floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
CUpido stookt de brand, mijn lief zoekt ondertusschen, De vlammen van de min te doven en te blusschen; Hoe meerder vochtigheyd dat zy van boven stort, Hoe felder dat de vlam noch in het branden word; 't Is oly die zy giet, 't vuur kan geen blussing krijgen, Te meerder dat zy lescht, te hooger ziet men 't stijgen; Het schijnd de Iufvrouw slaet mijn liefde van haer hand, Ik speur het is geveynsd, dies min te meerder brand.
244 IUfvrouw, het schijnt tot min u zinnen niet en strekken Doch, evenwel kan ik van u mijn hert niet trekken; Hoe wel gy menigmael het komen my verbied, Jufvrouw, dat gy zulx meend en dunkt my lijkwel niet; De hoope voed mijn liefd, de liefde mijn vertrouwen, De hoop, doet my, Jufvrouw, in 't minnen moed behouwen; Daer blijkt wel yets in u dat liefde tegen strijd, Daer blijkt weêr yets dat gy tot liefd genegen zijt; Het is der maegden plicht, al weygerend te minnen, t' Ontzeggen met de mond, te lieven met de zinnen; Het is der maegden aerd, ik houdze als voor goed, Dat wel het herte mind, schoon zy 't niet blijken doet; Het is der maegden aerd, en waerdig om te loven, Dat reeden liefdens vlam kan matigen en doven; Het is een goeden aerd, die men in maegden vind, Te strijden tegen liefd, schoon dat het herte mind.
Jufvrouw, gy zegt ik zal mijn liefds verzoeken staken, En trachten in mijn liefd tot waerdiger te raken; Gy zegt, de liefde is voor u te zwaren last, Gy zegt, dat uwe jeugd noch 't minnen niet en past; 245 Ik zeg, in 't tegen deel, dat gy in 't fleur uws jaren, Op het bequaemste zijt, om echtelijk te paren; Ik zeg, dat liefde my uw waerdigheyd toevoegd, Ik zoek geen waerdiger, uw waerde my genoegd.
Dies ik in min volhard, en zal de liefde plegen, Op hoop ik met 'er tijd u hertje zal bewegen; Iufvrouw, 't is minnaers aerd, in zaken van gevry, Te offeren zomwijl een kleyne rijmery; Iufvrouw, 't is minnaers aerd, van min en liefd te klagen, Dat 's op een zoete voys liefds lyen voor te dragen, Zomwijl een geestig lied te zenden aen een maegd, Dat door een lieve stem zijn droevig lyen klaegd; Iufvrouw, of u de lust tot vrolijkheyd mocht dwingen, Om eens een zoete voys, en geestig Lied te zingen; Iufvrouw, of u de lust eens tot het zingen dreef, Zoo zing dees rijmpjes dan die ik uyt liefde schreef, Op dat gy met vermaek gevoelen meugt mijn smerten, En dat gy mijn verdriet met vreugde neemt ter herten; Iufvrouw, ik zend u toe een rijmpje dat voor mijn Uyt klagen zal met vreugd, mijn lyen en mijn pijn, Die ik om uwent wil zoo langen tijd van dagen, Heb in mijn ziel geleên, heb in mijn hert gedragen, Die ik om uwent wil tot dus lang heb geleên, U vruchteloos om hulp tot noch toe aen gebeên; Iufvrouw, ontfang van my gevoysde rijmeryen, Bootst met uw stemme na de Echo van mijn lyen; Iufvrouw, queel uyt met vreugd mijn lang geleden smert, Die u ten offerand uyt liefd gezongen werd.
Stemme: Moe gebaed.
MInne God!
gy die u brand In mijn boezem hebt ontsteken; Venus!
laet mijn offerand, Zijn getuyg, en waerheyds teken, Dat 'er noyt en is gebleken Trouwer liefde als de mijn; Ey!
wild dit mijn Iufvrouw tuygen, Ik, die voor uw Altaer buyge, Bid u wild my gunstig zijn.
Eer Auroor ten oosten daegd, 's Hemels aenschijn çierd met bloozen, Ik ter liefde van een maegd, Offer uyt gekipte roozen, Die ik heb voor puyk gekoozen, Vers bedropen van de douw; Onverwellikt, fris van bladen, Op dat my hier door genade, Mocht geschien van mijn Iufvrouw.
