floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Dat is niet zonder reden.
Zyn hier geen Hoenders, met een Gans gebragt?
Ja, en Vleisch, en twee Vaten; Eén met Fransche en één met Rynsche Wyn.
Môer, waar hebje die gelaaten?
Ze leggen hier noch, om dat ik nergens van wist.
Zyn wy hier Hoenderen, en Wyn gewend?
ik meende, dat de Bierdraagers ’er hadden vergist.
Hebje ook gezien, of het zegel, dat ik op het spons, en deuvik gat gezet heb, was verbrooken?
’t Is wel meer gebeurd, dat een vaatje, dat t’huys gebragt zou werden, onderweegen op wierd gestooken.
Neen; ’t zegel is noch wel.
Maar weeg het vleisch na, daar moet vyf pond zyn, ik heb het van een vreemde Slaager gekocht, En zie eens, of die klaauwtjes aan de Hoenders, en die poot aan de Gans passen; ik heb die stil afgesneden.
Kyk, ze mogten een verkeerde Gans, of Hoenders, of te weinig vleisch hebben gebrogt.
Dat is wel meer gebeurd.
Maar Man, wat zal al dit eeten?
al deeze toestel?
wat hebje in jou gedachten?
Wat wonders; iets, datje niet hier* zult verwachten.
Onze Jacobaas huwelyk werd t’avond geslooten.
Maar, spotjer niet meê?
Neen toch niet; my dacht dat het al tyd wierd, dat ik het dee.
Dunkt het jou ook niet Jacoba?
Ja, Vader scheerter de gek meê, en heeft het my al zo dikwils belooft.
Nou is ’t ernst.
Maar met wie zalze trouwen?
Docht ik het niet, dat Vader daar de zot meê zou houwen?
Ik meen het zeg ik je.
Huyl maar niet, je hebt kans genoeg.
Peet Aal de koppelaarster, en de Maakelaar, die voor jou om zouden hooren na een man, Die lustig geld heeft, heb ik flus gesprooken.
Ik zei tegen haar luy, dat ik niet langer wachten kan, Datze zo doende de kortazy zouden verliezen, Dewyl* ik zelf een man voor myn Dochter zou verkiezen.
Aal zei, datze zo na onzent zou hebben gegaan; Om my van een ryke fokkert te spreeken, die zy op had gedaan.
Ik heb hem ten zeven uuren geappoincteert; om te zien, of wy dan het huwelyk konnen sluyten.
De Maakelaar zou tusschen beide noch om hooren; die van Aal woond op een hofsteê, nu is hy in de stad, maar gaat morgen wêer na buyten.
Vader denkt om Frederik niet, die heeft ommers al lang na my gevryd.
Ik weet wel watje zeggen wilt.
Maar Dochter, ’t is een tyd, Dat men uit zyn oogen moet zien, en hem aan geen wisje wasjes mag vergaapen.
Of iemand wat mooyjer, of leelyker, ouder, of jonger, is; wat is daar aan geleegen?
we zien dat niet als we slaapen; ’s Nachts zijn alle katten graauw, en alle mondjes even naauw.
Maar ik heb om Frederik evenwel gedacht; Hy zal de eerste zyn.
Ik verwacht Hem hier tegen vyf uuren, en ik ben zo ver met jou eens, dat ik hem voor myn schoon zoon zal ontfangen; Indien de andere niet meer geld hebben; zie, daar zal het alles aan hangen.
Geld is de boodschap, dat is het kruyd, daar men de botter, en alle dingen om koopt; Dat is de reden, daar het alles om draaft, en om loopt.
By ’t goud is alles maar drek.
Schoonheid verliest de glans, ja wat kan niet veranderen?
Goede vrienden worden kwaaden, en haaten malkanderen.
Het goud, alleen het goud is van verandering vry, Het houd vast zyn kouleur, en waarde, al is ’t over honderd duyzent jaar, daar is een dukaatje, dat ik by Myn overbestevaâr heb gevonden, en die had het van zyn overbesje gekreegen, En die had het lichtelyk vander, over, over, over, over, over bestemôer, kyk, ’t is noch even goed, daar is niet tegen het goud op te weegen; ’t Word alle dagen beter.
