floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Daar leit het doodkleed; 'k vind ook meer vermaak in 't leeven; Maar op conditie, dat je my geen wyf zult geeven: Verstaaje dat Papa.
Leef zo je 't zelf verstaet.
Daer zeg ik neen toe: neen hólla wat, dat 's gien praet.
Laet jy jou sóppen, kyk, men zel myn niet beleezen.
Joost zel heur trouwen, óf Kraai zel gien veugel weezen.
zoude ik Haantje, die nou weêr in 't leeven bén, Ik, ik gaan tókken met een reeds verkófte Hén?
Wat 's dat te zéggen?
Dat 's te zeggen, dat 's te zeggen, Dat deuz' Sinjoor het jou zelf béter uit kén leggen, En dat dit schoontje al lang met hem is ondertrouwd.
Wat zégje daer?
wel Heer Lenoor!
bin jy zo stout?
Spreek, zég de waerheid.
Waer toe al dit malle vraagen?
Die zwygt die konsenteert.
Wie heit van al zyn dagen!
Wel, wat ik hoor!
Men doet myn kracht an in gewéld!
Vriendin, patientie, nou de zaak dus is gestéld, Is daer gien hélpen an; wy hebben ons gekweeten.
Ik moet het lyen; maar ik zel 't niet ligt vergeeten.
Ik konsenteer het dan, dóch alles op bewys Dat jy getrokken hebt die hoog veurschreeven prys.
Ik zie tóch wel hier valt veur myn niet meer te vitten.
En branden ze heur naers, laet ze op de blaaren zitten.
Je doet wel wysslyk vrouw, dat jy heur trouwen laet.
Zyt gy vernoegd, myn Heer?
't Naa klaagen doet gien baet.
't Lykt wél dat Leonoor veur Joost niet was gebooren.
Onz' vriendschap, hoop ik, zel hierom niet gaen verlooren.
Ik wenschje t' saam geluk.
Ik ook; mits dat je my Te bruilóft nooden zult.
Dat kan ik niet voorby.
Maar lief, hoe zullen wy nu Proontje, en Koen beloonen?
'k Beloof elk een nieuw kleed.
En ik, elk vyftig kroonen.
Tot vullinge eeniger bladzyden heb ik goed gedacht hier te stellen eenige aanmerkingen Over de Natuur en eigenschappen van het blyspél.
BLYSPÉL is een Tooneelspél, waar in de daaden van gemeene luiden op eene belachchelyke wyze verbeeld worden.
De eigenschappen bestaan hier in, dat daar door het Blyspél van alle andere soorten van spélen onderscheiden wordt.
Deezè eigenschappen bestaan en worden gehaald uit de stófte óf de verhandeling der zelve.
In de stóffe staan aan te merken de daad, en de persoonen, die de daad uitvoeren Ontrent de daad moet vooral in acht genomen worden dat de verhandeling niet mager zy óf onbekwaam om den aanschouwer te vermaaken.
Zy moet iets belachchelyks in zich hebben dat den kyker kittelt en byzonder vermaak geeft, zonder nochtans eerbaare ooren te kwetsen.
Zy moet zo niet ingesteld zyn dat de hoofdpersoon gevaar loopt van zynen staat ós leeven te verliezen.
De persoonen moeten van geringer staat zyn dan in het Treurspél, omdat hooge en doorluchtige Persoonaadjen schynen verkleind te worden, als men hen anders als in gewichtige staatzaaken invoert; die in een Blyspél niet voegen.
Daar moet iets zyn dat het voorneemen van de hoofdpersoon belét die dat echter moet ontworstelen en te boven komen; Ten zy het by avontuur van zo klein belang zy, dat de aanschouwer vermaak schept, als by hem verstrikt daar in ziet blyven hangen.
Dewyl' er dan verwarring en tegenstribbeling ontrent de hoofdpersoonaadjen vereischt wordt, zo is die noodzaakelyk gevaarlyker en grooter, hoe de persoon, die ingevoerd wordt, grooter is.
Ook wil de voeglykheid dat hem die van groote persoonaadjen bejegene: zo dat ze niet anders dan zwaar en gevaarlyk kan zyn: dewyl een Koning, óf Vórst niet tót beleediging van zyn eer kan voorkomen, dat hy niet gehouden is zelf met gevaar zyns leevens te wreeken.
Waarom dit geheel afgescheiden is van het Blyspél.
