floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Dat mijne eer dus tergd, mijn gramschap niet bedaert, Maer brant veel heeviger als zy eer deed te vooren.
De tronwheydt raed my af om hem niet te doorbooten O al te harden daed!
boe stry ick dus om d'eer, Den Koning kent helaes!
genooten deugt niet meer.
Nu dat ick hem verras, zoo zal en moet hy sterven.
Zulx kan niet zijn, ô neen!
zal ick mijn handen verven In het gezalfde bloet?
'k zat David zijn, die 't kleet Van Saul heeft geknipt door 't snijden, schoon hy wreet Staet na mijn ondergang, noch zal ik hem verschoonẽ.
Uw wil is willeloos, ay!
wilt u Vorst'lijck toonen, O oorzaeck van mijn ramp!
gy neêrgestorte muur, Uw val maeckt my slavin, uw val valt my te duur.
Mijn Karel in dees borst voor eeuwig blijft beslooten, Van hem heb ick meer deugt als oyt van u genooten.
'k Verloor veel liever bey dees oogen, dan als dat Ick baten zou, die geen, die ick veel meerder schat Als 't leven; wreede Vorst, wilt op de deucht vertrouwen.
‘O praelbeelt van mijn ziel!
ô roem van alle vrouwen!
'k Zal my verschuylen achter het geboomt, dat ick Mijn Blanche steets beoog, vervolgt van vrees, en schrick.
Zijt gy gevoeleloos, dat gy my straf bejegent?
Is Blanche niet met staer, in 't Fransche Hof gezegent?
Waer toe de Vorst getergt...... Kar.
Hoe hoort hier niemant, hou?
Ay my elendige!
waer berg ick my van rouw.
O Henrick!
Karel koomt uw geylheyts drift bespieden.
Het palmbosch my beschut voor hem.
Lief uw gebieden Is my een stale wet, mijn waerde, niet getreurt, Verlaet de een zaemheydt.
Had uwe lust gekeurt Een nare kercker voor dees hatelijcke bloemen, Waer Zon, noch Maenlicht, licht, 'k zou my geluckig noemen.
't Is Karel die alleen zijn Blanches ziel verheucht.
Hoe evenaert gy dus uw liefde met uw deucht?
Wiens glans ver overtreft het diamants gefloncker, Laet snode vrouwen gaen vol schaemte vry by doncker, Gebooren tot veel schants, verschuylen voor de eer.
Schoon palm haer voorhoost ciert, uw deucht verciert veel meer Als groene lauwerblaên, cipres, of hofgewaden.
Heldinne van mijn ziel, wanneer ick uwe daden Zou roemen, marmorsteen versleet, en niet uw lof, Stantvaste lief de woont stantvastig in dit Hof.
Ay zie hoe Karel hem met Blanche heeft vermengelt, Om wien den Koning als een schender eerloos hengelt.
Mijn eer gedoogt niet dat ick zulck een Vorst ontzie.
Zy is een tygerin die jongen queeckt, want wie Vreest voor een oorlogsspeer, wanneer hy wert besprongen.
Weg met de Fransche kroon, wiens punten eertijts drongen Door dees manhafte borst, ô Henrick!
ga vry heen, Gy volgt geen oud'ren na, maer dwaelt, in korte reên.
Louise zeg, hoe quam dees muur zoo plots gevallen?
Instorting oorzaeck is zomtijts van ongevallen.
Arnoldo timmert licht vertrecken in zijn zael.
Arnoldo timmert, recht?
het geld den Ammirael.
Zijn los gebouw te los zal eer hy 't weet neêrstorten.
Mijn waeckend oog de list des Konings zal verkorten, Haer metselwerck is ruw, dees neêrgestorte muur Belet mijn vyandin haer voorneem, gaen wy, 't vuur Van weerwraek brant te fel, dat my een hulp zal streckẽ.
Ick hoop den hemel u met voorspoet zal bedecken.
