floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik wil U toonen, dat gy, wat de dégen óf de spil Betreft, geen Edelman in Neêrland hoeft te wyken; Ja u by Graaven en Baronnen moogt gelyken.
Ik ken my zélf heel wel, en weet wel, dat gy lang Myne ouders hebt gekend, waarom ik blyde ontfang, Dat gy me erinnert uit wat stam ik ben gesprooten.
Maar gy kent my niet, zo gy meent, dat ik met grooten Den spót dryf, óf een oud, en Adelyk geslacht Niet meer, als de afkómst van een boer óf burger acht.
die een reeks van Ouders kunnen noemen, Op welker daaden, op wier deugd zy moogen roemen, Als hun gemoed, door die voorbeelden aangepord, En in die daaden, in die deugd geoeffend wordt; Maar één, wiens daaden, vol uitspoorigheid, de naamen Van zyn Voorvaders, en beroemd geslacht beschaamen, En die elk een verguist, een lanterfant, een vént Die maar aan zyn lievry, en wapens wordt gekénd, Of opsnyt van zyn Stam by Juffets, en op bâlen, Kan 't by geen sneegen boer, nóch zedig burger haalen.
Zo ik 'er somtyds een veracht, zo spreek ik van Zulke onbehoudene.
'k Lach met een Edelman, Zo hem zyn ommegang, zyn deugden, en manieren, Niet boven het gemeen doen kennen en versieren.
Myn Heer, ik wist daar in nooit zo veel onderscheid.
Dat is geen wonder, gy waart steeds in dienstbaarheid.
De treffelykste Adel, was by u een zwier Lakeyen, Hófmeesters, Kóks, Koetsiers, Karóssen, én Lievryen.
Indien gy deftiger gedachten hád gehad, Gy zoudt... Vierde tooneel.
Meinsje, Reinhart, Stoffel.
OCh, Reintje, óch!
Wat zót getier is dat?
ik moet het huis verloopen.
'k Hoef nimmermeer op onz' Mêvrouw haar gunst te hoopen.
Och, onze Juffrouw, óch, Konstancie is wis haas op.
Zy heeft het haazepad gekoozen; geeft den schop An eer en deugd.
Ik heb heur in een Jongmans armen Gezien, en zonder zich in 't minste te beschermen Veur zyn gezoen!
't Was óf zy 't al heur leeven lang Gedaen had.
Wat gaet me an!
Och Reintje, ik bin zo bang!
Wanneer is dit gebeurd, en waar?
Hier naest en daad'lyk.
hier nachst?
Zwyg stil, 't is dikwils schaad'lyk Te zeggen dingen die men niet heel vast en weet.
Was sagst du von hier nechst?
weist du was?
Gy deedt Veel béter, dat gy wat bezaadigder vertélde, Het geen gy dacht te zien, en u zo niet ontstélde.
Wat meent gy dat gy zaagt?
Was habt 'er toch gezehn?
Ei lieve hoor.
Mevrouw gaf flus aan onze Deen De huisknecht last, dat hy jou Heer zyn Aap zou binden An onze schutting, om dat hy hem daer zou vinden, En brengen hem weerom, óf tót hem de Aapevrouw Weerom zou haalen, én tót heurent brengen zou.
Maar denk eens van dien schelm!
hy wist het touw te ontknoopen, Zich lós te maaken, en hy zetten 't op ien loopen, En springen; en toen wy hem vangen woude, vloog Hy in de tuin hier naest ons allen uit het oog.
Ik kyk hem in de tuin van buurman nae, maar jemie!
Ik keek, als was ik in ien spul van de Akkedemie.
'k Zie deur de vensters heen van buurmans achter zaal.
Daer staet Konstancie, 't is zo waer als ik 't verhaal, In de armen van een nette, en jonge, en mooije vryer.
'k Verschrikte zeer, en dócht, wat droes!
hoe komt hy by 'er?
Of zy by hum.
'k Gae nae heur kamer, die 'k in 't slót Geslooten vond, en mis de sleutel.
