floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik had gedocht dat hier wat wonders zou geschiên; En nou is ’t anders niet, als na de wolken zien, En och!
de Malibaan.
Het hapert je in de zinnen.
Daar zag ik ’t voorwerp, dat ik eeuwig zal beminnen.
JAN. Nou vat ik eerst de kneep; je bent mischien verlieft?
’k Heb daar niet tegen, maak vry dat je wordt gerieft.
Kom, ’k zal je gaeren na de Malibaan verzellen; Je kunt my dan de zaak terwyl in ’t breed vertellen.
Jan, gy verstaat my niet; ik heb daar niet te doen.
JAN. Ja wel, ’k verlang al, wat myn Heer hier uit zel broên: Een windey denk ik.
Jan, hou op de gek te scheeren: Ik zal ’t u zeggen; al dat wand’len, gaan en keeren, Is om de woonplaats van een Dame te verstaan, Die ’k gist’ren middag in de Malibaan zag gaan, Alwaar ze in ’t lieflyk groen zig zelven wat vermaakte: Doch naa een korten tyd in haar Karos geraakte, My laatende als verrukt, door ’t aangenaam gezigt Dier schoonheid.
JAN. Zo myn Heer, nu heb je my verligt: Had ik ’er by geweest, ’k had my terstond gestooken In haar gesprek, en na de Franse wys gesprooken, Gelyk de jonkertjes: se suis vôt serviteur, Ma Belle Dame, aanschouw alhier un grand Seinjeur, Die u, pour pas la temps, wat zoekt te konvojeeren, In uw Karos, om daar zyn hart te reklameeren, Dat gy hem hebt ontrooft.
Wat onbeschofte reên.
JAN. Was ik in jou plaats, ik had in de Koets getreên.
Nou is die schoone Dame, uit jou gezicht gestreeken.
Het zy zo ’t wil, ik zal, en moet haar zien, en spreeken.
JAN. Wat zou ’t je helpen, Heer?
je beurs is plat en schraal; ’t Geld dat wy wonnen, met de kaart, is altemaal Jou rykdom, en de myne.
’t valt my hard te hooren; Ik barst van spyt!
dat ik zo edel, wel gebooren, Geen staat kan voeren, als een Edelman betaamd.
’k Ben nu in Uitrecht, myn geboorte Stad, beschaamd, Om dat ik and’ren zie in hunne Koetzen ryën.
Gediend!
ha spyt!
ik mocht de braafste Dame vryën, Ten opsicht van myn rang.
JAN. Ik ook: maar Jan Contant... LODEWYK.
Ha spyt!
ik voer geen staat!
JAN. ’t Gaat buiten myn verstand.
Voer jy geen staat?
’k zeg, met verlof, dat dat onwaar is; Hoe, hou je geen Lakkei?
geen Pagie, Sekretaris, Geen Kok noch Kamerling?
en ook geen Trezorier?
Hoe, is het scheeren?
JAN. Neen.
Waar zyn ze, gek?
JAN. Wel hier: Want al die ampten zyn in myn persoon te vinden.
Maak van me wat je wilt, ik zal ’t my onderwinden.
’k Weet dat gy assurant, vol leugens, fieltery, En boevestukken zyt.
JAN. Myn Heer die passen my: Hoe zou ik, eerlyk borst, aârs door de waereld raaken?
Ja, door een touw, Jan, aan een dwarsbalk, op twee staaken.
JAN. Myn Heer, ik bid je dat wy hier toch met malkaar Geen questie maaken; ei, laat deze zaaken daar; ’t Zou ons niet dienstig zyn: wyl wy malkander kennen, En van het zelfde sop beide overgooten bennen.
Wy zyn hovaardig, en daar by, geen kleintje kaal: Maar eerlyk in ons hart.
Hoe zouden ’t altemaal Juist schelmen zyn, die met een abelheid in ’t speelen Hun voordeel zochten?
Maar, scheeld het veel van steelen, Wanneer men iemant, op een valsche wys, het geld Met speelen afwind?
JAN. Elk moet zien hoe dat hy ’t steld; Die speelen wil moet zich daar weeten voor te wachten; Of speelen niet.
Het laatste is ’t beste, zou ik achten.
Maar zeg eens, Jan, hoe staan wy nu met onze kas?
