floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Philander heeft eer voor Diane zo gestreden.
Ja, met een schelm, die haar geweld deed dat had reden, 't Was met een slinger ook, maar tot zyn ongeval.
Ai wek hem niet meer op, het helpt doch niemendal.
Hy laat voor Rozemond zyn kleine liefde blyken, hy geeft haar over met alzo t gevecht te ontwyken.
Kom braave vremdeling, gy wint haar door uw' moed EELHARt.
Waar meê vergeld ik u dat vonnis my zo zoet?
En gy, ondankbaare, die niet ten stryd dorst naderen, Uit vreeze van wat bloedts te missen uit uwe aaderen, die zo lafhartig zyt, dat u die eer verveelt, Om t lyf te wagen voor zo minnelyken beeld, Gaa heen.
Gy toont ons dat gy zyt een laffe, en snoode.
Verschyn noit meer in ons gezicht, gy blode.
Komt, gaan wy herders, komt.
Ach nimph, zo hard van hart, Dat gy de Dolopets en Mirmedonen tart.
Ro DE BUITENSPORIGE 32 ROZeMONd.
Bedroefde herder, k gaa.
woudt gy blyven!
Het vonnis is geveld, wy moeten t onderschryven.
Gy verlaat my dan!
Myn wanhoop doet my vliën.
'k Wacht van de Goón dat ik u eenmaal weer mag zien, leef ondertussen wel verzekerd, dat myn zinnen Uw medeminnaar in uw plaats nooit zullen minnen.
Ai vlei ten minsten met een zucht myn ongelyk.
'k beklaag en my en u maar 't hart is zo vol druk, en zo beklemt dat ik nog wenen kan noch klaagen.
Plaag!
voor myne ziel onmoglyk te verdraagen!
Licht valt het scheiden u zo bitter niet als my.
Pan troost u, en hy blyf u eeuwig by.
ZESDE UITKOMST.
laat ons wyken voor t geval, laat ons verzaden haar gramschap.
Wyken wy van hier met rou beladen Vaart wel, gy laanen, en vaar wel onnozel vee 'k laat u hier weiden aan de Duinen by de Zee, vaar wel, en graas in 't Veld, en in die lieve Bloemen Daar 'k menig krans van vlogt om myn Vrindin te roemen.
Vaart, klaare stroomen, wel, uw herder neemt de vlucht, Verlaat dit Aaklig woud, en zoekt een and're lucht.
wat is 't hier naar, en duister, by te vooren!
Zo hier een herder ooit meer weid, hy is verlooren.
gie Digitized by God 6.0 1.0 herder.
33 Godlozen, vlucht van hier, dit is de plaats der straf.
Tzyn doornen, wat ik zie, hoe hou ik my hier af?
Maar, k hoor gerucht, zyn hier nog menschen onderweezen, och ja.
Ik zie er een, 'k ben met den man verleegen, hy heeft een staf, ai hoor, hy prevelt in een boek.
Hy verneemt Hereman, die na de manier van t Land, komt aanwandelen, met een japonze rok, en stok in zyn handen lezende in en boekje.
't is wis een tovenaar, o, dit is 't geen ik zoek.
Ik spreek dien man eens aan.
ZEVENDE UITKOMST.
LISIS, HEREMAN.
O groote, en wyze Vader!
Zo gy, die door uw geest dees plaats verstrekt tot rader, ooit Herder bystand in zyn droefheid hebt gedaan.
Verwaardig u dan my te helpen, 'k bid u aan.
HEREMAN.
Dat 's vremd, dit zal gewis die zotte herder weezen, Wiens buitensporigheid my zo is aangepreezen.
Ik gelukke u naar uw zin.
ik wens dat ik mocht zien.
Dat gy beschermd wiert van de goden, die ik dien, Hesus en Tharamis zyn hier der herd'ren goden.
Wat heeft my pan, met u te zien, al gunst geboden?
