floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
’k Wil zulks wel gelooven, Gy weet dat alles; maar wie spreekt u daarom aan?
Gy, die my heden voor een gek wilt door doen gaan, Die uwe schouwders trekt, de spot met my durft dryven.
Wat yzegrim is dat!
my lust hier niet te blyven.
Vaar wel; dus werd uw brein in stilte best gebrogt.
Hebt gy me, om een contract te maaken, niet verzocht?
Ja, ’k heb om u gestuurt, maar ’t is noch niet van nooden, Als ’t my gelegen komt zo word gy weêr ontboden.
Ai, zie die barsse vent, die stoute kaakelaar!
Gewis hy loopt ’er meê, o ja!
’t is al te waar.
DE NOTARIS, JORDEN, WOBBYN, ARNOLDUS.
ZEi niet uw Heer, dat hy my zou tot zynent wachten?
’k Weet niet waar voor dat gy beide hem moogt achten; Maar zeg hem, van myn kant, dat hy, gelyk ik zweer, Is een volslagen gek.
We zellen ’t doen.
JORDEN, WOBBYN, ARNOLDUS.
MEn Heer.... ARNOLDUS.
Kom nader, ’k moet met u, als met myn vrinden, spreeken, Want uw getrouwigheid is my reeds klaar gebleeken.
Heer, de Notaris... ARNOLDUS.
Zacht, dat ’s voor een and’ren tyd, Men dingt my naar myn eer, ’k raak, zon der u, die kwyt, Wat schande zou u niet, myn kind’ren, overkomen, Indien myn eer my wierd diefachtig afgenomen?
Men hield u overal voor snood, en ongetrouw; Ja weet, dat elk u met de vinger wyzen zou.
Nu, wyl ’er u zo veel, als my, is aangelegen, Zo let, van uwe kant, toch beide wel ter degen, Dat die galant toch niet, wat hy op u begeert.... WOBBYN.
Men Heer, je hebt ons flus genoeg de les geleert.
Maar Iaat zyn woorden en gevlei u toch niet raaken.
Wy weeten hoe wy ’t met hem zullen maaken.
Indien hy zoetjens kwam; Och!
Jorden broer, myn hart, Ik bid, help my aan wat verlichting in myn smart.
Je bint een gek.
Wobbyn, myn uitgeleezen, Gy schynt zo goed, en zyt zo vrindelyk van weezen.
Je bint een kwiebus.
Wat kwaad vind gy, myn kind, In myn voorneemen, dat zich aan de deugd verbind?
Loop heen, bedrieger.
ARNOLDUS tegens Wobbyn.
Wobbyn, ’k zal moeten sterven, Zo ’k geen meêdoogen met myn lyden kan verwerven.
Je bint een ondeugd, en een dubbelde schavuit.
’k Bid, leg myn doen toch niet ten kwaadsten uit; Ook eisch ik niets voor niet; ik zal uw dienst gedenken: Ly, Jorden, dat ik u met drinkgeld mag beschenken; En daar, Wobbyntje lief, dat ’s voor een nieuwe schort, Zy houden beide de hand op, en neemen ’t geld aan.
’t Is maar een staaltje van het geen ik u in ’t kort Vereeren zal; ik bid, wil toch uw opzet breeken; Doet my de gunst dat ik mag met uw Juffrouw spreeken.
WOBBYN hem wegstootende.
Brus hier van daân.
JORDEN hem stootende.
Jou hondsvot, pakje voort.
WOBBYN hem weeder stootende.
Of straks.... ARNOLDUS.
Zacht, zacht.
Men Heer, doen wy ’t niet, als ’t behoord?
Moet ’t zo niet weezen, als hy ons aan ’t hoofd komt reemen?
Ja; maat het geld had jy niet hooren aan te neemen.
Men Heer, daar hebben wy niet om gedacht.
Men Heer, Zo ’t jouw belieft, begin met ons van veuren weêr.
’t Hoeft niet.