Die dukaat, is nu al zo oud, En ik kander van de Schachchers noch opgeld op krygen.
dat edele goud Heeft het gebied over alle dingen; alles is het geld gehoorzaam, deugd, schoonheid, goede naam, eer, en hoe het ook mag zyn geheeten.
Die hedendaags geld heeft, word schoon, geleerd, wys, krygt een goede naam myn Dochter; wel te weeten.
Je kunt alles worden, alsje maar geld hebt; wees jy dan wys, Volg jy je Vaders raad, en houdje waar wat op prys.
Je kunt nou met één ja woord, en met slaapen meerder winnen, Alsje misschien in twintig jaar zoud doen, met eenige neering, watje ook moogt beginnen.
Als men op een reys gaat, die maar twee, of dry dagen duuren kan; Voort verzietmen zich van provizie, en eeten.
Leer jy hier van; Ons leven is een groote reys, verzie jy jou tegen den ouden dag.
Zo ’t Vader niet kwalyk zou neemen, Ik zou ook wat zeggen.
Ik heb ook vry wat in ’t kapittel te brengen.
Je meend te teemen.
Zegje Vader datje hem te zeggen hebt; ik zal eens in de keuken moeten gaan; Maar ik kom voort wêer, tegen die tyd hebje wel gedaan.
WARNAAR, JACOBA.
WAt hebje te zeggen?
Vader, in het trouwen, moetmen wel meest zien op een goed genoegen; Na humeuren, die zich wat na malkanderen zouden voegen.
’t is wel waar, dat het goud, of het geld een schoone zaak is, datmen daar alles om koopt; Maar wat helpt het geld, als man, en vrouw samen zo leeven, datmen ten huyzen uit loopt.
Hebt zo veel geld alsje wild, noch zulje tot armoe konnen geraaken, Het kanje ontstoolen worden, je kond het op Zee verliezen, en duyzend dingen zynder, die een mensch behoeftig konnen maaken.
Hoor Jacoba, of jy hier noch zo lang staat Te hakketeeren, ’t is vergeefs; ’t is verlooren gepraat, Je moet myn zin doen, of ik zalje niet laaten trouwen; En ik weet, datje ’t evenwel noch gaerne eens doen zoud.
Ik zalje een goed man verzorgen, ik beloof je, dat ik myn woord zal houwen.
Ik heb hier de Notaris, en een hofmeester ontbooden, ik verwachtze alle oogenblik; maar ik moet Jou noch iets zeggen.
Jy wilt nou hebben, datmen zo veel onkosten doet; Daar moet juist een maaltyd zyn, en een hofmeester, heb jy altyd gezegt, als jou Huwelyk werd geslooten; Ik heb jou hoofd gevolgd, hoe zeer het my tegen de borst mogt stooten; Maar jy zult de kosten betaalen, gelyk ik altyd heb gezegt; Ik zal het aftrekken van dat geld, dat jy vanje Peet geërft hebt; ik mag het doen, en met recht.
Jy mogt het laaten.
Wat hoef je zo veel wisje wasjes te maaken?
Of beel jy luy kleuters jou in, datje evenwel niet by jou Bruygom te bed zoud raaken?
Wat het men te doen, met die Speelnoots, en al dat gezwier?
Datmen, behalven de Ouders, twee van de naaste vrinden nood, ja, al was ’t noch vier; Dat kan ik verstaan.
Maar zo veel gesnor!
een potje raapen, En daar mêe slaapen.
Toen ik met jou Moeder ben getrouwd, Hadden wy een schootel sla, en een Schapen bout.
Vader, zo myn Huwelyk met Frederik voort gaat, ben ik te vreeden, ’k Zal het betaalen; maar anders zal ik’er niet een duyt toe geeven, ’t was ook tegen alle reden.... WARNAAR.
