floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Maar myn Vacering, he?
wie zal my die betaalen?
Dat geld staat vast; gy kunt dat zoeken uyt zyn loon.
Zyn loon!
ja toch; gy spreekt met fondament myn Zoon.
Indien uw... VEERTIENDE TOONEEL.
Dandyn, Leander, Wouter, Oratyn.
HOuwt den dief!
houw vast, ’t zal noch niet gaar zyn!
Och, myn gevangen is ’t ontsnapt!
Dat kan niet waar zyn.
De wereld zal vergaan... helpt buuren...
ach!...
Citroen... Uw hond... komt daar om laag, en vreet daar een Kapoen... Ja alles wat hy vind, gaat hy incorporeeren.
Daar Vader, een Proces!
nu kunt gy procedeeren.
Za vat hem by de kop, loop heên.
Al zacht, al zacht.
’k Wil niet dat hy hier door twe dienders werd gebracht.
Kom, Vader, nu moet gy de weereld recht verschaffen, Gy moet dien huisdief op het strengst van daag doen straffen.
’k Wil evenwel de zaak naar eisch doen; ik begeer Dat elk een Advokaat op ’t minst zal hebben, eer Ik voort ga, en is daar zo maklyk aan te raaken?
Wy hebben der geen een.
Geen nood, men moet ’er maaken.
Zie daar is Wouter, en daar Oratyn, ’k vertrouw Dat men geen gauwer noch geen wyzer vinden zouw.
Zy zyn zeer harzenloos.
Zacht, Heer, ik wil wel zweeren, Dat ik zo goed ben, als ’er veel aan ’t Hof verkeeren.
’k Versta me op geen Proces, noch pleiten, neen, myn Stad... LEANDER.
Het zal uw eerste zyn, men zal wel maaken dat.
Maar ’k ken niet lezen, Heer.
Men zal ’t u wel verklaaren.
Kom, maakt u klaar, maar laat de kuiperyen vaaren, En sluit uw oogen voor geschenken, en uw oor Voor ’t smeeken; ziet de zaak ter degen door en door.
Jy Meester Oratyn, jy zult den Eischer wezen, Jy Meester Wouter den Beweerder; wilt niet vrezen.
Leander, Jeronimo, Volkert.
JA, Heer, zo leit de zaak.
Noch d’Exploteur was my Noch Commissaris niet bekent, gelooft me vry.
Ja toch, ’k geloof het wel, myn Heer, wat moog je praaten.
Maar zo gy my gelooft, zo zult gy ’t daar by laaten.
’t Is doch vergeefs dat gy, dan naar uw Rechter, nu Naar uw Party, dan ’t Hof wilt loopen; geef aan u Wat meerder rust, en zyt wat met u zelf bewoogen.
Drie vierden van uw goed is reeds, myn Heer, vervloogen.
Gy zult wel ryk zyn van gedachten, maar uw geld Zal haast gesmolten, en gy arm zyn, daarom kwelt U met geen rechten, noch Processen, die uw zinnen Doen hollen, gy zult doch met uw vervolg niet winnen.
Warachtig Heer, je geeft my daar een goede raad, En schoon zy haatlyk is, ’k zal evenwel die daad Beöogen.
Doch ik bid, terwyl zyn Excellentie, Myn Heer, Dandyn, hier in zyn huis geeft Audientie, Dat my voor ’t minste myn verzoek werd toegestaan.
Ei, staat het toe, myn Heer, ik zal naar huis toe gaan, En met myn Dochter weêr zo daatlyk herwaarts komen: De zaak wordt best uit haar onnozelheid vernoomen; Zy zal veel beter op ’t geschiede als ik, myn Heer, Antwoorden.
Wel ga heên, maar komt zo daatlyk weêr, Men zal u recht doen.
VOLKERT.
Wel, myn Heer, die vent heeft mienen.
Leander, Volkert.
IK wil my heden van een vreemde list bedienen.
Myn Vader is een mensch die zot is; ’k moet expres Hem hier toe lokken door de smaak van een Proces.
