floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hoe kunt gy minnen een die u noyt gunt gehoor, gy zijt te ver vervoert, haer schoont uw oogh betovert.
De schoone Leonoor heeft Prins Rogier verovert, dat zy my ontrouw is, heb ick al lang bespeurt.
Zoo hare min don ian voor my heeft uytgekeurt, leef ick gerust, vaer wel trouwlooze Leonore Die mijn gebeën verschopt die zal ick oock niet hooren Wanneer zy tranen stort, vervloeckte, ick veryloeck De aldereerste uur van mijne min, 't verzoeck Van een vervrouwde Prins kan die u meer vermaecken, Dan die vol heldenmoet men ziet in 't harnas blaecken.
Nu ick verlaten leef, mijn vryheydt ick geniet.
Uw trotsheydt die is uyt, de Prins Rogier die vliet Sireen.
voor uw gevley.
De min tot u 'k zal smooren.
Zoo zal haer dan fayzant, patrijs, noch haes bekooren, waer door zijn Hoogheydt had by haar de grootste eer, het is profijtelijck de min te missen, heer.
't Geluk, ò Gusman, heeft een schoonder my gezonden, Mijn kercker is verzwaert, de tallelooze wonden Waer mede liefdens pijl heeft in dees borst gedruckt, Baert my steets vreucht, dan ramp.
Zo had my 't geluck geluckt, leef ick geluckigh, mits de min hier plant haer standert, 'k ben niet van liefde, maer gevanckenis verandert.
Dat in zoo korten tijt, 'k geloof mijn heer die boert.
Zoo dra als dezen arm haer dapper had geroert Voor t Kastiljaenze Rijck, toen ick de Africanen Ter vlucht dreef, door mijn stael, en al de legervanen Ontwonden t'huys bracht, blonck ik als de morgenzon Verzelt met Ferdinand, de Prins van Arragon.
Het aertrijck voor de naam van Prins Rogier moet beginnen.
Ick ben die by de moor zal naer mijn leven leven.
Mijn porloghsgeest vol moet drong door de vyant heen.
Prins Ferdinand benard verblijden, zoo het scheen, Toen ick de vyanden voor mijn geweer deed vluchten, ick naderde de Prins, en hoorde zucht, op zuchten, Dat my aen 't hart 't ginck, hy zeegh ter aerde neender Getroffen in het hart, door het vervloeckt geweer Van een verraders dolck, sprack flauw dees nare woorden.
Den Hoe kan men een, die eens vermoort is, meer vermoorden mijn hals vrint, 'k bid aenvaerd dit beelt waerom ik vuur Noch stael gevreest heb.
wat staet uw min my duur Dat 't leven my verlaet die eerst begint te leveh.
De Arragonse Prins had hauw de geest gegeven, Of Digitized by google.
en STELLA.
Of ick wiert door dat beelt, gelijck gy ziet, vervoert, o gusman!
dit is 't geen dat my de ziel ontroert.
De tijt bied u de kroon, het harnas aengeschooten.
Gy zult door moedigheydt de koningin vergrooten.
Een onderdaen is aen het Koninckrijck verplicht.
Zoo dra Aurora ziet uw lonckende gezicht, zal Barcelonien bevrijd zijn voor de lagen Die Stella had geleyt, uw palmen eer zal wagen Door t gantsche aertrijk heen, naer t ende van den strijt.
Sargosse, en Leon, zal om u zijn verblijd.
Het moedigh Spanje zal uw lof voor eeuwigh roemen.
De gal die braeckt zijn gal, als hy Rogier hoort noemen.
Gins nadert Stęlla, met Graef Urgel aen haer zy!
Dat Stella ons niet zie, verbergt u neffens my.
Verschuylen haer.
Stella, vrgel.
Hier Graef, hoe kan mijn ziel Auroraes trots gedoogen, die als een berghleeuwin met niemant is bewoogen, brult door het nare bosch.
mijn zusters trotsen geest Maeckt Barcelonien angstvalligh en bevreest.
