floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
ja daar hebje heedendaags wat aan, ik geloof dat er waaren die een party conscienties te markt brachten, Dat men niemand zou vinden die er een stuiver veur zou durven biên; De conscientie tijd is al lang uit, men moet nou maar na den uitterlijken schijn zien.
’t Is waar, we leeven in een bedurve eeuw, ’t scheeld de mensch langer niet hoe datzet wenden of keeren.
Maar vrienden, al dit heen en weer praaten en argueeren, Daar mee en vorderen wy niet, gelieft maar een uitslach te beramen hoe datjet verstaat.
DOUWE ANNES.
Dat wensten ik ook wel, ik diende noch wel voor de beurstijd aan de brug te wezen, en ik loof dat et al na de middag gaat.
Voor mijn ik ken maar eens betaalen, derhalven verstaan ik niet meer schuldig te weezen.
En zo verstaan ik het ook, ik heb betaald op gelijke order als voor deezen.
Zo heb ik ook gedaan, daarom verstaan ik daar voor niet meer aanspraaklijk te zijn.
Zo zellewe dan een andere weg moeten in slaan.
Daar hebje je believen in te doen, je kend mijn altjjd vinden, mijn naam is Frans vander Lijn.
En schoon ik van geen rechten en houw, zo zel ik je echter volgen, zonder in gebreeken te blijven.
Dat zelve zel ik ook doen, we wille niet twijfelen of de waarheid zel booven drijven, Het gaat de vrienden al t’zaamen wel.
En ik wensje welvaart, vreede en eenigheid.
Alle drie binnen.
’t Is waar Jan Jasperzen, wy zien hier wel datje elendig in een wrak bend geleid.
Maar wat is hier teegens te doen?
wy dienen evenwel onverrechter zaaken van hier niet te scheien.
Ik stae of ik verstomd ben.
Och wat zel ons noch al over komen, ik zel men zelven noch tot water schreien?
Hoe kennewe dit deur staan?
Nou Moer, je moet noch al verduldig wezen, ’t komt noch zo niet op aan.
Mogtet hier noch by blijven, maar daar staan noch duizenden uit in de Rijp, en te Sardam het die gelicht, zo ben ik een bedurven man.
Dat wille niet verhoopen, kom latenwe zamen na de Beurs gaan, en spreeken de vrienden zélfs, en horen wat die zeggen, En zien of men de comparitie noch een dag of twie kon verleggen.
Dat is onmooglijk Swager, daar zel noodzaaklijk moeten geld weezen, want daar hangd er altemaal aan.
Moer geef mijn men mantel iens met mijn hoed, ik zel met Feike Fetjes en zijn Swager na de Beurs gaan.
Hou daar Vaar, ik mach ook na binnen gaan, och wat ben ik er van gealtereerd, ik ken schier niet een voet voort treden, Zo leid et mijn daar achter in de rug, en zo rijt et mijn deur al mijn leeden.
DOCTER GARDENIER.
DOCTER.
Maar watje zegt Sibil!
begind et hem t’openbaaren dat men ’t merken kan?
Merken kan!
ja zo, dat de Moeder zelfs heefter al een wonderlijk gevoelen van.
Saartje, Saartje, zeidze, ik weet niet wat ik er van zeggen zel, je bend hiel anders gesteld dunkme als voor deezen.
Datje noch in je voorgaande staat waard, ik zou vast gelooven datje met den eersten moest weezen, Zitze op een stoel, dadelijk moetze weer op, looptze achter of veur ’t is ook geen deeg, nergens heeft ze duur.
En zo haast en heeftze niet wat gegeeten of ’t moet er weer uit, en gedurig doedze niet als braaken, ja dikwils twee drie maal in een uur.
Zo dat ik zomtijts in duizend vreezen ben en schroomen, Of et er iens klakkeloos mogt verrassen en op den hals koomen.
Daar het et noch in lang gien nood van Sibil.
Ja wel ik weet niet, ik bender al wat anxtig veur.
Maar zacht Sibil, daar ginder zien ik Saartje aan de deur.
’t Waar wel nodig eer ik noch tot jouwend kwam, dat we mal- kanderen eerst iens spraaken.
Gae jy wat ter zye, ik zelze wenken.
SAARTJE JANS.
