floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Zoo wensch ik door de liefd te sterven, In liefdens alder wreedste pijn, Wil zy haer gunst aen my niet geven, Zoo lust my langer niet te leven.
Iufvrouw mijn Trouw zal ik doen blijken, Ten eynde van mijn droeve dood; Ik zal in liefde niet beswijken, Al is de wangunst noch zoo groot; Die my van u zoekt af te leyen; Wat God voegt zal geen mensche scheyen.
415 Stem: Rozemond waer gy vlied.
MInne God, kleyne dier, Wat voel ik een zeld zaem vier; Ach!
wat roerd mijn ziel, zinnen, en verstand?
't Is een vonkje van de minne brand; 't Is de brand van min, Die mijn jonge zin, Doet lieven een Goddin; Wiens bevalligheyd, my tot liefde heeft gebracht, Door haer wezen, door haer kracht.
Dies ik ben als een bloem, Die ik als ver wellikt noem; Die geen tier en heeft, door gebrek van douw; Zoo is 't ook met mijn, vermits Me-vrouw Mijn haer gunst onttrekt, Die een douw verstrekt, En't hert tot vreugd verwekt; Liefd met gunst geloont, is gelijk de Bloempjes zijn, Over-straelt met Zonne-schijn, III.
mijn jeugt; die verdort, Mits zy niet beschenen word, Met de Zonne schijn van dat Hemels licht, Dat'er straelt uyt u, mijn Liefs, gezicht; Ik verdor in smert, Overmits mijn hert, Niet eens bedouwt en werd, Met de minne douw, die vol zoete zoetigheyd, Op uwe roode lipjes leyd.
Stem: Bellissima Martili.
ONlangs verleden ging ik voén, Mijn Zieltjen op de min, Omlommert van het lieve groen, Schoot my yets in de zin; En onder eenen boom, Dicht by een water-stroom, Raek ik in slaep, en droomde dat ik vond, Mijn beminde Rozemond, Die my heeft het hert gewond.
Mijn docht ik greepze by der hand, En voegden haer by mijn; Zoo dat de zoete minne brand, Scheen op het hoogst te zijn; Wat wast een zoete zaek, En lieffelijk vermaek, Ach Rozemond!
te rusten aen uw zy; Daer de zoete minne, Proeven deed haer lekkerny, III.
Mits dat ik mijne vingers stel, By haer gekloofde kin; En drukten s' op het blanke vel, Ont waekt mijn Herderin; Ik raek haer Borsjes aen, Zy dreygde my te slaen; Ik stal een kus, zy trok haer lipjes af, Dies zy my versteurt, en straf, Voort, eylaes!
mijn afscheyd gaf.
416 T' samen-gesang, Tusschen Lavra en Tyter.
Stemme: Van Katryntjen.
WAs ik een Koninginne, Hier op der Aerd; Zoud gy my dan uw Minne Wel achten waerd?
Zoud gy my dan wel willen, zeg Tyter?
Trouwe min heeft zulken kracht; Dat zy Hoogheyd niet en acht; Waerder is mijn uw perzoon, Als koningrijk, oft Keyzers kroon, Laur.
Tyter het zijn maer praetjes, Ik achtze niet.
Laura, d'elzen-blaedjes, Die gy hier ziet, Ritzelend aen de Telg jes, getuygend.
Tyter, swijgt; ey!
swijgt doch stil, Laura weet met hoeze wil.
Zet u, lieve Laura, neêr; En boet met Tyter uw begeer.
'k Weet niet oft het zoud voegen.
ja't mijn Lief.
Dat ik door mijn vernoegen, Vmaekt een dief; Wat zoud men dan zeggen, zeg Tyter?
Laura, schoone Veld-Godin; Tyter zal door trouwe min.
Vverlaten nimmermeer; Dus draegt geen zorge voor u eer.
Tyter, of het dan faelde; Wat ging my an?
Of den Hemel daelde, 't Geen niet zijn kan; Dus Laura laet vry varen uw zorge.
