floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
’t Was nodig, en het hielp bezonder in myn zaaken; Ik heb de Juffer weg.
JAN. Ja zy licht jou, myn Heer.
Het is geklonken.
’k Zal haar trouwen, Jan. JAN. Ik zweer, Dat ik my niet verlaat, op Juffers die haar zinnen Zo schielyk buigen, om een’ vreemdeling te minnen: Daar schuilt wat achter.
Neen, ik hou hem voor geen man, Die eene Juffer niet terstont bepraaten kan. Men kan de weêrmin haast bespeuren, aan haare oogen.
JAN. Zie toe, myn Heer, zie toe, een mensch wordt licht bedroogen.
Die wedermin komt my te schielyk; naar ik merk, Spruit zy uit kaalheid; is het maar geen hoerenwerk.
Ha schelm wat zegt gy daar.
JAN. Ik bid wilt u betoomen.
Hebt gy, na haar gedrag en staat, al wel vernomen?
Jan, ik vertrouw my op haar stam, en ad’lyk huis.
JAN. Haar stam kan goed zyn; en zy zelf nochtans niet pluis.
Gy lastert haar.
JAN. o Neen, ik heb my zelf gequeeten.
Daar komt de Waard, die zal haar zaaken mog’lyk weeten.
LODEWYK, JAN, DE WAARD, Twe lakkeiën.
LODEWYK, wyst op het huis van Konstance.
Kent gy die Juffer, daar ik flus in praat meê was?
Wel zou ik niet?
o ja, dat is een wakk’re tas; Ze leeft heel zuinig, en ik hoor zy het veel plaaten Geërft, verstaaje, die haar Oom het nagelaaten, Die in Oost-Indien is gesturven, dat je ’t vat, Versta je wel, Heer Graaf?
nou deuze groote schat, Veurschreeven en veurzeid, moet deze Juffer erven, Gelyk je weet, wanneer de Moeder komt te sterven: Want, as je weet, de zeun is stilletjes uit ’t huis Vertrokken, as je weet: o myn!
’t was zulken kruis Voor ouwe vrouw, verstaaje, och zy kon niet bedaaren.
Hou op, ik heb genoeg, wilt de and’re helft maar spaaren Tot morgen, dat je ’t vat, Heer Hospes, gôe gezel.
Ik ben je dankbaar, als je weet, verstaa je wel?
Heer Graaf, verstaaje wel.
’k Zal eeten klaar doen maaken.
Wat lust je t’Avond?
Gy kunt dat voor dees tyd staaken: Wy zyn op zek’re plaats genodigt, dat je ’t vat.
Wat zegt gy nu?
JAN. Ik hoor zy heeft een’ grooten schat; De Juffer lykt je, van het hoofd tot aan de voeten.
En pozito, ze was wat licht; tut tut, wy moeten Zo naauw niet zien: want geld wordt tog by elk geacht.
’k Verzoek dat gy uw’ plicht voortaan wat meer betracht.
Spreek met eerbiedigheid van haar, of ’k wil u sweeren... JAN.
Hoe wordt je quaad, myn Heer; ik zoek je maar te leeren, Dat schyn geen waarheid is.
Wel, leer dan ook van my, Dat gy, by Juffers van verstand, geen zotterny Beginnen moet.
Wat bracht gy flus al vreemde grillen En leugens op de baan!
’k had werk om u te stillen.
Dat praatje, van Paap Jan, hadt schier ons werk verbrod.
’t Is myn geluk dat zy u aanziet voor een’ zot.
JAN. My dunkt het staat zo braaf by Juffers op te snyën Van groote zaaken, Heer; het is de sjeu van ’t vryën.
’t Moet met verstand geschiên.
JAN. Verstand ontbreekt my niet.
LODEWYK Ziet Charlotte, welke uit het venster ziet.
,,Zacht Jan, me dunkt, dat daar myn lief uit ’t venster ziet; ,,Laat ons nu veinzen, dat wy met malkaêr krakkeelen.
JAN Lodewyk slaande.
Je liegt het, heb je ’t hart myn eer aldus te steelen?
LODEWYK, en Jan trekken de degens.
