floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Amaril mijn lief, mijn hertje dat ik dorst, Ik drukten eens mijn hand op uw snee-witte borst; En vreesd ik niet, dat ik uw ruste zoud vervelen, Ik most een kusjen van uw lieve lipjes stelen; Indien ik niet ontzag uw slaep te steuren, 'k zouw Drie kusjes Amaril, u leveren op Trouw.
AMARILLIS droomende.
hoe meugt gy my noch langer dus bedroeven!
Wat is de oorzaek van uw droefheyd?
Zijn vertoeven.
Wie is 't die gy verbeyd, en slapende verwacht?
Een die alleenig ik voor mijn beminden acht.
Wie acht gy dan alleen te zijn uw wel beminden?
Hem, die ik hoop getrouw in zijne liefd te vinden.
van wien uw hoop getrouwe liefd vertrouwd?
Hy die de hoop my zeyd, dat zijn beloften houd.
Wat voor belosten heeft den dezen u gegeven?
Dat ik met hem getroud in zoete min zal leven.
Wie is 't, van wien de hoop u dat geluk voorzeyd?
't Is hy, ik zeg, 't is hy, die in mijn armen leyd.
214 Alcip.
Die in uw armen leyd, hoe word hy doch geheten?
Alcippe, die noyt zal zijn Amaril vergeten.
Is het Alcippe, die hier in uw armen rust?
't Is hy, die Amaril uyt reyne liefde kust.
Staet het Alcippe vry uyt liefden u te kussen?
En ook met u zijn minne-lust te blussen?
Als mijne Echte Man staet hem dat plegen vry.
Wanneer doch?
Als de Trouw hem heeft vereent met my; Wanneer of ik hem eens weêr zal aenschouwen mogen?
Zoo haest mijn Amaril ontsluyten zal haer oogen.
Wanneer omhelst my weêr den Afgod van mijn hert?
Zoo haest mijn afgodin ontwaekt, en wakker werd.
AMARILLIS ontwakende, ziet ALCIP noch niet.
Wat doen ik zoete droom?
hoe hebt gy my bedrogen?
In welke wellust was mijn geesjen opgetogen, My docht de zoete min haer vlam in my ontstak, En dat ik mondeling met mijn Alcippe sprak, Het was gelijk oft ik hem zag in eygen wezen, Geliefkoost en gestreeld van hem, gelijk voor dezen; O droom!
ô zoete droom!
uw valscheyd valt my swaer.
Uw droom is geen bedrog, mijn Amaril!
s' is waer.
Alcippe, lief!
gy hier?
zijt wellekoom mijn waerde.
Alcip zal dankbaerlijk de wellekomst aenvaerden.
Zijt wellekom, noch eens, ô Afgod van mijn min!
Noch duysendmael bedankt Alcip zijn Herderin.
Waer meê zal Amaril uw trouwe liefde loonen?
En waer meê zal Alcip u dankbaerheyd betoonen?
Uw Amaril heeft noch geen dankbaerheyd verdient.
Alcip heeft Amaril noyt zoo veel eer verlient, Als my haer heusheyd tot vergelding steld te voren, O Edel Herderin!
de heusheyd aengeboren; Mijn Engel laet ons gaen door dit begraesde dal, En onder-weeg ik u, mijn Lief, verhalen zal, Wat dat my op het Hof niet al is weder-varen, Veel wonder zal ik u mijn Amaril verklaren, En u getuygen doen, dat noyt het Hoofsche zoet Zoo veel vernoeging heeft, als 't Herders leven doet.
215 Inleydinge, Gedaen op de Amsterdamsche Mvsyk-kamer, Ie blijft in Eelen doen.
In Mayo 1634.
Namen der Uyt-beelders.
MVSICA.
RETHORICA.
LIEFDE.
Mvsica, met Rey van Musicanten.
NAest heussche groetenis, en hert-grondige gunst.
