floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik zal 't den Heer Marquis doen vragen.
Maar, vind ik u op leugens, hoe Zult gy 't gewigt van myne vuisten dragen.
Mind gy uw vlees, zoo zie wel toe.
Maar, Posito, gy had het eens op straat gevonden, zoo hoort het my, maar u niet toe, GOVERT.
Wat u?
Ja my, geheel en ongeschonden.
Gy vind het in myn dienst.
Digitized by google al ten ei BLYSPEL.
Al wat gy doet, dat is door myn bevelen.
Ik vind een dukaton op straat.
Dat staat aan my, om die met u te deelen, Of wel te houden, als in t Corpus juris staat, daar van het vinden.
wyd en ampel, staat geschreven.
Voor zoo veel als een knegt belangt, en zynen Heer.
Al wat een knegt vind, moet hy aan zyn meester geven, als iets hem eige zonder meer.
Wie kockkoek hoorde zulk een stelling van zyn leven!
Ja zulk een stelling, en die vast gaat.
Maar kom aan, Om u te toonen, dat ik u kan deugd bewyzen, En de gemaklykste weg met u in wil slaan, die u verpligten zal uw Heer alom te pryzen, zal ik u handelen, gelyk myn eigen kind.
Dat 's dit gevonden gelt, voor ons, in twee verdeelen, op die Condisi, dat, zo gy eens weer wat vind.
Gy ook zoo doen, en my geen poets daar me zult speelen.
toon ik niet, dat ik uw welstant zoek?
Ia gy verbind me zeer.
Uw overleg is kloek.
tex zyden.
'k zal verlost haast zyn hoop ik van Jonker pover.
Die met de droes gescheept is, moet 'er ook mee over.
Kom aan, reik uit de helft dan, die ik hebben zal.
Want quam zyn Nigt, dan kreeg ik ligt weer niemendal.
Houw op de hand.
Zie daar, daar is, opregt en zuiver, Een enkeld daaldertje, met anderhalve stuiver.
Maar nu.
Zeg me eerst een reis, wat jy met al dit gelt Nu doen zult?
't zyn altans gevarelyke tyen.
Was het niet best by my op intrest dat gestelt?
Hy moet sparen, die altans tragt te bedyen.
Kom geef het my, ik zal 't bewaren.
Go! b3v, p. 22 govert.
Ik denk 'er morgen een paar schoenen voor te koopen, want op deze oude kan ik geen zes huizen veer, met drooge voeten langer loopen.
Ha, braaf.
Ik heb 'er juist een paar heel sterk en goed Die ik niet langer als een winter heb gedragen, zoo heeft genaait, als gy 'er ergens voor uw voet Een paar zult vinden.
'k heb in 't maakzel geen behagen, sinjoor.
Ze zyn my al te droog, en te oud van dagen.
'k loof dat zy heugen van meer als drie hondert jaar.
Een vyg.
Zo lang niet.
Zy zyn van myn Grootevaar.
Van wien myn Vader ze geërst heeft, na zyn sterven, op dat ik haar weerom na zyne dood zou erven.
Gelyk ik altyd ook heb, voor wat raars, bewaard.
Daar zyn goen kosten, als ge zien kont, aan gespaart.
't zyn vaste zolen voel, gy kont ze niet verslyten Nog in geen drie jaar tyts.
Het mogt u namaals spyten Dat ov e en konststuk, door antiquiteit vermaart Zoo wonderlyk doorwerkt, en zoo veel jaar gespaart, Om uw Voorouderen daar aan steeds te gedenken . had gaan vetkoopen.
VREKXAART.
Dat alleen kan zulks niet krenken.
K heb nog meer andere kleinodien, waar aan Ik haar gedenken kan koop ze ter goeder uren Gy zult er, voor het minst, twee jaren lang op gaan En dan zo zullen zy de nieuwe nog verduren, Zelfs zonder dat gy er hoeft spykers in te slaan.
En egter wil ik ze u beneen de waarde geven.
Daar Digitized by google BLYSPEL.
Daar zyn, by myn Grootvaders leven, twee guldens, en zes stuivers voor betaalt.
Gelyk ik t vind, in zyn Memoriaal, beschreven.
Met nog een oorje aan de jonge.
GOVERT net verhaalt.
Gy egter zult niet meer als twee en veertig geven, hoe noode, dat ik ze my ook zal maken quyt.
