floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
A5v, p. 10 De eig’naar weêr ter handen stéld.
Hoor: indien dit de discretie Dus verëischt?
is dit een spetie Van affront, dat jy ’t, zo bout, Weêr durft eisschen, schaamtl’oos stout.
Weg, je weet niet heusch te leeven.
Hoor, je zult myn géld weêr geeven, Of... LIKKEPOT.
’k Wou jou veel liever wat Anders geeven, vat je dat?
ben jy, die zo veel jaaren Hebt gediend, zo onérvaaren, Dat je nóch niet weet, jou bloed, Hoe m’een groot Heer maanen moet?
Al wie my om géld wil spreeken, Moet heel vriend’lyk bidden, smeeken, En myn noemen Grootvórst, Heer, Graaf, Markies, én Hoogheid, eêr Dat hy om zyn géld durft dénken.
zou ik myne eêr dus krenken, Om een vagebond?
Zie wel toe, myn kóp staat kroes!
Die nou iets van groote Heeren Hebben wil, moet vleijen leeren: Wilje dat ik jou betaal, Noem my Maarschalk, Generaal, Prys my, vlei my, door die zaaken Kan men nou tót staat geraaken.
,,Zélden zietmen dat het mist, [fol.
A6r, p. 11 ,,Daar den eenen hond aan pist, ,,Zullen de and’ren ook aan zeiken; ,,Wil ik dan myn wit bereiken, ,,Naar het hier geschaapen is, ,,Moet ik veinzen, of ’t is mis.
Heer Markies, waar ’t uw believen, Kost gy makk’lyk my gerieven Met wat géld, ik ben in nood.
Zo zyn Hoogheid maar geboodt Aan zyn Eêlheids Sekretaris, Réntemeester, Pensionaris, Tresorier, óf Kamerling, Daar ik straks myn géld ontfing.
Ai myn Prins, myn Graaf!
Heel tréftig!
Deeze naamen luijen déftig In myn ooren: ga al voort, Met’er tyd word ik bekoord Tót meedoogenheid, nou rustig, Vaar al voort met vleijen, lustig.
Zo ’t zyn Hoogheid dan geviel... LIKKEPOT.
dat woord raakt me aan de ziel!
Hoogheid?
Niemand van zyn leeven, Heeft my ooit zo hoog verheeven!
Wel myn Vriend, wat had je graag?
Dat zyn Hoogheid nóch van daag Ordre door zyn vólk deed stellen, Dat men my myn géld mogt tellen.
jouw géld?
Niet meêr [fol.
A6v, p. 12 Als tien kroonen, Ed’le Heer, LIKKEPOT.
Wou jy die nou graag ontfangen?
Zo zyn Hoogheid die wou langen: ’t Is voor hem een kleinigheid.
Maar, myn Vriend, ben je al bereid, Als ik ’t géld geef, met jouw luizen Dan straks daat’lyk te verhuizen?
Ja Prins.
Hélp my uit de ly.
Vriend, gaat hélpje, gaa voorby.
ZOETJE, KAREL, MAROTTE.
ZOETJE.
IS het waar, moet gy vertekken, Charles?
óf is ’t om te gekken?
Jufvrouw het is al te waar!
zel je dan zo van haar Zonder hartseer kunnen scheijen?
Och wat zal ik doen?
Wel beijen Tot de gramschap van de Baas Over is; wel word je dwaas?
je hoort ’et jou te schaamen Dat je ’t dénkt, ’t kan niet betaamen.
Zwyg Marot, daar komt men Heer!
A7r, p. 13 VYFDE TOONEEL.
HARTMAN, MAROTTE, ZOETJE.
HOorde ik Karel daar niet weêr?
Nee men Heer.
Je hebt geloogen, En my duizend maal bedroogen Door geveinsde vleijery: Jy bent maar een Huisharpy, Die door jouw vergifte réden Als een pést, de goede zéden Van de Jeugd bedéft, én ’t kwaad Aanstookt, dat hier ommegaat: ’k Wil myn huis dan nóch deeze avend, Heel gezuiverd én gehaavend Zien van zulk een snood gespuis.
