floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Fly welkers zinnen zyn verbroken, of verstuikt, word straks genezen, zoo hy maar myn goet gebruikt.
Hoe ongevoelig plomp een mens ook zy gebooren, Ik zal hem helpen, wil hy na myn raad maar hooren.
Ik ben de meester die de jeugt het minnen leert, selfs de liefde na myn lessen zig regeert.
Zoo zoudge my dan ook, myn Heer, nog doen geloven Dat ook de liefde, die 's Lants wetten is te boven, zig tans van regelen en lessen dwingen laat.
Onfeilbaar.
Door wat weg men tot dat wonder gaat heb ik van nooden, wyl geen liefde my kan dwingen.
Twee kleine lessen doen eerlaug u anders zingen, indien gy anderszins maar myn scholier wilt zyn.
'k wagt uw genezing voor myn onlust en myn pyn, flip.
Ten eersten, weet dan dat de liefde geen vermaken.
Schept in Philosofie, en haar die daar na haken.
THEo doba.
Zoo komt de reden by de liefde niet te pas?
Een jeugdig hart wraakt al de galimatias Van Aristoteles en Seneca, zoo 't minnen, met d' eerste neiging, eerst beproeft onze ed'le zinnen.
Zoo gy eens smaak krygt in myn lessen, Juffrouw, k wed Dat gy de boeken om de doeken agter zet.
Ia ik hou staande, en zal het over al beweeren, Dat men de schoonheit om de liefde alleen ziet eeren.
Gy wilt dan zeggen, dat men om regt schoon te zyn eerst dient te minnen.
Ia en dat al zonder pyn.
Ik wil niet twyfflen of gy hebt al veel scholieren.
Wyl doch de vrouwen, om zig beter te versieren, Na t minnen haken, ter zyden.
zy heeft het spek al weg.
Wilt gy u schikken na het geen ik u nu zeg, Zoo wilt uw beste kleet terstont eens hier doen halen, en ik zal maken datge zoo zult zegepralen, In schoonheid, en fieraat, dat gy, heel wel te vreen, Eerlang zult wenssen in een huwelyk te vreezen.
THEo.
Dogntes by gogle 22 de gezusters.
Gy schynt myn bart alrêe te buigen naar het minnen, maar ik wil niet om gelt, maar om waardy bezinnen.
Der mannen deugden zyn veel wenslyker als t goet.
BEATRIS, ter zyden.
Maar 't is de duiker, dat de schoorsteen rooken moet.
Nou dat gaat wel.
Zoo raakt de wysheit aan t verdwynen, en Aristoteles de deur uit met de zynen.
Vaar wel Mejuffer, vol van schoorheit en sieraat.
Ik ga vertrekken.
Gy maak onderwylen staat Een eedle minnaar haast t'aanschouwen voor uw oogen, Waar door de liefde u zal doen zien haar groot vermogen.
THEODORA, BEATRIS.
A heen Beatris, haalt myn beste tabbert voort, met myn fontanges, en wat verder daar toe hoort, om op een andre wys myn hulsels eens te zetten.
't is wel juffrouw, maar gy vergeet uw braseletten, en parel snoer.
Leg het samen by malkaar.
Ik kom u daatlyk by.
23 negende tooneel.
THEODORA, alleen.
Wat viel my 't minnen zwaar, Eer ik dien Professoor zoo deftig hoorde spreken.
'k Had zonder hem gewis al myn fortuin verkeken.
En myn opgaande jeugt en bloejende ouderdom, Gelyk een oude bes, versleten doof en stom, nu voel ik dat men, om gelukkiger te leven Zig met een Man moet in t gemeene gilt begeven, Dewyl er niets op aard de min te boven gaat.
Nu wil ik trouwen, des myn zuster ook geen staat heeft te maken om de vyftig duizend gulden Alleenig te erven.
