floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Maar wat voor dankbaarheid zal ik uw gunst erkennen?
Nu kunt gy met gemak u tot twee hoorens wennen.
De tRIOMFEERENDE bedryf.
Ik ben verwonnen door uw edelmoedigheid.
Schoon dat ik 't niet versta, 't is treffelyk gezeid.
Wat dunk 'er u af, Heer?
'k mistrouw, myn eigen ooren, en weet niet, 't geen ik zie of 't waar is of geloogen.
Twe hoorens die staan vast indien gy met haar trouwd.
Besnoer uw tong, gy Nar, eer dat het u berouwd.
Vermits hy, als een mol.... arISTINUS.
Hoe, hoor ik u noch spreeken?
Geen enkel woord, myn heer, ik zwyg, gelyk een muis, en heb ik iets gezegt, het was maar per abuis.
Ik zal aan u eerlang myn hartsgeheim ontleeden.
Zo mag ik hoopen op uw ziels genegenheden?
Nu my reeds is bekend wie dat gy zyt, myn Heer, Door haare Majesteit, uw moeder, die veel meër, zyn.
Als wy verwachte aan ons oprechtlyk kwam te ontfougen, 'k heb achting voor uw staat, daar ik ben aangehouwen, En deel in uw geluk, verkreegen door uw deugd, dies ben ik nevens u, ja meender als gy, verheugd.
Wyl deez verbintenis niets als de dood kan scheiden.
Gy zult my nu langer niet misleiden, o neen, dit staal... wat 's dit?
Zo als Aristinus naar 't Prieel treed, verzinkt het met Fenicia en Clordianus.
VYf, digitized by google medeminnaars.
53 vyfde tooneel.
Daar s weer een nieuwen vond.
'k geloof, dit konstpaleis staat op een lossen grond, want, zo dra als gy hier meend handgemeen te raaken Verzinkt uw vyand, Heer, naar eer rus open kaaken.
Maar, zacht wat!
o gantsch bloed!
Nu wakker, spreek.
De grond wierd, docht my, daar zo onder my wat week, ik meende, dat ik mee.... arISTINUS.
Staak uwe zotternyen.
Of 'k zweer u, soo de schelm!
Wat moet een knecht al lyen, wanneer zyn meester is verliefd, maar 't heeft zyn reën, want minnaars, door den bank, zyn vol van zottigheën.
Hoe word ik, reis op reis, door snoode listigheden, t vinnigste, bestreeden.
Hier van Fenicia, op dat hier gestaag geschied?
Is 't spook of tovery GELANOR.
Van elks een beetje, als gy voor uw oogen ziet.
Hoe zal dit enden?
Bedriegelyke vonden.
't zal enden, op zyn best, naar de onderaardsche gronden.
Dat gy in tyds u raaden liet.
Dies woude ik wel, Eer dat gy onverwacht meê door den grond heen schiet.
wie naderd ons?
Nu is er niet te vreezen, Vrouw, die tRIOMFEERENDE vrouw komt, zy zal uw smart geneezen.
haar zoon met haar, die daadlyk naar de hel Verzonk voor ons gezigt dit s wel een koddig spel!
Ik kan den grond daar van, in t minste niet begrypen, hoe dat ik myn verstand ook op dit werk mag slypen.
GLORDIANUS onder de naam van Erumédes.
HIANISA, ARISTINUS, GELANOR.
GY schynt ontsteld, myn Heer?
Ik heb daar toe myn reën, een yder my door snoode trouwloosheen Misleid.
Gy zelfs, Mevrouw, die ik eerlang behoede, Toen u dien snooden Vorst, in t heevigst van zyn woede, Rodirobanus, kwam bestormen met geweld, myn trouwe bystant met een valschen schyn vergeld.
Ja, gy, die aan my zwoer, met diergestaafden eden, Dat nooit uw zoon met haar in 't huuwelyk zou treeden, Na dat u was bekend myn teęd're minnebrand, Met deez' prinses.
ik zie nu tot myn schand, hoe dat ik ben misleid, ja, valschelyk bedroogen.
