floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Uw’ dood begeer ik niet, leeft vry nog vijftig jaar.
’k En kan niet buyten u. Kornel.
En ik niet buyten haar, Die ik verkoren heb.
Uw’ praat is tijd te spillen, Gaat liever na het bed: want, schoon ik al zou willen, Mijn Vader zou daar toe in ’t minste niet verstaan.
Gy hebt ’t hem niet gevraagt.
lieve houd niet aan: In ’t kort, ’k begeer u niet, wilt vry een ander zoekken.
Kniertje binnen, Ik ga, en mag met regt, en reên dees gang vervloekken.
Ruth uyt.
Mijn Heer, dat was voorwaar geen vogel van uw’ slag.
Zibil, de Meyd van Ariana, uyt.
Daar is nog ligt in huys.
Daar hoor ik weêr gewag, Wie of het is?
Ik wensch u goeden avond, Hier is een Brief.
Voor u. Kornel.
dus spa,, zond My ymand oyt een Brief: waar komt hy dan van daan?
Gy zult, na ’t openen, den inhoud wel verstaan; Goên-avond.
Zoo den bruy, ’t is nagt, en zy zeyd avond, Dat ’s wel een zoete moer.
Ik zeg nog eens, dus spa,, zond My ymand oyt een Brief: komt ligt eens met de kaars, ’t Lijkt wel een Minne-brief.
Hy opent, en leest stil.
Ja zeekker, ’t is wat raars, Hy is zoo moy gesneên, byget het bennen harten; Hoe moet dat goore goed de eyer-korf wel smarten.
Mijn Heer wat staat’er in?
Dat ’s moy, wat raakt het jou, De deur toe, en na ’t bed, gaat voort, gaat voort.
Wel nou, Ik vraag het u zoo maar, gy hoeft niet eens te kijven.
Kom an, ’t is tijd na ’t bed.
Ik stem van op te blijven: Want gaat gy op het bed, gy moet’er straks weer van.
’t Zal zulk een zaak niet zijn, ik rijs om niemand, dan Om mijn Lukretia, gebiedster van mijn’ zinnen.
Hoe laat is ’t in de tijd.
Daar zal de klok beginnen Te slaan, ik luyster eens: dat ’s een, dat ’s twee, dat ’s drie.
Ga voort, de deur in slot.
Waar is mijn Vader?
Die Is lang te bed geweest: dog zal niet kunnen rusten Door ’t stadige geklop, na dat hem wel zou lusten.
Doen de deur toe, en beyde binnen.
Barteld en Koenraad, twee Ratel-wagts, uyt.
Daar word van binnen geroepen drie heeft de klok drie.
Barteld.
Dat is moy weertje Koen.
Koenr.
Zoo is het Bartel-maat.
Wat is ’er al gezwier van Vrouw-volk langs de straat: Het lijkt zoo waar wel dag.
Zoo lang ik plag te roepen, Heb ik ’t noyt meer gezien.
Wat quamender ons troepen En vlugten tegen.
Ja, wat zatender een hoop, Dan hier, dan daar op stoep; zy scheenen schier te koop.
Indien dat dit gebod nog langer stant zal houwen, Gewis, het zal veel quaad, en groote moeyten brouwen: Is ’t morgen avond nog, de Stad die is in roer, Dat zagen wy daar straks, daar vogten om een Boer, vier uytgelezen Meyden, De kappen van het hooft.
’t Was tijd dat wy haar scheyden, Zy hadden wis-genoeg malkaêr ’t gezigt onthaald.
Wat raadje, wie van ons, een Roemertje betaald, Ik word al koud, kom aan, en laatw’ ons wat warmen.
Waar vindje in de nagt, dus laat, nog vyer?
By Harmen, Hier in de Blinde-man, die tapt den heelen nagt.
Hoe raadje?
Kom, leg uyt, ’k raad even.
’t Isser agt, Gy wind het, gaan wy heen; dit hou ik is het naaste.
Daar speeld de klok quartier, wy dienen ons te haaste.
