floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hy trekt de saaken sich te na, die de eer belangen, En een verborge min sou hem het te prangen, wanneer hy dacht de koning te verraan.
Door sulk een slinkse weg is al uw min gedaan, syn achterdocht sal hem syne oogen straks doen oopen, En van elkaar te sien, verban vry dan uw hoope.
Ik sterf van pyn en smert, die door myn leeden snerpt, denkt gy, dat don Louys geheime trouw verwerpt, seg, seg, Irene?
Voor 't minst sal 't hem behaagen, Dat gy elkaar uw hert kerkplichtig op komt draagen, En dan wierd het bekend, by 't hof, by 't volk, by vrind.
Leonoor, word gy door d'ydle schyn verblind Van welstand, dat gy ons in d'uiterste gevaaren Komt stellen, en ons min met ramp op ramp beswaaren.
Gy hebt uw selve maar van nooden hier ter stee, Geen vaderlyk besluit, uw voedster toond u meê d'onmooglykheid der saak, geef u in myn belangen, En wilt myn hart en hand in suivre trouw ontfangen, dus, is men 't raadsaam vind, word don Louys bekend De reën, hoe dat dees saak so stil is aangewend.
Voor het minst ga heen, en wilt de Vorst beproeven, so staat ons trouw gerust en in veel vaster schroeven, veinst, dat wy heimelyk getroudt syn met elkaar.
Ik bedrieg hem niet, ik haat den leugenaar.
Dus, wylik sie, dat ik niets op uw hert kan winnen, geef ik my, hoopeloos, ten offer voor uw minne, En sterf, ik ga... maar so het moogelyk kan syn, geeft door Irene my een balsem voor myn pyn.
LEONOOR, IRENE, IRENE.
Hy gaat bedrukt, en quynendt dan daar heen. ik weet niet, Leonoor, wat ik van u moet meenen, gy weederstaat so fors de liefde van den Graaf, als of hy u maar schonk lief koosery ten gaav.
Of hebt ge iets mogelyk in syn persoon vernoomen, dat u onsmaaklyk is, dat u voor hem doet schroomen?
LEO. digitized by google blyspel.
Neen, neen in teegendeel, syn minnelyk gelaat, veel dieper, als voorheen, in myn gedachten staat, en syn gesprek, waar in t verstand heeft uitgeblonken, Heeft feller vlammen doen myn teedre minnevonken.
So dat so is, 'k beken, dan ken ik niet uw hert, 't is door de Graaf syn min dat gy bevangen wert, Maar weigerdt toetestaan iets, dat hier kan geschieden, Dan wel op deese wys.
Ik moet alle argwaan vlieden, En geeft uw voorsorg, uw ervarenheid, wel acht, wat rampen, door een trouw kan werden toegebracht, die niet met vaders wil gestyft is, en beslooten?
Gy kend, myn kind, noch niet het hofspel van de koningen, ik heb volkoomen myn gedachten laaten gaan Hier op, en t spyt my.
Ja, ik kan het niet verstaan Dat uw hertnekkigheid geneigd is te beletten Het goed geluk, dat u de kroon op 't hoofd wil setten.
Draag sorge, dat die min niet wissele in een haat, dat ge om hem wenschen soudt, dan ach, maar veel te laat, vrees, dat syn oog op syn belang sich mogt ontsluiten.
Dat noch verblind is in uw min, wilt die niet stuiten, aanvaard syn trouw, wat is 't, dat gy so wikt, syn woord, so heilig, en syn eer, hem hier verstrikt, getuyge ben ik, dat hy u voor vrouw aanvaarde, myn woord in 't recht heeft klem, en is van groote waarde Wanneer een minnaar deinst, en trouloos sich gedraagt.
De min, die 't allermeest de teerste maagden plaagt, houd my so streng geboeid, gekeetend en gebonden, en slaat myn hert en siel met de allerswaarste wonden, dat gitzed by de ontrouwe voedster.
Dat my wel ruste dient, des ga ik wat alleen Myn voedster, en herdenk en overleg al t geen Met Carel is gesegt, op dat, naar het betaamen, ik t veiligst voor myn eer en voor myn min beraamen, kom, volg my.
Als 't u belieft, myn kind, ik kom by.
