floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Werken, daar door in geenigen deele verstaan den inhoude van dien te authoriseren, ofte te advouëren, ende, veel min deselve onder onse Protextie en de bescherminge eenig meerder credit, aanzien, of reputatie te geven, nemaar de Supplianten in cas daar inne iets onbehoorlyks zoude influëren, alle het zelve tot haren laste zullen gehouden wezen te verantwoorden, tot dien eynde wel expresselyk begeerende, dat by aldien zy deze onze Octroye, voor de voorsz.
Werken zullen willen stellen, daar van geen geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie sullen mogen maken, nemaar gehouden zullen wezen hetzelve Octroy in 't geheel, en sonder eenige Omissie, daar voor te drukken, ofte te doen drukken, ende dat zy gehouden zullen zyn een exemplaar van de voorsz.
Werken, gebonden en wel geconditioneert, te brengen in de Bibliotheek van onse Univeriteyt tot Leyden, ende daar van behoorlyk te doen blyken, alles op poene van het effect van dien te verliesen, ende ten eynde de Supplianten dezen onzen Octroye ende consente mogen genieten als naar behooren, lasten wy alle ende een ygelyk, die 't aangaan mag, dat zy de Supplianten van den inhoude van dezen doen lasten ende gedogen, rustelyk, vredelyk, ende volkomentlyk genieten ende gebruyken, eesserende alle belet ter contrarie gedaan.
Gedaan in den Hage onder onzen grote Zegele, hier aan doen hangen op den drie en twintigsten Mai, in 't Jaar onses Heeren en Zaligmakers, seventien hondert en veertien.
De Regenten van het Wees en Oude Mannenhuis hebben, in hun voorsz.
qualiteit, het recht van deeze Privilegie voor de Rechter in zyn eigen zaak Blyspel, vergunt aen de Erven van J. Lescailje, en Dirk Rank.
January 1718.
Sofia, onder den naam van Ferdinand.
Klaudia, ouder den naam van Felix.
Gerardo, Broeder van Klaudia.
Karlos, Minnaar van Sofia.
Karel, Rooms Keizer, en Koning van Spanjen Rudolfus, } Bevelhebbers van Karel.
Alonso, } Bevelhebbers van Karel.
Lisandra, Dochter van Rudolfus.
Marotte, haar Dienstmaagd.
Pagi, van Sofia.
Jeronimo, Vader } van Karlos.
Gratia, Moeder } van Karlos.
Deurwaarder.
Kaajim, verloofd aan Sofia.
Leonora, Zuster van Karlos.
Orontes, Vader } van Sofia.
Elviere, Moeder } van Sofia.
Joan, } Raadsheeren.
Otto, } Raadsheeren.
Philippus, Broeder van Sofia.
Lyfwachten, van Karlos.
Schildknaap, Herauten, en Gevolg.
De rechter in zyn eigen zaak, blyspel.
Sofia, Klaudia, Gerardo.
DE gulde Vreê verdryft de woedende Oorlogs plagen, Wy zien de tenten om Valenze neêr geslagen Van Karels leger, daar zo menig moedig held, Voor 't roofnest Tunis, in 't alom bebloede veld Verlooren ging, daar ik, wie zal 't hier na gelooven Door 't losse krygs-geluk tot in den top gestoven, Geagt werd en bemind, en overal ontzien, Ja duizend mannen met een oogwenk kan gebien, De naam van Ferdinand, rolt reets van alle tongen, Door 't gantsche leeger werd myn glory opgezongen, Ik ben een wonder in het oog van groot, en kleyn, 'k Heb veele sinekers om myn gunst, hoe kan de schyn Die geen bedriegen, die slegs 't buirenste beoogen, En door het innerlyk zig dik wils zien bedroogen; Elk oordeeld my een man, die 't al vernielen zou; Maar 'k ben als myns gelyk, niet anders als een vrouw.