Mijn oorloghsgeest haer trots niet langer kan verdragen.
Zy zal haer hooghmoet of ick mijn elend beklagen.
De rijxstaf is verplicht aen Stella, niet aen haer.
Mijn dapperheydt ontziet geen doodelijck geyaer Wat hoeft de Rijx Princes die haer niet vreest te vrezen.
Vrg.
Indien het oorloghs vuur is door mijn komst verrezen, Zoo zal mijn legermacht, ten legerstrijt gereed, d'onrustige Auroor aenvallen, en zich wreet Als een ontzinnige het al door 't stael verderven, Of vol van heldenmoet in 't blancke harnas sterven.
Stel.
Heer Graef, hoe werd dees deucht naer waerde u beloont.
De gunst vernoegt mijn ziel, Princes, die gy my toont.
'k aenbid, o schoonel 't rijk van uwe schoonheyt, vorsten.
Die goude kroonen weerelden, die goude kroonen torsten, die stelt gy wetten, hoe zal dan Aurora u Verstooten van de Kroon, o neen Princesse, nu zal vrgel zijn gevelt, of hare trotsheydt buygen.
Hoe ick de rust bemin dat kan den hemel tuygen.
Geen keyzerlijcke pracht is waerdiger als gi Zoo var de luckvrouw laet de zegen op mijn zy, En dat ick triomfeer, zult gy, ò Graef, bevinden Hoe ick u in mijn hart geplaetst heb.
mijn beminde Gy zult als Vorst de troon betreën, tot spijt van die Ick als een tijgerin voor mijne oogen zie.
Gins nadert de Princes Auroor mijn zuster, t Staetzuchtigh hart toont zich verwoeder, niet geruster.
Gusman ach!
ick voel my heel ontstelt.
Bevalligheden ach!
Gy boeyt te wreet, wat helt uw strengheydt, ach wie kan uw macht verdurven, moet een die liefde volgt, doorwont zijn met quetzuut, zoo leefick levend doot.
Gusm.
Dat komt hier met te pas!
Ziijgh, eer ick u doorstoot.
Aurora, Stella, Vrgel, lother, gevolgh van soldaten.
Uw oorloghsstandert rouw zuster, waerom moog?
Zy planten en om d'armelonien, en kunnen onz' Gezan De woede oorloghsvlam niet dooven uyt, zal 't bloet Van 't Barcelonis Rijck, ontzinnigh en verwoed.
Door staetzucht aengehitst, elkanderen belagen.
De oorloghsvruchten zijn elende, armoed, plagen, vermindering van staet, verdelleging van eer, o!
het waer best, eer 't schendigh moortgeweer De fiere borst doorstoot der trouwe onderdanen, dat gy de rust verkoos.
Zie aen, zie aen de tranen Digitized by Die en STELLA.
Die ick, mijn zuster, stort.
Laet 't zilte nat de vlam Uytblussen, Stella eert uw waerde grootvaërs stam, Die op uw vader daelt, die zijne staf in handen heeft van Auroor gestelt.
De zustermin doet branden Mijn liefde t'uwaerts.
Want kroonzuchtigheydt die stort Met die haer volgt ter neër, de staetzucht die verkort Oprechte liefde, ay verban dat dier wilt toonen Dat ziels genegentheen by u, mijn zuster, woonen.
Mijn wensch omhelst uw wensch, zoo gyna vrede.
Ick zal mijn oorloghsvolk, met al mijn oorloghsmacht Vertrecken doen.
mijn ziel streeft 't woedend oorlogh tegen, schoon dat aen d'uytkomst hangt de nederlaeg, of zegen.
Het erfrecht tot de kroon mackt my Vorstin van 't land.
'k ben wettelijck geteelt, gy niet, van waer tot blijck.