Maar hy zal nimmermeer, het zy ook wat vermoogen... janisba.
'tgeen ik u heb beloofd, dat zal eerlang geschijen, dies laat uit uw gemoed, dat mis vertrouwen vlien, Uw Medeminnaar zal, hoe gy me ook moogt verdenken, door myn bevel, aan u Fenicia haast schenken, En zonder dat hy mist het oogwit van zyn hart.
Ik merk uw loos bedrog houwd ons gestaag verward.
zou ik hem, janisba.
Ja, zonder tegenstreeven, medeminnaars.
51 fenicia, uw Bruid, aan Aristinus geeven.
Ik hem fenicia zelf geeven voor myn dood?
O neen, eerst moet hy my naar de onderaardsche schoot... arISTINUS.
Of gy, door uw geweer, my doen ten graave daalen, eer gy bezitter werd van haar vergode straalen.
Toon dan uw dapperheid.
Ik ben gereed, wel aan.
Kom sta wat uit den weg, Mevrouw, en maak ruimbaan.
Zy trekken haar degens, doch worden door Hianisba, die tussen beiden loopt, belet.
in myn byzyn hier uw beider staal te ontblooten.
Wel aan, wil my, eer dat gy voort vaart, eerst doorstooten.
Moeder.
Ga jy jou gang, myn Heer, en stoot die vent, 't is tyd, maar daatelyk ter neerden, 'er weer een dwarrelwind of spook u komt te scheiden, of anders, wil ik hem, zo zotjes tussen beiden, 'gaan lichten van de huig.
Betoom uw beider haat, o prinssen!
luistert toch, dat bid ik, naar myn raad.
Want wie van beiden zich mogt door 't geluk beroemen Voor winnaar, zal zyn winst met naberouw verdoemen.
Schoond.
'k begryp deez reden niet, Mevrouw, dies my verarmt.
Hoond.
Waar door myn liefde werd, hoe langs hoe meër, gedroomen.
'k bid laat my, prinssen, voor uw beider liefde zorgen, en stel, op myn verzoek, uw wraak toch uit, tot morgen, dan zal ik elk voldoen.
Ik zal gehoorzaam zyn, hoewel uw zeggen my niet de alderminsten schyn van waarheid geeven kan.... arISTINUS.
Ik naar uw wil my voegen, mits gy ons beiden zult op morgen vergenoegen.
O ja, dewyl ik u dan t'saam vernoegen zal.
ARISTINUSenLORDIANUSte gelyk.
Wy zullen 't met geduld afwachten.
GELANOR, stil tegens Aristinus, terwyl Hianisba met Clordianus spreekt.
Benje mal, myn heer?
ik zou hem voort tot myn verzekerheden, een knoopgat booren door het binnenst van zyn leeden, eer hy u weer ontsnapt, t is nu den rechten tyd, want wacht jy langer, Heer, dan raakje hem weer kwyt.
Of geef my maar verlof, ik zal dat lompe ventje, entje, door deez' myn dapp'ren arm, met dit ontbloot scharp, zyn ziel uitbraaken doen, door de allereerste stoot, is hy kapot, myn Heer, en vast en zeker dood.
Ten, 't nooit heb ik myn staal ontbloot, dat moetje weeten, of hy, die 't trof, vergat zyn drinken en zyn eeten.
Wel toon uw dapperheid, 'k geef u daar toe verlof.
Wel aan beget, wel aan.
Maar zacht, t is hier in t hof te prykel, datje t vat, k mogt met gezwolle kaaken, na deze braave daad, weer er aan een galg vast raaken, en kyken, als een gek, door lyntjes venster, neen!
Met uw verlof, myn Heer, om deze zwaarigheën te myden, zal ik hem in 't open veld vertoeven, althans.
Al waar my niemant kan met galg en strop bedroeven.
