floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Als ick haer gelt heb dan sal ick rijck syn dat weet gy wel, k’Hebser oock soo lief om, s’is de hoop van al myn wel-varen, Hooveerdigheyt En datse met haer ghelt verdoemt waer ick woud’ met haer in de hel varen, Ja ick hebse liever als lief, ghelijck ick weet datse my bemint; Hoe moest sy my beclaghen?
want sy hout my voor haer vrint, Voor haer lief, voor haer troost, al mach ick niet over haer deurpel stappen Dat is om dat de lien van ons niet en souwen weten te klappen, Wat gelaet toondense?
was se niet bedroeft?
spreckt.
Sey se niet groet myn Heer, myn Lief, myn hert daer myn hert in steckt, Kreetse niet?
was se niet bedruckt om my in alle haer ghedachten?
Ia sy was soo bedruckt dat s’haer te bersten lachten, Franc.
Lachten dat Viggen, die Pry, die Laef, die Kaelvinck Lachtense?
wat beest is dat, waerom en gaefdese niet een klinck, Al waer se van kleir Gout, en elcke vest Ducaten Soo en sal ick myn Bey om haeren’t wil niet laten, Neen, ick sal myn Bey trouwen al spijtet haer wat k’En wil se niet meer aensien, ja seght haer dat Al kroop se op haer bloote knien hondert mael om de Stadt, Soo en sal sy niet op my winnen, jae seght haer dat, Al waert dat den grooten Turck selfs voor haer badt, Soo en sal ick s’in geen genaey nemen, gaet seght haer dat, En al het goet dat se heeft, oft heeft gehadt Dat sal voor den Duyvel vaeren, gaet seght haer dat.
Maer Ioncker hoe spreeckt ghy soo?
Ick spreeck soo ’t my te moey,, is Sou’t my niet spijten, dat se sulcken koey,, is Waer is myn Beyken, myn Lieveken, myn Treusel, myn Ziel, Hooveerdigheyt Die ick voor myn wel-Beminde, voor myn Koningin hiel, Sy can eerlijck de kost winnen met voor de lien te stijven, En soo doende can ick in myn eeren blijven, Myn Qualiteyt is daerom niet te min Al en trouw ick geen groote Sottin: Wat hebde van die dant als heel daghen te poeijeren, en te streelen Met duysent ellen lint, met honderden Iuweelen, Met Kammen over hoop, dan Doosen Cabinet, En al het poppen tuygh moet wesen op-geset, Ontelbaer nieuwigheyt van alderhande kanten Die langhtse voor den dagh: met menichte Pindanten Met alle tuijeringh, van Ringen, Peirele-snoers Die s’ om de Memmen klift met seven dobbel toers: Sy moet een heelen dach te voren practiseren Op wat manier sy sal haer s’anderdaeghs palleren, Sy gaet de ronde doen de winckels in, en uyt Om tierelieflijckheyt aen Borst, aen Oor, oft Tuyt: s’En vraeght niet wat het cost, want t’geen Methode,, is Men geeft den vollen eysch, alst slechts de Mode,, is Wat Kancker voor de Mans, wat pest syn sulken Wijfs En soo ’t de Mans verbien, een Weirelt vol gekijfs, t’Is eenen Deyn, een Loer, een Lijs, eenen sonder vreughden, Eenen Grimmer, n’en droogen troost, eenen noyt verheughden, Eenen suffer, t’hooft vol Muyse-nesten, eenen taeybol, Een Kekeleer, een Graver, een vrouwen-hater, een ouwen grol; Ick mach wel beklaegen seggen sy dat ick aen u vast,, ben.
G’en weet niet seyt de Man dat ick in sulcken last,, ben.
Hooveerdigheyt Ke Lief leght de saeck wat aen naer dat gy’t geschapen siet.
Neen seggen se, wy brenghen u daer me in’t Crediet; Hoe menigh eerlijck Man om diergelyck moet quelen, Alleenlyck om den pracht; moet Bancqueroeten spelen.
