floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Nu is sy weer verdweenen, die loffelijcke Maeght, waer nae de siel sich streckt, vermits haer soet ghelaet dit edel bloet uyttreckt, hoe treckt, wat gaet my aen, waer vlien, waer vlien mijn sinnen, sal nu een los ghesicht mijn groote geest verwinnen?
Neen, neen, mijn hoogh ghemoet, denckt op dit machigh rijck, Daer soo veel juffers sijn met schatten uws ghelijck, En hoog vernuft van geest, vol breyn om konst te leerem, kiest soo doorluchten maeght, laet die u sin beheeren, Soo een begaefde geest die leeft na 't lichaem sterft, daer 't licht verdwijnde schoon terwijl sy leeft verderft, 't is anders met de geest, haer onbevleckte luyster, die houdt een helle standt, als schoonheydt daelt nae 't duyster, als ofse noyt en had in 's werelts rond' gheweest.
De schoone Maegt die moet sijn hoog van geest, dat kan niet anders sijn, want sy soect aen te schouwen Des Hemels blau verwulf, voor al de aerts ghebouwen, sy tracht nae Huys, noch Hof, op noch soo lange reys, Des Hemels solderingh dat acht sy haer Palleys, waer so doorlugte geest haer woonplaets soect te houwen, daer huyst een hoog vernuft.
O pronck van alle vrouwen! o siersel van de Jeugtlo wel voltoyde maegt!
Wen!
Na u neem ick mijn gangh, soo vaerdig als het daeght.
verdwaelde siel, wilt ghy u gaen vermengen met soo een vuylen hoop?
ghy sout u selver brengen Door noyt gehoorde min in schrickelijck verdriet, ay neen mijn reyn gemoet, en denckt het nimmer niet, bant sullicks uyt u sin, en wilt dees frisse leden, Gaen voegen tot de rust, op dat de vreemdigheden verdwijnen als een roock.
Ben ick hier alleen?
Pagie, waer of de Jongen blijft?
Mijn Heer krijght weer couragie.
Sijn geest die is weer thuys.
Wil ick hem welkom heten, soo krijgh ick seecker koeck, don I.
'k sal u de rugh eens meten, als ghy niet op en past.
Wat is dat u belieft?
Don I. ont spreyt mijn Ledicant.
Wel Heer alst u gelieft.
Vrou Giomara de Moeder van Constance in haer nachtghewaet, met haer Maeght Catharijn, met licht in de handt.
Guiom.
O alles, fiende Godt!
verhoort mijn angh stigh kermen, Mijn traentjes goede Godt, laet die u doch erbarmen, die ick ootmoedich stort voor uwe voeten, Heer, met jammerlijck gesught, o oppervooght!
Sie neer Op uwen dienares, die nu al dartien jaren, Gedurich heeft gebeen, op dat ghy soudt be waren Mijn uytverkooren kint, dat ghy my hebt verleent, Dat al gestadich wordt, aen u mijn Godt, beweent Eer dat ick gae te rust, ghy weet o Heer der Heeren!
Dat ick noyt dach en mis om my tot u te keeren Met suchten, en gevley, sint dat ick heb gemist De vrucht van onse trou, maer u vertrou ick, ist men, noch mooghlijck dat ick haer noch weder kan bekoomen, Door u Almachtigheyt, die my laes is benomen, Door groot onachtsaemheyt, van onse Kamenier, die labde by de Buurt, en liet dat jonge dier, Dat haer soo was belast, als men yets kan bevelen, Dat liet die snoode Maeght, dat liet die praatster stelen, Ay my bedruckt gemoedt!
ick smelt van enckel leet, als ick om haer eens denck, eylaes!
ach wie weet Waer datse nu mach zijn, ick macher niet om dencken, mijn overdroeve siel, die moet die sal verdrencken In dese bracke vloedt.
Mevrouw ay stilt u klacht, d'empt al dit naer gheween.
Giom.
Ten is niet in mijn macht Dat ick dees Beeckjes stelp, maer salder in verdwijnen Door leet en ongedult, ay sie ach Cathrijne!
Mijn bange siel beswijckt, als ick om 't lieve wicht, dat soo uytmuntent was van wesen en ghesicht, Soo sedigh en so soet, soo aenghenaem van gaven, als ick dat al bedenck, dan schijnt mijn siel begraven, Bedolven in een put soo diep ja sonder endt?
