floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Dat ’s best, want hier moet van noot de deugt gemaekt zijn; ’k Loof dat jou sinnen weer van jalosy geraekt zijn: Wat schort ’er weer, seg Beest: wat is ’er weer geschiet, Segt grimmer, dronken sot, seg swyn, seg Vrous verdriet?
Doet open ’k heb soo veel als ghy daer in te seggen.
Gy ik wou dat gy my dat eens uyt wou leggen: Maer siet doch eens die Hoer, dat Schotbeest, siet die Hex, Die heeft al eevenwel noch al het meeste bex.
Och ja s’heeft noch gelijk, maer ik sweer.... Ang.
Ik segh doet open George.
Gy sult dien Hoeren tocht vry dierder nu bekoopen.
Siet eens die broetse hen, die haer soo licht laet treen, Ang.
Om dat men met jou Neef daer ginder soo wat heen, Een uurtjen of een half versmachtend’ van de swoelte Van sulk een heeten dag vermaeklijk inde koelte Eens s’avonts wand’len gaet, wel wat een groote saek!
Ia wand’len ook en in de koelten om vermaek: Wel nouw Madam Madam putaine j’ hebt gewandelt, ’k Loof datje menigh schoon discours hebt afgehandelt: ’t Is recht koel wandeling je hebt dat wel bedacht, Want ’t is een uur of dry omtrent naer midder nacht: ’t Is apparent, jy hebt dat treflijk wel gevonden.
’k Meen dat jou Vader daer ik Piet heb om gesonden Dat anders sal verstaen.
Clauditje wel wat nouw?
Mevrou spreekt nu eens schoon, of licht de gek eens wouw Daer meer naer luysteren Ang.
Ey George laet eens loopen Al jou quaen achter docht en doet de deur toch open, Want seker ’t is al heus en eerlijk toe gegaen, Mijn Heer jou Neef heeft my in ’t minst geen quaet gedaen.
’t Is maer jou suffery die jou dat ingebeelt heyt.
Ia ’k heb dat wel gesien, dat jou dat niet verveelt heyt.
O Angelet!
ik heb gesien al jou gebruy En daerom heb ik om die eerlijke Luy Jou Vader en Mevrouw jou eerb’re Moer gesonden.
Och George wel dan ben ik immer glat geschonden; Soo jy mijn eer bemint soo bid ik laet my in, Ik sweer dat ikje noyt in onse echte min Van wie ’t ook is weer sal verongelijken laten George.
Wel soo bekenje dan, dat ’er wat meer als praten By jou is om gegaen: Ang.
Maer ’t sal niet meer geschien; George.
Maer een maekt alsoo wel een Hooren beest als tien; Wat bruyt het my nu offer vijftigh komen veteren.
Och George laet my in ik sal me seker beteren, George.
Iy, ja jou beteren j’y, Ang.
Ia by den Hont zyn ziel.
Ie leven niet jou Swijn, je bent te kort van hiel.
Ey George doet om mijn eerelijke Ouwers.
Als zatje schrylings op een Fransche Kok sijn schouwers, En datje schoonder als een jongen Exster song, En datje als een Vloy op heete kolen sprong, Soo sulje my soo zot niet in de keuvel preken.
Wel boosen Duyvel ’k gae my selven dan doorsteken; Ik wil niet overtuygt voor Vaer en Moeder staen.
En datje meent jou Fiel datje dan vry sult gaen: O neen, want elk die weet hoeje met me geleeft hebt; En hoeje selver eerst de Hoeren aengekleeft hebt; En soo hebje my eerst tot dese val gebrocht, Dan sal mijn Heer de Schouts gerechten achter docht, Dees moort alleen op jou, en niemand anders houwen; Daar dat’s de hant aen ’t werk ik sal ’er ’t Mes indouwen.
O George, ach!
Angelet en Claudit gaen achter de posten staen.
Ay my, hoor, hoor eens Angelet, Hoor seg ik hoor eens hoor, wel souw dat Wijf by get Soo los haer eygen selfs den bek wel wesen vagen?
