floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
My heeft hy wys gemaakt, dat gy geenzins Don Jan geneegen waart, ik zag het tegendeel, en kan Gemaklyk, zonder veel 't verstandt daar op te slypen, Dat al zyn boeken slechts vol logens zyn, begrypen.
Nu is het myn beurt, naar ik zie.
Ik arme bloet, moest tot Toledo zyn met al myn gelt en goedt, en 'k ben zoo schielyk met myn' helschen geest gevlogen, dat ik my alzo wel als de and'ren vind bedrogen.
Hier zie ik t einde van myn starrekykery En k wil verhoopen dat gy dit al t samen my Vergeeven zult, dewyl al t geen ik heb bedreeven, In plaats van schade, aan elk veel voordeel heeft gegeeven.
Gy vroegt my om uw' ring, 'k beschikte u dien weezerom.
De starrekyker bygeval, tegen Don Felix.
'k heb u uw lief belooft, nu zyt ge 'er bruidegom.
Schoon ik omtrent Don Jan heb uwe hoop bedrogen, 'k stelde u in tegendeel Don Felix trou voor oogen.
'k heb uw verborgenste geheimen geopenbaart.
tegen Mendoce.
En gy Mendoce, die bevreest voor roovers waart, men hielt u ook al t geen dat men u quam belooven, want niemant heeft van u uw rykdom kunnen rooven, wyl gy hier schiltwacht hebt gehouden op een hek.
Gy maakt het wonder fraai!
ik sta vast als een gek.
O luiheit u alleen heb ik dit werk te wyten.
hou me vast, of k zal my straks de keel af byten.
Daar s geen elendiger op t gansche wereltsrondt.
Want al myn mooie goedt en gelt is op den hondt.
'k zal zorgen dat men u dat weer ter handt zal stellen, des zyt gerust Mendoce, en wil u zelf niet quellen.
Myn kunst, tot heden toe begunstigt van t geluk, zal, nu zy eindigt, u niet laaten in den druk.
ieder moet met lof van mynen handel spreeken.
'k heb wel geveinst, maar nooit gebruikte ik snoode streeken.
't is alles wel geslaagt.
'k heb ieder een verplicht, Alleen voor myn belang heb ik niets goets verricht.
En wyl ik op myn beurt belooning moet onfangen, verzoek ik dat Katryn vergifnis moge erlangen, dat men don Garcias de uitstrooiing ook vergeef, dat steets Aurelia in vrede en vriendtschap leef Met Livia, en dat haar bruigom zoo moog leeven Met Felix.
als ge my hier op uw woordt wilt geeven, ben ik voor al myn moeite en arbeidt ruim voldaan.
'k Vergeef Katryn, al wat zy heeft voor u bestaan.
Au¬ Digitized by Google BLYSPEL.
AURELIA tegen Livia, elkander ombelzende.
Mevrou, gun dat ik u moge als myn zuster groeten.
Don JAN tegen don Felix, mede elkander ombelzende.
Gun dat ik u myn heer, als broeder moge ontmoeten.
Aurelia, uw vriendtschap baart my vreugdt.
Om dees verbintenis is myne ziel verheugt.
Dat gaat tot zoo ver wel, maar wil my nu ontvouwen Den oorsprong van al t geen dat ik hier koom te aanschouwen.
Myn heer 'k verhaal u zulks in 't breede een' andren tydt.
Mendoce, hier is uw valies weërom.
maar zyt nooit meer zoo haastig.
En wilt gy uw gelt bewaaren, zo blyf hier in Madrit.
gy zult wel meer bedaaren Van deeze malle gril, wanneer gy ze overdenkt.
Heb dank Krispyn, en nu gy my myn gelt weer schenkt, Wil ik, oprecht van hart, aan u al t geen vergeeven, Dat gy zoo dadelyk hebt tegens my misdreeven.
Ik zal wel zorgen, dat ik nooit zoo lang ik leef, my op een' ezel, die van planken is, begeef.