Ick sal myn Bey trouwen, en settense naer myn hant: Die de Dant trouwt om de Want, verliest de Want en hout de Dant.
Ja Ioos wat dunckt u, heb ick niet gelijck in de saecken, Ioos.
K’en weet niet hoe al dat ghelijck in u hooft can gheraecken, Maer Ioncker hoe coutge soo voor den ontbijt; Want ick geloof dat ghy van daegh noch nuchter zijt.
Dan heeft men ’t best verstant, niet als een Kieckens hooyken, Maer als een Philosooph, Ioos.
Geeft m’een oortken voor een brooyken; Want ick beswijck bycans van hongers noot, Franc.
En spreckt my van geen geven, oft slaet my liever doot, Wat sultge verbeuren is’t dat ghy van al u leven Noch eens begeert, dat ick u wat sou geven, Ioos.
Neen toch, Ioos.
Krijgh ic geen Huer ten minsten geeft my de cost Ick moet ommers eten, Franc.
Hebt ghy het vasten begost Voleynt het noch maer ses, oft seven daeghen, En al dat ghy dan verteirt sal ick u afdraeghen Spreeck ick qualijck?
Ia, en dan waer ick al moort, Hoort Ioncker ick vraegh u, en seght met een woort Wilt gy my eten geven oft niet, Franc.
Hoe my dreyghen?
En waerom sou ick niet, ick spreeck voor myn eygen Franc.
Beyt Schelm... Binnen.
Hooveerdigheyt SESDE UYT-KOMST.
Baes, Balten, Boer met het Kindt op den Arm.
HE Kanalie vogel Boer.
Wat wilt ghy met my doen?
Ick ben ontschuldich, Balten.
Het heeft al te goeijen fatsoen, Soo u dat Kint past, neen maet ghy hebt het meer gedraeghen, Het voeght u heel wel, wat geefd’ ons dat wy niet over u en claeghen, Geeft een Vaen ten besten, en wy schellen u quijt, Boer.
Soo ghy van die vreught sterft ’k wil dat g’het my verwijt.
Ick sal u lie geven, en den derm vullen?
Neen, ick ben ’t dreygen ghewent ’k en pas op geen brullen, Had ick gelt g’hadt ick had gegaen in een slaep-sted’ Maer den noot dwong dat ick my soo armelijcken led’.
En onder de Banck gingh slaepen, Balt.
Wy moeten hebben gans sacken, gans seven, Boer.
Siet wilde wat hebben ick sal u het Kindt geven, Baes.
Ja slepus gh’ en hebt dat soo qualijck niet veur Soo en hoefden ghy’t niet te placken weer aen jemants deur, Balt.
t’Is eenen stouten Boer, hy heeft meer geloopen op dien teirelingh Hy weet syn bescheet wel, Boer.
Ick en ben geen verveirelingh, Dat gy dat peyst, ghy doolt, dieven en kneveleers Die crijg ick allen dach, dat geeft my niet eens dweers, Baes.
Hoort wat hy seyt?
wel Uyl, meend’ ons dan te schenden Voor dieven, en knevelaers?
Dat ghy de Waerheyt bekenden Hooveerdigheyt Gy sout selfs seggen dat ghy’t waert,* dat hebt gy onder een bedocht, Dat ghy lie sout seggen dat ick het Kint hier had’ ghebrocht Te Vindelingh inde Stadt, om my soo uyt te suypen; Maer stickte van den Dorst?
soo sterfde van gheen stuypen: Baes.
Die schelm is gheweldigh steegh.
Sa Benghel seght wiens Kindt is dat?
Dat-men d’Ouders ontbiedt, oft hebt g’het selfs by jemandt ghehadt In Bastaerdy?
en soeckt ghy ’t u soo quijt te maecken?
Seght de rechte waerheyt, seght wat is van de saecken?
Seght Kint, spreeckt Manneken, ey paeyt desen Vent, Wie was u Moeder, want u Vader geloof ick dat gy niet en kent, Och ghy zyt noch soo onnooselkens, ba konde noch niet spreken?
