floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Het longh Dochterken dat by my is en dat ick den naem van Preciose ghegheven hebbe, heet eygentlijck Constance, en is een eenigh kindt van Don Ferdinando d'assevedo ridder van Calatrava ende van Vrou Giomara de Meneses, ick stal het selve kindt inde Stadt van Madril, op Hemmelvaerts dagh ten elf uren, in 't jaer duysent vijf hondert vijf en twintigh.
Ick hebbe dit korts daer ne alsoo vernomen en goet ghevonden t selve dy memorie te stellen, misschien of het schier of morgen te passe mochte komen.
Wie heeft dit schrift versiert?
hoe komt ghy aen dit bladt?
Wat vreemdigheid is dit?
Flucks segh my hoè en wat.
Maj. mijn Heer siet dit juweel.
Siet lief dit is ons wapen.
ick sterf van vreught.
Eylaes sy schijnt ontslapen.
Waer is haer kamermaeght?
Cathrijn och help, catrijn.
Digitized by google de spaensche 50 cach.
Hoe wat belieft mijn Heer?
Gaet ras haelt wat asijn.
Och lief, don Fard.
Hoe ist mijn hart?
Ay gaet dat Wijf eens vragen, ghen.
Waert kindt is, en of 't leeft dat dit gout plaght te draen, och jae genad'ge vrouw, die ghy hier daetlijck Is, u verlooren kindt.
Giomora rijst haestigh op en siet of 't waer is.
Waer is de schoone Maeght?
Waer is sy?
De heydinne Mevrouw?
Ja waer is die?
Mevrouw sy sit daer binnen.
Mijn kindt!
dat moet ick sien.
Giomara loopt haestigh binnen.
Hoe komt ghy aen ons kindt.
Segh goddeloose.
Segh maj. ghenaedighe ick bint, die t vrughje van u trou, soo eerloos heb ghestoolen, Dat met ons heele rot, doch, eerlijck heeft gaen doolen, Och och erbarmt u togh vergeeft het my, mijn Heer Heb ick het u ontrooft ick brengh het u nu weer, loont my dat met ghenae.
Ghy beest, mijn Heer ghenae.
Giomara, preciose, catrin.
Lovijs en t heele hofghesin uyt.
Gion.
Mijn lief aenschout u kindt, don Fard.
Ist waer mijn vrouw?
Ay Digitized by google heer.
Ay lief siet hier de wrat en d'aenghewasse teenen, sy is 't en twijffelt niet.
Nu is ons leet verdweenen.
Grootmoeder wat is dit?
Sy is u Grootmoer niet, sy stal u lieve kindt, en liet ons in t verdriet, sy heeft u wegh gevoert, dats nu haest darthien jaren.
Ghy sijt ons eygen kindt daer wy soo droef om waren.
Sijt welkom waerde kindt.
Ick danck mijn Vader seer.
Ick kus u wellekom.
Ick danck mijn Godt en Heer, giom.
Ontslaet haer Lief.
Staet op het is u al vergeven.
Maj. ick danck mijn Heer en Vrouw voor 't schencken van mijn leven.
Mijn lief ick swem in vreucht.
En ick mijn blijde Vrouw.
En ick ach Vader lief verdrenck strack in de rou, soo ghy mijn Bruydegom noch langer hout gevangen.
Ay Moeder bidt voor hem, hy sal na my verlangen.
Constance is u naem, ach mijn kindt!
Lieft gy die Heyden noch, hoe blijft gy dus verblindt?
Mijn dochter wat is dit?
ghy moet om hem niet dencken, ick sal uw nae u staet wel aen een Ridder schencken.
Het is gheen Heyden, neen, de schijn heeft u verleyt, hy s uyt geen Heydens bloedt, die Vader my ontseyt, hy is een Edelman, hy heeft sijn Vaders staten, uyt liefd die hy my droegh, soo blijdelijck verlaten.
Is dat al waer mijn kindt?
D2v, p. 52.
Mijn hart wort heel beswaert.
Sy treet ter sijden af.
Maj. ick sal 't u late sien.
Het kleedt dat ghy bewaert Phillippus, langht dat hier.
Mijn Heer dit zijn de kleeren Van den gevangen Heldt, die haer sijn trou dorst sweeren, Schoon dat hy niet en wist of sy was een Heydin, dies laet de Ridder los, de pronck van t Hofgesin.
Iae don Francisco de Garkame is sijn vader.