Behalven dat, myn lust tot wechgaan is verdweenen, want wyl nu Livia in t korte zal vereenen, Zo zal er zeker wel een bruiloftstukje zyn.
Nu rest 'er niemant als myn dienaar met katryn, en wyl ik nu de plaats van koplaar moet bek leeden, zo wil ik hen te saam ook in den echt doen treeden.
Dat 's een gezegent woordt!
Katryntje zeg maar ja.
Gy hebt myn stem al wech, indien het Livia Niet bygeval.
Niet tegenstaat.
Ik wil uw vreugde niet beletten, noch heb geen rede my daar tegen aan te zetten.
Kom, laat ons binnen gaan, en op het avondtmaal don Ferdinant met lust aanhooren uw verhaal.
Waar zou men ooit een ziel zoo edelmoedig vinden?
Myn meester deelt zich mis, en zorgt slechts voor zyn vrinden.
Hy brengt haar, die zyn min en trouwen dienst versmaadt, door zyn gewaande kunst in een' gewenschten staat.
Gy, die van uw meestres geen gunsten hebt te wachten, gy, die uw zorg en vlyt onwaardig ziet verächten, verlaat de liefde, zet die zwakheit aan een kant, en volg de deugden van den eedlen ferdinant.
Tized by.
FLAVIO en JULIETIE, o! de getemde dartelheit.
Uyt het Fransch van den Heer POISSON.
In Nederduitsche vaarzen gestelt, DOOR J. DULLAART.
Te leuwarden, by EELCKE SYMONS naUTA, bockdrukke.
Oe de waagh, 1679.
Den Weledelen Gebooren HEER, mr. jonas CABELJAU, advokaat voor beyde de Hooven van Justitie in hollandt.
GELEDELENHEER, veel genooten vriendschappen en de oude en langdurige kennisse tusschen onze ouders van goeder gedagtenisse, en uw edt.
En my, gehouden, verplichten my dit blyspel van de getemde dartelheit, anders Flavio en Juliette, uit het Fransch van den Heere Poisson, door my voor deezen, in Deenmarken zijnde, vertaald, aan uw edt.
Tot een vernieuwing van onze oude Vriendschap, op te offeren.
Vrankrijk heeft een groot vergenoegen gehadt in het zelve aan te schouwen, derhalven zegt 'er den dichter van tegen den Hartog van Longueville, aan de welke hy deeze dartle vrouwen opgedraagen heeft.
Het lot der schoonen is aan haar te baurt gevalle, Zy hebben in 't Salet, in 't wand'len, over alle, gemaalt jaloersche in 't vrouw- en mannelijkgeslagt, maar 't geen haar 't grootst vermaak en eer heeft toegedaan, gebragt, is dat een groote Prins, daar zy haar roem opdraagen, in haar streeken en haar dartelheit hehaagen.
Zie daar, mijn Heer, 't geen ik Uw Ed.
Zoo ver van elkanderen afgescheiden, uit mijn eenzaame kluis nu toezende.
De eenzaamheit is waarlijk een heetlijke zaak, maar het is ook een vermaak te hebben die antwoorden kan, en aan die men van tijt tot tut zeggen mag, dat het een schoone zaak is.
Laat ons dan tegen de geene eggen, die ons onze onledigheit verwijten, dat de sluimering van de luiheit niets gemeen heeft met de aangenaamheit van de onledigheit.
Deeze wekt op, scherpt en zuivert de zinnen, d'andere maakt zo slaaperig verstomt, en zwaarmoedig.
De eene laat ons in onze vryheit, en wy zijn in de magt van de andere, men is van de luiheit bezeeten, en men heeft het gebruik van de onledigheit de Geest maakt er vreugdefeesten van, 't is de verbeelding van het Hemelsche leeven, en daar is geen aangenaamer spijze op der aarde, maar dit moet men verstaan, als Scipio en Lelius, als Cicero en Varro, en als Tacitus en Plinius het te snamen smaaken.