Maar 'k doe 't alleenig om uw voordeel en profyt.
Myn Heer, heb, dank.
Het is vergeefs uw hooft te breken.
Dit ouwerwets gestel, is my niet aan te preken.
De pollevy, zoo rond, en smal, gelyk een tap Die m'in een bierton steekt, de neus zoo breed van voren, Gelyk de palm van een manshand, neen dat staat knap.
Ik kreeg de jongens, zo 'k die aantrok, om myn ooren, of brak den hals, liep ik 'er ras me van de trap, En dan had ik myn gelt, en myn fatzoen verloren, En gy uw knegt.
Dus dient die koopmanschap gestaakt, hoe ik ze meer bezie, hoe zy me min bekoren.
Ik zoek na schoenen in onze eigen eeuw gemaakt, en geene aloude, lang van dezen tyd gewraakt.
Ja een paar brakjes na de hedensdaagse mode, Die in een week twee drie bek af zyn, is t niet waar?
Ik steek 'er nog de walg niet eens zoo van, hoe node Gy die wilt hebben, kakelaar.
Jy hoeft haar oud fatioen niet eens zoo uit te meten.
Jy diende, in plaats van al die praat.
Wel met aen en die houds wat langs die huit gesmeten.
Hy doet zig zelven leed, die jou ten besten raad.
Maar daar komt syme, Heer, ligt na de schotel vragen.
Dat ik eens ben uitgegaan.
Hoe komt de Gek ons daar zoo ras om plagen.
Geef hem een praatje, en houd hem aan de deur maar 'k ga onderwyl eens zien waar Janno Nigt mag blyven VIERDE TONEEL.
SYME, GOVERT.
Wel Govert, maat, waar is uw Heer?
Niet tuis altans.
Hoe na komt ge om de schotel weer?
ligt dat gy me kont geryven.
Dat is myn boodschap GOVERT.
Ik u geryven!
ja toch zo!
was dat waar, myn holle maag zou van den honger zoo niet rommelen.
Al wat in huis is, is hier opgesloten, vaar.
Daar valt voor my niet veel te roeren of te schommelen.
Hoe duiker, Govert, komt gy aan het avontuur Van hier by zulk een Baas te wonen?
Waar hebt gy op gezien, ligt op de hooge huur Daar hy zyn Boden me gewoon is te beloonen?
Of heb je t uit devosi ligt gedaan, om in dit schrale huis het vasten braaf te leeren?
Dat leste is wel het naast geraan.
Ik word zoo vet, dat ik schier zak uit al myn kleeren, en 't was te vreezen, zoo 'k geen steenen by me droeg, Dat my een harde wind wel ligt in 't water joeg.
Ik was hier vremt, toen ik in Brussel quam passeren, 'k zag Vrekkaart, niet om hem myn dienst te presenteren, maar hy, my ziende, bood my zelf daar toe de hand.
Zoekt gy een huur, sprak hy, 'k ben om een knegt verlegen.
't was, antwoord ja.
Ik was, eet ik het wist, verpand, heel bly dat ik zoo gauw, een meester had gekregen.
25 SYME.
Gy dient den grootsten Vrek van het geheele land.
Daar weet ik best dan te vertellen.
Geen gieriger van all' de gierige gezellen.
Maar, hoe ik dagelyks zyn beestig leven wraak, nog heb ik dikwils in zyn kuren myn vermaak.
Onlangs had de marquis hem eens verzogt ten eten, Dat hy hem, door zyn knegt, liet daags te voren weten, hy gants verheugt, dat hy weer zou uit smullen gaan, Zei my gy moet u met geen eten overlaan, het mogt u hind'ren aan uw schryven, al 't slampampen, Verwekt in onze maag veel dikke, en quade dampen, Waar door men word van lust, om wat te doen, berooft.
Want uit dien dampen komt alleen de pyn in 't hooft.
Wie fris, en nugt're blyft, hoeft daar noit voor te vreezen 'k Moet morgen avond, by den Heer Marquis eens wezen waarom het noodig is, dat ik van daag wat vast.
Want anders was ik hem geen aangename gast, wyl hy zyn kost niet graag ziet van de hand afwyzen.
Ja, dagt ik, wandel maar, zoo raak ik ook aan 't spyzen Eens, van een spekstruif, die ik lang had vastgestelt Voor my te bakken, hoe gering voorzien van gelt.