’k Zeg dat het waar is.
JAN. Graaf.
Haal het in je hals!
Baron, beken het dan!
JAN. Ik zeg nog eens, ’t is valsch.
En jy zelt sterven!
Baron ik zal my wreeken!
KLAAR, WAARD, Twe Lakkeiën JAN, LODEWYK.
JAN. Ik zal niet rusten, voor dat ik je heb doorsteeken.
Zy worden gescheiden.
Heer Graaf, versta je wel, waar komt de questie deur?
JAN. De questie, dat je ’t vat, die komt maar door een leur, Van duizend guldens, die ’k met wedden heb gewonnen.
’t Is om het geld niet: want dat zou men geeven konnen: Maar om het point van eer; wat geef ik om dat geld.
JAN. Ik zeg nog eens, kozyn, dat jy my aanstonds meldt, Wie dat het zegt.
Baron, dat kunt gy zelfs wel denken.
Ei, Heer Baron en Graaf, wilt tog malkaar niet krenken, Verstaa je, zeg wie is ’t?
JAN. Dat raakt je niet, Jan Gat.
Zo jy je ’er in steekt, kryg je vuistlook, vat je dat?
Kozyn, ik vraag nog eens, of jy den man wilt zeggen.
Daar leid myn degen.
’k Zal de myne ook nederleggen.
Lodewyk luisterd Jan wat in.
JAN. Ik was in misverstand.
Kozyn, ik heb de schuld: ’k Verzoek exkuus.
’k Heb myn belofte nu vervuld.
JAN. Ik zal ’t betaalen.
Hou het geld, ’t kan my niet scheelen.
Om duizend gulden, zulken bagatel, krakkeelen?
Tegen KLAAR.
’t Is misverstand.....maar hoe!
zyt gy daar zoete kind!
Het moeit my, dat gy ons te zaam in questie vindt.
Ik wou alleen graag met zyn Exelentie spreeken.
Vertrek dan Hospes, en Lakkeyen.
,,Selleweeken!
Is duizend guldens by dat volk een bagatel!
Ik zal heur snyên van de beurs, verstaa je wel.
JAN. Heer Graaf, ik zal u met het meisje alleenig laaten.
Neen, Heer Baron, jy moogt wel hooren wat wy praaten.
LODEWYK, JAN, KLAAR.
WEl Klaartje, zeg my, is uw bootschap quaad, of goed?
Daar is myn Juffrouw flus een raar geval ontmoet: Derhalve heeft zy my in tyds by jou gezonden.
Wat raar geval?
Dat wy Mevrouw haar Moeder vonden In zulken quaad heumeur, dat zy niets hooren wou, ’t Geen tot je voordeel is.
Zy zal naar ik vertrouw, Haar Dochter ergens in een Klooster op doen sluiten.
Wat reden heeft Mevrouw om onze min te stuiten!
Zy heeft je vryery te zamen, aangehoord; Waar door zy weet dat jy haar dochter hebt bekoord; Zy noemt haar dartel, wulps, ontbloot van goede zeden, Een schandvlek van ’t geslacht, die tegen alle reden, Zich zelf vertrouwen durft aan eenen vreemdeling; Maar bovenal verfoeit zy haar, om dat ze een ring, Die gy gekocht hebt, uit uw handen dorst ontfangen.
Hoe, zegt ze, gy moet zeer na ’t huwelyk verlangen, Dat gy een’ vreemden Graaf terstont in de armen valt, Die zekerlyk met u, tot zyn vermaak, wat malt.
In ’t kort, Mevrouw heeft haar verboôn u meer te spreeken; JAN. Zou dan je Juffrouw zich in ’t klooster laaten steeken?
Niet anders als door dwang.
Zwyg stil, ik hoor te veel.
Dat voorwerp, zo volmaakt!
dat beeld zo schoon en eêl, Zo net gevormd van leên!
zo lief!
zo zoet!
zo aardig!
De min van Koningen en groote Vorsten waardig; Daar ik myn vryheid heb voor eeuwig aan verpand, Zal ik dat missen!
het gaat me aan myn verstand.
Uw lief heeft my belast, om u deez brief te geeven.
