floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik zeg, de pieken zyn onnut, En al wie die gebruikt is dubbeld in den dut.
Op dat de waarheid, van het geen ik zegge, blyke, by voorbeeld, t woord van en, en spel, en diergelyke, t zy met, of zonder piek, is van de zelfde klank.
Als gy dan zetten moest, een bank Daar 't woord van een, als een getal moet zyn begreepen, Zoudt gy dan meë dat woord niet streepen?
't Waar kettery, waar door de wetten zyn onteerd, die op Parnas zo lang, naar waarheid, zyn geleerd.
Men mag, met recht, dit vaers op u toepasslyk maaken, gy rukt de Quit zyne stee, als lubber van het ABC.
Dewyl 'k dubbelde by u in alle zaaken, het koomt te pas, of niet, Gebruikt wordt, tot ons hartzeer en verdriet.
Maar zeg, hoe zoudt gy 't maaken, als gy gequaak moest zetten, of gequel Met uw 'k dubbelde V?
of zou men dan niet leezen, gekwaak, gekwel?
Waar dat dan wel?
En sitized by joog E BLYSPEL.
29 En zoudt gy dan geen vitteryen vreezen?
Nog eens, wanneer gy doch durft schryven met een G, ik volg dog mee, wat is dat anders, als een bleekers hond te volgen?
Uw zotte spelling maakt my menigmaal verbolgen.
Wel, fynman, ik moet lagchen in myn' geest, gy weet zelf 't onderscheid van veest nog niet, en feest.
O onbezonnen tegenstreever!
Weet gy 't verschil wel van genever en jenever Of hart en hert?
al zyt gy zelf een hoorenbeest.
dat zal ik u betaalen.
Durft gy, in uwe drift, op myne hoornen smaalen?
Komt dit te pas, wanneer men spreeken wil van kunst?
TEGENSTROOM, ALBEDIL, BERISPAL, GROOTHARt, RYMER, VROOMAART, LELIANE.
Maar wel, myn schoone, ik blyf verplicht voor uwe gunst.
RIMER.
O minnenyd!
hoe kan het weezen?
LELIANE tegen rymer.
Vaar wel, myn Heer, gy hebt te hoopen en te vreezen.
D3v, p. 30 de lETTERVITTER.
Hoe zal men dit verstaan?
Wy worden hier bespot, 't is best, dat wy maar gaan.
TEGENSTROOM, ALBEDIL, RYMER.
Myn heer, gy weet.
Myn tyd is nu verstreeken, eer ik u antwoord geef moet ik myn dochter spreeken.
Heer Rymer, gaa nu heen.
Hy dingt geweldig na een dubb'le blaauwe scheen.
Omdat ge een dichter zyt ben ik u zeer genegen.
Ik zal de zaak eens overweegen.
'k wagt u en Vroomaart, opdat elk zyn zaak verweer', nog eens weërom.
Ik dank u voor die gunst, myn Heer.
DER. jitized by Goo EL SPAi, a. Ci EL FA.
Sencken.
Ree e e. BLYSPEL.
TEGENSTROOM, VROOMAART, rymer.
Ik stel zyn zaaken voor, ik zal u beide hooren, maar wil my met geen bastaardtaal verstooren.
De spreek duits, de duitsche taal is ryk genoeg, om zich verstaanlyk uit te drukken.
Een kreuple dient zich van geleende krukken.
Met uw verlof, myn heer, denk niet dat ik u smaal, als ik de dichtkunst wat te naauw mogt onderzoeken.
Gy zyt een groot poëet, dat blykt uit zo veel boeken, Door u in t licht gegeeven.
Is myn taal, Van woord tot woord, niet na de kunst gesproken, Denk, dat ik nooit myn hoofd heb om de taal gebroken.
Let op myn reden, of ik waarheid spreek, of niet, maar spreek ik wat te veel, 'k staa onder uw gebied.
En gy, vriend Rymer, wil uw driften wat betoomen, zo t mooglyk is.
Vaar voort, maar wil myn dichtpen schroomen.
Wat is de dichtkunst toch, als harssenschildery?
Versierde logens, op den toetssteen van de reden Te flaauw bevonden voor t verstand, in all' haar leden Verminkt en zenuwloos, zy draaft zich zelf verby.
Door eene dolle drift gedreeven.
Waarom Digitized by google de lETTERVITTERs.