In de verhandeling der stóffe wordt vereischt een styl van redeneeringe en zeggen.
De styl van zeggen moet laager zyn dan in het Treurspél, omdat de persoonen zelfs laager zyn, en hen derhalven geen verheven treurstyl voegt.
Om dezelve reden moet de redeneering, hoewel niet laf en flaauw, echter merkelyk min verheven zyn dan in het Treurspél.
De ernsthaftige spreekwyzen, die van het lichchaam der reden afgescheiden zyn, komen hier zeer wanschikkelyk, door dien het Blyspél eenig sins een schets verstrekt van de burgerlyke maniere van spreken, en geen gemeen persoon van gezond verstand op zulk een wys redeneert: daar het heel anders toegaat in het Treurspel, waar in de grootschheid van gedachten iemand somwylen met meer gevoeglykheid toelaat zyne zaak met afgebrooke spreekwyzen te verdedigen en voor te stellen, vermits daar in ook staatiger en verhevener zaaken verhandeld worden.
De styl van zeggen dan laager in het Blyspél als in het Treurspél is echter ingetoogener en krachtiger dan in het kluchtig Blyspél, dat een' andere trant van rym en spreeken heeft, en minder destigheid, dan het Blyspél.
Hoewel het in staatigheid het Kluchtspél overtreft, Want het KLVCHTSPÉL, dat van korter verdeeling is, en niet behoeft uit vyf bedryven te bestaan, heeft een belachchelyke daad en vreemder óf kluchtiger einde.
En schoon het de algemeene gevoegelykheden der Tooneelwetten onderworpen is, echter is het aan zo naauw een bepaaling, als in het Blyspél en kluchtig Blyspèl moet waargenomen worden, niet gebonden.
De Hr.
Mr. Andries Pels in Horatius Flaccus Dichtkunst.
Pag 11.
't Gebeurt nóchtans wél, dat een Blyspél hooger toon; En taal vereischt, wanneer een Vader op zyn' Zoon, Of meester op zyn' knecht vertoorend, raakt aan't kyven.
12 Reg.
17 Veel zal 't verscheelen, óf een meester spreekt, óf knècht.
Of ook staatig man, die weet, het geen by zégt, Of dartel jongeling; Vórstin, óf minnemoeder, Een sneedig koopman, óf onnozel schapenhoeder; Een Spanjaard, óf een Pool; een Fransman, óf een Deen.
Een boer dan, dien gy, van zyn' ploeg, óf uit een wond Gehaald, op uw Tooneel wilt bréngen voer' geen kout Gelyk een pleiters klérk, óf diergelyk een praater; Néch als een koopwyf van den Vygendam, éf't Water; Néch kozel' téder, als een dartel hoveling.
Uw boer blyve altyd boer; dóch myd, voor alle ding Ontuchtig spreeken, vuile onhebbelyke naamen Te noemen; 't boersch én niet het vuil, moet hem betaamen enz.
En verder in Gebruik en Misbruik des Tooneels.
De stóf eens Blyspéls, dat zeer zélden hooge zaaken Verhand'len moet, éf nooit, zal ons wel bést vermaaken, En leerzaamst weezen, als men vinnig scheert den gék.
Met eenig burgerlyk verfoeijelyk gebrék.
Als afgunst, hovaerdy, verkwisting, vrékheid, tooren, Of eigenbaat, en al wat tegen het behooren Van ménsch'lyke ommegang, en goede zeden strydt.
En schoon 't natuurlyk speelt, 't geen speelt op deezen tyd, En hier, óf hier ontrént; zo moet men zich wel wachten Tot schimp der feilen van byzond'ren zyn gedachten Te laaten gaan.
Men toon' het kwaad in 't algemeen, Belach, bestraff' het; maar tree niemand op de teen.
Ook moet de deugd hoewél beklaagd niet blyven zuchten: Want alzo wél in Bly-, als Treurspél ja in klachten, Is't aangenaamer, dat de deugd daar wordt geleerd, Dan dat daar de ondeugd, óf de zonde in triomfeert.