JAN. Je meent de beurs, niet waar?
die gistren zieklyk was, En schier op ’t sterven lag?
wel, die begint te swellen.
Laat zien hoe veel?
hoe veel?
koom, ’k zal het geld eens tellen.
Dat is niet nodig hier op straat; gy kunt het strak Wel in de Herberg doen.
JAN. Ik hou ’t dan in myn zak.
Wy hebben nog aan goud; Schier vyftienhonderd gulden, Of daar omtrent.
JAN. Wel neen, myn Heer: ’k heb schulden Daar van betaald.
Zeg op, wat schulden?
JAN. Aan den Waard, Daar onze koffer staat; had ik geen geld beschaard; Die schoft zou al ons goed fraai hebben doen verkoopen, Gelyk je weet.
Had gy dat goed maar laaten loopen, Het was zo veel niet waard als onze schuld bedroeg: De koffer, Jan, was leeg.
JAN. Ja leeg, die koffer woeg Zo swaar als lood, daar was wat in, myn Heer, zou ’k meenen.
Ja oude kleêren, en geen kleintje keizelsteenen.
JAN. De droes dat spyt me, foei!
had onze Waard, die schoft, Die lompe rekel, nu de koffer maar verkoft.
Maar ’k bid je, zeg me toch, myn Heer, wat is de reden, Dat jy die koffer houdt?
en mê voert door de steden, Met zo veel kosten: want je hebt ze van Parys Tot Uitrecht toe gebracht.
Hoe Jan, gy zyt zo wys In schelmeryen, en moet ik u dat nog zeggen?
Wanneer een vreemd’ling in een Herberg t’huis wil leggen, Is ’t nodig, dat hy wel voorzien is, van krediet: Want ’t eerste daar Monsieur de Hospes stark na ziet, Is de equipagie, en bagagie, en de kleeren; Het spreekwoord zegt: men kent den vogel aan zyn veren.
JAN. Ik heb het al verstaan, myn Heer, en ik beken, Dat ik, als and’ren, door die trek bedrogen ben.
Maar apropô, je hebt gezeid, dat je al je vrinden In Uitrecht had.
o Ja: maar ’k kan nu niemant vinden.
’k Heb nog een Moeder, en een Zuster, waar zy zyn Is me onbekend, om heur is ’t dat ik hier verschyn: Myn zoeken is vergeefs, helaas!
zy zyn vertrokken.
JAN. Ik heb het wel gedocht, myn Heer, met Faroos bokken, Niet waar?
ik heb het te Parys u al gespeld.
Ach Jan gy weet niet hoe myn hart tans is bekneld.
Maar gistren schoot my iets, van groot belang, te binnen; Dat kan ik door dit geld nu met fatzoen beginnen.
JAN. Wat zal dat zyn?
Ik meen my als een Heer van staat En groot vermogen te vertoonen.
JAN. Dat ’s niet quaad.
En huuren knechten, en een koets, om in te ryên.
JAN. Ik vat het, om aldus dat Dametje te vryën, Daar jy verlieft op bent; dat jou zo heeft bekoord.
En alles met het geld daar my de helft van hoord.
Maar wat zal ik dan doen?
Ik meen den Graaf te speelen, Gy zult Baron zyn, en wy zullen alles deelen, Zo wy iets winnen, als voorheenen, met de kaart, En and’re kneepen; maar, wy moeten van den Waard, Daar wy logeeren, nu vertrekken, na een ander.
JAN. Dan is het nodig dat ik ook myn kleed verander.
Gy kunt maar aanstonds na een kleerverkooper gaan, En loopen dan met een by onzen Hospes aan, Om de Bagagie.
Ik zal u terwyl hier wagten, In deze Herberg: die is beter, zou ik achten.
JAN. Dat denk ik ook: dat die veel beter weezen zal.
Wat hangt ’er uit?
laat zien, de Gouwe muizeval.
Maar apropô, myn Heer wy dienen ook lakkeien Te hebben.
Wil ik ook die kaerels met me leiën, Die ’k, van de morgen vroeg, in onze Herberg sprak?
LODEWYK geeft Jan een sleutel.
Ja, geef hen, uit de kist, elk een Lakkeië pak.
LODEWYK, alleen.
Wat moet een Edelman al door den nood verdraagen!
