floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
’k Wil zeggen, dat de huidt, of andersins het vel, Aldaar omtrent de mensch heel anders, of ook wel Niet anders, zo men’t neemt, gelijk als hier te lande... Dat ’s eigentlijk te zeggen.... Maar ’t is schande, Dat jyme dingen vraagt, die al de waereldt weet.
Hoe, wordje quaadt, Neef; ’t is me leedt, Ik heb’er nooit van hooren spreeken.
Dat ’s mijn schuldt niet; maar, selleweken.
Wat is een onbereisdt mensch dom!
Wel hoor dan toe.
Het vel loopt daar in ’t land rondtom Een menschen lijf, zo dat het geen, dat hier gestaan heeft, Staat op een ander jaar weêr elders, dan ’t gedaan heeft; Door dien men in zijn vel zo los is, als een kat; ’t Aanstaande jaar zal ’t op mijn bil zijn, vatje dat?
Ja, Jasper Neef, ’k heb ’t wel gevat: Maar ’t dunkt me onmooglijk te gelooven.
Alweêr niet mooglijk; wel dat mooglijk; is’t weêr boven Jou kennis: zoo jy ’t niet gelooven wilt, En altijdt alle ding bedilt, Wat vraagje m’er dan na; dan is ’t maar tijdt verspilt; Wat hoefje my te vraagen, of te quellen?
Vertel my wat, geloof jy my niet, want Jy weet, die hier komt uit een vergeleegen landt, Zou ’t quaalijk passen iets, als wond’ren, te vertellen.
Die zijn te hoog verlicht in haar verstandt; ’t Volk hier te landt is maar kanaalje, En bot, en dom by ons bereisde luy, ’k verhaalje Niets, of ik heb ’t gezien, of ’t is me zelf gebeurt.
Het is me leedt, datje u versteurt.
Maar dorst ik u noch eens wat vraagen?
Om my met mooglijk, en niet mooglijk weêr te plaagen.
Neen, zeeker niet.
Kom, vraag dan, gaauw.
Kan jy wel Kalikoets?
Hein.,, Hier ben ik weêr in ’t naauw.
Maar ’t Kalikoets is moeilijk uit te leggen.
Verstaaje ’t ook wel?
Dan zal ik ’t jou wel zeggen.
Hoe luidt het doch?
ey zeg eens.
Pfits, phoe, koedoedeldoe; koedoedeldoedeldoe.
Zoo raazen hier de Kalekoenen; Begekjeme, Kozijn?
je mogt je Besje zoenen.
’k Zal my wel wachten, dat te doen; Ik jou begekken?
neen, Hoor toe, een Kalekoen Is eygentlijk gezeidt een Hoen Van Kalikoet, Kozijn; dat goedt leert ginder klappen, Als Papegaayen, watmen zeit, Dat weetenze straks na te snappen; Dus spreekenze, als dat volk; is dat geen klaar bescheidt?
O vraager in der eeuwigheidt Geer.
Maar Jasper Neef, hoe, scheeren we malkander?
De menschen spreeken hier te land geen Kalikoens.
Ja wel, wat maakje me al gedoens.
De moêr leert hier het jong, en ’t eene jong het ander.
Hoe is dan goeden dag op ’t Kalikoets?
Joris, Geraardt, Heintje, Izabel, Karel in de kist.
SInjeur, Heer Iochem staat daar veur de deur.
Wat komt hy wel van pas.
Ik ga hem binnen laaten.
Kozijn, ’k laat u by Izabel; Ik kom zo met mijn vriendt.
Ja, ’k wou wel, datwe al aaten.
Loop Joris, zeg Katrijn, dat zy maar opschaft.
Heintje, Izabel, Karel in de kist.
MEjuffrouw, ’kwas daar zeer verleegen.
Het scheelde weinig, of uw Broêr hadt lucht gekreegen.
Ja, ’k was niet zonder vrees, maar heeft uw Heer al lucht, Ik ben noch meêr voor hem beducht.
’t Moet in de kist benaauwt zijn; doetze eens open.
Hy mogt gevaar van stikken loopen.
’k Weet, watje zeggen wilt; oprechte liefde kan Niet veinzen; daar is’t op; daar, kijkt hem nu eens an.
