floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ioris, Gauw-dief.
Tys, 2.
Dief.
Speelt naer den Noen ende eyndight met der Nacht.
Haet en Nydt HAEDT ende NYDT.
Teeuwen, ende Lucas.
Sittende voor de Deur en Lappen.
Teeuw.
DAt steken en naeyen, dat drillen, en draeyen ben ick soo beu als cou Pap Ja cou Pap beu syn?
droogh Broodt en can ick met al’t gelap.
Niet genoegh winnen: t’is al eer Brooyken droogh, maer niet te gierigh Sou ick dan noch wercken?
neen, neen, daer leget.
Lucas singht: Vierigh, aen het wercken Ben ick al den dagh Want ick wil bemercken.
Wat myn staet vermagh: Ick moet myn tydt besteden Voor t’gene dat ons voet Oock ist geen lastigheden Datmen geeren doet.
Geeren wercken?
ô droes Gebuer-man hoe stoffeerde dat?
Seker ick Werck geren Teeuw.
Maeckt dat de Gansen wys, wat Pleysier is Wercken.
Wat pleysier is in alle dingen?
Wat pleysier is in’t dansen?
Wat pleysier is in’t singen Wat pleysier is in ’t spel?
t’cost alles arbeyt en moet En daer is anders geen pleysier in, als om dat men’t geiren doet: Haet en Nydt Elcke Menschen sin heeft jets tot syn genoegen, Ick sien dat k’ Wercken moet, soo wil ick m’er oock toe voegen Liever heughelijck, als treurelijck, want de wyse Man seyt, Werckt en syt vrolijck, want u is op-geleyt Te Wercken, wilt dan uwen roep, vlytighlijck volvueren.
Het Werck waer noch al jet, maer dat men een soo sueren.
Arbeyt doet om schaers droogh Broodt en cleyn Bier Dat’s te verdrietigh, en ick sien ander die schier Niet en doen, en altyt een Slempen ten achteren blyven.
Ick en moey my niet hoe, en wat andere bedryven Ick doent soo’t pas geeft, en jegelijck doeget naer mynen sin Teeuw.
En wat conde ghy doen?
inde Lappery en steeckt niet in.
Gy sult lang’ lappen eer g’u sult Ryck Schoen-lappen: Sy worden Arm diese naeyen, en Ryck diese met voeten trappen En Werckt niet meer tot een ander cryght de Cost voor niet* Smyt om veer t’Werck foy Werck, foy, Lucas.
Ten is my geen verdriet Te Wercken, te meer dat ick daer op moet leven.
Waerom sou u de Lappery den Cost connen geven En my niet?
meynde dat ick my t’stuck niet en verstaen?
Soo wel als gy gy stoeft, en wilt noch al Fraey gaen Maer ick weet’et al me daer en steeckt niet in als Pover.
Godt sy gelooft my schiet noch altydt over Teeuw.
Over dat lieghde, maeckt eens wel rekeningh op u Leer, Lucas.
Ick en reken noyt, en ick vind’ noch altyt meer.
Gy Cletst, en Borght u Leer, en die quaey cnoopen En rekende niet, Lucas.
K’ben niemant schuldigh, en als ick gaen Coopen Haet en Nydt Betael ick Contant, al dat ick heb is Godt en ’t myn Teeuw.
Soo moet ick wel eenen ongeluckigen Teeuwen syn, Lucas.
Sy syn ongeluckigh die de Moedt verloren geven t’Geluc is ront die hem gistren heeft als een Toren g’even Valt nu inden Dreck: en dat is meer verdriet Als een die leegh blyft, en comt tot de grootheyt niet.
Want Ryckdom verheft en baert Hooverdyen.
En die en can dan geenen tegenspoet gelyen: t’Is beter dat men niet en heeft noch niet en begeert Als veel gehadt te hebben en alle mael verteert, Want m’is dan onweert by die met ons verkeerden En niemant Eert ons meer van die ons eertyts Eerden.