Ik mag den hemel wel bedanken voor 't geluk Dat gy een minnaar nog wild helpen in zyn druk.
Slaat gy maar met uw staf op de aard, gy doetze beeven.
Niets durft, als gy gebied, uw order wederstreeven.
'k gaa voor een Tovenaar by hem, dat is heel goed, ik volg zyndwaling in.
Nu herder, hou goe moed, Hoe groot uw droefheid ook mag zyn, 'k zal die verzetten hy maakt een Cirkel op de aard met eenige tekens.
Het luistert alles, op dees teekens, na myn wetten.
Vraag wat gy wilt, ik help u in een oogenblik.
Geen herder op het veld leeft, zo vol rouw, als ik, de nimph Amelia heeft my de macht benomen Om immer in haar Hof of haar gezicht te komen, door dat gebod, dat my op t wreedste t hart doorwond, mis ik voor eewig ook t gezicht van Rozemond.
En die verbanning maakt u dan zo zeer verslagen?
Lisis.
Die wrede straf, valt voor een minnaar zwaar te draagen.
'k Ging hier wanhoopende in het woud en langs de laan, en hitste Tygers, Leeuw, en Beeren op my aan.
Maar zo gy nu door kracht van uwe kunst kunt maaken, dat ik veranderd by myn Herderin mag raaken, of my onzichtbaar met haar lieve lonken voen.... HEREMAN.
O, dat is door myn kunst gemakkelyk te doen.
Gy moet veranderd zyn van kleren en gewaaden.
Hier mee zult gy de Nimph uw Rozemond verraaden.
Kleed u als Herderin, toon een bedroefd gelaad, en zoek daar schuilplaats, hulp en toevlucht voor uw quaad Zeg dat uw nootlot u, uws ondanks hier langs dezen.... liis.
Ha die verand'ring zal recht op zyn Herders weezen.
Dus wierd Astrea, eer van Celadon bespied, die by Alexis zat aan eenen zilv'ren vliet.
Maar om met meerder schyn een dochter te gelyken, most ik zo ruig niet zyn.
Daar zou 't bedrog aan blyken.
Hoe stel ik 't met myn baart?
O dat zal zeer wel gaan.
Wees daar niet voor beducht, houd gy die baard maar aan 'k zal die, door kunst, zo voor hun oogen doen verdwynen, Dat gy een herderin heel jong en schoon zult schynen.
Ja Rozemond zal niet, een uur zelf, als met pyn, missen kunnen.
Zo bekoorlyk zult gy zyn, wat zal dat fraaij zyn, als gy haar zo hebt bedrogen?
Wat vryheid zal ik, zo verkleed, niet neemen mogen!
Ik kan 't niet harden, zo verlang ik.
Kom, ga mee hier achter in myn Hof, op dat ik u verkleê.
De buitENSPORIGE HET DERDE BEDRYf.
AMELIA, HEREMAN.
Sa zo kon Lisis u ten eersten dan beweegen, hy heeft u eindlyk uit uw' eenzaamheid gekreegen, En goed doen keuren, dat wy om zyn vremdigheën Wat in te volgen, ons op deze wys verkleen?
'k beken 't zyn zotterny gaat noch al ver te boven, het geen men my van hem heeft willen doen gelooven.
En ik moet zeggen, 'k zag al wat met tegenzin Dat zuster daarom zig verleedde als Herderin, want wat voor tydverdryf zy daar van docht te wachten, het scheen altyd my veel te laag in myn gedachten.
Maar men veroordeeld wel een zaak, en kentze niet, Gelyk men in 't geval van my, en Lisis ziet, Waar in het zonder dees ontmoeting weinig scheelde, of 'k om de klucht niet meê, als gy, den herder speelde, doch 'k hoop, het zal, tot ons vermaak, nog wel zo raar Uitvallen, dat ik speel de Rol van Tovenaar.