Mejuffrouw, ach!
kan ’t mooglijk weezen?
Ja, moogelijk is misselijk.
Mijn Heer, de schaamte, diege uit mijn gezicht kunt leezen Betuygt.... Hein.
Ja, praat wat samen, kijk; ’k Verbrodde al ’t werk, was ik als jy, met praaten, Kom, kom, de kist moet toe.
Ey Heintje, noch een woordt.
Nu rasjes dan, wat wilje hebben, voort.
Mejuffrouw, ’k bid u my niet ongetroost te laaten; Maar schenkme een gunstig woordt, terwijl ik om u ly, En dat een ander in mijn plaats zit aan uw zy.
Ik kan hier in uw minste woorden hooren.
Wel, wel, ’k zal ’t flusjes doen, uw beede is niet verlooren.
Duik in, duik in, daar komenze in de zaal.
Geeraardt, Jochem van d’eene zy; Katrijn, met gebraadt, Joris met wijn en bier van d’andrezy; Heintje als een Spanjaardt, Izabel, Karel in de kist.
ZIe, dat is Jasper Neef, daar ik je van verhaal, En dit’s Heer Jochem Jool, die met Maseur gaat trouwen.
Geluk, mijn Heer, geluk.
Mijn Heer, ik ben gehouwen In uw beleeftheidt, ’t was te dom; Mijn plicht was, dat ik u eerst heete wellekom.
Ey, zoo veel stanks niet, ’t is al hallef twaalf geslaagen; Kom zittenwe an, daar is al opgedischt.
* Gaauw, neem uw vryster, moet men u an Tafel draagen.
Kozijn, jy boven an.
Ekskuse mooy.
Hoe is’t?
’k Verstaa het zoo?
kom, kom, geen tijdt te spillen.
Neef, al wat u belieft.
Ik voegme ook na uw willen.
Nu, durfje niet anvallen!
Waar wachtje na?
maak maar een kruisjen, en tast toe.
hoe zout is ’t vleesch, het is niet t’eeten; ’tHeeft zulken vremden lucht daar by.
Dat beeldje jou maar in.
Al heel niet, wel te weeten.
Het is jou tongs schuldt: wat zeg jy Heer Jool?
Ik eet het al voor lekkerny, Wat my geschaft wordt, en byzonder by zoo goeden Gezelschap.
Proef te deeg, Kozijn, ’t is delikaat.
Daar, sny aan deeze kant.
St. Joost wil ons behoeden!
Foey, geefmy eens te drinken, geen privaat Stinkt slimmer.
Geef Kozijn een glaasje Rotterdammer.
Wat smaak is dat!
Geen beeter quam’er In lang van Rotterdam, Kozijn.
’k Had liever eens een glaasje wijn.
Kom, Joris, schenk eens in.
De pokken!
Wat wijn is dat; ik gis, jy wilt wat met ons jokken, En gekken, Geeraardt Neef, dat jy ons zo trakteert.
Neen, jy wilt spotten, die een mensch zo affronteert.
Wat schort de drank?
wat schort het eeten?
In Kalikoet... Geer.
Je mogt dat Kalikoets, en al Die malle parten wel vergeeten, Datje iemandt in zijn huis beschaamt maakt: ’t heeft geen val, En ’t voegt jou niet, dat moetje weeten; Jy bent te jong; ’s lands wijs, ’slants eer.
Tut, tut.
dat het niet en deugt, dat wil ik juist niet zeggen.
Zeg dan vry, watje wilt, en help my uit den dut, Hoe dat jy’t meent.
Dan dien ik ’t jou wel uit te leggen.
In Kalikoet daar heetmen dit Gebraân vleisch peekelvleisch an ’t spit; En dit bier scharbier, dat zo wat met stroop gedikt is.
,, ’k Loof, by mijn keel, schier, dat het hem verklikt is.
En eek met water zou dees wijn In Kalikoet geheeten zijn.
In Kalikoet is’t volk maar hallef by haar zinnen.
Heer Jochem, wat zeg jy der van; Jor.
’k Heb niet gehoort, waar jy van praate, ’k was in ’t minnen Heel opgetoogen.
Jy spreekt, als een eerlijk man.
