floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wel ik verfoey me dat ik me sulken fatsoentje heb laten aen praten.
Ja Moer, wilje besteetsters gelooven, mis ist, je meugje op dat volkje niet verlaten.
Daer worden er so veul deur misleyd, daerom kom ik er niet aen.
Daer het se me alrie een Kostelyke Posteliene schotel gebroke, de beste die der veur myn schoorstien heeft gestaen, Ik kon het niet laten, of ik moestje men noodt komen klagen: Seg ik datse een glazewasser brengen sel, se komt met de raegbol, spreek ik van een beuzcm, se brengt een luywagen, Neemt de beuzem in de andere hant, danwel, dats al weer aen, al watse doet dat doedse verkeert, Sieter dat vegen iens ter handt staen.
Dat geloof ik wel Moer, ze het et er leven ligt niet geleert, En ze sel ter leven ook niet worden dieje meint datse is.
Wel Marritie Jacobs wat is dat te seggen?
Ja Kijnd, ’t souwje al vremt veur komen als men je dat quaem uyt te leggen, Daer is te nacht tot jouwend al vry wat om e gaen mier als de meulen in ’t woudt, Doch, ’t is gien wonder dat er wat om gaet, daer men soo sonder speulman bruyloft houdt.
Aangaende die saek, Marritje Jacobs, we hebbender te nagt gien noodt van gehad, van dat perfuymen ’t Is pas ses weeken geleen, datwe ons secreet hebben doen ruymen.
Daer prate we niet van Diwertje, verstaet ons wel te regt, Hebje se wel te degen besien?
Wat sou ik er aen sien?
Grietie.
Wat jer aen soud sien?
wel myn lieve Moer het is een Knecht.
Een Knegt, een Knegt!
Ja een Knegt Kijnd.
Een Knegt!
og og lacy, og armen!
Hy het jou Dogter wel te degen gekoestert, dezen nacht in syn armen.
e Jan Jaspersen!
og wat komt ons over!
een Knegt, een Knegt!
HOe benje zo onstelt Moer?
ik verstae niet een woord watje segt.
Is het om de Meydt?
laetse weer loopen, selje je om de Meyt soo versteuren?
Laetse weer loopen!
konnewer nou zoo afkoomen, wat noot wasser dan van treuren, Het is een Knecht.
kom kryg men e reys een keers, dat ik er de waarheyd van ondervin.
Siet, watte oogen het hy als een Valck!
en hy krijgt al haer aen zijn Kin.
Og ja moer, het is een Knecht!
die teeckens en kennen niet liegen.
Jou stucke boefs alsje bend, hoe hebje ’t durven bestaen van eerlijke Luy zo schandelyck to bedriegen?
Spreek op, wie benje?
eer ik je de bienen aen stucken smijt.
Ik ben Jan Klaesen, die jou Dogter Zaertje Jans zo lang het e vryt.
Jan Klaesen!
Wat segje Vaer?
Het is Jan Klaesen Moer?
Grietje Pieters?
Wat komt ons over?
Ja moer, dat heb ik er al van verwacht.
Je bend een vrouwe schender, jy heb myn dogter verkracht, Verkracht hebjeze, ’k sel wraeck roepen.
Nou moer, je moetje zo niet versteuren; Je moetje zelfs nog al troosten, en deinken dat die dingen wel mier beuren.
Troosten?
daer is niet een lid aen men lijf dat stil staet!
soo ben ik er van ontstelt.
Al ’t geen dat we hier nou sien, hebben we je dat flus niet al te vooren gespelt?
Wat helpt nou al jou temery op afkomst en geslagt?
ik seg datse wel hebben gedaen, en dat elk dit vonnis zel wijsen.
En ik zeg dat et maer een party labbekacken en koppelaersters bennen, die dit prysen.
Nou Vaer, weesje maer wel gerust, ’t is al gelyke munt, hou jy je slegts wat hartig in de Kouw.