Ik heb noch weinig baats by al myn veinsery, Haar siel is al te kuis in 't lichaam vastgeklonken, haar deugd, haar eerbaarheid, die als twee starren blonken, Die hebben afgekaatst, al wat verleiding bracht, En onse laagen niet ontsien, ja niets geacht.
Maar 't loon, het goude loon, dat in myn oog komt straalen, sal my noch eens doen sien, hoe best te seegepraalen.
Ik ga, daar sy my wacht, en op myn komst vertoeft, t onstuymige gemoed de minneprikkels proeft, Daar sal ik noch eens sien haar, door myn list, te winnen.
Ik breng, ook deese nacht, Graaf Carel by haar binnen In t slaapsalet, om dus, in t nypen van de noodt, Haar aantemaanen, dat sy Carel niet verstoot.
Einde van t Derde Bedryf.
43ERDE BEDRYf.
CAREL, in het afklimmen van 't balkon vallende.
I my, wat swaare val!
De pyn dringt door myn leeven, en smert my tot aan t hert, k moet des myn kracht besteeden Om hier van daan te syn, so men my vondt op straat.
Gedaan was 't met ons min, myn achting, eer en staat.
TWEEDE DON LOUYS, met toorslicht nit.
IRENE, op 't balkon.
Wat is hier voor gerucht, wat is het dat ik hoorde, wat was hier voorgesteen, dat me in myn werk verstoorde, t geen ik graag afdoen wilde, en vroeger, als voorheen, My t bed verlaaten deed, om stille rust alleen.
Ik sie vast gins en weer, maar niets komt my te vooren.
Sou wel een vals gerucht beguigelen myn ooren?
Neen, dat kan niet wel syn, ik heb te sterk en klaar Dat naar geluid gehoord... maar goon!
wat sie ik daar Een laddertouw, wel hecht gestrikt, en vast gebonden Aan t bovenst van t balkon, en om my meer te wonden Irene, kan het syn, is t mooglyk, groote goon!
Dat gy my leeven laat tot sulk een schampre hoon, ik raas van ongeduldt, en dachterdocht myn sinnen Vermeestert, k weet ook niet, wat ik hier sal beginnen, te laat is t, veel te laat, dat dit nu werd gestuit, wis heeft, door deese weg, een afgerechte guit, den.
Door toedoen van dat beest, myn dochters eer geschonken, komt af te saam, op dat door duisend wonden Ik uw oneerlyk bloed mag plengen, door dit staal, om aftewassen dit ondraagelyk schandaal, kom.
Kom, seg ik, of ik sweer, ik sal naar booven koomen, en doen een see van bloed van al de trappen stroomen.
Stil uw oplopenheid, bedaar, en gun, myn Heer, dat ik myn onschuld mag vertoonen, 'k eisch niet meer, Volvoer dan sulk een straf, als immer is versonnen.
LOUYS.
Ik seg, kom af... de spyt heeft myn verstand verwonnen.
DON LOUYS, LEONOOR, IRENE.
'k smeeken om gena, myn Heer, en bidden maar, dat uwe gramichap sieh voor weinig tyds bedaar, laat my een oogenblik de tyd der straf verlangen, dan sullen wy, getroost, die van uw hand ontfangen.
Ik schort myn gramschap op, spreek, spreek, ontaarde vrouw Seg my d'omstandigheen van myne druk en rouw Maar wat omstandigheen?
een saak is my verhoolen Dat is die schelm syn naam, die d' eer my heeft ontstooren IRENE.
Graaf Carel is het, die uw kind syn gunst quam bien.
Louys.
Hoe, carel!
Waar heeft hy myn dochter eerst gesien, door welke strikken wist hy haar en u te knellen?
Ik sal, gevalt het u, u alles klaar vertellen.
Wel, spreek.
Nu ruim een week, wanneer ik met uw kind Door wandelde de stad, daar sy sich 't best bevind.
Sprak my een ouden aan, en wist door haare reeden My inteneemen, dat ik volgde haare beeden, en wist door haare beeden, dat ik...
En met haar ging naar huis, daar komend, wist sy my, Door een gewaande schyn, te krygen van haar sy.
Als Carel, die sich had verstooken en verborgen, aan Leonoor ontdekt syn min, die hem deed sorgen.