Licht heeft zy, ’t laatst vaar wel, in dit papier geschreeven.
LODEWYK, leest.
Myn Heer, hoe groot uw liefde weezen mag, Men dwingt my, door het moederlyk ontzag, Om my van u, voor altoos, af te scheiden: Neem dan niet vreemd, dat ik my moet bereiden, Om my van u, die ’k achting draag, te ontslaân.
Vaar wel, gy zult altoos in myn’ gedachten staan.
Is ’t moog’lyk?
is my dan dat droevig lot beschooren!
Na ’t my gelukt is, om die schoone te bekooren!
JAN. Tut tut, wat bruit het jou; je bent een man van staat, Ik wed jy nog, in ’t kort, een Keuningin bepraat.
Wat bruit jou die Mevrouw, met al haar vieze grillen?
Nou zou ik ook, uit spyt, heur kind niet hebben willen; De Vrouwlui meenen dat de mannen gekken zyn.
Ik bid u zwyg, Baron; gy kent de minnepyn, Die kracht der liefde niet, die my nog zal doen sterven: Indien ik langer moet myn zielsgenoegen derven.
Het is vergeefs myn Heer, dat jy je lot beklaagt: Ik kan wel merken, dat myn Juffrouw liefde draagt Tot u, en dat zy nooit die liefde zal vergeeten.
JAN. Ja kool met krenten, Meid, dat is een smaaklyk eeten.
Of zy hem al bemint, dat help hem wat, niet waar?
Of weet je raad?
zo maak je raad ten eerste klaar.
Ja Meisje, weet ge iets tot myn voordeel te verzinnen, ’t Zal u niet schaadlyk zyn.
Daar komt my iets te binnen... Maar Juffrouw zal’t niet doen.... LODEWYK.
Ei, Klaartje, spreek vry uit.
Myn Heer, zy zal ’t niet doen.
Ei zeg my!
’k bid, besluit... KLAAR.
Zy zal ligt heel veel doen om uit den dwang te raaken; Maar neen, zy zou.... LODEWYK.
Heer Graaf, je moest haar schaaken.
JAN. Ik moet een beest zyn, docht ik ook het zelfde niet: Het was warentig op myn tong, eer zy het riet; Die meid was waardig dat zy wierd in goud beslaagen.
Die raad gevalt my, en ik zou den aanslag waagen: Indien ik wist, dat zulks, myn lief, behaaglyk vondt.
Maar neen, zy weet nog niet hoe my de liefde wondt: Zy kent de kracht nog niet van haare aantreklykheden.
JAN. Zy weet nog niet, wat dat het is, in d’Echt te treeden, Met zulken grooten Graaf, de Graaf van Habislouw; Zy weet niet dat men haar Genade zeggen zou, Als jy haar Man waart; en dat ze in een koets zou ryên, Van klinkklaar goud, gevolgt van agteren, en ter zyên, Door dienaars, elk zo bont gelyk een Arlekyn; Bloed!
wist ze dat, ik wed ze wel geschaakt wou zyn.
,,De Heer Baron is ’t hoofd geen kleintje weer op schroeven JAN. Het klaagen, dunkt me, zal nu langer niet behoeven; Smeed nu het yzer, wyl het heet is, maak besluit; Je moet ’er schaaken, of je dingen zyn verbruid.
’k Zal na myn kamer gaan, om voort een brief te schryven.
Kozyn gelief zo lang op deeze plaats te blyven Met Klaartje; ’k koom, zo ras als ’t mooglyk is, hier weêr.
JAN, KLAAR, KLAAR.
Die Graaf, myn Heer Baron, is al een wakker Heer.
JAN. o Ja, als hy niet slaapt, dan is hy altyd wakker.
Ik ken je zeggen dat ik nooit geen beter makker Gehad heb, als myn neef.
En ’t is een dapp’re vent; Alwaar gevochten wordt is hy altyd omtrent.
De slag van Eek’ren is door hem wel half gewonnen, Hadt hy’er niet geweest, men had hem niet begonnen.
Hy is geweest voor Luik, voor Hoei, voor Keizerswaard.
De Vyand vlucht terstont voor ’t brieschen van zyn paerd.
