floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Voornaamlyk gy, Heer, die ze in eer én deugd beminde.
Maar zy, die édelmoedig was, Kon niet verdraagen dat zy éveneens zou vaaren Als Donna Laura, die nu achtien volle jaaren Zyn byzit... PÉDRO.
Wat komt Donna Laura hier te pas?
Dat zy zeer wél te pas zal komen, Zal blyken, als myn Heer de Prézidént De moeite neemt én iemand om haar zéndt.
Die moeite is bést door my genoomen.
Ik weet de wég, én kén de spraak.
Indien het mogt myn Heer de Prézidént gevallen, Hét zou my zyn een groot vermaak, Sr. Pédro déze dienst te doen.
Hoe kan hy kallen!
’k Begeer geen dienst van u. PRÉZIDÉNT Ga heen, maak datze kom; Maar keer hier, wyl myn tyd zeer kort is, straks weerom.
FRANSYNTJE, SNYER, VIOLIST, PRÉZIDÉNT, EDUARD, PÉDRO.
MYn Heer één van de Violisten én de Snyer Mét wél tien twaalf ménschen by’er, Moet u zeer noodig spreeken.
PRÉZIDÉNT Wél Komt binnen; zyn de kleeren vaardig?
Geheel myn Heer, én wonder aardig Gemaakt; wy wachten maar alleen op uw bevél, Om ze aan te passen.
Wy om ’t danssen te probeeren.
Gaat mét de danssers én de kleeren In ’t andere Salét daar over, ik Bén by u in een oogenblik.
Gy kunt terwyl het noodige bereiden.
Om réê te wézen, als wy scheiden, Fransyntje zal u derwaards leiden.
Ga stél de veelen, pas de kleeren, ik zal hier Niet blyven boven een kwartier.
LÉONOOR, PRÉSIDÉNT, EDUARD, PÉDRO.
NU Donna Laura, die hém onder trouw belófte, Wél vyftien kinders.... PÉDRO.
’k Wil van Donna Laura niet Meer hooren, ’t is een kronje een pést een huis verdriet, Licht heeft ze u op gemaakt.
PRÉZIDÉNT Zwyg stil gy onbeschóften En laat myn Heer voort vaaren, óf ’k Beloof u, maakt gy ’t hier te gróf... Hébt ge iets te zéggen, spreek bezadigd?
Ik ly dat ge uwe zaak verdadigt Maar zonder schélden.
Mét verlóf.
Wat raakt ons hier, dat ik gedaan héb in Turkyen?
Sr. Pédro, weet dat geenig eerlyk man Zo hy de zélve niet op alle plaats én tyen Bevonden word récht eerlyk weezen kan. Aan Donna Laura hébt ge uw trouw beloofd mét eeden.
dat ’s lang geleeden; En ’t was maar zéggen, ook zo was zy myn slaavin.
’k Doe mét haar wat ik wil.
Ja niet in déze landen.
En gy hébt vyftien lieve panden Van haare liefde: zy gelyken op ende op Haar Vaderlief, gelyk een pop.
Ja maar die liefde is uit.
Goed Léonoores vreezen Is, dat licht tusschen haar én u, De zaaken éven ééns als nu, Mét Donna Laura zullen weezen.
En dat speelt haar geduurig in het hoofd.
Maar ik zal Léonoore trouwen.
’t Was Donna Laura méê beloofd.
Neen ’k hou myn woord.
Dat moogt ge aan Donna Laura houwen.
Wat Donna Laura?
Heeft zy my niet afgestaan, En heeft my Léonoor mét bidden, vleijen, schreijen Niet vast beloofd, dat zy myn min niet af zou slaan, Zo ik met heur na Hólland wilde gaan: Zy hebben ’t wél twé Jaar gebéden mét heur beijen.
’t Is waar, ik was ’er dikwils by Dat Léonoor zich zélf in honderd vormen Moest gieten als uw drift haar kwam bestórmen, En u beloofde, al wat gy eischte, om eenmaal vry Te weezen, uit haar slaverny.