Maar hoe staat jou Maseur al an.
Haar oogen schieten zulke lonken, Dat zy mijn ingewandt ontfonken.
’k Acht op de waereldt schat, noch buit Zo groot, dan zulk een beeld te hebben tot mijn bruit.
Maseur, wel kan jou dat het hart niet raaken?
Monfreer heeft my in ’t zin beschaamt te maaken.
’k Doe niet, spreek jy maar vrylijk uit.
Ik wil dan mijn gepeinzen Vermommen, noch ontveinzen.
’k Draag zulk een liefde tot mijn minnaar, dat zijn pijn My alzo zeer, als hem, onlijdlijk dunkt te zijn.
Hy heeft genoeg om my geleeden; Ik geef my over aan zijn zuchten, en gebeeden; ’tVerdrietme, dat ik noch niet met hem ben getrouwt; Want nimmer minde minnaar sterker.
’k wenschte, dat hy was verlost uit zijnen kerker, Daar hem de min als opgesloten houdt.
Wat vreugdt!
ik kan van blijschap quaalijk duuren.
Heer Jool, ik ben’er zeeker om verblijdt.
Het beyert daar van twaalef uuren, Sinjeur, wilje op de beurs zijn, ’t is hoog tijdt.
De droes, is ’t al zo laat?
kom staanwe Niet lang te praaten; Jochem, gaanwe, Jy moet’er weezen, hebjeme ommers flus gezeidt.
’t Is waar, maar ik wou nu wel noch een beetje blijven.
Ten hallef eenen kom ik byje.
Is ’t malligheidt?
Het kostje een Schelling, zoo je beidt.
Dat weet ik wel.
Je zelt jou leven niet beklyven.
Een Schelling!
Izabel is half geruïneert Met zulken man.
Wel, wijlje ’t zoo begeert, Ik ga dan.
Maar ik bid, Mejuffrouw, laat uw zinnen.... Geer.
Ja, jy kunt flusjes weêr beginnen;* Nou Jasper Neef, tot flus; ontpak de Koffer dan.
’k Zal Luikas Oom mêe van de Beurs af leyen.
Jy zult meêr wonders zien, als ik je zeggen kan. Joch.
Vaar wel dan, bruidtje.
En gy.
Kom, kom, ’t is tijdt te scheyen Hier Joris, laat ons uit, en grendel voort de deur, Zo dra w’er uit zijn.
Wel Sinjeur.
Heintje, Izabel, Katrijn, Karel in de kist.
HOe is ’t nu vorder an te leggen?
’k Heb ’t al bedocht, en zal ’t je daadlijk zeggen; Maar, Juffrouw, gaen wy na jou kamer hier van daan; Jy, Heintje, als Joris komt, zoo zeg, dat Juffrouw braakte, En dat ik naauwelijks met haar van hier geraakte.
* Izab.
Maar waarom dat doch?
’k Zel’t je zeggen, laat ons gaan, Kom, Juffrouw daer komt Joris aan.
Joris, Heintje, Karel in de kist.
WAar is Katrijn, en Juffrouw daar gebleeven?
Mijn Nicht die wierdt daar straks zoo flaauw, en slap; ’t Scheen of zy braakte; en schier de geest wou geeven; Maar Kaatje broght’er boven met een snap.
Daar hoor ikze al weêrom.
Joris, Heintje, Katrijn, Karel in de kist.
OCh, Joris!
het staat’er Zo slecht geschaapen; help ons vaâr, wat gaat ons an?
Foey, foey, dat stinkend vleisch, ’t komt nergens anders van.
Haal doch een zoopje Anijs of Guldewater, Op ’t Water in de Wildeman, Daar is het best; ’k ben ook zo quaelijk, Ey lieve, loop’er heen, en breng een beetje meê.
Ik durf niet.
Durf jy niet?
Katrijntje, ey, zie niet laelijk; Wat zou Sinjeur niet zeggen, zoo ik ’t deê.
Jy zelt het niet by hem verkerven.
Ik blijfje borg.
Ik durf doch niet.
’t Is goedt.
Dat’s liefde!
ô droefheit!
ô verdriet!
Hy zou zijn vryster laeten sterven, Ja zonder meêly, al gaf zy den laatsten aâm.