't Was verbród, Zo 'k merkte.
Kyk, terwyl ik agter was eloopen, Was zy de veurdeur fraai behendig uitgesloopen.
Wel wie zou denken, dat zo jong ien kleuter had Die kneepen in heur kóp, die parten in héur gat.
Zie daerom dorst ik in het huis niet langer blyven, Ik weet wel, dat Mêvrouw my tóch daer uit zou dryven.
In meinen hauze / das zein eitel porsen / nein Wie icherrst ihr mich / das kan unmueglich / ja nicht zein.
Gy hebt ligt mis gezien.
Hebt gy ook aan haar kamer Geklópt?
Zo doe 't, dus kan men wat bekwaamer Oordeelen: want het werk dunkt my al vry verward.
Gaa, Meinsje, klóp eens aan haar kamer, maar wat hard.
Reinhart, Stoffel.
GAa Stoffel, zeg nu aan Konstance dat ze op 't kloppen Van Meinsje, niet laat op te doen.
Men moet haar fóppen Is 't moog'lyk.
't Werk was daar ten naaste by verbród.
Maar 'k zal 't wel maaken, dat ik de oude vrouw bedód.
Stoffel, binnen geweest zynde.
Ik heb het haar gezégd, zy zal het doen.
't Ontkennen Moet ons nu bystaan.
Ik kan my niet wel gewennen Tót logens, dan alleen tot loogens alsze in nood, Om beste wil geschiên, al zyn die nóch zo groot.
Hoor: om dan met fatsoen zeer onbeschaamd te liegen, Zo moet men zéggen, dat haar oogen haar bedriegen, Dat ze oud en krank is van gezicht; en moet het zyn Laat hier Konstance, slechts in plaats van Jakomyn Verschynen.
Ik zal haar dat zaakje wel ontleggen.
Pas jy maar, dat jy zégt, gelyk je my hoort zeggen.
Daar komt zy weer.
Meinsje, Stoffel, Reinhart.
JA wel, ja wel, 't is tovery!
Konstance lag en sliep, en niemand was 'er by.
Ik zag en sprak 'er mee.
Ja wel, 'k stae zo verwonderd, Als óf 't te Keulen in myn ooren had gedonderd!
Hoe lyken zy men kaar.
Wel wie had dat gegist.
So sicht man ja / das mehr gleich dan eigen ist.
Dat ik jou dóchter nou iens zien mogt.
Wil sie sichen / Das kan gantz fuuglig/ und so gleich geschehen / Ich wil also balt henkommen fur die thuur.
Reinhart, Meinsje.
GY geeft veel moeite, Meinsje, aan onze naagebuur.
Hy is een zeer groot Heer, een Graaf.
Wie zou dat droomen!
Wat doet hy hier?
Hy is hier onbekend gekomen.
'k Weet van zyn knecht ook, dat hy niet bekend wil zyn, Zie daarom komt hy hier slechts in gemeene schyn, En houdt maar een Lakei of twé.
Ja wel te weeten?
Is hy een Graaf, óf zo een ding?
Zyn goude kéten, En penning op zyn borst, wyst zulks genoegzaam uit.
O Rein; wat bin ik bly, dat dit een Graaf beduidt.
Ik zal de spaarpót van myn zeuntje An stukken smyten: nou dan key'ren das ien deuntje, En koopen veur het géld ien penning.
Kyk zyn peet, Gaf hem ien ketting tót zyn pille gift.
Zo weet Ik onze Dirrikje ook mooi tót ien Graaf te maaken, Niet waer!
wel kan ien mensch zo an ien Graafschap raaken?
Zwyg stil, daar komt myn Heer de Graaf weerom.
Stoffel, Meinsje, Reinhart, Konstantia.
MEin kind Wirt kommen / aber ich wil das ihr euch verbindt / Das ihr von sie / von mir / van keinerhande sachen An keinen menschen wohrdt und geplauder sollet machen.
Er ist mir hoegst daran gelegen.
Wel, men Heer.