Hoor men Heer, zo ’k uit jou huis Moet vertrekken; ’t zal geschieden; Maar je zult dan ook gebieden Dat hy die dit spul verwékt, Ook met my van hier vertrékt: Likkepot heeft van zyn leeven Veel meêr kwaad als ik bedreeven.
Maar Papa, wat gaat u aan, Datje Karel dus laat gaan Voor zyn dienst-tyd is verstreeken, Of dat hy hem eens hoort spreeken?
Zéker ’t is een Jongman van Goeden huize, én die u kan Groote dienst, én hulp bewyzen.
A7v, p. 14 HARTMAN.
Moet ik hem nóch hooren pryzen Van dit kleuter?
Kladdegat, Weet ik zélf nou niet meêr wat My te doen staatn, óf te laaten?
Hoor Papa, daar hélpt geen praaten, Zo hy gaat, moet Lik’pot mêe.
Wel, dit komt heel fraai ter snêe!
Of zo Likepot zel blyven, Blyf ik ook, daar hélpt geen kyven.
Meen je ’t allebei?
’k Word dul!
Is het ook Komedie-spul?
Droom ik ook?
Of ben ik wakker?
Fluks van hier straks, óf ik hakk’er Met deez’ rotting een ter neêr.
Maar daar ’s Likkepot.
LIKKEPOT, HARTMAN, ZOETJE, MAROTTE.
LIKKEPOT, zettende zyn hoed zo dikwils op, als    Hartman hem die van het hooft afneemt, én            in zyne handen geeft.
MYn Heer, Karel die beklaagt zich dapper Over u; maar ’t is een snapper Die van alle ménschen schier Kwaalyk spreekt.
A8r, p. 15 HARTMAN.
Is hy nóch hier?
Neen, hy is eens uitgeloopen, Om een nieuwe hoed te koopen, Zo hy zei; dóch ’k loof het niet; Want hy ’s maar een huisverdriet.
ô men Heer, van al jouw leeven Heb je ooit braaver daad bedreeven, Als hem wég te jaagen!
Maar wat ’s dit?
Wel dat ’s myn hoed.
’t Dócht my ook zo.
Tót memorie Zal deez’ daad in ’s Lands historie Zyn gestéld.
Want Hy ’s een réchte lanterfant, Doeniet, lichtmis... ZOETJE.
En wat meerder?
Likkepot, hoor, eêr je veerder Met jouw last’ren gaat, zo hoort Jouw karakter met een woord: Luijaard, loog’naar, dronken buffel... LIKKEPOT.
Ja, wy weeten van ’t geknuffel Dat ’er dikwils tusschen jou... [fol.
A8v, p. 16ZOETJE, geeft hem een kinnebakslag.
Daar, dat weetje eerst, rékel.
Hou, ’t Is genoeg: ik wil ’t gelooven; Maar... LIKKEPOT.
Maar luister; daar en boven, ô men Heer!
’k Geloof het; maar Pak jouw goed ook by malkaar: Want je zult met hem vertrekken.
’k Loof men Heer wil met my gekken.
de trouwste van jou knéchts!
Kom geef my de sleutel sléchts Van de kelder, ’t zal gaan kyken Of jouw wyn begint te stryken: Want het zou my moeijen dat Die bedérven zou in ’t vat.
Ik geloof dat jouws gelyken, Om myn’ wynen te doen stryken, Niet in ’t land is: want je maakt Dat die schoon van ’t vat af raakt, Zonder huisblas, óf bereijen; Maar op dat wy vrienden scheijen, Zég ik nóch eens voort, vertrék, Of ik breek je straks de nék.
Och men Heer, wat wreeder woorden!
In myn byzyn my te moorden, Is zyn leeven niet geschied: Als je my hier niet meêr iet, Kérf, én vil my dan vry hélder.
B1r, p. 17 Kom de sleutel van de kélder.
Och men heer, wat zal dien bloed Maaken, zo hy wég gaan moet!
Och dan wordt hy wis zo mager Als een Weesp, óf Naerder Jaager, Ai men heer, laat hem niet gaan, Hy zal vroeder zyn voortaan.
Voort van hier jou twé zottinnen, Voort, zég ik, loop straks na binnen.