Tyter, och!
ik ben begden.
Laura, laet het zorgen staen, En boet met Tyter uw begeer, Die zorg zal dragen voor uw eer.
417 Stemme: Zal ik noch langer met &c. MYn geest, ô Heer!
zoekt u te loven, Tot heyl, en vreugd van mijn gemoed; Het Hemels gaet het Aerdsch te boven, Van 't Aerdsch my 't Hemels walgen doet; Niet met gelaet,, maar in der daed; Niet in het oog, met een bedrog van schijn, Om heilig voor den mensch geacht te zijn.
De glory van een deugdzaem leven, Bestaet in 't doen, maer woorden niet; Misdeed ik yets, wild 't mijn vergeven, Wat in mijn leven is geschied; Gy weet het Heer,, het doet my zeer, Heb ik te buyten uw geboôn gegaen, 't Berouwig hert wild ingenaed ontfaen.
Wie is ter wereld oyt bevonden, 't Zy in wat staet van heyligheyd; Die niet gevallen is in zonden, Och!
Goddelijke Majesteyt; Dies was uw dood,, den mensch van nood; Om door uw dood te vryen ons van pijn, Woud gy, ô God!
aen 't kruys genagelt zijn.
Dit voorbeeld hebt gy ons gelaten, Te volgen uw voetstappen na; Uw lijden kan den mensch niet baten, Ten zy men willig met u ga; En hem afkeert,, van quâ begeert, De wil, het vleesch, en 't ydele gedacht, Door waer berouw, na zielens welvared tracht.
V. O liefde Gods!
tot ons gedreven, O Vaderlijke zorg!
tot loon, Hebt gy voor onze zond gegeven, Vw eenigen gebooren Zoon; Zijn vleesch en bloed, ons schuld voldoed; Zijn vleesch en bloed, tot spijs en drank, na wensch, Om te bevrijen den verlooren mensch.
Gy hebt ons, Heer, gebaent de wegen, Waer onze zielen moeten gaen; Waer 't eeuwig leven werd gekregen, Waer alle zonden werden uyt gedaen, Door rechte Trouw,, van waer berouw, Door rechte trouw, en af stand van de zond, Werd onze ziel bevrijd van doodes wond.
Semme: Io tho de Personne.
AErdsche Godinne, Ziele van mijn ziel, Voogdes van mijn verliefde hert; Ik, die uyt minne, Voor u neder kniel, Opoffer u mijn liefdens smert; Zie hoe ik verschijn, Met een hert vol smert en pijn, Ey ontfermt u over mijn; Lieve Iufvrouw ziet, Op mijn lijen en verdriet, Ach!
de Ziel, ach de ziel, my ontvliet; Ik bied u aen,, mijn zuchjes, en getraen, Ey!
laetze in uw hertje gaen.
Of haer vermogen, Zoo veel bracht te weeg, Dat uw verkleumde, kouwe borst, Eenmaal medogen Met mijn lijen kreeg; Ha schoone!
die na wreedheyd dorst; Zoo zoud ik de Goôn, Offer doen in 's Hemels troon, En uw liefd geven liefdens loon, Shoone Aerdsch-Godin, Voedsteresse van mijn min, Die ik lief met mijn hert, en mijn zin; Ik bied u aen,, mijn zuchjes, en getraen, Ey!
laetse in uw hertje gaen.
Zoo zuld gy proeven, Door mijn tranens vliet, En bange zuchjes, die ik stort; Met wat bedroeven, En benauwt verdriet, Dat mijn gemoed bestreden word; Hoe my liefde plaegt, Om de weêr liefd van een Maegd, Die mijn ziel op 'thoogst behaegd Hoe stant vast en trouw, Dat ik lijd om mijn lufvrouw, Alle strijd, alle smert, alle rouw; Ik bied u aen,, mijn zuchjes, en getraen, Ey!
laetze in uw hertje gaen, 418 Stemme: Weet yemand beter zaus.