'k Beloof het je, as ien vrouw mit eeren, op myn eer.
Kom dan herfuer.
Meinsje, ziende Konstantia, in de deur van Stoffel.
Wel Heer dat is Konstancie.
waar lykt dat aan?
Aan al de remonstrancie.
Wat praat je Meinsje?
het lykt haar niet een zier; 'k Heb zo wel oogen in myn hoofd, als gy.
Kyk hier!
Het lykt 'er niet?
hoe ken't heur meer gelyken?
Ze is eveliens geklied: men Heer, je zult het kyken.
Das wert ja men lich zien.
Maar hoe, 'k bin niet vergist, Het is Konstansje zélf, wat droelie?
ja zy is 't.
Konstansje?
Juffrouw?
zy zwygt en lacht?
Geen wonder.
Verstaat deez' Neêrduitsch?
Wel daer schuilt de Drommel onder, 'k Gae Juffrouw haalen, kom, dan kenje zelf het zien.
Ras, na uw kamer toe, Mejuffrouw.
't Zal geschiên.
NU zal 'er meerder naar myn gissing niet behoeven Gedaan te zyn, als dat gy haar maakt te oversnoeven, Ik zal je helpen, dat zy al het ongelyk Der waereld hebbe, al geeft zy 't allerzekerst blyk.
Spreek hard, en houdje kwaad: gy moet je aan haar lellen, Nóch teemen steuren.
'k Zal dat zaakje heel wel stellen.
Vertrouw 't my toe, myn Heer: ik weet die oude kól, Wel om haer staert te doen om loopen als een tól.
Daar komt ze met Konstancie.
Konstantia, Meinsje, Stoffel, Reinhart.
IK doe nu jou begeeren.
Wat is 't nu?
O je zelt zo kyken, 'k wilt je zweeren.
Wat zal ik zien?
Meinsje Men Heer, waer bleef jou dóchter daar?
Zie ist nach binnen zu gegangen.
Ai lieve, vaar, Ai laet ze tóch nóch iens uit kommen.
Narreryen.
Verirt ihr mich?
Neen tóch, 'k wil alle kwesti myen.
Hoor Juffrouw, tusschen ons, kyk, is een groot dispuit.
'k Zeg dat jouw weezen ziet 'er eveleensjes uit.
Was des wesens!
seyt ihr dol?
darf man eben Zie beyd' zu sammen sehen/ kan man kein urtheil geben / Ohne dem / sie gleichen sich auff keiner weise nicht.
Neen, Meinsje, 't hapertje, geloof me, aan jou gezicht.
Was de één en de aar slechts hier, je zoudt gewis verstommen Konstansje, zo as zy jouw lykt.
Zie wierd nicht kommen.
Wie lykt my zo?
Myn Heer zyn dóchter.
Wat geef ik Naar dat gelyken?
mag ik niet een oogenblik Wat rnsten?
moet gy me om die beuzelingen steuren, In mynen slaap?
Wat zal hier langer niet gebeuren?
Vertrey doch ons/ es ist der Frauwen ongeduld / Die zolche possen macht.
Wir haben keinen schuld.
Nein Ionffer.
Meinsje, ik dorst dat nooit op jou vertrouwen, Dat jy me op deeze wyz' dacht voor den gék te houwen, Een weinigje gaat heen, maar dit gaat al te gróf, Doe 't op een ander tyd niet weêr.
Met uw verlóf Myn Heer, ik gaa.
Stoffel, Meinsje, Reinhart.
Es muss nicht wiederum geschehen.
Hoert ihr das wohl / ewr weib / will mir das nicht verstehen / Ich nehmet uebel auff.
Ja, had j'er bei te gaar Gelyk doen zien, ik wed, je spraakt, als ik, men vaar.
Ich wil nicht laenger von die narrereien hoeren / Verstehest du das wohl / weib?
Hiel wel, 't zel niet meer beuren.
Kein enkel word von mir / noch meiner Tochter?
Du hasts mir zugesagt.
Wis, wees maar wel te vreên.