Hoe stel je ’t al Saartje?
nou zugt zoo niet.
Ja hoe zou ik het maaken, Ik ben over al mijn zelfs in de weeg.
Je moet couragie nemen ’t zel alles wel gaan.
Ja couragie nemen, daar leid tot onzend zulken slordigen huis als er noch oit heeft gedaan, Jan Klaazen het daar van de Wormers ettelijke duizenden geligt, en wezen op haalen, En nou spreken de Schippers mijn Vader aan, nou zel hy ’t ligtelijk al te maal weer moeten betalen.
Deink wat een schaa dat et veur ons is, en wat en spijt, ’t Gaat men Moeder schier aan de zinne, waarze zit, daar zitze gedurig en zugt en krijt.
En wistze dan noch hoe dat ik gesteld ben; och moeten mijn Ouders dit ook noch van mijn beleven!
Hoor Saartje, nou hebje dubbeld en dubbelde reedenen om je tot gerustigheid te begeeven, En ’t geen dat jy voorneemd beurt heedendaags wel meer, waar meugje doch veur zijn bevreest?
En d’echtscheiding die’er nu is geschied, steld je weer in die staat daar je van te vooren in bent geweest, Geheel los en vry.
Zo wort er gezeit, en van d’een en d’ander wel gesprooken, Maar wat zeekerheid is daar noch van?
Dat moet volgen, want by hem is d’echtschendery begaan, en de trouw gebrooken, Zo datje je maar in alles gerust hebt te stellen, en volgen maar mijn raad; Hoor, we zullen te nacht ons verblijf hebben boven de Bakker, ten einde van de Leidze straat, Om morgen met et openen van de Poort op een Chees na Loenen, en dan zo voort na Vreeland te rijden.
Och hoe zel ik zo van men kind kenne scheien!
Daar zel wel voor gezorgt worden, stel jy alle zwarigheid maar ter zijden.
Hoor Saartje, je Jak en bratte Samaar, met wat klein goed heb ik in het sluitbennetje moitjes gepakt by me kaar, Het staat neffens de bedstee, by de tafel, als jy dan maar gereed bent, zo staat dat klaar.
Saartje, ga jy nou maar na binne, over een half uurtje zel ik je komen visiteren, En, veinstje geheel onpasselijk te zijn, ik zal om de sleur te volgen zo ’t een of ’t ander ordonneeren, En tavond zullenwe voort uit werken, ’t geender by ons is overleid.
AALTJE van KAMPEN.
Och mijn lieve Aaltje van Kampen, je Dochter het et vast zo of geleid!
Nou wy zijn noch in de logen, en zy is in de waarheid, Wy moeten tog die weg al mee passeeren, den een wat vroeger en den andere wat spader.
AALTJE VAN KAMPEN.
Och Diwertje Gerbrants!
wat is mijn al over e komen!
had mijn Vader Dit werk van onze Hillegond beleeft, ja wel zie daar ik vertrouw Dat hy van puur hartzeer gesturven zou hebben, en van rouw; Zulken vyand was hy van d’ontugtigheid, en zo beminde hy een kuisch en deugdzaam leven.
Ja jou Vader Aaltje van Kampen, dar was een Man!
wat was hy goet Arms!
en wat het hy wel overvloedig gegeven!
En wat zijnder noch wel die zijn dood betreuren!
over de deugd dien hy aan veelen heeft gedaan?
Daar de nood vereyschte gaf hy rijklijk, hy zach geloof noch religie aan, Hy wist wie de noodruftigste waaren, en hy hadze al te maal op schrift by namen.
En wat het hy wel aan die Oldenburgsche en Embdersche Broeders goed gedaan, die deur de krijg verdreven, over kwamen?
En aan die Engelsche vlugtelingen, wat het hy der veur gelopen, en elk tot mildadigheid aan gezogt?
En selfs gaf hy zo rijkelijk, ja by na meer als zijn eigen staat vermogt; Ja de naam van Goverd van Kampen, zellen er veul noch onsterflijk in waarden houwen.
Och Aaltje van Kampen, Aaltje van Kampen, wat hebben onse Kinderen ons al rampen gebrouwen!
Wat zijn we in ’t beginzel van Jan Klaazen Bedrogen!
en wat isser al om te doen e weest in de Stadt!