Ghy zyt nochtans soo ’k gis wel ses, oft seven weken, Nou spreeckt als een Man, syn u Ouders oock wat van schick?
Wel spreeckt, ghy kunt het ten minsten soo wel seggen als ick: Ba hoe bitter treckt-men de tronie, gade sumpen?
Flus langh ick u wat om de Ribben te crumpen, Wat meynde dat wy sotten syn?
ghy Buffel, gy Veir, Ick langh u flus een knodts teghen u steir Dat g’er gheen lieken af dichten sult, Boer.
Liekens dichten En can ick niet, dan ick sal u met woorden wel berichten Spreeckt maer met reden, en wort niet al te gram, Gy zyt terstont op u peert, wat zyde ghy voor eenen Quidam, Konde geen menschen hooren spreken?
en ick moet wel verdraghen Hooveerdigheyt Dat gy my slaet en stoot, en met een Kindt comt plaghen, Baes.
W’en doen u noch niet gelyck gy wel hebt verdient.
Dat is waer, want gy schenckt my dit schoon Kint, Ghelyck ’et my oock wat, Balt.
Ghy zyt een rechten quack,, man Boer.
Hoort ick segh het, daerom trouden ick nu een ou Back,,pan Voor een Wijf, daer ick noch Kint, noch Kraey by en creegh Oft ick’t sou konnen voor ’t myn houwen, alst wat by de weegh Ghelijckt, al genoegh, om te thoonen dat ick een man soo wel als de meest,, ben En dat ick verstandt heb, en een fatsoenelijck gheest,, ben Balt.
Daer’s geen gebreck af, het gelyckt u op een hair, Boer.
Och ick crijgh het nu soo lief, als oft ’t myn eyghen waer: Corasie Manneken, lustich schelmken maeckter maer te blijven Ick sal u ses, oft seven hondert potten pap in ’t lijf drijven Wilt gy maer smullen, ick sal u soo op-vullen, en nagelen met de voeten op een bert In den Kelder, daer ons Gans soo vroegh vet wert: Wel gy Sweemerken, gy Naentien, gy Cabouter-man Wat doede met mynen erm?
maeckt g’er een touter van?
Dat Gat gaet al Hockebock, Wiewa, quicq men doos, Gy rieckt gelyck een Spetie, gelyck een Tymes, gelyck een Roos, En zyter niet Hooveerdigh op al hebt g’u wat bepreutelt: Gy en hebt geen slot voor den Neers, want ghy zyt wel bekeutelt.
Hooveerdigheyt Balten.
Wel Baes my dunckt dat desen Boer nooy van gelt scheyt En dat hy ons sal paeijen met een drolligheyt, Baes.
Dat dunckt my oock, luystert hoorde dat gherucht,, niet Hout den Boer vast soo ontloopt ons den bucht,, niet.
FRANCISCO, IOOS, BEYKEN, BY-KOMINGH.
UYtstrijcker, uytstrijcker, Franc.
Nou Beyken laet my gaen Ick sal hem wel leeren, Beyken.
Ke Lief en treckt u dat niet aen, Ioos.
Uytstrijcker, uytstrijcker, ick wil en sal’t seggen.
Oft gy sult myn Huer tot eenen stuyver op-leggen, Franc.
Sal ick sulcken affronten lijen van mynen Knecht?
Holla, holla, hoe comt dat ghy tegen eenen jonghen vecht?
Daer en haelde geen eer aen Franc.
Ick mach hem slaen, en stooten Ick geef hem Kost en Huer: Ioos.
Heb ick van u oyt genooten Een neghemanneken Huer, en dat gy van uwen cost cout Die heb ick gebedelt, oft gestolen om dat gy selver eeten sout.
En in de Cloosters haelden ick Bier, op den naem van eenen siecken, Franc.
Beclaeght u van geen honger gaet thuys en eedt dat Kiecken Dat daer versch is gebraen, en lacker gelardeert, De lien souden meynen dat ’t waer waer, daer gy my me blameert, Goey Mannen de jonghen is te stout in syn Bachuys.
