floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
’T is, trouwens, mier ebeurt; en ’tlyckent oock wel rede.
Dat man en vrouw somtijds iens vallen over hoop, En grommelen en poos, en geve dan weer koop: Ick sie dat alle dingh soo beurt hout: Kijck, dan waeyt’et, Dan regent’et ereis, dan mistet, dan verdraeytet, En ’twordt weer hangdigh weer.
Daer komtse van beneen, Ons vrouwmens, onse knecht .
K.    Gemeurghe, vrouw.
T.    Dagh, Kees.
K.    Kon je niet langer legge?
Hoe ister, hommeles?
--    T.    In ’talderminste niet.
-- ’Kmagh me wat hulle.
-- Kijck, hoeder dit hoofd uyt siet, ’t Staet noch schier as en knecht.
K.    En Knecht, vrouw!
wel kedaere, Ye hebme soo ontstelt, ’ken kenme niet bedaere.
Ye waert soo’n kluchtighe guijt van en Bedelaer, Alsucke moijen fielt!
hoe moelick dat ick waer Mit men ooghe voll slaeps, ’tbegonme schier te deere, Dat ickje lastigh vil, en uijtet schip most keere.
Maer hoe ist daer bene’en, hebbe we tijd enoogh Om wat te praete?
T.    Iaewe.
hij heit noch niet en oogh Ter deghen op ehadt: ick sochtem iens te kusse, Toe’ck op stong, en sen hoofd vil eve staegh in ’t kusse.
K.    Eij lieve laet ick dan iens hooren eer hij kom Wat duijvel you soo kael eplockt had.
T.    Ben je stom As ije stom wese wilt, en kenje deftigh swijghe Watmeje vraeght of niet, soo selje ’t van me krijghe.
Maer sweert dat eerst.
K.    Ick sweert werentigh; dats en woord, Datmen om ’tjockes niet magh segge.
eij seght dan voort.
T.    Wel hoor; je vraeghde strack, wat duijvel mijn eplockt had; Had je wat duijvelin evraeght die mijn verlockt had, Soo hadj’et half eraen.
K.    En duijvelin?
en vrouw?
T.    Maer houd je mond toe dan, as ick beghinne souw.
Ey lieve, lett ereis watte besuckte streke Dit volck versiere ken: ’khadd loopen hoore preke, ’K hadd in en vrouwe-kot En uer of twie verpraet: wel, docht ick achter nae, Nou’ck toch an ’tkycke bin, laet icket all deur kijcke: En gae goeds moets nae ’tslot toe strijcke.
K.    Dat was en manne-kot; wat ley je daer toch an?
Daer kreeghje, denck ick, soo en streeckjen uytte pann.
T.    T en quamper niet iens toe; ’kverwarden ongderweghe In ien van deuse, wat zijn ’t, Straeten, of zijn ’t steghe?
Want Steghe bennen hier as Straete te Saerdam.
Daer moette men en ding dat m’eerst te vore quam As soo en Iuffer, of en madamme de Parme: Se stonck nae moskeljaet: se nammen inder arme En kusteme goed schick, en Nichteme soo deun, Of w’ achters kind’ren of soo waere.
K.    Dat ’s en deun.
En was ’tje nichje, vrouw?
T.    Dat weet ick op deus’ uer niet.
Se noemden all ons volck, je saeght noyt sucken tuer niet.
Mit quamper en Monseur, die mé scheen van der volck, Se hiet em all Kesijn.
en vent as drooghe Bolck, Soo schrepel en soo schrael.
Ick sacher niet Monseurs an, Dan en blauw’ ouwe pluijm, want der was niet veul kleurs an, Die haddi om sen hoet; en dan e mes op zij Van twie drij elle lang.
daer sleepten ons die prij; Iae of ick peep of song, we mosten in her huijsje: ’K magh ’t soo wel noeme; wangt het leken bet en Cluijsje Dan ’t Kisteel dat ick socht; ick weet niet hoe’t’er sagh, Hoe ’twas of niet en was, der quam Wyn voorden dagh, En ’kmoght’et lije: Kijck.