Neen myn bart kan niet meer dulden, dat ik myn jaren dus verssyt in suffery, 'k walg reets van Seneca en zyn filosofy.
'k zie Aristoteles verheugt van hier vertrekken, op dat ik wys wort door 't verlaten van die gekken.
Terwyl myn Zuster met den oorlog zig bemoeit.
Die zig.
verbeelt datze is in 't harnas opgegroeit.
De liefde doet my reets na zagter lessen hooren, Om met myn oogen haast een minaar te bekoren.
Als een Capitein gekleet, SERGEANT, TAMBOER.
DOROTIEA.
Hoor toe, dat gy er wel op let.
Dat onze werving in de tyt die k heb gezet.
Compleet zy, of ik zalje datelyk kasseeren.
'k doe alles wat men van myn yvor kan begeeren.
Ik loop, ik draaf my alle dagen moë en mat, Om u Soldaten te beschikken door de Stadt, en zou ik arinen bloet my zoo dan zien beloonen?
Heer Capitein, je moet waaragtig my verschoonen Dat de Recruten heen gaan strijken hier en daar, je kentse met geen touw vast binden by mêkaar.
Schiet d'eerste die maar na de poort bestaat te kijken Een kogel door de kop, dan zal hy niet gaan strijken, maar andre schrikken doen zyn voetspoor in te slaan.
Uized by God Of de bewoge Huwelykshaatsters TWEEDE TONEEL.
RUDOLF, dOROTHEA, SERGEANT, HEINTJE.
Is dat myn Dogter niet, die 'k daar vermomt zie staan?
Ia tog.
Wel Dorothè, waar toe dees manne kleeren, met dit gezelschap.
K heb myn leven, kan ik zweeren, den Vasten avond noit zoo vroeg verbeelden zien, dus zegme wat die masquerades tog bedien.
DOROTHEA, tegens den Sergeant schimps gewijs.
Na masquerades schijnt deez' toestel te gelijken!
Heintje taback in de neus blazende.
SERGEANT, wat mag dien ouwe gek alhier dus staan te kijken.
De mag're moort!
ik stik in die verdomde rook, 'k ben buiten aassem door de vent zijn helse smook.
Sinjoor Henricus kan dan geen taback verdragen?
Farinis edel kruit, wien soud gy niet behagen?
Maar dogter, zegme tog, en laat dit rev'len staan, met wie ge op deeze wys vermomt te Baal zult gaan.
Met tagtig duizent Man, die 'k ga in Brabant vinden.
Als leeuwen zullen wy daar 't mensse vlees verslinden.
HEINTJE, aan 't oor van Rudolf.
't is deeze dogter dan daarge al uw hoop op stelt?
Met tagtig duizend man!
Na 't velt?
of wat zal ik hier van maken?
Dob. de gezusters, 26 d'OROTHEa.
Hoor Vader, op datge uit dees doolhof zoud geraken, zal ik u zeggen, dat der Vrouwen ledigheit, My lang mishaagt heeft, 'k heb daarom, regt uit gezeit, In onze Sexe een groote wederzin gekregen, En eindelyk myn kuif verwisselt voor den degen.
En wyl men in de kryg naar glory zoeken moet, ben ik in Mavors school vast Capitein te voet.
Ia t Fransse leger mag nu vrolyk op gaan kramen.
Maar lieve dogter, dit stryd tegen het betamen.
'k weet daar niet van, ik ben vast Capitein te voet, en wil dat alle week de krant ook van myn moet En daden spreken zal.
Een zoet en reedlijk meisje!
Ter goeder trouwe nu myn Vader zeg een reisje Of dees gepluimde hoed my niet veel beter staat, Als een kornetmuts.
Waar is heerlyker sieraat, als pluimen los van swier, waar by de dartle stralen Van t blinkent hooficieraat der Vrouwen nimmer halen?
Een klein gebochelt ding maakt dat zy langs de straat, Door haar Fontansi schier voor een Reuzinne gaat.