Klaudia, waar heen heeft ons 't geval gedreven?
Klaudia.
Daar gy een einde ziet van uw rampzalig leven; Maar hoe zien wy het eind van al ons ongeluk, 'k Ben met myn broeder, diep gedompeld in den druk.
Nu myne een eindt neemt, zal uw ramp geen voordgang nemen.
Meend gy, dat ik my van u beiden zal vernemen, Ik heb door u, al 't geen ik heb verrigt gedaan; Een vrouw allenig, kan geenzins voor man bestaan, Zulks is onmogelyk, gy hebt alleen de wonden Die ik voor Tunis kreeg, met eigen hand verbonden.
Want anders was ik daar al lang voor vrouw bekend.
'k Erken de trouwe dienst, die gy hebt aangewend, 'k Had buiten hulp van u, dees daden niet bedreven, Waar meê de Faam zig gaat in de ope lugt begeven.
Stel u gerust vriendin, uw zorgen zyn gedaan, 'k Neem u voor zuster, en u voor myn broeder aan, 'k Zal u tot bruidegom, myn waarde broeder geven, Zo hy tot heeden noch, is buiten d'echt gebleven.
De hemel wil u lang door zyne zorg behoên.
Derardo.
Ik swyg, want sprekende kan ik u niet voldoen.
Ik meen door 's Keizers gunst het werk noch zo te brouwen, Dat gy Lisandra, die uw zuster mind, zult trouwen, Want die verdwaalde ziel beklaag ik in myn hart, Dat zy ganschs buiten hoop verdragen moet de smart Der liefde; Klaudia kan nooyt haar wond genezen.
Maar zulk een man als gy zou voor haar beter wezen.
Gerardo.
Hoe mind Lisandra, dan myn zuster?
Is dat vreemd, Wie is't Gerardo, die uw zuster niet en neemt Voor een schoon Jongeling, dit boud uw liefde tegen.
Terwyl Lisandra tot uw zuster is genegen, Kan zy uw liefde, in 't minst niet toestaan, want gewis Denkt zy by haar, het geen aan u gegeven is Te vinden; ik geloof indien 't haar komt te vooren Dat Hy een Zy is, dan zult gy haar wel bekooren, Want zulk een man als gy, wel aan Lisandra past, Gerardo.
Mind zy myn zuster, wel daar is niet veel aan vast.
Haar vader is myn vrind, het zal aan hem behagen, Dat ik een minnaar, zo volmaakt, haar op kom dragen, En's Vorsten gunst voor my, zal meer doen als gy weet.
Vloekwaardig Afrika, 'k vergeet met u myn leet, Daar ons door schipbreuk, zulk een onheil was beschoren Klaudia.
Doorlugte vrouw, zo 't schynt tot ons geluk geboren; Met welk een dankbaarheid beloonen wy uw deugd, Gy smoord al ons verdriet, in eene zee vol vreugd, Sofia.
Nu ik 't vermag, zal ik meer goedheid aan u toonen, Gekardo.
Vorstin Thalesteris, Princes der Amazonen, Ja deze naam zyt gy, met reden dubbeld waard, Gy hebt de onnozelheid in 't uiterste bewaard, Uw schrandre tong heeft ons te Fez gansch vrygesproken, En onze ketenen van slaverny verbroken; Ja ons op Spanjens kust, van Afrika gevoerd, Alwaar onze ouders, ach!
de ziel werd my ontroerd, In bittre slaverny elendig zyn gesturven, ô Wonder onzer eeuw, wie zal geloven durven Dat gy die geen zyt, die ten kosten van u bloed, De Vyfde Karel, hebt door dapperheid behoed.
En zo veel proeven van uw krygsbedryf gegeven, Dat u de Keizer, reets tot Veldheer heeft verheven.
Wie zal geloven dat een vrouw, in manne schyn, Uitmunt in dapperheid, daar niet als mannen zyn, Sofia.
