floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wat smart gevoelt mijn ziel, nu ick beooge moet, Dat ghy ô waarde Neef, en Bruygom van mijn bloet Berooft wort van u Kroon; men zeyt hy is gesturven, En hy woont in mijn huys, en heeft noch nimmer durven Bestaan in ’t openbaar te seggen dat hy leeft, Om dees tyran voor wie dit heele rijck nu beeft, Die altijt heeft getracht, zyn broeder te vermoorden, Nu sal ick hem bespien, en letten op zyn woorden, Om Ladislaus dan terstont de weet te doen, Wel op mijn scharp vernuft, ick zal my darwars spoen, Het is mijn broeders soon, en dochters Man te saamen, My dunckt ick sie ’t geluck voor ons wat goets beraamen.
Den Koningh Casimirus, Segismondus, Stanislaus, Olensky, Otrosky, Feransky, Ragotsky, Clorinde, Usebia,en den ouden Tebandro.
NU is beroemde Vorst, de over-groote noot, Van tweedracht, en van twist, die uyt u broders doot Gereezen is, ten ent nu is den dagh gekomen, Van d’ Adel langh verwacht, dit lant dat heeft vernomen* In drie jaar wat een Rijck, moet lijden sonder Heer, Of wettigh Opper-hooft.
nu twijf’le wy niet meer, Aan Ladislaus doot, om dat wy in die jaaren, Van hem noyt hoorden ick geloof de holle baaren Hem diene voor een graf, door dien zyn paart alleen Den Donau overswom, en sonder Heer verscheen.
Nu komt den Adel u, in spijt van de Gemeente, Op-offren Rijck en Kroon; u broeders doot gebeente, Verheucht sigh in die maar, soo doode noch gevoel, Of kennis hebben van het wanckel aarts gewoel, Laat toe dan Vorst, dat ick, die d’outste ben van jaaren, En Adelijck Geslaght, u overschoone haaren Met dese goude Kroon, op ’t heerelijckst* versier, Segismont set hem de Kroon op ’t hooft, en sy roepen al ’t samen.
DAt onsen Koningh leeft, langh leeft Vorst Casimier, Casim.
Ghy Eed’le van mijn Kroon, die voor mijn macht komt buygen, Ick roep den Hemel aan; en neem hem tot getuygen: Hoe zeer mijn broeders doot, mijn hart met droefheyt treft, En sweer oock dat dees dagh, die my op ’t hooghst verheft My niet vermaken ken, maar nu de rust en vrede Alleen is in dees keur, zoo zal ick dan op heden Behouden deze Kroon, die ghy met uwe handt, Hebt op mijn hooft gestelt, om al ’t verwoeste Landt, Door oorlogh afgemat eens weer in rust te stellen, Alleen gebreeckter dit, dat my op ’t hooghst komt quellen Dat ghy Clorinde niet dit rouwelick gewaat, In d’algemeene vreught afleggen wilt; ey laat Dit droevigh treuren staan, en wilt met my beklimmen Dees hoogh verheven Troon, waarop u glans zal glimmen En schittren als de Zon, ô Konincklijcke Bruyt, Ick offr’ uw* Kroon en ziel aanvaart die tot u buyt.
Zy zwijght, wel hoe Princes, wilt my doch antwoort geven.
De pijn die zint de doot, uws broeders is gebleven In ’t binnenst van mijn hart, die maakt my zoo bezwaart, Dat in geval mijn Neef, ghy een Gebieder waart Van ’t gantse Werelts ront; noch zou ick u niet trouwen, Doordien noyt staat-zucht plaats, heeft in mijn borst gehouwen.
Wilt van u hooge Troon, alleen beheerscher zijn, Terwijl ick vol van smart, en over-groote pijn, Met droefheyt en geween, mijn leven zal verkorten, Ja tot de uur mijns doots, zal ick noch tranen storten.