Die gy, uyt liefde, draegd tot eerelijke kunst, Kunst-lievers hier vergaert, wensch ik dijn heusheyd toe, De zelfde liefd die ik, uyt liefde, blijken doe; Dat ik met dees mijn Rey, u zoek tot vreugd te wezen, Dat is alleen uyt liefd, tot uwe liefd gerezen; 216 Ik pleeg mijn kunst door liefd, mijn liefd uw liefde voed, Zoo dat de kunst door liefd, door mijne liefd, voldoet; 'k Vertoon my hier voor u; en tracht met zoete vreugde, Te peyen oor, en hert, en voeden Kunst met deugde; 'k Vertoon my hier voor u, op dit ons Kunst Tooneel, Waer liefde blijken zal met zang, en zoet gespeel; Eerbiedig bid ik u, zoo lang daer werd gezongen, Toont yver in 't gehoor, en stilstant in de tongen, Op dat mijn lieve vreugd met vreugd ontfangen werd, Zoo toont een open oor, by u kunst-lievend hert.
Hier moet Muzicael gespeelt, en gezongen werden, ondertusschen komt RETHORICA.
Rethor.
Hoe vreugde Voedsters, wat oorzaek, en wat rede, Dat gy met uwe Rey komt dit Tooneel betreden?
Wat drijft uw lieve lust, dat zy zoo zoeten vreugd Uytstort, en eert mijn Kunst, die in de ware deugd, Haer oeffening betracht; en zoekt voor alle zaken Niet min te stichten, als zy hoop geeft van vermaken De herten van die geen, die deugdzaem zijn gezint, Tot eerelijke kunst, die ware deugd bemind; Dat ik de deugde min, zal aen mijn kunste blijken, Ik zoek niet, als wel eer, gewoont van 't Rethoriken Te maken; dag, aen dag, te spelen spel op spel, En zonder onderscheyd van eerelijk oft wel; Ik tracht met vreugd, en deugd Kunst-lievers te vermaken, Ik tracht in eer, en lof, mijn eerelijke zaken Te brengen; dies ik my op 't hoogst genegen vind, Dat ik aen uwe kunst, mijn kunste nu verbind.
Musica.
Rethorica Princes, geliefd by alle wijzen, Uw aengenaem verzoek zal al de wereld prijzen; Dies acht ik mijn ge-eerd, door 't geen gy my aenbied, En 't geen gy wenscht wensch ik, dies uwe wil geschied; Rethorica Vrundin, mijn vreugde zal vermeeren, Als gy mijn vreugde zult met uwe kunst vereeren; Rethorica Vrundin, Vrundinne voor altijd, Gelukkig acht ik my nu gy my gunstig zijt.
't Lust my, zoo 't u gelieft, party met u te speelen.
Zoo zit, Vrundin, wat neêr; wy zullen ons verdeelen Naer eysch van de party, en stellen stem, en toon; Wat zingt Rethorica?
Een boven-zang.
De Goôn Zijn voor het luk gedankt, zy u met ons verzellen; Kom, laet ons stem, en snaer, wel op malkander stellen; 217 Als 't u gelieft begint, begin, en vang vry aen, En wild, na de gewoont, beginnen maer te slaen, Hier moet weder Musicael gezongen, en gespeelt werden, ondertusschen komt de LIEFDE.
Gezegent zy de vreugd, ha!
vreugde Voedsteresse, Die gy te voorschijn brengt, en plant uw zoete lesse Kunst grage herten in, lokt lusten tot uw vreugd, Trekt Zielen tot uw lust, queekt herten in de deugd; Gezegent zy de uur, lukzalig zijn die dagen, In welk men eerst de lust, en rechten Yver zagen, Om dees uw lieve vreugd te brengen aen den dag; O vreugd!
van welk men noyt noch uws gelijk en zag; O vreugd!
ô zoete vreugd!