Hier jy fynman; kom, jy weet Nu myne órder, maak je reed.
LIKKEPOT, KAREL.
MAak je reed?
De Drommel haalje Met jouw órder.
Zég betaalje Zo de dienst, zég ouwe zót, Van jouw trouwe Likkepót?
LIKKEPOT ziet Karel, en houd hem als óf hy hem niet gezien had.
Niet om my; maar dat je Karel, Zulken luister, zulken paerel Van jouw huis, en jouw kantoor Weg jaagt.
Likkepót, tsit!
LIKKEPOT zich houdende als óf hy Karel niet hoorde óf zag, met grooten iever.
Foei, je hoort het jou te schaamen; Zulk een naarstig, stil, bekwaamen [fol.
B1v, p. 18 Koopmans knécht, is niet in ’t land; Alle menschen zullen schand Van je spreeken.
’k Wil ’t niet zwygen, ’k Wénsch dat jy ’er een moogt krygen Die jouw dochter schaakt, en ’t met Al jouw géld op ’t loopen zét; Een, die in het kort jouw boeken Zo verwart, dat je ’em vervloeken Zult, en dat je in ’t end’ bankroet Na Viaanen reizen moet.
Likkepot, ’t gaat my naar wénschen, ’k Ben de lukkigste aller ménschen.
Daar ’s een vriend, die heeft me een paerd, Meer als tachtig ponden waerd, Névens honderd goude Ryders By gezét, zo dat my wyders Niets ontbreekt, om, op deez’ wyz’, Over Brussel na Parys, En heel Vrankryk door te trekken; Lust het my myn’ reis te rekken, Ga ik van Marseilje dan Naar Itaalje.
Wel het kan Ligt gebeuren, dat ik héden, Om my ook wat te vertreeden, Jou gezélschap hou.
’t Is goed, Heb je een paerd, en géld, zo doe ’t.
Honderd Ryders, zou ik hoopen Zyn genoeg: daar na verkoopen Wy, zo ’t nood doet, jouw kapót, Of myn mantel; ben je zót?
B2r, p. 19 Lustig, doe jouw paerd sléchts zaalen; Ik verlang bérg op, en daalen Door te ryen, en m’eens zat Aaan dat fransche druivenat Purum putum, fris te drinken.
Bloed, hoe willen wy rinkinken!
Kom, ik kan niet langer staan; Als jy môe bent van te gaan, Zal ik jou uit médelyden, Somtyds achter op doen ryen.
’t Is beleefd, ’k bekén het; maar, Zég my eens; zég, is ’t niet waar, Dat je hebt de zak gekreegen?
Neen, ik zweer ’t je by myn’ dégen; Dóch myn heer heeft my alleen Sléchts belast, op zwaare peên Van myn hals en nék te breeken, Zo ik, zonder tégenspreeken, Niet met jou vertrék dit uur.
Somma, hier ’s een knécht te huur!
LIKKEPOT, schreijende.
Ja, zo kan de kans verkeeren!
Flus was ik een heer der heeren; Nou ben ik een bédelbrók.
Flus vulde ik myn maag, klók, klók, Voller als een ei vol zuivel; Nou ben ik een’ arme duivel, Zonder vrienden, zonder géld!
KAREL, met een bedrukte verwondering.
Maar is ’t waar, ’t geen je vertélt?
Dorst de baas jou van hem jaagen?
Ja; én dreigde my met slagen, [fol.
B2v, p. 20 Karel maatje, broertje lief!
Och wat zal ik, armen dief, Nou gaan doen om van te leeven!
Heeft hy jou de zak gegeeven?
KAREL, met een blij gelaat.
Hy heeft wonder wel gedaan: ’t Is my leed dat hy met eenen Jou de hals, én arm, én beenen Niet gebrooken heeft: want ziet Jy bent maar een deugeniet.
Dis is ’t loon van al jouw snappen, Kwalyk spreeken, én te klappen In de buurt al wat in huis Omgaat, tót het inste inkluis.
Jy bent van dat mofs rappalje, Lyfknéchts, én Liveis kanaalje, Dat zich by geen eerlyk man In de weelde houden kan.