'k Moet nu bekennen dat dees' jongste, na myn vreezen, Veel buytensporiger als d' oudste staat te weezen.
DERI Digitized by Google Of de bewoge Huwelijkshaatsters 2 DERDE TONEEL.
DOROTHEA, RVDOLF, hentje.
SERGEANT, binnen en schielyk weerom.
Maar 's ligtharts Vader, Heer Kaptein, die om zyn Zoon drie lossen, twintig Pistoletten heeft geboon.
Zegt dat hy zot is, en men hem niet los zal laten Voor hy 'er vyftig bied, en voorts geld hier geen praten.
Zoo zeg ik mê, maar hy en wil 'er zoo niet an.
Ik zal gaan zien wat ik nog bet bedingen kan. vierde tooneel.
RUDOLF, HEINTJE, THEODORA.
't moog'lijk Heintje, dat ik met myn lieve kind'ren Dus ongelukkig ben!
Wel wat kan u dat hind'ren, Of juist uw Dogter na haar Vader niet en aart.
Maar maak ik my ook niet al wat te vroeg beswaart?
't is ligt een wedding, die om my wat te vermaken Dus opgestelt is maar, om hier eens af te raken, Mijn waarde Dogter, weet gy dat myn wenssen is U uit te houwen met een eerlyk Man?
Ik gis Niet datge my mymert, dat gy my hier zulke vragen Gelieft te doen, daar my geen huwlijk kan behagen.
Digitizet DE GEZUSTERS, 28 RUDOLF.
DOROTHEa, meentge dat ik twee derden van myn tyt, als and're Vroului, voor de spiegel vaats verlyft?
Kent gy my zot genoeg, dat ik tot bezigheden Die de huishouding geeft myn jaren zou besteden?
Dat ik met krullen, en met moesjens zonder tal, of met blanketselen myn jeugd verslyten zal?
Om 't manvolk met een wont van liefde in chart te raken?
Neen, daar ik kwetsen wil daar wil ik het zoo maken Dat zy voor eewig myn gezigt en min ontvlien.
Dat is te zeggen, hem een brave kogel bien.
De kryg alleen, de kryg moet my roemrugtig maken.
Myn hart is te edel om naar minder lof te haken.
Gy hebt een Dogtertje, myn Heer, gelyk een lam.
Maak met uw spotten tot uw nadeel my niet gram.
Zyn heete dampen, die heur herssenen onstellen.
Ik wil de gantse zaak gaan aan heur Moey vertellen, gy ondertussen, ziet dat gyze wat bepraat.
Door 't rusten komt zy ligt weer in haar eerste staat.
Ik ga myn Dogter, en wil op myn wederkeeren, een paar pistolen aan myn amazoon vereeren.
doet 'er tog een turkse sabel by, daar ik een Maarschalk met zyn fransse kop afsny, of hem de herssen pan mag klooven tot den zadel.
RUDOLF, Weg gaande.
Zoo ik het niet en zag, ik hiel het voor een fabel, Dat haar verstant, dat al de werelt scheen volmaakt, in zulken korten tyd op t hollen is geraakt.
VYfde, of de bewoge Huwelijkshaatsters.
HEINTJE, DOROTHEA, TAMBOER.
Fjuffrouw, anderszins, o schuonste van de vrouwen!
Zoo gy besloten hebt van nimmermeer te trouwen, is t vrugteloos dat ik u een braaf kaerel noem.
Ik zoek op t Ledekant van Mars alleen myn roem.
Maar Heintje, datje eens mede een velttogt wilde wagen, ik maakte u Korporaal, en gaf u alle dagen Genoeg te vreeten, en te suipen naar jou lust.
In t leste stelde ik ligt myn vrolyk hart gerust.
Maar, wat het eerste aangaat, dat kan my niet behagen, hoewel 't my niet lust myn huit aan kogels te gaan wagen.