Wel stel uw geest dan eens te werk, om 't fraaij te maaken, 't past in een spel wat veel verandering van zaaken.
Zy zyn de Herders, ik speel voor een Bosgodin, en gy voor tovenaar, dat stelt zig heel wel in.
Ten minsten moet ons dit een fraai Tooneelspél geeven.
't zal, zonder twyfel, een figuurtje zyn naar 't leeven, wanneer hy meent, dat hy by ons voor vryster gaat, als hy haar zeden volgt in vrouwelyk gewaad.
Digitized by google erder.
37 HEREMAN.
Ik deede ook niet als met gewoone Plechtigheden, 'k Heb Tharamis, om my te helpen, aangebeden.
Voorts keerde ik schielyk om, sloeg de aarde met myn roe, En wende driemaal myn gezicht na t Oosten toe, met zulke grillen ben ik dan daar toe gekomen, Dat ik alle achterdocht hem zo ver heb benomen, Dat hy gewillig zig van my verleeden liet, en doe nu even die verandring was geschied, Quam juist Heer Karel met myn zuster binnen treden, Om onze schelmery noch beter te bekleeden, Die zagen daatlyk waar ik t op had toegeleid, En droegen zig zo wel in die gelegenheid, Dat elk van hen hem voort als jonge dochter eerde, en onze vreugd vermeerde.
Myn Heer, gy geeft ons hier een geestig tydverdryf.
Gy lacht ten minsten eens, al heeft het niet om 't lyf.
Om met dees Herderin dit spél nu te volenden, weet gy, o nimph nu wel, waar toe gy u moet wenden.
Ja, 'k weet de misdaad die men op hem moet vermoen.
Hy zal wis alles tot zyn onschuld willen doen En ik zal hem quansuis daar in behulpzaam weezen.
'k heb noch een vliegwerk, dat ik maaken liet voor dezen, dat kan ik mak lyk hier gebruiken in de zaal, licht dat ik hem daar meê wel eens na boven haal.
AMELIA, HEREMAN, EELHARt, ROZeMONd.
K zal as al verleegen of gy lien ook waard verlooren.
Wy hadden, aan de beek, de koelte wat gekooren, terwyl gy met u tweën beraadslaagt, op wat voet Men voort met Lisis, in zyn zotheid, hand'len moet.
Kon u de koele wind aan 't water wat versrissen?
By zo een Herderin, hoe zou dat kunnen missen!
Gy past haar deftig op.
Dat's zulken wonder niet, wie kan dat laaten die myn schoonheid maar beziet?
Dat blykt aan Eelhart, en al zyn gedienstigheden.
Aan wie kon hy het hier ook doen met grooter reden?
Behaag ik minder, als de Herderinnen d'een Den Bosgoón van haar Bos?
K trek door myn swier elk k heb een aanvallig oog.
Daar speeld wat grootsheid onder.
Ik kom zo van de beek, myn nimph, dat is geen wonder, daar spiegelde ik my eens, en vond my na myn zin, dat, schynt wel, blies my weer op nieuw wat grootsheid in AMELIA.
Die vleide u. ROZeMONd.
Niet zo veel als 't by u schynt te blyken.
Wy wys my eens schoonheen in romans, die my gelyken, al 't geen een herders pen ooit roemde fraai en eël Is maar alleen Copy, zie hier 't Origineel, 'k heb niets dat my misstaat in deze herders kleden.
K win t Phillis af, k word als Astree selfs aangebeeden.
Gy schynt uw zelf vry te behaagen in myn oog.
Terwyl de waarheld blykt, stelt zy zig niet te hooren.
Men mach de schoonheid, daar zy is, altyd wel pryzen.
Wie twyfelt nu?
terwyl wy 't hooren van dien wyzen.
'k geloof myn hart maar, dat geeft my daar blyken af, doch toon u, wyl gy geen gebrek hebt, ook niet straf.
Laat myne liefde alleen die goedheid by u vinden, en geefme een strik, om aan myn herdersstaf te binden.
