floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik ben daar te wys toe, ik zal 'er myn neus niet in steeken.
Wel lekker!
Dat is beleeft, gy zyt daar toe veel te wys!
Je steektze liever een duim diep, in gereet gemaakte spys.
Nou heeren, help my binnen, de maag begind my te jeuken, je zeld me in myn logement draagen, tot in de keuken, zo ziet men, zo dra men uit de letier gaat, daatlyk de pasteyen, en het welriekende gebraad.
Neem, myn heer, zagt op, en let op jou schreeden.
Myn heer is vermoeid, en ontzet in zyn leeden.
Agter het Stadhuis langs, in de lubbende kan, verstaje dit?
Hou een oogenblik stil, beesten, ik twyffel of ik al zit vraagen.
Myn heer, zit wel regt, en kloek op zyn leeven.
Laat voort gaan, Canalje, dan ben ik te vreeden.
DERDEBEDRYf.
Het Theater vertoond een groote zaal.
LUILEKKERLAND op het bed, en de BEDELAAR op een rustbank.
O la!
Myn heer, ik was al half in de rust.
Het past jou te waaken, als my geen slaapen lust.
Ik was daar in een droom, die my niet kost gevallen.
Droomen zyn wind, en zeggen niet met allen, Voor deeze waren de luy zo mal, en zo blind, maar nu is er niet een, die men aan die zotheid t'huis vind.
Myn heer, zal ook te wys zyn, voor die vieze vaazen.
En eevenwel, kan my dat gezigt verbaazen.
My dogt, in t midden der vroolykheid van myn ziel, dat ik by ongeluk aan de tafel, met myn stoel agter overviel.
Ik dagt, nu breek ik den hals, ik ga vertrekken, maar ik lag op de vloer niet, of de tafel, en alles, wierd veranderd in gekken.
De eerste die my toesprak, riep, weest wellekom, myn heer, gy zult hier koning zyn, en met een verdween hy weer.
Al d'andre, zag ik strak hem volgen op zyn hielen, ik was koning, van een koningryk zonder zielen.
Ik lag alleenig, op de vloer, als een zot of een beest.
Wel, wie droes, heeft koning van de gekken geweest!
De Kening, t'laileterlend, 18 bedelaar.
Niemand, myn heer, gy zoud veel vyanden verwekken, elk dingt tegenwoordig, om Vorst te zyn van de gekken.
Laat aan een ander ook wat proeven van verstand.
Jy bent een magtig koning, van Luilekkerland, en met zo veel glory, kan men zig vernoegen.
Zonder die van de gekken, daar by te voegen.
Maar, na dat ik die droom kan bevatten, en verstaan, Wilze jou het verstand, van jou raaden, ontdekken, die jou zo dra, jou ongemak overkomt, zullen verlaaten.
Ja, zoudenze my om het vallen van een stoel haaten?
Dan is 'er geen liefde meer in myn geveinde raad.
Bedolaar.
Neen, myn heer, zy zullen we 'er gaan zitten, als je maar we'er op staat.
Maar dat je weer op stond, heb ik jou niet hooren verhaalen.
Laulekkerl.
Ja, ik beken dat me de zinnen dwaalen, het leid men alles zo zwaar in de zin, Dat ik langer niet weet, of ik haast gedaan heb, of begin.
Ik geloof, dat ik myn reekening haast zal moeten maaken, Om met farzoen eens, van deze bedroefde waereld to raaken, De magre Jaaten, staan ons ligt haast voor de deur.
Myn heer vergeef het my, zo ik jou in de reeden steur.
Hoe lang zal ik nog wel by jou konnen schryven?
Tot myn dood toe, en zolang ik in Amsterdam zal blyven.
Wel geantwoord, maar als je 'er dan buiten gaat?
Dan zalje meegaen, als myn Secretaris van staat.
Alles zal wel gaan, zo we maar niet buiten logeeren.
Welekkerl.