K.    ’Kschick je waert loof etrede.
T.    Iae’ck toch, en hiel verhitt van wangdele.
K.    Dat ’s rede.
De Stadt is ijs’lick groot.
T.    Soo was ’t wat van men sin Wat nats te nuttighe, en ’twijntje liep soet in.
K.    Wat wasset?
T.    Spaensse wijn.
K.    Ia soo, ’tgeefme gien wonder.
All liepet soetjes in, o moer, jij moster onder.
Maer spraeckje niet van gaen?
T.    Somtyds all; maer ’twas wind; Se wouwt niet hoore, puf!
se sond om ete, kint, Om sucken swijdighen hool etens, ije sout dencke ’Twas niet te soper om en Prins by te beschencke.
Se sond om Claese mé, die most metter Kesijn, Frans, dunckme datti hiet, dien aevent vrolick zijn.
Waer duijcker bleef Claes oock?
K.    Ick heb gien volck vernome Dat naerem taelde.
T.    Niet?
K.    Dan bennens’ hier ekome, Terwijl den Baes en ick jou sochte by de straet, Soo hebbens’ ons emist.
Laet sien ereijs, was ’tlaet?
’K giss dattet goelickjes mocht ontrent achte wese.
K.    Toe waere wij op ’tpad, en me kon nie meer lese, Soo doncker wast, eer Klaes wouw scheije van ’tbejagh.
T.    Soo hadme jouluij wel esoght den hielen dagh, En noch e nacht daer bij.
K.    Hoe voer ’t voort mit je licke?
T.    Iae kijck, ye weet wel, Kees, ras ete doet versticke, En langsaem nippe kruijpt en vrouwmens in sen hoofd; Wat ken ick segge?
’kwierd allengsjes soo verdooft Van die besuckte wijn, dat ickje niet ken segge, Neen ick, op men dootziel, of ick ben blijve legge In ’thuijsje daer ick was, of eurghens heen ebrocht.
Denck jij maer slechs ereis wat ick henochtent docht, As ick me koud en stijf vond sitte met men broockje Op en hoop vuijle mis, an sucken stinckent hoockje Datticker noch af walgh.
K.    Saetj’ op en mishoop, vrouw?
Wel arme sloof!
T.    Iae’ck toch, en sitterde van kouw.
Soo dat ick schaers en woord kon duwe door me tangde, Doeme de Klapperman, bij groot gelock, an rangde.
En eerlick Klapperman, dat mot ick segge, Kees, Die sprackme troostigh toe, en maeckte dat ick rees, En brochtme Tot hierent op de Kaeij.
Hoe ’t nou voort mettet roove Van men gelegentheit, men kleeren en me goet, Egaen is, weet ick niet.
K.    All ben ick maer en bloet, En hebb noch weinighe perdeeltjes deur ewangdelt, Dat wasser ientje wiss, en daer ben jy mishangdelt, Men soete lieve moer: op sucke waetertjes Daer vanghme sucken viss.
maer die twie praetertjes, De Snoll mitter Kesijn, zijn se je bij ebleve Soo lang ye heughe magh?
T.    Wel jae.
K.    Hem!
ande Teve En vind ick gien verlang, niet meer dan of en Meu Eslempt had mitter Nicht: maer die besuckte Reu, Die schraele Ioncker, vrouw, die leyt m’ imme gedachte.
-- Waerj’ in dat huijs estroopt, en bleefjer in vernachte, En laeghj’ uijt je verstangt en uijt je keurs in ’themt?
-- Y gurcke, Knelis kind, wat dunckje, waer ’tall vremt Dat    T.    Houdje backes toe: je moet soo verr niet dencke.
K.    Gut, schipper, soumeje’r soo niet en paertje schencke?
Wel ick denck soo verr niet: want wat vraegh icker nae?
Maer, hebje deuse feest, met all sen achternae Ie Lieste dus vertelt?