De nooddwang als gy weet, heeft my hier toe verbonden, Maar daar komt Karlos die ik derwaarts had gezonden Om zaak en van gewigt; begeef u wat ter zy, Wanneer als hy vertrekt, kom daatlyk weer by my.
Sofia, Karlos.
Hebt gy volbragt, 't geen ik u kwam gebieden?
Karlos.
O ja myn heer, uw wil die zal in als geschieden; Den Hopman, agt zig door uw last op 't hoogst geëerd, Hy offert u zyn dienst door my.
Wel nu vermeerd Uw blydschap nu noch niet, daar ik u heb ontslagen Uit uw geringen stant, kan dit u niet behagen?
Ik heb de last van uw gestrenge dienst verligt.
Ik blyf u voor die gunst myn leven lang verpligt, Ja 'k zal van heden, tot aan 't einde myner dagen, Zo ik u dinaar blyf, al doen wat u behagen?
Zal wezen.
Hou u woord, daar ben ik meê te vreen.
Zo 'k aan den hemel op myn kniejen had gebeen, Hoe kon ik groter gunst ooyt van 't geluk verwagten Als my zo waard te zien geplaatst in uw gedagten; Gy hebt in overvloed, my daar meê opgevuld, En onverdiend.
Ik hoop dat gy 't verdienen zult.
Maar zeg my eens, wat pord u om te klagen, Zyn u de eerampten die ik u heb opgedragen, Niet aangenaam?
'k denk niet, dat gy myn goedheid wraakt, 'k Heb u van slegt Zoldaat myn Kamer heer gemaakt, En Schryver van 't geheim dat my betreft, wat reden, Wat oorzaak is'er, die u dik wils zo te onvreden Doet wezen?
zeg het my, 'k verminder ligt uw pyn.
'k Geloof u wel myn heer, maar 't kan niet mooglyk Sofia.
De hemel kan by ons 't onmooglyk, mooglyk maken, Zulks zien wy dik wils.
Maar niet in gedane zaken, Myn rampen zyn te vast verbonden aan 't geval, Ik vind geen uitkomst voor myn leven einden zal.
De dingen komen ons wel averreks te vooren, Als die by noodlot vastgesteld zyn.
't Is verlooren, Ik ben myn Minnares, myn hoop, myn leven kwyt.
Uw Minnares, ach arm, dit is een slecht bescheid, Daar ik om lagchen moet, wat legt daar aan gelegen, Ik ken'er veele, die gy lichtelyk zoud bewegen Tot wederliefde; hoe, een man zo braaf van leest En wezen als gy zyt, hoeft nimmermeer bevreest Te wezen, ja om zelf aan de oogen te behaagen Van de alder schoonste vrouw.
Myn heer die schept behagen Met my te boerten, maar al quam het goed geluk Myn aan te bieden, zelf het grootste meesterstuk, Van schoonheid, 't zou myn hart in 't minste niet bekoren?
Houdt gy u aan den eed die gy eens hebt gesworen.
O ja myn heer, en 'k eer zelf die gedachtenis.
Maw weet gy niet waarheen uw lief gevloden is?
Ik kan niet zeggen of ze in de aarden is gezonken, Of door de lugt gevoerd, of in de zee verdronken, Hoe 't zy, haar dood werd my met kragt te last gelegt, Zo dat ik buiten schuld van misdaad, voor 't geregt Moet vlugten; 'k heb alom na deze tyd gesworven, En meer als duizend doôn om myn verlies gestorven, En noch loop ik gevaar, om in de banden, van 't Geregt te raaken.
Weet, dat ik u daar voor kan Bevryden; hoop op my, gy zult u niet bedriegen.
‘Wat houd my dat ik hem niet om den hals mag vliegen Maar Karlos, zeg my eens, ik kan noch niet verstaan Hoe dat de zaaken zyn met u en haar gegaan, Op welk een wys hebt gy uw Minnares verlooren?