Dat s my genoeg.
Hy wil haar een strik ontnemen, en zy houd hem de hand vast.
Van Arkadia komt hy Hier heel te Bloemendaal, om te eeren uw waardy, en weigert gy hem zulks?
Dat 's hart om te verdaagen.
Zie daar, ik geefze hem, wat heeft hy nu te klaagen?
Maar zonder list?.
ROZeMON.
O ja, ik geefze Philis.
Doch maak daarom geen staat dat zy voor Eelhart is.
Waar toe die voorwaarde om myne hoop daar me te doden Verklaar u anders, ai ROZeMONd.
Dat is hier niet van noden.
Maar eindlyk... ROZeMONd.
't is genoeg daar komt Heer Karel aan.
AMELIA, KAREL, HEREMAN, EELHARt, ROZeMONd.
HEREMAN, aan Karel.
Wel herder?
Ka doize pogle, aan amelia.
Zuster, wil u zelf wat gaade slaan.
De nieuwe herderin komt straks, die wy verbeiden.
De schoone Leonoor komt om haar op te leiden.
Gy Rozemond, 'k verzoek dat gy haar wel ontfangt.
Vertrou my 'k zal myn best wel doen, daar 't aan my hangt hy meent dan, datmen zyn verand'ring niet zal merken.
In Hereman is hy gerust, en in zyn werken.
Wy wagten de uitkomst, waar gingt gy van hem van daan?
Hy komt, 'k ben maar een stap of tien vooruit gegaan.
Ik gaa dan heen, om voort de rest gereet te maaken 't zou gans ondienstig zyn voor ons, en onze zaaken, Vond hy my hier, 'k wierd dan heel licht by hem verdagt, Met al myn kunsten die hy nu zo zeeker acht.
'k Moet hier alleen, maar als een Tovenaar, verschynen.
Door deeze deur kunt gy dan makkelyk verdwynen.
'k hoor Leonore.
Daar treen zy de Poort al in.
Wat is Rozemond al schuldig aan zyn min.
Men zal myn naam, omtrent de herders, noit vergeeten.
Maar zou Heer Vrederik van deze klucht niet weeten?
Hy zal nieuw opzien, zo 't hem nog niet is bekend, daar is de Herderin.
Ai hoor haar Compliment, zie hoe verschynt zy.
Dat s een tronie, ik moet sterven.
Gy zult de fraaiheid met uw lachchen heel bederven, elk hou zig stemmig, zwyg.
Digitized by google JIERherder.
41 ERDE UITKOMST.
AMELIA, KAREL, EELHARt, LEONOOR, ROZeMONd, liSIS gekleed als een Herderin.
imphje, aan wien de goon Mê deelen hunnen Raad en heimlykste geboon, Zy stuuren deeze Maagt, die duizent rampen drukken Aan u om bystand in haar bittere ongelukken.
'k nam, volgens Heremans bevel, op my de zorg Haar hier te leiden, en hy zelf blyft haare borg, AMELIA haar ombelzende.
Wat van dien wyzen komt zal altyd welkom weezen.
LISIS de stem en zedigheid van een Herderin nabootzende.
Een arme herderin, vol hoopen en vol vreezen Verplicht gy op het hoogst, die ondanks haar verdriet Gelukkig is, zo ze uw bescherming maar geniet, Dat is t alleen dat ik verzoek.
Ai laatze leeven By ons.
En wil ons haar tot gezellinne geeven.
O nimph, staa haar niet af, wy bidden u voor haar, Zie haare schoonheid aan.
'k beken het, die is raar.
ROZeMONd, tegen Eelhart.
Hoe zegt gy niets?
Ik zou wel lust tot spreeken krygen, maar t geen ik schuldig ben aan u, dat doet my zwygen.
Neen neen.
Dat Philiris in volle vryheid leef, dat hy behoorelyke eer aan haare schoonheid geef.