Ik seg nog e reys, dat ik het niet om de broederschap en liet, dat ik me wel te deeg aen dien schafuit wreeken zouw.
Als ook aen die, die dit werkje dus hebben helpen besteecken.
E Zaertje, e Zaertje.
Och daer komt die sloof aen, wat hets een krop!
en hoe selse kenne spreken!
* Zaertje.
MYn Liefste Vader en Moeder, vergeeftet myn so ik je heb misdaen.
Misdaen?
Nou Diwertje, onstelje soo niet, men moet tegen een jonge Vrou soo niet aengaen, Og hoe bedrukt siet zer uyt, se selder gewis noch aen ’t eynd schreyen.
Jou leelycke stucke vleys alsje bend, hoe hebje ’t durven bestaen, van jou ouwers soo schandelyck te verleyen?
Was het noch maer een Schoenlappers Gesel, ik soud ’t versetten, maer Jan Klaesen, ja wel ik ben hiel confuys.
Verschoont myn, soo ik je hier in beleedigt heb.
Verschoone!
datje een bordeel maekt van myn huys.
Nou Jan Jaspersen, deinck dattet er diel is, en dat niemant een anders Bruyd sel rooven; J. Jasp.
Ay kallemoers praet, er diel is, mienje datwy die dingen gelooven?
Maer Martyn de Besteetster, die al dit onheyl heeft gebrouwt.
Ik sweer dat zer veur lyen sel, sie daer, ik gae soo dryvende na de Schout, Soo wordse noch licht in ’t heymelyk gegieseld, of ten mmsten uyt gebannen Want in sulken Stadt als dit is, weet men dat onkruyt wel te deeg te wannen.
Nou vrienden, siet je Kinderen hen vernederen, maekt doch een eynd van er verdriet, En deinkt watter e passeert is, dat et uyt oprechte liefden is geschiet.
Og daer zygdese neer, Diwertje se sterft, ik voel niets aen er bewegen.
Myn Kind, myn Kind.
Ze het gewis van ontsteltenis een hartvank gekregen, Og ja se sterft, wat azyn, azyn, soo sprenkeldse wat, en ontbinter er schorteldoeks bant.
Myn lieve Zaertje Jans, so je nog eenige kennis hebt soo drukt me nog iens veur ’t lest aen men handt.
Marrit.
Ay stae wat ruym Keyeren, se begint er wat te recken, ik hoop dat ’t nog gien sterven sel wesen.
Och Marritje Jacobs, terwyl ’t nou soo leyt, wou je men nou wat soecken te belesen.
Nou Jan Jaspersen, geeftje woort, je siet immers wat swarigheyt dat er uyt kan ontstaen?
Wat sellen we doen Moer?
Ik sie geen middel Vaer, of we sellend wel moeten laten voortgaen.
Soo sel ik hem eerst veur af eenige artykulen gaen veur houwen.
Hoor Jan Klaesen, of ik het toestont, souje myn Dogter op dese Voorwaerden dan wel willen trouwen?
Og ja mynVrient, hoe krachtig, en hoe naeu dat je me die ook instelt.
Soo selje me dan beloven, datje niemant van je Volk, in handel of in wandel na volgen seld, Dat jer t’eenemael van seldt af sien, en alje Geselschap en aenhangseld afsnyen.
Dat je de Hanematten seld schouwen, als ook het quanselen van Honden en van Duyven, steentje beentje en Schilderyen, Datje de Kroegen sult haten, noch van pasdies, al wat ik sie, of van in’t verkeerdbord te speulen, seld maecken je werck, Datje je beroep eerlyck seld waernemen, en wesen altyt neerstig soo op de Beurs, als in de Kerk.
Beloof je me dit alles na te komen, en van noyt weer tot jou voorgaende leven te keeren?
Og ja, en soo je ’t op myn versoekt, soo wil ik et jou wel sweeren.
Wel, hout daer in dan je woort, soo wensch ik je veul gelucks met myn Kint.