WEl eer had ik by my, Goddinne, voorgenomen, Te roepen u voor't recht, daer Cypria gebied; Door d' over-sware straf, die mijn is op-gekomen, En d' onverdiende pijn die my van u geschied.
De stralen uws gezichts die in den Hemel pronken, Van 't hooge voorhooft wit, die hebben 't hert ge wond, Dat zijn uw oogjens, en uw lodderlijke lonken, Die branden my het hert, ach!
schoone Rozemond.
Ik ben, door 't aanzien, Lief, van uw gebloosde wangen, Ontsteken in de brand, in zoete brand van min; Vw oogjens hebben my gekluystert en gevangen, Vw lonkjens branden in mijn boezem, Aerdsch Godin.
Wanneer ik koom voor't recht, zal dit de vrage wezen, Ten aanzien dat mijn lust uyt u haar oorsprong nam, Die gy, te wreedelijk, houd tusschen hoop, en vreezen, En of de schuld by my, oft eerst by u toe quam.
Indien men vonnis strijkt dat ik de schuld moet dragen, Ach!
poezelige Nymph, dit zal mijn antwoord zijn; De oorzaek is mijn Lief, de schuld is mijn behagen, Wat straffe dat haer luft laet komen over mijn.
Stemme: Waer vlucht gy Nymphi en heen.
I. Wle heeft' er meerder rust?
Die zijn gemoed,, voldoet; In welvernoegings lust?
Oft die door werelds macht, Van begeert,, over-heert, Na meerder hoog heyd tracht?
Ervaremheyd die leerd, Dat overdaed,, niet baet, Die 't meest heeft, 't meest begeert; In meerder rust by leeft, Die zich voegt,, wel vernoegt, In 't weynig dat hy heeft, III.
Wat baet een Konings troon?
Wat heerschappy,, voogdy?
Wat baet een goude Kroon?
Zoo 't herte, ongerust, Werd geknaegt,, en geplaegt, Van onverzade lust.
Geen schat, geen overvloed, Geen Hoofsche macht,, nocht pracht, En geven zoo veel toet, Als wel 't vernoegen geeft, Aen die geen,, die te vreên, Gerust in kleynheyd leeft.
419 Jaer-lied.
Stem: Si tanto gratiola.
MEn ziet hoe dat een wooning, op 't çierlijkst werd geçiert in Princen Hoven; En hoe een Aerdsche Koning, Palleyzen pronkt van onderen tot boven; 't Goude-laken schoon,, blinkt in zijn Troon, Daer d' Hovelingen moeten, Met grooter waerden, Haer Princen op der Aerden Dienstig groeten.
Gods Zoon gedaeld ter Aerden, Niet in 't Palleys daer groote Princen woonen; Oft daer met grooter waerden, Men is ge went een Koning eer te toonen; Maer naekt, en bloot,, in armoed groot, Is d' Opper-Prins gebooren; Ach!
Hemels Koning, Die 't Hutjen tot uw wooning, Hebt verkooren, Laet ons ootmoedig buygen, In alle dienst voor d'Opper God, der Goden; God Vader, uw getuygen, De liefde van Gods Zoon, door liefds geboden; Den Heyl'gen Geest, met wien ge weest, Zijn Vader, Zoon te zamen; Die al de wonden,, gesproten uyt de zonden.
Op haer namen.
waerd om loven; O liefde!
wiens gelijk noyt is gevonden; O liefde!
hoe verschoven, Zijt gy ge weest, en dat om onze zonden; Naekt in een Stal,, hier op dit Dal, O liefde!
woud gy lijden, Om onze herter,, van zonds verdiende smerten, Te be vrijden.
Lukzalig Arremleven; Lukzalig die, die willig met u lijden; En willig haer begeven Tot kleynheyd, die in grootheyd doet verblijden; Vw zonden swaer,, in 't nieu we Iaer, O menschen!
wild besnoeyen; Vernieu wt in deugden, En laet uw Ziel met vreugden, In Liefd Bloyen.