Wat lof verdiend niet zo een schoonheid van vermoogen?
Wat leevendiger vier straald uit haar hemelze oogen!
Wat hart stelt ooit zig voor die pylen veilig bloot!
Zwyg schoone Herderin, ik word van schaamte rood, die onverdiende lof doet my myn kaken bloozen.
Gy zyt het waard, al watmen ziet is melk en roozen.
LISIS wyzende op Rozemond.
My hoort die lof niet, want by haar verlies ik 't ver, 'k ben by die schoone Zon alleen een kleine ster.
Zo u uw schoonheid niet gekost had zo veel traanen, zy zou uw hart misschien tot meerder grootheid maanen.
Wat droevig ongeval verstoorde tog haar vreucht?
ò Nimph.
hoor de oorzaak doch eens van myn ongeneugt.
Indien die lukstar, daar ik onder ben gebooren, met zo veel zeegen my nu toescheen als te vooren, 'k zou hier verschynen in die heerelyke staat, Daar al 't doorluchtig bloed steets me verzelschapt gaat, want, als gy ziet, kheb van de goon 't geluk gekreegen, Dat myne schoonheid het gemeen wel op kan weegen.
Die zelfde schoonheid is noch onlangs dag en nacht, Van duizent minnaars met verlangen opgewacht.
O wreed herdenken!
waarom sterf ik niet met eene!
'k wierd over al genoemt de schoone Celimene.
En met dien naam alom door 't heele land bekend, verdoofde ik al de roem der juffers daar omtrent, maar ach!
myn vaders doot heeft my daar toe gedreeven, dat ik me als herderin hier ging te land begeeven.
Daar hield ik my, om al t vervolgte ontwyken, stil, en liet my noemen, na myn droefheid, Amaril, rampzalige Amaril, wien zo veel bitterheeden.
Myn zuchten smooren, ach!
vergeef het my, myn reeden 'k Moet wat ophouden.
Google herder.
43 ROZeMONd.
Wat een aangenaam verhaal!
LEONOOR tegen Rozemont.
Hy zelf bedacht dat flus met broeder altemaal.
deze schoonheid, zo rampzalig voor myn leeven Is tot myn ongeluk my echter bygebleeven, en verre van die te verbergen met dit kleed, liep strax door t heele dorp t gerucht hier wyd en breed, Elk loofde strax met lust de nieuwe Herderinne, elk zocht my straks te zien, elk brande straks van minne, Gelukkig tot hier toe, maar ach!
't gerucht wierd voort Hier van drie saters in het gindze woud gehoord.
Die daaglyks door zig vuil en schandelyk aan te tieren Al t lant vervulden met hun geile minnevieren, My volgende overal, door Haage, Bos, en Veld, myn maagdom zochten te berooven met geweld, en ik had gist'ren vast geweest in hunne banden, Zo my Silene niet verlost had uit hun handen.
Hierom, o Nimph, val ik uw godlykheid te voet, gy, die t gezag hebt op dat vuil en schelms gebroed, doch van dat geslacht dees heilge bossen.
Die geile bastards zyn doch alle deugd ontwossen, Zy doen ons hier niet als ontuchtigheid en quaad.
Bewaar myn reinigheid myn maagdelyke staat, Noch eens, en andermaal, smeek ik u in myn lyden, ai wild myn maagdom voor die saters doch bevryden.
Ik weet wel, dat valt hart, maar ween niet herderin, hier in myn hof hebt gy een schuilplaats naar uw zin, de stoutste schelm die ooit ter waereld wierd gebooren zal hier uw zuiverheid noch uwe rust niet stooren.
Hier zyt gy veilig, en tot mindring van uw pyn, zal Rozemond, om uw vermaak, steets by u zyn.
Gy zult haar, denk ik, wel voor gezellin ontfangen?