'k had van het tuisbrenggelt somtyts zoo wat verzwegen, en vyf blauw muizers dus in 't end by een gekregen, et nefas, en daar mede was ik klaar.
Het hoenderkot, waar uit de Bakker jaar op jaar ons de eijers afkoopt, want die zyn te duur om te eten, had ik een half dozyn ontknepen, moet je weten En voor de munt, waar af ik aanstonts heb gemeld My spek, en meel gekogt, des alles was bestelt.
Myn Meester uit, de Nigt na bed, ik aan het bakken op wat klein vuur, bestaande uit weinig drooge takken, die nu, en dan myn Heer van straat had opgeraapt.
Myn leven heb ik na geen spys zoo wyd gegaapt.
Myn tanden waterden, als ik de struif zag zwellen.
Ze rook zoo lieflyk.
't is niet om te vertellen.
Myn lege maag kroop door myn hals schier in de pan.
Myn oogen vlamden, en geen oog had ik 'er van om myn gebak, voor zyn geboorte, te verslinden.
Maar als ik my haar om te slaan zoude onderwinden, wierd er gek lopt, en dat met zulk een luid rumoer, Dat ik, van schrik, byna, ter neer zeeg op de vloer, in dezen angst, met myn geschoke struif verlegen, zogt ik er mé verbaast den tuin in, allerwegen Waar ik ze bergen zou, de pan was gloeijend heet, Tot dat ik ze in het end, neerplante op het sekreet, Niet bang, dat eenig inens haar op die plaats zou zoeken Myn Heer voer onderwyl metkloppen, en met vloeken Vast voort, gelyk verwoed om dit lang buiten staan.
Hontsfot, riep hy, zoo haast ik open had gedaan, Waar blyfje?
ik had myn zelf de laag dus haast gegeven En hier met u van de noot geperst, en voontgedreven Vliegt hy den tuin in, na t sekreet toe, arme man En zet zyn portefraas in t midden van de pan, t geen zoo vervaarlyk hem schreewen decd, en gillen, of hem de Nikker had gegrepen by de billen, Waar op hy, vlugtende, t gewei verloor in t zand.
Maar had den Ezel hem niet deerelyk gebrand?
Al vry wat.
Ik, die wist wat hier af stontte komen, had fluks, zoo haast hy liep, de pan van daar genomen, En die verborgen naast een hoop van aard en zand, Terwyl zyn niet vast met het ligt quam by der hand, waar mede ik zien most, wat hem zoo had konnen blaken.
Wy keken samen, maar men kost 'er niets van maken, waarom hy, bang voor spook, den tuin en het sekreet Van zyne Prochipaap, daags daar aan wyen deed.
Met zulke klugjes moet ik dik myn druk vergeten.
Als 't my niet beuren mag eens myn bekomt te eten.
Gelyk als hier, want ik had nu tot struif geen lust, die Digitized by google'len BLYSPEL.
Die van zyn agterpoort zoo deerlyk was gekust, schoon ik van honger, by my zelf, niet deed als klagen, daar hy zig nu voor 't minst verzaad had voor vier dagen.
Hy zou, gelyk de Steur, graag leven van de wind.
En tot die zuinigheid is ook zyn' niet gezind.
Indien de Gierigheid op aarde was verloren, zy wierd uit deze twee volmaakt weerom herboren, van welkers wederga op aard geen schyn en is.
Als hy des smorgens vroeg somtyds komt uit de mis, en hem de Bedelaars omringen met verlangen Om wat te hebben, weęt hy die heel raar te vangen, hy wagt tot dat hy 'er heeft agt of tien by een, komt, zeit hy dan, volgt my, 'k zal u wat werk besteen, En wel beloonen, mits dat gy u braaf zult spoeden.
Deze arme menschen, die niets quaads van hem vermoeden, zyn straks gereed, waar op hy van dit goor gespuis Gevolgt, zig weezer begeeft in allen haast naar huis, Daar hy, elk na zyn staat, het fruit geeft af te plukken Den hofte ryven, en het onkruid uit te rukken, Waar by zyn niet dien dag dan trouw op schild wagt En dus geen vrees is, dat er iets verloren gaat, Of men gedragen word van deze schrale bende, lendo.
Die zy doen werken, dat hun t zweet loopt langs de straat, als dit van smorgens nu tot savonds heeft geduurt.
Komt, hy van boven, om den troep van hem gehuurt, ook te betalen.
