floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Zo voegd het ook heur magt, toen Daphne smeekend riep, als phoebus after haer, en zy voor Phoebus liep Peneus!
vader!
Den grijzen man te helpen, Die in zijn zetel lag van goud, en zilvre schelpen, En zag zijn lieve kroost verandren in een boom, die metter schaduw speelt noch heden in zijn stroom, Om dat er droevig loof nooit dorren zal, of quijnen, Zoo lang de geile zon zal op er bladren schijnen.
Was dat 'er groote magt?
Mijn hoop wort hopeloos!
mijn vrees neemt vreessijk aen, de schrik verschriktme staeg!
ik kan geen tranen weeren!
Maj. Zacht!
Pretioze, zacht!
hier zal ons niemant deeren.
Geef reden d'overhand.
Steun op geen ydle schrik.
Vertrout gy 't haer niet toe, doet zy 't niet, zoo leef ik.
Ik zal mijn krachten dan doen blijken voor de goden, dien ik met dwang zal tot mijn groote daeden nooden En wenken hen beneën, en niemand zal er zijn, Die niet terstond zijn wil zal werpen onder mijn.
Ik zal den zon doen staen, en doen de maene nijgen Met onderdanigheid, ja voor mijn voeten zijgen.
Wie zal my tegens zijn wanneer ik maer eens spreek En zoo 'k mijn gunst ontrok dees kristalijne beek, hy zou van stonden aen zijn spiegelglas verzaeken, En niet dan vuilen slijk, in plaets van parlen, maeken, waer mey zoo menig nimf heur vlugge vlechten çiert, In wier gezwadder 't oog zijn ziel te grazen stiert.
Hy zou van stonden aen zijn modderige stroomen Omrukken tegens 't hoog, en troosten noch zijn zoomen, met slijmerig gekus, en seggen dit 's de mond, dien ik wel eer, bezaeit met duizend roozen, vond.
Dat zou 't geboomt aenzien, dat bezig is in 't bloejen, en ik niet hind'ren wil, maer zegenen het groejen, Alleen om 't pluimgediert, dat op 'er telgen springt, En al mijn wonderheen met hooge toonen zingt.
Laet. blyspel.
Laet dan een trotse leeuw zijn bakhuis eens opspeeren, Ik zal zijn krullend' hair flux in een das verkeeren.
Laet dan een borstlig zwijn zijn heete houwers biezen, hy zal zich in een ree terstond verandert zien.
Laet dan een oope wolf zijn kiezen laeten schijnen, Ik zal hem datelijk doen in een lam verdwijnen.
Daer 's niet in 't groote rond, al waer 't het wreedste dier, Of 't word, wanneer ik wil, de allerzachtste pier.
'k heb alles in bed wang.
De Hemel moet my luist'ren.
Ik blaes zijn fakkels uit.
Ik doe de starren duistren.
Ik baer verandering.
'k ruk alles van zijn stee, zoo wel als Circes drank ulissis knaepen deeze.
Als ik het al gebie, wie kan u dan bedroeven?
bestemoeder zwijg.
Gy prangt mijn ziel met schroeven.
Maj. ik zweer, benande maegd, u niemand hind'ren kan, Al quam de dondergod, vervorremt in een zwan.
Toom uw' losse tong.
Gy zult my eer vervaeren Met zulke grouwelen, als brengen tot bedaeren.
Maj. het zijn geen grouwelen.
De wet zeit nochtans ja.
Maj. het is een wetenschap.
Ze koomt Gods eer te nae.
Gods eer blijft ongequetst.
Dat kan niet mooglijk wezen, want waer men dienst bekoomt, door heileloos belezen, Van eenig helsch gespuis, of door vervloekt bezweer, daer krijgt de duivel lof, tot schennis van Gods eer.
Mijn kind, 't gaet zoo niet toe.
't zijn toegelaten kunsten, dien ik, door goede dienst, doch meest uit loutre gunsten Kreeg van een kunstgezel, een oud, een heilig man, en dien uw jeugdig brein noch niet wel vatten kan.
't is waer, men kan het quaed met waen van goed bekleden, maer hy, die 't al doorziet, is met geen schijn te vreden.
Hy, hy, hy, hy.
Hy mint een zuiveren meer dan een vollen hand.