Ik wierd met myn Sofi, op eenen dag gebooren, Dit is de naam van myn lichtvaardige vrindin, Die my zo eerloos heeft verraden in myn min.
Gy hebt waar dat zy is na die tyd niet geweten, Met wat voor redenen kunt gy haar ontrouw heten, Wie weet of zy u niet bemind gelyk voor heen?
Dat kan niet mooglyk zyn, 't is ruim zes jaar geleên, Dat zy haar trouw met my zo schandig heeft geschonden.
Maar dat Sofia, eens onschuldig wierd bevonden, Was uw betigting dan, van haar, geen straffens waard?
't Verlies van haar, heeft reets my zo veel smart gebaard, Dat zelf de swaarste straf, die nimmer kan vergroten.
Maar by wat toeval wierd u huwelyk omgestooten?
Een ouden gryn, die 't oog al lang geslagen had Op myn Sofia, en een Koninkryk bezat Van schatten, quam myn Bruid heel onverwagt te vryen.
Haar vader die my wel, maar 't geld noch meer mogt lyen, Verbrak ons trouw-verbond, allenig op dees voet, Wanneer den ouden sturf, dat zy dan al zyn goed Bezitten zou.
Gaf zy haar stem tot u bederve.
O neen, zy swoer, met my te leven en te sterve; Ja 't scheen dat niemandt ooyt zo teder wierd bemind Als ik, maar 't vrouwvolk is veel losser dan de wind, Gelyk gy uit 't gevolg van myn verhaal zult hooren.
Ik had een jongen die heel schoon was, uitgekoren Om my te dienen in myn liefde, want ik mogt Sofia niet meer zien noch spreken, de achterdogt, En vreeze voor myn lief, deed my met reden dugten, Waarom wy zaamen vast beslooten om te vlugten.
Bewilgde zy daar toe, was alles na haar zin?
En was dat noch geen proef gegeven van haar min.
Tot hier toe zekerlyk.
Wat pord u dan te schelden.
Op ontrouw, op bedrog?
Myn heer ik zal 't u melden, Heb maar een wyl gedult, daar ley een schip gereet, Het geen ons voeren zou naar Barcelone, ik weet Het zal u wonderlyk en vreemd in de ooren klinken, Hoe dat het kreupel paard kwam achteraan te hinken Het uur was dan bestemd dat ik haar wachten zou Op strand, het geen ik deed; myn knegt die heel getrouw Te weeze scheen, zou haar als 't avond was geleiden En met ons vlugten, maar 'k vernam hun geen van beiden.
De poorten van de stad, die raakten eindelyk toe, De Kapityn alreê van zo lang wagten moe, Begon op 't laatst op my te vloeken en te schelden, Ja swoer dat hy my zou,die kwade part vergelden.
Dus wierd myn ongeluk vergroot door zyn geweld Hy liet my op het strand, en voer naar boord; Onsteld Wierd myn bedroefde ziel, terwyl ik daar moest missen, Myn lang gewenste schat, myn heer kan nu wel gissen Hoe ik te moede was, ik kreet van ongeduld.
'k Geloof het alles, maar ik merk noch niet de schuld Waar meê dat gy Sofi betigt?
des waerelds zaken, Die konnen lichtelyk veranderinge maken.
'k Geef u gelyk myn heer, en agt zulks welgeregt, Verandering genoeg, terwyl zy met myn knegt Gaat vlugten, en laat my verbaast op strand staan kyken; De snootste valsheid is geenzins te vergelyken By deze, 'k zie myn hoop en al myn liefde omzunst.
Myn heer, gy vlyd myn hoop alleenig maar uit gunst, Maar 'k zal die snode, nooyt myn leven meer aanschouwen.
Zo gy Sofi meer scheld, zy zal 't u doen berouwen; Uw buitensporig zyn, geschied uit minnenyd.