Gaat binnen.
Het men Heer niet aârs te zeggen?
Gaat maar binnen; wilt uw’ zaaken wel beleggen.
Ik schenk u ’t geld, weet dat ik hier straks weêr zyn zal, Houd steeds een oog in ’t zeil, en keer myn ongeval.
IK mag de Kruijer op den hoek straks wat verëeren, Om uit zyn pothuis, op ’t bedekst, te spionneeren.
Ik zal haar uit het huis in ’t minst niet laaten gaan, En stellen goede wacht, en houden ’er van daan Die kantverkoopsters en die kapsters, daar beneven, Al ’t straatgeschor, dat fiks in ’t kopp’len is bedreeven, In ’t kort, al dat gespuis met Thee en Coffy goed, Waar door dat menig boef zyn list uitwerken doet.
Ik ken de waereld, ’k weet hoe men haar list moet vreezen.
Die goeije vrijer moet een groote gaauwert weezen, Zo van zyn kant een spie, of hoen daar binnen raakt.
HORATIUS ARNOLDUS.
MYn Heer ’t schynt deeze plaats is tot myn heil gemaakt; ’k Ben braaf een ongeval, waar in ik was, ontkomen; Toen ik u flus verliet, wie had zulks durven droomen, Zag ik Agnete alleen in haare venster staan, Die wat lucht schepte, in het beschut der lindeblaân: Na dat zy had geknikt, kwam zy terstond geloopen, En deê bezyden ’t huis de tuindeur voor my open.
Maar naauw’lyks waaren we op haar kamer met ons tweên, Of haar jaloersschen kwam de trap op van beneên, En al wat zy kon doen, op dat ik bleef verhoolen, Was datze my terstond heeft in een kas verschoolen, Hy trad ter kamer in; ik zag hem niet, maar hy, Met groote schreeden, ging gestaâg de kas voorby.
Ik hoorde zomtyds hem erbarmlyk zuchten, klaagen; Dan heeft hy tegen ’t schot, gelyk verwoed, geslagen; Hy schopte ’t hondje, om dat het beesje wierd onsteld, Al wat hem voor kwam, wierd door hem ter neêr geveld, En, met een woeste vuist, wierp hy van boven needer Wat voor haar schoorsteen stond, en gooide ’t heen en weeder; En het is zeker, dat ’t gewaande hoorenbeest, Van ’t geen zy heeft gedaan, verkondigt is geweest.
In ’t eind, na dat hy had al wat ’er stond gebrooken, En zich, op ’t geen hem niet misdaan had, streng gewrooken, Is hy, vol ongeneugt, stil naar beneên gegaan, En Agnes kwam me uit myn gevangenis ontslaan; Maar, wyl ons stond voor zyn verbolgendheid te schroomen, Heb ik myn afscheid, om de zekerheid, genomen; ’t Was al te veel gewaagt.
Ik word van deeze nacht, Om stil by haar te zyn, van myn Agneet verwacht; Wanneer ik driemaal kuch zal ’t haar tot teken strekken: Met hulp van eene leer zal zy my boven trekken.
Ik hoop de duisternis die zal my bystand biên, Op dat ik myn beminde eens vrijelyk mag zien.
Gy zyt alleen myn vrind, aan wien ik ’t durf vertrouwen; De vreugd van ’t hart kan zich niet wel verborgen houwen, Al had men ’t grootst geluk, dat iemand ooit bescheen, Het stelt ons, moet men het verzwygen, nooit te vreên.
’k Geloof gy deel neemt in myn blydschap, zo volslagen.
Vaar wel; herword myn tyd voor alles zorg te draagen.
wil myn noodlot my verdoen, door slag op slag, En my niet gunnen dat ik adem haalen mag?
moet ik, keer om keer, door hun arglistigheden, Al myne voorzorg zien, zo schandelyk, vertreeden?
Ik, in myn’ rype tyd, verstrekken tot een spot, Voor eene onnoos’le maagd, en van een wulpse zot?
