floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
‘Wist hy de zaak, hoe zou hy dan verwondert staan, ‘Maar wil niet langer hier verblyven, laat ons gaan.
Waardin alleen.
INdien myn moed daar door dit voorval was bezweeken, En zo 'k op deze wys hem niet had uitgestreeken, Zo 'k met een goed fatzoen daar niet geloogen had, Dan had myn man misschien meêr achterdocht gevat, En deze losbol had my licht niet gaan verschoonen, Maar onbeschaamd myn man myn misdaad durven toonen; Wie dacht dat zulk een man, zo schoon, en die in schyn Niet gek geleek, zo mal en dwaas zou kunnen zyn, Ik was geheel verbaast, verzet door zyne reeden, Ik redde my noch wel door deze listigheden, Myn misdaad is verschoont door deze vond, 't gevaar Ben ik ontworsteld, en de baan is nu weêr klaar, 't Gaat alles na myn wensch.
maar 'k zie daar iemand koomen.
Izabel, Waardin.
Izabel in mans kleederen.
HY heeft Philidia, helaas!
met hem genoomen, Zy zyn gezaamentlyk vertrokken, dit gaat vast, 'k Zal haar doen sneuvelen.
Dit 's weêr een nieuwe gast.
‘'k Spreek zacht, daar 's iemand.
wat is hy fraai van leeden, Hoe schoon is hy, hy heeft veel meêr bevalligheden Als de ander, en hy schynt zo droevig niet van zin.
Dat 's al een aardig wyf, en 't lykt wel de Waardin, Om nu al de achterdocht van dit gewaad te mijen, Moet ik wel veinzen, en ik zal haar wat gaan vrijen.
Myn heer, gelieft gy in de kenken ook te gaan, Daar kunt gy zien wat spys u 't beste al aan zal staan.
Zyt vry verzekert, dat hier niets u zal ontbreeken, En is 'er niets gereed voor uwe mond, wil spreeken.
Het scheelt my weinig wat men my gereed maake, en Ik maak reeds goede sier, dewyl ik by u ben, 't Vermaak, en de eer, van u te moogen zien en hooren, Kan my veel meerder, dan de beste spys bekooren, En 'k weet- niet wat men meêr, vreemd zynde, wenschen zou, Wanneer men word gedient, van zulk een schoonen vrouw.
Ik merk, myn heer, waar toe dit kompliment wil strekken, Gy hebt vermaak, na 't schynt, om met my wat te gekken, En deze hoofsche taal is niet gebruik'lyk, in Zo slecht een dorp, by een onnoozele Waardin.
De schoonheên, die men ziet zelf in de grootste steden Van Spanjen, haalen niet by uw bekoorlykheden.
En, schoon zy aan het Hof zelf worden aangebeên, Zy kunnen niet by u geleeken zyn, ô neen!
Gy hebt geen wedergâ; door uw bekoorlyke oogen, Wierd zelf de koelste mensch, tot uwe min bewoogen; Uw schoonheid heeft aanstonds my tot uw slaaf gemaakt, Ik voelde dat myn hart was door de min geraakt, En dat ik, alzo dra ik u kwam aan te schouwen, Een zucht, liet die ik toen onmoog'lyk kon weêrhouwen.
Myn heer, ik word beschaamt, dewyl gy my dus vleid, Bewaar voor anderen toch die welspreekentheid.
'k Geloof gy doed zulks om u zelve te vermaaken, En, op dat ik in die verwaandheid zou geraaken; Maar weet, myn heer, dat ik my zelven noch wel ken, 'k Weet dat ik laclyk, en getrouwt, wat meêr is, ben.
Gy laelyk!
gy doet u te kort met die gedachten, Wil uw bekoorlykheid, zulks bid ik, hooger achten, Ja gy doet zien, dat gy heel slecht natuur beloont, Die zyne gaaven heeft zo mild aan u betoont.