Men heeft licht vaarzen voor de bossen en rotsen te zinnen, de tsaamen spraaken der eenzaamen met Echo zijn zeer onvolmaukte onderhoudingen, en hoe ongemeen dat de dingen zijn die zy haar verhaalen, zoo leeren zy niet nieuws uit de antwoorden die zy haar geeft.
Gy twijffelt wel aan het oogwit mijner voorreede, y ziet waar ik heen wil, mijn geest zoekt na u, mijn waarde Heer en Vriend, en mijn eenzaamheit heeft u van noode.
Laat dan uw Hemelsche zanggoddin die zoo heer heerlijk de blaakende Minnebrieven der Vorsten en Vorstinnen, van d'allergeestigste der Poëeten, de goddelijke Nazo, in zuyver nederduitsch, heeft opgezongen, en de latijnsche aardigheit des dichters onze Nederlanders zoo levendig ingeboezemt, dat de volgende eeuwen Uw kunstgeleerde zangeres daar voor verschuldigt zullen blijven, eens overvliegen, en in onze eenzaame en afgeleege Landsdouwe haar schelle trompet steecken, op dat de geesten die hier stil in een diepen slaap schijnen te sluimeren daar door moogen worden opgewekt, en uw beleefde zanggodin aen Frisoos kusten moogen koomen begroeten Laat uw Zeeusche Doris, met roozen bekranst, eens haar hartbehoorlijke Gezangen voor onze Vriesche jeugd vrolijk opquinkeleren, en laatuw Mantuaaner, tot schrik der quaadaardige, zijn vrouwelof eens met een dreunende bazuingalm rustig uitgalmen.
Dan zullen wij, ed.
Wat ooren heeft, van vreugden ontmoeten, en gy zult door uw Edele toonen maaken, dat bossen en bergen, Landen en stroomen, na uw Hemelsche luit luisteren, gelijk de Heer Drossaard zingt dat.
Orfeus, met zijn stem en vinger, Maakte eertijts den boomen voeten, Dat ze, met gekroondeu Stoeten Liepen na dien zoeten zinger.
En, mijn Heer, zoo ons Landschap alhier mede.
Wanneer dit geluk te beurte valt, dan zal uw Zanggodin de zelve ontmoeting ontfangen, ondertusschen zullen wy die met een hartelijk verlangen te gemoet zien, en bidden dat, de stroomgoon van de zuyder Zee.
Haar veilig voere aan Frizoos kuste Geen storm, geen onweersbuy onruste Haar rust, voor dat zy Radbouds ree t'oudt Stavoren, het land betree.
Op deeze hoop en met dit verlangen zal ik afbreeken.
En eindigende blijven, we ledelen HEER, uw ed.
Waaragtige Vriend en Getrouwe Dienaar.
J. dULLAART.
Kort Digitized by google.
Kort inhout.
Een dartle Vrouw, die veel te werelts, en te wilt, Te groots, te trots van aart, haar looze man bejegent, En overdadig, wulps, het groote goed ver spilt, Daar hen de Hemel mede op aarde hadt gezegent, Wort eindelijk betrapt, haar voorspraakt oog verlicht, geleert de Huwlijxvrouw, en al die ste plicht.
Vigsinaed. tersoonaadjen.
FLAVIO, gemaal van Juliette.
JULIETTE, gomaallune van Flavio.
DOCILEs, oom van Juliette.
EKANCYNE, diotstmaagt van Juliotte en verspiost er van Flavie.
S....ANTE HERMINE, een dertle Vrouw.
SANTAHELENE, aen dertle Vrouw.
AMARANTE, een dertele Vrouw.
DU MANOIR, een valsche speelder.
KRISPyn, van den bosch, dienaar van Flavio.
** koxyn, dienaar van Juliet.
ANNA, keukemeidt.
Het tooneel is te Parijs, in het Salet van Flavio en Juliette.