Dat is onmooglyk, want ik moet alle daagen tracteeren.
Dan zweer ik jou te volgen, tot in de dood.
Dat zyn regte vrienden, die ons volgen in de nood.
Maar wy zyn mal, met het toekoomende ons in te laaten, Ligt zullen wy het tegenwoordige verliezen, en verpraaten.
Ik ken de potzen, van myn hoogwaardige raad, Ligt hebben zy het gemunt, op ons gebraad, En daar zou haar zintpokken voor schenden, Ik zou die magre luizen, weer na haar hokken zenden.
Daar is geen straf genoeg, voor die zyn koning bedriegt.
Dat is een spreuk, myn Heer, die je niet liegt.
Was dat waar?
ik zou 't jou zelven raaden, dat is een raad.
Dat was een veer uit me neus, al dat lekkre gebraaden!
Myn heer, wil ik eens gaan zien, hoe het in de keuken gaat?
Zeg, datze binnen koomen, al d'Officiers van myn staat.
Daar koomenze juist aan, nu ben ik buiten vreezen.
VRAAT, LUILEKKERLAND, DRONKERT, LEKKERBEK, BEDELAAR, LUBBERd, SMUL, en gevolge.
Vy waaren bekommert, hoe 't met myn heer al mogt weezen.
Heeft myn heer wat uitgerust, of is hy nog moe?
Ik weet, messieurs, waaragtig niet, of ik slaap, of wat ik doe.
Heb ik ook wel, als ik behoor, op de regte zyd geleegen?
Ik heb zo een malle imaginatie gekreegen, die gekken, die gekken, maalen my nog in t hooft.
Wel ik geloof niet, dat je ons gekken gelooft.
Dat was uw meer, als ons affronteeren, dat je maar over een hoop gekken zoud regeeren.
Myn droom getuigt me, dat ik over gekken moet gebien.
En ik kan onder jou allen, nog niet een wys mens zien.
Maar zouje me zo verlaaten?
dat zou ik niet hoopen.
Dronk.
Wy, jou verlaaten!
wy lieten ons liever aan kannen en glazen opknoopen.
Wie heeft u van onze opregtigheid verdagt gemaakt?
Jou opregtigheid, heeft als een leeuw voor de glaazen gewaakt.
Wat zal ik jou van jou verdiensten veel zeggen, ze zellen jouwenthalven, de weeshuizen moeten uitleggen.
Waarom, of zoude daar myn kind'ren nog in?
Nog niet, maar jou testament zal dit insluiten, als een begin Van jou nugtren, en zober leeven, dat je jou kindren een plaats, in het weeshuis zult doen geeven.
Maar, dat myn heer eens dagt, hoe dat het met hem zal gaan?
Dat heeft geen kommer, ik zal haast gaan woonen op de maan, Daar worden geen luiden, als myns gelyk geleeden, wort ik daar alreets aangebeeden.
Om dat ik jou hier de bek ophouw.
Daar is ook meer een Vorst, als ik ben, van doen, en daar meenje kreig ik weer een koningryk, van fatzoen.
Maar die gekken, die gekken, leggen my nog in t hooft te maalen.
Zouwen er ook wel gekken, op de maan dwaalen?
myn heer, denk op de maaltyd, het word al laat.
Hoe gaarne zat hy we'er met zyn neus aan 't gebraad!
Maar, heeren, is t niet al lang genoeg geleegen?
Dat ik opstond, had j'er wel iets teegen?
Dit is de wensch, Vorst, van ieder een.
Haal dan myn kouzen, en doet 'er eerst een aan myn regter been.
Wel myn heer, leid flinks, het zal jou vermoeyen.
Lulekkerl.
Myn heer, vraat, wil jou met de kouzen spoeyen, ik werd zo vermoeid, dat ik hier zo leg.
Myn heer, leid verkeerd, hoor jy niet wat ik zeg, luilekkerl.