Ick heb een kelder vol Wijn, en noch een heel Packhuys, Hooveerdigheyt En hy derft seggen dat ick Bier doen halen heb op een anders naem; Balt.
Die soo gheluckigh waer die eens in dien Kelder quaem; Hoe souden wy lampen, hoe souden wy souffen, Wy brochten, ter Heir ein frissen dronck seggen de Mouffen: Boer.
Sou ick mè drincken Ioncker: want gy huerden my flus voor Knecht, En ick ben sints een Kint rijcker geworden, Franc.
Kijck Beyken, maer seght Is dat ons Kindt niet.
Ia ’t Lief, Baes.
Wel zydet oft niet; wel Swager-in Beyken.
Ick bent al selfs Swager.
Wat seght gy is dat u Kint.
Ick lacher in ’t Kinder bed’ voor, onder de banck, Ba ten is haer niet dat g’het weet, Beyken.
T’is myn ick hebbet daer selfs te Vindelingh gheleet, Baes.
Zyde gy sulcken Daey, ja, gy vuyl Swijnnaris Te Vindelingh geleet?
dats voor uwen Solaris.
Dan van my mach se vrijelijck worden gesmeten, Baes.
Soo zyde gy den Vogel die haer soo fraey heeft bescheten Doede com, com Beyken.
Help, help, Balt.
Maer Baes hebt een lutsken verdrach Franc.
Ick hebt by Eedt belooft dat ick van avondt niet vechten mach, Beyken.
Och Swager wat wilt gy doen Hooveerdigheyt Baes.
Ick sweir ghy sult se trouwen Oft ick sal u dien opsteeker viercant in den boesem douwen Franc.
Ick sal se trouwen.
Troutse dan, oft ick langh u voor d’eerst een snab door de kaeck, Franc.
Doet toch dat mes wech, oft ick verlies myn spraeck, Ick com eerst uyt de Korts, en ick beghinse weer te crijgen.
Wilde myn Swager syn oft niet?
Siet hem hijghen, Och armen den man is als doot, Ba laet hem wat gerust, Baes.
Wie moeyt het hem?
Wie, Wie ist die wat lust?
Maer Baes ghy hebt gehoort dat hyse wilt trouwen, Wat wilt gy noch al meer?
Wilde myn Swagher syn wild’er my voor houwen, Franc.
Och ja Baes.
Geeft my dan de handt, Franc.
Daer isse.
Veel geluck Met myn Swagerin, vaert wel, en leeft samen sonder druck.
Dat moet waer syn: Baes.
Comt ic sal myn volck wat op het werck doen letten, En wy sullen daer gaen een Pintjen opsetten Tot me Jonckers myn toecomende Bruer.
Dat is te veel gemist, die druyven syn te suer Baes.
Com, com laet ons gaen, Franc.
Neen, hoort, ghy sult my t’ uwent leijen; Want ick wil u tracteren met Pasteijen, En daer moet tyt toe syn, dus op een ander tyt Sal ick u noijen, Baes.
Ick ben te vreden dat ghy myn Gast zyt.
Gy oock Boer, voor al dat wy u hebben bedreven Tot u onschuldt, en wilt het ons vergeven, Geeft het Kint aen de Moeder Hooveerdigheyt Boer.
Hou daer Moeder daer is uwen Seun, waer voor dat ick ghecreghen heb soo lustigh Kleun.
Daer niet meer af vermaent, dats ganck                         Binnen.
Gans sacken Nu mach ick myn Huer wel aen een Gooy-mans deur placken, En roepende in de Schou op ’t alderstilsten uyt Wie quaey schulden Coopt, want seker dats een Buyt.
Een Hasaert, morghen send’ ick hem de Cluyvers Voor myn Vierendeel-jaers Huer, dat bedraecht vyfthien stuyvers; t’Is noch soo veel: maer wat ick oock segh?
laes den Man En heeft soo veel niet, dat syn is, datmen om den vingher winden can, Dus ’k laet hem gerust, den Meester te plaghen, en sou geen knecht betamen Ick mach my aen een ander Verhueren, en UYT JONSTEN VERSAMEN.