FLAVIO en JULIETTE, of de getemde dartelheit.
Juliette, francijne.
O kats verwekt in u, na et schijnt, een goede luim.
Frav.
Hebt g' hem geleezen?.
ik ken hem op mijn duim, ja!
't ontstelt u. fran.
Ja, ik voel een gloedt in t aanzicht stijgen, Want al de mans daar meest iets op hun kerfstok krijgen, om hen te doekken wort daar niet met al gespaart.
Die dieren zijn, Francijne, in 't minst niet beter waart.
Hoe laat begint het baal?
Ten tienen.
O francijne, ful.
Op morgen zal gewis dan onze Vrouw verschijne, Niet is natuurlijker als 't wit het geen ze maakt, het heeft zoo grooten glans.
't wort niet gelaakt.
't is waar, maar yder porje voor thien kroonen te verkoopen!
War scheelt het my, Francijne, al zoud 't optwintig loopen?
Gebreekt ons geldt daar 't Oom zoo rijklijk is vergunt?
Francijn gaat na hem toe, dat s dan gereede munt.
'k heb sedert eenen tijt daar heen gegaan met beeven, my dunkt wy hem te veel belasten met beeven, want in dees leste maandt, zoo reken ik het, dat Gy tweemaal duizent pont wel van hem hebt gehadt, 't Geen ons maar heeft verstrekt voor lichte strooije vieren, en 't geen gy hebt verdaan met brasien en versieren, en die vroomzaalige Kerkheilige vertrouwt dat gy, in 't heimelijk, een klooster daar van bouwt, Of aan den armen, die beschaamt zijn, milt deelt ide mede, Uw gaven, want hy acht voor vroom uw doen en jul.
Voor vroom?
Hier is het door dat hy my zoo geloost.
Dat ik alleen hem spreek en 't net haal over 't hooft.
Mijn reden neemt hy aan als waar en heilig zuivel, 'k maal u voor Engel af en Flavio voor duivel, hoe vreedzaam dat hy is.
Wunt seder korten tijt heeft hy zich zelf wel van oploopentheit gem ijdt.
Ja voor een Itaaljaan kan hy me al wel vernoegen.
Eran.
Hy was onlukkig zich niet na 's landtswijs te vooren. mevrouw, ik speur 't, hy zal niet breken 't Echt verbondt, hy lijdt, hy ziet het al en nimmer klaagt zijn mondt.
De bandt der liefde sluit niet meer om zijne lenden.
Maar zijn Krispijn zoo na Ituliè te zenden, Om van zijn Moeder zulk een rijke diamant Voor u te haalen, neen, daar gloeit noch minnebrant.
Hy gaat op t landt, om u in huys niet te verveelen, Daar hy in Spanje bouwt geweldige Kasteelen, hy kuste uw voeten wel indien t niet is geschiet.
O hy bemindt u zoo.
Maar ik bemin hem niet.
Frán.
'k geloof het zeket wel.
Ay breek niet meer mijn zinnen, jul.
Een Vrouw kan die haar man, beest zijnde, wel beminnen?
Men moest een slechthooft zijn.
't is waar, een zot, mal wijf.
Ik spreek maar koutsgewijs van hem om tijtverdrijf.
Mijn Oom is d'eenigste ons nootwendig booven allen.
Wie weet ooit listiger om geldt hem aan te vallen Als ik?
Wiert hem ondekt onze ongebondentheit, wat was voor u en my verandering bereit!
Of quam hy te verspiën eens uw verkeerde gangen, En al dat weits gestel, zoo ging ik my verhangen.
Want schoon gy groot genoeg van adel zijt en staat, om vroolijk, vry te zijn, zoo waant hy in der daat, wanneer ik van u spreek en roem uw heilig leeven, En zeg, dat al uw zorg bestaat in milt te geeven, Dat gy de werelt vliet met al haar valsche schijn, En al uw kleederen maar slecht, een voudig zijn.