Waarom in prosa niet geschreeven?
Indien men zyn gedachten uiten moet, De dichtkunst staat op elke zaik verleegen, zy is te duister, of zy spreekt zich zelven tegen.
Waar keert zy zich, daar zy geen zwaarigheid ontmoet?
Ach, febus!
kunt gy zulk een taal gedoogen?
Straalt gy nog van des hemels starreboogen Op zulk een lasteraar der ed'le poëzy?
Uw godd'lyk vuur zet my nu kracht en leeven by, opdat ik uwe kunst verdedig na behooren.
De dichtkunst, uit een hemels zaad gebooren, is, al van ouds, voor goddelyk vermaard.
Heeft Orfeus niet de dieren en de boomen, De wildernissen en de ruuwe waterstroomen Door zyn gezang getemd van haaren woesten aart?
En heeft amphion niet, door dichtkunst en gezangen, het machtig Thebe doen opbouwen?
Kalk en steen Voegde, op t geluid van zyn gezangen, zich aan een.
Wat zegt dit, als dat zy de harten konden vangen Der woeste volkeren, nog wild en onbeschaafd, En haar betemmen, door haar zielverrukbre klanken?
Dus mag de zedekunst de dichtkunst wel bedanken, die haaren grondslag heeft gestaafd.
Is niet Homerus, om zyn dichtkunst, by de Goden Gesteld?
die anders waar vergeeten by de dooden.
En hebben zeven steen, om de eer van zyn geboorte, niet gestreeten?
Heest niet Lukretius het groot heelal beschreeven In heerlyk dicht?
Waar door zyn naam zal eeuwig leeven.
Manilius den hemelsloop Niet digjsines vd blyspel.
Niet kunstig afgemaald, in zyn gedicht, vol luister?
De roem der helden waar gebleeven in het duister, En, door den tyd, gewurpen overhoop, Indien Lukanus en virgyl, in hun gedichten Waar voor de tyd en nyd moet zwichten vlyt.
Hen niet met eeuwgen lof bekroonden, door hun Die kunst is goddelyk, waar door veel heldendaaden, Gewoekerd van den tyd, in haar vergode bladen, Ten voorbeeld zyn gebleeven aan de jeugd, Als spiegels van manhafte heldendeugd.
Wie kan, na zyn waardy, de landgedichten looven Van Maro, ons zo nut voor beemden, velden, hoven?
Heeft Nazo, door een goddelyke drift Gedreeven, ons fiet zyn herschepping nagelaaten?
En minnedichten, in zyn bovenmenschlyk schrift, dat ieder pryst, ja zelf, zy, die de dichtkunst haaten?
En acht Herodotus het niet zyn werk ten lof, dat hy de naamen van zyn boeken mag beginnen Van t negental der zanggodinnen?
Een werk, wiens roem klifikt tot aan 't starrenhof.
De Godspraak, die te Delfos zich liet hooren, was hemelpoëzy, vol goddelyke kracht.
't Voorzeggen der Sibyllen, lang geacht Voor meer dan menschelyk, en wonderlyk in de ooren Der vroeger volkeren, was poëzy, Die kunst, Of hemelgaaf, had lang der Goón en menschen gunst.
Wat is een koopman?
die, met zorg, op winst moet hoopen, Gelyk een onrust van een uurwerk, dat steeds slyt, En zich, van tyd tot tyd, Verteert, dewyl 't noodzaakelyk moet loopen, De gierigheid gaat aan zyn rechterhand, 't begeert.
't Bedrog aan zyne linker zyde, met eigenbaat, die pest voor 't lieve vaderland, die 'k altyd, als poëet, bestryde.
Deez zyn, als beulen, voor zyn toegeschroeid gemoed, Terwyl de vrees voor schaâ hem beeven doet.
Gy weet uw meening heel verstandig voor te draagen, maar 't geen gy zegt moet aan een reed'lyk mensch mishaagen, 't is zotte taal, die fab'len zyn al oud, En lang vermuft, gelyk vermollemd hout, En goed by 't spinnewiel elkander te vertellen.
'k zal u de zotheid van een maalenden poëet, die rymende zich zelf vergeet, wat klaarer in zyn stand ter neder stellen.
Wat is hy anders, als een ongeruste geest, een slaaf van zyn gedachten?
