floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
O Cupido, o min, o min!
Wat maakje al sporling in myn darmen?
Hoe kun je een koude borst verwarmen?
'k Heb nu de rol van Weduwnaar Gespeeld, omtrent de zestien jaar, En in dien tyd my van de Vrouwen, Of Vrouwen vlees, gestaag onthouwen, En dogt nooit dat de minnegloed, My dus zou plaagen als ze doet.
Sints ik de wedding heb begonnen, Heeft my de min geheel verwonnen.
Het geld, en liefde, hebben my Geboeit in hunnen slaverny.
Twee duizent pond.
het is geen gekken, Die uit te keeren, of te trekken, Scheeld vier en twintig duizent floor.
Maar zagt, daar hoor ik Leonoor.
Laat ik myn best doen om naar zinnen Te buigen, en haar hart te winnen.
Digitized by Google DER door WEDDENSCHAP.
23 DERTIENDETOONEEL.
GRINALD, LEONOOR, ANGNIET.
ANGNIEt, tegen Leonoor.
Newis, myn Heer, wagt u, Mevrou, wanneer hy u gaarne spreeken zou, hy heeft aan u iets voor te draagen.
Heeft Heer, Grinald, my iets te vraagen?
Ik ben zyn dienares.
O ja, mejuffer, daar verlang ik na.
Tegen Angniet.
Angniet, gaat gy nu maar naar binnen.
Myn Heer, dat moest gy niet beginnen, Haar weg te zenden, 'k loof dat zy Het wel mag hooren, en denkt vry, Dat ik niet met een man zou spreeken In eenzaamheid, dat 's nooit gebleeken.
Wel als Mejuffer 't zo verstaat, zo blyf dan hier.
Dat is geen praat, 'k zou anders u niet willen hooren.
Ik bid, ei wilt u niet verstooren.
Hoe zou ik met een man alleen Hier spreeken, denk dat niet, o neen.
Jana. het huwelyk angniet.
Die dame heeft al vreemde nukken.
't zal by myn ziel met deez' niet lukken.
Mejuffer, oii u dan..... veertiende tooneel.
GRINALD, LEONOOR, ANGNIET, oRIS.
Linieur Daar is een vroumens aan de deur, met moslen, die gemaklyk gaapen, Wil je ook wat hebben?
Aap der aapen, vertrek terstond, laat ons met vreezen.
Daar s noch een ander ook met peen, die vraagt of jy niet wat wilt koopen?
Zeg dat zy naar de wip toe loopen.
Maar wil je dan geen peen?
'k zeg vent, steek jy de peenen in jou krent.
Brui heen, of 'k geef u rotting slaagen.
Om dat ik zo beleeft kom vtaagen, of je ook geen mos'len wilt, of peen?
GRI door WEDDENSCHAP.
Al weer, ik zeg gaat aanstonds heen.
Wil jy geen peen dan negotieren?
Je kunt mevrou er een vereeren.
De drommel haalt, 'k wort disperaat.
Wel nou ik ga, wort maar niet kwaad.
Ie schobbejak verward myn zinnen.
Wilt, Heer, uw voorslag toch beginnen.
Dat meen ik aanstonds ook te doen.
Ik weet gy zyt van groot fatzoen.
Myn Heer, dat ben ik wel te weeten, 'k weet niet dat iemant zich vermeeten Zou, om te zeggen, in dees stat, dat hy daar tegen 't minste had.
Geenzints, mejuffer, 'k wil op heden, In geen geschil daar over treeden, Uw eer, en deugd wort steeds bemind, Uw Vader was myn beste vrind.
Dat staat my noch heel wel te vooren, dien dag dat ik hem heb verlooren, beklaag ik noch tot op dit uur.
Zyn overlyden stont ons duur, hy was een stut voor onze vrinden.
Laat uwe droefheid wat verzwinden.
Haalt die verdronke koe toch niet Weer uit de sloot, dat is geschiet.