Geertruyd uyt.
Ik weet het, ’t geen my roud, dat hy Lukrees bemind: Maar, ’t is niet in mijn magt, dat ik mijn’ togten bind, Dies ga ik, om naar wensch, mijn oogwit te bejagen, Om hem mijn zuyv’re min, en liefde voor te dragen: Dog, ’t is wat ongerijmd, in ’t midden vande nagt, Te kloppen aan de deur, ’k raak ligt niet in: ik plagt Na thienen, voor een Knegt, de deur niet meer t’ ontsluyten; Al wie na thienen quam, die moest, en bleef ’er buyten: Zoo hy die streekken volgd, zoo is mijn reys om niet.
Ik klop, en doe het geen, dat mijn de Min gebiet.
Ruth uyt ’t venster.
Wie drommel daar nu weêr, ’k was effentjes gaan leggen, En moet al straks weêr op.
wat ’s u zeggen?
U Heer, is die in huys?
Die is al lang na ’t bet.
Wat wouje van mijn Heer?
Indien het moog’lijk was, ik zoud’ hem graag eens spreekken.
Dat kunje nu niet zien: ’t zal ook zoo nau niet steekken, Of gy hem morgen spreekt, of nu, na dat ik gis.
Indien ’t de waarheyd is, dat hy na ’t bed toe is, Zoo kom ik wel eens weêr, gy moogt hem laten rusten.
Geertruyd binnen.
’k Wou datje al te maal, voor dat gy my zoo brusten, Op ’t kantje vande zee met bloote billen zat.
Ik ga, en kijk niet weêr, al raakt’ de deur van ’t gat.
Ruth binnen, en ’t venster toe.
Barteld en Koenraad uyt.
Dat had ik niet gedagt, zoo laat zulk nieuw te hooren: Ik meende hy voor lang zijn kragt al had verlooren; De Baas een aêr Mans Wijf met Kind te maken, wel, ’k Verzeekker dat de Schout hem ook wel vinden zel.
De duykker nog zijn moer, die zou ’t niet slimmer brouwen: Hy is de regte Vaêr, een ander zal het houwen: Had ik, of gy ’t gedaan, het zag’er zober uyt, Mijn Vriendje, wat zegt gy?
Ik zeg, hy is een guyt, En zal, zoo lang hy leeft, die tytel moeten dragen.
Roep op, na dat my dunkt, de klok heeft vier geslagen.
Koen roept vier heeft klok vier.
Anna, met eenige Speel-lieden, uyt, en zeyd.
Hier zijn wy voor het huys, hef aan, elk doe zijn best.
Door speelen kreeg men vaak de vogel uyt het nest.
Dit volgende word gespeelt en gezongen.
VOYZE: Lestmaal zogt Cyprus haar verlooren Zoon.
DE kleene guyt, Vrouw Paphos dartel Wigt, Die menig treft door zijn onzigtb’re Schigt, Heeft my van binne, Met ’t vyer der minne Zoo zeer geraakt, dat ik door liefde brant, Komt my geen troost, zoo ben ik haast van kant.
Ik quijn, en treur, als ik u by-zijn mis, En gy zijt noyt uyt mijn gedagtenis: Uw’ deftigheden, Uw’ stal van leden, U heus gemoed heeft my de ziel ontroerd: Ey!
geeft my weêr, ’t geen gy my hebt ontvoerd.
Dat is mijn vryheyd, die ik eertijds had: Laat u bewegen door ’t kristallig nat, Dat tot mijn’ oogen Komt uyt-gevloogen.
Ik smeek, en bid, gelijk verliefde past: Ag!
was uw’ ziel meê aan de mijne vast.
Vertrekt, en maakt u weg, my dunkt ’k in huys hoor loopen; Ik hoorze aan de deur; ik schuyl; daar gaatze oopen.
Albertus, Vader van Kornelis, uyt.
’t Is my onmogelijk te houden op het bed: Indien het Vrijsterdom dees ongehoorde wet Behoud, men zal gewis in groote droefheyd raken.