Geen last, hoe lastig, druckt een eerelijck gemoed.
Ick ben my zelfs getroost, ô hemel!
zie hoe 't bloet Tot wreken wert geperst, den Koning is mijn hoonder, En die hy hoont, in noot zijn trouwste lijfs verschoonder, 'k Leg tusschen Scylla en Charybdis ingestort: Ay red my uyt 't gevaer, of maeck dit leven kort.
Arnoldo in de thuyn.
NU door mijn huys de Vorst tracht Blanche te beöogen, En door zijn mogentheyt voert over my vermoogen, Zoo neem ick in dees tijt, de tijt, en aenslag waer.
Een die van harten mint moet vreezen geen gevaer.
Louise die tracht my, Arnoldo haer te spreken, Wiens broeder zelfs getuygt haer liefde, dit 's een teken Dat alles gaet naer wensch, daer koomt zy, mijn godin.
Louise, Arnoldo.
SChoon my Philippo haer, en houd voor vyandin, Noch blijft hy voor altijt in deze borst beslooten, Wijl de genegen theydt de argwaen derft verstooren, Hoewel zijn gramschap trots genoote gunst verstier.
Maer zacht, wie zie ick daer, of iemant my bespiet?
Wie zijt gy die hier waerd?
Een wachter om te waecken.
Derft gy u op dees plaets vertrouwen?
‘Ach!
hoe blaecken Haer lonckende oogen, ja Princes, ick ben veel meer Voor u, als voor my zelfs, uw slaef buygt vooru neêer.
Uw haet was niet vergeefs Philippo, mits mijn zinnen In 't minnen zijn verward, wat zult gy nu beginnen?
My onderdanig zijn.
Die wrevel was, en schuw.
Doorluchte vrouw gy gaeft gelegentheydt.
Aen uw?
Gy gaeft uw broeder zelfs te kennen uwe liefde.
Een morgenwecker was zijn straf heydt, het beliefde Heer Karel dat hy wou getuyge zijn van als.
Men moet de de danckbaerheydt zijn danckbaer, en niet valsch.
'k Zal aen den Koning zelfs ons huwelijck verzoecken.
Den Ammirael zal dit niet stemmen af, verkloecken Wy ons in deze staet, ick weet dat gy my mint.
't Is billick Hymens bant ons herten t' zamen bint.
'k Ontsluyt mijn boezem, nu my liefde heeft ontsteecken.
Ick u beminnen?
waer heeft dat oyt gebleecken?
Daer boven het verzoeck van bruydegom, gy dwaelt; Indien mijn broeder u van liefde heeft verhaelt.
Zoo heeft hy wis geboert.
‘Ick zie genegentheden Verachteren, en voel mijn dwaesheydt, mijn gebeden Die zijn verloeren, 'k merck mijn onverstant te laet.
Verzoeck uw asscheyt heer, 't is tijt als dat gy gaet, Door dien ik niet en weet wie ginder aen koomt stappen.
'k Zal Karel om dees hoon zijn bloet uyt d'ad'ren tappen.
SPraeckt gy met iemandt?
Die door dees muur Gekomen, my ontdeckt zijn gloeyend minnevuur.
De min heeft Graef Arnold verovert al de zinnen, In beel den de als dat Louise hem zou minnen.
't Geen gy hoort, een wijs verstandig man Zijn zelfs op liefd' niet roemt, schoon hy hem roemen kan; En klaerlijck ziet de zucht die hem een vrouw koomt dragen.
't Is groote wijsheyt, 't geen verderf weckt, te mishagen.
De liefde hoop verplicht, daer het gewis genot Verandering verweekt, een herssenloozen zot Betoont zijn onverstant, en kan niet onderscheyden, Wiens domheyt zich door reên noch aenzien laet geleyden Bla.
Mijn ongevallen doen, dat my de rust ontvliet, Ay laet my by dees beek, die ruyschend neêrwaerts schiet Zijn kristalijne stroom, in eenzaemheydt wat rusten, Op dat mijn pijn verzacht.