Ons beyder ouders zijn, voor d'echt zijt gy gewonnen, wat wetten in een Rijk oyt zulck een 't Rijk vergonnen, Veel min tot rijxvorstin te dulden op de troon, En geven, die de kroon en staf behoort, geboon.
De wetten noyt vermind'ren Het erfrecht in een rijck van wertelijcke kind'ren.
De goude Zeetel is aan my, niet u verplicht.
Derst gy my dus trots in mijn gezicht Verwyten, daer den Raet my heeft de Kroon gegeven, Ick ben na vaders doot tot Rijxvorstin verheven Op zijn verheeven troon, aurota 't Rijck gebiedt.
Uw kroonzucht streckt de kroon en burger tot verdriet.
Aurora, als gy zegt, is voor den echt gebooren, t Rijck Barcelonien heeft my alleen verkooren t RijxPrinces, u niet.
ons moeder Margareet, op wien dat noch Euroop gaet stoffen, wijd en broed Zal Stella moeders gloor verdoemen, en verbannen.
O hart veel harder als de hardste der tyrannen.
't Vermaerd Madrid noch op mijn fiere deuchden roemt, daer Barcelonien uw wreetheydt steets verdoemt.
Digitized by goa8 stel.
Hoe aurora, stel.
Hoel zal de wettige dan nimmermeer regeeren.
De onwettige moet voor de wettige verneezen.
Dat vader Henrick nu mogt opzien uyt het graf.
Hoe gy kroonzuchtige derft grijpen naer zijn staf.
't Gewelt het Rijck ontzeydt de wettige geboren.
Een die zijn zelfs verheft, stort licht en gaet verloren.
Uw opgeblazentheydt vervoert u al te verl.
Aurora tart auroor, ick ben S rijx morgenster!
Die Barcelonien door dwing'landy wil dwingen.
Mijn dapperheydt laet noyt haer van 't gewelt springen.
1.0 stel.
Dat tuygt mijn legerhaen die over 't leger kraeyt.
Zijn wiecken zijn gekort, die weerhaen is verdraeyt.
Nu dat een bastert wil, ha spijt!
De kroon gebieden.
Vraegh aen Kastilien wat onlangs noch geschieden!
Toen gy staerzuchtige wiert uyt her Rijck vervoert, Naer gy het ingewant des Staets had loos beroert.
Als balling zijt gy naer Kastilien gezonden, Van bloet, en rijck vervremt.
Waer toe dan onderwonden, als rechte erfgenaem te eygenen de kroon, zoo stijgt de dwinglandy voor erfrecht op de troon.
Natuur, verbasterde, kan u niet beeter bouwen Als voor een monsterdier.
wat gy.
Je hebt 't rijck gebrouwen, tuygt Barcelonien, en 't omgelegen lant.
De heerschzucht heeft alleen de macht, en overhant.
Het bastertbloet braveert mijn trotse legervanen.
Stoft op Kastilien.
Madrid, die zucht, noch tranen Van d'armen onderdaen ter harten neemt, wat goet Verhoopt men van die niet als wreed is opgevoed.
Gerechtigheydt noyt duld het ontecht op haer zeetel.
Hoe toont de kroon, zucht haer een stout en zo vermetustige, gy voert een ongerusten geest.
T'el!
Behoorden u de kroon, zy had u lang geweest.
De hemel, en natuur, zijn in haer doen rechtvaerdigh, geen Stella, maer Auroor, is kroon, en rijxstaf waerdig.
Natuur, noch hemel, duld gewelt, noch dwingandy.
Digitized by google Natuur en STELLA.
Natuur is redelijck, de dwang maer slavemny.
Steun vry op oorlogsvolck, ik steun op oorlogshelden.
De dapperheydt bestaet in lasteren noch schelden.
Sivilien my helpt, modena bied de hant, kastilien haer trouw.
dit omgelegen lant Zent krijgers toe, het Oost getrouwe onderzaten.
Wie op zin zwakheydt bouwt, moet volk en al verlaten.