Maar Heer, uw dochter maakte op deese reen gerucht, hy gaat, ik kom, sy neemt so straks met my de vlucht, op straat ontdekt sy my, wat haar was wedervaaren, ik kon van wraak en spyt myn selve niet bedaaren Des keerde ik aanstonds weer, en ging my selver spoen, Om haar te lasteren, en dus myn wraak te voen.
Maar Carel heeft my straks, door syn oprechte reeden, Ter neer geset, en quam syn min aan my ontleeden Voor Leonoor, dat hy, oprecht en niet in schyn, haar minnaar niet alleen, maar echtgenoot wou syn, hy deed my haar te sien geleegenheid verschaffen, 'k beken, gy kunt die daad met reeden wel bestraffen, sy sag hem, maar met schrik, om dat gy sulks niet wist, Sy keurde selver af myn daad, en syne list.
Maar min kreeg weedermin, en quam te seegepraalen.
Graaf Carel swoer, syn min sou sich nooit onderhaalen, altoos doelen op uw kind, uw Leonoor, doch dat syn echt bedekt moest blyven, om niet, door De wil des konings, hier syn oogmerk te verliesen, die hem reeds wilde een vrouw, naar syne sin, doen kiesen.
Dat nu, door stille trouw, die hy voor my besloot, hy 's konings gramschap wel sou stillen in die nood.
Gy kend, myn Heer, gy kend de liefde en haar vermoogen, sy neemt haar oorspronk door de straalen van onse oogen, en daald in t herte nêcr, van waar sy sich verspreid, En voor t gequetste hert geen artseny ontseid.
Ja vader, 'k heb so lang ik kon my self wenschen en wilde, voor ik dit bestond, u 't self ontvouwen, Maar ik wierd overstemd, men dacht wel, dat uw eer My sulks beletten soude, en wel de Vorst veel meer.
Nu hebt gy t al verstaan, het geen gy wildet weeten, Straf teegens woordig ons, waar toe hier tyd versleeten, stoot Leonora nu uw deegen in de borst, maar neen, haar suivre deugd heeft sich niet schelms bekent, sy heeft, sy heeft alleen gevolgt, dat ik haar raade, Ik, die op haar gedrag gesteld was en sloeg gaade, Wend uw gerechte wraak op my, op my alleen, Ik deed den Graaf, myn Heer, in haare kamer treen, Ik sloot myn oogen, die het onbetaamlyk vonden, Ik heb die knoop gelegt, waar door sy zijn gebonden, Alleen op dat gy soud voor u tot schoonsoon sien, hem, van wiens hand de gunst van t hof meest af moet vlien.
Myn oogmerk was alleen, t geluk van Leonore, het voordeel van dees band kon my alleen bekooren Ik heb myn plicht versaakt, alleen uit teedre sucht.
Uw staats vermeerdering verschaft my nu die vrucht.
LOUYS, de deegen laatende vallen.
Ach, waarde kind, rys op, ik kan my niet meer pynen.
Wat doetge op uw tooneel, o min, al smert verschynen.
Ach, u is onbewust, hoe seer gy syt benardt, De schande van te sien uw vader, baart u smart, Dat hy u heeft ontdekt, doet nu uw traanen vlieten, Maar gy voorsiet noch niet, hoe ramp op ramp toeschiet, die uwe minnaar u wel mogelyk bereid.
En gy, sorgloose vrouw, die voor uw onschuld pleit, in welk een jammerpoel sal ons uw sucht verslinden, t Verwandschap van den Graaf kost u het oog verblinden, En dit s de reen alleen, die u by my verschoondt, Maar, onbedachtsaame, die my dus hebt gehoondt, Moest gy die minnaars staat en grootheid niet mistrouwen, moest gy, om syn gesach en gunst, hem niet weerhouwen?
So hy sich niet ontsiet het breeken van syn trouw Met Leonoor, wat weg, seg, wilt gy dat ik houw, sal ik in rechten hem vervolgen?
Hy, gebooren van o blyspel.
47 Van hooge staat, sal sich in 't minst daar aan niet stooren.
En neem nu, dat hy was getrouw, en hield syn eed, als hem de koning, so gy segt, heeft uit besteed Aan imand van het hof, seg, staat dan niet te vreesen, Dat hier de Vorst syn woord straks moet gehoorsaamd weesen?
