floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Niet waer, 't is Dirckje Drol sijn broer, 'k Meen droncke Gerritje het Procureurtje van qua saecken, Daer hebben wy ses schellingen van consultasy geld gegeven, wat mochten wy maecken, Deese man sou ons wel soo veel raedtsgegeven hebben voor een half mutsje brandewijn, of een pijntje bier.
Wel Gerbrechje buur, ouwe kennis, wat doeje hier?
Trouwe je meught seggen wat roert het jou, of wat letje te vragen.
Dese dochter is geweldt geschiedt, en daer willenwe over klagen.
Hy heeftse niet verkracht deynck ick.
Neen hy toch niet: maer by liep met voeten op haer deur, Verkrachten daer had hy geen nood van, daer was een eycken schut veur.
Maer wie is toch dese haen, segh is hy oock van mijn kennis?
Soo bid ick veur hem, dat jy luy geen schennis Hem aen doet, wie isset?
Wie sou 't wesen, Remmert Lubbersz.
heeft dit werck soo mooytjes geklaert, Ger.
Dat docht ick wel, dat mal by puur mal was vergaert: Maer wat hebje nou met hem in de sin?
Dat kan jy lichtelijck overwegen.
Hem aenklagen van kracht en geweldt, op dat hem de beul de schouwers wat mach veegen.
Byloo dats te hart geprotesteert, ay Vryster hoe benje soo wreed van aert, Deynckje niet dat het je conscientie wroegen sel.
Och Jannetje ick vind'er my in beswaert.
Mijn gemoed vermach het niet.
Hoe benje dus ongalijck.
Ick bin mijn leven niet veur de Heeren geweest, en kom ick'er nou veur, ick weet dat ick soo qualijk Sel worden dat ick daer heene stort.
Wat een praet, Je hebt'er geen noodt van Tjemke buur, kom myn moer, ick weet raedt, Wy sellen eerst een soopjen Genever gaen drincken, en dat sel al de beschaemtheyt stelpen.
Tut, tut, geen onkosten, ick weet een ander remedie omje te helpen, Sie daer, alsje veur den Rechter komt, soo snuyft hier een beetje van, soo de beschaemtheyt niet wegh gaet, En sooje niet soo stout als de Drommel wordt, en klappen sult als een Advocaet, Sou wil ick myn hals verbeuren, want ick gebruyck het altydt onder 't pleyten, myn goede Giertje.
Myn naem is Gerbrech, maer dat is even eens, geef ons elck wat in een Pampiertje.
Sie daer hebje wat, maer bewaert het als Bagyne-koek.
Wy bedancken jou hartelijck Sinjeur Gerardus.
Remmert en Jaspertjen.
Ja hier vind ick de rechte man die ick soeck, Wie drommel is daer by hem, dat moet ick eens beloeren, Ale keeken, Iannetje en Tjemke, hier jou overgeven vertwyfelde Hoeren, Sta vast den bruy, nou seljer of hebben al was Belsebuyk jou Bestevaer.
Dat leggen wy in kennis, dat zelje rouwen, Jannetje, Tjemke, en Gerbrech binn.
Wel Rem-oom wat sal dit wesen, goe Man hou jou gemack segh ick, bedaer.
Sy hebben my bedrogen.
Beklaegtse voor de Heeren: Wat hebben sy jou gedaen?
d'Een begoot my met Pis, en d'ander ging my met Ziep besmeeren, En dan was'er noch een Brabantse Hoer die maeckte my soo swart als de Droes, Trouwen ick heb haer mee voor 't Recht ontboon, gut de kop is my soo kroes Dat ick wel plockhayren zou willen, hoe pocken sal ick my best aen tieren Als ick op's Heeren deel kom.
Wel jy moet jou selven best bestieren, Rem.
Wist ick maer wat raedt voor d'oploopentheyt.