LIEFDE DOET SORGHEN.
FINIS. "
DE GEWAANDE WEUWENAAR, MET HET BEDROGE KERMIS-KIND.
BLYSPEL.
EERSTE DEEL.
Gedrukt voor den Auteur.
Petrus, gewaande Weuwenaar.
Jan, Antoni, Jacob, Wilhelmus, Gijsbrecht, Huybert, Daniel, Didricus, Karel, Johan, Jacques, }}}}}}} Borgers.
Deintjen, Moeder van Dina.
Dina, bezwangerde dochter van Deintjen.
Willem, Man van Maria.
Maria, Huisvrouw van Willem.
Martinus, Metjen, Judith, Johanna, Dirk, }}} Gebueren.
Kees, Maay, Lauw, Griet, Adrianus, Gerrit, }}}} Inwoonders.
Arie, Marritjen, Evertjen, }} Buyten-Lieden.
Arien Kraan, Kraanen-verkooper.
Joris, Messen en Scheeren-slyper.
Frans, Joost, } Liedjes-zangers.
Den Dichter heeft zich aan geen Rijm noch Maat, maar enkel aan eenige woorden en spreekwyzen gebonden.
EERSTE BEDRIJF.
EERSTE* TOONEEL.
MARIA, *DINA.
Eenige Bueren luysteren van ter zyden.
GOeden dag, Buerdochter, hoe gaat het jou toch al In deze kermis tijd?
Zoo tusschen vroed’ en mal.
Ik heb op de kermis mijn oogen zeer gezien: En ooren doof gehoord aan al die vreemde liên: Een ieder scheen om prijs zijn Keelgat op te zetten; Daar riep ’er weder een, ey, wilt ’er wel op letten!
Hier in deze Tent is het puikjen van de Merk: Den drang was daar zoo groot, ja dat een ieder werk Had, om met zak en pak daar heelshoofd uyt te raaken.
Waar gâ je nu na toe?
wat wil je nu gaan maaken?
Ik gâ na huis, dewijl verscheenen is mijn tijd.
Wilt my eens zeggen, waar je nu woonachtig zijt?
Nu woon ik in den Haag, daar tien Kinderen zijn In huis, maar die zwaare huur, is wat zwaar voor mijn.
Doch wat de Lieden belangd, die zijn als Lammeren Te bedienen, en zoo goed.
Het zou my jammeren, Dat zoo een braave Meid een kwaaje huer zou treffen; Doch ’k weet een middel om u van die huer t’ontheffen, Zoo jy veranderen wild, ik zal jou bezorgen Een gemakkelyke huer, als jy maar op morgen Twee ueren na het noen fluks by my komen wild: Ik weet een Weuwenaar Godvruchtig en ook mild, Die een Meid van doen heeft, jy zoud’ hem wel gelyken; Maar voor dat hy jou spreekt, moet hy u eerst bekyken, Daarom zullen wy eens wandelen na de Baan, Lichtelijk zal dien Heet wel in zijn Hof-deur staan.
METJEN, JUDITH, JOHANNA.
Metjen.
DAt gaat weer op den tril, wat zal ik daar van zeggen?
Die Wagen gaat niet recht, ik vrees die streeken leggen Op een kwaaje Moer.
Zy weet met die hantering Wonder om te gaan; puur of ze in die Nering Van Kinds gebeent’ opgetrokken was.
Zonder fout Staat ze by de kenders daar voor te Boek: je zoud’ U zegenen en kruyssen, als ik eens opende Een groot Magazijn van Hoeren-stukjens, nopende Haar en haar twee Zusters: zy wierden by Studenten, Die tot Leyden woonden, en by zulk slag van Venten, In haar Jeugd dikmaals in ’er eyl aldaar ontboden; Of daar of daar omtrent, alwaar dat dan die snooden Het lustig van ’er gat lieten gaan.