Leg me dan regt, weet ik, hoe ik moet leggen, verleid luilekkerland, en spreekt teegen de zecretaris.
Hou jy er de handen af, deeze lomp heeft al reet veel te zeggen.
Myn heer, staa my toe, dat ik u leg, zo t behoord.
O scheldrement!
Myn heer, dronkert, je tast me aan of je me vermoord, kom met je drie vieren, en leg me te deegen.
Zy kleeden Luilekkerland, dronkert stoot de Secretaris weg, en de Secretaris spreekt.
Wel, ik wil helpen.
wat is 'er jou aan geleegen?
Swyg lompen vleegel, mag je wel rotting zous?
Van een goed kaerel wel, maar niet van een verzoope smous.
Wat van een smous!
Bezie deeze groote Secretaris, Wel, hy vertoond al een postuur, dat trots en raar is.
't is of men myn heer zelve ziet, in die naauwe rok!
Hy staat jou wel.
hy gelykt wel een beezemstok, Daar een rok of een brock op is gehangen.
Wel nou, heb je een ruime kou, om jou luizen in te vangen!
Dat is waar, maar al heb jy ze in een gevulde py, 'k geloof jou die beesjes zo wel bruyen, als my.
Wat valt hier te bruyen, en van beesjes te praaten.
Heb je wat in de wey?
Jy meugt ze verkoopen laaten.
Krakeel over 't meeste vee niet, 't is genoeg Je meugt jou grissen te nagt over tellen, 't is nu nog te vroeg.
Maar, digitized by google, blyspel.
Maar, heeren, zyn myn kouzen al aan?
dat most ik weeten.
Heb je ze aan getrokken, of heb je 't vergeeten?
Ik kan waaragtig over myn buik niet zien.
Secretaris, heb ik al een kous aan myn regter bien?
Ja, myn heer, maar ik moet ze wat vaster toebinden.
Kyk aan myn linker, is 'er daar ook een te vinden?
Ja, maar die is ook te los voor myn heer.
Bind ze dan vast, maar doe my geen zeer.
Gy verstaat u waaragtig beeter op de kouzen, als de kind'ren, Ik heb nog niets gevoeld, dat in het vast maaken, my kost hind'ren.
Ja, ik versta me, hoe men iets zonder beweeging doet.
Doe me nu eens een muil aan myn linker voet.
Lubbert, geef aanstonds myn heers muilen.
Nou, waar wagje na, hoe staat dien lompen bloed te druilen?
O, sint pokken, dat ons een Bedelaar gebiet!
gy myn knegt waart, ik verdroeg dit niet.
Lubbert brengt de muilen, en de Secretaris rukt ze hem uit de hand.
Geef hier moesaap, basterd van moffen en knoeten.
Syn de muilen nog niet aan myn voeten?
Bedel.
't is nu alles klaar, als gy wilt myn heer, men helpt u van 't bed.
Luilek kerland zit opgeregt in 't bed.
Is 'er al een kanne wyn, of tien neergezet?
Ik zal niet eer van het bed konnen treeden, Voor dat ik een pints beeker gestort heb, in myn leeden.
Ja waaragtig, Lubbert, ga haal de wyn.
Is 'er de wyn nog niet, ze moest 'er al zyn.
Wyn, wyn, zeg ik, of ik moet barsten.
Og, wat hadde wy lest een noble dronk by karsten!
Is 'er nog geen wyn?
Zo val ik in flaauwte op staande voet.
Luilekkerland valt agter over als in flaamte.
Daar is wyn, myn Heer, bezwyk niet, hou maar moed.
Zy regten luilekkerland weer op in zyn bed.
Reik my een glas, boorde vol geschonken.
Nu, messieurs, myn gezondheid generaal eens gedronken.
Nou, Lubbert, schenk in, geef elk een glas.
Smul, kouragie, haast u, en geeft ieder ras.
Is het Rinsche Wyn?
ik moet het eerst proeven.
Ik moet me over jou ongeloof bedroeven.