Dus zout niet passe Vorst, dat een bedroefde Vrouw Haar voorhooft met de glans, uus kroons vercieren zouw.
Noch ’t Koninghs purper past niet om bedruckte leeden, Maar wel dit zwarte Floers, waar meê dat ick my kleeden.
Tot teecken dat ick maar een stervend leven draagh, Onnut tot kroon of pracht, maar altijt met een plaagh Van droeve smart gepijnt, dus laat my eeuwigh treuren, Want u en zal van my, noyt gunst oft troost gebeuren.
Clorinde en Usebia binnen.
’t Scheen dat de rou en smart, haar hart gants overwon, Om dat zy ’t helder licht van haar vergoode zon, Gants met een swarte wolck bedeckt heeft en omtoogen.
Kloeckmoedigh maar vol rou vertrock zy uyt ons oogen, Gants onbeweeght voor al, mijn klachten en gebeên Verhart voor mijn gezucht, gelijck een rots van steen Of harde diamant; een steen laat zigh door-booren, Noch end’lick door ’t gedrop van ’t water maar haar ooren Die stopt zy als een slangh, die voor besweeringh vreest, Voor myne klachten ach!
hoe pijnt haar glans myn geest.
By haar stantvastigheyt en magh niet evenaaren, Als haar volmaackte schoont, dees twee die sietmen paaren Met een gelijcke glans, gantsch sonder onderscheyt, Haar overschoon gelaat is vol van lief’lickheyt.
Stad-houder laat terstont de paarden vaardigh maaken.
Op dat de Ridders voort, volmoet in ’t renparck raaken, Dat yeder nu vertoont, wat hy door kracht vermagh, Of door behendigheyt: men brengh oock voor den dagh.
Al dat verheugen ken, den Burger en den Adel, Wie dat zyn vyand eerst gelicht heeft uyt den zaadel, Die zy tot loon vereert; een dier betaalde klingh, Wie dat de Loop-strijt wint, die zal een schoone Ringh Genieten tot zyn loon, dat men ’t Geschut doet dond’ren, Op dat de naaste Steên, haar van die vreucht verwond’ren.
Olens.
Den Adel en Gemeent van uytgenome vreught Die juygen u te moet, en zyn op ’t hoogst verheught.
Dat nu het oorloghs vuur, eens uytgeblust zal wezen, Otros.
Nu slapen wy gerust, nu isser niet te vreesen.
Al ’t zame binnen behalven Tebandro.
Mijn oogen hebbe nu, op deze plaats beschout De hooghmoet vol van pracht, met dierbaar kroone gout.
Gekroont stantvastigheyt, sagh ick de kroon versmaaden, En dees Tyran die zigh, in ’s broeders bloet wou baaden.
Die heeft zijn staat-zucht met zchijnheyligheyt bekleet, Het laggende* geluck, heeft hy omhelst: hoe leet Is my dit nu geweest!
het zien dat doet my beven.
Nu moet ick daatelick, my naa mijn huys begeven Om Ladislaus meê, dees over-droeve maar Bekent te maaken, ach!
wat valt dees vreught my zwaar.
Ladislaus en Irene in Harderlijck gewaat.
Lad.
MYn lief komt als Auroor, aan my haar light vertoonen, Iren.
Ghy komt mijn tweede ziel, als Febus by mijn woonen.
Ladis.
Mijn leven is als doot, wanneer ick van u ben, Iren.
Mijn wel beminde lief, dat zelve ick beken.
Maar als ghy rijst in ’t Oost, zoo schep ick nieuwe lusten, Ladis.
En in geval mijn lief, dat ick mijn straale blusten In Tetes bracke schoot, als ick naa ’t weste daal, Wat zout ghy doen mijn ziel.
Iren.
’K zou met een held’re straal Noch schoonder als Auroor, den dagh terstont gaan scheppen, En nu ghy Febus zijt, zout ghy u paarden reppen Om my van stonden aan; te volgen op het spoor, Ladis.