Sie daer mijn goede man, Neem jy dit busjen als jy voor den Rechter komt, en snuyft'er altemet een reysan, Dat wy Procureurs dese remedie niet gebruyekte wy souden altemet plockharen: Sie daer, neem jy het op myn woordt.
Hou waer Italiaensche Waersegger, daer is een vaen, Ick sel jou 't Doosje wel weer beschicken: kom laspertje laet ons gaen.
Ick geloof vastelijck dat voor dees tijdt geen van beyden het proces sullen verliesen.
Dat sel een schoon pleydoy wesen wanneerse elck om 't seerste beginnen te fniesen.
Col. Met verlof dat ick u lieden vraegh, weet u lieden my niet te recommanderen aen een goet Procureur?
Heeft mijn Iuffrouw een van doen, ick ben van dat ampt om u te dienen, sie hier jou Serviteur: Wat is de questi Iuffrouw?
Col. Dat sal ick ou verhalen: Nute nacht heeft een vremde Quidam voor mijn venster leggen malen, Seggende dat hy op my verlieft was, en kick heb hem nau eens gesien, En om dat kick hem wat swart gemaeckt heb, doet hy my voor den Rechter ontbien; Nu wilde kick ou lieden gevraegt hebben of hier oock swarigheyt uyt ontstaen soude.
Maer Iuffer, wat is het voor een snaeck?
Col. Myn Heer het was een oude en mikanike Vent, hy hay een hooge Hoed, Een Wambays met een timp, een knorrepot.
Gans bloedt!
Dats Rem geweest: neen Iuffrouw, wilt niet schromen, Ick sta jou borgh voor al de swarigheydt die'er af mocht komen, Gelieft Me-juffrouw mee te gaen?
Ick heb dat werckje soo mooy gewracht, Dat hy wel te deegh van den Rechter sal worden uytgelacht.
Col. Ghy looft het in der waerheyt soo.
Ghy kont soo't u belieft, het selfs aenschouwen.
Col. Soo gae kick mede, en sal my op u goede gratie vertrouwen, bomen.
Schout en Floris de Steeboo.
Ga Floris, ick ben gereet, en roep de partyen binnen.
Jannetje Smickbuyls, Remmen Lubbertsz.
en Kolijne Pottiers.
Remmert al fniesende uyt, Jannetje, Tjemke en Gerbrech fniesen oock.
Droncke Gerritje en Colijntje mede nyt.
Met verlof Heerschop, holla!
ick soume soo wel versinnen.
Wie is hier de aenklager?
Jan. Ick mijn Heer, Dese Remmert heeft mijn gewelt gedaen.
Onwaerachtigh, maer deuse Meer Die het... Schout.
Wat hetse Rem.
Gans lichters is dat fniesen!
Mijn reputatie.
Wat reputatie?
Eerloos doen verliesen.
Jan. Dat ontken ick, maer hy heeft... Schout.
Wat het dit fniesen te beduyen?
spreeck uyt je mondt.
Jan. Hier zijn mijn getuygen.
Ja die eer-vergeeten hondt... Schout.
Wat is hier te honden?
Maer in der waerheyt mijn Heer hy heeft... Schout.
Wat heeft hy gedaen?
Hier beginnense te fniesen datse nau spreken konnen, de Schout vort quaet en gaet wech, en beginnen altemael op droncke Gerritje in te vallen.
Ben ick hier met gecken gebruy: kom Floris laet ons gaen.
Ay myn Heer, noch maer een woordt.
Steeckje den Draeck mit mijn, vlucx laet my los, ick wil voort.
Kom Iuffrouw laet ons gaen, ick sorgh 't sel hier op 't landt weyen.
Hier jou eer-vergeete hont, hier jou droncke Gerritje, meen jy so te scheyen: Kom Iannetje helpme, soo Tjemke, bonst hem op sijn sack.
Hier jou Brabandse Karonje, kom hier jou eer-vergeeten pack.
Sy slaen malkander wacker en loopen binnen.