Impertinenten beest, ik vind het zeer infaam, Dat jy mijn Nicht niet anders bystaat.
Gelieft te weeten, dat het uitgaan my niet vry staat; Het is my op den hals verboôn, mijn Heer.
Van uw Kozijn.
Maar ik kommandeer U uit de naam van Neef zoo daadlijk heen te loopen, Om voor Nicht Izabel een zoopje Anijs te koopen.
Maar, Heer.
Ik zeg u maar my niet veel an het hooft.
Ik vrees, mijn Heer.
Wat valt’er veel te vreezen?
Dat my Sinjeur... Hein.
’k Beloof u borg te weezen.
Voor alles dat ’er of kan komen.
Ja, ’k beloof’t.
Ey, Heer, maak ’t huis dan wel te grend’len, en te sluiten, Dat niemandt daar in komen kan van buiten.
Sinjeur is vreeslijk bang voor guiten.
Ja, ja, ga heen.
Wat hebje al snaks.
Ik ga. Hein.
Nou repje, ik volgje straks.
Heintje, Katrijn, Karel in de kist.
Heintje de kist openende.
HEr uit, mijn Heer, her uit.
Is ’t veilig Heintje.
Ik ben bevreest.
Ik was het daadlijk meê geen kleintje: Maar dat’s gedaan: de baan is klaar, Heer.
Weetj’et wel?
Ja, klaar genoeg.
Waar blijft Mejuffrouw Izabel?
Heer Karel, Juffrouw wachtje boven, Daar zullenwe ons verkleeden, was ’t gezeidt.
Wel Heintje, krijg dan ’t goedt, dat in de koffer leidt, En volgme.
Kan ik mijn gelukken wel gelooven?
’k Ben u verplicht tot in der eeuwigheidt, Mijn lieve Kaatje.
En my.
U ook, ik zal ’t gedenken.
’k Beloof ’t u, is het anders in mijn maght.
Ik zal u beide zo beschenken..... Katr.
Dat zal wel gaen; maar gaenwe, Juffrouw wacht.
Einde van ’t Vierde Bedrijf.
Leonore, Eduardt, Kornelia.
HEt geeftme wonder, wat ze in huis zo lang bedryven: Zy hebben het alleenigh in, En zouden ’t wel verhoetlen met dat blyven, En lanterfanten.
Ik begin Bevreest te zijn, dat zy noch niet te voorschijn koomen.
Heer Karels geest is my bekent, en Heintjes vlijt; Daar moet iets haperen, want deeze korte tijdt Wierdt anders beeter waargenomen.
Ik zou eens zien gaan, hoe ’t ’er staat, Heer Eduardt, en aan gaan schellen; Misschien is binnen meêr te stellen, Als wy wel denken; ’t schort daar licht aan goede raadt.
Daar gaat een venster van de zydelkaamer oopen.
Zie, zie: daar is die Snaak.
Hoe heet hy?
Heintje?
Jaa, Hy is’t.
My dunkt, hy wenktme: ik gaa Verneemen, wat ’er schort.
Ik wil het beste hoopen.
Heintje in ’t venster, Eduardt daar voor, Leonore en Kornelia aan de andre zyde van ’t Tooneel, in de stoep.
EY breng ons daadelijk een leer; Hier is’er geen in huis, mijn Heer.
Wat haapert’er?
Wy zijn hier al te zaam gevangen, En ’t werk is heel en al verbrodt, Ten zy men ons een leer doe langen.
De deur daar veur is in het slot.
In ’t nachtslot.
Men zal’er u een brengen.
Mejoffrouw, zeg eens aan uw Kamenier, Dat zy een leer haal; z’is ons hier Hoognoodigh.
Wel waar toe?
’t Verhaal zou ’t werk verlengen.
’t Heeft groote haast.
Kornelia, Breng hier de leer; maar spoedt u, draa.
Wat schort ’er Eduardt?
Zy zijn in huis geslooten.
Quam Geeraardt haastigh weêr, zoo zou het werk niet vlooten.
Heer Eduardt, hier ben ik met de leer.
Wel zetze voor dit venster neêr.
Waar’s Joffrouw Izabel?
Daar komtze met mijn Heer.
