floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Mich. Dat's woor, drey mick daer eyn loch dorgh die snebben: Wol wijser, eer ick soo veel gelt onnut oet geef, Dat heft mick mijne vader nicht geleert, soo woor as ick leef, Wy West-Fransen sint van die aert nicht, als de rest.
Wilt toe et doen, doe macht al dijn best, Loop hen, ick geef voor eyn nacht keyn geldt, ick sloop liever in dusse stoep: Wen doe nicht wilt soo wil ick oock nicht, soo blijven wy toe hoep.
Brechje en Iochim, uyt.
WEl hoe oft hier lucken sal kapstock, weer mach hy toch nae grijpen?
Noe meecken holt my de flabbe toe, ick werd dier eyn mool op pijpen.
Siet deuse neskebol, heruyt geck, wegh, wegh, hier van daen.
Verwoor Ionfferke, ick heb juck soo leef, 'k wol wol 't lijf by jou looten opgoon, Eft su door leever on long oet eyn blanck hart dynen wegen spendeeren.
Neen vaer, steecktet liever inje of komst, soo selje jou niet beseeren.
Mijn leeveke, men deveke, mijn wobbeke, mijn slobbeke, ick doet oock nicht.
Wel vaer was ick in jou plaets, ick wou byde Rederijckers of nieuwe Hollandse Commedianten gaan, licht Datse jou wel ien rol geven, as de winter weer over is.
Woo agierense dan noe nicht.
Brec.
Neen de kompangy is gescheurt, en om dat 'et nou hiel pover is, Sel 't wesen, lustigh pas op, om weer an de Schouburg te raken, Of stuer een nichjen of een neefjen uyt, en als 't weer tegen de soomer gaet en datmen rekening sel maken Om te speulen, soo is 'er niemant te vinden; ja wel ik seg, Men maghse wel verkeerde ouwe-vaers hieten, want die vliegen tegen de winter, en sy tegen de somer weg.
Hoort doch dat ik jou nicht in jou reden arger, 'k looflijck wol datse nicht so goet speelen, als tot oesent, Door hebt wy ein mool von der Susannen geagierit, 'k loof dat 'er wol doesent Minschen weern, die al woors dachten, ont weynden dat 'er de oogen averleepen, Om dat ick 'er soo barmhertigh oet sagh, aber ick hed hendige greepen Aver my den eer sy er afwusten, moockt ick my met spy beede oogen nat, On door schol sich de duvel nicht voor heuden.
Brechj.
Soo hoor ick wel jy hebt voor Susanne gespeult; wat Iy ons vertelt!
ay kom hier toch wat by 't licht, deer moet ick jou een reys op an sien, Nou je bint een Susanna eweest, maer ay lieve kenje gien Mier van je rol?
Woo schol ick nich kennen; ick kan de gantsche Commedy altomael.
Nou ay lieve seght'er een beetje van.
Noe y moeten vlijtig toe hooren wen ick jou wat verhael.
Noe spreeckt der Susanne.
Goen dagh Iojokom men lieve man, ick werd hen na dem goorden gan Om my to wasschen hubsch on schoon, gelijck stedes ben gewoon.
Noe meeghden komt unt volget my, ont goot sin lise si an si, Hebt ghiet noe besorg 'et al, dat ick gebroecken werd soo bal?
Noe spreekt eyne Maeght.
Ioock leefvrou, hier is de desem.
Noe spreeck de ander Maeght.
Hier is 't de mirrhe ont kresem.
Noe roep eyn Iungsken.
Lie Moederken woor wil y hen.
Noe roept eyn ander Iungsken.
Lie moederken, ay seght toch, wen Seen wy jou wedder?
Noe spreeckt Susanne.
Alsoo bald, men euygen troost ont op en halt, Seet dat ghy doch nicht werden stolt, man jou sijn ingetogen holt, Ont holt jou stedes by de sramen, of dat 'et keynt klachten kamen, Soo werd y leeve kinderen sijn, ond kamen in den hemmel sijn, Hier mit adiu noe goo ick hin, goo y to jouwen vader in.
Wat dunckt jou daer vom?
't Is seecker hiel deftigh Is 't deer mee nu uyt?
Nee man ick werd noe van der Soesanne boeven spreken, dat verwoor oock heel treftigh Komt, noe hoort toch toe, noe spreeckt eyne Soesane boef.