Geen Gelt, noch goedt, geen troost, geen Hert, noch moedt, geen raet t’Is fout betrouwt aen Vrient oft toeverlaet, En heeft noch jemant met u staet ontfermen?
Die thoont noch veel te doen, mits seggende, och Armen!
En dat is te harden woordt voor die Ryck syn geweest, Want s’hebben noch het groots Hert, by den droeven Geest.
Daer comt een aen myn Deur, wat magh hy willen vragen?
Ick spoey my om dit Paerken schoenen t’Huys te draegen.
LIEVEN BYKOMINGH.
Lieven.
EN syn de schoenen noch al niet gedaen?
Flus, flus, ick valder dadelijck aen, Lieven.
Geeftse weer ick sals’ een ander doen lappen, Teeuw.
ick souse liever in duysent stucken cappen Sou ick’t Vleesch van myn Tellioor gheven?
ick denck wel neen En datse myn Gebuer naeyden ghy braeckter op Hals en Been Haet en Nydt Den eersten Trat die ghy gonckt ten minsten, hy sout u wenschen Lieven.
Al dat m’een ander gunt valt op syn eyghen penschen, Het gunnen en krenght noyt een hayr vande Mensch, Maer het bederft altyt den gever vanden wensch, En die sy quaet gunnen sietmen t’goet gebeuren: Die Benyers en hebben maer het grimmen, en het treuren, Van wenschen sterft men niet: geeft de Schoenen Lanterfant, Teeuw.
De goey Meesters, houwen t’Wercken in het Lant Want souwen de Geesten altyt hun Wercken spoeyen?
De Lien souwen soo van’t goet Werck overvloeyen Dat de slechte Knoeyers als myn gebuer, en syns gelijck Niet te doen en souden hebben: Lieven.
Nochtans u Gebuer wort Ryck Teeuw.
Alhier geseyt k’en sout geen Menschen gunnen In syn plaets te syn, hoe sou hy Ryck syn cunnen Van Brod’werck?
siet, dats Werck, dat sou yser passeren Dat hy daer eens teghen naeyt, k’en wil hem niet blaemeren Maer myn Iongers Wercken beter als hy op syn best.
Wat meynt gy dat hy van jemant op het lest, Werck sal hebben?
de Lien syn al met hem bedrogen De loop is uyt, de Vliegh is in de Keers gevlogen, Hy heeft het inde Mont maer niet inde Daedt, Hy coopt slecht Leer, dat soo m’er eens me gaet In’t nat het dryft uyt soo voos als Torven, En wye steken, en slechten draet, soo syn’t al bedorven Schoenen, daer hy Hant aen steeckt.
Die gy lest hebt gelapt Die vielen van een, k’en hadder noch qualijck me ghetrapt, Teeuw.
Gy moettet my vergeven: ick liet die myn gebuer naeyen Om dat ick just doen was van’t Werck overlaeyen.
Haet en Nydt Dat ick’t niet doen en cost: alsulcken Brodder ist: Lieven.
K’en brengh hier noyt geen meer, ist dat ghy weder mist Wanneer ick weder com de Schoenen cleer te hebben, Want myn Meester sal’t my wyten, en t’is u schult ghy Lebben: Teeuw.
Gade te Bruyloft om dat g’er soo haestigh mé syt?
K’en weets niet, maer my dunckt dat onse Maert sterck Vryt.
En wete niet met wie, wie sal die Peerel crygen?
K’en cant niet achterloopen mits dat set soo verswygen, En ons Huys is een Huys daer al de Werelt comt, en gaet, Want een Herbergh voor elck een open staet: Soo can ick niet te recht, den waeren Vryer treffen s’En sals my niet seggen, want wy liggen meest altydt on-effen Teeuw.
Maeckt Vriendt met haer, soo langh tot dat g’et weet, Lieven.
K’en salt haer niet vraegen soo sy’t niet van selfs en seet.