Wat geeft het aan den volke eenwonder groot genoegen, Wanneer het Waarnar zich ziet na de reden voegen; Als hy die pót vol goud, met zo veel angst bewaard, Met zo veel rouw gemist, na 't vinden onbezwaard Aan Ritsaard geest, én door een edelmoedig kiezen, Koopt rust voor kommer van 't bewaaren én verliezen: Als Klaartje, onnozelyk bedroogen, én misleid Door 't knaagend overschót van Ritsaards deugdlykheid Wordt blyde Moeder, én vernoegde bruid in 't nypen Des hoogsten noods, uit vrees van straf voor haar vergrypen.
De stóf eens Blyspéls zal men licht uit alle hoeken, Vit avontuurtjes van oude Almenakken zoeken, En wintersprookjes: want het onderscheid is klein Of gy die élders haaldt óf uit uw eige brein.
Die sléchts een kwakje kan in de Almanak bedenken, Kan iemand daad lyk stóf tot Klucht, óf Blyspél schenken; Zy doet zich honderdmaal van zélf op in de praat.
De Leezer zie zelf deeze plaatsen na, en doorleeze liever de twé gemelde stukken van den Heer Pels, die hem groot licht in de Poëezy- en Tooneelkunde, en stóf tót vergenoeging geeven zullen.
LIST TOT WELSTANDT, Ofte BEKEERDE DRONCKAERT.
Gespeelt op d’ Amsterdamsche Schouwburg,in ’t Iaer 1660.t’AMSTERDAM,          By Jacob Lescaille, op de Middel-dam, naest de Vismarckt.
M. D C. L X. PERSOONEN.
Volckert Hangebast, een droncken Schoenlapper.
Trijn Mans-kraght, zijn Vrou.
Griet Smickbuyls, de Zuster.
Pleun, de Nicht.
Lubbert Slingerbien, Droncken Jorden, } twie Dronckaerts.
Els, een Waardin, Aert, enCrelis, } twie Ratelwachten.
Trijn Manskraght, jaeght VolckertHangebast, slaende de deur uyt.
FLucx her uyt jou beest, en schafje terstont uyt mijn oogen; Ick wil sulcken dronken luyjaert in huys niet gedoogen: Gaet my terstont van de deur?
Volck.
Ey liefstentje bedaer.
Voort verpackje, of ick schenkje de droes tot een nieuw jaer; Loop nae die ritse teeff, die haer in ’t pothuys van jou laet zoenen.
Je hebt abuys wijfjen, dat is de dochter van Keesjen Coenen, Die brenght my dickwijls schoenen te lappen, ’t is een ierbare meyt, Sy heeft my noch nooyt iets oneerlijcks te vooren eleyt: Ick bidd’je stelt dat uytje sinnen.
’k Wil niet tegen jou spreken, Stracx van hier, of ick zelje hals en bienen breeken.
Soet Trijn, je moet soo haestigh niet wesen, ’k ben immers je man, En jey mijn wettelijcke vrouw, is ’t niet soo?
Je mient de kan, Die hebb’ je trout tot een vrouw, die soenje met neus en met mondt, Hou daer, daer leytje mandt met riedtschap, en verpackje terstont.
Deur gaetse, en ick stae’er vast buyten, is dat adieu zoenen?
Ick wou sulcken vel, wel verruylen voor een paer ouwe schoenen: Dat is een veugel, met reght zeyt meester Joost mijn Barbier, Dat een boose vrouw op aerden, is een mans vagevier.
’k Wou wel Capteyn wesen over sulcke duysent, maer ik moest aghter an gaen: ’k Wedd’ om een vaen, men souwer de hiele Sweedtse maght mee uyt het landt slaen, Men sou Heyntjeman, met sijn Burgery zelfs uit de Hel jagen; Niet met slaen, o neen, ze peurden op de loop als ze ons maer zaegen: ’k Laet staen, dat ick vervaert ben voor sulck een wout Aep, Slaetze my een paer blaeuwe oogen, ’k moet staen als een Schaep, En of ick al schoon sit, en lappe dagh ende naght, ’k Wort evenwel met spinrocken en beusem-stocken verkraght.
Somma sommarum, wat dat ick doen, het kan my niet verschoonen; Bidd’ ick ’s avondts om ien soen, ’t is wegh Jan-gat, je bent inde boonen: Loop, loop, je dronken bloedt, en geefje nogh wat aen ’t wercken, En ’s morgens van gelijck, ’t is houje rust, ik moet ter kercken, Of ywers by een buyrwijff gaen, om wat vlas te deelen, En dan gaetze om een brandewijntjen hier of daer mooy weer spelen; Daer by vrees ick, datse my gaet met twie hoorentjes kroonen: Sy is seecker soo leelijck niet, s’ is ien mee van de schoonen.