Ik span mijn’ kragten in, om deze plaag te staken, Eer dat het verder loopt; ’t is best dat ’t weêr als voor Hersteld word, en hier-om voeg ik my na het Choor Der Eerbaarheyd, die voogd, en stelster van ’t Plakkaat,, is, En toon haar, dat dees Wet op ’t alder-hoogste quaat,, is: Haar eer die word vertreên, haar agtbaarheyd gescheurt, Door ’t geen dat door dees wet, en vryigheyd gebeurt.
Ik spoey my heen, om haar dees zaken voor te dragen.
Maar hoe, wat mag dees drie dus vroeg al herwaards jagen.
Philip, Nikolaas, Martijn, drie Huys-vaders, uyt.
Goe morgen al te zaam, waar gy zoo tydig heen?
U zy de zelfde wensch: gy vraagd niet zonder reên, ’Tis onz’ gewoonte niet dus vroeg het bed te ruymen.
Niklaas.
Wy houden ’t met de Wijn, en zagte Zwane-pluymen, Dog nood dreef ons daar toe, ’t was anders niet gedaan.
Wat is de oorzaak dan?
laat my uw’ nood verstaan?
Martijn.
Die lust tot slapen heeft, en niet met vreê mag slapen, Is dat geen nood genoeg?
’T is even-eens geschapen Met my: ’k heb vande nagt geen oogen toe-gedaan.
Wat dat de reden is, dat wed ik, dat wy raên: De Meyden, door de min van uwe Zoon bevangen, Zijn die de oorzaak niet?
Ja, die gangen, Die zijn van deze nagt tot onzent ook gegaan, Dies zijn wy met ons drie’n van meeninge, om aan Me-Vrouw van Maagdenborg hart-grondig te verzoekken, Dat zy, zoo datelijk, ’t gebod, in alle hoekken, Her-roepen doet.
*     Wilt gy, ik zal uw’ stemmer zijn.
Wy trekken, zoo ik hoor, aan een, en zelve lijn; Zoo deze Wet volhard, zoo mogen die wel schroomen, Wiens Zoonen tot verstand, en jaren zijn gekomen.
Daar was den heelen nagt tot mijnent een geweld, Dat ’t niet te zeggen is: eer ’k zoo moet zijn gequeld, ’k Wou liever dat mijn Zoon van daag wierd dood geslagen.
Kom aan, en laat ons gaan om onze nood te klagen.
Word ons verzoek voldaan, en dit gebod her-steld, Zoo is het all’s naar wensch: dog houd dit vryen veld, Ik zeg nog eens, ten is niet moog’lijk om te herden; Albert.
Het zou onreed’lijk zijn, zoo w’ niet geholpen werden.
De heerster van ’t Gebod is zoo stijf-zinnig niet, Dat zy iets wil, waar door de ouden veel verdriet, En moeyte word gedaan.
Beproeven is het naaste.
Ik oordeel voor het best, dat wy ons dan wat haaste: Want hoe het langer duurd, hoe quader dat het is.
Het geen dat gy daar zegt is zeekker, en gewis.
Kasper uyt.
Ik dagt wel, Meysjes zijn begeerig om te trouwen: Maar ’k hadder evenwel zoo willig niet gehouwen, ’t Is of haar zaligheyd, en welvaart daar in leyd, Zoo sloven zy daar om.
Zoo ik genegentheyd Tot trouwen had gehad, ’k had mijn partuur gekregen.
Daar quammer een Die hertelijk verzogt, of zy my spreekken mogt; Mijn Vader wekte my: ik kleede my, en dogt, ’k Mag zien wie dat het is; ik zag’t: het was een Vryster Van meerder staat als ik En smeekte om mijn gonst: ik sloeg ’t beleefd’lijk af.
Zou ik my zellever gaan steekken in een graf Van druk en swarigheyd, dat dunkt my niet gerade; De eenzaamheyd is best, de Egt brengt niet als schade.