Hy doet me in zijn vertrek van voor en achter keeren, en ik laat, als een schijf die me omdraait, my regeeren, hy aoht u voor een Sant, nu sedert twee paar jaar, maar zoo hy wiert die kant, dat lint, die dracht gewaar, En dat wy al ons doen met valsheit t' saamen spannen, ik wiert op 't alderminst dan op de gley gebannen, gy in vier muuren.... wort daar niet geklopt op straat?
Zie uit het venster wie of 't is.
Het is uw Oom.
Zottin, wat maaktge al malgebaaren?
Neen ik doe niet, Mevrouw, ik ken zijn nachtlantaaren.
Mijn Oom!
Hy is 't, ik spreek geen dwaze reën.
Men doe zo haast niet op.
Maar Anna is beneën fran.
En heeft het licht gedaan.
Mijn Kaper dan genoomen, wat of hy hier zoo laat... ik hoor hem booven koomen.
Dociles, Juliette, Francijne, Kollijn, oen avondt nicht.
Helaas, mijn Oom!
wat voor geluk!
Wat vreugt gevoel ik 't geen mijn hart ontlast van druk!
Heer dociles, gy hier!
wie kan meer blijtschap sschooren, hooren?
Wie of me, u hier te zien, die vreugden heeft beleefd, zoo laa.
Ik ging na Sint Martijn, doc.
Daar ik op morgen vroeg noorzakelijk moet zijn.
En slaapen zal te naeht, het zijn om zekre zaaken, Daar iemant oordeelde ik veel voordeel door kon maaken, ik dacht wel dat gy zoudt geheel verwondert staan.
Hoe, gy gaat nooit schier uit.
Ik koom zeer noô daar aan.
Maar nu hoe gaat het al, gedurig in het lijden?
Ja oom, wat zal ik doen?
Dat zijn mijn vreugde tijden.
Dien of de getemde dartelheit.
Dien ongelukkige, wilt u toch niet verslaan, verdubbelt, zoo 't kan zijn, uw Kristelijke daan.
Volhart gy niet gestaag in miltheyt en goe werken?
Zoo veel ik ken tracht ik d' ellendige te sterken.
Oct. 't is wel gedaan gy weet mijn goed'ren zijn voor u, en niet voor uwen man voor welkers doen ik gruw.
Ik weet het wel, mijn Oom, maar ik heb veel van noode, tot troost der armen, om te zijn een blijde boode.
't Gelt van eergistren wort dat tot haar noot betaalt?
Die duizent kroonen die Francijn toen heeft gemaakt?
Doc ja.
'k Heb een huwlijk daar gelukkig door geweeven.
Een dag maar later hadt de Bruydt haart' Zee beeven.
Oct. spaar hier mijn goedt niet in, als of ik 't hadt ont ruimt.
Dat zou mijn zaligheit en d'uwe zijn verzuimt.
Maar d'andre helft van 't gelt wat deeze mijn kindt daar mede!
Zeg jul.
Een arm huisgezin heb ik daar meë doen kleden.
Daar was 'er darthien.
Maar 't heeft my ook meer gekost, ja!
Naakt zijnde als mijne handt.
Een naakte dient gedost.
Oct. Ik moey my niet om t werk van andre t'ondertasten, en ik bekommer my alleen maar met uw lasten, Francijn komt dikmaals my verhalen hoe t hier staat, En van het goedt en quaadt het geen hier om megaat, Maar my komt, tot mijn leet, niet als geklag ter Wren.
Wat boek zag ik daar?
Bokk.
Het lof der uitverkooren.
Men heeft het ons geleent, en zo zo terstont Frau.
Was 't dat den eigenaar daar ernstig weer om zondt.
Ga breng het weer, kollyn, en wilt Mevrouw bedanken.
Dociles, juliette, prancyne, kollyn, anna.
Hoe 's deze knaap gekleet!
wel wat zijn dat voor rankken?