Die 't al veracht het geen hy jeest, Om dat hy waant op zwaaneschachten Te vliegen door de kringen van de lucht, Terwyl het maagschap om zyn dolle driften zucht.
En wat is 't loon en 't uiteind der poëeten?
De godd'lyke Homeer heeft zynen tyd versleeten In armoê, als een balling, die langs 't strand Met liedjes zong, vervreemd van huis en vaderland.
De groote Ovidius, die voor zyn minnedichten Het allerkoelste hart deed zwichten, is, door des keizers last, gebannen na een oord, Daar zyne zangster wierd in treurgezang gesmoord.
Kwam Sannazarius, door armoede aan het raazen, Te Rome niet elendig aan zyn end?
Digitized by Googl BLYSPEL.
35 is Tassoos razerny en dood u niet bekend?
En Ariostoos?
Die twee groote letterbaazen.
Heeft Quernus, van Paus Leo teer bemind, Door armoede in het gasthuis, aangedreeven, in dolligheid, zich zelf zyn doodwond niet gegeeven?
Al wie poëeten zyn, die sterven meest ontzind En arm, 't en zy zy schimpdichten maaken, Waar door zy dikmaals zelf wel aan de galg geraaken, als Francus, die te Rome, door 't bevel Van Paus Clemens, is opgehangen.
Ik zie de schaamte verft uw wangen.
'k beken, dat ik my op uw lastertaal ontstel, maar 'k zal, door Febus hulp, een tegenstelling maaken, Waar door gy zult in spyt en razernyë raaken.
ik merk, dat gy al beeft.
De keizer Julius, de groote Cesar, heeft Het heerlyk treurspél van vorst Edipus geschreeven.
Augustus schreef de dood van Ajax, deze vorst, die, als een Atlas, heeft den waereldkloot getorst, was me een poet.
Kan dat de kunst geen luister geeven?
De groote Sofokles, in krygskunde uitgeleerd, Die wakk're veldheer, die het Grieksch tooncel deed beeven, blyft door zyn poëzy, meyd'er als zyn daan, geëerd.
Gy hebt my beide wel voldaan.
Staakt uw geschil, daar koomt myn vrouw en dochter aan.
Gaat t'samen in 't vertrek, 'k zal hen van u eens spreeken.
ALBEDIL, TEGENSTROOM, LELIANE.
Man, verhoor toch eens myn bidden en myn smeeken.
Staa toe, dat Vroomaart met uw kind Vereenig'.
Zy zyn reeds, door liefde, als eensgezind.
Hoe kan ik dit verstaan?
wilt gy met Vroomaart trouwen?
Wil my de redenen, waarom gy hem verkiest, En waarom rymer uw genegenheid verliest, eens kort en klaar ontvouwen.
Ik heb de walg van zyn gevry Hy spreekt niet anders, als van liefde en poëzy, van lachjes, lonkjes en schoone oorden, Waar door hy, als verrukt en opgetoogen, in malligheid, ik zelf vergeet.
't schynt dat hy niets, als van de taal en Dichtkunst weet, Want nimmer heeft hy nog het minste woord gesproken, Waar hy zyn kost meć winnen zal, de zwaarste zaak, in dit geval.
Van rymen kan de pot niet kooken.
Zo dochter, dat is braaf.
Een koopman is een heer, een rymer maar een slaaf.
Smaal op de dichtkunst niet, waar langs men, als met trappen, Klimt tot het toppunt van de grootste wetenschappen 't en zo.
't En zy men die misbruikt, en, met een dwaaze drift, in plaats van zyn beroep, of handel voort te zetten Niet anders doet, als na haar strenge wetten, belachlyk 't eene vaers of 't ander muggezift.
Waar 's langtong?
Langtong, koom eens binnen.
Zal Vroomaart uw genegenheden winnen?
TEGENSTROOM, ALBEDIL, LELIANE, LANGTONG.
Gaa in 't salet, en zeg De Heeren, dat zy weeter te samen binnen koomen.
TEGENSTROOM, ALBEDIL, LELIANE.
'k heb, na ryp'lyk overleg, De zaak voor Vroomaart opgenomen, Dewyl ik zie, dat uw genegenheid, Met redenen, voor zyne deugden pleit.
O groote vreugd!
hoe zal ik myne blydschap uiten?
Daar zyn ze, gaa u niet te buiten.
VYf. de lETTERVITTER.