Ja, ia hooren tog waan mede?
Daar, zeit hy, is een duit voor elk, gaat heen in vredę, waar door de Bedelaars zoo bang zyn voor ons huis Geworden, banger, als de drommel voor het kruis.
Dat hem de moordsla durft hy zoo die bloen hetalent GOVERT.
Geen stilleveger doet hy oit tot onzent halen.
Dat gelt verdient hy zelf, hoewel 't wat leelyk ruikt, want in de plaats van mist, word onze drek gebruikt.
Om zyne bedden van aardvrugten mee te dekken.
Niets is 'er, of hy weet 'er voordeel uit te trekken Gelyk als hier uit, daar hy zegt dat op het minst.
Voor hem meer uitvloeit, ja meer als drie dubble winst.
'k zal geene aardbezien van hem oit komen vragen.
Die uit zoo schoonen mist haar rypheit moeten dragen, neen, govert, neen, ik scheld uw baas die vrugten quyt.
Ja, hy verkoopt ze, tot zyn merkelyk profyt, en fluit 'er 't gelt af, in een kist met ysre banden, den Zoo sterk, dat daar de droes zyn klauwen aan zou branten, zoo hy ze van de plaats wouw tillen, daar zy staat.
na 'k kan hooren, kameraat.
Gy staat 'er wel mee, gy by dit monster nog te woonen, maar hoe lang denki GOVERT.
Tot allerheiligen.
Dat wil sint juf u loonen.
Want quam de droes eens om een drooghans zonder hy mogt u pakken, in de plaats van uwen heer.
1.0 GOVERT.
Neen, langer zal by my niet in zyn, kerker houwen.
Maar hoor ik moet u nog een speultje toe vertrouwen, waar aan gy zien zult, hoe hy ook om winst uitvliegt, dat zyne gierigheit zyn wysheid dik bedriegt.
Onlangs toen yder een de tyding klonk in de ooren, dat hier een jonge Prins van Spanje was geboren, Waar door de Hartog, en het gantse hof verheugt Een open hof hield in alle uitgelate vreugd, Waar na veel duizende van mensen samen krielden Die met de Borgery en andre feestdag hielden, De Vorst veel vaten wyns, voor t volk uitloopen deed, En veele stukken gelts op straat te grabbel smeet, Dagt Digitized by Google Na BLYSPEL.
29 Dagt het myn heer niet goed, daar dus wat viel te kippen, deze gelegentheit voor by te laten slippen, wyl hy, op aarde, niets zoo zeer bemind, als gelt.
Hy fluks de mantel om, als t uur was vast gestelt, Waar op de Hartog, noit zoo wel, als nu te vreden Dien zilvren regen, zou doen dalen na beneden, Begaf zig onder t volk, in t midden van t gedrang Vast gapende na buit.
Hy stont hier niet heel lang Wanneer een schoon stuk gelt, dat vele blonk in de oogen, Gelyk een gulde straal, benevens hem gevlogen, regt voor zyn voeten viel, hy hier af gants verbaast wierp met zyn lyf zig daar op neder, in dien haast Niet zonder reen bedugt, gelyk het stond te schromen, Dat deze schoone prys hem worden mogt ontnomen, Gelyk gebeurde, hoe zorgvuldig ook bewaart.
Want als hy, om het gelt te dekken, dus op de aard lag uitgestrekt, en, in dien storm, veel eer zyn leven.
Als dees getrokken prys ten besten had gegeven, En hy van allen kant, door t onverduldig grauw Hier om geplukt wierd, en zoo fel gebragt in t nauw, dat hy gevaar liep van het leven te verliezen, Moest hy t verlaten, en het hazenpad nog kiezen, Om verder onheil voor te komen.
Dus gestelt hy me tuis, niet min beladen als met gelt, berooft van mantel, in dien grabbelstorm gebleven, De vingers plat getreen, de neus aan bloed gevreven, Drie tanden uit zyn mond, twee gaten in het hooft.
Zyn kleed bedorven, en van hoed, en pruik beroost.
Nu was t mirakel, dat hy zig niet bragt om t leven, Zoo hevig wierd hy van de wanhoop aangedreven, Niet zoo zeer om de pyn zyns lighaams, als uit spyt, Dat hy zyn hoed, en pruik was, en zyn mantel quyt.
Een scha te afgryselyk, om immer te vergeten, hy raasde, en tierde, als een die dol is, of bezeten.