Ey, ey, ik loof dat niet, sy sal ’t niet derven wagen, Of souwse ’t loop al vry sijn hazaert, by mijn keel, Het is een boose pry, de boosheyt doet al veel: En heeft men niet gesien nu onlangs noch gebeuren Een postsemakers Wijf de Navel quam te scheuren, Om dat de Man haer hadt maer eensjes gram gemaekt, Wat doet een Vrou dan niet die m’ in haer eere raekt; Sy sal ’t waerentelijk maer eens gaen wesen kuyssen, Och armen George, ’k heb het bloet al hooren ruyssen, En ’t is al of de Schout al was achter myn gat.
Och Angeletje och, ey lieve wacht doch wat, Hoor laet ik, laet ik toch een woortje tot je spreken; Ay my sy antwoort niet ’k loof s’ heyter al doorsteken.
kom maer by men ’k ben soo wel met jou te vreen; Ang.
Pas op je stuk Claudyt den Nar komt na beneen, Soo ras hy buyten is soo moeten wy der binne; Daer komt hy, George uytkomende segt.
Wel waer sal ik Angeletje vinne?
’k Ben in mijn hert om ’t Wijf soo schriklijk ongerust, Och komt maer Angelet en doet al watje lust, Al wouje m’ alle daag in bey mijn sakken pissen, Want hoeje bent oft niet ik kanje doch niet missen: Hoorje niet Angelet waer benje heen gebruyt?
Angeletje en Clauditje uyt de venster spreekt.
Wel dronken Rekel, Fielt, Nachtlooper, Dobb’laer, Guyt, Is ’t nu eerst tijt om uyt de Kroeg na huys te komen, j’Hebt den drank braef weer in jou penssak ingenomen.
Hoor eens dat vuyle beest wat maekt hy al gebaer: George.
Wel, wel, wel, hoe was dit hoe duyvel komje daer.
Hoor eens, ay hoor dog eens, het Verk’ is vol gesopen, Claud.
Och ja hy is weer sat, George.
Claudyt jou Hoer doet open: Claud.
Men opend noch geen deur het is te volle vroeg, Ang.
Je balg die schommelt noch bruydt noch eens na de Kroeg; En brengt het verdre van den nacht met suypen over.
Caronje.
Madam Maloote ende Pietje spreeu met denLantaren.
Was s’hier gaens?
Och Heer dien eere rover Die fielt, die dronke Lap, dien Sot, dien Vrouwen beul, Dats nacht op nacht te doen, dats al ’t vermaek en heul, De Kroeg is ’t die hy weet alleenig maer te handelen.
Maer wat is ’t dat hier schort?
Jou Dochter diet gaet wandelen, Maloote.
Jou Dochter hoort eens jou, George.
Ik meen Mevrou, Mevrou Die die.
Die doet gy staeg vergaen van herten rou.
En k’sal noch op het lest van enkele droefheyt stikken, Jou wijnbalg ô jou Schelm ’t is onverdragelikken Wat dat ik lyden moet, waer dat men is geweest, De fielt denkt altijdt quaadt, foey beest, beest, beest, beest, beest.
Verrotten Robbesak, onnutte Vrouweplager, Je maekt alleen je selfs tot eenen Horendrager.
Je bent een schantvlek in ons eerelijk geslacht.
Mama daer heeft de guyt nu weer de gantsche nacht Met schellemen van sijn soort sich vol en sat geswolgen, Nu komt hy maer eerst ’t huys, soo boos en soo verbolghen: En raest en schreeut en vloekt soo Godloos als hy mach, En rost de Meijsjes, en dat duurt soo dag op dag.
’t Is voor een vrou niet wel meer uyt te staen dat leven, Och datje my aen soo een vuyl beest hebt gegeven, Soo doet nu weer soo veel en helptme van hem of.
O George dit bedrijf dat sien ick gaet te grof: k’Sal u den naem van Soon van nu af aen ontneemen, George.
Mijn Heer maer laet ick jou, Ang.
Ey hoort de Gek eens reemen De tong vout in sijn bek hy weet niet wat hy seyt, George.
Ik weet het wel mijn Heer jou dochter die, die heyt De heelen nacht, Gekskap.
Wel wat, wat seytse Ang.
Een bedt gaen drogen Dat gy voorlede nacht heel onder hebt gespogen.
Wat heeft hy vaek soo sat dat hy het selfs niet wist, In sijn smoordronken slaep, my tegen ’t lijf gepist.
