slaapen.
maar 't leit by u heel anders licht geschaapen.
en ik wil zien, het geen men zelden ziet, Dat s vrouwen by den drank, die dan niet veel geeft, en hebben op haar hart, maar alles openbaaren, Vermits dan schaamte en eer is van haar uitgevaaren.
Ik ga dan, voor dees nacht, my van een plaats verzien, Daar ik 't al hoor en zie, wat dat 'er zal geschien. kris.
Haar brassery zal heel vermaaklijk zijn aanschouwe.
Maar het besluit daar van zal eindigen in rouwe.
Haar naasten zullen zy wel heeklen, zoo ik meen.
Hy zal onlukkig zijn op wie dat valt haar reën.
Dociles, Flavio, krispijn.
Dociles schijnende zeer onstelt.
Fla. waar komt gy van daan?
wat deez u zoo ontroeren?
'k ispijn valt van schrik ter aarden.
De duivel mag, mijn Heer, ik zweer 't u, wel vervoeren.
O neef, ik ben verstelt, verslagen, half vermoort, ifla.
Ik heb 't gezien, mijn ooren het gehoort, En evenwel tracht ik mijn oog en oor te wraaken, Ik weet niet of ik slaap, en of ik schijn 't ontwaaken.
Mijn Nicht, ik heb t gezien, is eene duivellin.
En edt by Of de getemdo dartelheit.
En uw onnoozelheit, en haar vervloekte zin, wanneer ik hoopte dat ik u zoude overtuigen.
Fla. waar was uw schuilplaats?
'k heb my neder moeten buigen, doc.
In een klein hoekje.
Waar, zoo ik het weeten mag?
Fla. dec.
In deeze plaats daar ik het alles hoorde en zag.
Fla. gy hebt het dan gezien, en eind'lijk konnen hooren?
Uw arm onnozel schaap!
Helaas, t is een verlooren!
Francijne is eene slang, een adder, boos en fel, en beide brengen ze haar zelven in de hel.
Ik dacht, door het verhaal 't geen zy schijnheilig de.
Weefde, dat nu, mijn Nicht, uw Vrouw, gelijk een heilig leeft, wat heeft zy my al gelt door schijndeucht, te goddloos deurgebracht!
Fla. Begeert gy werelts goedt?
Neen, ik kan rijklijk leeven.
Fla. daar komt mijn Vrouw, wilt u weer in uw hol begeeven.
Ik koom strax by u, gâ.
Juliette, Flavio, krispijn, francijne.
Wat s dit, mijn Heer, dat gy jul.
Hier nu noch zijt?
dit was het afscheit niet van my.
Laat gy me in vryheit niet zoo sterf ik.
Zonder weenen, of gramschap, als gy wilt, zoo gaan wy samen heenen.
Wy quamen hier maar by geval.
Krispijn nu kom.
Ga eet nu by uw broeder, en koomt heel laat weezen, mijnn handen zullen licht tot in de nanacht blijven, en zoo zy wilden, 'k acht gy my niet zult bekijven hier blijven slapen, ik zal 't wagen ongevraagt, Terwijl men niemandt nooit laat uit zijn wooning spen.
Jaagt.
Fla. wy gaan dan tot mijn broeder en eeten, en ook slaa ik jul.
Gy kondt niet beter doen, ga heen, met beide uw knaapen.
Fla. vermaak u wel.
Het zal geschieden, nu vertrek.
Dees avondt hebben wy u by zijn niet gebrek.
Mevrouw, hebt gy my ook van avondt niet van nooden?
Neen, ga maar heen.
Ik ga, mevrouw.
Ga heen gy snoode.
IV tooneel.
Uw wonderlijk banket heb ik daar zo bereidt, fran.
In een zeer groote schaal.
't is goedt, getrouwe meidt.
Maar 'k heb u niet gezegt, noch alle deze dingen, dat wy nu willen t'zaam wat jokken, lachchen, zinnen, dat daar toe noodig is wat lekkers opgestooft, dat ons driewerf, door dorst, doet drinkken, hooft, voor hooft.
Wat hebt gy dan bereit?
Kalkhoenties in de wijnen fran.