Dat is een Helt!
een Man zoo hart als jonge kaas!
't is yders lot niet naar het brommende geraas Van 't kalfsvel, in het velt, vol oorlogslust te hooren, want dees wort moedig, die lafhartig weer, geboren.
Tamboer, sa!
Sla myn Mars eens.
hou nu op.
Muzyk van langen duur verveelt my in de kop.
Henricus zou, na ik het zien kan, wel eens vegen.
Kryg eens een bottel.
'k wil hem daatlyk helpen legen.
Dat zou ik liglijk, maar...
O OROTHEa.
Wat valter veel te maar?
'k Wil datje drinken zult met my, en praat daar naar.
Een glas Pontak daar krygt men hart van.
lang wat slessen.
En geeft ons hier eens, saagt der Doutser, was sou fressen.
Tamboer binnen.
30 de gezusters, heintje.
'k Wouw ik het glas al voor myn neus had.
Bloet hoe wil Ik bikken op een ham, of schoer, of schapen bil.
Kom Heintje, zet u bier maar nevens my ter neder.
Maar durf ik wel, myn Heer?
Geen malle grillen weder.
'k zeg datje zit, en maak geen sermonyen hier.
Wy Oorlogsgasten zyn gewent op ons plaizier Te leven, buiten dwang van hoofse komplimenten.
HEINT J.
Regt zoo myn Heer.
wat heeft men aan die kool met krenten?
en wat, de tamboer brengt een teljoor met wat ham, wynvlessen in een mande, en geeft elk zyn glas.
DOROTHEA, het eerste aanvattende.
Sa lustig maats!
dat zal den goeden Oorlog zyn.
Daar voor bedank ik u, myn brave kapitein.
DOROTHEa, met een blooten degen in de hant.
Wat houd my hontsvor, dat ik u dien blanken degen Niet door de ribben stoot?
TAMBOER, Tegen de vloer aan.
't komt my niet gelegen Alree te sterven, och quartier, quartier, quartier.
Een glas zoo vuil aan my te geven, rekel!
Leer beter spoelen, of ik zalje straks zoo raken Dat gy uw schelmse ziel zult voor myn voeten braken.
'k zal niet gedient zyn zoo 't behoort, voor ik voor af een half dozyn van zulk een ruigte stuur naa 't graf, waar van my deze guit een proefje dient te geven.
Ik bid 'er voor Kaptein.
Spaar hem dog het leven.
Of de bewoge Huwelijkshaatsters 31 DOROTHEa.
Het zal om uwent wil hem dan vergeven zyn.
Sa Heintje!
Zing eens op, de vreugd past by de wyn.
Je plagt voor dezen niet onaangenaam te zingen, Ik zal je helpen, alsje 't 'er niet uit kunt wringen.
Sa wakker, luister dan, Bachus revient vainqueur, c.. d'OROTHEA.
't gaat wel, a vous, de koning.
HEINTJI.
Monsieur, vôt' serviteur.
Hoor hier Sergeant, je moet ons eens een metworst geven, met chester kaas.
Kostme in de kryg altyt zoo leven, Ik ging eens mê te velt, maar t gaat er zoo niet toe, als t hier doet regtevoort, naar ik het werk vermoe.
Wat dunkje van de wyn?
Ik zeg u, zonder liegen, Myn Heer, dat zulk een nat my ligt'lyk zou bedriegen.
Excelleutissimo Signoor maar 't is een wyn, die juist zoo rykelyk niet wil geschonken zyn.
Voor u niet, om dat gy niet zyt gewoon te drinken, indienge een Krygsman waart, gy zoud u, op het klinken Van zulk een klokkespel, wel beter haast verstaan.
Maar waar komt myn Sergeant daar zoo verbaast van daan?
S ERGEANT.
De Collonel is daar, myn heer, om u te spreken.