Ey, ey valter aen, want dat over en weer loopen Sou ick op het lest met slaegen moeten becoopen.
Gebuer dat’s een gauwe Schelm, die my dit Werck bevelt, Hy spreeckt niet, slabrement, hy telt wederom al Gelt.
O Pastenaken sullen de Caroten noch al Gelt gellen?
Hy moet het Stelen t’is niet mogelijck al dat tellen.
dat ick de Lien cost brengen in dat vermoen En sonder dat men’t my sou connen goet doen doen Dat waer Knaps!
dan hy weet syn saeck wel aen te legghen, Al waert soo, hy sou syn selven suyver maecken met seggen Sulcken Speck-struyf is’t: dan ick sou seggen t’is maer schyn, Haet en Nydt Van beleeftheydt, want de Dieven meest altydt beleeft syn.
Ist saecken dat hy Ryck wort soo moet hy’t hebben genomen Met Wercken wint hy’t niet, t’moet uyt de lengd’ oft uyt de breede comen.
LUCAS BYKOMINGH.
ICk was u quyt Lucas.
Ja, ick droegh de Goeylie werck t’Huys Teeuw.
En contant Gelt?
Och ja, Teeuw.
En dat is my t’ meeste Cruys Dat de Lien altydt seggen wilt eens weer comen Gelijck de Bedelaers, Lucas.
K’heb dat altydt in gedult genomen Teeuw.
En tussen beyn, vast’ en barst van Hongers noot En ander speelt met t’Gelt Lucas.
K’at somtyts wel droogh Broodt Om myn Calanten niet te straffelijck te maenen Teeuw.
Hoort die Falie-vouwer, Lucas.
Dan tegen het Koeckeloeren hanen Heb ick nu wat Godt danck, ick mach nu teghen wat borgh Toch k’bent onweerdigh, en ons alder-eerste sorgh Moet syn alles goets den Heere toe te schryven, En w’en verliesen niet, als w’altyt danckbaer blyven.
,, Queselaer, Lucas.
Seghd’ iet?
Dat weert is datge welvaert Ick gunt uyt myn Hert, want voor myn paert K’en weet van Haedt, noch Nydt, Lucas.
Ick danck u van u gunnen Teeuw.
Ia al waerde myn eygen Broer, ick en sou u niet cunnen* Liever hebben als ick u heb.
de Lien seggen my, maer Haet en Nydt Is het moghelijck twee van een Neringh, malander soo naer Dat die noch Vrienden syn, en van des anders Deught spreken?
Want my dunckt dat ick jemant sou door steken Die anders van u sey als alle goet, Lucas.
Soo hoogh niet Gebuerman, een wysen Man en moet Soo fortsigh met syn Hooft niet altyt door gevaeren Teeuw.
Soo hoor ick wel dat’s jevers met myn laster besigh waeren Dat gy my niet en sout als Vrienden voor gestaen?
Ick sou, Teeuw.
Dat blyckt, dat ghy niemant en sout voor den Cop slaen.
Die slaet moet slaen verwachten, Teeuw.
Daers niet aen gelegen Lucas.
Goey woorden meer vermogen als een Degen: De reden heeft meer plaets als onredelijck gewelt.
Lest dat ick’t hoorden wert in Compagny vertelt Hoe dat het mogelijck was dat gy dus cost geraecken?
En woumen seggen dat g’et met Dievery wont oft met deep-maecken, Ick sey, daer lieghdy aen, k’gaf d’eenen een Slofet En speelden Mesken uyt en hy trock een Stilet Maer t’Volck ende Weert die quaemen tusschen beyen, Lucas.
Maer seght toch wiese waeren die dat van my seyen?
Om geen goet.
Soo hou ick dat gy het niet en weet En dat gy’t selfs syt, die dat eerste heeft geseet; O Gebuer!
het syn al d’oude lasterlijcke trecken Waer mé g’u boosheydt meynt seer heymelijck te decken: Ick weet van overlangh dat gy m’inwendigh Haet.
