floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Uw' veldt wijkt voor het ons en onze linden reiken Zoo hoogh niet als 't geboomt, dat hier ten Oosten staet, Doch wy zijn met ons Laen en Cingels wel verzaet.
Want d' eene Cingel ziet men met drie regels boomen: De twee-boomd dicht hier by, is bosch gewijs volkomen, Gelijk de Venus-Laen aen d' een' zy dicht beplant, Van waer men door een Laen weêr gaet rontom het Landt.
Maer Pan houdt hier zijn Hof, en wat hebt gy doch ginder?
Al woont hy niet by ons, hy hoedt ons niet te minder.
Wy zien hem alle daegh.
Wy achten hem te meer, En toonen hem, als wy hem zien, te grooter eer.
Zijn Satyrs zijn hier ook.
Het brengt te meerder gailheidt.
Wat raekt ons Meisjes dat?
't Strekt u tot minder vailheidt, Het is een steek'ligh goet, Dat nimmer goet en broet.
Ken dan ons Vrouw geslacht u tot geen minne trekken?
Mocht iemand iets van haer, ghy zoudt z' allen verwekken.
Wel waerom ik doch meer?
Want ghy gelijkt haer zeer Met naem en met gedaente; Dies, nam ik voor om aen te Hervatten iemants min, Zoo 'k in mijn zelfs bevin, Zoud ghy de voorste wezen.
Mint Daphne u niet weêr?
Ik twijffel aen haer wezen.
Wien hoort de grootste eer?
In wedermin?
Dien genen, Wiens min meest is verschenen.
Zoo zijt ghy Tyter dan, aen my het meest verplicht, Die 't meeste toont, hoe ghy haer minne hebt gesticht, En dat ben ik, ik zweert, noit heb ik durven zeggen, Wat my op deze hals de meeste smert komt leggen, Dan nu alleen om dat gelegentheidt toelaet.
Wat staeje: zoetert zegh?
dus duisligh vol beraet!
Tast toe, ziet hier het gras en deze ruige blaren, Die zullen ons voor 't oogh der klappers wel bewaren: Tast toe, gebruikt uw lust, voldoet met een de mijn, Denkt, dat ghy Daphne hebt, en meestert zoo mijn pijn: Hoe Tyter wachtje noch?
wie ken u van uw leven Bequamer tijdt en stondt, als ik u nu doe, geven?
Ziet hier deez' naekte borst, en deez' bedekte schoot, Zijn koestraers in uw' vreucht, en troosters in uw noot.
Wegh Laura al uw praet is niet dan moeit verlooren; Doch kost ik zijn bekoort, gy zoud my eerst bekoren.
Ha Hemel wat ghy ziet!
Ha Tyter dat ghy vliedt!
En laet my hier alleene Vol zuchten, kermen, wenen: Wie had dat ooit gedacht, Dat in het mans geslacht Zoo een zou zijn te vinnen, Dien wy niet zouden winnen.
Wijze: Blijdtschap van my vliedt.
Goden ken het zijn, Dat de Mans de Vrouwen Laeten zoo in pijn Drukken, en benouwen!
'k Meend, zy waren staegh Tot een Vrouw genegen; Maer eylaes!
hoe traegh Was hy, ja heel tegen: Hoe ik het aengingh; Hoe ik hem ontfingh; Noit ontfonkten ik zijn hert: Nochtans zagh hy wel, Hoe mijn ziel met quel Tot zijn min getrokken wert; Maer hoe dat ik meer zuchte, Hoe Tyter meerder vluchte Van my, liet my eenzaem staen: Hoe ik hem meerder vleide, Hoe hy te eerder scheide, Latend' Laura vol getraen.
't Geen d' Abider deê Kan niet in my kommen, Dat hy door de Zee Zoude zijn gezwommen: Dat Alcides ooit, Zoude zijn verwonnen, Op zijn Vrouws getooit Immer heeft gesponnen, Is maer enkel praet, Die men mal uitslaet, Om ons licht geloovigh goet Met liefkozery In het zoet gevry Steets te vlayen in 't gemoet; Heeft Hero iets verkregen, Kost d' ander iets bewegen, Waerom zoud ik vol getreur, Vol klacchelijke klagen Slijten mijn jonge dagen, En mijn lenten brengen deur.