Ick buygen?
daer het al voor Stella buygen moet.
Die vader Henrix gloor derft treden met de voet.
Uw opgeblazentheydt maeckt u, Princes, bedroogen.
Hebt gy op Stella nu uw gift, en gal gespoogen, zo staet uw staetzucht af.
weest 't Rijk geen schimp noch Het oorloghslot is heel onzeecker in zijn lot.
(spot.
Gy zult te laet, Princes Aurora, 't u beklagen, want Stella moet de kroon, en niet Aurora dragen.
Het erfrecht tot de kroon wil Stella u gebied, gy zijt haer onderdaen, zy is de uwe niet.
Dit zydgeweer de kroon aen Stella weer zal geven, Of Urgel.
doen door 't stael in 't blancke harnas sneven.
Loth.
Dees reën, verwaten zot, zijn ydel en onnut.
Laf hartige, wie heeft als ick het woën gestut, het oorloghs volck getemt, de zegen t'huys gedragen, Helthaftigh voor de vuyst de vyanden verslagen Mijn heyrbijl deed uw heyr eer wijcken tot uw schant.
Vervrouwde, most gy niet verlaten volck, en lant.
Het zwijgen op dees tijt Graef Urgel beeter pasten.
Wel graef van rosiljon, wie waerd die dit belasten Aen uw vermeetelheydt?
Vol hartenleet zult gy Staetzuchtige Princes, haest zien uw slaverny.
Gus. vertrecken wy, mijn prins, het zal hier wonder dagen.
Rog.,, ick moet in dezen slagh een dapp'ren veltslagh wagen,, de list door list Rogier zal voeren in de stat.
Moet vaders troon dan zijn met burgerbloet bespat?
'k zal u tot aen het hof, staetzuchtige, vervolgen.
Ha dwaelstar, 'k zie uw val.
bedaer, weest niet verbolgem.
AURORA, stel.
Vreest Stellaqs legermacht.
Auroraes heyligh recht.
Wie dat het Rijck behoort zal blijcken uyt 't gevecht.
Kroonzuchtige, wilt u ter wapenen begeven.
Lang leef Princes auroor.
Dat Stella lang moet leven.
HET TWEEDE bedryf.
Aurora, Diana.
Rinces, mijn redenstrijdt is vruchteloos geënd, dies moet mijn moedigheyt, die hare legertent Derft planten voor dit Rijck, met vuur, en stael begroeten.
Ick sal mijn wraecklust door de Prins Lotherre boeten.
De hoevenkleppers staen ten wapenstrijdt gereet.
Drie duyzent ruyters, die in 't harnas zijn gekleet, Staen vaerdigh om het heyr van Stella aen te vallen.
Het blinckende helmet dat schittert langs de wallen, Door t schittren van de zon, de soldenier schept lust, En wenscht zijn dapperheyt te zien door t stael geblust.
De Prins Lother, Princes, beklaeg ick, wijl zijn zinnen Vergeefs het ongeval, en sehoont, gelijck beminnen.
Medoogentheyd beweeght zijn waeck'ren oorlogsgeest, de min heeft hem verheert.
Indien ik onbevreest, Princesse, spreecken moght, uw koelheyt is de oorzaeck Van S' rijcks elendigheen, zijn moedigheyt een voorgang.
spraeck Streckt Barcelonien, hy is de zuyl van t Rijck, Uw strafheyt zal dien helt vervormen in een lijck, wijl smeecken noch gebeën t versteende hart bewegen.
Diana, 'k veyns vergeefs voor u, en stry zelfs tegen Mijn zelfs, wat raet, mijn min een ander mint, mijn quaet Vermeerdert, en groeyt aen.
Lotherre komt te laet, wie kan weezennemen dat voor eeuwigh is gegeven.
Prins Ferdinand die is Princes Auroraes leven.
Digitized by Google Waer en stoel.
