floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
,, Hy haelt me ’t geheim uit men bék; maer ’k zel nou veurzigtiger gaen.
Wat was ze schoon, toen ik ’er zag?
Zo je ’er tans zaagt, ô!
’t heit gien gelyken; Ze is zo drommels mooi, dat je ’er je oogen an uit zoudt kyken.
Ik was toen schrikk’lyk op’er verlieft.
Ik wed zo stark niet as ik, Nou ik ’t zeggen moet; ’k word ’er dol om elken ogenblik.
Ja zéker, veel geluks; dit ’s de oorzaak dan van al jouw wandelingen?
,, Ik kal as ien gek; maer ik ken ’t niet laeten.
Zo Teuntje eens hoort van deeze dingen?
De Drommel!
je most het zwygen, óf je bent me vriend niet meer.
Ik beloof ’t je, zo gy maar niet belet het hylyk van myn Heer Met Lysje.
Kom geef je woord, dat hy met jouw Nichtje zel trouwen.
Daer ’s men hand; maer met kondytie, dat jy ’t geheim zelt houwen.
Dat ’s vast; maar zo jouw wyf het deur een ander te weeten kwam?
Tut, tut, ’t is al in ’t darde jaer, dat ik verlieft bin op Mary, dat zoete lam; En niemand weet’er óf, as jy.
ik ben te plat in men zaeken, ’t Veurnaemste weet je niet iens; en mit men wyf zel ik ’t wel goed maeken.
TEUNTJE, FLIP, KRELIS, NIESJE.
durfje hier noch weêr kommen?
Rékel, schurk, vrouws verdriet!
,, Dat is eerst mooi welkom t’huis heeten!
Nou liefste baer zo niet.
Maer Krelis, men zei dat je dood waert; dat ’s ommers geloogen.
Wel vast is ’t ien leugen.
Wat let me dat ik je die vuiliks oogen Niet uit je kop, en de neus uit je bakhuis ruk!
Nou, nou, met bescheid.
Teuntje, dit ’s weêr ien staaltje van jouw ouwe oploopendheid.
TEUNTJE, schreijende.
Och waerje liever dood, as dus kwaedaerdig mit me te leeven.
Krelis, je bent ien schoon man, jouw vrouw alle jaer zo te begeeven: Zy, die je aers lief zou hebben.
Ja Niesje, wat verdriet heb ik niet al uit estaen, Deur zo veel stukken die deuze ligtmis al heit edaen?
Ik laet je iens bedenken, hoe dat ’et gerucht van zyn dood myn ontstelde!
Wel weet ik het niet?
Hy moest iens gezien hebben hoe ’t ons kwelde.
We waeren vol ongeduld, om te weeten of je dood of in ’t leeven waert.
De onzekerheid doet ien vrouw veul lyen, Flip.
Iders hart was om jouw dood bezwaard.
Krelis, je wordt hier schrikk’lyk bemind; en ik ging zo de speullui haalen, Om ’t heele dorp te vertroosten.
Kom meê, zonder draalen In huis, Teuntje, daer zellen we allien spreeken met malkaer.
In huis?
daer zel je wel buiten blyven, myn zoete vaer.
Ik begeer niet dat je de deur an zelt raeken, of je meugt vreezen.
Wel Teun, wat droes is dat?
,, De Meulenaar zal waarachtig hier geen baas weezen!
Eer hy ’er miester zou zyn, stak ik het huis liever in brand.
Dat ’s ien biest!
Hoor wyf, je neemt de toon wat te hoog, naer myn verstand.
Ik jouw wyf, schurk?
Hy denkt in de Haeg mit zen kroegmeisje te spreeken.
Met een kroegmeisje in den Haag?
,, ’t Is ontdekt; maer ’k zel me wel wreeken.
Krelis, je schynt vernoegd in je nieuwe huuwelyken staet?
Wat wil dat zeggen, Niesje?
wat beduid die malle praet?
En jy Teuntje, kenje die zotte klap veur waerheid ontfangen?
Wat zotte klap, galgebrok?
maer ’t Gerecht zal ’er an ruiken; je zelt hangen.
Ik hangen?