Ay my benaude hart!
Waer ick my keer of wend, het gitized by google hemel.
Het is my al te nauw.
Mevrouw ay weest te vreden, ick hoop de goede Godt sal over u gebeden Wel deernis krijgen, ay, ay matight maer u klacht, vertrou maer op u Godt, vertrou maer op sijn macht, ay lieue Landtvooghdin laet ick u gaen gheleyen Nae uwe legerstee, daer u mijn Heer sal beyen.
Constance, ach catbryn!
Ick bid u want ick acht mevrouw, dat u men Heer al met verlangen wacht, ick bid noch eens, ay kom.
Ay swijght en laet my schreven, Cathrijn mijn hert dat barst so ick van hier moet scheyen, van hier segh ick, van hier, jae daer ick haer voor 't lest het mondt je heb ghekust, en haer eylaes op 't best En prachtighst toven dee, om d'hememelvaert te vieren, en kon dit niet gheschien op sediger manieren?
Och ja 't o foy, o foy hovaerdigheydt!
Waer door dat ick eylaes mijn kindt, mijn lieve kindt verloor, Och mijn ghestolen kindt!
Ay staeckt al dit verhalen, Vermits het u de siel en sinnen doet verdwalen, Hoe langhs hoe meer, ay laet ick u geley Doen nae u Ledicant, en endight dit gheschrey Dat u de geest ontstelt.
Giem.
Ay my waer sal ick vluchten, daer my niet wert belet mijn klacht, en droeve suchten?
Die ick doch uytten moet, eylaes benaude Vrouw!
Waer ick my wend of keer, mijn siel die splijt van rou, al gaen ick schoon nae 't bedt en voegh mijn matte leden tot d'oversoete slaep en meen door stilligheden te rusten, maer eylaes mijn over swack gemoedt Wordt dan meest door verdriet en onrust laes ghevoet, in plaets van soete rust, soo stort ick nare klacnten, ia roep wel overluydt door vliegende gedachten, o Goddeloose Feecks!
Waer wilt ghy met haer vlien?
Hier overgeve pry, ick heb u al ghesien.
U vluchten is te laet, ghy sult het niet ontkomen, dan loop ick vaerdigh nae die my eens is ontnomen, Soo dat mijn lieve Man al schrickende ontwaeck, Door 't overgroot gerucht dat ick al schreyend' maeck, hy spreeckt my minlijck aen, en seyt mijn Lief, mijn waerde, Mijn uytverkooren Vrouw, dat ghy u eens bedaerde, Dat was my groote vreucht, ay stelt u wat te vreen, Soo rust ù swacke hart, dan mindert mijn gheween, Door al sijn lief ghevley en suyckersoete woorden, Versmelt mijn droeve druck, ò aenghename woorden!
Komt streelt mijn flauwe geest, want troost ick nutten moet Tot lavingh vande smart van mijn bedruckt gemoe.
Giomara binnen.
Don ian uyt, verlaet sijn Vaders Hof.
Don I. op 't aengename dag, verdrijft dees bruydenigheden, het helder blau bekleedt dringht door de duysterheyt, op dat ick door u glans kan sien nae haer te treden, en uyt mijn innigh leet dat hier verborgen leyt.
Ick segh het Hof adieu met al haer gulde salen, ick segh de Jeught adieu van 't Adelijck gheslacht, met al de kostlijckheyt, waer mee sy moedigh pralen, al swierend over straet met al haer groote pracht.
Pronck, digitized by google.
17 Pronckjuffers u ghetoy en al u aerdigh sieren, u aerdighe gespan benaeyt met Dyamant, met peerelen beset op veelderley manieren, En kledren van satijn geboort met diere kant Op 't geestighst geborduert met Gout op sijde laecken, En al wat uwe breyn op 't prachtighst heeft bedocht Dat sal ick van dees uvr' tot dat ick sterf versaecken, En vlieden van u prael, ja al u staetghedrocht Dat acht ick nu niet meer.
Wat sijn u Hosse seden, Bedroch in schijn van gonst, wat is u ydel tuygh, Niet aers als watervetruw, toch 't voegt wel by u leden, die schoon sijn gheblanquet geoessent tot ghebuygh.