Venus!
vraegd gy waerom ik Roode roozen, vers ontloken, Op uw hooge Altaer schik, Om in minne-brand te stoken, En ten Hemel toe doe rooken?
't Is tot tuyge dat mijn hert, Aen mijn lief geoffert werd.
246 Vreemd is het geen men in my ziet, 'k Doe branden, zelfs en brand ik niet.
WAnneer een harde steen op 't vuur-slag werd geklonken, Zoo sticht zy vlam en brand, door 't stralen van haer vonken; 't Schijnd wonder dat men vuur uyt koude steenen slaet, En dat het niet en brand, waer uyt de brand ontstaet; 't Geen zonder branden is, het branden kan vermekken, De koude steen die kan een koole vuurs verstrekken; Zoo gaet het met de min, s' en brand niet in 't gemoed, Van haer, die in mijn berst de minne branden doet.
IUfvrouw, gelijkerwijs gy slaet uyt steenen vonken, Slaet gy ook in mijn hert de stralen van uw lonken; Jufvrouw, gelijkerwijs de steenen geven vuur, Zoo voed gy ook mijn brand door gaven van natuur; Jufvrouw, ik word door u tot minnen aengedreven, En gy wild in u hert de min geen plaetze geven; Ik brande van de min, gy voed de brand in mijn, En zelfs en brand gy niet, ô min!
hoe kan dit zijn?
O oorsprong mijner liefd!
ô vuur-slag van mijn minnen; Hoe blaekt en brand uw vlam, in mijn verliefde zinnen; 247 O hertje van mijn lief!
ô koele koude steen!
Die my doet branden, maer hebt daer van niets gemeen; O gaven des natuurs!
my menigmael gebleken; O vonkjes!
die in my de minne-brand ontsteken; O lieffelijk gezicht!
ô vriendelijk gelaet!
O zoete zedigheyd!
ô aengename praet!
O lodderlijk gelonk!
ô vonkjes uyt bruyn oogen!
O lipjes als korael!
wat hebt gy groot vermogen; O schoonheyd in mijn lief!
ô schoonheyd ongemeen!
Uyt de natuur volmaekt van lichaem en van leên; O voedzel van mijn min!
ô poezelige handen!
O vonkjes!
die in my het minne-vuur doet branden; Doch lief!
hoe zeer in my het vuur der minne blaekt, Vergeefs is 't, mits de vlam u hertje niet en raekt.
Hoe dat ik bid en smeek, om uw versteende zinnen Te buygen tot mijn liefd, te trekken tot het minnen, Hoe ik u vier, en dien, hoe ik u vley, en vry, U hert blijft onbeweegd, en even hard tot my; Hoe zeer ik lief, om u tot liefde te bewegen, Gy valt my even straf, en staet mijn liefde tegen.
Gy hebt in my de min gevoed, Ten blijkt niet dat mijn brand u hertje branden doet; Gy hebt in minne-brand ontsteken mijne zinnen, En zelver voeld gy niet de vlammen van de minne; Gy acht mijn liefde niet, maer drijft mijn klachten heen, U hertje blijft verhard, en koud gelijk een steen.
Hoe kan een zoete maegd die bitterheyd gedogen, Dat zy een minnaer ziet verdwijnen voor haer oogen?
Hoe kund gy, zoete maegd, gedogen dat mijn hert, U liefd, en dat het uw gantsch niet beweegd en werd?
Hoe kan een zoete maegd die wreede strafheyd lyen, Dat zy een minnaer haet die trouwheyd toond in 't vryen?
Iufvrouw, het is te wreed gehandelt nu met my, Ik bid, bedenk het eens wat ik om u al ly; Hoe liefde met my leefd, hoe dat ik word gedwongen, Niet van een wreede Mars, maer zoete Venus jongen; Niet van een groote God, maer van dat kleene kind, Dat zelfs de grootste Goôn aen zijne banden bind.
