floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
De Supplianten geliefden te verleenen Oktroy ofte Privilegie, omme alle hunne Werlen reeds gemaala, aende noch in 't ligt te brengen, den tyd van vyftien jaren alleen te mogen drukken en verkoopen of doen drukken en verkoopen, met verbod van alle anderen op zeekeren hooge peene daar toe by Ons te stellen, ende voorts in communie forun.
Overgemerkt hebbende, ende genegen verende tegen de Supplianten, uit Onze regte wetenschap, souzeraine mogt ende, authoriteit deelve supplianten gekonzenteert, geaccordeert ende geoctroijeert hebben, hunne zenteeren, accordeeren ende octroijeeren mitsdezen, dat zy geduurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende jaren de voorsz.
Verbiedende daarom allen ende, eenen ygeltken dezelte Werken naat te druihen, ofte elders naargedrukt binnen den zelve Onzen lande te brengen, uit te geven ofte te verkoopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebragte ofte verkogte Exemplaaren, ende een boete van drie honderd guldeus daar en baren te verbeuren, te appliceren een darde part voor den Officier die de caloupe doen zal.
Alles in dien reden, dat wy de Supplianten met dezen Onzen Octroije alleen willende gratificeren, tot verhoedinge van haare schaade door het nadrulken van de voorsz.
Werken, daar door in geenige deelen verstaan, den dulicide van dien te authorizeeren ofte te advouearen, ende veol min de privilegie onder onze protektie ende bescherminge, eenig meerder kredit, aanzien oft reputatie te geven, nemaar de Supplianten in kas daar in yets onbehoorlyk zoude mogen influeeren, alle het zelve tot haren last zullen gehouden wezen te verantwoorden, tot dien einde wel expresselyk begeerende, dat by aldien zy dezen Onzen oktroije voor de zelve werken zullen willen stellen daar van geene geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie zullen mogen maaken, nemaar gehoon zullen weezen het zelve Octtoy in 't geheel ende sonder eenige Omissie daar voor te drukken ofte te doen drukken, ende dat sy gehouden zullen zyn een exemplaat van alle de voorsz.
Ende ten einde de Supplianten dezen Onzen Consent en Octroije mogen genieten als naar behooren, lasten wy allen ende eenen ygelyken die t aangaan mag, dat zy de Supplianten van den inhoude van dezen doen, laaten en gedogen, rustelyk en volkomentlyk genseten, en cesserende alle beletten ter contrarie.
Gedaan in den Haage onder Onzen grooten Zegele hier aan doen hangen den xyse september in t Jaar onzes Heeren en Zaligmakers duizent zes honderd en tachtig.
G. EAGEL.
Ter ordonnantie van de staten.
SIMON van REAUMONt.
De tegehwoordige Regenten van de Schouwburg, hebben het recht der bovenstaande Privilegie, voor De Tovery zonder tovery, blyspel, vergund aan de erfgenaamen van J. lescailje.
Den 28 February, 1696.
ERTOONERS.
LEONORE, onder de naam van Edelhert, in mant kleeding.
ANZELMUS, vader van Leonore.
ASTOLTUS, luiksedelman.
Izabelle, Edeljuffer van Brissel ALFONSUS, Edelman FREDERIK, minnaar van Izabelle.
KRISPyn, knecht van Alfonzus.
KATRYN, meid van Leonore.
Het tooneel is buiten Luik.
ERY ZONDER TOVERY.
ANZELMUS, ASTOLFUS.
Wat groot geluk komt gy voor and'ren te genieten, die 't eenzaam leeven niet mishaagd, of kan verdrieten.
Maar, buiten 't hoffelyk gewoel, een rust gebeurd, Die ik heb nimmermeêr in hoovelings bespeurd.
ASTOLFUS.
Als ik haar derven moest die 'k lang zo teer beminden, Zo kost ik in het Hof geen meër behaagen vinden, Gelyk ik eertyds had gedaan, 'k verliet, met vreugd, De dert'le weelden, en de wellust van myn jeugd, Om hier in deze plaats myn overige daagen, Wanhoopend weezende, met zuchten en met klaagen, te slyten, dat de tyd verzacht heeft en geblust.