Wanneer ick heb beooght, mijn overschoon Auroor.
Soo ben ick als een Valck, heel snel tot u gevlogen, Hoe wel ick bezigh was, en ganslick op-getogen.
In ’t aanzien van dees beeck, wiens kristallijne nat Dees groene klavre wey aan alle kant bespat.
U glans mijn waarde lief, die is zoo van vermogen; Dat zelfs den dagh-bodin, haar lighaam heeft omtogen Gants met een swarte wolck, als treurent om u light, Wel weten’t dat haar glans, voor uwe stralen swight.
De voog’len op ’t geboomt, met zoet en lief’lick queelen, Aanbidde uwe glans, de visschen kome speelen, Al hip’lend op en neer, uyt haare zilte vloet, En toonen hun verheught, dat haar u glans ontmoet.
De Roozen op haar steel, hooghmoedigh op haar verven, Die hebt ghy door u komst, haar schoonheyt doen versterven.
Dees over-held’re beeck, die trock haar vlieten’t nat Als een kristalle bergh, al op malkaar wats dat; Wat wonder wil dit zijn, riep ick in mijn gedachten, Met docht my dat de Godt, des strooms mijn vrees belaghten.
En sprack en weet ghy niet, dat langhs mijn klaare vloet, Een stralende godin terstont verschijne moet.
En vreezent dat haar vuur, mijn waat’ren zou verdroogen Troek ick die gants by een, en heb die op-getoogen.
Als een kristalle bergh, wel wetend dat het vuur, Vergeefs zijn krachten spilt, op klippigh ys; hoe suur En bitter waare my, die woorden door ’t verlangen, Om weten wat Goddin, dat ick hier zou ontfangen, ’K verstoute my en quam, al vraagent naarder staan, Wat ist voor een Goddin, ist Venis of Diaan?
De grijsaart schut zijn hooft, en treckt zijn lighaam binne, Het waater en hy roept, Ireen is dees Goddinne.
’K verschrickten op dat woort, en zagh aan alle kant, Verlangent naa u komst, tot ick mijn Engel vant.
Mijn vreught was doen ick zoght, naa u mijn uytverkooren Zoo groot dat zoeckend ick, mijn zelven heb verlooren.
En wendent heen en weer, zagh ick een schoone duyf, Gelijck als sneeu zoo wit, van pluymen en van kuyf.
Hy ylden naa my toe, en scheen al stom te vraagen; Waar leyt u gangh naa toe; hoe staat ghy zoo verslaagen?
En kijckt vast heen en weer; zijt ghy van ’t rechte spoor Gedwaalt, ick zal het u weer wijzen dat’s u voor; Kom ras en volligh my: met vloogh hy schightigh heenen, Ick volghd hem metter vaart, maar hy is stracx verdweenen.
Doen ick quam by dees beeck, hy vloogh ten Hemel-waart, Doe docht my dat ick u, niet vinden zou op d’aart.
Dus in mijn geest bedroeft, zoo hoord ick my belaggen Van eene Water-nimph, wat staat ghy hier te praggen Al brandend naa u lief, zoo sprack zy komt in ’t nat Van mijn kristalle beeck, en koelt u brant daar wat.
Ick keer my toornigh om, en sprack ghy vloet-godinne, Wat spot ghy met mijn brant, nu ick Apol beminne Al leven’t op der aart.
spot met u eygen brant, Die u ken vlammen doen, in ’t diepste ingewant.
Van’t waater; zy doock wegh, van schaamt en ick aan ’t zoeken Van d’eene bergh op d’aar, ja liet de minste hoecken Noch holen onbezocht, tot ick ten lest u vant, Ladis.
Hebt ghy wel oyt gezien, twee palmen dicht geplant: By een zoo onze Min, wanneer zy ’t zaam genieten, Een vruchtb’re natte dau, dat doet haar tacken schieten, En strengh’len dight om een, uyt enck’le minne-lust, Maar plantmen die van een, zoo is strax uytgeblust: Haar leven en haar vreught, zoo ist als ghy wilt scheyden, Zoo blijf ick zonder ziel, ghy zonder hart en beyden Van levens lust berooft, zijn wy als ick u mis.