En zedert dat hy nou weg is geweest, het onse Saartje niet een gesond uur gehad, En nou komd er noch zo veul op, dat wer veur versteld staan, en onmooglijk kunnen weeren, Daar het hy een hoope geld van mijn Mans Kooplui geligt, dat we ligt altemaal weer zullen moeten uit keeren.
Och Aaltje van Kampen, Aaltje van Kampen, het gaad me schier aan de zinnen, ik weet schier niet of ik veur- of achterwaarts ga. AALTJE VAN KAMPEN.
Ja mijn lieve moer, ik geloof dat et je wel te deeg drukt, mijn moeid jou verlies en scha.
Maar dat zijn, geld zaken die noch over te komen zijn, deink e reis hoe’t mijn treft, dat, die veur dezen Al mijn hoop, en troost plag te zijn, en tot een stut in mijn ouderdom zou wezen, Heb moeten zien vervallen, tot zo vuyle en schandelijke oneerbaarheid.
Deur dien bedrieger Jan Klaazen, zo goddeloos en eereloos verleid.
och als ik er om deink!
maar Saartje verveelt et je ook dat we hier zo praten?
In ’t minste niet Aaltje van Kampen, je hoeft et om mijnent wil niet te laten.
Hoe ist al moer?
’t wil met jou ook niet deugen.
Wat zout met mijn deugen, ik blijf noch al even swak.
Wat plegen wy gerust en stil te leven!
maar wat is ’t nou?
niet anders als kwelling en ongemak.
Hoe vaart het Kleintje, zelt er blijven?
Dat word een Jongen dik enne vet, en zo radt, of hy schier weg zou lopen.
Sibil krijg Klaas Jansen iens uit de wieg.
Maar keieren wat Kind is dat!
wel Grootje je meugd wel haast uit om een Broek en een Wammes te kopen.
Mijn lieve wurm, ik wens datje meugd op groeien in alle eer en deugd, En datje je Groot-vader en Groot-moeder noch lange jaren behouwen meugd; Immers weten de Kindertjes van gien swarigheid, ziet hem iens vatten, hoe garen zou hy wat hebben, en hoe vreid hy met zijn oogen.
Kom Min legt hem iens aan.
Wel Grootje, maar hy het daar zo daadlijk eer ik hem in de wieg lei noch lustig gezogen.
Och het doed er zulken deugd Min, ’t is merg in er gebientjes, en het beste voedzel van er leven.
Maar Diwertje, wat ziekten het Saartje?
Och Aaltje van Kampen dat weet ik niet, en zy kend zelfs ook gien naam geven, Of het van die ouwe kwelling is, ze het gien trek tot eeten, en ze ken niet verdragen, ’t is of ’t al te maal weerom stuit, En gedurig doed ze niet als braken, en nuttigtze al een weinigje, het moeter daadlijk weer uit; En daar by is er lichaam zo op geblazen, en hier isse zo rond en gezet, dats er langer niet wel kan rijgen, En wat raad dat we doen, we kenne gien verligtenis altoos krijgen, Doch na mijn gevoelen, geloof ik dat et een ouwe vergaring is, die em daar zo by malkandren heeft gesteld, En ook vertrouw ik deur die dikte, dat er waterzugtigheid onder loopt, die er kweld.
We verwagte de Docter vast, hy behoorden hier al lang te wezen.
Wat Docter gebruikje Diwertje?
Docter Gardenier, onze Saartje houd er zo veul van!
en ze zeggen ook dat hy van veelen word geprezen.
Docter Gardenier!
maar hoe komje daar doch aan?
mijn lieve moer daar word al wonderlijk van gepraat, Niet dat ik er iet van weet, als maar van hoore zeggen, ’t ken ook wel weezen dat hy zijn dingen wel verstaat.
Sibil daar word gebeld, daar zel hy wezen, loop al je best en doed iens open.
Neen het zel men Man wezen, ’t was gezeid dat hy men hier zou vinden.
Nou, waar wil je al rie lopen?
Je Man praat ook noch wel wat, TWEEDE TOONEEL.
ROELAND FREERIKX.
ROELAND FREERIKS.
Goeden morgen Diwertje, hoe ist met de zieken al?
zitje hier zo wat by me kaar?