My was niets overig gebleeven, dan een lust Tot weetenschappen, k dacht niet langer om t beminnen, Ik wierd naauwkeurig, en van opgetoogen zinnen, Ja, brande van begeerte, om myn verrukte geest Te dringen in t geheim des hemels dit s geweest Het eenigste dat my, dus ecnzaam, kon bekooren, waarom ik zuchten zou als ik die drift moest smooren, Want hier in, dunkt my, dat alleen myn vreugd bestaat, Waar in ik leeven wil, en sterven, t gaat, hoe t gaat.
'k moest daarom deze plaats, hoe slecht zy is, waardeeren, om dat ik niet alleen myn wenschen en begeeren Genieten mag, in rust en stilheid, en my vind Voor overlast beschermd, van vyand en van vrind, maar dat ik hier myn smart en kwelling kan verkloeken.
Zeer dikwils komen my myn vrienden hier bezoeken, Die, niet zodrazy hier een welnigzyn geweest, Straks ruimte vinden in haar rustelooze geest, En zien, schoon dat het Hof haar rust schynt te belooven, Dat deze zoete rust haar rust streefd ver te booven.
Dit is 't vermaak 't geen zy steets vinden wil by my, terwyl ik midd'lerwyl, verdacht van Tovery.
Veel vreemde wonderen weet voor den dag te haalen.
Zy staan verbaast, wanheer dat opgepropte schaalen met schoone vruchten, daar de waas en dauw op speeld, Schoon 't in de winter is, een zomertyd verbeeld, Die ik met zorg en kunst heb weeten te bewaaren, En my niet min vermaakt als haar, dewyl ik gaeren Haar door die zeldzaamheid verrast zie, en dat zy Gelooven niets te zien als enk'le tovery, En, 't geen natuurlyk is, aanzien voor wonderheden, Ja, dat myn magt is onbepaald en buiten reden.
Maar 't slechte volk geloosd.
hoewel met onverstand, Dat ik een kunst kan waardeeren, daar men men menschenhon om verbrund' aNZELMUS.
Ik zelfs heb nooit uw doen begreepen, ja wel.
myn Heer u ziende in alle ding geleerd, ja, zo deursseepen, dat ik heb waarelyk geloofd, vergeef het my, dat ik het zeg, dat al uw doen was tovery.
Een indruk, zulk een slag van menschen aangebooren, Die in een zotte drift van hunne dwaasheid smooren, En, zonder dat zy haar gezigt van de aarde ilaan, Niet weeten wat het is in de eed'le Ry te staan ZONDER TOVERY.
Van hen, die zyn volleerd in s Hemels loop en starren.
Die 't dan voor duivelskunst aantien, zyn immers narren Want zou 't vermoogen der natuur zo groot van kracht Niet weezen, dat zy zich zou moeten van een magt van schyn behelpen, als met teekenen en tallen?
Men doed die wel, maar 't is der dwaazen wel geyallen.
De Sterrenhemel, die van god'lyk vuur steeds blaakt, Heeft in het tegendeel ons zulks bekend gemaakt, 't Geen wy het domme volk voorzeggen en verklaaren Wat weer, wat wind, dat ons in 't kort zal wedervaaren, dat, bygeloovig met een enkel misverstand, dit niet begrypen of bezeffen konnen, want Haar klein begrip, welk is gebou op achterdenken, Doed haar gelooven, dat de Hel, op myne wenken, Meer dan de Hemel staatbereid, en dat myn magt Niet te bepaalen is doorenkle toverkracht.
Dit slecht vermoeden heeft een yder ingezoogen, Te meer, dewyl ik bier van jongs ben opgetoogen, Vermits dat Luik is myne, ook uw geboortestad, En dat een yder my heeft lang gekend gehad, zo wil men kwanzuis van myn toveryen spreeken.
Maar 'k lach 'er om, en acht die praatjes voor gebreeken.
'k leeve in myn eenzaamheid gerust, myn waarde vrind, hoewel myn zorg nu wil dat gy uw bystand vind.
Uw magt is groot, 't is waar, maar nochtans moet zy wyken Voor 't hulploos ongeval, waar voor ik moet hezwyken.
Gy weet dat op die tyd, wanneer wy by Fleury Geen voordeel hadden, met wat dolle tazerny De Franschen woedende, ik ook wierd van haar gevangen, k Heb tot vincennes niet dan alle ramp ontsangen, Daar ik gebragt wierd, en nu twe jaar achter een, Door ziekte en ongemak, zo ver wierd afgestreën, Dat my die hoop alleen was overig gebleven, Dat myn gevankenis zou einden met myn leeven.
