floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Uw boerte, Uw zoete veynzery, gaen mijn bedenking na, Hoe gy te weten komt, dat ik heet Philida.
Dat heb ik door de Min, hier laetstmael ingenomen, Toen gy al zingende zijt in dit bosch gekomen, Alwaer ik zulken wond in dit mijn hert ontfing, Dat ik noch altijd blijf by dees verandering; Verand'ring dien ik lief, en ook zal eeuwig lieven, Al zou 't de swarte nijd in 't schrael gebeente grieven.
Ik kies, voor 't Hof, het veld, de schaepjes voor de schat, Die d' alder grootste Prins, oft Konink oyt bezat.
Geen zoeter zoetheyd, als het zoet, ja zoetste leven, Dat in een Herders staet dit groene bosch kan geven.
't Schijnt Cloris, dat het land, en haer vermaeklijk groen, Uw lusten nauwelijks ten vollen kunnen doen.
Gy hebt ten Hoof geleyd een ruym en weeldig leven, En nu, van Hoveling, tot Herder u begeven, Ey zeg!
wat oordeeld gy, voor u, te zijn het best?
Mijn antwoord is gereed; ik geef het eerst om 't lest.
In 't Hof is anders niet dan bitterheyd te vinden, Voor zulke die hun ziel daer aen te vast verbinden.
't Hofs wellust is verdriet, bekleed met wellusts schijn; 't Hof is zoo weelig niet, als 't menig waend te zijn; 't Hof heeft zijn Hoofs verdriet, 't zy Princen, Vorsten, Graven, Zy zijn dikmaels ten Hoof niet meer dan arme slaven.
Ia 't groots gemoed is steeds zoo aen de zorg gevest; Dat lust door lust vergaet, tot het gemeene best; De zorg, begeert van eer, tot hooger eer te komen, Die hebben met geweld het Hof zoo ingenomen, Dat men ten Hove naeuw een Prins, oft Koning ziet, Die niet gebonden is aen staet-zuchts streng gebied.
De slechte hutjens van de Herders zijn te loven; Ver boven 't hoog gebou van alle Princen Hoven.
98 Heeft Alexander den vermaerden Philosooph, Geen achtien Iaren tijd, in Hoofse plicht ten Hoof, Zijn trouwe dienst getoond?
en daer na zich begeven Van 't Hof, en op het land geleyd een rustich leven?
Ook Cato den Romeyn  Verlaet het Roomsche Hof, en langer niet en blijft Ten hove; daer hy 't Hof zoo wel heeft leeren kennen, Dat door 't land leven, hy 't Hofs leven woud ontwennen.
Wat Vorsten zijn 'er niet al uyt het Hof gegaen, Om zich de slaverny van 't Hoofse Iuk t' ontslaen?
Een groot getal dat, door hun voorbeeld, ons kan wijzen, Dat uwe leven meer is dan het Hoofs te prijzen.
'k Heb Cloris, door uw zoet en aengename praet, Mijn tijd by na vergist; ey zie!
de Zonne gaet Al onder, in het west, om morgen in het oosten, Door een gewenschte komst, zoo meenig ziel te troosten.
Want al wat leven heeft krijgt leven van de Son, De Zon is voor de mensch gelijk een levens bron.
't Is tijd dat ik vertrek.
Wellust u dan te scheyden, Soo gun my d' eer, dat ik u geleyde, Tot aen uw wooning toe.
wat een kal, Wie zoud mijn Lammertjes dan drijven na de stal?
Dat is een slechte vraeg, mijn schoone Herderinne, Hy die u heden mind en eeuwig zal beminnen.
Laet gy 't op Cloris staen; hy zal ten boswaerd treên, En al uw Lammertjens vergaderen by een.
Neen Cloris; ik zal dat van u toch noyt gedogen; Maer uw geboden dienst beloonen, naer vermogen, Waer dat ik kan oft mach.
Ik draeg yets in mijn hert; ik wilde dat gy 't wist.