Wel aen voldoe uw lusten By 't vleyende gerucht der aengenaeme beeck.
Gelegentheydt vergun dat ick Philippo spreeck.
O lieffelijcke slaep!
ô aengename droomen!
Sluyt zoet dees oogen toe, en laet my tot u koomen.
O beeltenis des doodts!
dat yder oogenblick verzelt van smart, en schrick.
Mijn rust bestaer in u, 'k begeef my in uw handen.
Gedachten, die my doen aen d' and're werelt stranden Op 't ruyschende geluyt des waters, ay!
weest stil, Mijn opgetoogen geest u nimmer hooren wil.
O Slaepgodt!
wilt de druk die my verdrukt verdrucken.
Laet mijn bezwaertheydt niet u goede gunst ontrucken.
Verley mijn rampen, die my knellen, tot de tijdt Bedroefde droomen schut, en 't treurig hart verblijdt.
Karel, Blanche, ACh hemel!
zal mijn ziel dan nimmermeer niet rusten.
Louise seyde dat mijn lief haer hier verlusten.
Hoe kan het daglicht zijn terwijl Aurora slaept?
Het spraeckeloos geboomt aen Blanche baer vergaept, Die ick graeg spreecken wou.
hoe zal ick my bestieren?
Apol verschuylt g'u oock in schaduw van laurieren, Met Karel die zijn lief beöogt, tot zy ontwaeckt?
Henrick, Arnoldo, Karel, Blanche.
BEgeef u aen een zy Arnold, dat gy niet naeckt De slapende voogdes.
Hoe streelt de wint die schoone?
Die druckt mijn meening uyt, nu 't springend nat koomt toonen Genegentheydt, waer door dat Blanche wert bewust De fiere aentocht van mijn zuchten, heel gerust Verwacht zy Henrix komst, zy koomt mijn leven wecken Uyt een verdorven slaep.
De liefde moet vaeck strecken Een minnaers toetsteen heer, die door verborgen kracht Uytwercken kan, het geen men nimmer had gedacht.
Een sneedig breyn mijn Vorst, is hier voor al van nooden.
Vertreck, laet my alleen.
Uw woorden zijn gebooden.
Verheugt, en heel verwart maeckt uw stantvastigheyt, Nu dat ick uw beöog, mijn ziel, vol need'righeyt, Beweeging stille staet, de Zon zelfs opgetogen Aenschouwt haer schoon gelaet, vol aendacht; het vermogen Der Maen is oereloos, verzet het Starren-tal Het draeyende geval gebonden, ja ick zal Nu dat gy slaept, u voort af keerige omhelzen, Wijl gy geen weêrstant bied, in 't aenzien van dees Elzen.
‘Zoo gy zulx doet, ick zweer.
Wat naere stem verschrickt Die Vranckrijck schricken doet?
Bedenckt het wel.
Hoe wickt De min my in ge vaer?
een minnaer moet niet schroomen.
Bedenkt het wel, wat 's dit?
wat stâ ick hier te droomen.
Meent gy de overzoete vreucht, Die ziel, en hart alhier op deze plaets verheucht, Te stooren, neen!
ick kus haer meer dan hondert malen.
Want die my weederstreeft zal 't met zijn hals betalen.
Ick râ uw doet het nier.
Niet doen?
bedenckt het wel?
Is dit een geest, of spoock, of duyvel uyt de hel Die mijne vreugt belet?
wie kan mijn wil beletten?
Geen buldrend onweer kan mijn mannenhart verzetten.
Wie zijt gy die my op dees plaetze antwoort geeft?
Zijt gy uw leven moê, dat gy my tegenstreeft?
Haer echte man.
'k Geloof Arnoldo is vol zotheydt, Die met zijn Koning boert, weet gy hoe liefdes lot leyt?
Zeg stem die my verveelt, en vrolijckheydt belet, Wat raeckt dees schoonheydt u?