T.    Wat denckje, dat ick geck ben, Of inde kindse weurlt, en dat ick niet en treck ken Om soo en misslagh te verblome?
K.    Neen ick toch, ’K sieder je niet voor an, moer Knelis.
eij, maer noch, Hoe hebje ’t flus bij Claes eklaert?
T.    Hoe sou’cket klaere?
Hij voelde men in ’tbedd, en sey soo, wel kedaere, Moer Knelis, benje daer, en benje ’t in parsoon, Of spoocktet?
’kgaffem strack en soentje voor sen koon, En sey, wat dunckjer of?
want dat en doen gien spoke.
Trijn, riep hij, benje ’t self?
je meughtet ondersoke, Seij’ck soo op mijn benier.
maer waer komje van daen, Van waer komje soo laet, is dat all wel edaen?
Hoe laet, sey’ck, ben je geck?
ick hebb hier legge kijcke Van guster aevent of, om of j’ iens ’tzeil sout strijcke, En stoppen iens je tij.
maer ’tis om niet eweest: Ye gingt all staegh je coers, ick segg niet as en beest, Maer as en slaeprigh mens die wat te veul enipt heit: Daer je je vrouwtje toch soo dickels om belipt heit, Waerachtigh, Claes, je meught die ganghe niet veul gaen, ’T is quaed voor lijf en ziel, ey lieve laetet staen, Doetet om mijnent will.
K.    Iae soo, je vilt an ’tpreke.
Wel, bymen sieternae.
dat benne braeve streke, Daer staender op ’tCompas gien wisser.
wat seij Claes?
T.    O man, hij wierd soo dwee as soete melckxe Caes.
Trijn seyd hij, lieste Trijn, en weest niet onverduldigh.
Werentich, kind, ’ken ben van dese reijs niet schuldigh.
’Kquam soo mis-troostigh tuijs, toe’ck je den halven dagh Vergeefs hadd nae espoort en noch niet scheep en sagh, Dat ick me niet en wist te redd’ren of te stille, En daerom villewe je weet wel an wat pille, Daer Kees den docter is: en, goe knecht, evewel Hy deed ’t om beters will; hy sagh dat ick soo fel Onstelt was om men hart, en dat ick schier wouw huijlen.
K.    Dat ’s all waer.
Kseij, kom Baes, wat wilje legge pruijle, Trijn magh met kind zijn, maer s’ is self altoos gien kint, ’T sel doncker wese, daer sij de wecht niet en vint.
En voelje van verlang swaermoedighe gedachte, Daer is niet beters voor suck volck as lange nachte.
Eerst wat Orientaels, en daer soo moyties bij En Brandemorisje, en dan het hoofd op zij, Eer j’ om siet hebje moer Kernelis in je bedde; Ick bin en Kaelis, maer ick dorster wel op wedde, All waer’t en vaen.
T.    Toe wast, en ummers seyd’ hij waer, En ummers ben je ’t Trijn!
Ick sey, wat denkje, vaer, Ben ick ’t?
en twijffel jij of ’t hallif waer of heel is?
Kedaer, all evewel ben ick Trijntje Kernelis.
K.    En Klaes bekende’t?
T.    Wel, dat haddi goed te doen.
Iae, seyd hij, lieve puijs, je bent’et, geefm’en soen; En soo voort.
doe wast weer, waer hebje toch esteke, Hoe bleefje soo laet uijt?
daer vill ick weer an ’tpreke; Laet?
seyd ick, ’tkwou dat jij noyt laeter tuijs en quaempt, En datje me t’Saerdam soo niet te quelle naempt Met braecke nachte lang, en mit men hoofd vol sörghe.
As je ’thuijs niet en weet te vinde voor ’tis mörghe.
Hoe lijckt’et mijn daerby?
Kedaer, en schoone zoo, ’K heb iens men tij vergist, ick ben en uer of soo Te laet an boord eweest.
je meughter wel of praete.
Was dat soo niewen dingh?
’ken ken hier steegh noch straete, ’T is en Stadt as en Boss, den doncker vilder toe, Ick doolden as en geck en was beget soo moe.