ô lust!
voor oog en ooren; O vreugd!
alleen uytliefd gebooren; O vreugde!
na wiens vreugd mijn grage Sieltjen haekt; O vreugde!
die uyt liefd, uw lief hebbers vermaekt; Met u verlofkoom ik vrymoedig tot uw treden, G'lauwrierde Maegden, ey!
ontfang, ontfang mijn reden; Mijn voorstel neemt in acht, en weegt met rijp beraed, Den oorspronk van dit werk, en nieu begonnen staet; In u bedenking neemt, met overleg van zinnen, Dat gy de oeffening uws kunsten wild beginnen, Tot eer, tot vreugd, tot deugd, tot wellust van die geen, Die u beminnen, en de leedigheyd vertreên; Dies wegen stel ik u, Rethorica, dees wetten, Verzoek dat u gelieft ook wel daer op te letten, Alzoo uyt liefden is gesprooten u begin, Soo open het gehoor, en neem mijn reden in; In alles wat gy doet laet rechte liefde blijken, Schuwt misbruyk, 't welk gemeen is onder 't Rethorijken; Dat 's laster, vuylereên, ontucht, lichtvaerdigheyd, 't Welk in een eerbaer hert vaek valsche gronden leyd; Schuwt deze niet alleen, maer wild ook buyten sluyten Die geen, uyt wien men ziet van dien den oorsprong spruyten; Mengt u gezelschap niet met zulken, maer 't geslacht Dat eerbaer kunsten liefd, en Kunst door deugden acht; Brengt niet op u Tooneel, als Kunst gegrond op deugden, Speeld zoete boertery vol eerelijke vreugden; Leerd misslag en gebrek vertreden, watje doet, Niet uyt een bitterheyd, maer liefd dragend gemoed; Uyt liefd uw deugd-lust dwingt tot rechte deugd te leyden, Soo zal het snel gerucht u lofbaer lof verbreyden, En blazen uyt met vreugd, hoe d' Amstel is vereert, Door oeffening van kunst, die vreugd met deugde leerd; 218 Wild gy in u vermaek, en oeffeninge groeyen, Soo tracht met naerstigheyd in rechte Liefd te bloeyen?
Al wat 'er in de kunst tot vreugde werd gedaen, Dat moet, zeg ik, alleen in ware liefd bestaen; Indien u liefd ontbreekt, zijt zeeker dat uw zaken, Als op een losse grond wel licht aen 't zijgen raken; Want zonder liefd duurt niet, liefd-loos teeld ongeval, Hier om in Liefde Bloeyd, en zoo verwind gy 't al; De vreugde dien ik heb in uwe Kunst bevonden, Die houden mijne lust hert grondelijk verbonden Aen u Kunst-rijke twee; en houd gy 't aengenaem, Soo laet een vast verbond ons drie verbinden t'zaem, Op dat Muzijk vreugd mocht in hooger lof geraken, Sult gy Rethorica zoet Rijm, en Vaersjes maken, Die d' Eed'le Muzijk uyt queeld, op voys, en maet, En tot gedurigheyd van dees ons nieuwe staet; Ik zal met al mijn vlijd gedienstigheyd bewijzen, Soo dat de wijze zelfs ons oeff'ning zullen prijzen, Rethor.
Heylige Liefde, let en speur, uyt deze groet, Dat ik u draeg, uyt gunst, in 't binnenst mijns gemoed; Ik buyg my voor u neêr, verplicht om dank te toonen, De weldaed ons geschied, betracht ik te beloonen Na waerde, en na recht, zoo veel als ik vermach, Door u, ô Liefde!
komt ons lof nu aen den dag; Ten waer gy uwe kracht ons niet en openbaerde, Al onze voorstel was van kleen, oft geenen waerde; Maer wijl uw groote macht getrouwe hulpe bied, Kan onze Kunst bestaen, en zonder u gantsch niet; Dies ik eerbiedig u omhels, ô mijn vriendinne!
Soodanig ik u min, wensch ik uw my te minne.
Soodanig gy my mind, zal ook mijn minne zijn.
In zulke minne zoek ik ook uw gunst tot mijn, Hert-grondige Vriendin, 'k omhels u neêr gebogen, En wensch dat onze staet vast blijft door uw vermogen; Ey!
voegt u neffens ons, en zijt gy van de Kunst?