Dię naem is my bekent.
Maj. mijn Heer ay luystert nader, hy is ghenaemt don Ian Garkame, die het Hof Om hare by zijn liet, ja niemandt weet hier of, soo stil is hy ghevlucht, hy dorst het thuys niet seggen, als door een stom papier, dat hy heeft late leggen.
Lovijs en ghy gaet heen ontsluyt de vromen, ick smelt, ick smelt.
Ick danck u goede Godt, mijn lief 't schijnt dat Van onghemeene vreucht, mijn kindt, mijn soete engel!
Ick kus u duysentmael.
En ick mijn armen strengel, Mijn Moeder om u hals.
O wat een vrolijck lot!
Is ons van daegh ontmoet.
Iean Vergeeft mijn doen o godt?
't is my van narten leet, giom.
Gins komt u Bruygom nader.
Dit is mijn Moederlief, en dit's mijn eygen vader, Andries wert weer don ian genoemt.
Don I. dat heb ick lief verstaen.
O wonderlijck geval!
Ick danck mijn Heer en Vrou, maer Godt noch boven trouwen al.
Ontfanght u waerde Bruydt, ick sal immerlate Met digtizas voor hemdin.
Met adelijck ghevolgh, van Jonckers en jufvrouwen, op t allerspoedighste.
Ick wensch u s werelts vree, Hier nae het Hemelrijck.
Die wensch wensch ick u mee.
Don Ick danck mijn Vader seer en Moeder voor haer don Fard.
Hoe gunstigh is ons Godt.
(wenschen giom.
Wy sijn lucksalge menschen.
'k versoeck aen u dat ghy 't mijn Vader wilt Die 'k weet dat om my karmt.
Ontbien, don Fard.
't sal dadelijck gheschien.
Hoe sal den goeden Heer hem in dees vreught verblijcken, lowies Ghy sult terstont na Don Franciscus rijden, Groet hem beleefdelijck van ons hier allegaer, Vertelt hem met voordacht dees overblijde maer, De ouderdom is swack, hy mocht hem soo verblijen Dat hem de swacke geest wel schielijk mocht ontglijen, seght eerst dat ghy hem groet van sijn beminde Soon, En dat ghy derwarts komt om hem by my te noon, mits dat sijn Soon hier is, met mijn verlooren Dochter, Die hy ghevonden heeft, en seght daer by hy brochter Heel wonderlijck weer thuys, verhaelt hem alles wel.
Gaet spoet u tot de reys, ioch.
Wel aen mijn Heer ick sel.
Hoe luckigh is het endt van die op Godt trouwen!
Dat kan men hier ò Godt!
dat kan men hier beschouwen!
O langh ghewenschte tijdt!
Mijn Moeder wat een vreucht!
Mijn kindt van al mijn tijdt waer ick noyt so verheught.
Mijn soon, mijn hart verlanght nae uw bejaerde Vader.
Nader.
Don I. soo dra als 't Vader hoort soo komt hy daed'lijck, don Fard.
Lief leyt ons kind'ren in, vermaeckt u in het Hof.
'k sal 't met de vrienden van den doode maken of.
Kom gaet nu t'samen in, ick sal flux alle saecken Van u, en wie noch yets met recht toe komt, af maken, iean.
Genadighe ick kom mee op u goetheyt aen, al 't gheen nu is gheschiet dat is door my ghedaen, ick heb dit quaect verciert, door mijn veriiefde sinnen, don Fard.
't Verwond'ren maeckt my stomkom gaet met my na binnen, Daer mijne kind'ren zijn, soo ghy de waerheyt seght, sal 't u vergeven zijn, ghenae sit nu te recht.
DE SCHOORSTEEN LEGER DOOR LIEFde.
4 ver.
Hogende op de Middeldam, by de erfg.
J. lescailje, op de hoek van de vischmarkt, 1692.
De staten van holland ende westvrielland doen te veten.
Zo ons vertoond is by de tegen voordige Regenten van de Schouwburg tot Amsterdam, dat zy Supplianten zedert eenige Jaaren herwaarts met hunne goede vrinden hadden gemaakt en ten Tooneele gevoert verscheiden Werken, zo van Trourspeelen, Blyspeelen als Klugten, welke zy lieden nu geerne met den druk gemeen wilden maken doch gemerkt zouden deze Werken door het nadrukken van anderen, veel voor hun luister, zo in Taal als Spelkonst zouden komen te verliezen, en alzo zy Supplianten het berooft zouden zien van hun byzondere oogwit om de Nederduitschen Taal en de Digtkonst voort te zetten, zo vonden zy hen genoodzaakt, om daar inne te voorzien, ende hen te keeren tot ons, onderdanig verzoekende, dat Wy omme tedenen voorsz.