Zo maar effen an je hals.
Nou Teuntje... TEUNTJE.
Zo veul schelmstukken gedaen!
’k Wil weeuw worden.
Ien kaerel twie vrouwen te neemen, dat ken ommers niet bestaen.
Hang op, hang op!
Dat zyn twie duivelinnen!
nooit zag ik heurs gelyken!
Die fun scheldt ons noch, daer hy van schaamte most bezwyken.
Die guit breekt het respekt, dat hy ons vrouwe geslacht schuldig is.
De duiker!
zo je me ien stok doet krygen, zel ik je zo gewis Dat respekt op je rug toe tellen... TEUNTJE.
Ien stok?
help, help!
Ik bin verlooren!
Buuren stae by.
NIESJE, hem met TEUNTJE, slaande.
Ien stok, schelm?
Hiel wel; hou moed Teuntje, slae toe mit my.
OCh, och men rug!
wal zel me hier al gebeuren?
Ik loof, Flip, dat ze bezeeten is van afteren tot veuren!
’k Loof ’t ook.
Myn goê maat, je bent beklaagens waerd, Dat je met die feeksen te doen hebt.
’k Bin’er niet veur vervaerd’; Laet ze doen.
Zo ’t waer is, dat je met jufvrouw Mary gaat trouwen, Is ’t evenwel ien kwaadje voor je, en ’t kon je ligt berouwen.
Dat ’s niet veur altyd, kameraat; ik bin an heur slechts verloofd, dat je ’t vat.
Verloofd, zeg je?
dat ’s maar een kleinigheid, Krelis, en ien gering foutje, dat De Justici met twee spinrokken wel op jouw huidt zal uitveegen.
Mit twie spinrokken?
Ja, ten waar dat je vrouw de Heeren kost beweegen Dat men jou uit meêly, om haarent wil, ophangen liet.
Daer is ze vuil genoeg toe.
was ik ’er kwyt, ik treurde niet.
Dat ze me maar veur weênaar hieldt, ’k zou heur veur weeuw laeten verslyten.
En as we zo over ien kwaemen, hadden we mekaer niet te verwyten.
Ik wil ’t onderschryven, en als we iens zyn, raekt niemand aers onze zaek.
zouwen wy gaen leggen pleiten?
Dat je zegt, Krelis, is wel raak; Maar Teuntje wil, voor goed, weeuw zyn; met die zotheid is ze ingenomen.
Dat zou me zin ook wel zyn; maer hoe zellen we ’er toe komen?
Ze zel over je klaagen, en het Gerecht de zaak onderzoeken, dat ’s vast.
Ik geloof niet dat je hier zéker bent, Krelis, ’t is best dat je op jouw zaaken past.
Veur goede katten, fyne ratten; ik zel heur ien aer spulletje brouwen.
De Schout is men vriend, en de heure niet, laet ze’ er maar kloek houwen.
Wel Krelis, wat wou je doen, of wat heb je met haar veur?
Dat zeg ik liefst niet; maer ik beloofje dat ik heur, Daer mag van kommen wat ’et wil, die kool wel zel bakken, En of zy myn, of ik heur an de galg zel plakken.
Nou, tut weêrziens, Flip.
Je dienaar, Krelis.
FLIP, SYMEN.
DAt was, by men sjan, Een lieve byéénkomst!
Hoe omhelsde die vrouw heur man!
,, Hoe verstandig ik ook bin, de liefde en de jalouzy zellen me, waerachtig ,, Noch gek maeken!
,, Daer ’s de meulenaars knecht, daar Teuntje zo krachtig ,, Op verliefd is, en met wien zy, was ze weeuw, graag trouwen wou.
,, Daer is dien kaelen Jonkers knecht, die mit myn Lysje graag hyliken zou!
,, Wat zeit hy van Lysje?
,, Ik bin te boos, om hum nou het aller ierst te groeten.
Wel Symen, je komt me tans, dunkt me, wel bars te ontmoeten.
Niet aers as naer geweunte; en in allen geval, staet je dat niet an, Lik ereis suiker.
Ik zoek je niet.
Je hebt muizenesten in’t hoofd, myn goeije man.