’k Weet ook dat ze om haar woord te breeken Mét Donna Laura heeft besteeken, Dat gy hen beide sléchs in Hólland bréngen zoudt, Op dat ze voor hun récht ééns zouden moogen spreeken, En maaken dat ge wierd getrouwd Mét Donna Laura, om haar lieve kinders te échten, Of anders zal ze mét u réchten.
Zy réchten!
ze is zo kaal gelyk een neet, En die pro Déo récht die vordert niet een beet.
Zy heeft meer middelen én vrinden als gy weet.
Waar zyn die tóch?
Zy zyn hier in den Haag te vinden, By Léonooraas vrinden.
heeft ze al vrinden, loopt ze al licht, Madonna Laura leid het wél aan mét haar Nicht.
Ze is Lauraas Nicht niet, maar hier in den Haag geboren.
O kiekes kaakes!
’k héb daar van Haar ’t minste woord nooit zéggen hooren, Wél waar méê, dénk ik, of zy dat bewyzen kan. LÉONOOR.
Met zéker schrift, dat toen zy wierd op zé genoomen, Haar van een Heer wierd toevertrouwdt, Mét eenige Juweeltjes, én wat goud; Op datze in Holland uit haar slaaverny mogt komen.
Maar gy, door dien ge u had te Tunis neêr gezét, Daar zy uw diende én eerde, Daar gy haar debausjeerde, En tegens dank schóffeerde, Hébt dat voorneemen én haar vryheid steeds belét, En zy heeft u het schrift, nóch ’t goud ooit willen toonen; Om dat gy Léonoor licht op een groot ransoen Gezét had, vólgens uw gewoone wys van doen, En in Turkyen blyven woonen.
Wél heeft zy zoo veel blyks, én vrinden als gy zégt, Waarom spreekt zy me, óf hy, óf gy, niet aan mét récht?
Wat hoeft ze om Léonoor te schaaken, Een Haagsche lichtmis op te maaken?
Gy onverlaat, ’t en waar ’t ontzag Dés Heeren Présidénts, ik zoude..... PRÉZIDÉNT.
Is u vergeeten ’t Geen u zo dikwils is geheeten?
Zwyg stil, so lang men spreekt.
Wy wisten hoe het lag By u geschaapen, en dat ge eerder na Turkyen Wéêrom zoud’ vlugten, als te lyen Dat gy beroofd wierd van het oogwit uwer min; En geen van beide wou wéêr weezen uw slavin.
Dus maakten wy mét schaaken een begin, Zo hoefden wy uw vlugten niet te vreezen, En konden van de buit verzékert weezen, Die niet versteeken wordt; maar steeds en over al, Waar ’t noodig is, verschynen zal.
Maar waar ’t niet béter, dat gy uw vervólg liet vaaren, En maakte twee vernoegde paaren; Want Donna Laura, ’k weet, bemint u in haar hart Zo zeer, als Léonoor mint Jonker Eduard.
Zy zou een and’re als my beminnen; LÉONOOR.
’k Verzékert u, mét ziel én zinnen.
En my?
In ’t allerminste niet, Geen ménsch ter waereld, dieze als Minnaar nooder ziet, Door dien zy u houdt voor haar Vader.
Dat liegt gy als een Schélm, verrader.
PREZIDÉNT Gy schéldt wéêr, is u myn gebód Vergeeten?
óf word ik bespót?
Vergeef ’t my Heer.
Als ik u mét uw eigen ooren De waarheid uit haar mond laat hooren, Dat zy u nimmermeer bemind heeft, dan in schyn, Noch ooit zal minnen.
’t Kan niet zyn.
Maar, als ’t zo was, zoudt gy haar dan niet meerder plagen?
Ik zou my na de tyd én na de réden draagen, Als ik ’t zo duidelyk verstond, En klaar uit haare als uwe mond.
Sr. Pédro is ’er niet meer hinders, Zo is ’t hoog tyd, dat zy.... ZEVENDE TOONEEL.