’t is wel; zo ’t een ander is, zal ik bedingen, dat de Bruygom my de onkosten weeder goed Zal doen; dat hy Bruyloft, Huwelyksluyten, en alles betaalen moet.
Fransyn luystert.
Maar Vader.... WARNAAR.
Al genoeg!
dit kleuter.... ik heb wat anders te doen, ’t is toch verlooren, Ik zalje niet voor myn Dochter kennen, zo je niet na my wilt hooren.
JACOBA, FRANSYN.
NOu staje schoon.
Heb jy het gehoord Fransyntje?
ik ben zo ontsteld, dattet werk heeft, dat ik myn adem haal.
Zo Flink de knecht van Frederik mêe komt, is’er geen zwaarigheid, die zal wel iets verzinnen, Ik zal hem alles zeggen dat hy by de Maakelaar gaat.
Wy zullen een spulletie beginnen.
Maar ik hoorje Vader; laat my hier alleen, ik moet eens zien, Of hy tegen my iets zeggen zal, en indien Hy der van spreekt, zal ik ook vry wat hebben te zeggen.
Jacoba binnen.
FRANSYN veegt, en zingt: Ik en wil geen ouden man trouwen, om duyzend gulden, &c. VIERDE TOONEEL.
WARNAAR, FRANSYN.
Fransyntje, ik heb achter al na jou gezocht.
Wat belieft Sinjeur?
ik mogt de vloer zo niet zien leggen, Juffrouw zei, datter volk zou komen.
Volk komen!
wel myn Dochter is de Bruyd, t’Avond werd het Huwelyk geslooten.
Dan is het loopen uyt.
Daar hebje gelyk in.
Maar Fransyn, onze Jacoba houd veel vanje; zietze te beweegen, Datze de oudste neemt; kyk, ik geloof dat die de rykste is.
die Heer is jou zo genegen, En hy is zo mild.
Ja, ik denk gelyk al die oude payjen.
Neen, zo hy raakt tot dat geluk, Ik wed, hy geeft jou noch wel een Bruyloft stuk Van.... van.... FRANSYN.
Van twee blauwe nieten.
In elke hand één.
Neen, ik zeg, wel van een halve Ducaton.
Wel daar zoumen noch wat om doen, hoe is hy geheeten?
Als ik het’er aan zou raaden, zo diende ik zyn naam wel te weeten.
Ik weet die zelf noch niet.
Peet Aal heeft hem op gedaan.
Hoe oud is hy wel?
Ik weet dat zo heel perfekt niet.
’t Komt op een Jaar, of twintig niet aan.
Wel dan geloof ik, dat hy, maar een jaar, of 20 onbegreepen, wat over de vyftig is.
Maar Sinjeur, ik had van myn leven niet gelooft, dat jy jou Dochter, aan zo een ouwe kaesjaager zoud geeven.
Maar indien ze wys is, zo zal z’er niet verbinden, met zo een ouden bloed.
Al had hy al het waerelds goed.
Trouwtze hem eens, ze zal hem, al haar, of zyn leven moeten houwen.
Daar is geen kans, om wêer t’ontrouwen.
Hoe meenig raakt het geld haast kwyt, En moet dan noch haar jonge tyd, Met zulk een oude gnorhaan leeven?
Wie zou niet voor zulk trouwen beeven?
Fransyn, ik beken, dat ik zulk een zot, los, en onbedacht, Zulk een onnozel antwoord, van jou niet had verwacht.
Een oud man heeft zyn vrouwtje veel liever, en zal meer zorge draagen, Dat hy zyn jonge wyfje mag believen, en behaagen, Als die jonge melkmuylen; die bengels, die vaak Alleen neemen alle pleizier, en vermaak.
De liefde van die lobbese is los, gelyker ’er zinnen, Die stroo Jonkertjes, wat weeten die vande kost te winnen?
Als ’er wat te verteeren, te gast te gaan, of zo uit te ridderen is, dan zynze gaauw.