Och mie is 't toch bestelt met mie, in grooter hartseer bin ick nie Gewesen, dat segh ick verwoor, wat toch tom hondert goeder Ioor, Hier oet wert weerden weyt ick nicht, ay truwer Kumpoon doet my bericht, VVoo dat ick werd verlost hier van den su ick werd nich eer aflan Voor dat ick eins mijns herten lust, met der Soesanne heb geblust.
Noe spreeckt de ander deef.
Soesanne leef dyn borsten ront, dijn witter vleesch, dijn roode mont, En hubschen hals, auch schone oogen, die haben mich och arm bedrogen.
Dat mach mich Kommedy moken heyssen, dat heft eyn aart, On 't heft eyn jonck keerl gemoockt, die noch nicht eyn hoor im baert Heft, wo joo 't is de Kosters seun van onse Karke.
't Mag wesen hoe 't wil, ick hoor 't is al een verstandigh varcken: Ie bint giesten mit ooren, 't is jammer datje op gien vier bienen gaet.
't Is eyn kloeck-kopten keerl.
't Blijckt dat hy vry wat verstaet.
Noe Ionfferken loot ick jou eyn mool eyn poesken geven, 't smeeckt soo soet?
Ay kinderen hout 'et schot toe, op dat 'et varcken gien schade inde tuyn doet.
Mijn leve wummelke woo sun y soo toornigh, hoor doch na eyn minschen reden, Ick heb wat goets met jou veur.
Wel nou ick ben te vreden, Wat of hier uyt komen sel, 'k loof hy het wint in 't hooft: Nou laet en reys hooren.
Hoort mijn smoket meecken, gelooft Wis on waerhastigh, ick werd nich mit jou schartsen, Men dat ick jou seggen weerd, komt oet gront mijnes hartsen, 'k Leuf y konnen hexen, edder op em bessemstock ryen, edder ander kunsten, Dat scholme joo seggen, verwoor joo sunsten Schalme soo balt nicht in die verlieven, den van eersten an dat ick jou sagh, Begon mich 't hert im panse toe sieden, as went in onse meums worstkerel lagh, De kolloeneswol mick tem halsen her op, ick dacht noe wert he der haroet springen.
Help leeve got van Souft seed ick, ick kost my nicht bedwingen, Ick broeckede allerley wijsheydt, ick dacht ick werd 'et mit dem drincken vergeten, Henjoo 't worde wol teyn mool arger, 't was even en allens as of ick ander speten Gebraden werde, 'k loof y konden 't oock wol seen Dat ick dick om de kop werde, on nou weet ick anders geen Hulpe, dat gy met my arme stumper och harm!
Mitlijden hebben wilt, doorom looter doch barm Aver jou harte goon, den al de geleederen worden my stock stijf.
Ick hoor watter of is, jou diende wel een gouwe pleyster over jou hiele lijf.
Maer mienjet in ernst?
Woo schol ick nicht?
't Son wel gaen, binje slechts wat rijck van have?
Woo schol ick nicht rijck wesen?
men oem heft wol twe edder drie swyne kaven, Met eyn gantsche heerd schoopen, ont wol neegen stuck soo kuejen as runder, On mijn tette muy eer man, heeft oock wol ettelijcke bunder Lants, en aver al den bru heft mijne meume bevel.
Daer sou ick al wat na beginnen te luysteren.
Wel Ick moet me Hollentsk leeren, mit ons schaft man oock better wie hier, Door vretmen kein kalde botter-melck im moorse, man eyn hubschen pot warm bier.
Edder eyn wackeren groopen vol brye, die stijf is datter eyn boer mit holtenschoen op kan dansen, dat kleeft om de ribben, Onde dat alle morgen wedder, door steyt men oock nicht to libben Labben an eyn stuckxke swijne vlees, dat wie eyn holt soo mooger is, Ne grot eer my eyn hubschen schincken door eyn hant dick drie edder vier golt-geel speck an is, On eyn joor twey er drie im roock hengen heft, door voort men wol van: Ioo al socht y dee gantse welt deur, y konnen keen beter man Too jouwen lijve vinden, wie ick.
Verdoeye deer niet, ay lieve breng deer een burry of ien kruywagen, Om deuse schoone vryer met reverentie en eerbiedigheydt op de misthoop te dragen.
Dat segh y man oet scharts, y seen my lijckel geern.
Puys, puys.
