floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Nu in verleden naghl Verselschapt met mijn knechts, heb ick my onderwonden Te klimnen in 'er Hoff, die door ick ben geschonden, Want hoorend gerught riep ick van boven af, Mijn dienaars hout de leer, waar op dat hem begaf een man, wie onbekent, en heeft de leer gehouwen, Doch als ick quam by huys, kreegh ick een quaat vertrouwen, 'k wou sien wie dat et was, maer hy, die 'k noch niet ken, liet my sijn mantel, en ontvluchten 't gier door den Ick wis verraan mijn snood, en valse dienners beyde Zijn trouweloos, en schelme van my, hun Heer gescheyde, Mijn min die is ondeckt, behalven dit gevaar komt noch een swaarder ramp, en al te leyde maar, als dat de Beemse Vorst sijn Leger 't saam doet rucken Op d'Ongarise grens, om het verongelucken Te wreken van sijn Neeff, soo eyst hy een'ge Steen, die hy sijn Erriff noemt en is niet eer te vreen, Voor datmen die aan hem tot soen weer om sal geven, dees onverwachte eyss die doet heelong'ren beven.
Wat staatne nu te doen!
Lisaura geeffme ndt!
Mijn min die is ontdeckt, 'k heb reeden dat ick haat Mijn schelmse dienaers, die soo eerloos my begnaven.
Speur dan u reen Astolff, dat d'onluckige staaven, en dienaars van de min, meest zijn van eender aart.
Ghy zijt geen mannen, neen, een schan maackt u vervaart, een waan is mans genoch, om vreesende gedachten Te wercken in u breyn, hy die u heeft staan waghten Dat is u vrient geweest, door dien hy in de noot Dwilligh heeft gedient, gewis gy waart al doot Soo het u vyant was.
Astol.
Waar sou men sulcke vrinden, segh eens Lisaura hier in deese Werelt vinden!
ized by google.... gueen!
Se zijnder niet, want doe Sopiro sturff, doe sturff de vrientschap oock, en trouheyt die verdurff.
Lisbura.
Wie off 'et wesen magh, dat gy hem dogh kende!
Dar was niet moogelijck dien Edelman die wende Astolfo.
En liep voort van jy aff.
So was 't een Edelman, Astolfo.
O ja, een trefflijck, daar sagh ick em voor an.
Clarin.
Mijn Heer, Ortenzio, die sou u gaare spreeken.
Ga, brengh'en hier by my, wat sal hem ontbreeken? Astolfo.
Ick vrees voor swarigheyt.
Na groetenis en plight, sprack ick u graagh een woort drie vier van groot gewicht.
Lisaura blijft vry staan.
Ick kus u waarde hande, Blijft staan, ick bid blijft staan, gy doet my groote schande, soo gy vertreckt, doorleest dees brief mijn Heer, Terwijl ick hier wat praat.
Lilaura.
Ortensio sit neer.
Mevrouw ben niet moe.
Hoe gaat 'et al ten Hoove, Ortensio.
Gelijck et altyjt plagh, nu onder dan weer boover, soo on en off.
En ghy, hoe vaart ghy al?
Gesont.
Om u te dienen.
Ach, nu sackt mijn hoop te gront, Lisaura.
Wat seytmen al ten hooff?
wat hebt gy niet vernoomen, dat ghy de schoonste zijt, die 'er is, of 't sal koomen, en hoe 'k u weer besie, hoe gy my moyer schijnt.
Gy maakt my heel beschaamt, pynt en parst door u gespreck een bloos op deeze ngaken, daar zijnder met als ick, dies wil die reeden staaken.
Dat 's waar, daar zijnder meer, die 'k u wel wijse kon. wat is 't?
Se zijn by u als Starren by de son.
Hoe vaart Florella dogh,ortensio.
Wat sou die norsse droeskon, en nu, Lisandera!
Dat is een bleecke moeskop, Lisaura.
Se spodckt terwijlse leeft.
Wat maackt Fabricia!