Wy zijn door Hymens wet Te vast aen een verknocht.
De stem die 'k daer weêr hoorde Verwekt mijn tegenspoet: gy die mijn voorneem stoorde Ick nader u, ô neen!
't mogt zijn den Ammirael Die op mijn leven loert, om door zijn heyloos stael Mijn draet te snijden af, wiens list hier schijnt te slapen.
Zijn achterdocht heeft u verspiet, ô Koning!
wapen U tegens Karel nu, die droomende doorziet, En naeckt en klaer ontdeckt uw naeckende verdriet.
Het blijckt in alles, dat hy heeft gehoort uw reden, Zijn oogwit is de Vorst op hals en neck re treden.
O liefdes tyranny!
hoe voert gy my ten strijt.
Uw wreetheydt Blanche, maeckt mijn gloor, en aenzien quijt.
Voor die ik dwing, moet ik neêrbucken als verwonnen.
Geluckig waer ick, waer dees liefde noyt begonnen.
Want die my slapende waerschuwen derft, die toont Dat hy ontwaeckende mijn leven niet verschoont.
DE slaep is door gerucht, geen ruyschen, my benomen.
zou by Blanche oock wel iemant zijn gekomen, Die tusschen 't lauw're blat zijn lijf verschuylt, maer ach!
't Is Karel die hier rust, my waerder als den dach.
Ick bid u heer, ay!
wilt ter degen overwegen.
Hoom nimmer Eedelman, het streeft de reden tegen.
Laet Blanche in haer eer; en ben ick u getrouw, Waerom my dan gehoont, door't hoonē van mijn vrouw?
Door my mijn lief?
de slaep heeft hem geheel bevangen.
Zoo dra als hy ontwaeckt, zal ick mijn ziels verlangen Voldoen, wanneer gy niet ontkent het geen gy zecht; En zoo gy het ontkent, zoo rouwt my dat de Echt Ons 't zaem verbonden heeft, wilt uwe eer bewaeren.
O Blanche!
nu dat ick gevallen ben, beswaeren De ongelucken al de waerheydr, ja zoo, dat De zuyv're leeft besmet, daer 'k al mijn hoop op had.
Hoe twijffelt gy daer aen?.....
Des Konings helsche listen Die moet gy weêrstant biên, want zijne geylheydt histen Hem tot dees dartelheydt, dit prachtige gewaed Verwerpt dat van u af, het streckt tot overdaet.
Uw schoonheyt, en dit kleet maekt hem in wellust droncken, Het welck zijn eerloos hart geduurig doet ontvoncken.
Een kleet gering van staet dooft Vorsten geylheydt uyt, De armoed eerlijck is, gehoorzaemt mijn besluyt.
Want voor het vleyend oog, zijn goude en zijde kleeden Maer uythangborden, die aenlocken, rust, en vreeden Woont binnen mijn gemoed, ick spreeck als handelaer Van d'eerbaerheydt, ick speel met haer de wandelaer.
Zy volgt waer dat ick gâ.
Wilt my niet meer bedisselen, Mijn lief ick zal om u, van kleên, en staet verwisselen.
Als ick u slapende gehoorzaem, is 't dan wel?
Ontwaeckende ontzie.
Een ander zijn gequel Weet door het veynzen, en stilzwijgen te verzachten, Daer ick slaep om mijn eer, die Henrick wil verkrachten.
De eer geld meer als 't gout, die meenig schat als niet.
Maer wat wil Theodoor, dat hy my dus bespiet?
Hy koomt uyt 's Konings naem, duld Karel hem niet nader.
Verschaf hem loon na waerd, zoo sterft hy een verrader.
Theodoor, Karel.
DEn Koning my tot u gezonden heeft, om al Uw handel af te zien, uw doodt, en uwe val Staen reets beschooren, zoo meêlijden niet in deze Gelegentheydt aen uw trouwhartig wert bewezen, Ick wil de Vorst mijn heer, die u verraet, verraên.