Droncke Gerritje weer alleen uyt.
Droncke Ger.
Dat spulletje had ick gerockent, wat dunckje mocht het niet passeeren?
'k Wed ick morgen een paer blaeuwe oogen sel hebben, de duycker is dat af-smeeren, Ik mis wel drie of vier handen vol hayrs uyt mijn hooft, en mijn halve baert, Trouwe, sulck speelen gaen is met recht wel een Bilslag waert.
DE PLEITERS, BLYSPEL.
Uit het Fransch van den Heer RACINE.
t’AMSTELDAM, By d’Erven van Albert Magnus, op de Nieuwendyk, in den Atlas, 1695.
DEN HEERE DAVID VANDER PLASS, KONSTIG BEELDEN PORTRET SCHILDER.
MYn Nimf, die meer als eens gelukkig was, Dat ze u vernoegde als zy haar Dichten las, Verstout zich om, ô waarde VANDER PLASS!
U dus te groeten.
’t Mishaage u niet, dat zy, om zulk een eer t’Erkennen, u haar Pleiters wyd, myn Heer, En nevens die, haar hart demoedig neêr Leit aan uw voeten.
De Schilderkonst, die zy waardeert en acht, En nu weêr in haar eerste staat gebracht, Heeft op haar ziel een onbepaalde macht Door haar vermoogen.
En die, myn Heer, vliegt met de Poëzy Haar Zúster, zelf d’onsterflykheid voorbij, En twisten nooit om d’opperheerschappy Met brandende oogen.
Te meer als zy, gelyk myn Nimf beschoud, In diamant, en eeuwig duurzaam goud Haar lof graveert, en op de gronden boud Van groote lichten.
Ja uw penzeel, die zelf d’aloudheid tart, En Aristiid doorluchtig steekt naar ’t hart, Van schaduwen beneepen noch benart, Weet van geen zwichten.
Zy, eer gewoon de Helden, trots van moed, Te volgen door een zee van dierbaar bloed, Daar d’eene op ’t hart van d’andre stoot en woed Om d’oorlogszegen: Of edeler, en van een grootzer aard, Den vyand uit medoogen red en spaard, Het Heldenbloed in d’aderen bewaard, En haat den degen, Volgt nu een trant die ’t doffe hart verheugd, De rouw verkeert in uitgelaate vreugd; Doch die niet wykt van ’t waare spoor der deugd, Noch van de reden.
Zy volgt de pen van Aristophanes, Die ’t bloedig spoor der groote Euripides, Noch die de trant der wyze Sophocles Niet na wou treeden.
Terentius heeft nooit zo zoet geboert Menander heeft nooit op ’t Tooneel gevoerd Een stuk, dat zo de harten heeft geroert Om luit te schateren: Noch Plautus heeft met Warnaar met den Pot, Al lachchende de feilen zo bespot Als hy: geen Spel had zulk een heerlyk lot Noch deed zo klaateren.
En wy, myn Heer, wy waaren noch berooft Van zulk een schat, indien dat Dichtren hooft RACINE, die gelyk een zon verdooft Alle andre lichten, De laafte hand niet had aan ’t werk geleid, De Griekse lof door zyn verstand verbreid, En Dichters naam gewyd d’onsterflykheid Door zyn gedichten.
Zy volgt van ver die groote baak in zee, En zoekt by u een lieve en stille ree.
Dit wenschtze alleen, dit is alleen haar bee Na zo veel vlagen.
Ontfangt ze dan met die genegentheid, Als zy dit Spel aan uwe voeten leit, En zie of een die zo bekoorlyk pleit U kan behagen.
Abraham Bógaert.
Copie van de Privilegie.