Dat tuigt ons Izraël, wiens zaed hy gansch verbant, en van zijn aenschijn werpt, en stootze, in roovers handen, en dringtze uit hun steenen, en drijftze in verre landen, daer hy hen leeuwen zend tot vreesselijke straf, Om dat hun valsche hart week van zijn schepper af, om dat hun valsche hart, geneigt tot valsche goden, Zijn waeren God verliet, die hen zoo bly quàm nooden, En door zijn sterken hand, van slaverny bevrijt, brengt in 't gezegend' land, dat over langen tijd Den vadren was belooft.
Maer, laes!
wat dankbaer heeft den onfing zijn goedigheid?
Moedwillig overtreden Van zijn geboden, nijd, afgodery, en haet, ia lastring op zijn naem, dat 't al te boven gaet.
Ze gingen op 't geschrei.
Ze dienden de planeeten.
Ze zochten mey hun heul aen weerelds wijsheids weten Van schraele tovenaers, waerzeggers, hels gedrogt, wier wetenschappen haest tot dwaesheid zijn gebrogt, waer des hemels vuur viel op hun krachtloos roemen.
Ze wisten mey hun vuil met schijnsel te verbloemen, maer, lieve bestemoer, die hen geschapen had, die zag ook in het hart, dat in zijn schepsel zat.
Hy 's yverig, en sterk, en lijd niet dat wy mensch en Naer iemands gunst of hulp, als naer den zijnen wenschen, dien hy uit liefde schenkt, maer wil ook zijn geëert, En niemand neffens hem, dit blad dient omgekeert!
Maj. dat s mijn gevoelen meen.
Hoop slechs op zijn genaden, en, schoon wy zijn in 't bosch, betree zijn heilge paden, daer is geen twijffel aen, hy, die den jongeling Verloste uit den kuil, en met zijn geest omving, en Digitized by Google Blyspel.
En lonas hoeder was in 't midden van de baeren, zal uit meedogentheid uw' tedre jeugd bewaeren.
Wie klopte immer aen, dien niet geopent werd.
Dat 's voedsel voor mijn ziel.
Dat sterkt mijn flaeuwe hert.
Majombe 't is genoeg.
Wat mag 't geselschap denken, dat wy dus eenzaem zijn?
My dunkt dat zy ons wenken.
Maj. Pret.
Zie hoeze zijn verlaën met bloemtjens, en met kruid!
Maj. 't mag wel een voorspook zijn dat ons een frisse bruid Eerlang opluiken zal.
En wie zou dat doch wezen?
Maj. wie?
vraegt gy dat!
Had ik anders niet te vreezen?
't schijnt dat gy met my deunt.
Koom, gaenwe ginswaert aen.
Den avond rijst.
Maj. Zacht wat.
Daer komt Francisco gaen.
Wat of zijn boodschap is.
Majombe, 'k zou u vraegen Of 't volk zich neer zal slaen.
Maj. zeg ja, aen ginse haegen, daer is 't mooi luw, en hoog.
Ons dreigt een vriendlijb weer.
Maj. gaat 't zaem voor uit, en strooit vast bladren neer.
daer s de nachtegael.
Die schijnt wil u geleien, hoort toch dat lieve beest!
hoe kan t uw schoonheid vleien?
Es u De Spaensche Heidin.
Pretioza treed wat naer den nachtegael, en haer aengesproken hebbende, gaet met Francisco voor uit.
Mijn zoete beest, hoe dus verblijd!
Ik weet gy nochtans droevig zijt, Uw bekje baert genuchten, Maer t hartje droeve zuchten.
Uw hertje, dat veel zuchten baert, Getuigt des Koninx wreeden aerd.
Uw bekje leert ons peinzen Hoe dat het hof kan veinzen.
Het veinzen van het geile hof Trapt menig bloemtjen in het stof, dat moetje zellef zeggen, al zweef je door de heggen.
Of leerje, met geveinsde schijn, dat 's zeeker dubbel droevig zijn 't opmerken aen de vrouwen?
Ik zalje les onthouwen.
Maj. daer gaet het schoonste beeld, dat ooit het aerdrijk teelde.
Daer gaet de liefste maegd, die niemand ooit verveelde.
Daer gaet de wijste ziel, die nooit er weergaen zag.
Daer gaet de rechte zon, waer uit de blijdste dag Zijn heldre straelen trekt.
Daergaet de glimp der vroomen, die ieders min ontsteekt, en kan er eigen toomen.