Waer van Madrid getuyght, en 't maghtigh Arragon, ick ben zijn dageraet, hy is mijn morgenzon Ons beyder blijdtschap ginck op eenen tijt verlooren, hy was mijn zielsvermaeck, en ick zijn uytverkooren.
Een die gestorven is vergeet men door de tijt.
De doot van Ferdinand dooft uyt die vlam, ay strijt Niet tegens de natuur, wilt Arragon vergeeten, het nootlots lot hem heeft uyt zijne zael gesmeeten, Al lang genoegh geweent, ses maenden zijn voorby, dies stelt de rouwklacht en zwaermoedigheyt ter zy.
En schept een nieuwen moet, zoo raeckt men aen t bedaeren.
Men moet geen min, Princes, voor stof en asch bewaren.
Princes 't geen gy verhaelt, Aurora is bewust.
Een veltslagh velden neender mijn Prins, heeft uytgeblust Zijn waerde levens lamp, die my in min deed branden.
Van zijne sterfdagh af ick al de vreught verbanden.
Ick storten eene zee van tranen, het valt zwaer 't Verwisselen van min, de min steeckt vol gevaer Wie haer omhelst moet zien uyt meer dan duyfent oogen, want die haer niet en kent is eer hy 't weet bedroogen.
Hy boogh voor my als slaef, ick voor hem als slavin, dit beeltenis getuyght van zijn stantvaste min, Toen zijn aenminnigheen mijn trotse borst doorboorden.
Door 't zoet gelonk my by dees waterbeek vermoorden.
Noch boeyt my t beelt aen hem.
Dit beelt is my bekent!
Waer toe vervalt mijn ziel noch meer in ziels elend.
Ick heb dit beelt, Princes, op deze plaets verlooren.
Wat moet Aurora niet, o hoogen hemel, hooren!
Wie gaf aen u dit beelt, doet aen my rechte blijck.
Een onderdaen, Princes, in t Barcelonis Rijck.
Om wien mijn droevigh hart een heete vsam voelde.
Toen gy by dees revier uw heete leen verkoelde, heb ick op deze plaets, door mijn nalatigheyt, heel zorgeloos het beelt ter aerde neërgeleyt, waer door het is geraeckt onweetend in uw handen.
Ha licht vertrouwen, zegh, waer zal ik noch belanden.
Met volle vreught, Princes, aen d'oever van uw min.
De doot mijn toevlucht is, ha wreede vyandin.
Eert Barcelonien, wilt Arragon vergeeten.
Aur, hoe spreeckt onweetendheyt zoo trots en zoo vermeeten, dat ick dien dapp'ren min.
ick nimmermeer ontken.
Dat hy mijn broeder is, en ick zijn suster ben Dat tuyght Natuur, die al wat leven heeft doet leven Naer haere wil, en wet, wie kan haer macht weerstreven?
Mijn ziel dit beeltenis wou zenden Leonoor, maer toen diaen vernam, dat zy hem geen gehoor Vergunnen wou, heb ick het voor my zelfs behouwen.
Wat hels vergif kan piet de blinde liefde brouwen!
Mijn broeder heeft Mevrouw, mijns weetens, noyt gezien.
Hoe wert dien helt genaemt?
Rogier, die hem gebien Zijn in Sivilien, wiens macht en veltbanieren het omgelegen volck intoomen en bestieren.
Kastilien getuyght van zijne dapperheen.
Wel vire uyt.
Mevrouw, de Prins Rogier verzoeckt, verzelt met een, of hy de handen van haer Majesteyt magh kussen.
Elvier, mijn broeder?
Aur. k zal mijn minnebrant nu blussen.
Elvire roept de Prins, hy is gewis volmaeckter als het schoon van 't beelt, iaer beeltenis.
Elvire binnen.
Rogier, Aurora, Diana, gusman.
Dat aengename zon bestraelt my droeve minnaer WPrincesse, ick kom u opoffren, niet als winnaer, een arm die vol van moet de vyanden verslaet, Digitized by google, o neen en la.
