floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wel nu Simon, ik heb het wel verstaan; Ik zal nu zo terstond naar huis toe gaan, En daar zal uit een deel oude boeken, Die ik heb, het beste hulpmiddel op gaan zoeken; Kom jy alleen dan hier in de voornagt, Precys ten elf uuren, maar en maak niet datje langer wagt; En dan zal ik hier by jou komen: maar je most voor al niet vreezen, Nog om eenige spookeryen, die je verschynen zullen, kleinmoedig wezen, Want dan was het heele werk verbrod.
Neen, laat jy dat op my staan.
Wel nu, ik wenschje goejen avond, ik zal het daar dan zo op aan laten gaan.
Majombe binnen.
FLIP, SIMON.
WEl nu, Meester Simon, nu mostje vooral niet nalaten Op de gestelde tyd hier te komen.
Wat meugje praten!
Meenje dat ik zo schoonen gelegentheid verzuimen zel?
Neen ik tog niet, al quam de leelykste drommel uit de Hel, Als ik ’er myn Liefste meê kost winnen, ik en zou ’er niet voor schroomen, Maar gunter, zie ik myn Heer Karel na ons toe komen: Ik verzoek, gelyk gezeid is, dat jy ’er tegen hem tog niet van spreekt: Ik ga na de keuken toe, en zie wat dat ’er nog aan het avondmaal ontbreekt.
WEl Flip, hoe meenje nou de zaak met Meester Simon aan te leggen, Om hem by de neus te krygen?
Wel hoor myn Heer, ik zal ’t je zeggen.
Ik heb hem wys gemaakt, om by een Heidinne te gaan, en gezegd, dat Ik ’er een wist, die daar extraordinaire kennis van had: En naauwelyks had ik hem die ouwe, die hier digte by woond, aangeprezen, Of hy wou ’er terstond, zonder uitstel, by wezen: Maar dewyl ik haar eerst alleen eens spreeken wou, Zei ik gegens hem, dat ikze eens gaan halen zou, En alzo ik geen tyd had, om lang met haar te spreeken, Heb ik het alleen maar zo besteken, Dat hy van dezen avond precys ten elf uuren alleenig hier Zal maaken te wezen.
En op wat manier Meen jy het dan verder aan te leggen?
Ik heb tegens de Heidinnen gezegd, dat ik het met haar, dewyl ik flus geen tyd had, van avond zal konnen overleggen; En dewyl jy ons hier in mede kunt raân, Zo gaat meê, wy zullen ’er nu met eenen naar toe gaan.
Maar wat hoor ik?
moeitemakers!
kyvers!
wat leit ons daar aan gelegen?
Treên wy maar voor.
Want ik houw, om de dood, van geen gescherm met den degen.
En de kyvers, die daar aankoomen, zyn gewapent met diergelyk een geweer.
Maar den eenen, dunkt me, zinkt het hart al in de schoenen.
Ey lieve myn Heer, Steek je voeten nooit tusschen de wielen van een hollende wagen.
het is Warpaal, die zal zyn vyand geen bloedige hemden doen dragen.
Want zyn degen is, door de roest, zoo vast gezegelt in de schee, Dat hy ’er hem niet ligt uit zal krygen, schoon hy ’er zyn best om dee.
Gaan wy, gelyk je wel zegt; want my walgen lasi hondsfotten.
FLIP, tegen de kyvers.
Voor joului het slagvelt.
Ons staat de Kok te bedotten.
WARPAAL, EELHART.
WARPAAL.
JY me dreigen te slaan!
en dat hier voor men eigen huis?
Wel wat zel me nog gebeuren, denk ik.
Maar waartoe zo veel gedruis?
Of denk je me te vervaren met je luid schreeuwen!
Dan moest ik ook zulk een Soldaat wezen, als deze Ridder van de Leeuwen.
Versta je ’t afbeeldzel van den held van de droevige Figuur?