Karlos Wat zou ik anders doen myn heer, ik ben haar kwyt.
Maar is zy zedert in Valense niet gekomen?
Myn heer, heb van haar in 't minste niet vernomen.
Onmogelyk is 't niet, dat zy hier haast zal zyn.
Geringe troost, helaas, in myn bedroefde pyn.
Maar zeg my, wat heeft u naar Tunis heen gedreven?
Myn dood te zoeken, voor een lang rampzalig leven.
Na dat ik dan alleen bedroefd op strand bleef staan, Wierd ik van deeze hoop in 't eynd noch aangedaan, Of wel Sofia, of myn jongen, door 't vergissen Van tyd en plaats, my ook onschuldig mogten missen.
Met deze hoop voede ik myn zelve tot den dag Gekomen was, en ik de poorten open zag, Ik toefde niet om myn Sofia straks te zoeken, Doch vond haar niet, maar wel dat waardig was te vloeken, Ik zag de gansche stad door oproer aangedaan, En duisend menschen voor myn ouders woning staan; Veel schreeuden dat ik was den rover van Sofye, 't Wierd my geraaden om in huis te gaan te myje, Ja 't volk wierd my zo haast niet in de stad gewaar, Of ieder riep slaâ dood, slaâ dood den moordenaar, Zo dat ik reden had voor ongeval te duchten.
't Geen my besluiten deed om in 't gebergt te vlugten, Met hoop dat haast de tyd ondekken zou, waar heen Sofi gevloden was, maar kreeg in 't minste geen Bescheid van haar, die 'k heb bemind en aangebeden.
'k Hoor noch niet anders als een deel verwarde reden, En vind door u verhaal.
Sofi noch buiten schuld.
Gy zult haar mogelyk haast weêr zien, neem geduld.
Uw vrindschap zoekt my met die zoete hoop te strelen.
't Is zo.
'k Zal van nu af, aan myn begrip beveelen Zulks te geloven.
Maar wat hebt gy doch gedaan?
Na 't missen van u lief, of acht gy 't ongeraan My dit te zeggen?
Neen, ik zal 't aan u vertrouwen, Met voorbeding, dat ik uw vrindschap mag behouwen.
Die blyft onwrikbaar, ja al had gy kwaad verrigt, Al waar berouw verschynt, daar valt 't vergeven ligt.
Spreek op dan Karlos.
'k Moest my lang met roveryen Erneeren in 't gebergt, maar tegens dank, myn lyen En de armoe dwongen my om zulks te doen, 't gedrag Dat ik daar hil, hielp my by 't volk in groot gezag, Ja ik kreeg zulken gunst en glory by die troepen, Dat ik voor Hopman, van hun al, wierd uitgeroepen.
Voor 't hooft der schurken!
wel waar zyt gy toe geraakt.
Ik heb myn eedle deugd daarom geenzins verzaakt, Maar 'k heb zo haast als my ter ooren was gekomen, Dat in des Keizers dienst nieuw volk wierd aangenomen, Om 't heir voor Tunis te versterken, of ik gaf My dadelyk in dienst, met hoop dat ik de straf Ont wyken mogt.
Zo ik als rover wierd gevangen, 'k Verlangde naar myn dood, terwyl al myn verlangen, Een eynde nam, van myn Sofi ooyt weer te zien.
Daar gy ganschs onverdiend uw gunst my aan kwam bien, En ik geen oorzaak weet hoe ik die heb verkregen.
Die overeenkomst is alleen in 't bloed gelegen, Geen wysbegerige weet zelf daar de oorzaak van; Bedien u van myn gunst.
Roemrugtige, hoe kan, Hoe is 't my mogelyk uw goedheid te vergelden.
My te geloven en Sofia, niet te schelden.
Daar meê acht ik myn gunst, voor u, vol op voldaan, Hou u te vreden, en laat alles op my staan.
