floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
die't volk vleid, om den hals te breeken.
Bewys my deeze gonst!
Wil daar niet meer van spreeken.
'k Ben onverbidlik.
Toon u genereus.
Geenfins.
Ik zweer van herten, dat ik 't meen.
Neen, neen, neen, neen; ik wil dat voor een yders oogen Nu kenbaar werd, hoe jy de waereld hebt bedroogen.
Wel aan, indien gy tot de hoop my nu vervoerd, Ik zeg u, dat een vrouw, door deeze drift ontroerd, In zulk een staat bek waam is, alles uit te voeren, En dat ik iets zal doen, dat u zo zal outroeren, Dat u dit rou wen zal.
En wat zou jy toch doen?
Ik zou een daad bestaan, die gy niet zoud vermoôn.
Door wanhoop aangevoerd, zou ik my hier het leeven Verkorten; met dit mes, my zelf de doodsteek geeven.
Goed, goed, dat is heel wel.
Niet eens zo goed voor u, Als gy u inbeeld: want de heele stad weet nu, Hoe kwalik dat wy t' saam in 't hu welik ons verdraagen, En, dat gy over my, gestadig legt te klaagen.
Elk weet, dat gy een wrok hebt tegens my gevat, Zo 'k dood gevonden werd, voort zal de heele stad Voor vast gelooven, dat gy 't waard die my vermoorde Myn Vader, die terstond noch onze kwestie hoorde, Is waarelik geen Man, om zyne Dochters moord Te lyden, zouder wraak; geensins, hy zal u voort, En door de middelen, die 't recht hem zal verschaffen, En door de hitte van zyn wraak, op 't vinnigst straffen.
En daar door is 't, dat ik my van u wreeken zal.
Ook ben ik d'eerste niet, die in zulk noot geval, Tot zulk een weg van wraak, haar toevlucht heeft genoomee, En die op deeze wys is aan haar dood gekomen, Om stervende noch mee te sleepen in 't graf, Die tegens haar voorheen zo wreed was, en zo straf.
Ik blyf u dienaar.
die tyd is lang vervloogen!
De menschen zien nu al vry beeter uit haare oogen!
Men dood zwn zelve nu niet meer, dat 's lang geleên, Die moode is uit de tyd; 't geschied niet meer, neen, neen.
Geloof my vry, en zo gy 't langer my durst weig'ren, Zo gy niet op doed, maar myn wanhoop meer doet steig'ren; Zal ik u voort doen zien, door d'alderstoutste daad, Waar toen het woên van een, geport door wanhoop, gaat.
Ja, wisje wasjes!, dat is om dat ik zou vreezen.
tut!
Welaan, dewyl het dan moet weezen, Zie daar dan eind'ling, dat ons bei vernoegen zal, En toonen of ik spot.
Ai my!
wat ongeval!
't is gedaan!
ô Goôn!
laat myne dood zo wreeken, Gelyk ik wensch!
verhoor!
myn laatsle smeeken.
Geef doch, dat hy, die my zo wreeden dood bereid, Gerechte straf bekom van zyn onmenschlikheid.
Zus!
luister!
zou zy wel tot zulke uitzinnigheden, Vervallen, dat zy zich zou dooden, om die reden?
En om my aan een galg te helpen?
welke raad!
Ik neem een entje kaers, en zie eens hoe, 't 'er staat.
stil voegen we ons zo dicht wy konnen komen, Aan bei de posten, dan de kans wel waargenoomen.
Zou dan de boosheid van een vrouwmensch zo ver gaan.
Hy komt buiten met een endje kaers, zonder haar tezien, zy snappen agter hem in huis en doen dadelik de deur stil toe.
Neen, daar is niemand, ha 'k sloeg daar wel twyffel aan.
Toen die Karonje zag, dat zy noch door gebeden, Noch dreigen won, is zy gevlucht.