Om die reen moet gy niet syn belaan, De koning sal syn min met macht niet teegengaan Dit heeft de koning gesegt.
Dit kan ik me zo verklaaren.
Hy heeft des Vorsten gunst, sou die hem dan beswaaren Door sulk een dwing'landy?
Neen, 't eedel is syn bloed, dat hy de Cespedes, wiens oud roemwaarde moedt in oorlog en in vrede, Genoeg gebleeken is, sou aandoen, met die smaad, en haare roem vertreeden.
Ach, gaf den hemel, dat myn vrees was ongegrond!
Ik ga so naar den Graaf, en sal uit syne mond Wel hooren, hoe t hier staat.
Myn scherpdoordringende oogen Die sullen 't binnenst van syn hert my klaar vertoogen, so ik hem vind gesteld, als ik wel wensch, en meen, sal 'k u vergeeven al 't geen is geschiet voorheen, maar so, in syn gesprek, syn hert mogt ontrouw weesen, Hebt gy verdiende straf, en smert en ramp te vreesen, dan sal ik u aanstonds doen in een klooster gaan, Daar gy betreuren kunt uw schandlyke euveldaan.
Gaat binnen, als ik keer, sult gy uw vonnis hooren.
LOUYS, CAREL, PHILIP.
LOUYS, aan Carels deur kloppende.
Gaat, roept uw Heer.... notaris.
Wat komt my hier te vooren.
Ach, dat ik u omhels, myn waarde vriend, wat reen Doen u so vroeg, myn Heer, ei seg, tot mynend treen, Wat is het my een vreugd u, don Louys, te groeten, Sal ik op deese tyd geleegenheid ontmoeten, Om u ten dienst te staan?
Daar heb ik om gebeenen.
Kan t syn, ik bid, gebied, dat wy hier syn alleen.
Philip binnen.
Myn eer, myn Heer, is in een groot verlangen, en 'k soek verlichting hier, door u, daar op te ontfangen.
Gy syt dees morgen vroeg van Leonoor gegaan, Geklommen van t balkon, sy deed my sulks verstaan, En sei my ook dat gy... karel.
En sei, dat ik haar minde, Maar sy heeft alte flauw, hoe seer ik haar besinde Aan u gesegt, myn Vriend, ik ben gelyk verrukt, so is haar waarde beeld in deese borst gedrukt, 't Verstand, het schoon, de deugd is haar als aangebooren, Wat vreugde is u om hoog, door dit uw kind, beschooren.
Men heeft my ook gesegt, dat gy een soon besat, die te Alcala met roem de hooge school betrad, Heeft hy syn susters aard?
is hy so schoon van leeden?
Deed gy het fier van u, ten deele, in hem besteeden?
So moet hy syn volmaakt.
'k verlang om hem te sien, om hem myn achting en myn dienst te kunnen bien.
Ik ben u voor die gunst verplicht, maar laat ons keeren Tot dat.
CA. jitized by Google BLYSPEL.
49 CAREL.
Gy moet, myn Heer, krygsoeffening hem leeren.
Ik sal hem vord'ren doen, hy sal syn leevensdraad Niet slyten als 't gemeen, ik sal tot grooter staat, syt daar verseekerd van, hem heffen, door myn maagen.
Graaf, antwoord my, en staak myn reeden te vertraagen.
Sult ge uw gegeeven woord hanthaaven?
Ja gewis, 'k hou die belofte, die u straks gegeeven is Dat ik uw soon, een stut in syn geluk, sal weesen Ik spreek altoos recht uit, verban uw ydle vreesen.
Graaf, dit gaat veel te grof, na gy myn dochters eer Geschonden hebt, strek ik ten spot van u, myn Heer.
Maar 'k ben van Adel, en de hoon, van u ontfangen, sal, hoop ik, 't syner tyd gerechte straf erlangen, myn arm, schoon oud en traag, en nu al afgestreen, vereischt hier meerder kracht, myn wil voldoet alleen, maar 'k sal myn Pedro straks van Alcala beschryven, en dees geleeden hoon aan syne moed verblyven.
'k ben gewis ontdekt door die bedroefde val, wat of my in vervolg noch wedervaaren sal?