Is de Patroon thuis?
Ja Roeland Freeriks, hy zit op zijn Kantoor.
E Jan Jasperzen, e Jan Jasperzen, belief je reis uit te kijken; Vaar!
Ik kom je by Roeland Freerikxe, wel mijn vriend wat hebje ons goets van de gemeene zaken?
ROELAND FREER.
Wat zel ik zeggen, daar zijn veel zwaarhoofdige, die, na ’t schijnd malkanderen zo wat gaande maken, Daarom Jan Jasperzen, aangaande de staat van ’t Land, daar bekommer ik men gants niet mee, Zommige willen Oorlog, en veur mijn, ik wens na een bestendige Vreede, daar in bestaat ons welvaren, zo te Land als ter Zee.
Maar dit nieuws wil ik je zeggen, dat ik daar eenige gesproken heb, die tusschen sevenen en achten Gezien hebben, dat twee Dienders van den Opper-Schout Jan Klaazen tusschen er beien in gijseling brachten, En duizenden van Menschen die er achter aan liepen, en riepen, wel, wel dat is goed, dat is goed, altoos ’t is zeker dats hem hebben genapt; Hy is daar by ’t Ouwe France Padt in de morgen stond by een getrouwde Vrouw op’t bed betrapt, Die er Man na Koninkxbergen is, om daar wat order op zijn zaken te stellen.
O Vagebond, ô schelm, ô bedrieger, stond et in mijn macht, hoe zou ik je havenen, al zou je ’t van je leven niet na vertellen.
Wat had je daar al aan Jan Jasperzen?
Wat ik er aan had!
dat ik dan loon na werk zou zien betaaldt.
Ik moet ondertusschen over de drie duisend gulde betalen, die dien stukke diefs buiten mijn order van de luiden heeft opgehaalt.
De Echtscheiding zalje nu voorts voor alle ongemak en schaade bevrijde.
Of ligt tot vermeerdering van noch meerder swarigheid, verdriet, en lijde.
ROELAND FRERIKS.
Hy zet ons ook niet weinig grijse haeren, wy zijn ook wel te deeg gevoelig van onze kwelling en smart.
De lui meugen wel na kinderen wenschen, jong zijnde treedenze op de kleeren, maar alsze oudt worden op het hart.
Ja moer daar hebben wy nou een proef van, nou wy kennen ons noch redden, we hoevend daarom niet te verloopen.
’T is waar, ik zel zo wat obligaatjen, of wat vastigheid moeten verkoopen, Maar dat moet zijn beloop nou hebben.
Sibil daar word gebeld, ’t zel den Docter weezen, och onze Zaartje die verlangt, en ik weet niet hoe.
Ja Grootje, ’t is den Docter.
Vraagd of ’t hem belieft binne te komen, en doet de deur weer toe.
Wel zij de vrienden hier dus by een?
ik wensje goeden dagh al te zamen.
Ja Docter, men Vrouwtje kwam Diwertje met er Dochter iens bezoeken, en by die occasy ist datwe hier kwamen.
Zo, dat is niet kwaad dat men de vriendschap wederzijds wat onderhoud.
Hoe ist men heer Gardenier, heb ik wel gehoord, benje al getroud?
Neen Roeland Freerikxe, ik mien men ook zo licht in die swarigheid niet te steeken, Men ziet zo wonderlijke exempelen van trouwen, en men hoorter zo onderscheidelijk van spreeken, Dat et mijn te rug doet zien, en dat beneemt my en andere de lust.
Nou, willewe de Patient iens bezien, hoe ist Saartje, hebje te nacht al wat gerust?
Zonderling niet, als in den ochtenstond heb ik zo wat leggen dommelen en slaapen, En zederd heb ik zulken rekking deur mijn leeden gehad, dat ik niet gedaan heb als leggen geeuwen en gaapen, Zo dat ik geloof dat er wat koorts onder loopt, ik kon het niet langer op houden, ik docht ik mach wat leggen gaan.
Reikt me je hand iens Saartje; wel Moer je hebt wel te deegen een harde koorts!
de pols is heel gealtereerd en ongedaan.
Je hebt ook een groote brand by je.
Och ik heb zulken pijn in men hooft.
Dat zijn al dampen die uit de maagh om hoogh stijgen.
