floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Om in geen nieuw verdriet Te comen, Hans k’en wil: ten is myn Vercken niet.
t’Is sekerlijck myn Heer Dros.
Gy sout my eer doen weten Geloof te geven aen de duysent Iaers Propheten.
Terwyl gy niet en wilt soo is het Vercken myn: Myn Heer, oft ick, die moet daer Eygenaer van syn.
Waer t’Vercken niet gheplackt ick sou my laeten seggen, Hans.
Die sullen met den Nacht in’t Verckens Bedde legghen: Gy wetet aen Mevrouw die saeyt de Laeckens vol.
De waerheyt valt oock wel uyt eenen Loter-bol Ick lacher selver om, al geckende te hooren Het selve daer in’t wys ick plachte my te stooren Maer ben het nu ghevvoon: een Vrou die volght haer vvil, Dat daeghs haer Kaeck beplackt, beplackt Snachts mynen Bil: Soo com ick uyt het Bosch niet leegh noch ongheloovert.
Is dat het selve Swyn soo is het dan Betoovert?
Het is geschildert Heer Dros.
Geschildert?
Ia ick ben’t Die’t heb’ gheschildert, en nochtans voor Schilder niet bekent.
THOOM Thoom.
VVAt hebde dan myn Vrouw beschildert om te maecken, Dat ick oft niemandt sou daer achter connen raecken THEUN Theun.
HEer Drossaert seght hoe schickt ghy’t met de Guld’ te doen, Hans.
Dat sal wel wesen Theun en met een goedt fatsoen Theun.
Soo spreeckter Hans dan veur.
HEYL SAN BYKOMINGH.
JAe seker sonder faelen Heyl.
Ick vreesden Theun dat gy voor’t Vercken sout betaelen.
Wel Sanneken myn Lief ick was om u in’t gat San.
Ick heb om mynen Thoom myn lyen oock gehadt Hans.
Hoort Vrienden in het cort den Drossaert die sal gheven, Het Vercken om daer van met vrolyckheyt te Leven Myn Heer die is te vreen?
Doet soo gy dat verstaet Hans.
Comt helpt my datmen t’Svvyn hier daedelijck dooden laet.
DROSTIN CARLO BYKOMINGH.
HOe Singht en Danst dat Volck sy schynen uyt gelaeten, Oft alree Kermis vvaer Dros.
Och Hans vveet soo te praeten.
Hy maeckt de Boeren vvys, en my had’ ick geloof Dat hy ons Vercken vveet en dat hy dien roof Gedaen heeft om dat ick syn Boogh en Blaes dry Daghen, Onthiel: Drostin.
Van uwe Schult soo comen u de plaegen Geloofde Hans dan niet?
en ick geloovet wel Die hem ontgecken sou moest gauw en vvonder snel Van inval en begryp van andere verschillen Dros.
Het Vercken comt ick hoor’t dat sy hier brenghen vvillen, Met svverte placken, en ons Vercken vvas heel gaef.
ALLE met het Vercken BYKOMINGH.
Alle samen.
HY Viva Drossaert jae u Vercken dat is braef, Hans.
Sa Slegher valter aen, t’is langh ghenoegh bedonghen, Om t’Vercken van slagh, te slaen met Kromme-spronghen: Vat aen vat aen hy comt seer lichtelijck te spae Die vanden Boere Geck moet wachten de GHENAE.
LIEFDE DOET SORGHE G. OGIER.
DE AMSTERDAMSCHE DRAGONNADE.
TE AMSTERDAM,           Gedrukt voor het KUNSTGENOOTSCHAP, énte bekomen by de Erven van J. LESCAILJE, énz.
DENEdelen Achtbaaren Heere GERARD van PAPENBROEK, Oud Schépen der Stad AMSTERDAM.