Het spyt me dat ik my van dien lakkei laat plaagen, En niet durf spreeken; om dat hy geheimen weet, Die niemant weeten mag, wat heb ik vaak gereed, En op het punt geweest, den reekel te kasseeren, En hoe het gaan zal, zal de tyd my verder leeren; ’k Moet swygen: want hy kan my dienen in dit stuk.
’t Zyn ongelukkigen, die ’t reek’nen voor geluk Van edel bloed te zyn, ontbloot van geld en schatten; Maar niemand kan het wel als die ’t bevind, bevatten.
Ik zal ’t geluk nog eens beproeven, met dit geld, En zo het op raakt, zoek ik myn geluk te veld.
LODEWYK gaat na de Herberg en roept.
hospes!
LODEWYK, WAARD.
Wat is myn Heers believen?
Hebt gy hier Losjement?
Ik kan je hier gerieven: ’k Akkommedeer de lui hier ieder naar zyn lyf.
’k Ben tot je dienst, myn Heer, en zo is ook myn Wyf.
Zeer wel, gy moet terstond de plaatzen dan bereiên Voor een Baron en Graaf, met twee of drie lakkeien.
Myn Heer ’k bedien de lui voor een cieviele prys.
Ik weet wel, Hospes, dat is te Uitrecht zo de wys.
LODEWYK, WAARD, CHARLOTTE, KLAAR.
Lodewyk spreekt stil met den Waard, terwylCharlotte en Klaar voor de deur koomen.
CHARLOTTE, spreekt hard.
Haal, als ik heb belast, een Haas, met drie Kalkoenen, En breng dan ook een paar Kapoenen.
KLAAR, zacht.
Jy meend een koevoet, en drie ming’len karre pap, Met twee kop gort.
CHARLOTTE, hard.
En loop met een dan met een snap By onzen Slaager, om een harst.
We zellen smullen; Dat ’s nuchter Kalfsvleisch.
Laat die groote pot ook vullen, Met varse augurken, by Pierre Karmolyn.
Jy meent Graauwe Erten.
’k Zal terstond hier weder zyn.
’t Is wel Juffrouw; maar’k dien myn kap dan eerst te zetten.
’k Moet by den Juwelier eens zien, of de Orlietten Al klaar zyn.
Goed, Juffrouw.
LODEWYK, DE WAARD, KLAAR.
,,Ja wel, dat is wat raars, ,,Jou Orlietten!
zie, hoe draaitze met haar naars.
,,Die arme sloof is met den adel zo bezeten, ,,Dat zy haar armôe schier uit grootsheid zou vergeeten; ,,Zy praat van harsten, en kalkoenen: maar ik sweer ,,Dat zy ’t alleen maar doet, om dat die gintsche Heer ,,Het hooren zou.
Zy spand hem zeker minne strikken; ,,Indien ’t zo is, zal ik haar trouw zyn; niet verklikken.
LODEWYK, tegen den Waard.
Doe als ik heb gezegt, en maak drie kaamers klaar; Een voor de knechts, en twe voor ons, maar naast malkaâr.
’k Zal zyn Genade, naar zyn staat, akkomodeeren: Wy zyn wel meer gewend hier Graaven te losjeeren.
LODEWYK, KLAAR.
Uw dienaar, zoete kind.
Uw dienares, myn Heer.
Gy neemt niet qualyk dat ik u iets prezenteer?
Het is een kleine gift.
’k Heb de eer niet u te kennen.
Nu, neem het, zoete kind.
Dat hoeft niet, Heer, wy bennen... LODEWYK.
Nu, neem maar aan.
Myn Heer, myn Heer, ik ben beschaamd.
Zeg, zoete Meisje, hoe die Juffer is genaamd Die flus hier was?
my dunkt ik heb nog van myn dagen Geen schooner beeld gezien.
Zy schynt je te behaagen?
Het is geen wonder: ze is het puikje van de stad.
En haar vrouwmoeder heeft een heele groote schat; Aan elke vinger kan zy wel een vryer krygen.
Ze is hoog van adel.
Maar, myn Heer, laat ik maar swygen: Ze is hier genoeg bekend.
Vraag maar aan iedereen.
Bezit zy zulken schat?
Ja, dat is ongemeen.
Haar kapitaal is groot ,,maar wat beswaard met schulden.