Woo joo, ick kan de meeckens gesont snacken.
Soo dienje wel in 't gasthuys.
Noe loot toch hooren mijn ooch appelken, schalt so voort gaen?
Mijn sin ist wel, maer wat weet ick 't oft men ouwers 't soo verstaen, En 't is hier oock de manier dat me ten minsten soo een half jaer moet vryen.
I leet ick man toe nacht by jou sloopen, se moetent den wol lyen.
Wat ducktje van die schelm, wie sou deyncken dat de Hannekes sulcke guyte binnen: Ick loof jou dickkop, ick seltje betalen, kan ick maer wat versinnen.
Laet sien daer valt me wat in, ik dien niet langer te beyen, Ick sal al men best loopen, en spreyen Men vaers bedt op, en daer sal ick hem moytjes in leggen, En als 't tijdt om te slapen is sal ick al de gelegentheyt seggen, En zijn heftighe min, soo het aers gaet na mijn mienen, Sel hem dan verkoelt worden met stock-slagen en spanriemen.
Noe mijn harts alderleefste nachtegool, schalt bad omgaen: Brechje.
Ia, ick selt opspreyen, blijfje hier soo lang staen, Of gaet na binnen toe, en als ick hoest of hem, kom dan, hoorje wel.
Dat schol ick doen mijn soecker-moelken, bin ick nicht ien hups gesel, Ick kan lijde wol mit de deerens om goon, on dat kan yder man nicht, Wo wien ick sin in onse Ionckers dochter hedden, snack y daer van, ick wolse soo licht Wie ick dusse handt om wende, tom wyve krijge, Man et dinck is to heeger im omfanck, men scholse wol en twey miege, On wat scholmen mit so een wicht doen, man leget jo am eersten doot, Man dusse vogel schalt wol oet holden, mit eer heeft het keen noot, Noe ick ga binnen toe, op dat 'et de meyster nicht marcken kan. Bin.
Vierde Uyt-komst.
Brechje, het bet opspreydende, seyt.
NOu daer heb ick een vryer, seecker ick hebber geen duert an, Ia wel het is om dol te worden, wat of de Moffen haer voor staen laten: Die rechte smeer-stegels willen oock van vryen praten, Gelijck deuse dras-broeck al me, die noch soo groen Als gras is, en by doet hem op als een dreck in een pompoen, Ia wel 't is een postuertje een mensch mach 'er voor vreesen; 'k Loof seecker hy beelt hem in, dat hy een Hanne of een Geese, Of een andere Deense Iotte, daerse me after de ploegh gaen, Voor het, daer hadje 't niet, 't isser veer van daen, Seecker hy most wel belust wesen die om sulcken man Verlegen was, neen doch, soo hou ick het noch mit onse Ian, Dat 's een knecht als een werelt; en ick heb hem lief, sou ick niet, trouwen, Hy wort schier van elck een bemint, 'k weet datter wel echte vrouwen Sinnen, die hem wel sien mogen, maer hy hetter den dray van, Hy bemint sijn Brechje, en Brechje bemint haer Ian; Nou dat 's even soo veel, dat roert een ander in alle geval niet.
Hem, hou, waer blijft deuse stijve Piet Denck ick.
Seecker ik miende datje me al vergeten hadt.
O neen, mijn lutke deern.
Kom volgme, ick selje in de kamer brengen.
Van harte geern.
Sie daer is de bedt-stee daerwe in leggen, z'is moy vlack, Maer we sellen ons wel behelpen.
I welcken snack, Dat y heroet slaet, loot mick man betyen: Ont went noch eyn mool so eng weer, ick weet wol mick te vlyen.
Mijn leveken ick sweer by mijnder tassen, on door komt keen ander geloof in mijn, Den dat klumpken door doe van gemoockt bist, moet soker gewest zijn, Kom dan mijn hoeneken, mijn tijpken, loot ich dijn eyn mool vatten.
Och hoe soet is de liefde, als een arm vol jonge katten.
Io jonferken, de leefde brent wie koestront inde lamp.
He he, komt het soo datter sulcken damp Uyt je mont vlieght, is 't dat, datje gebreeckt, Kom vaer, gaje in 't bed, en smoort die vlam eer datje 't hiele huys in brant steeckt.
Dat sunt to molen sachte vedderen.
Hoe gaet hem de wasel.
Kaam y mijn popke?