Indien ik mijn natuur tot ruste zoek te stellen, De min die voed mijn geest met my merende quellen, Zoo haest mijn oogen maer eens toegeloken zijn, Benauwde droomen, lief!
die overvallen mijn, Zoo dat ik niet en kan tot ruste my begeven, Ik werde door de min gedwongen, en gedreven, 248 In 't midden van de nacht en koude duysternis, Ter plaetze daer mijn lief voor mijn verborgen is; Ter plaetze daer mijn lief met toegesloten deuren Gerustig leyd en rust, ik treurig sta te treuren; Ter plaetze daer mijn lief haer rust in lust voldoet, En daer mijn minnend hert zijn nood u klagen moet, En zuchten, zucht op zucht, zoo menig duyzend werven, Dat gy my in de nacht hier over straet doet swerven, Doet komen voor uw deur, alwaer geofferd word, Een bitterlijk geween in tranen uyt gestort; Daer Venus Majesteyd gebied aen my te knielen, En daer de minne God de krachten mijner zielen Tot offerande dwingt, ja tergd my tot gebeên, Dat ik medogentheyd verzoek op mijn geween; Vergeefs is 't, ô Goddin!
al doen ik duyzend klachten, Mijn lief en acht het niet, dies klaeg ik zonder krachten, Mijn bidden vruchteloos, mijn liefd geen weer-liefd vind, Mijn klachten en gebeên verstuyven met de wind; U hertje blijft verhard, geen zuchten en vermogen, U hert, ha wreede lief!
te brengen tot medogen; Dies ik uyt liefde wil  In liefde quijnen tot de dood mijn ziele scheyd; Ik wil  Betoonen dat oprechte liefde is gelegen In het volherden, tot 'er tijd toe dat de dood, 't Verliefde zieltje van het lichaem heeft ontbloot.
Het is den rechten aerd van trouwe minne slaven, Te lieven, tot het vleesch in d' aerde word begraven; 't Is rechte liefdens aerd, te lieven tot 'er tijd, Dat liefde het lieven word benijd; 't Is rechte liefdens aerd, 't geen liefd eens heeft verkoren, Zoo lang te lieven, als 't geliefde werd verloren; Ik min, schoon ongemind, van die ik min, te zijn, Brand liefde niet in haer, zy brand te meer in mijn.
TRouwe minnaers!
die uw zinnen Zoo verbonden boud aen 't minnen, Dat gy om de minne lijd, Zoo veel tegenheyd, en strijd; Zoo veel pijnen, zoo veel smerte, Zoo veel quelling in u herte, Als den Hemel Sterren draegd, Om een liefde-louze maegd; Schoon geen weêr-liefd werd bevonden, Gy blijft aen de liefd verbonden; En wild lieven tot de tijd, Dat gy zonder leven zijt.
Wild u tot dit rijmpje keeren, En uw groote dwaesheyd leeren; Trouwe Lievers!
leer van my Zoo te lieven, zotheyd zy.
't en voegd geen wijze zinnen, Zoo te lieven, zoo te minnen; 't Is geen trouwheyd, schoon gy 't meend, Zotheyd is 't die u verkleend.
Jaren lang in liefd volherden, Zonder weêr geliefd te werden; Zulke liefde, zulk gevry, Is maer enkel zotterny.
249 Zulke liefde, zulke minnen, Is maer quelling aen de zinnen, Zoo geliefd, en zoo gevryd, Is geslooft en niet bedijd.
Trouwe minnaers!
wild gy leeren, Wel en recht u dwaes begeeren; Leer het door dit voor-beeld dan, Dat ik u zal wijzen an.
Dat 'er yemand wierd gevonden, Aen zijn meyning zooo gebonden, Dat hy bergen van zijn steê, Dat hy 't water uyt de Zee, Dat hy woud met spits van eyken, Zelfs den Hemel hoog bereyken, Dat hy al het zware zand, Wilde voeren van de strand; En zijn zinnen daer meê quellen, Dat hy grondig wilde tellen, Al de Sterren die daer staen, Aen den Hemel by de Maen; Zoud gy 't niet voor dwaesheyd schelden, Dat zich yemand zoo aen stelde?
Even acht ik u gezind, Zoo gy vrijd die u niet mind; Even groote zotternyen Toond gy minnaers in u vryen, Als gy meenig jaren loopt, Daer gy op 't onzeker hoopt; Daer gy haer niet kund behagen, Met getrouwe liefd te dragen; Daer  Niet als stuure af keer vind; Daer, hoe trouw gy zijt in 't dienen, Zy geen weêr-liefd wild verlienen; Daer  Zy u dienst en min belacht; Daer uw liefde, daer uw minnen, Is een walging aen haer zinnen; Daer uw deugd, en trouw gemoed, Zijn geschopt als met de voet.