Dit maakt myn reden En klacht noch krachtiger.
Haar Ouders zullen nou Haar schuld noch klaarder zien, in 't ende wreekt jy jou Noch Lubbert Lubbertze: nu zul jy hier gebieden, Hoe wat of dit zal zyn, wat zal dit weer bedieden?
De deur in 't slot!
doe open!
rasjes!
Izabel in 't venster met Fransyn.
Wel hoe, zyt gy 't?
dat is heel net getroffen, ja.
Waar nu al weer van daan; is 't nu tyd om te komen Na huis?
nu de dag by na reeds werd vernomen?
En zulk een leeven past dat aan een eerlik Man?
schaamt u. Fransyn.
't Is heel schoon, en 'k hou daar wonder van.
De heele gansche nacht in kroegen, en in kuffen Te zuipen, en de vrouw in huis te laaten suffen Foei!
schaam je zulk een arme, en alderliefste Vrouw, Zulk hartseer aan te doen?
Hoe drommel heb ik 't nou?
Jy hebt... Izabel.
Ga, deugeniet.
Uw ongeregeldheden, En uw mishandelingen heb ik genoeg geleeden.
Ik zal, en zonder meer te toeven, daadlik my Daar van beklaagen, aan myn Ouders.
Hoe, durf jy, Jou dan, zo stout... Zevende tooneel.
Myn Heer, en Mevrouw van Hoogadel, Jan, Fransyn, Izabel, Lubbert Lubberts.
Heer en Mevrouw van Hoogadel zijn in nacht rokken, en werden geleyd door Jan, die een lanteerne draagt.
Ik bid u, wil doch nader treeden, En komt my recht doen, van de grootste uytspoorigheden Des waerelds, van een man, wiens zinnen door de wyn, En door de jaloezy zo zeer verbystert zyn.
Dat hy niet langer weet, ik moet het u nu klaagen, Noch wat hy zegt, noch doet, ik kan 't niet meer verdraagen.
Ja, hy zond zelf om u, dat gy aanschouwen zoud, De buytenspoorigste, en, de schrikkelykste fout Die ooit gehoord wierd.
Daar komt hy het huys eerst zoeken, Gelyk gy ziet, wie zou zulk leeven niet vervloeken!
Na dat men, welk een kruis!
na hem de heele nacht In duizend angsten, en half dood schier heeft gewagt.
En zo gy hem gehoor wild geeven, zal hy klaagen, Van 't schriklyk ongelyk, dat ik hem doe verdraagen.
Hy zal u zeggen, dat terwyl hy leid en droomd, Ik van zyn zy opstaa, om uit te gaan; hy schroomd Niet honderd spreukjes van die zelfde soort te dichten, Om my by u, en elk, op die wys te betichten.
Dat 's een boosaardige Karonje!
Ja myn Heer, Hy was zo stout, dat hy wou zeggen, en noch meer, Jou doen gelooven, dat hy was in huis gebleeven; Wy waaren op de straat.
Wat dunktje van dat leeven?
En 't is een zotheid, die geensins hem uit het hoofd Te krygen is, het is als of hy 't noch gelooft.
Hoe is 't goed te maaken Een onbeschaamtheid, die als dol, by zulke zaaken; Ons noch ontbieden durft!
Noit... Izabel.
Neen myn Vader, ik Kan 't niet meer lyden, 't is voor my onmogelik Een zulke man!
't Geduld is heel met my ten enden.
Hoe lasterd hy!
had gy hem my hooren schenden?
Gy zyt geen eerlik man.
Het is Conscientie werk.
Een arme jonge vrouw, en die noit was heel sterk, Op zulk een wys te zien mishandeld; mogt ik spreeken.
Die dingen roepen wraak!
het zyn geen kleine streeken.
Hoe kan ik... Hr.
Weg, gy most van schaamte sterven.
Maar, Vergun my, dat ik in twee woorden jou verklaar... Izabel.