K.    Sie voorje, kijck wat om: daer komt hij.
T.    Wel, Ian slaeper, Ben j’ alrieds in ’thabijt!
kijck, dit is inde gaeper.
-- Kom hier.
de Pinxterbloom, en die is op estaen.
Iae wel, me dunckt se moght wel weer te bedde gaen: Men kopp staetme soo suf: ’kweet quaelick offet licht is Off dattet nacht is.
-- wat!
Kees, jouw besuckte lichtmis, Ye hebme gustere niet quaelicken etoeft.
T.    Iae, dat is dat ick segh, soo leghje staegh en schroeft.
Nou, moer, wees jij te vreen, ten sel niet licht weer beure; Ye weet de rede wel, ye moetje nou niet steure, Of ick soo nou en dan men ribbetjes iens boen: ’K ben slech bly da’ck je sie: kom geefme noch en soen, ’T is keurmis op en niew, ick gafj’ all schier verlore.
T.    Hoe nae begon j’ all nae en aer wijf om te hoore?
Ye bent me soo niet quijt, goed vrient.
Dat hoop ick mé.
-- En lijckwel, oftme lust of niet, ’kmoet weer in Sté: ’Kmoet hier en daer men volck wat maene: deuse luijtjes Zijn graeghjes inde koop, maer in ’tbetaele luijtjes.
T.    Soo wilje weer op ’tpad, doeje vaer?
Wel ick moet, Te minste komt ons toe ons geltje voor ons goet.
T.    Maer snij-je niet en stick, eer j’ op treckt?
’Kmagh niet ete: Me maegh staet me soo quaps.
Moer, ’ksel van avent wete, Wanneer ’t reys wese sel.
we moete vande wall.
T.    Ick ben ’thier mé all moe.
Soet, dat ick niet en vall.
Men hooft is duijseligh.
T.    Iae toch, Klaes, siet wat voor je.
C.    Kees, pas jij oppet schip.
en moer Kernelis, hoor je, Terwijl ick uijt ben, vent jij luij dit goedje voort: Maeckt watje maeke meught, je weet wel hoe dat hoort.
T.    ’T is wel, kint, gaet jouws weeghs.
wij sellen’t hier wel klaere.
T.    Wat seghje nou van Trijn Kernelis.
K.    Wel, kedaere, Ye bent en kluchtigh goed!
o vrouwtjes, vrouwtjes!
jae, Kenje die kunst?
soo waer as ’k hier levendigh stae, Het manvolck leitter toe.
ye weetet soo te flangse, Altyd heb jij gelijck, de broocke moete dangse Soo as ’t de keurs belieft.
T.    Wach jy je voor en keurs.
K.    Dat denck ick wel, mijn moer, all had ick vrij wat keurs.
T.    Iae, je selt mé all iens verwarren in dat gaere.
K.    ’K sel niet.
T.    Ye selt.
T.    Iae mick ereis jij, waere, Het komt as ’tkacke.
K.    Vrouw, ken je gien Suijer Son Hoe klaerje ’t?
deckje nouw je taefel op en Ton?
Of selje myn der mé en voetjen ongder laete?
’I is hier niet wel estelt van binne, van all ’tpraete: Daer moet en stickjen in, of ’tscheepje sitt op ’tsangt.
T.    All weeran!
j’ hebt schier noch ’t ombyten in je tangt.
K.    Ho, jonghe maeghen is en goet as jonghe vrouwe.
T.    Kom, kom om laegh; ’ken denck je ’tvoetsel niet t’ onthouwe.
V. Bedryf.
M.    En hadde soo veul spels eerghese lose kost?
F.    Spel!
’kzeij wel dusend moôl, hadd ick icks nie begost, En haddes nie geweest om d’eer van ouw Commissi, En ouw schoon oogskes, Môy, en datter noit remissi Te hope woôr geweest, ick had ick deur gegoôn, En all ’twerck, op men ziel, ten halve lôte stoôn.