Wat soo, nou siet men, dat die in ’t stryden volhart, ten laesten noch overwint.
Veel gelucks Keyeren, dat je samen lang meugt beklyven.
Veel geluks Zaertje Jans en jy Jan Klaesen, altoos lieve Kinderen meugt blyven.
Wat wonderlyke toeval is dit, ik staeder van verstomd, soo wonderlyk komt et me veur.
Wat hebben wy er met kracht tegen gewoelt, en nou komt hy er door dese list noch soo gemackelijck deur.
Ik kan het niet begrijpen, ’t is of ik in een doolhof ben, daer niet uyt is te raecken.
Maer dit wil ik je wel seggen, dat et regt stof is voor een goet Poëet, om een Blyspelletje van te maken.
Ik ken me onmooglyk niet bedaren, soo wonderlyck als men dit voorkomt, en soo vreemt.
Nou vrinden, elck spiegle sig aen my, en sie wie dat hy onder syn dack neemt.
J. BARA KLUGHT Van het Verslingert MOEKROESJE.
————— Haec fallit amantem.
t’AMSTERDAM, By Adriaan Venendaal, Boeckverkooper in deMolsteegh, in ’t Groot Catechismus.
Anno 1668.
KLUGHT Van’t Verslingert MOEKROESJE.
MOEKROES, Weeduwnaar.
M. KURCK, Barbier.
OLEF, Barbiers kneght.
NEUSER, Doctoor.
FEETIDA, een Hoer in eerlijcke schijn.
BRICOL, de Schim van Moekroes.
NEUTERTJE, allemans dienstmeyt.
FRISSERT.
GULHART.
SMULPAAP, Waardt.
RUGGEBULT, een kruyer.
Twee Speel-lieden.
MOEKROES.
BRICOL.
Vivat d’Eed’le blom die mijne ziel geboort heeft; Langh leef Moekroesje, die de schoonste maaght bekoort heeft, My dunckt, alwaar ick stap, dat ick de stralen zie Van mijnen Hemel-zon; nu ick de schaduw vlie Die my op d’hielen volght: Bricol.
Op eene steen zes ogen, Moekroes, noch ben ick hier Moekroes.
Het oogh heeft my bedrogen.
spreecktge?
en groet gy niet de welvaart van zijn schim?
My dunckt ick voor de Goon alree ten wolcken klim.
Geen Mosse-kop zat ooit zoo diep in ’t bont gedoocken, Als my de min in ’t hart.
Bric.
Wat hebje al wints gebroocken!
Zie, dat zijn gieren; van een Minnaar na ick gis.
Maar zegh, Moekroesje, dogh wie dat de Juffer is, Die u het ingewant, en middelriff zoo warm maakt.
Moekr.
Een oge-blixem my tot in den kartel-darm raakt.
Zy is ma foy een beelt, dat met het minnen speelt, Zy is een Poepedril die al mijn zinnen steelt, Zy is een Nacht-planeet, wiens heerelijcke infusie Haar lief Moekroesje brenght geduurigh in Confusie; Zy is een scheeps-Compas, ick haar gestreecke naalt, Zy is een morgenstar die ’t light op starren haalt.
Had Naso haar gezien in ’t schrijven zijner minne, Hy hadde Feetida gekosen voor Corinne; Zy heeft een hals soo glad gelijck een Zee-tonijn, Haar lipjes witter zijn als ’t witsten Armelijn; De gaatjes van’er neus, ten halven maar versleten, Zijn met een Passer uytgenome rondt gemeten; Haar borsjes, o!
wat pen is die beschrijvingh waart, Zijn opgezwollen als het onderst van een Taart, En datj’er ooghjes zaaght met vier scharlake randen, Mijn koddige Bricol, jou nieren zouden branden.
Wegh met de losse waan der Troysche Heleen, Wegh met de Schuym-godin; dees voert de vlagh alleen; Zy dringht door Acheron, zy vonckt door Styxe nevels; Maar zegh, Bricol, hoe staan mijn kostelijcke knevels?