Nu Prinsen, ik vertrouw my op uw beider woord.
Mits gy op morgen ons voldoen zult als 't behoord.
Of toestaan dat ik mag, om ons verschil te slechten.
Met hem in t open veld, om deeze schoone, vechten.
Zo ik niet naar kom al het geen ik heb gezeid, sta ik u toe dat gy u tot den stryd bereid.
ARISTINUS, CLORDIANUS, onder de naam van Erumédes, GELANOR.
GELANOR, stil tegens Aristinus, terwyl, Clordianus zyn moeder binnen leid.
Geen beter kans kon ons t geluk bereiden, en wy hier met ons beiden, stoot jy van vooren, ik van achtren toe, myn Heer, kom knapjes door zyn huit, dan lyd de vent om veer, en wil hy vorder dan noch meër grimmassen maaken, dan zal ik hem alleen zyn ziel wel haast doen braaken.
ARISTINUS eerst tegen Gelanor, en dan tegens Clordianus.
'k zeg, zwyg, gy lompen zot.
De reën der koningin, zo dubbelzinnig aan Ons beiden hier ondekt, kan ik geensins doorgronden.
GELANOR achter Clordianus.
Stoot toe, en laat u niet misleiden door baar vonden.
CLORDIANUS ziet om.
Ik, Heer?
ik zeg niemendal.
Wat doet uw staal ontbloot?
Dat komt zo by geval.
ARI. de tRIOMFEERENDE ARISTINUS.
Myn Heer, verstoor u niet, om zyne zottigheden.
Dat gy lien zotten zyt, dat blykt uit al uw reden.
Maar ik, ik ben een man.
Tergt gy myn geduld?
Ik zeg niet anders.
'k zeg dat gy zwygen zult.
't is wel 'k zal zwygen, maar des niet te minder denken, hoe wel 't my spyt, dat ik myn eer moet laaten krenken.
Wat ook uw moeder, Prins, ons beiden heeft beloofd, ik kan niet denken dat.
't Verstand is my ontroofd, Myn zinnen dwaalen door verscheiden ommewegen, En vinden zich alom met zorg en angst verleegen, Ja zelf, Fenicia, wiens glans myn hart bestraald, die my naar wensch, zo 't schynt, steets vriendlyk ontmoet, Wanneer ik haar vraag myn ziels geneegenheden, Die antwoord my gestaag met dubbelzin 'ge reden.
Gelyk haar Majesteit, myn moeder, reis, opreis, en word ik haudgemeen met u in dit paleis, derven.
'k verdwyn op 't onverzienste, en moet myn wraaklust verstaan.
Dat is 't geen my, myn Heer, vol ongeduld doet sterven.
Fenicia, toond my haar vriendschap, maar haar reën Zyn tegens my, als u, vol dubbelzinnigheën.
Maar wil u, nevens my, ontlasten van die zorgen, indien uw moeder geen voldoening ons op morgen Geeft van haar woord, myn Heer?
Zo zullen wy door t staal.
Doch Digitized by Google MEDEMINNAARS.
Doch buiten dit paleis, alwaar de zegepraal ons telkens word belet, om haar bezitting, stryden.
Niets kan myn droeve ziel meër als die reën verblyden, 'k erken door dit besluit uw edelmoedigheid.
Ik ga, met uw verlof, naar haare Majesteit.
Myn Heer, wat is uw meining!
Gy laat u yder reis misleiden, tot verkleining Van uw doorluchte naam, in dit verwarde hof, ja, als u tyd en plaats, gelegendheid, om lof Te haalen word vergunt, laat gy u weer omzetten.
Geen mensch, had u uw wraak nu kunnen hier beletten.
Had gy myn raad gevolgt, gy waard nu buiten nood Prins, Erumédes, door myn staal, zo koud als loot, zou nu geen potzen.
Staak uw oubezonne reeden.
Prins Erumédes... maar!
Weer'er nieuwe zwaarigheden.