( 'k Zal u verwittigen, hoe 's vyants zaecken staen.
Gy doet heel wel mijn vrint, dit prachtig hof van Eden Daer Adam leeft gerust met Eva wel te vreden, Daer speelt gy Theodoor de looze slang, dees trouw My aen uw deucht verbint, ick voel verlicht mijn rouw.
Dees blijde artzeny verzacht mijn pijn en qualen.
Weet dat den Koning heeft, zoo ik het derf verhalen, Uw wooning ondermijnt.
Is 't ernst, of boert, verraet?
Ontstelt u niet te vroeg, ontstellen doet maer quaer.
Een moedig Veltheer toont hem dapper en manmoedig.
Een wacker Hopman in zijn wackerbeydt voorspoedig.
Waert gy die nu ter tijdt, gy waert uyt uw verderf.
Voorzichtigheydt is hier zelfs onvoorzichtig, 'k sterf Dat ick gedoogen moet zoo laffen wulpzen Koning, Die my te eerloos schent, door 't schenden van mijn wooning.
Blanche, in slecht gewaed, Karel, Theodoro.
GEen beeter tijdt als nu.
Wat 's dit mijn Blanche?
Koomt gy my troosten, en verstercken, daer den dag My weygert haer vermaek, beween!
beween de rampen Die 't ongeval my doet grooter op groote klampen.
'k Verklaer, 'k werd zinloos en verblint, vergeeft het my Dat ick...... Theo.
Hy schreyt, wat 's dit?
Mijn Karel, schoon dat gy Wert van de Vorst verdruckt, om Blanche te beminnen.
Het streckt u eer tot roem, den Koning zal noyt binnen Dees boezem zijn geplaetst, mijn moed herstelt uw eer.
Maeckt van het kostlijckst kleet een vaendel, wreeckt u weer.
Plant zulck een standaert, wilt helthaftig zegenpralen.
Droog af de tranen, ay!
verduystert niet de stralen Die my vervrolijcken, uw waerde neemt gedult: Ick schroom geen dwingelant, hoe fel hy tiert, en brult.
Mijn hart, ay!
ween toch niet, uw ziels genegentheden Die zullen het gewelt van dien Tyran vertreden.
Mijn tranen swaerden zijn waer meê ick ga ten strijdt.
't Valt hart een eerlijck man, wanneer hy schipbreuk lijdt In eer en aenzien.
Lief, wat voert gy groot vermogen Door 't kleden van dit kleet, hoe flick'ren Blanches oogen Die ick ter doodt toe min, waer tegens dat de Vorst Ons Konincklijcke bloet te eereloos bemorst.
Dien snooden vos tracht u stantvaste te vervolgen.
Volhart, schroomt dwang, noch vrees, hoe zeer hy is verbolgen.
Geef geen gehoor, aen die geen wet, noch hemel acht, Want Theodoor heeft my ontdeckt heel onverwacht, Hoe hy den Ammirael door zijn gewelt wil dwingen.
Wat staet ons al te doen in dees veranderingen.
Henrick, Arnoldo, Karel, Blanche, Theodoor.
UW leet dat is my leet.
De schade is niet heel groot.
Zijn Majesteyt hier in mijn boogaert ongenoot?
Arnoldo heeft verhaelt naer veel omstandigheden, Het storten van dees muur, neêrstorten onbestreden; Derhalven ben ick hier gekomen om te zien, Of iemant eenig leet gekregen had, indien De zwaerigheydt waer zwaer, het zou my Blanche moeyen.
Ons bloetverwantschaps plicht doet my te uwaerts spoeyen.
Ick deed zeer qualijck dat ick naliet deze eer.
Hoe gaet het al Mevrouw?
Heel wel, u oock mijn heer?
Wat pijn verdrukt uw vreugt dat gy u dus gaet kleden?
Hoe, staet my dat niet wel?
ick ben daer meê te vreden.
Gy schijnt een arme vrouw van een geringe staet, Niet gemalin van dien, waer Vranckrijck op verlaet.