Bricol.
Hoe komjy aan dat schoon?
je maaktme dul; o baas!
Jouw kneevels staan gelijck de kneevels van een Haas.
Wat duncktje van men baart?
ick vraaghje naa men gramschap, Bricol.
Krul op, en zetje dan fel tegen eenen Ram schrap.
Wat duncktje van men gier in zulcken Compliment?
Geen helderder Moekroes en leeft ’er hier omtrent.
Wat duncktje van men tret?
Tienvouwdigh in de breete; Maar, zeedige Moekroes, nogh dienje meer te weete, Waar op gy stoffen meught.
Laat hooren mijn Bricol.
Jou trony, jaa alleen, maakt alle Juffers dol, De Juffers niet alleen, maar zelfs getrouwde mannen, En jongelingen, die zigh t’elckens zamen spannen En zweeren u de doodt; vrees niet, wat droes!
ick ben Bricol, die van dat werck den ondervinder ken; Weest over al beleeft, en schrick niet voor haar tronien, Maar houdt u scharp als ick by uwe Ceremonien, Waar af gy meester zijt.
Ick zweerje by men baart, Gy zijt de schoonste Nimph van heel de werelt waart, Dogh eerje verder gaat, besoeck voor eerst de meester, En laatje potzen, o Moekroes!
tot zijnent leest ’er De min u schoonigheyt In ’t aanzight van zijn kint, wat valt’er veel te veynzen?
Die zaak moet ick Bricol met ernst eens overpeynzen.
Genoegh bedaght.
Dat schuyft zoo reght naa meester Kurck.
O aller Apen Aap, vervalje in ’t val van Urck?
Hoe zelje in ’t eynde van uw vuyle vodderijen Gelijck een boere-loert in Momus kaken glijen!
Ick volgh uw Haze-loop, zoo zie ick in de kaart, En hoe twee vogels u ’t hair pikken uyt den baart: Maar zaght, daar rijst een wolck; ’t zijn, celdrement twee Hanen Op fratzen afgereght, die grager by de kranen, Als aan het Outer zijn, ick voegh my by haar schemp, Zoo raak ick deze dagh tot d’ooren in de slemp.
Feetida.
Frissert.
Gulhart.
Neutertje.
Ick zal u dienstigh zijn.
Friss.
Gaa daatelijck henen, Neutertje, Bestelt my dezen Brief.
Neuter.
Hoe staat het Kleutertje!
Vriendt, zal ick mede gaan?
ick zweerje, by de Droes, Ick brengh haar flux, ja, flux in ’t by-zijn van Moekroes.
Gulh.
Loop zamen inder yl, wy waghten wisse tijdingh, En voort uw wederkomst.
Neutertje, en Bricol binnen.
Feeti.
Ick hoop dat met verblydingh Dees Rol afloopen zal.
Volgh jy ons lessen na, En houdt u by de naam van d’Eed’le Feetida, Wy zullen, snogg’re meyt, de geestigheydt ter eeren, U tooyen datelijck in kostelijcke kleeren, Zoo krijght de klught een eyndt.
Indien ick immer pol Geliefkoost heb, Moekroes passe op een looze snol, Die hem om-armen gaat, ick wil den Eezel leeren, Dat hy niet hooger dan by sleghte moet verkeeren.
Laat aan mijn gunsten de belooningh van dit werck.
De Hoeren zijn daar in den mannen veel te sterck.
Mijn snootheyt mist niet om de gaauwste te bedriegen, Dies zal ick hem in slaap, gelijck een Samson, wiegen.
Peur stracks ter herbergh in, daar ick u heb gezeyt, Feeti.
Nooyt zult gy zien gebreck aan mijne dienstbaarheyt.
Moeckroes.
Meester Kurck.
Olef.
Bona dies Dominus Kurckius.
minnaar van uw snoesje!