Het ’t rukt myn Juffrouw aan geen honderd duizend gulden: Ze zeggen dat ’er schier geen end is aan haar goed, En ze is, gelyk ik zeg, van heel oud aad’lyk bloed.
En tegen jou gezeit, ze zou heel gaeren trouwen, Ik kan ’t wel merken.
Maar laat ik myn mond maar houwen.
Gy zegt my veel, maar ’k heb haar naam nog niet gehoord.
Zy heet Charlotte.
Maar haar stamnaam?
Adelpoort.
Gy vraagt zo naauw, myn Heer, wat wilt gy tog beginnen?
Uw Juffer, tot het end myns leevens, trouw beminnen.
Hebt gy haar meer gezien?
Ik zag haar gistren gaan Met nog een Dame.
’t Was in de Malibaan.
Ik stond gereed om haar myn diensten aan te bieden: Maar zy ontweek my, in haar Koets, en scheen te vlieden Voor myn gezicht; Ja reed te viervoets in de stad; Zo dat ik gants geen tyd om haar te volgen had.
Dat kan wel weezen: want ze is gist’ren uitgereeden Met haar Vrouwmoeder, om zich zelfs wat te vertreeden.
De Malibaan geeft groot vermaak aan die hier woond.
Ik bid u, Meisje, dat gy my een gunst betoont.
Wat gunst?
Dat gy my, als zy ’t huis is, eens koomt spreeken.
Spreek jy myn juffrouw zelf: ik durf me’er niet in steeken.
Hoe is uw naam?
Myn naam is Klaartje.
LODEWYK, Klaar geld geevende.
Klaartje, daar, Koop daar wat moois voor.
Nu, wy zullen haast malkaâr Wat beter kennen.
Hoor, indien gy weet te maaken Dat ik haar spreek, zult ge in het kort aan iets geraaken, Van meer waardy.
Dat is onnodig geld verspild.
Nu neem maar aan.
je bent te mild.
Dat is myn aard.
Wel, ik beloof je, als meid met eeren, Dat ’k alles doen zal.
wat gy van my zult begeeren: Ik zal haar zeggen, dat myn Heer haar vierig mint, En jou dan alles weer vertellen, zo ik ’t vind: Maar ’k hoor daar Juffrouws stem.
LODEWYK, KLAAR, CHARLOTTE.
Och dieven!
guiten!
och?
myn paerelsnoer!
och buuren komt eens buiten.
Wat is ’er Juffrouw!
Och myn paerelsnoer.
,,Die ’s vals.
Waar is die?
die is gestoolen van myn hals!
De schelmen zyn, hun best, dat straatje door geloopen?
LODEWYK, KLAAR, CHARLOTTE, de WAARD met een bezem, de Knecht van de Waard met een stok.
houd den dief!
hy zal het met den hals bekoopen!
Die straat in.
Alon, dat gaat je voor.
dat straatje door.
CHARLOTTE, LODEWYK, KLAAR.
Zy loopen daar verkeerd, ’k heb in die straat geweezen.
Ik sla die straat dan in, Mejuffer, wil niet vreezen: ’k Hoop dat ik hen door vlyt wel achterhaalen zal.
,,o Hemel dit ’s voor my een zonderling geval!
Hoe waaren ze gekleed, Mejuffer?
zy waaren!
Zy waaren!
beide in ’t blaauw!
och ik kan niet bedaaren LODEWYK.
Geef aan Mejuffer gaauw te drinken, Meisje, ik gaa, En zet de schelmen met geswindheid achter na, En breng u voort bescheid.
CHARLOTTE, KLAAR.
CHARLOTTE, lachende.
Nu lachen?
en flus schreien, Wat ’s dat te zeggen?
Klaar, wy moeten hier verbeiên, En niet in huis gaan, voor dat wy hem weder zien, Ik heb myn snoer nog.
Ho, dan is ’t een list misschien?
Voorzeeker; ’k hoop dien Heer in ’t minnenet te trekken, En, met een schyn van staat, tot liefde te verwekken; Dat was de reden dat ik van kapoenen sprak.
Ik heb daar ginder in een hoek gestaan, en strak Heel klaar gezien, dat hy met u iets heeft gesprooken; En tweemaal, uit zyn beurs, geld in de hand gestooken.
Toen dacht my was het tyd om met hem in gesprek Te raaken, door een list; ik wist geen beter trek Als dezen: want hem zelfs aanspreeken zou niet voegen.