Hoe, Heer Grinald, noemt gy myn Vader Dan een verdronke koe?
Nooit kwaader Bejegening kwam my te voor.
Dat 's slegts een spreekwoord, 'k bid u hoor, en laat ik van myn zaak eens spreeken.
Weet dat ik ben in liefde ontsteken.
'k heb jaar en dag verlangt, Mevrou, u aan te bieden myne trou, en wens geen grooter heil op aarden, als dat gy die maar wilt aan vaarden.
Ik hoop niet dat ik u mishaag?
Wel, wat inpertinente vraag!
Hebt gy my daarom hier ontboden?
Ja, daarom heb ik u doen nooden, Want 'k kon niet langer myn gemoed, Voor u verbergen.
Gy wilt my, als gy zegt, bemianen?
Voorzekerlyk, met hart en zinnen, uw schoonheid heeft een brand gestigt, die ik u meld door myn gezigt.
Donas door WEDDENSCHAP.
Heeft myne schoonheid zulk vermoogen, gy zyt gants haatlyk in myne oogen, dierhalven spreek daar nooit meer van.
Ook ben ik niet van zins een man, wie t zy, tot weermin te beweegen.
Wat reden hebt gy daar toch tegen?
Dat kan 'k u lichtlyk doen verstaan.
Het huuwelyk staat my niet aan.
En zonder my iets meer te vraagen, Ik meen in t klooster myne dagen Te slyten, en geen man tal my, zo ligt verkrygen, denk dat vry.
GEINALD.
Wilt gy dan zulke schoone leden, Altyd in 't klooster gaan besteden!
Dat hoop ik niet, ik bid u laat.... angniet stil tegen Grinald.
Zeg dat je mee naar 't klooster gaat.
Ik zal u by duary geeven, vier duizent pond, en daar beneven, iets dat je wel behaagen zal.
Och, al die praat is niemendal.
Ik ben al moe van u te hooren, gy scheurt de vliezen van myn ooren.
'k ga binnen by uw Dochter, Heer.
Myn hoofd doet van die praat al zeer.
't myn niet minder.
Wel wat plaagen.
Geen minnaar kan dat schaap behaagen.
Zy wil in t klooster, en gaat heen.
Dat is een spytig kreng.
Met reen, 't is wel een olyke karonje.
Angniet, hoort hier eens, konje Nu maaken dat Antonia, eens by my hier quam?
Ja ik ga, Om haar zo daatelyk te haalen.
Hoe zien ik 't eind noch van myn kwaalen!
Ik vrees dat de and'ren een voor een, My ook zo hand'len zullen, neen, ik schei 'er uit, 'k wil die zotinnen, die kladdegatte niet beminnen, maar dan ben ik de wedding kwyt.
Ja vel, wat wort een mens altyd, Door t een of t ander hier geschooren?
Och Digitized by Googl door WEDDENSCHAP.
Och was ik liever nooit gebooren, zo zoude ik in myn ouden dag, zo niet gebruid zyn.
Hard gelag.
Hoe raakt dit warnet afgesponnen!
Had ik de wedding maar gewonnen, 't Mogt met de liefde als 't wou vergaan.
Ik hoor daar komt de tweede al aan, des moet k myn zaaken wel beleggen.
GRINALD, ANTONIA.
Jonniet, uw Meid, komt my daar zeggen als dat, myn Heer, my speeken wou?
JUNIAND.
Dat s door myn order, ja mevrouw.
'k heb iets met u hier te overwegen, Daar al myn heil is aangelegen.
En stemd gy myn verzoek naar wens, dan ben ik een gelukkig mens, zo niet, ik ben geheel verlooren.
Als 't u belieft zo laat my hooren, Waar dat dees zaak toch in bestaat.
'k zal u vernoegen, in der daad.
Zou 'k zo veel gunst van u ontfangen?