Al ist dat gy my thoont een Vriendelijck gelaet.
O ongeluckigh Mensch!
altyt tracht de faelen Haet en Nydt t’Sy Leugenen oft waer, van ander op te haelen Die noyt genoegen vint als in eers anders smaet, Die altyt besich syt te lasteren den Staet Van die, oft vande geen, de Priesters dorft gy schellen Met ontucht, Nonnen mé!
een Eelman derft gy stellen By de Rat die van een jeders Coren cnaeght, En deftigh Cryghsman, ghy het Sweert of Bast opdraeght: Gy lastert mé de Daedt van Rechters, Magistraten Rentmeesters, Tresoriers en wyse Advocaten, De Dekens van’t gemeent, en Borgers Capiteyns, En Coopmans, Winckeliers, die schiet gy het Fenyns.
Der booser Lastertongh gestadigh achter d’hielen.
Hoe menigh Eerbaer Maeght, en Weduw’ het vernielen, Huns deughdelijcker Naems, uyt uwe Tonge spruyt?
En joegh nu cortelingh geen Man ten Huysen uyt Syn wel geminde Vrou Om u vervloeckte Tongh, die hem stack in het Hooft Het geen noch vande Vrouw van niemant wort gelooft?
Dus hebt gy oock van my geloof ick sitten peysen, Toch u gebreeckt de const de Nydigheydt te veysen.
MARGRIET BYKOMINGH.
HE, he, en syde van dat schuerwater niet schoon?
O gy Lys gy syt van alle lysen Patroon K’en ben maer een Wyf, maer k’en sou my soo niet laeten overschreeuwen Gy mooght wel Teeuwen heeten want gy syt eenen rechten Teeuwen, Ick geloof dat u Peter dien Naem heeft versien uyt u Planeet: Niet een woordt te spreken?
ba k’had hem daer neer geleet, Haet en Nydt Maer die de snap van jeghelijck van Deur tot Deur,, hebben Die schyten inde Broeck, alse de Man selfs veur,, hebben.
Hoe sat Oom Cool en sagh met een Backhuys soo grau als Bloet?
Schiet u Broeck uyt want ick de Broeck hebben moet Schiet uyt, schiet uyt, want de Voorschoot sal u beter passen, Sa Teeuwen, isse vuyl, soo gaet de Broeck eens wassen, Teeuw.
Ey, ey, en maeckt hier niet een al te groot gedruys Oft k’lap u nu terstont, met een Leest in’t Backhuys Datter t’root Sweet naer volght, Marg.
g’en dorft niet eens Kicken: By een ander, en my, soude derven in-slicken Neen onder ’t Armken deur met sulcken een Jan-gat, Teeuw.
Heb ick hem niet geslaegen, k’heb hem ghenoegh gehadt Hy heeft wel dier genoegh het seggen moeten coopen.
Gy weet wel dat de Lien seer om syn Werreck loopen En terwyl dat hy my hier, en daer by geleeck Soo was hy leegh, en vrocht terwyl niet eenen steeck, En soo ben ick genoegh van hem in als gewroken Wat dunckt u?
Had’ hem dan wat langer aengesproken Hoe was die Rekel leegh?
Lucas sluyt den Winckel.
Hy sluyt de Deur, wat’s dat?
Luyck hebde flus wat gheseet?
comt seght nu noch wat, Gy Slepus, gy Schoon-tael, gy Devotaris Gy seght dat g’et met Wercken wint maer Godt weet oft waer,, is LUCAS BYKOMINGH.
* Lucas.
DAt’s seker Moeder Godt wetet alderbest, en Ick houw my wel gerust met dien die ick ben Haet en Nydt K’en heb van d’uwen niet, wat hebt ghy dan te claeghen?
Dan hy moet wel ongeluckigh syn die de Nydigen sal behaegen: Teeuw.
Neen wy en benyen u niet, Lucas.