Je hebt me satisfactie belooft, en die zel je me nu geven hier en op dit uur!
Of ik zelje roskammen, dat je van den delfzen Duivel zult droomen.
In je huis heb je savegarde, maar kom hier eens effen buiten deze boomen, Daar zal ik je toonen, wat de pligt van een eerlyk man is.
Wel ja je!
je zoud je wel wakker uitslooven na ik gis.
Waar zou je dat mé toonen?
met vegten?
gelyk de pluggen.
Raak jy men hier eens an, heb je hart.
Niet veel te stuggen, Of te schelden!
schyndeugt!
maar kom uit je deur Of je krygt daatlyk een souflet, dat je de oogen draajen ’t agterste veur.
Hy geeft hem een slag.
Daar, knabbelt op dat mondstuk, huichelaar.
Want van een Ezel is niet anders te haalen.
Jy me soufletteeren, onbehouwen!
ik zal je, dat zweer ik je betalen.
Gebuuren!
draagt ’er kennis van; daar is elk een dubbeltje, Je hebt het gezien.
EEN UIT DEN HOOP.
Wel je hebt ook een degen op je zy, ken je niet weer punt biên?
Daar by, ben je wel zestien jaar jonger, als dien Heer, wat hebje te schroomen?
Die draag ik niet om te vegten.
Van zulk volk ben ik niet gekomen, Maar ik zal ’t hem wel anders vergelden.
Eelhart, hasardeer uw fatzoen aan geen opgesmukten Lakkei, De vent is ommers je koleere niet waart.
BUURPRAAT, MOER KEUTELS.
MOER KEUTELS.
wat is hier te doen?
BUURPRAAT.
En waar uit ontstaat dit gerucht?
Wel dat, dat fatsoen Zig niet ontziet myn in men eigen huis te affronteeren.
Loop memmert... na binnen toe!
je hebt daar twee secondes, die zullen wel voor je kaveeren, Ga maar.
Jou lyf is verzekert; want je ben geen lap meer waardt.
WARPAAL, tusschen Moer Keutels en Buurpraat.
Doen ik!
dan zouje je handen t’huis houwen, boosaart.
De pluggen doen ook zoo, die willen het ook met vegten haalen.
Uitzuiper!
Laberlot!
Niet hooger!
gewaande zoon van den Delfzen Kuiper, Of ik zal je daatlyk eens met den ooren uit die twee motten van daan haalen.
Jy plug, jy schurk!
ik sta hier binnen de paalen Van myn eigen huis.
En jy my daar slaan!
Sa platluis!
legje nog te schelden, zoo zal ik myn belofte eens te buiten gaan.
Kom warretje, na binnen toe.
’t is schand voor de buuren.
WARPAAL, al wykende.
Ja, daar weet hy wat of, met zyn dolle kuuren, Dien booswigt, dien schender, dien schurk, dien laberlot.
Zoo blaft een blooden hond ook van verre uit zyn kot.
Kom hier, heb je ’t hart, luizenkraker!
vreesje voor slagen?
En hebje nog de stoutheid van andren uit te dagen?
Wel wat ontzaglyker Herkules ben jy!
’t is hoog genoeg.
Zwyg liever: zoo komt ’er rust aan weêrzy.
Samen binnen.
DAt ’s een kabouter!
hy heeft een bek zo stout, of hy den Duivel zou bannen, En ondertusschen niet harts genoeg, om een getergden kikvors te overmannen.
Maar daar komt volk.
Best hier geweken van daan, Als om zoo een vuidigen laffert mynen tyd hier te verstaan.
RODEGOND, FREDRIK.
RODEGOND.
IS dat Eelhart niet, die gins heenen gaat treden?
FREDRIK.
Dat is hy zelf, na ’k zie, aan zyn lugte schreden.
Wel waar of hy zoo schigtig na toe jaagt?
hy ziet naaulyks om.