’k Heb myn dessyn wel, doch ik zal van hem begeeren Dat hy den dager van elk een, wil condemneeren.
Maar daar komt Vader, en ons volk aan, houd myn zy.
Dandyn, Leander, Volkert, Wouter en Oratyn.
als Advokaten gekleed.
Wat zyt gy voor een volk?
’t Zyn d’Advocaten.
Dandyn.
tegen Volkert.
’k Kom om hun zwak verstand met voorgaan op te wekken.
tegen Leander.
En gy?
’k Zal voor vergadering verstrekken.
Begin dan maar.
Messieurs... ORATYN.
Al zacht, val zo niet aan.
Als jy zo schreuwt, wie zal my hooren, of verstaan?
Messieurs... DANDYN.
Zet op je hoed.
Hoe zal ’t hier lukken, Ik zeg, zet op je hoed, die vent heeft zotte nukken.
Myn Heer, ik weet wel waar dat d’eer my toe verplicht.
Wel, zet hem dan op ’t hooft.
Oratyn.
zyn hoed op zettende.
Messieurs... ja, ja ’t zal licht Het best zyn, dat ik my by ’t geen ik weet ga houwen.
Messieurs, wanneer ik op ’t nauwkeurigst kom beschouwen, Al d’onstandvastigheid des Weerelds, heel verward; Wanneer ik onder zo veel menschen wit en zwart, Niet eenen vaste ster noch dwaalder zie gevloogen; Wanneer ik zie de Son, de Maan met by myn oogen; * Babyloniers.
Wanneer ik zie den staat der* Babibiboniers, * Persianen.
* Macedoniers Door* Serpianen, heel tot de* Nacedoniers * Romeinen.
* Despotike.
Gebragt; wanneer ik zie* Loreinen,* Depotike, Gevoert door beesten tot aan ’t end der Monarchike; Wanneer ik zie de Lap, de Vin, de Pool... WOUTER.
Misschien, Heeft hy het alles in een jaar noch niet gezien.
Wel zo jy beter kond als ik de zaak uitleggen, Begin maar, ik voor my, ik zal geen woord meêr zeggen.
Beestachtige Advocaat, waarom liet gy hem niet Heel uitverklaaren, wat voor dingen dat hy ziet?
Ik zweette gal en bloed van angst, en ’k was vol schroomen, Dat hy zou van de Pool tot aan den daad toe koomen Van zyn Capoen.
Ja wel, ’k word dol, maar ’t is te laat.
Verstoor hem niet op nieuw.
Vaar voort maar Advokaat.
Och, dat ik zeggen wou, myn Heer, heb ik vergeeten.
Nu Oratyn, vaar voort, gy hebt u wel gekweeten.
Maar hoe, je staat zo krom, wat doen uw armen by Uw lyf te hangen?
sta recht op, en ziet naar my.
Beweeg uw armen op die wys, en wilt niet hellen Op eene zy.
Nu kom gryp moet; wilt u herstellen.
zyn armen beweegende.
Wanneer... ik zie... ik zie... LEANDER.
Wel, zeg dan wat je ziet.
Men loopt in een dag uit Parys naar Rome niet.
Men leest... ORATYN.
Men leest... VOLKERT.
In de... ORATYN.
In de... VOLKERT.
Metamorphosis.
Hoe, hoe?
Dat de Metem... ORATYN.
Dat de Metem... VOLKERT.
Phycosis.
Weg jou gek.
En dat den gek.
Alweer!
Alweer.
Weg zot!
Den zot.
Weg bestia!
Den beer.
Weg zotten beest.
Beest, beest!
dat moog je zelver wezen, Dat jy een ezel zyt, dat kan men maklyk lezen Uit jouw gebaarden vent, en uit jou zotte praat.
Weg gek, loop aan de galg.
Vaar voort, kom tot de daad.
Wat, moet men om een Hond dan zo veel omslag maaken?
Zy doen my woorden van een vaam ten halze uitbraaken; Ja woorden hier van daan tot aan het Hof.