FRANCYNTJE, JASJE, MADONNA LAURA, mét verscheide Dóchters én Zoonen, PRÉZIDÉNT, EDUARD, LÉONOOR, PÉDRO, STYNTJE.
DAar komt de knécht wéêrom, Myn Heer, mét vrouw, én meid, én acht óf négen kinders.
PRÉZIDÉNT Dat hy mét vrouw, én meid, én kinders binnen kom.
Baciate réveréntaménte Le mani al Signore Prézidénte.
PRÉZIDÉNT Zyn dit uw kinders, én zynze al die leeven hier?
Myn Heer, ’k héb ze opgetrokken voor de myne.
Cértissimo, zy bén de zyne, Zy bén hier al, behalf de vier Fray, fris, gezond, galante zoonen, Die nóch te Algiers én Tunis woonen; Maar ik ze bid jou, zo jy Récht’re bén, goed récht Ze maak mit hum én myn, dat hyze moet myn houwen De woord, die hy my héb gegeef van trouwen.
Ik zal jou zek... PRÉZIDÉNT My is al wat u raakt gezégd: En u zal récht geschiên.
’k Verlang alleen te weeten Wie juffrouw Léonoora is.
Hoe dat haar vrinden, of haar ouders zyn geheeten; En gy weet die geheimenis, Na ’t zéggen van myn heer te ondékken.
’k Zal uit de koffertje de goud én briefje trékken: Kyk nou, en lees.
PRÉZIDÉNT ’k Verschrik, dit is de zégelring Myns vaders, zyne hand, én onderteikening.
Gelief tóch voorts de brief te leezen.
PRÉZIDÉNT Och Eduard hét zal myn zuster weezen.
Want die heeft Léonoor geheeten en ging méê.
Mét bey myne ouders van Venétie over zé Na Smirne toe, wyl ik te Leiden bleef studeeren.
Ja ’k bénze op zé mét haar genoomen, ’k wilze zweeren.
Hum fad’re moet na Smirne gaan, Maar word geschiet mét moed’re in ’t béste van de slaan.
Zy had my geef dit goud, én briefje om aan de heeren Hum vriende in Hólland mét de kind te présenteeren.
Ay lees tóch de inhoud.
DE PRÉZIDÉNT leest.
Die aan myn vrienden toont Dit briefken, én een kind, dat aan hét linker handje Een maaltje heeft gelyk een vierkant Diamantje, Die wénschte ik wél dat ryklyk wierd geloont.
’t Kind is myn dóchter, die ik Héb in bewaaring aan een vreemde maagd gegeeven.
Ja ’t is myn zuster, óch waar is ze?
als ik haar vind, ’k Meen haar te houden als myn kind, Te slyten ongetrouwd myn leeven, En haar aan u tén écht mét ryklyk goed te geeven.
dat zy straks verschynt; mén haal haar voor.
Myn Heer men zal haar niet behoeven Te haalen, want zy kan geen ogenblik vertoeven, Zo sléchts Sr. Pédro houdt zyn woord, Dat hy haar in haar rust zal laaten, Als zy mét eigen mond zal zéggen hém te haaten.
PRÉZIDÉNT.
Hém zal het toestaan, óf het afstaan weinig baaten; Zy is myn zuster, én zy zal Diens vrouw zyn die haar oog hét meest behaagd van al.
Indien Sr. Pédro haar wilde afstaan onbedwongen, Ik weet hét zoude uw zuster liever zyn, Als dat het hém wierd opgedrongen.
Wél, maak dan dat zy hier verschyn, ’k Zal afstaan als ik haar hoor zéggen Dat zo, gelyk gy zégt, de zaaken léggen.
Zy heeft het u zo straks gezeit, En zeit het nóch.
Ik minde u nooit, dat ’s klaar bescheid.
En zal u nooit als mynen minnaar minnen.
PRÉZIDÉNT Hoe zuster!
zyt gy ’t zélf?
weest wéllekom.
Mét wélk een vreugd zie ik u wéderom, En dat zo onverwacht!
maar treeden wy naar binnen, Op dat men u verkleede in voegelyk gewaad, En dat gy méde op ’t bal verschynt naar uwen staat.