Die om luiheid, fielteryen, Wég gejaagd, vaak honger lyen.
Dit is ’t Heerschop, dat nóch straks Graaf genoemt wou zyn askaks.
Al wie hem om géld wil spreeken, Moet heel vriend’lyk bidden, smeeken, Wilje dat hy jou betaal, Noem hem Maarschalk, Generaal.
Wat voor tytels zal ik moeten Kiezen, om je nu te groeten, Heer Markies: want Rasphuisboef Luidt niet groots genoeg.
Neen toef: Men behoorde als in Turkyen In de Zuijerzee galyen [fol.
B3r, p. 21 Voor zulk vólk te hebben, die De oorlógsschepen naa het Vlie, Over Pampus moesten roeijen: Zéker, ’t zou my heel niet moeijen Zo ’k jou daar, een jaar óf tien Met een Bullepees mogt zien Afgeróst, aan ’t wérken houwen.
Wel, daar zou ik niet voor grouwen, Zo ik jouw gezélschap daar Mogt genieten vriendje.
Maar Alle gekken op een stókje, Heb je een paerd, én géld?
óf jókje?
Ja in waarheid.
Wel, waarom Styg ik dan niet op?
Kom, kom, Laat ons alles gaan bereijen.
Hoe ’k my zélf meer por tót scheijen, Hoe ’k my minder vind in staat Dat ik Zoetje lief verlaat.
Ach, wie heeft zulks in vermogen, Likkepot, die haar schoone oogen Heeft gezien, vol liefde, én gunst?
’t Is een maagd’lyn uit de kunst!
’k Wou van avond haar festeeren, En Marotte, én jou trakteeren; Maar eilaas!...
Gantsch bier én brood, Broertje, ik ben van angst schier dood!
Als ik dénk aan Hartmans keuken, [fol.
B3v, p. 22 Daar ik my plag te vermeuken Met gezooden, én gebrâan, Een een kan van vyf, zés vaân, Och dan stérf ik reeds van vreezen!
Als ik dénk aan Zoetjes weezen, Aan haar spraak, én teer gevlei!...
Als ik dénk aan die pastei!
Bloed, dan wat’ren nóch myn tanden!
Als ik aan haar’ schoone handen Dénk, waar mêe ze op snaar óf fluit Maakte een wonder zoet geluit, Ben ik net meer by my zellef!
Als ik dénk aan nommer ellef, Hoch’mer wyn, van de ouden hond... Waar ik ziek, ik wierd gezond!
Als ik dénk aan haar besneeden Aangezigt, en schoone léden, Aan haar frissche, én ed’le jeugd, Ach dan springt myn hart van vreugd!
Als ik dénk hoe ’k met myn’ kluiven In een schootel jonge duiven Ging graasduinen, seldremast, Broer, hoe ging ik dan te gast!
Als ik zag haar’ wangen bloozen, En haar hoorde een zuchtje loozen, Dat verzéld wierd met een lonk, Scheen ’t dat my de ziel ontzonk!
Als ik vaak, ter sluik, van taafel [fol.
B4r, p. 23 Achterom kreeg struif, óf waafel, Broer, dan smulde, ik, by men zwiep, Dat het vét myn kin óf liep!
Ach wat vreugd by haar te zitten!...
Och wat vreugd eens braaf te kitten!...
En dat zoet gezicht te zien!
Met een ming’len wyn, óf tien!
Als ik dénk hoe fraai zy dansgte!...
Als ik denk hoe schoon ik schranste Van die groote Venezoen, En die dartig ponds Kalkoen, Die ’k alleen kon binnen sling’ren; Bloed!
dan lik ik nóch myn ving’ren!
Ach die voetjes!...
Van een Zwyn, Op zen frans, gestooft met wyn, Boter, uijen, speseryen!..
ik mag niet langer lyen Dat je my gestaadig zo In de réden valt.
Jy spreekt maar van beuzelingen; Ik van hoog verheeve dingen, ’t Vrouwvan iets weezentlyks, iets goeds.
’t Vrouwvólk minnen is voor bloeds: [fol.