Sulck e spel wasser oôn.
nouw dat ’t gesuccedeert is, Stoôt ou te dencke, lief, watter gemeriteert is: Belofte môke schult.
M.    ’Tis woôr; moôr weette wel Wat datter neffens stond geschreve?
maij bevel Was dachgheme van doôgh niet en sout molestere.
F.    ’T is soo: moôr ick en kost me niech gemoderere, ’Kmost ou men ôventuer vertelle: doe nou voirt All dat ouw herteke sal segge da behoirt.
M.    Kom, kom, ’tis toch schoo weer, lôt ons eerst wach gô wandle, We meugen onder weegh van ons negoci hand’le.
’K en wacht ick toch daf volck nief veur van ôvend spôij.
F.    Was zayd’ en keuninghin, wat enen Engel, Moij!
K.    Dat hachje leiter toe, het macher legge rotte, ’T is beter daer as voor de muijsen of de rotte.
Nou an de neering weer: -- laet sien, hoe staet men keêl.
Hael Cyters, hael Yeranje, hael.
Klaer as en veêl.
Hael, hael Yeranje, hael, moy kloostergoed.
-- hael Cijters.
-- Hael Cijters, vollickje!
deuse besuckte schijters En geve gien gehoor.
’Tvolck is te wongder praets, Se gevender gien tijd.
Hael Cyters, me goe maets, Dat bennen Appele!
Hael Cijters en Yeranje, Hael Yeranje den bruij, uijt Poortegael of Spanje,  hael Cijters.
-- Soetjes wat: Wat duijcker, soetjes: ick sie ginder en Ian gat Bij gunte Iuffer -- Vrouw, -- vrouw, -- vrouw.
T.    Wat wilje hebbe?
K.    Kijck uijt: maer kijck niet uijt, of deckje met en flebbe, En blijft wat onder ’tluijk.
T.    Wat isser?
K.    Kom iens hier, -- Sie je daer die monseur wel kuy’re mit dat dier?
T.    Wel jaeck, dat sien ick wel.
K.    En hebb ick niet onthouwe Dat ye spraeckt van en pluijm die blauw was?
T.    Iae je trouwe.-- Lae kijcke.
-- Kees!
sit still.
’T is, bymen ziel, de poll Van gusteren.
K.    En sy van duijsende de Snoll Die j’ onder handen hadt.
T.    Laet sien.
-- wat duijsend schande, Had se dat dingh niet voor!
Gut, Kees, ick voel men hande, Ick voel men naegele, men tanden en men bloet Soo jeucke!
sou se ’t zijn?
-- ’T was soo en langhe prij.
K.    Still, still.
Hael Kloostergoed.
-- se komme dichter bij; En ick sitt oppet slagh.
’tis gien speul-goed, ’tsel valle.
-- Hael Cijters, hael, hael, hael.
kom, koopje nimmendalle?
F.    Ghe brengtm’ hier all, ’ken weet nie woôr: en siede niet Woôrw’ all gedreve zaijn?
’ken weet nie wat ’t bediet, Men hert en lee nie still: -- ’ken rieck niech gaere schepe.
goôwe; ’tis genogh nou de Kassaij geslepe.
M.    Bat!
desen bloijen euijl.
woôr veur zayde ghaij bangh?
F.    En moetme sus gô treê den heele nônoen lang?
goôwe.
M.    Wacht, Signor, ghen sultme niet ontloope, Ge moetm’en Appeltjen en wa Citroentjens koope.
F.    Kom, kom, ick bens te vre’e, doors’er genogh in ’tStat.
Ick weter oppen plôts.
M.    All weer vald’ op ou plat.
-- Niee, niee, dich goet is vers, en ’tander is verleghe.
K.    Hael Apple, volckje, ’kheb noch gien handgift ekreghe.
Se naerdre, Trijn; hou sté.
T.    Hoe da’ckse meer beloer Hoe’ck meerder lucht krijgh.
--Kees, waerachtigh ’tis men hoer.
K.    Hael Kloostergoetje.
hael.