Het is een armen bloedt die altijt op my past, De zoon van een tuinier van Toers, geloof ik vast, die mijne man wel kendt, hy heeft hem my gegeven, Ik acht om te verspiën mijn handel en mijn leeven.
'k Wil spreken met mijn neef eer dat ik ga van hier.
wacht u daar voor, oom, het is een leeuw vol vier, die eer, dat gy hem zoudt verzoeten, slaan aan 't raazen.
Voorwaar hy maakte ons wel een redding in de staan, gaaten, 't is snachts een duivel, en die niemant kan weezen want spiegels, porcelein, glas, 't moet 'er alles aan.
Wat doet gy onderwijl hy 't alles slaat aan stukken?
'k verberg my tot die buy is over van mijn drukken.
'k beklaag!
Wat zal ik doen met dien onverlaat?
Wat scheelt hy nu van toen ge eerst trat in huwlijx staat!
Is hy in huis?
O neen, hy heeft in zeven dagen Niet Digitzed by Google Of de getumde dartelbeit.
Niet t'huis geweest.
Hy gaat zijn harje speelen dragen.
Maar dat ik hem eens van dat quaade leeven sprak.
Hy zoude u zeggen dat ik ook vol feillen stak.
Dat ik zijn goedt verspil met dobbelen en speelen, dat ik re werelts beo, te weits, in alle deelen.
Dien ongelukkige.
Zoo spreekt hy van zijn Vrouw.
En men gelooft hem ook gelijk een woort van trouw.
Hoe meer hy wiert geloost, hoe meer het my verheugden doet.
Dat 's het geen men noemt 't volmaakst' van alle deugden.
zeit.
Voorwaar, mijn Heer, dit is het minste 't geenze Haar vasten, bidden, en haar beursmildadigheit.
Geloof haar niet.
wilt gy noch in bedrog volherden.
Frau.
Ziet.
Vaster kon de deucht hier niet bevestigt werden, doc.
Ik ga, volhart en flaauw niet door die moeilijkheiden.
Gaat gy noch uit ik zag uw koets daar staan beneën?
Dus laat?
zoo zijn 't nootzakelijke zaaken.
Dec. jul.
't is om te nacht by een Zieltoogende te waaken.
Uw wijs van leren, nicht, verrukt my.
Gaat gy zo haastig Ja.
ach dat gy waart te vreën!
Hoe kan men vreedzaam zijn met dien de hel staag bouwen?
De trappen, Heer, zijn gladt wilt u aan 't touw vast houw.
Vaarwel mijn waardige Com.
Zoek 's bemelsttoon.
Dec. Wy voeren ons met die hoop en wachten die tot fran.
loon.
FLAVIO en JULIETTE, IV.
Zo wil hy 't hebben, en men moet 'er noch na voegen.
vergenoegen fran.
Wie zou hem, om zijn goedt niet trachten te betreuren, maar hadt hy u geeischt eens rekening van 't geldt?
Was ik niet afgerecht, op alles vast gestelt.... fran.
Ja het arm huisgezin en het gelukkig trouwen, Heeft ons hier in wel van een zorglijk padt gehouwen.
Maar uw Bokkatius, 'k hadt hem schier dwaas genoemt, jul.
Doch ik heb 't met den lof der vroomen weer verbloemt.
Maar aardiger zey gy dat het weer t'huis moest weezen.
En dat het was gehaalt.
Hy wou het enkel leezen.
Verzocht hy 't niet?
Ik beefde en schudden als een bladt.
Gy waart daar zonder my in 't kooren braaf gevat.
Men kan voor licht geloof zijn rol niet beter speelen.
Ik heb d'onnoosle ook wel vertoont in alle deelen.
Maar schijn ik niet te zijn bleek, mager, van gelaat, als ik mijn armen kruys, mijn kaper vierkant staat?
Ik prijs uw schrand're geest.
Ja in u t onderwijzen, hoe gy ge veinsdelijk bedriegen zult dien grijzen.