Ik wenschte dat ik u mijn wensch mocht openbaren.
Ik bid u, Philida, wil my uw wensch verklaren.
Verklaren?
neen Cloris; 'k gekker meê.
zoete Philida, gun Cloris doch een beê, En zeg my wat gy wenscht.
Neen Cloris; 't mocht my rouwen.
Hoe kunt gy zoo beveynst u doch voor Cloris houwen?
zou ik niet?
het veynzen is een deugd, Cloris.
Ik weet niet Philida, wat gy al praten meugt.
Waer toe is veynzen nut, een voedzel van bedriegen, Wie veynst, is staeg geperst in zijn gemoed, te liegen; Den veynzaert niemand bedriegen mach, Want wat men veynst, het moet, en 't komt ook aen den dag; Dies bid ik, Philida, ontsla u 't schadlijk veynzen, En meld aen Cloris eens de grond van uw gepeynzen.
99 Hoe na is 't Thirsus liefd die u om 't herte slaet?
Ik Thirsus lieven?
Ey Cloris!
wat een praet, Soud Thirsus na my zien?
die vrijd zijns gelijke; Men zeyd, en't voegt ook best, de rijke by de rijke; Ik ben voor Thirsus niet, zoo Thirsus ook voor my, Min ik, het is gewis een ander, loof het vry.
De tijd eyst mijn vertrek, wel Cloris, zijt gegroet.
Vaer wel, Phil.
ach ik moet!
Zacht Philida, ik wil, wat doch?
't geheym mijns zinne Ontdekken Cloris.
Ach Herderinne!
Niet, vaer wel, mijn Philida.
Ik ga tot wederziens.
Ik oog uw stapjes na.
Ik wil, en kan niet gaen.
Best dat ik u geleyde.
Een kusje schort 'er aen, en daer meê zal ik scheyden.
100 Cloris.
O ongeveynsde Min!
wat is uw zoetheyd zoet.
O zoetheyd!
die het zoet met zoo veel zoetheyd voed!
O voedsel!
dat de mensch zoud in het sterven baten.
Nu ga ik.
Sult gy my dan hier alleenich laten?
Ia Cloris.
Segt gy ja!
zoo blijft dan noch wat staen.
'k Sal mijn gezicht wat op uw schoonheyd slaen, En voên uw Sieltjen in het mijn, dat als gevlogen, Van d' aerde schijnt om hoog in Venus Troon getogen; Gun my, ach Philida!
dat mijn gezicht wat speeld Op d' alderschoonste pronk, ter Wereld oyt geteeld; Vergun my Philida, uw schoonheyd aen te schouwen, Op dat mijn Siel van u gedachtenis mach houwen; Mijn oogen drukken in mijn hert uw beeltenis, Dat zoo mijn hert alleen u beeltens wooning is.
Is 't dat gy nu vertrekt, en laet my eenig blijven, Soo zal, ach Philida!
't gedacht de zinnen, drijven, Op 't pronk çieraet, dat mijn gezicht in 't herte toog, En speelen met uw beeld, door het gedacht, zoo hoog, Dat my d' inbeelding van uw schoonheyd zal verstrekken, Soo veel, dat ik de tijd uws af zijns zal doen rekken, Tot tijds geluk aen my uw by zijn weêr verleen, En missend Philida, met haer mijn tijd besteên.
wel bestierde tong, die alles uyt kunt spreken, Soo dat het uwe min aen stof niet zal ontbreken, Vaer wel, voor 't alderlaetst.
En noch niet eens gekust?
Houwd, Cloris, wat te goed.
Al wat mijn Liefste lust, Lust my gewillig te gehengen; 'k Sal houden wat te goed, en nochtans ook volbrengen.
Wel Cloris; dat komt zoet, en was 't niet al te stout?
Te stout; ach neen!
ik bid my dat ten goede houwt.
PHILANDER, LERINDE.