Inmiddels kwam my daar ter ooren, dat de magt Van Vrankryk voor de stad van Luik recds was gebrag TOVER En ook met eenen, dat het weder was verlaaten, Gy wierd in t korte van de moed wil der soldaaten, En ik, met een, uit myn gevankenis verlost, Maar wat voor traanen my myn vrydom heeft gekost Is onbedenkelyk, dewyl ik kwam te hooren, Wcërkoomende, hoe ik myn dochter heb verlooren, Die ik beminde, met een overteed're zucht, Door een rampzaalig eind, denk eens hoe dit gerucht My overviel, en met wat doodelyke smerte Dit in myn ooren klonk, en trof tot in het herte Maar, hebbende hier van de waarheid niet met een Volkome zeekerheid, stelde ik my niet te vreën Voor dat ik, met een drift van dolheid aangedreeven.
Wierd in dees plaats gevoerd, om voor uw oogen t leeven te laaten, maar zo dra k bemerkte uw groot vernuft, En dat gy, door een streek van wysheid, myn versuft En gansch verslaagen geest een hoop wist in te drukken.
Zo zweeg ik.
geef my raad in zo veel ongelukken.
Gy weet veel, maar, helaas!
't is verre daar van daan, dat gy myn dochter uit het graf kund op doen staan.
Hoe groot myn kennis is, 'k weet zulks niet uit te werken, maar niettemin, ik wil u helpen en versterken.
Een jongen Edeling, die by my t huis legt, zal U troosten kunnen, als getuigen van t geval Uws dochters, hoor hem, en hy zal uw bitt're klagten En smerte met een woord verzoeten en verzachten.
wat beschouw ik?
LEONORE in mans gleederen, ASTOLFUS, ANZELMUS.
ASTOLFUS hem Leonore aanbiedende.
Dat, zo bekoorlyk, u tot alle vreugd verpligt.
ZONDER 5 zal uwe traanen droogen.
Ja, u verrukkende, ANZELMUS.
Is 't ook een spook, Astolf, gebruikt gy uw vermoogen?
Want zie ik onder dit vermomsel niet myn kind?
Of zou 't wel moog'lyk zyn dat zy noch leesd, myn vrind?
Ja, twyffeld niet, myn Heer, gy ziet my in het leeven, ik heb die rampspoed niet te boven kunnen streeven.
De Dood heeft my gespaard, den Hemel die gehengd, dat myne daagen met myn rampen zyn verlengd.
stort geen traanen uit voor my, die heeft misdreeven, of mag ik hoopen dat gy zult myn schuld vergeeven?
'k val voor uw voeten.
ANZELMUS haar opheffende en omhelzende.
Ach, myn waarde Leonoor!
Dat ik uw schuld in myn omhelzingen versmoor.
Gelukkig uur, dat ik u zie!
K ben uitgelaaten, myn kind, gy leefd dan?
myn vreugd is boven maaten.
Ik ken uw deugd, en ver dat ik u schuldig acht, ken ik u vry, en houde u nergens van verdacht.
Geloof, myn Heer, haar deugd die is zo uitgeleezen, Dat zy u aangenaam, ja waardiger zal weezen, als zy haar ongeval verhaald.
'k heb toegestaan Om redenen dat zy aldus vermomd zou gaan.
Ik waak voor haar.
En zal steets zorge voor haar draagen, Dewyl haar ongeluk is waardig te beklaagen.
'k verwacht met ongeduld 't verhaal van haar geval.
Het is een noodlot dat u weinig troosten zal, de grootheid van myn ramp is naauwlyks uit te drukken 'k Moet rood van schaamte zyn, als u myn ongelukken Ter ooren komen, ach!
ik schroom te zeggen, dat Een Trouwelooze heeft dat groot geluk gehad, Dat hy behaaglyk was aan my, en myne zinnen Zo ver bekoorden, toen hy ophield my te minnen, dat ik, door wanhoop, my van 't lieve leevenslicht, En ook met eene van dat trouwloos aangezicht Bedacht te ontrooven, schoon dit opzet was een teken van wreedheid, is nochtans hier uit myn min gebleeken.