Een oud Man zal alleenig naauw, Een goede mond vol eeten, of drinken konnen, Of hy zal de helft aan zyn jonge wyfje gonnen; O!
die liefde blyft stantvastig staan, Ja groeyt noch alle dagen aan: Een jonge Vrouw heeft een Koninginne leven, Als zy ’er met een oud man in ’t Huwelyk gaat begeeven.
Ja, dat beken ik, ze hebben een Keuninginne leven, want ik heb wel gehoord, de Keuninginnen slaapen de meeste tyd alleen, meenje ’t zo niet Sinjeur?
Maar zonder lachchen.
Ik wed, de meeste Juffers kiezen, veur Zo een oude ryke man, een jong kaerel, Fluks op zyn kooten, als een paerel, Al had hy niet een kleed aan ’t gat, ’t Kleed kan men koopen.
Als men geld heeft.
Of krygenze dat zo inde slaap?
Heeft men het niet, men kan het samen winnen; maar geen schat Kan ooit een gryze jeugdig maaken.
Hy mag door pruyk, en and’re zaaken, Die hier toe dienen als een kleed Vol garnituuren, ja ik weet Het alles niet, wat jonger schynen, Maar deeze jongheyd zal verdwynen, Wanneer men hem ontkleed, de pruyk afzet, en na het bed zal gaan, Dan is die jeugdigheid gedaan.
Hoe moet het Bruydje dan staan kyken, Dewyl hy eerder zou gelyken, Haar Vader, ja haar Bestaevaâr; Als Bruydegom.
Sinjeur, voorwaar.... WARNAAR.
Doe jy maar dat ik jou belast, je zult het je niet beklaagen; En zyt verzeekerd, dat ik wel zorg voor myn Dochter zal draagen.
Sinjeur, maar hy is zo oud.
Wat raakt jou zyn ouderdom, hoe staje zo zot Fransyn?
Raa jy het Jakoba maar aan, hy zal haar Bruydegom zyn, Jy zult’er niet mêe te bed.
Daar komt Jan, ik heb hem wat te zeggen, maakt dat alles metter haast gedaan werd.
FRANSYN weggaande zingt: s’Nags, als ik my in het bed, eensjes om zal keeren, Dan roept die oude koude Man, ach!
je doet me zo zeere.
&c. VYFDE TOONEEL.
WARNAAR, JAN. WARNAAR.
DIe Vrouwluy!
die Vrouwluy!
Natura!
Jan, daar zal flus een hoope Volk komen, Hofmeester, en diergelyke gasten, Zie, die zyn gewend alles, als eygen aan te tasten, Ze hebben Haviks, en Arends klaauwen, al watze in ’t gezigt krygen is had, Daarom dienje, met honderd oogen toe te zien.
JAN. Sinjeur, ik heb’er maar twe.
Plompert, hebje dat zeggen noch niet gevat?
Ik meen, datje scherp toe zult zien.
JAN. Dat zal ook niet konnen lukken.
Sinjeur weet wel, dat ik wat stik ziende ben.
Jan, ik zegje, laatme die nukken.
Zie zo veel alsje kunt, en maak, datje op het schenken past, Alswe aan de tafel zitten; maar zie toe, datje aan niet één gast Eén droppel schenkt; voor datje jou naam vyf, of zes maal zult hooren; En schenk dan maar even boven de knopjes.
Je moogt’er op passen; ik zeg het je te vooren.
Spoel geduurig de glazen, en laat’er dan zo een half voetje water in.
Tegen de Bruyloft zal ik beter zorge draagen, en my van een Schotsman verzien.
JAN. Waarom Sinjeur?
Die zalder niet verstaan, voor datze een reys acht, of tien Hebben geeyscht.
Daar zyn Kaerels die zo geduurig niet doen als schenken; Ze laaten de glazen niet een oogenblik staan; ze moeten denken, Datmen een wyn pers in de kelder heeft, en datter zo een voedervat aan ’er elleboog gebonden is.
Veel drinken is ongezond, ik hou dat voor gewis.