EDELE ACHTBAARE HEER, WY neemen de vryheid van Uw Ed.
dit Tooneelwérkje met alle schuldige eerbiedigheid op te draagen; daar toe aangedreeven door de bekénde zucht, én achting, die zy heeft voor alle prysselyke Kunsten én Weetenschappen; eenen trek haar aangeërft door haare loffelyke Voorvaderen, die schoon in aanzien én rang gesteegen boven de gemeente, échter hunnen yver by alle voorvallende gelégenhéden lieten blyken én uitschynen in het koesteren deezer zinlykhéden; waar onder de laagste plaats niet hadden de Hémelsche gaaven der Poëzy, van hen met allen lust én onvermoeiden vlyt gehandhaaft én beschérmt; zo dat’er onder hen gevonden wierden, die den dégen én de pén met éven grooten lóf voerden.
Van wélke zaak, als t’over bekénd, wy geen wydtloopig gewag zullen maaken, om dat édeler pennen deezen lóf én wélverdienden roem met meêr bevalligheid, én sierlykheid van wél zeggen hebben uitgedrukt.
Hier by komt dat de Heer PHILIP VAN PAPENBROEK, Vader uwer Ed.
Achtb., niet alleen in de zélve liefde zich loffelyk oeffende; maar ook ons Kunstgenootschap NIL VOLENTIBUS ARDUUM, de eere deed van een Lid daar van te zyn.
Waarom wy ons te krachtiger, ook door eenig récht, bewoogen vinden Uw Ed.
Achtbaarheid te verzoeken, dat zy zich gewaerdige dit kleene stuk, door Léden van ’t zélve Kunstgenootschap uitgewérkt, én in ’t licht gebragt, onder haar gunst én beschérming te neemen; by wélk verzoek wy met eenen onze gereede dienstvaerdigheid aenbieden, én blyven Edele Achtbaare Heer, Uw Ed.
Achtbaarheids Ootmoedige Dienaars, Onder den naam van NIL VOLÉNTIBUS ARDUUM.
Amsterdam, den 31en.
van December, 1713.
KNYPAART, Weeuwenaar, Vader van Karel.
GRIET, Dienstmeid JÓRDEN, Knécht } van Knypaart.
FLIP, Knécht van Karel.
GOEDAART, Vader van Izabelle.
KAREL, Zoon van Knypaart, verloofd aan Izabelle.
IZABELLE, Dóchter van Goedaart, verloofd aan Karel.
KATRYN, Kamenier van Izabelle.
HOENDERSCHRIK, SANSQUARTIER, BREEKAL, DONDERVÉLD, BLIKSEMSTEIN, }}} Dragonders.
ELF ANDERE DRAGONDERS.
HAUTBOIS, TROMMELSLAGER, énz.
Het Tooneel verbeeld, in het Eerste Bedryf, de buurt én hethuis van Knypaart.
In het Twéde, de kamer van Izabelle inGoedaarts huis.
En in het Dérde, eene ruime zaal vanonder tot boven beschildert, in het huis van Knypaart.
De Geschiedenis van het Blyspél begind voor denmiddag, én eindigd ’s avonds.
DEAMSTERDAMSCHEDRAGONNADE.
KNYPAART, GRIET, JÓRDEN.
KNYPAART.
JE moet wél op ’t huis passen, Griet, én de deur vast toegeslooten houwen.
En de vénsters ook, men Heer, je meugt je ’er gerust op vertrouwen.
En jy, pas op de stal; de boer komt daatelyk met hooi, Maak dat ’er niet een bryzeltje van wég raakt.
JÓRDEN.
Sinjeur dat was gien rooi.
Maar zellen jouw paerden gien haver hebben?
Wie het zen leeven!
Schélm!
ik heb ’er veur acht dagen nog twé handen vol gegeeven; Dóch ’k heb nou een milde bui, geef’er flus elk nóch een handje vol.
Maar maak dat je ze zélf niet opvreet!
Wel Sinjeur, wordje dol?
Mienje dat alle ménschen zo gulzig as jy, en jouws gelyken bennen?
Wat zég je schóft?
Ik zég, dat je me béter behoorde te kennen.
Maar gantsch bloed!
ik dócht om jouw hoenders én kalkoenen niet.