Ja, zo 't van my slegts af komt hangen, Beloove ik zulks opregt te doen, Behoudens eer, en deugd, fatzoen.
oogle 24 het huwelyk grindal.
Mejuffer, hoeft op t minst te denken, Dat ik haar eer of deugd zal krenken o neen, ik bid alleenig maar.... t is tyd dat ik me aan u verklaar... ik vraag u dan of gy op heden, Met my in t huuwelyk wilt treeden?
Ik gis dat gy wat met my boerd.
Neen toch niet, want ik ben vervoerd Door uw zoet wezen, uw schoone oogen, Van zulk een overgroot vermoogen, Dat ik, t zy waar ik ga of sta, Altyd denk op Antonia.
Regt uit gezeid, 'k kan 't niet gelooven, 't gaat ver myn begrip te boven, als dat een man van uw fatzoen, zou zulk een zotterny gaan doen.
Hoe, is het zotterny te trouwen?
Zo moet men 't al voor zotten houwen, wyl niemand in dees tyd schier leefd, Die zich niet in het huuwlyk geeft.
't is waar men ziet 'er veel naar haaken, Die 't huuwlyk aenten vol vermaaken, maar als men 't eens met ernst beziet, zo is 't vol kommer en verdriet.
Mevrou, men kan niet zoeters wenschen.
't is waar, als twee gelyke menschen, Zich zelf verbinden in den echt, door WEDDENSCHAP.
Wier liefde en hart is gants opregt.
En uit een zuivre zugt beminnen.
Dat geeft vernoeging aan de zinnen.
Maar gy bezit ruim vyftig jaar.
En ik pas twintig, is 't niet waat?
Hoe zoude wy maikander pussen?
O, 'k zal dat varken noch wel wassen.
En ik bezit, Mevrou, een kunst... ANTONIA.
Ik bid u, Heer, doe my die gunst, en zegt eent waarom wilt gy trouwen?
Ja, wilt me dat ontsonven.
Wel, nu Mejuffer t my gebied, zeg ik...
waarom?...
Ja, ja, ik weet het wel.
De reden Dat k met u in den echt wil treeden, Is... dat uw schoonheid my behaagd en k zou, terwyl gy t my toch vraagd, noch graag wat kleine schaapjes teelen, Om al te met wat mee te speelen.
Dat dunkt my is zo lief, zo zoet.
Al dat de reën is die 't u doet?
Zo weet ik beter, laat op heden, uw dochter in het huuwlyk treeden Met Adelaar, die haar bemind, en die zo ryk is als uw kind.
Die zullen schaapjes voor u teelen, Om al te met wat mee te speelen.
GRI. digicized by goog 31 het huwelyknas.
Mevrou, gy legt dat kwalyk uit.
't zy wat gy van myn reën besluit, Ik zeg u dit met weinig woorden, Dat gy myn harte nooit bekoorden, Noch nimmermeer bekooren zult.
Dierhalven, Heer, zo neemt geduld.
Myn guitje lief, 'k blyf in verwagting... ANTONIA.
Ik heb voor uw perzoon veel achting, Behalven deeze zaak, daar ik, het zy u lief, of leet, voor schrik.
GRINALD, ANTONIA, joris.
Daar heb je my weer.
Wat zal 't wezen!
Ik heb daar in de krant geleezen, een wonderlyke wondre zaak.
GRINALD.. wat schort de gek?
Ik bid je staak Sinjeurtje lief, die vuile woorden, 't is nieuwer nieuws als ik ooit hoorden.
De vent wort zot.
Zed by Googl door WEDDENSCHAP.
JOR.
Wel spreek wat is 'er dan geschiet?
Zeg wat u tot dit schreeuwen porden.
Parys, sinjeur, is frans geworden, zo als ik in de krant daar las.
Dat komt hier drommels wel te pas!
Wel kwast wat zou het anders wezen?
Ik heb het evenwel geleezen, ik ben niet dronken Sjeur, noch vol.