Cornel vlam en vuur?
zoo is dat wis een teken, Dat hy my als Majoor zou garen by hem zien, Om t Regiment in zyn absentie te gebien, maar k wil het afslaan, en zelfswerven.
Zeg eens Heintje, of my het Krygsvolk niet in eeren houd.
HEINTJE, geen kleintje.
Maar wagten wy aan dezen hock eens op 't geval, ter zyden.
Waar my deez klugtige comedy einden zal.
LUCIA, gekleet als een Collonel, DOROTHEa.
De werelt zal van zulk een jeugdig krygsvolk wagen, die zoo veel dapperheit, als glans en schoonheit dragen.
Die voor t Salet musyk, in t ysselyk geknars der wapenen, zig zelfs opoffren aan God Mars.
Een zoo aan d' eene Sexe, als d' andere, beioonen Dat noit de deugt kan in lafnarte zielen woonen.
Hoe past u dezen helm, doorlugtige Amazoon?
Als u die speer, myn Heer.
Wat koning zou zyn Kroon Nier willen wagen, om met u, van min getroffen, Daar d'oorlogs donderkloot in 't velt komt neder ploffen, en zet de steden in een bliksemende vlam, uwyn te tergen?
DOROTEHA.
Zoo k door min de velttogt kwam Als een verssaafde, te ondernemen met myn oogen, Ik zag me in t korte van dit dartle wigt bedrogen.
Neen, in deez' boezem steekt wat anders als gevlei, En mede doogen, om het zugten, of geschrei Van lasfe Minnaars, die zig gaan aan lust vergapen.
LU. of de bewoge Huwelijkshaatsters.
Zoo is dit harnas voor de min uw schootvry wapen.
Gewis, myn Heer, en wyl ik haat de ledigheit, zal ik my door de min niet ligtlyk zien verleit.
Het is groothartig, maar beklaagelyk met eenen, daar glans, en dapperheit dus met elkaar vereenen.
Als of natuur, om iets volmaakt te zien in t ligt, die schoone gaven in een lighaam had gestigt.
Dat zulk een hart, in zulken schoonen lyf gesteken, zig aan het krygsgevaar wil wagen onbezweken.
Een krygsman is zoo teer gelyk een glas, mevrouw.
In 't velt te sterven, is het lot daar ik van houw.
Een enkle schoot betooft ons zagter van het leven, als uitgeteerd van ziekte, op 't bed den geest te geven.
Behalven dat een Helt nooit grooter lof behaalt, Dan als hy op het bed van eer natuur betaalt.
Maar zou Vrouw Venus zulk een nootlot niet beschreijen, indien de doot de ziel kwam van dit lyf te scheijen, en als die leden, zoo geschikt, en zoo volmaakt, Te kneuzen, door t kartouw dat vuur en donder braakt?
O ja de doot, schoonze u is als een Krygsman eigen Zou zelfs verschrikken, uw bekoorlykheen te dreigen, En zig verbeelden, d'alvermogende Godin In 't Velt te zien, die Mars kwam buigen na haar zin, En hem de Wapenen ontrukken, om de Vrede Aan elk te geven, met de klingen in de schede.
'k beken dat u dien helm, en degen deftig staan.
'k Wil ook niet twyffelen of gy treed in 't velt voor aan.
En zoud het wagen met een troep van onze benden, Den Vyant moediglyk te vallen op de lenden, En elk een toonen dat natuur ook Vrouwen kweekt, in welkers jeugdig lyf een hart van Mannen steekt.
Maar zoo de liefde oit voor de schoonheit is geschapen, aan uw bekoorlykheit heeft zy een zeker wapen.
Ja 'k wil u zweeren dat geen Oorlogsman, in 't velt Zig zal vertoonen, die gy niet ter nedervelt, En branden doet van min door 't vuur van uw' schoone oogen, DOROTHEa.
Schoon myn gezigt had op een heel veel vermogen Zoo zal geen Krygsmans hart om my aan t kwynen slaan, vermits my dit gewaat by elk voor Man doet gaan.