Mevrouw zijt gy een vrouw van vrouw Fortuyn verstooten?
Dit slecht gewaet mijn eer op 't heer lijckst koomt vergrooten, Verwonder u nier, neen!
neem vry als ick gedult, Al 't geen de Vorst hier ziet daer draegt hy van de schult.
Een Koning moet in noot van sterven zelfs bezoecken Getrouwe onderdaens, en koomt gy u verkloecken Dat gy die gunst betoont, zoo wert uw groote naem, De weerelt door verbreydt door 't blazen van de Faem.
Gy zoud ons uwe komst doen door uw Adel hooren, Zoo waer ons op een tijt uw gunst en vreugt gebooren.
Toen 't zonlicht Julia bestraelde in flickrend gout, Waer op dat Cezar had zijn liefde vast gebouwt, Doe wiert hy walg'lijck, en verachte het gesteente.
Der Vorsten liefde, Vorst, doordringt rot in't gebeente, Waerom zy daegs daer aen, als ick in slecht gewaet De Roomsche Troonvoogt sprack, ontbloot van pracht, en staet, Nu koomt gy heel bevrijd van ziels af keerigheden, O Julia!
nu kunt gy 's Keyzers boezem kneden.
Op gist'ren waer ick beer mijn Karel zijn begeer, Maer nu, nu buyg ick als slavinne voor u neêr.
Gy wraeckt dit slechte kleet, gy hoort my door mijn woorden, Ick haet uw Hoofse pracht, noyt Koning my bekoorde.
Uw lust is my een last, dat ick u dus verschijn Zal strecken u tot schant, 't zal my tot eere zijn.
't Is Karel die alleen kan mijn gemoet verwinnen.
Haer haestiglijck vertreck ontroeren doet mijn zinnen.
Een zelfde af keer toont zy tegens my.
Wel aen, Zoo armoed eerlijck is, zoo moet zy oock verstaen Als dat een minder moet zijn meerder noyt braveeren.
Wie Vorsten tergt ziet zijn geluck in druck verkeeren.
Mijn grootsheydt duld geen hoon.
Ick zie zy draegt Uw liefde toe, het welck haer Koning meer mishaegt.
Gy, en de achterdocht, die zullen 't Rijck bestieren.
't Is Karel die alleen bekranst wert met laurieren.
Gy heeren zult voor 't Hof getuygen met uw mont, Hoe ick een scheyding maeck van 't Huwerlijxverbont.
Philippo, zaegt gy haer niet met betraende oogen?
Stont 't weezen niet bedroeft?
Gy prangt haer groot vermoogen.
Hebt gy, Arnoldo, haer niet slecht gezien gekleet?
't Geschiet door onlust, of verzuymenis naer 'k weet.
Hoe, weygert gy al meê?
zoo zullen strenge eeden Van uw weêrspannigheydt my stellen doen te vreden.
'k Zal uw gedachten wel ontsluyten, Karel zal Mijn lijfs gevangen zijn.
Weckt niet verblint uw val.
Een dullen raet zal u niet raden, maer verraden.
Vertreck van hier, een vrouw verwekt mijn ongenade.
Ick vind geen nytvlucht voor mijn duldelooze pijn.
Doet liefde dan de Vorst dus ongerustig zijn?
Ick raes, ick fterf, en werd van ongedult bevochten.
Wat rotsen zijn zoo hart, als wreede minne-tochten?
Zijn doodt mijn leven is, en daer op gâ ick aen.
Gy zijt te heevig, zoo gy reden wilt verstaen, Zoo weet gy dat een steen verzachr wert, en bewoogen.
Hebt met zijn zuchten doch meêlijden, laet medooen Uw hart bewegen heer, gy kent zijn vroom gemoet.
Geen and're middel, als dees huw'lijxscheyding, 't bloet Zal koelen, dwinglandy zal my tot oogwit strecken.