Wel moght me ouwe Peet seggen, Volckert houje van een quaet wijff, En voor al watje doet, neemt geen Griedt, die weten van ’t gekijff, En smyten de mans blondt en blaeu, een weynighjen vroomen uytgesondert, Maer mijn wijf hiet Trijn, en daer door ben ick heel verwondert Hoe ze soo boos komt, haer Vaer en Moer waren mackelijk en goet; En haer Bestevaer dat was oock een opreght goet bloedt, En haer Oom Teeuwis Hangebroeck, was de beste kneght van ’t landt, Die setten uyt goedigheydt by de Waerdinnetjes wambeuys en broeck te pant, Om sijn lagh eerlijk te betaelen, dat was geen veghter of kamp-haen, En Jan Quast haer neeff, liet hem van sijn vrouw kreupel en lam slaen: Uyt dese genagolagy, kan ick niet verstaan hoe ze soo boos komt; Dogh ick giss’ sy is door mijn goedigheydt maer met boosheyt vermomt, Om alsoo my onder contribucy te houden, maer ick mien anders te leven: Ick sal my van ’t lappen ontslaen, en in ’t drogisten gilt begeven; Die maets sitten met een volle kan by den haert onbesorght, Avous, a mooy, en ick worde van een boose vrouw schier verworght: Ick wou dat ick wist waer die smidt woont, die de wijven soo kan aftouwen, Hij moest hem nogh iens als een schoenlapper toestellen, en Trijn wacker klouwen: ’k Zouwer ien vaen aen versien; nu ick magh gaen nae buyten te lappen, En als ’t gelt verdient is, soo mien ick oock niet lange te snappen, Maer peuren insloeghs nae’t Kreupel-steeghjen, daer de dorstige ziel uyt hangt, By al die Bacchus priesters, en daer eens lustig gesopen en gebanckt; En dan dol, en vol, nae huys toe; sooze weer begint te slaen of te smijten, So mien ick haer de muts van de kop, en d’oogen uyt het hooft te rijten.
Trijn Mans-kraght en Pleun uyt.
Och Peetjen hebb’je hem ’t gadt uit gejaeght, och die arme man, Ick schrick door al mijn leden, ick krijgh’er een grillinge van: Sel hy nou sijn leven niet weer komen?
och ick ben soo bedroeft.
Houje beck Pleun, of ick selze jou doen houwen, je behoeft Niet te sorgen voor sulck een dronken beest, wy hoopen ’t nu soo te stellen, Dat ons dat dronken beest niet langer meer sal quellen: Daer komt mijn Suster aen, we sullen hem soo teysteren, Dat hy in gien half jaer sal raecken uyt de pleysteren.
Wel Suster wat komtje over, datje my so schielijck ontbiedt?
Niet een beet van amportancy, maer hoor, ledt eens op mijn bediedt, Je weet dat onse Volckert sijn dronken drincken niet wil laeten, En dat my dat aen mijn sinnen gaet, om nou niet langh te praeten, ’k Hebb’ hem van daegh ’t gadt uyt gejaeght.
O jae Moeytjen.
Houje beck Pleun, eer ickje de kop in slae, Jou eervergeten vel, wat meughje al mee beginnen, Gaet my daetelijck in de keucken, en geefje aen ’t spinnen; Voort segh ick, of ick maeckje voeten.
Nou Suster,        Pleun binnen.
Nou ick jou allienigh hebb’ ben ick veel geruster; Ick soeck hulp byje, moer, je weet het te overleggen, Daerom bidd’ ickje, wilt my dit dogh eensjes seggen, Op wat manier wy hem dat afwennen?
Peet, de klos is vol, Ick kan de haspel niet vinden.
Jae wel, ’k wort dol, Om sulcken lossen meyt, hebb’ ickze op mijn rugh, loop heen en soeck, Waer hebb’je ze gestommelt jou pry, ick giss’ hier of daer in een hoeck; Voort segh ick.
Soet Suster, je moet soo haestigh niet wesen, Wat, je spreeckt soo fors, een mensch sou voorje vresen; Ick wou my om gien halven schellinck soo verstooren.
Ick wel om een stooter, al was ’t min, ’k liedt my bekooren.
Nou dat overgeslagen, hoe selje weer aen je man raecken?