Hy deed den Schellenberg, terwyl hy stampte, drillen.
Roermond, en Stevenswaard, daar wy van zwygen willen, Was knapknoek voor hem.
Maar de slag van Hogstet, bloed!
Daar toonde hy, zo wel als ik, zyn helden moed: Daar zag men duizenden, door ons, in ’t water dringen.
Te Ramillie deed hy nog wonderlyker dingen; Hy had een Ruiter daar by ’t haar gevat, uit klucht, En gooide hem, met ’t paerd, knaphandig in de lucht; Zo hoog, dat hy van verre een vlieg geleek, en daalde Niet eer, voor dat wy van den veldslag zegepraalde.
Met uw verlof, myn Heer, daar twyffel ik wat aan.
JAN. Wist jy wat dingen hy had by Turin gedaan, Je zoudt niet twyffelen aan die van Oudenaarde, Daar hy de minste luis niet in het leeven spaarde.
Te Meenen, Dendermonde, en Doornik, Ryssel, Aath, En honderd steden, daar de tyd niet toe en laat Om van ’t spreeken, heeft hy wonderen bedreeven.
Ik heb niet veel verstand, Heer, van ’t Soldaaten leeven.
JAN. Dit alles won hy, met den slag van Malplaket.
Hoe kan dat mooglyk zyn?
JAN. Ja maar, ’t was in zyn bed; Hy hoorde my alleen die dingen maar verhaalen, En raakte voort, door die gevechten, aan het maalen.
Hy heeft nog meer gedroomd, dat ik vertellen zal.
Ei Heer Baron, verhaal wat anders: ’t is te mal.
JAN. My is wat raars gebeurd, by Berge in Henegouwen; Dat is wel waardig, dat wy ’t in gedachten houwen: Daar wierdt ik door een Myn gesmeeten naar om hoog, Met zulken kracht, dat ik gelyk een vogel vloog, En raakte boven wind; ’k wierd in een uur zes zeeven, Met groote snelligheid, door deezen wind gedreeven Rontom de Waereld, die ’t fatsoen heeft van een ey.
Je kent wel denken; ik was schriklyk in de ly?
Ik raakte aan ’t vallen; ’k had het leeven ook verlooren: Maar ’k bleef juist hangen, aan een postelyne Toren In Cina, met myn rok.
elk was daar op de been: Zy hadden my al lang zien vliegen zo ik meen; In ’t kort, de Koster quam my helpen, en beleezen, Hy docht dat ’k Joosje was, de heilig der Sieneezen; Zo dat de Koning zelf my zeer veel eer bewees.
Toen ik dat zag, speulde ik voor Joosje, zonder vrees, En eischte dat ze me een scheepslading met juweelen Bezorgen moesten, of de droes zou met ’er speelen; De gekken deeden ’t, en ik ging terstond te Scheep, Na Polen.
Zeg eens Klaar, was deze grap niet leep?
’t Kan niet gebeuren; wie heeft ooit zo ’n zaak vernomen?
JAN. Myn suikerzoete Klaar, een mensch kan aardig droomen.
s KLAAR.
Zo heb je ’t maar gedroomd?
JAN. Dat zeg ik immers Meid.
’t Is alles maar gedroomd, dat ik jou heb gezeid.
Uw snaakze geest, myn Heer, is wonderlyk, en aardig.
JAN. Veel Dames achten my heur zoet gezelschap waardig: Maar ’k acht ze niet; omdat jou lieffelyk gelaat, De mooiste van ’t zalet in glans te boven gaat.
Je bent begut een meid die fiks bent op je kooten, En niet ongoelikjes; maar glad van muil, en pooten.
Dat lykt wel scheeren.
JAN. Neen ik ben verliefd op jou.
Ik wou wel, dat je me eens een zoentje geven wou.
Hy zoent Klaar.
Nou nou het is zo wel, is dat een mensch ook drukken!
Ei foei?
schei uit, Baron; niet meer, hoe zel het lukken?
Gaa liever na ’t Zalet, en zoen daar, jous gelyk.
JAN. Och, och, me dunkt, dat ik van liefde schier beswyk.