Soo toond, gelijk als wy, de Lief-hebbers uw gunst; Kom zing, oft speel met ons, na dat u zal gevallen.
Wat aengaet de Muzijk, verstaen ik niet met allen Om yets bequaems te doen; maer min de Kunst in 't hert, Verzoek dat my die eer noch eens bewezen werd, Dat ik uw lieve vreugd noch een-mael mach genieten.
goude Son: wild uwe stralen neder schieten, En met uw guide glants bepronken ons Tooneel, Mits Liefde vreugde schept in 't lieffelijk gequeel; 219 Vang aen, Vriendin, vang aen, queeld, speeld Kunstrijke Reye, En wild met uwe vreugd Kunst-grage herten peye; Ten aenzien het verzoek van deze ons Vriendin.
Een yeder vat zijn toon, en maek een goed begin.
Hier werd weder Musicael gezongen en gespeeld, ondertusschen komt APOLLO met MERCURIO verzeld, by hun hebbende het Bleyzoen.
Wat schepsel draegter ziel, d'welk niet en schept zijn vreugde In grondelooze vreugd, die 't hert smelt in geneugde?
Wat schepsel, 'k zeg wat Mensch, gevoeld niet dat zijn hert, Door dees uw zoete vreugd, tot vreugd getrokken werd?
Geen wonder is 't dat men de sterffelijke wijze, Uw loffelijke Kunst als Goddelijk hoord prijze; De groote Goden zelfs genoegen, 't heilig Hof, Der Musae is vol vreugd; men yverd om met lof U voorgenomen werk voor wonder uyt te roemen, En d' Amstel het palleys van alle Kunst te noemen; 't Is wonder dat men onder 't sterffelijk geslacht Kunst-rijke Geesten vind, wiens liefd zoo groot van kracht Is, dat zy om de Kunst Kunst-lievers voor te dragen, Nocht laster, nijd, nocht spijt, nocht vyanden ontzagen, Maer uyt een gulde liefd, en yver tot de Kunst, Betoonden met haer lust de krachten van haer gunst; Dit Kunst-tooneel gesticht om daer door kunst te leeren, Hoe dat men kunst behoord met Liefd en gunst te eeren; Te plegen tot vermaek, en eerelijke vreugd, Muzijk met Rethorijk vermengt in alle deugd.
Ontfangt mijn heusche groet gy Gelauwrierde Maegden, Ten aenzien uwe Kunst mijn Godheyd zoo behaegden, Dat ik, gelijk wel eer gebruyklijk is geweest, Als yemant, zoo om kloeke daden van zijn geest, Begaeft is, en ge-eert, voor Koningen, oft Heeren, Met wapens, en geschenk, om yver te vermeeren, U met een kleen geschenk vereer; op dat men weet, Veel Iaren na dees dag, wat Kunst uyt liefde deed.
O groote Godheyd!
die ons doet ootmoedig buygen, Om groote dankbaerheyd uw Godheyd te getuygen; Gunstige Kunst-God, onse dankbaerheyd beloond De zegen die gy ons op heden hebt betoond.
Ik zal met Osterhand van zoete Rijmerye, Uw Godheyd, groote God, op 't Goddelijkst toewye Gerijmde dankbaerheyd, in Rijm, en maet gesteld, Op dat mijn dankbaer hert Kunst-looninge vergeld.
220 Musica.
Ik zal, tot dankbaerheyd van dijne milde gunst, Uyt liefde ons betoond, in deze onze kunst, O groote Majesteit!
vergelden uwe deugd, Met aengename zang, en Goddelijke vreugd.
Noyt zal 'er aen mijn gunst, ô Kunst-God!
yets ontbreken, Om met een deftig rijm, uw gunsten uyt te spreeken, Oft met een zoet gezang, door lieve Poëzy, Uw lof te roemen uyt, tot dankbaerheyd van my.