Wat is hy geestig, en wie zou hy niet bekooren, 't Verdriet niet licht'lyk zulk een aardig man te hooren.
't Geluk heeft u niet wel gehandelt, maar gy zoud Niet wel doen, zo gy u hierom versteuren woud: 't Is een volmaakt geluk, dat wein'ge word gegeeven, Schoon en gelukkig t'zaam te weezen in zyn leeven, En zulks genoot gy dan, zo gy tot wederpaar Een man had, die uw min en schoonheid waardig waar.
Maar waarelyk uw lot is daarom te beklaagen, Dat gy met zulk een man verslyten moet uw' dagen, Wiens bloed bevrooren is, wiens krachten zyn gedaan, En door zyn' ouderdom geheel en al vergaan; Kunt gy by zulk een man dan noch wel vreugd bekoomen, Wiens jaaren hem de lust daar hebben toe benoomen, Die als een leevend lyk is over al zyn leên, En die reeds in het graf gaat met zyn eene been.
Hier om beklaag ik u in deez' gelegentheden, Gy hebt groot ongelyk ook van het lot geleeden, Het welk op eene dag te paaren t'zaam besloot De hette van de min, en koelheid van de dood.
De zaak is van gewigt, gy moet nu beter keuren.
Dit is myn fout, myn heer, en zulks moet ik betreuren.
Treur niet, 't is tyd dat ge u tot dit vermaak begeeft, Het welk uw ongeluk uw jeugd geweigert heeft, Uw jonkheid port u aan, en uwe lente jaaren, Zyn niet alleen geschikt voor zulke gryze haaren, Gy zult dan vinden.... Waardin.
daar komt myn man, myn heer, Hy 's heel jaloersch van geest, ik bid u, spreek niet meêr.
Mejuffer, denk vry dat ik wel zo wys zal weezen, Om hem geen achterdocht te geeven, wil niets vreezen.
'k Ga in de keuken.
vertoef een oogenblik, Dat ik een fraaije plaats voor uw verblyf beschik.
'k Vergat noch iets aan u te zeggen, wilt betrachten, Dat in die kamer ik alleen maar zal vernachten, 'k Zal 't wel beloonen.
Ik versta uw zin, 't is wel, Gy hebt krediets genoeg, myn heer, 'k volg uw bevel.
KRediet genoeg!
hier moet al vry wat achter steeken, Kend gy dien jongen heer, dat gy zo vry durft spreeken?
Weet gy zyn midd'len?
maar ik zou wel zweeren, dat Gy hier een lange praat met hem gehouden had.
Gy schept vermaak, en wil steeds los en aardig weezen, En denkt niet, dat my zulks niet zonder reên doet vreezen, Een vrouw, die van elk een zo grooten aanstoot lyd, Die is vry zorgelyk in deez' bedurven tyd.
Wel, is 'er jalouzy by de uwe te gelyken?
Moet gy van al myn doen zo kwaad een oordeel stryken?
Daar ik myn best doe, om door vrindlykheid alleen Te maaken, dat ons huis zy aang'naam aan elk een; Maar zo gy voortgaat in uw grillen te volherden, Zo zal 't noodzaaklyk zyn dat wy gescheiden werden; Die heer, die gy de naam van een bedrieger geeft, Is de eerelykste man.
die op de waereld leeft; 't Is waar, hy heeft my hier gesprooken, maar zyn reden Zyn leerzaam, en hy sprak van onze tyd en zeden, Zo dat ik zekerlyk geloof, uit zyne praat, Dat hy 'er uit komt, of nu in een klooster gaat.
'k Ben ook de vrouw niet om een dert'le taal te lyden, Die tegens de eerbaarheid in 't minste maar mogt stryden.