B4v, p. 24 Want, naar ’t zeggen van Hoeres, Kan ’er zonder wyn én Ceres, Geen opréchte liefde zyn; Ergo, ik hou ’t me de wyn En met smullen; vólg myn voorbeeld, Laat de min, die tóch veroordeeld Wordt van wyze én braave lien, Voor de zotten; je zult zien, Als die dolle drift voldaan is, Dat de honger niet vergaan is, ’t Een houdt op; maar de appetyt Duurt zo lang je in ’t leeven zyt.
Dénk dan... KAREL.
’k Dénk sléchts aan myn rampen.
Ik, om in myn maag te stampen Vyf, zés hoenders, met een lam, En een kermis harst, óf ham, Met drie vier gerookte tongen.
Hoor eens, ;t is vergeefs gezongen Zo de bruid niet danssen wil.
Luister toe, én zwyg wat stil.
Al jouw wénschen is om vreeten, En om zuipen?
Ik ontkén het iet, wel ja.
Zat ik aan een bak vol slâ, Met een half dozyn patryzen, En een pond óf tien radyzen, Met een schotel frijassé, En een vla met blammesié, Met tien twintig frikadellen, [fol.
B5r, p. 25 Bloed!
hoe fraai zou ik het stellen!
Al myn lust bestaat hier in, Dat ik Zoetje zie, én min: Jy kunt geen goed sier meer maaken, Ik kan tót myn wit niet raaken, ’t Zy je iets uitvindt, waar door wy Weêr in gunst geraaken, by Onzen baas.
Heel wel gesprooken!
Is myn Likpót niet gebrooken, Zal ’t wel lukkken, want de wyn, Zeid een tref’lyk medesyn, Doet miraak’len; ’t is een Raadsheer: O!
de hulp van Bacchus baat zeer!
Wacht een oogenblik, kom hier O myn broertje!
ô myn plaizier!
Kyk, ik heb hem by de lurven!
Hy krygt de fles met wyn.
’t Zal wel gaan; maar ’k moet eerst sturven.
Klók, klók, klók!
Hy geeft me een lés.
Daar ’s goê hoop!
neem dat deez’ fles, Hy zét die op een stoel.
Vat je ’t?
onzen baas mogt weezen, ’K houwje een vaan, ’k zal hem beleezen, Als was ook zyn hart van steen.
Pas wel op, dat gaat ’er heen.
Baasje, heerschop, wilt gedoogen... Maar myn tong begint te droogen, ’t Zal veel hélpen tót de zaak Dat ik hem wat vogtig maak.
Zo, nou zal het béter lukken.
Baasje, heertje... Tégen Karel.
O, maak geen nukken!
B5v, p. 26 Op je knien strakx, neffens my.
Goede heertje, och!
zo jy Onze misslag woud verschoonen, En ons jouw genade toonen!
Hé?
wat zégje?
’K loof het noodig weezen zal Dat ik in deez wysheids droppen, Eerst myn tong noch wat doe soppen.
Klók, klók, goed!
hy word verzacht.
was heeft de wyn al kracht!
Myn’ harangue, én pit van réden, Zal zyn hert tot meêly kneeden.
Maar ik neem de toon te hoog, En myn keel wordt reeds weêr droog.
’k Zal hem nóch eens moeten smeeren.
Klók, klók, klók; de kans zal keeren.
’t Is goed gedaan: kom, ga slechts heên, Onzen baas is wel te vreên; Maar een zaak doet my noch schroomen, Kost ik die te boven komen?
Spreek, wat is ’t?
Och, arme kit!
Kenje hier geen Zilversmit, Die de beekers, én de flappen Kan soldeeren, én verlappen Daar de boer én Edelman ’t Achterdeel in draagen kan?
Gek, waar toe deez’ malle zaaken?
Om een neiuwe broek te maaken Voor myn broertje Likkepot, Die zyn naers toot als een zot.
B6r, p. 27 KAREL.
O, jouw zotterny verdrietme!
’k Hoor den baas!
Ik vrees hy zietme!
Kom met my, ’k bedénk een kunst Om te raaken in zyn gunst; Mits dat jy van al jouw dagen, My niet om jouw géld zult vraagen: En dat je ons dan t’avond met En kollaatsie eens zachtje zét.
HARTMAN, ZOETJE, MAROTTE.