Ick giss’ dat hy op de loop is, en salje niet weer genaecken.
Gien sorgh, hy heeft kruys of munt by hem, hy lijckt van de galgh gedroopen.
Ey Moeytjen loop eens gaeuw binnen, de melck wil overloopen; Ick kan de podt niet afnemen, och die heugel is soo hiet.
Jae wel ’t sou niemandt verwonderen, dat ickje met voeten stiet; Loop heen, en neemt de feyl inde handt jou olijcke pry, Jae wel, de meysjes maecken een mensch geck, om ien podt met bry.
Pleun binnen.
Kom Suster, laet ons ’t ien of ’t aer practiseren, Waer door wy hem ’t droncken drincken mogen verleeren.
Och neen Griet, daer is gien kans toe, als alleen de doodt.
Verleren, ogh neen mijn moer, dat heeft soo licht gien noodt; Laest zey ick, Volckert, je moet je drincken laten, je sultje bederven, Dat ’s seecker, niet een beedt zey hy, ick wil van gien dorst gaen leggen sterven: Het smaeckt my al te wel, een mensch souwer een hoer om worden.
En dan heeft hy oock noch een cammeraedt, die hiet dronken Jorden; O my, dat ’s oock een dronken swijn, die magh ’t by hiel en halven, En sy gaen alle dagen met malckaer om haer buyck te salven.
Laest, doen men onse kintjen zou begraven, saten sy beyde inde kroegh, In ’t Servedt-steeghjen, ze zaeten daer van ’s morgens vroegh, Tot ’s aghtermiddaghs te twien, en de vrienden hadden hem langh gewaght, Volckert, zey de Waert, selje kindt niet begraven worden: jae seecker zey hy, ick hebb’er niet eens om gedaght.
Ick kan ’t niet met hem harden, ’t is te grof, hy verdrinckt sijn verstant, En al wat hy grijpen of vangen kan, dat zet hy te pandt.
’t Is een doorbrenger, en een drogert sonder gracy, En ick krijgh pas alle veerthien daegen een recreacy.
Nou Suster, ’k hoop wy sullen hem van daegh noch bekeeren.
Och Griet konje dat doen, ick souwje een Damasten schort vereeren: Hy komt alle avondt dronken t’huys, en is sonder gevoel.
Jae wel Sus, jy luy leeft wel wonderlijck in sulcken gewoel; Dat het de Comedianten wisten, ze souden daer een klught af speelen, En datje dat over quam, jae wel ’t was niet om te veelen, Of te vergeten, maer soet eens, ick hebb’ daer wat bedaght, Maeckt dat wy een doodtkist krijgen, ick blyve hier te naght; Als hy dan droncken t’huys komt, soo sal ick seggen datje bent gesturven, Soo hy dan droevigh klaeght, en seyt ick ben bedurven; Of soo hy daer om lacht, ick sal ’t altoos soo klaeren Dat hy in de eerste maendt of twie niet sal bedaeren.
Ick sal hem soo droncken maecken als een Snip, Ick wedd’ door dese vondt soo raeckt by in de knip.
En als hy nughteren zijnde ontwaeckt, soo sal hy verschricken; Want wy sullen ’t riedtschap voor hem setten, met al sijn quicken En nemen de kist wegh, en als hy roept, soo sulje voor den dagh koomen, Och hy sal soo verschricken, en ’t andere allemael reeckenen voor droomen!
Is dat je sin, soo laeten wy dat datelick gaen beginnen, Het gae maer soo het wil, ick sal’t dan wel versinnen.
Wel Griedt, ’k weet niet waerje ’t van daen haelt, ’k stae als stom, ’t Is wel bedaght, we sullen hem wel verbiesteren; kom, Laet ons datelijck nae binnen gaen, en senden om een kist, Ick wedd’ als hy die siet, dat hy hem van ancxst bepist.
Lubbert Slingerbien, en droncken Jorden.
Lubb: Wel maedt, waer koomje soo allien van daen, je lijckt vry poover?
Iorden.
Jae dat geloof ick wel, de Koopmanschap valt sleght en soober, Een mensch weedt schier niet wat dat men sal beginnen Om de bierkost, ’k laet staen de tijdelicke noodtdruft te winnen.
Lubb: Wel je verkoopt noghtans al veul swavel nae dat ick merck, Iorden.