Na 't geen dat ik daar straks dien loskop heb gezegt, Die me iets oneerelyks te vooren had gelegt, Moest gy verzekert zyn van myne min, en denken Hoe ik ontmoet, die my tracht in myn eer te krenken; Ik geef u van myn trouw en min genoegzaam' blyk, En door uw achterdocht doet gy my ongelyk.
Verschoon my, hartje, schoon uw trouw my is gebleeken, De jaloezy die is van myne liefde een teken, En minde ik u niet teêr, 'k had geen ontsteltenis.
Maar, weet dat de and're gast weêrom gekoomen is; Men had in 't naaste bosch hem alles afgenomen, Ten zy een heer in tyds hem was tot hulp gekoomen.
geeft gy noch verblyf aan dezen lossen kwant?
Die by hem is dat is den jongen Ferdinand, En die verzoekt zulks.
wat zegt gy my?
is dezen De broêr van Izabel, die elk zegt schoon te weezen?
De zelfde.
Op zyn verzoek zo moet zulks dan geschiên, Maar 'k waarschouw u, ik wil den anderen niet zien.
Indien gy by geval hem eens kwaamt aan te schouwen, Zyt wat beleefder, en wil u meêr binnen houwen.
Zy willen dat men hen een bed geeve elk alleen.
Zy gaan dan daar zy zyn, wy hebben 'er maar een.
Deez' kamer, waar in zyn twee bedden, is genomen Door de and'ren heer; waarom zyn zy niet eer gekoomen?
Het bed, 't geen ov'rig is, is groot en schoon, en zy, Ja, noch een derde zou daar leggen kunnen; wy, Wy slaapen niet zo wyd op ons bed met malkander; En Ferdinand verveelt.... Frederik.
Hy doed het niet, maar de ander.
Na ik van Ferdinand daar even heb gehoort, Zo moet hy morgen met den daageraad weêr voort, En hy verzoekt zulks om zyn makker te vernoegen, Wy knnnen 't schikken.
'k Zie dit niet heel wel te voegen.
Wy kunnen hem, wanneer dien heer gerust en stil Zal slaapen, wyl Ferd'nand zo vroeg vertrekken wil, En zonder dat hy van den ander word vernomen, Door de bedekte deur doen in zyn kamer koomen.
Hoe komt hy 'er weêr uit?
Hy gaat toch morgen vroeg, En ziet dien ander hem, dan is hy wys genoeg.
Wy zullen, dit gaat vast, hier de een of de ander hoonen; Indien die heer hem ziet.
Dan moet men dit verschoonen.
Wy doen ons zelf te groot een ongemak nu aan, Om zulk een jongen wulp.
'k Wil 't zo, daar meê gedaan.
Indien hy 't weet, zo zal zyn smart niet minder weezen, 't Is een aanzien'lyk man, die gy zo hebt mispreezen.
Ik vrees voor ongeval, gy hoont hier door een heer Van groote staat, na 't schynt, van deugden en van eer.
Wanneer dat wy een wyf vol aardigheden trouwen, Hoe dik wils koomt die keur ons naderhand berouwen?
Wat volgt 'er vaak al ramp op onze huuw'lyksdag!
Zo dat men zich wel eerst wat lang bedenken mag.
Izabel, in haar kamer leunende op een tafel.
GY billikheid, wil toch myn toorn niet meêr weêrspreeken, Laat die begaan, want schoon Alonce my alleen Beleedigd heeft, wil 'k op Philidia my wreeken, Zy heeft myn minnaar my onttrokken, en ik meen Dat ik haar nu ook mag rechtvaardig om doen koomen, Wyl zy me iets waardigers dan 't leeven heeft benomen.
Maar 'k voel, helaas!
ik voel, tot meerd'ring myner smert, Dat die ondank'bre van my aangebeden werd, En dat ik nimmer dien trouwlooze kan begeeven?
Ik voel een drift van haat en liefde, want ik tracht, Schoon dat myn haat staat na myn Medevrysters leeven, Alonces hart weêrom te krygen in myn magt.
Maar, neen!