Ja hoord hein noch, hy zal u schoone dingen zeggen, 'k Verzeker u, hy zal de schuld op my noch leggen.
ik word noch dol.
Hy heeft Zo veel gedronken, dat het my groot wonder geeft, Hoe ymand by hem duurd.
Heb ik my ook bedroogen?
Neen, neen, de wynlucht komt tot in myn neus gevloogen, Lub.
Myn heer Schoon-Vader, 'k zweer... Hr.
Weg, hier zo wat van daan.
Als gy u mond op doed, kan niemand by u staan, Zo stinkt gy na den drank.
Mevrouw, ik bid wild letten.
nadert my toch niet!
wild my niet besmetten.
Uw asem stinkt, 't is onverdraaglik.
Sta doch toe, Dat ik... Hr.
Ik zeg vertrek, ik ben die lucht al moe; Men kan niet duuren... Lub.
'k Bid, dat jy my wild vergonnen.
't hart keerd my heel om.
Ik zoud 't niet harden kunnen.
Spreek ons van verre, zo gy wild.
Nu, nu wel aan.
Hoor maar en 't is gedaan.
Ik zweer je, dat ik niet was uit het huis.
't Zyn zaaken, Om ymand disperaat, ja raazend dol te maaken.
Zy, zy was op de straat... Izabel.
Wel, is dit nu niet net, Gelyk ik heb gezeid?
Wat schyn!
ik bidje, let... Hr.
Weg, weg, gy spot met haar.
Myn dochter, kom beneden.
Kom, by ons hier.
Ik zweer, met honderd duizend eeden, Dat ik in huis was, en... Mevrouw van Hooga.
Zwyg, die uitspoorigheid, Is onverdraaglik, hier hoeft niet meer gepleit.
De droes, die mag my zo... Hr.
Wild 't hooft ons niet meer breeken, Denkt om vergiffenis, voor zulke snoode streeken, Te bidden van uw vrouw.
Ik haar vergiffenis.
Ja gy vergiffenis.
ik zou, daar gewis, Zy... Hr.
Wel indien gy hier noch veel durft tegenstreeven, Ik zal u leeren, wat het is alzo te leeven.
Izabel, beneden gekomen zynde.
Ik vergeeven, al het geen Hy my verweeten, en gezeid heeft!
Neen, ô neen!
Myn Vader, ik kan dat zo niet van my verkrygen.
Het is onmooglik, of wy 't zeggen, of wy 't zwygen, Met hem te leeven, 'k bid dierhalven, sta my toe, Dat ik my van hem schei, ik ben dit leeven moe.
Myn Dochter, zulke zaaken Gaan ver, de gansche stad zoud gy de mond opmaaken.
De echtscheiding sleept na zich zeer groote schand, en gy Moet toonen, dat gy meer verstand gebruikt, dan hy.
Verdraag noch deeze reis geduldig.
Hoe geduldig!
Na die onwaardigheên, die hy zo menigvuldig, My heeft betoond!
neen, neen, myn Vader, och gy ziet, Myn hart weerstreeft my, en wil niet dat zulks geschied.
Denk dat wy 't u gebieden.
Dat woord sluit my de mond, het moet, het zal geschieden.
Ik weet, gy hebt op my een onbepaalde magt.
Wat zachtheid.
't Valt zeer hart, met die ons heeft veracht, En zo verongelykt, gelyk voorheen te leeven.
Wie kan vergeeten zulk een smaad, aan hem bedreeven, Maar wat geweld, dat ik ook doen moet, ik beken, Myn plicht vereischt van my, dat ik gehoorzaam ben.
Och arme sloof!
't Zal alles toch niet winnen, En morgen zal hy weer, op d'oude wys beginnen.
'k Verzeeker, dat ik daar in wel zal verzien, Kom voort, nu ras, en valt zo daadlik op uw knien.
Op knien!