Drie glaasjes, en die zuyver uyt gedronken, Dat kan gaan, maar dan moetenze even boven de knopjes zyn geschonken.
Het eerste is een glaasje voor de gezondheid, het tweede voor de smaak, Het derde een slaap dronk, de rest kan niet dienen tot vermaak; Want komt het vierde, dat is een glaasje van baldaadigheid, en het vyfde van schreeuwen, en van raazen, Het zesde van dolligheid; en komen’er noch meer glazen, Dat is om te vechten.
Lees Franciscus Heermans goude Anotatien.
Men hoord alle dagen exempels genoeg.
De wyn zulje me daar leggen, in myn gezigt; Daar zal het Schenk tafeltje staan, en daar het licht.
Jy luy zoud anders wel uit drinken, dat ik van de gasten verspaarde; ’t Is wel eer gebeurd, dat een knecht dat heel fyntjes achter de rug van zyn Meester klaarde.
JAN. Wel Sinjeur, ik zal het doen, gelyk als jy heb belast.
Fransyn, Fransyn!
maak datje het spit aan legt, en datje der ter deegen op past.
FRANSYN, WARNAAR.
SInjeur wat zal het spit aan doen?
je weet ommers niet, of het voort zal gaan.
Daar hoef jy niet voor te vreezen.
Zorg maar dat het eeten tegen negen uuren gaar genoeg mag weezen; Dan zullen we, met de Bruyd, en Bruygom aan gaan zitten; zo het met d’een Niet lukken wil, zo gaat ’er d’ander me heen: Daar zynder wel drie, of vier.
Onze Jacoba heeft een open molen, met een gigau.
* Doe open.
Daar is de Hofmeester.
Waar blyfje?
* Word geklopt.
HOFMEESTER, WARNAAR, FRANSYN.
Ik kom noch geloopen.
t’Avond zullenwe, met ons twintigen eeten, de spys zal zo aan het vuur.
Wat zullen we best na zetten?
maar het moet’er zyn binnen anderhalf uur.
Ik zal het je zeggen, Myn Heer, altyd één schotel, met... laat zien... daar zullen der twee moeten weezen; Met Spritsen.
Wat tuig is dat?
die naam heb ik myn leven in de Almanak, noch in het kokeboek niet geleezen.
’t Is een gebak van Botter, en Suyker, en Meel.
FRANSYN, tegen de Hofmeester.
Hy houd hem zo slecht, meenje, dat hy dat niet en weet?
Als men bakt dan kan men niet by den haart, Ook is het te laat om te beslaan: bedenk wat anders met een vaart.
Ik zal my eens bedenken.
Jy meugt wel zwygen, Want het is verlooren.
Hy zal geduurig wat zeggen, al noemje al wat in de heele Stad is te krygen, Hy vraagt het maar, om dat hy tegen de Vrinden zou kunnen zeggen: vraagd de Hofmeester, hoe ik myn best heb gedaan, Om een na-gerecht te vinden.
Ik heb zyn oogmerk al verstaan.
Twee schotels, met pistasjes.
Ik geloof, datje zot word, wat heeftmen aan die wisje wasjes?
Die zyn ook ontydig, ’t is niet in de vasten, verzin Wat anders.
Daar schietme wat in, Dat had ik vergeeten!
twee schootels met appelen Chinaas.
Die zynder niet te bekomen.
Ik zalze je beschikken.
De fleur is’er van weg; ’t is buyten tyds, dan mag ik ze niet HOFMEESTER.
Jy hebt gelyk, ik geloof, dat hy voor heeft genomen, Alles tegen te spreeken.
Wilje Hansciovis?
of Kavejaart?
Die stinkende Spaansche zeep!
die bedurve vis!
waar wouje ze nou krygen?
of iemand most een beschimmeld restje hebben bewaard.
Fransyn, voort leg het spit aan, waar wachtje na.
WARNAAR, HOFMEESTER.
FRuiten wilje niet, dat weet ik wel.
Zet dan Confituuren.