't is vruchteloos, 't geen ik wil onderwinden.
De ondank baare heeft my verlaaten, 't is gewis, En 'k vrees ik zal hem in die oude staat niet vinden, Schoon dat de liefde zelfs my tot een leidsman is, Hy zal na myne min noch klagten willen hooren, Dewyl Philidia kon zyne ziel bekooren.
Hoe komt het dat ik die trouwlooze niet verlaat?
Kan ik niet haaten een verraader, die my haat?
'k breek de banden, my zo hinderlyk voor dezen: Begeeven wy hem dan, die my het eerst begeeft, 'k Zal hem verachten, dus zal elk in twyffel weezen, Of ik hem, dan of hy my 't eerst verlaaten heeft.
Dit 's 't eenigst' middel dat my over is gebleeven, Om my te helpen uit deez' doodelyke pyn, Ik wil voor eeuwig die trouwlooze gaan begeeven; Want mindert myne min, myn smart zal minder zyn.
hoe kunnen die gedachten in my koomen, Het hart ontbreekt my, want dat heeft hy meê genomen.
Hy heeft my al te ver in zyn gebied gebragt, Ik volg de ondankbaare, schoon dat ik word veracht.
Wat hindert my dat ik aan hem my niet kan wreeken?
Izabel, Ferdinand, Frederik.
LAat ons eens luist´ren, en ons hier zo lang versteeken.
Ik voel dat tot de slaap my myne droef heid port, En dat ik schielyk daar van overvallen word.
't Schynt dat de slapgod door nieusgierigheid gedreeven, Wil weeten, wat voor smart de min al weet te geeven, Maar hy kan my geen rust verleenen in myn nood, Want al myn rust hangt van Alonce af, of de dood.
Myn heer, maak geen gerucht, en wil maar binnen koomen, Hy slaapt al, want ik kan zulks hooren aan zyn droomen.
Hy slaapt noch niet, ik zie dat zyne kaars noch brand.
Hy slaapt al vast, myn heer, maar 't is een lichten kwant, Die door onachtzaamheid en losheid heeft vergeeten De kaarsen uit te doen, die naauw'lyks van het eeten Het laatste beetjen in zyn mond gestooken heeft, En die zich als een zwyn zo voort te rust begeeft; Men moet wel zorgen wat die jonge lui al maaken, Men zou 'er anders in groot onheil door geraaken.
Neem deze kaarsen weg, en ga gerust maar heen.
Myn heer, hoe wilt gy op deez' wys de nacht besteên?
Wyl na myn' ouders nu all' myne zinnen strekken, Zo wil ik morgen met de daageraad vertrekken, En ik en kan ook niet bedenken dat de tyd, Zo kort, een andere manier van rusten lyd.
Maar wyl, wanneer men slaapt, de zorg ons is ontweeken, Zo laat my wekken, als de dag komt aan te breeken.
Op dat die and're heer, hier van niet word bewust, Zo zal ik 't zelf wel doen, goê nacht, heer, en goê rust.
Izabel, Ferdinand.
Izabel, wakker wordende.
O Slaap!
zo aangenaam, verlichter van de pynen, Moet gy dus schielyk, tot myn ongeluk, verdwynen, Hebt gy niet krachts genoeg tot licht'nis van een hert, 't Welk van de liefde en haat steeds aangevochten werd?
En weigert nu myn ramp aan my die rust te geeven, Die de allerdroevigste noch over is gebleeven?
Ferdinand op een bed.
en wat of hem port tot deze reên?
In traanen en gezucht bestaat myn rust alleen; En nu ik zo veel ramp moet van het lot verdraagen, Is my niets ov'rig als de vryheid van het klaagen.
Ferdinand ter zyden.
Al de ongevallen die men heeft des daags geleên.
Die worden door de nacht verdubbelt in 't gemeen.