En wouw, wat ik ook preekte, om geenen Chirurgyn Doen zenden, eer getroost te sterven, in zyn pyn, als, na dat zwaar verlies, nog meesterloon betalen.
Sr. gELEERDE ADVOKAAT, SYME.
Zie, wat een gierigaart niet op zyn hals kan halen, die van zig zelven is de gruwraamste tieran.
Om dat hy nimmer tot bekeering komen kan, waar toe een Moordenaar of Dief dik word bewogen, wanneer zyn misdaad hem gestelt word voor zyn oogen.
Een Vrek heeft niets hier af te hopen, die gedoemt, zyn vrekheit met den naam van zuinigheit verbloemt, en zig dus inbeeld hier niets aan te zyn misdreeven.
Zyn Nigt, die kort na hem, zig had na t Hof begeven, Op hoop van in t gedrang, een groote kruik vol wyn Daar te bekomen, om daar vrolyk me te zyn, Gelyk ze voorgaf, toen zy daar me heen ging stappen, Quam, op de zelve tyd, ook met gescheurde lappen Weer tuis, niet roepende, als och!
de kan!
Myn hooft!
myn hooft!
Daar is 'et 't oor nog van, vertoonende met een, in dit luitrugtig klagen, den stok, waar aan ze op schonet de wyn kan had gedraagen, daar 't oor nog aan hing, als het eenigste uit dien brand, Nog over hy verwoed om zoo veel schade, en schand, En egter, om haar te vertroosten, nog genegen bad haar, dat zy hem tog zou zeggen, door wat wegen Zy zoo spoor byster was geraakt, in deze ellend.
Waar op ze huilende verhaalde, hoe een Vent, Terwyl zy bezig was haar kan vol wyn te tappen, Gants ongeduldig op haar aan was komen stappen, En met een boos gelaat, om dat zy stond voor 't vat, Waar onder hy zyn kan graag gehouden had, haar in het eerst gedreigt had, daar van daan te jagen, En namaals met een stok zoodanig had geslagen, dat hare kan, vol wyn, aan scherven op de straat Gevallen was, en zy geraakt in dezen staat, Gesleurt, geslingert, met gevaar van lyf en leven, Haar hand gequeist, en van het volk van daar gedreven, Gelyk ze 'er uitzag, als een Heks die toov'ren zal.
Hier op begon 't gehuil met even luid geschal van lof.
S. le kat. joor se.
Een ses.
Dae ige men o tond or adante gelgen.
De staat, eeles andage, gescha BLYSPEL.
Van wederzyden zy, om t geen zy had verlooren, hy, om zyn mantel.
Was ik, riep hy, niet geboren, maar in dat uur gestikt, zoo was my deze scha niet overkomen.
dit treft dit treft te na.
Nu wouw de Nigt haar zelfs met rottekruit vergeven, dan hy weer met een strop zig brengen om het leven.
Maar wyl 't vergift, gelyk het touw, niet als voor gelu Was te bekomen, wierd dit nog wat uitgestelt.
Dus was 'er niets te doen, als weer met goe manieren Te huilebalken en als dol door 't huis te zwieren, De kamers uit, en in. luid en onbevreest, als of het gantse huis vol spooken was geweest, Want elk scheen, om zyn scha, daar van te zyn bezeten, Met zulke klugjes moet ik meest myn leed vergeten, Terwyl myn holle maag van honger kermt, en klaagt, en hy, voor alle ding, wel zorg voor 't.
vasten draagt.
Maar 'k mag in huis gaan, want hy zal straks wederkomen.
Want ik mogt van de droes wel droomen, Zoo hy my hier dan nog vond staan.
Ja 't is myn tyd ook, om te gaan.
Nu gy zult zorg dan voor de schotel dragen, Niet waar?
Hoe denkt gy die nog wederom te zien?
Wel ja, of moet ik daar al weeër om komen vragen GOVERT.
Dat hoeft al me niet te geschien.
Want Vrekkaart, om zyn rol behoorlyk uit te spelen, Die zou, uit ed'le druivezugt, Uw heer veel liever van zyn fruit nog wat ontstelen, Want hy heeft groote smaak, na 'k merk, in deze vrugt.
Ga heen, en vraag niet meer, de tyd zal 't u ligt leeren.
Digitized by google. de GELEERDE ADVOKAAT, VYfde tooneel.