Weetje anders niet?
dat zyn zotte kuuren, Ik mag geen zoetigheyd, dan kryg ik tandpyn; ook zyn het geen Portugeezen, die ik tracteeren zal.
Waarender noch Aardbayjen.
De Kaerel is mal.
Aardbayjen, nu in ’t najaar!
waar zou men die beloopen?
Weetjer, zo ga daatlyk heen, om ze te koopen, Ze kunnen niet te kostelyk zyn.
Dat moet ik eens zien.
Ik geloof... dat... stil.
Ik bedenk daar iemand, dieze noch heeft; en hy zalze geven Sinjeur; by aldien iemand een Dukaat voor een kopje geeven wil.
Ik zou het hem gaerne geeven, als het in de tyd was; maar, ze zouden nu toch geen aard hebben.
Ik heb al wat uytgevonden; Botter, en Kaas; dat ’s recht een Hollands banketje: ik heb een Tesselaar die my van Tessel is gezonden.
Je zult achter noch wel wat vinden, stel maar order.
Wel, als jy het zo verstaat, Ik moet te vreden zyn; ik zie toch, datje jou zin volgt, en niet hoord na onze raad.
Wil ik de Wyn vast opsteeken?
Daar zullen we noch, als ’t jou belieft, een oogenblik mede wachten.
Ik zal flus eens heen, en wêer moeten gaan op een plaats, daar we nou al twee nachten Geweest zyn, ’t is een Bruyloft.
Als je gaat Zo zeg het me, dat ik jou het vaatje eerst opsteeken laat.
WARNAAR, JAN, HOFMEESTER.
JAN. SInjeur daar is een Man, die zeid, dat hy Mobaris, of Notaris hiet, en dat hy jou moet spreeken.
Ga jy maar achter, en zie eens, of ’er iets mogt ontbreeken.
NOTARIS, WARNAAR.
DE Bruygom is hier noch niet, hoor ik myn Heer, ik was al bevreest, Dat ik te laat zou komen; ik heb tusschen beide op een plaats, of vier geweest.
Ik weet wel, jy luy hebt het heel drok.
Ik kan ook niet heel lang blyven.
Zo’t myn Heer belieft, ik kan ondertusschen wel een Concept van de Huwelykse voorwaarde schryven.
Nou schryf al aan.
De Practisyns hebben altyd haast, en vindenze ergens Wyn, en gezelschap na ’er zin, Ze blyven evenwel een uur, of vier zitten.
Nu stel het vast in.
Daar legt Papier, en daar staat Inkt.
Maar de Bruygoms naam diende je me wel te zeggen.
Die weet ik noch niet.
Die de blankste billen heeft zal boven leggen.
Laat de naam open, en schryf alles, behalven dat.
Ik zal het je klaarder uitleggen, op dat je myn meening te beeter vat; Daar zullen der verscheiden komen, die my zyn aangepreezen, Die het meeste geld heeft zal het weezen; Maar minder als dartich duizend guldens doe ik het niet, heb jy ’t verstaan?
Ja, ik zal het wel stellen, laatme begaan.
Compareerde voor my, Jan Willemse, Notaris publiq, by den Hove van Holland geadmitteerd, resideerende tot Amsterdam, de Heer.
geassisteert, met.
ende Juffrouw Jacoba Warnaarts, geassisteert, met haar Vader, de Heer Warnaar Jansz, alle Comparanten my Notario wel bekend, die.
Jy leest al voor zyn gat weg.
Ik noch myn Dochter kennen de Bruygom, en is hy jou bekend?
hoe is ’t meugelyk, dat jy dat kond weeten?
Dat is zo de slenter; myn Heer is je dat vergeeten?
Jy luy schryft, en slentert zo veel, vry meer, als jy zelve verstaat.
Nou al voort.
Myn Heer heeft het voorgaande dan gehoord?
Ja, ik heb het gehoord; maar niet verstaan.
Doch daar geef jy niet na, als wy het maar onderschryven.
De welke verklaaren..... WARNAAR.
laat blyven.
Hou maar op; je hebtme lang genoeg gekweld.