Dat ’s waer; maar ik heb ook lust om jou wat veur je bek te geeven.
Ja jou, verleijer, die maekt dat de meisjes niet naer behooren leeven.
Ik bin hier miester knecht van de meulen, zo lang’er Krelis niet is, En jy, je hebt het op zen Nicht gemunt; maer kryg ik ien stok, houw’et veur gewis... FLIP, met een dreigend gezicht.
Een stok?
wat’s dat te zeggen?
Juist nou niet, maar by manier van waerschouwen, Zie ik je weer op de meulen, ik zel je, by men keel, helder of touwen.
Jy, miester knecht van de meulen, ik zel’er komen als ’t my believen zal.
As ’t jou believen zel?
Wis. SYMEN.
dat zelle we ereis zien.
Ik zeg je aers niemendal.
’t Is ook maar by manier van waarschouwen, om malkaar niet te kwellen: Want dreig je my maar, zel ik je aanstonds honderd stokslagen toe tellen.
Maer Flipje dat ’s te veul.
Maak je wat praats, kryg je ligt een’ proef.
Nou ik zel Dan liever zwygen, daer meê is ’t gedaen.
Dan doe je ook wyslyk en wel.
En om je te toonen hoe weinig dat we jou vreezen, Zeg ik je, dat myn Heer van daag met Lysje de Bruigom zel weezen.
Hy Lysje trouwen?
maer in een recht hylik, Flip?
Alles is gereed, het sluitmaal is al besteld, en ik gaa Zo om de speullui... SYMEN.
Laet jouw baas zo zot niet zyn, ’t zou hum rouwen: Want ze is op myn verliefd.
Lysje op jou verliefd?
Ja trouwen!
En van de kakstoel af; ja eer ze zelf noch kost gaen.
Maer daer komt ze, ik zel ’t je uit heur eigen mond doen verstaen.
Ik wou ’t waarachtig wel; dan kreeg myn Heer dat hy verdiend ,, het.
LYSJE, SYMEN, FLIP.
GEndag, Symen.
Zie iens hoe minlyk dat ze me daer ien goeijen dag verliend ,, het.
’t Was heel minzaam.
Je dieneres, Sinjeur Flip.
Dag, jufvouw Lysje.
Maer, Symen, je ziet of je bedroefd bint.
Dat is hachchelyk ook wel waer.
Nou jy onze liefde omver gooit, zie je wel dat ik van kleur veränder.
Wel wie heit jou wys emaekt, dat wy liefde hebben veur malkander?
Om dat ik de myne zo om myn hart voel warlen, as ik weet niet wat.
En van de jouwe heb ik ommers, sints vier jaer, verscheiden teikens ehad.
Zo, zo!
Heb ik jou liefde etoond, daer ik zelf niet weet wat liefde is te zeggen?
As ze wou, Flip, ken ze meer as ik, veur de liefde open leggen.
O, jouw verstand is op hol; je raeskalt, myn zoete vaer.
Ja sprookjes!
Nou wil ik elk ien zeggen, hoe de zaek leit, op dat je gien aer Bedriegen zelt, ik bin bezukt naauw van consientie.
En een jongman met eeren.
En van myn consienties wegen, zeg ik jou, op dat je jouw dwaaling zoudt leeren, Dat ik je nooit bemind heb, noch ooit beminnen zel.
Dat ’s goed Duitsch gesprooken, Symen, en ik geloof je verstaat het wel?
Ze praet om jouwent wil zo; maer daer ’s niet bedrieglyker as de vrouwen.
Maer Symen, men moet zich niet altyd op d’uiterlyke schyn vertrouwen.
Myn zo te handelen, is niet mooi; je weet wel, terwyl we mekaer hebben ekend, Wat’er tusschen ons eschied is?
Wel wat toch?
vlégel as je bent.
Wie het jou wys gemaekt, dat ik je min?
Hoe, durfje dat noch vraegen, Daer jy, as we uit ryen gingen, altyd an me zy zat op de waegen?
En as we darde mannetje speulden, tikje myn, ik tikje weêr, En schuilhokje, en etsetera?
bedenkje wel, Lysje, of ik zeg noch meer.