Stuypjuffers 'k seg adieu, adieu ick gae vertrecken, dat de gonde Son haer overglansigh hooft Komt beuren uyt de Zee, ja eerse 't Hofkomt wecken.
Door hare schittering die 't kleed des nachts verdoost.
Den ian binne.
Het darde bedrijf.
Maj. 'k heb 't Hemels Heyr gedanckt, 'k danck u noch eens Godume, u lino, Pallas, en de Moeder van de Minne, die overhelder scheen, Soo dat ick klaerlijck sagh haer Goddelijcke leden Neerbuygen, als ick had geeyndight mijn ghebeden, Daer over danck ick u o Pallas, wijse Maeght, dat ghy op mijn ghevley soo gunstigh neder saeght, Doen ick aen u versocht dat ghy nae mijn begeeren Een edel Jongelingh door u verstant wout keeren Tot ons, waer op dat ghy soo gonstigh met u hooft oock knickte, soo dat by my vastlijck wort gelooft, Dat hy in aller ijl sijn gangh sal harwaerts wenden, Vermits dat Cipres sal haer soontje neder senden, Die sy stracks heeft geboon, als ick haer had ghebeen, Dat hy met sijn gheweer sou vliegen na beneen, En doen de eedle Helt in liefde staegh volharden, Tot dat hy van lupijn sijn Coningin sal warden Met offer reuck ghetrout want sy gaf oock een knick Als ick badt om haer gonst, o schatgodinne ick sal u hooghe Vrouw, 'k sal u altaren sieren Met bloem en geurigh lof, en 't reuckwerck opwaerts stieren, Nae u glimprijcke sael, de Wolckjes van het kruydt, Als ghy die weemlen siet, kijckt dan ten Hemel uyt, ay lovis waertste Vrouw!
Ooght dan eens na beneden, gelijck ghy hebt ghedaen, in mijne leste beden, Waer om ick soo verheught ben, ja soo overblijdt, als ick oyt heb gheweest van al mijn 's levens tijdt.
Waer toeft ghy schoone Maeghdt, om wien ick veel droefheden In 't binnenst van mijn siel ghestadigh heb geleden, Door over bange vrees, sint ick u vaerdigh stal En heb ick noyt ter deegh gerust geweest, maer al Wat dat ick hoor of sie van eenighe geruchten, strack seyt mijn schrickigh bloedt flucks spoet u om te vluchten.
Dan dunckt my, komt de Schout, die my gebonden leyt nae eene droef tooneel, my dunckt daer wort geseyt In mijne raserny, voort, voort, ghy moet flucx sterven.
Dan bid ick om ghena, maer ick kan 't niet verwerven Hoe druckigh dat ick krijt, ick moet gekluystert gaen, dan dunckt my dat een Beul mijn hals meent door te slaen, waer van ick soo ontstel dat mijne matte leden Soo sidderen van anghst, van boven tot beneden.
En dit gebeurt my laes, soo dra als ick verschiet Van 't een of 't aer gerucht, en sy en weet het niet, Dat ick dit ly om haer, of dat ick haer genomen Heb door mijn gau bedrogh, of dat sy is ghekomen Van Adelijck gheslacht want sy ontrent twee jaer Out scheen na mijn ghesicht, als ick haer stal van daer, Sy rijcklijck stont ghetoyt, of hoe sy was geheeten, Dats nu de schoone Maeght al heel end' al vergeten, maer in het eerst als men naer Preciose hiet, Dan kreet sy en sy riep, Wijf ick en heet soo niet, Constance is mijn naem, en staegh soo quam sy vragen Waer is mijn moy gewaedt?
dat moet ghy nu niet dra ghen, maer als 't weer Sondagh is, het leyt nu inde kas, seyd ick, dan vraeghden sy of 't noch gheen Sondagh was.
Moeder, en schreyend riep sy, kom brenght my by mijn, en by mijn Vader lief, want die sijn al veel goeder als ghy, en sey soo soet, leyt mijn weer nae ons Hof, kom pronckt my vaerdig op, doet my dees vodden of.
Swijght tongh, wie komt daer gins?
het is de Rider, 'k luyster.
Sy schuylt.
Sou hy my hier wel sien?
wat neen, t is al te duyster Van t hangende geboomt, nu sal sck hooren of hy t meent, een eenigh hart is als een open hof.
Don B2r, p. 20 des iauyt.