Schryf het zo als ik in dit memoritje heb gesteld.
Daar zie je myn meening.
WARNAAR, NOTARIS, JACOBA komt van de eene, en FRANSYN vande andere zyde.
VAder, Moeder vraagd, of..... FRANSYN.
Sinjeur, daar is Frederik, met zyn Oom.
FREDERIK, WARNAAR, JASPER, NOTARIS, FLINK, FRANSYN.
MYn Heer excuseer ons, dat wy jou moeylyk vallen.
FRANSYN trekt Flink ter zyde, en praat met hem.
Flink hoor.
Myn Heer, Ik bid spreek daar niet van; ik bedankje voor de eer.
Maar laat ons die wisje wasjes ter zyde stellen, en spreeken van dingen, daar meer is aangelegen.
Myn Heer neem zyn plaats.
Ik kwam, om je te spreeken van wegen Onze Cozyn, en je Dochter; myn Heer weet wel, wat ik meen.
Zo is’t; met praaten loopt de tyd maar heen.
Ik heb myn Heer flus gesprooken, en te kennen gegeeven, Wat myn oogmerk is.
Nu moetenwe beginnen, daar we flus zijn gebleeven.
Als het myn Heer belieft.
Deeze Huwelykse voorwaarde, zou je eerst dienen te zien.
Myn Heer Consenteerd het Huwelyk dan, indien Dat ik deeze teiken?
we moeten malkander onze meining wat nader verklaaren, Maar dit moet veur gaan.
Neef, die voorwaarde, staat my niet aan.
Geen gemeenschap.... FREDERIK.
Oom, ik heb myn reeden, om dat te laaten vaaren.
Dat ikze zal teykenen, indien het u behaagd.
Wacht, wacht een beetje!
daar moet noch wat meer worden gevraagd.
Hoe groot is jou kapitaal?
Myn Heer, hoe veel zou jy, met jou Dochter belooven?
Beliefje dat eens te zeggen?
Oom, zeg het maar, hy is wonderlyk, daar en boven... WARNAAR.
Wil jy ’t niet zeggen, zo laat het; wat hebje hier dan te doen?
Wie heeft zyn leven gehoord, van sulk onfatsoen?
Spit af!
Maar Vrinden, je bent te haastig.
Wat is’er aan, wie eerst, of lest spreekt?
die dingen worden ommers gesecreteert.
men zou niet weeten, hoe het met veele is geleegen; Zo de Notarissen, en der Klerken, wat beter zweegen, Maar ’t gaat vast, dat jy ’t niet zeggen zult, Zo lang als jy ’t niet hebt gehoord.
Oom, ik bid, een beetje geduld.
Als jy ’t zo wilt Neef, kom ik zal het ontdekken.
Maar je doet kwaalyk; en zyt waard, datze je begekken.
Nu, nu, dat zal wel gaan, zit maar nêer.
DERTIENDE* TOONEEL.
JASPER, FREDERIK, WARNAAR, JACOBA, NOTARIS, FLINK, HOFMEESTER, FRANSYN.
SPit an, spit an.
Als het Oom dan belieft.
Myn Heer.... JASPER.
Myn Neefs middelen zyn in alles, zo die zyn Ouders hem na hebben gelaaten, Als die hy zelfs gewonnen heeft.... HOFMEESTER.
Ik kryg geen gehoor door dat praaten.
Jou Neef... HOFMEESTER.
Zal ik de Wyn opsteeken?
Neen, neen; ’t Is noch te vroeg.
Dan loop ik ereis heen.
WARNAAR, FREDERIK, JACOBA, JASPER, NOTARIS, FRANSYN, FLINK.
IK zeg dan, Neef heeft in alles één en twintig duyzend gulden; Zo aan obligatien, als scheepekennissen; behalven eenige kwaade schulden.
spit!
af!
jy hebt al gedaan, Myn Heer, daar zal niet van vallen, als ’t jou belieft zo kunje wel gaan.
Die minder als dartig heeft, zou ik myn Dochter niet laaten trouwen.