Haar vriendlykheid doet my zo zeer na haar verlangen dat ik, ver van haar te versmaân, myn best zal doen, Om haare vrindschap steets door weldaan aan te voeren Ik zal by dag en nacht, kan ik haar maar behaagen.... ROZeMONd.
Ei, kuisse herderin, wil daar geen zorg voor draagen, nu heb ik eerst van myn begeerte 't rechte wit, getroffen, nu ik 't hart van Amaril bezit, dat schoone beeld, waar by geen schoon kan evenaaren.
Die star.
Wil voor uw zelf die titels doch bewaren, Want zo 'er eene straal noch in myn oogen licht, dat 's maar de weérschyn van de zon van uw gezicht.
Met zo veel swiers het schoon van myn meestres te loven, Zoud gy my herderin haar liefde licht ontrooven, 't is hoog genoeg.
Of gy jaloers, of nydig zyt, als Amaril my mind, dan lach ik met uw nyd.
Dat woort zou my heel licht een ander doen verkiezen.
RozÉMONd.
Ik won een engel, en zou maar een mensch verliezen.
Maakt gy zo weinig werks van myn getrouwe min?
Allang genoeg gemort.
swygt.
Polidoor komt in.
AMELIA, VREDERIK, KAREL, EELHARt, LEONOOR, ROZeMONd, liSIS.
Wy klagen al dat gy zo lang zyt weggebleeven.
Die klacht strekt my tot eer, en mag ik rede geeven.
Digitized by allaan herder.
Maar goon!
Hoe herder, wat is dit?
gy schynt verbaast, Wat wond're vremdigheid ontrust uw geest zo haast?
Wat onverwagte glans verschynt hier voor myne oogen!
Ik word verliefd, ai my, myn geest word opgetoogen.
Wat herderin is dit?
Is 't u nog niet gezeid?
Wat vreugd ons dezen dag t geluk heeft toebereid, hoe Amaril haar daar toe schynt te laten leiden, om meê als herderin by ons haar Veê te weiden, VREDERIK, tegen Lisis.
Gelukkige Landsdouw!
Ja weid hier maagdelyn, 't zal hier om uwent wil nu altyd lente zyn, 'k zie duizend bloemen reedts uitspruiten voor uw' voeten, iis.
Verschoon my, herder, 'k moet myn speelgenoot begroeten. ik antwoord u niet, wyl ik u niet heb verstaan.
Ten, AMELIA.
Zegt ons nu, waarom gy van ons zyt afgegaan, wat zorg kon u zo lang van ons gezelschap dryven?
REDERIK.
Ach de arme lisis!
'k was beducht waar hy mocht blyven.
Of hy door wanhoop, om uw vonnis, niet verwart, Licht met een wrede dood mogt eindigen zyn smart, k heb hem dan, om dat quaat, waar t mooglyk, voor te komen, met groote zorg gezocht, langs velden, en langs stromen, maar k hoorde niets van hem, zo dat ik vast vertrouw, Dat hy zig zelve heeft in Zee gestort van rouw.
Ja zo zocht Celadon zyn dood eer in de baaren, Schoon dat hem minder reën daar toe gegeeven waren, Gewis hy leeft niet meer.
Ach schoonneid tot myn schaa!
AMEIIA.
Bedaar wat gy gelooft zyn dood licht al te dra.
Digitized by google debuitENSPORIGE 16 ROZeMONd.
Ik voel in t heimelyk een grilling door myn leden.
Dat 's my een voorbo van aanstaande zwarigheden.
Hy is in zee vergaan.
Wat is myn hart bezwaart!
De goden hebben hem voorzeker wel bewaart.
Geloof my Herderin, zyt niet met hem verleegen, want zonder twyfel heeft hy noch wel hulp gekreegen En de een of de and're nimph geeft hem u licht haast weêr.
Myn trouwe speelgenoot!
ik kan niet meer!
Hy was de trouste van de herders, en wel waardig, een beter lot hoe is t geval zo onrechtvaardig!