Nu ben ick als een Hart dat van een radde jagerrosfen en ghequetst is door een scherpe schicht, Waer dat het soopt of staet het draeght sijns levens plagen, Hoe varder dat herbeest vlucht uyt haer gau ghesicht, Hoe meerder dat de wondt ontstelt door t schichtigh loopen, Soo dat het laes sich selfs door d'ingheschooten pijl Door t vlieden hinder doet, so dat het moet bekopen Met een ghestrenge doodt, ja in een korte wijl So is het laes met my, hier baet geen vaerdig vluchten, t is nu gheen vliedens tijdt, want hoe ick varder gae Van die mijn fiel ontstack, hoe dat ick meerder vruchtem Geniet vol bitterheyt, waer door dat ick by nae Verdwijn, door dien de wond my meer en meer komt prangen, sy parst my dat ick moet door overgroote smart, Sy dwingt my dat ick moet mijn vleyend laten vangen, Op hoop dat s' uyt meedoogh de schicht ruckt uyt dit hart, Die my de siel ontreckt, ick moet ellendigh sterven, Soo sy niet uyt ghena heel vaerdigh inder ijl My neemt in haer behoet, waer door ick kan verwer genesing aen mijn leet, door 't loosen van de pijl Kom, kom roem waerde Maeght verflint al dees verdrieten, o lockster van mijn sin!
O siersel van het veldt!
Nae u wend ick mijn gangh, laet ick u min genieten, om dat ick helle son my geef in u ghewelt, dit is de plaets daer ick haer heb bescheven.
Maj. mijn liefd' is ongheveynst, hoe of sy soo langh 'k moet beyen.
'k moet nae haer eens gaen sien.
Majembe binnen.
Ja 't is de sellde laen, ick vind mijn engel niet, ick sal wat verder gaen.
Daer hoor ick mijn Godin al singend herwaert komen, de laen die schijnt verheugt, ja 't of springt van de boog en daelt al stroyend neer op d'onbeplante aerdt, die lockt ons tot dees nedervaert.
Preciose met een rey van Heydinnen singen van binnen.
Bulerte Mars.
Y loven u met blye kelen Godt Appol, voor het loffelijck mee delen Van u rol, die ghy soo Gonstigh boo, waer door dees suyvre son den prijs oock won.
Don I. sy heeft de prijs behaelt, ick hoor haer Phabu dancken.
Sy is heel soet ghesiert met blaen van Lauwerrancken.
Al singende uyt.
Waer voor dese overschoone Is omkranst, Om dat sy best nae u toone Heeft ghedanst, op sen pas, Niet te ras, Maer geestigh op sen maet, don met fier gelaet.
B3v, p. 22 don I.
'k wensch u luck lieve Maeghdt, beneffens mijne, met u gewonne prijs, en met dees aare hoedt, 'groet, Die u heel aerdigh past op u uytheemse hulsel, En beyd gebloost en wit dat van dit gulde krulsel, Soo schildrigh is beschauwt dat ick noyt uws ghelijck Uytmuntster van dees eeuw, in 't heele Koninckrijck Mijn daghen heb ghesien, aen wien ick dese leden Kom offren, mits ick haer niet hooger kan besteden Als aen u helle glans, die ick volmaeckter acht Als een uyt 't weligh Hof van 't Adelijck gheslacht, Dat sonder uwe geest, die 'k hooger hou van waerden, Als al de aertse glimp, want schoon men die bewaerden Met eenigh kostlijck nat, of sap van krachtigh lof, Als Jeught, aen welcken 't komt, verdwijnt sy als het stof Van geure winde doet, in u oock pronck der Vrouwen, Waer een lofwaerde geest haer schuylste tracht te houwen, By u voltoyde glans, daer is 't schoonste schoon!
Mijn hart uyt dese plaets ghetrocken metter woon, Soo dat dees ydle romponmachtigh is te leven, nu 't hart vertrocken is dat by u is ghebleven, en nu ghy schoonste nimph mijn hartje gunt een stee, nu schenckt mijn siel aen u dees wilghe leden mee, Bereyt tot u ghebiedt vint ghy my altijdt vaerdigh.
Spreeckt geens gelijcken Maeght, of acht ghy my niet waerdigh?