Jae hy doet dagelijks niet als suypen en als freten, En ’t best dat van hem komt sijn niet als stront en scheten Daer mê hy telkens het gansche huys perfuymt, Wat heb ik menig reys sijn schijtpot niet geruymt, En ’t beest sijn gat gevaegt als hy hem niet kon helpen.
Nu staekt dit klagen kint en wilt jou tranen stelpen Jou klunten sulje soo een eerlijke Matroon, Verknijsen in haer jeugt en duysent reysen doon.
Mijn Heer mijn man, ik kan dit langer niet verdragen Geks.
En mijne gramschap swelt, daer kinkel ’k moet met slagen Jou dwingen tot jou plicht en leeren hoe j’een Vrou, Van Adelijk geslacht moet dienen in haer trou.
Maer ’k bid, hou op Monpeer en hoorme noch eens spreken, Maloote.
Neen buffel als je bent, Gekskap.
’k Sal u de beenen breken: Maloote.
Voort Rekel flux van hier, Gekskap                                           Bruyt weg, George                                                             Ik ga ik ga. Maloote.
Slae doot dien lompen schelm, dien guytsak, raek wat sla.
George Dandin alleen Wel George, George, wel gy sijt int groote gilde, Wat segje nu Dandin gy wilde maer gy wilde.
Gy wilde sulken Vrou, het Doelwit van u min Most een Madame sijn gy wilde geen boerin.
Dat staetje wonder schoon, ’t gaet mijn verstant te boven, Ik ben by gord gekroont en ’k mag ’t noch niet gelooven.
Een ander komt in huys en weeft op mijn getou, En nochtans is mijn Wijf een eerlijke Vrou.
Sy segt al watse doet dat moet ik altijt prijsen, Wat duker sal ik doen ik kan ’t haer niet bewijsen; Want als ’er een Galant heeft in mijn huys geweest, Daer uyt besluyt ik wel dat ik ben hoorenbeest.
Maer sy segt dat het is alleen om wat te praten En nochtans loopt ’t gerucht hier daeglijx langs de straten, Dat ik van dien Galand Galand met hoorens word belaen En dat hy met mijn Wijf een kunsjen heeft gedaen Een ding doet my alleen al mijn gedult vergeten, Dat ik veel makkers heb die ’t alsoo weynig weten Als ik, en die nochtans met takken sijn vereert, Maer ’t spreekwoort segt dat niet en weet dat niet en deert.
Ik raed de Jongmans die hier sijn om aen te schouwen, Soo gy genegen sijt om oyt een wijf te trouwen; Soo soektse niet te goet en soekts’ ook niet te boos, Ook niet t’onnosel, maer soekts’ ook niet al te loos.
Niet al te kleyn noch ook niet al te lang van taille,* Niet van te groot geslacht, niet van te kleyn Kanaille.
Niet al te schoon van lijf, niet al te veel mismaekt, Niet te verdragent ook niet al te ras geraekt.
Niet al te glorieus ook niet van slechte seden, Niet al te kerks gesint ook niet vol ydelheden, Niet al te sober ook, niet al te veel bewijnt; Geen ledig sitster ook niet al te veel betwijnt; Geen stille sitster ook geen al te grooten gaetster; Geen Stomme swijgster ook geen al te grooten praetster; Geen opgepronkte pop ook geen verscheurde sloof; Geen sonder onderbroek noch minder met een stoof; Geen al te gierig ook geen al te lyberalen; Geen al t’onwetent geen van al te vele talen; Geen die niet eens een duyt in ’t spel op tafel set; Geen die haer gelt verbruyt met dobbelen en piquet.
Waer vint men sulken Wijf in al des werelts houken, Soo gyder een begeert gy moetse selve souken: Ik leer je maer hoe ’t hoort en segje voor het lest, De middelbare soort is altijdt alderbest.
FINIS Aen het wijt beroemt en vermaertgeslacht en Adel der Gekskappenen Mallooten GEeft reverentelijk te kenne Alletjen Baltens flodderbenne, Hoe dat sy sestien jaer geleên is in Echt getreên Met George de la Dandigneere; En dat sy, als een vrou met eere, Soodanig heeft dien staet bekleet, Gelijk sy dan niet beter weet, Dats’ uyt een groote vehementie Van liefden in sijn impotentie, Wanneer hy hand noch voet beweegt, Hem dikwils heeft sijn naers geveegt.