Wanneer drinkt men hier anders als Rinsche vogt?
Ik dagt of zy uit het verkeerde vat weezen mogt.
Ik ben wat vies, ik laat my niet graag bedotten.
Ik niemendal!
men lykt met my te spotten.
Elk kreigt een glas, en niemand reikt 'er my een toe!
Hoe Secretaris, heb jy geen glas, wel hoe, wel hoe!
Dat komt raar.
of kan je niet behoorlyk zuipen?
Lubbert en Smul wyken agter 't tooneel, als Luilekkerland van de Secretaris spreekt.
Lie Lubbert en Smul, hoe die schelmen weg druipen!
Ze agten my niet waard, dat men my een glas geeft.
Als dat waar is, zyn die schelmen onbeleest, maar eens te schenken, dat is ook juist geen werken.
Ik laat dit, zonder merken, voorby gaan.
maar ik zal 't 'er betaalen, ik zweer.
Lubbert en Smul weezen uit, als de Secretaris geschonken heeft.
Ik zal wel schenken, is 'er iets van jou dienst, myn Heer?
Ik zal wel schenken, beleefde Potuil, nou, je toont jou verstand, regtschaape Botmuil.
Lubb Die verdoemde Bedelaar, is stout en rappig van bek.
Maar men deed zond, hield men dit in hem een gebrek.
Dog is hy nu wat onbeschaamt, in 't schelden, ik zal hem dit op zyn tyd, eens vergelden.
Dat is geveegt, op myn heers welstand, tot over honderd Jaar.
Teegen die tyd, ben ik al by myn bestevaar.
Mogt het maar vyftig zyn, in myn kooninglyk leeven.
Dat wil ons St. jochem, met blyder herten geeven.
Messieurs, zit ik nu ook al weêr over ent, dat je me zonder zeer te doen, van 't bed helpen kent?
Heeren, laat ons voorzigtig de Vorst van het bed opregten.
Wat is een koning gelukkig, met zulke knegten!
Gy zyt niet een oogenblik leedig, als gy my verzeld.
Dat is van spys en drank, daar myn heer af verteld.
Doe myn voeten nu een voor een, van 't Ledikant afgleyen.
Zy neemen een voor een, de voeten van Luilekkerland over de sponde van 't Ledikant.
Hoe haast zullen die helpers, myn heer, de bek in reyen!
Maar die bedellaar, dien naakten hond, spyt my 't meest.
Hoe morje zo binnens monds?
lompen beest.
Hou wat stil, dat ik zagt mag needer koomen.
Zy zetten Luilekkerland zagt op zyn voeten needer.
Stut, myn Heer, laat nu zakken, wilt niet schroomen.
Nu sta ik wel, maar eer ik myn lichaam opschort, Dient er nog een pints beeker ingestort.
Schenk, Lubbert, en smul, voor al de Heeren.
Lubbert en Smul, vullen de glaazen, en drinken zo veel zy konnen mee.
Ook voor myn Heer, de Secretaris, met zyn net passende kleeren?
Myn heer, ieder heeft iets te zeggen op dit kleed.
Wat schort er aan, is het haar te lang of te breet?
Secretaris, kom by my, laat ik het eens kyken.
Wel, gy hoeft met die rok, geen leeg stukvat te wyken!
Dat weet ik wel, daar kan met 'er tyd nog wel wat in.
Maar 't is te beeter, ik neem in myn dienst maar begin.
Als ik jou zo lang gedient heb, als jou Raaden, Zo zal men het wel haast zien, aan t barsten van de naaden, dat er niet veel meer in kan. by myn eer, ik zal zo wel en beter betoonen, dat ik jou gedient heb, als zy, myn Heer.
Nu eens te zaamen de glaasjes als bellen geklonken.
Lubbert, heb je voor de Secretaris ook in geschonken?
Geef myn heer het grootste glas, dat 'er is.
Dan moet ik het gaan haalen, eer ik me vergis.