Die oude krullen, En Vlees-Negotie schynen zoo haast niet te zullen Vergeeten worden in deez’ kommerlyken tijd; Want het beterd als Scherbier op den Tap.
Zy zeyd, Als* ze haar gezonde leden maar mag behouden, En haar beenen tot den draft; de Actien zouden Dan niet verergeren, maar tien ten honderd ryzen.
Zulken Actie-Koopmanschap zou ik gantsch mispryzen.
Daar gebeurd zoo veel, daar juist geen aantekening Van geschied in ’t Prothocol, noch verzekering Van gegeven word, om daar na te konnen toonen Wat de waarheit is.
Het kwaad zal zijn Meester loonen.
Derhalven meen ik den handel van onz’ Gebuer Netjens te beglueren,*en ieder kuer op kuer Van haar per memorie op het Papier te stellen, En houden Notitie van Meisjens en Gezellen, Die ’er dagelijks als hunk’rende Beesten loopen.
Dat Wicht zal ze zeker met lijf en ziel verkoopen.
wat droevige en schrikkelyke tyden Beleven wy hedendaags, men zou ’er om schryden, Als men aan zulke booze grouweldaaden dacht!
Dat gaat nou met de Kermis door, meend ze.
Ze acht Door de gewoont’ zulks maar een Beuzeling te zijn, En dat al onder een Dek-Mantel, en in schijn Van voor Besteetster te ageeren.
Een gantsch Land Moet op die manier verloren gaan.
de Hand Word haar van de Grooten noch boven ’t Hoofd gehouden.
Daar is mijn Man, dien vroomen Arbeid zak, we zouden Anders noch wat praaten.
MARTINUS, METJEN, JUDITH, JOHANNA.
Martinus.
’k DOe wel een Deuntjen mêe.
Wat stof hebben de Vrouwtjens onder handen?
Hêe!
Buerman; Marie is weder met een jonge Meid Op het Pad gegaan, die ze zekerlijk nu leid Als een Belderom.
Licht’lijk na de Malie-Baan; Ik meen, zy heeft daar een Tuin met een Tuinhuys staan, Hô, dat is my geen nieuws, ik weet haar gantschen handel: Als ik des Avonds voor mijn Deurtjen zit of wandel, Zie ’k honderd drolligheen, en wonderlyke dingen.
’t Is noch geen tijd, dat men ’er Liedjens van moet zingen, Maar ik leg op mijn Luimen, en zal by de stukken Alles prompt en net de Wereld doen zien, en plukken Dan haar gelegentheid van hair tot hairtjen uyt.
Wy mogen wat praaten; ze zijn met jou gebruyt.
’t Kalfjen zoekt zijn Moer, al zou ’t zich te barsten loopen.
MARTINUS, METJEN, JUDITH, JOHANNA, DIRK.
Dirk.
IK most ’er mêe by weesen, als ’er wat te koopen, Of te verhandelen is.
Je komt wat te laat.
Na dat ik bemerk, en jou wel bezie, zoo slaat En draayd het Oog net na het Koper-werkers Huys.
Je sult niet weer eerst raaden.
Heb ik dan abuys?
Neenje, trouwen Knecht, maar mogen we niet eens mallen?
Ik weet meer van dat Huys als jy Luy met u allen: En als we zaamen op geen Heeren Straaten stonden, Zou ik je Historien vertellen, daar j’ u monden En Ooren voor open zetten zou.
Trêe eens binnen.
Ik zal met mijn Discours jou hart en zinnen winnen.
Om een mondjen vol praats laat ik me licht gezeggen.
Wy zullen altemet ’er meê een woord by leggen.
KEES, MAAY, GRIET, LAUW.
Kees.
MEn mach wel zeggen, daar ’t Volk is, daar is de Nering.
Maay.
Dat heeft waarlijk gebleeken, want ik had zoo gering Het een en ander van Koper-werk opgedaan, Doch men kon ’er heen of omtrent komen.
Een Kraan Heb ik alzoo nootzakelijk als Brood van doen.