Lerinde, hoe, wat 's dit?
my mind gy in de schijn, Maer in der daed zoo zal 't alleenich Thirsus zijn; Wat baet my doch de gunst, en al het welbehagen, Dat gy uyt Liefde my dus lang hebt toegedragen; Ten aenzien ik in 't minst noch niet bespeuren ken, Dat ik verzekert van een goede uytkomst ben; Dewijl ik u dan heb geliefd als mijn beminde, Verzocht dat gy u door beloften zoud verbinden, Met my te treên in d' Echt, maer laes!
tot noch ontzeyd, Doch zoo, dat ik het hield voor dochters eerbaerheyd; Had gy in erenst my, mijn Liefds verzoek verboden, Ik had u niet geliefd, dat sweer ik by de Goden; 101 Had gy op mijn verzoek, my zoo niet aengehaelt, Ik had mijn leven na Lerinde niet getaelt; Dan doch, voor uw onthael, en vrundschap my gebleken, Sal noyt vergeldinge van dankbaerheyd ontbreken, Lerinde, uw verdienst te loonen na waerdy; Ons Liefde, ô Lerind!
is maer geveynst aen my; Voor dees tijd ben ik dan geperst van u te scheyden.
Ik zie mijn hoop is uyt, waer toe dan langer beyden?
Vaer wel met deze kus, vaer wel dan voor het laetst, Uw beeltenis blijft in mijn Siel altijd geplaetst; Den Hemel gun mijn Lief Lerinde wel te varen.
Ik wensch, Philander, dat ik my met u mocht paren.
Lerinde, dit 's alweêr, al weêr uw oude vond, Waer door dat gy mijn hert quetst met een nieuwe wond.
Ik achten 't waer te zijn, zoo gy u woud verbinden, Met eeden, om te zijn, ha Nimph!
mijn wel beminde, En doen toe zegging aen Philander van uw trouw.
Den Hemel weet het, ach!
hoe garen dat ik zouw, Maer dat ik niet en kan, door al te strikte wetten, Doch wild gy u op hoop een wijl te vrede zetten, Om zien, of ons de tijd gelegentheden brocht, Waer door dat ik mijn Liefd aen u verbinden mocht, Ik sweer ik trachten zal met u, mijn Lief, te trouwen, Philander u, die ik voor mijn beminde houwe.
Genomen ik verbey op hoop van tijds toeval, Kunt gy verzekren my, de tijd zoo loopen zal, Dat ongetwijffeld ik 't gewenste zal genieten, Ik ben te vreden; en zoo niet, zal 't my verdrieten, Dat ik een ure wacht, ik laet de jaren staen, Dat ik vertrouwen zoud op zulk een ydlen waen; O neen!
't is lang genoeg my daer meê op gehouwen; Ten zy dat gy my doet beloftenis van trouwen, Ik zal na deze uur, noyt denken om de min, Maer drijven al de lust tot minne uyt mijn zin.
Philander zoud gy dan Lerinde zoo vergeten?
Lerinde, 'k heb mijn tijd te vruchteloos versleten, In zulke schijn-liefd als gy aen Philander toond, Waer door gy my gebracht hebt in een quâ gewoont; Dit is de laetste mael, dat ik het u zal vragen, Of gy beloven wild, uw Liefd, uw welbehagen, Te toonen niemand als Philander, die geen meer Uw Min verzoeken zal, na deze reys, ik sweer; Nu zegt my hoe gy wild, nu zegt my of, oft an, Op dat ik weet waer na dat ik my voegen kan. 102 Lerinde.
Philander, 't schijnt ik zal met Thirsus moeten trouwen.
Waerom my dan dus lang opgehouwen?
Waerom Philander dan zoo vele gunst verleend, Indien gy Philander niet en meend?
Waerom zoo meenigmael met my alleen gezeten?
Waerom mijn schoone tijd zoo vruchteloos versleten?
Waerom my aengehaeld, gehouden meenig nacht?
Tot dat Aurora ons de blonde morgen bracht; Waerom zoo gunstig my geoffert uwe leden?