GOVERT, VREKKAART, JANNO.
Wat duivel, of hier weer op stelten ryd?
Dat zy met zulk gedruis hier beide wederkeeren?
Maar ben jy 't altemaal dan quyt?
Ja, t is altemaal aan stukken, en verloren.
De schotel ook?
Nu 't gelt dat van de druiven quam.
't schynt, dat my niet is, als ongeluk beschoren.
't is alles weg.
VREKRAART.
Nu zeg, wie dat het jou benam, ken ik hem ook, op dat ik hem mag agterhalen?
Hier, govert, haal de Schout vast by der hand, en zoek den dief.
Ken hy, die 't deed, ons ook betalen?
myn goejen Oom, 't is alles al van kant.
Hoe komt de nikker zoo verbolgen, dat hy de vroomen juist altyd tragt te vervolgen?
Die goeje sloof die is 'er van ontstelt.
Myn Heer mag ik voor niets een klein kortjakje halen?
Doet dat, maar voor uw eigen gelt.
Ik ben bedorven.
Zeg, och!
zonder langer dralen, weet Janno, hoe dit onheil quam.
als ik aan het hof een hoope volks vernam, Dat met een woest gedrang na my toe zakken quam, Met Schout en Dienders, om een Roover na te loopen, Die na ik hoorde, in deze stad, in deze stad.
Al vry zoo wat gestolen had, ter plaatze juist, daar ik de druiven moest verkoopen.
En ik niewsgierig eens wouw zien, hoe 't mogt vergaan.
Niet denkende, dat my dat kyken iets kon schaan, raakte ik, eer ik het dagt, in t midden van t Canailje, dat, ziende my met druiven zoo gelaan, Daar stout de hand teeg in te slaan.
Ik weerde 't af, toen dit verbruid rapailje, Bemerkende hoe ik vast door de mensen drong, De pas my afsneed, op een sprong, En fruit en schotel my afnam voor yders oogen.
Niewsgierigheid, wat hebt gy menig mens bedrogen!
Hoe duur komt gy ons hier te staan Maar waarom toen de schout met een niet aangedaan?
in dat gedrang, al weer ontvlogen.
die was my.
Wat duivel had gy by dien trop van volk te doen?
die zyn ongeluk kost van te voren weten.
Niewsgierigheit, wat hebt gy menig mens bescheten.
Maar waarom volgde gy uw weg niet met fatsoen?
Wat duivel lag u aan dien dief, of schout gelegen JANNO.
Eens kyken, dagt ik, en daar mee ga ik weer heen.
't lag my wel op de leen.
Had gy behoorlyk voort getreen, gy had dat ongeluk van kyken niet gekregen.
Maar waarom dat Canailje niet ontgaan?
Wat is 'er tog van kyken veel te wagten, als tyd verzuim, die niet kan doen, als schaan?
Ligt waren haar gedagten, Myn Heer, toen zy van volk zag zulk een groot gekriel, dat zy van deugd genoot.
Dat 'er we'er wyn afliep, en gelt te grabblen viel.
Zoud gy daar mee, zoo wel als zy, niet na gaan kyken?
Moet ik u weër den rug wat stryken Met deze rotting, dartle fiel?
Wie vraagt u, schelm?
van myn leven, ben ik zoo deerlyk niet verraan.
Het zal my in myn zinnen slaan.
hadden ze u de schotel weer gegeven.
Dat 's regt, want syme heeft 'er straks meer om geweest.
Dies te meer bevreest.
Dat maakt my JANNO.
Laat de geheuchnis van dit ongeluk verstuiven.
Den avond valt.
Ik zal, tot boete van die scha, zoo veel te vlytiger in 't krygen van de druiven U helpen, als ik oit gedaan heb voor of na.
K beken t, wy steken hier tot de ooren in verdrieten.
Maar zullen daar voor meer als dubble winst genieten.
Wel dat vertroost me nog, dat gy uw yver toont, of t mooglyk waar, om dus de wond weer te genezen.
Als Janno helpt, myn Heer, dan was ik graag verschoont.
Gy zult ons helpen, en uw pligt doen, als voor dezen.
Wat minder praat, wat meerder werk.
Verstaat gy dat wel, luije klerk?
Daar wat te smullen viel, daar zou hy grager wezen Kom aan, niet Janno, ga voorheen, een breng op tafel vast by een t geen gistren avond ons nog over is gebleven.