Ga pretioze!
Ga goddelijke maegd Die vreugd op deugde bout, en schoonheid eerlijk draegt.
Laat zien, hoe lang is 't nu dat ik de Spaensche steeden Rondom bewandelde?
't is nu omtrent geleden Een rek van dartien jaer.
Toen was ik te Madriel, Daer ik my by geval een ruimen tijd verhiel, om.
Om zeeker vrolik wicht, dat menigmael liep spelen In rijkkelijk gewaed, doch rijster in juweelen, kind door t glinstren wierd gevleit.
Waer van het aertig dit zag mijn gretig oog, en flux vol blijdschaps zeit het mijn behoorlijk hart, dat dagen lag te loeren, Om t kostelijke kind met listen te vervoeren, dat eindlijk zoo geviel, hoewel t was veeltijds mis, Ik dacht die hazen vangt staet dikwils op den his.
Ik stond mey op den his, terwijl mijn brakken dreven, en stieten t haesjen op, dat op de vlakt quam streven, daer ik het daetlijk ving, want t was noch jong en teer, en die t beschermen zou was.
Al te veer, En met een speelgenood zoo bezig in het praeten, dat zy t onnozel dier had van er hand gelaten, dat voort wild weyigh liep, en naer my toe quam gaen, als of ik kennis waer.
Ik greep het schielijk aen, En stak het metter yl hier onder zulken deeken, En ben van stonden aen ter poorten uit gesteeken, Niet zonder groote vrees, die my tot lopen dwong, Meer dan een ruimen mijl, tot daer de zilvre sprong, Minerve toegewijd, met kristalijne straelen D'olyven steets besproeit, die dus heur voed sel haelen, Daer lag 't gezelschap neender gedoken in een schaeu, Gedommelt in de slaep.
Ik, die vermoeit, ja flaeu Was door d'ontrouwe zon, en 't adem looze draven, liep voort naer 't water toe om 't lasfe hart te laven.
't geruis wekt ieder op.
Zy wierden my gewaer, En vlogen op my aen met wonderlijk gebaer.
Geen gecuwen vont 'er stee, maer ellek snelt te vraegen Of 't luk, of ongeluk Majombe had gedragen.
Zy haekt, ik hijgde vast, doch, na een koelen dronk, ontbloot ik het juweel, dat als de Hemel blonk, Wanneer hy opgeciert zijn zuster zou gaen vryen.
Een ieder schrikt, en scheen zich efter te verblyen, om 't dartele gesteent met zedig goud gepaert, maer wenscht het kind te zijn by die het had gebaert.
Des Digitized by google De Spaensche Heidin.
Des sloeg ik daetlijk voor, men zou de eedle steenen, En wat tot ciersel dient het eedle wicht ontleenen, En zetten 't op een weg, daer 't ellek huisman vint, zoo helpt 't gerucht wel haest den moeder aen 'er kind.
Voort vraegtmen of dat wel, en voeglijk kan geschieden.
De mening antwoord ja, maer raet ons haest te vlieden Naer eenig vremd gewest, dat ons gezelschap zal, Met meerder veiligheid, behoeven voor ongeval.
Mit was het schaep berooft van al het oogs vermaeken, met vodden opgepronkt, in plaets van goude laeken, en op de tedre borst een briefje, dat ontleed Wie dat de vader is, en hoe de moeder heet.
Dus lag 't onnoze schaep gewentelt in de sletten.
Ik nam het op om zoo voor vondling uit te zetten, let op d'onnozelheid, ik had het.
vervoert, en 't gaf my noch een kus, een kus die my beroerd, een kus die heftig was, en die mijn wreede zinnen Tot minzaemheid verwon, en 't staele bart van binnen In traenen smelten deeze, ja die mijn ziel haest dwong, die naer de gulligheid schier uit 'er woonplaets sprong, een kus die heilig was, om dat mijn trots vermogen, Waer op nooit trots vermogt, zich stelde tot meedogen.
'k geloofde nimmermeer, toen zag ik dat geweld Veel eer door vriendlijkheid, als krachten, word gevelt.
Ik leid het schaep weer neender, versteken van de luister.
Beneffens lag 't cieraer, dat in het donkre duister, als duizend, toortsen, blonk.