Verbeeldende in t Verschiet het Zonnehof, waar in men Apollo ziet met Aurora, en de Uuren van den dag.
ARISTINUS, GELANOR, APOLLO, AURORA.
Ik sta verbaasd, verrukt, ontroerd in myn gemoed, voor al deez' wonderen, die staag de koning doet.
En ik verwonderd, dat zy ons niet meë verkeeren, En in een aap, of uil, of weërwolf transformeeren.
Zwyg stil, en laat ons zien wat hier gebeuren zal.
Wat zotte kuuren, die ons maaken dol en mal.
AURORA treed voor op het Tooneel, en zingt dit navolgende.
Elk roemd u, o vader, van het licht Uw Majesteit, Alom verbreid.
Verheugd steets ons gezigt.
De Uuren van den dag, Dienen, met ontzag, uwen glans, die t al vermag, gy werd afgemaald.
Als Diana, daald, Met eenen glans, Van s heemels trans die t heelal bestraald.
Na den Zang word'er een Balet gedanst van de Uuren, en daar na gaat yder op zynplaats.
O schoone Voorbô, van myn held're zonnestraalen, Die ik tot's menschen vreugd op 't aardryk neender laat daalen, als gy 't safraanig bed verlaat van uwen man.
U vaardig maakt met uw rood verwig rosgespan, Terwyl u de Uuren, met eerbiedigheid, ontsluiten De poorten, kraakende van goud, en gy naar buiten, Door t nevelige zwerk, my streeft kloekmoedig voor, Ik volg u spoedig na, langs t blaauw turkooische spoor.
Maar naauwlyks komt myn glans uit de oosterkimmen daagen, of Digitzed by Google MEDEMINNAARS.
Of uwe glans zwicht straks voor myn vergulden wagen, In t schaduwryke bosch, daar gy uw Cephalus, zo dra gy neederdaald, begroet met kus op kus, wylik, vol ongeduld, moet voor myn oog aanschouwen, hoe zich myn zuster steets op Lathmus wil onthouwen, alwaar zy daaglyks treurd om haar Endimion, Die ik doorschooten heb.
Ja, zy ziet naauw de zon, haar broeder, of gaat zich voor myn gezigt verbergen Om myn verliefde geest steets onvermoeit te tergen.
Daar gy gestaag, Mevrouw, uw wil en wensch geniet.
En ik, in tegendeel, maar hartzeer en verdriet.
Gy zegt my al te veel.
Maar laaten wy dit staaken.
Aanschouw twe minnaars, die in 't Konstpaleis vast blaaken Om de edele Prinses, die yder teer bemind.
Prins, erumédes, vol van moed, doch gantsch blind, wil, om Fenicia, met Aristinus, stryden.
Maar hianisba zal eer morgen hen bevryden, Vernoegen, ja 't gaat vast, voorzeker en gewis... GELANOR.
weet Aurôor, van uw geheimenis te spreeken?
dat s al raar!
'hoe ik 't wil overweegen, gelanor, hoe ik my noch meerder vind verleegen.
Ja myn verstand staat stil, in dit verwarde hof, en t brein begrypt geensins wat dit al zeggen wil.
Myn Heer, met uw verlof, ik moet die kaerel vraagen, die hier speeld voor Apol, waarom hy op zyn wagen niet door de lucht ryd.
wie naderd mynen troon?
Zyt gy 't alkmena?
Neen, t is Phaëton, myn zoon.
De tRIOMFEERENDE GELANOR.
Ben ik een hoerekind?
Ik ben de waereldschraager, jupyn, den blixemdraager.
Of anders wel gezeid Wat meen jy hier, Apol, myn zo te polle, neen!
Hier myn achtbaarbeid, door zulke snoode reën... GELANOR.
Gy voor een basterdzoon my hier zo stout te schelden, dat zal ik u terstond met myn rapier vergelden.