O, my niet aan ’t hoofd te lellen!
Neen, ik laat my niet meêr kwellen; Neen, myn dóchter, én myn wyn Moeten in verzeek’ring zyn.
Maar Papaatje... HARTMAN.
Maar Mamaatje, Dóchter lief, jou schort een praatje: Hoor eens Zoetje, in goed neêrduits, Spreek niet meer voor deeze guits.
Ei Papa, laat Charles blyven; Niemand kan my in het schryven Béter onderrichten: want Hy schryft met een stoute hand.
Ai men heer, al kan het weezen, Likkepot leert my mooi leezen; Laat dien armen sul niet gaan.
B6v, p. 28 HARTMAN.
Loop hier daatelyk van daan.
Ik mag al die razernyen Om twé schóften niet meer lyen.
Blyfje noch?
Brus aanstonds heên.
HARTMAN, ZOETJE.
ZOetje, wy zyn hier alleen.
Zegme eens ongeveinsd de réden Van die groote driftighéden Wégens Karel?
Is ’er iet?...
Paatje lief, daar’s niets geschied Dat u argwaan kan verwekken, Of onze éér ’t minst’ bevlekken.
Je weet hoe ik jou bemin: ’k Zal je uittrouwen naar jouw zin, Zo je bent geneigd tot trouwen.
Wil het my ten goeden houwen Paatje’ wat zou ik zo vroeg Met een man doen?’k kan genoeg Tot myn twintig jaartjes wachten.
Wel, dat zyn heel goê gedachten, Maar, wat ’s dit?
’k Zie Karel wêer!
B7r, p. 29 TIENDE TOONEEL.
KAREL, HARTMAN, ZOETJE, MAROTTE.
ik kom voor ’t laatst myn heer, Door berouw in ’t hart bewoogen, Met de traanen in myn oogen, Afscheid neemen, en bekén Dat ik in uw afgusnt ben Door myn eigen schuld gekomen; Daarom heb ik voorgenomen Zo ik uw vergif’nis maar Mag verkrygen, om heel náár, Eenzaam, doodsch en afgescheijen Van de menschen te gaan leijen Een stil kluis’naars leeven, by d’Een of and’re woestyny, Daar ’k met hartenleed en knaagen Al myn rampsoet zal beklaagen.
,,Och zyn droefheid raaktme aan ’t hart!
,,Ik kryg eernis met zyn smart!
Ja, zo ik u moet begeeven, Zal ik niemand van myn leeven Dienen, noch nooit vrouwvólk zien.
Hoor eens, kan dit laatst’ geschien, En dat je al jouw zótternyen, Al die flikkefliijeryen Met myn dochter laat, ligt dat Ik men jou noch meêly had; Maar die ana die koorts geraaken, Zyn niet ligt gezond te maaken.
B7v, p. 30 KAREL.
O myn heer!
dat ’s groot abuis; Daar ’s voor my geen zwaarder kruis, Dan wanneer ik voor myn oogen Eenig vrouwvólk moet gedoogen.
Heeft men my dan dus misleid?
Ja, uit puure nydigheid; Maar zo ’k noch by u mogt woonen Zoude ik met ’er daad betoonen Hoe ik ’t vrouwelyk geslacht Met de grootste haat verächt.
Wel, hoe kan een mensch ook doolen!
Dóch de deugd blyft nooit verhoolen.
Och, al loopt de loogen snél, Waarheid onderhaalt haar wel!
Kom, dénk niet meer aan myn kyven, Je zult by ons woonen blyven.
Maar Papa, wel foei, ’t is schand!
Wat zult gy met zulk een kwant, Zulk een Jochem Jool beginnen Die geen vrouwvólk durft beminnen?
Zwyg, zywg stil, dit arge krót!
Kyk men heer, daar ’s Likkepot!
durft hy nog met my gekken?
B8r, p. 31 ELFDE TOONEEL.
HEertje liefd, ’k dorst niet vertrekken, Dat ’s haas-op gaan, voor al eêr Ik vertrokken was, zo zeer Doetme ’t hart:... ik kan ’t niet zeggen Zo als ik graag uit wou leggen; Naamelyk... van wégen dat... Kyk, aangaande... weetje wat?