De Supplianten geliefden te verleene Oktroy ofte Privilegie, omme alle hunne Werken reeds gemaakt, en de noch in 't ligt te brengen, den tyd van vyftien jaren alleen te mogen drukken en verkoopen of doen drukken en verkoopen, met verbod van alle anderen op zeekeren hooge peene daar toe by Ons te stellen, ende voorts in communi forma.
Overgemerkt hebbende, ende genegen wezende ter bede van de Supplianten, uit Onze regte wetenschap, souveraine magt ende authoriteit dezelve Supplianten gekonzenteert, geaccordeert ende geoctroijeert hebben, conzenteeren, accordeeren ende octroijeeren mitsdezen, dat zy geduurende den tyd van vyftien eerst achter een rolgende Jaaren de voorsz.
Werken, daar door in geenige deelen verstaan, den inhoude van dien te authorizeeren ofte te advoueeren, ende veel min dezelve onder Onze protektie ende bescherminge, eenig meerder kredit, aanzien oft reputatie te geven, nemaar de Supplianten in kas daar in yets onbehoorlyk zoude mogen influeeren, alle het zelve tot haren laste zullen gehouden wezen te verantwoorden, tot dien cinde wel expresselyk begeerende, dat by aldien zy dezen Onzen oktroije voor de zelve Werken zullen willen stellen daar van geene geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie zullen mogen maaken, nemaar gehouden zullen weezen het zelve Octroy in t geheel ende zonder eenige Omissie daar voor te drukken ofte te doen drukken, ende dat zy gebouden zullen zyn een exemplaar van alle de vooisz.
Werken, gebonden ende wel geconditioneert te brengen in de bibliotheecq van Onze Univerziteit tot Leiden, ende daar van behoorlyk te doen blyken.
Ende ten einde de Supplianten dezen Onzen Conz ent en Octroije mogen genieten als naar behooren, lasten wy allen ende eenen ygelyken die t aangaan mag, dat zy de Supplianten van den inhoude van dezen doen, laaten en gedogen, rustelyk en volkomentlyk genieten, en cesserende alle beletten ter contrarie.
De tegenwoordige Regenten van de Schouwburg, hebben het recht der bovenstaande Privilegie, voor deze Druk, van de Schoorsteenveeger door Liefde, vergund aan de Erfgenaamen van J. lescailje.
Den 20 maert, 1692.
Jacomo, vrijer van Klaartje.
JURje, knecht van jacomo.
LEONARd, vader van Klaartje.
KATRYN, de Meid.
KLAARTje, dochter van Leonard, en vryster van jacomo.
GIEL, GLAUDE, drie Schoorsteenveegers.
ANTOON, MAGDALEEN, vrouw van gijsiel.
Het tooneel is voor het huis van Leonard.
D. SCHOORSTEEN I LEGER.
Door liefde.
LEONARd, jacomo.
JACOMo.
Myn heer, maar!
Hier valt niet te maare.
ACOMO.
Wat is dit te zeggen, myn heer, hoe zal ik dit verstaan?
Ik zou wel, maar...... LEONARd.
Al weër, maar?
Ik zeg dat 'er anders niet in zal werden Hy wil in huis gaan.
gedaan.
Maar hoor, myn Heer.
Noch al eens, maar?
Ik ga, en mag myn kop met al dat maare niet langer breeken.
Ik zeg 't je immers in klaar duitsch, dat, zo jy myn dochter van dezen dag, in myn huis, kond komen te spreeken, Zonder dat ik het merk, daar ik nochtans op zal in huis blyven, zo is jou heilik klaar, en ze word jou toegezeid.
Wel hoe, myn Heer, ik docht wy waaren in alles accoord?
en dit, gelyk je weet, is voor my een ondoenlykheid, ja, ook zo onmoogelyk, als of myn Heer zou gelieven te zeggen, Dat ik eerst een knoop in die yzere leuning zou moeten leggen, Dat men wel weet buiten iemands magt te zyn, daarom laat my doch van dien voorslag zyn geëxcuseert, en blyven by t geene wy te vooren hebben gecontracteert.