IS ’t Ladislaus niet, ô ja hy is ’t gewis?
’K heb u gezogt met smart, en dit geberght doorloopen, Met droefheyt in mijn hart, ja dat mijn traanen droopen Al rollendt langhs mijn borst, tot op de zwarte aart, Ladis.
Wat oorzaack baart u druck, wat maakt u zoo bezwaart?
Een over-droeve maar, die u het hart zal breecken, Als ickze u vertel, Ladis.
Wat let u wilt dogh spreecken, En melt aan ons die maar.
Is Casimier gekroont?
O ja, den Adel en Gemeente heeft getoont Met vreught en alle vlijt, den bastaart te behaagen, Ladis.
Wel nu mijn waarde Oom; wat wilt ghy anders klaagen.
Als dat myn Rijck en Kroon, een bastart broer gebiet, Of isser noch iets meer?
zegh op Teban.
Neen anders niet.
Weet dan Tebandro doen, den bastart my wou moorden In ’t jaegen Segismont, my doe met weynigh woorden Ontdeckten het Verraat; ick sprongh strax van mijn Paart En joegh het in de stroom des Doonaus dus beswaart.
En vlughtend bos-waart in, heb ick Ireen gevonden, Al sluym’rent op het gras, haar schoonheyt sloeg mijn wonden In ’t binnenst van mijn hart, die ongeneeslijck zyn, ’K begaf my in den Eght, met haar om al mijn pijn En smart te heelen: ’k heb met haar mijn tyt versleten, Om haar heb ick mijn Rijk en Kroon zoo langh vergeten.
Mijn waarde tweede ziel; ick mis met u geen rijck, My dunckt ghy droevigh zijt, u aanschijn geeft die blijck.
Geen droefheyt knelt myn hart, als ick by u magh wezen, Teban.
Daar is in myne ziel, een groote vreught gerezen, Iren.
Wat vreught myn waarde Heer?
’T is om Ricardos doot, Ladis.
Hoe is die schelm van kant?
zoo ben ick uyt de noot.
Nu krijgh ick weder moet, om in myn Ryck te komen, Mits hy de oorzaack is, dat my het is benomen.
’K wens dat den Hemel al, zyn zeegen op u voer, Smolsky uyt.
Smol.
ICk zeg het u noch eens, ghy oversnoode Boer.
En Jagers stiefvaars van de Harten ende Haazen, Zoo ghy met u geraas, ons Vee weer komt verbaazen Zal ick u voelen doen, hoe deze steen u smaakt, Ladis.
Wel Smolsky dus verstoort, wie heeft u quaat gemaakt?
Smal.
Wel hoorje gien geraas?
behoef je dat te vraagen?
De nieuwe Koningh is hier daat’lick kome jaagen: En volght een loopent Hart; heel dicht verby ons Veê, Die domme reeckels, zouden ’t Vee wel treffen meê.
Zy schieten in het wilt, daar ’t raakt, daar magh het raaken, Of’t Vee, of’t wiltvangh treft, zoo zij’t niet willen staaken Zoo slaa ick wel een poos, dat sweer ick by myn baart.
Smolsky binnen.
Terwijl ick het geberght, eens om-loop metter vaart, Zoo zult ghy my in ’t Velt, met groen beset verwachten, Iren.
Mijn waarde Bruydegom, wat neemt ghy in gedachten?
Ick zal mijn broeder zien te spreecken in ’t geberght, Teb.
Wat wilt ghy doen mijn Neef?
’t schijnt gy den Hemel tergt.
’T is noodigh, ’t moet zoo zijn, ick zal my gaan verkleden, Gants in een wilt gewaat, ’t ken zijn ick iets ontleeden Dat ons ken voordeel doen, dus weder-streeft my niet,* Iren.