Lubbert loopt weer na binnen, en komt met een groot glas weer uit.
Men zal, of ik eens schonk, my dat geen schanden agten.
Myn heer, hier had ik het al, hadje maar een weinig konnen wagten.
Schenk dan in, honsvot, met jou bevuiloe baard.
Lubbert op dit gebod, loopt weer schieljk weg.
Ik kom, joris, daar roept my juist de manke waard.
Laat hier wat ansjovis, of caviaar geeven.
Maar, waar is Lubbert en Smul, daar gebleeven?
Tot uw dienst, myn Heer, hier digt aan uw zy.
Breng hier Caviaar, en Ansjovis, en wat snoepery Dat zal zyn, om wat honger en dorst te verwekken.
Men zegt dat die spys, tot appetyt kan verstrekken.
Maar myn heer, een Kapoen, en kalkoen, liegt 'er ook niet om luilekkerl.
Haal een Kapoen drie, vier, kom, kom, Ieder zyn smaak, men moet niets verliezen, de tyd is te kostelyk, voor de vaerdige kiezen.
Daar word Coviaer, en Anijvis, en andre surepery gebragt.
Maar daar komt al een proefje, zet daar neender zoete meid.
Myn Heer, Lekkerbek, is 'er nog niets by, dat jou vleid?
Men ziet jou op het aanbrengen van dit lekkers, niet verroeren.
Lekkerb.
De lust tot een wisje waije, moet ons zo ligt niet vervoeren.
Ik wagt na de Kwakkeb, smppen, patryren, en de lende van een haer lalek.
Dat bruit al heen, al komt het uit de mond van een dwuas.
Myn hoer, Dronkert, zou jy het naet met een nobel stukje kaas houwen.
myn heer, hat ik dit glas eerst in de baard douwen.
Het gebraad word opgebrogt, tot uw uiten, doorris, vier kapienen.
Op Ansjovis of Caviaar, smaakt ook een dronk.
Lubbert, of Smul, schelmen, ik wou dat je me ook eens schonk.
Tot jou dienst, myn Heer.
Myn heer, de Secretaris.
Procfie wel eens, of de spys al gaar is?
Niemendal, myn heer, ze smaakt gaar of niet wel.
Luilekk.
Zo is 'er niet veel vleis op jou beenen, zo zit het in jou vel.
Zeldrement, myn Heer, had ik jou over drie wecken gevonden!
Om dat deeze rok, naa myn lyf, dan zo geschonden Gemaakt, niet zou lyken.
't is nog tyd, doe jou best.
Over drie weeken, kan 'er niet een ey meer in dit nest.
Myn Heer, vraat, hoe is 't, ik hoor jou niet een woord spreeken.
Kan men woorden en spys gelyk, in en uit de bek steeken?
Steek myn ook reis een bout, van een kapoen, in de bek.
Vraat steekt iulcheerland een bout van con Kaepoon in de mond.
Appetyt is goet, en hier is niets gebrek.
Nou is het myn beurt, ik moet ook eens byten.
Zo, vreet de beenen meê, zo kanje morgen weer vleis schyten.
Dat merg uit het gebeente, is zo mals en zo zoet luil.
Heer, Lekkerbek, is 'er nog niets dat jou smaak voeldoet?
Ik heb meedelyden met jou, haal de Patryzen, Haazen, en Snippen.
Dan zal ik ook, met myn vingertjes in 't vet stippen.
Lui. digitized by google.
Nou, Secretaris, voor een begin gelyk j' al een goet man.
Ik zal alle dagen betoonen, dat ik net verbeetren kan. De Snippen, Patryzen, en Haazen, werden opgebragt.
Maar haat en nyd, ziet als de droes, op myn tanden.
Dog daar is 'er niet een, als myn heer Vraat, zo sneedig van handen.
Hy begind meer te schoppen, maar 't is nu geen praatens tyd.
Lutetier.
Daar is niemand, die de spys zo wel door de keel glyd, als u, heer Vraat.