Want zeker, myn Heer, wie het hoort, zal het als een dwaaze voorslag verwerpen.
Ik wil 'er met jou niet meer over disputeeren, ik blyf 'er by, wil je ze hebben, je meugt 'er je zinnen op scherpen.
Jacomo, jurije.
O bloed, jurje!
JURje.
Hoe is 't, myn Heer, is 't heilik af?
of schort het hier onder aan de scheenen, bennen die ook blaauw?
Wel, de koekoek, jurje.
Maar, wat is 'er te doen, myn Heer?
Zo elendig ben ik in 't naauw.
Ik beelden my in dat ik het in zulke vaste banden had, dat het onmooglyk niet af kon raaken, 't ontwerp lag 'er al, om de huuw'lykze voorwaarden te maaken, Wat zy tot een douary zou hebben, en wat ik by versterven van haar kant trekken zou.
Ik stelden voor, dat ik 'er myn gantsch kapitaal maaken wouw.
Hy prezenteerden, met Klaartje, seen braave stuiver meë ten huuw'lyk te geeven, zo dat wy van onzer beider inkomsten, getrouwd zynde, fatzoen'lyk konden leeven.
Hy zach nieuw toe dat ik me'er kapitaal (als hy met Klaartje pre senteerden, ik zei dat het my om het geld niet te doen was, maar dat ik de perzoon liever als al 't goed van de waereld had.
In al dit onderling heen en weer praaten, presenteren en beloven, krygt hy een bui, en loopt zo dryvende op zyn kantoor naar boven, Wy blyven beide in de zykamer alleen, Klaartjen en ik, Wy waaren zoet als Bruid en Druigom plegen, en ook wel dapperzoeken, in onze schik, En gelyk hy een liefhebber is om alle vremde voorvallen te onderzoeken, en geduurig bezig is met de neus in de boeken.
Zo komt hy, naar eenwyl verblyvens van boven, met een Ita liaans boekje in de hand, Daar op hy wonderlyk verhief de listige uitvindingen der Ita lianen, en haar verstand, En andere subtyle hoedanigheden haar aangeboored.
Met roept hy my aan de deur.
JURI.
Wel, myn Heer, wat lei hy je wel te vooren?
Hoor, zei hy, gy zyt my altyd zeer aangenaam en wellekoom geweest, doch ik heb altyd bemind een perzoon van een schrand're en vaerdige geest, Hier hangt het nu aan, weet je raad dezen dag in myn huis te komen, om naar gewoonte met myn Dochter te discoureeren, Zonder dat ik het merk, zei hy, doch dit reg ik je veur af, dat ik haar zal observeeren, 't zy onder wat pretext, siguur, of bedekten schyn, Zo zal myn Dochter voor u, en voor niemand onders zyn, Maar weet je hier middel noch raad toe uit te vinden, zo staat je dit te letten, Dat je na dezen dag niet een voet meer hoest um 'er te verzetten, en daar meê sluit hy de deur achter my toe.
hier staan ik nou en kyk, Jurie, als een Uil in doods nood.
Ook myn Heer?
Je bent?
'er al mey gebruid, jacomo.
Niet weinig meez gebruid, jurje, en van al myn toeleg ontbioot.
't is net op zyn gierige gerrits, want nou zel hy den hielen dag laaten wacht houwen, En laaten niemand in huis, noch jongen, noch ouwen, Of zetten een Post aan de deur, ja al zou hy 'er zelfs staan, dat 'er niemand buiten zyn kennis, noch uit noch in zal konnen gaan.
JURIE.
Hoe sta je met da Meid?
Al wel, maar ze weet hier niet van, en hoe spreek ik ze, jurje, zo dat ik ben in duizend vreezen.
JUR. de SCHOORSTEENVEeger, 8 jURje.
Dat je 'er jou Oom zond, dat is een aanzienlyk Man, of die hem ook kon beleezen jacomo.
Hy heeft te koppigen kop, en is onverzettelyk, zo blyft hy by zyn stuk.
Wel, myn Heer, daar diend evenwel wat beter uitgevonden te worden, dan zo te smooren in den druk.
Maar, jurje, de knehts zyn ordinary op alle guiterije en streeken afgerecht, ken jy nou niet wat verzinnen?
Ja, myn Heer, kon ik je, als de Kollen, die van onderen op een beuzemstok deur de schoorsteen rijen, daar in hemelen, ik hielper je daadlyk binnen.