Neen, maar wel gek, of liever dol.
Zel jy me dat zo heete liegen?
Neen, sjeurtje, die my wil bedriegen, moet zeker al heel vroeg op staan.
Met uw verlof, Heer, ik zal gaan.
En is er voor my niets te hoopen, zo staat me een weg van rampspoed open?
Myn Heer, stel maar uw hart te vreezen.
Ei noch een woord.
Neen, ik ga heen.
TWIN. het huwelyk.
Daar legt myn hoop nu heel in duigen, die Vroului zyn niet om te buigen.
Is dan jou huuwlyk noch niet klaar?
Dat spyt my in myn hart voorwaar.
GKINALD.
Pak jy jou caatlyk uit myne oogen.
O kris.
Is 't myn schuld dat je wort bedroogen?
Heb ik het jou niet wel gezegt?
Maar neen, men lacht wat met een Knecht, en met goe raad is niet te spotten.
Zy zullen jou noch meer bedotten, myn neus is fyn, en ruikt al lont.
Jy bent zo fyn als poppe stront.
Ik loof jy zoekt wat kool te bakken, wie heeft er ooit een pop zien kakken, de drommel haalt de Vroului wel, hoe of dees klucht noch einden rel!
De wedding ben ik kwyt.
O plagen.
Hoewel ik moet het noch eens waagen En spreeken Alida eens aan, mischien zal zy zich laaten raán.
Och wat beleeft een mens voor tyen.
Myn pannekoek die wil niet glyën, de meisjes zyn hem veel te slim En willen met geen yzegrim, van ruim een hallef hondert jaaren, Gelyk men ziet, door 't huuwlyk paaren.
Ik wed men zou wel regtevoort, Een ei gaar braden in zyn poort, want hy wou graag het wedspul winnen.
Wat mag dien onden bloed beginnen.
Twede en twintigste tooneel.
JORIS, ANGNIET.
Hoe, sta jy hier jou halve gek?
Ik trommel jou straks voor je bek, dat jy my dus alleen laat slooven.
Kom lustig haal wat turf van boven.
Dat wil ik nou voor jou niet doen Versta je dat, jou vuil fatzoen, ANGNIET.
Loop otje dikmuil.
Wel loop bakkis, dat overal al even vrak is.
Wie scheld jy uit?
Het huwelyk angniet.
Jou, ouwe knoet, die alle dingen avregts doet, jou luiaart, snapper, drommedaris.
En jy, jy ben een kazewaris.
't is of het huis op stelten ryd, het Heerschop is schier dol van spyt, En wenst my voor den droes op marken, Maar 't slimst is dat dit vuile varken, My aan het hoofd komt talmen.
Blaas jy my in myn agter oor, versta je dat?
Ik zal verhuizen.
Dat 's goet, vertrek maar met je luizen.
DRIE en.
Izabel, ANGNIET, joris.
Wel hoe, wie maakt hier zulk geraas?
Zo speult dat kreng altyd den baas, Zy wil me voor myn bekje kloppen.
Zy wil slegts wat met je foppen, loop ga jy agter als een man.
Zie zulke woordjes hou ik van, jy bent een Juffrou uit wel hondert, maar jou Papa die veeltyds dondert, dat is een maf, zy een maffin.
Ik ga, juffrou, en doe jou zin.
VIER, door weddenschap.
Izabel, angniet.
Heb je, Adelaar, hier niet vernoomen?
Ja toch, die s hier voor lang gekoomen, hy s boven met Konstant, en zy .
Wat doen zy daar, hoe komt dat by?
Ik heb geen tyd dat uit te leggen.
Uw Vader zal u dat best zeggen, Die overwonnen door de min, vryd dat de kwyl loopt langs zyn kin.
Angiet, wel hoe, zyt gy bezeten?
Tot noch niet naar myn beste weeten?
Maar ziet daar koomen zy zelf aan, die 't u wel zullen doen verstaan.