Dat sy Supplianten sedert eenige jaren herwaerts met hunne goede vrinden hadden gemackt en ten Tooneel gevoert verscheiden Wercken, soo van Treurspelen, Blyspelen als Kluchten, welcke sy lieden nu geerne met den druck gemeen wilden maecken, doch gemerkt dat dese wercken door het nadrucken van anderen, veel van haer luyster, soo in Tael als Spelkonst souden komen te verliesen, ende alsoo sy Supplianten hen berooft souden sien van hun bysonder oogwit om de Nederduytsche Tael en de Dichtkonst voort te setten soo vonden sy hen genootsaekt, om daer inne te voorsien, ende hen te keeren tot Ons, onderdanigh versoeckende, dat wy omme redenen voorsz.
de Supplianten geliefden te verlenen Octroy ofte Privilegie, omme alle hunne wercken reets gemaeckt ende noch in ’t licht te brengen, den tyt van vyftien jaren alleen te mogen drucken en verkopen of doen drucken en verkopen, met verbot van alle anderen op seeckere hooge peene daer toe by Ons te stellen ende voor’s in communi forma.
Soo is ’t, dat Wy, de Zake en ’t Versoek voorsz.
overgemerkt hebbende, ende genegen wesende ter bede van de Supplianten, uyt Onse rechte wetenschap, Souveraine Macht ende authoriteyt deselve Supplianten geconsenteert, geaccordeert ende geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen ende octroyeren mits desen, dat sy geduurende den tyt van vyftien eerst achtereenvolgende jaren de voorsz.
werken die reeds gedrukt zyn, ende die van tyt tot tyt door haer gemaect ende in ’t ligt gebragt sullen werden, Binnen den voorsz.
Verbiedende daerom allen ende eenen yegelyken de selve werken naer te drukken ofte elders naer gedruckt binnen de selve Onsen Lande te brengen, uyt te geven ofte te verkopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte in gebrachte ofte verkogte Exemplaren, ende een boete van drie hondert guldens daer en boven te verbeuren, te appliceren een derde part voor den Officier die de calange doen sal, een derde-part voor den Armen der plaetse daer het casus voorvallen sal, ende het resterende derde part voor de Supplianten.
werken, daer door in geenige deele verstaan, den Inhoude van dien te Authoriseren, ofte te avouëren, ende veel min de selve onder Onse protectie ende bescherminge eenig meerde credit, aansien ofte reputatie te geven, nemaer de Suppliante, in cas daar in yets onbehoorlijkx soude mogen influëren, alle het selve tot haren laste sullen gehouden wesen te verantwoorden, tot dien eynde wel expresselijk begerende, dat by aldien sy desen Onsen Octroye voor de selve Werken sullen willen stellen, daer van gene geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie sullen mogen maken; nemaer gehouden sullen wesen, het selve Octroy in’t geheel # ende sonder eenige Omissie daar voor te drukken ofte te doen drucken; ende dat sy gehouden sullen zyn een Exempelaer van alle de voorsz.
Ende ten eynde de Suppliante desen Onsen consente Octroye mogen genieten als naar behooren: Lasten wy allen ende eenen yegelyken die ’t aengaen mach, dat sy de Suppliante van den inhoude van desen doen, laten en gedogen, rustelyk, en volkomentlyk genieten en cesserende alle beletten ter contrarie.
Gedaan in den Hage onder Onsen Grooten Zegele hier aan doen hangen, den XIX September in ’t Jaer onses Heeren en Zaligmakers duysent ses hondert vier en tachtig.
G. FAGEL: Ter Ordonnantie van de Staten SIMON van BEAUMONT De tegenwoordige Regenten van de Schouwburg, hebben het recht der bovenstaandePrivilegie, voor het Blyspel van DE PLEITERS, vergund aan de Erfgenaamen vanAlbert Magnus.
Den 28 van Maart, 1695.
Dandyn, een Rechter.
Leander, Zoon van Dandyn, Minnaar van Izabel.
Jeronimo, een oud Burger.
Izabel, Dochter van Jeronimo.
De Gravin van Narrestyn, &c. &c. Wouter, Secretaris van Dandyn.