Maar liefde is listig, en ondekt alle and're vonden.
Dat zy zoo, k heb my aan Bellona zoo verbonden, Dat ik Vrouw Venus, en haar hatelyk gebiet Veragt, des zy vergeefs op my haar pylen schiet.
Maar zoo een Krygsman u wou minnen, zou 't medogen Zoo ver verbannen zyn, dat gy hem uw' schoone oogen Ontzeggen zoud, indien hy was een man van moed?
'k weet juist zoo net niet wat een werking liefde doet, maar hy mogt zoo vol vuur, en velgemaaktheit wezen, dat ik hem minde, om door zyn moet my te doen vrezen.
Maat laffe Vleijers dulde ik niet, voor myn gezigt.
Ik kan het hooren, dat een Oorlogsman u ligt Bekoren zou.
Maar kwam hy my eens te gelyken, Zou zulk een Minnaar bier de prys wel mogen stryken?
De maagdelyke schaamte, in mannelyk gewaat Verborgen, wil niet, Heer, dat gy hier verder gaat.
Maar kostge my, gy zoud wat vryer met my spreken.
Is myn genegentheit u ergens in gebleken, Digitized by google ert.
Of de bewoge Huwelijkshaatsters.
Misbruiktze niet, tot uw' of myne scha, myn Heer.
Een jonge juffers eer is hedendaags wat teer.
Om u geen schyn van onbeschaamtheit dan te geven, zal ik u zeggen, wat my herwaarts heeft gedreven, Ik ben een Vrouw, gelyk als gy, schoon dit gewaat, En wapentuig, my als een jonge Krygsman staat, maar 'k heb een Broeder, die een zelve stel van leden Met my vertoont, als ik my wil aldus verkleden.
En mogelyk ziet Mevrouw my voor dien minnaar aan.
Hoe, gy een Vrouw, kornel!
hoe wil ik dit verstaan?
Gelyk ik zeg, maar was ik Man, ik zou u minnen.
Vrouw zynde, hebtge reets betovert all' myn' zinnen.
Zoo gy myn Broeder zaagt, ik ben verzekert, dat Die lieve zugt van my zou hebben op hem vat.
Hy is een Man vol moet, in Oorlogskunde ervaren, En zoo gemaakt, als of wy twee gelyken waren, bebalven dat natuur in hem, tot onderscheit, Gevonden heeft, waar mee hy om uw liefde pleit.
Dies, kan uw hart zig eens wat buigen naar het minnen, Ik kan u zweeren, dat gy t zoud met hem beginnen.
Ja zoo, dat gy de kryg, en al wat daar aan paalt, Verlaten zoud.
Gy hebt me een Minnaar afgemaalt, die, voor het minst, zoo hy geen liefde kan verwekken, my reets nieusgierig maakt, om met hem op te trekken, Daar Mars het bloedig Velt met menschlyken zaait, En uw Heer Broeder vaak den Sabel heeft gezwaait.
En om die reden, mits dat ik u mag vertrouwen, Wil ik uw Broeder wel eens onbekent aanschouwen.
Want schoon de min in t hart der Jussers legt gevelt, zy wort ligt opgewekt, door t zien van eenig Helt.
Wat juffer zal zig na de minniet schikken moeten, als zy een Oorlogs helt geknielt ziet voor haar voeten?
Maar wiltge wel doen, laat ons eerst tot mynent gaan Daar gy het Vrouwelyk gewaat zult nemen aan, Want onse Sexe moet door Wapens niet doen verzen, Maar 't Manvolk, door haar lief gelaat, onsaglyk wezen.
Ik heb een Tabbert, met zyn toestel, die uw glans Met nieuwe luister zal verzieren.
alle mans Zie 'k u verheffen, als uw' welgemaakte leden Daar moet gedost zyn, zoo bekoorlyk zult gy kleden.