Die heb ik ook hoog noodig, en na ’k kan vermoen, Is ’er geen kans, dat wy ze op de Kermis zullen Machtig worden.
Lauw.
Dat Deuvikken is toch maar prullen En leuterwerk.
De helft Spuyt ’er rykelyk buyten, Door die sterke loop kan men ’t gat zoo haast niet sluyten.
Met ons praaten, zijn we al een Kraanen-winkel Verby gegaan.
Dit lijkt ’er meê wel een.
Rinkel Eens aan de deur.
Kees, klopt*aan de deur: Dag Baas.
KEES, MAAY, GRIET, LAUW, WILLEM.
Willem.
WAt is van jou believen?
Of je ons en dees Vrouw-Luy zou konnen gerieven Met een provisitie van Kraanen.
’k Denk van ja, Maar tot mijn groot leetweesen is mijn Vrouw juist na Buiten toe: die heeft ’er byzond’re kennis van, En zou de Vrinden beter helpen als ik.
Man, Onzen tijd is kort, we konnen daar niet na wachten.
Zy zal zeker in een moment t’huis zijn.
Wy slachten Den kwaaden Penning, die toch nergens aan kan raaken.
Hebt een weinig patientie mijn Vrouw zal maaken, Dat de Vrinden met contantement zullen gaan.
Geen zwaarigheit, me dunkt, ’k hoor daar Arien Kraan.
Zy gaan in de Stoep, om dat hy dronken is.
KEES, MAAY, GRIET, LAUW, WILLEM, ARIEN KRAAN.
Arien Kraan, dronken en een Gordel met Kranen om zijn lijf.
Zingt op de Wijs: Dewijl ik scheiden moet.
DOe ’k had verbruid mijn goed, Kon ik niet anders leeven, Als van Kraanen koop en ruyl, Keet’lap: ’k hou moet, Nu gy mijn Buik noch voed, Zal ik u niet begeeven.
Roept dan maar lustig aan, Koopt wat van Arien Kraan.
Die niet koopen wil, Die kan zijn Kraan verruilen, Of terstont van my verhelpen doen.
Stâa stil, En kan ik niet, ik dril,             Hy maakt een valsche pas.
Alwaar die menschen schuilen.
Houd dan u Kraan niet vuil, Dewijl g’ u Kraan kan ruil’.
Kraanen koop, Kraan ruil, Keetlap.
Hier is den oprechten Reperateur van Kraanen, ’k kan ze aan een hechten, Al waaren ze aan grusementen.
Ik maak lekken Zoo dicht als een Pot.
Het zijn wel verbruide Gekken, Die dat schoone natjen zoo licht laten verloopen, Als ’t weg is, kan men ’t voor geen specie weder koopen.
Ben je wijs, laat je van dien grooten Kender râan, En bezorgd u by tijds toch van een goeyen Kraan.
Compeer, ’t is of je waarlijk gerooken had, Dat je hier moest weezen; ik kan je zeggen, dat Wy met onz’ Kraanen-werk ’er slecht mêe staan.
Arien Kraan.
Je kond Ruilen, of koopen, wat je wilt.
Een verssche stront In je Neus, ze zullen haar Geld by my besteeden.
Spoel jou mond eerst schoon, en laat de Luiden met vreeden Doen het geen dat haar behaagd.
Vrind de Vent is dronken.
Heb jy het gelag uytgewist, of my ’t geschonken?
De Luy zoeken my niet te koopen, maar mijn Kraanen, Die zijn goed op trouw, puiks puik; ik wed om twee Vaanen, Dat jy noch niemand me beter zult konnen toonen.
Ten respecten van de Luy zal ik jou verschoonen, Maar wy zullen malkander daat’lijk anders spreeken.
Doet jou best, ’k laat daarom mijn Koopmanschap niet steeken.
Hoe veel voor dese twee?
Dat ’s tweederhande zoort, Het een is een Nacht en ’t ander een Dag Kraan.