Neen, neen, spreek vry, ik vrees je niet; wat wou je zeggen, Symen?
As we speulden, vondt men heur altyd in ien hoekje by men.
Dat zyn gien wisje wasjes, Sinjeur Flip.
Neen toch.
Wel waerom zocht je myn, zeg?
Om dat ik je lief had, meisje; maer waerom joeg jy me niet weg?
Om dat ik niet wist dat je me lief had, en dat ik jou niet beminde.
Dat ’s ien bedriegster!
ze minde me niet, daer zo, als we dansten in de Kerremis, op ’t Jonkspul, my de ierste verkoor; en as we hier op ’t land Handje klap speulden, sloeg ze me uit liefde met heur muil in de hand.
Dat heb je maer edroomd.
Neen byget, ’k weet wel wat ik zeg.
As we nesjes stoorden, Kreegen myn veugeltjes van heur wel iens zo veul lieflyke woorden, As die de and’ren heur gaeven.
Je hebt gelyk, Symen, jouw zeggen beduidt zo al wat; Maar die wisjes wasjes zullen myn heer niet beletten, dat Hy ’er trouwt.
ik bin kwaed dat ik niet meer kan zeggen.
En ik bin ’er bly om: want je zoudt het ook aen and’re menschen uitleggen.
Dat zou ik je wel willen zweeren.
Sinjeur Flip, waer is jouw Heer?
Die zal niet lang toeven, Lysje; ik gaa hem haalen, en kom zo weêr.
Zeg, dat ik hem verwacht.
die karonje!
LYSJE, SYMEN.
EN jy vryer, wees ondertusschen Niet te bedroefd, ik min je noch ien beetje; daer, wil myn hand kussen.
Ik jouw hand kussen, dat zel ik by men keel niet doen.
Ik wou ’er liever op spuuwen, jou leelyk fatsoen.
Je speelt den beest; zo veul te slimmer veur jou, ik geef ’er niet om.
SElleweeken!
Myn zo uit te stryken?
ik ken van boosheid haest niet spreeken.
Die feeksen van vrouwlui, hoe jong dat ze ook zyn, verraên De gaauwste mannen, zonder het te leeren; ’t is niet te verstaen.
Daer kus men hand!
Ien zoet onthaal veur myn, ja trouwen!
Maer Teuntje het dit hylik, om my te plaegen, gebrouwen.
Doch ik zel me wreeken met een’ gris te bakken, daer ze gien gedachten op heit.
De Schout bemint Lysje ook, ligt dat hy heur wat werk bereit.
’t Is ien looze Vos, die, ’t geen dat Teuntje veur heit, wel zel verbreeken.
NIESJE, SYMEN.
WAer zo schielyk nae toe, Symen?
wacht, ik moet je spreeken.
Haast je dan, ik heb wat te doen.
Weetje wel dat Lysje Eelhart krygt tut man?
Dat’s bylo noch zo vast niet, en ’k zel ien stok in ’t wiel steeken, zo ik maer kan. NIESJE.
wat raekt het jou?
Wat het my raekt?
Maer bin jy ’t niet, die dit gedaan ,, hébt.
En die Lysje, om my die part te speulen, zulks geraên hebt.
Wat weet ik ’et?
ligt om myn tut man te hebben; dat is raer!
Jy bemind my ook al.
Je zoudt het weinig verdienen, Symen, al was het al waer.
Ja, Lysje is ’t allien, of de nikker hael me, die ik wil beminnen.
Waerom hebje heur liever as myn?
Hoe ken je zo ien vraeg uit je kop verzinnen?
Wel, om dat ze me mier as jy behaegt.
Staet je dat vieze nufje dan beter an, As myn persoon?
Dat rae je net.
Lysje, die zo weinig gevoelen heit van Jouw liefde, en mit ien aer kaerel zel gaen trouwen?
En ken dit jouw liefde niet doen verkouwen?
Wel neen; maer ik acht jou meer as Lysje; ja, geloof vry dat ik ’et mien.
Het most me ten minste wat vernoegen; maer beloof me nou mit ien Dat je me trouwen zelt, zo je aen Lysje niet kent raeken.