De Nydt is sulcken quaedt Dat selfs de Nydigheyt de Nydigheden Haedt: Sy schaemt haer eygen selfs datse soo grouwelijck verwoet,, is En geen reden en heeft, dan om dat Godt soo goet,, is Dat hy de Menschen voorspoet en gesontheyt sent.
Hoort dat segh ick u noch, want dat’s u onbekent, Ick sal aen u voordaen alleen het Lappen laeten Want flus creegh ick tydingh soo ick ginck over Straeten, Hoe dat myn Moetjen gestorven is, En heeft by Testament my al haer havenis En Goederen gemaeckt ontrent vyfduysent Ponden.
Siet daer het Testament terstont aen my gesonden Waer by ick seker ben hoe alle saecken staen, Toch k’moet my eens van als wel ondervraegen gaen.
Wel dats nou eenen Lapper Waer blyfde gy?
Waer blyfde gy?
Wel snapper Ist myn schult datge geen Goet en vergeert?
t’Is al niet Als een Man naer geen Wyf met Gelt uyt en siet Oft ten minsten, die het staet te verwachten.
Men siet die geen Goedt en hebben dat die het soeken en trachten Haet en Nydt Met Wercken te crygen, en die vaeren dickwils t’best, Teeuw.
Spreeckt van geen welvaert, spreeckt liever van de Pest, Want welvaert schout ?
ons, en ander gaetse tegen.
Daer heeft dien Bengel allen dat Goedt gecregen En heefter noyt van al syn Leven voor gesweet En ick, die al myn tydt met Wercken heb besteet Can aen de schraele Kost, ter nauwer noot geraecken: Marg.
Hoort al de Schoenen die hy pleegh te vermaecken Die sulde gy nu doen, want hy is nu te Ryck Hy scheeter t’seffens uyt Teeuw.
Bleef hy noch myns gelijck Soo sou ick d’Arremoey noch beter connen lyen: Ja, dat my jemant wou terstont den Hals af snyen Ick lietet toe, want ick ben’t al te wars gesien Ryck, Ryck, ist mogelijck?
Misselijck oft Misschien Dat hy dit maer en seydt op dat hy mocht een Rycke Bruyt,, Trouwen.
Och dat het niet waer en waer, hoe sou ick hem uyt,, jouwen Sou hy wel Vryen, dat hy daerom soo stoeft en craeckt Ick moeter eens naer vernemen, want de Schoenen syn volmaeckt Godt sy gelooft; Marg.
Teeuwen, wel nu spreeckte van deegh Teeuw.
Ick peys oft ick dan oock eens wat Ryckdom creegh, Ick sou wel devotigh syn, creegh ick al dat myn begeer,, is Seght nu oock Godt sy gelooft dat, dat, Werck cleir,, is Marg.
Als gy’t seght ist genoegh, Teeuw.
Segget gy oock, sa, sa, Marg.
Om dat ick wil, Marg.
Gelyckmen de Kinders seet, seghme na, Teeuw.
Nochtans gy sullet doen Haet en Nydt Marg.
Wel waer voor dese grillen?
Dat comt my soo in’t sin, Marg.
Wel wacht dat ick sal willen.
Al dat de Man belieft behoort de Vrouwe mé, Marg.
Gy sout seggen dat k’ een Sottin waer dat ick dat de, Teeuw.
Die syd’ al even wel, ick segh gy sullet seggen Oft ick sal u t’Spanriem tussen Hals, en ooren leggen.
Dat wou ick wel eens sien, Teeuw.
Siet’et dan,    Vechten.
O gy Fiel?
O gy Beul?
Segget dan, Marg.
Ick en sal, Teeuw.
En sulde?
Neen by myn Ziel.
Soo moeter haer laeten Marg.
Doet u best want t’is nu al verhoetelt, LIEVEN BYKOMINGH.
HOe gaet dit soo in’t Werck?
dat’s gheestigh getroetelt Wel Teeuwen hout maet, wel hout hout op Margriet Teeuw.