Stem: Als Phoebus reyst en spoed.
O Overschoon Godin, Die mijn verliefde zin, Gevoed op zoete min, Wel eer verheugde; Wanneer de liefde my, Vyt lust van zoet gevry, Voor-zey de lekkerny, Van minne vreugde; Maer ik, vergeefs tot liefd genegen, Kost u met geen gebeên bewegen.
Wat heb ik menig nacht, Met droeve minne klacht, Bekommert mijn gedacht, Om u te smeken; En met een droef geween, Mijn Lief, uw stoep betreên, Geoffert mijn gebeên, Om u te spreken; Maer kost uw hert tot min niet buygen, Het geen mijn zuchjes noch getuygen.
Maer al mijn droef verdriet, Kost u be wegen niet, Dies liefde my gebied, Mijn dienst te staken; Oprechte liefden trouw, Bewezen aen Me-vrouw, Die zullen mijne trouw, Een eynd doen maken, In plaets van weerliefd te verwerven, Vyt liefde my de dood doen sterven.
Vaer wel dan wreede Maegd, Wiens hert mijn dood behaegt, En my met pijnen plaegt, Om dat mijn zinnen, De schoonheyd van uw jeugd, Begaeft met eer en deugd, In liefdens zoete vreugd, Die wilden minnen; Maer ik, die deze most verliezen, Wil nu de dood voor 't leven kiezen.
420 Bruylofs-zang.
Stem: Zal ik noch langer met heete, &c. HOe zalig is de zoete minne, Hoe zalig liefdens lieve kracht, In haer, die liefd met God beginnen; Waer zoo de minne werd volbracht, Is 't lief en zoet,, wat liefde doet, Is 't lief en zoet wat liefde lieft en mind; Gelukkig die de liefd met God begint.
Wenscht yemand om geluk en zegen, Om voorspoed in de Echte staet; 't Is hier alleenig in gelegen, Dat hy in zijne liefde gaet, Na Godes wet,, hem voor-gezet, Na Godes wet beminnen een voor al; Dat 's God, in God, ô mensch!
daer is het al.
Verliefde twee, door liefd verbonden, Luk-wensching is mijn offerand; Geluk ten Hemel afgezonden, Gun God aen u, wiens milde hand, Al wat 'er leeft,, zijn voedzel geeft, Al wat 'er leeft zijn zegening verleend; Geluk, verliefde twee, door liefd, vereent.
Lieft liefde, wild gy vredig leven, Want vrede is het zoetste zoet, Dat d' Echte staet den mensch kan geven, 't Is liefde die de vrede voed; Wie vrede mind,, moet zijn gezint, Wie vrede mind, moet zijn gezint, dat hy De liefde lieft om dat ze vreedig zy, Stemme: Amarilli mia bella.
AL mijn zuchjes, en klagten, Al mijn verdriet en smert, Al mijn gedachten, in 't minne vuur versmachten, Als ik uw deur by nachte koom beoogen, Op hope van medoogen; En dat de min my voorzeyd uw gunst te erven, Daer ik 's nachts om, daer ik 's nachts om, daer ik 's nachts om loop swerven.
II Zoet, en wreede Godinne, 't Is al vergeefs voor my; Op hoop van minne, uw wreede hert te winnen; 't Is al vergeefs, op weder-min te hopen, 't Is al vergeefs geloopen; Vw zoetheyd min ik, uw wreedheyd wil 't niet lijen, Te Vergeefs dan, te vergeefs dan, te vergeefs dan is 't vrijen.
Lieve Sterren!
wiens stralen, Ik tot getuyge neem, Hoe menigmalen, ik in de nacht loop dwalen; En sta mijn oogen op 's Hemels blaeuw, wiens venken, Getuygen mijns liefds lonken, En zoete wenkjes, gedreven uyt haer oogen, Die mijn worden, die mijn worden, die mijn worden onttogen.