Ligt na ’t gezelschap, waar wy gewagt worden.
Wel kom!
Laat ons hem instappen dan!
zoo hy is te agterhalen.
Wen we zamen gaan, zullen we van elkander niet afdwalen.
Die me lief heeft, die volg me.
Dat gaat u voor.
Dat zei de Dief ook, en hy klom met de Beul de leer op vatjet Sinjoor.
DAar zelje of hooren, zei de man, en hy had knollen en uyen gegeeten, Ik meen dat hy van deze nagt zo te gast zal gaan, dat hy nog jaaren daar na zal weeten Te verhaalen, dat hy op Catharina Robbertia verlieft is geweest: Je zel ’t alzoo ’n aardige klugt zien, als daar je in ’t begin van ’t leeven van vrolyke Fransje van leest; Doen zy die gewaande meid, met de rokken boven haar hooft, uit venster hadde gehangen, En doen de Pastoor daar voor by quam.
Maar ik twyfel al half, of dien langen En bevreesden bloedbeuling zyn woord wel houden zel: Want hy plagt altyd zo vervaard te wezen voor spook.
Ja hy zal wel Oppassen; maar zie daar, had je eer gesprooken, hy had eer gekomen.
Hy komt gunter al aan, hy moest ons niet zien.
Verschuilen wy ons agter deze boomen.
Zy verschuilen zig.
SIMON alleen.
O wreede Schoone!
wat hebt gy me niet al Door uw wreedheid doen lyden: maar nu is de tyd ge- komen, dat al u afgekeertheid in liefde veranderen zal: Want als ik eens bedenk, hoe dat ik heele dagen, En nagten, om harent wil, heb deurgebragt in zugten en klaagen; En als ik dan eens bedenk, hoe het nu veranderen zal, ja wel, dan ben ik zo verblyd, Dat ik het niet zeggen kan, me dunkt dat myn ziel op een kordewagen ryd; En als ik dan eens bedenk, hoe ik myn Liefste zal kussen en omarmen, Dan is het al even eens, of al de darmen, In myn lyf van vreugden op en neer sprongen, maar gansch bloed Daar heb ik geld by my vergeten te steeken; ’t is nog goed Dat ik het nu bedenk, want de tyd die zy my gesteld* heeft, en is nog niet verstreeken: Ik mag nog eens rasjes heen loopen.
ELleweken!
Myn heer, hoe ras zal hem die blydschap vergaan; Maar gunter komt Majome met haar volkje al aan.
MAJOMBE, met een swart stokje in de hand, FLIP, KAREL, TWEE HEIDINNEN, met vier Bulle- peezen, vier Toortsen, en een Beerehuid.
Wel myn Heeren, heb je onzen verliefden ketelschuimer nog niet vernomen?
Ja, hy is t’huis wat geld gaan haalen, hy zel zo daatlyk al weer komen, Gelyk hy zei, maar mankeert ’er nu niet een beet*Aan* het tuigje?
Majombe.
Neen, myn Heer, het is alles gereed; Maar je zelt datelyk wel eens meê voor Duivel willen speelen?
Buiten bedenken,             MAJOMBE, tegens een van de Heidinnen.
Ga jy hier staan, u zal ik het eerste wenken.
tegens de anderen.
En jy, ga jy ginter met de Heeren in dit hoekje staan, En als ik jou wenk, zo komt altegaar, en brengt de bullepeezen meê met de toortsen, en steekt ze aan; En geeft ’er elk een, ik meen dat wy hem dan van den drommel zellen doen droomen.
Ras maak je van kant, want gunter zie ik hem aankomen.
Phlip, Karel, en de twee Heidin- nen verschuilen zig met het goed.
MAJOMBE, SIMON.
WEl Simon, ben je daar, ik hebje al wat gewagt?
Dat spyt my, ik ben hier al geweest, maar heb nog wat geld wezen haalen, ik had ’er niet eens om gedagt.