O neen Princes, de glans van uwe dageraet Straelt schoonder in mijn oogh, dan 't zonnelicht haer stralen.
Gy tart de schoonheyt uyt, op t schoonst te zegenpralen, heel Barcelonien bid uwe schoonheyt aen Al wie auroor weerstreeft, moet plots te gronde gaen.
Doorluchten oorloghshelt, wiens roem door al de werelt Verbreyt wert, tot uw lof, hoe wert mijn kroon beperelt, t rijck Barcelonien haer om uw komst verheught.
Zijt welkom waerde Prins, mijn ziel verbant door vreught De vrees voor Stella, nu gy komt vol moets opdond'ren, hoe zal Graef Urgel zich, en Stella haer verwond'ren, dat gy de legerbyl grijpt voor Aurora aen.
Princes, ick volgh de plicht van eenen onderdaen.
Gesproten uyt het bloet daer ik uyt ben gesprooten, Uw macht, en mogentheyt, kan mijne macht vergrooten.
Verhael my uwe komst, in t kort, door dien de tijdt, Die waerder is dan gout, hier gansch geen uytstel lijd.
'k verzoeck haer, Majesteyt haer dienaer wil verbeelden.
Gy zijt by my verschoont.
Schoonen.
Ick zal my dienstbaer toonen, Princesse, op 't verzoek zal ick gehoorzaem zijn.
Hoewel 't verhalen baert maer onrust, angst, en pijn.
Zoo ick op scepters stof, en kroonen gouts vermogen, ontluyster ick mijn glans, en vind my heel bedrogen.
Mijn oorloghsdaen zijn wegh, by moor en Africaen, en zoo ick stof op min, zoo is 't met my gedaen, Mijn droeve ziel verviel door min in droef elenden.
Hy mint noch Leonoor!
Dat hy haer nimmer kende.
Had hem een goude kroon, Princesse, waert geweest.
Is Leonore schoon, doorluchte Prins?
Hoe vreest Een Vorstelijcke ziel voor een Vorstinne wreede ontaerde min, vergun, vergun my dat ick heeden De schoonheyt magh ontleen, die Cypris overtreft, En die mijn ziel vol moets aen 't hel gestarnt verheft, om d'alderminste treck sta'k in mijn ziel verslagen, als een Auroor, zy praelt Aurora op haer wagen, een aertse godtheyt steets haer Majesteyt verbeelt, uyt Konincklijcke bloet, of godlijck zaet geteelt.
De groote mogentheyd, die haer ten troon geleyden, als zy ten troon stijght, is eerbiedigheyt en eer, der amazoonen roem vertoont zy in 't geweer.
Het kroncklend goutgeel hayr, doet 't zonnelicht verdoven.
Princes, de schoonheyt zy in schoonheyt gaet te boven, geen lelywit zoo wit, als de albaste borst, de starren flickeren als diamanten, dorst.
Ick zwacke hare lof, Princes, na waerd' uytbrommen, 'k waer in den hemel van die schoone opgeklommen Met mijn gedachten, ja geen roode roozenblaën, Zijn aengenamer dan die op haer kaken staen, Door 't aenzien van dat schoon ben ick geheel verovert, De alderwreetste mensch, Princes, zou zijn betovert.
Heeft Leonore al die schoonheyts gaven?
Mevrouw, gy zijt dat beelt vol van bevalligheeren.
Om u de Prins Rogier moet uyt Moncade zwerven, de ongerustigheyt my duyzent doon doet sterven.
Het is auroor, waer op mijn droeve ziel steets bouwt.
Vergeefs vermeetelheyt op ydelheyt vertrouwt.
Geen vrouwenbeelt kan my, als gy Princes, behagen.
Laet af dees zotte reën.
O wreede minneplagen.
Hoe is uw hart zoo hart, waer in heb ick misdaen?
Vermeetelen laet af!
Uw schoonheyd voert my aen.