En als een mensch is met een kwelling ingenomen, Kan hy geen rust, want 't speeld hem in de zin, bekoomen.
Ik zal, kan 't zyn, in 't klaagen om zyn smart, Wel mogelyk de grond ondekken van zyn hart.
Oorzaaken van myn ramp en pyn, bedrieglyke oogen!
Gy doodelyke schoont', waar door ik ben bedroogen, Geen mensch was magtig om de keetenen te ontgaan Van uw bekoorlykheid, die 'k niet kon tegenstaan.
Rampzaal'ge liefde!
die 't gezicht ons komt verblinden, Dien trouweloozen deed gy my te schoon bevinden, Nu zie ik uw geluk, is maar geluk in schyn, En dat gy meestendeel ons doet rampzaalig zyn; Kan ik de haat van u dan nimmer overwinnen?
Rampzaalge dochter!
en vervloekte drift van 't minnen!
‘Wat hoor ik?
is 't een vrouw?
wie had dit ooit gedacht, ‘Ze is ongelukkig, na ik hoor aan haare klagt.
Ik mag op 't bed gaan, en my tot myn klagten keeren.
De kaars is uit, ik kon my nu heel licht bezeeren, 'k Wil hoopen dat ik daar wat beter rusten zal.
Zy gaat na 't bed daar Ferdinand op legt.
Is hier een mensch?
Wat wilt, wat zoekt gy hier?
spreek op, wat 's uw begeeren?
Wie dat gy ook moogt zyn, dit staal zal my verweeren.
'k Verzeker u.... Izabel.
Hoe komt gy op deez' plaats?
staaf, Zo gy my nadert vreez myn wanhoop, en uw straf.
Ik bid u, hoor my doch, en wil in 't minst niet vreezen, Ik weet welk eerbied 'k uw geslacht moet schuldig weezen, En 'k had in 't minste de gedachren, dat ik zou Uw ramp en ongeval vermeerderen, mevrouw.
Myn inzicht was, wyl dat de nacht meest is verstreeken, Hier te verblyven tot de dag kwam aan te breeken.
De Waard, die even hier uit deze kamer gaat, Die zou my wekken zelfs al met de daageraat.
Maar, wyl ik zie dat u myn byzyn kan mishaagen, Zo zal ik de achting, die ik u koom toe te draagen Betoonen, en voort uit de kamer gaan, mevrouw, 'k Verlaat myn rust, de wyl die u ontrusten zou.
Gy deed my groote dienst, wout gy van hier vertrekken, Maar wil toch myn geslacht, en rampen niet ondekken.
Ik tracht u dienst te doen, en 'k zweer, in dit geval, Dat ik 't geheim, zo wel als gy, verzwygen zal.
Maar 'k zie geen schyn om dit vertrek aan toe te schryven.
Dit baard my onrust.
Duld dat ik hier mag verblyven, Ik ben een eerlyk man, en al myn wenschen zyn Om u te troosten in uw doodelyke pyn.
Wat zyn myn rampen groot!
Ik zal myn woord u houwen.
Uw woord vertroost my, en ik zal daar op vertrouwen.
Dat my de hemel vry zyne ongenaade geev', Zo 'k met u anders dan met myne zuster leev'.
Het is genoeg, ik zal, door uwe deugd gedreeven, U de geheimen gaan vertrouwen van myn leeven, Op dat het vry verhaal van myn geleeden leed, U tot het zwygen dwing', schoon dat gy alles weet.
Geloof, indien het lot myn wenschen wil vernoegen, Dat ik myn dienst by myn bescheidenheid zal voegen, En dat uw eer by my geheel zal veilig zyn, En 'k hoor uw ramp maar om te deelen in uw pyn.
Izabel, zittende op een bedstede, en Ferdinand op een ander.