Waerom waerom zoo vele vryigheden?
Die ik van u genoot, en gy genieten liet, Daer gy uw Thirsus mind, en meend Philander niet.
Heb ik niet meenigmael Liefds wetten overtreden?
Hebt gy die vryigheyd niet williglijk geleden?
Heb ik uw Maegden schoot niet genaekt, En buyten Liefdens wet uw lichaem aengeraekt?
Al wat de zoete min, mijn grage lust kon bieden, Liet, ô Lerinde!
gy, als slapende, geschieden; Treed eens in uw gemoed, ziet wat'er is gedaen, En of u d' eer gebied Philander af te gaen; Doch 't is mijn wil, dewijl ik twijffel in het weten, Hoe gy, Lerinde, u met and'ren hebt gequeten; Ik eyndig mijn verhael, het is u wel bekend, Indien ik had gewild, uw eere waer geschend; Fy my, ik haet de uur, dat uw lichtvaerde treken, Tot zulken eynde dan Philander zijn gebleken.
Philander, ik en had uw heusheyd noyt vertrouwt, Dat gy mijn vryigheyd ten snoodsten duyden zoud; Ik ken 't, ik heb misdaen, my in mijn plicht vergeten, Maer dacht noyt dat het my zoo vuyl zoud zijn verweten; Philander, had gy my niet tot dien val gebracht, Ik zweer het u, ik had het nimmermeer gedacht; Had ik u niet bezind, ik had het niet geleden.
Lerinde, 't geen gy zegt strijd tegens uwe reden; Had gy my wel bezind, waerom my dan ontroofd, Het geen mijn minne zocht, aen anderen beloofd?
Had gy my wel bemind, gelijk ik vast vertrouwde, Waerom geen trouw beloofd?
dat de Goden wouden, Dat ik Lerinde noyt mijn leven had gekend, Soo had ik niet uw eer, nocht ook de mijn geschend.
Vertrek van my Philander, uyt mijn oogen, Mijn schaemt kan langer niet uw aenschijn hier gedogen; Vertrek, oft ik vertrek, gaet weg, laet my alleen, Dat ik mijn droeve ramp beween.
103 Philand.
Lerinde, u bedaer.
Ik kan zoo niet bedaren, Eylaes!
wat spokery, komt voor mijn oogen waren; Zie daer Philander, eens gezeten op een stier, En drijft Lerinde weg, weg spokery van hier; Weg met uw nare schrik, weg met uw vieze grillen.
Daer Thirsus!
daer, wat mach den schellem hebben willen?
Gaet weg, ik wil u niet, ô neen!
ik wil'er van, Weg Thirsus, Thirsus weg, Philander is mijn man Philander?
ja, ô neen!
ô neen; 'k moet Thirsus trouwen, 'k Heb my aen hem verlooft, 'k moet mijn beloften houwen.
Lerinde, ach!
hoe is 't?
Philander, hoe zou 't wezen, Mijn hertjen is belast, met angst, met zorg, en vreze; Philander, ach!
het schijnt my 't hert aen stukken barst; Philander, 't schijnt de Ziel my uyt het lichaem parst; Philander, 't schijnt de Dood my dood met duyzend plagen; Philander, 't rouwt my dat ik my zoo heb gedragen; Philander, 't rouwt my dat ik heb mijn Liefd verzeyd, Al eer ik u oyt zag, oft kreeg genegentheyd; De Goon zijn mijn getuyg, hoe wel ik u mach lijden, Waer door inwendig ik gevoel een bitter strijden; 't Is al een wijl verleên, dat Thirsus my verzocht Tot mins beloften, die ik aen hem heb volbrocht; Soo dat ik buyten weet mijns Vaders my verloofde, 't Geen, door een lang vertrek, allengskens weêr verdoofde; En ondertusschen viel mijn zin op u, ô rouw!