Voor my ’k Versta my niet, op al die zotte opsnydery.
’k Zou in de Metem, en Phycosis wel verdoolen.
De zaak is klaar: Jou Hond heeft een Kapoen gestoolen, En dat gevreten, en vraagt gy me waar van daan ’t Kapoen was, wel ’t Kapoen, myn Heer, dat is van Kaan; Daar by wil ik zo ik hem weêr daar vind, hem zweeren, Dat zyn Proces daar leit, ik zal hem voort sommeeren.
Dat’s een Conclusie die zo een begin wel past!
Versta jy ’t niet, zeg zot?
ik wel; weg hangebast.
Za, breng getuigen by.
Wilt aan die zaak niet tillen, Hy heeft geen geld, wie zouw voor hem dan zweeren willen?
Ik heb ’er evenwel die zonder opspraak zyn.
Kom, brengt ze voor den dag.
Ik heb ze hier by myn.
Zie, dit’s Kapoen zyn hooft, en dat zyn zyne voeten; De klauwen zyn noch vuil van in het zand te wroeten; 51 D2 Bezie, en oordeel nu.
’k Verwerp ze.
wel aan, Waarom verwerpt gy die?
zy zyn van Kaan.
Dat’s waar, zy komen met dozynen herwaarts heenen.
Zacht, zacht; zult gy me een lang verhaal verleenen, Of kort?
Ik zwyg daarop.
Nu toont u als een man.
Wouter.
met een gemaakte fyne stem.
Al ’t geen een schuldige, Messieurs, verbazen kan; Al ’t geen het meeste hier op aarde is om te vrezen, Schynt tegen ons geheel in wapenen te wezen; ’k Wil zeggen Heer, de gunst, de macht, welsprekentheid.
Want ’k vrees aan d’eene zy de macht, van hem, daar ’t feit Is aangedaan, dan weêr verblinden my de reden Van Meester Oratyn, en zyn welsprekentheden.
Maar gy verdooft geheel de fraiheid van uw stem.
Spreek harder Advokaat.
Ik heb ’er veel.
hem, hem!
met een fraie Stem.
Maar wat bedenkingen zyn wysheid, en daar neven De voorgenoemde macht aan ons ook mogen geven, Verzekert echter ons aan d’andre kant, geheel Messieurs, uw goedheid, die wy zien voor ’t minste deel Ons nadren; ’k werp daar op myn anker in de stroomen.
d’Onnoozelheid heeft voor Dandyn ook niet te schroomen, Ja voor dien Cato van heel Frankryk, wiens verstand Nooit wierd verduistert door een gek uit Switzerland.
Victrix causa Diis placuit, sed victa Catoni.
Hy pleit heel elokwent.
Ja, zonder iets te schroomen, Neem ik het woord, en ’k zal zo tot de daad toekomen.
De groote Baldus zeit primo Politicoen Zeer wel... DANDYN.
Men handelt hier alleen van een Kapoen, En niet van Baldus, noch van zyne Policie.
Maar d’autriteid en kracht van de Peripatie Zou toonen, dat het goed en ’t kwaad... DANDYN.
En ik zeg dat Heer Baldus mogentheid hier nul is, dat je ’t vat.
Maar lustig tot de daad.
En Aristotolates... DANDYN.
De daad.
Verwerpt... DANDYN.
Den grooten H... DANDYN.
’k Zeg tot de daad, de daad, de daad, de daad, de daad.
Armeno Pul in Promt... DANDYN.
Ja wel, ’k word desperaat; ’k Ga vonnissen.
Wy zyn geen hoeren, noch geen scheuken.
Zie daar de daad.
* Een Hond, Messieurs, komt in de keuken, * zeer ras.
Hy vind daar een Kapoen, dat netjes gelardeert, Bedroopen, en daar na met boter was besmeert.
Want hy daar ik voor spreek, had in geen week gegeeten; En daar ik tegen spreek, had pluimen moet je weeten; En hy voor wien ik ben, nam heimelyk; en hy Daar ik nouw tegen spreek, nam openbaar.