Wel Niesje, hoor ereis, wat die zaeken Angaen, ik zweer je, zo ik mit Lysje niet trouw, Dat ik me niet lang beraên zel; maer geeven me uit desperatie aan jou.
Uit desperatie!
zou ik heur dan veur jou liefde allien dank weeten?
Wie het zen leeven?
Wat scheelt het jou, of ik uit desperatie, of liefde wordt gedreeven.
Je wilt me maer iens hebben, niet waer?
Wel ik beloof’t je, schoon het Teuntje spyt, Dat je de veurrang zelt hebben, hoe sterk ze my ook vryt.
Hoe vryt jou Teuntje?
Ja, teugen dat ze weeuw is; maer ’k laet me zo niet beleezen, Ze mogt, nae onze trouw, iens zin in ien aer krygen, en weêr weeuw willen weezen?
Nee, neen... NIESJE.
Ik heb ’t zo duivels op heur verzien: want ze heit Het hylik van Lysje mit Eelhart gekoppelt.
Wel foei, schaamje!
hoe leit Jou dat Lysje altyd in ’t hoofd?
Zie daar, ’t zou me niet half zo veul berouwen, Dat heur ien aer kreeg, as dat ze mit dien kaalvink zel trouwen; Maer ’k zel wel iets vinden, om myn van Teuntje te wreeken, zo je me daer In helpen wilt, myn lieve Niesje.
Mit al men hart, Symen; maer Hoe zellen we doen?
Hoor: laeten we de Schout om raed vraegen, ’t Is de gaeuwste vent van ’t land om iemand te plaegen; Hy het al de streeken van ’t Recht op zen duim, en zel heur... NIESJE.
Dat hebje wel overleid, kom gaen we.
Neen blyf: want ik zie hem daer deur De gintsche weg, hier recht nae ons toe komen.
Hy het zen tyd, of hy hier ontboôn was, wel waergenomen.
ARNOLDUS, de Schout, SYMEN, NIESJE.
JE dienaer, men Heer Arnoldus.
Gen dag Symen.
Je dienaeres, men Heer de Schout.
Jou ook zo, Niesje.
Deugd!
daar is me een’ vreemde tyding ontvouwd, Daar ieder, die ’t hoord, voor beeven zal en schrikken!
O dat Teuntje!
SYMEN, tegen Niesje.
’t Begin is goed!
Gaet hy zo voort, zel zich de rest wel schikken.
Ik heb al veertien dagen achterdocht gehad, maar geen gerucht gemaakt, Omdat ik noch niet aan rechte kennis van de zaak was geraakt.
Heer Schout, ’t gaet vast; ’t is niet in twyfel te trekken.
’t Hiele dórp spreekt’er van.
Weet je ’er iets of, zo wilt het my ontdekken: Want jouw getuigenis kan my hier in dienen.
Je zelt het zelfs zien; De bruiloft zel flus beginnen, de speullui het ze al laeten ontbien.
De speullui, en bruiloft, van wie?
Van Lysje, die Teuntje met Eelhart doet trouwen.
Ze neemt haar’ tyd wel waar, om bruiloft te houwen.
Maar ’k beloofje, dat ik ’er een schotje veur schieten zel, En die vreugd haast versteuren.
Heer Schout, dan doe je hiel wel.
Die karonje!
Jae ’t is ien biest vol looze streeken.
Maer Heer Schout, kenje niet ienige van heur grootste gebréken?
Ze heeft haar man verdronken, is dat niet genoeg?
Daerom kwam ze my heur anbien.
Hoe ken dat zyn, men Heer?
ik heb Krelis hier flus noch gezien.
Dat heb je gedroomd: hy is al een’ maand dood geweest.
dat ik Krelis ezien heb, is noch gien kwartier uurs verleden.
Ja een valsche Krelis, die omgekoft is tot versterking van ’t bedrog.
Neen de rechte Krelis, en Teuntje heit ’em daar ook voor erkend, dat zeg ik noch: En ik heb heur gehulpen, om zyn’ rug naer behooren te meeten.