Nu keek ik op t juweel, dan op het lieve kind, nu op het hel gespeel Van snelle diamant, dan weder op de lonken, wier tintelende glans my al de starren schonken, nu op het blinkend goud, dan op het blinkend hair, nu op een blaeu turkoois, dan op een blaeuwen aër, Die door het zuivre vel heur zwijmend blaeu liet vallen, Gelijk een flaçuwe lucht door willige kristallen.
Ik zag aen d'eene zy, daer 't schittrend' tooisel lag, Den nacht vol starren aen d'andre zy den dag, gedrukt by google.
15.0 Gemijtert met een krans van duizend zonnestraelen.
Noch iets, dat godlijk was, scheen haer om 't lijf te dwaelen, dat ik niet seggen kan dus hoe ik meerder keek, hoe 't rijkgeschapen wicht meer op mijn wensch geleek.
Dies nam ik het weer op, en eigend' ons te zaemen Zoo lang het vlugten toe, tot dat wy alle quamen In 't vrye Vrankrijk, daer Antonis groote zoon Den wijzen scepter zwaeit op zijn gewijde troon.
Daer smolt ik met het kind een tijd van dartien jaeren.
Ik hoede 't als mijn ziel voor allerlei gevaeren.
't Wierd groot, maer groeide meest door deugt in schoonigheid, zoo dat de bloem van 't hof daer voor gedooken leit, Hoewel 'er weeldepruik beurt uit vergulde bladen, En zou om aerd se spoed den Hemel wel versmaden, en dat is deeze maegd, wiens ongekreukte jeugt Den ganschen werelt strekt een spiegel tot de deugt.
'k mag nae 'er toe gaen treen.
Mijn loome leden haken, in t zuizen van t geboomt, een zachten rust te smaeken De zon krijgt meê al vaek, en zweeft ter avonddisch.
't schijnt dat de rust het zout van al 't geschaepen is.
Don ian.
Vermaekelijxte kan ons altijd niet vermaeken.
Wat moet de zoete jagt al zuure beeten smaeken, eer dat de hoop en vrees door 't vangen zijn verjaegt!
Nu wordmen van de kou, dan van de hitt geplaegt, dat vogt of droogte geeft, nu van de noorder buien, die hagel.
Wind, en stof doen stormen tegens 't zuien, Op vreesselijk gedruis van donderende trom, Dat bosschen beven doet, en schud de bergen om... en diergelijke meer zijn jagers moeilijkheden.
Hier Digitized by google 16 de Spaensche Heidin.
Hier sta ik nu verzelt met zweeterige leden, En van mijn volk gedwaelt.
wat hoor ik daer!
Mijn brakken slaen vast aen.
De looper loopt gevaer, Indien de weilui slechs mijn keurelijke winden Wel hebben aengezet, of hy moest ruigte vinden, Daer 't wel 't ontsteelen is, dat ik wel eerder zag, Want anders op de duurt geen haes 't ontleggen mag.
daer gaet het aen 'k mag onder deeze boomen zoo lang wat rusten, want zy zullen dit opkomen, indien hy bukken moet, maer 't is noch niet gedaen, my dunkt ze drijven noch.
gunstige diaen, zeg uwen broeder doch dat hy 't zich niet moet belgen, als ik zijn vriend'lijk oog, hier onder deeze telgen, een ommezien ontschuil.
't geboomte leeft, en 't leven van 't geboomt maekt dat mijn leven beeft.
wat 's dit don ian!
zal 't ruissen van de takken Uw hoog gestegen hart doen in uw zoolen zakken?
zal u trotse moed, onwinnelijk en jongk, die vaek, in t oorlogs veld, gelijk een blixem blonk, nu sidderen van anxt door t ritz'len van de bladen?
Dat duld ik nimmermeer.
Wie zal my kunnen schaden?
Geen god, alwaer 't lupijn, daer ellek god voor yst.
Zijn hoogheid daelt te laeg, wanneer mijn tooren rijst.
Hy weet het zellef wel.
Hy koomt vergeefs niet vryen, dus daeglijx door zijn kind, diaen.
Maer dat ter zyen.
'k moet zien wat dat hier schuilt.
Daer ligt weer al de moed!
Wel hoe don ian!
Gy zijt van vroom, en edel bloed.
Uw vader strekt ten hoov een spiegel voor de grooten.
Uw moeder was een rank uit ridders stam gesprooten.
Voldoe uw belofte geslacht.