Van sint en bar gestooft, en dan van zwijnen De voetiens, die men acht te Menehout zoo raar, met lekkre worstjes.
Maar waar wilt gy eeten?
Hier op dees zelve plaats, maar maak dan zonder gemissen, of de getemde dartolheit.
Gestaag een schotel rede, om vaardig op te dissen, En dat de tafel is verzien, met glas en wijn, En dat men strax vertrek niet haastig weer verschijn, Op dat men vrylijk, niet gehoort, en onbekeeken, Indien ons hert het lust, van alles uit mag spreeken.
De schotel die haar zal verbaazen, zoo gevult, als ik u roepen zal gy dan opdissen zult.
Daar by de hipokras, de waters, limoenaden, maar zonder aanrichtdisch, of andere sieraden.
't is laat, zy hoorden hier te wezen alle drie.
'k hoor daar gerucht beneën, my dunkt dat ik haar zie.
Maar Anna opent elk.
Men moet het haar verbieden.
Zeg, dat zy deze nacht niet opent, voor geen lieden.
Hier zijn ze al, gaa maar heen.
Sante Hermine.
Sante Helene, amarante.
Juliette, Flavio, Dociles en Krispijn verburgen.
Hoe wachte ik na uw koets!
Gy wilt dan t' avondt ons onthalen op wat zoets?
Ik heb niet toegeleyt om prachtig op te dissen, maar om verheucht te zijn, komt ons de spijs te missen.
Elk is hier vry, ik heb bezorgt dat wy alleen, Uit moogen spreeken van dees tijt, en de verleen.
Gy hebt zeer wel gedaan.
Dan kan men adem scheppen, s. her.
En men mag stoutelijk een woord van lachchen reppen.
Jol.
Wy zullen onzen tijt niet slijten in verdriet.
Wat deedt ge eergistren doch?
Wie ik, mevrouw?
Gans niet, ama.
Waar heeft een zondag mijn getrouwe dan gezeeten? nizon zocht hier na u. ik bleef by haar ten eeten.
Men speelden's avonts wel thien spellen, na me onthout, De Vergelijkinge, de Verven.
Zy zijn oudt.
't is waar die zijn heel oudt.
Maar ik zal u verhalen, Een spel dat ons behaagde en lachchen deedt veel malen, een Heer, die daar ook was, niet van verstant misdeelt, Was d'oorzaak dat daar wiert het dierenspel gespeelt.
Men neemt drie moeylijke, of wel drie van d'aangenamen, Elk noemt de zijne, en dan de redelijkste t' saamen, Die toonen haren geest, of voor, of tegen haar, Elk noemt drie dieren dan, heel moeylijk van gebaar, En allermoeijelijkst van moeijelijke dieren, Die het gedult, de hoop, wegnemen en niets vieren, En boven d'allerbooste uitmunten, met veel glans, Dat zijn eerst doomen.
Krispijn toetjes, goedt.
De Vaders, en de mans.
De mannen booven al, want d'aangenaamst' van allen, kan in een korte tot het moeylijkst dier vervallen.
Krispijn zoetjens.
Kris Gy hebt de steenen, Heer.
Gy hadt ze braaf in 't zoudt.
De mannen diende ons daar alleen tot onderhoud, tot dat men 't spel verliet, zoo dat door deze stoffe, Het rechte middelpunt wiert van hun aart getroffe?
Men neemt geen man om te beminnen, neen, neen!
Men neemt hem om geacht te worden by elk een, maar Digitized by goog an au en in5, se Of de getumde dartelbeit.
Maar onder naam van Vrouw, en doen voort onze zaaken, op dat hy ons bestelle al wat ons kan vermaaken, ook rijklijk geldt verschaffen, zoo nodig voor een Vrouw.
Om dat, en anders niet, verbint men zich door trouw.
sken.
Mijn man hoeft hier in voor een ander niet te wijfden.
Onz' mannen hebben ook by d'uwe geen gelijken.
Maar mijne is trefflijk voor een slechthoost, bot en stil.
Krispijn zoetjes.
Ik ley hem by de neus waar dat ik wil.
Hoe weinig vrolijk dat de Minnaars hen vertoonen.