Ich solte sonsten dich by meiner treu curiren Dass du nicht wieder mich leichtfertig solst vexiren.
Daar is Mêvrouw.
Kristine, Meinsje, Reinhart, Baske.
WEl meid, wat doeje hier op straat, En met dien Heer hier naast in kwestie, óf in praat?
Hy schynt gestoord.
Ik zag ook dat hy jou begraauwde.
Wat was de reden?
Kyk de woorden, die hy kaauwde, Verstond ik niet, hy is een mof, of zo ien ding.
Hy zei niet veul, laet zien, hy zei, hy zei, en 't ging Hem kluchtig óf; maar laet het Reintje jou vertellen, Die weet het beter met die knoetery te stellen, As ik ken doen, Mêvrouw, hy het van woord tót woord, De hielen horlement, zo wel as ik, gehoord.
Wat was 'er Reinhart?
Zal zy haar belóften houwen En ik de myne, geen van tweên mag 't u vertrouwen, Waarom hy toornig was.
Jou geef ik 't toe, jy zyt De dienaar van François, maar jou scheld ik niet kwyt, Want jy zyt in myn dienst, en zult my aanstonts zeggen Wat hier gebeurd is, en hoe dees affaires leggen; Of ik beloof, dat ik 't niet pardonneeren zal.
Ja Rein, óf jy myn wenkt, óf toeknikt, 'k ben niet mal.
Wil jy 't gat uit, ik niet: wat geef ik na de moffen, Al is het dat zy op heur geld en Adel stóffen, Al binnen 't Graaven, en al willenze hier niet Bekend staen, ik steur me an gien ketting nóch gien klied, Nóch gouwe penning, neen.
Zou hy me wel wat geeven As my Mêvrouw het gat uit schopte.
Neen 'k moet leeven, En ik heb hier ien hiel goed huis in.
Hoor, Mêvrouw: De Baviaan, die an de schutting mit ien touw Gebonden was, raakt los, én zo 'k hem nae wouw kyken Zag ik in 't huis hier naest, ien Juffertje zo lyken Nae jou Couzine, die vast sliep, dat ei, en ei, Niet beter nae mekaar ken lyken, nae ik zei An Reintje, én buurman; die het niet gelooven wouden.
Ik zei dat zy lui 't mit heur eigen oogen zouden Bekyken, als de Graaf zyn dóchter veur de deur Deed kommen, én ik brócht 'er onze Juffrouw veur; Maar niet gelyk.
Daar uit is dit dispuit gereezen, Of zy mekaar van stal, van grootheid, en van weezen Geleeken.
Ik zei ja, en zy lui zeiden neen.
De Juffers gingen de ien nae de and're kwaed weêr heen.
Maar ik had buurman, eer zyn dóchter veur mogt komen, Belooven moeten, dat ik denken zou, nóch droomen, An iemand, wie 't ook was, het alderminst van hem Of heur te réppen, dat hy met een fórse stem My toegraauwde, as jy juist op 't mat kwam en ons hoorde, Mêvrouw.
Was 't hierom dat de Graaf hem zo verstoorde?
Is daar zo veel aan vast óf zy me dat vertelt?
Meer als gy denkt Mêvrouw; daar kon een groot geweld Van komen; 't is een Graaf, die onlangs hier uit Weenen Gevlugt is, en nóch by geen menschen is verscheenen, En niet bekend wil zyn, waarom hy is gevlucht; Dies hy een haater is van praatjes, én gerucht, Om hier incognito een poos te kunnen blyven.
Ik zal 'er niet een woord van zeggen.
Neen by lyven!
Je kent Mêvrouw niet, Reintje.
Ik ken jou al te wél, Die zo veel spéls maakt met je teemen, én gelél.
Meid geen met woorden.
Wil je eens aan den Graaf gaan vraagen, Zeg Reinhart, óf 't hem en zyn dóchter zal behaagen, Dat ma Couzine en ik hem in zyn nieuwe huis Congratuleeren?