Want zoo g’ een Vryster krijgt, verzien met staat en goet, Haar dunkt dat gy haar slaaf, en dienaar wezen moet: Dog zoo g’er een verkrijgt, ontdeeld van geld en schatten, ’t Berouw, zal eer gy ’t weet, u voor de scheenen spatten: En zoo g’er eentje neemt, die poes’lig is, en vet, ’t Is niet als ongemak, en ballast in het bed: Daar tegen, neem j’er een, die tenger, en ontvleest,, is, U oog beschoud altijd een schepzel of ’t een geest,, is: En krijg j’ een schoone Vrouw, gy voed de minne-nijt, Die u de ziel ontroerd, en al uw’ vreugd verbijt: En zoo j’ een Vrouw-mensch neemt, die gantsch van schoont’ ontbloot,, is, ’T is wis genoeg, uw’ zin tot haar niet bijster groot,, is: In ’t kort, gy legt het nu op dees, dan geene boeg.
De Egt baard ongemak, ’t berou komt al te vroeg.
Ik meender menig wou dat hy nog ongetroud,, was.
Voor my, ik wil geen Vrouw, schoon dat zy ook van goud,, was.
Ik ga na ’t Reygertje, en order mijn rantzoen, Een Roemer Alzem-wijn, gelijk ik plag te doen.
Ruth en Kornelis uyt.
Dat nagje dat is om, maar niet meer zulkke nagten, Ik slaap waar dat ik sta: ik hou niet van dat jagten, Gelijk als zommige, die ’t leet is, dat zy voor Drie uren zijn te bed.
ik hou veel dat mijn oor Ter plaats leyd, daar nog Kar, nog Paard, of Wagens rijden.
Gy hebt u zeekker nog al mannelijk in ’t strijden Gehouden vande nagt: ik dagt, ik raak hem quijt.
Geen dan Lukretia, zal nu, nog t’ geenen tijd Mijn hert tot liefd’, en min verkrijgen, of beweegen.
Dat ’s slegt dat zy niet komt.
Daar is niet aan gelegen, ’T is nu de eerste nagt: maar wagt, zy komt nog wel.
Indien ’t uw’ Vader lukt, zoo zal in ’t kort dit spel Hersteld zijn: want hy is, omtrent een uur geleden, Gegaan na haar, door wien dat deze vryigheden Vergund zijn, om het weêr te brengen in die staat, Als ’t altijd is geweest, op hoop van meerder quaat Te stuyten.
Wel, voor my, ik mag het nu wel lijden: Ik zal, zoo dat geschied, my al zoo veel verblijden, Dan als ik deê, doen eerst het vryen wierd verzet.
’k Ben met een nagt al loof: want by aldien dees Wet Geduurd, men zou zoo waar zijn leven niet gerust,, zijn: Ook weet men nu alreê, wat Meyden dat belust,, zijn.
Hoe, luyd Stads-klokje daar?
My dunkt van ja.
Kom aan, Gaat meê, en zien wy eens, wat dat’er word gedaan.
Kniertje en Anna, komen Ariana en Leonoor tegen.
Gespeeltjes, wel hoe dit?
en wat voor reden porden U hier dus vroeg op straat?
Daar zal gelezen worden, Ligt is het weêr een Keur, die t’ onzen voordeel leyd.
Albert, Philip, Martijn, en Nikolaas, uyt.
Dat is na wensch gegaan; ’t was nauwelijk gezeyd, Of zy gebood terstont ’t weêr op zijn oude voeten Te stellen.
Kasper komt Kornelis en Ruth tegen.
Hoe mijn vriend, dus vroeg elka êr t’ ontmoeten, Of gaaje meê, om eens te hooren, wat’er weêr Gelezen worden zal?
ik weet niet dat het meer Als nog eens is gebeurt, dat op een Sondags morgen Wat afgelezen wierd: ’t is zeekker te bezorgen Dat ’t weynig goed beduyd.
Ik meen dat ik wel weet, Wat dat het wezen zal.