Men moet geen beest zijn, want men zou het niet verstaan.
Wy spraaken zoo van hem juist als hy klopten aan.
Men zegt de waarheit, als men van de droes gaat spreeken, hy komt, of is 'er by, 't is menichmaal gebleeken.
** Digitized by Google Of de gotemde dertelbeit.
'k heb wel in drie jaar tijt wat hebtg?
'er mee betaalte thien duyzent Kroonen uit zijn hant voor u gehaalt.
Ik meen u dat Francijn weer lofflijk te vergelden.
Begeerte tot veel gelt was dat my nimmer quelden.
Mevrouw, 't is my genoeg dat ik uw gunst geniet, gy weet dat ik om 't goedt nooit stelde hartverdriet, dat ik door 't geldt altijt heb weinig vreugt gekregen, Zoo ik het niet bequam door eerelijke wegen.
Maar een vereering van uw handt acht ik voor eer.
Neen, neen, komt kleedt my maar.
Kolijn, juliette, francijne.
Mevrouw, daar komt mijn Heer.
Na booven met een man.
Gaan wy dan ras na vooren.
Dociles, Flavio.
Oct. 't is van goeder handt my zoo geraalit ter zijn, ooren.
't leet, 't geen ik 'er van voel, kan nimmer grooter Maar gy komt 't uwent in op wel een vreemde schijn.
Op deze wijs koom ik altijt in huis gesloopen.
'k heb deurgangk over al en maak het alles oopen.
'k ga, zonder dat men 't weet, in huys aan alle zy, En als men my waandt verr, zoo ben ik dichte by, dit is mijn zwakheit en elk heeft de zijne mede, Maar zeg my uwe klacht waar gront ge ze op?
Geef rede?
Indien men 't uwent u deedt een oprecht verslag, op welk een wije mijn Vrouw en ik leef, nacht en dag, gy zoudt haar mogelijk voor geen Santin meer achten, maar zy heeft al lang dat zoekken te betrachten, En willendus 'er besteen sprak ik van u haar aan, Zy, met een zedigheit, was my strax onderdaan, Onnozel in die tijt in zulke zware zaaken, En zey, wat u gevalt, dat zal my ook vermaaken, Ik zey, dat zy u wat belcest onthaalen zou, En het onnozel schaap omhelsde u, kuisch en trouw, Heeft zy dan sint geleest op andre vrouwenwijzen?
Fla. op wel een vreemde wijs Ik moet haar vroomheit prijzen.
Fla. men moet haar ga slaan, om haar leven te verspien.
Dat s goedt, dan zult gy best haar heilge werken zien.
En deze nacht noch, o die vroome en uitgeleezen, die zich aan haar misgaat moet zonder ziel weezen.
En zoo ik in vier jaar u niet en heb gezeit, 't was dat ik u niet zag.
men heeft u verleit.
Ja ik beminde uw Nicht, hadt graag voor haar gesturven, Mijn al te groote min tot haar heeft haar bedurven.
Als ik bedurven zeg, verstaat dat recht, en ziet, Dat ik niet raken wil haar eer, noch mijne ook niet.
Maar z' is te werelts, preuts, munt uit, elk tot een vonder, geeft groote maaltijden, en speelt?
'er guaren onder, maakt speelschool van mijn huis, en zy die 't niet verstaat, Wort van de minste zelf gepluist tot aan de graat.
Maar gy gelooft my niet, ik bidde u, blijft hier slaapen, Ziet eerst een staaltje of twee, eer ge u zoo gaat vergaapen, Dat gy van buiten nu, ook eens van binnen ziet, Geen voor u, onbekent, alhier in huis geschiet.
Of de getenide dartelheit.
Zoo als zy met my leeft, en t goedt t geen zy ver spilt heeft Heeft nooit mijn gunst tot haar verandert, die te milt geeft.
Mijn goetheit heeft nooit op die losse iets uitgericht.