Jae dat magh ’er op ien aghter-middagh wel deur; geen werck Voor sulcke man als ick ben, daer kan geen Schoorstien af roocken.
Dat ick een Tabackjen hadd’ ick peurden datelick eens aen ’t smoocken, Juyst is mijn doos leegh, wel dat ’s een banckerodt.
Wat leyt daer op je Wambeuys?
’t is een klieckjen snodt; Ick ben met die Caterrens veul gequelt die door de neus schieten.
Hy snuyt Wat soo siet, ick ben soo verkout, ’t sou een mensch wel verdrieten.
sijn neus.
Wel Lubbert-oom datje een vaen of twee gaeft, was’t soo qualick bedoght?
Wel neen borst, daer had’je geen duert aen, je waert’er niet een deuyt aen bekogt.
’K hebb’ langh van je schae niet gehoort.
Oock als je moer komt te sterven, Maetjen, je sult’er nogh al een mooye stuyver af koomen te be-erven; Ick hebbe grooten dorst, kom gaen we hier tot Els in de steegh, Wel hoe stae je soo beteutert, hoe is’t vaer, is’t gien deegh?
Lubb: Och ick krijgh daer sulcke krimpingh in mijn darmen, ick ben hiel verlegen!
In je beurs giss’ ick, hoe is’t nu vaer, is’t weer te deghen?
Lubb: Jae, nu gaet het wat oover, laet sien, hier woont de Waerdin, Dat sullen sy wel hooren, wel isser niemandt in?
Els uyt.
Welkom vrienden, wel Lubbert kunje my soo vergeten, en stellen uytje gedachten.
Daerje soo dickwijls vrolijck en wel by my quaemt vernaghten.
Sy soent hem.
Jou malle gek.
Lubb: Soet, soet, Jorden sel’t hooren.
Jae wel, ick segh dat het ien staeltjen is, ’t sou een mensch bekooren.
Lubb: Nou Els, je moest uyt paters vaetjen tappen, letter wel op; Of anders soo krijghje in plaets van pecunium ’t pintjen op’je kop.
Els binnen.
Jae macker, soo moet het gaen; of aers hebb’jer gien deegh van, Ick ben gien suffer, neen ick vaer, ick spreeck als een man.
’t Is goedt te sien dat je hier een ordinaris comparant bent, Dog men kan oock wel aen je wambeuys sien, dat je gien nuchteren quant bent, Je hiele borst, is met bier, soo vet bestort en bedroopen Als de kiel van een schip, dat eerst van de werf sal loopen, Je lijckt wel in een brouketel gebaeckert, Lubb.
’k Ben gaern in’t nadt En sal oock niemant een toght ontseggen, al was ’t ien half vadt.
Daer vrienden, dat ’s goet bier, en een tabackjen van de rechte Coleur.
Schijt Oesters Caviaer, en assiovis, een tubackjen gaet’er me deur, Niet waer Jorden, nou eerst iens gedroncken.
Avous, Lubb.
Die schoorsteen treckt wel, soo mijn vaer, gar ous, Dat moet je wel bekomen, je drinckt soo perfeckt als een oudt mensch.
Dat hadde scheut, nou ien tabackjen, dan gaet het nae wensch.
Isser tegenwoordich niet nieuws, isser gien vrede op handen?
Hoorjer niet af?
Neen ick bemoey my met gien landen; Evenwel daer hebb’ ick stracx, een nieuwe tijdinge gekoft, je kunt het lesen.
Wat of dit beduyt, waer of mijn bril magh wesen?
Daer hebb’ ick hem, dit ’s al vry groot, is’t maer gien quaet; ’k Magh ’t eens leesen, en sien watter al ommegaet.
Volckert Hangebast uyt.
Dat ’s by mijn keel aen stappen, met sulck een korff, ’k ben soo moe als een hont, ’k Hebb al weer dorst, dat ick een paertjen hadd, ick was gesont.
Daer hebb’ ick nou geweest te Slooten, de boeren waren vol, ’t Was ’er Kermis, se songen, en se sprongen als wilt, en dol, En daer liep al een krabbelvuysjen, en snewerckjen onder: Deur ginck ick, ’t doght ’er niet, maer dit gaff my wonder Daer wasser ien in ons lagh, die verhaelden van een vrou Die vijfentwintich mans gehadt hadt, hy swoer ’t by zijn trou, En oock heeft hy ’t met de Cronijck in sijn almanach bewesen, En ick heb ’t selfs met verwonderinge gesien, en gelesen, Ick sel je luy gien logens vertellen, want ick verschoodt, ’k Daght sal onse Trijn oock soo veel mans hebben, soo wensch ick om de doodt, Op dat de anderen oock meugen een beurt krijgen, Ackremaskes, ’k ben soo dorstich, ’k sou wel hijgen.