Daar by Men vangt hem, men stelt dag, men doet de zaak beweeren Door Advokaten, pro en contra voor de Heeren.
’k Moet spreeken, ’k spreek, ik heb gesprooken.
Za, za, za!
Wel vent is dat een zaak wel proponeeren?
Hy teemt in ’t zeggen, dat zyn zaak niet kan verweeren, En tot de daad doet niet de vent als galloppeeren.
Maar ’t eerste is ’t alderfraist.
Het alderfraist!
’k zeg neen; ’t Is ’t alderslechtste van uw pleiten maar alleen.
Wie zag ooit pleiten, wie, ja wie op die metode?
Wat zeit, myn Heer, daar van?
O, ’t is heel naar de Mode.
met een grove stem.
Maar wat gebeurt ’er doch?
men komt, hoe komt me?
men Vervolgt myn Suppliant.
Men breekt een huis op.
En Wat voor een huis?
het huis, het huis van onze Rechter.
Men opend met geweld de zaal, die aan ons echter Voor toevlugt dienden, in zo groot een tieranny.
Men maakt ons schuldig daar aan dieve- en rovery.
Men sleept, men levert ons aan onze moordenaaren, Aan Meester Oratyn.
Messieurs, ik durf verklaaren, Dat hy de wet niet weet de Si quis Canis, dat De Paragrapho heel het tegendeel bevat De vi Caponibus, en dat ze in alle deelen, Veel met die misdaad, en zyn stellingen verscheelen.
En schoon ’t al waar was, dat myn Suppliant Citroen Gegeten had, Messieurs, van ’t voorgenoemt Kapoen, De borst, de stuit, of heel.
Men ga alleen daar tegen Het geen hy voor dit feit gedaan heeft, overwegen.
Wanneer is myn party beklad geweest?
het beest Was wel.
Door wien is doch uw huis bewaart geweest?
Wanneer mankeerden wy de dieven te versteuren?
Gelooft gy ’t niet?
men vraagt de zaak drie Procureuren, Van welke dat Citroen de rokken heel van een Gescheurt heeft, dat men niet als maar de rug alleen Daar van gebruyken kon.
Men doet ze hier verschynen.
En wilt gy meer?
ik heb bewyzen by dozynen.
Maar Meester... WOUTER.
o Wout... WOUTER.
Laat ons begaan.
’k Word hees... WOUTER.
Laat ons begaan, en... DANDYN.
Zwyg, en laat hem staan.
Besluit.
met een hoogdravende stem.
Dewyl men ons dan toelaat aâm te haalen, En wyl men ons verbied om buiten lange paalen Te springen, zo zal ik met geen omstandigheên U kwellen, maar beknopt tot alles overtreên; En stellen u de heele afbeelding kort voor oogen Van myn Proces, daar by de Facte, en zyn vermoogen.
’k Loof hy had eer gedaan met twintigmaal, en meer De zaak te zeggen dan met eenmaal.
Wel ik zweer Het kost myn zinnen.
Vent of duivel wilt besluiten, Of bruy van hier, en houw jouw mond daar eeuwig buiten.
Ik eindig.
Messieurs, voor s’weereld oorspronk, ja... Dandyn.
geuwende.
’k Bid, dat men liever tot de Zondvloed over ga. WOUTER.
Voor s’weerelds oorspronk dan, eer aarde, en zee, en baaren, En hemel, die het al bespant, geschaapen waaren, Hadde al de weereld, en natuur, en s’weerelds staat Een enkel aangezicht, een eenerley gelaat, Genoemt de Baiert, een wanschikkelyk gevaarte, Een ruwe mengelklomp, een lompe en plompe zwaarte Van zaden, strydig en gemengelt onder een; Een Rechtbank zonder recht, en vol wanheblykheên.
Unus erat toto Naturae vultus in orbe, Quem Graeci dixere Chaos, rudis indigestaque moles.., LEANDER.
Ha, Vader!
dat’s een trek!