Dat de Maget van 't Hondert-stedigh Creten Heeft d' ondankb're man Ondankb'reit verweten, Datter een Trojaen Van het nieu' Cathagen Henen is gegaen Latend' Dido klagen: Dat Demophoôn Liet zoo haest hy kon Haer, die hem zoo had verzien, En dat Minos jaeght Haer, dien hy behaeght Is niet vreemt, want 't ken geschiên, Hoortmen niet alle dagen d' Hollantsche Meisjes klagen, Dat haer min niet wordt ontfaen, Zie ik niet voor mijn oogen, Hoe hy my is ontvlogen Latend' my alleene staen, Straft den Hemel hardt Al d' ondankbaerheden; Tyter wat een zmart Hangt dan op uw leden; Zoo het looze kindt Weder weet te leeren Hem, als hy hem mint, Geen min wil vereeren, Zoo zal Tyters druk, En zijn ongeluk Zwaerder zijn, als d' helsche pijn; Zoo zal zijn ellend Yeder een bekent, Tot aen d' ander wereldt zijn, 'k Hoop hy zal noch beklagen, 't Leet my van dezen dage Door zijn stuersheidt aen gedaen; 'k Zal in de wraek mijn oogen Noch al eens voeden mogen, Hoort God maer mijn bidden aen.
Wat wensch ik Goden?
neen, Let ghy op mijn gebeên, Zoo wilt my Tyter sparen In vreughden, en bewaren Voor ongeval, en mijn Opleggen al de pijn, Die ik mijn Tyter gonde, Want dat ik Tyter vonde Zoo vol afkeerigheidt, Is door mijn quaet beleidt Alleenlijk toe gekomen; 'k Heb ook geen acht genomen Op een bequame stondt; Maer zoo ik hem klagend vondt Van Daphne, en zijn zinnen Nu waren heel ontstelt; Socht ik met zoet geweldt Hen op mijn zy te winnen; Maer Laura geeft de moet Om 't vluchten niet verloren; Zoo trouwen minnaer moet Men niet in 't eerst bekoren; Spreekt hem noch eensjes aen, Wie weet hoe 't kan geschieden, Hoe hy door 't tweed vermaen Dit schou gemoed noch vliede.
Wijze: ô Mijn rampzaligh mensch.
HOe woelt het woeligh dier; Hoe voed het vloeiendt vier, Dat in mijn teere borst Verzengt de korst, Die daer van ys op scheen gesmeedt, Als Chryzes klaeghde van zijn leet, Zijn huis, zijn Hofste, Landt Met Boomen om-beplant, Noch zijn verweende kleên, Noch steetsche zeên Ontdoiden ooit 't vervrozen hert, Dat Tyter in zijn min verwert.
Zijn wijt besteeken stal Aen 't stroomtjes vlakke dal, Zijn oudt bewolde vee, Zijn Lammers meê, En hebben my gevangen noit, Doch Tyter heeft mijn ys ontdoit.
Zoud ik om zoo een schijn Van vreucht, maer binnen pijn, Wegh werpen 't grootste goet: Dat d' aerde voet; Weg hoog gebou geeft Goden tuig, Dat ik liefst in een hutje buigh.
O trouwe Tyter!
dat Ghy wiste, wie ghy hadt Door uwe hoop bekoort; Ja heel verdoort: Ik denk wel, dat ghy laten zoud Die Daphne, die u nu zoo houd.
Ziet eens, ziet Sylvia, Die loopt u liever na In 't alderarmste kleet, Dat iemandt weet, Tot aen de Noordstar door de kou, Eer zy by Chryzes blijven zou.
Ha Laura!
looze pry, Wat droefheidt doet ghy my, Dat Maer holla wat voor stem!