Als een wysgeerig man heb ik, zints twintig jaaren, Bespiegelt al het leed, dat mannen is weêrvaaren, En vlytig onderzocht wat rampen, wat verdriet, Aan de allerschrandersten van vrouwen zyn geschied.
Ik zocht, om me op myn beurt niet meê be draait te vinden.
Na middelen, wanneer ’k me dacht in de echt te binden, Om van gelyken niet myn kruin te zien onteert, En van myn hoofd een hoon, zo snood, te zien geweert; ’k Heb, in dat groots besluit, in ’t minst niet nagelaaten, Wat my de reeden ried dat my zou kunnen baaten; En, als of ’t noodlot had bestemt, dat hier beneên Zou niemand zyn bevryd van die rampzaligheên, Na myne ervaarenheid, en ’t licht door my verkreegen, Om alles in die zaak te wikken en te weegen, Na dat ik ’t alles heb bedacht ruim twintig jaar, Ja, alle voorzorg heb betracht, om dat gevaar Te ontkomen, moet, in ’t eind, hoe ’k my daar voor wou myden, Ik, op een zelve wys, als and’ren, schipbreuk lyden.
O wreed Beulinnig lot!
vergeefs hebt gy getracht My te overrompelen; zy is noch in myn magt.
Schoon dat wulps blondjen heeft haar zinnen ingenomen, ’k Zal hem beletten by het overig te komen; En deze nacht, die hy verkiest voor ’t stout bestaan, Zal zo gemakkelyk niet, als hy waant, vergaan.
Het geeft my noch vermaak, in al myn leed, te hooren Op wat wyze, en wat strik is aan myn eer beschooren; Dewyl die loskop, die my zo veel leeds verwekt, Zyn medeminnaar zelf heeft zyn geheim ontdekt.
WEl, zullen wy, myn Heer, van avond t’zaamen eeten?
Neen: ’k vast van avond.
wat zorg heeft u bezeeten?
Ik bid verschoon me, ’k word van vreemde zorg gek weld.
is uw huuwelyk dan weder uitgestelt?
Dat ’s zich te veel gemoeit met ander lieden zaaken.
Zo spytig!
hoe, wat kon u dus verandert maaken?
Compeer, is in uw min u ook wat ramps ontmoet, Dat u dus geemelyk, en treurig weezen doet?
’k Zou ’t durven zweeren, na ik zien kan, uit uwe oogen.
Men za!
my evenwel, waar na men ook moog poogen, Niet doen gelyken aan de geenen, die zo zacht, En zo geduldig zich zien in hun eer verkracht.
Het is iets wonderlyks dat gy, zints zo veel jaaren, Geduurig op dat punt zo fel komt uit te vaaren: Dat gy het hoogst geluk daar in te stellen schynt, En om alle andere eer u in het minst niet pynt.
Een gierigaard, een dief, een guit, voor elk te vreezen, Schynt u min schande, als die onnooz’le vlek, te weezen; En, hoe ’t wel leeven van een man ook elk behaagt, Hy is niet eerelyk, indien hy hoorens draagt.
Indien men ’t recht bezeft, waarom wilt gy gelooven, Dat zulk een toeval zoude al onze lof verdooven?
En dat een goed gemoed zich wyten moet een kwaad, Dat hy niet keeren kan, en ook zelfs niet begaat?
Waarom begeert gy dat een man, die komt te trouwen, Zich zal zyn roem of hoon aan ’t wyf verschuldigt houwen?
Waar toe een monster, zo verschrikkelyk, gemaakt, Van ’t leed wanneer een wyf haar eerbaarheid verzaakt?
Druk in uw geest een beeld van ’t willig hoornedraagen, Dat uw min kwellen zal, en and’ren het behaagen; Dat, wyl zich niemand vry kan achten voor die slag, Men zulk een ongeval onzydig houden mag; En dat, in ’t kort, hoe zeer de waereld schreeuwt daar tegen, Al ’t kwaad daar van is in des mans gedrag gelegen: En dat, op dat men ’t minst in zulk een voorval ly, Men beide de uitersten op ’t allervoeglykst my.