Doen ik flus van huis ging: maar hebje iets kunnen verzinnen, Waar door ik, gelyk jy flus zei, het hart, van myne schoone zal kunnen verwinnen.
Ja ik dog; maar het heeft al vry wat moeiten aan, En gelyk je weet, daar moet een gekruiste penning op staan.
Die moeite is niet aangelegen, want zonder haar kan ik tog niet leven.
Zie daar; dat is by provisie, en als ik haar kryg, zal ik u nog zo veel geeven, Haar een stuk geld gevende.
Heb dank, Simon.
Dat ’s niet, ik ben verblyd, dat ik by u ben geraakt.
Had ik het onze Philippus maar wat eerder bekent gemaakt, Dan had ik in zo veel droefheid zo lang niet blyven steeken; Ik dagt dat hy ’er de gek meê zou houwen; maar het is wel anders gebleeken, Waarvoor ik hem ook dienen zal, waar ik kan, En altyd dankbaar zyn.
Wel nu meester Simon, wilje dan Dat ik je eens bekend maak, wat ik bedagt heb, en dat wy dan beginnen?
Ja tog.
MAJOMBE, hem een flesje met eenig drank toonende.
Zie daar, dit is het beste, dat ik heb kunnen verzinnen: Deze drank, die van veele wonderlyke dingen is toebereid.
Voor eerst is ’er in een half elle bloed van een oud wyf, die al twintig jaar in ’t graft gelegenheid.
En doen heb ik nog de lever van een alikruik genomen, En de longe van een pissebed, zo als hy pas van de moer is gekomen.
En daar heb ik nog by gedaan de wieken van een muis, Het vet van een oorwurm, en de pooten van een platluis; En dat heb ik doe nog heel klein moeten hakken In een Spaans-leere schuimspaan, en doe heb ik het weer gebakken Over een vuurtje van ys, in een pannetje van was, En doen heb ik het weer fyn gestooten in een vyzeltje van glas Met een vossestaart; en voor het Laatst, om het tot een Drankje te maken Heb ik ’er ouwe hanepis by gedaan; Maar ziet Meester Simon, dat zyn zaaken Die jy en andere menschen zo niet en kund verstaan, Dewyl zy ongelooflyk schijnen, en haar verstand te boven gaan.
Dat geloof ik wel.
Ik zal dan zo daadtlyk die geen, dien u doet quynen, Door kragt van myn bezweeringen, alhier doen verschijnen, En dan zult gy eenige kruiden over uw hooft smyten, die ik hier toe mede heb gebragt, En zo zal ik haar dan dwingen dien drank te drinken, door welkers kragt Zy zodanig op u verzot zal werden, dat zy u van zelfs zal naloopen, Ja verliefder werden als gy nu zyt, waar door gy alles hebt te hoopen.
Ja wel, me dunkt dat ik myn geluk tegenwoordig tegen geen Koningryk ruilen en zou MAJOMBE.
Dat geloof ik heel wel.
Zy maakt een ronde kring op het Theater, met eenige vreemde Caracters, daar zy hem in doet knielen.
Kom hier, gaat daar nou Midden in op je knien inleggen, en als jy haar dan aan hoort komen, Zo zult gy op staan, en deze kruiden dan genomen, Zy geeft hem eeni- ge kruiden.
En over je hooft gesmeten, en dan zelje terstondt Weer gaan knielen; maar vooral most jy je mond Toehouden, en niet een woord spreeken: Want de geesten die hier verschynen, en willen geen woorden hooren, nog zy en willen niet bekeeken Wezen, daar om zal ik je dezen doek Voor je oogen binden.
Zy bind hem een doek voor zyn oogen.
Is ’t nu zo wel.
Ja, houje nou maar kloek.
MAJOMBE spreekt eenige uitheemsche woorden, en wenkt de eene Heidinne die te voorschyn komt, waar op Simon op staat, en de kruiden over zyn hooft smyt, en weder gaat knielen.