Maar zacht, myn Heer, stil, stil, stil!
Daar vind ik iet, was het nou maar in plaats van dag, nacht.
Wat heb je dan?
Ay, myn Heer, stil, stil!
Het hy niet een huis staan op de Keizers gracht?
Goed, dat wy 't dan noch deden, en lieten hier eenig Jongens vergaaren by kleenen en groote troupen, die niet anders en moesten doen, dan louter uit de borst, brand, brand, roepen, En kloppen aan zyn deur, en zeggen dat zyn huis in de lichter brand staat, En de vlam vast het dak, en ter vensteren uitslaat, Dan zel hy immers uiten huis moeten, zo moest je 'er in komen, en dan de deur grendelen en sluiten, En daar meë waar je 'er binnen, en hy zelfs 'er buiten.
Neen, jurje, dat is me te wild, we moeten 't wat wis, en zeker der neemen.
't is ook zo, myn heer, maar nou al weer an stil, stil, stil!
Nou heb Digitized by google DOOR LIEFde.
Ik het gevat, laatenwe 'er nou niet langer over teemen.
myn Heer, nou is het goed, zo kostelyk!
Jurje?
Maar, op wat wys, JURje.
Zo onwaardeerlyk!
Maar zegt dan.
URje.
Zo zeker, en zo vast, dat, daar is geen na bedenken.
Maar weest zo voorbarig niet, jurje.
Niet in de waereld is 'er, myn Heer, dat ons kan krenken.
Maar laat hooren.
Dat is nou al besteld myn Heer, je bent nu alzo veul als in huis.
Maar je maakt zulk een behey, hoe zel het dan in zyn werk gaan?
JURIB.
Dat zel ik je zeggen, myn Heer, hoor, terwyl jy in huis waard, kwam de Meid uit, en die sprak ik aan Hoor, katryntje, waar heen, zeid ik, ik moet om Schoorsteenvegers gaan, jurje, houd me niet op, je zoud me verveelen, Antwoorde ze.
wat dunkje nu, myn heer, zoude we daar niet een aardige perzoonaadje onder konnen speelen, om zo onder het dak te komen?
Dat kan ik vatten, jurje, dat heeft handen en voeten, treflyk wel bedocht.
Maar nu, om de toestel daar toe te bekomen, dat dienden dan ook wel onderzocht.
Daar maak ik geen zwarigheid voor, 'k heb kennis aan een Sa vojaartje, die zal ons in alles accommodeeren, en van al 't gene dat 'er toebehoord, we behoeven ons maar aan hem te refereeren.
Goed, jurje, kom, daar gaat de deur op, laaten wy wandelen, en onze toestel vorderen gaan, hy zou licht meenen dat we zyn huis vast bespieden, zag hy ons hier staan.
LEONARd, katryn.
Katryn, katryn, wat doe je buiten de deur?
wel, waar wou dat zo heenen?
Hy brengt katryn van de straat by den arm in huis.
Ik zou naar onze Bakker gaan, Sinjeur, of hy ons zyn leer wat wouw leenen, de Schoorsteenvegers zellen haast komen, Sinjeur, en dan hebwe ze van doen.
Kom, ga zo voort weer in huis, heb ik je niet belast den hielen dag t'huis te blyven?
versta je dat, fatzoen?
Wy hebben immers zelfs een leër.
Die is nu eerst geschuurd, Sinjeur, en zullen zy nou met 'er zwarte pooten komen op die witte sporten.
Daar leid er dan noch een op zolder.
Die is te kort, sinjeur.
Wel, dan meugenze op malkanderen klimmen, en zo 'er aan de lengte dan noch wat mogt schorten, op jou 'er by.
kom voort, geef me de sleutels van de Plaatsdeur, Pakhuis, en de Achterpoort.
Die heeft Klaartje, Sinjeur, maar denk je wel om de vliering.
En dakvensters of die wel gesloten zyn als 't behoord?
Zorg jy daar niet voor, kom voort hier, en verder niet.
VIER Digitized by Google DOOR LIEFde.
LEONARd, kaTRYN, KLAARTJE.
KLAARTJI.
Wat is hier te doen, papa?
De luiken zyn over al wel dicht toe, en de and're glazen beschooten, Maar evenwel, Sinjeur, is schier of men in een Gevangenis zit opgeslooten, zo melancholyk is het daar binnen nou.