Wel aan, ik waag t op uw gegeven Vrouwlyk woort.
Vertrekken wy, eer ons hier iemant ziet, of hoort.
HEINTJE, TAMBOER.
Ja, dagt ik het niet dat haast de kryg zoud' enden, als haar de liefde wat kwam strelen langs de lenden?
Wat duiker zeg eens wat het is Monseur Tamboer Dat schoon de mensch met als zyn zinnen is in roer Als of hy duizenden van dingen uit zou regten, 't zy dat hy pleiten wil, of schryven wil of vegten, Of Koopmanschappen wil gaan dryven, of uit lust De Werelt gaan bezien, aan deze of geene kust, hy daatlyk al zyn lust en arbeit ziet verloren, Zoo haast die kleine guit, zyn trommeltje laat hooren, En op een zoeter toon allarrem slaat als gy, Die in het mensse vleis, durft hakken als in bry.
Wat drommel mag dit zyn, dat, wy dus liefde noemen.
Of de Bewoge Huwelijkshaatsters.
T'AMBOER.
Zoo moet ik my zoo swart als mellik mee verdoemen Zoo ik het weet, weet jy 't?
Ik mogt de duivel, neen.
Mejuffer die straks met het leger wou ter been, die al de Franssen schier wou nemen op haar tanden Die niet en sprak als van te wurgen en te branden, Van Vuurroers, Sabels en van sny en steekgeweer Die scheit 'er uit en valt met al den brui om veer.
Wie drommel of nu de Soldaten zal betalen?
Die zie ik nevens my, haar leenig ver te halen, Maar hoor eens Hein, kyk hier staat nog een fles Pontak, die steek ik onderwyl voor intrest in myn sak, En ik ga schuiven, wilje myn Kaptein zien trouwen, je moetje een weinigje nog by malkander houwen.
DERDE BEDRYf EERSTE TONEEL.
THLODORA, BEATRIS.
Wel nu Beatris, staat u deze kleeding aan?
Wat dunkt u.
Zouze niet, neen Juffrouw, dat kan gaan.
Dat mag ik lyen.
Wel ik zou me 'er blint aan kyken, je schynt geen meisje, maar een Engel te gelyken, zoo toveragtig fraay staat u dat swierig goet.
Zoo hoor dan eens, op datje Vader voort voldoet daar ik eerst plag in te lezen, Breng al de Boeken, Straks weg, op dat zy my niet hinderen na dezen.
Verbrantse, of anderszins verkooptse, 't is voor jouw Wat dat 'er af komt.
Hoe, is dit ook ernst Juffrouw?
Ik wil niet hoopen dat u weer de stuipen kwellen.
Wat stuipen meit, ik zou myn zinnen heel ontstellen Met al dat lezen, en dat suffen, nagt en dag.
't is met myn harssens nu niet meer gelyk het plag.
Ik pleeg myn schoonheit voor elks oogen te verduist'ren, en nu ben ik gezint myn glanssen zelfs te luist'ren.
Zy spiegelt zig.
Ik had ter nauwer noot de Studie laten gaan, Of zag terstont my fris, en glad, en wel gedaan, myn cogen vol van vuur, en levendige lonken Bekwaam om harten van de braafste zelfs te ontfonken.
Myn vel dat schier begost te rimpelen, weer glad, en digitized by de bewoge Huwelykshaatsters.
En alles aangenaam, als ik 't voor heen bezat.
Wat heeft die Meester, die my dus heeft doen verand'ren, myn zinnen zoet en zagt vergadert by malkand'ren.
Men mag wel zeggen, dat een welbespraakte tong Bekwaam is om een hart te winnen op een sprong.
Maar, na 'k het zien kan, komt hy daar weer aangetreden, Verzelschapt van een Man, zoo wel gemaakt van leden.
Als my oit iemant kwam te voren.