't Zoud my op 't alderhoogst een lust zijn aen 't behagen, Indien ik met verlof, uw Godheyd af dorst vragen; Van dit ons Wapen-schild, d' uytlegging, oft den zin.
Vraegt wat uw lust gelieft.
Verbonden ik my vin, Uw miltheyd, groote God Apollo, dank te toonen, Voor zulke diensten als wy schuldig zijn te loonen.
'k Verzoek, zoo mijn verzoek u niet te lastig vil, Om weten wat uw Godheyd hier meê zeggen wil.
Dees Maegden, die gy ziet dit oude Boompjen dragen, Die staen gelijk bedroeft, en in 't gemoed verslagen; Den een is Rethorijk, en Muzijk is den ander, Als twee gezusters t' zaem verbonden aen malkander; De af-gekapte Stam, alleen te kennen geeft Hoe dat de Kunst van ouds by wijzen heeft geleeft, En nu door haet, en nijd, berooft van Telg en Looten, Door rechte liefde heeft weêr spruytjens uyt-geschooten; Zoo dat dees Oude Stam, berooft van 't oude groen, Door 't nieuwe bloeyen zeyd, Ie blijft in Eelen doen.
Met groote dankbaerheyd, wy dit Bleyzoen aenvaerden, En buygen ons al t' zaem gelijkelijk ter Aerden, En geven eer, en lof, uw Godheyd, die 't ons geeft, Als die door zijne macht de kunst gezegend heeft.
Voor afscheyd wensch ik u, uw kunsten zoo te plegen, Dat yder dieze ziet tot deugden mach bewegen; Dat yder deugdzaem Mensch, daer lof, en deugd van geef, Op dat in lang geheug uw lofbaer Kunste leef; Vermaekt, leert deugd in vreugd, zingt rijmen, en gedichten, Vertoond op uw Tooneel, waer mede gy moogt stichten En leyden tot de deugd; zoo krijgt gy, door uw Kunst, By alle wijzen lof, en aller Goden gunst.
Vaer wel, gy door wiens gunst, de liefde Kunst doet groeyen; Vaer wel, gy door wiens gunst wy hoopen zoo te bloeyen, Dat van de bloeyzels die ons Kunst voort brengen zal, Door zegen, en door gunst van 't driemael drie getal, De zielen, die in deugd de ware kunst beminnen, Ziels vreugde, herts vermaek, in deugde zullen vinnen, 221 Vaer wel, gy door wiens gunst, en Goddelijke macht, Dit voorgenomen werk ten eynd moet zijn gebracht; Apollo, wild uw gunst in deze zaek betoonen, En met uwe lieve hulp, ons grooten arbeyd loonen; Op dat ons oude stam, en bloeyend door nieuw groen, Mach blijven, zoo zy is, dat is, In Eelen doen.
word voor 't laest Musicael gespeeld, en dit navolgende, gezongen; Stemme: 'k Zie den Hemel vol van vreugde.
I. GElaurierde Kunst Godinne Rethorijk, Nu vereenigt met Muzijk; Gy die u de Goon doet minne, Door uw kunst, Krijgt der Goon, en Menschen gunst, Lof, en dank, Zy den Hemel met gezank.
Ciert uw zoete Rymeryen, Rethorijk, Ciert uw rijmpies met Muzijk; Op dat nu in onze tyen, Onze Kunst, Groeyd, en bloeyd, door Goden gunst; Lof, en dank, Zy den Hemel met gezank, III.
Dankt den Hemel voor zijn zegen Lieve Ieugd, Nu gy met uw zoete vreugd, Zelfs Apollo kund bewegen, Dat zijn gunst, Zegent onze zoete Kunst; Lof, en dank, Zy den Hemel met gezank.
Wild ons blijde blijdschap tuygen, Pluym-gediert, Zoete deuntjes tiereliert; Wild met zang, en speelen juygen, Lieve Ieugd, Dees uw eerelijke vreugd.
Hier in 't groen, Daer Ie blijft in Eelen doen.
222 Musyk-spel, van Juliana, en Claudiaen.
Vertoond op de Musijk kamer, in 't Jaer 1634.