Men volg nooit zulke liên, wel waardig te begekken, Die zelf noch ydelheid uit zulke zaaken trekken; Verhaalen wat galands haar vrouw heeft aan de hand, En roemen op het breedst hun gaaven en verstand, Betuigende overal een onbeschaamt vernoegen, En durven, waar die gaan, zich nevens hem vervoegen Ja, maaken dat al wie hun stoutheid ziet, met reên, Zich moet verwonderen om zulke beestigheên.
Men mag zulk een bedryf wel eervergeeten noemen; Maar ook is ’t tegendeel niet minder te verdoemen, Keur ik het onbescheid dier lafferts niet voor goed, Ik hou ook geenzints van een bulderend gemoed, Wiens onbezonne drift zoekt aarde en lucht te ontroeren En dat zich laat zo ver, door dollen toorn, vervoeren, Dat al de waereld van zyn byster schreeuwen waagt, Als of hy wou dat elk zou weeten wat hy draagt.
Daar is een middelpad, recht tusschen bei gelegen, Waar toe een wys man zich, door reden, laat beweegen; Die dat kan houden strekt geen and’rens tydverdryf, Al wierd hy ’t felst gehoont door zyn ontuchtig wyf: En, welk een vonnis of de waereld ook moog stryken, Men kau het hoornegild vry zachter doen gelyken; Dewyl, als is gezegt, ’t min hoon is voor een man, Die zich het wysselykst daar in gedraagen kan. ARNOLDUS.
De goede Broederschap heeft u veel danks te weeten, Dat gy hun adeldom zo breed weet uit te meeten.
Al wie uw’ redenen, zo krachtig, hooren zal, Laat zich gewis, met vreugd, straks stellen in ’t getal.
Dat zeg ik niet, gy hoort my zulke lieden laaken; Maar, als het lot ons aan een vrouw heeft doen geraaken Zo draag men zich, als daar met steenen word gespeelt, Daar, als men van ’t geluk zomtyds word misgedeelt, Men moet behendig zyn, en, met geruite zinnen, De wrevelheid van ’t lot, door goed beleid, verwinnen.
Dat is, wel slaapen, en wel eeten, op zyn tyd, En achten ’t overig dan verder niet een myt.
Gy waant te spotten, maar, om niet geveinst te weezen, Daar zyn veel dingen, daar ik veel meêr voor zou vreezen, En die ik grooter ramp zou achten, als de smart Der hoon, die u, na ’t schynt, zo zwaar legt op het hart.
Waant gy, als my de keur van bei was voorgeschreeven, Dat ik niet liever my zou tot geduld begeeven, Als man te weezen van een wyf van woesten aart, Hoe eerlyk zy mogt zyn, die altyd tiert en baart?
Die monsters van de deugd, die eerb’re duivelinnen, Die willen, dat men, om die glimp, haar moet beminnen, Die, om kleen ongelyk, dat zy kwanzuis niet doen, Begeeren dat de man de zool kust van haar schoen.
En dat, dewyl zy heur voor kwaâ geruchten myden, Hy haar vermeetelheid in alle ding moet lyden.
Ik zeg ’t noch eens, Compeer, ’t Hoorndraagen, inder daad, Is niets als ’t geen men ’t maakt, en al na ’t elk verstaat.
Men hoord ’er zomtyds om te wenschen, en metreden; Als and’re dingen heeft ’t al meê zyn’ zoetigheden.
Zo uw gemoed daar in genoegen vind en rust, Voor my, het myne heeft daar toe in ’t minst geen lust.
En, eer ik zulk een hoon zou immermeer gedoogen.... LUIKAS.
Zacht, niet te zweeren, want gy vond u licht bedroogen; Is zulks by ’t lot bestemt, al uwe zorg is wind, Uw toestaan zal men u daar in niet vergen, Vrind.
ik een Koekkoek zyn!