Wil ik zeggen zo... verstaaje?
Zie, je trekt myn hert weer naa je, Dat al half gesmolten is Door bezukte ontsteltenis Van dat droevig bitter scheijen.
Hoor, ik moetje eens klaar ontweijen Hoe dat knécht én heer bestaan: By exempel... ’t kan niet gaan Dat me ’er scheidt voor dat ze sterven: ’t Heerschop kan zyn knécht niet derven, Alzo min al ’t lyf de ziel, Of een spinster ’t spinnewiel; ’t Heerschop, zo je ’er op wilt letten Is de ziel, bevryd van smetten, Waar van dat de knécht, heel fris, ’t Korpus, of het lichchaam is.
Luister toe: deez simpathie Met de ziel, of ’t heerschop, zie je?
is zo vast gehécht Dat onmoog’lyk ooit de knécht Van de meester is te rukken, Of al ’t bruitje raakt aan stukken [fol.
B8v, p. 32 En in duigen: krik, krik, krak... Maar waarom kryg ik de zak?
Hoe is ’t met de gék gelégen?
Ik heb zulken lach gekreegen Om die zotte en malle klap... Spreek rond uit, jou narrekap.
Och men heer!
wat helpt myn klaagen Zo je my toch weg wilt jaagen Als een hond; maar ’t zwwerje hier By Sint Jutmis vagevier... HARTMAN.
Spreek; maar maak geen komme sinken, LIKKEPOT.
Nimmermeer geen wyn te drinken: ,, want ziet... HARTMAN.
Karel lacht: geloof je ’t niet?
Ja, je meugt het wel vertrouwen; ’k Zal my alzo wel onghouwen Van de wyn, als Karel van Zoetje zich onthouwen kan. HARTMAN.
Ik verblyme zulks te hooren; Karel heeft het my gezwooren: Houw jouw woord ook, let ’er op, Of ik geefje bei de schop; Hoorje wel?
’k ga eens na buiten Zoetje, doet de deur wel sluiten, Of ik, tégens myn vermoên, t’Avonds daar ligt bleef.
’k Zal ’t doen, Paatje lief.
C1r, p. 33 TWAALFDE TOONEEL.
LIKKEPOT, KAREL, ZOETJE; MAROTTE, de taafel dekkende.
Ja, gaa maar zwinken.
Nimmermeer geen wyn te drinken?
Ja, hy zal ook, oude paai!
Zeg, heb ik de Papegaai Daar niet fraai geschooten, bloedtje?
Schoonste, én minnelykste Zoetje, Ik bemin u meêr als ooit.
’k Twyffelde aan uw liefde nooit.
Nou van Aaltje eens opgezongen, En braaf in de bogt gesprongen!
Rótje, daar ’s de Borlesoes.
Pótje, daar ’s een fles vol boes.
KAREL, geevende een blad myzyk aan Zoetje.
Wil die flessen nederzetten, En eerst op dit vooisje letten.
ZOETJE, speelende op de klavesimbel zingt het volgende liedtje, dat zy daar naa met Karel te gelyk doet; terwyl de knécht én meid hun zingen, stil, naa neuriën.
Zoet vermaak van onze jeugd, Duur, ei duur zo lang wy leeven!
Liefde wil ons nooit begeeven; Maar vermeerder onze vreugd!
Bacchus mag de Min verzaaken,     Liefde alleen kan{ my } { ons }vermaaken.
Liefde alleen kan ons vermaaken.
C1v, p. 34 KAREL.
Ach, wat vreugde in myn gemoed!
Och, wat is de liefde zoet Als een arm vol jonge katten!
Kom, ik moet jou ook eens vatten; ’t Hek is van den dam, Marott’: Dat je wist hoe Likkepot Jou bezinde!
ô duizend franssen!
Laat ons slurven, laat ons schranssen Dat de luizen op de kóp, Barsten voor het druivesóp!
MAROTTE, zingt, onder ’t speelen van de Bas Continuo.
Lest zong Keesje Horrelvoet Met de fepper aan de mond: O!
wat smaakt de borrel zoet!
wat is de fép gezond!