Ick groet de Ridder dan, gelijck ick van u wart Gegroet, maer 't schijnt my vreemt dat hier u edel hart sou sijn gehuyst, en dat ghy u volmaeckte leden den.
Komt bieden nu aen my, die gy veel hoger kunt besteken, don I. Niet aengenamer als aen u lofwaerde glans, als ick u schoon geniet, dan tart ick alle mans.
Met u, mijn Aertsgodin, het sijn maer lompe Karels Die maer nae Juffers sien, wiens halse met veel Parels Aenlocklijck sijn omkranst, en niet eens oogen of by 't ydele ghetoy yets is tot hare lof.
O Hofse Jongelingh, wiens geest huyst wijse reden, met u verlof, ick gae mijn Grootmoer tegen treden, die soetjes herwaerts komt.
Don I. wel oversoete Maeght, 'k sal u gheleyen gaen indien 't u niet mishaeght, prec.
De dienst is al te groot die ghy al 't ans laet blijken Aen een gheringe Maeght.
Don I. mijn dienst, de eer moet wijcken Die ick mijn lief gheniet, hoe noemt ghy die gheringh?
'k acht my de eer niet waerdt, mijn dienst al te gering Om u mijn helle son te dienen nae u waerden.
Ghy vleyt my al te Hofs.
Don I. mits dat ick op der aerden Noyt liever als u sagh prec.
Mijn Grootmoer weest gegroet.
Maj. en ghy mijn lieve Nicht met u beminde stoet.
'k groet u wel wijse Vrouw, en wensch u veel ghelucken, tot dat de bleecke doodt u leefdraet af komt rucken, En laet u lijf ontsielt, dat dan de oppergoon uytgejaeghde geest opvoeren in haer troon, dat is mijn hooghste wensch.
Maj. o ridder hoogh verheven, 'k wensch dat de goede Goon u van ghelijcken geven, dat is mijn wederwensch.
Don I. 'k danck u lofwaerde Vrouw Nu stuert ghy mijne min nu ick het Hofs ghebouw Daer yder een naer haeckt op 't spoedigts heb verlaten, Op hoop dat ick by dees u lieve ondertaten, Na u wel wijs gebien mocht leyden dese leen, Na u geboon en wet die 'k willich wil bekleen, Met verige dienst.
Hoe soudt ghy trotse Ridder U voegen na ons wet, ick schrick, ick beef, ick sidder Van t geen ick van u hoor ick ben te wonder bly, Dat ghy ons bysijn soeckt, waer door ick speur dat ghy Moet zijn van diep vernuft, mits dat ghy onse schriften, In kleynheyt nae wilt treen, en ooght op geen Staets giften, Gelijck als t Hofs gesnor vol opgeblasentheyt, maer soudt ghy eedle Heldt wel tot ons soberheyt Gewennen?
soudt ghy wel u heerelijcke toysel Afleggen, en aen doen een laken sonder ploysel Als wy, dus met een vouw gaen slingten om ons leen, Die anders niet gewendt en zijn als dese kleen.
Don I. weet over Oudevrouw dat tijde die 'r al kan leeren, my door liefde tot dees Nimpf my tot u spijs en dranck ja tot ramp en verdriet, Alwaer het noch soo swaer, sal weninen dat het niet Sal schijnen doorgewoont, ick ben bereydt te leven Geheel na u gebien, wilt my maer daad'lijck geven, Een kleet van u gesin op dat ick 't hoofs habijt, Met al de flentery van mijne leden smijt, Ick sal om u mijn schoon, doen, dat niemant niet voor desen, Van diergelijcke liefd', gehoort heeft of gelesen, Daer over wijse Vrouw, daer is veel kostlijckheydt, Van parrels en van goudt, en onder in daer leydt een.
Een moye som van gelt, ick heb al dees juwelen, Mee uyt ons Hof gebracht, om aen u uyt te delen, dat ick heb gesien, dat g'over dese schaer, Soo loffelijck regeert, 'k heb met verwond'ringh, daer met voordaght op geoogt, so dat ick met verlangen, Na u quam narwarts gaen.
Maj. Heer ridder wy ontfangen, met over groote vreught, u onder ons geslacht, mits dat ghy eedle Helt na ons wijs yvrich tracht.
'k danck u bejaerde Vrou wat seydt mijn uyt verkooren?
Ick heet u wellekom.