Dies mijn leven is sterven, Ik leve zonder vreugd, Nu dat ik derve, en niet en kan ver werven Vw lieve gunst die 'k dus lang zocht te winnen, Door mijn getrouwe minne, En rechte liefde die ik uw heb gedragen, Maer kan u niet, maer kan u niet, maer kan u niet behagen.
421 Bruylofs-zang, Stem: Verheft u diep gezucht.
GElijk een Rooze knop, De Cristalijne drop, Van koele morgen douw, op zomer tijd geniet, Zich opent als de zondaer op zijn straeltjes schiet.
Zoo is de zoete min, Aen een verliefde zin; De gunste van een Maegd is als een morgen douw, Die rechte liefde voed, en baerd uyt liefde trouw.
O Bruyt!
ô lieve Maegd, Gy die de kroone draegt, Als zijnde Maegd en Bruyd, door liefdens zoete wet, Maer morgen Bruyt, en Vrouw, op 't lieve Bruylofs bed.
O zoete lieve min!
Wat hebt gy zoetheyd in, Wat baerd uw zoetheyd vreugd door wetten van de trouw!
O trouw!
die door de min maekt van een Maegd een Vrouw.
die zielen bind, O ziel!
die trouw'lijk mind, O minne!
die de trouw in minne lust voldoet, En door de trouw geniet mins alderzoetste zoet.
Hoe zalig is de lust, Die zulke minne blust; Hoe zalig is de ziel, die lusten niet wil voên, Als daerze na Gods wet de zoete min voldoen, O twee!
door liefden, een, Den Hemel u verleen, Dat gy naer uwe wensch, door plichten van de deugd, Vw hoogste zaligheyd door min betrachten meugd.
Bruylofs-zang, Stem: Die mind die lijd veel pijn.
HOe groot is liefdens macht; Hoe wonder is de min, hoe vreemt is mins bedrijf; Zoo groot is liefdens kracht; Zoo wonder is de min, dat schoon hoe veel ik schrijf, Noyt zal door my,, oft mijne rijmery, Volkomen zijn verklaerd, Wat verliefde minne baerd.
Waer is 'er zoeter zoet?
Als min met liefd verzelt, door wetten van de trouw; Als min met liefd gevoed, Die van een vrije Maegd maekt een onvrije Vrouw; Die na dees dag, Geen meer gebruyken mach Die vrije vryigheyd, Die de minne lust ontzeyd.
De tijd die heeft zijn tijd, De winter streng en zuur, de zomer lief en zoet; Zoo is 't met een die vrijd, 't Is dikwijls streng en zuur, zoo lang hy vrijen moet; Als zijn geklag Verkrijgt een Bruyloft dag; Zoo trek, ô jonge Bruyd, Hier voor u een leering uyt.
Dat gy uw wille voegt, Nae 't willen van die geen, die gy u over geeft, Zijn min met min vernoegt, En willig in de wet van minne lusten leeft; O lieve twee!
Leeft eenig, lieft de vreê, VVaer minne vrede baerd, Is s' een Hemel op der aerd.
422 Stem: Amarilli mia bella.
ALderschoonste Goddinne, Die Venus niet en wijkt in stal van leden, En alle schoonigheden; Wie kan 'er zoo veel schoonigheyd verzinnen?
Ik zeg, wie zal 't beginnen, Om in gedachten natuurs volmaekt bedrijven Af te beelden, af te beelden, af te beelden, Met schrijven?
Wil ik spreken van d' haaren, Die op yvoren grond al krullend hangen, En spelen op uw wangen; Zijn 't niet te recht, mijn Engel!
goude snaren, Om Zielen meé te paren?
O minne strikjes!
vergunt aen mijn beminde, Die mijn zieltje, die mijn zieltje, die mijn zieltje Verbinden.
Wil ik roemen van vonkjes, Oft sterren die daer aen den Hemel drijven, Zoo mach ik maer beschrijven; Mijns Liefs gezicht en lodderlijke lonkjes, Die ik houw als de pronkjes, Die Zon, oft Maen, oft Sterren neer doen dalen, En de bloempjes, en de bloempjes, en de bloempjes Bestralen.