Belief jy der negen op te leggen, zo zal ik het tot morgen in myn bedenken houwen.
Neen toch niet, Neef is my veel meerder waard, Als dat ik hem, op zo een wys zou zien gepaard.
’t Is geen Osse koop.
Myn Heer.... WARNAAR.
Hier valt niet tegen te praaten; Ik blyf by myn resolutie.
FLINK op het Tooneel komende, tegen Fransyn.
De droes dan hebben wy weinig tyds.
Gelyk als ik zeg.
Ik zalder jou by laaten.
Myn Heer.... VIJFTIENDE TOONEEL.
WARNAAR, JACOBA, FREDERIK, JASPER, NOTARIS, FLINK.
FLINK.
MYn Heer; neemje afscheid wat spoedig, ik heb wat bedacht, Maar je moetje haasten, ik heb weinig tyd, jy doed ver- loore moeite.
Zeg, dat jy hem noch zyn bedenken laat tot half acht.
We moeten noch by een Maakelaar gaan.
Myn Heer wy gaan dan, dewyl het jou zo belieft; je kuntje bedenken, Tot acht uuren, dan kom ik weêr.
Neef, ik zeg, dat jy jou reputatie daar door zult krenken.
Laat hem loopen.
Hy kan doen wat hem gevalt, en zo als hy ’t verstaat.
Juffrouw, gy ziet, met welk een tegen zin.... FLINK.
Ik bidje, datje gaat.
WARNAAR, NOTARIS, JACOBA.
Myn Heer, je waard te haastig; dat kan zo niet lukken.
Als me al te hart trekt, zo raakt het lyntje in stukken.
De oude man wierd kwaad.
Je weet niet waar het my schort.
Kom, Laat ons wat wandelen in de tuyn; daar zal ik jou alles openbaaren.
* Anders diende ik hem te schenken, hy loerd op het vaatje.
† Ondertussen komt de andere Bruydegom.
* tegen Jacoba.
† tegen de Notaris.
MAAKELAAR, FRANSYN, FLINK, gekleed als een Guinees vaarder, FREDERIK, als een Moor.
MYn Heer, kom maar in huys.
Waar is jou Sinjeur?
In de tuyn; heb jy hem iets noodsaakelyks te zeggen?
Ja; ik zal maar achter loopen; ’t is een boodschap Fransyntie, daar jou ook al aan geleegen zal leggen.
Een Bruygom voor Jacoba.
FREDERIK, FLINK, FRANSYN.
WEl Flink!
houje geslooten; kwam het uit Fransyn, het heele werk was verbruyd.
Wy hebben de Maakelaar omgekocht.
Is hier de andre Vryjer al geweest?
Ben jy dat myn Heer?
wel hoe kunjet verzinnen?
Wel mag men zeggen, datze listig zyn, die beminnen.
Flink zo verkleed?
en jy als een Moor?
me dunkt, dat ik iemand hoor.
Neen, ze komen noch niet.
Myn Heer, dat de penningen niet onder de dukaaten en raaken.
Ik zal daar voor zorgen, en ben maar in angst dat gy het niet wel genoeg zult maaken.
Kunt gy u rol fiks voor plug?
’t Was te wenschen; dat de Acteurs op de Schouburg hun rol altyd Zo fiks maar konden, ik bid, datje daar voor niet bekommert zyt.
Mag ik my daar op verlaaten?
Heb jy jou verguld collocense doosje by je?
dat zou veel baaten.
Ik hoor Sinjeur; maakje gereed.
Hy heeft de haak al half in de keel; hy zal vast zyn eer hy het weet.
Maar maak niet veel potsen.
Ik moet een beetje korswyl met hem hebben: je zult zien, dat de Huwelyken negotie zyn, al was ik noch zo beestachtig, het zal hem niet scheelen.
Je zult een historie zien, daar de Italiaanse schoorsteen veeger prul by is.
MAAKELAAR, WARNAAR, FREDERIK, FLINK.
MAar heeft hy zo veel geld?