Segget nu dan terstont, Marg.
K’en sal Waerachtigh niet.
Ick bleef’er liever Doodt als te Leven in sulck gerengel Teeuw.
Gy obstinate Vrou.
Dat ick den Bengel Niet in en volgh, in alle Sotterny, Teeuw.
Hoort Lieven het comt met u Schoenen by: Gy hadtse my op’t hooghst bevolen af te maecken En tusschen beyen syn myn Gebuerman eenige saecken, ?
Geschiet tot synen last, men weet niet seker wat, oft hoe, Men mompelt Dievery, siet synen Winckel is toe: En gelijck men hem behoort voor syn Gebuer te setten Haet en Nydt Soo cost ick niet om dat het Werck my dat beletten.
En soo’t nu gedaen was sey ick, dat ick noyt te seggen mis, Godt sy gelooft!
dat Lieven nu gerieft is.
En ick wil dat sy’t oock seyt, en sy wilter in falen En wil ick’t dan hebben soo moet ick ’t met Campen haelen, Marg.
Doet vry u best, Lieven.
Segget, als het soo veel maer en schilt Nou, Nou, Marg.
K’en wil niet om dat hy’t soo hebben wilt.
Sou ick soo naer syn pypen moeten singen?
Nou heet hy my dit en morgen sou hy my heeten in’t Water springen, Daer Buffels Meester syn daer houwense Wet, noch maet, Teeuw.
Gy sullet nochtans seggen Marg.
Soo wil ik datme queet niet wat, slaet Teeuw.
Gy sullet seggen oft gy, oft ick sulter om sterven.
Maer Teeuwen hier vergeren veel Lie die niet en derven Luy Lacchen: maer Lacchen in hun vuyst met sulcken vermaeck Dat t’hun aen’t Leven baet, om datse sien soo cleynen saeck Soo bevochten, ja eenen Siecken souwer me genesen, Teeuw.
Ick sou liever eenen Beul als jemants Medecyn wesen, Souwense soo Lacchen best maeck ick daedelijck Peys Lieven.
Dat gaet wel,                      Hy kust syn Vrou.
Hoort Teeuwen, k’en sal u naer dees reys Niet meer weerspannigh syn, maer soo dickwils als gy wilt, Godt sy gelooft seggen.
Myn Lief, soo sal’t Kussen te hert syn daer g’u hooft op sult leggen.
Siet wat veranderingh is hier in eenen ooghenblicx tydt?
Haet en Nydt De Man wort wel gesint alleenelijck uyt spyt Dat een ander in syn Vechten sou plesier,, scheppen: My dunckt dat hy liever sagh in eens anders strooy een Schup met Vier,, scheppen Op hoop, dat het heel Huys daer door verbranden mocht Als datter jemandt om te blussen, eenen Eemer Waeter brocht.
De Vrou die obstinaet de Man niet wou believen Al cost sy, met een woort syn dwase Kop gerieven Wort met een enckel Kus, tot g’hoorsaemheyt gebrocht, Het geen noch dreygement, noch slaegen en vermocht.
Hier heb ick aen geleert oft ick eens quaem te Trouwen, Hoe datmen Leven moet met d’obstinate Vrouwen.
Een Vrou wordt meer ghetemt door’t streelen vande Man, Als datmen slaet, oft dreyght, al watmen dreygen can.
De Vrouwen syn te Kints om herde dreygementen Met een onsachelijckheyt in hun gemoet te prenten.
t’Verstant en rust niet dan op spelen, en op Jock, Gebruyckt dan vriendelijckheyt maer nimmermeer geen Stock.