Wel meester Simon, nu dient ’er nog een nog een mannen moed genomen Te werden, dewyl het quaadste nu eerst aan zal komen, Alzo d’er eenige gansch nydige en quaadaardige geesten zyn, Die u zullen zoeken te verschrikken door haar geraas, en door eenige pyn Die zy u, om uit het perk te jaagen, zullen doen lyden Dewyl zy uw geluk, ’t geen tegenwoordig aanstaande is, zeer benyden; Maarje moet dat alles met een kloeke moet deurstaan, En denken: ’t is voor een korten tyd, ’t is haast gedaan; Want zoje een woord sprak, of uyt het perk ging, je waart verloren, Daarom stoptje ooren metje handen digt toe, dan zalje het geraas niet zo hooren,             SIMON.
Wel nu, ik zal het doen: maakt het maar zo kort als je kent.
Laat jy dat op myn staan, en toont maar dat jy een vol standig minnaar bent.
Terwyl Simon in het perk geknield leid, met een doek voor zyn oogen, en beide zyn handen digt voor zyn ooren, wenkt Majombe de andere Heidin, die met Karel en Flip voor den dag komt, die zy elk beneffens de Heidin, die eerst gekomen is, een bullepees met een toorts in de hand geeft, die zy aansteken, en zomtyds digt voor de oogen van Simon houden, en dan zomtyds al dansende veel geraas maken, terwyl Majombe aan het eind van het Theater staat, en haar voorzeid.
Oxius.
Waar op altegader gelyk antwoorden Koxius, Doxius, Stoxius, Voxius.
Zy danssen weêr als voren, naar dat zy hem de toortse weêr digt voor zyn aangezigt gehouden hebbe.
Ixius.
Zy antwoorden weer als voren.
Bixius, Dixius, Mixius, Stixius.
En danssen weer als voren.
Izegrim.
Wyzegrim, Vysegrim, Lysegrim, Sysegrim.
En danssen weêr als voren, waar op Simon in dat zelve postuur voor over valt, als wanneer zy ophouden, en de toortsen uit doen, en nemen al het goed meê, en verbergen zich alle, behalven Majombe, en de beerehuit, die zy in een hoekje van het Theater laten leggen, als wanneer Majombe by Simon gaat, en hem by den arm over einde tilt, en aldus aanspreekt, en den doek van de oogen doet.
Wel meester Simon, die storm heb je manhaftig deur gestaan, Je liefste heeft het gedronken, en ik hebje door myn bezweeringen al weder na huis laten gaan, En zo jy je nou noch tot een klein avontuurtje wilt begeven, Zo zal zy daadlyk hier weêr verschynen, daar zy je dan voor je moeyten wel duizent kusjes zal geven.
Ja wel ik kenje zeggen, dat ik met deze reis, zo gehavend ben, Dat ik tot een tweede aanslag kwalyk besluiten ken, Want ik wil liever van myn leven om haar niet meer denken, Als dat ik op zodanige manier myn vleis aan den Duivel zou schenken.
Wel hoor meester Simon, ik heb hier een vel meê gebracht Van een zeker dier, en dat heeft zodanige kragt, Dat geen duivel of spook op hondert schreden na by u en derft komen, ’k Laat staan beschadigen, derhalven behoef je niet te schroomen.
Wel waarom zei jy dat flus niet?
had je my ze doen aangedaan, Dan had ik al die slagen, die zy my zo rykelyk toetélden niet behoeven uit te staan.
Ik dagt ’er toe niet om, maar nu en behoef je daar niet voor te vrezen.
Wel als ik daar van ten volle verzekert mag wezen, Zo wil ik het noch eens bezoeken, maar op conditie dat zy my niet zullen slaan, Want anders zou ik het laten, dewyl my die nydige geesten in ’t minste niet aan en staan.