Ja op uw knien, en zonder lang te draalen.
knielende.
mogt ik haar eens betaalen!
Wat moet men zeggen!
ô!
Mevrouw, ik bid, vergeef.
De fout, die ik bedreef.
ter zyden.
De fout van jou te trouwen.
En ik beloof hier na, myn plicht in acht te houwen.
En ik beloof, hier na myn plicht... Hr.
Gelyk 't behoord.
Ziet toe, en hou hier in uw woord.
En weet, dit is de laatst' van uw uitspoorigheden, Die wy verdraagen, 'k heb die lang genoeg geleden Mevr.
Voorwaar, vervalt gy weer, wy zullen, en met recht, Uw leren, wat respect gy schuldig zyt aan d'echt, Aan uwe vrouw, en die, daar zy is af gekomen.
Daar breekt de dag aan, nu ons afscheid noch genomen.
Vaar wel, ga in uw huis, en zorg voor al, dat gy Uw wyslik draagt.
En wy, myn lief, kom spoeden wy, 't Is tyd, ons weer te bed.
'k zal nu van haar loopen.
Och Lubbert Lubbertze!
wild jou maar op gaan knoopen.
Wanneer men, zo als ik, heeft een kwaad wyf getroud, Het beste middel is, zo wel voor jong, als oud, Met 't hoost voor over, zich in 't water neer te storten.
Alleen dit middel kan die zwaare plaag verkorten.
MELCHIOR, BARON DE OSSEKOP.
KLUCHTSPEL.
Door T. ASSELYN.
t’AMSTERDAM, By de Erfg: van J: LESCAILJE, op de Middeldam, op de hoek van de Vischmarkt, 1691.
DE Staten van Holland ende Westvriesland doen te weten.
Alzo Ons vertoond is by de tegenwoordige Regenten van de Schouwburg tot Amsterdam, Dat zy Supplianten zedert eenige Jaaren herwaarts met hunne goede vrinden hadden gemaakt en ten Tooneele gevoert verscheiden Werken, zo van Treurspeelen, Blyspeelen als Klugten, welke zy lieden nu geerne met den druk gemeen wilden maken: doch gemerkt dat deze Werken door het nadrukken van anderen, veel van hun luister, zo in Taal als Spelkonst zouden komen te verliezen, en alzo zy Supplianten hen berooft zouden zien van hun byzondere oogwit om de Nederduitschen Taal en de Digtkonst voort te zetten, zo vonden zy hen genoodzaakt, om daar inne te voorzien, ende hen te keeren tot Ons, onderdanig verzoekende, dat Wy omme redenen voorsz.
de Supplianten geliefden te verleene Oktroy ofte Privilegie, omme alle hunne Werken reeds gemaakt, en de noch in’t ligt te brengen, den tyd van vyftien Jaaren alleen te mogen drukken en verkoopen of doen drukken en verkoopen, met verbod van alle anderen op zeekeren hooge peene daar toe by Ons te stellen, ende voorts in communi forma.
Zo is ’t dat Wy de Zake en ’t Verzoek voorsz.
overgemerkt hebbende, ende genegen wezende ter bede van de Supplianten, uit Onze regte wetenschap, Souveraine magt ende authoriteit dezelve Supplianten gekonzenteert, geaccordeert ende geoctroijeert hebben, conzenteeren, accordeeren ende octroijeeren mitsdezen, dat zy geduurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaaren de voorsz.
werken die reeds gedrukt zyn, ende die van tyd tot tyd door haar gemaakt ende in ’t ligt gebragt zullen werden, binnen den voorsz.
Verbiedende daarom allen ende eenen ygelyken dezelve Werken naar te drukken, ofte, elders naargedrukt binnen den zelve Onzen Lande te brengen, uit te geven ofte te verkoopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebragte ofte verkogte Exemplaaren, ende een boete van drie honderd guldens daar en boven te verbeuren, te appliceren een darde part voor den Officier die de calange doen zal.
een darde part voor den Armen ter Plaatze daar het cazus voorvallen zal, ende het resteerende darde part voor den Supplianten.