NA dat Marcellus, een Griecx Hertoog, de wapens aengenomen hadde, om den Koning uyt zijn Rijk te drijven, werd overwonnen; Hy, zijn Zoon, en Dochter vluchten in ballingschap, werden ten uytersten van den Koning vervolgt; Iuliana, in Herderinne kleeding, begeeft haer onder de land-lieden, om alzoo van 's Konings achterhalen bevrijt te zijn; haer broeder Claudiaen, om die zelvige oorzaek, doold in schijn van bedelaer; treft, by geval, gelegentheyd, daer zijn Zuster, by hem onbekend, met ander gezelschap de muzijk oeffent, waer nevens hy zich vinden laet; geraekt met haer in rede, en werd tot liefde aen gezocht; beyde verlieft zijnde, doen malkander trouws beloften.
Den Koning Philomenus, met zijn Adel en Hovelingen, hebbende den Hertoog gevangen, gaen voor by de plaets daer Iuliana, en haer broeder hun verhouden; den Koning haer bevalligheden ziende, en zoet gezang aen hoorende, ontsteekt in liefde, en eyst haer weder-min; doch!
toond haer weygerig; den Koning op andermael vervolgt zijn verzoek, en vind haer voorige weygering in beter veranderd; 's Konings Suster verlieft op Claudiaen, waer toe hy dapper aenstookt, om alzoo zijn liefde een meerder voortgang te geven; 't welk geschiedende, trouwt den Koning Iuliana; en zijn Suster Claudiaen; hun bekend makende verlossen haer Vader den Hertoog, van zijn gevangenis, die alzoo wederom in zijn vorige staet gesteld werd.
AMARILLIS, } twee Griexze Herderinnen.
GRUSELLA, } twee Griexze Herderinnen.
CORIDON, een Herder.
JULIANA, Hertoogs Dochter.
PHILOMENUS, Koning van Grieken.
MARCELLUS, Griecx Hertoog.
CLAUDIAEN, Hertoogs Zoon APOLLONIA, Konings Zuster.
MUSYK.
223 Eerste handeling.
IK zal op uw begraesde kant, Met Elzen takjes dicht beplant, Ha!
Cristalijne vlieten; Wat rusten mijn vermoeyde leên, In zoete vreugd mijn tijd besteên, Uyt vreugd mijn vreugd genieten.
Wel op, wel op mijn zoete fluyt, En blaest het lieve deuntjen uit, Het welk ik onlangs hoorde; Dat deuntje 't welk mijn geesje dwong, Dat het in vreugde zoo ontsprong, Dat my de lust bekoorde; Te neurien de woordjes na, Die ik nu uyt mijn Fluytje sla, Op Maet, op Rijm, op Nooten; O voysje!
dat my speeld in 't hooft, Veel zoeter als ik had geloost, O vreugd!
in 't hert geslooten.
Hoe was 't, hoe is 't?
ik weet, laet zien; De toon begint uyt G zoo 'k mien, En hoop ik zal 't wel raeken; Wel aen dan Amaril vang aen, 'k Sal met mijn voet de maet wel slaen, Wild zelfs u zelf vermaeken.
AMARILLIS speeld op een Fluytjen, ondertusschen komt GRUCELLA verzeld met CORIDON, by hem hebbende een Vyool.
Grucella lieve Nimph, wat aengenaem geluyt Verspreyd zich door 't geboomt?
Gru.
't Schijnt Amarillis fluyt.
Soo is 't; kom laet ons gaen, en Amaril verzellen; Ik zal, Grucella, mijn Vyool daer onder stellen, En gy met uwe stem, wy maeken zoet party.
Grucel.
'k Ben Coridon te vreên, wy zijn hier dichte by De Lommer, wel verzien van Eyk, van Elst en Linde, Waer onder 't zoet geruys van zoele Zuye winden De sterke herten breekt, en 't steeken van de Zon Verhindert door de Vliet, van koele water Bron; Daer zien ik Amaril; die, zoo lang hare Schapen In klaver graze gaen, schijnt zorgeloos te slapen.