'k ontfong den Vader niet, so als het my wel voegde, ik sag wel, dat hy sich om myne reën misnoegde, Des sal het Cespedes geslacht, geschimpt, gehoond, Bedacht syn op de wraak, die in haar herte woond.
Maar dat komt niet als fluu hier myn gemoed ontroeren, t Belang van myne min wil my geheel vervoeren, wis set hy Leonoor in t klooster, of so niet sal hy beletten, dat ik haar, noch sy my, siet.
Wat sal ik doen om best dit doolhof uit te raaken, hoe best haar redden?...
Maar wat of hier Phlip komt SES.
maaken?
Myn heer, Irene, heel verleegen en verset, gaf my, onkundig wat haar deert, of schort, of let, dees brief, om aan u voort in eigen hand te geeven, versocht, dat spoedig mocht het antwoord syn geschreeven, Daar op vloog sy weer heen.
Geef hier, dat ik het lees.
LEONOOR aan CAREL.
Op morgen, sal ik gaan verlaaten Dees wereld, en in eensaamheen Herdenken, hoe die mind, kan haaten.
Onteerd, gehaat van ieder een, Is nu de staat, die ik beleeve, Om dat ik naar u heb gehoord, Komt deese nacht my reeden geeven, Wat u op my dus heeft verstoord, So niet, wilt my een middel wysen, Hoe dat ik best dees storm ontgaa, So sal myn min u eeuwig prysen, Vergeeten s vaders ongena.
En of gy voor gevaar mogt vreesen, Om dat gy de oude hebt gehoond, So laat een vrind meë by u weesen, die, sich in noodt, een vrind betoond.
Schoon gy syt d'oorsaak van myn suchten, En al wat my nu wedervaart, Uw wel syn baardt my des genuchten, Ik sterf, of leeve om u op aardt.
O brief van haar, die my so teed're gunst bewees, meesvroo blyspel.
O brief, die my vertoond so veel rampsaligheeden, o brief, die my herroept, om in my self te treeden, te denken, wat ik heb voor myne lust gedaan, die haar nu domplen doe, en smelten in getraan.
Kom reede, vroom gemoed, kom eer, die door de vonken Van myn verliefde min vermeesterd, waard gesonken, herroep uw krachten, die gy eertyds op my had, Als gy alleen dit hert, ver van het slinks besat.
Ik voel ter deeser tyd, myn dwaaling afgenoomen, Ik gloei om woorde en daan, die ik beging, hoe koomen Die buytensporigheen in een gesond verstand, Ik schaam my om die streek, die my gaf d'overhand, Foei wat heb ik begaan?
wat geest heeft my beseeten?
Door huwelyks belofte is vryheid versmeeten.
Ik nam den Hemel tot getuygen van die daad, en veinsery quam my hier ook in noch te baat, als dat de koning my van sins was uyt te huwen.
Nu doet hier d'ontrouw my, en leuge, en schennis die om d'onnooselheid te blinden, syn begaan.
Wel, wat dolheid!
was het niet ver best van my gedaan, Dat ik, met alle magt, die min had weggedreeven.
Als door so strafb're weg voldoening haar te geeven?
En egter 't leyd'er toe, sy is van my onteerd, En ook haar braaf geslacht, dat haar de nek nu keerd, Met recht in een'vle moed ontstooken, en verbolgen, op myn geluk, komt haar de grootste elenden volgen.
Foei, wat ondankbaarheid.
Neen, ik herstel haar schand, ontdoe my van myn woord, door t geeven van dees hand.
Wien sou, seg eens, wien dit rechtvaardig opset krenken?
Haar goedheen, moeten die, haar deugd by my verdenken?
Neen, 'k weet wat moeite my 't verwinnen kost, ik acht, dat niet myn min, maar wel myn eed, my so ver bracht.
Maar weer aan d'andre kand, sal ik my dan bepaalen Aan deese keur?
Waar door ik niet als scha kan haalen, ik die vry staan mag naar de deftigste van t ryk, s t kroost van don Louys met my hier in gelyk?
Wat sal het hof van dees myn dwaase handel waagen?
Men sal myn huwelyk belachen, smaad toedraagen.
Kom liefde, doet de staat of eersucht van my vlien.
Maar 't gaa, so 't wil, ik sal, en moet van nacht haar sien. ei sacht, ik hoor geluid van fluyten en vioolen.