Zie daar, dat gaat er deur.. zo als Gelanor zyn degen trekt, veranderd het Tooneel, in een schoone zaal.
Wegis dien lompen gek.
Maar zacht, hoe komen wy zo ras in dit vertrek?
Door uwe dapperheid.
Die laat my nooit verlegen.
Maar 't spyt my evenwel dat ik hem, met myn degen, Geen knoopgat hebt gemaakt.
ELfDETOONEEL.
THIMANTES, ARISTINUS, GELANOR.
Al weer een and're gek.
Ik zal Hoe Digitized by google medeminnaars.
Hoewel, met hartenleed, myn Heer, u zulks ondekken.
Vaar voort, wil myn geduld, is t mooglyk, niet meer rekken.
Na dat Fenicia, kwam van zyn majesteit, die haar zyn laasten wil en meening had gezeid, dat zy niet langer zou weerstaan zyn groot vermoogen Maar vaardig maaken, om met Hianisbaas zoon, in t huuwelyk te treenen, in t aanzien van de goon.
Waar op dat zy terstond, ik kan 't u naauwlyks uiten, haar voort in haar vertrek alleenig op ging sluiten.
Zo dra ik t hoorde, kreeg ik voort een kwaad vermoën, die ik my naar t vertrek des konings voort ging spoën, Om aan zyn majesteit, dit alles voort te ontfouwen.
Zo dra hy t hoorde, vloog hy vol van mis vertrouwen Naar haare kamer, die hy dicht geslooten vond.
De vorst, hier door ontsteld, gebood ter zelve stond, In alleryl, de deur voort op de vloer te loopen, Terwyl hy beevende, reeds tussen vrees en hoopen, Zyn ongeluk voorzag, zo dra dit was geschied, Treed hy ter kamer in, maar ach!
wat zwaar verdriet, En doodsche schrik bevong zyn hart, op t felst bestreeden, als hy, op t leedekant, haar uitgestrekte leeden, sch roereloos en koud aanschouwde, t helder licht der straalende oogen, van haar vriendelyk gezigt, Geslooten, bleek en naar dat schoone aanminnig weezen, Waar op het purper rood zo heerelyk voor deezen, trots t gloeijend Vermiljoen, door t wit albaster scheen.
De koning, midderwyl, op t vinnigste bestreën Met droeve harteweê, op t dodelyk aanschouwen, kost, op dit droef gezigt, zyn traanen niet weërhouwen.
Fenicia, is dood?
Hoe word myn hart beklemd.
't schynt of my 't laauwe bloed door al myn adren stremd.
Ik laat my hangen, Heer, wyl ik eens ben gehangen Zo dit geen strikken zyn, om ons op nieuw te vangen.
ARISTINUS Myn ziel bestreeden, door veel druk en ongeneugd, zal nimmer, als door wraak, genieten haare vreugd, ja, gy zult 't my niet beletten, Schoon dat Fenicia is dood, om 't staal te wetten, Waar door hy, of ik zelf, haar volgen zal op 't spoor GELANOr.
Maar zo jy dit bedrog, met zinnen, door en door, ter degen eens beziet.
De vorst, die wil u spreeken.
Doch gy kund eerst, voor af, aan haar het laatste teken Bewyzen, daar zy lyd op t praalbed.
Wel aan, geef my derwaard heen.
Zo 't u geliefd, wy gaan.
Wat zal hier t end noch zyn van deez bedriegeryen?
Myn moed, zo 't langer duurd zou my wel licht ontglyen.
65 vyfde bedryf.
Het tooneel verbeeld een rouwzaal, alom met wapens bebangen.
In 't Verschiet staat een kostelyk Praalbed, daar het beeld van Fenicia op leid.
ARISTINUS, THIMANTES, GELANOR.
strekt, je daar Fenicia op t praalbed uitgerekt.
Wiens onverwachte dood aan t gantsche ryk verwynen, een droevig voorbeeld van elenden, na t verdwynen van haaren glans, die steets zo lieflyk plag te schynen, In volle heerlykheid, tot voordeel van dit ryk.