En of mits dien de suppliante Met yemand van haer bloed-verwante, Naer al de wetten der natuur, Ten minsten wel een hallef uur In stilligheyd staet vry te praten; Wanneer sy dat maer komt te laten, Gelijk sy dat ook trouw’lijk doet Met hier een vreemden Wael of Knoet, Een Pedro Sanche of Duc de Lorge, Soo is’t dat den voorschreven George Van alle reden schier vervreemt, Daer op gantsch geen reflecty neemt; Maer in sijn vrouwen-dwank wil hebben, Of dat sy sit aen’t spinne-webben, Of sonder naelden soo wat breyt Aen ’t gat, daer sy geen sicht op heyt; Maer dat hy George selfs moet dichten, Of door een ander doen verrichten Al ’t geen sy dan wel lijden mag, Al was het morgen aen den dag.
Al om hem George te genoegen, Terwijl hy self niet dan kroegen En suypt de plaeg sich op sijn vel, Soo dat de suppliante wel Gerechtigt is alleen hieromme Met hem tot scheydinge te komme, Immers van tafel en van bet, Dan noch de suppliante let Op haer familie en eygen kinderen Soo veel, dat al dit niet kan hinderen, Of dat sy gaern noch by hem bleef.
Maer aengesien sy met haer Neef, Gelijk dan dat geseyt voorheen is, En negen maenden schier geleên is; Soo hier en daer wat heeft gepraet, Soo is’t nu dats’ op ’t uyterst gaet.
En dat hy George schier wil seggen, Wanneer sy komen sal te leggen, ’t Welk is het arrigste van al, Dat hy het kind niet heffen sal, Noch Vader sijn, eer en alvooren De suppliante heeft geswooren, Wie dat ’er meer is by geweest; En by gevolg een hoorenbeest Soekt van sijn eygen self te maken, Al ’t welke sijnde sulke saken, Die niemand doch niet lijden souw, Veel min soo een eerlijke vrouw, Soo vind sy noodig eed’le Heeren Haer tot u achtbaerheên te keeren; Ten eynde dat haer werd vergunt Een staender als een stale punt, Die vlytig mag haer recht beschermen, En uyt diens huys-tyran sijn ermen De goede suppliante trekt; Op dat de vrucht, aen haer verwekt, Geen letsel krijg van slaen en kijven, Als hy dien neef wil ’t huys uytdrijven Met sulk onstuymigen gebaer, Of hy weêr Commissaris waer.
En dat hy werd gelast te kennen Alletjen Baltens flodderbenne Voor sijn gerechte en echte vrou, En voor soo veel der yetwes sou De suppliante noch obsteeren: Haer doch daer van te releveeren Uyt insicht dat haer man bekent, Dat hy als doen was impotent; En als een dronken verken knorden; Mits als hy weer sal wijser worden, Sy hem weêr aenneemt in gena; Al ’t welke doende, & caetera.
Aen het wijt beroemt en vermaertgeslacht en Adel der Gekskappenen Mallooten.
SEer waerdige edele en achtbare Heeren, By George de la Dandignere Sijnde gesien net herten rou De supplicatie, die sijn vrou Vol leugens en soo onfatsoenlijk Heeft ingedient, om Dat werk t’ontkennen, dat gewis Nu al notoir en kenbaer is, Selfs aen de Kourtsy van Tabagen, En daer sy selfs noch by durft klagen, Dat haer veel leeds werd aengedaen; Soo vind hy t’eenemael geraen Sich voor sijn recht hier in te laten.
’t Is sulks dan, dat uyt enkel praten Dien staet der questy niet en rees; Maer wel om dat sy lang voor dees Al wonderlijk faciel en licht was In ’t rekenen, dat sy yeders nicht was, Al was ’t seer twijfflijk van outs her, En dan dat nichtschap noch soo ver, En soo omstandig extendeerde, Dat sy met neef steeds converseerde, Veel meer lichaemlijk Als het wel geest’lijk is geweest.