Noch zijn de Mans daar door afkeerig in onze oogen.
En schoon men gunsteling, noch minnaar hebben kan, zoo is het alderslimst geschenk op d'aart, een man.
't is ver van daar dat zy ons trachten te behaagen, Door kleine zorgen die zy avrechts voor ons draagen, maar maak, in tegendeel, u eens een goede vrindt, Zy worden strax zoo zot dat men hen niet meer mindt.
Het is de zorg der minnaars die my raaken.
Men mach voor hen hier vry verdadigen hun zaaken.
S. hemelswaar zy zijn t die ons doen smaken al t vermaalt.
En zomtijts gaan z' hier in te booven zelf de zaak.
Het Baal, de Vedels, het Bankket, Muzijkgezangen, En al waar na een Vrouw begeerig zou verlangen, Benaaude zuchten, voor onze oogen, vol van vuur, Te loozen, om een hart van ys, dat wreet en stuur Ala Vietues, als marmor is, door al hun tranen te doorweeken, Wanneer zy tot de ziel vergoode woordtjens spreken.
't is eindlijk niet als zorg, verrukking, pijn en smart.
Besluiten wy dan dat de minnaars raakten 't hart.
Dat zy ons overal tot nutgebruik verstrekken, een man daar door betoont, te zijn een gek der gekken.
Krispijn zoetjes, kris.
Dat arme volk heeft nu een slechte paak, sga.
De vrouwen van dees tijt zijn dun en eel van smaak.
Maar op de reën van smaak, mijn nichten, ik geloove Het tijdt van t eeten is, men breng hem daadlijk boove.
S. htr.
De spritsen zijn génoeg, met hipokras en wijn.
Want vleesch dat volgt my na.
't zou niet gegeeten zijn, sga.
Francijne, juliette.
Sante Helene, sante hermine.
Amarant, Flavis, docilus, en krispijn verhoolen.
Ty moeten vrolijk zijn, praat nu van andre dingen.
Wy zullen lustig zijn met lachchen, danssen, zinnen. jul.
Eisch dan de spritsen maar met wijn en Hipokras.
En wanneer dan de spijs?
Zy lust ons niet.
Koom ras.
Dat staat ons schoon, waarom zulx niet gezegt te vooren, 't is donderdag, het vleesch is vaardig en verlooren.
Francijne is heel verstoort.
Men neemt op alles acht, Om ut onthalen... ama.
Daar zal niet eens min gelacht Om worden.
Of de gotelnde dartelheit.
65 Brengt gy maar het geen daar wy na vragen, jul.
En gaat dan verder het verlies der spijs beklagen.
Sante Helene, en Sante Hermine, hartig lachchende.
Scheert gy de gek dan met uw beid met my alleen?
Zy lachchen haar schier slap, ik weet niet om wat reën.
T'trouwe.
Ik lach om haas quaadt hooft, vol ongeveinsde S. her.
En ik om het gesprek dat hy daar heeft gehouwe.
Francijne en anna, brengen een gedekte tafel, daar zy voors ulttes opzetten, sante hermine.
Sante Helene, amarante, Flavis, Dociles en Krispijn verhoolen.
Fran, 's nu u Hipokras, met spritsen in dees schaal, ama.
Gaat heen, jul.
O het schoon avondtmaal, fran.
Om zoo veel ommeslag!
Neen, hy kan noch niet zwijgen.
Jul koom zitten wy maar aan.
Ik zal mijn deel wel krijgen.
Mint gy de Hipokras?
Zy wort bemint van elk.
Ik haat ze niet.
Ik drink ze als zoetemelk.
Onze Argussen dat die nu wisten waar wy waren.
Zy wisten het of niet, laat deze schrobbers varen.
Zon langeen onderhout valt lastig te verstaan.
Laat ons dan tegens hen een lietje heffen aan.
Ik bender meê te vreën, nu komt de tijt ten of fer.
Ik kender een dat zingt zoo aardig als een koffer.
GEZANGK.
Waurom of een man lang leeft.
Als men gunstgenooten heeft?
Laat ons zingend, glaasjens klinkken, en verbannen, druk, verdriet, de allerbeste die men ziet.