Die siet als Paaters kat, oyt 't was haar eer te na, Ortensio.
Dat ymant met 'er sprack.
Lisaura Hoe mach'et doch al weese Met Flauina?
Die 's van de geele sieckt geneese.
Hoe vaart Octavia!
Olaas, die arme Vrouw, Lisaura.
Die wort so knobb'lijck, en so quastigh, datse nou Staagh met handtschoene gaat, om dat se an 'er handen Soo veel lijckdoorens heeft, dat reekentse voor schanden.
Nu gy 't gejuffert hebt soo aardigh aff gemaalt.
Versoeck ick dat gy oock van 't mansvolck wat verhaalt.
Van dies daar kan ick u al vry wat veel verhaalen, se koppen stijf, en starck aangaande het betaalen, dat kont wat slapjes by, ick ken 'er, 't zijn mijn Breurs, se hebben 't al aan 't lijf, maar weynigh in de Beurs.
O Gott.
Wat schrijffte Heer hebt gy 'er brieff geleesen, en wel te deegh verstaan?
'k moet daar'lijck by 'er weesen, Astolfo.
Kom wijst me waarse is, of hoort gy niet? orensio.
't is in 'ernieuwe tuyn gins by de watervliet.
Wel aan ik gau voor kom volgme.
't sal geschieden.
Ortensio ik heb verscheyen Eedellieden Lisaura.
Op een Banket genoot ik bid vergast men mee op morgen zo 't u lust.
Vi Dienaer die is ree.
Wat doet mijn Heer de Prins!
gaat hy wel snaghts uyt wand'len, Lisaura.
Vaar weet ik weynigh of doch nu wy daar van hand'len.
Zoo gaat hy zoo me dunckt des morgens eerst na bed.
Hy heeft op ymant dan gewis zijn liefd'gezet.
Wie of hy mint?
Orten.
Die zoete Venus janker, bemint een schone Vrouw, die niet een haartje blanker, of moyer is, als ghy.
Ortensio is t waar!
'k ben zijn geheyme raadt en meester koppelaar: Ortensio.
Mevrouw ick weet 'er of.
Wie is 't!
Wie zou het weezen, als u genaade zelfs, gy zijt zijn uytgeleezen.
Ga zeyt men dat ten hoof zoo hebbenze ghemist.
De starren zeggen 't mee, 'k ben een Astrologist, een stuk daar van.
Me Vrouw nui ondertussen Wens ik u lijtzaemheydt, tot dat ghy zoo veel kussen Van die u mint geniet, als starren aan de Lucht.
Binnen Ortensio vaar wel.
Waar voor ben ik bedught?
't Schaat u in 't minste niet, d' eedele gedachten, als u liefd' ondekt, wie sal u doch verachten?
Nu dat turbino is gebieder van u Ziel, en word bemint, mijn steege trotsheyt viel op t onverzienst ter neer, mijn wreetheyt is verwonnen.
'k dee als een wijse maaght, want eer ik heb begonnen Te lieven, zagh ik eerst of hy my had bezint met een oprecht gemoet, 't welk ik oprecht bevint, owel gebooren Prins, ghy mint my als u leeven, zoo langh ik aassem schep, zal ik u niet begeven.
Binnen het tweede bedrijf.
Den koninghROSIMONDE.
met leonore.
En al t Hofgezin uyt.
Rosimon.
Zoo is den Oorlogh nu dan 't eenemael gedemt, lenato.
O ja, genaad'ge Heer, Arnoldo heeft bestemt, als velt' heer uyt uw naam, tot yders groot genoegen, en heeft in sulcker voegen.
Gelijk u Majesteyt zal zien in deze brief t Verdragh bevestight.
Rosimondo.
Wel, de vreed is my ook lief, en 't geen den Hartogh schrijft, hoe hy zigh droegh in 't sluyten, 't is heel wel na mijn zin, de velt hier gaat niet buyten, esterk.
Rozimo.
Lenato, rozimo.
Tarbino.