Vry heftig zyn uw kwaalen.
Veel duizend and’ren zyn ’t daar gy niet by moogt haalen, Zo groot van middelen, van moed, en van geslagt, Dat gy, op ’t duizenst deel, daar by niet zyt geacht.
Ik wil in ’t allerminst by hen niet zyn geleeken.
Wil met uw spotterny my ’t hoofd niet langer breeken.
Hou op, zo ’t u belieft.
Gy schynt vol geem’lykheid; ’k Hoor flus de reden wel.
Peins wat ’er is gezeid, En dat, wat drift ook de eer mag in uw hart ontsteeken, Men reeds half is het geen waar van wy heden spreeken, Wanneer men zweeren durf dat zulks nooit zal geschiên.
Voor my, ik zweer ’t noch eens, en ga daar in voorzien.
MYn Vrinden, ’k ben op nieuws gebragt in duizend vreezen; Gy moet, zo ’t u belieft, my bei behulpzaam weezen.
Gy hebt me bei, door uw gerrouwigheid, voldaan, Maar heden moet uw deugd noch hooger voor my gaan: Zo gy me daar in dient, gelyk ik durf vertrouwen, ’k Zal uw vergelding, u in ’t minste niet onthouwen, De man, daar gy van weet, meent my van deze nacht, Maar houd zulks beide stil, te doeken onverwacht, En by Agneta, door een leer van touw, te raaken.
Wy moeten zyne list zien vruchteloos te maaken, Verziet u ieder van een braaven stok; wanneer Hy zal geklommen zyn op ’t uiterst van de leer, Zal ik aan ’t venster zyn, om hem van daar te keeren, Dan moet gy beide hem de rug heel deftig smeeren, Zo dicht, dat hy daar van een maand ’t gevoelen draag, En hier nooit wederom, op nieuws, te komen waag; Maar zonder dat gy in het minst moet laaten blyken, Dat ik van achteren het spel sta aan te kyken.
Hebt gy wel moed myn toorn hier in ten dienst te staan?
Is ’t slechts mit slaan te doen, men Heer, wees niet belaân, Je zelt wel zien dat ik men kracht niet heb verlooren.
’k Zel van gelyken ook men best doen, na behooren; Al schyn ik niet zo stark, ik scheld hem geenzins kwyt.
Gaat bei dan binnen, maakt dat gy voorzigtig zyt.
’k Zal dus een braave les aan myn gebuuren toonen, Zo al de mannen, die alhier ter stede woonen, Hun vrouws galanten zo ontfingen, ’k weet gewis, ’t Hoorndraagers gild was lang zo groot niet als ’t nu is.
Einde van het Vierde Bedryf.
GY, botte Beesten, och!
waar ben ik toe gekomen!
Men Heer, we hebben jou bevel in acht genomen.
Vergeefs zoekt gy u zelfs te ontlasten door die reên, ’k Zei niet hem dood te slaan, maar dicht te slaan alleen: Ik wou zyn rug heel braaf en deftig zien gestreeken, Maar heb u niet belast hem hals en kop te breeken.
kon my ooit wel grooter ramp geschiên?
wat besluit ik best, nu ik hem dood moet zien?
Gat beide in huis, en houd omzigtelyk verhoolen Het geen onnozel ik u beide had bevolen.
De dag genaakt bereids; ’k ga, in dit ongeval, Raad leeven, hoe ik my hier in best draagen zal.
Waar zal ik heen, indien zyn vader komt te weeten, Dat hy, zo onbedacht, alhier is dood gesmeeten?
IK moet eens gaan bezien wie daar zo wand’len gaat.
had ik ooit gedacht.... wie daar?
Zo vroeg op straat, Heer Ardinoldus?
’k Ben ’t, maar gy, wie.... HORATIUS.
Wil niet vreezen, Ik ben Horatius.