Is maar goed om te verdrinkken.
Krispijn zoetiens.
Koom wilt ons dan vertoone ama.
Dat wonderlijk gerecht.
Wat of het is mijn schoone?
Breng d'aartesjokken en dan 't wonderlijck gedaan, maar zingen wy terwijl al voort, als 't is gezegt, geZANGK.
Minnaars heelen hartepijn.
Beter als dit glas met wijn, hunne dienst verquikt de geesten, altijt is 't een nicum onthaal, nooit geeft man zijn vrouw ten baal.
Of vermaak van vreugdefeesten.
Francijne, Juliette, Sante Hermine, Sante Helene, amarante, Flavio, Docilès.
en Krispijn verhoolen.
Francijne brengende een groote schaal met goude loviz en op de tafel.
Fnan.
Mevrouwen kunt ge in dit gerecht vernoemen?
Hoe is dit toyery?
Louizen mijn beminde!
Hoe trek et oog!
2. and.
Digitized by Google Of de Getomde Dartelbeit.
Welk een behoorelijken glans!
O wat is dit gezicht een welgelukkig teken!
Wat deed men niet al om daar iets van op te schrijven?
steeken?
Amn.
Daar is niet dat met haar niet werdt ten eindt gebracht.
Wie kan het goudt weezen van 't sterffelijk sga.
geslacht?
't is een betovrent stof, te zorglijk om te naaken, Om zijn ontembaarheit.
O deze mag men raaken, jul.
En steeken in de zak.
Zoo 't van my wert gedaan... ama.
Maar het is opgedischt om in de zak te gaan.
Ik weet dat uwe mans u niets, of weinig geeven, En dat gy 't hebt van doen om wel en braaf te leeven.
Mijn gunstgenoot nu koom.
Ik raak niet aan die schat.
Mijn goede, mijn getrouwe, waar toe dient toch dat?
Mijn gunstgenoot tast toe, zoo gy my wilt verplichte.
Grijp toe.
Ach zal ik 't doen?
Ja vat maar wat gewichte.
Zoo daar iets overblijft vrees ik in dit geval... IX.
Flavio, Docilis, krispijn, Juliette, Sante Hermine, Sante Helene, amarante, Francijne, Flavio, nemende de Schaal met louizen.
't een vrees niet dat 'er een van overschieten zal.
Fla, jul.
T'reet gy zoo stout hier in als of het u beschaamde.
Taamde?
Fla. 'k zal 't u strax zeggen, toef een weinig onbelieft.
FLAVIO en JULIETTE, 86.
Wat zien ik!
'k ben ondekt door snoo verradery, Mijn Oom ja valsche slang.
Flavio met de louizen na binnen gaande.
Dat goudt behoort aan my.
Fla. doc.
Ja alles is ontdekt gy branthout van de helle Slavin des duivels en zijn vreede megezelle, Waar toe heeft u gedient, vervloekte al dat groot geldt?
De windt is uit dien hoek voor my niet wel gesteld.
Gelijk ik flus gelijk hadt aan desaus te proeven, Ik nam de lekkerst', 't is geen tijt meer hier te toeven.
Wy kregen noch veel geldt weer uit der schelmen handt.
Die men nu hangen zal als roovers van het landt.
Krispijn, tegens Francijne die na binnen gaat Kris.
Dit 's een verandering!
Haf doode, vol van vreeze, zoo ik gelooft wiert, zou uw doot zoo traag niet weeze.
Laaste tooneel.
Flavio, dociles, krispijn, sante Helene, juliette, sunte hermine.
Amarante.
Fla. evrouwen gaat beneën, gy kunt noch, wijl g'hier zijt, Elkar d'een een vaa wel toewenschen voor altijt.
Uw mannen zijn beneën.
wat s hun begeeren?
Om u een andre wijs van leeven te gaan leeren Zoo ver van hen, daar gy niet meer zult zijn verstoort.
Fla. den Digitized by google Of de Getemde Durtelheit.
Den allerbesten man dient in de Sein versmoort.
Zeg nu vry, voor altijt, mijn eerlijke nichten, vaarwel, aan dans, aan spel, aan t brassen, iieties dichten.