MAJOMBE, den doek weêr voor zyn oogen bindende.
Daar hoef je niet voor te vreezen.
Hoe zelje me weêr dien doek voor myn oogen binden?
Ja, om dat je niet verschrikken zoud, zel ik je weer blinden, En je moet spreken, want je waart anders om hals, en laat my nu maar begaan: Ik verzeker je dat je nog wel zegge zult, dat ik wel heb gedaan.
Naar dat hem de oogen geblind zyn, strykt zy zyn heele aangezicht met zwartsel, en naar dat zy zyn handen op zyn rugge gebonden heeft, neemt zy de beere huit, daar zy hem met hulp van Karel en Flip en de twee andere Heidinnen, die stil te voorschyn komen, in bind: en daar na met een dik touw om zyn middel binden aan een katrol een voet twee a drie van de aarde ophalen al waar zy hem laten hangen.
FLIP, stil.
Pakje weg, want ik hoor gunter menschen aankomen.
Altegaar net al het goed binnen.
PIET, KLAAS, KEES, SIMON, in debeere huid opgehangen.
PIET.
WEl Kees, je ebt van neavond nog gien ongread vernomen?
KLAAS, stil.
Nien, ik mien, as zy ’er zo oppassen, dat wy ze dan wel heast Verjeagen zellen.
wat zie ik?
KLAAS.
Hoe benje zo verbeast?
Of ben je weeêr verveart, wangt je bent sukken bangen Blooden Uyl.
KEES, wyzende na Simon.
Wel, zie je daer dat spook wel hangen?
Zy gaen ’er na toe.
Wat spook!
het laykent beter nea ien wild Zwayn.
Het mogt iens stront.
Het zel veurzeker ien van die weer wolven zayn, Dear my ming besje zealiger, als ze zet en spon, van plagt te vertellen, Doe ik nog jong was.
Kom hier, we zellen d’Er iens wat op gean buken, en zien of het niet en leeft.
Zy slaan hem met het verkeerde van een vork, waar op hy lustig begint te schreeuwen.
Ik heur dat het ien mensch is an ’t geluit dat hy geeft, O jea, het is ien mensch die zwart is, mit ien doek veur zing oogen gebonden.
Doet ze hem of.
SIMON, naar dat zy hem den doek van d’oogen hebben gedaan.
Zoo gy hier uit den afgrond zyt gezonden Om myn te plagen, en van die wreede geesten zyt, Van de welke myn aanstaande geluk zo zeer word benyt,* En van deze nacht zo gehavent ben, zo zal ik u bezweren Door kragt van dezen huid, dat gy my in ’t minste niet zult deren.
Of zo gy menschen zyt als ik bent, Van vlees en been, en by geval hier omtrent By nacht komt dwalen in deze Bossen, Zo wilt doch een elendig Minnaar verlossen, Zonder my langer te vragen hoe ik hier gekomen ben, Dewyl de pyn, die ik ly, iet langer verdragen en ken.
Alleen zal ik u zeggen, dat ik de Kok ben van den Marquis, die hier digte By woond, dewelke gy hier door ook ten hoogste zult verpligten.
’t Is meester Sime, kom leat ongs near den Markys toegean, En hem hier healen.
Zy gaan na ’t huis van den Marquis toe en kloppen.
Klopt mear ean.
PIET, KLAAS, KEES, Een LAKEY van den Marquis, MARQUIS in nagtgewaat, SIMON in de Beerehuid.
KAKEY, van binnen.
WIe komt hier zo laat onze nachtrust breeken?
BOEREN.
Doe open, we motten ming Heer de Marrekys spreeken.
LAKEY.
Die is al lang na zyn slaapkamer toe, Jy moet morgen weerkomen,* want ik en doe Zo laat niet op.
Doe op, ’k ben Pieter, wangt daar is an gelegen.
LAKEY, uit.