Daar kreun ik my niet aan; de Sekretaris en ik zullen onze pligt wel weeten.
De Proceduuren zyn al begonnen, en men zal’er scharp meê gaan.
SYMEN, tégen Niesje.
Ik heb wel ezeid dat de Schout ien eerlyk man was, die ons ten beste zou raên; Zyn verstand ziet hum, as ien Sparwer, uit de oogen.
Ik zeg noch, dat Krelis niet dood is; je bent bedroogen.
En ik wil het hiel wel gelooven dat hy dood is, malle meid.
En al was ’et niet waer, zo moet het waer worden, om dat de Schout het zeit.
’t Gerecht ken ommers niet liegen.
Symen weet de zaak wel te doorgronden, En ik geloof, dat hy wel eenige kennis van ’t feit heeft gevonden.
Hoe ik, men Heer Schout?
Ja, en hier in is jouw getuigenis Van groot gewigt.
Myn getuigenis van groot gewigt?
Wel wis. SYMEN.
,, Byget nou zel ik Teun betaelen.
Maer laet iens hooren, Wat ik getuigen moet.
’t Geen je weet, ik leg je niet anders te vooren.
Wel ik weet niet ien brui; maer ’t gae, zo ’t wil, daer ’s gien zwaerigheid.
Je wilt dat ik je lief heb, Niesje, getuig dan, as ik: je weet hoe ’t werk leit.
Ik zel de waerheid zeggen.
Ik ook, maer help ze ons iens veur zeggen, Heer Schout; je weet beter, as wy, hoe dat de zaeken leggen.
De Molenaer en zyn wyf leefden voor eerst kwalyk met malkander.
Dat is waer: Ze keeven alle daeg, en nae ’t kyven klopten ze malkaer.
Dat getuig ik.
Ik mêe.
De rest zal wel volgen.
Hy was dikwils beschonken, Niet waer?
Jae duivels; hy liep alle daeg deur ’t dórp, als ien biest zo dronken, En was ’t feppen al zo gewend, as jy, Heer Schout.
Hoor, niet geboert.
Teun heeft zyn dronkenschap waargenomen, en toen dat werk uitgevoerd.
Hy had te veul wyn gezoopen, en zy wou hem waeter doen drinken.
Ik weet ’et van goeder hand; maaer ’t zal met heur stinken.
Zo dat zo is, zo is ’t ook zo, Heer Schout.
Wis; en ze smeet hem in de sloot; Maar ’t slimste is, men vindt hem daar niet leevendig of dood.
Ze het ’em ien stien an den hals ebonden, op dat men ’t niet zou bespeuren.
Daer gints leggen’er ien party; maer veul minder, as van te veuren.
Dunkt je dat, Symen?
Je legt het wel uit; maer heeft ze dit alleen gedaan?
Neen, zy het hulpers gehad, ik denk, Eelhart en Flip hebben’er by estaen: Want Krelis wou niet hebben dat Niesje mit hum zou trouwen.
Geloofje dan, Symen, dat zy het saamen zo hebben gebrouwen?
Gelooven?
wel ’k bin te kwaed op hum, dat ik ’t niet gelooven zou.
Je gelooft het ook, Heer Schout, terwyl hy mit jou staet nae Lysjes trouw.
En as ’t ’er op an komt, wil ik ’t mit ien eed bezweeren.
Is dat niet genoeg om ’er op te doen hangen?
’t Kon wel slecht met die lui verkeeren!
Ik zal haar op jouw getuigenis doen vatten, en dan terstond De Secretaris haalen; op dat hy dit mag hooren uit jouw eigen mond.
Schryf maar wat je wilt; ik mien dat we ’er lustig om lachchen zellen.
JE recht daer ien kwaede zaek an, Symen; hoe zel je dat stellen?
Watte praetjes!
’t is maer om de Bruiloft te steuren, dat je ’t vat, En Teuntjes kop dol te maeken.
Dat ’s wel, was ’t slechts niet aers, as dat?
Maer ’t kost heur ruine zyn, en mit ons slecht of loopen.
Niemendal, Niesje, we zellen ’t ontkennen, as de beul heur op wil knoopen.