Ik dacht u t’huis te weezen, En ging naar uwen toe.
Wat wonderlyker ding!
Is dit ook spookery, of een betovering?
Ik was, recht uit gezeid, ten uitersten verlegen, Maar dank ’t geluk, dat zich my toond zo zeer genegen, Dat ik u hier ontmoet, om u te doen verstaan, Dat my myne aanslag is, naar mynen wensch, vergaan: ’k Heb meêr geluk, als ik ooit denken kon, genooten, Zelfs door een toeval, die ’tal scheen om verte stooten, Ik weet niet door wat weg ’t geheim is uitgelekt, En door wat middel toch myne aanslag is ontdekt; Maar, ’k was zo hoog pas om in ’t venster te geraaken, Of ik zag onverwacht my eenig volk genaaken; Met stokken gingen zy my, als verwoed, te keer; Myn voet ontglipte my, en ’k viel van boven neêr: Myn val, hoewel ik noch de slagen wel kan voelen, Scheen hun verbolgenheid heel schielyk te verkoelen.
Dat volk, waar by zich myn Jaloerschen wis bevond, Geloofde, door myn val, my doodelyk gewond, En, wyl ik, door de pyn, in flaauwte was gezeegen, Bleef ik lang leggen, en kon ’t minst my niet beweegen.
Zy meenden, waarlyk, dat ik dood geslagen was, En alle waaren zy bekommert op dat pas.
Ik hoorde ’t murm’len, wyl ’t stil was, hoe ze elkander Betichten, en hoe de een de manslag lei op de ander; Zy kwaamen, zonder licht, heel fel op ’t lot gestoort, En voelden of myn pols noch sloeg, gelyk ’t behoord.
Denk of ik in de nacht niet wel, in allen deelen, De rol van eene doô heel fraai heb kunnen speelen?
Zy scheiden zeer verbaast, en waaren droef te moê; Ik ben ook opgestaan, en ging naar mynent toe, Wanneer Agneta, die ’t gerucht reeds had vernomen, Is by my op de straat, geheel onsteld, gekomen: Zy had de redenen van de anderen gehoord, En meende waarelyk dat ik daar lag vermoord.
Zy vond gelegenheid, wyl niemand haar bewaakte, Door die ontsteltenis, dat zy uit ’t huis geraakte; Maar, ziende my gezond, wierd zy zo zeer verrukt Van blydschap, dat zulks niet kan werden uitgedrukt.
In ’t kort, die Schoone, die ik eeuwig zal beminnen, Volgt aanstonds het besluit van haar verliefde zinnen, Zy wil niet weêr in huis, maar geeft zich over aan Myn woord, geheel bereid aanstonds met my te gaan.
Denk eens, in wat gevaar, door haare onnozelheden, Die Nar zyn onbescheid haar roek’loos heeft doen treeden, En in wat staat zy, door zyn norsheid, was gebragt, Zo ik een man was die haar eer niet nam in acht: Maar al te zuiver is de vlam in my onsteeken; ’k Wou liever sterven, als myn woord in ’t minst haar breeken.
En beter lot voegt aan zo veel bekoorlykheên, En niets scheid my van haar, als slechts de dood alleen.
’k Weet wel, ik heb den toorn myns vaders te verwachten, Maar ik hoop, door de tyd, zyn zinnen te verzachten, Ik geef my over aan een liefde, my zo zoet.
In ’t leeven weet ge dat men zich vernoegen moet.
’t Geen ik op u begeer, maar ’t dient geheim gehouwen, Is, dat ik in uw’ hand die Schoone mag betrouwen; En dat gy in uw huis, myn Heer, op myne beê, Huisvesting haar vergunt voor eene dag of twee.
En, boven dat, dient zy voor elk te zyn verhoolen, Dewyl men zoeken zal, waar zy zich houd verschoolen.