Wy zullen, eer we iets vangen aan, Digitized by Google BLYSPEL.
Te samen 't hart wat sterken gaan.
En daar mede ons aan 't werk begeven.
Myn Heer, k zie t ligt al van de maan.
Hoe of in deze dingen Het wispelturig lot hier met ons om zal springen?
Dat zal eerlang te kyken staan.
De GELEERDE ADVOKAAT, DERDE BEDRYf.
VREKKAART, met een brief in de hand, JANNO, VREKKAART.
wilt dan, dat ik juist eerst dezen brief zal lezen, Eer we aan de druiven gaan?
My dunkt het best te wezen.
't Mogt somwyl iets zyn van belang, daar haast by was.
't kon zyn.
Maar 't komt altans juist niet te wel te pas.
Dog kom, daar 's tyds genoeg voor de overige zaken.
Wy zullen 't hier wat kort mee maken.
Aan de Heer, en... maar wagt, myn bril, wat gruwel of dien inhout zeggen wil!
ach arme man!
ik ben bedorven.
Hy laat de brief vallen.
was ik, eer de post aanquam, gestorven.
Noit ongeluk zoo groot.
't is met my gedaan.
Myn oom, wat s dit?
gy valt.
wat schort 'er Help, govert!
Govert!
Wat zal dit geschreeyweer wezen?
Uw Heer valt van zyn zelven.
Haal Dog ietwes met 'er haast tot ligting van zyn quaal.
G'digitized by Google BLYSPEL.
Hoe is t gekomen?
door dezen brief te lezen.
Lees gy hem nu eens overluid, op dat ik weten mag waar uit zyn lyden spruit.
Kom aan, ken ik zyn quaal daar mé genezen.
Aan de Heer en Meester Wolfaart Vrekkaart Onverzaat, residerende in de Begeerte straat.
TE BRUSSEL.
Myn heer, tynde gisteren, door een wonderlyk toeval, brand in myn Buurmans dak geslagen, waar door het dak van uw huis, by my bewoond, al vry vat beschadigt is door het afspringen, of verliezen der pannen, nochtans niet, of u.
zult de geheele schade met een hondert guldens rykelyk konnen voeten, is myn verzoek, dat u.
Ten spoedigste de goedheid hebbe, van uwen Correspondent, die gewoon is de reparatie te bezorgen, alhier te ordonneren van daar in te komen voorzien c. JANNO.
Ai my?
wat ongeluk, wy zyn geruineert.
help hem op.
nu, nu kan ik t bevroeden.
Wat dat hem schort.
Is 't niet anders dat hem deert?
Hoe Een klein prosesje kan die schade gauw vergoeden.
Hoe voelt gy u, myn JANNO.
T zit hem op het hert.
Kent gy me, niet myn Heer?
Kyk eens uit beide uw oogen.
't is of hy doot was.
JAN. c3v, p. 38 de GELEERDE ADVOKAAT, jANNO.
wat middel voor zyn smert?
Hy legt in zwym.
De geest is hem nog niet ontvlogen.
Geef wat azyn, k wed dat hy straks geholpen werd.
Waar zou ik die halen?
Wel koop ze.
Kost ik.
Die wat koopt, die moet betalen.
dat hy in zyn flauwte sneeft Wel is 't dan beter, als dat je een oortje voor wat bier azyn uitgeeft?
Ik ga wat zoeken.
Oom, doet ons tog eenig teeken.
Hy is van de schrik geheel, en al besweken.
Zie daar, daar heb ik wat.
zie my eens aan.
Zyn neus, en mond daar zoo wat mee bestreken, 'k Wed dat het aanstonts is gedaan, 'k zie daar, daar doet hy reeds zyn oogen al weer open, zie, zie, zie.
kiekebeu die flauwte heeft de schop.
Is 't over Oom?
De schrik is my door t brein gekropen.
Kom, helpen wy hem weder op.
Daar staat hy regelregt al weder op zyn beenen.
De flauwte is voor het meerendeel verdwenen, maar deze schade zal my helpen aan myn end 'k Wil dit verlies niet overleven, want ik stort, alle dag weer aan, in niew ellend.
Hy phil. digitzed by google blyspel.
39. hy ziet het azyn flesje.
Wat middel is tot myn herstelling aangewent?
Wat wil dat flesje?
kom wil my dat hier eens geven.