Don I. nu is de tijdt gebooren, Waer na dit lievendt hardt, als aemloos, heeft getoest, ick danck u Aertsgodin, nu is mijn siel geschroeft Aen 't onweerbreecklijck luck, mij schoonste van de werelt Wiens over suyvre geest, is loffelijck beperelt Met Goddelijcke deught, ick sweer u eeuwich trouw En bid mijn suyvre son, en u eerwaerde vrouw, Dat wy in aller yl op 't spoedichts moohte trecken, uyt dit bekent gevest, nae d'allervreemste vleeken, eer dat ick wardt bekent van mijn beroemt geslacht, Die my in korter wijl gaen soecken sullen, 'k acht dat sy al zijn op wegh om harre warts te komen, sin hier is niet een laen in al dees dichte boomen.
Daet sy niet metter vlucht in sullen komen sien, een hiet en d'ander daer om my soo te bespien, daerom soo 't u gevalt soo laet ons vaerdich treden, uyt dit vervaerlijck wout, op dat ick my verkleden mach, in een vreemt gewaet, op u uytheems vatsoen.
Maj. hier komt de priester aem om d'osferhandt te doen.
Don Ian wert verkleedt.
Al de Heydenen uyt.
Iet ridder nu staet ghy voor een van onse handen, dit is Merkuer die ons stelt wetten en gebooden, ick vraegh u nu voor hem of ghy noch sijt berevt, met ons te gaen en staen, ghelijck ghy hebt geseyt, Dan of ghy sijt bedacht?
Don I. bedacht!
O neen, mijn woorden, Die binde vaster Heer, als d'aller tayste koorde.
Eer g' u aen ons verbindt so komt wat herwaerts aen, en luystert vlijtigh of dees wet u aen sal staen den, die ick u seggen sal, eer wy ons vast verbinden.
Voor eerst moet ons ghevolgh wat dat sy krijgen, vin 't Sy door een loose treeck, of met een gauwe greep Verov'ren hier of daer, van 't Hof of van haer sleep, Of hoe 't sou mogen sijn, men mag hier niet van houwen Voor ons, 't is al gemeen, behalleven de Vrouwen, Ja, yder die niet leeft recht na haer plicht en wet, Die wort heel strengh gestraft als sy haer trou besmet, Ja met de nare doodt moet sy die daet betalen, men loopt niet na de Stadt om recht of Beul te halen, Wy spreecken 't vonnis uyt, de jonghste van ons volck Stiert dioverspeelster Wolf na d'onderaertsche kolck Wy weten 't goet en 't quaet elck naer den aerd te wachten, Hoe licht, hoe swaer 't oock sy, wy weten 't al te slechten, Wy weten ons behoef voor het geheele roet Te krijgen, als ons erf van rijck en overschot, met soo een stille vondt, wy wetent te verov'ren, Dat 't simple volckje meent dat wy luy, kanne tovren?
Maer, gitized by google.
Maer 't isser veer van daen, de fiere gauwigheyt Dat is de milde Vrou die 't alles ons bereyt.
Wy nemen ons behoef, wy sparen voor gheen kind'ren, wy leven sonder sorgh, wy dencken om geen mindren, als 't vast gehuysde volck, dat staeg na rijckdom tracht, Wy woelen daer niet om, dat wort van ons veracht, Mits dat de grootste schat op aerd is 't wel genoegen.
Daer sijn wy mee begaest, wy weten van geen ploegen, Wy moeyen ons oock niet met spitten en ghesacy, met planten of gewie, met dorsen of gemaey, noch al wat wercken heet, en evenwel soo krijgen Wy door behendigheyt, daer anderen om hijgen.
Al wat ons noodigh is, wy leven van het groen, als van de varsche douw, de geurge blommen doen, Wy weten ons behoef als 't wilde Vee te halen, wy dingen nimmermeer mits dat wy noyt betalen, Wy nemen hier of daer het een of 't ander dier, De Bossen levren hout, de steenen geven vyer.