Ben jy het Pieter, wel waarom heb jy je naam zo lang verzwegen, Want had ik geweten, dat jy het waart, ik had al eer open gedaan.
Ei zegt het ming Heer de Marrekys iens.
Wel nu ik zal eens gaan En zien of hy og by der hand is.
Lakey binnen.
Ik zel het hem zegen.
Nien leat ik et doen.
Ik zel het hem allerbest uitleggen.
Jy zoud et zo bot zeggen, dat hy het iet half zou verstaen.
Zwygt stil allebay, want hy komt daar al aan.
De Marquis uit, waar op alle drie de Boeren toeschieten, en gelyk aan schreeuwen.
Ming Heer, ik eb daar.
Ming Heer...             KEES.
Ming Heer.
MARQUIS.
Maar wild tog zwygen, En spreek een voor een...             PIET.
Sime an ien boom, ming Heer.
Daar gunter...             MARQUIS.
PIET, hem Simon wyzende.
Ming Heer, daar gunter hangt hay.
Wel ist mogelyk, kan ik ’er dan geen stilstand onder krygen.
De Marquies Simon ziende hangen; gaet ’er na toe.
Ming Heer dear is hay.
Measter Simon, jou Kok.
Zy maken hem los.
Wel maakt hem los.
Wel meester Simon, hoe zie jy ’er zo uit?
myn Heer zy hebben my niet deze stok Zo geslagen, dat ik my naaulyks kan verroeren.
Maar hoe komje hier?
Door eenige quaade geesten, die my hier hebben komen vervoeren.
MARQUIS, tegens de Boeren.
Loopt brengt hem binnen, en wascht hem schoon.
Zy dragen Simon binnen.
Wie komt daar?
zo ik het wel heb, is ’t myn zoon.
MARQUIS, KAREL, FLIP.
WEl zoon, waar komje zo laat van daan?
Papa, Flip heeft me mê getroont, om een part te helpen speelen Aan Meester Simon, die zo aardig was, datze me niet en zou hebben kunnen verveelen, Al hadze tot morgen geduurt.
Hoe, heb jy hem dan zo toegesteld?
Ja, myn Heer, hy had my flus verteld, Dat hy zedert eenigen tyd zyn oog, op onze Kaatje Robberts had geslagen, En dat zy zo wreed voor hem was, dat hy niet langer en konde verdragen De pyn, die hy daaglyx om haar leê, waar op ik hem heb geraân, Om by een Heidinne, die hier digte by woont te gaan, Die hem, naar dat zy hem veel grimmassen had doen maken, en digt afgeslagen, Om hem deze amoureuse parten uit zyn gat te verjagen, Voor het laatste hem aldus toegemaakt heeft in deze Beerehuid Gebonden heeft, en opgehangen.
Doortrapte schavuit!
Ik zal jou leeren mynen armen Kok zoo toe takelen.
Hy slaat hem met zyn rotting.
men Heer!
neen jy moet cortasie hebben voor jou makelen.
Scheerje hondsfot na binnen.
Heb jy dien ouden bloed niet verschoont, Na ’t Rasphuis zal ik jou schikken.
FLIP, al jankende na binnen.
knegten!
leert aan my hoe ’t quaad zyn meester loont.
HET WEDERZYDS HUWELYKS BEDROG.
DOORPR.
Te AMSTELDAM.
By HENDRIK VAN DE GAETE, Boekverkoper, op denhoek van de Warmoes-straat en den Vygendam 1714.
ZIe hier myn derde Tooneelspél in het licht, behelzende eene stoffe die volgens myn oordeel niet onbehaaglyk op het Nederlands Tooneel zal weezen: want wy beschimpen gebreken in dit Spél, die van openhartige Hollanders altyd verfoeid zyn, naamelyk: de verwaandheid, hovaerdy, en ’t bedrog, die in deezen Lande, naar het schynd, door de vreemdelingen gebracht zyn: want de eenvoudigheid, zedigheid en oprechtheid onzer Voorouderen, is van ouds her vermaard, ja van hunne grootste Vyanden gepreezen.