Karel, Izabelle, Heintje, Katrijn in ’t venster; Eduardt daar voor; Leonore en Kornelia aan de andere zyde van ’t Tooneel in de stoep.
HIer zijnwe.
Wakker; waar naa wachtge?
Lieve leeven Klim eerst af: want aan ons is zo veel niet bedreeven, Als gy geredt zijt; al vondt Geeraardt ons in huis.
Och, Karel, och!
wat doet gy my beginnen?
’k Bestaa te veel.
Abuis, abuis.
Gae jy maar of.
Heb maar geen ongeruste zinnen, Mijn schoone; ey, quel u met geen zorg.
Maar d’eer gebiedt.... Kar.
De noodt gebiedt hier, en de reeden, Datge uit uw Kerker vlucht.
Stel slechts uw hart te vreeden, En haast u wat: ik blijf uw borg, Dat gy’t behooren, noch betaamen In ’t allerminst niet overtreedt.
Tut, tut, klimjy maar of, dat ’s ommers niet een beet.
Waer over zou jy jou doch schaamen?
Tree wat voorzichtigh; val niet, schoone, ik kom u by.
Nou is ’t jou beurt, Katrijn; nou jy.
Wel laet mijn eerst men rokken sluiten, Jy knechten, jy bent zulke guiten, Jy mogt wat meêr zien, als men kuiten.
Wel zet dan ’t venster aan; dat gaat jou veur.
Dat kunsje kan ik meê, Sinjeur, Dat gaetje nae.
Wy moesten hier voor deur Niet lang.... Ed.
Is ’t Geeraardt niet, die ginder aan komt stappen?
Och ja, het is Monfreer: wat raadt?
Ey vrees maar niet.
De Droes!
my moest hy niet betrappen In deeze kleeding, die al ’t bruitje zou verklappen.
Loop ras tot Leonoors; maar vliegh, eêr hy u ziet.
Gy ook, Heer Eduardt.
De leer.
Laat die slechts leggen.
Maar, ga niet van haar deur; licht dat’er wat te zeggen Zal vallen.
Izabelle, Karel, Katrijn voor ’t huis van Geeraardt; Leonore en Kornelia in haar stoep.
OCh wat gaat my aan!
Hoe vreeslijk zal ’t weêr op een schennen, En schelden, en onteeren gaan?
Uw Broeder zal u in dees kleederen niet kennen; En of hy u al kende, is ’t niet te laat om u Gelijk voorheen na zyne handt te zetten, Of uwe vrye keur in ’t Huuwlijk te beletten?
Hoe kan men gunstiger geleegenheidt, als nu Aantreffen?
als dat zelf uw Oom uit hem zal hooren De malle Wedding, die zoo klaar d’uitspoorigheidt Uws Broêrs, en uwe onnoozelheidt bepleit.
Kom, doe uw masker voor, ’t geluk dient niet verlooren, Dat zich zoo aanbiedt.
Neem uw masker ook, Katrijn.
Gy moet voor eerst niet kenlijk zijn.
Izabelle en Katrijn gemaskert, Karel, Geeraardt, Luikas, Jochem, voor ’t huis van Geeraardt, Leonore en Kornelia in haar stoep.
WEl Karel, dit lijkt op een argjen uit te weezen.
Wat doet dit waaren hier omtrent?
Wy beelden ons altijdt het argste in, als wy vreezen.
Neen, neen, ik weet dat jy een veugel bent.
’k Betrouwje niet met al.
Jy hebt met dit gejoffer Een trek veur.
O, wie weet, of zy in schijn Geen Juffers, en in waarheidt mannen zijn, Om mijn te loeren: doch ik gek’er meê; ik bof’er Niet half veur: want daar is al veur gezorgt: jy hoeft Jou hoofdt niet eens daar meê te breeken, ’t Is al vergeefs watje aanwendt, of beproeft, Om Izabel te spreeken.
Ik zal haar spreeken, als ik wil.
Jy, als je wilt?
waarom zou jy ’t dan achterlaaten?
Want al dat waaren is alleen om ons geschil.
Hoe, staat het elk niet vry te gaan op ’s Heeren straaten?
Het zitje daar niet.
Maar, wat drommel wil die leer Beduyen?
zie, hier hebje ’t spul al weêr.