Daar komt Teuntje; laet me slechts begaen, of onze vryaadje leit glad ter neêr.
TEUNTJE, SYMEN, NIESJE.
WEest vrolyk, keijeren; Krelis nam zen afscheid van de meulen al weer; ’k Ben’er boven op, straks kommen hier de speullui, de vrienden, en de buuren, Om ’t hylik te sluiten, en de vreugd tut morgen te doen duuren.
Ik wed wel van neen; of daar most gien Symen, noch Schout meer in de worreld zyn.
Ik bin niet verdronken, dat je ’t weet, al was je noch zo fyn.
Jy bint toch niet verdronken; maar... SYMEN.
Noch de Schout; maar je meugt wel beeven.
Dat je allebei verdronken waert, daar was niet veul an bedreeven.
Doch wat wil dat verdrinken zeggen, Niesje?
Ik loof hy mist zyn verstand.
Zo hy gek is, Teuntje, is de Schout in die zelfde stand.
Ze zeggen dat je Krelis verdronken hebt, en zweeren ’t mit ’er beijen.
Ik men man verdronken?
Je hebt hem gezien, eer hy van me is gescheijen.
Dat is zo; maer de Schout zeit van neen, en Symen zeit ’et ook.
Ik weet niet wat ik’er van gelooven zel, het lykt wel spook.
Ja; je hoeft niet iens zo spytig te spreeken.
’t Is waer; ik zou’er twie vingers veur durven opsteeken.
Wat schurk is dat!
LYSJE, TEUNTJE, SYMEN, NIESJE.
OCh lieve Meutje, vlugt!
je zaeken staen zo slecht!
wat is ’er te doen?
De Schout komt om je te vangen mit ’et hiele Gerecht!
Om myn te vangen?
,, ’t Begin gaet wel.
Elk ien zeit dat myn Oom is verdronken, En dat jy, om mit Symen te trouwen, dat werkje zo hebt geklonken.
Mit my?
Mit Symen?
Jae, en zo’t waer is, zel hy wel doen, deur te gaen.
’t Is geloogen; maer je wilt zeggen dat ’et jouw Eelhart heit gedaen.
Eelhart?
Ja; ’t is mit de Schout of esprooken dat we zo zouwen zeggen, En gaet hy nou ien andere draai an ’t werk leggen, Zo schei ik ’er uit, en ontkén dat Krelis verdronken is.
EELHART, TEUNTJE, LYSJE, SYMEN, NIESJE.
NIets weêrhoudt myn geluk; wyl ik buiten hindernis Nu alles beschikt heb.
Maar Teuntje, hoe dus verslagen?
Och Heer Eelhart, wie kan zulk ien gruuwelstuk verdraagen!
Wat stuk?
De Schout beticht me dat ik me man heb vermoord.
Die schelm!
FLIP, EELHART, SYMEN, NIESJE, TEUNTJE, LYSJE.
GInts zyn de speullui; maar ze meugen wel voort Weêr vertrekken; de Schout zal ons wel andere bézigheden brouwen.
Weet gy de grond van deeze zaak?
Neen, heer; maar hy wil staande houwen, Dat Krelis de Molenaar door ons verdronken is, En dat hy ons zal komen arresteeren op de getuigenis Van dien schurk.
ons?
’t Gaet noch al wel!
Ha, schelm!
kwets me niet, men Heertje!
Vergeef het hum, Heer Eelhart.
Zie daer, ik zweertje, ’t Is maer uit korswyl edaen, of de nikker haal me weg.
Uit korswyl?
Och genâ!
Heer, luister na ’t geen ik zeg: ’k Zal ’er order in stellen; Teuntje hoeft niet te vreezen.
EENÉNTWINTIGSTE TOONEEL.
TEUNTJE, EELHART, SYMEN, LYSJE, NIESJE.
DE mans geeven de vrouwen niet as verdriet, hoe ’t ook mag weezen.
Ik bin half dood van schrik!
De zaak kent geen gevaar, en de weêrkomst van je man... TEUNTJE.
Hy is al weêrgekommen, Heer Eelhart.
Wel nu, dan Kunt gy de Schout gemak’lyk overtuigen van zyn snoode streeken.