Ik twijffel, zoud ik hem Niet kennen, 't is die Minnaer, Die langh tot my van zin waer.
Ik schuil hier, op dat hy my niet en krijgh in 't oogh, En zoo het geen belet, waer na ik vlijtigh poogh.
Wijze: Ach moord'resse straffe Herderinne.
Chryzes.
Treurige schaepjes moedelooze dieren Loopt, geniet vry uw oude vreucht, Laet my alleene mijne droefheidt vieren In mijn jeughdelooze jeught; 't Is genoegh, dat d' ongeneught Een alleene dus doet quijnen, Kan mijn klagen d' Herderin Niet bewegen, zoud haer zin Dan door uw' gequel verdwijnen.
Ik kan de boomen en de wilde bergen Licht vermorruwen met mijn klacht, Ik kan de kuilen tot meê-doogen vergen, Maer eilaes nimmermeer 't gedacht, Dat my eeuwighlijk belacht: Hoe zoud gy dan arme lamm'ren, Die de graesjes nau beweeght, Hoeden, daer g' u toe beleeght Van uw' Herder zoo veel jamm'ren.
Nut weêr de kruitjes en de groene bladen, G'lijkerwijs als ghy placht wel eer; Wilt u weêr met uw' watertjes verzaden, Of uw' vleesje raekt in 't verteer, Dat zou haer behagen meer; Want wat mijn profijt kan staken; Wat mijn zin en geest ontstelt, Wat my mijn gedachten quelt, Wil zy steets met vlijt na haken.
Neen holla schaepjes geeft u liefst tot treuren; Schout de Beekjes, schout het kruit, Men weet niet wat, of kennen zou gebeuren, Als mijn klachelijk gefluit Wert gesterrikt door 't geluit Van de lui, dat ghy ook klaget, Of vermaekt haer stenigh hert: Mijn gequel maekt, dat uw' smert Haer te meerder dan behaget.
Ik weet niet wat haer schort; Ik weet niet wie haer port; Waer door dat hare zinnen Dus raeken van het minnen, Maer Sylvia wel eer Had 't ghy begeer En lust by my te wezen: Nu vliedt gy als ik kom, En ik weet niet waerom; Maer zoud wel licht'lijk vreezen, Dat deze vreemde quant Uw' zinnen heeft vermant; Wat raes ik!
heeft 'et droomen My dus 't verstant benomen, Dat ik de schult hem geef, Want dezen Herder bleef Altijdt afkeerigh Van 't selschap nooit begeerigh Na Sylvia, maer zacht; Ik zal zoo ik maer wacht Tot morgen toe, wel merken Aen haer en zijne werken, Wanneer wy zijn vergaert; Wat haer zoo heeft veraerdt.
Want daer minne schuilt, Isse niet te dwingen, Mits zy altijdt puilt In het bloedt opdringen, Of in 't slaen van 't hert, Of in drift van oogen, Altijdt zal die smert Zich t' ontdekken poogen.
HY 's wegh: ach lieve vryer!
Bedrukte arme stryer!
'k Bedroef my, om dat ghy Zoo lijdt om my.
Uw smert zoud ik niet voelen, Indien ik van 't gewoelen Des kleinen Godts was vry, Maer Chryses ach ik ly!
Ik doogh de zelve plagen, Die ghy om my moet dragen: Waer blijft mijn lief, hy plagh Hier immers dagh op dagh Alleen voorby te komen, 'k Zal onder deze boomen Wat rusten, of mijn oogh Wat door de rust betoogh, Om dat ik alle nachten Heel zonder slaep vol klachten Brengh deur; de slaep zal mijn Een smerte lichtster zijn.
Hylas een Satyr.
IK koom uit 't diepe bosch en geef my by de stallen En zien, of ik hier niet kan iemandt overvallen.
De tergingh van mijn lust, die spalkt mijn spitze lijf Veel herder, als een hout en als een pees zoo stijf.