Belief je veur zeemel én karremélk wat géld te laeten an onze Griet, Ze hebben sunts veertien dagen niet ien korrel mier te eeten.
Jaagze op ’t bleekvéld, én laat ze heur bast vol wurmpjes én gras vreeten.
Gendag, Sinjeur.
GRIET, KNYPAART.
MAar jémeni, Sinjeur, wat binje ook puntig opgeschikt!
Ik loof waarachtig, dat’et aanstaande hylik van jouw zeun je zo verkwikt, Dat je jou zélf inbeeldt dat je ook zélt gaen trouwen: Want zulken optooisel ruikt duivekaters nae de vrouwen.
Na de vrouwen?
Jou varken, waarom doeje zulken inpertinenten vraag?
Wel Sinjeur, vergeef my die, ik pardonneer jou het varken ook graag.
Maar spreek ik wat vry, Sinjeur, wil my veréxcuzeeren: Want al wierd je nóch iens kwaed, je bent al te oud om te procureeren.
Wél, wie heeft ooit stouter én onbeschaamder pluggin gekénd!
Myn Overgrootvaâr, gelyk myn vader, was zo een vigoureuse vént, Dat hy in zyn vyf en zéventigste jaar trouwde met myn zalige moeder, Een maagd van acht en tachtig, toen ze in de kraam kwam van myn broeder.
Wel jémeni, men Heer!
Al loof ik ’t niet, ’t zyn mirak’len die je me zégt!
Brus in huis snapster; pas op de handen van de boer, én van de knécht.
O Kupido, Kupido, hoe komje my dus schandig uit te stryken!
De Wanhebbelyke liefde van Joost, is by de myne niet te vergelyken!
O Izabelle, Izabelle!
lief bruidtje van myn eenigste zoon, Hoe belét je me ’s nachts het slaapen schoon bakkesje idoon!
Och waarom deed ik jou veur myn zélf niet ten huuwelyk vraagen?
Ligt had jouw vader Goedaart my de koop wél toegeslagen.
Maar hoe stél ik het nou om jou te krygen in myn gewout?
Je houdt ligt van wat jongs, én ik wordt thans al vry wat oud; Ik ben evenwél jeugdig genoeg om nóch eens te paaren.
Alles zou wel gaan, wist ik het zo met myn zoon te klaaren, Dat ik hem eene and’re vryster opspoorde; daar zyn’er wél meer.
En wil hy niet, zénd ik hem na Groenland om een blaauwe Beer.
FLIP, KNYPAART.
FLIP.
,, MYn Meester moest ik hier voor ’t huis van Goedaart verwachten.
,, Maar wat doet die gryze schuddeból daar?
Hy ’s in diepe gedachten, ,, En praat by zen zélf.
Ik verbérg me, én hoor wat hy zeidt.
Kort beraad, goed beraad; ’k voel dat Kupido veur my pleit.
Myn zoon neem het wél óf kwaalyk, ik zal my verkloeken Zyn huuwelyk te breeken, én zyn Bruid veur my verzoeken.
En waarom zou ik niet?
het hémd is nader als de rók: Ik ben fiks op myn kooten, én ik gaa nóch récht, zonder stók.
Myn Aapeteeker Kusiffle, toen ik my lést deed klisteeren, Zei dat men my niet ouwer dan op veertig jaar zou takseeren.
,, Dat ’s geen wonder: want hy zag je sléchts deur een leere zak.
Myn ooren tuiten my, als óf men érgens van my sprak.
Ligt is het in ’t huis van myne allerschoonste fyne paerel.
Dat ’s gang.
,, Wat droes!
Het is waarachtig de Vader van Karel!
Wat duiker doet die kaerel hier te spionneeren veur Goedaarts huis?
,, Hy ziet me; maar my niet kennende, zal ik hem knippen als een luis.
Dag vriendschap.
Wel dat zyn al raare, én familjaare komplimenten!
Spreek, bénje uit deeze stad van daan?
spreek, vént der vénten!
Antwoord je me niet?
Wel neen ik, Monsieur, ik bén in deeze stad.
Wél gezégd!