K beminden hem, en deez bekentenis Die een betuiging van een laffe misdaad is, schrikt my wel af om myn geval u te openbaaren, maar k minde hem oprecht, dit doet me aan u verklaaren De oprechte waarheid.
hoor dan, Heer, na myn verhaal, der Franschen legermagt kwam voor de tweedemaal.
Noch opgeblaazen van haar eerste Veldvictory, Voor onze Stad, om ons aan haar verwaande glory Op te off'ren, en met een te dwingen door haar magt, Maar 't scheen den Hemel, die de hoogmoed steeds verveelde hun hoop, en gaf ons kloeke Helden, die, tot bescherming, ons in 't korte weezer herstelden, Een, onder allen, van een heerelyk gelaat, Die munten uit in moed, in schoonheid, en in staat, Alfonzus.... ach!
Vaar voort, ik kan wel gisse Wat hier van zy.
Gy waard noch in gevankenisse, als deze Held, alom berucht van trouw en moed, Wel t meeste deed tot ons verlossing.
Uit wat bloed, en uit wat Landschap, en uit welk een Stad gesprooten?
Van Brussel, en bekend van adelyke looten, zyn klockheid ondersteund de glans van zyn geslacht.
By yder zynde zo beroemd en zo geacht.
Stemde ik hem toe dat hy zyn hart my gaf te pande, Ik zocht na glory, maar t gedyde my tot schande, de Ondankb're wist my te begoog'len, met een schyn Van eed'le vroomhieid, maar hy veinzende te zyn, ZONDER TOVERY.
Door myn bevalligheid, hoe klein ook van vermoogen, verwonnen, wierd ik zelf, door zyn bekoorlyke oogen, Niet in de schyn, maar in oprechtigheid verrukt, en, sedert dat de min was in myn hert gedrukt, En heerschten over ons, zo heeft men nooit zien minnen, Uit zulk een zuiv're drift, met hert, met ziel en zinnen, zo trouw, zo teder, zo optechtals my maar, ach!
Hy wierd ontbooden, en vertrok noch op dien dag, Wanneer de Franschman weer van Luik was opgetoogen, een vreemde trek, na t scheen, had hem zyn hert bewoogen Om t Hof te zien, hy trok, met een byzondre spoed, Na Brussel, daar hy van zyn vrinden wierd begroet, hy zou weer keeren, en beloofde wond're dingen, Maar houdende geen woord, dan in veranderingen, nam hy myn hert met zich, en liet my t zyne niet, want ik vernam, dat aan het Hof, tot myn verdriet En uiterste bederf een schoonheid was gebooren, Die de Onstantvastige had weeten te bekooren, En nieuwe boeijens had gesmeed, waar door zy zou.
Voltooid zien haar geluk, en kott'ling zyn zyn vrouw ANZELMUS.
waard gy niet gevoelig om die schennis?
Oordeel eens van myn smert, die van myn moed hebt ken Een wreede pooging had ik reeds by my gedacht, Want als de Franschen weeter verscheenen, met haar magt, Op onze grenzen, en op nieuws een vrees ontstaaken In 't hart van Luikerland, met branden en met blaaken, Kwam myn Trouwlooze, door een Vorstelyk bevel, Tot ons bescherming weet verschynen, 't gongons wel, En volgeus hoop, die arm, die hem voorheen verwinnaat Gemaakt had, was het wel, maar dat hem tot myn minnaar Verheven had, dat hert was 't niet als 't eertyds was, 't Bleef ongevoelig, als een rots, schoon ik een plas Van traanen storten, ja, in plaats van die te droogen Door meedelyden, was hy zelfs niet eens bewoogen.
't Gebeurde, by geval, dat hy op zeek're dag tot onzent kwam, en dat ik zyn versmaadingrag.
Myn min, in haat verkeerd, had hem zyn dood beschooren, Want, aangedreeven door rechtvaarde woede en tooren, verzorgde ik my, eer dat men t zag, van een stilet, Om hem te dooden maar, helaas.
ik stond verzet, Het voorwerp van een nooit verwonne vlam roept weeder Met haast in onze ziel haar oude zucht, die teeder En onafscheidlyk is, k stond vaardig en gereed Om my te wreeken van het aangedaane leed, Maar, ach!
ik voelde dat myn hart het wilde weig'ren Myn hand, ik wierd verbaasd, 't bloed kwam in 't aanzicht steig'ren, Door een beweeging, die veel teerder was, 'k wierd bleck Van schrik, in 't eind, myn Heer, myn herte dat bezweck Voor hem, de raazerny dong na myn eigen leeven, myn noodlot strafte my door hem geen straf te geeven, Dus, zonder marren, en van dolheid aangezet.