Tegens Juliette, voor u, uw man zal u gaan leeren uwe plicht.
Sante Helene tegens Juliette.
Waar zal me ons brengen?
wie weet dat, lieve nichte ful.
Krispijn al zingende.
Antwoort tegens nicht Hermijne Dat zy gaan, dat zygaan, by Fouillantyne.
wat wreet onthaal!
Fla. 't is maar om dat ge eens zoudt veranderen van taal.
Men zingt de liedtiens daar op heel een andre wijze.
Wat droever nagericht, hoe bitter valt de spijte, sga.
Amarante tegens Flavio en Dociles, ama.
Rampzalig zijn we, toont gy geen medogent heit.
Gelukkig zijt ge, dat ge uw zonden eens beschrelt.
Een klooster!
Gy moet meer stant vastigheit betoonen.
Het spel der neusdoekken staat sierlijk aan de schoonen.
Ga voort, 't is hier genoeg gelachchen en geschreit.
** S. her.
Vaar wel mijn nicht, vaar wel.
Zy gaan wet.
4.. wel, in eeuwigheit.
FLAVIO en JULIETTF.
A Flavio tegens Juliette.
Fla. gy zult van hier, Mevrouw, haast in Itaalje weeten.
Fla. daar zal ik u van uw gekheit doen geneezen.
Ach laat ik te Parijs eer in een klooster gaan, Mijn hart!
Dit 's 't lietje niet van flus.
Moet ik belaan, jul.
Met zulk een last, dus ver mijn smart dan gaan weenen?
Mijn Heer, gy moocht 'er wel van uw gedult wat leenen.
Gy zijt altijdt geweest, barmhartig goedt, en wijs, kris.
Om u te voldoen, laat ik dan te Parijs.
Beslooten zijn in twe paar muren.
Zotternyen.
Vier muren te Parijs, of vier in Lombardyen, dat zijn vier muren.
Ja, maar t reisen, en zoo veer... jul.
F. voort, voort, mevrouw, kom voort, hier geldt geen praten meer.
dat 's de rechte slag!
dat s deftig!
Geen g naaden.
Aan dese gramschap ken ik recht mijn meesters daaden, zoo moet men luist'ren doen de vrouw na 's mans best'ren, wel.
Wel, hy wreekt zich wel wat laat, maar wreekt zich echter Maar ik bidde evenwel, ay wilt zoo lang toch blijven.
Genâ voor looze guyts, en dertle geile wijven.
1 ... digitized by google.
De UF er LISTIGE betrapt.
Gevolgt na Truculentus uit den vermaarden poëet PLAUTUS.
PURGAT AN & ORNAT.
Te AMSTERDAM, gedrukt voor den autheur, en zyn te bekomen by het liefste boekverkooper op de hoek van de Vygendam en Warmoesstraat.
Het ons 28ste Tooneelspel is gevolgd na de Truculentus van den onvergelykelyken Poëet Plautus.
Hy toond in het zelve, hoe bederflyk en vernielend de hoeren, en lichte vrouwen zyn, die niet alleen den Adel, Burger, Soldaat, maar ook den Boer in den afgrond van elenden, door verkwisting van haar schatten en gezondheid, storten Is in zyn tyd dit gedrocht zo vernielend, en gevaarlyk geweest?
't is heeden niet minder.
Wat zien wy in onze Eeuw al winkels vol van dit bedurven zaad!
en hoe veel wel eer deftige Mannen en geschikte jongelingen door dit vergiftige onkruid verarmd, van vrouwen vrinden verlaaten, naar onbekende gewesten op het peekel doolen, een ontydige dood zoeken, en de zelve vaak op het hout, door gebrek van brood, en water, hoop en troosteloos onder het schuim van Janhaagel in een hangmat vol onrein gedierte vinden.
Dit weinige onzer arbeid strekt haar voor een spiegel.
Wy stellen dit niet onder de vod de Vertaalingen, daar ik vyand van ben, een eigen Vinding kan my zo veel niet behaagen.
Deezen vermaarden Romein acht ik myn leedige uuren, en aandacht waardig.
Verwacht na deezen den onberaaden minnaar, gelukkig door t geval, volgd na Curculio van den zelven poeet.