Sr. Pédro, leen gy aan de réden ook uwe ooren, Nu gy myn zuster hébt verlooren Is ’t bést dat gy uw kinders écht, En niet mét Donna Laura récht.
Wél fiat, nu ik tóch u zuster niet kan krygen, Die zwygt die konsenteert, myn Heer, zo zal ik zwygen.
PREZIDENT.
Kom ieder kus daar op haar bruidegom én bruid.
DE KINDERS.
Papa, Sr. Padre, Vadre, un baccio.
Séldreweeken!
Ik héb de heele kaart verkeeken, Zy winnen ’t spul, zy trékken al de buit; En ik óch arm!
trék niet één duit.
Ik zalje een fray officie geeven, Daar je eerlyk van zult kunnen leeven.
Kom gaan we.
En zal ’er niet voor my ten bésten zyn?
Hét zakje dukatons staat vast.
’t Zal wélkom weezen Als ’t komt; want liefste lief gepreezen, Zoo jy ’t niet krygt, ’k begin te vreezen Dat jy myn vrou nooit wordt.
Nou goeden dag, Franzyn, Dat gaat je neus voorby.
FRANZYNTJE.
Loop Jas, loop heen mét Styn.
Einde van hét dérde, én laatste Bedryf.
BELACHELYCK MISVERSTANT OFTE BOERE GECK SPEEL GEWYS UYT-GEBEELT DOOR G. OGIER, VERTHOONT DEN 18.
OCTOBER 1680.OP DE CAMER VAN DEN OLYF-TACK BINNEN ANTWERPEN.
TOT AMSTERDAM, By Michiel de Groot.
Hans, Eenen Boere Geck.
Drossaert, Van het Dorp.
Drostinne, Syne Huys-vrouwe.
Carlo, Een Kindt, hunnen Sone.
Heyl, Een Boerinne, Thoom, Eenen Boer.
San, Syn Wyf.
Theun, Een Boer, Man van Heyl.
.......... Een levend’ Vercken.
EERSTE VYTKOMST.
HANS BOERE GECK.
DAt noemtmen eenen Dief, die eens maer vvordt bevonden Ghestolen t’hebben, maer, t’geheym en maeckt geen Sonden: O Dieven door u Hert!
hoe lachtge alsge siet t’Kastyen aen een Dief om dat hem Recht geschiet En dat u loosheyt can het groot Schandael verborgen Voor Roe, en Brande-marck, oft hanghen en vervvorghen, Maer Schelmen als gy zyt, hoe syde niet belaen?
Terwyl gy uvven Beul altydt siet voor u gaen: Want u gestolen Goedt hoe dat gy’t hebt verkregen Op die, oft dees, manier dat spreeckt u altydt tegen, En u beschuldiger die sit in u gemoet En slingert u gepeys, en als een Worm die wroet Door t’gansche in-gevvant, jae tot het margh der Beenen Tot in het sop van t’Hooft, en Nagels vande Teenen, t’Gehoor, t’gesicht, t’gevoel,* den reuck, den smaeck, gevvent Sigh tot de bange Vrees die d’Haeyer over endt Doet rysen door de prangh van het beswaert gevveten Als oft een svvaeren Balck waer op het Hert gesmeten Dat voel ick aen myn selfs, ick stal eens om den deun.
Wat jets naer’t Duyvels aert, wordt strackx een duyvels Seun, Hy maeckt u Meester, eer bedreven, als geweten Wat swaerigheyt den Dief comt op den Hals geseten.
Ick sou het claegen aen de Mueren, maer ick sey Dit beter myn Marot want dat is geen Klappey Niet waer myn Lief gespan?
hoe hebben wy niet samen Ick Geck en gy Geckin, met sulcke Eere naemen De vrye slemp verdient, en noch de Beurs gevult: K’verbie u op den Hals dat gy oock swygen sult, Want soo gy maer de Tongh en roert om jet te snappen K’sal u, en boogh, en Blaes in duysent stucken lappen.