Zo schitterde myn dolk hem in 't gezigt, en met een steek, die zo gezwind als wreed was, zo doorgriefde Ik my de borst, en, als een offerhand der liefde, viel ik, bepurperd, aan zyn voeten, dat hem spaard Het leeven, schoon hy is die eed'le gift niet waard, Voldoed het voor zyn schuld.
Waar voel ik my vervoeren!
Heeft dit verhaal geen reën om my het hert te ontroeren?
't Eind is gelukkig, en zal u vertroosten, 'k vond My in uw huis, wanneer uw dochter, zo gewond, In de armen van uw volk geen hulp wou zyn gegeeven, Want ze achte de eenigste het einde van haar leeven, en, schoon zy poogde dat te missen, door geweld, Zo heb ik echter dat gemoed te vreën gesteld, Door myn gebeden en vertroosting.
Ondertusschen zo vleide ik my, dat ik haar raazerny zou sussen, En haar geneezen, door myn naarstigheid en zorg, Ik boezemde de wraak haar in, en bleef haar borg.
Dat zynder t'overy.
Dat zy die kirgen zou na wensch en na gedachten, Maar dat zy leeven moest, en ook haar tyd verwachten 'k heb, zonder dat men kon myn list bedekken, haar Hier op myn Plaats gevoerd zo stil als 't mooglyk waar, Terwyl ik haare dood haar vrienden en haar maagen Verkondigde, daar na zo wierd een kist gedraagen Ten graavewaart, die ik, met voorzorg toegeschroefd, In huis liet brengen, en inmiddels heel bedroefd Uw vrienden voorsloeg, dat ik waar van die gedachten, Dat het niet raadzaam was dat men een omgebragten, Elk een zou laaten zien, maar dat men, om de mond Van 't volk niet op te doen tot smaalen, maar terstond Zou voortgaan, om het lyk heel stil na 't grafte brengen.
't welk ook gelukte, ja, den hemel wou gehengen, dat deze myne list aan niemand wierd bewust, terwyl uw dochter, op myn zorg, zich hield gerust.
'k heb, in deze eenzaamheid, zo veel op haar verworven.
Dat haar Trouwlooze in haar gedachten is verstorven, Zy weet niet meer van hem, myn Heer, of zo zy al Denkt om die Snoode, is t hoe zy zich best wreeken zal.
Schoon 't bloed alreede is in myne aderen bevrooren Zo voel ik nochtans dat het kookt, de Schelm zal smooren In 't zyne, of deez' myn arm zal kracht'loos weezen.
Staak Uw gramschap, en beveel aan my alleen de wraak.
Dit kleed, dat my vermomd, baand my de weg tot wreeken, en, zonder dat gy u komt in gevaar te steeken, zo moet het zyn dat ik volkomen zegepraal, 'k beoog alreeds myn rust, en 't einde van myn kwaal.
Verbeel u eens myn lot, 'k zag niet zo dra myn wonden Gencezen, of ik heb een nieuwe drift gevonden Van raazerny, die my de Ondankb're deed versmaan.
'k zag edelmoediglyk hem met verachting aan en, ondernemende 't bederven van zyn liefde, Wilde ik die Schoonheid zien, die hem zyn hert doorgriefde Astolfus raade my die voorslag af, hoewel ik hem beweegde, dat hy my by Izabel Aan 't Hof bragt, dus vermomd, of ik haar kon behaagen, Gelyk ik ook myn dienst aan haar kwam op te draagen, Dat my vertroosten in het zien van een gezigt, Dat zo bevallig was, waar 't glinit'ren van een licht En onstantvastig hert gemak'lyk te bepraaten, met weinig Schoonheid, als my over was gelaaten Van het verdriet, storte ik zo dra geen minneklagt Voor deze schoonheid, of ik zie myn wensch volbragt, Vrouw Izabelle liet zich eind'lyk van my schaaken.