Hy is gereed Te lezen, luyster maar, gy zult het dan wel hooren.
Ik sprong wel op van vreugd, zoo ’t vryen weêr als vooren Hersteld wierd.
Na my dunkt, de lezer is ’er al.
Ik ben op ’t hoogst belust wat dat het wezen zal.
De Sekretaris leest.
ME-Vrouw de Eerbaarheyd, Vorstin van ’t Maagden-Choor, gehoort hebbende de klagten, en mis-genoegendheden van verscheyden oude, en bedaagde Huys-Vaderen, rakende de gegevene vryigheden, die de voorsz.
Me-Vrouw op gisteren, door Maagdelijkke bede bewogen zijnde, heeft laten af-kundigen, bestaande in een toe-latinge, aan alle Jonge Dogters, om zoodanigen Jongman, als ’t haar zoude gelieven, te mogen gaan vryen, en van liefde aan te spreekken: en ziende daar door niet anders te verwagten staat, als gevaarlijkke, en moeyelijkke onrusten.
ZOO IS ’T, dat zy Me-Vrouwe, haar Gebod van gisteren, door dit tegenwoordige, revoceert, her-roept, en annuleert: gebiedende wel expresselijk, alle huuw-bare Dogters, haar weder als vooren te schikken, niet meer ten huyze van eenige Jongmans, om de redenen voorsz.
te verschijnen: maar ten respekte van haar onvergelijkkelijkke deftigheyd, haar zelven daar van te abstineren, en te onthouden, op poene, wie kontrarie te doen zoude moghen bevonden werden, eeuwighlijk van alle Maagdelijkke Voor-regten versteekken te zijn.
Aldus gedaan, ende gearresteert in ’t Hof van Maagden-burg.
Alle binnen, behalven Kasper, Kornelis, en Ruth.
Waar is nu ’t fondament, waar op gy gister boude?
Ik dagt niet dat dees kans zoo schielijk keeren zoude.
Dat had ik wel gedagt, dat kond’ niet blijven staan.
Het is uw’ beurt nu niet te spreekken, hier van daan, Naar huys toe: want wy van iets zonders moeten hand’len.
Dat ’s goed, op u gebod, ben ik bereyd te wand’len.
Ik heb, gelijk gy weet, al ander-hallef jaar Uw’ Nigt Lukretia om min gebeden: maar Door haar, tot dees tijd toe, stantvastig af-geslagen: Nu zoek ik, ’t geen ik lang gezogt heb, u te vragen, Of u ook is bekend, dat haar een ander vrijd?
Mijn vriend, dat weet ik niet; want ik in langen tijd Niet by haar ben geweest.
Hoe dat zoo?
uyt wat reden?
Haar Vader, en de mijn, die zijn zoo wat t’onvreden, Of op elkaêr verstoord, dog om een beuzeling.
Mag ik het weten?
Ja, het is geheel gering.
Nu laast, doen ’t Huwelijk mijns zusters wierd gesloote, Zoo was mijn Oom daar by, die, als gy weet, hem groote, En breede zaakken in kan beelden.
’t quam zoo vard, Dat ’t Huwelijks Kontrakt gelezen wierd, ’t geen hard, En rouw was in-gesteld, na ’t oordeel van mijn Vader: Maar wel in Oomes zin.
het was mijn Vader nader: Daarom gebood hy de Notaris: om het weêr t’ Herstellen: maar mijn Oom antwoorde, ik begeer Niet, dat het word vermaakt, zoo als het is, zal ’t blijven.
Hier op zoo trekkenze wel lustig aan het kijven, En na wat stribbelings, zy raken hand-gemeen.
Wie hield de overhand?
ik denk uw’ Vader.
Mijn Oom; dog ’t was niet vreemd, zijn Knegt en hy deên t’ zamen.
Wel zeekker, zulkke liêns, die hoorden ’t haar te schamen: De Broeders, vegten die nu langer met elkaêr?
’t Schijnd ja, het gaat altijd niet als ’t behoorde.