Op hoop dat Thirsus my in vryheyd stellen zouw; En wijl ik niet en ben van zijn beloft ontslagen, En u Liefde heb gedragen; Bid ik ach!
dat gy mijn doch verschoont, Dat ik my al te vry heb, buyten plicht, getoond; Derhalven bid ik u met uytgestorte tranen, Dat gy ons vryigheyd aen niemand wilt vermanen, Maer dat gy my vergeeft al wat ik u misdeed.
't Geen ik u heb misdaen, is my van herten leet; Philander nimmer zal zoo reed'loos zijn bevonden, Dat hy zoud melden anders zonden; Lerinde, wild gy noyt van welvaerd zijn beroofd, Trouwt niemand als die gy uw trouwe hebt beloofd.
Geluk, en al 't geluk wil u den Hemel gunnen, Dat ik Lerinde zoud op aerde wenschen kunnen; Leefd met uw lieve Lief, en blijf hem zoo wel by, Dat het de Goden zelfs een wel gevallen zy; Vaer wel, met deze kus, hier meê zal alles rusten, 'k Wensch u met deze kus, de wensch van al uw lusten Binnen.
104 Derde handeling.
PHILIDA, CLORIS.
WEl Cloris, kunt gy noch niet dat ik wensch verzinnen?
Wel dat gy Mind, maer niet wie dat gy moogt beminnen.
Een die my niet en mind, ach Cloris!
is 't niet vreemt, Dat ongemind te zijn, mijn minne oorsprong neemt?
ik wil, en kan mijn grond niet zeggen, Vermits geen dochter voegd haer Liefde eer te leggen, Eer zy verzekering van Minnaers Liefde heeft, Dies Philida bedroeft in Liefdens quelling leefd.
Wie is daer oorzaek van?
geef my dat te kennen.
Neen Cloris.
Waerom neen?
'k Sou daer mijn Eer meê schennen.
Uw Eer en lijd gantsch geen gevaer.
Te melden van de min, voegd hem, maer geenzins haer.
Neen Cloris, best zal 't zijn, Dat ik de Min met pijn, Met quelling en met smerte, Doof in mijn lievend herte; Eer mijn verliefde zin, Soud tuygen wien ik Min, En zoo  Mijn eerbaerheyd besmette.
Ey Philida!
bedenkt, Dat dat geen Eer en krenkt; Te melden zulk begeeren, Doet Liefde meer vermeeren, Mits dan uw Liefde toond een onbeveynst gemoet.
Een Dochter quetst haer Eer zoo zy dat doet.
Wel waerom staet het dy, Soo wel, als mijn niet vry?
Te toonen dat uw zinnen, Genegen zijn te Minnen.
Om dat het oud gebruyk ons zulke wetten geeft.
Daer Liefde keur gebied, 't gebruyk geen plaets en heeft; De Liefd verwind het al, waer vindmen zulke wetten, Die Liefdens zinne keur ter zijde kunnen zetten?
Indien oprechte Liefd uw zinn'lijkheyd beheert, Waerom vermeugt gy niet te melden zulk begeert?
105 Gy draegt verholen Min, wie zal uw Min beloonen, Of kan 't doen, ten zy gy, die gy mind, wild betoonen, Dat gy hem liefd?
want wat is Liefde zonder daed?
Niet anders als vruchtelooze baet; Daer zeker niet dan niet tot voordeel is te vinden, Die immermeer bemind, verplicht zich aen 't beminde; Hoe kan Liefd Liefde zijn, ten zy Liefd Liefde doet, En dat men Liefde draegt, uyt Liefde blijken moet Of hy of zy eerst lieft, is daer wat aen gelegen, Als tusschen beyden Liefds voldoenig werd verkregen?