Ei, ei, ’t is lang genoeg, je bent een harde zoender, Je hebt een baard, zo scharp, gelyk een platte boender, Myn wang is al aan bloed.
JAN. ’t Komt dat ik je bemin.
Ik heb jou liever als de grootste Koningin.
Ik kan ’t wel denken.
JAN. Meid, ik wil het je wel zweeren.
’t Is lang genoeg, myn Heer; met myn de gek te scheeren Is gants onnodig.
JAN. ’k Zeg nog eens, dat ik het meen, Ik heb jou al bemind toen jy my eerst verscheen.
Zie daar, dit Goud stuk, meen ik jou op trouw te geeven; Wy zellen met malkaâr, in Poolen, heerlyk leeven.
Zie daar, daar is myn hand, ik meen het zeker, Klaar.
Je zegt het wel, myn Heer; doch doet het moog’lyk maar... JAN. Neen, neem maar aan, ik zweer, warentig, je te trouwen.
Ja maar, ik vrees, Baron je zelt je woord niet houwen.
Al ben ik maar een meid, ’k pas nogtans op myn eer.
En ben ik slecht van staat; myn Vader was een Heer Van aanzien, daar het door den tyd mede is verloopen.
JAN. Ja, zulke menschen vindt men veel, myn Hart, by hoopen: Elk moet zich troosten; want het is een slechten tyd.
Al ben je ’t geld; je bent den adel nog niet quyt.
Myn adelyk geslacht wordt nog by elk gepreezen.
JAN. Je woont in Uitrecht, zou je niet van adel weezen?
Ik kon wel zien, myn hart, dat jy van adel waart.
zo myn stam zich met u eed’le stamme paart!
Wat zal jou wapen, by het myne, heerlyk pronken.
Wel, Heer Baron, je zoud me schier in min ontfonken.
Ik weet niet wat ik deed, indien jy ernstig spraakt.
JAN. De min heeft my alreeds gezengd, gebrand, geblaakt, Gebakken en gestoofd, ik ben bekwaam om te eeten.
Wat drommel wil je meer, van myne liefde, weeten?
,,Ik zal het waagen, want de gek is al verwart.
JAN. Nu Klaartje, zeg maar ja; ik meen ’t, met al myn hart.
Wel aan, myn Heer Baron, ik laat my dan bepraaten.
JAN. Myn lief, ik zweer, dat ik je nimmer zal verlaaten.
Zie daar, ontfang myn trouw.
Daar is ook iets van my.
JAN. Een kusje.
Zacht myn Heer.
’t Is hier op straat te onvry... Daar komt de Graaf weêrom.
Ik heb den brief geschreeven; Wil dien myn Engelin terstont in handen geeven: Op dat zy zie, hoe my, myn ramp, ter harte gaat.
JAN. Mag ik niet zien, Kozyn wat in dat briefje staat?
Ja lees het vry, myn Heer.
JAN, leest.
Myn Hart!
myn Uitverkooren!
Ik heb door u gezicht, myn vryheid reets verlooren.
Indien ik hoopen durf dat gy my weder mint; Wees dan verzeekerd, dat ge een’ minnaar in my vindt, Die moed heeft, om ten dienst van u ’t al op te zetten, Wat hy bezit.
Ja, geen gevaar zal my beletten, Om u te redden.
Vrees de haat uws Moeders niet: Die slyt licht door den tyd.
Vaar wel, ’k wacht, met verdriet, Na ’t ogenblik, dat ik uw antwoord zal ontfangen.
Die brief is puik, ik zal hem Juffrouw aanstonds langen.
En brengen je zo gaauw als ’t moog’lyk is bescheid.
LODEWYK, JAN. JAN. Dat is een wakkre tas, wat dunk je van de Meid?
Wie zou geen zieke bruid met zulken hart bespaaren?
En ze is al redelyk verstandig, nâ haar Jaaren.
Ik ben ’er boven op, als ik haar trouw, myn Heer.
o Bloed!
wat ben ik bly!
’k heb al wat ik begeer!
JAN. Wy hebben reets beloofd malkaâr te trouwen.
Hoe wordt gy gek?
’t is maar een meid, het zal u rouwen.