Nou ick magh hier inde steegh tot Els loopen, ’k wou dat ick ’er al was, Daer hebb’ ick wel soo lustigh gesoopen, ’k verdrinck de mant wel met leer en al den bras, Jae broeck, en wambeuys, maer daer souwen sy niet veel op tappen, ’t Is by gort evenwel nieuw geweest, al is ’t nu vol lappen, Je meught je wambeuys oock vry laten naeyen hey kammeraetjen; Nou, wort niet beschaemt, of benje quaedt?
ho, ho, maetjen Dat ick dat wist, ’k sou je datelijck onse Trijn op ’t lijf senden, Eleweken, se sou je soo tornen, jae ick vrees, se sou je schenden Se kan ’t wel, probatum est dat je ’t wel verstaet, Nou ick verslijdt oock mijn tijt met onnutte praedt.
Ha, ha, wat ’s dit te seggen, hoe raeck je luy by malckaer?
Dit maeckt my hiel verwildert, wel je lijckt wel ien paer, ’k Krijgh al dorst, dat ick je luy sie.
Wel Volckert maedt, Wel hoe komje hier verseylt?
Dit lijckt immer gien praedt; Ick loop alle dagen meest om ien pintjen, ick slaght de grooten.
Wat ick ben soo moe, ’t gaet my als sommige paerden, ’k schiet al over de kooten Ick magh wat gaen sitten.
Waer kom je van daen stappen?
Van Slooten, daer hebb’ ick geweest by de boeren te lappen.
Hoe is’t, is ’t vereeckent gelagh?
Neen avous mijn groote maet.
Krijgh ick hem ’k wedd’ dat ick er gien vaen in en laet: Wat soo, dat kan ick voelen, ick maghet als broodt; ’k Sel noch wel om bier roepen seven jaer nae mijn doodt, Els waer is de geutstien, ’k sou met verloff wel iens pissen, Els.
Daer is de keers, loop de ganck reght deur, je kunt niet missen.
Die Volckert is al een wonder mensch, hy plagh hier wel te komen, Maer nou selden, ’k gelooff dat hy voor sijn wijf moet schroomen.
Dat magh wel, se is nerghens nae de beste juffer niet, Al hiet se schoon Trijn, in der daedt isse een boose Griet.
Wel speciael hebb’je de Courant gelesen, en vind’jer niet in, Dat mijn amoreusjen, Trijn Smickbuyls, die boose spin, My van daegh heeft uyt het huys geslooten, wat ick ben soo quaedt.
Jae wel je bent te beklagen mijn soete cammeraedt.
’t Is of het ien plaegh hier te Amsterdam is, dat de meeste wijven Vooght over de mans zijn, en weten niet als van knorren, en kijven.
Wel Volckert, heb’ je soo’n boos wijf, daer ben ick in verwondert.
Ick oock dickwijls, insonderheydt als sy met vuysten op mijn kop dondert.
Ick segh’ je dat, ick sou het niet verstaen, ’k nam een entjen ongebernde as Daer de naghtegael drie jaer op gesongen hadd’, soo dick van pas, En ick sloegh haer blondt en blaeu.
En dat ick het was,* Ick sou haer aers brussen, ick sloegh haer arm en bien in stucken.
Ho, ho, mannen, geen drie dagen, of je luy liept alle bey al op krucken, Sy nam de een voor een ontbijt op, en d’aer souse kreupel en lam slaen.
Dat is de reghte koers niet, soo je over die boegh seylden, soo waerjer niet wel aen.
Se kan de mans te ongenadich aftouwen, sy moght wel school houwen Om de andere wijven te leeren, ’t is haer professij, jae trouwen.
Jae wel is se soo boos, soo weet ick het niet, dat ’s ongemeen, Men hoorden, als men kon, sulcke wijven, met voeten te treen.
Nou dat overgeslagen, komt, laet ons eens hartich drincken, Iorden.
Als je dan tavondt te huys komt, sel ’t ’er dan niet weldich stincken.