Myn naam is Izabel, tot Lissabon gebooren, De hemel had die plaats tot myn geboort' verkooren, Myn vader is aldaar een edelman vol moed, En zyne deugd vermeert de glory van zyn bloed, De trouw heeft hem my, met een broeder, nagelaaten, Die hy zo veel bemind, als hy my komt te haaten, Myn broeder Ferdinand heeft weinig zyns gelyk, En heeft drie jaaren reeds in 't Arragonse ryk Gedient, en steeds hem op het deugdespoor begeeven, Hy is de vreugd, ik ben 't verdriet van 's vaders leeven.
‘Het is myn zuster, ach!
beschreilyk ongeluk.
Wanneer myn broeder, die zo teêr my mind, myn druk Zal hooren, hoe zal hem dit in zyn ziel ontroeren, Ja, 'k vrees dat dit hem tot de wanhoop zal vervoeren, Hy zal my zoeken aan het eind zelfs van 't heelal.
‘Rechtvaarde hemel!
wreed geval!
Wat heeft de hemel my al ongeval beschooren!
De zon had naauwelyks, na dat ik was gebooren, Maar vyftien maalen zyn gewoone loop volbragt, Toen ik het eerst de min gevoelde, en zyne kracht, Wanneer Alonce.... Ferdinand.
‘Is hy de ontrouwe?
wreede slaagen!
Die doodelyke naam verdubbeld, myne plaagen, Dit is de naam van dien ondankb're, die de lust My tot het leeven heeft benomen, en myn rust.
'k Kwam met vermaak in 't eerst zyn ommegang verdraagen, Ja, 'k vond in 't hooren van zyn reden welbehaagen, En naderhand heb ik meêr gunsten hem gedaan, Ja 'k heb hem zelfs de naam myns minnaars toegestaan: Toen 'k dacht dat my zyn min genoegzaam was gebleeken, Gevoelde ik dat ik meê was door de liefde ontsteeken.
Myn vader hoorde ik ook had, vol onmenslykheid, Myn hart en wedermin een ander toegezeid.
Alonce deed zyn best om my toen te overreden, En hy verzekerde zyn trouw aan my met eeden, 'k Wierd, door zyn wanhoop, ook zo ver vervoerd dat 'k hem Tot myn ontschaaking gaf volkomentlyk myn stem; Zo dat de min my ook geheel het hart doorgriefde, En 'k heb hem al te wel beloont zyn min en liefde: Wat zeg ik?
liefde; hy gevoelde die niet, en Hy veinsde flechts alleen, waar door 'k bedrogen ben, En zyne mond kwam my een liefdewys te maaken, Die nimmermeer zyn hart, als toen, had kunnen raaken.
‘Hy heeft haar wis verleid.
Maar, was de dag, mevrouw, Al vast gesteld, waar op hy u ontschaaken zouw?
Dit zwygen kan 't my wel te kennen geeven.
De ondankb're wierd toen tot een anders min gedreeven, Myn heer, en hy wierd van Philidia deez' nacht, Dit is haar naam, helaas!
als bruidegom verwacht.
't Wierd my ondekt, ik vloog daar heen, en die verraader Sprak my voor haar aan, en toen hoorde ik dit noch nader.
Maar, ziende dat hy zelf my 't schelmstuk had beleên, Vertrok hy aanstonds, en Philidia met een.
Na deze droeve maar kunt gy heel wel bezeffen, Hoe groot myn gramschap was, hoe my de dru kkwam treffen; Dies ik, opvolgende myn wanhoop en verdriet, Aldus in mans gewaad myn vaders huis verliet.
'k Heb harts genoeg, in dit gewaad, om my te wreeken, Ik wil Alonce en ook Philidia doorsteeken.
'k Weet datze in Vlaand'ren zyn, en 'k zal in deze nood Myn best gaan doen om hen te vinden, of myn dood.