Sofia, Klaudia, Gerardo, Karlos.
Myn heer, de Keizer komt, en na my is gebleken Uyt het gerugt, komt hy alleen om u te spreeken.
Karel, Sofia, Klaudia, Lisandra, Karlos, Gerardo, Rudolfus, Alonso, Herauten.
Heb ik 't geluk om hier zyn Majesteit te zien?
Met u te zien schep ik behagen.
Byaldien, Een nedrig hart, de Vorst kan vergenoeging geven, Sterf ik in uwe dienst, daar 'k lang in hoop te leven.
Gy hebt my proeven van u dapperheid getoond, Die Keizer Karel, heel ongaarne, ongeloond Zou laten, 'k houw de deugd in al te groten waarden, 'k Bemin u met myn hart, wyl gy myn 't lyf bewaarden, Gy hebt u bloed gespild, om 't myne te behôen.
Zulks was myn pligt, ô Vorst, wat zou ik anders doen.
Al wie zig in den dienst van Prinsen wil verbinden, Moet daar 't gevaar hem roept, zig daadelyk laten vinden.
Gy hebt voor 't leven van uw Vorst, met 't staal geplyt Als Edelman myn wil, is dat gy Ridder zyt; Een Ridder kan met regt, naar 't waerdigste eerampt dingen, 'k Agt u zulks waardig, die myn vyand dorst bespringen, Daar zelfs door dapperheid, in 't minst geen uitkomst scheen.
'k Erken uw goedheid Vorst, en ben volop te vreen, Met al de weldaan, die gy hebt aan my bewezen.
Daar 's geen gevaar hoe groot, daar ik ooyt voor zal vrezen, Wanneer ik dienst kan doen aan myne Prins, en Heer.
Myn Schildknaap, reik my 't swaard; Don Ferdinand kniel neer.
Ik volg eerbiedig, 't geen de Keizer kan behagen.
De Keizer slaat Sofia Ridder.
Rys Ridder, maakt dat gy met eer dees naam moogt.
dragen.
Alonso hangt haar de Ridder-order om.
Wy wenschen u geluk in dees verheven staat.
O groote Vorst.
wiens roem aan 't eynd der waereld gaat, Tot welk een hoogte komt ge u minste dienaar trekken.
Myn alderwaartste, maar ik zal aan u ondekken: Gy heeren, dat de zorg voor 't Keizerryk my pord Myn reis daar henen te vervord'ren.
'k meen in 't kort Die te voltrekken, na ik order op myn zaken Gesteld heb, die myn heir, en kroon in Spanjen raken.
Alonso, 'k maak u 't hoofd van 't voetvolk, neem in acht Om te volbrengen, 't geen ik zeker heb verwagt Van zulk een man als gy, die 'k altoos heb bevonden Getrouw in zyne dienst; 'k zal daadlyk doen verkonden Dat elk in 't leger u gehoorzaamd en erkend Als Opperhoofd; en gy Rudolf, die zyt gewendt U Vorst te dienen naar uw uiterste vermoogen, 't Is myn begeren om uw achting te verhoogen, 'k Maak u gebieder van myn ruyterbenden, tragt Altyd te doen het geen u Vorst behaagd.
Ik acht My gansch onwaardig heer, om zo veel waardigheden Te ontsangen van uw gunst.
O Vorst met wat voor reden Beloon ik uwe gunst; laat ik u op myn knien... Karel.
Zulks is onnodig, laat my uw getrouwheid zien Gelyk voorhene; maar nu komt my noch te ontbreken, Een Onderkoning die voor 't regt van 't volk moet spreken Hier in Valenze; 'k weet den Ridder Ferdinand Is daar toe het bequaamste, gy kend den aart van 't land, En 't volk, vermits gy in Valenze zyt gebooren, Met reden werd gy tot dees waardigheid verkooren.
Myn Vorst, ik ben te jong, dit ampt is my te swaar.