JAN. o Neen; myn Heer, het is een Vroumensch naar myn lyf, Het is geen pimpelmees.
Ik zogt maar na een wyf, Dat naar myn zin was.
Jan, gy hebt u wel gequeeten.
Hoe zal het gaan als zy, in ’t end eens koomt te weeten, Dat zy bedrogen is, en gy geen man van staat, Gelyk gy voorgeeft, zyt.
JAN. Myn Heer dan dag en raad.
Maar zeg my eens, hoe zal Charlotte staan te kyken, Als jy geen Graaf bent?
want dat moedt in ’t end ook blyken.
Haar liefde zal misschien dan ook zo groot niet zyn; Zy mint je uit redenen van staat, naar allen schyn.
’k Zie op haar kapitaal.
Daar kunnen wy van leeven.
JAN. Ja als haar moeder; Haar dat kapitaal wil geeven.
De zwarigheid, voor my, is klein, myn lieve Jan: Als ik Charlotte tot de vlucht beweegen kan. Mevrouw van Adelpoort zal lichtelyk bedaaren; Die haat, hoe groot zy schyn’ zel slyten door de Jaaren.
JAN. Maar ondertussen moet je zorgen hoe je ’t stelt.
Charlotte neemt, voor vast, Juweelen mê, en geld.
JAN. Maar a propô, verneem je nog niets, van je vrinden?
Vrouwmoeder is verhuist, ik kan haar nergens vinden, Ik heb geweest daar zy het laatste heeft gewoond.
’t Waar my een vreugd, wierdt my haar woonplaats eens getoond.
JAN. Zy is misschien heel ryk.
Ze ken licht plaaten geeven.
Indien zy ryk waar, zou ’k op deeze wyz’ niet leeven; ’k Had dan niet weg gegaan.
JAN. ’t Schort haar dan mê aan goed.
Myn Heer, me dunkt dat jy dan niet meer zoeken moet: Ons ov’rig kapitaal zou dan maar aanstoot lyên; Acht honderd guldens, zyn al happa, deur je vryën.
Dat ’s meerder als je part, het overige resje hoord Aan my, gelyk je weet, myn Heer, door ons akkoord.
Ik weet van geen akkoord.
JAN. Wy zouden ummers deelen Al wat wy wonnen, met het dobbelen en speelen?
Goed, hou maar rekening; zo kom je niet te kort.
JAN. Maar als die rekening dan niet betaalt en wordt?
Heb maar geen zorg.
Ik zal uw diensten wel beloonen, En u, zo lang ik leef, myn dankbaarheit betoonen; ’t Geen gy te kort komt u betaalen, en nog meer.... JAN. ’t, Is wel, maar wie zal daar uw borg voor zyn, myn Heer?
Myn ad’lyk woord.
JAN. Daar zou de Lommerd niet op schieten.
Ei Jan, uw malle klap begint me te verdrieten.
Betrouw u op myn woord.
JAN. ’t Is wel ik ben te vreên: Dewyl ik moet.
maar zacht: ’k zie Klaartje herwaarts treên NEGENDE TOONEEL.
Heer Graaf zy heeft den brief al beevende geleezen.
Ik merkte, dat zy ’t u zou toestaan, aan haar weezen: Maar evenwel, zy is nog niet gerezolveert; ’t Koomt haar te schielyk voor, myn Heer: maar zy begeert Dat gy haar, t’avond, voor ’t balkon, zult komen spreeken, Ten zeven uuren.
JAN. Bloed!
dat is een heerlyk teken?
LODEWYK geeft geld aan Klaar.
Zeg aan myn lief dat ik zal komen op dien tyd, En prezenteer myn dienst aan haar.
Dat ’s voor uw vlyt, Dien gy hebt aangewend.
Myn Heer met geen gedachten.
Zo veel, wel Heer!
JAN. Je moet geschenken, nooit verachten.
Ik dank je zeer, Heer Graaf!
’k durf hier niet langer staan.
Vaar wel, ik zal zo lang in onze Herberg gaan.
JAN. Nou Klaar, je weet wel, wat wy hebben afgesprooken?