Ei, Heer, kyk hy eens slaapen!
Za, Vader waak.
dat’s drommels gaapen!
Kom, Vader.
Wel, wel, hoe?
wat’s dat?
wel, ach!
wie daar?
Ja wel, ’k heb nooit zo wel geslaapen in een jaar.
Kom, gy moet rechten.
Wel, men doet hem aanstonds hangen.
Hoe, hangen!
hoe, een Hond!
’k Versta van uw Harangen, Van Weereld, Chaos niet een sier, noch van’t begin, Myn hooft is yl, besluit.
hem een nest met jonge Honden aanbiedende.
Kom droevig huisgezin, Komt arme kinderen, die men wil van troost versteeken, Kom laat uw traanen, en uw tedre zuchten spreeken.
Hier ziet gy onze nood en droefheid klaar, myn Heer, Ach, wy zyn weezen!
kom, geeft onze Vader weêr, Ja, onze Vader die ons teelden, onze Vader Die ons zo dikwils... DANDYN.
Weg, weg, weg.
Wie is ons nader Als onze Vader, Heer, die ons... DANDYN.
Men neemt ze weg.
Wat drommel raakt me dat kanalje?
wel ik zeg, Zy hebben my bepist.
Myn Heer, ziet onze traanen.
’k voel dat zy me reeds tot medelyden maanen, Gy maakt uw Rechters hart gevoelig!
’k ben beklemt; De waarheid perst my tot uw ondergang; zy stemt Myn traanen tegen: wyl de misdaad voor elks oogen Zo klaar is, kan ik niet uw droeve traanen droogen!
Maar zo hy word gedoemt, wat zal ’t dan wezen!
ziet Hier zeven wezen, heel gedompelt in ’t verdriet.
Maar ’k ben geoccupeert, ’k wil niemand heden spreeken.
Dandyn, Leander, Jeronimo, Izabel, Wouter, Oratyn, Volkert.
MYn Heer, ei, wilt... DANDYN.
’k Zeg noch, wilt my de kop niet breeken.
Hoe Heer, zyt gy’t?
ja toch, ik zal u hooren.
Maar Wiens Dochter is dat?
wel, waar loopt die schoonheid daar?
Zy is myn Dochter, Heer.
Ras, doet haar wederkeeren.
Gy zyt belet.
o neen, wat’s u begeeren?
Zei jy niet, dat je waart haar vader?
en dat zy... JERONIMO.
Zy weet uw zaak veel beter Heer, als gy.
De schoonheid kan men uit haar hemelsche oogen leezen!
Maar dat’s ’t niet al, myn kind, daar moet ook wysheid wezen.
’k Ben opgetoogen door de schoonheid van haar hair!
Maar wilt gy hoe galant ik in myn jonkheid waar, Men zei... IZABEL.
’k Geloof het wel.
Wiens zy wilt gy verkiezen?
Wien wilt gy dat van tweên zal zijn Proces verliezen?
Noch d’een, noch d’andre.
Spreek, ’k zal alles doen expres, Om u alleen.
Myn Heer, ik ben uw dienares.
Hebt gy uw leeven wel zien pynigen, of hangen?
Neen, Heer, ik wensch niet om die eer van u t’ontfangen.
Kom, kom, ik moet u dat rekres doen.
die eer Is al te groot; kunt gy dat aanzien?
gy, myn Heer?
Dat doet me een uur of twee van ieder dag passeren.
Jeronino.
Myn Heer, ik kom hier om... LEANDER.
Hoor vader, zyn begeeren Zal ik u in een woord of twee geheel ontleên.
Daar ’s iemand, die wel wenscht in ’t Huuwelyk te treên, ’t Is alles klaar, als gy het toestemt: zy verlangen Zo Bruid als Bruigom om het woord van u t’ontfangen; Het geen de Dochter wil, begeert de Vader.
Nu Kunt gy maar vonnissen.
zich herstellende.
Ik geef myn woord aan u. Ga heen, wilt haar van daag, hoe eer hoe liever trouwen.