Kies brave Raadslien van meer jaren voor u, daar Gy op vertrouwen moogt; myn wit is en begeren Dat iedereen, wie 't zy, u, als myn zelf zal eeren In myn afwezen; hoor Heerauten myn besluit, Roep in de stad, en 't heir, voor Onderkoning uit, Den Ridder Ferdinand, laat vry de waereld hooren, Dat myn beschermer is van my daar toe verkooren.
Lisandra, Klaudia, Marotte.
Lisandra.
Nu ryst uw start te hoog, om laag op my te zien, Terwyl uw meester, hier als Koning zal gebien.
Lisandra, heeft nu van Don Felix, niet te hoopen.
Zo ik uw liefde met myn bloed zou moeten koopen, Indien ik was in staat, 'k zou 't gaarne doen Mevrouw, Maar nu van deze min, staat u slegs naberouw Te wagten, want vergeefs hebt gy uw oog geslagen Op een, die nooyt de naam kan van uw minnaar dragen Maar neem myn broeder, die heeft vry war meer vooruit Van 's vaders goed als ik, hy zoekt u tot zyn bruid Te krygen, ik ben jong, en hy heeft reets zyn jaren, 't Zal u veel nutter zyn met hem, als my te paaren.
Ik vraag na geld, noch goed, noch schatten ja hoe groot, Ik min u met myn hart, al waart gy naakt en bloot.
Zaagt gy my in die staat, uw min zou haast verdwynen.
Moet ik dan hoopeloos om wederliefde kwynen?
Kom geeft my maar een kus, myn waarde, hoe dus schuw.
Mevrouw, het geen gy zoekt, dat heb ik niet voor u, Laat dan geen dwaze min, uwe oogen meer verblinden, Want gy zult zekerlyk aan myne broeder vinden, Het geen ik missen moet.
Al was hy noch zo ryk, Zo min ik u, de trouw maakt schat en staat gelyk.
Wy zyn gelyk Mevrouw, dit houd my ongenegen.
Indien wy zyn gelyk, wat hebt gy daar dan tegen?
Och niet met al, dat is het geene daar 't aan schort.
Hoor ik ben wel gesteld, al schiet gy wat te kort; Wy zullen dit verschil, niet op een duimbreet meten.
Maar 't geen u nodig is, dat is aan my vergeten.
Daar is geen swarigheit, kom geef my maar een kus.
De Vryer heeft geen haast, ey wacht noch wat tot flus.
Zou ik een houte klik, zo om een kusje smeeken, 'k Zag liever hem den hals, en bey zyn beene breken.
Marotte heeft gelyk.
Mevrouw met u verlof, 't Zal tyd zyn dat ik gaâ.
Mariotte, Lisandra.
O charmen, 't is spit of.
Hy vlugt voor myn gezigt; ô liefde welke plagen, Dat ik beminnen moet, die ik niet kan behagen.
Onnoosle als gy zyt, waarheen verdwaald uw zin, Een jonge melkmuil die geen hair heeft aan zyn kin, Kan die u meerder, als een wakker man behagen?
Gy laat Gerardo, steets om wederliefde klagen, Terwyl gy heen gaat, en bemind een lompe Vendt, Die al zo droog is als zint Olfers achterend, Zo hy my vryde, ja, ik meen heel wel te weeten, Dat hy niet ruiken zou, daar ik eens had gezeten, En gy smeekt om een kus, van zulk een kouwen bloed, Myn linker elboog is daar toe noch veel te goed; Ja gy bemind hem noch, daar 't mooglyk staat te vrezen, Of deze schoone knaap, niet wel kapoen mogt wezen; En 't was Lisandra, die hem om een kusje had?
Neen liever kusten ik een nugter kalf voor 't gat.
Zaagt gy wel mooyer man, Marotte, van u leven.
Een schoone kaljebaard, dat moet je my vergeven Zyn broeder die u mind, is tienmaal braver man.