Nu treckt u nonckels niet, noch d’Oogen niet soo dweers En keert u Backhuys niet, en wyst niet uwen Neers Gelyck de stuere Wyfs als Mannen lust ontseggen De Kaecken sonder Neus, om peys te kussen leggen.
Daer lachtse me, Marot, gy waerter toen niet by Op gist’ren Morgen quam den Drossaert, vraeghde my Hoe dat hy sonder Schant, oft op spraeck soude connen De Boeren die hy moest een Jaerlijck Vercken gonnen Ten besten voor de Guld’, van langh en oudt gebruyck Ontfutselen, want hy sey, het waer voor onsen Buyck Een Jaer provande: daer de Boeren over margen De Gulsige magen maer en sullen mede targen.
Dus k’heb u Raet van doen, hoe ick dit Vercken myn Sou schicken, en nochtans de Guld’ niet schuldigh syn.
Ick seyd’, myn Heer dat can seer lichtelijck geschieden: Seght dat t’gestolen is, de Boeren syn Goey-lieden, Die sullen voor dit Jaer licht door de Vingers sien: En wie weet t’Iaer daer naer wat datter sal geschien?
Den Drossaert hielt voor goedt, en sou dat soo vol-voeren; Maer ick had’ deirenis noch met d’onnoosel Boeren Den Drosssaert wou een Dief syn, en een Logenaer Een Dief was ick voor hem, de Logen maeck’t ick waer Want ick stal t’Vercken self stil, sonder krogh oft kryten, Soo heymelijck dat de Droes daer selver voor sou schyten; Soo lieght hy niet, want t’is gestolen, en door my Soo is hy oock ontlast van syne Dievery.
DROSSAERT BYKOMINGH.
Dros.
U Raet die is misluckt den Droes die quamer tussen Hans.
Ick meynden datghe quaemt aen my de Voeten Kussen Voor mynen goeden Raedt, Heer Drossaert loont, en paeyt De Boeren soo gelyck den Raeyer, die’t hem raeyt.
Neen Hans het Vercken is gereckelijck* gestolen Hans.
Dat weet ick wel myn Heer ick had’ u dat bevolen.
Maer neen, Hans.
Maer ja Dros.
Maer swyght het Vercken dat is quyt Hans.
Dat weet ick wel Dros.
g’En doet, Hans.
Heer wilde dan altydt Het leste woordt syn?
spreeckt, Dros.
Het Vercken is m’ontoovert.
Soo segh ick mé, en daer een Vercken by verovert.
Gestolen, gestolen, Hans soo waer als ick leef Hans.
Dat weet ick wel myn Heer, Dros.
Maer gy loopt buyten schreef En meynt dat t’Vercken noch tot mynent in syn Kot ,, leyt Hans.
Neen Heer de Boere Geck en heeft niet van die Sot ,, heyt Het Vercken dat is wel Dros.
t’is niet wel, Hans.
Het doet.
Geloofde my dan niet voor dat ick Sweiren moet?
Wat soude sweiren Heer?
Dat t’Vercken is gestolen.
Maer dat geloof ick wel Dros.
Gy doolt Hans.
En ick sou dolen Die selver d’oorsaeck ben van datter is geschiet.
Maer gy en vat hier in de rechte meyningh niet t’Is jemant anders die het Vercken my ontroofden Hans.
Indien de Boeren u myn Heer niet en geloofden.
Het souden Boeren syn berooft van redelijckheyt t’ Bevalt u wel myn Heer t’wordt van u wel geseyt Waert dat ick niet en wist waer t’Vercken is gebleven Ick sou myn Heer geloof, ja dubbel overgeven.
Ick wort ontsinnigh met die Geck, verstaet bescheet Hans.
Ick weet, ick weet het wel, ten hoef my wyt noch breet Meer uyt-geleet te syn; t’is weert u wat te leeren K’en weet geen Boeren die met onse Guldt verkeeren Die niet geloowen soud’ het gen’ het Vercken raeckt Soo aerdigh als gy oock u Backhuys daer naer maeckt Met orelof myn Heer Dros.