Heruyt geck, ick eet op een tobbe, je steeckt jou voeten niet onder mijn tafel.
Hoor nich Greteke.
Mijn naem is Brechje.
I soo, Brechken wil ick seggen.
Weert ghy jou nicht oet theen.
Strackjes, 'k moet men ouwers eerst goenacht wenschen, blijfje maer stil leggen.
Ay geeft mick dan eerste een potske.
Wat deuse sot: Hou op, dat 's waer, after mijn oor deer bin ik niet besnot.
Y my is soo wonderlijck, al de geleeder sunt my stock-stijf, Door geytse hen, on scheyt van mick als koedreck van moeder lijf.
Y wat heft sie hendige gebeerden, 't is voor woor eyn hubse deeren, Woor mach dat lutteke tevekint blijven: 'k wol van harten geeren Datse wedder hier wee; wat schol mijn olde Meume al wonjer snacken, Dat icker mit so eyn schelmken an mijn sijde quam te hoes sacken: 't Gantse dorp van Kolbeeck spracker wonjer van, jo voorwaer, Door leuf ick isse wedder.
By mijnder sielen 't is de vaer: Dat de hoer de suke hool: se heeft ghelogen, Och ik arme knecht!
wo ben ik soo schendigh bedrogen: Dat dy dat Osenburger wapen besloo, doe looser meeke, Och ick weet jo gants keen root, ick mach de kop onder de decken steeken.
Ay Neel laet ick noch een reys drincken, seker ick bin noch niet buys.
Ick wil geen gedrinck mier hebben, je hebt 't hoy al tuys.
Ick kan deuse kraegh niet los krijgen, hoe wort een mensch oock gebruyt.
Brechje doe jy 't een reys los, en helpt hem 't wambas uyt.
O bloet is dat valle.
Wat isser Vaer?
Iou loose fleers, Wat hebje in 't bedt geleyt, licht een reys met de keers.
Wel wat is dit voor een juweeltje?
Neel, Neel, ackerment 't is een giest.
Dat moet ick bekijcken; jou droncke biest, Sel jy in ons bed gaen leggen.
Wel vrouw wat is hier te verhackstucken?
Ay lieve kijckt dense schelm ien reys.
Hoe selt hier lucken Deynck ick?
Iou dochter och arm mijn goe meyster!
die heeft mick bedrogen.
Vaertje dat is niet waer, de schelm het gelogen, Maer ick seltje van stuckje tot beetje doen verstaen.
Flus soo ick om wat te halen, inde keucken sou gaen, En dit liefje volgde mijn, en hielme deer dingen voor die niet betaemde Te seggen, ja wel deer, ick schaemde Me schier doot, gelijckje dencken kunt, wel hoe Een eerlijcke dochter sulcks te vergen, deynckt toch hoe ick te moe Was; nou ick liet hem al betien, En ick bedocht dese list, op datje allegaer sout sien Dat het een guyt is die niet en deught.
Ia, ja, bin jy sulcken quant?
Dat selle we jou wel uytkomen; sa mannen, elck een stock inde hant, Of wat ghy krijgen kont.
Och meiner lieben goe meyster, Ick bid jou holt doch op.
Na datse Iochem uyt gejaeght en dapper ofgesmeert hebben, komense wederom, en Ian seyt: Ian.
Ick geloof vastelijck dat hy daer een teyster Tien twaelf, die goet is gekregen heeft, trouwen het quam hem toe.
Hoe is 'et Lubbert vaer?
O mijn, ick bin soo moe.
Kom vaer, gaeje jou wat rusten.
Wel Brechje daer heb ickje noch te liever om, Nou datje jou soo wel gequeten hebt.
Iou schelmpje, kom Hier een reys, selje men noch scheeren?
Neen ick seeckers.
Nou dat 's alliens, soo moetment de Moffen verleeren, Die 'er al te veel laten voorstaen, en ruycken niet in wat lant sy sijn.
Ie hebt jou wel geweert met de nemmer in de brant, kom moer gaje met mijn Na binnen toe.
Iochim komt al klagende naeckt in sijn hemt, en treet onversiens op sijn Lants-luy, waer af sy verschricken en wech loopen.
o wee!
wat bin ick in groote noot.
Hans, Hans, her op Hans, loop, loop, hier komt de bittere doot.
Holt, holt Michel, hey woor bistu door ghebleven?