Ick zal hoe wel met vrees en over-groot verdriet, Ladis.
Wat vreest ghy?
Clorind die magh daar by hem wezen, Ladis.
’K gaf u noyt rêên mijn lief, om iets van my te vreezen: Ghy geeft mijn trouwe Min, een al te groote hoon, Iren.
Ick bid den Hemel met zijn zorgh steets by u woon.
Casimier op de Iaght, verdwaalt.
VAn tooren en van spijt, ken ick my nau bedaaren, Dat een doorschoote Hart, dat ick met al mijn schaaren Soo snel vervollight heb, zijn doot ontvlooden is, Door deze ruyghten heen, bezet met riet en lis.
Maar zaght, waar ben ick, ach!
heel van het spoor geweecken!
Door ’t yvrigh volgen dit geberght dat schijnt te steecken Zijn kruyn ten Hemel op, en met de wolcken strijt, Het zoecken is vergeefs, ick ben het spoor gants quijt.
Het heught my noch en ’t staat my wonder wel te vooren, Hoe dat mijn broer zigh zelfs, tot noch toe heeft verlooren, In dees gelijcke plaats, vol angst en zwaar verdriet, ’K geloof niet dat de zon, hier oyt zijn straalen schiet.
Door dien ick zeecker meen, dat in dees duyst’re hoolen En hart geberght de Nijl, haar oorsprongh leyt verschoolen.
Die ’t waater in haar schoot, uyt zeve keelen vanckt, Waar wendt ick my naa toe, wat droevigh nootlot hanckt My noch al boven’t hooft, ’k vervloeck de uur en stonde, Doen ick dat reedloos dier, heb in het bos gevonden, Dees naare eenzaamheyt, die baart my angst en schrick, Ick zidder en ick beef, van vrees al ogenblick.
My dunckt de aart die dreunt, de boomen hoor ick kraaken, Wat magh dit zijn, ay my!
een spoock komt my genaaken Of yslijck Monster-dier, ach!
’t is al heel naa by.
Ladislaus met vellen bekleet, uyt.
HOor Casimier, ay!
hoor Casim.
Wie of daar roept aan my.
Een die u heeft gevolght, en tracht alleen te spreken Komt naader en beziet, of ghy niet eenigh teken, Van kennis in my vint, hoe staat ghy zoo beschroomt, Casim.
Is’t waarheyt dat ick zie, of heeft mijn geest gedroomt?
’T is waarheyt en geen droom, gelooft u eygen oogen, Casim.
Hoe schemert my ’t gezight, of ben ick noch bedrogen?
Indien u aanschijn was, min van de Zon verbrant, U hairen wat gekort, en in een and’re stant.
Van kleedingh en ’t gezicht, zoo weet niet ick zou meenen, Dat mijne broeders geest in u hier was verscheenen.
Ick ben u broeder zelf, Casim.
De vrees maakt my verdooft, Maar zeght hoe kent ghy my?
Indien ghy waart berooft Van Septer en van Kroon, niet wreet en niet behangen, Met Staat-zught, of bedrogh, en met geen slinckze gangen.
Gestooten van zijn Troon, de waare Erfgenaam, Gelijck als een Tyran, maar als ghy waart bequaam Te Minne waare deught, dan zou ick op u roeme, En u ô Casimier, mijn waarde broeder noemen.
Hooghmoedigh monster-dier, van menslickheyt ontaart, Kent ghy mijn broeder zijn, hy is ten graave-waart?
In ’t derde jaar geweest, zijn lighaam al tot asschen.
Zijn naams geheugenis, oock gantslijck uytgewasschen.
Zijn Septer en zijn Kroon, door erfrecht op mijn hooft Gezet van Segismont, heb ickze hem gerooft?
Ghy Tovenaar of wel ontzielde geest wilt spreecken, Of zoo ghy quetsbaar zijt, zoo zal ick u doorsteecken.