,, Hy ’s uit het dolhuis gebrooken!
’k Heb jouw meining gevat.
In deeze stad?
Maar zou je dat wél durven met valsche eeden Bevéstigen?
Wél neen ik, Monsieur, dat waar buiten réden: Ik zweer men leeven niet, ik ben heel fyn menist.
Maar zég me eens, lebbige bestevaar, ’t geen ik gaerne wist.
Zou je my kunnen hélpen aan iet dat ik hier kom zoeken?
Wél wat zoek je tóch?
Ja gaauwert, je zoekt my te verkloeken.
Je bént wél drommels nieuwsgierig; maar ik ben niet zo gék Om het jou te zeggen.
De droes breekje de nék.
VYFDE TOONEELKNYPAART, GOEDAART; FLIP, ter zyden.
KNYPAART, hoestende.
HEm, hem.
Heer Goedaart, ik wénschje veel geruste dagen.
GOEDAART.
Beliefje niet in te treên?
Neen, ik kan je de zaak hier wel veurdraagen.
Je hebt my gisteren jouw Dóchter veur myn zoon ten huuwelyk beloofd; Maar deeze nacht zyn my zo veel reflectien gewaaid deur het hoofd, Dewelke in myn verstand zodaanige influentien verwekken, Dat ik u permissie verzoek, om ’t gegeevene woord weêr in te trekken.
Wél hoe, myn Heer Knypaart, my zulk een affront aan te doen?
Heb ik zulks aan een vrind verdiend?
Gantsch niet: dat waar geen fatsoen.
Dieshalven, om kort te gaan, én u niet te versteuren, Vraag ik haar voor my zélf tot vrouw, mag me dat luk gébeuren.
* FLIP.
,, O verraader van jouw zoon!
Dat vind ik wel wanschikkelyk én vreemd: Izabelle is aan Karel verloofd; én ik verstaa ook dat hy ze neemt.
Maar ik heb suffisante rédenen, die jy niet zult versmyten.
,, Jaa rédenen zat.
Die geen tanden meer heeft om te byten, ,, Zoekt altyd na jong én mals vleis.
Dat schynt allegaâr wél; Maar wie blyft hier bórg, dat je ligt op een sprong, op een stél, t’ Avond óf mórgen niet weêr verändert, én dat zou ik niet veelen.
Wie bórg?
wél myn woord.
En wat kan het jou verscheelen, Of ik haar trouw, óf myn zoon?
Is dat niet éven goed veur jou?
Ja; maar ik weet dat het veur de Bruid drommels veel verscheelen zouw.
Wel hoor, is het géld béter bórg als myn woord, laat eens kyken.
En óf jouw Zoon al afstond, én het kon myn Dóchter niet gelyken?
’t is een gehoorzaam kind, én ik heb zulken vleijende tong ... Dat ... maar proposeer sléchts iet tot jouw securiteit.
zo op een sprong?
Zo zag ik het liefst.
Je moet een Notariale Acte passeeren, Dat, zo je aan jouw woordt en trouwbelóften kwamt te mankeeren, Dat je my, tot rouwkoop, vyf duizend guldens kontant betaalen zult... KNYPAART.
’t Is een rykmans kapitaal!
Onder condemnatie als wettelyke schuld.
Mids, dat, zo jy ’er ook uitscheidt, jy in die zélve boete zult vervallen.
Daar ’s jou meer aan gelégen als my.
Dat is niet met allen.
we zullen ons reciproquelyk verbinden Notariaal.
Daar is myn hand.
,, De koop is geslooten; hier ’s geen ander verhaal Dan myn meester te vinden.
GOEDAART, KNYPAART.
MIds dat, kom jy eerst te stérven Zonder kinders by haar, zy de hélft van al jouw goed zal érven.
De hélft!
wél waar van zou ik daar naa dan van leeven?
Wat heb je van doen als je dood bent?
Dat ’s ook waar.
Kom, dit staa ik je toe.
Maar aan myn géld niet te raaken dan zés maanden naa myn verscheijen.