Maar de Secretaris, is zyn keel nog niet ontslooten.
Ik zal in kort, dien doorgang wel wat vergrooten, de weg is nog schraal, zy is in lang niet begaan.
Wel, heeren, jou manier van slokken, staat my wel aan.
Maar doeje niet te veel werk, met jou zo te reppen?
Drontert.
Zo veel te eer, zal de luyheid weer aanzem scheppen.
Maar, wat dunkt u van een glaasje, myn heeren, voor den dorst!
Wat vermaak, is eeuwige droogte in de borst!
My moeit niet meer, als dat ik my kan zat eeten, en drinken.
Die zestig Jaar wel vreet, en zuipt, zal in geen vyftig stinken.
Myn heer, drink 'er maar op aan, je wort het gewent.
Ik heb myn daagen geen grooter zuiper gekent, Ik heb er al veel van de bank konnen zwelgen, dog hoe groots dat ik ben, derf ik my dit niet belgen.
Nou, Lekkerbek, me dunkt je word ook al vet aan de kin.
Ruikt het gebraat wel, is het bereid na jou zin?
Dat zal niet veel antwoord behoeven.
O ô, t is zo smaaklyk, van elks wat te proeven!
De Secretaris, houd ook nog al aan, als een man.
Ik zal jou van avond niet konnen toonen, wat ik kan. Maar alle dagen, zal ik iets beeters vertoonen.
My dunkt dat 'er alreets, een beeter lyf begind, in jou rok te woonen.
Nou, met een dronk nog de leege plaatsjes gevult.
't is geen kunst te zuipen, daar men wel smult.
Zet maar aan, al was t een kan, ik zal u bescheid doen.
Ik zal u voorgaan, al zou me het om profyt doen.
Lubberd geeft aan Luilekkerland een mengles kan wyn, en de Secretaris neemt er ook een, en doetze mit.
Gy zyt een man naar myn hert, en myn zin.
Dat s niemendal, t is nog maar een begin, wy moeten met emmers malkaar nog toe zuipen.
Wel, ik geloof gy zoud droog aanneemen, door een vol stukvat te kruipen!
Wel, gy zyt niet alleen myn Secretaris, maar myn regte zoon.
Ja, alles hoop ik, behalven erfgenaam van jou kroon, want ik hoop myn Heer nog lang zal regeeren.
Daar beginnen de Muzikanten weer te maeba deeren, dat is de geld klox, dat onnoozel en bedroeft geluit.
Hebbenze geen danssers meëgebragt?
Dan is 't verbruit.
Lubbert, laat de maagre muggen binnen koomen.
Nou, messieurs, elk nog eens een glaasje genoomen, op het lang beklyven van myn Regeering, en Staat.
Zo moet my de pokken schenden, zo ik jou verlaat.
Ik doe me e een glaasje, t past wel tusschen de brokken.
Dan kanje weer'er op nieu, gemakkelyker doorslokken.
MUZIKANTEN, DANZERs ty de voorgaande.
Daar hebje de Konstenaars van de overtoomze vaart, die Bachanten, hebben nog iets van Orpheus, voor Silenus gespaart.
Zaag op, malle honden, dat den dans kan behaagen.
De meeste van jou, verstaan de kadans niet in 't zaagen, maar maakt, dat j'er de snaaren na steld, Of anders krygje de rotting, in plaats van geld.
Muzikant.
Wat gelieft, myn Heer, dat wy zullen speelen?
Het deuntje, van de Bedurven Zoon, zou me minst verveelen, Het danst wel, en 't is zo ligt als de wind.
Maar ik twyffel, of ik me niet vermoeid vind, Ik zal den dans op de rustbank best konnen beschouwen.
Zo ik maar wel leg?
laatze dan maar opklouwen.
My dunkt dat ik nu bekwaam leg, voor t gezigt.
Zaag op, botmuilen, en gy Danzers voldoet uw pligt.