Maer Hans ten baet geen gecken, Want gy verstaet my niet, ick salt in’t cort vertrecken: Het was besloten dat ick’t Vercken by’t geboert Verclaeren sou ontrooft, gestolen, oft ontvoert, Daer over heb ick’t in een ander Schuer doen binden En s’ander daeghs en was myn Vercken niet te vinden Hans.
Soo ist myn Heer dan quyt Dros.
Ia Hans gelyck ick segh.
K’geloof het oock myn Heer u Vercken dat is wegh.
Maer gy gelooft het niet ghy spot met al myn sweiren, Hans.
Wat sou ick ander thoon als u, en my, begeiren Ick weet noch ons besluyt, myn Heer die wetet oock Dros.
Maer al wat dat ick segh is by u windt en roock K’vindt my bedrogen, en ick heb my te beclaegen Hans.
Seght vryelijck dat ick u Vercken heb ontdraegen Dros.
De Boeren syn te quaet sy slaegen u licht Doodt Hans.
De waerheydt, die is waer, en maecktse cleyn oft groodt Verwisselt die om niet, en stelt s’op hooge prysen Men sal op’t Eynde sien een naeckte waerheyt wysen.
Wat waer aen my verlanght?
ick ben maer eenen Geck?
Wat raedt om het geboert te paeyen sonder Speck, Hans.
Seght dat t’gestolen is.
Gelyck het is.
Heer Dross ,, aert Gy weet dat het bedrogh geweldigh naer de Vos ,, aert De Boeren riecken Dreck want gy oft ick, en schilt, Die’t steelt, doet soo veel quaedt als die het stelen wilt: Soo steket dan op my,, eens,, eens,, is eens te sterven Heyl, Heyl, wat soeckte Heyl?
HEYL BYKOMINGH.
Heyl.
K’Sien neven mynen Neus Die’t Vercken ons onthout en doet daer aen niet heus: Dat ick den Drossaert vvaer ick wouw veel liever derven, Myn Huys, myn Stal, en Schuer, myn Renten en myn Erven De huyf van mynen Kop, den Kraegh van mynen Neck Het Lyfken van myn Lyf, en Rock, en Scheurs, en deck, K’wils seggen hemd’, om niet beschamelijck te loopen En Kous en Schoenen, woud’ ick eer daerom vercoopen, Dan dat de gantsche Gult my voor een Rekel hiel.
Den mynen, is een Boer, myn Heer die is abiel Maer k’waer veel liever Doodt, dan soo, een Schelm te wesen Dros.
Als wie?
Gelyck men Heer, Hans .
Dat’s op syn Boers gepresen Heyl.
Soo Hans soo spreeckt een woordt, het schynt men Heer wordt gram En t’is om beters vvil dat ick het seggen quam Want al de Gulde vvilt, het Vercken nu niet spaeren Om vrolijck me te syn: t’ghebruyck van hondert Iaeren.
en sal den Drossaert niet ontgaen.
Den Borger-meester, Schout, en Schepens, Meyer staen Met Claes, Ariaen, en Goor, met Giel, met Frans, en Wouter Met Ballen, en Paschier, en niemanden spreeckt stouter Dan Ioos de Keuninck.
Com leyme daer eens by Die vvat te seggen heeft die segget tegen my.
Nu can den Drossaert hem verschoonen by de Boeren, En sonder Leugen-tael, den Giergaert socht te loeren Om t’Vercken selver maer te sleypen in syn Kuyp, En om te liegen kreegh hy nimmermeer de stuyp, Noch eens bevvegen dat hy van te liegen Sondight: Gelyck den Ypocriet de Waerheyt noch vercondight: t’ Bedrogen schynsel dat vervormt den duyvel, Godt De vvaerheyt jaeghtme voort, en m’hanght aen eenen Sot; En dat is daeghelijckx Broodt tot mynen’t, ick can’t tuyghen, Hoe dat de Wysheyt moet voor Sotte grillen buygen: De vvysheyt is een Sloor, die niemant toe-behoort, Godt helpt, Godt help u Kindt, en brilt soo daer me voort.