Benje ook dorstig Saartje?
Och ja, ik zou gedurig wel drinken, kon ik maar drank na men mond krijgen.
Steekt je tong e reis uit Saartje, de tong is hiel droog en beslaagen, en daar by isser een groote overtolligheid van bloed.
Och praat men van gien laaten.
Ja men lieve kind, de nood vereischtet zomtijds dat et weezen moet.
Ay geef men de keers eens Diwertje.
Daar loof ik niet dat et er schort Docter.
Daar gaan teegenwoordig veel vierige koortsen om, dat de luiden uitslaan als waarend kleine vloobeeten, Daar zien ik na, zodat men niet licht aan laaten noch purgeeren komd, maar men doet de Patienten nou al swieten, En dat is wel minst gevaarlijk.
Maar Docter, er lichaam is zo opgeblaazen, en hier in er zyen wordze zo dik en rond, En ze klaagd gedurig dat er hier omtrent een pakje leid.
Ja Diwertje, daar schort et er, wasse dat pakje kwijt zo wasse gezond; Nou alles zel wel ten besten koomen, ik zelder veur eerst een klein drankje ordonneeren, Daarze om het uur een leepeltje van zel nuttigen,* om de brand zo wat van ’t hert te zetten, en ’t zel ook met een, een weinigje purgeeren, Met een koeldrankje, daarze gedurig van mach drinken, hoe meer dats er van drinkt, hoe beeter dat et zel zijn, ’t Zel ook heel lieflijk weezen, niet mal zoet, maar zo een geurtje hebben van rijnsche wijn, En dan zelder een Conserfje by weezen datze tavond zel innemen, om te zweeten, maar bezorgt doch veur alle zaaken, Datze wel gedekt word, om eens lustig aan ’t sweeten te raaken; Ik twijffel niet of je zeld morgen ochtend een groote verandering zien, zo ik mijn laat veur staan.
Nou, het gaat de Vrienden wel, en zo er eenige toevallen mochten koomen, gelieft me t’onbieden.
Sibil, laat de Docter iens uit.
Zeer wel Docter, we laatend daar op staan.
Dat gaat noch wel Docter.
Hou jy je maar stil, ik zelje dan alst gezeid is verwachten, en gedurig in huis blijven.
O dat Doctertje, dat Doctertje, zo men zijn gansche leeven zou beschrijven, Ik geloof niet dat er een comedie op de Schouburg vertoond word die zo veel verandering bevat, Als by wel heeft uitgeregt, ja hy is ook als de bonte hond bekend deur de hiele stadt.
In ’t begin had hy groote reputaatie; hy is ook van een goed geslacht, en heeft noch treflijke vrinden; Hy erfde wel dartig duizend guldens van zijn oom, maar ik loof niet dat mer nou zo veel honderden van zou konnen vinden; Al te maal heeft hy’t met dobbelen en speelen, en ligte vrouwen geconsumeert, En ik geloof, dat hy daaglijks dat zelfde geselschap noch bywoond en handteerd: Altoos mijn Docter en zel hy niet weezen, dat wil ik hem wel belooven.
En onze Zaartje dunkt dat hy alle Docters in verstant en geleerdheid gaat te boven.
Ay moer praat men van gien Docters, ik stelze miest al in een gelijke graad, Den een kan zo wat meer cermonie maaken, en den anderen weet hem zo wat in ’t credit te brengen deur sijn eloquente praat, Maar aangaande haar konst, is niet anders als een puur raadzel, los, en een ydel gissen.
En zo de patient zelfs niet regt op en biegt, van honderd reisen niet eens of het zel er missen.
Gedurig is er vragen, hebje ook pijn veurje hart?
ja mijn Heer ist, benje ook dorstig?
ja myn Heer ist al weer an, Benje hier niet zeer benaudt?
ja myn Heer ist noch e reis, en zo vraagenze tien maal meer als men antwoorden kan. T is niet anders als vraagen, en ja myn Heer, ja myn Heer: en uit et waater weetenze ook wonderlijke dingen te sien hoe en mensch gesteld is van binne, Of de longpijpen verstopt zijn, en of er overtolligheid van gal is, en of het aan de maag schort, ja ik weet niet hoe dats et kenne verzinne!