Minnaers!
leer, dit minnen myen, Mijd dit ydel zotte vryen, Vrijd niet daer u 't vryen smert, En geen weêr-liefd is in 't hert, Vrijd niet daer gy stijve zinnen Speurd, die door u trouwe minne Niet bewegen, schoon dat gy Iaren lang pleegd uw gevry; 't Is, gelijk ik zeg hier vooren, Tijd verquist, en rust verlooren; 't Gaet met u gelijk het doet, Eener die zijn lusten voed; Eener die een groot verlangen, Heeft een schoone vrucht t' ontfangen, Zoekt een vrucht die hem behaegd, Van een boom die niet en draegt.
't En is niet vreemd voor die bemind, Dat hy veel smert en lijden vind.
WIe van de Bykens wil de zoetigheyd genieten, Moet hem in 't minste deel geen smert laten verdrieten; Wanneer het Byken prikt, hem steekt, oft quetst, oft queld, Zoo dat hem hier of daer een dikke bulte sweld; Men zeyd de Goden zelfs geen moeylijkheyd ontzagen, Om in de minne lust te plegen haer behagen.
Heeft zelfs den donder-God zijn wezen niet verkeerd, En in een vreemde schijn, der vrouwen min begeerd?
Wat moeyten heeft op hem niet Hercules genomen, Al eer hy tot zijn wil in 't minnen is gekomen?
In welke zwarigheyd, en over groote nood, Begaf hy zich, eer hy met Dianira vlood.
Heeft Paris niet in zee zoo menig mijl gevaren, Om met de Koningin van Griekenland te paren?
Wat moeyten, wat gevaer, heeft hy niet uyt gestaen, Eer hy Helena deed met hem na Troyen gaen!
Leander, die uyt liefd van minne wierd gedreven, Al swemmende ter Zee, ontzag nocht lijf nocht leven, 250 Ontzag hem geen gevaer, ja zelver niet de dood, Wiens ziel in 't lichaem wierd gevoerd als in een boot, Gedreven na zijn lief, zijn Hero, zijn beminde, Waer kan de minnaer doch getrouwer voor-beeld vinden?
Als dees die niet ontzach het groot en zwaer verdriet, Waer door hy in de zee zijn jonge leven liet.
AEneas  Ontziet geen moeylijkheyd, maer neemt gewillig aen, Een moeyelijken weg, en zware reys te gaen; Hy trok van Troyen na d' Italiaensche kusten, Gedreven door de min, gevoerd van liefdens lusten, Om liefdens offer aen 't geminde lief te doen, Op hoop dat wederliefd zijn liefde zoude voên.
Het is een vaste les geleerd van wijze ouwen, Wat grooten arbeyd kost, in waerde word gehouwen, Geen schat zoo aengenaem, geen zoetigheyd zoo zoet, Als 't geen dat moeyten kost, en daer men vlijt om doet, Wat licht verkregen werd, dat acht men kleyn van waerde; Wat smert en arbeyd kost, dat eerd men op der aerde; De peere die men plukt, en van de takken snijd, Is beter als die peer, die van de steele glijt.
Een Jufvrouw, al te haest genegen tot het minnen, Was noyt zoo aengenaem aen kloeke minnaers zinnen, Als wel in dit geval een zulken Jufvrouw doet, Aen wien hy groote vlijt in 't vryen plegen moet, Ten is geen kloeke geest die weynig tijd wil plegen; En zonder moeylijkheyd een maegd tot liefd bewegen; Het is geen kloeke geeft, ô neen!
die zich ontziet, Ter liefde van een maegd wat quelling en verdriet; Ten is geen schrander geest die zich in 't stuk van 't vryen, Wat moeyten wil ontzien, uyt liefde niet wil lyen.
Ten is geen wijze maegd, die haer te licht verzeyd, Aen een die hem ontziet arrebeyd; Ten is geen wijze maegd, die haer, in deze zaken, Te licht bewegen laet, door veele wijs te maken; Een dochter zy geleerd, dat zulke min haer past, Die al te schielijk niet, maer die allengskens wast; Een dochter zy geleerd, in 'd oeffening van 't vryen, Voor al te vroege gunst haer wel te leeren myen; Een dochter zy geleerd, 't is eygen aen de min, Haer weygering die voed, door 't weygren, 's minnaers zin.