Ghy vrame Kaspel-kinderen, verschrickt nicht, su ick bin noch in 't leven Ont hebbe vleesch on knoocken, wie andere mensche.
Mich. Dat loof ick nich den bistu eyn mensch soo verweer dick, Edder bistoe eyn geyst ick besweer dick, Bistoe van goeden soo kaam an mick, Bistoe van bosem soo goo van mick.
Och neen ick bin nicht booses, man ik ben bedroghen soo schenlijck.
Mich. 'k Loof dat her Iochem is, 't let sijnder sproocke enlijck.
Io die sullevege bin ick, heb kennis an mijn y vroome lude, Wat suntje voor welcke?
Dijne kompoens, Hans ont Michel.
Och su eyn mool woose mick brude.
Mich. Wat hebtse dy gedaen?
Hoort, doe y van my scneeden, kam ick verby eyn schoester gaen, Door ik mit eens worden, om 't hantwerck by toe leeren, On dee hat eyn hubse dochter, dee gink mit soo firceeren, Ick meende datse mijn soo leef hedde, wie ik eer deeden, Wat heft dat tevekint too doen, se geyt, ont leede My in 'er vaers bedde, on sede se wol by my komen: Noe ick verwachten eer met smarten, man wel duvel scholt dromen Datse sulcke kneepen im maerse hat, den eer ick omsach weerense my alte hoop op 't lijf, Nu hestoe door sloon sien, ja, dat my al de geleder stijf Ont lam sunt, on wat ick bad 'et mocht nicht baten, On tot mijn groot ongeluck, heb ick 'er al mijn kleyder, mijn waetsack, ont mijn seysen moeten laten: Wat dunckt jou heb ick keyne rede dat ick mick bedreuve?
Woo du pleeght te verstendighste im Kaspel too wesen, on lestoe die soo euven, Averst doe kenst de hose-koppen noch nicht, se sunt to slim.
Och mijne kleyder, mijne kleyder!
Mich. Noe mijn lieve Ghim, Goo doe mit ons, en west wel too vreeden, We hebt noch gelt in buydel, ont werden dy wol wedder kleeden.
woo kaam ick 'er toe?
Mich. Hen ja soo hestoe dat olde spreeck-woort nicht hooren soogen: VVer lichtelijck geloovet, wert lichtelijck bedroogen.
Noe dat heftet al wech, nae weenen helpt doch nicht.
Oy vraame Lants-luy al to hoop, sie toch wol toe dat y soo licht Dusse hose-koppen nicht geloovet, man neemt eyn exempel an mijn, Steckt eerst doe vinger in d'eerde, ont ruckt in wat lant y sijn, Ick mach altoos seggen dat ick too Amsterdam wese bin, 't Wert eerst ont lest wol blijven, keen duvel krijght 'er my wedder bin.
Mich. Y Iochim 't is genoch, loot doch dat karmen blijven, Noe loot sen Hans, loot ons em binnen brengen, de Keerel mocht verstijven.
DE NACHT-SPOOKENDE JOFFER, BLYSPEL; Gerijmt door A. PEYS.
t’AMSTERDAM, By Jacob Lescailje, Boeckverkooper op de Middel-dam, naest de Vismarckt, 1670.
DE dankbaarheit en min een Ioffer komt bestralen, Dies zy in ’t duister spookt, tot lichtenis van smart; De list door liefde werckt, en kan de prijs behalen, Dies Heer, en knecht, en broêr, in ’t spooknet zijn verwart; Dat Ongeveynstheyt weet, ter rechter tijt, t’ontbinden.
De Liefde weet een weg, die niemant ziet, te vinden.
J. L. PERSONAEDJEN.
Florestijn, Edelman van Spanjen.
Carille, dienaer van Florestijn.
Angelica, verlieft op Florestijn.
Isabella, Kamenier van Angelica.
Lycidas, Lisander,}Edellieden, Broeders van Angelica.
Ariste, dienaer van Lydicas.
Lysis, dienaer van Lisander.
Lucinde, Nicht van Angelica.
Het Tooneel is in ’s Gravenhage, in en om het huys van Li- sander en Angelica.
’t Spel begint met den avont, en eyndigt    tegen den morgen.
NACHTSPOOKENDEJOFFER.
Florestijn.
Carille.
WAt dunkt u van den Haeg, Carill’, kanse u bevallen?