Izabel, ADELAAR, KONSTANt, ANGNIET.
Myn Izabel, myn tweede leeven, wilt myn vrypostigheid vergeeven, ik hoorde u spreeken hier beueen, dies dreef de min my herwaarts heen om eens met u, myn lief, te spreeken.
Wilt uw gesprek, myn Heer, afbreeken, haar Vader komt.
Wat wreed verdriet.
't Gaat hem meê naar de vleesche niet.
ZES en tweetiende tooneel.
Izabel, ADELAAR, KONSTANt, GRINALD, ANGNIET.
De drommel moet de Vroului haalen, d'yn zinnen raaken aan het dwaalen.
Maar hoe kom jy zo by malkaar?
Dat spul is me niet eens zo klaar.
Wy hoorde uw Meid, en Dochter zamen, dies wy terstond van boven kwaamen, en koomen zo maar pas hier in, gy weet wel, hoe, dat ik haar min.
Ja, ik min ook, doch kan niets winnen, Op 't harte van die drie zottinnen, en ben de wedding daar door kwyt, het welk my ook geen kleintje spyt.
Ik sprak met Alida zo even, Die ook geenzints gehoor wou geeven.
Ik haat het Vrouvolk altemaal, en zweer het in goe duitze taal, edbd dat door WEDDENSCHAP.
Dat ik myn leeven niet zal trouwen, neen, k zal my uit dien strik wel houwen.
Dat docht ik wel.
Om geld te geeven is 't gedaan.
Gen ik verlies myn schoone plaaten, en jeder zal er t zyn van praaten.
Maar ten e lui niet zyn te vreen, als ik de helii gaf?
Neen, o neen, ik zou geen duit daar op verliezen.
Ik weet voor u noch iets te kiezen, een deftig middel, waar door g'herstold kunt zyn.
'k bid zegt het my, ik zal 't u altyd weer vergelden.
Wy zullen 't u geheel kwyt schelden, Zo gy uw Dochter Izabel, Deez' Heer geeft.
Daar hebje niet een spaans woord tegen.
Myn Heer, Grinald, laat u bewegen.
Zou ik het doen?
Het huwelyk izabel.
Ik bid, papa, sta 't huuwlyk toe.
Ei, Heer, zeg ja.
Fiat, mag ik myn geld behouwen, zo moogt gy met myn dochter trouwen.
Doch zyt verzekert dat het niet, als door de weddenschap geschiet.
Ik docht een Non van haar te maaken.
Maar met beding dat van dees zaken, Gy nimmermeer iets melden zult, Want ik betaal u ruim myn schuld.
'k beloof, dat hier van nooit na dezen, Gerept zal worden, wilt niet vreezen.
ZEVEN en twintigste tooneel.
Izabel, ADELAAR, KONSTANt, GRINALD, ANGNIET, LEO, NOOR, joris.
Ergeeft het my stoor ik uw reën, 'k Docht, Heer Grinald, gy waart alleen.
Ik had daar eeven wat vergeeten, t Geen ik aan u noch wou doen weeten, t Is iets t geen ik niet zeggen kan, als in t geheim.
'k hou daar niet van, 'k spreek nooit alleenig weer met vrouwen.
En, ONE TAN Leo irt al in an, wes door WEDDENSCHAP.
Dat moet gy my ten besten houwen, ik volg daar in uw voorbeeld naar.
Wilt gy me iets zeggen?
Doet het maar, hier in het byzyn van dees lieden.
Gy weet wat gy my aan kwam bieden, Daar k flusjes zo iets tegen had, en na k de zaak regt heb bevat, En met verstand kwam overleggen, Wou ik u dit alleen maar zeggen, Dat ik uw eisch slegts toe zal staan.
Daar wort nu slegts niet in gedaan, ik ben nu niet van zins te paaren, en ook voor u al te oud van jaaren.
Dies loopje een blaautje, leonoor.