Dit is nu het verhaal van al de wreede plaagen, Die my myn ongeluk en liefde doen verdraagen; Maar, ach!
hy slaapt, en heeft geen meêly met myn druk; Hy hoord niet na 't verhaal van al myn ongeluk.
ik slaap niet, en uw stem, die my doet waaken, Komt my in 't binnenste van myn gemoed te raaken, En, schoon dat ik de vriend van deeze ontrouwe ben, Zo neem ik heden deel in uwe gramschap, en Zyn vriendschap hinderd my, 'k wil die, om u, verlaaten, En 'k zal Alonce ook als myn grootste vyand haaten, 't Verraad is al te groot, en 'k zweer in dit geval, Dat ik u, zelf, gelyk myn zuster, wreeken zal.
Maar, 't is genoeg gezegt, 't is tyd dat wy nu zwygen, Wy zullen door de nacht licht eenig middel krygen Tot onze wraak.
maar, wyl de nacht meest om is, laat Ons noch wat rusten tot de komst der daageraad.
Waardin, Izabel, Ferdinand.
Waardin met een lantaarentje.
'k HOor iemand.
Hy heeft hem reeds tot de slaap begeeven.
Maar, 'k voel dat ik ook tot het rusten word gedreeven.
die de oorzaak van myn rampen zyt geweest, Vergun nu toch wat rust aan myn onstelde geest.
'k Hoor geen gerucht meêr; laat ik nu de vreugd gaan raapen, Ik ben hier de eenigste, dunkt my, die niet kan slaapen.
Laat ons, terwyl myn man reeds legt, in zyne rust, En snurkt, zo schoon een man bezien naar onze lust.
O schoone slaaper!
die myn ziel gansch kunt bekooren, Door welke magt komt gy my in myn slaap te stooren, En komt my in myn bed ontrusten, als ik meen Te slaapen, door uw schoonte en uw bevalligheên?
rampzaal'ge vrouw, wat kunt, wat wilt gy maaken, Nu gy u voelt in een onkuische liefde blaaken?
Die schoone gast is niet rechtvaardig tot uw smart, Wyl dat hy zelve wil huisvesten in uw hart.
Frederik, Waardin, Izabel, Ferdinand.
IK vat haar op de daad, dit kan zy niet ontleggen.
Gy zult ziek worden.
Pry, wat wilt gy hier meê zeggen?
Ga weêr na bed toe.
Ga maar heen, ik volg u voort.
Wat is 'er dan te doen?
Ga, zeg ik, spreek geen woord.
'k Betrap u nu, geveinsde, en hier en helpt geen praaten; 't Is u mislukt, ô pry!
durft gy myn bed verlaaten?
En zoeken op deez' plaats een man die u behaagt, En die gy onbeschaamt om een vermaakje vraagt.
zeg my eens, hoe dat zyn kussen u al smaaken?
Wel, zult gy nimmer uit deze achterdocht geraaken?
Gy schept vermaak om my gestadig na te gaan, En gy berispt al 't geen dat van my word gedaan.
Ga, gy hebt reeds te veel zorg voor myn rust gedraagen.
Zo vroeg al knorrig!
wel, wie zou dat niet mishaagen?
Zo vroeg al beezig, op dat gy my schand aandoet?
Gy weet dat Ferdinand aanstonds vertrekken moet, Hem op te wekken, nu de dag komt aan te breeken, Is dat een misdaad, om dus door te zyn gestreeken?
Wat was het, dat gy by dien and'ren heer dan zocht?
'k Schoof de gardynen van zyn bedsteê toe, en 'k docht, Wyl 'k hier door trachtende om hem niet te doen ontwaaken: Dus zal heer Ferdinand te beter weg geraaken.
Gy kunt, zo loos zyt gy, hier zelfs in myn gezicht Wel zondigen, en durft noch zeggen, 't is myn pligt.
Een eerelyke vrouw heeft altyd zulks te wachten, Dat haar een onverstand, als gy, zal schuldig achten, Maar, om uw achterdocht zo wil ik.... Frederik.