Mijn Vrijster lostent wel, waer zy my niet ontloopen, Maer 'k sweer zy zal 't hier na wel dubbelt weêr bekoopen 't Is zoo een moedigh dier, want in een oogenblik Maekt zy, als ik wat doe, dat ik mijn werk beschik.
Wijze: Al ben ik schoon liefje niet machtigh rijck.
Jy dertele Meisjes, jy weelderigh goet, Wat is 't, dat jou van my vluchten doet?
'k Ben immers volmaekt, 'k ben immers volmaekt, Daer 's niet aen mijn lichaem, dat iemandt laekt.
Mijn hoorns die heb ik met Bacchus gemeen; En hair onbesneên.
't Fatzoen van mijn baert, 't fatzoen van mijn baert, Dat heb ik van onze Godt Pan bewaert.
Mijn altijdt gespannen en stijve snaer, Is Meisjes, by jou lui staegh goe waer: Iou Herders zijn slap, jou Herders zijn slap, Zy spillen ten eerst' al haer koopmanschap.
Daer is niet een kuiltje in 't heele woudt, Dat 'k met mijn hoosje niet heb bedout; Als ik Amaryl, als ik Amaryl, Of iemandt anders hadt na mijn wil.
'k Heb lest Ismênis op eene toght Wel neeg'mael in haer kamer besocht, Noch was ik zoo fris, noch was ik zoo fris, Als zoo een die noit gebezicht is.
Mijn vlokkige billen, en haierigh vel, Dat warmt uw' loddrig' meisjes zoo wel: Het koestert zoo zoet, het koestert zoo zoet, Puf kalen Herder, puf naekten bloedt.
Wat leidt daer?
't is een Meisje; Hier zal ik nu een reisje Ontbinden mijne lust.
Eerst eensjes zacht gekust.
Dan 't ander.
Moort ô Goden!
Satyr.
Neen niemant wil u dooden.
Help Herders help mijn eer; Moordt, moordt!
jou tegenweer Is niet dan moeit verlooren.
Waer toe ben ik geboren.
Moordt, Vrouwe-kracht, gewelt!
Wat klacht is hier in 't veldt?
Ha schelm, ik zal u leeren Ons Meisjes dus onteeren.
Help Herder staet my by, Tyter.
Dat 's voor uw' schelmery Flux beest.
ô Moort mijn lenden!
Och Herder och!
Te schenden Zoo'n Vrou van zoo een Bok!
Ghy hebt noch dubbelt lok.
Uw' vlucht baet u uw' leven.
Wat kan ik Herder geven Tot dankbaerheidt?
dat ghy My maekt zoo yligh vry?
Wy moeten niet alleen Nymph zorgen voor onz' schapen, En die behoeden voor der wolven woedigh gapen, Maer meest voor 't Vrou geslacht: want dat natuer u heeft, Met weinigh kracht begaeft, is om dat zy ons geeft De schermschilt over u, zoo zijn wy dan gehouwen Tot dit werk, en ghy lui mooght vast op ons betrouwen.
Dat 's waer gelijk ghy zeght, maer Herder de natuer Wil weder, dat wy dan het geen u valt zoo zuer En vaek met lijfs gevaer met eenigh zoet beloonen.
Een Vrouw voldoet staeg met een dankbaer hert te toonen.
't Is waer, wanneer de daet voorts aen de macht ontbreekt; Maer alsmen macht heeft, en de daet dan niet en spreekt, Zoo is 't ondankbaerheidt, en om die naem t' ontvlieden, Zal ik al wat ik heb u dankbaerlijk aenbieden.
Ontfangt mijn heele lijf, bruikt dat tot uw' slaevin, En staf, heerscht over al mijn kudde na u zin.
Beleefde Herderin zoud ik uw' Schaepjes voeden; Hoe ik ben niet gewoon zoo grooten kud' te hoeden!
Ik u gebruiken tot slaevin?
't waer nutst ik gaef Mijn gantsche lijf aen u, en maekte my uw' slaef, Ik deed' het ook, indien ik nutte vrye dagen; Maer 'k heb mijn vryheidt lang een ander opgedragen: My zelven ben ik quijt, my zelven ben ik niet: Ik stae, ik stae al langh in ander Vrouws gebiet.