’t Is meer gebeurd, dat iemand opstondt, die men na ’t graf wilde leijen.
Ik beloof ’t je; maar omdat myn Zoon, Dragonder Kapitein, Alle dagen verwacht wordt, zal ’et jou, zo ik vermein, Niet onaangenaam weezen de bruilóft zo lang te verschuiven.
Neen tóch niet; maar we kunnen évenwél t’avond een boutje kluiven, En ’t huuwelyk tot mynent sluiten.
Dat voegt ommers béter hier.
’t Is ’t gebruik wél; maar ik verzoek ’t zo: élk zoent zen wyf op zyn manier.
Ik zal myn Bruid dan t’avond met een sleetje komen afhaalen.
Verstaa je ’t zo, fiat: ik zal dan, zonder te draalen Binnen een quartier uurs tot Notaris Lekkerbékje by je zyn, Terwyl jy ons Kontract doet minuteeren.
Verlaatje op myn.
KNYPAART, KAREL.
NOu ben ik eerst lukkig, én buiten al myn verdrieten!
Wat vreugd, wat vermaak zal ik by zo een Engeltje genieten!
Kanaalje, achterklappers, lasteraars van zulk een eerlyk man, Als myn Vader is, te beschuldigen?
Wat is’er Karel?
waar spreekje van?
Neen, hy is te wys, om aan zulk een zotterny te dénken, Veel minder te doen.
Zal jy zyn eer dus krénken?...
hoor je me niet?
ik hadje niet gezien!
Wordt’er kwaalyk van ons gesprooken?
Een deel impertinente liên, Die uitstrooijen dat jy, een man van zés en zéstig jaaren, Die aan’t graveel én ’t podagra vast is, nóch weêr zoudt willen paaren.
is ’t anders niet?
Hoe Vader!
is dat by jou dan niet met al?
Ik, die het tégendeel weet, dat ik dit affront verdraagen zal?
Neen Vader, ’k heb u te lief, om, zonder wraak, daar over heen te stappen.
Wel wie heeft jou geordonneerd, dat jy dus van my zult snappen?
Wie anders, dan uw eigen belang, onze eer, én uw respéct?
Hoe heb ik ’t?
Ik loof waarachtig dat de jongen met my gékt!
Hoor, ik verbiedje op ongenade... zie daar, óf’t zal hier honden!
Maar, dat het belachchelykste van alles wordt bevonden, Is, dat ze zeggen dat je zo vér van verstand zyt beroofd, Dat je Izabelle voor u zélf verzoekt, die je aan my hebt verloofd.
Ze zeggen de waarheid; voor my zélf, én voor geen ander.
’t Is dollemans klap, zeid ik; myn Vader is te schrander, En te goedaardig voor zyn Zoon; óf kwam hem een zótheid aan, Dat hy geen meisje van achttien jaaren op zou slaan.
Ik verlies het geduld, én kan my niet bedwingen.
Geloof het óf niet; maar je zult myn Bruilóftsdicht hooren zingen Zo haast de Kapitein der Dragonders, de Broêr van myn’ Bruid, Die van daag komen moet, hier is, én met ons het huuwelyk sluit.
Voor de rést zulje jou wachten Izabelle te zien óf te genaaken, Of ik zelje op myn... hem, hem, ontérven én Steêkind maaken.
FLIP, KAREL.
MYn Heer, ik heb je lang gewacht, én ’k ben bly dat ik je hier vind.
Och Flip!
... FLIP.
Ja, als je my van doen hebt ben ik jouw béste vrind.
Maar ik zie wél, je hebt de tyding al wég, die ik je meende te bréngen.
Och Flip, ik liet me liever verwurgen als dat huuwelyk te gehéngen.
De liefde is wel zwak, die voor zulk een gehoorzaamheid zwicht.
Maar zou ’t wél moogelyk zyn, dat Goedaart zyn eer én plicht Dus zou vergeeten, én zyn gegeeven woord weêr in den hals haalen?
Ik heb het zélver gehoord.
Ik kan myn gramschap niet bepaalen!