Ja, dat gy in’t gemoet beswaert waert met gepeysen Soo wilt u voor de Vrou toch welgesint geveysen, Hun dient geen swarigheyt: maer, soo sy weten most Soo lieght om beters wil, Mans leugens Vrouwen troost.
t’Is oock een cleyn als sy daer me syn te paeyen Datmen’t soo niet en doet, ick sou altydt goedt Weer Craeyen By myn Wyf, ick sou Esopus fabulen als Evangelien segghen, Waer het met Liegen te doen, ick souder myn deel wel by legghen: En soo myn Vryster van Leugens haer beclaeght Soo segh ick, datse van de waerheyt luttel kennis draeght.
Ick segh datse, Fraey, Ranck, Jonck, goedt, beleeft, en als door-vlogen Sneeu soo wit is, en helaes?
t’is altemael gelogen.
Haet en Nydt Het Vrouwe volck neemt al aen datmen tot hun Loftuyt, Al wetense dat soo niet en is, sy dencken hy sieget’er uyt, De Keirel sou my cuysschen al waert dat ick in een Riool,, stack Want men vont noyt leelijck Lief, noch witte Cool,, sack Wat sien ick daer in’t verschiet van de Straet?
ons Maert, Sa Teeuwen haest u, wat moete hebben, met een vaert Want die Colfdraeghster sou my beclappen By Meester oft Vrou, dat ick den tydt verquist met snappen Marg.
Comt soo langh in Huys en soo sy daer u vraeght Wy sullen seggen datge deur syt Lieven.
Dat g’et Vuyltjen wel vaeght Want ick ontsien meer de Tongh van een quaet Meysen Als een Maeyers pick, oft scherpe seysen: Want oft men in’t behagen van syn Volck staet Men raecter lichtelijck uyt, als ’t niet met t’Meysens sin en gaet.
n’En Knecht die met een Maert woont moeter de Vryer aen maecken Oft hy sal uyt haer’s Gratie uyt syn Volckx gratien, en uyt den Huys geraecken.
TANNEKEN.
Tannek.
WEl is het hier oft niet?
t’is t’selfde Huys nochtans!
Hoe de Deur toe, het schynt datter bycans Niemant en woont als machtige Rentieren.
Ick clop eens, noch eens dan, sou hy wel syn gaen swieren En laeten de Winckel de Winckel syn?
Neen de Man is daer toe al te fyn: t’Schynt datter niemandt t’Huys en is als Vensters en Deuren Haet en Nydt Wat macher schuylen, ten isser niet gestrooyt, het can gebeuren, Dat hy stil Getrout is, wat Fiele stuck waer dat!
Had’ hy dat gedaen ick maeckten hem de Stadt Hoe groodt sy is te cleyn, de derde Keers sal’t al verlichten.
TEEUWEN BY-KOMINGH.
DAer’s niemant t’Huys Tannek.
Men moet al de Werelt niet onderrichten Hoe syn Gebuerens saecken just gelegen syn, Tannek.
Isser swaerigheyt?
Ick heb de Man, altyt voor fyn, En degelijck ghehouwen, t’schynt dat’s hem jet te last leggen Maer men lieght al veel van hooren seggen.
Heeft hy jevers eenen Neerslagh gedaen?
Ick en moeyes my niet Lief ten gaet my niet aen Die niet en seet, en heeft niet te verantwoorden.
Genomen ick seyt u, gy sout seggen ick hoorden Het van dien seggen, als oft ick het had’ versint En den eersten waer, neen, neen, het swyghen Lief Kint, Ist best, k’hebber weynigh hooren claegen dat s’hun in seggen gebroken,, hebben Maer veel die hun beclaeghden van te veel gesproken,, t’hebben Ick draegh myn Gebuermans ongeluck al swygend’ in myn Hert.
Ke seghtme watter schuylt?
Misschien suld’ op de Mert En Saterdagh wel sien hoe dat syn saeck sal enden, Toch liever de Tongh verbrandt als jemandts Eer te schenden.
Ick bid’ u!
seght my toch wat dat hy heeft ghedaen?
Haet en Nydt Teeuw.