Gy weet ook wel, dat als een Juffrouw van haar doen Haar by een jongman voegt, ze elk brengt in kwaad vermoên; En wyl ik u alleen, gerust op u met reden, Myn zielsgenegenheid heb vrijelyk beleeden, Zo durf ik u, myn Heer, maar in geen vremde hand, Als een eêlmoedig vrind, vertrouwen zulk een pand.
’k Ben heel tot uwen dienst, gy zyt geenzins bedroogen.
Zal ik zo waard een gunst van u erlangen moogen?
Heel gaerne, zeg ik u; meêr als gy kunt vermoên, En ’t is me een vreugd die dienst aan u te moogen doen.
Ik dank het lot, dat my zulk een geluk komt geeven: ’k Wierd nimmermeer tot iets met zulk een lust gedreeven.
Wat ben ik u, myn Heer, voor zulk een gunst verpligt, Ik dacht niet dat ge my zulks toe zoud staan zo licht.
Maar gy weet hoe ’t behoord, en jonge liedens vlaagen, Door uw verstand, wat in te schikken, te verdraagen, Ze is by een van myn volk, om ’t hoekje van die straat.
Maar hoe ’t best aangeleid, eer ons de dag verraad?
Neem ik haar hier met my, ’t word lichtelyk vernomen; Zo gy tot mynent ook met haar bestaat te komen, Straks weeten het de knechts.
Om zekerder te gaan, Moet ’t op een stiller plaats geschieden.
In myn laan Daar is ’t noch donker, en daar ga ik haar verwachten.
Die goede omzigtigheid is geenzins te verachten: Ik breng haar aanstonds hier, gy zult het ov’rig doen, En ik zal, zonder veel gerucht, my t’huiswaard spoên.
FOrtuin, deez’ toeval, die ik nimmer kon vermoeden, Hersteld al myn verlies, en komt myn ramp vergoeden.
AGNETA, HORATIUS, ARNOLDUS.
WEes niet verlegen, Lief, waar ik u brengen zal; ’t Is in een huis, daar gy vry zyt van ongeval: Zo ’k u tot mynent nam, zulks zou zich licht verspreijen.
Treê door die poort, en laat u, onbeschroomt, geleijen.
Waarom verlaat ge my?
Myn ziel, het moet geschiên.
Maak, bid ik u, dat ik in ’t kort u weêr mag zien.
Myn liefde zal my zelf genoeg daar na doen haaken.
Als ik u niet mag zien, kan niets myn ziel vermaaken.
Als ik van u moet zyn, voel ik my vol verdriet.
was zulks waar, myn Lief, ’k acht gy verliet my niet.
twyffelt gy, of ik u zuiv’re min mogt draagen?
Neen: ik kan u zo zeer niet, als gy my, behaagen.
Arnoldus trekt haar na hem toe.
Hoe trekt men my zo hard!
Myn Lief, het word reeds dag, En ’t was gevaarlyk zo ons iemand t’zaamen zag.
Die trouwe vrind, die u heeft by de hand genomen, Begrypt voorzigtelyk waar voor ons staat te schroomen.
Maar een die ik niet ken.... HORATIUS.
Ik bid ge uw’ vrees verband, Myn Engel, ik stel u in een zeer goede hand.
’k Zou by Horatius noch veel geruster weezen.
Ik zou... AGNETA tegens die haar houd.
Zacht.
’t Word licht dag, vaar wel, myne Uitgeleezen.
Wanneer zie ik u.... HORATIUS.
Haast; wil des verzekert zyn.
Wat voel ik, nu gy gaat, een doodelyke pyn!
Wat blydschap voel ik!
myn geluk is tans volschapen; Nu mag ik, onbelaân, en onbekommert slaapen.
VYFDE TONEEL.
ARNOLDUS met de mantel om de ooren.
KOm hier, daar binnen is voor u geen bed gespreid; Een ander logement heb ik voor u bereid: ’k Zal in verzekertheid u elders gaan vervoeren.
Kend ge me niet?
AGNETA hem kennende.
wat komt u dus ontroeren?