F.    En hôst ou soo nie, Môijke.-- Da schip.
-- M.    Iô, Iô, kom hier: ghe maynet met en drôyke T’ontlegge.
F.    Moôr da schip, dat en geval me niet.-- En hedde gee verstant?
K.    Laet hoore wat je biet, Dat bennen appele!
F.    Suet, hed wa passienci, Ick sal te mert goôn: moor lett eens op men invenci; Want sie, ’ken viel ick ick niech geeren innen knip.
K.    Hael App’le.
F.    Mene vrint, wat is difveur e schip?
K.    Wel!
’tis en schip van hout, van ijser, en van touwe, En van pick, en van teer; sel je ’t nou wel onthouwe?
Kverstae dat wuijve wel: Pas op, vrouw.
F.    Moôr ick vraeg Va woôr ’tschip is.
K.    Van waer?
Iae wel, ’kwouw dat ick saegh Dattet van hier waer, maet.
F.    Da mocht ick oick wel laije.
En komender gieen hier euyt Wôterland baij taije?
K.    Wel jae ’t; der isser ien henochtent t’zeijl egaen, Die lagh ons hier op sij: het wijf wouwder van daen, Se was wat grijnichjes.
F.    Courôgie, das gekloncke.
Hoe veul ou Appele?
K.    All waerense m’eschoncke, Kedaer, het paer en Blanck.
M.    ’Tis goeye koop.
F.    ’T is dier.-- E negemanneken het stuck.
K.    Kom ereis hier Voor neghe mannetjes?
die kennen all wat bijte, Daer meughjer wel en vijfentwintighje bij slijte.
F.    Ghen hedme nief verstoôn: ’kmayn ick, ieen om en deuijt, En hallif ortje, soo.
K.    Wel hey!
ten is gien beuijt, Noch roofgoed.
F.    Wilde’t doen?
K.    Kom an, ’kselseje telle.
En vijfentwintigh?
F.    Iô.
M.    Ké!
’tis veur goey geselle; Telt ons van ’tbeste wat; het is veur e festien.
K.    Flus waerje neghe man, hoe segh je nou, sestien?
F.    Haij doolt all in de sproôck.
K.    Kom help je selfs berechte.
F.    Dat is den beste knecht van all de schippers knechte!
Kom, willew’ ieens in ’tschip.
K.    Wel jae, wij gaen recht uijt:-- Hier Ioffer, geefm’ en hangd.
M.    Siaes!
wadden grooten schuijt!
K.    Wel jae, en Schuijt; en scheet, en in je neus toe, moolick.
F.    Segd’, e schip; hoorde niet?
e schip; -- hay nemet quôlick.
M.    ’Kwill segge, wat e Schip!
wad en Galaij!
K.    Geleij?
I’hebt gien Geley-boef voor.
hoe hebbe we’t?
wel heij!
M.    Kammer wel me van hier in Engelant gevôre?
Te minste, denck ick wel, in Béme, deur de bôre.
K.    Genoogh.
en an en Galgh mé as ’tsoo slaeghe will En hier wel slaeghe moght.
Trijn, pas wat op je Till.
’T sel locke.
M.    Wad is dat?
K.    De Staertvan’tschip.
M.    De Stiaert, vrint?
K.    Den Toom van ’tschip.
M.    Moôr siet!
das anders dan m’e piaert bint; Den Toom van achtere!
K.    Iae, ’tis ’t Roer.
M.    Is ’t en Roer?
Schietmer de lie me doit?
K.    Hey, deuse malle moer!
M.    Was datte?
K.    Dat ’s den Roef; de Passeniers der Kaemer.
M.    Sie, wad all meubeltjes, all woôrt tot ene kraemer!
K.    Ho, ho, dat ’s niet en ding, hier volght nou eerst et Slet, De beste Kaemer, moer, daer is ’twel anders net.
M.    Soume de vraijichaijt wel eenskens deurve neme Van dat te goôn besien.
I. Strack wou je wel na Beme; Dit is gien langhe reis.
Pas opten haspel, Trijn.