't Is my onmogelyk, dat ik hem minnen kan. Schoon ik voor dwaasheid houw, dat myn verdwaalde zinnen Besloten hebben een ondankbare te minnen, Ik heb zo veel ik kon, dit hevig vuur gestuit.
De brand is in de lantaren, de vonken vliegender uit.
Sofia, Rudolfus, Alonso, Karlos.
't Heeft aan den Vorst behaagd, door 't Keizerlyk vermongen, My, en uw beide door eer-amten te verhoogen, Schoon hy my 't swaarste heeft daar van te last gelegt, 'k Voel my te swak daar toe, hier onder ons gezegt.
En wyl gy Heeren zyt, verstandig, oud van dagen, Hoop ik, dat gy dees last, met my zult helpen dragen, En ondersteunen met uw wyzelyke raad, Ik stel u beide, zo 't u lief is, in dees staat.
Rudolfus.
Zyn hoogheid, komt my aan zyn heusheid dier verpligten.
'k Zal, wat u nodig is, heel gaarene verrigten; Bedank zyn hoogheid, voor de gunst aan my betoond.
Uw will'ge dienst werd u, met dank baarheid beloond.
De hemel laat u lang, en loffelyk regeeren.
En wil uw glori nooit vermind'ren, maar vermeêren.
Des Keizers gunst voor my, gaat waarlyk veel te ver.
Gy zyt zyn lieveling; de heldre morgenster Blinkt nooit zo aangenaam als gy in 's Vorsten oogen, Hy kan u niet te veel na uw waardy verhoogen.
Die door zyn dapperheid de Vorst zyn lyfbehoed, Werd nooit te veel geloond.
Een die zyn pligt voldoed Kroond zig met eer, schoon hem geen voordeel staat te wagten, Hy moet zyn hooge en duur beswoorne trouw betragten; Want 'k agt die nimmer meer de naam van krygsman waard, Die door een eedle daad niet tragt om zig vermaard Te maak en, of vol moed op 't bed van eer te sterven.
Zyn hoogheid, spreekt zeer wel, veel liever 't lyf te der Als in getrouwheid tot zyn Vorst, te wanklen.
De eer Die 't aldergrootsten is, verkrygt men door 't geweer De eer Dit heeft de Vorst aan ons op heeden laaten blyken.
Laat ons in onze pligt, hem schuldig niet beswyken, Ga heene groet de Vorst, eerbiedig uit myn naam.
De roem van Ferdinand, leeft eeuwig door de faam.
Wat dunkt u, Karlos, is myn star niet hoog gerezen wezen Karlos.
'k Weet niemant niet, myn heer, die zulks zou waardig De Keizer heeft aan u de beste keur gedaan.
Ik wens door 's heemels gunst, dat het u wel mag gaan In uw regeering.
Dit komt my op 't hoogst verblyden Dat ik nu ben in staat, u altoos te bevryden Voor u vervolgers, die aan 't moorden van Sofy U shuldig maaken, want ik ken u daar van vry.
En wat de rest belangd, het geen gy hebt bedreven Met roveryen, zal de Keizer u vergeeven, Op myn verzoek, stel dan u hart in all's gerust.
Met dees belofte, werd u mond van my gekust, ô Heemel!
'k Sta verzet, en voel myn leeden beven; Door wat verandering werd myne ziel gedreven?
Wat is het vriendschap, of is 't liefde die 't my doed?
Ik voel een heete drift, in 't half bevrooze bloed Ontsteken.
zo plagt myn lief my eer te kussen, Om 't smeulend vonkje van de liefde wat te blussen.
Wat zegt gy Karlos?
Dat ik niet begrypen kan, 't Ontroeren van myn bloed, door't kussen van een man.
De waare vriendschap heeft u hier toe aangedreven, Die kan op ons gemoed zo vast als liefde kleven.