't is wonder wat ik zie en hoor.
Komt gy myn Vader zelver vraagen, Of uwe min hem kan behaagen, wel, Leonoor, wat gaat u aan?
Mevrou, zulks heeft hy eerst gedaan.
Wel foei, 't is schand dat wil ik zweeren.
Hy wou me een huuwlyks gift vereeren, mejuffer, van vier duizent pond, Gelyk gy zelver uit zyn mond Kund hooren, die k voor my zou houwen.
Zo zoud gy om dat geld dan trouwen?
Dat is die juffer, die noch straks, Wou in het klooster gaan akskaks.
Het huwelyk leonoor.
Moet gy my zulks dan noch verwyten?
Wilt gauwer aan de hengel byten, als u het aas wort aangeboon.
't is wel ik zal u deeze hoon, die gy my doet wel eens betaalen.
En ik uw zotheid gaan verbaalen, Aan elk die Leonore kend.
Mevrou, terwyl je hier toch bend, Behoef je niet heel ver te loopen.
Kom, willen wy de kool verkoopen?
'k vereerje op trou een schoone ring, en noch een ander hebbeding.
Het geen je ligt wel zal behaagen Kakinje bekje, wil je t waagen?
Ik ga, en zal te myner tyd, Wraak vorderen van deeze spyt.
Leonoor gaat heen, en slaat joris in 't gezicht.
ACHI Digitized by Goo door WEDDENSCHAP.
43 ACHT, en TWINTIGste en laaiste TOONEEL.
GRINALD, IZABEL, ADELAAR, KONSTANt, ANGNIET, joris.
De drommel haalt, och, och, myn oogen zyn uit myn kop.
Jy bent bedroogen.
Zo moet je vaaren.
Geef jy de Knechts altyt zo 'n fooi!
De sloof die was geheel verlegen.
Het roud my nog van harent wegen.
'k kan noch de zaak niet regt verstaan.
Dat hoeft ook niet, 't is al gedaan.
Hou jy je stil, en zyt te vreden, nu dat ge in huuwelyk zult treden.
Ik mis myn bruiloftstuk al vast.
Angniet, indien gy maar op past, zal ik je een bruiloftstuk vereeren.
En wat aan my, myn Heer?
Muilpeeren.
Het huwelyk, c.adelaar.
Ontfang myn, Izabel, tot bruid.
O ja, myn Heer.
De klucht is uit.
Dat zoude wel zo gelyk geweest zyn dom het geene ik hier zeg, voor aan gesteld, of in t geheel gelaaten, te hebben.
Ik wil wel bekennen dat het laatste zoude zyn geschiet, by aldien myn drukker my niet verzocht had, ziende een blad zyde drie a vier ledig, om het zelve voor een gedeelte te vullen.
Ik kan dierhalven niet beter hier te borde brengen, als van den oorsprong, en de schikking van dit kluchtspel iets te zeggen.
Men heeft my willen verzekeren, dat het voornoemde ontwerp, een zekre geschiedenis zoude zyn, het welke ik hoorende verhaalen, begeerten kreeg om het bekwaam voor het Tooneel te maaken.
Daar wiert my met eenen beloofd dat de lieden, door wien het zou voorgevallen zyn, al voor lang naar de andere Waereld zyn verhuist, waar door het gants geval lang uit het geheugen van maar weinig menschen die het wisten, was geraakt.
Want ieder kan genoegzaam verzekert zyn dat ik het anders niet had ondernoomen.
En noch te duisterder is het, wyl de naamen, als by de gis opgeraapt, hier in gebruikt worden.
En by gevolgen geen overeenkomst kunnen hebben met die geenen, die het naar t leeven hebben gespeeld.
Wel is waar dat den ouden man, dien ik den naam van Grinald geef, de jongste, of laatste zuster, die hier maar alleen van gesprooken wort, gekreegen heeft, wyl hy haar bekoorde door het geld van de weddenschap, tot een huuwlyks gift te geeven.