Al ’t geenze dan veur den dag haalen, en dat gaat er al te maal zo glat of, dat er niet aan en scheeld.
En daar by is dat volkje noch in twie strijdende factien* verdeeld.
Die van de chimisse kant, speelen er onder of er over, ’t is met een klein poejertje te doen, groote plassen zellen die niet ordonneren, Maar die van de Galeensche zijn wat genadiger, die geven de lui wat meer tijt om er tot sterven te prepareren.
En om er onzekerheid wat klaarder ten toon te stellen, zo men geloofwaardige luiden geloven mach, Zo ist gebeurt Roeland Freerikxe, dat twee vermaarde Docters op een plaats waren, daar de Man gevaarlijk krank lag, Daar van den eenen verstond dat men hem voort moest doen laten, en dan was hy behouwen.
En den anderen weer, dat, zo hy gelaten wierd, daadlijk moest sterven, en dat het de vrienden eeuwig zou rouwen, Wat stont hier in te doen?
echter die de lating verstond dreef boven, en den anderen nam de wijk, Maar zo haast en was de lating niet geschied, of de patient was een lijk; Hier stond men toen en keek, elk beklaagde zich over dit advijs, en men deed niet als zugten, kermen, en treuren; Men Heer de Doctor stond verbaast, hy bekende, dat er een subtile toeval moest by gekomen zijn, dien hy niet had konnen bespeuren.
Wat dunkje, zou men aan die luiden zijn lijf noch vertrouwen?
Ik altoos niet, die vergrijping was te groot.
Daarom houw ik van gien Docters, sterven moet ik, maar dan sterf ik noch liever men eigen dood.
En zo verstondend die van Romen ook, die al de Docters uit et Roomsche Rijk banden, om datze verstonden Dat er meer door de Medecijne om den hals raakten dan dat er deur den Oorloch wierden verslonden: De Advokaten en Practecijns meugen je zo wat diep in de beurs tasten, en maken die wat zuiver en klaar, Maar ze laten je ’t lijf behouwen, het leven blijft altijt buiten gevaar.
Nou Moer, wille we gaan, Jan Jasperzen en Diwertje het gaat je wel met je beien.
Saartje Jans ik wensch je goeje beterschap kijnd.
Ik dankje Aaltje van Kampen.
Sibil kom je moet de vrienden iens uit leien.
Nou Moer ik heb noch wat te schrijven, ik mach weer na mijn kantoor gaan.
En na de middach moet ik op de comparitie in de Draak wezen, over een klein uurtje heb ik gedaan.
* ’t Is wel Vaar, Sibil, loop met dat briefje iens na de Apteker, maar je moet veur al niet lang uit blijven.
Ik ga iens heen en weer op de Kolk, ’k heb daar wat neusdoeken by Susannetje Martens te stijven.
Sibil, hebje tot d’ Apteeker al geweest?
’t was gezeid hy zou ’t over een klein uurtje zenden.
Het staat hier al gereet, Grootje.
Hoe is ’t nou Saartje?
Och Vader, ik ben vol pijn, en zulke scheuten krijg ik in mijn lenden, En men rug klopt men als een vuil ey, och ik voel de koorts al weer ryen deur mijn leen; JAN JASP.
Je moet wat verduldig weezen Kind, en stelle je maar gerust, en weezen wel te vreen; Zo lang als jy je Ouders meugd behouwen isser niemand die jou deeren kan noch krenken; En al mochtje al weer trouwen, jy moet je leeven om gien trouwen meer denken.
Och, Och, Vader, Vader.
Wats dat te zeggen, och, och, Vader, Vader, ik hoop immers niet dat jou gedachten na trouwen staan.
praat men hier weer van trouwen?
wel, ik wouwer wel zo koen iens raan; Hebben wy niet distructje genoeg?
en wie weet wat hem noch al meer zel oopenbaaren.
Vrouw, daar benne die twie Schippers weer die er veur de middag waaren.
Wat zel ik zeggen?
Ja wel Moer, ik schrik er van, en ik verlang, het hiele lijf is er me van ontsteld.
Nou zel men d’uitslag hooren, doch ik heb er men niet veul goeds van te vooren gespeld.
Ja wel ’t is oft men aan ’t verstand gaat, ik ken men onmeuglijk maatigen noch toomen; Al ons kostelijke goedje gaat voort.