Ick wenschje veel gelucks, zijt wellekoom Moekroesje, Wat is ’t my vreughde dat ick uw Discipel ben!
Nogh eensjes met een draay.
Dat ick de mode ken Van Complimenten is, O meester Kurck!
geen wonder, Maar weetje niet wat nieuws?
Ick schat je voor een donder, En pronck van Nederlandt, en koom ick niet te spaa, Ick hoor gy zijt verlooft aan d’Eed’le Feetida, Dies wensch ick u veel heyls, en wel-gewenschte vrughten.
Wel hoe, Moekroes, wat ’s dit?
is’t nu een tijt van zughten?
O schoonste Feetida!
wiens scharpen adem-geur Van uwe voordeur spat tot in uw aghterdeur, Gy zijt O schoone Roos in’t Paradijs gewossen.
Zoo isze oock schendigh out.
Moght ick mijn aad’ren lossen Op u vermogentheydt!
Voort, Olef, krijgh een stoel, My dunckt ick voel de brandt als uyt een zwavel-poel.
Zoo zied mijn ingewant.
O Feetida!
mijn waarde, Een Basilisk heeft naauw de stercke kraght op aarde, Als in u oogen steeckt.
Ogh!
Paphos kleyne guyt, Die zoo veel vlammen in dees enge boezem sluyt, Indienje lesschingh aan mijn minne-dorst wilt weygeren, Ick sal van dulheydt op een Ooyevaar gaan steygeren En zien na Feetida door verrekijckers heen.
Maar quamje, met verlof Moekroesje, dan beneen Gelijck een Icarus.
Wilt my den baart eerst scheeren.
Ick zetm ’er toe.
Laat staan, ick vlam op Bruygoms veeren.
Hy wast hem, en spreeckt voort.
Nu trapjy, heer Moekroes, de neck in van de Nijt, Wijl gy jaghtmeester van de wijden Oost-zee zijt, Dat in de rondte na ick hoor ruym vijftien mijlen.
Zulcks ben ick, meester.
Hoe zitje dus te quijlen In ’t bekken als een zot!
past dit een grooten Heer?
Het is geen quijlen, of zulck quijlen is mijn eer.
’t Zijn liefde-gulpjes die my uyt harts-aad’ren dringen, Kurck.
Kan dan de min soo fel een Jager-heer bespringen?
Olef, met de spiegel.
Moekroes-heer, zie eens toe of alles is zoo ’t hoort, Zegh uw beliefte sleghs.
Een ander bekken, voort, Ick merck hier fauten die geen Edelman betamen, Dat zulcks te voorschijn quam ick zou ’t my eeuwigh schamen, Ras, Olef, krijgh my hier mijn dieploot,* Olef, ras, Dat ick reghtmatigh kin, en baart en kneevels pas; Zoo, langhzaam van de neus ten lippen af.
’K zal pissen Ha!
ick barst Kurck.
Zoo kon nooyt meester missen.
Haal nu mijn Passer, en mijn eycke Lineaal, Op dat ick in het rondt, of drykant niet verdwaal, Olef.
zit dogh stil, Moekroes, mijn meester is te verlegen Met een Jaghtmeesters baart.
Op zy je hooft, ter degen.
Waar is mijn dieploot weer dat ick de lenghte peyl Der kneevels?
sus, zy staan een korreltje te steyl; Wel zoo, dat magh ick zien, en ’t past een rape-schilletje Te drillen naa de Kerck.
O dubbel Ape-billetje!
De blooheyt van den Haas hem vaak de doodt-snick baart.
Ben ick nu, Feetida, geen Eed’le schoonheyt waart?
Uw gorgeltje dat piept gelijck een Muyze-keeltje.
De snaren barsten van Apollos luyzigh veeltje Op ’t klincken van uw stem, verleydende Sireen, Eylaas!
wanneer zal ick uw drempel overtreen, En vallen mijn Citheer in bey haar gloeyende armen?
Olef, hem vegende.