Soo veel vermach de Liefd, in u, als oock in my, En daer zy eerst begint, blijkt dat haer werking zy; Genomen, Philida kreeg zin om my te Minnen met hert, met Ziel, met zinnen, 'k Welk gy betoonden my; zoo bleek der Liefdens kracht, En door Liefds werking werd van my Liefds waerd volbracht; Als ik zoo uwe gunst geneygt tot my mocht vinden, Ik Liefde, 'tgeen ik niet zoud derven onderwinden; 't En waer de Liefdens gunstaen my voorzeyde, dat Uw goê genegenheyd tot my behagen had; Dan loond ik Liefd met Liefd, wat schande kon dat wezen?
'k heb het al te veel gezien voor dezen, Dat Dochters zinn'lijkheyd, en aengeboode Min, Eenspot was over straet; zoo dat daar door mijn zin, En Liefdens zinn'lijkheyd, zoo veer noytzullen dwalen, Dat oyt beveynst Minnaer, mijn Liefd zal achterhalen.
Dewijl de zoete Min, mijn Minnend hertje drijft, Dat het niet langer in zijn zoete smerte blijft, Soo bid ik, neêr geknield, uytmuntend Herderinne, Dat gy eens proeve toont van ongeveynsde Minne; 't Schijnt met mijn stoute eys, of ik de goden terg, Dat ik u, Philida, om my te Minnen verg; Waerom zoud ik ook niet?
't bestaet in rechte Minne, Wie minde niet, ô goôn!
zoo schoonen Herderinne; Mocht Cloris dat geluk van Philida geschiên, Dat Cloris waerdig waer uw gunst tot hem te zien; Mocht Cloris, goede goôn, dit lukkig luk genieten, De bergen, boomen, ja de kristalijne vlieten Van frissche beeken, en van zuyvre water bron, Ja alles wat in 't woud vermaking geven kon, Dat zoud om Cloris luk, gelukkelijk verblyen; De vogeltjes in 't bosch, de bloempjes, daer de byen Haer zoetheyd zuygen, uyt de dichte lom're blaên, Daer roos, daer vyolet gemarmert onder staen; 106 Dat al te zamen, zoud in dubble vreugd geraken, En over Cloris luk, een blijde lofzang maken.
Indien gy, Herderinne, Getuygde my uw Minne.
Of ik van Minne sprak, En dat 'er dan ontbrak De gunst, die gy mocht meenen, Dat ik u zoud verleenen; Wat baten 't Cloris dan, als hy mijn min mocht vijne, Misgunstig aen de zijne.
Dan zoud ik, Philida, Op hoop van u genâ, In diensten, en gebeden, Mijn leven lang besteden; Op hoop, dat met 'er tijd, ik uw verliefde zinnen, Tot my waerts mogte winnen.
Maer of 't dan waer zoo vert, Dat ik mijn Ziel en hert Al over had gegeven, Om Echtelijk te leven; Wat middel, Cloris, dan, om die begonnen zaken, Tot een goed eynd te maken?
Geen middel, als de dood, Hielp Cloris uyt de nood.
'k Zoud al mijn Leve dagen, Mijn droef verlies beklagen; En over 't ongeluk van Philida te derven, Uyt rechte liefde sterven.
Neen, Cloris, steld, door reên, Uw onrust wat te vreên.
Denkt wat de Goden voegen, Dat moet ons wel genoegen.
't is mijn zelfs verdriet, dat ik na mijn behagen, Tot u geen Liefd mach dragen.
Gund gy uw liefd de mijn, Waerom kan 't dan niet zijn, Dat gy, na keur uw's zinnen, Zoud Cloris mogen Minnen?
Om dat ik niet en ken, En zelf mijn zelfs niet ben; Door een verloofde trouwe, Die ik zal moeten houwen.
Verkeerd uw vreugd in rouw, gy velden en rivieren; Staekt pluymgedierte, staekt uw vrolijk tierelieren, 107 En schrild met droeve galm, en ysselijk geluyt, Mijn onverwacht ellend op 't alderdroevigst uyt; Gy Nimphjes van het Bosch, en van de waterstroomen, Beheerschers van het Woud; gy Bergen, Bosschen, Boomen; Gy alle zyt getuyg, dat ik te Boschwaerd quam, Alleen om Philida,  O yd'le hoop!
gegrond, op zinneloos behagen.