Wil ik schrijven van klipjes; Waer aen de water-vlied, en zuyder stroomen, Met zoete drifjes komen; Ik heb geen meer te nemen als de tipjes, Van haer korale lipjes, Waer op de Goden doen Nectar stroompjes vloeyen, Die haer lipjes, die haer lipjes, die haer lipjes Besproeyen.
V Deze gaven, ô schoone!
Heeft u op het volmaektst natuur gegeven, Tot onrust van mijn leven; Ik, wil mijn dienst aen u we schoonheyd toonen, Om my daer meê te loonen, Maer gy en wild mijn liefdens lust niet boeten, En mijn lijen, en mijn lijen, en mijn lijen Verzoeten.
Stem: Ballet Bronchorst.
PVyk der Vrouwen, Ontlooken bloem in 't fleur van uwe tijd; Door 't aenschouwen, Gevoelt mijn hert inwendig minne strijd; Vermits de vlam, Die uyt uw oogjes quam, Tot in mijn zinnen, Die my van binnen, Geheel verwinnen, Zoo dat ik ben vervreemt, Door liefd, door liefd, die my mijn vryheyd neemt.
Lieve nachjes, Waerom ist dat gy my geen ruste gund!
Mijn gedachjes, Gy minnens voedzel niet benemen kund; 'k Heb mijn lust, In plaetze van de rust, Te leggen malen, Voor 't slapen, dwalen, Om 't achter halen, In mijn verliefd verstand, Waer door, waer door, in my de minne brand.
Eer den Hemel, Het morgen rood op bosch en velden spreyd, Met gewemel, Van zoete winden zelfs de Veld-goôn vleydt Koom ik gaen, Door dichte lommer blaên, Daer my een lachje, Van 't bloozend dachje, Vertoond een krachje, Dat in mijn zieltje gaet, En zeyd, en zeyd, gy zijt mijn dageraed.
Mijn behagen, Schep ik in het ontluyken van het licht; Dat byvl agen, Een dageraed vertoond uyt uw gezicht; Dit doet mijn In liefd verwonnen zijn; Dit voed mijn leven, Het geen gedreven Werd, om te geven Mijn hert, mijn ziel en zin, In dienst, in dienst van u, mijn afgodin.
423 Stem: Vlied heen droeve, &c. LIeve Veld-Goddinne, Die het lust, uw koel gemoed De zoete liefde te onthouwen; Mijn oprechte minne, In standvaste liefd gevoed, Ontzegt gy schoon, doch wreedst der Vrouwen; Waer toe is schoonheyd aen uw gegeven!
Is 't om dat mijn, Van uw schoonheyd zouw, O wreede Vrouw!
Geschieden deze pijn?
Pijne, straffe, plage, Doet uw wreedheyd my, Godin!
Alleen om uwe schoonheyd lijen; Mits ik liefde drage, Gy verbod doet aen mijn min, En dat ik staken zal mijn vrijen; Gy kunt het minnen my niet beletten, Hoe wel verbien; Schoon uw koel gemoed, Geen Liefde voed, Zult gy my lievend zien.
Liefde zal vertrouwen, Dat uw getrouwigheyd in min, V tot het minnen zal bewegen; Liefd zal hoop behouwen, Dat uw wederliefd, Godin!
Door liefde noch zal zijn verkregen; Dies ik mijn keere langs d' Amstelstroomen, Na 't Diemer-meer; Daer ik 't lieve licht, Van uw gezicht, Genoten heb weleer.
Groene Elzen boomen, Daer wel eer mijn liefde bleek, Tot wellust van mijn Veld-Goddinne; Daer de Diemer stroomen, Geen meer vlieten, maer een beek, Van tranen, tot getuyg mijns minne; Om dat uw Telg jes bladerloos dorren, Stort ik getraen; Op dat gy, Me-Vrouw!