Ja, wees gerust, Baron; die praat dient afgebrooken; Want zo Mevrouw my zag, dan was de zaak verbrust.
JAN. Heel goed, wees dan te vrêen, al wordt je niet gekust.
Einde van het darde Bedryf.
VIERDE BEDRYFEERSTE TOONEEL.
CHARLOTTE, KONSTANSE, KLAAR, FOP en HANS.
beide in lakeie kleêren.
Je denkt wel, Juffrouw, op de klok van zeven uuren?
Ik ben zeer ongerust, en kan van angst pas duuren.
Mevrouw, recht uit gezegt, ik durf het niet bestaan.
’t Is ook te schand’lyk met een’ minnaar door te gaan.
Zo ’t qualyk uitvalt, zal ’t my al myn leeven spyten.
Tut tut, geen mensch zal jou, het geen je doet, verwyten.
Ik wagt nog wat, misschien dat Broeder hier haast koomt; Men hoor wat hy ons raad: wy kunnen, onbeschroomd, Aan hem verklaaren, hoe de zaaken zyn gelegen; Hy kan ons helpen, door veel eerelyker wegen.
Gy hebt al wat gelyk, dat heb ik niet bedacht: De tyd van Broeders komst, dient eerst nog afgewacht.
Indien hy geld heeft, om de bruiloft uit te voeren, Is alles wel, ik wil u hart niet meer ontroeren.
’k Zou ook niet toestaan dat gy weg gingt, zo ’k niet wist Dat ’t my aan ’t geld ontbrak: ’k bedacht alleen dees list, Gelyk gy weet, uit nood.
Mevrouw ’t kon wel gebeuren, Dat jy jou dat besluit voor altoos zoudt betreuren: De Graaf zal denken dat hy van je wordt begekt; En moog’lyk dat hy dan om dat affront vertrekt.
Indien hy haar bemint, zal hy zo licht niet scheiden: Want anders blykt het, dat hy ons zoekt te misleiden.
Misleiden?
neen mevrouw, dat heeft in ’t minst geen schyn.
* Daar word gescheld.
Wie of daar schelt?
Dat zal misschien de Snyër zyn.
Of Laken koper om te maanen, ’t zyn gezellen Die ik niet langer weet met praatjes uit te stellen.
Zeg dat wy uit zyn, spel dat volk wat op de mouw.
Indien zy ’t zyn, zal ik myn best wel doen, Mevrouw.
Licht dat het Broeder is, die kan hier nu al weezen.
’k Kan zyn: doch ik heb reên om ’t tegendeel te vreezen.
’k Ben bang voor krediteurs, zo dra ’er wordt gescheld.
KAREL, CHARLOTTE, KONSTANCE, KLAAR, HANS, een Lakkei van Karel.
Het is uw Broeder!
ik ben van vreugd ontsteld!
Zyt welkom, waarde Zoon!
Zyt welkom, lieve Broeder.
Wat is ’t me een vreugd, dat ik u zien mag!
Vrouw Moeder!
Wat heb ik u misdaan, misleid door myne Jeugd!
Vergeef myn losheid!
myn waarde Zoon!
de Vreugd Verhindert my, ik kan van blydschap naaulyks spreeken!
Omhels my!
KAREL, omhelst Konstance.
’k Heb misdaan!
O neen, myn Zoon, ik reken Dat gy, door uw vertrek, den grond van ons geluk Gelegt hebt.
Ach wat vreugd na zo veel ramp en druk!
Wie hadt gedacht dat ik u, in myn oude dagen, Noch weder zien zoude!
al myn tegenspoed, en plaagen, En droefheid, zal ik nu vergeeten!
koom myn Kind, Omhels uw’ Broeder; dien ge in ’t leeven weder vindt.
KAREL, omhelst Charlotte.
Myn Zuster!
Broêr!
’t Is hier byzonder druk met kussen, En ik kryg niet een brui, van ’t bystaan, ondertussen.
Wel, Klaartje, leef je nog!
Ja, zo ’k niet beter weet.
Och dat je wist, myn Heer, hoe deerlyk dat ik kreet.