TEGENSTROOM, ALBEDIL, LELIANE, Vroomaart, RYMER, LANGTONG.
TEGENsIROOM.
Teer Vroomaart, uwe min, op wys beleid en deugd Gegrondvest, zal op heden zegepraalen.
'k geef u myn kind.
Vroomaart, leliane omhelzende.
O schoone bloem der jeugd, zal ik in t eind dien waarden prys behaalen!
Geluk, Heer Vroomaart, met uw bruid.
ik kyk schier bei myne oogen uit.
my dus onbeschaamd te hoonen.
Ontrouwe, die, van eer en deugd beroosd, Uw trouwen minnaar dus bespot, ik zal u toonen, Wat een gehoond poëet vermag.
Ik breng, in hekeldicht, uwe ondeugd aan den dag.
Loop, loop, het scheelt u al in 't hoofd.
Ik gaa, maar denk, ik zal het u betaalen.
Geen wonder, zo Heer Rymer raakt aan t maalen.
Een blaauwtje met een lange neus!
Waar hy een weinig genereus, zo moest hy zich verhangen, of vergeeven.
Wat minnaar kan na zulk een spyt nog leeven?
Einde van t Derde en laaiste Bedryf.
ALSMENTNIEt verwagt, of degewaande nest.
PURCAT.
T amsterdam, by de erfg van J. LESCAILJE, en DIRE RANK, op de Beurssluis, 1713.
Het ons 251te Tooneelspel, genaamt ALS MEN 't NIET verwagt, of de gewaANDE PRINS, gevolgt na het Spaans, van den poeët, don franciscus de leyva ramires Arrethane, onder het opschriftQuando no sea Guardo.
Ik zoude myn arbeid zoo weinig aan desen als voor een Fransman besteed hebben, maar de Persoonaagien, bevallig en Plautiaans vindende, hebben my om haar in duits te doen hooren, de pen op t papier doen zetten.
Ik hebbe ook niets van den Spangiaard, als de Naamen ontleend.
Den koning, die hy laf en flaaumoedig opvoerd, hebben wy edelmoedig en dapper beschreeven, en zoo verre alle and'ren naar hun belangen doen spreeken.
Wy hebben zyn drie groote bedryven in drie kleine versmolten, en maar het zout daar uit getrokken.
Men zal daar iets van Minneryen in vinden dog op geen France en afgespeelde wyze.
De weinige zugt die voor dese driften my bezield, zal my, zo die niet teer en lang genoeg beschreeven zyn, ligt verschoonen.
Wy zullen met vertaalingen ons niet weer vergrypen, want zy myne penne na deesen nooit sullen scherpen nog verstompen t getal van onse eigen vindingen zal dit gebrek haast vervullen.
Verblyvende.
Dienaar onder de Zinspreuk Purgat, & ornat.
De Staten van Holland ende Westvriesland doen te weten, alsoo ons vertoond is by de Regenten van het Burgerwees huisende Oude Mannenhuis der Stadt Amsterdam, en, in die qualiteyt, te samen ygenaars, mitsgaders Regenten van den Schouburg aldaar, dat zy Supplianten, tedert eenige Jaten hebbende gejouisseert van onsen Octroye of Privilegie van dato den 19.
September 1684. waar by wy aan de regenten van den selve Schouburg, in die tyd, halden gelieven te consenteren, accorderen ende octroijeren, dat sy, gedurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaren, de werken, die doenmaals ten dienste van het Toneel reeds gedruckt waren, ende van tyd tot tyd, nog vorder in het ligt gebracht, ende ten toneele gevoert soude werden, alleen sode mogen drukken, uytgeven en verkopen, nu ondervonden, dat de Jaren, by het voorgemelde onse Octroy of Privilegie genaemt, op den 19.
September 1699. souden komen te expireren, ende dewyl de Supplianten ten meesten dienste van de Schouburg, waat van hunne respective Godshuyzen onder andere mede moesten werden gesubcendeert, de voorgemelde Werken, soo van Treurspellen, Blyspellen, als anders, die reets gedrukt en ten Toneele gevoert waeren of in het toekomende gedrukt, en ten Toneele gevoert souden mogen werden, geerne alleen, gelyk voorheenen, souden blyven drucken, doen drucken uitgeven en verkopen, ten einde de selve Werken door het nadrucken van anderen, haer luyster, soo in taal, als spelkonst, niet mogten komen te verliezen, dog dat sulcx aan haer, na de expiratie van het bovengemelde ons Octroy, en sulcx nae den 19.