Uw onbescheydenheydt zal u tot nadeel strecken.
't is Digitized by Google en STELLA.
't is liefde die dit doet.
Die mijne haet komt wecken.
Ick ben my zelfs niet.
Laet my alleen.
Zijt gy gevoeleloos!
Aur¬ 'k ben harder als een steen.
Een steen wert noch verzacht.
Ick laet my niet bewegen.
Doorluchte!
geef gehoor.
Gy hebt Aurora tegen.
Wiens schoonheydt ick omhels.
Zoo naderd uwe doot.
Dat is mijn halsvriendin.
Uw blintheydt is te groot.
Uw trotsheydt grooter!
Princes, waer heenen?
Weest my niet hinderlijck.
Is alle hoop verdweenen?
Ha wrede!
Te strenge slaverny.
Die ick gevoel.
Hou stant.
Diana volgh my na, 'k wil van geen liefde hooren.
gerust, geef noyt de moet verdia.
Heer broeder weest aan.
Lasaril, lother, rogier, gusman.
Myn heer, de Prins Rogier doet in dit Rijk geen goet, zoo 't oogh my niet bedriegt, heeft de Princes dien haer bloer, haer wedermin ontzeyd, waerom hy haer dorst vergen.
Zijn zelfs te quellen, Heer, is niet als stadigh tergen, ay laet Sivilien uw woonplaets zijn, schep moet.
Hy zucht.
Spoet.
Weest stil, 'k zal hem, door mijne veynzeryen, van 't geen zijn oogh beoogt, doen wijcken af ter zyen.
Myn heer, ick acht mijn lot geluckigh, nu ick zie Zijn Hoogheydt in een staet my heel gelijck.
Gebie Lother waer in gy wilt.
het maeghschap van Aurore Is my dees eer wel waerd.
Voldaen zijn bey dees ooren Van uwe oorloghsdaen.
uw fiere dapperheydt Wert van alom gehoort, en door dit Rijck verbreydt.
Las.
Mijn Heer, gy maeckt die treck heel wonderlijck, en aerdigh.
De eer die gy my toont is Prins Rogier niet waerdigh.
Uw droef gezucht heeft my uw droef heydt doen verstaen, hoe dorst de RijxPrinces zoo plots uw gunst versmaeten, daer uw gevreesde kling den Africaen doet vreezen, zal dan ondanckbaerheydt uw dienstbelooning weezen.
Al had mijn koningin niet over als de Nijt Noch zou mijn dapp're ziel, in 't hevighst van den strijt, gelijck een Scevola, de vyanden verjagen, lafhartigh heb ick noyt my in den strijt gedragen, het Barcelonis Rijck ick als Moncade min, Voor al de Rijx'Princes.
Zegh, wreede vyandin Die u haer min ontzeydt, de pronck der oorloghshelden, Die Barcelonien wel eer in vryheydt stelden.
Voor Barcelonien waegh ick mijn goet en bloet, een eernaem, of de doot, is 't oorloghs grootste goet.
Ha onrechtvaerdige!
vol trots en wreevelheeden.
Hoe onrecht vaerdigh, die van my wert aengebeeden!
Natuur noyt schoonder als Aurora heeft geteelt, Wiens schoonheydt dat de ziel van Prins Rogier steets streelt.
Digitized by Google en STELLA.
17 lot.
Mijn Prins, dees reën doen blijck van uw oprechte liefde, de pijl trof u te fel die u de borst doorgriefde.
Aurora, Stella stoot door heerschucht van den troon, die wettigh hoort het Rijk, ontruckt men staf, en kroon.
Als balling de Princes hier buyten 't Rijk moet zwerven.
't valt hart voor d'erfgenaem de heerschappy te derven.
Hoe meer gy haer veracht, hoe meer zy my behaegt.
Aurora voor mijn oogh veel heerelijcker daeght Als vrouw Aurora, die den dageraet komt melden.
Wie op de rijx.