Maar, wat wilt gy verder maaken?
'k Wil hebben dat dit zal in 't midden van de stad Uitschaat'ren tot een schand van myn' trouwlooze, dat Alfonzus Izabel daar ziet, en dat zyn herte, Om haar lichtvaardige aard, verkwynd van minnesmerte.
Het moet zyn dood zyn, die alleenig my voldoed, men moet die snoode daad afwasschen in zyn bioed.
Is die Verrader een kloek moedige, myn degen Heeft immers al zo groot zyn roem gehad en zegen Als nu de zyne, t hert zal my zyn tot een stut In myne zwakheid.
Gy bespeurd niet hoe onnut u is de oploopendheid zulke hooge jaaren, Laat my uw achting door myn zorg alleen bewaaren, weet dat ik t beter met beleid uitvoeren zal.
De Digitized by google ZONDER TOVERy.
KATRYN, LEONORE, ASTOLFUS, ANZELMUS.
Alfonzus is hier by, mevrouw.
wat geval Deed u hem zien, katryn?
Ik zal het u verhaalen, ik ging, met Izabel, in t naaste bosje dwaalen Dat zo bekoorelyk den reiziger vermaakt, Wy waaren diep in t bosch, en in gesprek geraakt, Wat plaats meër schaduwryk en schoonder was dan de ander, wanneer we, om t schoonst gezigt noch twistend met malkander.
Drie ruiters zaagen uit het diepste van het woud Verschynen, Izabel, die zich met my verstout Te blyven, vond het goed in schaduw van de blaad'ren Te schuilen, en wanneer ze allenskens kwamen naad'ren, Gaf ons nieuwsgierigheid weer moed om haar zo dicht, als 't moog'lyk weezen kon, te zien in 't aangezicht Maar wat verbaasdheid overviel ons, als wy zaagen, Alfonzus aangezicht, voorheen uw welbehaagen, Vrouw Izabelle strak aan 't vlugten, 'k volg die voet, Maar wierden beide van Krispyn, zyn knecht, ontmoet Die ons vertoonde, door de trekken van zyn weezen Wat angst hy had, en hoe zyn hart was vol van vreezen.
O wederstreevend lot!
wat gunst zou my geschien, zo gy de Ondankbare my toostond hier te zien.
't is, zonder twyffel, dat de Beijervorst zal zenden Tot onze bystand, in deez' Landstreek, van zyn Benden.
Deez plaats verstrekt hun tot een deurgang, wees gerust, k verzeker my, dat gy hem zien zult na uw lust.
zo 't kon weezen dat ik hem hier mogt ontmoeten, Zo zoude ik, in dit kleed, die Snoode gaan begroeten, Terwyl ik zou zyn hert, door enkle minnenyd, Doen barsten, als hy zich van Izabel met spyt Bejegend ziet, ik bid, myn Heer, wil toch gedoogen, Dat ik myn list vervolg, en venze voor uwe oogen.
Ik zie die Schoone daar, die om my zucht met smert.
Wy zyn reeds ondertrouwd, zy noemd my Edelhert.
Kend ge u bedwingen, en haar echter noch behaagen?
Wat heeft de min my niet geleerd!
IZABELLE, LEONORE, ANZELMUS, ASTOLFUS, KATRYN.
LEONORE tot Izabelle.
'k wil niet vraagen, Bevallig voorwerp van myn wenschen, wat u let, wat noodlot uw vermaak ontroerd, wat u verzet?
Ik kan wel denken dat het zal een voorval weezen, Dat u onrustig maakt, en my met een doed vreezen, Zeg eens oprecht, Mevrouw, is het Alfonzus niet die onze min ontrust en baard my dit verdriet?
Ik vrees, helaas!
Dat hy, als eersten overwinnaar, Uw hert verrascht.
Wat zyt ge een onrechtvaardig Minnaar, bragt gy my niet zo ver, dat ik u, met gezucht, Myn vlam vertoond heb, en met u ben weggevlugt?
Gy weet wat overlast ik deeze myn eer en achting, hoe, gy my schaakende, ik myn zelts breng in verachting, dat zynder t'overy.
Dat ik u volg, maar, neen!
alleen de minnesmert, en gy, o wreede!