Zo word zyn braave naam door t hele land verbreid, daar elk hem pryzen zal om zyn getrouwigheid.
Waarde Amarillis, had gy doch gekent te vooren Die braafste herder van den hemel ooit gebooren, Ach zyn aanminnigheid, zyn deugd, en goed gelaat, Had u gedwongen hem te minnen in dien staat, hy trok elks hart tot liefde.
troost u met de reden.
Zyt gy dien minnaar quyt ik zal zyn plaats bekleeden 'k zal aan uw schoonheid al die dienst en godlyke feer.
Gehaate herder, gaa en spreek my nimmer weer.
Gy plaagt myn ramp.
hadge in Arkadie gebleeven, Ik had myn rust nog, en myn herder had zyn leeven.
Nu legt met hem myn troost en myn geluk in Zee, en gy brengt met uw min my al die rampen mee.
Ai, matig uw geklag!
Zo ik niet meer zal zuchten.
Digitized by anders.
Ga dan van hier, en wilt myn gramschap voort ontvlugten EELhart.
Altyd al even straf.
ROZEMGND.
Dat opzet staat nu vast.
'k Heb dan uw hoon genoeg verdragen, tot myn last.
Dat was uit achting, maar, ondankbre herderinne, 't is tyd dan dat ik my verklaar.
'k verborg myn minne 'k bekent.
ik lach eens met uw haat.
verlaat gy my, ik zoek een ander, en ik doe gelyk als gy.
Teegens lisis.
O ja, schoone Amaril, de zoetheid van uw oogen, die hebben my met kracht tot uwe min bewoogen.
Ik breek myn eerste band, en geef myn hart aan u. ai antwoordt my.
Goon zyt gy voor myn min zo schuw?
Geef aan myn liefde tot myn hoop doch eenig teeken.
Een dochter is beschaamd als zy van min hoord spreeken.
Voert zulke taal niet meer, hebt gy tot praten lust.
O wondre schoonheid, zo gevaarlyk aan myn rust Wat zou een kus my, op die schoone rooze kaakou, in 't leet dat ik om u gevoel, gelukkig maaken.
Ai, draagu eerelyk by my, en met bescheid, gy doet groot ongelyk aan myne zuiverheid, Ik moet zo zuiver my gelyk Diane draagen.
Een kus doet niemant quaad, en word nooit afgeslaage.
Ja, ik mag myn gespeel wel kussen, en zy my, en zonder datmen ons verdenkt, dat staat ons vry, en in die zoetheid kan ons niemand paalen zetten, Maar hoe!
een Herder!
Wie geeft ons doch zulke wetten EELHARt, venzende haar handen te willen kussen.
Dat ik niet ben als van een kuisse lust geraakt, dat ik wel sweeren by die handen, zo volmaakt!
Onreine, hou u stil, hoe zoudt gy 't boeten konnen?
Raakt gy my aan, gy quetst een der vestaalze nonnen.
Gy raakt uw achting quyt.
'k bekent, maar 'k heb geen zin, wat weetmen watmen doet, wanneermen sterft van min AMELIA.
Schroomen?
Gy moest, maar, goon!
wat doet myn hart van schrik zo Bedriegt myn oog my niet, 'k zie daar een Sater komen zESDE UITKOMST.
LEONOOR, AMELIA, VREDERIK, KAREL, EELHARt, ROZeMONd, liSIS, drie knechis van Karel en de andere Heeren gekleet als Saters.
Eerste sater.
't is maar voor deze maal, o nimph, verschrik doch niet dat we ons vertoonen uit ons Bos, in uw gebied.
Wy vrinden van Tautaat, en halve goon gebooren, gelyk men doet ons ongelyk, gy strax kunt hooren Wy komen hier vergramd, en zoeken van u recht, Voor ons, en u, op dat gy onze zaak bessecht.
Ik zal u recht doen, en om niemand my erbermen.