Of meld het spaenschen aerd, By blooden stout te zijn, by stouten weer vervaert?
Daer hoor ik weer geraes!
'k zou my wel elders wenschen!
Nae Digitized by google blyspel.
Nae dat ik luist'ren kan, het is geluid van menschen.
't is mogelijk een rei van harders, die hun zin Verlusten met een dans, tot voedsel van de min, terwijl het vee, in t'um en klaver, gaet te graczen.
Zal dan een harders vreugd een krijgsmans hart verbazen?
'k zal op hen aen gaen treen, 't is lang genoeg gedruilt, om zien wie dat het is, die zich in 't bosch verschuilt.
't is mijn jagtgoddin, van duivels dicht besloten.
Heur oom, geloof ik, heeft Prozerpine verstooten, dat hy nu in de plaets er halve zuster zoekt.
O goden, duld het niet, dat dit gespuis, vervloekt, Verbannen van het licht, dit lieve licht koom haelen!
Want zoo gy 't niet belet, heur broeder zal zijn straelen Bezwalken door 't gezucht, en naer zijn zuster gaen, dan is de weereld blind, berooft van zon en maen, Die bei 'er oogen zijn.
'k moet noch wat naeder treden, want waer de liefde woont word anxt noch vrees geleden, en z'is my lief en waerd.
Ik heb, door hulp van haer, zoo menigmael, in 't woud, het uitterste ge vaer Ontworstelt, als ik joeg op wolven en op beeren, en dien het goed geschiet, moet ook het goed doen leeren.
'k zal zien of haer mijn dienst ook ergens goed kan doen.
Maer hemel, wat ik zie!
dat 's buiten mijn vermoën!
Het is een heidens rot van mannen en van vrouwen!
Men woelt 'er toozen hoeren!
men moet 'er bruiloft houwen!
Of 't zal een voorspook zijn van diergelijke feest.
En is er een getrouwt, zoo is het die geweest, die met 'er wit gewaet in 't midden zit te pronken.
'k wensch datz' eens ommezag!
daer zietze om!
Wat vlammen werpt 'er oog!
laet het geen wonder zijn, Dat ik 'er aenzag voor de dochter van Iupijn.
Zy is van hooger kracht.
Kan ik et niet ontwimpelen, Mijn aenschijn scheurt, en schrookt tot hondert duisend rimpelen.
Ik deis wat afterwaert, maer wil 'er niet ontvlien.
Ik moet 'er zuivre glans ecus door de takken zien Van zijdelinx, zoo zal 'er oog my minder schaden.
Zoo schaed de avondzon, die door de lindebladen Heur schichten schiet voorby, op datze schamplend raekt, Wanneer een frisse maegd er lusten wat vermaekt, In koele schaduw, met het puik der hovelingen.
Maer stil!
Ze neurit vast, dat word gemeenlijk zingen.
Pretioze, met een bloem in er hand, xingt in het bosch.
Rome vol onredlijkheid!
Waer was t verstand al heen geleit, Toen gy, van t eerloos goud gevleit, zoo vuilen hoer schiep tot goddesse?
Schiep tot godés van zulken bloem, Die door er geur en kleur den roem Verdient, datmenze heilig noem, En veel te waerdig voor princesse?
O heiligh bloemtje, mild van geur!
Dat wit, en purperrijke kleur Doet in u zalig aenzicht vent, twee verwen van geen klein bedenken.
Het wit wijst op u zuiverheen, En leert my in er stappen treën, het putper op uw schaemt, ik meen, zoo t kniklten kon, het zou my wenken.
O wijze verwen, nimmer laf!
Al zag een mensch, van wieg tot graf, geen and'ren spiegel, en hy gaf Zijn Schepper lof met volle maeten.
Wat deed hy meer als schuld voldoen?
Voor my, ik koos dit ope groen, Om hem te dienen met fatsoen, En al dat roomsche goud te haeten.
Waar zoumen haers gelijk, 'k laet staen noch schoonet vinnen?
Die my van buiten trof, die treftme nu van binnen.
De blixem van er oog, die op mijn aenschijn viel, Valt los door t buitenst heen, en blakert nu den ziel, dien zy geknevelt houd met zoo veel duizend banden, als om er godlijk hoofd gezielde vonken branden.
Och waerz in mijn geweld, gelijk ik ben in haer!
'k zweer hemel, hel, noch dood ons scheurde van malkander.
ik mis.