Ik heb de zelve met voordagt hier uit gelaaten, ten eenen om dat het op het tooneel te lang zou talmen met één ding verscheiden.
Ten eersten om dat ik den ouden man niet wilde laaten trouwen, als zynde myns bedunkens, gants onredelyk een oud man met een jonge juffer te doen paaren om het geld, schoon 't hedendaags maar de slimmer is, doch zulks laat ik aan ieder die dat goed vind, over.
My heeft beter gedacht hem een Dochter te geeven, en te doen trouwen met eenen van zyn goede vrinden daar hy de wedding mee had aangevangen, en doen hem zeggen dat hy zyne Dochter alleenig aan Adelaat geeft, om dat hem de wedding wort kwyt gescholden.
Dus mag het Kluchtspel met regt, schoon dat Grinald niet troud, den naam van het Hauwelyk door Weddenschap, behouden.
En of de schikking, die ik hier in gebruikt heb, naar de order van het Tooneel is, zulks laat ik van de kunstkenners oordeelen.
Ik weet wel dat men my zoude kunnen berispen, dat ik na het sluiten van het huuwelyk, 'terwyl dat dan den titul voldaan en het Kluchtspel uit is,'leo noor weder op het toneel breng, doch wil my verschoonen, met te zeggen, dat den ouden man zulks is gebeurt.
Want naar hem de laatste haor trou beloofd had, kwam de eerste wederom, naar datze hem hadde afgeslagen, om te hooren of hy noch by zynen eersten aanbieding bleef.
Het welk my niet ongerymt scheen dat hier in te brengen, doch handel het zo kort af als 't mooglyk is.
Dit zal ik alleen noch zeggen dat ik met voordagt, gelyk ik tot noch toe gedaan heb en meen te volgen, korte verzen heb gebruikt.
Als zynde naar myn oordeel heel gevoegelyk voor een Kluchtspel.
Te meer wyl de tooneelspeelers de maatelooze verzen als met lange tanden.
Tanden leeren, en dat de rymwoorden door een onervaaren speeler veeltyts in den loop blyven, zo dat het in t geheel wel proos schynt.
Wel 'er noch plaats over is heb ik hier een lyst by gevoegt van de stukjes die reeds in 't licht zyn, en noch staan te volgen.
De gedrukte zyn.
De TREURENDE THEEMs hersteld door de Krooning van George den eersten, koning van Groot Brittanje, vrankryk, yland, enz.
Tooneelspel.
De GELUKTELIST OP DRIE KONINGEN A. vrind, kluchtspel.
DE GEWAANDE KRYGSMAN, of NIEUWMODE SCHE MINNAAR, kluchtspel.
SCHILDERY VAN DE HAAGSCHE KERMIS, MET DE RAREKIEK VAN DE AMSTERDAMSCHE KERMIS.
HET huwelyk DOOR WEDDENSCHAP, kluchtspel.
Die noch volgen zullen, zyn.
LEODAMUS, treurspel.
DE DOOD VAN ULISSES, treurspel.
De GESCHAAKTe TOONEELSPEELSTER, Klucht, de KOOLVERKOOPENDE boer, spellen.
MERKUURIUS IN BALLINGSCHAP ONDER DE REIZENDE KOMEDIANTEN.
DE KROEG VOL NATHALSEN.
J. v. hovens menCELDICHten.
by google.
De onverwagte wedervinDING, blyspel.
T'amsterdam, by eerfgen.
van J. lescailje en dirk rané op de Beurssluis.
M. PIETERELIAS, SECRETARIS DER STAD AMSTERDAM.
Uw zelfheid belg 't zich niet, myn Heer, dat ik de vryheid neeme en de eer Van u dit blyspel op te dragen, 't Welk vol van moed, op 't Schouwtooneel zal treden, zo 't in 't minste deel Uw schrander oordeel kan behagen.