Hou jy je mond, jy hebt al ruim wat te veel praat.
Kom, Dochter, geef men al de sleutels die je hebt.
Ziet daar, papa.
Zacht, zacht, niet veerder, al jou lonken naar vensters, en langs straat, die zouden 't werk wel verknollen, ik weet hoe dat het met verliefden is.
Maar, sinjeur, mag 'er dan niet een wintje van faveur uit de een of d'and're hoek waaijen.
Heb ik je straks niet gezeid dat je zwygen zeld?
al wat van zelven groeid dat hoeft men niet te zaaijen.
Maar, papa, 't is immers of het nacht is in huis, men ziet schier geen dag, over al is 't even dicht.
Maar hoor, jufvrouw, al te sterken dag is heel ongezond voor het en daar draagt je Papa zorg voor, en 't is ook nodig, uit vrees voor byzondere laagen, en bespringen, Want een Vrijer en een Kat, die zoeken over al in te dringen.
Vraagd.
Snapster, t waar wel zo goed dat je zweegd, tot dat jou wierd gekatryn.
Sinjeur, ik spreek maar voor onze Klaurtje, die wel het meest zel worden behlaagd.
De SCHOORSTEENVEeger, LEONARd.
Nou, al dat rekhalzen, en heen en weer kyken, komt hier niet te pas, zacht, zonder een stap verder te treeden.
Katryn, het Zoldervenster is niet te degen toe, ziet 'er flus eens na, maar komt me terstond weer beneden.
Wel, sinjeur, maar daar zyn in de kelderkeuken een hoope ruiten uit, en ook boven de Keukendeur.
Daar zel jy de hielen dag zitten wacht houden, of plakken er papier, of houwen je handen er veur.
Maar, sinjeur, je hebt evenwel noch al wat vergeeten.
Als 't je belieft, Sinjeur, dat ik noch een woortje mag spreeken, of hy nou van buiten in 't Rioel was gekroopen, en kwam van onderen deur de bril van 't kakhuis breeken, hoe dan toe, Sinjeur?
zeker ik zeg het in ernst, zonder eenige arg of spot.
Dat zel jy zo daadlyk gaan toe spykeren.
Maar sinjeur, of men 't van nooden had?
Zo meug je 't op schorten, of fluiten 't in slot.
Zeker, sinjeur, het deert me van jufvrouw, van al die ontmoetingen en tegenstreeven, LEONARd.
Hoor, katryn, je zeld hooren en zien, hooger caracter is jou niet gegeeven.
Maar, papa, heb je niet zyn converzaatie van 't begin af geap probeerd?
En hebben we niet dezen morgen noch, over het huuwlyksluiten, getracteerd?
Dat 'er immers geen bedenking altoos en was, dat 'er iet in deweeg zou komen, en nu komje met zulk een vremde voorstel ingenomen, Die, gelyk je weet, geheel ondoenlyk is.
Je moet ook weten, Sinjeur, dat ze jong is, al houd ze er stil, en dat zy ook haar zinnen niet in de hand en heeft, en die kau leiden zo ze wil, Dat ze ook van vleis en bloed is, en zwakheid onderworpen, om de driften te regeeren, nu zit ze tusschen hoop en vrees, en 't is duizend tegens een of het ook zel succedeeren.
Ik wenste maar dat ik hem myn leeven niet en had te woord genomen.
Zeker, sinjeur, ik vrees, valt het niet wel uit, dat het Klaartje aan 'er verstand zel gaan.
Wel die verbruide karonje en kan niet zwygen, ik moet ze eens een and're kappezon op de neus zetten.
Hoor, ik wil eens af wachten, hoe dat hy zyn verstand hier op zal wetten, hy zel niet stil zitten, daar zien ik hem niet veur aan, maar ligt al bezig zyn naar dat ik gis, men zel wel haast zien wat 'er in steckt, of hy ook zo een vooze raap, of een weetniet is, en werkt hy dit wel uit, zo vertrouw ik hem ook wel in and're En dat hy, in al 't geen hy ouderwind, wel deur de waereld zel raaken.
Ik prys alle listige ondervindingen, met veel onzekerheid, schoon dat ze vermengd zyn De toeleg bemin ik altoos, als die maar naar de konst is aangeleid.
Nou alle bei naar binnen, zonder dat ik versta, dat iemand de zen dag aan de deur zal staan te praaten, en als 'er geklopt word, die wil ik niet, als in myn byzyn, in hebben gelaaten.