In Lauraas zoo ik denk?
Och neen in Daphnes banden.
Die Daphne die is niet bekent in onze Landen.
Dat 's zeeker want ik meen, Dat zy hier noit verscheen.
Wel zijt ghy in haer dienst, en wilt ghy daer in blijven?
Neem dan tot loon uw's daets, het geen my of wou drijven.
De Satyr gail van aerdt, mijn eer die hoort u toe.
Neen Herderin uw' lof wil niet, dat ik dat doe: Zoud ik u van uw' krans en waerdste pandt berooven, Zoud ik de luister van uw' braefste glans verdooven, Daer ik die nimmermeer door trou herstellen kan, Ach Sylvia ach neen!
ziet my daer niet voor an.
Ha Tyter!
't schijnt natuer u willen heeft volmaeken.
Ik zie uw' trou op 't hooghst, en uwe deughden raeken Tot boven aen de lucht, ontfanght van my deez' staf, Hoedt daer uw' schaepjes meê en denkt om diez' u gaf.
Ik zal daer by een vlecht noch van dit hair uitsnijden, En bindenz' aen uw' handt, op dat ghy t' allen tijden, Meught zeggen; waerde Nymph het was mijn Vrijster niet.
't Een is een loon, dat ik de Maeghden eer bewaerde, En voorstont, 't ander, dat ik eens een Meisje spaerde, Als zy tot dankbaerheidt my off'ren woud haer eer.
Hoe kan uw' trouw en deught dan immer blijken meer?
Kom steekt uw' handtjen uit, En laet ik daer om winden Deez afgesneden tuit, En die daer vast aen binden.
Vat nu dit stafjen aen, Den loon van uw' weldaden, Die ik zal doen verstaen De Boomen en de Paden.
Ik dank u Herderin, maer laci deze loon Is al te groot voor weinigh moeiten, die ik toon; 'k Zal 't by gelegentheidt ook dankbaerlijk vergelden.
Gy deedt my 't meeste, zoo gy my zomtijdts verzelde.
Uw' byzijn heb ik graegh.
Maer wat ontfanght mijn oor?
Het is een Herderin die ik daer zingen hoor.
Kom gaen wy dan.
Vaert wel, den Hemel wil u sparen.
En u altijdt van Satyrs overlast bewaren.
Wijze: Het vinnigh stralen van de Zon.
Acme.
De hooghste vreucht, Die onze jeught Kan scheppen, en bekomen, Is, dat een Maeght 't Geen haer behaeght, Mach koestren zonder schroomen.
Ach wat gewoel, Dat ik gevoel, Als Damon zijne lonkjes Dwers over zy Eens smijt op my, En sticht my minne vonkjes.
Als hy een praet Wat mal uitslaet In schijn van deftigh geiltjes, Zoo rukt hy my Voorwindt, voor 't Y Met volgetopte zeiltjes.
Of als zijn keel, Of als 't gequeel Van zijn begaefde fluitje, Klaeght van zijn min En harde zin Van zijn gewenschte bruitje.
Maer ach wanneer Zijn lipjes teer Recht op de mijne douwen, Zoo kan mijn lust Zich nau gerust Door zoo een tergingh houwen.
'k Kan tegens wil Niet wezen stil, Maer moet mijn lipjes roeren, Waer door ik strak Zijn ziel verlak, En uit zijn lichaem voere.
Dan drijft mijn oogh Om laegh, om hoogh, Bedoven in het watertje, En hy smuight weêr, Al even zeer, Gelijk een maertsich katertje.
Dan word ik zwak, Dan zijgh ik vlak, En zet my in de blaetjes, Dan streelt, dan kust Hy al zijn lust, En haelt zoo in zijn schaetjes.
Of hy drilt met Zijn tongje net- Jes tusschen mijne tantjes, Een komt en noot My op zijn schoot Met uitgestrekte hantjes.