Ik denk, dat hy het huis beklimmen wil, en rukken Mijn Zuster met geweldt, en teegens dank daar uit.
Wel wordt men zo subtijl in Vrankrijk?
dat sluit, Dat sluit niet, vrindt; dat zel niet lukken.
Een leer, en dat by daag op straat?
En mans, als vrouwen te verkleeden?
Hoe krijgt hy het zo krom?
ja wel.
’k Heb u geen reeden Te geeven van het geen ik doe, of laat.
Heb ik geen acht geheele daagen?
Dit is maar d’eerste; ’k hoef het zoo noch niet te waagen.
Maar Gerrit Neef, ik hoor, ik zie, En weet geen slot uit al die praat te krygen.
Ey, zegme, wat’s de questie, die Jy mit Heer Karel hebt?
Men hoeft die niet te zwygen.
’k Heb lang mijn zin gezet op Juffrouw Izabel, En deê uw Neef beleefdelijk verzoeken, Dat hyme akses by haar zou gunnen; maar ’k wierdt fel, En schots bejeegent; schelden, vloeken, En raazen was al ’t antwoordt dat ik kreegh, Schoon ik hem nimmer iets mijns weetens in de weeg Gelegt heb, noch het minste valt te zeggen Op mijn geslacht, of leeven, goedt, of eer.
Ja, woorden zijn maar woorden, en niet meêr.
Maar d’Eenden zijn ’t, die d’eyren leggen.
Kijk deeze schoonpraat: wat stoot hy al uit zijn hooft.
Ik zou mijn Zuster an jou allemodepronker, Jou lanterfant, jou kaale Jonker Uittrouwen?
neen, z’is an een ander Heer verlooft, Die haar alleen om haar manieren, En om de deugden, die haar sieren, En niet gelijk als jy om’t splint, Mijn Zuster zoekt te vryen.
Daar staat de man, daar ik van spreek.
Ik moet belyen, Dat ik haar nimmer om haar rijkdom heb bemint.
’t Zou hem niet scheelen, of z’in ’t hemt stondt.
Niet met allen.
Al was zy naakt.
Zy zou my eevenwel gevallen.
Zie, dat’s eerst liefde.
Maar dees jonge lichtmis zou Haar niet begeeren voor zijn vrouw, Zoo zy geen geldt hadt, dat hy mooitjes deur kon jaagen; Daarom heb ik hem afgeslaagen.
Dat is veur zoo veul wel.
Maar hoor, Neef.
Karel deê Jou Zuster eer an deur dit prittendeeren: Daerom had jy hem ook niet moeten afgronteeren.
Ik lach eens met d’affronten, die ik leê: Maar ’t geen ik heel niet kan verduuwen, Is, dat hy gansch geen weezen heeft van d’eer, En rust van Izabel, Luik.
Mijn Heer, Ey lieve, ontwar doch voort het kluwen.
’k Zal ’t gaeren doen.
Zijn schots bejeegnen speet my zeer, Zoo dat ik toornig zey, hy zou me niet beletten, Dat ik haar vrydde; zy was buiten zijn gebiedt; Dat mijn verzoek maar om welstaans wil was geschiedt, En dat hy hem daar niet zou konnen teegen zetten.
Na heel veel woorden, en weêrwoorden tusschen ons, Quamt op een wedden om twee honderdt Dukatons, Dat hy zijn Zuster op zou sluiten Acht daagen lang, dat ik, noch niemandt vreemdts van buiten Haar spreeken zou.
Aldus maakt hy zich meester van Haar vryheidt, rust, en eer.
Maar is’t al waar.
Hy kan ’t Niet loochnen.
Ja, maar hoor, Oom.... Luik.
’k Wil niet hooren.
Dat sluit niet, Gerrit Neef.
Wel hoe?
wou jy mijn Nicht Opsluiten?
is ze oneerlijk?
is ze licht; Geer.
Wie weet het.
Wat komt my te vooren?
Hoe, slaaje twijfel aan haar deugdt?
Neen, Jochem, neen, ô neen.
Maar zie, die jonge jeugdt.... ’k Wil zeggen, die... die dochters, zie die vrouwen Zijn zwak, men magze niet vertrouwen.