Vermengt met bas en stem, best hou ik my verschoolen, en luister naar 't Musiek.
Hier word een Spaans ballet gedanst, En daar na een Italiaans Musick stuk Of Serenade gehoord.
VALERIO en Musicante, DON PEDRO, CA REL ter syden.
VALERIO.
Waar toe, myn Heer, dit staan?
Myn wil is, dat gy hier so straks van daan sult gaan, 'k Haat die nieusgierigheid, gy kost my licht verstooren.
Dat gy beleefder spraakt, sou my veel meer bekooren.
Uw schampre reën syn 't niet, die ik opvolgen sal, 'k Sal blyven, u ten trots, en wachten af 't geval.
ALERIO.
'ken, wel dan, laat ons eens sien, wie hier de plaats sal wy verweerd u, door dees hand sult gy wel haast beswyken.
Wy sullen t sien, hou standt.... VALERIO.
O goon, ik ben gewond Myn dienaars, wreek dees hoon, en help uw Heer terstond.
Ja schiet vry alle toe, ik sweer, 'k sal my verweeren, en ed.
En of uw macht my dreigd, myn moed sal u wel leeren Dat hier geen laf heid in deese eedle boesem woond, dit staal, is, meer als eens, met lauweren bekroond.
hier word gevochten.
CAREL ter zyde.
Die dapp'ren Edelman, word daar te sterk besprongen, best kom ik hem te hulp, eer 't met hem is voldongen, myn edelmoedigheid, en moed, kan sulks niet sien.
Staat af, vermeetle hoop.
de Musicanten worden weggedreven.
PEDRO, CAREL.
Kan 't geschien, myn Heer, en aan uw voeten, Ach, dat ik u omhels U, myn verlosser, mag met dankbaarheid on moeten, Uw hand, uw dapper arm, die 's vyands macht verwon, Heeft my het lyfgered, dat ik nauw redden kon.
Staakt deese reeden, Heer, hoe staat het met uw wonden?
Geen nood, 'k ben niet gequest.
Myn engel, my gesonde tot myn behoudenis van boven, draal niet meer Maar meld my uwe naam, op dat ik die waardeer.
Graaf Carel, Heer, geächt by 't hof en by de grooten, Heeft deese gunst, om u te redden, hier genooten.
Maar jongen held, uw naam, laat my die ook verstaan?
'k Veins, om niet mogelyk myn selve te verraan.
Don Jan, graaf, die nooit sal in eeuwigheid vergeeten, So lang er schaakels syn aan synes leevens keeten, de dienst die gy hem deed, haakt, om die te vergoen.
Wel, is het ernst, gy kunt my deese nacht voldoen.
Men heeft my op een plaats, niet buiten schroom, beschreeven, 'k Had voor, een vriend van my daar kennis van te geven, maar 'k ken, don Jan, uw moed, des vraag ik onbevreest, of gy met my wilt gaan?
Die twyf'ling queld my 't meest, ik kan myn leeven niet tot beeter wit besteeden Dat gy behouden hebt, dan dat ik het op heeden Weer blood stel in uw dienst dus bid ik, laat ons gaan Myn moed, sal als een rots, tot uw bescherming staan, men opend daar de deur.
Best wy van hier vertrekken, men mogt ons mogelyk, tot onser schaade, ontdekken, het quetsen van die man, indien t gerecht vernam, u mooglyk, sonder schuld, niet al te wel bequam.
Ach my rampsaalige!
sou hy so trouwloos weesen?
'k sta in vertwyfeling, en ben vol doodsche vreesen, myn kracht beswymt, ai my.
Myn Leonoor, myn kind, 'k bid, dat de reeden u in uwe ramp verwindt, schep moed, schep moed, en wilt, kan 't syn, u toch bedraaden.
Wreede, u aan te sien, komt my noch meer beswaagen, waarom hebt gy t geluk van myne rust verstoort?
Waarom uw valse tong voor waarheid aangehoord?
Waarom bemerkte ik niet die donkere onweersvlaagen, my dreigend myn bederf met de allerfelste plaagen?
Waarom laat gy my nu niet sterven?
Wreede vrouw, die, al myn onheil kendt, myn ramp en bittre rouw, waarom behoudt gy my?
Ik bid u, laat u raaden, en wilt uw selve niet met druk op druk belaaden.