Dan gaet hy bly Van herten, my Zoo op zijn schootje knellen, Dat door 't gewoel Ik lichtlijk voel Zijn gaile lusten zwellen.
Hy wil noch veer, Maer durf niet meer, Hy wil my niet verstooren, Ik woud ook wel, Maer vrees ons spel Zoud licht'lijk iemandt hooren.
't Geboomt, de ruight Zelfs niet getuight In duist're diepe kuiltjes, Daer zouden wy Wel wezen vry 't Zijn onbekende schuiltjes.
Ik waeghdent, maer Natuer hoe zwaer Valt ghy ons lust'ge menschjes, Als ghy een wicht Brenght in het licht De vrughjes van ons wenschjes.
Hierom moet ik All' oogenblik Deur brengen met veel klaeghjes, Daer 'k anders nou Genieten zou Veel zuiker zoete vlaeghjes.
Want d' hooghste vreught, Die onze jeught Kan scheppen of bekomen, Is, dat een maeght 't Geen haer behaeght, Magh koest'ren zonder schroomen.
De porringh van natuer Valt my zoo hart en zuer, Dat ik niet langer kan haer wilt gekittel lyen.
Ach waerde Damon ach!
Wanneer komt eens die dagh, Dat ik my in uw schoot van herten zal verblyen?
Thyr.
Volmaekte Herderin dus eenzaem in de boomen?
Hebt ghy geen vrees, dat u hier iets mocht overkomen?
Neen Herder 't is hier vail.
De Satyrs zijn hier gail: En zoo zy u besprongen, Ik weet, dat zy u dwongen Te leven na haer zin: En waerde Herderin, Ghy zijt geen Maeght om zoo der bokken lust te boeten.
Zy zullen wel met haers gelijk vernoegen moeten.
De gailigheidt neemt haer De reden, Nymphje, maer 't Waer best g' u ginght begeven Om in 't beschut te leven Van zoo een, die ghy weet, Dat al zijn kracht besteet Om u van quaet te hoeden, En om uw' Vee te voeden.
Ik ken zulk eenen niet.
Deez', die ghy voor u ziet, Zweert, dat hy is uw schut  Gelijk beschut, en staef.
Ghy Herders weet zoo braef Uw' woortjes op te pronken.
Maer Engelin uw' lonken Haelt 't geen, in onze hert leidt heel op onze tongh; Zoo dat de liefde ons onz' hert te spreeken dwongh.
Zoud niemand dan bedrogh in u lui kennen speuren?
Na mijn bedenken neen.
Acm.
'k Heb 't nochtans zien gebeuren, Thyr.
Waer is dat doch geschiet?
daer het Zuider-Meer Zich als een hooren kromt, en hippelt op en neêr, Aen 't dicht bepaelde veldt, liet zich Meandervinde, Om dat hy daer alleen Pulcheria beminde, De schoonste van het Landt, hy brocht het ook zoo veer, Dat hy beloften kreegh van trou, maer laci!
eer De Herderin toezagh, had hy zich al begeven Om in de dienste van een ander Nymph te leven: Doch 't was onaengenaem en 't viel een blauwe scheen, Wat raedt?
hy trekt nu na Pulcheria weêr heen, Ontschuldight hem en leidt het op de dwangh van vrienden, Zy nam hem deur in 't eerst, gelijk als hy verdiende, Doch op het lange lest door veel beloft en eet, Wordt d' oude trou vernieut, die hy nu weêr vergeet, Verzoekt aen Amstels vloedt een Nymph tot min te wekken, Daer op Pulcheria hem strak heeft doen betrekken Voor Rechters van het woudt.
De uitkomst leert de tijdt.
'k Geloof niet Herderin, dat ghy zoo reed'loos zijt, Dat ghy na eenes aerdt ons altemael wilt achten.
Ik twijffel, om dat hy 't noch eens te wege brachte, Wel eer omtrent de loir hadt hy 't noch eens gepleeght.