'k Wed, Mêvrouw, dat dit kwansuis De boodschap is, én dat je zélfs zélt willen kyken Of bei de Juffertjes mekaar zo wel gelyken, Gelyk ik zeg.
Mêvrouw, wat uur gelieft u dat Ik vraagen zal?
Zo hy nu geen vizites had, Vraag die het hem belieft.
'k Zal 't u straks kenbaar maaken.
HEem, Stoffel, hem?
Mêvrouw weet alle zaaken Door Meinsje.
Dat 's niet goed, het dwarsboomt ons begin.
Mêvrouw te fóppen, zo als Meinsje, heeft wat in.
Ze is arg én loos, en laat zo ligt'lyk zich niet doeken, 'k Vrees, dat zy alles naauw zal willen onderzoeken.
't Is zéker.
Zy wil jou vizites geeven straks, Of flusjes, én jou in het nieuwe huis as kaks Congratuleeren.
Wel wat raad?
Hoe staan de dingen Met Frans, én Jakomyn?
Myn dóchter weet te zingen, Gelyk hy danssen wil: én danst, gelyk hy zingt.
Gy zult bekomen 't geen daar hy, én gy, na dingt.
Zy weet heel wonderlyk den gék de kap te vullen: 'k Denk dat zy beide straks te saamen speelen zullen; Want Jakomyn die heeft een kaart gekommandeerd.
't Is wonder naar myn zin.
De staat van zaaken keert Heel schoon.
Men moet Mêvrouw sléchts in de kamer leiden, Terwyl zy bezig zyn te speelen met heur beiden.
Ik dacht dat alles dan verbród was.
Ganschlyk niet.
Dénk zelf, als zy François by Jakomyne ziet, Hoe haar dat aanstaan zal; voornaamlyk zo ze in 't praaten Afmeeten kan, dat zy malkanderen niet haaten; 't Welk Jakomyn, zo 'k hoop, wel maaken zal.
Ik zal 't haar in het oor wel byten.
Wel dan is Konstancie de onze; 't zal met één dan klaarlyk blyken, Dat zy en Jakomyn malkand'ren niet gelyken.
Heer Reinhart, zal Mêvrouw ons wel gelooven?
Ja, Zy moet: doe maar jou plicht, én roep Michiel hier.
'k Gaa.
Reinhart, Michiel.
IK weet Michiel, je kent die alle beide taalen Vry reed'lyk, maak die wel te kunnen koeterwaalen.
Zo wat myn Heer; heb in het allerminst geen zorg, Voor my.
Kornelis zal niet minder, 'k blyf u borg, Zyn ról ook treffelyk uitvoeren voor Notaris, Hy heeft 'er drie jaar by gewoond.
Was de inventaris Van zyne schulden nu gereed, het werk was klaar.
Wat inventaris, neem jy die memorie waar, Die zyne schulden, én zyn and're vuile feiten Wel inhoudt; maar niet met partikulariteiten.
Het hoeft zo nét niet: doe jou best, betracht jou eer Hier in.
Geloof me, 't zal aan ons niet haapren, Heer.
Einde van het Dérde Bedryf.
Kristine, Konstantia, Reinhart, Baske.
IK heb u menigmaal, dóch te vergeefs gebeden Dat gy meer zwierig, en galanter u zoudt kleeden, Maar 'k zie het is vergeefs, hoe ik u meerder bid, Hoe gy het minder doet; fi!
die fontange zit Een halve pink te hoog.
Is dat een kaper zetten?
Die strik is veel te kort.
Hoe hangen die manchetten, Gy weet niet van wat groot gevólg die dingen zyn: De Dames van 't Salét zyn hier in wonder fyn; Zy weeten op een haar wat kapsels best pareeren, Zy neemen nét in acht al wat kan doen charmeeren; Dat zyn de kunsjes om galands te winnen.
Op zulk een Dame heeft een ider 't oog, zo dra Zy komt in het Salét.
Moei, ik kan niet ontkennen, Dat gy 't verzócht hebt; maar ik kan my niet gewennen Tót zo veel grillen als ik in de Juffers, die De mode vólgen en 't Salét handteeren, zie.