Bestek 't geen ons den Raat heeft raatzaam voorgestelt Zes Steden, zoo 't eerste punt vermelt, Die hy my af nam, weer bestellen in myjn handen yy wil dat men die geen, die tegens Ong'ren spande, Weer in genaade neemt, verzoeckt voorts tot besluyt, en knoop van vaste vree, mijn dochter tot zijn Bruyt.
Hy eyst rechtvaardich Heer.
Uw dochter schijnt geschapen, Te wezen voor dien Vorst, en Helt, die in de Waapen, En in rechtvaardicheydt nu zonder weerga leeft.
Lenato, 'k vind geraan dat men Luzinda geeft Aan hem ten huwelijk, voorts heeft hy oock geschreven, dat men hem in zijn handt den Graaf Astolf zal geven.
Hy schijnt dat hy om zijn Neef noch dapper is gestoort.
Is reen, die heeft hem schandelijk vermoort.
't dunckt my een wreede daat.
Zeght ghy dat ik zal geven, in 's koonings hant?
Zoo is hy om het leven, om de rust van 't Rijk, zoo zal het noodigh zijn, dat men hem overgeef.
Den koning is nu mijn Verbonde vrient, en zoon Astolf my vremt.
Gaheene Verzeeker hem terstont.
Lenato, zegh met eene aan Prins turbino, dat hy daadtlijk hier verschijnt.
De Vree verheft haar hooft en d'onvree die verdwijnt.
Maar zaght blijf hier by my, ik zie mijn Zoon daar komen.
Langh leef zijn Majesteyt, Godt stark u voor genomen, en langh gewenste Vree, hoe luyt 't verdrag mijn Heer!
Gedijt et ons tot eer, of schant?
Rozimondo.
Men zal ons weer Doen hebben, schrijft Arnold al d'afgenome Steden.
Wat is den Bheem zijn eys?
Rozimondo, hy eyst mijn Zoon, met reden, dat men hem geven zal mijn Dochter tot zijn Drouw.
Uw dochter eyst hy die!
Turbino wel hoe nou, waar om verwondert gh' u?
't is wonder wel geraaden, en 't is ook billik, jaa 't, o hemel wat een quaade, en hels vergifte raat is dit!
Zijt ghy ontzinte, my dunckt het geen hy zoekt, dat het een ander vint, den Bheem die komt te laat, zy heeft al een beminde.
Dat ick u verdragh niet goet kan vinde, voor uw, of voor het rijk.
Hoe zoon 't en is geen bloet, die by het slechte volck of Boeren is gevoet, 't Is Teodozius, dien Eed'len Bheemzen koningh.
Hy zy dan wie hy zy dit streckt u geen verschooningh, had hy mijn Zuster, en u kint, verzocht in vree, en niet door bloet en staal, 'k segh dat hy onrecht lee, Door zulk een wey geringh.
O Godt!
Nu smeeckt hy niet af, maar zoeckts u af te dwingen.
Hoe menigh kooningh heeft de Vreede wel gemaackt Op diergelijcke wijs.
't is waar, ick ben geraackt.
In Digitized by Google Rozimo.
Lenato.
In 't binnenst' van mijn hart, rampzaal moet ik weezen Een vrient mijns vyants!
ach, ken liefd' my zoo beleezen, Dat ik als spooreloos stry tegens recht en reen?
Is hy hier mee vernoeght Heer Vader!
Neen, o neen, hy eyst den Graave ock.
Wat graaff zou men 'em geven?
staat hy na 's Graven leven, hy eyst hem tot een zoen, voor zijn vermoorde Neeff.
Dunkt het u koninklijk, dat men zo overgeeff Een Vorst'lijk onderdaan?
Den Bheem die krenkt u Wetten, en dwinght uals een slaaf.
Wat reen om te beletten!
En heeft den Grave dan Aureeljo niet vermoort?
'k zegh neen, dien lasteraer doorstak hy als 't behoort, Rechtschapen voor de vuyst.
Rozim.
De Graaf hoeft niet te vreezen, men zoekt zijn leeven niet.