Wat wilt gy.... Waardin.
Wil 'k u beminnen zelfs ondanks uw jaloezy.
'k Zal toonen dat my niets van 't deugdespoor kan trekken, En dat tot uw profyt alleen myn zinnen strekken.
'k Geloof zulks, maar die zorg die strekt my tot verdriet, Bevorder maar myn rust, en juist myn voordeel niet; En 'k vreez dat ge aan een man, zo jong en schoon als dezen, Zoud uit 'er aart al vry wat te milddaadig weezen.
Wat baart de jaloezy in u al mocilykheên!
Wekt gy heer Ferdinand dan op, ik ga beneên.
Frederik, Ferdinand, Izabel.
Frederik, Izabel beziende.
DIe heer die schynt vry los en licht, dit doed my vreezen, En is hy 't niet, nochtans hy schynt het wel te weezen, Ik wil zulk soort niet meêr huisvesten naderhand, De nacht is nu reeds om, ik wek heer Ferdinand.
Is 't reeds zo laat?
O ja, 't begint te daagen.
Vertrek maar, 'k volg u, gy hebt goede zorg gedraagen.
Maak dan niet veel gerucht.
Myn vriend, stel u te vreên, Ik moet dien jongen heer eens spreeken, ga maar heen.
Hem spreeken?
doe zulks niet, wil liever stil vertrekken.
myn aanspraak zal hem tot vermaak verstrekken, Ik ben zyn broeder.
Ik weêrspreek u dan niet meêr, Dat is wat anders, en ik wist zulks niet, myn heer.
Ferdinand, Izabel.
RAmpzaal'ge zuster, die uw eer hebt overtreeden, O voorwerp van myn toorn, en van myn tederheden!
Moet ik, als broeder, of gelyk een beul, vol haat, U aanzien in deez' droeve en jammerlyke staat?
Moet ik na uw verhaal, of zacht zyn, of verbolgen?
De driften van natuur, of van myn gramschap volgen?
Ik weet noch niet hoe dat ik u ontmoeten zal, Moet 'k u omhelzen of doorsteeken?
Izabel wakker wordende en haar degen trekkende.
my doorsteeken?
Heb ik u reên gegeeven, Verraader, om my.... Ferdinand.
Gy hebt tegens my misdreeven, Maar 'k wil u.... Izabel.
Nader niet, laf hartige, blyf staan, Ik zal u met dit staal kloekmoedig tegen gaan.
Ik bid u, dat gy toch dit lasteren wilt staaken, Bezie my eens te recht, wil geen gerucht meêr maaken.
Ik heb meêr reed'nen als gy denkt tot deze haat, Let op myn aangezicht, en zie wie voor u staat, Of is u reeds uit uw geheugenis geweeken.... Izabel.
Wat zie, wat hoor ik?
Gy hoort uw Broeder spreeken.
Myn Broeder!
zo die naam my toe kan zyn gestaan, Ik ken myn misdaad, na dat ik die heb begaan, En wyl dat ik u heb in 't schandelykst beleedigt, Kund gy, door myn berouw alleen, niet zyn bevreedigt: Wreek u, straf my, en laat ik sterven, door uw hand, Doof dus myn liefde te gelyk uit, en uw schand.
Ik walg van 't leeven, 't kan my nu niet meêr behaagen, Myn misdaad eischt myn bloed, en wil geen ydel klaagen, Wanneer ik door u sterf, dan zal my myne dood Min smarten; stoot dan toe, myn waarde broeder, stoot.
Zy knielt.
Myn zuster, rys, 'k word door te groot een zucht gedreeven, Om met een zustermoord, het geen gy hebt misdreeven, Te straften, en men krygt heel ligt vergiffenis Van zulk een misdaad, die door min bedreeven is.
‘Ik moet nu wel doen, schoon zy kwaalyk deed; en weten Myn pligt te volgen, schoon zy haare heeft vergeeten.