September 1699. niet gepermitteert soude wesen, soo vonden de Supplianten hun genootsaakt sig te keeren tot ons onderdanig versoekende, dat wy aan de Supplianten, in hare bovengemelde qualiteyt, geliefden te verleenen prolongatie van het voorsz.
Werken, soo van Trcurspellen, Blyspellen, Kluchten, als andere, reets gemaakt en ten toneele gevoert, en als nog in het ligt te brengen, den tyd van vyftien eerst achter een volgende jaren, alleen te mogen drucken en verkopen, of doen drucken en verkopen met verbod aen allen anderen op seeckere hoge penen, by U ed, Groot Mog.
Daar toe te stellen, en voorts in communi forma, soo is 't dat wy de saké ende het versoek voorsz.
Overgemerkt hebbende, ende genegen wesende, ter bede van de Supplianten, uit onse rechte wetenschap, souveraine magt en authoriteit.
Deselve Supplianten geconsenteert, geaccordeerd ende geoctroyeert hebben, consenteren accorderen ende octroyeren, mits desen, dat sy, by continuatie, de voorsz.
Wercken, soo van Treurspellen, blyspellen, kluchten als andere, reets gemaakt en ten toneele gevoert, en als nog in het licht te brengen, den tyd van vyftien eerst achter een volgende jaren, alleen binnen onsen landen, sullen mogen drucken, doen drucken, uitgeven en verkopen, vebiedende daarom alle en een ygelyk, de voorsz.
Werken, in t geheel ofte ten deele, naa te drucken, ofte, elders naargedrukt, binnen den selven onsen landen te brengen, uit geven ofte verkopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebragte, ofte verkogte exemplaren, ende een boete van drie hondert guldens daar en boven, te verbeuren, te appliceren een darde part voor den Officier, die de calängie doen sal, een darde part voor den Armen der Plaatsen daar t casus voorvallen sal, en het resterende darde part voor de Supplianten, alles in dien verstande, dat wy de Supplianten met desen onsen octioye alleen willende gratificeren tot verhoedinge van hare schade door het naadrucken van de voorsz.
Wercken, daar door in geenigen deele verstaan den inhoude van dien te authoriseren, ofte te advoueren, ende, veel min het selve onder onse protextie en de bescherminge eenig meerder credit, aansien, of reputatie te geven, hemaar de Supplianten in cas daar inne iets onbehoorlyks soude influere, alle het selve tot haaren laste sullen gehouden wesen te verantwoorden, totdien einde wel expresselyk begerende, dat by aldien sy dese onse Octroye voor de voorsz, wercken sullen willen stellen, daar van geen geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie sullen mogen maken nemaar gehouden sullen wesen het selve Octroy in t geheel, en sonder eenige Omissie, daar voor te drucken, ofte te doen drucken, ende dat sy gehouden sullen zyn een exemplaat van alle de voorsz.
Werken, gebonden en wel geconditioneert, te brengen in de bibliotheec van onse Universiteit tot Leyden, ende daar van behoorlyk te doen blyken, alles op pene van het effect van dien te verliesen.
Ende ten einde de Supplianten desen onsen octroye ende Consente mogen genieten als naar behooren, lasten wy allen ende een ygelyk die t aangaen mag, dat sy de Supplianten van den inhoude van desen doen lasten ende gedogen rustelyk, vredelyk ende volkomentlyk genieten ende gebruiken, cesserende alle belet ter contrarie gedaan.
Gedaan in den Hage, onder onsen groote Zegele, hier onder aan doen hangen op den een en twintigste May in t Jaar onses Heer en Zaligmakers, een duisent ses hondert negen en negentich.
De Regenten van 't Wees'en Oude Mannenhuis hebben, in haar voorsichtigeniteit, het recht van dese Privilegie, voor DE GEWAANDE PRINS, vergund aan de Erfgenaamen van J. lescailje.
In Amsterdam, den 6 Maart, 1713.
KONING, van tracien.
PHENICIA, dochter van de koning.
CLORINDE, nichte van Phenicia.
HARTOG, verlieft op Clorinde.
FLORA, staat dochter van fenicia.
NIZA staat dochter van Clorinde.
RAMIRO, een gewaande Prins van Athene.