Maer vvel gelogen en verblomde Sottigheden Daer soumen synen tydt en Ryckdom in besteden Ick overtref by t’Volck den besten Predicant By Kluts, die vele syn: by over-groot verstant Behael ick vveynigh Prys, alleen dat sy my lyen Om datmen Gecken met geen reden can bestryen.
Het meestendeel des Volckx, die nemen hun genucht Niet in een heerlijck Spel, maer in een Sotte Klucht Soo sietmen dat de Mensch de Klucht is in-geboren.
Toch Vader Adam had’ de Sottigheyt verkoren En heeft gehoorsaemheyt, voorsichtigheyt, en t’wys Verloochent, en om t’Sot, verlaeten t’Paradys Ick volgh ons Vader naer, syn Ionckheyt in het mallen Want van syn Ouderdom, en vveet ick niet met allen Toch hout m’hem voor een Man van over-groodt verstant Die alles noemen cond’, de Dieren op het Landt De Visschen inde Zee geboomt en Vrucht en Bloemen.
Tot al vvat op der Aerd’, en Hemel vvas te noemen Soo eenen Suckeleer voor soo veel duysent Iaer, Die noemden dat hy sagh, en dat hy nu eens maer Een hipsche Iouffrouvv moest, van Hoofde tot de Voeten, Gekleet, en op-getooyt de Naeme geven moeten Van alle haer getuygh, ick hangh, oft steeckt my Doodt Indien als vvaer hy Schorft, niet staet en krauvvt syn Hoot.
En liep hem borgen als de Kinders loopen schouvven, Als moentien peck hun dreyght oft viese Bitebouvven.
Den ouden Suckeleer vvat sou die vveten van Wat datmen Mode noemt?
alleenelijck de Man Sou aen de Naecktheydt sien als dat het Vrouvven vvaeren, En synse niet gepaert, gevvilligh om te paeren.
Van buytens aen te sien, geloof ick, jae hy sout Ons vraegen, Kackt dat goet oock alle daegen Gout?
Om al de Schatten die sy in hun Lichaem draegen Soo synse door natuer soo Kostelijck uyt-geslaegen Van binnen schatten Vaer?
soo gy goet Duyts verstont Van buyten schynt het Wat van binnen synse stront.
Soo sou ick seggen om den Man vvat t’ondervvysen.
Dat daeghs soo Prachtigh thoont daer soume Snachts by grysen Een Lichaem als een staeck, geknobbelt, geen gelyck Van dat den Dagh belooft dat is maer by Practyck Bedrogh en anders niet, tet tet, met die Sottinnekens Die Lyven heeft van doen die soeckt by ons Boerinnekens, En keurt de malste, uyt, beclaeght hy syn verkies Ick vvyser hem vvel aen met tvvintigh steenen Lies.
Daer soumen by het Vleesch syn selven schier vervveyen En moe van Appetyt daer by vvel liggen schreyen.
CARLO BYKOMINGH.
HAns, Hans, ey Cameraet maer maeckt my niet met schrick.
Wel Ioncker kent my vvel Carl.
Van over langh vvant ick Was t’ouvvent, seet Ma ma, eer dat ick vvas geboren Hans.
Gy liept toen achter inde Koolen noch verloren Carl.
t’Is al gelyck Ma ma my dickvvils heeft vertelt.
In Avontuerkens?
Ia, soo geestigh Hans, myn Geldt Dat inden Spaerpot is sou ick te grielen lappen, Om vanden ouden tydt sooo braef te hooren clappen: t’Is soo fraey, soo fraey, fraey: ick luysterden daer naer, Wel al myn Leven lanck al vverdt ick hondert Iaer.
Van Duymken, Duymken Hans dat is een schoon Historie, Dat drolligh Diefken hanght my altydt in memorie: Maer vveter oock wel van hoe drolligh dat, dat gonck?
En dat de Koe hem adt en naer geen stront en stonck?
Gy lacht al en gy lacht en seght my niet met allen: Ten lesten Duymken is vveer in het Gars gevallen En liep ter Weyen uyt, en Duymken quam weer t’huys Hoe groot vvas Duymken?