Of hoe zal 't weezen!
Hy zoekt de waarheyt van de manslagh te verstaan.
's daar meer recht als hier!
Heer Vader, laat u raan, hoe zout gy zulken man van Vorstelijke Ouders Voorluchtigh, die u Rijk eer schoorden met hun schouders hem geven, o!
Hoel is den Graaff zoo vroom, en eerlijk als gy zeght?
Ja, zoo, dat ik niet schroom mijn Zuster voor myjn Vrou te neemen.
Voor u Vrouwe!
Wel waarom niet!
Meent gy dat ik my beerer houwe?
Zijn diensten maaken hem in alles my gelijk.
Gy spreekt met ongedult.
'k spreek recht, en geenzins wijl van de waarheyt af.
Spreekt gy voor een Verrader?
Door haat en vals gerucht bedrieghtmen u Heer Vader.
Nochtans zoo heeft de Graaf hem schandelijck vermoort.
Spreek van de Graaf met eer, en weederroept u woort, off 'k zegh, lenato.
Gy zijt mijn hooft, en 't staat u vry te spreeken.
Ay breckt mijn hooft niet meer off ik zal t uwe breeken.
Wegh zot wat zal dit zijn!
Hoe stelt gy u dus aan, 't En waar zijn Majesteyt het zou hier anders gaan, met hem dien loogenaar.
Men zal 't my noyt bewijzen.
Hoe booswight!
Spreekt gy noch?
Doet gy mijn toorne rijzen.
Vermeetle wegh van hier gy onberaaden Zoon.
Ik gaa maar nimnermeer en zal de Bheemze kroon dercieren Ongreus kroost, hy zal Luzind' niet trouwe.
Wat aanbelanght de Graaff, 'k zal 'em verburgen houwe, zoo yemant weete wil, waar dat ik 'em versteek, die is zoo koen en volgh.
Dit schijnt een vreemde treek, zal ik t voor vrientschap off voor raazerny aanneemen?
Voor meedelijden Heer.
Hy gaat zigh heel vervreemen, pan my zijn Vader, en bejeegent me met spijt, doch ik en acht'em niet, ga heen het is hoogh tijdt, en hoor wat ant woort dat mijn Dochter u zal geeven, ey is nu in haar tuyn.
Ga eer de Prins het leeven, Rozimo.
Van Graaf Astolfo berght.
Ih vrees het is te laat, ga heen, zegh de Princes dat zy haar Vaders raat Niet en versmade, maar dat zy haar tegen morgen Gereet maakt tot de reys, en gy om niet te zorgen, soo neemt mijn Lijf waght mee.
Lemato.
Myn Heer ik volgh u last.
LuzINDAEUANDRA uyt.
Met hoe veel zorrigen zijn mijn gedachten vast Verwerd' in een.
Mevrou wil op de Graaff niet schelden.
Verraden liefd' zal ook stracx den Verrader melden.
Hy leyt en slaapt in vreught maar ik waak in verdriet.
Gy doet zijn eer te kort, mevrou beschuldight niet, voor dat gy 't weet.
Ortenzio.
Astolfo is gekomen.
Ach dat 'em niemant zie.
'k heb niet een niensch vernomen Die hem verspieden zou.
Luzind.
Ga haalt 'em.
Astolso.
Mijn goodim andien ik niet en wist Mevrouwe, dat gy in Dees schoone Boogaart waar de Bloemen zouden 't klappen, vermits gy als de Lent door uwe zoete stappen, maakt dat al het gebloemt met een verwonderingh buyght Voor u o schoone bloem.
Dat gy noch slaayt, betuyght gy met ureen, gy beelt u in als dat u oogen vry meer zien als 'er is.
Geen slaap heeft my bedroogen, een minnaar voelt geen slaap, dat ik niet eerder quam Mevrou vergeeft 't my, ik bid u weest niet gram.
'k wierd' door 'et volk belet, dat hier rontom gingh wandelen.
Heer Graaf 't geloof u wel, 'k heb yets met u te handelen, in stilligheyt alleen.