Gy kunt uw laatste pligt, terwyl ik ga, aan t lyk Bewyzen, moedig Prins.
Dood'lyke ongenuchten!
Fenicia, zyn dit myn bruilofts vruchten, Na zo veel arrebeid, prinsses?
Wreede trouw, die my uw glans ontroofd, door uwe dood.
O rouw!
O harte weê!
moest gy u t leeven neemen, Door vaders dwang, en my voor eeuwig gaan ontvreemen Van uw bezit, Mevrouw?
O dood, o wreede dood!
Die myn verdriet en pyn verdubbeld en vergroot.
Moet gy, in deezen staat, voor myn gezigt verschynen?
Waar is uw glans, die paerlen en robynen, Verduisterde, Prinses, gebleeven?
bleek en naar, En koud, als ys, is nu haar weezen, dat zo klaar, en vriend'lyk scheen voorheen met aangename straalen.
Hoe zal ik myne elende en harteweê bepaalen?
Hoe wreeken uwe dood?
ik ben geheel ontzind.
Maar zacht, wie naderd my, is t vyand, of is t vrind?
Neen, t is Fenicia, hoe!
zyt gy weër verreezen?
Dan is myn droeve ziel van rouw en smart geneezen.
uw vriendelyk gezigt Aanminnige Prinses, Verdoofd al s waerelds glans, ja, t blaakend zonnelicht, gy zyt myn morgenstar.
Myn Heer, waar zyn uw zinnen?
Hoe nu, wat zal dit zyn? arISTINUS.
Ik zal haar eeuwig minnen, lekanor, weest gerust, ik heb u wel verstaan, voor uw Prinses, voldaan, gy hebt uw pligt aan my.
zegt gy, geensins gelooven, ik moet al t geen ik zie, maar dit, gaat myn begrip en myn verstand te boven.
Ik zie hier t doode lyk van myn fenicia, op t praalbed uitgestrekt, wiens deugden, zonder ga, een spiegelende baak verstrekte in yders oogen.
Dit s waarheid, en geen schyn, waar door men word bedroogen.
't schort hem in de bol, 't Verstand is al van huis, zyn zinnen zyn op hol.
Is Fenicia, Gelanor, overleeden?
Myn Heer, wat zottigheid, ei!
kom toch tot de reden.
schoon gy haar lyk hier ziet.
Fenicia, die leefd, t is maar een valsche schyn, al t geen dat hier geschied, t zyn slimme streeken en bedriegelyke vonden, Om ons te plaagen, Heer, dat kunt gy wel doorgronden.
Zo leefd zy noch?
ARI Digitized by Google MEDEMINNAARS.
67 ARISTINUS.
Zo wil ik by haar gaan, En haar myn droeve smart en zuchten doen verstaan.
Maar, laaten wy dit lyk, met aandacht, eerst beoogen, zo scheid men, van naby, de waarheid van de loogen, Of zy het is, of niet.
Heer, myn nieuwsgierigheid, Is nu zo groot niet meer, zinds dat ik wierd misleid, En aan een dwarsbalk, van myn rustbed, vast bleef hangen Aan een vervloekte galg, doch gy kunt uw verlangen Gaan boeten, zo 't u lust, maar wacht u, Heer, dat gy, Geen strop krygt om uw hals, als ik kreeg, of het zy..... Maar, hianisbaas zoon komt mede herwaarts treeden, Om zyn Fenicia, verzeld met zwaarigheden.
Voor 't laast noch eens te zien.
CLORDIANUS, onder de naam van Erumédes, ARISTINUS, GELANOR.
Wat onverwachten slag!
wat doodelyke druk!
Kom ik hier nevens u, o moedig Prins, te aanschouwen?
wie kan, zonder zich van traanen nu te onthouwen, zyn oogen slaan op t lyk, of naderen t koud gebeent, Waar aan natuur haar glans, mildaadig, had verleend?