Al uw redenen syn nu voor my onnut, waarom die eerste slag niet van myn val gestut?
Weerstreeft myn wanhoop niet, die gy eer moed moest geeven, Gy, die me in d'afgrond hebt van myn geluk gedreeven.
Gy waard verseekerdt van de oprechtheid syner min, ik hoorde naar uw woord, dan ach, met teegensin, k sou anders heeden noch met vreugd triumphe singen.
Zijn driften weederstaan, hoe sterk hy aan mocht dringen.
Maar k sal de schuld van u ontheffen, ik alleen ben d'oorsaak van myn druk, ik self, en anders geen.
Had ik uw raad verfoeid, myn vader eerst gesprooken, so was myn eer, helaas, so laag niet neergedooken.
Of schoon het aansoek van den Graaf my roem byset, t Verliesen van myn eer my dat genot belet.
'k verfoei my self, en ver van my hier te beklaagen, dat ik, in eensaamheid, verslyten moet myn daagen So haak ik naar die tyd.
Ik ben met u begaan Wie sou in Carel, kind, voorsien die euveldaan?
Is 't mooglyk, daar hy scheen, so rein, oprecht te weesen So vroom, dat wy voor 't schelms van so een man nu vreesen?
Neen, 't kan niet syn, voor my, 'k geloof het ook noch niet, LEONOOR.
't is waar, als ik tot troost van myn verpynd verdriet, My self voor oogen stel, hoe dat hy, neërgeboogen, my syne min beleed, wat hart bleef onbewoogen.
Voor een verliefd gesicht, en dat hy noch daar by Den Hemel aanriep in syn teedre minnery.
Syn oogen toonden my de kracht van syne liefde, al sweeg syn mond, die straal myn innig hert doorgriefde.
Hy scheen verrukt van my.
Neen, hier bedrieg ik my, ik kan niet denken, dat het al was veinsery.
Myn vader heeft mis schien, te fors hem aangesprooken, en die bejeegening heeft hem de moed ontstooken.
Hy heeft als Graaf, en niet als minnaar, hem onthaaldt, En met gelyke munt syn bars gesprek betaald.
Onseeker, hoe 't mach syn, ben ik beroerd van sinnen En weet niet wat ik sal uitvoeren of beginnen.
Ik wagt maar antwoord op den brief, die ik hem schreef, het staat alleen aan hem, myn dood, of dat ik leef, syn komst kan myn geluk weer heugelyk doen straalen, so niet, myn leevensson sal dan voor eeuwig daalen.
Kom, laat ons binnen gaan, hem wachten deese nacht.
Geef hemel, dat myn vrees door t hoopen word versacht.
Daar gaat de onsaalge heen, die door myn veinseryen Geblindhokt, sich gerust, liet op myn raad verleyen, Daar legt haar eer vertreen, en haare stam gehoond.
't was noch een groot geluk, toen 't leeven wierd verwonderd Van ons, als don Louys, in arrenmoede ontsteeken, sich docht met syn geweer gesterkt op ons te wreeken.
Maar 'k heb met hooningseem myn woorden aangeset En deese slag, die ons verdelgen wou, belet.
Nu is hy door de Graaf syn antwoord fel verbolgen, syn wraak wil niet alleen ons, maar hem ook vervolgen.
Wat baat my nu het goud, dat myne trouw verwon En met haar gulde verw my so behaagen kon?
Gewis, als eens het loon gepast word op myn daaden, onbeer ik haar genot, en brou my self veel schaade.
Vertized by Google Blyspel.
Vergeef me, o don Louys, als gy dit euvel hoord, dat uwe rust door my, uit goudtsucht is gestoord, door my, op wien gy waard gerust, geen quaad vermoeden kost gy van my, myn Heer, in uw gedachten voeden.
Ik ben vol hoop en vrees, vrees van te syn ontdekt, als Carel syne min met Leonoor voltrekt.
Gewis, dan sal die buy op my so hevig woeden Dat ik, met al dat goud, die scha niet kan vergoeden Ach wierd ik niet beklapt, dan ging het naar myn sin, dan voer myn schip voor wind, gerust ten haven in.
d'onseekre Koopman laad vol vreugd syn snelle kielen, onweetend, dat de see en wind, die sal vernielen.