Den zo hier en daar.
Nou jy zo windig niet om te zien, en het hoofd te wenken, kom voort in huis, ik moet ook eens omzien.
Jurje ziet om de hoek van de scherm.
JURI, in Schoorsteen vegers gewaad.
Jacomo en jurje uitkomende roepen elk sjou.
JURIt.
Kom uit, myn heer, kom uit, de baan is klaar.
De SCHOORSTEENVEeger, zyn al weg, wat dunk je, myn Heer, heeft dat sovojaartje ons niet al aardig toegesteld?
Akkerment juffrouw, hoe vies ruikt deze monteering juffrouw.
O myn Heer, dat is van die peper lucht, en van die dagelyke parfumeering, maar als je nu de neus vol hebt, myn Heer, zo ruik je niet met al, al waaren ze noch zo sterk gekruid.
't is waarachtig of we al ons leeven Schoorsteen veegers waaren weest, zo zienwe 'er uit.
Kom, jurje, ik moet je eerst noch wat naturalizeeren.
Jacomo maakt Jurje zwart.
Nou, myn Heer, laat ik ook eens zien, of 'er aan jou ook noch wat mankeerd.
Wel de droes, myn Heer, dat had slecht uit gevallen.
Hoe dat, jurje?
Wel, je moet daar boven noch al vry worden gesmeert.
Ziet zo, myn Heer, die ouwe Griek mocht je eens te deeg willen bekyken.
Jurje maakt facomo zwart.
En we dienen immers gesteld te zyn, dat we ons zelven niet en de kunst goed.
gelyken.
Wat zo, myn Heer, nou is het een na 't ander, treffelyk en naar jacomo.
Nou zie je, jurje, in alle deelen, wat de Liefde al kan uitwerken, en wel doed.
JUaje.
Zo is 't, myn Heer, wat word 'er niet al gedaan, om een vryster te krygen met een hoope schyven, en daar lyd men ook al wat om, maar waar of dat Savojaartje mag blyven?
Hy zou noch maar een borreltje in flaan, zacht, daar hoor ik hem, hy roept al wakker uit den treuren.
Gijs roept van binnen Sjou, en kamt met een pyp toebak al rookenden uit.
JACOMo, JURJE, GIEL, GIIEL.
Messieurs, a la bon heure.
Hebbe jy nou al jou volkome equipagje datte tot de rekte Schoorstien vegere behoor?
Ja, gjiel, ziet men nu eens van achteren en van vooren.
GIIEL.
Jou botte tufel, die krabbere moete niette voor.
Maar akter oppe jou gatte hange, ziet zo, of jy zouwe jou dessein ke hiel in brouljeeren.
Dresseren.
Juna.
Daarom is het zeer noodig gjiel, dat je ons veur af wat moogt.
Datte is waaraktik nodik, datte niemand kenne zien, of merke Datte jy andere volke, maar rekte Schoorstienvegere ben.
En daarom moete jy weete hoe de stokke zelle drage.
En ook, g'heel, wat wy zullen antwoorden, of ze ons iet mogten jacomo.
(drie.
Ik wil dat wel verzeekeren, dat ze ons wel zullen bekyken alle GJIEL.
Daarom ik spreeke ten best, waaraktik, Monsieur, je vous pric volge myn raad, ik verzekere jou, al ben ik wat dronk, datte ikke wel zel maake Datte jy naar jou belief, e kontentement inne huis zelle raake.
Ma foy, monsieur, prene couragie.
JURJb.
Ik heb wel moed.
JAGOmo.
En ik van gelyken, dat het heel wel zel gaan.... giel.
O Monsieur, ikke verzekere jou, maar je weets watte is kezeid, datte vor my watte zel opstaan, een ryke Vrystere, datte is wel bon, Monsieur.
Dat beloof ik je Gjiel, dat je 'er my ook zel by gedenken.
De SCHOORSTEENVEeger, jury.
O geest, dat men Heer belooft zel hy ryklyk goed maaken, en daar en boven je noch meer beschenken.
Hebbe jy al toebak, met een petite entje piepe?
zoo doed onze volke zo rooke altyd oppe straat.
O ja, g'heel, kant en klaar.
Ja sa, late wy alle drie e reis rookke, ik hebbe wel datte vuur slaat Lekke nou de stokke zo lank neër, wel, waar isze myn tonteldooze?
die heb ikke niet.