Een nét en zinlyk kleed, met mooije garnituuren, Acht ik genoeg; maar zo veel fratsen, zo veel kuuren Van nieuw fatsoen, en 't geen uit Vrankryk komen kan, Vind ik niet goed, ja 'k heb daar zelf een af keer van.
Uw réde toont dat gy nóch veel zult moeten leeren.
Zo zyn zy al te maal die niet veel converseeren Met le beau monde.
Nicht maak my tóch niet beschaamd Door zulk een slecht discours, by la Comtes, 't betaamt Geen liên van kwaliteyt, die taal te voeren, waarlyk Ik ben voor u bevreesd, gy zult al heel bez waarlyk 't Gerequireerd postuur waar konnen neemen.
'k Ben Dicht by de vyftig jaar, gy nóch geen twintig, én Ik doe in een Salét, nóch met veel meerder graci Myn compliment, als gy; ik lét wel op de spasie Van het vertrék, én daar doe ik myn passen na.
Ik zét myn voeten als ik op de straaten gaa, Heel proper op de maat.
'k Heb u doen leeren dansen Om d'air te krygen én den regten zwier der Franschen; Maar, a mon grand regret, 'k zie geen verbetering.
Meinsje, Kristine, Reinhart, Konstantia, Baske.
DAar is de waaijer, en de strik die boven hing Op onze groote zaal.
Nou zelje kyken, Of die knoetin én ons Konstancie niet gelyken.
Zy is... Kristine.
Knoetin?
spreek met meer omzigt en respect Van zulke luiden.
Zy is een Graavin.
Je gékt Daer ommers meê, wel, Rein, waer uit is jou gebleeken Dat ze ien Graavin is?
ik zag nooit daer van gien téken.
Ze had, toen ik 'er zag, gien gouwe ketting, nóch Gien penning om 'er hals.
Zy ien Graavin?
wel tóch: Zag jy de ketting?
Al draagt zy geen goude kéten, Ze is evenwel Graavin.
Ik zal 'er zo wel heeten.
Ik zeg dan die Graavin, die zonder ketting gaet, Die hier zo daadelyk geweest is, aan de straet, Gelykt nét op én top, van boven tót beneden, Van hoofd tót voeten, en zy is nét zo besneeden, Zo lang, zo kort, zo sinal, zo lyvig, én zo rank, Zo vét, zo mager, nét zo zwart, zo bruin, zo blank, Als onze Juffrouw, die Konstancie hiet, 'k wil zweeren, Zo jyze by malkaar ziet in die zelfde kleeren, Die zy straks alle bei an hadden, dat je zult Daer in verdwaalen.
Maar 'k zeg Meinsje, 'r is de schuld Van jou gezigt, jy dwaalt, jy bent hier door jou oogen, Die reeds van ouderdom wat duister zyn, bedroogen.
Mêvrouw zal 't zelve zien.
'k Wil 't stellen aan Mêvrouw.
Jy hebt niet wel gezien, kom aan, wat zegje nou, Ben jy 'er meê te vrêen?
Ik wilt 'er wel aan stellen.
Kom Nicht.
Belief 't je dat ik aan zal schellen?
Kristine en Konstantia gaan in 't huis van Stoffel.
IS dat dan nu zo wel geklaard, zeg Meinsje, dat Jy hebt de Graaf beloofd, toen hy jou ernstig bad, Dat jy geen mensch van hem óf van de zaak zoud zeggen?
Nou hoort hy 't, maar ik meen daar zal een huisje leggen.
Wat zou ik doen, toen myn Mêvrouw dit zo verstond, Ze wou dat ik het zey toen ze ons krakkeelen vondt.
Wat leidt me ook aan dien mof, wat geef ik om die knoeten.
Ik ben zyn meid niet, wis!
Ik meen hy zal jou groeten, Indien hy jou maar eens krygt in zyn huis, je ként Die moffe kóppen niet; hy is zo wreed een vént.