224 Cordon.
Grucella dat is waer, ik ga eens zoetjens heen, Wijl Amarillis rust, gins in de Lommer treên, Om plukken Bloem, en Kruyd, daer 'k Amaril meê graze, Die uyt haer lieve mond Fyolen schijnt te blazen; Indien, Grucella, ik eens op haer borsjens raek, Sult gy ook klappen, zeg?
Hoe Coridon, die zaek Gaet my in 't minst niet aen.
Sult gy 't ook yemant zeggen?
Wat zoud ik zeggen?
Maer dat ik my neêr ging leggen Hier neffens Amaril.
wat raekt my dat.
Wat vreugde zoud my zijn als ik haer borsjes vat?
Dat's Coridon te hoog.
Grucella meug jet spreeke?
Maer eens byhaer boezem stecke Dit Roosje, wit als sneeuw.
Waer toe dit malle spel?
Om zien wat witter is, dit Roosjen, oft haer vel; Dan heb ik noch een bloem, een versgeplukte Rooze, Die zal ik leggen op de kaekjens, lieve blooze, Die Amarillis draegt, verr' boven eenig Mensch, Om zien wat schoonder bloost, haer kaekjens, oft Provens; Ik weet, Grucel, ik weet haer bloos, en wit te zamen Gemengeld onder een, zal zelfs de Roos beschamen.
Tijd Coridon te werk, en doet gelijk gy zegt.
Grucella dat ik dorst.
Niet durven, arme knecht, Indien ik u recht ken, en zal 't u daer niet letten; Kom Coridon, 't is best dat wy ons neder zetten, Wekt Amarillis op, de tijd die gaet vast voort.
Mijn dunkt Grucella, dat u Amarillis hoord, 's Ontwaekt, en na het schijnt, zoo wilze weder speelen.
Wel Amarillis, hier dus eenig?
ik heele De oorzaek die my doet in eenzaemheyd steeds zijn, Gy komt zeer wel te pas Grucella hier by mijn; Laet ons met zang, en spel den ander wat vermaken.
Wel Amarillis, zoo 't u lust, in deze zaken; Uw lusten te voldoen; ik ben voor 't mijn te vreen.
Laet ons Vyool en Fluyt dan stellen onder een; Grucella vat u toon.
'k Weet niet wat ik zal zingen.
'k Heb yets met dryen, dat mijn dunkt zeer fraye dingen, Ook aengenaem te zijn.
Yet nieuws.
Laet zien, Wel Coridon, ik bid u zegt my eens van wien Gy dees Parthye kreegt.
Van eender die de woorden Nu onlangs Rijmden als hy 't voysjen zingen hoorden; Kom aen Grucella zing, ey!
lieve sla de maet, En hoor een reys hoe zoet dat dit met dryen gaet.
225 Zy speelen en zingen, ondertusschen komt IULIANA in Boerinne kleeding zeer verbaest uyt.
Iuliana.
waer heen, waer heen zal ik my wenden?
Den Koning heeft de Stad, en zoekt mijn eer te schenden?
'k Ben van mijn goed berooft, mijn eere lijd gevaer; Ey Hemel-Heerscher, stier my in het herte, waer Dat ik mijn bergen zal, en dit gevaer ontkomen; Krijgt my den Koning, ach!
mijn leven werd genomen; Oy me!
waer keer ik heen?
daer ginder Huysliens zijn, Die zal ik spreeken aen, verzoeken dat zy mijn In 't een of 't ander huys zoo lang willen versteeken, Op dat ik doch ontkoom des Konings snoode treeken.
Luk wensch ik u te zaem, zijt hertelijk gegroet; Ach!
van een Hertoogs Kind, dat droevig swerven moet, In dees Boerinne schijn; ik bid u, lieve vrinden, Indien my yemand mocht vervolgen, en zoo vinden, Dat gy my doch niet meld, maer zeggen wild, dat gy Mijn Broeder bent, en ik u aller Zuster zy, Om daer door 't leven, en mijn Eere te verschoonen.