Zegt er, of ze alle bey believen binnen te koomen.
Goeden dag je beide.
Wel, hoe hebben ’t de vrienden gevonden?
Zo slegt, als ik het oit had gedagt; Alles is daar geligt.
Daar is niet te doen, ’t is daar puur nacht.
Wat zeg je Anne Piers!
’Tis ons van harten leed, dat we zulkx aan je bekend moeten maken.
A my: FEIKE FETJES.
Je schijnt ontsteld Jan Jasperzen.
Zou ik niet, hoe zellen we hier deur raken!
O schelm!
ô bedrieger!
ô gauwdief!
die ons zo goddeloos misleid hebt, en verkort.
Och mijn harssens en kennent niet uit staan, ’t hooft kookt men als een ziedende pot die van onderen gestookt word.
Zie daar zijn de Acignaatjes weer te rug, beneffens de brieven, gelijk die ons van de Schippers zijn gegeven.
Den eenen is van Klaas Everts, uit de Rijp, en d’andere zijn uit Sardam geschreven.
Ik beklaagje ten hoogsten mijn goede vriend, wy zijnder zelfs gevoelig van.
Nou zel ik een Makelaar gaan moeten last geven, om wat obligatien te verkopen, dat ik mijn zelven redden kan, Maar dat wil ik je wel zeggen Feike Fetjes, en wenschte wel dat mijn zulkx maer mogt gebeuren, Dat, gelijk ik deze Brieven verscheur, hem alzo van lit tot lit mogt zien verscheuren.
Maar Jan Jasperzen!
dat voegd jou immers niet na zo bitteren wraak te staan!
Voegen, of niet voegen, geschiedend, ik zag het met goeden ogen aan.
Zo veel duisenden te betalen, ik mien zo het anderen over kwam, dat ze mee al zo praten zouwen.
En daar zit de Moer met et Kind die moeten we ook nog houwen.
Men moet het best daar van hopen, wie weet hoe den Rechter het noch zel verstaan, ligt datje noch wel aan je garanden raakt, JAN JASP.
Waar zoud van daan komen Feike Fetjes, al zijn goed is op zijn Kinds Kinderen vast gemaakt.
Nou Swager willen wy na de Brug gaan?
’t is gezeid te vijf uuren op de comparitie te wezen.
Jan Jasperzen je zeld ons dan zo daadlijk volgen?
Zo is de meening, de vrienden konnen de rekeningen ondertusschen iens deur leezen.
Feike Fetjes, en Anne Piers binnen.
Ziet keieren, dat komd er van trouwen, elk neemd er een exempel aan, gelijk jy hier ziet, En dat volgd er op als men zo hartnekkig zijn eigen hooft wil volgen, en lopen al willens in zijn verdriet: En dat men niet wil geraden zijn, wat hebben wy wel weers gedaan om het te keeren, en te stuiten?
Maar neen, men praktizeerden daar een kunsje, waar deur dien bedrieger, die guit der guiten Tot zijn voornemen kwam, en zo heeft men ons zo schandelijk bedrogen en misleid.
Dat is nou gepasseerd Moer, daar is zo veul van gepraat en gezeid, Dat men het hooft ter noch van om loopt, zo der maar geen meerder zwarigheid op en volgd, en dat et hier by mach blijven, Willen zer wat lietjes van dichten of boekjes van schrijven.
Dat moet zijn beloop hebben, En dan durft men noch om trouwen denken!
Maar Moeder, wie spreekt van trouwen, hoe maakje zulken verkeert besluit?
Jou zugten die sprekend, en jou uiterlijk gebaar dat wijst et uit.
Doch wy willen het contrary verhopen, en datje je voortaan zuld oeffenen in alle goede en eerbare zeden.
Miester daar is de Procureur Baardman.
Als ’t hem belieft laat hem maar binnen treden.
Dat zaakje is ten einde Jan Jasperzen, en d’Echtscheiding gedaan, nu kenje voortaan gerust leven; En je Dochter is gesteld in een staat dats er wederom in den huwelijken staat mag begeven.
Ik wenschte wel men Heer Baardman, dat er die pas was afgesneden en ontzeid.
PROCUR.
Hoe dat zo Jan Jasperzen.