Keyk my u hant.
Gaan aan een zy en spreken zoetjes.
Wat nieuws Ortenzio, hebt gy Feliciaan, mijn vryer niet gezien?
Ik heb 'et u voor deezen, wel hondert maal gezeyt, geen koppelaar te weezen.
Maer zagh hy u by my?
Ik bid ay luyster voort.
Spreken weer zoet.
Daar is geen beeter ampt, dat u hoort, in dees u ouderdom.
schijnt gy teraazen, hoe veel zijnder wel van al dees jonge baazen?
Ze zijn dan, die ze zijn, die frisser op 'er leen, en rechter gaan als ik?
Euandera ik meen Dat gy en and're meer om my u vaak gaat quellen.
Gy lijkt Marcissus wel, wie zou zijn zin niet stellen, op zulk een Roelant.
Gingh hy tot aan u deur?
Ik meend 'et was mijn knecht.
En hout gy my dan veur een onden kouden bloet?
Om deeze grijze haeren?
Zoo langh men is gezont, telt men geen tijt van jaeren, zoo den Salmander leeft gelijk men zeyt in 't vuur, hier leeft 'er een in 't ys.
Astosfo.
En van die zelffde uur verbaast uyt.
Dat hy 't ontliep bleef ik vol onrust.
Waar 's den Grave!
Astolffo.
O oorzank van mijn ramp wat zeght gy snoode slave?
Lenato heeft dees tuyn rontom bezet met waght.
Ogot wat wil dit zijn, Astolfo.
Het is op my gedaght.
's onze min ontdekt ay!
Wil u dogh verschuylen!
Princes 't is nu te laat want d'alderdieyste kuylen Zijn mijn niet diep genogh, en zijt gy niet mijn Vrouw?
'k Acht boy noch banden niet, ja!
dat den koningh wou Om uwent wil mijn Hooft ik zou 'tem willigh geeven, mevrouw 'k verlaat u niet.
Orrenzio.
Ik twijffel aan mijn leeven euandara wat raat?
Waar kruyp ik in een hoek?
uw kloekmoedigheyt zakt die nu in uw broek?
Mijn Heer zoo 't u gelieft schuylt onder deeze boomen, want van uw deegen kan u doch geen voordeel koomen, ik bid u volgh mijn raat!
Ik ga en volgh uw zin, hoe wel 't my quaalijk staat.
Gaat onder geboomt.
Wat uwe tegenweer kon meerder onheyl spruyten.
Lenato met de lijfwaght uyt.
komt gy lien met my in, maar blijft gy zamen buyten.
Zie toe, en past wel op.
Lenato wat zal 't zijn?
Wie zockt gy met uw volk?
Hoe komt ge hier om mijn waght?
'k heb last van uw Heer Vader.
Ogot, lenato.
Ik bid verschrikt u niet, mevrouw, ik nader, om als koningm te wenschen veel geluk, in u verheeve staat.
O al te leyde druk, zal my mijn Vader, met zijn vyant dan vermaalen, die hem zijn Steeden neemt, en brantschat in zijn paalen?
Nu wort hy s konings Vrient en Zoon, Luzin.
En my mijn smart.
't verdra gh is zoo bestemt, mits dat Astolffo wart, voor de doot van sijnen Neeve.
Wat zeyt zijn Majesteyt?
Dat men de Graaff zal geeve, indien men hem nu krijgt, zijn leeven loopt gevaar.
Lenato gaat vry heen, ik dank u voor de maar.
Princes zoo 't u gelieft 'k zal u gezelschap houwe.
Ik bid u gaat, of gaat, 'k heb yets te doen.
Mevrouwe, d' alderminste slaaf kust uw sneewitte hant.
Voor uwe moeyte neemt van my dees diamant, sie voor uw wat gy doet, en wil de Graaf niet krenken, de Prins die is zijn vrient, lenato.
Mevrouw ik zal 't gedenken, zoo veer 't my mooghlijk is, ik kus uw voeten.
Luzin.