Alles in dien verstande, dat wy de Supplianten met dezen Onzen Octroije alleen willende gratificeren, tot verhoedinge van haare schaade door het nadrukken van de voorsz.
Werken, daar door in geenige deelen verstaan, den inhoude van dien te authorizeeren ofte te advoueeren, ende veel min de zelve onder Onze protektie ende bescherminge, eenig meerder kredit, aanzien oft reputatie te geven, nemaar de Supplianten in kas daar in yets onbehoorlyk zoude mogen influeeren, alle het zelve tot haren laste zullen gehouden wezen te verantwoorden; tot dien einde wel expresselyk begeerende, dat by aldien zy dezen Onzen Oktroije voor de zelve Werken zullen willen stellen daar van geene geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie zullen mogen maaken, nemaar gehouden zullen weezen het zelve Octroy in’t geheel ende zonder eenige Omissie daar voor te drukken ofte te doen drukken, ende dat zy gehouden zullen zyn een exemplaar van alle de voorsz.
wer- ken, gebonden ende wel geconditioneert te brengen in de Bibliotheecq van Onze Univerziteit tot Leiden, ende daar van behoorlyk te doen blyken.
Ende ten einde de Supplianten dezen Onzen Conzent en Octroije mogen genieten als naar behooren: Lasten wy allen ende eenen ygelyken die ’t aangaan mag, dat zy de Supplianten van den inhoude van dezen doen, laaten en gedogen, rustelyk en volkomentlyk genieten, en cesserende alle beletten ter contrarie.
Gedaan in den Haage onder Onzen grooten Zegele hier aan doen hangen den xix September in ’t Jaar onzes Heeren en Zaligmakers duizent zes honderd vier en tachtig.
De tegenwoordige Regenten van de Schouwburg, hebben het recht der bovenstaande Privilegie, voor deze Druk, van Melchior, Baron de Ossekop, Kluchtspel, vergund aan de Erfgenaamen van J. Lescailje.
Den 3 December, 1691.
PERSOONADJES.
PIETER, een geweesene militair Kapitein.
ANDRIES, zyn Vendrig.
MELCHIOR, Baron de Ossekop, Hoogduitscher.
PASSCHIER, een Gauwedief, en knecht van de Baron.
JOOST, een Waard.
FRANZYN, vrouw van Joost.
SCHOUT.
ANGNIET, de Meid.
DIWERTJE, Buurvrouw van Franzyn.
DIRK, een Kruier.
Dit Kluchtspel begint in de morgenstond, en eindigdin den achtermiddag; het Tooneel is voor hetLogement van de Baron.
ANDRIES, PIETER.
PIETER.
Myn geld is voort, Andries.
ANDRIES.
Wat doeje by de snollen?
Ik slaap schier daar ik sta, zat ik ’er toe, ik zou wel met ’er haast knikkebollen.
Dat komt ’er van dat men zo van de nacht zyn dag maakt.
Je bent gelukkig, vriend, datj’er noch zo hielshuid bent afgeraakt.
Maar, Pieter, wat kwam je over met die snoeshaan te speelen?
Ik zag in ’t begin wel dat het niet eindigen en zou zonder krakeelen.
Ik docht zo meenigmaal, i gut borst, daar meê komt hy je op de huid; ’t Is ook al te grof, als men ’t zegge zel, een tiktakje om een ducaton slag uit, Loop het je wat tegen, je kond met ’er haast een hoope geld spillen, Want zommigen zyn zo gelukkig, dat ze al gooijen wat zy willen.
Zo dat, eer jy er byna om denkt, in een korte tyd Hoe wel dat je ’t spel verstaat, je bent het hiele hagje kwyt.