Een dans, en zang na believen.
Smul verbaast uit, roept.
37 smul.
Myn Heer, koning, bruy voort van hier, of ik moet barsten, lieg ik het, daar is den Officier.
Maar het is te laat, daar komt hy al na binnen stappen.
Myn Heer, op, op, of men hem nog kost ontsnappen.
OFFICIER, DIENAARS, VOLKERt en albert by de voorgaande.
Essieurs, doe geen meer moeite, waarom stoort gy myn Heer zyn rust?
Of verveeld jou het zuipen, als het hem niet wel lust?
Aan den omstand blykt alles, dat gy dapper moet weezen.
Nu, myn Heer, koning, ik ben uw dienaar, wil niet vreezen, gy zult u niet ver van hier, weer verheerlykt zien, En op nieu, over een groot getal gekken gebiën.
Tot Delft, een vermaarde stad, door veel Heeren, daar zult gy, in het Roomze Kasteel doorlugtig regeeren, en, terwyl gy nu al met veel moeite zyt opgestaan, zo bid ik, dat gy met zo veel minder, gelieft mee te gaan.
Lulekk.
Kan ons geen geld, myn Heer, uit deeze dooling trekken?
Geen geld, vermag iets op my, van een koning van de gekken, Daar is geen zeekerheid voor u, als tot Delft, in een bemuurd Kasteel.
En gy, Vagebonden, vertrek, eer ik er een deel Meë neem, die zo bedrieglyk de Jeugt bederven, gy zult nog alle Bedelaars sterven.
Wel, wie droes wierd op een dag, zo veel verandring gevonden.
Eerst Bedelaar, dan Secretaris, en dan weer Bedelaar!
Adieu, myn Heer, koning, ik kan jou niet als met moeite begeeven.
Myn droom, myn droom, voorzeide my dit toekoomende leeven.
Maar kan het anders zyn, of ik my beeter droeg, volkert.
Om dat te beginnen, hebt gy in 't Kasteel tyds genoeg.
Men zal acht geeven, hoe gy u zult draagen.
Weit ons uw ziel niet, al is het te beklaagen.
Ik zal dan volgen, maar myn schulden, hoe zal het daar mee gaan?
Die zullen betaald werden, laat dat op ons staan.
De koning van luilekkerland, lail.
Kom, hoer schout, ik zal my 'er dan niet teegen stellen.
Maar geliest u, dat wy nog eem om een zoppige peer schellen?
Neen, neen, breng hem buiten, daar de waagen is.
Luilekkert.
Nu gaon ik uit de zen na de cenige dussternis.
Einde, hat derde en laaiste Bedryf.
6002 de GELUKTE VROU WELIST, e. bedroge MINNAAR.
KLUGISPEL.
T amsterdam, by WILLEM BArentsz, boekverkoper op de Voorburgwal, over de Nieuwestraat.
Digitized by google opdrag 't AAN DEN HEER GEORGe WETStEIN.
Kostooit de Onnozelheid, myn Heer!
Tot medelydon u verwekken?
Zo wil dan tot bescherming strekken Van myn Aurelia, die tegen zig aan uw gunst betrouwd, op hoop dat gy voor t woeden der bitsse nyd haar zult behoeden, terwyl zy ziet haar eer belaagt Door een bedriegelyken minnaar, Die wyl, hy de ontrouw by zig draagt, Verwonnen word, daar hy zig dagt te zyn verwinnaar.
De deugd word hier gesterkt met list, Tot stuiting van een geile liefde, Die cêr Gandolfus boezem griefde, Dog die zig, voor hy 't denkt of gist, beret riet op het spoor van zyn vermetel pogen, Terwyl de deugd en haar vermogen, in end met schoonder luister blinkt, Dear de ontrouw moet haar schuld betalen, wyl die voor 't ligt der deugt verzinkt, dat de onbe vlekte min zo schoon komt zegepralen.