En komt Izabelle dit te hooren, ze doorsteekt haar zélv’ ligt wél!
Zy dient het éven gaauw te weeten: want ze heeft de hoofdról in ’t Spél.
Neen, geloof my, laat die kwaade tyding van ons niet komen.
Wy moeten hier zélf redding maaken.
Heb je iets veurgenomen, Ontdék het my sléchts; ik ben zo goed als een Procureur Van kwaade zaaken, én réd my over al loffelyk deur: Hoe disperaater wérk voor my, hoe liever; je hebt maar te spreeken.
Wil ik jouw Vaârs huis, óf dat van jouw Bruidsvaâr, in de brand steeken?
Wel schélm!
wat doller gedachten?
Ik word duivels getémteerd Van een duivelsche glorie, die my nacht én dag troebleert Om een eeuwige roem te behaalen voor myn stérven.
Hoe komt het, dat ’er zulke zotte fantazyen door jouw harssens zwérven?
Dat weet ik zélf niet; maar ik voel zo iets, ik weet niet wat, Om in de waereld een naam te verkrygen, al was ’t door galg óf rad, Sints dat ik met leezen myn kóp heb gebrooken Van dien Héld, die Dianaas Témpel in de brand heeft gestooken.
En hier vind ik schoone stóf tot glorie, door wraak.
Of wilje dat ik, als Paris, jouw schoone Hélena ontschaak.
Laat my sléchts omspringen met deeze schrokkige Paaijen, Die zich verbonden hebben, om je Izabelle te ontdraaijen.
Spreek met meer respéct van hén, óf ik breekje den hals.
Pardonneer ’t aan myn glorie: want die maakt my als de duivel zo vals.
Ik loof waarachtig dat ik uit édel Spaansbloed bén gesprooten.
Zwyg: gints komt Goedaart; laat ik hooren óf ’t zo vast is beslooten; Maar kom ten eersten weêr hier, én bedénk een goede raad, Om my te hélpen, zo hy me in myn wanhoop verlaat.
KAREL, GOEDAART.
ACh, myn Heer!
kan ik die droevige tyding gelooven, Dat gy my van uw kind, van myn leeven, wilt berooven?
Wat zal ik je zeggen, Karel?
’t Is me van harten leed.
Ik had myn woord aan je Vader, niet aan jou, gegeeven, gelyk je weet: Hy heeft het zyne weêr ingetrokken, hem moet je ’t wyten.
Ach, Heer Goedaart!
wil de daad van uw naam niet versmyten.
Heb médedoogen met uw Dóchter, met my, uw aangenomen zoon.
Uw Vader heeft haar ten huuwelyk verzócht, ik heb ze hem niet aangeboôn.
Wat kan ik hier in doen?
Ik bid u om ons beider liefde, én leeven, Is het in uwe magt niet, om my uw Dóchter te geeven, Dat gy niet toelaat dat zy met myn vader trouwt, Daar zyn and’re braave minnaars; hy is oud én koud, En Izabelle jong genoeg, om een schoon, ryk jongman af te wachten.
Ja maar, die vyf duizend guldens speelen niet in jouw gedachten, Die ik betaalen moet, achtervólgens ons gemaakt accoord, Dat wy zo straks ondertékend hebben, indien ik myn woord Niet gestand doe.
Myn Heer, ik zal u die som betaalen Uit myne erffenis, zo haast de dood myn Vader komt te haalen.
Je begeert zyn stérven niet, neen; maar je wout dat ik ’t géld reeds had.
Ik wénsch myn Vader geen kwaad; gy hebt myn zeggen al te stréng opgevat.
Maar vergeef het aan myn’ liefde, myn Heer, gy kunt ligt dénken... GOEDAART.
Ja tóch, dat jouw Vader je dat geld niet zal schénken By zen leevendig lyf: want hy is met my verbonden door dat geschrift.