Wie weet wat hy jou niet, krygt hy jou in zyn handen, Zal leeren, zo hy jou op straat niet aan laat randen, Ik stond niet in jou plaats om duizend gulden, ja, Ik deed het om geen twé, 'k zou, waar ik gaa, óf staa, Altyd vol angst zyn dat hy my mogt vinden.
Wel Rein, ik word zo bang, dat my van vrees de leden Zo beeven as of ik... Och!
't is met myn gedaen, Daer is de mof!
wat raedt?
Wil ras na binnen gaan, En sluit de deur in slót; ik zal zyn gramschap trachten, Indien het moog'lyk is, een weinig te verzachten.
DE deur is toe, vrees niet dat zy weer komen zal, Ik heb daar voor gezórgd; hoe staat het binnen al?
Naar wensch.
De Moei zag vreemd dat zy 'er Neef ontmoette By myne dóchter, die zy zeer eerbiedig groette: Zy zwol van spyt, als zy zag dat hy Jakomyn Toelonkte, én blyken liet aan haar verloofd te zyn.
Zyn zy verloofd?
Ook heeft ze hem tien Dukaaten In 't speelen afgeknerpt; én naa wat min'lyk praaten, Kreeg ze een orlogie van den gék op trouw, en zy Gaf hem weer in de plaats een groote ring, dien gy Haar hebt gegeeven, om aan haare pink te steeken, Ze hadder twee die nét malkanderen geleeken, Je weet het nu wel, 't is die Amesfoorder steen; Hy pryst die hoog, en zou wel wedden dat 'er geen Zo schoone ring niet is te krygen: 'k Moest vertrekken, Zo ik de zaak niet door myn lachchen wilde ontdekken; Het is onmoogelyk zich in te toomen; want Zy maakt het wonderlyk!
dan kust hy eens haar hand; Dan legt hy op zyn knie, én bid dat zy de gratie Hem gunn' van eenen lonk; dan houd ze 'er reputatie Gelyk als een Graavin; dan viert ze 'em weer wat bót.
Zy weet 'er ongemeen te voegen naar dien zót.
Michiel, Reinhart, Stoffel.
MYn Heer, ze zullen gaan.
Ras Stoffel dan na binnen, Dit werk moet uitgevoerd, gelyk als wy 't beginnen.
Ik zal 't wel klaaren.
KOm nu maar weer voor den dag.
Ik weet niet óf ik 't wel durf waagen, Rein, hy zag Zo wreed.
Hy is al weg, én heeft het jou vergeeven!
Dóch op conditie dat, zo lang als jy zult leeven, Jy van zyn dóchter, nóch van hem meer reppen zult; Indien je dat belooft, vergeeven is de schuld.
Ik zal myn leeven niet van hem een woord meer spreeken Als met Mêvrouw.
Hy zegt dat hy het ook zal wreeken, Indien hy anders hoort.
Maar Rein; nu zyn we allien, Biecht iens recht op, én nae jou consekwentie; mien Jy zelve niet dat wy Konstantia flus zagen Daer naest?
kom antwoord iens ter deegen op myn vraagen.
Wel Meinsje, ben je slecht?
ging jy niet zelf terstond Na haare kamer, daar jy zelf Konstantie vondt?
Geleek de Juffrouw, die wy zagen, dan Konstancy Niet op en top?
ja om heur heele kontenancy?
Neen zeg ik nóch, je droomt.
én ik zeg je ja; Maar daer 's Mêvrouw, die zel ons scheiden.
Stoffel, Kristine, Reinhart, Konstantia, Meinsje.
IEk bin euch obligirt: sie woell's nicht uebel deuten / Dass ich sie nicht tractier / geleich men solche leuten Verschuldigt ist.
Myn Heer, wy zyn zeer wel voldaan.
Konstantia, Kristine, Meinsje, Reinhart.
MOei maakte 't kort, ik dacht niet dat je nóch zoud gaan.
Ik kan niet langer zíen François uitspoorighéden; Heb ik voorheenen hem geacht, nu heb ik reden Om hem te haaten, dien ondankbren; maar ik zweer, 't Zal hem berouwen, Nicht.