Vorstin, mijn ziels voogdes, derft schelden, zal ick door dit rapier uytbraecken doen de ziel.
Zijn Hoogheydt heeft geen reën te zijn dus hevig.
viel Uw min op de Princes, weest Stella doch niet tegen, laet de onnoozelheydt, uw ziel, en hart bewegen.
Gy strijt recht tegens t recht, duld gy t gewelt regeert Daer Stella hoort de kroon en niet Aurora.
Leert Natuur niet zelfs, mijn Prins, dat wettige gebieden, De zuster van Auroor de grootste Eedellieden Heeft op de hant.
het recht aen Stella my verplicht.
Gy spaert de waerheyd, 't geen gy spreekt dat is verdicht.
Mijn ziel dees hoon van u verwyfde niet kan lijden, kom stry nu voor Auroor, ick zal voor Stella strijden.
Al vechtende komt Aurora uyt haer kamer.
Aurora, rogier, lother, lasaril, gusman.
Aght Princen, wat zal 't zijn, het zijdgeweer ontbloot, En voor mijn kamerdeur.
Dat ick dien schelm doorstoot Is meer.... loth.
Ick bid Mevrouw.... roe.
Gy zult u niet ontschulden.... loth.
Princes, versta mijn trouw.... roe.
Mijn ziel kunt gy dit dulden.
Doorluchte geef gehoor.... roem.
Dat ick u onderrecht....
Princes, wie oorzaeck is van t heevige gevecht... broogle.
Zoo gy hem gunt gehoor, uw aenzien gaet verlooren.
Lotherre spreeckt eerst op, naer hem zal ik u hooren.
Princes, in weynigh reën zal ick u doen verstaen, wat dat de Prins Lother tot dit gevecht dreef aen.
Dees opgeblazenen uw grootsheyt derft versmaden.
't is Stella, die de Kroon en purpere gewaden, als rijcksvorstin, behoort, Aurora niet.
Dees hoon staek my na d'eer, Princes, Aurora na de kroon.
Ik zwol van gramschap op, toen ik dit hoorde spreecken, en heb mijn stael ontbloot, om zoo uw eer te wreecken.
Vergeet hy t liegen, neen?
wat leugenaer is dat!
Rogier, stilzwijgendheydt u met dees klat beklat, ben ick niet schoon, daer is u weynigh aen gelegen.
Voor Stella stry vry, want gy hebt Auroraes zegen Niet op uw zy, o neen!
't geluck is op mijn zy.
Een die recht vaerdig strijt, schroomt voor geen slaverny.
Princes, uw oordeel spreeckt uyt enckel quaetvermoeden, lotherres stoutheyt die verleyd haer Hoogheyt.
Hoe de Stilzwijgentheyt my dwingt te zwijgen, heeft zijn reën, hoe 'k voormaels heb voor u, en 't Rijk, mijn leën Geoffert, tuyght mijn bloet, hou op!
Hou op van last'ren.
Wilt van uw oude deught ontaerden, noch verbast'ren.
Dat ick onschuldigh ben, dat weet gy zelfs, lother Wiens nijdigh oogh verdooft mijn held're morgenster.
Gy hebt haer Majesteyt te schandelijck ontluystert, t Rijck Barcelonien van glory is verduystert.
Bedrieger, uw bedrogh bedrieght het Rijck te valsch, zoeckt gy uw heyloos quaet te laden op den hals Van Prins Rogier, die in zijn lijden is verduldigh.
Geen mensch als gy, Rogier, zijt aen dees laster schuldig.
Gy vloeckt de Rijcksvooghdes, stijft Stella door gewert.
Bedrieger, had ick u hier buyten 't Rijck, gevelt gy uw eerloos bloet door dit geweer zien stroomen.
Een dapp're krijger past geen schelden, wilt intoomen Uw heevigheyt, wie hem misdoet, misdoet auroor.
Lotherre is de zuyl van 't Rijck, haer glans en gloor.