Ik loof dat hy botte kon, Andries, zo net wist hy ’t altyd te rooijen.
Ik laatze ’er best doen met botten, als ze maar de stienen tegen ’t bord aan gooijen, Zo ben ik zo goed als zy, maar dat is het niet, vriend, ’t Is onmoogelyk voor je te winnen als ’t geluk je niet en diend.
Maar zulke kuffen zou ik schuwen, Pieter, als ik myn geld zou verteeren.
Hoe is ’t gien eerlyk huis?
Dat zeg ik niet, maar datm’er zo wat vremd slag van vrouwvolk ziet verkeeren.
Hoe kom jy ’er dan, Andries?
Vraagje dat?
daar ben ik van jou eerst toe verzocht.
En ik waarder myn leeven niet gekoomen, waar ik ’er van dit schelmsche jonge niet gebrogt.
Maar, als’t al gezeid is, Andries, nou ben ik te schendig verleegen, Myn rok ben ik kwyt, orlogie, sjarp, en myn deegen, Een rotting van een dukaat, en dan noch zo ettelyke kraagmannetjes ’er by, Ik zeg, dat dobbelen en speelen brengt meenig man in de ly, Daarom mien ik het voortaan als de pest te schouwen.
Wat dunkje, Andries, ben ik niet braaf* in postuur om toekoomende zondag te trouwen?
Ik weet datze me met smart zitten en wachten tot de bruid.
Hoor, Pieter, wil ik je raad geeven?
Wel, wat raad?
schei ’er uit.
Schei ’er uit!
dat wou hem opdoen, daar zou men wel liedjes van zingen.
Nietmedal, vrind, men kan niemand tot trouwen dwingen.
Wel gezeid, was ’er zo van te vooren niet wat voor af geschied.
Leid het zo, maat, dan waar je ook gien braaf karel, dat je ze zitten liet.
Alle dingen zou wel gaan, Pieter, konje dat flikken met de kaart, en ’t bord laaten.
Dat moet zyn beloop hebben, laaten wy daar niet veel van praaten, Wist je nou maar wat avontuurs, zo waar je de beste man; Ook was ’er in ’t minst niet aan geleegen al kwaamen we ’er zo eerlyk niet an.
Ik heb daar noch wel een ordonnantie, maar daar kan ik my niet van bedienen: Maar zacht, Andries, wat jonker komt daar?
ziet hoe kruist hy de straat met stroo bienen, Wat maakt hy wonderlyke passen, en wat is hy topzwaar van gewigt?
De duivel, Pieter!
dat is de mof die ons te nacht zo van de huig heeft gelicht.
’t Is mis, maat, hy is het niet, het is een verkeerden.
Ik zeg dat hy ’t al is, zeide hy niet dat hy hier by Joost in de witte fortuin logeerden?
En zieje wel dat hy zyn gang zet zo recht na ’t huis.
Je hebt waarachtig gelyk, Andries, ik heb abuis.
Ik zie zyn knecht myn rok, sjarp, en deegen achter na draagen, Dat mien ik zo niet te laaten slippen, daar mien ik een kans na te waagen; Andries, wouje me nou trouw weezen, zo was ik ten eersten weêr klaar, Want tegen een dronken man aan te gaan, is buiten alle gevaar.
Jy hebt een deegen, en ik zal myn zien meester te maaken van de zyne.
’t Is straatschendery, Pieter.
Nietmedal, maat, ik spreek maar kwanzuis om ’t myne, Ik zal zeggen dat het een valsche dobbelaar is, en die word toch van elk veracht.
ANDRIES, PIETER, BARON, PASSCHIER.
PAsschier, wir haben goed fortuin gemacht deizer nacht, De coph is mir zo ubel, er schind mir wier ein tol toe dreien.
Datze man bald eins wedder koomen, ich woller noch ein maal an den dans leien.