De min is zoo van aerd, en 't zijn haer oude grillen, Het willig mijd de min, 't onwillig zal hy willen; 251 Dit zy u als een wet in liefdens zoete strijd, Gy dochters!
vrijd doch niet ten zy gy word gevrijd; In 't vryen zijt verdacht, geen woorden te vertrouwen, Dies wild u in dat stuk vry traeg en langzaem houwen, Op dat gy met 'er tijd uyt woorden leeren meugt, Of zulke woorden ook gegrond zijn op de deugd; Bespeurd gy 't zoo, als dan kund gy u billijk toonen, Om na den eysch van dien uw minnaer te beloonen.
Wie moeyten doet,, verkrijgt het zoet.
ZOo yemand zich begeeft te reyzen vreemde wegen, 't Gebeurd, hy op de reys zomwijlen is verlegen, Wanneer hy op de weg twee paden leggen ziet, Hem zijnde onbekend, en weet haer uyt-komst niet; Hy twijffeld in de keur, en dat in zijn gepeyzen; En weet niet welk van tween dat hy best door zal reyzen, Vermits den eenen weg toond schoon in het begin, En d' ander heeft moeylijkheden in; Hy doold in zijn beraed, en overleyd na reden, Of hy het best, of 't slechst in 't eerste wil betreden, Na raed van reden vind hy voor hem alderbest, Te kiezen 't bitter eerst, en 't zoetste op het lest.
't Is menigmael gebeurd dat zulk een is bedrogen, Die 't beste heeft gekeurd alleenig voor de oogen; Dat is, wie op 't begin, en niet op 't eynde ziet, Die raekt door 't eerste zoet ten lesten in verdriet; Zoo gaet het in de jeugd, en met verliefde zinnen, Zoo gaet het met die geen, die vryery beginnen; Een die een Jufvrouw liefd, een die een Jufvrouw mind, Haer weygering zomwijl in 't eerste wel bevind; Zy toond afkeerigheyd, als niet tot liefd genegen, Ja!
't schijnd men eerder zoud een harde rotz bewegen; Ja!
't schijnd men eerder zoud de klippen in de zee, De bergen op het land verzetten van hun steê, Al eermen haer gemoed met liefdens zoete reden Tot liefd bewegen zouw, door smeken en gebeden; Maer eene die te recht der liefdens treken kend, Die is in dit geval het weygren wel gewend; En doet gelijkerwijs den Reysiger in 't reyzen, Al zijne tegenheyd verzacht hy door gepeyzen; Valt in 't begin den weg wat moeylijk om te gaen, Gedachten drijven hem door deze lusten aen, 252 Hoe na het zuur verdriet een zoete vreugd zal komen, In dees gelijken schijn moet liefde zijn genomen; Indien een Minnaer liefd, indien een minnaer vrijd, Daer hy in 't alder eerst wat tegenheden lijd, Ik leer hem deze les, die noodig diend onthouwen, Indien hy is geneygd door reyne zucht te trouwen, Dat hy voor eerst en al moet volgen deze wet, Daer hem ten hoogsten diend aendachtig op gelet?
Voegd u, by die gy mind, door goê gelegentheden, Voor d' eerste reys of twee, gebruykt geen liefdens reden, Maer wel gemeene praet; voerd heusche mond, en hand, En onderzoekt voor al, haer grond, door u verstand; Leer, zeg ik, eer gy vrijd, leer kennen hare zinnen, Leer haeren ommegang, eer g' u steld om te minnen; Na dat gy dan bespeurd hoe haer begeerte zy, Daer na steld ook het wit van uwe vryery; Bevind gy in 't begin haer zonder liefds medogen, Al dunkt u in het eerst dat gy niet zult vermogen, Al is zy stuur en straf, en acht u liefde niet, Ja 't zy al schoon dat zy het lieven u verbied, En laet noch daerom niet uw dienst, en liefde varen, Hoe weynig zy u acht, ten moet u niet beswaren; Maer noemt haer wreedheyd zoet, haer stuurheyd heerschappy, Haer afkeer mogentheyd, haer weygering voogdy; Zegt, dat gy dees al t' zaem erkend voor uwe Goden, En dat uw liefde wil volbrengen haer geboden; En ondertusschen vaert met u vryaedje voort, En zegt, voogdes!