De Fransche kroon die zal mijn Blanches hooft bedeckê.
De naem van Koningin die hoor ick al in't Hof.
Hoe groot is liefde uw vermogen.
Theodoro, Karel.
SUst gy?
of Is het verstant bedwelmt, uw eygen zaeck verdeedigt.
't Waer met den Koning best in alle ding bevreedigt.
Hoe, slaept gy Karel?
spreeek, wat is het dat u schort?
Of koomt uw vroomheydt nu aen vroomheydt noch te De stamme van Valoys noyt ruste.
op doorluchte.
Vermits trompetten klank in 't oor dreunt, kunt gy zuchkort.
Op trommelen geluyt?
op, dapp're oorlogshelt.
Ontwaeck!
noch eens ontwaeck!
u zelfs strijtvaerdig stelt.
Den hemel my behoed, wie daer?
Ontdeckt u. Theo.
Hoe droomt, en slaept gy?
't schijnt als dat de slaep begeckt u.
Ten is geen dralens tijdt, de vyand is naby, Het vluchten noodig is, ontvlucht uw slaverny.
'k Hoor hoeven kleppen, en oock stale wapens ram'len.
Hoort gy niet nevens my de schilden?
niet te sam'len, Vlucht wijl gy vlochten kunt, rend door de buytenpoort Parijs nyt, laet de Vorst, op schenden rechtevoort Verhit, zijn geyle lust verzaden, en vernoegen.
Hoe kan ick hooren, en my na er uw wille voegen.
Wijl ick geen ooren heb, noch zinnen nu ter tijt.
Dees arm, gevreest wel eer, is vrees, en aenzien quijt.
't Gaet alles, als gy ziet, met het verstant verlooren.
Karel ontkleet hem, en werpt zijn kleed'ren over het Tooneel.
Ay wilt my niet meer ringelooren.
Hebt gy noyt in een huys gezien, alwaer de brant Geraeckt heel onverwacht, strax neemt de overhant, Hoe men het huysraet zoeckt ter venster uyt te bergen?
Zoo doe ick oock, te lang heb ick geduld het tergen Van 's Konings dartelheydt, die mijne brant ontsteeckt.
Zoo kiest de wapens, en ontkleet u niet.
Gy spreeckt O Theodoor!
zoo wel, geef my een paert, 'k zal rijden Met mijne Pegasus in 't leger om te strijden.
Weest my getrouw, en schept met my een mannen moed.
De steegelreep hou vast.
Zijn razerny verwoed Quetst eer, en achtbaerheydt, wat wilt gy weêrstant bieden.
Nu dat den Koning heeft tot hulp de Eedelieden.
Zijn wapens zijn te sterck, 't waer beeter wat bedaert.
‘Ick volg zijn dolheydt dan.
mijn heer, hier is her paert.
Geef my het toom.
Spring op.
Zit ick nu al ter degen?
Zoo vast gelijck een muur, die vry is van bewegen.
Wie derf den Ammirael nu onder d'oogen zien?
De Koning zelfs nier, die voor mijn gezag moet vliên.
Mijn beenen kruysgewijs zal 't Ros met spooren pricken.
Zo haestig niet, gy zout door 't hollen licht verschricken.
Gy hebr gelijck, ick doe...... Theo.
Elendige; ay my!
Waerom beklaegt gy u?
'k Heb reden dat ick schrey.
Uw Bucefal heeft my het been gequetst, ick vreeze Dat..... Kar.
Wijck een half mijl af, zoo zult gy schootvry wezen.
Zoo doe ick.
Geef my voort een lans, of oorlogsspeer.
Daer hebt gy een, heel recht geschaeft.
Plant die tor eer.
Cornets gewijs?
zal 't wit of zwart zijn, spreeck uw luymen.
Ick sluyt mijn helm, maer zeg, wat slaender op voor pluymen?
Van alderhande kleur, uw hooft verbeelt een thuyn.