Dus ofser ik u de eerste vrugt Van myn nog onbedreve veder, Op hoop dat gy haar trouw en teder, En met een toegenegen zugt Beschermen zult, daar zy als hopeloos gaat dwalen, En ik z' al eer genoeg behalen, Zo ik beschaduuwd van uw gunst, U op het Digtspoor naar mag treden, Dog meer in yver, dan in kunst, Want 't was tog vrugteloos om dat geluk gebeden.
Maar zo myn Eerst'ling u vernoegd, Zal zulks aan my een spoor verstrekken, Om eens een Treurtoon op te wekken, Wyl reeds myn liefde blaakt en zwoegd, Om u op ERIKS spoor van verrę naar te stappen, Dog min in kunst en wetenschappen, Dies staat myn Eersteling u aan, zal ik nog.
Haat nog laster vrezen, o neen!
'k ben dan genoeg voldann, om t verzekend weren.
Als ik mag op uw hulp en hulp vertrouwen.
7.0.
AURELIA, een Jonge Juffer.
FERDINANT, oom en voogd van Aurelia.
GANDOLFVS, minnaar van Aurelia.
MARY, meid van Aurelia.
KARTON, knegt van Gandolfus.
DIDFRIK, Vrienden van Frederik.
FILIPPUS, karel, medeminnaar van Gandolfus, en notaris, joost, vryer van Mary.
De GELUKTE VROUWELIST, of de BEDROGE MINNAAR.
KARTON, MARY, bezig met de vloer te vegen.
KARTON, de deur in komende.
On jour Marytje.
Wel karton, wat komt gy zeggen?
KARTON, wat ik kom zeggen?
Dat s zo niet uit te leggen, wat ik kom zeggen?
wel dat weet ik zelver niet.
Wat is uw boodschap dan?
KARTON.
Nog al meër verdriet!
Dat weet ik alzo min.
Dan kunje maar vertrekken, verstaje dat?
of meenje wat met my te gekken?
Hy weet zyn boodschap niet, en maakt hier zulk gedruis.
Degelukkevrouwelist, karton.
'k heb iemant die ik t'huis Moet brengen, by my, en die zal hier moeten wezen.
Wagt die dan buiten?
ik begin te vreezen, hy 's gek geworden.
Neen, al zagtjes, met gemak.
Ik ben niet gek, ik draag, die k mee breng, in myn zak.
Hoe in uw zak, karton, zou daar een mens in zitten?
Een mens?
Veel swarten, op een witten.
die kaerel gaat wis met de drommel om.
Je bent een Tovenaar.
Geloof je dat?
Kom Niet nader, of ik zal je dadelyk bezweren.
'k geloof voorzeker dat wy hier malkaar wat scheren, ga roep uw jufvrouw, 'k weet 't zal haar behaag'lyk zyn het geen ik met my breng MARY.
ja mogelyk in schyn, tot dat zy 't regt beziet.
Dat zullen wy bekyken.
Roep jy jou jufvrouw maar.
't zou hier wel haast gelyken als of jy meester waard, je spreekt als heer, ja tog, maar word gehoorzaamt als een stomme Blekers dog.
Maar daar is jufvrouw zelf.
AURELIA, KARTON, MARY.
AURELIA.
Wat is hier weer te kwikken?
Hoe zyt gy hier karton?
wat komt gy hier beschikken?
Ik kom... mary.
Verzelschapt met den drommel of zyn moër.
Ik wens.
Ik wens, dat gy voort voor den nikke vreet, och!
't is een Tovenaar!
Want in zyn zak, daar zitten, hy heeft het zelf gezeid, veel zwarten op een witten, en 't ergsten is, dat hy dat hele kargasoen aan u, Mejufvrouw, poogd tot een prezent te doen, karston.
Dat s woar, ik heb t gezeid, en zal t u klaar betonen, zo gy uw mond maar houd.
Dat moet je me verschoon, ik zwyg niet, neen, want ik verlang 't niet om te zien.