Bedriegster, gaat gy zo te buiten uwen pligt?
Ik zie gy wenschte wel te zyn uit myn gezigt; Ik kom de liefde, die u heeft ontsteeken, steuren.
Agneta ziet om na Horatius.
Roep uw Galant niet weêr, zulks zal u niet gebeuren; Hy is reeds al te ver, en kan u niet ontslaan.
Hoe durft gy, noch zo jong, zo snood een daad bestaan?
En uwe onnozelheid, wie had dit kunnen raamen?
Vroeg of de kinderen niet uit de biezen kwaamen.
En gy bestemd, zo kort daar aan, het uur by nacht, Om, door een jonge wulp, uit ’t huis te zyn gebragt?
O my, wat kost gy zoet met uw Galantje praaten!
Het schynt dat gy u wel hebt onderrechten laaten; Hoe henker!
leerde gy dat in zo korten tyd?
’t Schynt dat ge niet meêr bang voor Geest of Spooken zyt; Die Minnaar heeft by nacht de schrik van u verdreeven.
Caronje, durft ge u tot die trouwloosheid begeeven?
Spyt al myn weldaân, my dus hoonen, zo verwoed?
O kleen Serpentje!
dat ’k heb in myn borst gevoed, En dat, zo haast als ’t zich kan roeren en beweegen, Zich toond, om kwaad te doen die ’t heeft gekweekt, genegen.
Waarom scheld gy me dus?
’k Heb ongelyk; gewis.
’k Weet niet dat in myn doen iets kwaads gelegen is.
Zo fraaitjes door te gaan, is dat voor goed te houwen?
Het is een, die my zweert voor zyne vrouw te trouwen; Ik heb uw les gevolgt.
Hebt gy me niet gezegt Dat, om geen misdaad te begaan, men dient geëcht?
Ja; maar ik had u zelfs voor my tot vrouw verkooren, En ik heb klaar genoeg, na ’k meen, u zulks doen hooren.
O ja: maar guntge dat ik zuiver spreek en vry?
Weet, dat hy my daar toe veel meêr behaagt, als gy.
Gy maakt het huuwelyk my zo vol zwaare zaaken, En schildert het zo naar, dat ’t my niet kan vermaaken.
Maar hy verbeeld het my zo vol van weelde en zoet, Dat ik daar toe een zucht gevoel in myn gemoed.
Dat ’s dat gy hem bemind, Bedriegster.
Ja, volkomen.
Gy durft zo onbeschaamt dat zeggen, zonder schroomen?
Waarom mag ik het u niet zeggen?
’t is toch waar.
Waarom bemind gy hem, gy onbedachte?
Maar, Helaas!
is zulks myn schuld?
hy heeft my ’t hart ontsteeken, Ik dacht daar ’t minst niet aan, toen hy my ’t eerst kwam spreeken.
Gy had u moeten van die zotte drift ontslaan.
’t Valt zwaar iets, dat ons vreugd kan geeven, af te staan.
Wist gy niet dat uw doen my stof tot toorn zou geeven?
neen: ook weet ik niet dat ik iets heb misdreeven.
’t Is waar, ’k heb reden, om daar in te zyn te vreên; Gy mind my niet met al, na ’k hoor?
neen: wat ’s dit?
Gy komt my na geen leugens vraagen.
Schaamtlooze, waarom my geen liefde toegedraagen?
Ik bid wyt my zulks niet, gy zelf zyt waard gelaakt.
Waarom hebt gy, als hy, u niet bemind gemaakt?
Ik heb u daar in niet belet.
Met al myn zinnen Heb ik daarna getracht, maar nooit iets kunnen winnen; En al myn poogen is steeds vruchteloos geweest.
Hy heeft dan boven u meêr schranderheid van geest, Want hy behoefde niet veel moeite te besteeden.
Hoor eens, die vuile pry, van waar haalt zy die reden?
De sneegste zelfs heeft nooit doortrapter taal bedacht.