Dat's d' oude lichtigheidt, die hem daer toe beweeght; Want 't is een Exter quaet het hipp'len te verleeren, Maer wat of my belangt, ik wil wel hooghlijk zweeren, Dat ghy uw' leven noit bevinden zoud aen my, Zoo slimme lichtigheidt, zoo znoode guitery.
Zoo ik 't gelooven mocht ik twijffel wat ik dede.
Ach eischte tijdt een proef van mijn stantvastig heden!
Ik zou betoonen, dat In genigh landt of stadt Zou trouwer zijn gevonden.
Of ik mijn min hem gonde, Daer was wel slimmer daet; Maer Damon dan wat raet?
Ik zal 't hem wel ontleggen.
Wat is mijn waerstens zeggen?
Dat ik u Thyrzis acht Mijn minne niet onwaerdigh.
Is in het Vrouws geslacht Wel eene zoo goetaerdigh?
Ach wat een lieve lust!
Maer Thyrzis hoe ghy kust?
Te gretigh zijt ghy Herder, Wat stoutigheidt is dat, Een kusjen en niet verder; Eer iemand op dit padt Ons zamen dus zien praten, Zoo laet my liever gaen.
Hoe zoud ik u zoo laten.
Ik blijf niet langer staen; Mijn tijdt is ik moet scheiden, Vaert Thyrzis wel en mint.
Hoe ik zal u geleiden Tot daer toe, daer ghy vindt Uw' kudde u verbeiden Al grazend in de weiden.
WAer magh mijn lieve lust zich doch verborgen schuilen, Of in het zandigh Duin of in de diepe kuilen Van 't schadu-rijke Bosch, vervloekte Boomen, dat Ghy mijn gezicht belet, waer henen, door wat padt Hy heden neemt zijn gangh.
Ziet hoe wy ons bereien Met veelderlei gebloemt, om aen de ronde reien Op 't best te munten uit, maer wat zal het zijn, Het eenigh pronkje van ons al, de grootste schijn, De glans van onze Rei zal niet de ronde banden Van d' uitgespannen schaer toeknoopen met zijn handen, Wat weet ik 't?
of hy quam, 't was buiten mijn vermoen, En of't gebeurd'?
het kan, ik wil hier in het groen My buigen, en een krans van lof en bloemen vlechten, En daer de hairen van mijn Herder mede slechten: Dit roosje moet voor aen, gelijk deez' roos verdooft Dit klein gebloemt, zoo steekt mijn Herder ook het hooft Ver boven d' and're schaer met zijn bevalligheden, Van wezen niet alleen, maer ook van al zijn leden.
Kost ik dat brengen doch te weegh, Dat Tyter een af keer van mijne Daphne kreegh, En komen nimmer t' huis, want zoo hy drieght te komen, Zoo wordt haer by zijn my strax bot en plomp benomen.
'K zal zeggen, dat zy is verlieft op Coridon, Ook zoo dat zy zelfs vrijdt, misschien of ik iets won, Te meer, om dat hy is met jalouzy ontsteeken Op Coridon, ja niet van hem, magh hooren spreeken; Maer wist ik waer hy woond', of waer'k hem vinden zou Wie of ik 't vragen zal?
daer ginder zit een vrouw, En vlecht een bloemen krans: ik zal haer na hem, vragen.
Begaefde Herderin volmaekte Nymph, en zagen Uw' oogen hier omtrent geen Herder, hier te Landt Gekomen voor een tijdt?
Weet ghy niet aen wat kant Hy zijne Schapen drijft, waer hy zich magh onthouden?
Beleefden Herder looft dat ik wel eer beschoude Een vreemd', maer hoe 's zijn naem?
Amint.
T is Tyter die ik zoek.
Daer ginder gaet zijn veê.
Maer Godt weet in wat hoek Van't Bosch hy zich onthoudt: of daer die dichte elzen Met uitgestrekte blaen malkanderen omhelzen.
Of daer die eiken grof haer takken spreiden uit Verduisteren de locht beschaduwen het kruit.