Gy zult u aan dat hout nogh branden, nogh verwarmen De quasten zijn te kout.
Zwijgh als Moekroesje spreekt, Moekr.
Denckt dat de liefde my de harssens stukken breeckt.
Dat gelt is langh verdient zoo gy voor geck besteet zijt, Kurck.
Moekroes nu zinje schoon; een Minnaar, die met leet vrijt, Past op zen baart, gelijck de Winthont op den Haas; Gy zijt, ick weet het wel een overnooblen baas, Maar een dingh bidt ick u Moekroesjen in ’t verholen, Jeloersheyt dreyght uw kop; twee gaan ’er met pistolen Gelaan van dubbel scherp, en micken ’t op u lijf, Moekr.
Veel liever schey ick van mijn schoonste tijdt-verdrijf, En schenck mijn Feetida aan ’t hoogh gezagh der Goden, Wie klopt ’er aan de deur: Neuser.
Een Doctor, en twee Boden, Die samen veel gelucks opoffren aan Moekroes Met zijne Feetida.
Doctor Neuser.
Moekroes.
Een kraam-dronck Heer, avous, Moekr.
compliment.
Zoo langh ick afganck heb zal ick uw gunsten lonen, Zoo langh ick adem schep zal ick mijn gunsten toonen.
Schijt nu pistolen, schijt verraders van Moekroes, Ick tree, voor Feetida, spijt d’allerzwartste Droes, De kaacken in des doodts, ja, zat zy in een Etna, Ick volghde mijn juweel in zulcken vuurigh bet na.
Dat’s gangh.
verwaght uw Bruydegom.
Neutert.
Doorlees eerst deze brief.
Is die u wellekom?
Sancte Pater Romae, dit schrijftme mijn Afgodetje, Bricol.
Bricol wees aan Moekroes de toegangh van dit bodetje.
Heer Doctor, zooje wilt, ick gaaje daat’lijck voor.
Vaar wel Moekroes.
M. Kurck, Olef, Neuser, binnen.
Vaar wel Kurck, Olef, en Doctoor.
Alle binnen.
Olef uyt, plunje bergende.
’t Haze-breyn is wonder zot ,, Op de losse vastelavont Met de krullen in het hooft Dat de vlugge winden klooft, Victori, ’t is liefde.
Vol glori.
Hy ken de Juffer niet, hy heeftze nooyt gesproocken, De Juffer leefde nooyt; hoe kan de liefde roocken In ’t Hazen ingewant!
die zonder ogen vryt, En zonder ooren, is gehoor en ogen quijt, Hier wil een euvle klught nogh op ’t Tooneel uyt groeyen, De riemen van Moekroes zijn ysselijck aan ’t roeyen, Ick tree naa binnen op het klimmen van die schaal; O Passer!
Dieploot!
O eycke Lineaal!
lacchende binnen.
Is dat al mee vryen vuyl-neus?
ben ick nogh jouw schimmetje?
Waarom liep hy, denck ick, niet liever om Peet Immetje, Met ’er glimmende kinnetje, die tandelooze murf?
Of waarom zoght hy niet die pokdalige troni, zoo wit gelijck een turf, Die lebbige, goore, zoorige Stijn?
Bricol, je verzintje, Dat logenagtigh vercken is getrouwt; neen, mijn Moekroes, verbintje, Nooyt aan een klonter-vod, ick ken dat Duyvels-kruyt, En dan nogh een party Hof-loopsters, vis-hoeren, al waardigh uytgeluyt, Gelijck leb-Aaltje, kockje blick, eyt grim, daar alle dagen De geheele Haarlemmerdijck ziet eerb’re lieden plagen.