O onverwachte dood!
's wreede noodlots plaagen!
Moest zy, door t helsch vergif, de lenten haarer daagen Verkorten?
O onbedacht besluit!
Fenicia, myn schoone en waarde bruid, Waar is uw held'ren glans.... arISTINUS.
Haar glans heeft uitgescheenen.
Zo is die held're zon, voor eeuwig, dan verdweenen?
Zy heeft zich door t vergif, tot ons bederf bereid, ontrokken haaren glans, en zoete aanminnigheid, En zonder gy, of ik, haar daar voor kost bevryden.
't zal dan onnoodig zyn om haar bezit te stryden.
Maar laaten wy, vol moed, haar volgen op haar spoor.
Hebt gy haar ooit bemind?
Zo volg my, 'k ga u voor.
Wy storten hier by t lyk, myn Heer, vergeefsche traanen Wy moeten door t vergif die zelfde weg ons baanen, En ons, benevens haar, ontslaan van zorg en pyn.
Ik zal u voorgaan, prins, in 't drinken van 't fenyn, gy, volgt my, hebt gy moed.
Dat zyn te bitt're teugen Die ik, noch ook myn Heer in 't minstedeel niet meugen, neen, een glas met wyn, 't zy van een pint, of kan, Fris uit het vat getapt, daar houw ik beeter van.
Wat zegjer of, myn Heer?
Na zo veel ongelukken Die myn bedroefde ziel gestadig onderdrukken, en weet ik nauwlyks meender, of ik my zelf wel ken Gelanor, ach!
ik ben In dit verwarde hof.
wat zal ik van dit werk gelooven?
Gantsch raadeloos!
Wat zal ik zeggen, Heer, 't gaat myn verstand te boven.
Waar blyft het praalbed met... gelanoor.
Het tooneel veranderd, en verbeeld de elizeesche velden.
Dat s weer verdweenen, Heer.
Doch deeze plaats is net, ver jitzed by Google MEDEMINNAARS.
Vermaakelyk en schoon, na dat ik kan bemerken Maar, ik wou wel myn hart een weinigje versterken.
Terwyl dit Konstpaleis, zo vaak vertransformeert Is, dunkt my, drommels slegt, dat het niet eens verkeerd In zulk een plaats, myn Heer, al waar wat valt te buizen, doch, hoe 't hier gaat of niet, ik vind nooit van die huizen.
'k geloof, dat bacchusbroeder hier niet veel word bemind.
Zie daar, al weer wat nieuws en vreemds voor ons bekend.
ARISTINUS, GELANOR, DRIE GEESTEN, die deeze navolgende vaerzen zingen, onder 't geluit van bas en vioolen.
Geest.
In 't zalig dal wy nu herleeven, Alwaar wy eeuwig zyn bevryd.
Alle de Geesten gelyk, met bas en vioolen.
Van haat, nyd, twist, stryd, en duuren tyd, Wy zyn verblyd, juig!
juig!
Niets kan aan ons heil weërstreeven.
In dit gelommer, Weg aards gekommer, Wy zyn in vree.
Laat ons de goon, met vreugde looven.
Juig overluit, met bas en fluit.
Juig!
Juig, juig overluit, met bas en fluit.
70 de tRIOMFEERENDE juig!
Dit laatste vaers word van den beginnen af door alle drie de Geesten, met bas en vrouwen, gezongen.
GEESTEN.
In t zaalig dal wy nu herleeven, Alwaar wy eeuwig zyn bevryd.
Van haat, nyd, twist, stryd En duuren tyd, wy zyn verblyd, juig!
Juig juig!
overluit Met bas en fluit, juig!
Na 't tophouwden van de zang, word 'er een balet van Geesten gedanst.
Wat dunkt u daar af, Heer?
Geen vermaaklykheden, zyn voor my aangenaam, na zy is overleeden.