Het blaeuw verbeelt de nijt des Konings, mijne kruyn Wert al heur glans verdooft, waer staet gy naer te toeven?
Voort, kort de stegelreep, en wilt my niet bedroeven.
't Is alles wel beschickt nu gy gewapent zijt.
Zoo treet een oorlogshelt helthastiglijck ten strijt.
Mijn opperste Serjant is Adeldom, wiens krachten Het volck hout wijs by een, om vierkant af te wachten Des vyants oorlogs-troep.
Maer nu de pieckeniers?
Die haecken naer 't gevecht, zy branden al vol viers.
Gy staet om 't geen ick zeg tot in uw geest verwondert.
Elck lit is viermael thien, geheel ruyin zestien hondert.
Wie zijnze?
Zorgen.
Maer wie leyt die trop te velt?
Beschroomtheyt, ongeacht, maer die zig dapper stelt.
Manmoedig volck.
Geteelt van eer, en niet van schanden.
Stelt voort de vaendels in geleeden, laet af branden De brantwacht het geschut, op dat de vyandt niet Ons leger overvalt, naer by ons heeft bespiet.
Het befte oorlogsvolck verdeelt in vier geleden, Hoog duytsche musquettiers mijn zuchten, laet die treden Gezwind voor uyt, op dat zy het bezetten al, Wat Vranckrijx Ammirael wou brengen tot den val.
De Faem steeckt de trompet, laet Mars slag u geleyden, Mijn veltheer eerelijck de vyand zal verbeyden.
Gedachten, wagens die mijn druck en kommer laed, Treek voort voor uyt, ick weet dat my den Koning haet.
Inbeelding, snelder dan de vaendelen in 't zwieren, Zijn als gy ziet piek zwart, om 't leger te bestieren.
Waer, en wie zijnze?
Schaemt met eerbaerheyt verzelt.
Wie voert de achtertocht?
Mijn Blanche, die 't gewelt Door haer stantvastigheydt stantvastig kan verduuren.
Zy voert het paerdenvolk, dat 's achterdocht, die muuren Kan sloopen tot de gront, en wonder snel daer by, Van voer en als verzien, men stel de vrees ter zy.
Aen lijfsverzorging zal 't ons nimmermeer ontbreecken.
Zie hoe de vaendels uyt de yzeré koppen steecken.
Hou stant, men heeft meer dan vier mijlen al gereyst.
Het is nu rustens tijt, het leger rust vereyst.
Een welgevoederde kan dan te beerer slapen.
Een schoone vrouw die doet, ô Theodoor!
vergapen Die goude staven torst, de weerelt volgt haer nâ.
Dit, als dat het strecken zou not schâ In dees gelegentheydt te drincken, of te eeten.
Zoo wil ick voor mijn deel uw schoone graeg vergeeten, Kar.
Dat alle vaendels haer voort stellen als 't behoort.
Haer deelen wel verdeelt, waer toeft gy na?
vaer voort.
Elck vaendel als gy ziet is wel verdeelt na orden.
Een wachthuys maeckt.
Hoe sterck?
Laet vijfentwintig worden Bezetten wacht vertrouwt.
Hoe wijd wel van malkaer?
Ruym zestig stappen, zoo heeft niemant geen gevaer.
De Veltheer die gebiedt men 't leger zat verzorgen Met brant en water, voort.
Van daeg, of tegens morgen?
De Generael heeft reets de naem gegeven.
Van tegenstant.
Heel wel, ick heb de zin gevat.
Men stel de schilwachr uyt.
Wat naem zal men die geven.
Verkijckers, want ick zie om 't leger ron de zweven De schiltwacht, schaemte dient het uytterst bygezet.
het is de Vorst, daer dient op hem gelet.
Mijn onderzaten houd nu stant, wilt niet vertzagen, Gy zult tot onzer eer heel anders het zien dagen, Als gy eer waerd gewoon, zoo strijtmen als 't behoort.
Nu Blanche, 't is recht tijt, hebt gy geschooten, moort!
help hemel!