Dees houdt het met Tryntje, En die met het wyntje.
Ik hou het met Kees Horrelvoet.
wat smaakt die boorel zoet!
://: LIKKEPOT.
Rótje doet heel wel haar dingen!
Maar nou moet jy ook eens zingen.
Zingen?
Als een Deensche koe!
Hoor met neus en ooren toe.
Hy zingt, speelende de Bas op een dikke snaar, langs een stók, over een leege opgeblaaze blaas gespannen.
Ieder zót Heeft zyn Marót, Myn speelpop is de Likkepót!
://: [fol.
C2r, p. 35 By ’t meisje te zitten, En niet eens te kitten, Is geen vermaak als sléchts in schyn; Hoe zoet dat ook de liefde mag zyn, Het réchte plaizir ://: is alleen by de wyn!
Ieder zót Heeft zyn Marót.
Myn speelpop is de Likkepót!
://: By ’t meisje te zitten, En niet eens te kitten, Is met de Min, én het wyntje gespót!
://: Wel, wat dunktje?
kan ’t passeeren?
Pótje kan mooi kwinkeleeren.
’k Geefje aan élk twee dukatons, Zingje ons liedtje, eens fraai met ons.
Alle vier te gelyk, onder ’t speelen van de Bas continuo.
Zoet vermaak van onze jeugd,     Duur, ei duur zo lang wy leeven: KAR.
en Z. Liefde wil ons nooit begeeven, MAROTTE.
Borrel wil my nooit begeeven, LIKKEPOT.
Flesje wil my nooit begeeven, KAR.
en Z.
*    Maar vermeerdert onze vreugd.
en LIK.
Maar vermeerdert myne vreugd.
KAR.
en Z. Bacchus mag de min verzaaken.
Liefde mag de fép verzaaken.
Liefde mag de wyn verzaaken.
en Z. Liefde alleen kan ons vermaaken.
’t Zoopje alleen kan my vermaaken.
LIKKEPOT.’t Wyntje alleen kan my vermaaken.
C2v, p. 36 DÉRTIENDE én LAATSTE TOONEEL.
HARTMAN; KAREL, LIKKEPOT, MA-ROTTE, en ZOETJE betrappende.
HARTMAN, tégens Karel.
ben jy zo ingetoogen, Dat je ’t vrouwvólk voor jouw oogen Niet moogt zien?
Tégens Likkepot, die hem, met de roemder wyn in de hand, op het lyf loopt, en daar meê valt.
En jy fakkyn, Die jouw leeven geen mêer wyn Drinken zoud?
Tégens Marotte, die wég meent te sluipen.
En jy Madonje, Fluks ten huize uit, jou karonje, Koppelaarster vol bedróg, Voort, jou brandemoris zóg.
Ik, men heer?
wel lieve menschen!
Wie zou vroomer dienstmeid wenschen?
Borlesoesmoêr, hoe je stuit, Wyst jouw puistig bakkes uit.
’t Is verlooren; Ik wil niet een woord meer hooren.
KAREl, LIKKEPOT, én MAROTTE te gelyk.
Och gena, myn heer!
men heer!
C3r, p. 37 HARTMAN.
Neen, hier ’s geen genade meêr Als by meester Hans te krygen.
Zoetje, ik raad je ook voort te zwygen: Want al badje noch zo stérk, ’t Vonnis leit ’er: Loon naar Wérk.
En om ’t Kluchtspél kort te ontknoopen, Alles wat jy hebt te hoopen, Is, op morgen, hoe je ’t wéndt, Aan de man, óf in ’t convént.
DE Staaten van Holland ende Westvriesland, Doen te weeten, Alzo ons vertoond is by die van het Kunstgenootschap NIL VOLENTIBUS ARDUUM, tot Amsterdam, hoe dat zy Supplianten, op ’t voorbeeld van Italiaansche, Engelsche, en Fransche Academiën, voor veele Jaaren, met zorg, moeiten, en ongemeene kosten, hun Kunstgenootschap hadden opgerecht tot opbouwing en voortsettinge van de Nederduitsche Taale en Dichtkunst; ten welken einde de Supplianten, en hun Kunstgenootschap, door ons op den 14e.