Treedt opte ladder; ’ksel niet en voet van je zijn.
Niet en vuijst, denck ick wel.
Kom; nou jy, volgt de Ioffer.
F.    Kom oôn.
K.    Soo krijghewer de duijf in metten doffer.
Maer hoor, legh je geweer soo lang wat uijtte weegh In ’tgangbort -- hier, gémyn, ’ten is hier scheep gien deegh Mit sucke staerte.
nou meughje macklick in gaen.
Maer komjer macklick uyt, soo selt niet naemen sin gaen.
Nou, Laddertje, van kant.
Pas wat te raeke, vrouw.
T.    You varcke, ben je daer?
F.    Wa wilde seggen?
K.    Hou jy dat.
-- F.    Men rapier!
K.    Ick sel jou wel rapiere.
-- Hier ’s en zeemans Rapier, en daermé gaej’ in viere.
F.    Moirt, Moirt!
M.    Stô baij, goey liens, we weurden hier vermoirt.
Brand, moirt!
T.    Het luijck toe, Kees, datmet wat minder hoort.
F.    Moirt!
M.    Moirt!
T.    Soo, Kees.
K.    Soo vrouw.
M.    Help,[help.
F.    Will niemant helpe?
O -- hallifdoot --    M.    Amaij, men hoot --    F.    Men bloed te stelpe.-- K.    Se benne plat genoogh, ’tkmagh ’t luijck op sette nou, Soo sie we wat we doen.
an ’tplundre; lustigh Vrou: Hier jou fielt!
F.    Oh, Signor, wat is toch ou believe?
K.    Flux, Broock en wammes uijt, om mijn naers te gerieve.
F.    Oh jô, met all men hert, en door ’s menen hoet toe, Memmen pleuijm: wilde da’ck dibbroexken oick uijt doe, Ick sal ’t soo gaeren doen; en spoôr me moôr me laeve!
K.    Houtet slet an je gat, en laeter j’ in begraeve.
Ick schencktje.
F.    Grammercis.
K.    Hoe maeckjet metten buijt, Moer Knelis?
T.    Excelent.
M.    Amaij, men hoit, men huijt!
K.    Hebj’ all her lappen uijt?
T.    Iae’ck.
siets’ iens sitten kijcke.
K.    Kom boven.
-- dits half werck: we moete ’tvolck uijt strijcke Soo jy bedroghe bent.
Knap; treckt heur ’tkleetjen an Daer jij henochtent vroogh me scheep quaemt: Ksel de man Men ouwe mutsjen op sen kinnebackes douwe, En daer dat pijtje toe, da’ck niet en docht te houwe.
Soo meughese geschickt gaen kuijere nae huijs.
T.    Maer ofse klapte, Kees?
K.    Sij?
niet meer as e muijs.
Se krege noch wel all de jongens ander lappe: Sulck volck en roept niet luij: se wete datter klappe Niet veul geloofs en vint.
T.    Kom an dan.
K.    Maeck wat spoeds.
C.    Genacht, Antwerpentje, ’kdanckje van alles goeds; Ick hepper wel eweest: dit sackje was soo platjes, Toe’ck ’t hier streeck voor de Stadt; nouw steecktet half vol mattjes, En half vol dicketons en suck goed: dat ’s goe reis, Klaes Gerrtse van Saerdam, voor ’teerste nae de Peis.
Wel, ’kmagh gaen stappe scheep, khoef gien tyd te verkalle, Het Ebbetje gaet uijt, het waeter is evalle: Met dit Tij raekewe voor ’tLand, of inde vloot; Das over, metten dagh.
-- Hou, volckje, benje doot?
T.    Klaes Gerrt’se, ben je daer?
Iae’ck, Trijntje moer, en klaer mé.
We meughender en zeil by sette.
T.    Soo!
wel, daer mé; Wacht maer en oogenblick.
Hoe siej’er sus uyt, moer?
Ie lijckent wat ontstelt.