Dem snoevers, was das ein offecier?
er mach weezen das ik nicht zagen en wol, Ig woller wol bald ein zo dritten, zulk slag hab ig noch wol ein zach vol.
Zol mir zo schandlig zein keweer, sjarp und deegen in de looph lassen?
Nein, bei meiner edeldom, ig wol liber das mir de honde vrassen, Aber, haab ig kein keld, ig las dat spielen staan, Ein edelman, as ig bin, vermag t’zeimger teit zund keweer te gaan.
Wen man ein is welg mein keslacht, oder stam komt te touchieren, Met dem wol ig mein edeldom, met de punt von mein deegen, disputieren.
Ig hab den kreig kevolgt vor Maagdenborg, Leipzig unde Andernag, Under den obersten Steinbok, und graffe von Slippenbach, Zol ik mier nou von ein deil haffekophen lassen foppen?
Nein, das vuigd kein edelman, aus das ridderleig keslacht der Ossekopphen.
Her dou, komt er man aus, ig wol dig kerben als ein visk tot den graat.
PNSCHIER.
Zacht, heer, steekje deegen op, daar ginder zien ik volk by de straat.
Paschier, ig wol dy ein hupsche kapot lassen maachen, op das mer zeen mag aan dein veeren, Das der ein Baron dinst, und lassen dem met gold und zilver schammereeren, Wan ik bemerg das er mir hupsch und trouw diend.
Wou je dat doen, myn heer, je waart van nu aan St. Pieters beste vriend.
Er wol wal bald komen, aber aan geld wold mir nichts mankieren, Zich dar, was dunkt er van das kruid?
Dat zyn recht heilgen dien ik zoek alle daagen te vieren.
Zo hab ig noch etlige stukken golts tot meiner salvo in der not, Er hab ein gud uur getroffen, dats der in our deenst bist begrot.
Zo doen ik myn heer.
ik moet beginnen wat zoet met hem te praaten.
Zich dar tswei goldene ducatons, ein rossenobel, ein carolus, und tswei ducaaten, Und in mir komfer hab ig er noch etligge von den slach.
Daar zelje niet lang miester van weezen, zo ik my op myn konst maar wel verlaaten mag.
Maar, myn heer, durf je dat goud zo los in je zak vertrouwen?
Ziet daar, in dat toebaksbriefje kan je ’t allemaal moy by malkandren vouwen, En steekend in je binnebeursje, by’t oorlogie, daar is ’t immers best bewaard?
Er het waarlig geleig, nou seen ig das er is von ein eerligge und hupschen aart.
Paschier, aber met das kraut kan men aller gebreggen kureeren.
Je zelt ’er gien nood van hebben, dat jy der je van daag zeld meê besmeeren.
Hoor, Andries, val jy maar zo daadlyk zoetjes voor hem neêr, En in dat struiklen zal ik my zien miester te maaken van zyn geweer, En jy zeld onderwyl de knecht met dreigementen aanpakken, Onderwylen zel ik huiszoeking doen in zyn tassen, en zyn zakken, En zien hem zo weêr hiel schoon te maaken van al zyn gewonne buit, En smeeren hem, met zyn eigen geweer zo een weinigje de huid.
Ga jy maar je gang, ik zel dat varken wel wassen.
Pasgier, waar bister jong, oder er most vleisicher op passen.
Wat belief je, myn heer?
Klaph an, daser aanstonts ofne de deur, Und wense vrotge, wel door?
zo zacht der eddle Baron de Ossekoph is er veur.
Ay mier, was stramphlen is das?
Voort, zonder een woord te spreeken.
Geef over je geld, zo niet, zo zel ik je zo dryvende deursteeken.
Helph mir, helph mir!
Maak je noch het alderminste geluid, Zonder je geld over te geeven, zo gaat dat zo dryvende deur je huid.
Pasgier, Pasgier, war bister jong?
is her kein hulph zou kriegen?
ANDRIES, tegen Paschier.