Mevrouw, nu kunt gy uw Schoonvader daar beschouwen, Groet hem.
Wat’s dit voor een verborgentheid?
Men volgt van stip tot stip al ’t geen gy hebt gezeit.
’k Zal ’t niet herroepen, nu ik ’t Vonnis heb geweezen.
Myn Dochter stemt dat niet, zy zal uw Bruid niet wezen.
’k Verlaat my heel, myn Heer, op ’t woord van Izabel.
Hoe, ben je stom?
spreek op, nu wakker spreek.
Ach, Vader, ’k durf in ’t minst daar tegen Appelleeren.
Ik wel, dat schut ik.
Ei, wil u niet eens bezeeren, Kent gy dit schrift wel?
’t is uw hand, gy hebt geen kracht Tot Appelleeren.
Hy heeft u in zyn macht.
Ik zie, ik ben verleid, maar ’k zal dat revenzeeren.
Al zou ik twintig jaar daar tegen procedeeren.
Je hebt de Dochter, maar de beurs niet.
Wel, myn Heer, Wie eischt u geld?
wie zeit dat ik wel iets begeer?
Laat ons uw Dochter, en bewaard uw goed.
Pasientie, Och!
Zyt gy voldaan Papa van d’Audientie?
De Vader zwygt, en een die zwygt die consenteert?
Wie weet ook, of hy niet die uitslag heeft begeert.
Volkomen, Zoon; niets kan als rechten my behaagen, Ik wil daar in besteên de rest van myne dagen; Maar laat de Pleiters in toekomende, myn Zoon Wat korter zyn; en uw misdadige... LEANDER.
Verschoon Hem maar, laat ons in vreugde ons zelf niet kwellen; Ei, Vader.
Wel ik zal van daag het recht uitstellen.
’t Geschiet om uwent wil zoet Bruidje, laat ons gaan De wezen troosten, met een roemer van een vaan.
Einde van het derde en laatste Bedryf.
NAREDE AAN DEN LEEZER.
ZIe hier een Blijspel, door het licht dezer eeuw, den onnavolgelyken Racine, uit de WESPE van Aristophanes getrokken, door den taalkundigen Jan van Gent in ’t Nederduitsch vertaald, en door my in vaarzen ten Schouwtooneel gevoerd.
Lichtelyk zullen eenige, doch meest die wat ernstig zyn, zich aan de stof en plaats belgen, om dat te Parys, alwaar dit spel speeld, zulk rechten, of recht doen niet gebruiklyk is.
Op ’t eerste antwoord Racine: de meeste menschen bekommeren zich weinig met de meening des Schryvers; want men onderzocht terstond myne misslagen, even als men een Treurspel zou gedaan hebben, zelfs die geenen, die daar ’t meeste vermaak in geschept hadden, vreesden dat zy niet na den regel gelacht hadden, en mispreezen my, dat ik hen niet ernstiger had doen lachchen.
Anderen beelden zich in, dat het hen mooy stond daar in verdriet te hebben, en dat de stof van ’t Paleis, geen voorwerp was voor de Hovelingen.
Zy zouden de waarheid te kort doen, indien zy my verweeten dat ik hun ooren, met te veel pleitstreeken vermoeit had, een taal die my zo vreemd als iemand is; ook heb ik daar niet als eenige Barbaarsche woorden in gebruikt, die ik geleerd mag hebben geduurende eens Proces, dat noch myn Rechter, noch ik ooit ter deege verstaan heb.
Indien ik iets vrees, is het, dat zommige ernstige menschen het proces van den Hond, en de buitenspoorigheid van den Rechter niet wel voor beuzelingen mochten opnemen: maar ik zet Aristophanes over, en hy had met gesleepe toehoorders te doen.
De Atheniers wisten heel wel wat het Attische zout was, en zy waaren wel verzekert, als zy om een zaak gelacht hadden, dat zy om geen zotternyen gelacht hadden.
Voor my, ik oordeel dat Aristophanes reden gehad heeft de zaak zo te maaken, dat ze buiten alle waarschynelykheid was.