ik bid dat gy mijn klachten hoord; Smeekt haer zoo zoet gy kund, en offerd liefds gebeden, Prijst alles wat zy prijst, roemd van d' uytnementheden, Die de natuur in haer te voor schijn heeft gebracht, Prijst haer, al is 't dat zy uw liefde gantsch veracht; Loond zy u liefd met smaed, loond gy haer smaed met minne, Waer door gy met 'er tijd haer strafheyd zult verwinnen; Al is 't in eerste pijn, al geeft het u verdriet, Dat gy van eersten aen afkeerigheyd geniet, Denkt wie zich steld getroost een weynig tijds 't bedroeven, Die zal op zijnen tijd ook weder vreugde proeven; 't Is zeker, zoo u lief  U, in de liefd tot haer, noch even trouw bevind, Dat zy voorgaende smaed in liefde zal verkeeren, En u voor haren lief in 't lieven zal begeeren; Is minne altijd zoet, zoo is haer zoetheyd niet, Ik achtde minne zoet, om dat zy geeft verdriet.
253 Was de minne altijd zoet, Ach!
de minne zoud verveelen; Neen, ô neen, de liefde moet Zuur en zoet, van beyde deelen; Minne zoet met zuur vermengt, Liefdens graegte trouwheyd brengt.
Een heusche mond,, spreekt liefdens grond.
DE liefste die ik lief, de waerdste die ik minne, Dat zijt gy, die alleen daer toe beweegd mijn zinnen; Ik kan u langer niet verbergen mijn gemoed, En ongewoone smert die my de liefde doet; Mijn zin word door de liefd tot uwe min gedreven, Mijn tong wil u daer van de grond te kennen geven; Mijn hert dat is gelijk een vat dat overstort, Wanneer het al te vol met nat gegoten word, Ia!
't is gelijk een kruyk die niet en is gesloten, Maer overloopt wanneer, zy is te vol gegoten; 254 Het hert is my zoo vol, van liefde die ik draeg, Dat het te barsten schijnt, is 't dat ik niet en klaeg.
Vriendinne, ach!
vertrouwd, het hert schijnd my te breken, Indien ik niet en mach mijn liefdens grond uyt spreken; Hoe wel de vreeze wil bedwingen 't sprekend lit, En breydelen mijn tong door schromens streng gebit; De vrees, eylaes!
de vrees, is my op 't hoogste tegen, Om u tot wederliefd, me Iufvrouw!
te bewegen; De liefde, en de vrees die voeren strijd in mijn, 'k Weet niet wie van die twee zal overwonnen zijn; Verwint het liefde al, zoo moet de waerheyd blijken, Gaet liefde boven al, zoo moet de vreeze wijken; Vlucht vreeze!
vlucht voor liefd, ey liefde!
houw doch stal, Doet blijken, door mijn liefd, dat liefd gaet boven al; O liefde!
trouwe liefd, die by geen beter teken, In dit geval en kunt ter wereld zijn geleken, Als by het vuur, wiens vlam in hoogte opwaerts stijgt, Wanneer het pek, oft teer, oft vette oly krijgt; Vriendinne, ach!
zoo is 't nu ook met mijn gelegen, De brand van liefde kan voor u niet zijn verswegen; Daer is yets dat haer voed, daer is yets dat haer drijft, Daer is yets 't geen niet wil dat liefd verholen blijft, Daer is yets dat in my liefds vlam zoo hoog doet blaken, Dat ikze dien aen u, mijn lief!
bekend te maken; U vriendelijk gezicht is 't voedsel van de vlam, Waer door in my de liefd haer eerste oorsprong nam; Uw oogjens hebben eerst mijn hert in liefd ontsteken, Ik ben genoodzaekt u om gunsten aen te spreken; Vriendinne, van de tijd dat ik u eerst aen zag, Bevond ik wat in my de liefde al vermag; Voor eerst bespeurden ik liefds opperste vermogen, Alleen uyt uw gezicht, en vriendelijke oogen, Die als twee sterren in uw schoone voorhooft staen, Wiens stralen zoeter licht uyt deelen dan de Maen; Uw kaekjes rood gebloost op zilver witte wangen, Zijn met een zoet gezwier van lokjes overhangen, Die langs het schoone blos op zilver witte grond, Door d' aesems labbre wind bekrullen uwe mond; Uw lieffelijke spraek, uw aengename reden, De schoone stal en zwier van lichaem en van leden, Zijn van natuur, na kunst, op 't aerdigste geteeld, Tot pronk en tot çieraed van u volmaekte beeld; Volmaekt, zeg ik, volmaekt, de vingers en de handen, Zijn vlammen die in mijn het minne-vuur doen branden; 255 Die al te zamen zijn als voedzels van mijn min, Dees stooken liefdens brand in mijn verliefde zin; Gy zijt het maer alleen, van wien ik moet ontfangen De hoogste vreugd van liefd, die ik met zoet verlangen, Van uw genadigheyd uyt weêr-liefds gunst verwacht; Gy zijt het die mijn hert kund voeden door uw macht, Ik offer u, Iufvrouw!