FREDRIK, regte prins van Athene.
COMACHo, dienaar van Ramiro.
TRIGUERO, dienaar van Fredrik.
HOoftman, van de lyfwagt.
AFGEZANT, van Athenen.
Gevolg van Traciers Gevolg van d'atheense Prinssen Het Spel Speelt in 't Hof begind 's middags en eyndigd voor de nagt.
ALSMEN T'NIEt verwagt, de gewaande irins.
CLORINDE, PHENICIA, NIZA, FLORA.
Clorinde.
Mevrouw laat af, van zo hartnekkiglyk te weenen, uw oogen, die voorheen twee held're zonnen scheenen, zyn nu met wolken van een Reegenboog gedekt, Dat aan het gantse hof tot naare droefheid strekt.
Laat ons uw lichten weer gelyk voorheen beschynen, En doed de nevels uit uw schoon gezigt verdwynen, Ten minste ontlast uw druk, en doet uw Nigt verstaan, Met welke rouw uw Ziel zo wreed is overlaan, vergun my d'eer, dat ik uw klachten mag verkorten, Wil uwe pynen in myn boezem overstorten.
Ondek my waar uw hart zo groots, van word bekneld, op dat men eyndling weer uw zoete rust, hersteld.
Myn nichte uw heusheid zoude ik pligtlyk vergenoegen, indien t u geen verdriet zou by myn plaagen voegen, maar t zal my tot geen nut, u tot geen voordeel zyn, Indien gy deelgenoot wierd van myn rouwe en pyn.
Gy hoond my waarlyk, als gy my zoekt te verplichten, Vergund my d'eer dat ik uw droefheid mach verlichten, Waar lost gy beeter zo veel zilte traanen in als in uw Onderdaan, uw Maagschap en Vrindin?
Niza.
Wat voor een pyn mach zyn die de Princes doet klagen?
Zo gy nieuwsgierig zyt?
ik zou het haar eens vraagen.
Ach nigte dwingt gy my.
Ay kwel myn Ziel niet meer.
Kunt iets verswygen, aan die u bemind zo teer.
'k verlang zo, wanneer of haar Hoogheid zal beginnen?
Wel daatlyk wagt maar, houd uw malle praat wat binnen.
Zalik t ontdekken, t geen Best nooit in t licht verscheen?
O ja 'k verlange.
Gy, laat ons hier alleen.
Nu luyster.
volg.
dit is het loon van uw verlangen.
't zou my bedroeven, had ik 't maar alleen ontfangen.
PHENICIA, CLORINDE.
Erwyl gy onvermoeid my onophoudlyk plaagt, zo luyster wat myn Ziel, zo doodelyk mishaagt.
Dit koningryk weleer, met zo veel roem begonnen, wierd ongelukkig van d'atheners overwonnen, dies trad myn Grootvaar met haar koning in 't verdrag, dat hy behouden zou de Kroon en 't Ryks gezag.
Mits d'eerste Dochter die voor 't Ryk hem wierd gebooren, zou aan 't Atheenze Bloed voor 't huwelyk behooren.
Dit ongelukkig uur, verschynt helaas in my.
Ik ben gebooren voor die Kroon, en heerschappy.
Nu is myn Vader, door de koning van Athenen Gewaarschout, dat den dag is voor die trouw verscheenen.
Ach was ik in de wieg voor dit verbond gesmoord!
Zo wier ik heeden van geen schande en schaamt doorboord.
Te huwen, aan een Zoon van den Atheenze Koning, maakt.
Maakt dit in uw gemoed de schrik en naare wooning Voor zoo veel klagten, en een haatelyk geween?
Dit 's d'oorzaak waarde Nicht, van myn verdriet alleen.
D'atheenze koning, heeft het lot twee Zoons beschooren, een is een wyze Prins, en d'andre een Zot gebooren.
De jongste, die wel waard was s Waerelds heerschappy, moet afstaan, en ik kryg den outste een Dwans voor my.
De Vader die voor 't Ryk de jongste hoord te kroonen, schynt al zyn tederheid aan 't eerste bloed te toonen.
Wat dunkt u die een Zot, voor zyn Gemaal verwagt, Of ze onregtvaardig is, ook d'alderdroefste klagt?
Zo 't waar is, hebt gy stof om redelyk te weenen, 't is haatlyk met een Prins die dwaas is te vereënen, wat port uw Vader dat hy dit verbond niet breekt.