Soo       Hy wyst een Elle lenghde.
Niet grooter als een Muys.
Soo groot!
hoe sou het dan een Duymken connen wesen: Seght Hans en hebde die Historie nooyt gelesen?
Neen, Carl.
Neen, Hans neen, Hans.
Neen neen Carl.
En waer af hanght u by Dan al die deunen met die Kluchtigh Apery?
Wie seyd’ u dat Carl.
Ma ma, die kout van u alle daegen, Sy sou om uwent wil den ouwen Knecht verjaegen Want dats een Droomer daer men nooydt eens by en lacht, En als men spelen Vaert bederft hy heel de Vracht.
Maer Hans, die drollighen Hans, daer sou Ma ma om wenschen Pa pa die seyt daer op, Lief d’op-spraeck vande Menschen Dient oock geschout te syn, Hans is een jonge quandt Versch Yser uyt de smis seer lichtelijck verbrant, Dat vveet ick oock wel vvant ons Tangh die lest in’t Vier ,, lagh Die greep ick metter haest, ons Meysen riep om’t Vier ,, slagh En ick greep naer de Tangh: ick docht, d’een Yser can Soo veel als d’ander doet, Hans.
En brande g’u daervan Carl.
Siet daer de Bleyn, siet, siet, Hans.
Dit dient om u te leeren Hoe dat men by den brandt sal wysselijck verkeeren.
Tet, niet met allen Hans, want als ick groodt ben moet Ick naer den Leger, daer is’t datment wennen moet Te leven met het Vier, en vlam, Musquet, en Kogels Men swiert daer inden brandt gelyck de wilde Vogels In’t Coren oft in’t Bosch: en sou ick om een Bleyn Staen grysen, neen, ick lach dat is by my een cleyn.
Maer oft Ma maken u de Knecht sou willen maecken Wat soudet doen?
oft niet Hans.
Pa pa wilt naer die saecken Niet hooren, soo gy seght Carl.
Ick huyl en Kryt soo lanck Tot dat gy comen sult oock met Papakens danck Hans.
Pa pa comt ginder aen Carl.
Soo loop ick by Ma maken K’heb allemets geproeft de Handen van Pa paken.
HAns, Hans t’is Duyvels raedt die ghy my hebt geraen, Hans.
Die Duyvels vriendt wilt syn moet met hem oock wel staen: Ten cost niet Heyligh syn des Boerens Vercken stelen.
De stege Boeren staen als ongeschaefde Delen Met Hoofden tegen Hooft, die Kneuckels willen niet als dat gelyck geschiet: En t’Vercken dat is wegh, vvat droes vvat sal ick maecken?
Myn Heer gy sulter noch gemackelijck aen geraecken; Dros.
Dat lieghde door u Hals, k’en weet gheen Vercken meer!
Gy syt vol ongedult maer weest patientigh Heer.
Gy syt daer oorsaeck van Hans.
Dat sal ick willigh kennen, Die wysen Raedt betracht moet vvyse Lie gevvennen: Ick ben den Aep van’t Dorp, den Boeren Baviaen Die mynen Raedt versoeckt moet met myn Raedt volstaen.
Wat svvaerigheyt, om al die stucken uyt te meten Een saeck die gy en ick soo duydelijcken vveten?
Had’ ick het Vercken soo vvaer alle dingen Claer.
Soo ghy het Vercken had’ soo vvaerd’ een Logenaer: Want gy bekent aen my, aen Cappellaen en ander Dat gy u Vercken mist, en vvysselijck, hoe cander Een meerder schande syn dan liegen voor een Man Gelyck myn Heer Dros.
Hou op, ô Schellem soude dan Noch houden dat ick liegh in’t Vercken te gemissen?
Myn Heer, ey vveest gherust het Vercken can noch pissen, Dros.
Dat is soo veel als had ick ’t Vercken noch in’t Kot.
Hy licht my op het Hert, het Vercken maeckt my Sot?
Wat licht u op het Hert?