Oratyn, Portier VOLKERT.
’t Tooneel is te Parys, voor en in ’t huis van Dandyn.
ORATYN, een groote zak met Processen met zich sleepende.
JA; ’k zeg als noch, het is een zot die hem vertrouwt Op dingen die hy hoopt, en niet met ’t oog beschouwt, En, als een Ezel hem by d’ooren om laat leijen; Want een die heden lacht, zal morgen zeker schreijen.
Een jaar geleên, liet van Gaskonje my van daan Een Rechter komen, en nam my voor Switzer aan.
De kaale Fransjes, ha!
die Jonkers zonder veeren, Die dachten my toen met hun snoeven wat te scheeren; Maar schoon Gaskonjer, ’k ben een krygsman in myn bloed; ’k Snoef meê van houwen, en van kerven, als verwoed.
al die snoeshaans met hun a la mode kleeren, Die kwamen my terstond hun dienst toen offereeren, ’t Was al Heer Oratyn uw dienaar.
’k Lach me slap!
Maar zonder geld lach ik met zulk een Ridderschap.
’k Kon voor een goed portier van d’Opera passeeren.
Men had goed kloppen, en my dus te lermoneeren, Doch ’k het geen mensch in, of geld, geld was eerst het woord, Geld moest’er wezen, of ik sloot aanstonds de poort; ’t Is waar, ’k moet aan myn Heer daar van een portie dokken; Doch ’k win daar by; want zie, ik hou de grootste plokken.
’k Verzorg de kaarszen, ’t hooy, ’t papier, en kleinigheên, En ik versta my op de kunst, van nul ’k hou een.
Maar hy is als de droes genegen tot dat zwessen, Ja dag en nacht leit hy en prevelt van Processen, Van Vonnis, van Apel, Sententie, Vierschaar, daar Hy wil gaan eeten, en ook slaapen ’t heele jaar.
Ik zei wel hondertmaal myn Heer Dandyn, ik zweerje Je staat te vroeg op alle morgens, hoe begeerje Dan uit te teeren, en te sterven als een beest?
Eet, drinkt, en slaapt, want zie de wyn verheugd de geest.
Maar ’t was vergeefs.
Hy heeft zyn rol zo lang gaan speulen, Zo lang gewaakt, dat hy een slag heeft van de meulen.
Dan wil hy een voor een ons vonnissen; enfyn Hij preuveld dag op dag een duivel van Latyn, Daar ik geen woord van weet; ja, ’k hoor hem dikwils zweeren.
Dat hy wil slaapen in de muts en Rechters kleeren.
Hy deed zyn haan onlangs uit gramschap ’t hooft afslaan, Omdat hy laater, als wel eer, was opgestaan: Hy zei een Pleiter had, wiens zaak niet wel wou vlooten, Hem listig omgekogt, en ’t beest gevult de pooten.
Ja wel, de pikken schen die zotten met elkaar.
Zyn zoon verbied my om te spreeken met zyn vaâr, En laat hem dag en nacht van ons op straat bewaaken, Want anders zou hy ’t hier in huis zo lang niet maaken.
Myn Heer, denkt list op list, om ons, hem toevertrouwt, ’t Ontsnappen, ik voor my, ik slaap niet meer; geen hout Is ook zo mager als ik word, ’k doe niet als gaapen.
Maar hy mag waken dien het lust, ik ga wat slaapen: Dit zal myn kussen zyn.
Ik meen heel onbevreest Van nacht te slaapen, want myn Heer slaapt als beest.
Kom, kom.
WOUTER, ORATYN.
HO, Oratyn!
ORATYN.
Ja wel... maar’k mag maar zwygen, ’k Vrees dat hy bang is dat ik hier de pip zal krygen.
Wat drommel doe je hier zo vroeg op straat te gaan?
Hoe, moet men altyd op verloore schiltwacht staan, Een man bewaaren die niet doed als schreeuwen, tieren?