Wat weederhoud hem, dat hy deeze smaat niet wreekt?
Het voegt geen Dochter in haar Vader iets te laaken, 'k zou in myn eyge bloed, het zyn licht ook verzaaken, Maar 'k zien hem koomen.
'k dwing my zelve aan myne plicht.
KOONING, PHENICIA, CLORINDE, hertog, gevolg.
Kooning.
Werkdryft gy noch de rouw niet uit uw schoon gezigt, myn dochter zien wy t end nooid van uw zugtend treuren?
Mag ons uw zoet onthaal niet als voorheen gebeuren?
't verwondert my dat gy my nog een oorzaak vraagt Welk uw bekend is, die myn Ziel met regt beklaagt.
Laat ik niet doolen, om in klagten voort te vaaren, myn droefheid, zou t ontzag licht al te weinig spaaren.
Verschoon my, 'k ben niet voor een diergelyk gesprek, sta toe, dat ditmaal ik met uw verlof vertrek.
VIER A z'digitized by google, als men t'niet verwagt, of vierde tooneel.
KOONING, CLORINDE, hertog, gevolg.
Ik ken tot myn verdriet, de bron haars ongenugten, clorinde.
Is by uw Majesteit niet iets dat haar doet zugten?
Vraag niet te veel, in my schynt wel wat schuld te zyn, Maar 't is onmooglyk haar te redden, uit dees pyn.
't is eene onweetenheid, myn plicht verdacht te houwen, als wy ons in een staat, van dwang daar voor beschouwen.
Ik weet myn Dochter is voor een Gemaal bedugt Die voor een Dwaas bekend is, door het los gerugt Maar k'zou haar gaarne van die doodze schrik bevryden, Doch wy zyn veel te swak, den Staat kan dit niet lyden.
D'atheenze kooning, zo men zyne Zoon veracht, zal ons bespringen, en vernielen door zyn magt.
Dies hebbe ik nuts gedagt, de prins die onze Hooven Vast naadert, eerst te zien, eer wy de faam gelooven.
De Vorst, zyn Vader, zal van meer beleeftheid zyn als derwaarts ons een Dwaas in Princelyke schyn Te zenden, k wil dit van zyn heusheid niet verwagten.
De wyste, ziet me vaak bespotten en verachten.
De nyd, heeft deze Prins misschien, verdagt gemaakt, om dat een ander licht na zyne kroonen haakt.
Hoe 't is of niet, men zal de waarheid haast ontdekken.
Gy hertog, zult myn Kind een Leyds en Raatsman strekken.
Beweeg haar, dat zy doch zo lang haar rouw vergeet, tot zy de waarheid, van al deeze dooling weet.
'k zal wyders zorgen, voor des Ryks en haar belangen, dat wy haar Bruidegom na zyn verdienste ontfangen.
HERTOG, CLORINDE.
De kooning schynt genoeg voor t edel bloed begaan, hertog.
'k zag zyn weemoedigheid.
'k zag by geval een traan.
Zyn Digitized by google degewaandeprins.
Zyn Edelmoedigheid, dorst geen meer swakheid toonen.
PHENICIA, CLORINDE, hertog.
Mijn Vader, k'moet hem om zyn waardigheid verhoogen, k'heb zyn ontschuldiging, beluystert, en gehoord.
Myn droefheid krygt wat lucht.
Hertog.
Best dat zy word gesmoord.
Uw vader, zo 't geval niet stryd met zyn vermoogen, zal nimmer uw verdriet, of ongelyk gedoogen.
Maar wat wil dit gerucht?
Trignero van binnen roept, Weg Luyshond laat my in Lyfwagt vanbinnen, neen zonder oorlof neen, ik hebt niet in myn zin Phenicia.
Gaa, hertog onderstaat eens, wat geraas van binnen.
Comacho van binnen, blyf jy staan lomp, ik wil het Bodenbrood winnen.
COMACHo, TRIGUERO, PHENICIA, CLORINDE, hertog.
Comacho.
YK ben d'eerste maatje, die gekoomen ben.
Triguero.
Ik zal eerst spreeken.
Swyg, daar ken comacho.
Ik jou niet bekwaam toe, die last is my gegeeven.
Gy zult waarlyk niet, by myn leeven.
Ick ben d'eerste Ambassadeur, houd jou bek.