Zyn de meesters van myn hert, En, is t de schrik, die gy ziet speelen in myn weezen k Weet dat gy kloek zyt, en Alfonzus doed my vreezen k ducht dat gy handgemeen zult werden, als gy zyt by een, ik schroome voor den uitslag van die stryd.
Vrees niet, Mevrouw, t geluk dat onverwachte vrinden zomtyds verleend, doed my alhier by toeval vinden Myn Vader, die u kan verzekeren, zo het al Geheuren mogt, en dat wy streeden by geval, Hoe klein t gevaar is, en hoe min het ons kan deeren, hy stemt ons t minnen toe, zo k kom te triomfeeren.
Izabelle tot Anzelmus.
Myn Heer, wat voel ik al ontroerenis, dat ik U zien en kennen mag, myn vrees en ydle schrik Verdwynd, dewylikkom uw goedheid te bespeuren, Dat gy de driften van myn vlammen goed kund keuren, Daar ik myn eer te veel gewaagd heb, door myn vlugt, Die my in opspraak brengt.
ANZELMUS, mevrouw, uw goed gerucht Zal ik beschermen, laat de waereld maar wat smaalen, de zaak die zal in t eind zich zelve wel bepaalen.
Schoon gy met myne Zoon gevlugt zyt, zo gy my Gelooven wild, ken ik u zelfs van een vry Daar zal geen reden zyn om uwe naam te schennen Wanneer men 't voorwerp van uw vlam zal beter kennen, ik vind myn wensch, nu ik hem zie inetu, voldaau, Want my den Hemel, door zyn gunst, komt toe te staan, Meer dan ik dacht, nu my werd onverwacht gegeeven Waar door dat myn gessacht en vreugden we er herleeven, want ik een Dochter hier in deze plaats ontmoet, IZABELLE.
Deze eernaam, die gy my wilt geeven, toond hoe goed Gy zyt, gedoog dat ik u in die staat mag bieden Myne onderdaanigheid, en, zo het kan geschieden, zo laat myn Edelhert, myn tweede ziel.... zie 'k recht, zo naderd iemand ons, goon!
't is Alfonzus knecht.
Die is Krispyn.
Ik bid, laat ons vertrekken, ik moet de Heeren een byzond're zaak ontdekken.
KRISPYN, ASTOLFUS.
Gy dunkt dat dere plaats zo mooi is als men kan Bedenken, en met een wel waardig dat een man, Als ik, de moeite neem, en zich hier kom vormaaken met wand'len maar, op dat ik mag te rechte maaken, Waar of Astolfus is?
Wat wild gy, vrind?
Myn Heer, dat weet gy immers wel.
Ik zag u nimmermeer, ik ken u niet.
Nochtans moet ik tot u niet spreeken.
Ik weet het dat u 't al voorheenen is gebleeken.
Antwoord me maar, myn Heer, en daar meê stap ik voort.
Wat weet ik?
Alle ding, schoon dat ik niet een woord U zeg, want heb je niet een kunst, die u doed vreezen.
En in 't geloof brengt dat je moet wat duivels weezen?
ASTOLFUS by zich zelven.
't Gemeene praatje volgt hy na, 't geloof is, dat z'onder t'overy.
15 men my hier eer mey doed, ik ondersteun hem wat in zyne dwaaling tot krispyn.
De verwonderlyke gaaven, die laaten zelden zich verbergen of begraaven, Wil ik eens spreeken dat gy beter kund verstaan?
Wel aan dan, maar verbaas u niet, ik weet te raenen dat gy Krispyn, uw Heer Alfonzus is geheeten.
KRISPyn by zich zelve.
Is 't mogelyk, hoe kan die ouwen Bok dat weeten?
Dat de and're ruiter in het bosch.... krispyn.
Genoeg, myn Heer, Genoeg, houd op, zie daar myn broek is vol, ik zweer, het is van bangheid, wil ik zeggen.
Sint Kajefas!
Waar zal ik nu dat ei gaan leggen, men heeft my onderrecht, nu zeg ik het, t is waar, dat gy zyt, met verlof, myn Heer, een Tovenaar En dat het by gevolg niet zou van nooden wezen Aan u te zeggen, dat ons Frederik van dezen Voormiddag is in t bosch, gelyk je weet, ontmoet.
En zo van 't Hof komt.
ASTOLFUS ter zyden.
Na 'k bespeur is dit een bloed.
Tot krispyn.