Toch met belooffenis van nimmermeer vermaen Want ick draegh hem goedt Hert al syn Dieven niemants Vrienden, Myn Liefd’ en can, nochtans, dit quaedt in hem niet vinden: Hoewel syn vlucht die geeft de saeck een groote blyck Dan synen Advocaet gebruyckt noch een practyck, En seght dat hy’t Goet door Erffenis heeft gecregen Van syn Moey, nochtans de reden stryter tegen Want syn Moey was Arm: toch t’is een behulp’ ter noodt, Want hem niet beschudden en can dan syn Moeytiens Doodt, Die nu cortelingh just is van Pas gestorven.
Hoe sou hy een Dief syn?
wie sou dat dorven, Dencken, ick laet het seggen staen van sulcken goeden Man?
Den schyn van Deught het meest bedriegen can; De Dieven princepael maecken met d’een Handt Sermonyen, Terwyl sy met d’ander Hant u Sack, en Borsen snyen, Tannek.
Soo werter niemandt, schier ter Werelt meer betrout, O Heer ist mogelijck?
Weet dat het my berout Dat ick’t u heb geseyt, terwyl ick in u wesen Sien datter een groote Droefheyt in u is geresen: Dan sooder Droefheyt Gelt, soo ben ick al te droef K’was hem een goet Gebuer, hy heeft oock wel de proef Van myn getrouwigheydt van over langh genoten.
En daerom gelyck het my noyt voor hem en heeft verdroten, Te loopen seght vry wat dat gy van hem begeert En watter doenlijck is dat wort door my gecleert.
De Man die is my vremt, k’heb van hem niet te eyschen Haet en Nydt Teeuw.
Met Oorlof, dat k’ u vraegh, en syt ghy niet het Meysen, Van Abram inde Poort?
Ia, waerom vraeghde dat?
Dat Lucas dickwils van u heeft vermaen gehadt Die Dochter sal’t syn die in myn Arm sal slapen Tannek.
Wat quelt hy my?
daer soume soo veel uyt rapen Al had’ ick hem veyl geweest, Teeuw.
Daer ginck hy niet aen om Tannek.
Betrout dan eens Menschen, ick waer liever stom Als het Mannevolck noch wat toe te seggen: En soo heeft hy u de gelegentheyt gaen uyt-leggen, Van ons Vryagie?
wat Sot, Teeuw.
Van woort tot woort heel net, Tannek.
Sey hy dat en Sondagh den Troudagh was geset?
Altemael Tannek.
En dat hy my dry Ringen sou geven?
En dat hy een stuck Lywaet sou doen Weven Tot Hemmen voor hem, en my?
Ick dool daer in Soo veel als hy sey, dan ’t comt my inden sin Als ick’t u seggen hoor, ick en ben geen Lieger Tannek.
Sey hy niet dat hy my geven sou syn eerste Vrouwens vlieger?
En dat hy eens Bors met Gelt had’ langh voor my bewaert?
Hy sey oock dat gy claeghden van synen rouwen Baert, Tannek.
Heeft hy’t soo nauw geseet?
soo hoef ick u niet te veysen Teeuw.
Hy heeft soo veel geseyt en can’t niet al gepeysen Tannek.
En dat hy een Dagh sou spelen met my gaen: Daer hy syn Kinders in’t Walsch-lant had’ gedaen?
En dat hy my hondert Pont tot een voor waerd’ sou maecken, En dat ick een Siel sou draeghen van’t alderschoonst root laecken Haet en Nydt En dat ick’t Silver-werck sou draegen aen myn Sy En oock een gouwe Cruys, de Peirelen daer by Aen d’ooren, en dat hy een grooter Huys sou hueren Dat hy’t trots een Schoen-lapper uyt sou vueren?
Dat cost hy wel doen met ander Lieden goet, Tannek.
Ick sal u altyt danck weten de vrientschap die gy doet Dat my dit van u in tydts gewaerschout,, is Want het is te laet berou, als de Bruyt getrout,, is.
wat ongeluck waer dat te Trouwen met een Dief?