Hoe, zonder dat hy de eer My aandoet van één woord te vraagen óf te zeggen, Zich te verlooven; ja dat 't slimst is, steeds te leggen En lellen aan myn hoofd dat ik u trachten zou Te disponeeren, dat gy eind'lyk wierdt zyn vrouw?
Nóch gist'ren heeft hy my geklaagd, dat gy zyn zinnen Op hól bragt; wyl gy hem niet weder woudt beminnen.
Wie weet ook óf het niet uit desperatie is, Dat hy met la Comtesse is in verbindtenis?
Ja dat zal zéker zyn; Couzine zulke grillen Richt gy al uit, nu zou men ligtelyk wel willen Dat dit niet voortging.
Moei ik gun hem zyn Gravin.
Geloof, ik heb voor hem min liefde, als tegenzin.
Hoe, zulk een lósból zo ten eersten hoop te geeven Van trouwbelóften?
Matante, ik weet wy leeven Wel in een tyd, en land, daar lange vryery Niet meer de mode schynt; maar echter moogen wy Wel eens beproeven, door ons weigerig te houden Of 't ernst is; 't grootste deel der jongelingen zouden Wel meenen dat het zo behoorde, en ligt daarnaa 't Ons wel verwyten dat men stond gereed zo dra Als zy maar spraken.
Voeg hier by nóch in 't byzonder Dat ik meer reden heb als and'ren, 't kwam my wonder En vreemd te voore, dat ik niet het minste woord Kon spreeken, niet kon doen, of Neef die had 'er voort Veel op te zeggen.
Als de vryers recht beminden, Heb ik gehoord, dat zy geen fouten zouden vinden In hun meestressen: want de liefde ziet geen leed.
Gelyk ik ook geloof dat Moei dit spreekwoord weet.
Zoudt gy dan ligt wel zyn met hem in de echt getreeden?
Dat weet ik juist niet; doch dat zyn vergeefse reeden, Want hy is nu verloofd.
'k Meen echter, zo je u maar Wat minnelyker toont, dat hy in plaats van haar U trouwen zal.
Geensins, 'k heb flus my zo gedraagen, Dat hy met recht niet kan van myne straf heid klagen.
Toon u wat vrind'lyk in myn tegenwoordigheid; Contrarieer my niet voor al.
Ik ben bereid Te doen wat Moei gebiedt.
Ik kan niet langer duuren: Mevrouw, je komt nou uit het huis van onze buuren, Wat dunktje, wie heeft nou van ons gelyk?
kost jy Haar uit malkander tóch wel kennen van naeby?
Wel ja, een blinde zelfs, zou daar verschil in merken.
Wat malligheid komt jou in deeze dwaling sterken?
Nicht is veel korter als de dóchter van myn Heer De Graaf; weg, zy gelykt, zeg ik, haar alzo zeer Als jy myn Nicht gelykt: ze is bruin van hair en oogen, Nicht, in het tegendeel, is blond.
Je bent bedroogen, Je hebt verkeerd gezien, Mevrouw, 't is zeker waer, Dat jy abuis hebt; zeg was zy niet blond van hair, Zeg, Rein, je weet het wel?
Ze is bruin; 'k zei wel te vooren, Dat jy had mis gezien, maar 't zeggen was verlooren.
Hoor, Meinsje, je word oud, jou oogen zien zo klaar Niet als voor deezen; dat is al de schorting; maar Jy slacht al de ouwe lui, zy willen het niet weeten, Ze worden boos als zy eens worden oud geheeten.
Ja wel ik!...
Jy hebt flus jou bril niet op gehad, 't Gezicht word duister: want ik zeg je nóch eens dat Zy niet naar Nicht gelykt.
Ja wel wat mot ik lyen!
Myn oogen duister?
neen, 'k laet 't hachje zo niet glyen, Zou ik niet kennen zien, dat is ien zótte kuur: Ja wel ke daer, ik word schier uit men tureluur.