Zou ik, zoo stout, zoo ongemeten, kaer!
Mijn vaders ouderdom, zijn stam, zijn staet vergeten, En gaen tot zulken maegd?
Dat waer zijn grijzen baert gestoten in het graf.
Gelijk zoekt zijns gelijk, ik gae naer mijns gelijkken.
De armen by malkaer.
De rijkken by de rijkken.
ik ga van bier.
Och wat 's dit Heur schoonheid schijnt een slot, daer ik gekluistert zit.
Heur vryheid is mijn boei.
Heur leven doet my sterven.
Ik sterf, en vlie den dood, en zal het dood zijn derven Zoo lang er oog my voed.
Dus goden, ik beken, Dat ik, door uw bestier, dees maegds gevangen ben.
Maer, als ik my bedenk, wie zou ook niet verlangen Van zulken maegd te zijn een eeuwige gevangen?
't is waer de weereld wijst mijn oog op 't onderscheid, maer waer een maegd de grond wel vast in deugden leit, mag daer de rijke jeugt geen gouden tooren bouwen?
'k zeg ja, zeit ieder neen, en 't zalme niet berouwen, ik hebme wel bedacht.
Maer jongling, weet gy al Of deugd er hart bezit?
of zy u willen zal?
Of zy niet is verlooft?
ik zal 't beproeven.
En ofze waer verlooft aen iemand van die boeven, hy zal afstaen, of raekt wel lichtelijk aen kant, want waer de arent koomt, daer ruimt de krai het land.
Ik gae zoo naer 'er toe met hulpe van de goden.
O zoon van lupiter, en aller goden bode!
Besnoe mijn tong te recht!
Maek toch 'er loomheid ras!
En paerze met gelaet, gelijk de uwe was, Toen gy u zuster ving in strikken van de weelde En gy godin, die toenmaels met uw broeder teelde Een zoon gelijk een rots, die niet vermurwen wou, maer by Salmacis vuur, verstijfde van de kou, ontdood dit sneeuwt beeld, zoo veer het is bevroozen!
En zooze liefde haet, of stuurs word door mijn koozen, zoo stel ons bei ten toon, als eertijds stond de nimf met uw verstaelde zoon, die zich verzetten liet door schoonheid, noch gebede!
Daer gaen de heem'len op, de dard', en ook de tweede, dat 's teiken van 'er gunst.
Hier dient het op gewaegt.
De goden zijn met u!
De Heidenen springen verbaest op, en komen uit op het toneel.
O hemel, hoed uw' maegd!
Dit heb ik lang gespelt?
Waerwaert zal ik nu vlieden?
Don I. naer my, mijn hart, daer u zal min, en eer geschieden.
Maj. oprijzende.
Wie steurt mijn zachte slaep?
wie maekt er zulk getier?
Wat hebt gy hier te doen?
Don 1.
Die maget trekt my hier.
Majombe, t is niet waer!
'k heb van hem niet geweten!
Don I. uw schoonheid, schoonste beeld, waer van ik ben getuigen, die is het die my trekt.
Maj. pak u hier flux van daen!
En dat ook niet te traeg, of koom ik aen het slaen!
Don i. ik bid u wacht noch wat!
ik koom hier om geen slagen.
Prane.
Licht raekj een been aen twee!
Zoo moetje my weg draegen.
Maj. voort!
't is lang genoeg!
dit gaet vry buiten streek.
Don I. moeder laetme toe dat ik een woordjen spreek!
Maj. spreek dan, en maak het kort, en wil gehoorzaem wezen.
Don I. wel.
Let maer op mijn woord.
O waerdste, wilt niet vreezen!
Ik koom niet tot uw schaê, om voordeel af te zien, maer om mijn trouwe min uw waerdigheid te biën, Zoo gy my waerdig maek.
Dit is al ydel praeten.
Maj. don 1.
Och bestemoër!
ik meen 't.
Dat mogtje nutter laeten.
Maj. frane.
Hy drijft de spot met ons.
Wel dit koomt zeeker schoon!
Don I. wens ik geen waerheid spreek, zoo wensch ik dat de goon Mijn naem uit 's levens boek, door ongenade, wissen, En smijten dan de ziel in naere duisternissen, daer logentael, tot schrik van ellek, ligt en steent!
O hemel, straf hem niet, indien 't zijn hart niet meent!