Bedroefde stond, die ik te recht wel mach beklagen, Dat mijn gedachten oyt vertrouwden op de min.
in welker hoop, ik my bedrogen vin; O Min!
hoe zal mijn hert uw heete brand uyt smooren?
Nu my zoo schielijk slaet een donder in mijn ooren, Een blixem in mijn Ziel, een onweêr in het hert, Waer door ik als een Schip op strand gesmeten werd, Van levens hoop berooft, door kracht van woeste golven.
'k Ly schip-breuk aen mijn min, zoo dat ik gantsch bedolven, Bedompeld in een Zee, van woeste Baren, smoor; Indien ik Philida niet, anders spreken hoor.
Ik loof niet Philida, als ik my recht bepeynze; Of gy voor Cloris schijnt te veynzen; Om eens een proef te zien, hoe ik my in mijn rouw, Van Mins verlies, aen u, ach!
schoonste, dragen zouw: Lust u daer teeken van, gy zult niet meer behoeven, Als my in Doods gevaer te stellen, om te proeven, Of ik zoo lief het lieve leven wel bemin, Als d' aengename Ziel, van u, mijn Herderin; Ziel die mijn Ziel gebied, ootmoedig neêr te buygen, Mijn ongevalste min een Herderin te tuygen; Een Herderin, die meer vermach als eenig Vrouw, Die ik de waerdigste op 's werelds bodem houw; Al waer 't dat my 't geluk, ten Hemel had verheven, 't Gebied van Volk, en Landt, ja Koningrijk gegeven, 'k Verliet het al te zaem, ach Philida!
alleen Om u,  Philida.
Wiens wan-geloof zoo groot?
dat zy niet zoud vertrouwen, 't Geen Liefd u spreken doet, dat gy daer woord zoud houwen.
Den loozen Angelaer het bitter dekt met zoet, Dies 't Visjen, dat niet weet waerom dat hy dat doet, Bekoort werd, door het zoet, en met het zoet gevangen, En zonder 't zoet genot, blijft aen het hoekjen hangen; Zoo 't, Cloris, u geliefd met mijn wat voort te gaen, 'k Zal u van deze zaek wat breeder doen verstaen.
t' Samen Binnen.
108 CLORIS komt, na weynig pausering, weder uyt.
Soo 'k flus mijn Herderin betuygde hoe 'k haer minde, Betuygde zy, dat zy Philander meer bezinde, Dan my.
geeft aen my, rampsalig mensch, Dat, van Philander ik, tot mijn geluk en wensch, Verkrijg, dat hy zijn liefd op hare liefd niet zette, Soo kost gy, Philida, my 't minnen niet beletten.
Ik spreek als onbedocht, door Liefde buyten reên, Best dat ik zelver ga eens na Philander treên, Om hooren of 't zoo is, als Philida my zeyde; En of hy op Lerind' zijn Liefde niet en leyde; Dat ga dan naer hem toe, hy is de rechte Man Die Cloris van zijn druk en lijden helpen kan; Philander uyt.
Sie daer zeer wel te pas komt my Philander moeten; 'k Ben u verplicht eerbiediglijk te groeten.
En van gelijken ik, my, Cloris, t' uwaerts draeg.
Dank zy mijn Vrund, die ik, uyt ware vrundschap, vraeg, Hoe 't met uw Liefde staet, zeg, hoe is het gelegen?
Sal uw gewenste wensch noch niet haest zijn verkregen?
Vrund Cloris, dien ik als een goede vrund vertrouw; Onmoog'lijk dat ik yets voor u verborgen houw.
Weet dat ik heb gemind, gevrijd in zulker voegen, Dat Minnaer aen zijn Lief, noyt meerder kon genoegen; Van vriendelijk onthael, van gunst, van vryery, Ia alles wat ik kon bedenken deed zy my.