Hoort, Indien je niet dingen of talmen wild; voor d’een Twee Plaatjens, en d’ander drie malle Beffen.
Neen, Je over eyscht te veel, zie daar het effen Geld.
Laat ik maar aanneemen, dewijl je het zoo steld.
Wat doe j’er toch met twee?
Ik hou ’er een voor ’t breeken, Of zomtijds te Huur in een anders Vat te steeken.
Wel zoo drollige Kees.
’k Moet ook eens zien en zoeken, Of ’er na mijn zin een onder is.
Dezen kloeken Zou jou wel gelyken.
Die is zoo beestig groot.
Wel Vrouw, je zijt u eigen zaak niet wijs: geen nood, Zoo veel te eer is jou kruik vol, ze sluit zoo dicht Als een nacht Slot, dat slag van Kraanen lekt niet licht.
Die dienden wel een Paartjen meer te gelden; Maakt dat ’t bykomt, of steld het zoo die Man het stelden.
Je zult u niet beklaagen, ’t is een kromme Kraan.
Daar is geld.
Nou moet je eens wat om gaan staan, Want ik ben wat keurig omtrent die Instrumenten.
’t Is mijn gewoonten niet Vodden te koop te Venten: Griet.
Ik zoek een Middelslag, ik hou niet van die Grooters.
Die is goed, op mijn woord, die hebje voor vier Stoters.
’k Moet bezien en betasten, ik koop op geen woord; Als je my bedolden, had ik ze aan mijn poort.
Zoekt ’er jou zin dan uyt, maar keur zal angsten maaken.
Die is na mijn Lijf, daar kan ik mêe rêe geraaken; Doch negen Stuivers is genoeg.
Al is het klein, Het is zoo veel beter weer van Stof.
Past mijn Maar het geld, daar kan men de Boter thans voor krygen.
Nu is ’t eind’lijk mijn beurt, derhalven moetje zwygen.
’t Uytschot en Grondzop is altijd voor de godloozen.
Het is geen gevolg, dat de besten zijn gekoozen.
Dan neem ik maar van kant af aan.
Voor drie hoe veel?
Zes en dertig Stuivers: ik heb ’er by mijn keel Geen droog Brood aan, maar zoo goed koop heb ik verkoft Om die nydigen en jaloerzen Gek.
Schoft.
’t Gaat u wel, Mannen.
WILLEM, ARIEN KRAAN.
VEnt, begint me niet te schelden, Of ik zal die moeiten jou rykelijk vergelden Met wat Kermis soentjens, of Moesjens op je koon, Want die den Arbeid doet, die is ook waard zijn Loon.
Als ik begin, zeg ’k je, zoo heb ik niet gedaan, Daarom houd jou Smoel, en laat my met vreden gaan.
Landlooper, je hebt me ’t Brood uyt mijn Mond genomen: Van waar zou jou toch die kennis van Kraanen komen, En dat in die korten tijd?
Per experientie.
Mijns gelijk is onbekend, daarom maakt geen mentie Van die konst: ik roep schrik uyt gantsch Euroop, Drasbroek, Jy zijt ’er alzoo min bekent in, als een Snoek Op zolder.
Ik weet niet, waarom ik my verminder, Met jou te spreeken, en mijn schoonen tijd verhinder, Want jou aanvalligheit is net te vergelyken By de deur van ’t Spinhuis, of een Uyl die te pryken, Of op een Boeren Stront-kar zit.
Leerd eerst noch wat, En begint dan mêe te praaten, Preutelaar.
Dat Mijn Wijf t’huis was, ze haalden het licht uyt je oogen; Daar zou jy zoo veel praats niet by inbrengen moogen, Want die is by den Kraanen-handel opgebrocht Als een Kind by de Lul; en onophoud’lijk vrocht Ze noch al, om op die manier de kost te winnen: Dat is haar eenigste vermaak, ja al haar zinnen Zet ze tot vermeerd’ring van die negotie aan.
Smeermoes, likt beiden ’t gat van Arien Kraan.
Laat dat de Beul doen.