’k Loof ’t is een tovenaar, zo duivels kan hy gieren.
Wat zegje!
Hoor, ik zet hem bevende van kouw, En geeuwende van vaak, hoe dat ik slaapen wou, Geef een Request in, zei hy weêr, dat jy wilt slaapen.
Ja wel, zie daar, ’k begin weêr van ’t verhaal te gaapen; Ik slaap al praatende; goe nacht.
Goenacht, ziedaar Ik zweer je zo... maar zacht, ik hoor in huis gebaar.
DANDYN, WOUTER, ORATYN.
Dandyn in ’t venster.
WAar zyt gy Oratyn?
Ô Wouter!
Wouter tegen Oratyn.
DANDYN.
Dat’s wonder, Ik zie myn wachters noch om hoog in ’t huis, noch onder.
Dat ’s goed, ’k zal springen uit het venster op de straat, Want zo ik wachte, en zy hier kwamen, was ’t te laat.
Hoe, springt de gek?
dat’s beet, myn Heer.
Helpt, vrinden!
Helpt, dieven!
Hou smoel, sta stil, of ’k zal je binden.
Ja, schreeuw maar.
Helpt, men dood me!
DANDYN, LEANDER, WOUTER, ORATYN.
’k vrees voor verraad; Ras brengt een kaars hier, ’k hoor myn vader in de straat.
wat wil je weêr zo vroeg beslechten?
’t Is nacht, waar loop je heên myn vader?
’k Wil gaan rechten.
Wie rechten?
’t slaapt hier al.
Ik niet, dat schut ik Heer.
De zakken hangen hem tot op zyn schoenen neêr!
’k Wil in drie maanden in myn huis niet weder komen, Des heb ik zakken en Processen meê genoomen.
Wie zal je voeden?
ik denk de slager.
Maar, Waar zal je slaapen?
In de Vierschaar, dat is raar.
Neen, eet en slaapt in huis, dat zal u beter voegen Als in de Vierschaar; laat uw hof u vergenoegen.
Ei, vader, laat myn raad zo veel op uw gemoed Vermogen; denkt om uw gezondheid, die... DANDYN.
Heel goed, Ik wil ziek wezen.
Gy zyt ziek genoeg; ga heenen, Leg u te rust, gy hebt geen vlees meêr aan jou beenen.
Te rust!
gelykt ge u zelf by my?
meent gy, wat smaat!
Als dat een Rechter niet te doen heeft als de straat, Gelyk een schytvalk, met de degen wat te vegen?
Met knechts te zwerven, dan door ’t hof, dan langs de wegen?
Mooy weer te speelen steeds in kroegen zonder tal?
Des daags naar ’t dobbelschool te loopen, ’s nachts naar ’t bal?
geld te winnen is van grooter consequentie.
Elk zo een strikje kost uw vader een sententie.
Myn rok maakt u beschaamt.
Gy, gy een Rechters zoon!
Foei, schaam je wat, gy speelt voor edelman, ô hoon!
Wel aan Dandyn, wil in uw kamer eens verschynen, Bezie de beelden der doorluchtige Dandynen, Dat waaren mannen, ha!
en Rechters van verstand, Zy sliepen in de rok, om vroeg weêr by der hand Te wezen.
Kom, bezie de giften van een Rechter By die van een Baron, en oordeel dan wie slechter, En kaalder wezen zal in ’t einde van het jaar.
Wat is doch een Baron meêr als een kerkpilaar!
Hoe veel zaagt gy ’er wel van die gekante baazen, Hier in myn woelig hof, in hunne handen blaazen, En trentelen van kouw, tot dat zy, om by ’t vuur Te komen, moesten ’t spit by na de derd’half uur Omdraijen.
Welk een spyt!
denkt gy wel om uw Broeder?
Zyn dit de lessen van uw afgestorve moeder?