Bricol die weet ’er of, en heeft al mee gevryt: Dan is ’er eens een dievegh van servetten een neusdoeck met Aakers quijt En schelt, en schrolt, met schuym in de beck, op fatzoenelijcke vrouwen, En schent een nughter mensch voor droncken, maar o trouwen De blinden weeten best dat d’oogemeesters zwijn Zoo langh ze ’er adem schept een droncke mocks zel zijn; Nogh evenwel ben ick om mijn Moekroes verlegen, Of hy moet niemant vryen, of vryen zoo het hoort ter degen, Gelijck Megattje dee, spijt de keeckelige vinger-spinder Kees, Door wien op Pinxter-dagh een vuyl-gekakel rees, Ja hadmen toen Bricol aan riemen konnen snyen, Zoo had hy nooyt gedaght zijn Mie te mogen vryen, Maar spijt de Buur-apin, die bos-broek; roep nu keyeren, Een vuyl Ey in de mant daar knapt ze veur twee Eyeren, Foey met die dicklip, wegh, ick steurmen aan geen dreck, Wegh Anne met de kruck; en wegh jy vuylnis-beck Klap-loopster op mijn dranck, geef schelmen in het hair klem, Eghtbreeckster lustje wat?
zoo schuur half-wegen Haarlem, Helder op, Hoere krop Daar woont de kruyer op jou Hoere-kordewagen Die gy meer liefde dan jou eyge man kondt dragen, Die na Oost-Injen is, wijl luys’ge Marri kijft; En tiert, en schelmt, en hont, en vier voor eene schrijft.
dat ’s een schoone zo die schele Kees zel prijsen Als hy op ving’ren quylt.
Bricol heeft een afgrijzen Van eer-dieveggen, en brantbalcken voor den Droes Maar een te minnen diemen niet en ziet, Moekroes, Een diemen niet gekent, en die men nooyt gehoort heeft?
Hoe is het moogelijck dat een niet u zoo bekoort heeft?
daar vergeet ick ’er nogh ientje, die hier niet vergete dient, Een felle Scorpioen, wilt met haar nimmer ete vrient, Je waart het leven quijt, z’heeft Padde-schuym gezogen, Met doghters overspel haar zwagers zelfs bedrogen, Zy groeyt in aghterklap, zy leeft by smockelbier, Den afgront gaapt ’er naa, en vonckt het helsche vier.
De schijn-deught vult ’er borst, zy is een weeuw, O jaa togh, Gy zijt een brave weeuw, maar koom my niet te naa Zogh, Je spat niet dan fenijn, jy reekent dat ick schrick, Jouw tover-aanzight brenght de Reizers in een strick, De rijckste raacken zieck, en kort daar aan in d’aarde, Nogh onlanghs, zooje meent, jy dees Bricol vervaarde.
En zoght twist in zijn Eght, wegh afgesleten Hoer, De kuysheyt deyst te rugh voor aller Hoeren Moer, In ’t huysje zonder glas mooght gy u snaar bezoecken, Dat pokkigh Dans-beest kan uw valsigheyt vervloecken, Zoo schuuwt een ieder, die u, O karonje!
kan, In d’Eeglantier-straat, Teef, den jongen Timmerman, Nu gaat gy op die graght een vuyl bordeel opreghten, Maar Valcken-oogh ziet ver, hy zal uw voorneem sleghten, ’k Gaa aghter uyt, op hoop van verder sprongh in ’t hol, Waght vry in korten tijdt d’affronten van Bricol, Uytzuypster, menschen-haat, Bedrieghster in jou darmen, En Weeuw van Hendricks Zoon, jou val genaakt, o harmen!
Neutertje en Moekroes uyt.
Zie daar mijn meester zelf met Neutertje; de Droes, Wat draaght hy zoo bedeckt?
Uw schaduw, Heer Moekroes, Was teenemaal verwart in Haarlem-dijckse Teven.
Een baisez moy la main zultge, eer gy nadert, geven: Gaa heen met Neutertje, bestel my dit Paket Aan haar, op wien ick mijn ziel-gunsten heb gezet, Aan mijne Feetida, ay!