Dan noch al schoon dit viel penibel, Terwijl het evenwel paisibel, E mear bybgissing was bekent; En dat den armen Rescribent Sijn stramme leedjens ook eens wikte, En somtijds aen een kantje likte; Soo ging dat keven noch soo heen: Maer sedert sy, niet lang geleen, Nu opentlijk en sonder scromen In ’t nichtschap is met heu gekomen, Getrout met Antje de Fortuyn; Soo heeft den Rescribent sijn kruyn Soo merklijk sien in hoogte wassen, Dat al de brakken op hem bassen, En dat het vry al loopt gevaer, Of hy op de aenkomst van het jaer Een vrye burg of busch sal vinden Voor al Aeteons Hasewinden.
Dit is de rechte saek, waer aen Hy soo ellendig licht verraen, Daer’t nu geleen omtrent drie jaer is.
Dat hy was Heer en Commissaris: Moet hy daerom soo sijn geloont?
Dat men hem staeg met hoorens kroont.
Want als hy ’t gaet al wel versinne, Soo heeft die schoone Mart-waerdinne Van doen af al op hem geloert, En eynd’lijk ’t werkjen uytgevoert.
Men vleyde my met dees inventy, Dat neef uyt ’t rechtboek de sententy Sou rukken tot des Rechters spot.
Dit lag den armen sot Altoos en speelde in gedachten, Terwijl dien neef by nicht vernachten.
Voorts is den grondslag van’t geschil Dien derden Sondag in April, Die wonderbaerlijke conjunctie Van twee Planeten in haer functie, Die sijn de oorsaek van veel quaets.
Doen heeft den Rescribent die kaets Ontrent die kuyl soo wel getekent, Dat als hy ’t na sijn swakheyt rekent, Hy overtuygt is, en noch meer, Van interruptie in sijn eer.
Doch om sijn huys niet straks t’onteeren, Soo heeft hy willen eerst probeeren, Of sy niet door de Geestlijkheyd Daer van kon worden afgeleyd.
Maer Paep Klaes die hy employeerde, Scheen met sijn vrou ook consenteerde, En aen haer neef sijn hulp toebracht, Dies hy geen Papen nu meer acht; Noch self Sant Jacob met sijn schelpen; Want al haer preken sou niet helpen, Wijl sy verlieft en obstinaet, Haer neef maer volgt in raed en daed.
Dit was niet langer te verdragen; Waer kon den Rescribent gaen klagen, Dat and’re schoeyden op sijn leest.
Wat moet een eerlijk Hoorenbeest, Die sich in sijn beroep wil quijten, Niet op sijn selven al verbijten: Op straet is hy een yederes hoon, En by gebrek van goeden toon En werd hy niet gehoort in rechten, En om met neef te gaen uyt vechten, Dat deed den Rescribent heel noo.
Dus socht hy dan teste du veaux.
Een man die van hem dependeerde, Die hy daerom dees saek fieerde; Een kerel dapper, kloek en sterk, En seer bequaem tot sulken werk.
Den desen heeft hy op doen passen, Om neef noch eenmael te verrassen Met eenen ongebranden stok Gewapent onder sijnen rok; Die hy dees swager sou doen proeven, Als sijnde ’t rechte loon der boeven.
Waer op neef heu, Na dat hem kondschap was gebracht, Sich straks by nicht heeft vinden laten, Om’t oude praetjen weer te praten, Gelijk hy meermeels had gedaen; Doen heeft men hem braef of doen slaen.
Hier op soo liepen de geruchten, Dat Jonker heu had moeten vluchten, Gelijk een nacht-uyl door de stad; Ja dat het haentjen was gevat, ’t Geen dagelijks by die broedsche henne, Alletjen Baltens flodderbenne Quam slepen met sijn vlerk en staert; Gantsch felten!
hoe was hy vervaert, Doen men hem met die knuyst’ge handen Deed leuteren sijn key en tanden.
Maer dat men nu verhalen sou, Hoe kloek den Rescribent sijn vrou Den lieven Neef socht te beschermen, En t’overdekken met haer ermen, Gelijk een Hin haer Kiekens doet, Met sulk een Amasonen moet; Maer echter moest sijn Pruyk daer stuyven, Doen sag de Gek gelijk de Duyven Noch sonder Pluymen in haer nest, Of als een kaeloor Mennonest; Dat ’s waer hy leg dat vry in kennis, Te lichten straf voor sulken schennis; Te meer, daer Tichon Ibrahit In Aletjen Baltens sondig lit Lest met een Thubis heeft gekeken, Of ’t Kind den Rescribent wat leken.