Of daer dier Boeken trop den Hemel schijnt te dreigen.
Of daer die Populiers zich na malkan der neigen.
Of in dat vlakke veldt in 't midden van 't geboomt.
Of ginder daer die Beek met ruischend' water stroomt Door steentjes en door kruit.
Of daer die ruige varen Het schichtigh schouwe wildt voor 's Jagers strik bewaren.
Of ginder daer de Zee belikt de dorre strand', En met een heesch geluidt door klatert al het Landt, Wie weet het: Amynt.
Herderin is hy zoo vreemt te vinden, Ik meend' voorwaer, dat hy zijn kudde meerder minde.
Laet hy die zoo alleen?
Hy mint, maer niet zijn vee.
'K gelooft, want Tyters hert was staegh tot minnen ree.
Wie mint hy doch?
Lau.. 'k en weet, want hier in deze velden Is zy ons onbekent: Maer na ik hem hoor melden, Ist eenen Daphne?
Ach hanght zy noch aen zijn hert!
Ellendigh Herder wat genaekt u groote smert, Wanneer ghy hooren zult haer haest ontzinnigh dragen, Alleen om dat zy zou haer Coridon behagen.
'K geloof z' heeft u gemint, doch 't is verkeert gelukt; Want Coridon heeft haer, of zy heeft hem verrukt; Zy minnen zoo, dat al de velden daer meê gekken; Het hoi loopt na het paerdt, zy meent met vreemde trekken Dit op te pronken of te geven and re schijn, Doch't is zoo helder als de middagh-Son magh zijn.
Wel zeeker dat 's niet recht gedaen, maer nochtans Herder, Zoo ghy hem spreeken wilt, zoo bid ik, doet nu verder Geen vruchtelooze moeit, maert avondt aen zijn stal Vindt ghy hem wel.
Dat's waer, wel Herderin ik zal, Waer dat ik kan of magh, my altijdt dankbaer toonen Voor uw' beleeftheidt, die de Goden willen loonen.
Schep Laura schep nu moet, Ghy zult hem nu bekoren, Zoo haest't geen Daphne doet.
Hy uit uw' mondt zal hooren, Za vlecht uw' kransje voort, En spoeit u dan te zoeken Hem, die zoo haest hy 't hoort, Zijn Daphne zal vervloeken.
Gelijkerwijs ik vlecht Deez' bloempjes aen den ander, Zoo zal een nieuwe echt Ons hechten aen malkander.
Nu zal het avontuer, Vermoeit van my te quellen, 't Zoet geven na het zuer, En my te vreden stellen.
Zacht, zacht, daer gaet hy heen, nu Laura is 't uw' tijdt, Hoe dat?
het schijnt, dat hy zich daer ter neder vlijdt!
Hy stelt zijn pijpje vast, het lijkt, hy wil aen 't spelen; Neen holla!
'k hoor zijn keel begint alreed te quelen.
Ha zwaer afzijn!
Wat oorzaekt gy een pijn Onder een gezonde schijn: 'k Zie Laura mint, En Sylvia begint Ook, maer geen van bei verwint, Want 'k ly zelfs om 't gevry, Dat ik wel eer Had na begeer Met Daphne, maer hoe veer Scheidt de woonplaets haer van my?
Het Zee-Compas, Dat na de Zeilsteen was Toegetrokken, alzoo ras De steen vertrekt, Waer op het was vergekt, Wordt het na de asch verwekt, En treurt om 't geen gebeurt, Was nu niet meer, Want 't heeft alweer Genomen zijnen keer, Daer 't genegentheidt bespeurt.
Of schoon Laura, En of schoon Sylvia My om 't zeerste loopen na, Zoo kan haer min Niet trekken mijne zin; Want ik in my zelfs bevin, Dat 't hert zoo is benart In Daphnes net, Dat of 'k mijn tret In ander landen zet, Ik daer uit niet word ontwart.
Onlukkigh luk Uw' lukkigheidt baert druk, Zeght, wat baet, dat ik haer ruk?