Ik zeg noch iens, leg neêr, of ik zel je als een hoen aan ’t spit rygen.
Pasgier, horster nicht, jong, kloph noch ein mool an dem poort.
Ik ken je niet helpen, myn heer, ik ben zelfs al schier vermoord.
Hoe vaar je, Pieter?
Myn geld en myn rotting heb ik weêr om e kreegen.
En daar is je rok, je sjarp, en je deegen.
Nou rester noch myn oorlogie, tza hy moet ’er noch iens an.
Bister ein rechtschaffen keerel, oder ein eddelman, Zo gibt mir mei keweer, wi wollen dan tou zamen schermutzieren.
Tegen Paschier.
O dou, berenhuter, dat dy das rat steid, zol dich der her zo lassen afrontieren?
Ich wol dich das verlieren das mir das schelmstukh hab kebrouwd.
* PNSCHIER.
Hoor, messieurs, het oorlogie heeft hy in zyn binnebeursje, met noch stukken goud, Ik weet de munt van elk, en waar ze in zyn, beloof je ’t met my goed te maaken?
Ik zel myn best doen dat je zo wel aan ’t goud als aan ’t oorlogie zult raaken; En of hy wat snorkt en raast, ik zel my houwen of ik hem niet en ken, En dat myn naam Jan is, en dat ik niet zyn knecht, maar de knecht van u ben; Beroepje maar op my, het toebaksbriefje daar hy ’t goud heeft in gevouwen, Daar in staat zeeker rympje, dat ik noch van buiten heb onthouwen.
Zeg dat hy ’t goud van je gestolen heeft, en tot noch toe diefachtig onthoud, En wil hy ’t niet willig overgeeven, zo zel ik het tegen hem getuigen, al waar ’t voor de Schout.
Goed, wel bedocht, valt het wel uit, we zellen ’er jou goede portie van vereeren.
Was wolter mer van my?
Za, noch zo wat van je gouwe veêren: Jou gestole goudbeurs, en oorlogie dat je ons dat zo aanstonds steld ter hand.
Ich wol liber dat dig zand hoeper vermoolde tot iedel sand.
Voorts, zeg ik, geef over, en dat met weinig woorden.
Helph mir, moord!
moord!
DARDE TOONEEL.
PIETER, BARON, ANDRIES, PASSCHIER, JOOST, FRANZYN.
FRANZYN.
JOost Harmenze, e Joost Harmze.
Wat is ’er te doen, Franzyn?
ze zellen malkaar vermoorden.
Wel, wat baaren is dat?
Zou ik niet baaren!
daar benne wel drie of vier degens uit.
Houw op, of ik sla ’er onder, wie heb je voor?
Wie zoude we veur hebben, een deursleepe guit.
Joost, help ons nou, we zelle je reis weêr gerieven.
Wat is ’t veur ien?
Een valsche dobbelaar, en een kapitein van de gaudieven.
Hoe kom je by malkandren?
Dat zel ik zeggen, een kleine jongen heeft ’er ons by gebracht, En zo hebben we zaamen zitten speelen met de kaart, en in ’t verkeerbord, de gansche nacht, Tot dat ik zilverschoon ben geraakt, behalven zes stukken goud, dien ik als een plegtanker had behouwen, En om die wel te bewaaren, had ik die in zeeker toebaksbriefje by een gevouwen, En of hy ’t bespied of gemerkt heeft, altoos na een korten tyd, Zonder dat ik ben van hem geweest, ik ben myn goud, en noch een oorlogie kwyt, Gelyk myn knecht wel weet, niet waar, Jan?
PASSCHIER.
Ja, myn heer.
Laat hem vry de waarheid spreeken, Zo dat ik wel verzeekerd ben dat hy ’t alles noch by hem houd versteeken, En zou ik dat zo laaten gaan, Joost, myn gansch kapitaal hangt ’er an?