Maer siet hy vond het swart van haer, Soo dat de fout is openbaer.
Terwijl den Rescribent sijn haren Schoon blond in sijne jonkheyd waren, Gelijk der andren kindren haer, Daer van hy hoopt te sijn de Vaer.
Dies sou hy dan wel resolveren, Van al dees g’rieven t’appelleren Aen ’t hoog gerechte van Parijs Om daer met luyden oud en wijs, De saek wat beter te poucheren; Maer nu sijn Wijf doet presenteeren Requesten aen u achtbaerheên, Soo was den Rescribent tevreên, Sijn Intrest ook eens voor te dragen.
Ey neemt doch acht dan op sijn klagen, En werpt te rugh al ’t geen sijn Vrouw, By haer requeste seggen wou; En dat sy spreekt van releveeren, Daer op sal hy haer presenteeren, Te lijden alles wat hy kan, Behoudens d’eere van een man: Mits dat men ’t hem niet sal verwijten, Of ergens in de hoorens bijten; En dat sy d’oorsaek van ’t dispuyt, Haer lieven Neef ten huys uyt sluyt: Dan sal hy al contribueren, Om haer Gramschap t’appaiseeren, En toonen haer sijn vriendelijkheên; En soo sy noch niet was te vreên, Om den allarm van voor’ge dagen, Belooft hy haer pardon te vragen; En’t geen van haer kant is geschiet, Sijn leven te gedenken niet: En fijn, hy sal al doen en seggen, Dat m’ hem sal komen op te leggen, En toonen dat hy is een Man, Die lijden en verdragen kan. Hier op den Edele, Achtbare Heeren, Soo sou den Rescribent begeeren, Dat hy althans nu mach volstaen, Met d’overgift by hem gedaen: En meer als bil’ke presentatie, Daer meê de gantsche contestatie: En ’t staenderschap wert afgedankt, En wat het verder noch belankt, Dat hem wert toegestaen concessie, Om in de deugd’lijke possessie, Vel quasi immers weer te treên; Van daer hy nu een tijt geleên Door indracht van sijn Heeren neven Is successiv’lijk uyt gedreven, Op alles ’t welk hy hopen wil, Een favorabel Appostil.
JAN AAGEL.
Een schoon JACHT-LIEDEKEN, Van een Grof, Lomp, Plomp, Dik, Vet, Knuystig Hooren-beest G. L. 1.
George steekt de babbe nu uyt, En haelt de Wijnkrans binnen, Nu datje doch de herbergh sluyt, En’t Mothuys gaet beginnen; Want George jou Liefje jou Teveken, Die speelde lest fraey met haer Neveken Fafalderaleyn; Het Neveken lag op het Teveken, Wie salder nu Vader van zijn?
George sag de kraem vast aen, En hoorde sijn Teveken kermen; Doen quam dien armen kreupelen man, En vattet in bey sijn ermen; Och Liefje sey George mijn Teveken, Al speelde gy laest met Neveken Fafalderaleyn: Maer Neveken, ’k sal om mijn Teveken, Noch echter de Vader zijn.
Het was voor ’t laest ter storm geluyt, Elk pastender op sijn saken; Doe quam de wurp met ’t hooftje voor uyt, Soo swart als een Diaken: Och Liefje sey George mijn Teveke, Het lijkter waerachtig ons Neveke, Fafalderaleyn; Spijt Neveke, ’k sal om mijn Teveke Noch echter de Vader zijn.
Oorlof die op het Teveke wacht, Het sal der in korte dagen, Al weer bequaem zijn tot de jacht: En wilder dan yemant meê jagen; Soo je maer slechts de vangst verklaert Voor George den kreupelen Kochelwaert; Fafalderaleyn: Het Teveke sal voor dat Neveke Gereet om te jagen zijn.
DOOPLIEDEKEN.
GY Mannen van machten, Van ’t Hooren geslachte, Die vol van Patienty zijn; Siet George Dandijn Die komt’er hier heffen Een kindeken kleyn, Hy moet’er al sonder veel keffen Papaetje van zijn.
TOE-GIFT.
LAvasse die leyt in de Kraem, Hoe sal nu wesen het Kindekens Naem; Sal’t wesen Tour de Goule, Of Hertogh Tierentaey; Den eersten deed niet dan voele, Maer d’ander die ...... fraey.