Sijn wy belust op Vis, wy lichten Boeren fuyken, en als ons drincken schort, wy gaen met onse kruyken, Aen t een of t ander Hof en bidden om wat wey, Dan krijgen wy wel bier, ja dickmael allebey Wy nutten ons gekoock of t daedlijck sou versueren, Wy slapen onvervaert, op velden of in schueren, Wy sijn altijdt vernoeght noch hebben geen verscheel, In hette of in kou, t is ons al even veel, dit leeren wy door wenst en van de lieve tijden, En of den eenen Prins wil tegen d'andre strijden, ten raeckt ons decksel niet, ick laet staen lijf of bloedt, wie dat verliest of wint, t is ons al even goedt, wy staken onse rust niet aen dees groene heyden, Om Vorsten eer te doen, of Prinsen te gheleyden, Wy gunnen haer de eer, die stadigh daer na tracht, En of men ons verhest, dan of men ons veracht, Wy sijn al even bly, ten kan ons al niet deeren.
Van een ghepluckte vinck en stuyven selden veeren.
Wy gaen wel in het Woudt als 't dicht van roovers krielt, Niet hebben blijft ons burgh dat wy van 't snoo gefielt Niet worden aengheranst, ja wy sijn altijdt vry, Van Hooftgeldt, schat, of tol, het loopt ons al verby, Van vyer en waternoodt, of dierghelijcke plagen, Vervluchten wy heel licht, wy hebben niet te dragen Als onse lieve leen, wel sober in 't habijt, maer dat heeft ons dickmael voor ongheval bevrijt, Wy wand'len sonder vrees, gheen sorgh komt ons aendringen, geen Hof mach ons ghebien, gheen keyser kan ons Wy gaen als eygnaer tot aen des werelts endt, Soo wijdt als 't Hemels licht haer schijnsel neder sendt.
Siet dit is onse wet, die ick u heb ontfouwen, en die most ghy als wy in alles onderhouwen.
Kom, eedle jongelingh, kom opent nu u hart, op dat wy blijcklijck sien, of ghy ons broeder wert, dan of ons enge wet kan tegen uwe seden.
Don I. neen grijse Vader, ick sal die op 't naust na treppen.
Ick steeck het reuckwerck aen.
Wy dancken u markuer!
Voor al 't genooten goet, ontfanght dit geurigh vuer, Wy bidden u met een dat ghy ons wilt gneleyen, nu dat wy uyt 't ghewest van onse broeder scheyen.
Hy knickt ons gonstigh toe.
Sy spreecken ghelijck.
Wy dancken u ghelijck.
(rijck.
Phit.
Kom vrechten wy nu flucks uyt u Het Vaders Hoe itzed by Google HBIDIN.
29 Hoe noemtmen u ten Hof?
Den I.
'k word daer Den Ien geheten.
Ghy sult die eedle Naem afleggen en vergeten, Andreas sult ghy sijn.
Audr.
Ick ben in als te vreen, En mae u tot de reys.
Als 't u belieft, dit heen.
Wy kunnen over wegh al watter schort te seggen, met beter tijdt als hier, met sinnen ovetleggen.
Al de Heydenen binnen.
Catharijn, Giomara de Landtdrostin in 't Ledekant.
O Godt wat mach hier sijn dat ick strack hoorde ruysen?
Het scheen een vreeslijck dier, dat naer begost te bruyden. Wel daer begint het weer, t schijnt in de koets te sijn.
Ick moet eens soetjes gaen, en schuyven de gardijn.
Eylaes het is Mevrouw, sy moet yet vryjcks dromen.
Sal ick haer wecken gaen?
Neen, 'k durf niet by haer koomen.
Maer ick sal hier vol anghst, met groot verlangen staen, tot dat sy weer ontwaeckt, en dan flucks by haer gaen.
Wie ruckt mijn geestje uyt soo overgroote heughden vreughden?
Ay droom en vlught niet wegh, ghy die my heel verdrogh.
Ick groet mevrou.
Ach, ach cabrijn ick droom.
't is als ick had ghegt.
Mevrouw ick hebt gehoort, ja achter inde koocken, klonck uwe nare stem, als of't begon te spoocken, ick ben 'er van verschrickt, ick bit Mevrouw vertelt De wonderlijcke droom, die u soo seer ontstelt.
Cathrijn Mijn waerde Maeght, 'k was luckigh en onluckigh, 'k was treurich en verheught, vervarelijck en druckig En nu en weet ick niet, door schrick hoe dat ick ben van dese vreemde droom, ja ick mijn self nauw ken.
O! akelige droom!
gemenght met soetigheden, ayvlught soo schightigh niet.