O over-wreede beul, dit is het eerste niet, Dat ghy met staal en list, uyt mijne borst een vliet, Van warm en schuyment bloet, door staat-zugt sogt te trappen:* Ick heb u wil doorgront, en daarom quam ick stappen, Door deze bergen heen, om dat ick was belust Te weten of u haat, nogh niet is uytgeblust.
Maar vindent u alleens, als ick u heb gelaaten, Zoo dwinckt u wreetheyt mijn, dat ick u doen moet haaten.
Ick zegh u andermaal, dat ick u broeder ben, En in geval ghy niet, door reeden tot beken Van uwe misslagh komt; demoedigh voor mijn buygen, Zoo zal ick maacken dat, de werelt zal getuygen Van uwe straf: en tot een spiegel voor die geen, Die door een schelms verraat, het zelve pat betreên.
Van u hoe darft ghy nogh, my zonder u te buygen, Aanschouwen daar ghy zelfs, u oogen tot getuygen Van zuyv’re waarheyt hebt, weet ghy niet dat ick ben Dien Ladislaus die, ach!
komt dogh tot beken.
Een wonder heeft gewroght aan de Tanayze stroomen, Ick heb haar vloet gedemt, met Tartaars en doen komen Als over eene brugh, mijn volck aan d’ander zy, Weet ghy niet dat dees handt, de Turck braght in de ly Doen ’t afgetapte bloet d’u Fraat-stroom deê vermeeren, Haar stroomen en de Turck, met schande af most keeren.
En liet het groene velt, gants root van mensche bloet, Ben ick die zelve niet, die aan de Tygers vloet Heb lijcken opgehoopt; dat zelfs de doot verschrickten, Van al die moort en niet meer met haar pijle mickten.
Zy vloot, en liet my doe verwinnaar van het velt.
Wat maakten u zoo stout?
dat ghy mijn Kroon gestelt, Hebt op u eerloos hooft; daar ick noch ben in ’t leven.
Ick zweer u bastaart, zoo ghy niet wilt over-geven Aan my de Kroon, dat ick u hooghmoet dempen zal.
Ladislaus schielick binnen.
Waar vliet ghy yslijck spoock nu heene, ey!
hou stal.
Ick zal u Monster-dier, met deze schichte dooden.
hy is mijn handt, al in ’t geberght ontvloden.
O gruwelick gezight!
ô dodelicke schijn!
Wat zult ghy in mijn geest, al duyzent prickels zijn.
’T gedaght van u alleen, slaat in mijn hart veel wonden.
Stanislaus, Olensky, met gevolgh van Iaagers uyt.
WY zijn verheught mijn Vorst, dat wy u daatlick vonden, Wy hebben ’t al doorzogt, en langh in ’t bos gewaght.
Ghy schijnt ontstelt mijn Vorst, wat maalt u in ’t gedaght: Casim O Graaf!
een yslick spoock, is my terstont verscheenen, Olens.
Wat spoock mijn waarde Heer?
Zoo daatlick is’t verdweenen.
Vertelt aan ons ’t gezight, wat maakt u zoo bevreest, Casim.
’K meen waarlick dat die geest mijn broeder is geweest.
Ick heb hem zelfs gezien, en tegens hem gesproocken, Stan.
Sulcx is maar yd’le waan, zijn lighaam leyt gedoocken In ’t graf, zijn ziel betreet het aller zielen velt, Wat maakt u dan bevreest, zegh overwaarde helt.
Hy heeft my noch gedreygt, mijn Kroon en Rijck te roven, Stan.
Bedaart ô Vorst bedaart, en wilt doch niet gelooven Een yd’le schaduw voor, het blijckelijcke waar, Wat staat ghy noch en suft, en leyt die zaack niet klaar; Casim.
O ja, maar ’k heb ’t gezien, met deze mijne oogen, Olens.