’k Heb nergens ’t Iofferschap, in soo een glans sien brallen Van schoonheyt, en cieraet, ’t hoovaerdigh metselwerck Heft sich ten hemel, waer d’oranje-tack, het merck Van dese Prins in gloeyt, door ’t bloet van Brittens Koning, Wiens leven d’hemel spaer voor rampspoet: yder wooning Verstreckt hier een Paleys: ’t is tien jaer nu geleên Dat ick hier ’t lestmael was, sints is de stadt, in leên, In heerlijckheyt, en pracht, en glory opgestegen.
Maer hebje op de reys geen honger noch gekregen, Datg’ hier nu blijft staen sien?
hoor, als ick ergens kom Het eerst daer ick naer sie, dat is naer disch, en brom.
Wat raeckt my ’t Iofferschap, ick hou het by de keucken.
’t Is iewers hier ontrent heel braef gekoockt, de reucken Die nooden mijnen neus: laet ons doch soecken, Heer, ’t Huys van Lisander, want sie daer, ’k en kan niet meer.
’k Hoop dat ik immers daer eens goede chier sal maecken, Of ick ben seer verdoolt: laet ons dees reden staecken.
Ghy sult haest sien hoe dat Lisander my bemint, En of ick reden heb, te roemen van een vrint, Daer ick u, op den wegh, soo veel af heb gesproocken.
Het is hier ergens, want my dunckt ’k heb het geroocken.
’k Weet seecker dat hy u siet komen in den geest.
De meyt die heeft te vlees- en vismarckt al geweest, Om u onthael te doen.
Wy leefden met malkander Gelijck Hephestion met Pallas Alexander, Wanneer wy t’samen te Sorbonen, op een trap Bevlijtighde met ernst de wijse wetenschap Van Aristoteles: maer ben ick niet bedroogen Soo woont hy hier ontrent.
INdien gy wort bewoogen Door bidden van een vrouw, en traenen die sy stort, Ick bid Weêrhout sijn moetwil toch: eer hy my komt te schennen.
Ick bid u, toont hier in u edelmoedigheyt.
Maer hoe... Ay laet... Ang.
’k Heb u genoegh geseyt.
Gins komt hy die my volght...                                  binnen.
Wel dat’s bescheyt gegeven.
Wie heeft zulcks meer gesien?
hoe sult gy hier in leven?
Ick sal haer helpen, mits sy wil geholpen sijn.
’k Moet my van oneer doch beschermen, haer van pijn.
Wat port u doch, om u in dit gevaer te steken, Eer u is haren staet, of wie sy is, gebleken?
Of... Flor.
’t Is een vrouw Carill’, en dat ’s genoegh: wel aen, Laet ons door schalckheyt haer vervolger wederstaen: Soo niet, ’k sal met gewelt die schender staende houwen Voor ’t punt van dit rapier.
Wilt my dit dan vertrouwen.
’k Sal middel soecken om t’ontsteelen desen dief Den buyt die hy vervolght: gevonden: desen brief Sal hem den middel van vervolgen wel ontrennen.
Daer is hy... III.
Licidas, Ariste.
Aris.
’t IS om niet... Lic.
Ick wil, en salse kennen Eer sy langs dese straet en omkeer my ontvlucht, En vragen haer de reên, waerom sy my... Aris.
Ik ducht...
Ick bidt verschoont my, dat ick u val... Lic.
Wat sal ’t wesen?
Soo moey’lijck, ey, wilt my dit opschrift toch eens lesen, En seggen toch aen wien dien brief moet sijn bestelt.
Van hier vervloeckte beest... Flor.
Mijn Heer, dat is gewelt, Het is mijn dienaer, en als gy hem komt te hoonen Soo hoont ghy my... Lic.
Wel nu, wat wiltg’ hier meê betoonen?
Dat gy te qualijck leeft, met een die niet misdoet.
Indien ’t u lust, soo neemt het dan in ’t quaet, oft goet.
Kan sulck een daet in ’t goet wel immer sijn genomen?
Mijn Heer, naer dat ick sie, gy speelt wel sterck den vromen.
Met woorden evenwel soo recht men weynigh uyt.
Dat ’s seker.
Laet ons dan maer komen tot besluyt.
Wat segtge, willen wy oock eens een gancksken wagen?