Die arme Magdaleen!
ach, ’k denk noch, hoe die vrouw, Geen Audientie, hoe gering, verzuimen zouw; Nooit, nooit verliet zy my, en ’t is my niet vergeeten Wat zy daar dikwils al van daan bragt; ja de speeren, De slagers doeken had zy meê genoomen, om Met leege handen niet te komen wederom.
Zo kan het huis bestaan.
Loop zot, gy lykt niet nader Als een kaale edelman.
Maar gy verstaft, myn vader.
Kom, Oratyn, gelei uw meester, hy word moe, Leg hem te bed, en sluit de deur en ’t venster toe; Gy zult hem koesteren, en op zyn stuipen letten.
Wilt dan te minste een zotte oppasser by hem zetten.
Wat recht hebt gy om my naar bed te brengen?
zoet, Verkrygt eerst een Arrest dat ik gaan slaapen moet.
Wel, vader, ga maar by provisie naar d’Alkove.
’k Zal gaan, maar eer ik slaap, wil ik veel eer gelooven, Dat gy zult dol zyn.
Ik zie hem eind’lyk gaan.
Dat men hem niet verlaat.
Gy Wouter blyft wat staan.
LEANDER, WOUTER.
’k WIl u een groot geheim, dat my beknelt, verklaren.
Wouter, ach!
Hoe, Heer, moet men u ook bewaaren?
Dat scheelt niet veel.
myn zotheid is zo groot Als Vaders zotheid, ja noch grooter, was ik dood!
Hoe, wilt ge ook rechten?
Ei zwygt stil, en hoort me aandachtig.
Kent gy dat huis wel?
Ha, nou vat ik je; waarachtig De liefde Heer zit jou al vroeg om ’t hart, ja wel!
Wou jy niet spreeken van Mejuffrouw Izabel?
Heb ik jou niet gezeit, dat jou geen schoonheid nader... Maar jy moet weten, dat Jeronimo haar Vader, Zyn goed met pleiten meest heeft door het gat gejaagt.
Wie duivel heeft hy in Parys niet al gedaagt?
’k Vrees sterft hy niet, hy zal heel Frankryk niet verschoonen; Daarom is hy dicht by zyn Rechter komen woonen.
Jou vaar wil rechten, hy wil pleiten, wel zie daar Het zal me nieuw doen by myn zoolen, of haar vaar, Eer gy zyn dochter krygt, niet noch zo ver zal komen, Dat hy stout dagen zal myn Heer de Paus van Romen.
’k Weet dat zo als gy; maar spyt zyn pleitzucht, ’k zweer, Ik sterf voor Izabel.
Wel, trouwt haar dan, myn Heer; Ja toch, spreek maar een woord, het zyn gedaane zaaken.
Neen, ’k zie geen kans om daar zo maklyk aan te raaken.
haar vader is t’ontmenscht, ik ken zyn keur; Het moet te minsten een Deurwaarder, Curateur, Of een van ’t Hof zyn, die haar zien mag, en erlangen.
Zy zit onzichtbaar in haar huis als een gevangen; Zy ziet haar jongmeid vaak met traanen overlâan, Myn liefde in rook, haar goed in ’t pleiten heel vergaan.
Zo ik hem voort laat gaan, hy zal haar ruineeren.
Kent ge een bedrieger, die een man noch heet met eeren, Die trouw zyn vrienden dient, als hy geloont werd?
Een ivrig dienaar.
Wel, myn Heer, ’k loof ja, of neen.
Maar zouder noch... WOUTER.
Myn Heer, was noch myn vaar in ’t leven, Dat was een man die jou in ’t minst niet zou begeven.
’t was een vent, myn Heer, van d’andre weereld; hy Bedroog heel Frankryk met zyn wytze opsneiery.
Hy kon, spyt Makelaar, de rechte konst van ’t liegen; Ja zou de Duivel zelf door zyn verstand bedriegen: En praaten, Brugman was een kreng maar by die vent: Zyn daaden stonden op zyn voorhooft vast geprent.