’t Gaat vast... Ik meen... Mijn dunkt... Kar.
Hoe raakt hy ’er noch uit?
Wat raakt het jou, dat jy jou snuit Hier in steekt.
Ho, jy zoekt licht met een praatje In huis te koomen, om de wedding zoo Te winnen.
Neen, jy zult dat gaatje Niet booren; ’t zal niet angaan; neen, byloo.
Ga jy maar voort met mans in vrouwluy te hervormen, En kom daar meê ons huis bestormen: Wy wachtenje of.
Ik weet niet, wat de vent al leidt En reevelt, wie heeft u gezeidt, Dat ik met mans in schijn van vrouwen Uw huis beklimmen wil?
’t Zijn Juffers, die gy ziet, Met een van welke ik meen in ’t kort te trouwen; Door dien al tusschen ons beloften zijn geschiedt.
Bedriegje ons niet?
O neen: ’k heb haar tot vrouw verkooren, En zy my tot haar man.
Zoo denkje om Izabel Niet meêr, en geeft de wedding ook verlooren.
O neen, ik pretendeer uw Zuster eevenwel, En meen de wedding meê te winnen.
De wedding, dat kan heen; zoo ver ik ’t niet belet, Maar ondertrouwt te weezen met Dees Juffrouw, en mijn Zuster te beminnen, Dat komt niet als in Hoerejaagers zinnen.
Ik zeg u, dat ik na de reeden, en de wet Met deeze trouwen mag, en slaapen By Izabel.
Licht na jou eerste vrouw haar doodt.
Neen, staande huuwelijk.
Jy.
Ja, ja, ik zelf.
Zoo groot Een Quibus is’er op de waereldt niet geschaapen; Daar zieje, Oom, welk een fiksen quant Dat Karel is.
Wat heeft hy drommels groot verstandt!
Recht uit gezeidt, ik kan niet vatten, Hoe hy dat goedt zou maaken, Gerrit Neef.
En gy, Heer Jochem?
’k Zou het schatten, Gelijk uw Oom.
En ik vertrouw, zoo waar ik leef, Dat hy ’er op zou wedden willen.
Wel waarom niet?
Jy bent een gaauwert van jou tijdt.
Zoo lapt hy al zijn goedtje door de billen.
Indien gy wedt, gy zijt de wedding quijt.
Wat zetj’er onder?
weêr een zakje dukatonnen?
Al woudtge noch zoo veel; ik heb het toch gewonnen.
Kom an: ’k heb hier een beursje goudt, Dat ik vergaârt heb, om ’er ’t opgeldt op te winnen.
Acht hondert gulden is ’er effen in.
Ik hou ’t.
Maar zie wel toe, eêr wy beginnen, Gy zijt het quijt.
Zoo veul te beeter is ’t veur jou.
Zet by.
In deeze beurs zijn hondert pistoletten, Die wil ik teegen uw acht hondert gulden zetten.
Laatme eerst eens kijken, of ’t al goudt is.
Daar, beschouw.
Ja ’t is goedt goudt, en ’t weegt meêr als het mijne; ik vatje By ’t woordt.
Maar, Karel, datje Mijn wel verstaat: jy zet jou beursje teugen ’t mijn Rompslomp.
Maar wie zal onze rechter zijn?
Uw Oom, en deeze Heer, zoo ’t hen belieft.
Maar vrinden, ’t Was ommers beeter, dat elkeen zijn eigen geldt Weêr op stak, dan het dus in prijkel stelt.
Wat prijkel!
Oom, ’t is of wy ’t vinden.
Maar, Gerrit Neef, ik hou van speulen noch Van wedden.
Ey, Oom, wees onze uitspraak doch: Ik heb ’t al in mijn zak.
Jy bent ’er meê niet teegen Heer Jochem.
Ey, Messieurs, laat u beweegen: Gy zult ons vriendschap doen, en ’k zal ’er ’t minste woordt Niet teegen maaken; maar uwe uitspraak prijzen, Of gy ’t my meê, of teegen quaamt te wijzen, En houden my gelijk ’t behoort.
’t Is wel dan; ’k ben benieuwt, hoe gy dit goedt zelt maaken.
Ik meê: het schijnen my heel wonderlijke zaaken.