T.    Ie weet niet hoe’ck daer voer: -- Ie seltet daetlick sien: -- Kijck, dat zijn twie geselle.
Wat volck ist?
T.    Laetse gaen; ick seltje strack vertelle.
K.    Hebje ’thart dat ye kickt, ick breeckje beij den hals.
T.    Isser Biers genoogh scheep, en Broots genoogh?
Van als.
T.    Smackt dan het tou of, Kees; de Gang in.
’tsel wel valle; All drijvende onder zeil; dat ’s mackelixt van alle.
Naebericht.
Mijn’ Heeren, vindt niet vreemd, datm’ hier een einde maeck: All wat Trijn hebben will dat Claes weet’ vande saeck Vertelts’ hem onderweegh van achteren tot vooren, Maer ’tschip is wat te verr, ghij kont het hier niet hooren.
Hebt ghij tot nu gehoort dat hoorens waerdigh waer, Dat ’s voor uw’ milten goed, of ’tlogen is of waer; En of ’t met onse moer ten halven pluijs, of heel is, Gedenckt, All evewel is Tryn Tryntie Kernelis.
Dat docht de Schipper oock: en die van ’thijlick weet, Kan dencken, quamt eens uijt, hoe ’t met der tyd versleet.
En wat sou Trijn en Claes met kyven leggen malen?
De vrede was in ’tland, den uytslagh van Westphalen.
DE HOOGDUITSCHE KWAKZALVER, KLUCHTSPÉL, In MUZYK.
TE AMSTERDAM, By d'Erfg: van Jacob Lescailje, op de Middeldam, naast de Vischmarkt.
Aan den Leezer.
DIt Kluchtspél in Muzyk, zou lichtelyk niet gedrukt zyn, indien de ervaarenheid niet had doen zien, dat de Toehoorderen van Operaas, geen genoegen neemen, zo ze in het vertoonen, de woorden, óf ten minsten de zin, niet weeten van 't geen in het Zingen, somtyds niet duidelyk genoeg, verstaan kan worden.
De buitenspoorige Minnedriften, Heersch, en Geldzugt, worden hier, zonder iemand in 't byzonder op zyn Zeer te treeden, natuurlyk verbeeld, en de Hulpmiddelen beknóptelyk, en Zedekundig aangeweezen, om zich van die Hartstóchten te zuiveren.
Het is eene Nieuwigheid, van welkers natuur men nóch niets op het Tooneel heeft gezien.
In de Redeneering van de Kwakzalver, heeft men dezelve woorden en órde gevólgt, die de Hoogduitschen in hunne Opsnyeryen, gewoon zyn te gebruiken.
Het Muzyk is met de eigenschap der Redeneeringen, na het oordeel der naauwkeurige Kenneren, kunstig gemaakt, en over een komende.
Dit Muzykstukje komt in eene slechte en nadeelige tyd te voorschyn, dóch zo het evenwel eenigzints behaagen, en de Godshuizen, voordeel aanbrengen kan, zal zulks ons moog'lyk aanleidinge geeven, om van tyd, tot tyd eenige andere aangenaame Stóffe, Operaas gewyze, als auders, ten Fooneele te voeren.
de Supplianten geliefden te verlenen Octroy ofte Privilegie, ommealle hunne wercken reets gemaeckt ende noch in 't licht te brengen, den tyt van vyftien Jaren alleen te mogen drucken en verkopen of doen drucken en verkopen, met verbot van alle anderen op seeckere hooge peene daer toe by Ons te stellen ende voorts in communi forma.
Verbiedende daerom allen ende eenen yegelyken de selve werken naer te drukken ofte elders naer gedruckt binnen den selve Onsen Lande te brengen, uyt te geven ofte te verkopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebrachte ofte verkogte Exemplaren, ende een boete van drie hondert guldens daer en boven te verbeuren, te appliceren een derde part voor den Officier die de calange doen sal, een derde-part voor den Armen der plaetse daer het casus voorvallen sal, ende het resterende derde part voor de Supplianten.