Maar zie, daar komt zy zelf, blymoedig onbevreesd.
Gelanor, 't kan niet zyn, dat zy... GELANOR.
Neen, 't is haar Geest, die hier, voor ons gezigt verschynt, om ons te plaagen, wyl yder daar in schept zyn lust en welbehaagen.
Geen drommel, noch zyn moër, heeft ooit voorheen bedacht Die kunsjes, die ons hier geschieden onverwacht.
ZES, digitized by google medeminnaars.
ARISTINUS, GELANOR, FENICIA, als een Geest, DRIE GEESTEN.
Vermaaklyk zielendal, op t sierelykst doorwossen Met bloemen veelderlei, beplant met mirthebossen, Daar t weeldrig pluimgediert, de schelle nachtegaal, met duizend stemmen, ons verkonden, door heur taal, Den lof der goden, met veel aangenaame klanken, En onder t dichte loof vast hup'len, langs de ranken der telgen, onder t groen van schaaduwryk geboomt, wyl langs een keigrond vast het klaare waater stroomd.
En langs de paaden van kamille heene vloeijen, en 't geurig bloemgewas, op 't lieffelykst, besproeijen, Die, bloeijende, verheugd, na deeze frissen dronk, op 't sierlykst bloozen, en weeze schieten lonk op lonk, als we, in haar beemden ons dus zelve gaan vermeijen, En daar malkanderen, met vriendlykheid, geleijen, Alwaar geen haat, of nyd in iemands boezem woond.
Hier word de waare deugd naar t leeven weezer gekroond, met de eeuwge lauwrekroon, door de opperste der gooden.
Het blinkend kroonengoud, is hier niet meer van nooden, hier leeven wy vernoegd, gerust en wel te vreën, Bevryd van s waerelds zorg en alle zwaarigheën.
De Blixemdraager heeft een yder in dit leeven, Door zyn voorzigtigheid, gelyke magt gegeeven, Geen vorstelyke glans, noch koninglyk sieraad, en maakt hier onderscheid, t leefd al in eenen staat, Ja, zonder arg of list, in deeze nietuwe wooning.
Een slaaf is hier zo veel geacht, als vorst of koning.
Maar wie verschynt ons daar?
FE 4 zea by google de tRIOMFEERENDE FENICIA.
't is myn priesterin o onverwachte vreugd!
ARISTINUS, GELANOR, FENICIA, ISMEENE, DRIE GEESTEN.
Myn waarde halsvrindin, geen grooter vreugd kost my na 't leeven ooit ontmoeten, als u, in 't zalig dal, benevens my te groeten.
myn zuster?
ja, zy is t.
Is dit Ismeene niet GELANOR.
Dat kan niet mooglyk zyn, myn Heer, gy zyt vergist.
Hoe droeskop of zy toch op deeze plaats wou komen?
zy is 't.
'k zeg and'remaal, GELANOR.
Gy zult voorzeker droomen.
Wyl t leeven, zonder u, my baarde smart en pyn, ik, door een zelfden drank, mevrouw, by u verschyn.
Ja, 't is Ismeene zelf, haar spraak heeft haar verraaden.
ELANOR.
ik gevoel myn hart met bange schrik belaaden.
Hoe, drommel, komt zy hier?
Nu zou ik haast geloof aan toveryen slaan, Die ik nooit heb geloofd, want deeze wond're dingen, Die hier gebeuren, Heer, zyn, voor de stervelingen, Gantsch onbegrypelyk, isme hier, die gy Liet in Dalmatien!
Ja, van die tyd, Mevrouw, dat Polidoor my schaakte, en ik, voor Priesterin, in Pallas tempel raakte, Daar Digitized by MEDEMINNAARS.
Daar ik me Elize noemde, en, naar een korten tyd, tot liefde wierd verrukt, door hem.... o hoon!
Moest gy, door uw gezigt, myn harte dan bekooren?
Wie heeft uw hart bekoord?
Laat, zyn naam my hooren.