Myn liefste Heer Goedaart, dat gy wist met wélk een teedre drift Dat ik u bemind heb, sédert myne onnoz’le en jonge jaaren, Toen Izabelle én ik nóch kleen, én buurkinderen waaren; Van die tyd af, heb ik, door al uw vriendlyk onthaal, U aangezien als myn eigen Vader, én wénschte duizend maal Liever by u, dan by myn Vader, die my altyd lief had, te woonen.
,, Ik bekén dat die jongman my groote genégenheid komt betoonen!
Laat niet toe, myn Heer, dat uw Dóchter, nóch ik, in wanhoop geraak’.
Ik kan ze jou niet geeven, Karel, én dit ’s een afgedaane zaak.
Ik zal my échter de eer geeven haar flus af te komen haalen, Om haar ter Schouwburg te geleiden.
Daar hoef je niet na te taalen.
Zy heeft nu hoogwigtig belét: ook is zy van deeze nacht Onpasselyk geworden, zo dat ze je niet verwacht.
Wordt my, door uw strafheid, dan ook ’t geluk van haar te zien, benoomen?
Ik verwacht myn zoon de Dragonder, die alle uuren t’huis moet komen.
Ten minsten beloofme dan dat Izabelle niet met myn Vader trouwen zal.
Ik verwacht myn Dragonder, zég ik, én ik beloof je... niet met al.
SChoone troost voor een Bruigom!
én je schynt blyër als veur deezen, Myn Heer, én ik zie de vrolykheid uit jouw weezen.
Je bént deur die saamenspraak wel grouwelyk gesticht?
Myn zaaken zyn niet verärgerd.
Ja, je hebt drommels veel verricht.
Ik zou hem zékerlyk hebben kunnen ompraaten, Zonder dat rouwkoopscontract van duizend Dukaaten.
Wel ja tóch!
weet ik ’t niet?
Ei lieve, Goedaart is mal.
Ik verwacht myn Dragonder, én ik beloof je... niemendal.
Wat middel?
Och had ik dit wérk met een ander te besléchten?
Ik zou hem... FLIP.
Wat afróssen, óf om de Bruid in duwél véchten.
Hoor, daar zyn midd’len wélker uitvoering niet naar de mutsaart ruikt.
Myn zoete Flip, zo je jouw verstand, hier tót myn hulp, gebruikt, Ik zal je zo lief hebben, dat, zie ik je eens weêr beschonken... FLIP.
Pardonneerme, myn Heer, ik word myn leeven niet dronken: Maar onthouw evenwél jouw beloften: wie weet wat ’er kan geschiên?
En daarenboven beloof ik je, kan je myn Vader een kans af zien, En zyn huuwelyk omstooten, honderd Dukatonnen in speetsie.
O, myn Heer!
ik bén niet geintresseerd; maar je spreekt met discreetsie.
Wat zou men in deezen bedroefden tyd, om zo veel splint, niet doen?
Jouw Vader zélf zal my hier in moeten hélpen, én met fatsoen, Al zoud ik hem ook: want hy is gierig, de hélft van ’t géld verëeren.
Maar, zégme eens, eer hy jou flus kwam te quiteeren, Hadje hem al de inpertinéntie van zyn inpertinént besluit Wel veur oogen gestéld?
Voorzéker.
Maar hy scholdt my wat uit, Toen ik zei, dat ik hem dit zót huuwelyk wél zou belétten.
En heeft dit niets geholpen?
Ik zal het hem betaald zétten, Dien róttigen róchchelaar, die, zonder jouw verlóf, Wil trouwen, én nóch met jouw Bruid!
Dit’s al te gróf.
Ként hy den geprétendeerden Schoonbroêr?
Niet, by myn weeten.
My ként hy althans niet.
Is de hond altyd op zyn tas gezéten?
Hy’s gieriger als ooit.
’k Moet zien óf ik Goedaart spreeken kan, En myn Neef den Dragonder.
Zég je my’er niet meer van?
Neen; maar wy zullen ons Spél in drie bedryven verdeelen; En mislukt het ons, in het twéde Deel tót Goedaarts meê te speelen, Zal ik niet leedig zyn; maar bereiden alles voor het laatste Bedryf, Waar in ik geen ról neem van een loogenagtig oud wyf.