Neutertje ’k beloof dy Een bruyn-gebrade Haas, jaa, by men baart, geloof my, Ick ben een Weewenaar, en min de Poepedril, Eysch jy maar watje lust, ick geef wat Neuter wil, Nu ick mijn Feetida zal met een Koeck vereeren, Nu zy, stip nygende, mijn lipjes zal begeeren, En lurcken met haar mont den Nectar uyt men Neus: Bricol: Zin jy Bannist?
je spreeckt beloo gelijck een Geus, Waat geeftze naa jouw snot, en platte snater-rieten?
’t Is al voor Neutertje, wat zal Bricol genieten?
Pas op, ick benje Schim, en doeje niet zoo ’t hoort, Ick zweer by mijn baart, die Feetida bekoort, ’k Zweer by men Haze-mont, en by mijn zilv’re bellen, Dat ick een ander spel, uw liefje gaa vertellen, Heeft u haar Broeder lief?
belooft hy u zijn gunst?
De schoone Feetida verheught zigh op mijn kunst.
Weest dogh te vree, Bricol, gy zoeckt vergeefs haar zinnen, Die ick gewonnen heb, door uwe kunst, te winnen, Neuter.
Geef jyme maar de koeck, ick brengh hem daar hy hoort.
Mijn schaduw, mijn Bricol, zoo gy haar ziel doorboort, Met zangen, en met rijm: zoo ben ick heel bedurven; Hoe heb ick het zoo fel, mijn schim met u verkurven?
Jy loopt een dwarsse wegh, maar volghje mijn verzoeck, Laat ick bestelder zijn van Feetida heur koeck.
Dat zal ick zelver doen.
Gaa, draagh dit packje samen, En laat my tot mijn min een heerlijck spoor beramen, Een spoor in tot mijn trouw, Bricol, verhoe mijn schaa.
Nou heb jy ommers schult.
Ick bid mijn schim genaa, Genaa, Bircol, vergeef de botheyt van mijn reden.
Loop, kniel veur Feetida, wilt daar ’t gebedt besteden, Kraan-ooghde nar, gelijck ’t een murwe vryer voeght.
Kom dan, geef hier de koeck, mijn hart is doorgeploeght Van stale vinnen door het minnen in de boezem; Een ander drinckt de wijn, my schencktmen enckel droezem, Hou daar, Bricol, een deel met Neutertje dit gelt, Tot meerder* loon u eens zal werden toegetelt, Dogh breeck de vrientschap niet van my op mijne Joffer, Ick offer u, O twee!
’t pit van mijn harssen-koffer, Weest sinlijck in uw doen, pas op uw dingen scherp, Mijn kind’ren, Kroesje barst in zijn verliefd ontwerp.
Daar Neutertje, tree veur.
Bricol ick wilje waghten.
Neutertje treckt Bricol ter zijden.
Bricol uyt.
Maar magh ick wel een naght by Feetida vernaghten?
Ick wenschje liever by den helschen Isegrim.
Indienje ’t ligchaem mint, zoo min jy oock jouw Schim.
Neutertje, staa stil, Moekroes vermoort mijn zinnen, Wil jy de schaduw niet zoo wel als ’t lijf beminnen?
Dat’s meer als reden.
zot, wat vraaghje me Bricol?
binnen Moekr.
O snogg’re Feetida!
je brenght Moekroes op hol.
Moekroes, nu gaa ick heen om Feetida te groeten.
Ick val voor Feetida, Bricol, en voor uw voeten.
mijn Zon, mijn ziel, mijn zulv’re schat, Gedoogh dogh dat ick u by Venus-navel vat, Gy zijt, O Feetida!
niet zot-wijs, en niet wijs-zot, Bricol.
Gy zijt.
Mijn Feetida, gy zijt mijn rijstebrys krot, Gy zijt mijn snatertje, mijn simpeltje voor elck, Mijn kommetje met room, mijn schabbetje, mijn melck, Mijn prut, mijn stremmelts, mijn Jericho, mijn Roosje, Mijn Hansjen in het bont, mijn moffjes botter-doosje.