Maar, Nu dat gy iets* aan my gevraagd hebt, moet ik meede Aan u wat vragen.
Wel, daar ben ik meê te vreede, Wat is ’t?
Uw’ Nigjes Meyd, heeft die een Kind gehad?
Hoe, weet gy dat nog niet?
dat ’s door de gantsche stad.
Is ’t moog’lijk?
’k had daar van in ’t minste niet vernomen: Hoe of dat lieve Kind tot zulk een val kon komen?
Het geld, dat meenig’ een ten afgrond heeft gebragt, Geloof ik, dat haar hert, en zamen heeft verkragt.
Om geld word eer, en eed verschooven, en verstooten: Dat zulks de waarheyd is, blijkt aan Marij van Slooten, Die om het geld, dat zy van Jonkker Klaas genoot, Het wapen van haar Man, met hoorens heeft vergroot.
’t By-slapen, hedendaags, heeft geen verschoon’ van noode: De rijkste van de stad, die houden ’t voor een moode, En ’t geen dat volkje doet, agt elk voor wel gedaan.
Dat yder voor het hooft een swarte plek had staan, Men zou in Amsterdam al veel geplekte vinden.
Ja zeekker, zulkke meer, als kreupelen, en blinden.
Hoe meenig Naeystertje, en Juffers linkker-meyd, Is van dat euvel ziek, geen goên te na gezeyd.
De Kerrik-tijd genaakt, ik moet my gaan verkleede, Gaat gy nog ergens heen?
Neen, neen, ’k ga mede.
Maar zeekker, ’t is te slegt, dat al uw’ vreugd in ’t kort Zoo schielijk is vergaan, en haastig neêr-gestort: Gy waande gisteren, een Meyd te kunnen krijgen Zoo makk’lijk als gy woud’: maar neen, nu moet gy swijgen: ’k Verzeekker u, dat gy nog wel een jaartje loopt, Eer dat gy met uw’ praat, een aardig Meysje koopt.
Gelieft Mijn Heer....... maar hoe, zy bennen al vertrokken, Dat is voorwaar vry moy, hoe zal ’t met my nu lokken?
De Baas na huys, ik hier: ik volg hem na.
En bid, Dat yder, die dees Klugt te lezen komt, nog dit, Nog dat op ymand duyd: want niemand niet geraakt,, is, Alzoo ’t om tijd-verdrijf, en uyt pleyzier gemaakt,, is.
Tot HOORN,                                     Gedrukt by Cornelis Krook, Boek-drukker, in de Kruys-straat, by de Ramen, Anno 1665.
DE BOEREKERMIS, KLUCHTSPEL.
Met Zang en Dans.
TE AMSTELDAM, By de Erfgen: van J. LESCAILJE, op den Mid-deldam, op de hoek van de Vischpoort, 1709.
September 1684. waar by wy aen de Regenten van den selven Schouburg, in die tyt, hadden gelieven te consenteren, accorderen ende octroijeren, dat sy, gedurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaren, de Wercken, die doenmaals ten dienste van het Tooneel reets gedrukt waren, ende, van tyt tot tyt, nog vorder in het ligt gebracht, ende ten Toneele gevoert soude werden, alleen soude mogen drucken, uytgeven en verkopen, nu ondervonden, dat de Jaren, by het voorgemelde onse Octroy of Privilegie genaemt, op den 19.
September 1699. souden komen te expireren; ende dewyl de Supplianten ten meesten dienste van de Schouburg, waer van hunne respective Godshuysen onder andere mede moesten werden gesubcenteert, de voorgemelde Wercken, soo van Treurspellen, Blyspellen als Kluchten, als anders, die reets gedrukt en ten Toneele gevoert waeren, of in het toekomende gedruckt, en ten Toneele gevoert souden mogen werden, geerne alleen, gelyk voorheenen, souden blyven drucken, doen drucken uytgeven en verkopen, ten eynde de selve Wercken, door het nadrucken van anderen, haer luyster, soo in tael, als spelkonst, niet mogten komen te verliezen, dog dat sulcx aen haer, na de expiratie van het bovengemelde ons Octroy, en sulcx nae den 19.