getrouwe minne vruchten, Dat zijn mijn klachten, lief!
vermengd met droeve zuchten, Die liefde voor u stort met smekende gebeên, Om aen uw waerdigheyd mijn liefde te besteên; Ontfangt mijn liefde doch, wild na mijn zuchten hooren, Versmaed mijn trouwheyd niet tot uwen dienst gebooren; Wild mijn genegentheyd met uwe gunste voên, En mijn oprecht verzoek met weder min voldoen; Ach!
ik word op het hoogst, van Venus kleene jongen Geprikkeld tot de liefd, en zoete min gedwongen, Om u alleen, alleen u overschoone maegd, Te offeren de liefd, die u mijn herte draegd; Te lieven voor de liefst, u, die mijn liefd doet leven; U, dien ik wil uyt liefd mijn hertjen overgeven; Gelijk mijn leven is het waerdigst dat ik min, Zoo zijt gy ook aen my, mijn waerdigste vriendin!
Geloofd, indien het my stond in mijn keur te kiezen, Het zy mijn leven oft uw weer-liefd te verliezen, Ik weet niet wat ik best van beyde kiezen zouw, Vermits mijn leven voed op 't leven van Mevrouw.
Herders klachte.
OP mijn hert!
't begint te dagen, 'k Wil mijn vee te velde jagen, 'k Zie de Son, ik zie de Maen!
Beyde aen den Hemel staen; d' Een komt d' anders plaets bekleden, d' Een gaet op, en d' aer beneden, d' Eene rijst, en d' ander daeld, d' een verflauwt, en d' ander straeld.
Nu de Maen begint te dalen, Nu de Zon vertoond zijn stralen, Nu den dageraet begint, Met een zoete zuye wind; Nu de roosjes zijn ontsloten, Met een Hemels douw begoten, Nu het gras bedropen leyd, Met een natte zoetigheyd; Nu dat loof en bloem ontluyken, Onder schauw van lommer struyken, Nu het helder Zonne licht, Straeld op bosschen groen en dicht, Schitterd door de elzen bomen, In de klare water stromen, 't Schijnzel van zijn eerste graed, In de koele dageraet.
'k Hoor in 't bosch de zoete dieren, Vrolijk zingen, tierelieren, Neurend met een zoet gefluyt, Overzoete deuntjes uyt; 256 Dies ik my wat neder zette, Om op deze vreugd te letten; 't Oog voldoet het hert en lust, 't Hert vol lust en heeft geen rust.
Als ik mijn gedacht en zinnen, Doe vervallen op het minnen; Als ik maer eens denk op die, Die, zeg ik, eylaes!
met wie Ik door minne word gedreven, Om mijn hert aen haer te geven.
hoe word ik geplaegd, Van een zoete wreede maegd; Hemel!
hoe word ik besprongen, Van de zoete min bedwongen, Van een guytjen, hoe het hiet, Hoe zijn naem is, weet ik niet.
Phillis!
meugje mijn dus quellen, 't Hert als op een pijnbank stellen?
mach het u van 't hert, Dat gy zulke wreede smert, Dat gy zulke wreede plagen eylaes!
doet dragen?
Phillis, Phillis!
kan 't geschien, Meugje 't voor u oogen zien?
hebje geen medogen, Heeft mijn minne geen vermogen?
zoo minne niet vermach, Hoor dan, bid ik, mijn geklag; Ach!
mijn klagten, ach!
mijn zuchten, Gy zijt immers zonder vruchten; Of ik klaeg van mijn verdriet, Phillis die en isser niet; Minne klachten, al verlooren, Phillis kanze doch niet hooren, Phillis weet niet van de pijn, Phillis is te veer van mijn.
Wat dan best, om Phillis herte Te doen voelen minne smerte?