Don I. ik meen al t geen ik zeg, al luid mijn eed vry vinnig.
't gemoed, dat deftig is, is nimmer dubbelzinnig.
Een voerman mijd het spoor, wanneer 't de weg geeft.
Don I. dat ik dat mey zou doen, mijn liefde duld het niet.
Bedroef mijn hart niet meer, dat pijnlijk ligt bedoven!
Waer pijn of droefheid is, daer moetmen niet geloven.
Don I. mijn droefheid rijst uit u. gy doet de pijn my aen.
Wat raed om dan de pijn, en droefheid weer t'ontgaen?
Dat gy my weer genees, die my zoo krachtig wonde.
B. Digitized by google De Spaensche Heidin.
22 Pret.
Dat zou ik garen doen ik deed 't, indien ik konde.
Zalf my met liefde slechs, die my met schoonheid sloeg, En draegt het lichaem heën, daer gy de zinnen droeg!
Maj. mijn heer, 't is schand.
Z'is jong, en weet van min noch banden.
't is eere voor de jeugd, voor oude luiden schande.
Maj. gy maekt my dat ik lach.
Maer my van schaemte rood.
Don I. antwoortze beide.
Wanneer een oud wijf lacht zoo kittelze de dood.
En gy, daer liefde woont, sluit zulken schaemt daer binnen.
Zoo moest ik met de schaemt mijn eer ook buiten sluiten.
Waer die is, daer is deez, zy zijn altoos een paer.
Dat wenscht mijn lijf en ziel dat ik met u ook waer.
Wat koost de slokker al? of is de vriend niet schrander?
De wijsheid en de min gaen zelden met malkander, gy vraegt met goed verstand.
Houd gy dien snater staen!
Maj. don I. ai laet hem vry wat toe!
ik trek het my niet aen.
Ik wil, om deeze maegd, u aller smaed wel draegen, En goed, en bloed, ja ziel, tot heur behouding, wagen, en eisch geen loon daer voor, als datze weerliesd toont.
kanze liefde biën, in wien geen liefde woont?
Don I. vraeg haer dat eens, ik wed ze zal u beter leeren.
De liefde, die ik draeg, draeg ik mijn God ter eeren.
Die liefde draeg ik meê, dus voegen wy te zaem, want waer er twee, door liefd', vergaert zijn in zijn naem, daar is zijn liefde meê, en zet zich zelf in 't midden.
'k bid wederstreef my niet!
Omhels mijn vriendlijk bidden!
Maj. zijn rede is geciert met degelijke schijn.
De allerschoonste tong kleed vaek het vuilst venijn.
Dor Digitized by Google Blyspel.
Hoe zon mijn rein gemoed aen die besmetheid raecken?
Een naulix zichtbaer hair kan wel een schaduw maeken.
zoo!
beproesme vry!
't is spijze voor mijn hoop.
Dat doe ik niet, en zy g' u veilt te koop?
Te koop, my engel?
Waer toe zou dat behoeven?
Ik schenk my zelven u. dan moest ik nau wer proeven.
Want dat men wech geeft, vriend, is dikwijls niet veel waerd.
Of waent gy dat ik ben van diergelijken aerd?
Ik ben oprecht, en haer bedrog en liegen.
Het schenden van een maegd acht menig geen bedriegen. men ziet het dagelix maer weezen, die het doen!
Gy hoort mijn zeggen slechs, maer wistge mijn vermoenen, gy zoud met zulken woord dit vroom gemoed niet krenken.
De schelle nachtegael doet my noch meerder denken, Die flus, hier in t geboomt, geveisdelijk heur leed, en s koninx wreedheid zong, dat gy misschien wel weet.
Ik weet het wel, en noem 't een god vergeten boosheid.
De doenders schelden 't quaed, dat is hun grootste loosheid.
Ai quelme doch zoo niet!
ik bid, verzacht mijn pijn!
Indien 't mijn eer toeliet, ik zou beweeglijk zijn.
Uw eer zit op het spits van mijn gepeins te blaeken.
Dat sniet genoeg.
men moet het veelen passijk maeken.
Dat 's u niet mogelijk, die zonder luister leeft.
Nooit was de eer bedekt, die licht in duister geeft.
24 don 1.
Dat licht licht allerlichst in 't licht van princen hoven.
Mijn hof is princelijk.
Gy zult het zellef loven.