Maer de Schout, lyk deuze schóft, zeit, dat het Krelis niet is.
Durf jy zo valsch spreeken, Galgebrok?
Ik bin stom, en rép niet ien enkel woord.
Waar is je man?
Hy is al weêr weg.
Ligt heb je hem weêr verstoord.
waar zel ik hum nou vinden?
daer ’s de Schout mit zen dienders.
Wilt alle beide jouw vrees inbinden.
TWÉENTWINTIGSTE TOONEEL.
EELHART, ARNOLDUS, Dienders, TEUNTJE, LYSJE, NIESJE, SYMEN.
KOm nader, Heer Schout; maar laat uw Dienders gints blyven staan: Of ik zal den eersten die nadert, myn’ dégen door de ribben laaten gaan.
Niet te haastig Heer, ’t zyn formaliteiten, die ik moet exerceeren, Volgens myn ampt en pligt.
Ik weet, gy zyt een man mer eeren.
En de zaak, myn Heer, is van zeer groot belang.
Hier is een man gedood, en ’t is billik dat ik de moorder vang.
Goed, zo ’t waar was; dies gaat ge uw pligt te buiten, zal ik maaken... DRIEÉNTWINTIGSTE TOONEEL.
FLIP, TEUNTJE, KRELIS, ARNOLDUS, EELHART, NIESJE, SYMEN, LYSJE.
TRek af, trek af, Schout oom, je meugt jouw rechtspleegingen wel staaken; De overléden is niet dood; zie daar, ik breng je ’em zelf hier meê.
TEUNTJE, haaren man omhélzende.
Welkom Krelis, myn lieve man!
Welk ien verändering!
Is men wyf alreê Ien goede vrouw geworden?
wie zou dat droomen!
Ik dankje, Heer Schout, veur de moeite die je hebt genomen.
Wie ben jy, vrind, die zo stout spreekt?
Wie ik bin?
wel dat komt zéper zoet!
Ik, bin ik.
Hoe hebje de kennis verlooren, arme bloed, Dan is jouw verstand zieker as je weet.
Dat niet wel weezen.
Kenje me man niet?
Hy ’s betovert, en dient deur de Priester beleezen.
Dat is evenwel Krelis niet, Teuntje; ’t heeft geen gelykenis.
Ook is het al drie weeken verleên dat hy verdronken is.
Ik bin dronken eweest, dat is waer; maer dat ik verdronken bin, zelje liegen.
Ik heb goede Attestatien tot bewys, men zal my zo niet bedriegen.
En ik bewys, dat het niet waer is.
Ik lach mit Attestatien, verstae je dat, Schout.
Dat zullen we dan zien... EELHART.
Gy steekt u in een zaak, daar gy u béter uit houden zoudt.
De Molenaar is verdronken, en dat zal by ’t Gerecht stand grypen.
Wel bin ik verdronken, zo moet de beul jou eerst iens nypen, En dan ophangen: want ’et is jouw werk, op dat het Teuntje* bevat.
Hoe zyn werk?
Om Teuntje op te doen hangen, heit hy my eraên, dat Ik dit uit zou strooijen.
Wel Kees, om my te doen hangen?
Heb ik je dan ooit mit zulk ien kwaed hart ontfangen, Om zo boos op me te zyn?
Dat heit niet lang eduurd, en is nou edaen.
Wees jy geschikt; ik zel je liefhebben, en zonder reên niet nae den Haeg gaen; En de Schout mit al dat gebrui, de neus wel uit onze zaeken houwen.
VIERÉNTWINTIGSTE én laatste TOONEEL.
JAN, KRELIS, TEUNTJE, EELHART, NIESJE, SYMEN, ARNOLDUS, LYSJE, FLIP.
JAN. DAer zyn Speullui, en al de Genooden op ’t bezoek van Lysjes trouwen.
Maar ze durven niet naed’ren; om dat ze de Schout mit zen rakkers zien.
Ze hebben gelyk, ’t is ien spektakel om ’er hondert myl van of te vliên.
Maer Vrouw, mienje dan Lysje zo iens sloegs an Eelhart te geeven?