Hy zou een Prince koets doen stil staan; ja zou zweeren Als jy maar geld gaf, dat je zelf niet zoud begeeren.
Hy was zo gaauw, liet jy hem twintig kroonen zien Om tien valsche eeden, o!
hy kreeg ’er negentien.
Maar wat ’s de vraag?
ben ik geen zoon van zulk een meester?
Ik zal jou dienen.
gy!
Ja toch, myn Heer, ei, vreest’er Niet eens voor.
Durft ge een valsch Exploot den vader wel In handen geven?
Durft gy aan Izabel Een brief bestellen?
Ja, al was het aan de drommel, Ik kan twe konsten.
Kom, my dunkt ik hoor gestommel, Het is Jeronimo, ik ken zyn schreuwen; ’k zal U in myn huis, de zaak ontdekken heel en al, ZESDE TOONEEL.
JERONIMO, ORATYN.
JERONIMO, weggaande en wederkomende.
BEwaar het huis wel, ’k kom straks weêr, laat jou beleezen Van niemand, om om hoog te gaan, of jy meugt vrezen.
Bestel de brief terstond aan ’t posthuys van Soutfleur; En brengt de Haas, omtrent half vyf myn Procureur.
Indien zyn Klerk hier komt, zo schenkt hem eens Rossolis, Of uit myn fles, die in het hok staat, daar de kool is, En geef hem dan de zak, die aan de trap hangt, meê.
Laat zien, ’k vergeet nu niet.
Ja; maakt de boonen reê Ik ben noch nochteren.
Misschien zal naar my vragen Een magerachtig man, die zomtyds heele dagen Op myn Comptoir zit, en geduurig voor my zweert, Wanneer myn weerparty getuigenis begeert; Maar laat hem wachten.
’k Vrees myn Rechter mogt aars uit zyn, ’t Is reeds by vieren, en dan zou myn zaak verbruit zyn.
ORATYN, de deur half open doende.
JERONIMO.
Ei, kan me uw Heer eens spreeken?
ORATYN, de deur toe doende.
Maar wel Zyn Secretaris?
Neen, zeg ik, loop naar de Hel.
Noch zyn Portier?
Ja toch, alree man, wilt maar klinken, Ik ben de man.
Myn Heer, ei, neem, en wilt eens drinken Op myn gezontheid.
uw dienaar, ’k dank je zeer, Maar kom eens morgen.
Wel, geef my myn geld dan weêr.
Och, in Parys begint het alles te verkeeren!
My heugt noch dat men kost gemaklyk procedeeren, Ja, gaf me een Rechter maar een gulden vyf of zes, Het was voort fiat, al waart tegen een Princes.
Maar nu geloof ik niet, dat ik met al myn zinnen, Noch al myn goed, een blood Portier zou kunnen winnen.
Maar, ’k zie daar de Gravin van Narrestyn, veel licht Komt zy hier ook zo vroeg om zaaken van gewicht.
JERONIMO, DE GRAVIN.
MEvrouw, gy komt te laat.
GRAVIN.
Zei ik het niet!
warachtig Myn knechten maaken my noch dol, niet een is machtig Om ’s morgens op te staan, al schreeuw ik al myn best; Wil ik haar hebben, ’k moet haar haalen uyt het nest.
Hy doet hem zekerlyk miszaken.
’k Heb myn Rechter Schier in een heele dag niet spreeken konnen.
Echter Is myn party zeer sterk; ’k moet vreezen.
Wist gy Heer, Wat my gedaan wierd, gy beklaagde u nimmermeer.
Indien ik evenwel goed recht heb... GRAVIN.
Van uw leven Zaagt gy zo geen Arrest.
’k Wil my gevangen geven; Ja, ’k stel de zaak aan u, ei, luister, ’k ben begaan.
Hoor die trouwloosheid, ach, myn Heer, ei, hoord ze eens aan.