't zal tonen, hoe het wuft geval Des menschen leven, als een bal Vaak heen en weer kaatst, en komt drukken Met pyn, die hem aan 't harte treft, en dan eens wederom verheft Ten hoogste toppunt van gelukken.
Don Rafaël, vol kommernis, om t lot, het geen hem nakende is, Geprangd, geplaagd van zielverdrieten, Waar door zyn frisse jeugd verslenst, geniet in t einde, t geen hy wenscht, dat hy noit waande te genieten.
Digtize zey google Het Noodgeval, hem plagens moê, keerd hem een lief'lyk aanschyn toe, En doed hem, eerst ontbloot van vrinden, De haven, daar zyn hart na tracht En haakt, bezeilen, onverwagt.
En zyn verlorene oud'ren vinden.
Lucinde, uit Turksche slaverny Verlost, en van haar banden vry, Vind niet alleen haar' Man in 't leven, maar, daar benevens noch, een Zoon, Al lang gerekend by de doon, Schoon in haar hart noch opgeschreven.
Dit baard een wederzydsche vreugd.
Zo blinkt de goddelyke deugd In haar bekorelykste luister, als zy, veracht, verschopt, vertreenen, En, na veel wederwaardigheid, In t licht treed, uit het aklig duister.
Deez' stoffe, om haar verandering, Beviel myn dichtlust zonderling Om op 't toneel te laten horen.
Nu word zy, in t gezigt der nyd, aan uwe heusheid toegewyd, in hoop, dat zy u zal bekoren.
Indien ik dat geluk behaal, dan zal my momus lastertaal, noch laffe vitteryen deren.
Uw naam, waar mede ik ben gedekt.
En die my voor een schild verstrekt, Heeft magts genoeg, die af te keren.
Nu bleef my noch een ryke stof, Om ruim te weiden in uw lof, Uw Deugd en Wysheid op te zingen, Waar door gy, tot den hoogste trap Gestegen, Themis wetenschap tot in haar binnenste in kund dringen.
Doch 'k weet dat aan een groots gemoed Geen ydle vleijery voldoed, Maar eer op 't hoogste kan mishagen, des breek ik af, in hoop, dat gy myn Heer, niet kwalyk neemd van my, dat ik dit Spel u op koom dragen.
Onder de Zinspreuk FABRICANDO FABRIFIMUS.
De Staten van Holland ende Westvriesland doen te weten, alzoo ons vertoont is by de Regenten van het Burger Weesbuys ende de Mannenhuys der Stad Amsterdam, en, in die qualiteyt te samen eygenaars, mitsgaders Regenten van den Schouburg aldaar, dat zy supplianten, sedert eenige Jaren hebben gejouisseert van onse Octroye of Privilegie van dato 21.
Mai 1699. waar by wy aan hen Supplianten, in hun qualiteyt hadden gelieven te consenteeren, accordeeren en de octroyeren, dat sy, gedurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaren, de Werken, die doenmaals ten dienste van het Tooncel reets gedrukt waren, ende, van tyd tot tyd, nog vorder in het ligt gebracht, ende ten Tooneele gevoert zoude werden, alleen zoude mogen drukken, doen drukken, uytgeven ende verkopen, nu ondervonden, dat de Jaren, hy het voorgemelde ons Octroy of Privilegie genaamt, op den 21. deezer Maand Mai was komen te expireren, ende dewyl de Supplianten ten meesten dienste van de Schouburg, de Werken, zoo van Treurspellen, Blyspellen, Kluchten, als anders, die reets gedrukt en ten Tooneele gevoert waaren, of in het toekomende gedrukt, en ten Tooneele gevoert zoude mogen werden, geerne alleen, gelyk voorheenen, zouden blyven drukken, doen drukken, uytgeven en verkopen, ten eynde dezelve Werken, door het nadrukken van andere, haar luyster, zoo in taal, als spelkonst.