Door trane douw, Mijn liefde zoud verstaen.
Stem: Vlied heen droeve zugjes.
HEeft de liefde wetten, Waerom zoud ik dan mijn Lief, mijn Amarillis niet beminnen?
En mijn zinnen zetten, Op de keurigst, en de schoonste schoon van al de Herderinnen?
't Vrundelijk wezen van Amarillis steelt my mijn hert; Over schoone Meyd, Mijn Zieltje leyd, In liefdens zoete smert.
Eten, drinken, slapen, Niet en is 'er dat mijn hert kan eenig rust oft luste geven; Ik en heb mijn Schapen, 's Morgens voor den opgang van de Zon, ten Boschwaerd niet gedreven, Oft mijn gedachten die leggen en malen in minnery, Hoe ik na mijn wil, Mijn Amaril, Vw gunst best trek tot my, Oft wat ik zal maken, Waer door dat ik van mijn Lief, mijn Amarillis zal genieten, Dat haer rooze kaken, Door een kusjen doen verzachten minne-quelling Liefds verdrieten, Ach!
mijn Amarillis, mijn Engel, wat lijd ik pijn, Dat ik niet en mach, Van dag tot dag, By Amarillis zijn.
de teere boompjes, Die haer topjes door de wind met zoet gewemel neder buygen; Al de water stroompjes, Die hier vlieten, zullen aen mijn Amarillis wel getuygen; Van al de zugjes, en droevige traentjes die ik door min, Hier ten offer doe, En zendze toe Mijn Lief, mijn Herderin.
Schoone Herderinne!
Mocht ik met mijn zuchjes eens uw teeder hertje doen bewegen?
Mocht 'er voor mijn minne, Zoo veel zoetigheyd eenmael van Amarillis zijn verkregen; Dat ik haer lipjes, haer kaekjes, haer borsjes, kreeg na mijn wil, Hemel!
wat een vreugd, Zoud dan mijn jeugd, Geschiên van Amaril.
424 Stem: Amarilli mia bella.
ROzamanda, mijn waerde, O zieltje van mijn ziel!
mijn tweede leven, 'k wil u mijn zieltje geven?
ik smelt in brakke tranens vlieten, Mits ik niet mach genieten, Mijn grage lusjes, die rijp zijn in 't verlangen, Om te kussen, om te kussen, om te kussen Vw wangen.
II: Ey!
mijn schoone, kan 't wezen, Dat gy mijn lusjes meugt die vreugd onthouwen, Zeg wreedste aller vrouwen!
Noem ik haer wreedste?
ô neen, het is vergissen, De liefde doet mijn missen Alle mijn zinnen, zoo dat ik dool in 't spreken.
mijn hertjen, ach!
Mijn hertjen Moet breken.
Mijn beminde!
ik sterve, Oy me!
mijn zieltje wil van 't lichaem scheyen, 't Is langer niet te peyen, 't Vertrouwt geen meer op hoop zoo vaek gelogen, In liefde mijn bedrogen; Ey!
gund my 't leven, en laet my, Lief, niet sterven; Maer een kusjen, maer een kusjen, maaer een kusjen Verwerven.
Kan een kusjen my 't leven, Behouden doen, mijn Lief?
zoo gund mijn kusjes, Tot leven van mijn lusjes; Ach!
wilje niet dat ik die gunst verwerve, Zoo moet mijn liefde sterven; Ach!
al te wreede, hoe zoud uw hertje kunnen, My mijn leven, my mijn leven, my mijn leven Misgunnen.
Stem: Verheft u diep gezucht.
WAt heb ik menig nacht, In 't minnnen door gebracht!
Wat heb ik menigmael mijn Iufvrouw aengebeên!
Doch, mijn belooning was, in 't eerst een straffe neen.
Maer als ik voor haer deur, In zuchten en getreur, Op hope van genâ, om weer-liefd heb gevrijd.
Heb ik haer wreede hert verwonnen metder tijd.