Een ingebeelde waan, heeft u ’t gezicht bedroogen.
Gaat roept al ’t volck by een, ick neem naa ’t Hof mijn keer Dees Jaght is myn verdriet Stan.
Wy volgen u begeer.
Al ’t zaame binnen.
Ladislaus, Irene, en Smolsky uyt.
WAt zeght ghy waarde lief, hebt ghy u broer gesproken, Ladis.
Ick heb met moeyten hem gevollight en gedoocken Door hegh en haagen heen, tot ick hem end’lick vant, Aan ginssy van die bergh, dicht by dat hooge lant.
Hy schrickte door mijn komst, en wiert met vrees bevangen, Om dat mijn lighaam was, met vreemt gewaat omhangen.
Doch even-wel ten lest, heeft hy my noch gekent, Ick heb zijn harts geheym, doorgront; en in het ent, Heb ick hem oock gezeyt; dat ick mijn Rijck begeerden, Iren.
dat hy eens dat wreedt, en felle hart verkeerden, In een rechtvaardigh hart, en schepte geene vreught, In yd’le staat-zught maar, in zuyvre waare deught.
ick vrees dat u, dien schellemze verraader Hier zoecken zal, Ladis.
Mijn lief, ick bidt dat ghy u Vaader Hier roepen wilt, ick heb zijn wijze raadt van doen, Hebt ghy mijn wil verstaan Iren.
Ick gaa my derwaars spoen.
Irene binnen.
Komt naader Smolsky, ick moet u in’t heym’lijck spreken, Door dien u dienst en trou, steets is aan my gebleken: Soo sal ick nu aan u een saack van groot beleyt Gaan seggen.
O ghy eert te veel mijn needrigheyt: Want zedert dat gy my naa mijne Joffrou vraagden, En dat haar schoonigheyt aan u zoo zeer behaaghden, Dat gy met haar u hebt begeeven in den eght.
Zoo is het zeecker dat van doen aen, ick u kneght En gy mijn heerschop waart, dus ken ick u behaagen, Met d’een of d’and’re dienst zoo spreeckt, Ladis.
Gy moet gaan draagen Dees toegesloote brief; ten hoof verstaet gy mijn, Smol.
O ja, maer als ick ben ten hoof, wat zal ’t dan zijn, Ladis.
Dan zult gy deeze brief Clorinde zelver geeven; Smol.
Of ickze een ander gaf, was daar wat aan bedreeven, Ladis.
Heel veel; dus zegh ick u dat gy ze niemant geeft, Als haar, Smol.
Wat ist voor jen.
De schoonste die daar leeft.
Een blinckende Auroor een schat van hooge waarden, Een Zon van ’t Ongers rijck, en Fackellight van d’aarde: Om kort te maken ’t is de Night van Casimier.
Wat spreeckje heerschop, of maack jey maer wat getier.
Ick kenje niet verstaan, dus wilje my wat zeggen, Zoo spreeckt op onze spraack, of anders gaa ick leggen: Mijn hooft en matte leen, daar ginder by ons veê Ladis.
Neen Smolsky gy moet heen, en deeze brief moet meê.
Iaa wel soo moetjet my op onze spraack dan zeggen, Ladis.
Wel hoort en laat daar u dan aangeleege leggen, Maackt dat gy deeze Brief zeer heymelijcke draaght, En geefze haar hoogheyt zelfs indien zy u dan vraaght: Van waar of wie dees Brief aan haar u heeft gegeven; Zoo zult gy zeggen door een Harder die gebleven, Op deze hof-stee is, verstaat ghy nu dees spraack, Smol.
Clorinde Fackellight, en hoogheyt dat ’s een zaack Van groot verstant geeft my, de brief ’k zal ’t nu wel weten.
Daar isse, past wel op, Smol.
Ick heb het al vergeeten.
Hoe zeght ghy noemt men dan, dees Joffer in het hof Ladis.
Clorinde ezels-kop, Smol.