De Areopagietische Rechters zouden misschien niet voor goed gekeurt hebben, dat hy hunne geldzucht levendig afgeschildert had, als meede de fraje streeken van hun Secretarissen, en de schelmeryen van hun Advokaten.
’t Was derhalven nodig de vertooners wat te veranderen, om te beletten zich te erkennen.
’t Gemeen liet daarom niet, het waare door belachchelyke te zien, en ik verzeker my, dat het veel beter is, d’ondraachelyke welspreekentheid bezich gehouden te hebben omtrent een beschuldigde Hond, als dat men een rechte misdadige voor de rechtbank gezet had, en dat men de Toehoorders had belang doen hebben in ’t leven van een mensch.
Dus verantwoord hem Racine.
Aangaande de stof, wat de plaats betreft, ik oordeelde, dat men meer genoegen zouden hebben met een Stad te noemen, die aan de minste bekend is, als dat ik een plaats in Neder Normandyen genoemd had, alwaar zulk Procedeeren in zwang gaat, dewyl de meeste steeden dier Landstreek, aan ’t gemeen onbekent zyn.
’k Zouw nooit dit spel ten Tooneel gevoerd hebben, indien ik niet geoordeeld had, dat de Godshuizen daar haar voordeel by zouden vinden, ’t geen altyd myn eenigste oogwit geweest is; doch hoe de Dichters in hunne goede meening gedraiboomt worden, is by na onverdragelyk, en aan ieder bekend.
DE BEDROGE Dienstmaegd OF Verkogte Trou.
KLUGT SPEL.
Onlangs voorgevallen in ’s Gravenhage.
Gerijmd door Mr. H. van BULDEREN.
In ’s Gravenhage, by Johannes Rammazeyn, Boekdrucker wo-nende in de Wagestraet, In de Boeckdruckrye 1675.
Op de VERKOGTE TROU, Gerijmt door Mr. HENDRICK van BULDEREN.
HIer siet gy Konst en Klugt, en zoete Laggeryen, En hoe de groene Ieugt te werck gaet in haer Vryen; Maer meenig valt te los in ’t bieden van zijn hand: Een die te hastig suypt, wel ligt de Mont verbrand.
Gy ziet hoe Ian hier Vryd’, met woorden, Zin en Reden, En hoe hy om de Meyd heeft weynig tijts gestreden, Waer door hy in de Min het hooft wel deeglijck klout.
Wat Ian gemeenlijck Vryd, dat wert van Piet Getrout.
Wel leert dan Ionge Ieugt het Vryen en het Minnen, Het is geen kinderspel, met goê bedaerde zinnen; Want die te los Bemint, te losse gronden leyt: VAN BULD’REN, u dit leert, en in zijn Clugt u zeyt.
Rammazeyn.
Personagien.
IAN, PIET, } twee Soldaten.
TRUY, een Dienstmaegt.
Het Toonneel is in ’s Gravenhage, voor het Huys van    .
Het Klugtspel begint met den avond, en    eyndigt ’s anderen daegs ’s avonds.
De BedrogeDienst-Maeght.
Truy, al zingende veegd de straat, Stem: Helaes mijn Sugjes &c. HElaas, helaas, ik ben gewond: Aan wie sal ik mijn pijn nu openbaren, Het Minnebloet kruypt door mijn aren, Comt Cupido, ay, maakt my weer gesond.
Mijn hart dat blaakt van Minnepijn: Helaas, hoe raak ik hier aan Medecijn.
O groote Goon hebt tog medogen, Eer dat gy hier My siet verdrogen, Door het Minnevier.
Ach quammer maar een Serviteur, Die my ontbon van dese droeve banden, Ik sou u met gevouwe handen, O Paphos danken voor het soet faveur.
En so gy langer uytstel maekt, So word mijn vreugden in den Echt gestaakt: Want ik mijn oogen uyt sal krijten.
Dus sal ik hier Mijn Ieugt verslijten, Buyten ’t Minnevier.