Ortenzio s t krijghsvolk al ewegh!
Ey zegh euandera?
Euandera.
Jaa 't.
Och hoe ben ik ontstelt.
Myn Heer ze zijn geweeken.
Wat had den kapiteyn met uw mijn ziel te spreeken?
Als dat den koningh my heeft met den Bheem vermaalt.
Wort dan wijn trouwe min zoo betaalt!
Ach Grave!
boven dat zoo eyst hy ook uw leeven.
En wil dat men aan hem uw zal gebonde geeven.
Die eysch en is niet zwaar, ik ben alree geboyt, wanneer gy 't jawoort geeft, zoo laat den Bheem geen moyt Om my meer doen, ik zal zelff op uw bruoloft weezen.
Hy doodme wil hy dan, 'k zal voor geen sterven vreezen, want waar uw trouwdagh is, daar zal mijn sterfdagh zijn.
Luzinda, 'k leeff niet meer mijn leeven is maar schijn.
Neen Teodozio, 'k zal my u overgeeven, oyt krijght gy dees Princes, indien ge my laat leeven.
En haar Vader, u zijn hant, en hulpe leent, nu zijn de mijne vast, zoo haast gy zijt vereent, en ik mijn leeven quijt, zal ikze aan u schenken.
Mijn lieff, herscheyt uw moet, zoo kan ons niemant krenken.
'k Vergeet u nimmer niet, dat zweer ik u mijn Heer, 'k ben niet veranderlijk, den Bheem zal nimmermeer Vooght zijn, van mijn gemoet, ik ben voor u gebooren, 'k u quijt mijn ziel, zoo gaat dit lijff verlooren.
Al dwinght den koninck my zoo weet ik noch wel raat My te verlossen van die geen die 'k eeuwigh haat.
Dies bid ik uw mijn lieff, wil uw leeve bergen, want al teruekeloos dat is den Hemel tergen.
Zie eens wie dat daar komt.
Het is de waght van 't Hoff.
O n Astolfo.
Ie sl zedaar al weer!
Mijn Heer verhergh u off gy raakt uw leeve quijt.
Zult gy my ook vergete!
Nu noch in eenwigheyt.
Hoe zyjt gy zoo bekreete, ay!
droogh uw oogen lieff, en hier mee goede naght.
Vaar wel Astolff, vaar wel, gy blijft in mijn gedaght.
Bedrijff.
Derde vytkomst.
1.0 Den koningh THEODOZIO met MAURITO GOFREDO en al het Hoffgezin.
Zoo heeft haar de Princes al op de reys begeeven, Mauritio.
Ja Heer wy hebben post van haare komst.
Daar neeven Wort ook vermelt als dat haar hoogheyt zieklyjk is, Heeren hout uw fris, het welk haar komst belet.
Theodozio.
Gi in kleedingh en in praght, om zoo mijn Bruyt te leyden, met heerlijkheyt naa 't Hoff.
Wy zijn van Praag gescheyden.
Op de aldernaaste Grens, die d'onger en de Bheem Doen scheyden van malkaar, op dat u koningh neem Zijn koninghlijke Bruyt, en voer haar door de Landen, Van het Boheemze Rijk, die zy door huwlijkx banden zal als een koningin beheerschen, en gebien.
Wat antwoort gaf zy doen ghy haar mijn brief liet zien!
De droefheyt bond haar tong, haar goddelijke oogen, gofredo.
Sloegh zy voort van my aff.
Hoe groot is u vermoogen, oeerlyke schaamt.
Waar is turbino heen!
De Prins is niet heel wel met dit verbont te vreen.
Gofredo.
Hy is in t bos gevlucht om t woeden van den koningh t onvluchten voor een wijl die geenzins zijn verschoningh onschult hooren wil.
Dit heeft een vreemde zin!
Weer staat hy 't huwelijk?
Wat raakt hem onze min!
Waar hy haar Broeder niet k zou t voor jaloursheyt houwen.
De Vriendtschap groote Vorst alleen nae mijn vertrouwen Gofredo.