Nou heerschop met verlof Dat’s gangh, maar evenwel, het maakt my groot bezwaaren, Laat zien Clorinde wast, ick zal’t nu heel wel klaaren.
En hoogheyt Fackellight, gut dat’s wel geleert, Dat heb ick gaau al hadt ick jaaren gestudeert, Maar zeght my heerschop zal zy dan de Brief oock leezen, Ladis.
Wat vraaght gy al wel, ja dat moet gewislijck weezen, Smol.
Dan mogh zy oock de brief wel stout’lijck open doen: Ladis.
Ick zegh u plompe Boer dat gy u wegh wilt spoen: Of ick sal u. Smol.
niet ick gaa in korter stonde, Vaart wel.
Ick heb aan u de reghte boo gevonden: Smol.
Zal ick dan deeze brief daar laten, segh of niet, Ladis.
Daar laten dwaze nar, Smol.
Maar isser nogh oock jet Soo seght het, Ladis.
Wel hoe langh zult gy my weederstreeven, Smol.
zeght my hebt gy aan de juffer oock geschreeven, Ladis.
Wat Smolsky; Smol.
Ofze my dan oock vergasten zal, Dat wou ick dat ick wist, ay seght het, Ladis.
Ingeval Dat gy niet geerne gaat en wilt u vragen laten, Soo kom ick u op’t lijf.
Ladislaus binnen.
Ia ’t is wel goet te praten.
Maar quaat te doen laat zien, wat heeft hy al belast, Clorinde hoogheyt en oock Harder jaa zoo wast, En hof-ste en oock brief, en noch wat, ’k most dat weten, Ick weet, ’t is fackellicht, dat had ick schier vergeten.
’K verdwaal daar zeker in, in al dat goore goet, ’T is Smolsky past wel op, dat ghy u bootschap doet.
En ick allienigh moet dat al-te-maal begrijpen, Ick moet daar aan al zou ’k mijn zinnen laaten slijpen.
Casimirus, Segismondus, Stanuslaus, Olensky, Otrosky, met gevolgh van Edelen in ’t Hof.
OM dat’er nu in’t Hof veel te verrichten is, Zoo magh zijn Majesteyt, hem voegen by dees dis En dees papieren eens door-lezen.
Moet ick hooren, Dat ghy my in mijn vreught, al weder komt verstooren.
Ghy wilt of ick het wil, of niet mijn Raats-heer zijn, Segis.
U zulx te raaden Vorst, dat is een plicht van mijn.
Om dat dees zaaken nu, geen uytstel kennen lijden, Casim.
Wel zijnze van gewight, ick zal op and’re tijden Wanneer ’t my welgevalt, die wel eens overzien, Segis.
Mijn Vorst, Casim.
En spreeckt my niet, maar vollight my gebiên.
Ghy hoont mijn grootsheyt met u al te ydel spreken, Segis.
Wy zullen’t dan tot op een aartijt laate steken.
Nu is het best ’t zaa voort, ’k verander nu van zin, Segis.
Hooghmoedige Tyran Casim.
Otrosky neemt begin, In u verkregen ampt, en voeght u by dees brieven.
Ick zal met needrigheyt, gaan volgen u believen.
OTROSKY LEEST.
Eerste verzoeck.
Ferdinandus die in den oorlogh u Vader en Broedergedient heeft, die vertoont hoe dat hy onder de Turckals een krijghs-helt zijn been verlooren heeft.
Wel mist hy ’t eene been, zoo zeght dat hy vertreckt, Naa d’een of d’and’re Krijgh, en dat hy niet bedeckt Met waapens ’t and’re been, zoo raakt het oock aan stucken, Zoo magh hy dan wel voort, met eere gaan op krucken.
Wat isser meer lees op: Stan.
O al te wreede Beul.
Otrosky.
Tweede verzoeck.
Den Velt-heer, Albanty, door den Turckbenaut, verzoeckt hulp.