Octroy of Privilegie, omme also de voorsz.
Wercken, soo van Treurspellen, Blyspellen, Kluchten, als andere, reets gemaeckt en ten Toneele gevoert, en als nog in het ligt te brengen, den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren, alleen te mogen drucken en verkopen, of doen drucken en verkopen, met verbod aen allen andere op seeckere hoge penen, by U Ed.
overgemerkt hebbende, ende genegen wesende, ter bede van de Supplianten, uyt onse rechte wetenschap, Souveraine magt en authoriteyt, deselve Supplianten geconsenteert, geaccordeert ende geoctroyeert hebben, consenteren, accorden ende octroyeren, mits desen, dat sy, by continuatie, de voorsz.
Wercken, soo van Treurspellen, Blyspellen, Klugten als andere, reets gemaeckt en ten Tooneele gevoert, en als nog in het licht te brengen, den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren, alleen binnen onsen landen, sullen mogen drucken, doen drucken, uytgeven en verkopen, verbiedende daerom allen en een ygelyk, de voorsz.
werken, in ’t geheel ofte ten deele, naer te drucken, ofte, elders naergedruckt, binnen den selven onsen lande te brengen, uyt te geven ofte verkopen, op de verbeurte van alle de naergedruckte, ingebrachte, ofte verkogte exemplaren, ende een boete van drie hondert guldens, daer en boven, te verbeuren, te appliceren een darde part voor den Officier, die de calangie doen sal, een darde part voor den Armen der Plaetsen daer ’t casus voovallen sal, en het resterende darde part voor de Supplianten, alles in dien verstande, dat wy de Supplianten met desen onsen Octroye alleen willende gratificeren tot verhoedinge van hare schade door het naedrucken van de voorsz.
Wercken, daer door in genigen deele verstaen den inhoude van dien te authoriseren, ofte te advoueren, ende, veel min het selve onder onse protextie en de bescherminge eenigh meerder credit, aensien, of reputatie te geven, nemaer de Supplianten in cas daer inne iets onbehoorlijks soude influeren, alle het selve tot haren laste sullen gehouden wesen te verantwoorden, tot dien eynde wel expresselyk begeerende, dat by aldien sy dese onse Octroye voor de voorsz.
Werken, gebonden en wel geconditioneert, te brengen in de Bibliotheecq van onse Universiteyt tot Leyden, en de daer van behoorlyk te doen blyken, alles op pene van het* effect van dien te verliesen, ende ten eynde de Supplianten desen onsen Octroye ende consente mogen genieten als naer behooren, lasten wy allen ende een ygelyk, die ’t aengaen mag, dat sy de Supplianten van den inhoude van desen doen lasten ende gedogen, rustelyk, vredelyk ende volkomentlyk genieten ende gebruycken, cesserende alle belet ter contrarie gedaen.
De Regenten van het Wees- en Oude Mannenhuis, hebben in haar voorsz.
qualiteit, het recht van deze Privilegie, voor DE BOEREKERMIS, Kluchtspel, vergund aan de Erfgenaamen van J. Lescailje.
In Amsteldam, den 21sten April, 1709.
FERDINAND, Vader van Adriaan.
LODEWYK, Vader van Klara.
ADRIAAN, onder de naam van Aart, in Boere Kleêren.
KLARA, onder de naam van Klaasje, in Boerinne Kleêren.
JAAP, een Waard.
BRECHT, Wyf van Jaap.
AALTJE, DochterJANS, Meid    }    van Jaap en Brecht.
WILLEM, Bruidegom van Aaltje.
BOUWEN, DRIES, KLAAS, KEES, TEEUWIS, JOPPEN, MARTEN,}}}Boeren en Boerinnen.
FRANSYN, KNIERTJE, TRYN, ZWAANTJE, LOBBERIG, LUITJE,}}}Meid van{{{Klaas.