Toen jy zo stilletjes; en zonder eens te spreeken, Vertrokken waart; en dat ik van je taal noch teken Kon hooren, waar je waart; je zoudt my ook wel eens... Je weet wel wat ik meen.
Dat ’s ligt wat ongemeens?
ô Neen, niet ongemeens, je hebt het van je leeven Wel meer gedaan.
Een Welkom zoen gegeeven.
Gy zyt nog de oude Klaar, een Snaakje van een Meid.
Daar ’s dan een Zoen.
En jou ook één tot dankbaarheid.
Klaar, wil die dartelheid een weinigje betoomen.
Myn Zoon, waar is uw Liefste, of zyt ge alleen gekomen?
Ik wagt myn Lief haast, ’k ben te paerd voor uit gereên.
Ze is op de Wagen.
Hoe liet gy haar zo alleen?
Ik koom hier, om te zien, hoe ’t staat met onze zaaken; Om, zo hier iets ontbrak, eerst op zyn stel te raaken: Myn liefste weet niet hoe het by ons is gesteld.
Hebt gy myn laatsten brief, en ’t pakje met dat geld Ontfangen?
Ja myn Zoon.
’K geloof dat uwe leden Vermoeit zyn van de reis, gy hebt licht hard gereden?
O Ja ik ben vermoeid.
Laat ons dan binnen gaan.
’k Zal u een voorval, ’t geen ons voorkomt, doen verstaan, Van zek’ren Graaf, die met Charlotte zoekt te Trouwen.
Een Graaf, Mevrouw!
Tree voort ’k zal u de zaak ontvouwen.
KLAAR, HANS.
Wel Hansje staa je daar, en spreek je niet een woord?
Dat raakt je niet.
Myn bloed, hoe benje zo verstoord?
Wat bruid dat jou?
Je bent nochtans myn uitgeleezen, Die haast myn Bruidegom, myn Man, en voogd, zelt weezen.
Dat zel je liegen.
Hoe waarom, myn lieve Hans?
Dat weet je wel.
Myn hart, zeg, is ’er dan geen kans, Om jou met traanen te vermurwen, noch met smeeken?
Myn lieve Maatje, ik bid, wil tog een woordje spreeken: Je weet het immers dat ik je altyd heb bemind?
Het spyt me, dat ik je in zo’n quaad heumeurtje vind.
Dat raakt me niet.
’t Is wel, wil jy geen reden hooren?
Dan is het Huuwlyk of; dat zeg ik van te vooren.
’t Kan my niet scheelen.
Goed: dan trouw ik met een aâr.
Tot spyt van Jou: je moet me niet veul bruiën, Vaâr.
Dat is een Hangbroek!
dat ’s een Puikje der Portretten Uit de Almenak, ja wel, men hoord je beeld te zetten, Van klinklaar goud gemaakt, vlak op de Vullis Kar.
Dat zou heel mooij zyn.
Ja, dat zou heel mooij zyn, Nar.
Maar Vryt jou die Baron, zeg Klaar?
’k begin te vreezen.
Hoor Klaar, je bent myn uitgeleezen.
Ik meen ’t zo quaad niet, zeg, wat zeit myn Heer Baron?
Wat raakt dat jou?
Ey hoor!
myn Pynxterbloem, myn Zon, Wy zellen met Malkaêr, gelyk gezeid is, Trouwen.
hoe ken je jou zo houwen, Myn Schepseltje?
je weet dat ik je zo bemin, En gist’ren had je ook in jou Hansje groote zin.
Het is voor jou, dat ik zo zuinig weet te spaaren.
Dat ’s goed voor jou.
Och Klaar, wil toch je zelfs bewaaren: Want die Baronnen zyn zo vol van guitery, Je weet het niet myn Kind.
Hans zorg jy niet voor my: Je hebt de paspoort, en de bons, ’k wil jou niet kennen.
Zie daar, de Mortepaaij, moet jou en my dan schennen; Heb jy het hart, dat jy Karonje me verlaat; Ik zal dien gekken vent waarneemen, op de straat, En kloppen hem zo plat als Stokvis, met myn Handen.
De Kuiten zel ik hem afbyten, met myn Tanden, En voor de rest zo kort als Potjebeuling slaan.