Laat ons zien Wat hy zal zeggen, met dien Heer my aan te bien, ik weet niet watter doot myn lemmen begint te woelen, 't is of zyn komst my recis iets heimlyks deeze gevoelen.
FLIP, vermomt, lEANDER, THEODORA.
Eleerde juffrouw, zie in t ent eens op myn raat, wat braver Edelman hier voor uw oogen staat, of die niet waard is, in de plaats van doode boeken, een uurtje samenspraak met hem te willen soeken.
Hy is de zelve daar ik u van heb gezeit.
Ja 'k ben de zelve, die u myn genegentheit Verborgen heb, uit een ontzag, u op te dragen Mejuffrouw, vreezende u door stoutheit te mishagen, Die 'k nu genomen heb door dezen Heer alleen.
Ik heb gekwynt, maar om u zwygende geléen Al 't geen een hart van liefde, en zuiv're zugt ontsteken, Ooit heeft gevoelt, maar nu ge my vergunt te spreeken, En 't geen my pynigt, hier te zeggen, zal myn hart Zig open leggen voor uw' oogen, en zyn smart Niet langer veinzen, maar u zonder valse zugten Bekennen, dat het maar uw gramschap heeft te dugten, Of noit te hoopen, wyl ik hier op aarde alleen Noit and're schoonheit min, als u, en anders geen.
THE doffe pogle de gezusters, 40 THEODORA.
'k zou door die hoflykheen my ligtelyk zien verleijen, Uw woorden zyn my te verwart, en te verscheijen.
Dus fluit de vinkeman het vogeltje in zyn net.
Indien ik op t sieraat der woorden was gezet ben ik verzekert, dat ik u eer zou mishagen, k heb myn hart u opgedragen eer ik u d'oorsaak nog mogt melden van myn gloet, des is t vergeefs my te beproeven op dien voet.
Myn agting is voor u, om de uwe te gewinnen, en gy alleenig zyt meestresse van myn zinnen.
THLODORA.
Dat is de regte wys.
En zoo 't gebeuren mogt Myn schoone, dat gy my weer te behagen zogt, Gelyk ik hoop, zult gy my nimmermeer verwyten, Dat myn gestadige genegentheit zal syten.
Indien dat volgde, zoud gy ligt een voorbeelt zyn van trouw en deugt, en haast verlost zyn van uw pyn, dewyl t gevaarlyk is, myn Heer, althans te minnen Daar t Manvolk meerendeel valt wispeltuur van zinnen.
'k denk immers niet, dat gy my 't ongelyk zult doen van, des aangaande, my kwaatwillig te vermôen.
Neen schoone Zielvoogdes, geloof vry, dat uw' oogen Op myn gewonde ziel reets hebben dat vermogen, Dat ik geen tolk heb van myn hart, als deze rong, Die ik, zoo lang myn smart te zwygen, pynlyk dwong, tot zy my meester wierd, om eenmaal u te toonen Dat gy myn trouwe ziel gedurig zult bewoonen, Zoo lang my de adem.
Maar het schynt dat u myn rêen Alrêe verveelen, wyl my uw stilswygentheen, Gelyk voorzeggen, dat men laffer noit kan minnen Dandaar men door zyn min geen weder min kan winnen.
Ik meen, in tegendeel, dat u dit zwygen zeit, dat gy niet vrugteloos hebt met myn hart gepleit.
Zoo mag ik hopen, maar daar komt ons iemant nader, dies wilt my schoonen.
't is geen noot.
het is myn Vader, die my, zoo wel als gy, voor uwe liefde spreekt, wyl hy tot huwen my gedurig perst, en preekt.
Is 't my vergunt hem dan uw buwlyk af te vragen?
Doe wat u goet dunkt.
Mits ik u niet zal mishagen.
LEANDER, RUDOLF, THEODORA, flip, heintje.
'k ben uw dienaar Heer Rudolf, en bid een woort Met u te spreeken.