Dien ongelukkige!
't is 't zeggen van mijn Nicht.
Fla. haar schoon gezelschap is, dat my de beurs doet stęene, Mejuffer Sant Hermine en juffer Sant Heleene, En twee bedriegers, die hear hondert streken doen, En goude kroonen, voor louizen, snoot vergoen.
Is ze in geen braave school om wel te leeren speelen?
Zoo d'een mijn geldt verspilt, een ander komt het steelen, ja wel, wat zegt 'er af?
my dunkt gy staat verstelt.
'k zeg dat gy zijt verdoemt, in belzebus gewelt.
Fla. gy zijt een duivel, die een Engel schijnt te weezen, Dat gy den mensch verdoemt, 't is gruwlijk, zonder vreezen?
S'la, eer ge u zoo onstelt, eerst op uw Nicht eens acht.
Verjaag de duivel, die u heeft in zijne macht.
Ik ga. ga, maar wilt uit uw slaapziekte eerst ontwaaken.
Op dat men u verlicht.
Mijn kaars licht als een baaken.
Ga heen volhart dan in uw ongebondentheit.
Fla. Blijft gy dan eeuwig blint terwijl me u zoo verleit.
Dociles ter zijden af.
Verschuilen we ons, 'k heb my met niemant zoo Imen.
't ontfermen, als mijn onnoosse voor dien wreedaart te bescheren, 'k heb vijsthien jaar gehadt veel vreugt hier, zonder pijn.
Maar die my sint vijf jaar zuur opgebroken zijn, ik ben een Itaaljaan, die hier in Vrankrijk trouden, FLAVIO en JULIETTE.
Nam een Parijse vrouw, 't geen my zoo dikmaal rouden Hoewel heb ik verdient die knagende achterdocht!
En hoewel vinde ik hier het geen ik heb gezocht!
Krispijn, die uit Itaalje is zoo te rug gekoomen, Zul wat verluchtigen mijn geest en zwaare droomen, Zoo hy van Moeder heeft die rijke diamant.
Kan ik my wreken aan mijn huisvrouw, zonder schandt, en aan die fielten, nu bekent in alle deelen, slen.
Die my mijn goedt, en licht noch arger meer ontsteeken, waar blijft Krispijn?
Kolijn, Flavio.
Kel.
Hy trekt zijn laarzen uit.
Fla. dat by gelaarst maar koom.
Mijn Heer, hy heeft zijn kuit.
Aan zijne spoor gequetst.
Help hem dan, guil der guilen, kol.
Hy trekt ze al uit, mijn Heer, daar komt hy op zijn muilen.
Krispijn, Flavio.
De pest!
mijn Heer, mijn spoor, heeft duivels my gewondt.
Krispijn hebt gy 't Juweel daar ik u uit om zondt?
Ben ik niet kreupel zoo was Sant Niklaas mijn hoeder.
Fla. gy zijt te zeer verschrikt.
Maar nu wat zey mijn Moeder?
Uw Of de getomde dartelholt.
Xris.
Uw Moeder... oey!
Zie, daar, het trekt tot in kniën.
Fla. gy zult me uw smert wel op een ander tijt doen verhaalen.
zien.
'k verlang, wilt my nu maar, wat nieuws daar is, kris.
Uw Moeder... ach!
Dat zijn eerst doodelijke quaalen!
ik ga mijn koussen trekken uit.
Fla. geef my eerst antwoort en verbint dan uwe kuit.
Wat doet mijn Moeder, zeg!
Leen dan maar uw ooren.
Zy sprak twee dagen lang, het geen ik aan moest hooren.
En om haar te voldoen, ik heb 't genoomen aan, moet ik u spreken zoo lang zy my heeft gedaan.
Fla. mijn Moeder zou een maant u van een ziertje spreeken.
'k zal 't in een kort begrijp dan snedig af gaan breeken.
Fla. gy zult my vrientschap doen, verkort dan dit verhaal.