Ik vlei my dan, dat wy in deezen het oogwit van een Blyspél voldaan hebben: te meer om dat wy met deeze gebreken te hekelen, niemand in’t bezonder hebben gequetst.
Wat de schikking van het Spél aangaat, hier in onderwerpen wy ons aan het keurig oordeel van ongeveinsde liefhebbers der Tooneel Poëzy, en verzoeken dat zy onze misslagen verschoonen, die ligt in een Eigenvinding kunnen begaan worden.
De drukfouten, hier en daar ingesloopen, eisch ik geen verschooning voor; dewyl ik my zelven daar over niet kan verschoonen; hebbende de proeven te haastig nagezien, in een tyd dat ik nutter bezigheden had; Maar ik troost my dat ’er geen in zyn die de wezentlykheid van het Spél kunnen quaad maaken.
Ondertusschen kunnen de drekvliegen van Parnas zich met die drukfouten vermaaken, zy moeten toch een versnaaperingetje hebben.
Verwacht in ’t kort den derden Druk van myn Blyspél, Don Quichot, op de Bruiloft van Kamacho, Verbeterd, door tusschen voegingen van verscheidene Toonelen.
P. L. VERTOONERS.
LODEWYK, een Edelman, Minnaar van Charlotte.
JAN, een verloope Soldaat, Vrind van Lodewyk.
Een WAARD.
CHARLOTTE, een Adelyke Juffer.
KLAAR, Meid van Konstance en Charlotte.
Een BODE.
KONSTANCE, Moeder van Charlotte.
HANS, Vryër van Klaar.
FOP, Broeder van Klaar. }
Lakeiën.
KAREL, een Kapitein, zoon van Konstance.
HENDRIK, een Winkelier.
JORIS, een Kleermaaker.
SOFY, Vrouw van Karel.
ZWYGERS.
Een Knecht van den WAARD.
Twee Lakeiën van KAREL.
Twee of drie Lakeiën van LODEWYK en JAN. Een KRUIER.
De eersten en darde Tooneelen vertoonen, een’ Straat,voor de huizen van Konstance en den Waard, die tegensmalkander overstaan; de tweede, vierde en vyfde, Too-neelen eene Kamer, in het huis van Konstance, te Uitrecht.
De geschiedenis begint voor den Middag, en eindigt des Avonts ten negen uuren.
HETWEDERZYDSHUWELYKS BEDROG.
LODEWYK, JAN. JAN. Myn Heer, hoe langen tyd zal nog dit wand’len duuren?
Ik bid verander: want die malle vieze kuuren Zyn nergens nut toe, en je maakt my schier ontzind.
LODEWYK.
’k Zal zoeken, Jan, zo lang tot ik haar wooning vind.
JAN. Wiens wooning zoek je?
Jan, durf ik ’t u wel vertrouwen?
JAN. Ik ben een kaerel die een ding kan by my hoûwen, En swygen als een mof, daar kan je vast op gaan; Zeg vry wie dat je zoekt.
de Malibaan.... JAN. De Malibaan?
hei hei!
myn Heer, wat moog je praaten!
Zoek jy de Malibaan?
en hebben we al de straaten Van Uitrecht, daarom zo doorkruist?
zoek dan niet meer.
Is jou geboorte plaats dan zo veranderd, Heer?
Dat jy de Malibaan, en je eigen huis moet zoeken?
Jan, de Malibaan!
JAN. Ja wel, ik zou schier vloeken.
Ach Jan de Malibaan!
het lykt wel schier een klucht: Ik heb dat Malibaan, gevolgd van zucht op zucht, Den gantschen dag gehoord.
Wat hebben wy geloopen, Als of wy beenen om een daalder konden koopen.