Aan wien begeertge, dat men ’t goudt in handen stelt, en toevertrouwt.
Izabelle en Katrijn gemaskert, Karel, Geeraardt, Luikas, Jochem, voor ’t huis van Geeraardt; Leonore, Eduardt, Kornelia; in Leonores stoep.
DAar zie ’k Lenoor met Eduardt staan praaten.
Zy heeft het ander geldt in haar bewaaring, hoor, Laat ons haar dit ook in bewaaring laaten.
Ey lieve, hoor Lenoor, Ik heb met Karel weêr een wedding onder handen, Wilje allebey de beursjes, van den Een en den andren wel bewaaren, en daar na Beide overgeeven aan die ’t winnen zal.
Maar wat hebt gy gewedt?
Dat hy met deeze vryster Getrouwt zijn, en ook by mijn Zuster slaapen magh Na rechten, en na reên.
’t Is vreemdt.
Niet waar?
ik lach Mijn zelven slap.
Zijn zinnen zijn hem byster.
Wy hebben ’t an mijn Oom, en deeze Heer gestelt.
Maar heeft jou Karel ’t zakje geldt Van flusjes al gezonden?
Maar is ’er Twee hondert dukatons, en zijnze wel getelt?
Hy is het quijt, geen ding is wisser; De goudtbeurs meê: ik win het al.
Hy is te lijdigh in de val.
Maar Karel zeg, wanneer zel jy bewijzen Dat ik ’t verlies; want, zooje langer wacht, Als deeze dagh, zoo pretendeer ik acht Per sent in ’t Jaar veur ’t geldt.
Ja, ’k meen het, of je lacht: Op dat ’er doch daar na geen questie uit mag rijzen.
Ik zal ’t zoo daadlijk doen.
Izabelle en Katrijn gemaskert; Leonore, Luikas, Jochem, Geeraardt, Eduardt, Karel, Kornelia, Joris.
DE droes!
daar is Sinjeur.
Hy heeftme in ’t oog.
Ik ben hier leelijk in de peekel.
Jou schelm, jou vagebondt, jou reekel, Wat doejy buiten onze deur?
Jou galgebrok, is dat het huis bewaaren?
’k Ben effen maar eens uit gegaan.
’k Zel jou mijn onschuldt doen verstaan, Sinjeur, wou jy jou wat bedaaren.
Waar is Maseur?
In huis.
Katrijn?
Die liet ik by’er.
En Kozijn?
Die ook: en ’k heb de deur in ’t nachtslot toe geslooten, Doe’k uitging.
Wel, wat was ik daar verschooten!
Dat luwt weêr wat.
Maar schelm, wat doeje buiten?
* Jou Zuster wierdt daar strak zoo flaauw, en slap, dat eek, Noch schorteldoeks bandt hielp, noch baatte.
’t Scheen geschaapen, Als of zy d’eeuwghe slaap wou slaapen; Zoo dat ik uit most om wat Guldewaater.
Guit, Als iemandt sterven wil, moet jy ’t de luy beletten.
Jy zegt, zy wou wel.
Dat ’s verbruidt; Is zy mijn Zuster niet, schavuit; Als zy iets doen wil, moet jy jou daar teegen zetten.
’t Wierdt my zoo fors geheeten van jou Neef, Dat ik ’t niet laaten dorst.
Waar is het zoopje, geef.
Wat kost het wel?
Een halve schelling.
Een halve schelling!
wie gaf ’t geldt?
Ik heb het van jou geldt verschooten.
Welk een quelling!
Jou moordenaar, je doet me kracht an, en geweldt.
Maar ’k zweer, ik zelje dat betaalen.
Sinjeur, ik heb ’t wel moeten haalen.
Kom, niet veul praatens: breng het t’huis, En zeg Kozijn, ik zal zoo daadlijk by hem koomen.
Izabelle en Katrijn gemaskert, Leonore, Luikas, Jochem, Geeraardt, Eduardt, Karel, Kornelia.
WEl Gerrit Neef, jy maakt ons heel konfuis; Want Karel die had aangenoomen Als dat hy straks bewijzen wou, Wie van jou twien het wedspul winnen zou.
Wel dan heeft hy maar voort te vaaren.