’k Sou dat soo aerdigh doen: maer ick ben half verslagen Van honger, en mijn mes is maer op broot geschaert.
wat sie ick?
hoe men vaert Mijn broeder naer het hert: wel aen, ick sal hem helpen.
Caril.
Wel nu gy oock, so raeckt hy teffens uyt de schelpen.
Hoe broeder!
hebt gy dan soo reuk’loos in myn schant Geswooren, dat gy my den segen uyt mijn hant Komt rucken, en my voor een laffaert af komt maelen, Nu gy my door u hulp den seeg wilt doen behaelen.
Dees eed’le daet verbint my onuytspreeck’lijck aen U kloeckheyt, doch soo gy noch niet en sijt voldaen, Kunt gy bequamer tijt en plaets voor ons verkiesen Tot u voldoening, ick sal eer noch moet verliesen.
Naer ’t u gelieft mijn heer.
kan het sijn?
Ben ick van reên berooft en oogen: Florestijn!
Lisander!
Ach mijn vrient!
o Goôn!
ick kan niet dencken Dat gy noch hebt in ’t sin, mijn broeder, om te krencken Een vrient die ’k meerder als mijn eygen selven acht, Vervolght gy Florestijn, sijt seker dat gy tracht Naer mijn gewisse doot.
Ach broeder, wilt vergeven Mijn los oploopentheyt, ick ben niet waert te leven; Maer dit vertroost my, dat ick schult heb sonder schult, Ick kenden hem noch niet.
Ick bid’ u hebt gedult.
Verschoont my, ’k ben alleen de oorsaeck van het vechten.
’k Heb ongelijck.
Wel aen, laet ons den haet dan slechten, Mijn waerde broeder, ay omhels die waerde vrint; ’t is Florestijn, dien ick, en die my soo bemint, Aen wien ick schuldig ben mijn goet, mijn bloet, en leven; ’t Is hy, daer ’k u soo vaeck heb kennis van gegeven.
Rampsaligh ongeval!
ick stae verstelt van sin.
Om te betuygen, hoe ick u, mijn vrient, bemin Sal ick eerbieding eerst aen uwen broeder toonen.
Ick kus u hant, en bid’ wilt mijne fout verschoonen.
gy sijt gequetst!
wat sal ’t sijn?
Sijt gy gequetst, o goôn, mijn waerde Florestijn!
Ick bid’ u sijt te vreên, die wont is licht om dragen; Het is maer in mijn hant; ay wilt die niet beklagen.
Fy reuckeloosen arm!
die sulck een daet bestont.
Kom binnen, op dat wy verbinden uwe wont.
,, O hatelijck geval op mijn geluck gebeten, ,, Door dien gy my belet van immermeer te weten ,, Wie dese schoonheyt is, die voor my henen vloot.
’k bid u laet dees onverwachte stoot ,, Van ’t storten van mijn bloet my tot geen onheyl wesen.
Dat komt ’er af, van veel in Don Quichot te lesen, Van dat men niet een vrouw in noot sou mogen sien, Of datmen datelijck haer troost, en hulp moet biên.
ICk bid’ u Isabell’, en laet my niet verlegen, Geeft toch mijn rouwgewaet, laet u mijn ramp bewegen,    Daer my ’t geval meê dreygt, o hemel!
heb ick dan Niet lang genoegh beweent ’t verlies van mijnen man, Die ick in ’t opgaen van mijn trouwdag heb verlooren, Eer ick voor ’t Altaer hem mijn trou had’ toegesworen.
Hier is ’t al vaerdigh, ’k bid’ maeckt toch wat rasse spoet Eer dat u broeder komt, want soo hy iet vermoet, Sult gy hem, door dit kleet, het vloers van d’oogen trecken, En ’t sal hem tot een vast en seker blijck verstrecken, Dat hy u daet’lijck in het Schouwburg heeft gesien.
Kan iemant, Isabel, meer ongenae geschiên, Als my rampsael’ge, die van yder ben verstooten, En in het diepste van het huys sit opgeslooten?
Wat port mijn broeders my soo streng te kluystren?
seg, Heb ick ooyt ingegaen een quad’ of snoode weg!
Is ’t schant, of oneer, dat ick my somwijl laat vinden By d’and’re Ioffers in het Schouwburgh?
’t wijl men inde Comedie niet en siet, noch doet, ’t geen oor, en oogh Niet sien, noch hooren magh... heb ick geen reên om klagen?