Mids dat ik eerst van jouw Dukatonnen zie, voel, én hoor klinken.
De leepelklók klépt in myn kroeg; gaa jy t’huis by jouw Vaartje binken, En kom, daar naa, byme.
Beloofje me dat alles wél uitvallen zal?
Ik verwacht myn Dragonder, én ik beloofje... niemendal.
TWÉDE BEDRYF.
IZABELLE, KATRYN.
O neen, myn lieve Katryn, ik heb zulk een téder gevoelen Van myn Karels liefde, dat zyn brand nimmer zal verkoelen, Al was het twintig jaar naa zyn natuurlyke dood.
Twintig jaar naa zyn dood?
ja die dat looft, is wél een groote malloot.
Ik kén het humeur van de mans.
Och lieve Jufvrouw, wat zouwen Wy lukkig zyn, duurde haar liefde sléchts drie maanden naa het trouwen?
En nóch minder, geloof ik, wat men ook van zyne onstandvastigheid, kwaadaardig heeft verbreid.
Hy heeft zo hoog gezwooren my eeuwig te beminnen, Dat ik niet twyffel óf hy meent het mét ziel én zinnen.
Ja Meenen leid by Kortryk: ik zég van Karel juist geen kwaad; Maar hoe dat ’et meerendeels met de vryers gaat.
Ze zyn zo heet als vuur in haar vryënde liefkoozeryen; Dóch drie óf vier weeken getrouwd, laaten ze ’t hachje glyen, En worden zo koud als ys.
ze zyn ons zo haast moê!
Vraag het eens aan getrouwde vrouwen.
Katryn, houw je mond toe: Want ik zou nooit trouwen, dan om altyd gelukkig te leeven.
De béste dagen die de Fórtuin aan jonge dóchters kan geeven, Zyn, dieze genieten eenigen tyd voor, én kort naa den Bruilóftsdag: Dan worden ze opgepast, gediend met diep ontzag.
Men maakt gezélschap van allerlei plaizieren, Men houdt Bal, stil, én open bezoek, de Bruid ziet haar vieren, Wanneer ze door den Bruigom, als een Gilde ós, wordt omgeleid By haar, én by zyn vrienden, ’t is overal zoetigheid Zonder verdriet.
Men doet in den Schouwburg de logies huuren Van ’t Schaapen én ’t Kalv’ren hók, daar geen konfituuren Nóch and’re lekkernyen ontbreeken; men is daar zo vrank én vry In ’t zoenen én stoeijen als in ’t Oesterhuis.
Maar, wat voegje ’er al by!
Byvoegen, Jufvrouw?
Ja mogt ik het allegaar zéggen... Maar ik zal liever den vinger op den mond léggen.
Dat is ook bést: want ik voor my, vind het zeer kwaad Voor jong vólk, dat met zulk een inzicht in de Komedie gaat, En dat men aldus der aanschouweren aandacht komt te verstooren.
Och, weinige gaan’er om na het Spél te hooren; Maar komen meest als ’t half gedaan is, én zienze eens na ’t Tooneel, Dat is als ’er gedanst wordt; zo dat ze zich zélf, geheel Tót een bespóttelyk spéktakel van fatsoenelyke ménschen Ten toon stellen, die ’er vaak uit de Schouwburg wénschen, Terwyl ze oorzaak geeven tót het vuil spreeken van ’t gemeen.
’t Past niet aan braave burgers dóchters dus haar respéct te vertreên.
Ik, voor my, tracht, zo veel ik kan, diergelyken opspraak te vermyden: En Juffers, die in den bak gaan zitten, kunnen zich daar van bevryden.
Hebje die konditie veur van daag met Karel ook zo gemaakt?
Wél duidelyk.
Maar me dunkt dat jouw tong vry lós aan ’t snappen geraakt.
Dat ik wél weet, Jufvrouw; én wyl we van deeze materie praaten, Moet ik je eens een gedicht, op deeze stóf gerymd, leezen laaten.
Wél Katryn!
Hoe kom jy hier aan?