En wy blyven u verplichte Dienaar, onder de Zinspreuk Purgat & Ornat.
ISABEL, de listige juffer.
AGNIEt, de Meid.
Jaap, een geweezen Boer.
KEES, zyn Zoon.
BOUWE, zyn knecht.
TRyn, de Meid.
KAREL, een Verkwister.
ROBBERT, zyn Dienaar.
ALEXANDER, een Militair.
JAS, dienaar van Alexander.
SMUL, een panlikker.
Den OFFICIER, en DIENDERS.
Het spel begint 's middags, en eindigt aan den avond.
O LISTIGE JUffer betrapt.
Het Theater vertoont een prachtige Buurt.
JAAPenTRYn.
Myn zoon, vrees ik, dat Stads weelde niet kan verjaap.
draagen.
Dat in de Stad gaan woonen, hoe zal ik het my noch beklaagen!
Waarom bleef ik niet beeter een boer op het land?
Om een boer te blyven, Sinjeur, had je te veel verstand.
Wel een boer, meend gy dat hy een gek word gebooren?
Zo zo.
Doen ik Stads gezind wierd, heb ik myn verstand verfaap.
Looren.
Gevonden wilt gy zeggen, gy spreekt nu als een mensch.
Sprecken de boeren anders?
Slimmer als de wind uit een verrotte pens.
Van een boer heb ik nooit lof hooren spreeken.
Alleen dat hy noch mensch kan worden is in jou gebleeken.
7rap.
Wat gelykt een boer dan beeter, een hond of een beest?
Daar is geen verschil, maar een boer is wat platter van geest, en werd altyd by het slechtste soort vergeleeken.
Meid, dat ik noch boer was, ik zou jou den hals breeken.
Diergelyke kunsjes is noch overschot van het boers.
Wie was dat nu haar beste werk jou vaar of jou moërs?
Karonje, hou jou bek, of het boers komt weer booven.
Brui in huis, vuilkin, vol puisten en klooven.
Puisten en klooven bruid heen, maar myn kin is niet vuil.
Faap.
Ik kusten een varken liever voor zyn poort, als jou voor de smuil.
Met puisten en klooven wil deeze roodneus nog schoon heeten.
De karmozyn verf de schoonste, wel te weeten.
Ik ken braave Dames, die 'er veel moeite om doen.
Noch al slimmer, dit is een ondeugend fatzoen.
Niet zeeker, door een halfje dangs wierd zy my eigen, en de juffers zuipen pinten en kannen om ze te kreigen.
Zy zouden het wel laaten, gaf zy geen byzonder raad.
Het karmozyn, daar is niet dat minder verblikt of vergaat.
Nu met een halfje daags kond gy u bestendig vercieren.
De vrouwlui zyn zeeker geen onverstandige dieren.
Een scharlaake troonie, en een kin van karmozyn.
Wel ik beken gy zyt geen onbevallige Tryn.
Als ik u sterk bezie, is 't of myn gezicht wil bezwyken, 'k zou puur blind worden met u sterk aan te kyken.
Vryster, of geen, Dochter, maagd, of wat gy zyt, jou glimmende troonie zou my duur staan door de tyd, ook mogt er myn zoon behaagen in scheppen.
Wat zou hy van jou schoon en smaaklyk leeren seppen!
Schoonheid, Alderheiligen staat voor de deur, Daar tegen zoek voor jou een schoonder Sinjeur, dat een liefhebber is, zal jou om het klokken beminnen, licht zult gy daar noch meer schoonheeden door winnen.
Brui in huis met jou schoonheid, ze stinkt een myl in de wind.
Heer, meester, wat zyt gy ook boers als je begint!
Jou zoon weet beeter.
Met verlof dan, ik ga na binnen.
Twee. betrapt.
Jaap alleen.
Myn zoon weet beeter!
wat zal ik met deeze pry beginnen?
'k mag de Hex aanstonds wegjaagen, dan kom 'k haar voor.
My dunkt dan dat ik myn Jongen al om een ander hoor.
En zonder meid, dat word hier schandelyk gehouwen.
En wie weet of de Nieuwe al beeter zal zyn als de Ouwen.