SATER.
Men zoekt voor Amarils verraad u te beschermen.
myn verraad, gy bok, gy geile vent.
Ik bid u scheld niet, hoor zyn woorden eerst ten end.
Indien het vals verhaal, o neph, van deeze ontrouwe, u haar doet aanzien voor zo kuisse als schone Vrouwe, dat zelf Diane, die des nachts ons woud verlicht, gerard.
Schoon dat zy klaarder schynt, in kuisheid voor haar zwigt Zo hoor van ons nu eens haar vuil ontuchtig leeven, Zy heeft met pan, bedekt, lang hoerery bedreeven, Datwe, om zyn achting, zo in stilheid lieten gaan, en hebben nooit daarom haar naam te kort gedaan, Maar hebbende daar na haar eer zo ver geschonden, Dat zy met God Silvaan in ontucht is bevonden, En op de daad betrapt, zoekt ze in dien snooden staat, Ons nog by u, ô nimph, te brengen in den haat, u te misleiden, ons met valsheid te verkloeken, Daar over is 't dat wy van u nu recht verzoeken.
Antwoord nu, herderin.
Myn hart is kuis en vry.
O smaad!
misgreep ik my!
heb ik gehoereert Zo 't niet uit nyd is van myn deugd, wil ik wel sterven.
Wil Phedra raazend' we'er Hippolitus bederven!
Maar men beschuldigt u, 't zy dat gy schuldig zyt, Of niet.
Dat gy voor my van opspraak u bevryd.
O kuisheid!
kan kristal wel oit zo zuiver weezen!
O zuivre maagd!
had gy van die kant, zulks te vreezen!
In zulk een misdaad moetmen daatlyk zig verheugd opoffren, om aan 't vuur te toetsten zyne deugd.
O Nimph, gy weet hoe hier op t land de wetten leggen.
Gy weet wel, watmen met dees heilge plaat wil zeggen, datmen die gloejend maak, en laatze eens toonen dan, Of haar haar kuisheid voor dat vuur beschermen kan.
Barbaar, wat zegt gy?
Achmyn hart, myn ziel, myn leeven, Schoone Amaril, zoudt gy u zo in t vuur begeeven!
Idigiti dy google de buitENSPORIGE liis.
'k zal hen beschaamen.
Laatze op hun vermoeden staan, kuis, als ik ben, zal ik op vierge koolen gaan.
Die oude wet, schoon zy al schynt wat hard te weezen, doet niemand onrecht, noch deed ooit een kuisse vreezen.
Beschuldigt men u vals, het vuur blyft uwe borg.
Ik acht die wet niet, zo vol onrecht en vol zorg Neen, neen, neen, wyl Amaril maar valslyk word beloogen Hoeft zy dat niet te doen.
ik sterf eer voor haare oogen, kom wie beschuldigt haar?
Wel stoute herder, hoe!
Dus haalt gy op uw hals der goden geselroê.
'k vrees nu hun gramschap niet, noch heb hun hulp van Myn min en herderin zyn, in deez' staat, myn goden, en eer ik haar bederf zal zien, zou ik wel licht!
AMELIA, men breng dien stouten quant terstont uit myn gezicht!
Voort saters met geweld.
Terwyl de saters hem van 't toneel brengen, hoortmen een geraas gelyk als van Donder, en een blinksemlicht.
Wraak!
hemelkom dat stutten, men overvalt die geen die de onschult wil beschutten.
Rampzalge dochter, ach!
Men zoekt maar uwe dood, help, wyze Hereman, ach!
help my, 'k ben in nood.
Wat donderslag!
Wie zal my in een schuilplaats voeren!
51 lisis.
'k staa als een steen van schrik, en kan my niet verroeren.
Elk vlucht behalven Lisis, en Hereman komt met een vliegende wagen uit de lucht daalen.
Heerman, op zyn Wagen zittende.
Ik zaai in deze Plaatzen schrik.