Tweede Uytkomste.
Ian, Truy.
WEl Meysjemaat hoe dus vrolijck, of salje de Bruyt wesen?
’k Loof by me keel van ja; wel kind je doet wel datje jou van d’eensaemheyd laat genesen.
Maar seker met verlof ik’et je vraeg, benje al getroud of niet?
Wel hey dese Vent!
Waar ofje mee voor aansiet?
Weg, weg mijn Vaar, je sult hier niet aen je slag raken.
Bloed Meysje wat hebje suyker soete Kaken.
Watje segt, wel hede Keyjeren!
de koopluy komen uyt.
Men zoud ’t niet seggen, heeft een kleyn visjen so veel kuyt!
Sijt soo spijtig niet, ik meen noch een blaauw scheentje na je te wagen.
Wat dunktje van mijn Trony, sou ik je ook kunne behagen?
* Speculleert eens op mijn Baerd, hoe fraay is hy geproportioneert.
Wat meer is, hy ruykt aars noch aars of ’er een dozijn pond Pamadies aen was gesmeerd.
En daer en boven ben ik so bevallig van woorden: Datje jou leven in de wereld geen netter taal hoorden.
Ja ik ben al een kruyjege Vryer al sie’er me niet voor aan, En wat meer is, ik ben ook van zints om uyt Vryen te gaen.
By my niet, want ik ben niet van meening te trouwen.
Gort kenje hart moer, weetje jou so beveynst te houwen; Ik’e niet; ’t schijnt dit gebrek is by de Vrijsters gemeen.
Maar ’t is ’er leet genoeg datze so menigh nagt alleen moeten gaan leggen slapen: Bloet!
’t is sulk een soete strijd, men behoeft’er noch schild noch wapen, Noch Trommel, noch Trompet, o men gaet’er so sagjes me deur.
Doch de Vrouwluy verliesen de strijd, al hebbense een schreefje veur.
En ’t vermaek dat hier onder speeld, is met geen tongen uyt te spreken; Ik lag met Mavors die de mensch komt naar het leven steken; Het geen wy Krijgslien in het Leger zijn gewent.
’k Vegt liever in ’t Bedt, daar is geen vyand ontrent.
’t is so zoet: principaal als de vreugt door ’t Houw’lijk is gebonden.
Schoon Cupido dan quest, hy laat geen vuyle wonden.
Wat segje, datje een Man naamt?
so waerje van ’t dienen verlost.
O neen, ’t is al te grooten kruys te sorgen voor de dagelijcxse kost.
Ik hou het met den vryen staet, al is het een mallancolijck leven, Ik denk zo lang ik noch Vrijster ben word’ ik van mijn Man niet bekeven.
En hier troost ik my in: Want ik ben een vyand van onrustige menschen.
O je zoud je leven geen goeyer persoon wenschen Als ik ben, want mijn heele Wesen wijst het uyt.
Want d’onrust my ten hoogsten tegens de borst stuyt.
Seker we souwen by me kaar wel accorderen.
Seker Jongman, je hoeft het Vryen niet te leren.
Je verstaaje op de saak meer als gemeen.
Ja al waerje zo hart als steen, ik salje zo sagt als Butter kneen.
En na my dunkt, zo zie ik al aen uw’ wesen Dat gy uw wreed gemoet door praten laet genesen.
Nu Moer, je doet wel, me moet tegens de Vryjers zo hart niet zijn.
Of je soud de Goden vertornen; en drie dubb’le pijn Die je een ander aen doet, op je hals laden.
’k Loof datje dit eertijts je over Bestemoer heeft geraden.
Want d’ouwe Luy verstaen’er op de Vryjery.
Ja even als een Snyers Jongen op het bakken van een Hoender Pastey.
’k Loof seker datje bend afgeregt om my van avond wat te foppen.
O excutseerd me, ’k wenste liever terstond mijn mond te stoppen En te swijgen, als een Wever die zijn broek heeft bestruijft.
Ey je babbeld even als een Gek die aen een Schonkel kluyfd.