Wy zullen u in als ons trouwigheyd betoonen; Zegt ons uw naam, en wie gy zijt, bedroefde Vrouwe.
'k Hoop immers Harder dat ik mach op u vertrouwen.
In alles vryelijk, getrouwheyd ik u sweer, En zal waer dat ik kan beschermen uwe eer.
'k Ben Iuliana, d' Hertoogs Dochter, Corid.
Hoe na, Me-Vrouw, zoekt u uw vyand na te spooren?
Juliana.
mijn Vader is verwonnen, en verheerd, Die nu te droevig, laes!
het onluk dragen leerd; Berooft, van 't Hertogdom, van erfdeel, en van Landen; Den Koning Phylomeen, die heeft het in zijn handen; Mijn Vader vlucht als ik, mijn Broeder van gelijk, Dwaeld droevig achter land, verstooten uyt het Rijk; Den Koning speurd ons na, hy zoekt mijn eer te schenden, Dies ik bedroefde Maegd by na smoor in ellenden.
Ik hoor gerucht, oy me!
dit zal den Koning zijn, Ik bid u meld my niet, maar toond uw gunst aen mijn.
Den KONINK met zijn Adel, hebbende den HERTOOG gevankelijk.
Gy Huysluy, zegt my eens, of gy niet hebt vernomen Gevluchte luyden, van Athenen af-gekomen?
'k Heb dezen dag, mijn Heer, geen and're luy gezien Als hier den Coning ziet, genadig Vorst, indien 226 Uw Majesteyt gelieft wy op de zake letten, Zullen gedienstig achter volgen uwe wetten.
Wat Herderin is dit?
Een armen Boermans kind, Dat met Land-bouwery het schaemle kosje wind; Uw dienaresse, Heer.
Mocht my uw schoonheyd dienen.
Mijn dienst, waer 't u gelieft, wil ik aen u verlienen Grootmogend Majesteyt; wat dienst kan ik u doen, Die niet ge-oeffent ben, als Vee, en Schapen hoên.
Uw heusheyd is te eel, uw waerde is meer waerdig, 'k Zag onder Herders noyt een Herderin zoo aerdig, Als u. Hert.
't is mijn Kind, eylaes!
hoe wil dit gaen.
schoone Herderin, ik ben u toegedaen; Kom reyst met my ten Hoof, ik zal uw staet verheffen.
het ongeval dat wil my noch eerst treffen; Ik zie mijn Vader daer gevangen.
Herderin, Wat spreekt gy dus alleen?
Iul.
Genadig Vorst, ik bin In overpeynzing hoe dat ik my best zal dragen, Om met mijn diensten uwe Hoogheyd te behagen, Dewijl ik ben getrouwt, dees Herder is mijn man, Soo dat ik qualijk my ten Hoof begeven kan; Ook heb ik kinders Heer.
Hertoog.
Seer wel geveynst.
De zaken Bevind ik zoo, dat ik niet wel zal kunnen raken Tot mijne wensch, om van uw dienst gediend te zijn; Vaert al te zamen wel.
Koning met al de zijnen binnen.
't Luk diend in 't onluk mijn; Mocht nu mijn Vader, ach!
in zijne oude dagen, Van zijn gevangenis bevrijd zijn, en ontslagen; En dat ik weten mocht hoe 't met mijn Broeder gaet, Soo waer ik wel gerust in dees bedroefde staet; Ik hoop den Hemel zal het al ten besten voegen, Ik zal met Godes wil mijn willig vergenoegen; Wel doet hy, die als 't luk niet wil gelijk men wouw, In ongeval aen God zijn dienst toond even trouw; Gy opper Hemel God, hebt my mijn luk benomen, Als 't uw belieft zoo kan ik tot geluk weer komen; Is 't niet in werelds eer, 't kan wezen in een zaek, Die mijn bedroefde staet kan troosten met vermaek; Ey!