Is d'oorzaek dat turbien draeght zulk een zught tot hem.
Theodoz.
Lieft hy Astolfo zo?
Ja zoo, dat Vaster klem Van vrientschap men noyt zagh, en nu gy eyst het leven, zijn 's alderzwaarste vrient, kan hy zigh niet begeeven Tot toestant van verbondt, dies waar de beste raat, Men schold den Grave quijt, zoo zou met meerder staat, 't zijn van de Prins u Feestdagh grooter schijnen, de druk van de Princes zou haast in vreught verdwijnen.
Draat die acht ik niet, gofredo my is meer Geleegen aan de wraak, als aan 't verbont.
Mijn eer ruyl ik om 't huw'lijk niet.
De Graave die zal sterven ik zal kroon en Rijk ja lijff en leven derven.
Aureelios bloet roept wraak.
Die schand sterft nimmermeer, een zy dat ik die dood door wraak.
Mauritio.
Genad'ge Heer 'k beken het is wel waar, maar zulke Wetten strijden met de barmhertigheydt eens roninghs.
Astolfo half razende uyt.
Wech ter zijden.
Zegh op, en is hier niet den Vorst Theodozio, theodoz.
Wel hoe wat wil dit zijn?
Mijn heer het schijnt een boo, die uwe Majesteyt in haasticheyt komt groeten.
Gaa boode, gaa knielt neer en kus des koninghs voeten.
Wat voeten!
wegh van hier.
Verraader kent ge my, Astolfo.
Gy dollen die my steurt vertreckt terstont, ter zy gy komt, als nar en gek, voor uyt van mijn beminde.
Ik ben de nar en gek van u Luzinde, Astolfo.
En heb die lang geweest.
Komt haare Majesteyt?
Ja tegen wil en dank.
wat is dat gezeyt?
Spreek op gy koele nar.
Astolf.
Zy heeft een koelt van binne, maar ik brand, ik brand van heete minne.
Theodoz Astolso.
Ik brand met zulk een brant, en over wreede pijn, zoo dat mijn brandt veel quaar, als d'Helsche brant moet zijn.
Ik meen hy komt te post, en dat hy onderweegen vry wat gedronken heeft.
Men laat hem eerst te deegen Zijn aam herscheppen.
Neen gy mist, want dees mijn pijn Bestaat uyt drinken niet, de alderzoerste wijn is bitter in mijn mont.
'k heb waater van mijn koning Als Lazarus geeyst, maar ach!
Tot een belooning kreegh ik vervloekt venijn.
Hy spreekt uyt de Schriftuur.
De schrift heeft my vermoort, want in die zelfde uur Dat die geschreven wiert, is uw geluk beschreeven, ik sterrif door uw leeven.
En my mijn wil' gedoot.
Gy die my niet en kent, scheldt my voor moordenaar, die heb ik noyt geweest.
'k beken het is wel waar Dat ik dien schelmse borst beb van uw neef doorsteeken, ik dee 't hem voor de vuyst, is dit oneerlijk wreeken, en ben ik 't niet ontvlught!
En weet ik niet de laagh Die men my heeft geleyt, en kon ik niet dees plaagh Ontkoomen zoo ik wou?
doch nu heb ik vernomen Dat gy Luzinda trout, ben ik van zelfs gekoomen.
Hier is Astolfo nu.
Hier is d'ellend ge Graaff.
Verschrickt gy uw voor d'onverwachte gaaf, die ik u offere kom, doch bint my als geen moorder, maar als een weerloos kint.
Ik zweer u dat ik voorder Geen tegenstant zal doen.
'k had anders u ontzielt, en met dit gladde staal u t'eenemael vernielt.
Daar is mijn deegen.
Hoe durftge niemant neemen?
Se mijn gedult zoo groot, dat ik 't onnoodich teemen, van deze dollen mens zoo langh verdraagen magh, boeyt hem.
Ik ga van zelfs.
Waar toe zoo veel gelagh, 't verschijn voor u alleen verzelt met mijn gedachten.