Ik ging stellen mijn vertrouwen; Op een onvaste grond mijn vaste Liefde bouwen; En meenden ik ging vast, maer doen ik vastheyd zocht, Bevond ik, dat ik niet op 't achterst had gedocht.
Lerinde was 't, mijn Vrund, die my, door hoop, toezeyde 't Geen zy my naderhand met listen weêr ontleyde.
Lerinde met Thirsus trouwen zel.
Met Thirsus?
Ia, met hem.
Ik loof het niet.
Soo zie ik wel, men mach op menschen niet vertrouwen.
Seyd my haer Suster niet?
dat zy veel liever wouwen, Dat haer Lerinde met de slechste Herders knecht, Als wel met Thirsus zoud begeven in den Echt.
Doch Vrund, stel u te vreên, 'k heb stof om u te peyen, 'k Weet eene die u Liefd, en graeg om Min zoud vleyen, Waer 't dat de eerbaerheyd haer zulliks niet ontried.
Mijn Vrund, wie is 't?
Ik derf haer noemen niet.
109 Maer weet dat zy u Lieft, en hert'lijk heeft verkooren.
Zy is dan die zy is, 't is, Cloris, al verlooren, Nu ik Lerinde mis, is al het minnen niet; Al waer 't een Koningin, het waer mijn maer verdriet, Dat ik gedachten kreeg een ander Nimph te trouwen; Neen Cloris; neen, ik houw voortaen geen meer van Vrouwen, Ik ban de minne weg, en vlucht als Balling voort, Daer niemant van my weet, daer niemant van my hoord; Ik ga door Berg en Bosch, verslijten mijne dagen, Ter liefde van mijn Liefd, Lerinde toe gedragen.
Met uw verlof, mijn Vrund, met uw verlof, ik ga, Daer ik, met droeve smert, beweenen zal mijn schâ.
Philander, Vrund, hoe dus?
waer is de moed gebleven, Waer meed gy and're plagt zomtijds, wat moeds te geven?
Philander, kan de Min ontmannen zoo een Man?
Zoo zeg ik, dat geen kracht de Min verwinnen kan. Philand.
Vaer wel, mijn Vrund, vaer wel.
Philander, zoud gy 't meenen?
Ik meen 't.
Het is te kinds, zoo moedeloos te weenen, Te zuften om een Vrouw, daer zoo veel Vrouwen zijn.
't Verlies van een is my een doodelijke pijn.
Die pijn gy licht weêr met een ander kunt verzoeten.
Gy spreekt als onverzocht.
Nochtans mijn Vrund, wy moeten Doen blijken, dat, in nood, de kloekheyd van een Man; De sware lasten, van de rampspoed dragen kan. Philand.
Ha Cloris!
't is geen kunst een ander troost te geven; Maer die in rampspoed is, en rustelijk kan leven, Daer hangt wat meerder aen; dit is 't geen my ontbreekt; En 't is doch al vergeefs, wat gy my hier van spreekt; Nu ik Lerinde mis, nu mis ik zin, en reede.
Philander, werd 'er om de Min zoo veel geleeden?
't Is meer als ik oyt dacht.
Meer als u is geschied, Doord' onervarentheyd, zoo weet gy 't leyder!
niet.
Nochtans, wie rampspoed treft, moet op 't verand'ren hoopen.
De rampspoed reden roofd, en doet ons hooploos loopen.
De reden meer vermach.
In een rampzalig mensch, men zelden reden zag.
Geen ramp zoo groot, of rede kan de smert verzoeten.
rampspoed treed de rede met de voeten.
Een reed'lijk mensche steld zijn ramp aen redens wet.
Wie in de rampspoed is, de reên ter zijde zet.
Philander, ga met my, ik moet u moed aen spreken.
De beste vrundschap is altijd in nood gebleken.
t' Samen binnen.
110 PHILIDA.
Als ik met Cloris flus ging langs dees groene paên, Doen gaf hy my zijn Min hart-grondig te verstaen.