Joppe.
Marten.
Bouwe.
JAN, Knecht van Ferdinand, daar na gekleed als een Boerin, onder de naam van Griet.
Het Tooneel verbeeld een Kamer, in een Herberg,            op een Hollandsch Dorp, daar ’t Kermis is.
JAN, KEES.
JAN. NOu, als ’t gezeid is, Kees.
Ter eeren.
JAN. Ik zal my in boerinne kleêren Verkleeden gaan, en in dien schyn, Als, uw Boerin, meê vrolyk zyn.
My dunkt, gy zyt een nobel kwantje; Maer, met premyzie, hoor je, Jantje, Dat jy myn borg blyft voor dat geld, Dat jy beloofd hebt my te geeven.
JAN. Wat benje dom en onbedreeven, Daar is voor eerst geld op de hand, Toon u nu als een nob’len kwant, En ligt niet al te veel het glaasje, Op dat ons Adriaan en Klaasje, Die hier zo lang zyn thuis geweest, Ons niet ontvlugten.
myn geest, Zal ’t an gien stof in ’t minst ontbreeken.
Gae slechs in ’t wyvepak jou steeken, En laet op my de rest vry slaen Maer zacht, ’t is tyd, want ik moet gaen; Wyl strak heur Vaeders, zullen komen, Diend alles hier wel waergenomen.
JAN. Maar zacht, daar komen zy al aan; Pas op.
Ja, laet my maer begaen, Want ik hou veul, van zulke vrinden.
Jy zelt by my jou kleêren vinden, Gelyk ’t ezeid is, hoorje Jan?
JAN. Kom, spoei jou wat, gelyk een man.
FERDINAND, LODEWYK, BRECHT, JAN. FERDINAND.
WAardin, kan men hier wel logeeren?
BRECHT.
gemakkelyk, myn Heeren, Ik heb veel kamers schoon en groot.
Hebt gy gezelschap hier genood?
Dat wyzen tafels, banken, stoelen Genoegzaam uit.
Men zel krejoelen, Van daeg iens lustig uit de borst, Met bout en harst en lekk’re worst, En schoone wyn, tot Aert zyn eeren; Want heerschip, ziet, ’t is zyn begeeren, Terwyl myn Dochter is de bruid, Wil hy met Klaesje ierst voor uit, Wyl ’t Kermis is, het sluitmael geeven; Het is een boer, hiel wel bedreeven; In kennis, en ook in verstand Tart hy de beste boer van ’t land.
Wanneer kwam hy hier thuis te leggen?
Dat ken ik jou zo krek niet zeggen.
Maar zeg, waar is hy toch van daan?
Dat heeft hy ons nooit doen verstaen; ,, Ik word door al het vraegen byster.
Maar, zeg, is Klaesje, dan zyn vryster?
Wel ja, naer ik bemerken kan, Zel zy hem neemen veur heur man.
’t Is al genoeg van deze zaaken, Wil onze kamer reed gaan maaken.
Wel, Heeren; ’t zel terstond geschiên, Gy hebt my slechts maer te gebiên.
FERDINAND, LODEWYK, JAN. FERDINAND.
NAar ik bemerk, uit al haar snappen, Zo zullen wy haar hier betrappen.
Maar, wat is uw besluit, myn Heer?
Want dit affront, raakt my te zeer Aan ’t hart.
Uw zoon heeft onbezonnen, Een schandelyke daad begonnen.
’t Treft my zo wel als u; maar laat Ons door haar beider trouw, de haat, Van onze twist, myn Heer, verand’ren, In waare vriendschap, met malkand’ren.
Dat’s wel de naaste weg.
Maar Jan, doe ons nu ook verstaan, Wat voorzorg dat gy hebt genomen; Op dat zy ons hier niet ontkomen.
JAN. ’k Heb dat met Kees al overleid, Een Boer, vol argelistigheid, Die my dit alles kwam ontleden, Als gy deez’ morgen uit myn reden Gehoord hebt.
Wat zult gy bestaan?