Zie daar, vat aen dit zwaart, want zoo langh het de kraghten Van mijnen arm gevoelt, en laat het noyt zijn Heer Ontzielen zonder wraak.
Daar leyt den deegen neer, want u gezight kan 't flick'ren niet verdraagen.
Wel aan kom, bint my vast, en endight eens mijns klaagen, Door u begonnen vreught.
Heeft uw de liefd' ontzint, 'k zalmaaken dat gy noyt u zinnen weeder vint, in my en zult gy noyt voor u erbarmingh vinde.
Noch u barmhartigheydt, noch dwangh wijns koninghs binden.
Of dwingen my hier toe, ik stap zelfs in mijn doot, su dien ik niet en won, wraackgierige, hoe groot list en maghten zijn, gy had my noyt gekreegen.
Hoe zou een als ik ben u tot meely beweegen, die met zigh zelleve geen meedelijden heeft, geef my het geen ik zoel, 'k heb langh genoegh geleeft.
Waar om niet in uw Lant u zelfs een doot verkooren, theodo.
Neen, theodozio, daar ik zoo wel gebooren, Astolfo.
Van eed'le afkomst ben, daar heb ik my verschoont, maar hier, al waar de min het leste deel vertoont, van dit mijn treurspel, op 't toneel van straf, ende wraake huwelijk, sal ik mijn ziel uytbraake, van onret, in 't lest van d'uytkomst, nu wel aan, waar waght ghy na?
Heer koningh lijt ghy dit?
Ga heen gofreedo, ga Mauritio.
Verzeekert hem terstont, maar wil hem bewaaren.
Mijn Heer het zal geschien.
Theodo.
Ik kan my nau bedaaren gofredo.
Mauritio van vreught, nu ik mijn Vyant zie Gelevert in mijn hant, nochtans de woorden die Astolfo sprak van liefd' doen my yets quaats vermoede Van de Princes en hem.
Mijn Heer duyt het ten goede.
De manslach wroeght hem noch.
O neen Mauritio, daar schuylt yets anders by, wat dollen mens zou zo'gelijck als deze doet, hem in de hant begeven Van die hem dood'lijk haat!
hy wort door min gedreven Die hem zijn zinnen rooft.
O neen, mijn Heer, 'k vertrouw Luzinda zulex niet toe, dat zy Astolfo zou, schoon hy haar liefd' toe droeg, haar weder liefd' betoonen 't Verscheel is al te groot.
Mauritio, 'k zal u loonen, zoo ghy door veynzen kunt den Graaf zoo ondergaan, dat hy u geeft de gront zijn 's dolheydt te verstaan.
Veyns u zijn Vrient te zijn, met een gemaakt meedoogen, hebt ghy heel lichtelijk zijn hart aan u getoogen.
Ga heenen Hartogh, ga en doe dat ik gebie.
Mijn Heer ik volgh uw last.
Tweede Bedrijf.
De vierde uytkomst.
LEONATO LUZINDA, iANDRA ORTENZIO, met een Stoet van Eedellieden.
Mevrouw na dat ik zie Llenato Edo doet de lief d'en lust uw Hoocheyt niet zeer spoede, en na dat ik bevroede Zoo raakmen in geen maant by zijne Majesteyt.
De heughnis van 't voorleen mijn reeden toom nu leyt, en dwinght my na haar zin om achterwaarts te deyzen.
Men vordert gants geen wegh.
mijn gedachten reyzen In eenen oogenblik wel duyzent mijle veer.
't Verdriet den Aadel al en 't zal allenckx hun meer Verdrieten, zoo men niet de reys in 't werck gaat stollen.
Een yder heeft zich, om uw Hoogheyt te verzellen, op 't heerlijckst uyt gemaakt, door dien men tijdingh heeft, als oogle.
Als dat zijn Majesteyt zigh met al 't begeeft Op d'aldernaaste grens, om u aldaar 't ontfangen.
't is ongelooffelyjk hoe groot 't verlangen Van al den Aadel is.