Zoo dat allengsjens zy Haer gunst vergunde my, En alle vryigheyd verleenden aen mijn min, Zoo dat ik in de liefd verviel met ziel en zin.
Zy, die zoo menigmael, Haer lipjes als korael, Zy, die zoo menigmael haer lieffelijke mond, Tot kusjes aen de mijn, uyt liefden heeft gejont.
V. Zy, die van dag tot dag, My by haer zitten zag, Die deed my al het geen dat minne toonen ken; Maer ik bevond in 't eynd, dat ik bedrogen ben.
De min had my verrast, Ik meenden ik ging vast; Maer op het onverzienst de minne my bedroog, De gunst die 'k eertijds had, my naderhand ontvloog.
425 Stem: Als Daphne d' overschoone, &c. IVffrouw!
waerom is 't dat gy vlied?
On waerdig mijn diensten, mijn gunsten versmaed?
En vlucht als gy my komen ziet, Gelijk als een schaep dat de Wolf na gaet; Loop niet, loop niet, hoor mijn eens spreken, Want gy zijt daer door in 't minste niet verkort; Zegt my de reden, oft doet my een teken, Wat dat mijn let, oft wat dat mijn schort, Ben ik te slecht voor u, Weest doch daerom niet schuw, Maer zegt u we meening rond uyt aen mijn, Wat letzel, wat hinder, wat dat 'er mach zijn.
Voor waer gy maekt het al t' ontdieft, Ik min noch al koeltjes, dies zijt niet te bang, Ik ben zoo zeer noch niet verlieft, Schoon dat ik van u al geen weerliefd ontfang; Het en zal my in 't minst niet deeren, Of je jou trots en weygerig houd, 't Raekt my niet aen mijn kouwe kleeren, Koele liefden is haest verkout; Al zinje vry wat rijk, En meer als mijns gelijk, Daerom en benjet noch niet alleen; En wilje niet minnen, ey!
lieve loop heen.
Wat geef ik om jou gelt en goed, Om alle jou rijkdom, jou gaven en schat; Al waer ik maer een kalen bloed, En dat ik niet meer als vijf zinnen en had; 't Waer genoeg, voor alle jou duyten; Zijnje wat rijk, dat is het ook al; Wie jou beziet die moet besluyten, Dorst ik het zeggen, als datje bent mal; In malheyd uyt-gebroed; In malheyd op-gevoed, Dit is de de tytel waer mee gy bromt, 't Is mal al wat dat 'er van malle luy komt.
Dry dingen goed koop, vallen duur; Een Iufvrouw schoon, en daer by stuur; Een Iufvrouw moy, en wel gekleed, Die van de rest niet meer en weet; Een Iufvrouw rijk, en die niet wijs, Is dier genoeg voor kleyne prijs.
ofte, Paerden die hinken, Eyeren die stinken.
Vrouwen die drinken; 't Zijn dwaze zinnen, Deze te beminnen.
Gesang.
ALs Faustina in de min, Van een Prince wierd bestreden, Heeft de kuysche Herderin, Lust bedwongen door de reden; Zy, om minne aengebeden; Op beloft van eer, en trouw, Om te zijn een Prince Vrouw, Heeft door reyne kuysheyds wet, Princen minne af gezet.
V, ô Maegdelijk geslacht!
Tot een voor-beeld om te leeren, Dat gy door der deugden kracht, Minnelust moet tegen weeren; Schoon dat Minnaers Eeden sweeren, Yrouw, na mins genot, te zijn; Ionge Maegden leer van mijn, Minne Eeden licht gelooft, Menig Maegd haer kuysheyd rooft.
Schoon dat u een Minnaer vrijd, Groot van Rijkdom en vermogen; Gy van lage afkomst zijt, En in kleynheyd op-getogen; Wild hem efter niet gedoogen, Dat hy in zijn minne gaet, Verder als 't de deugd toe-laet; Leer hier dat gy ionge Maegd, Zorge voor uw kuysheyd draegd.
Leer hier aen een Herderin.