DEN TOVERENDE STUDENT MET DEN HORENDRAGENDE MEULENAER.
OP ’T SPREECKWORT.
Wie arg en gauw sijn dingen doet,            Krygt dat een plompaert missen moet.
TOT LEUVEN, By Joannes Bouwman, in’t wanckelend geval.
JOos* een Meulenaer met Jaquemyn sijn Huysvrouwe in goede over een-comminge levende; doch den Meulenaer onwetende een Horendraeger zynde, had van sijn vrouw schier het geen hy begeirde; en vermocht, als hem luste, s’avonts laet uyt sitten in de croeg; waer in hy seer vernoegd leefde, Leonard een rycken Boere Pachter verliefd op de Meulenaerin bediende hem somtyts van dese gelegentheyt, altyd mede brengende cost en dranck om hem met sijn verliefde te vermaecken, Gregorius een arm Student, buyten Stadt gesloten zynde comt vraegen aen het huys van de Meulenaerin om te mogen slaepen, het welcke hem afgeslegen wort; vresende door hem bespiet te worden, sluyten de deur voor hem toe; waer naer hy hem gaet leggen onder een banck; spiedende van buyten alles af wat van binnen ommeging, den Meulenaer redelijck laet t’huys commende, vint den Student in de coude leggen, neemt hem in, tegen de wille van sijne Huys-vrouwe, waer over van weder zyden eenige worden vallen; waer naer in gespreck commende met den Student, vraegt hem oft hy niet wat toveren can, den welcken segt jae valt aen’t toveren, en naer eenige grimacen gemaeckt te hebben secht haelt daer vlees, daer staet wyn en daer witte-broot, waer mede hy aen den smeer geraeckt, Leonardus den Pol was onder een ton gesteken om te schuylen, het welcke door den Student oock af-gespiet was.
Den Mulder begeirig om te weten oft den duyvel soo leelyck was gelijck men hem schildert, wort door den Student tot antwoort gegeven dat den selven alderhande gedaenten aen neemt, ende dat soo hy begeert hem can doen commen, al was het in de gedaente van een van sijn gebueren.
Den Meulenaer het hoofd verwarmd sijnde, segt sulcx geern te willen sien, waer door den doortrapten Student by de ton gaet en secht aen Leonardus dat hy op sijn woort daer van onder moet commen, op peine dat hy anders alles soud ondecken; waer naer hy eenige woorden spreekt, als oft hy den Duyvel beswoer om in de gedaente van den Pachter te verschynen, beveelt hem van onder de ton te commen, ende doet aen den Mulder alsoo sijn swaeger vertoonen, den welcken verwondert staet dat den drommel soo wel gelijckt aen sijn gebuerman, waer naer den onwetende horendraeger gerust gaet slaepen; ende wort het voorder Spel op de Molen af-gespeeld &c. VERTHOONDERS.
JOOS den Meulenaer.
JAQUEMYN Meulenaerin.
ANTONET de Meyd.
GREGORIUS Student.
LEONARD den Pol.
JOREN een Boer.
Het Tooneel is in en omtrent het Huys van den Meulenaer,    begint tegen den avont, en eyndigt middernacht.
DEN TOVERENDESTUDENTMET DENHORENDRAGENDEMEULENAER.
Jaquemyn, en Antonet.
WEl was hy dan niet bly als g’hem de bootschap bracht.
Antonet.
Uytnemend, want hy had dees eere niet verwacht, Jae vrouw hy cost sich selfs van blytschap niet bedwingen, Als ick hem seyd dat gy dees nacht woud’ overbringen, In blydschap en in vreugd, met hem, terstont hy sprack, Och Antonetje gaet maer voor, ick volg u strack, Ick sal my eerst met wyn en lecker smulleryen Versien: waerachtig vrouw die vent die weet van vryen, Hy douwde in mijn vuyst en moye dicke duyt.
Iaquemyn.
En namt gy dat.
O neen, ick stack mijn hand slechts uyt.
Soud’ men van sulcken ding geen dobbel drink-geld geven?
Daer hem somtyts een Brief daer niet is aengelegen Een schelling of twee cost, het geld verweckt de gunst, Maer vrouw seg my doch eens, waerom gy cunst om kunst Gaet spelen?
malligheyt, ick soud hem anders loeren.