Wat sprak hy met u Klaar?
Ik zal je vergenoegen.
Hy gaf me, eer hy begon te spreeken, een dukaat; Toen vroeg hy na je naam, geslacht en stam, en staat; Die heb ik hem gezeid; maar ’k heb, en ’t had ook reden, Van al uw geld, en goed, zodanig op gesneeden Dat hy versteld stond, en dat kost hem een pistool: Maar ’k moest daar wat voor doen.
Klappen uit het school.
’k hoop niet dat ge onze armoede openbaarde?
Het eerste dat ik uit oprechtigheid verklaarde, Was, dat men in je huis gort uit het water at.
Het twede, dat ik nooit geen huur en heb gehad.
spyt!
Het derde, dat ’t zo slecht hier is geschapen, Dat Juffrouw, en Mevrouw, en Meid, op één bed slaapen; Dat jou juweelen valsch; je kleeren onbetaald, En alle, zo ik denk, zyn op krediet gehaald.
o Valsche pry, ’k zal u verscheuren met myn tanden.
Zacht Juffrouw, wordt niet boos, wel foei!
wel foei!
’t is schanden: Jy bent ’t alleen niet; hoor, heb jy geen geld noch goed; Je kend wel leeven van jou oud en aad’lyk bloed.
Myn adel, myn fatzoen, aldus te schand’lizeeren!
Gy my verwyten dat we in huis wat deklineeren?
Ik zal gevoelig zyn, van zulken groot affront.
Ik zal Mevrouw, die zaak.... KLAAR.
hoor!
’t is maar een vond, Die ik bedacht heb, om je wat te doen ontstellen: Ik zag wel dat je flus maar veinsde, en u moest quellen Om recht verschrikt te zyn, ’t geen nu natuurlyk is.
Als hy nu weder koomt, dat haast zal zyn, na ’k gis.
Ken jy je rol wat net, en ongeveinsder, speelen, En hy niet merken dat je zoekt zyn hart te steelen.
Gy spot met my, o feeks!
en hebt my zo ontsteld.
Zyt maar gerust, Juffrouw: ik heb hem niets gemeld Als ’t geen je dienstig is, om hem in ’t net te brengen.
Wat voordeel zou ’t my zyn?
De tyd kan niet gehengen Hier lang te praaten.
Zeg wat hy aan u verzocht.
Ik heb door leugens, hem, heel fraai, in ’t net gebrocht.
Hy denkt niet anders als om jou getrouw te minnen; Je bent, van nu af aan, meestresse van zyn zinnen.
Maar Klaartje mag ik my verlaaten op uw trouw?
Daar ’s niets dat ik niet voor u over heb, juffrouw.
Je kend my immers: wat behoef je dat te vraagen?
’k Verzoek dan, vrindlyk, of gy my, voor drie vier dagen, Dat geld wilt leenen, dat die Heer u heeft vereerd.
Ei Juffrouw, ’k bid!
myn staat is ook gedeklineerd: Want eer ik by je quam had ik nog honderd gulden, Die ik je leenen moest, om daar je kleinste schulden, Die ’t meeste schreeuwde, mê te stoppen; en dit geld Is al myn rykdom.
Ei zie liever hoe je ’t steld.
Ei Juffrouw ’k bid..... CHARLOTTE.
’t Is niet de pyne waard, Mamaatje Weer geld af te eischen.
Wel, ik zeg, het is een quaatje Den kaalen adel te bedienen.
Wilt gy Klaar?
Ja Juffrouw, ’k mag je niet verleegen laaten, daar.
Je kunt het my, als je getrouwt bent, weêr betaalen.
Ja, ja, gy weet wel waar gy ’t wederom zult haalen.
Ik heb juist geen klein geld, en wil niet wiss’len, kind.
Ik weet warentig niet, Mejuffrouw, hoe je vindt.
Is goud klein geld?
en wil je groots zyn, by die weeten, Dat je, uit gebrek van geld, in lang niet hebt gegeeten, Als potje beuling, en... CHARLOTTE.
Swyg.
Wie heeft ooit gehoord, Dat gy zo stout... maar.... ELFDE TOONEEL.
CHARLOTTE, KLAAR, BODE.
BODE.
Woond Mevrouw van Adelpoort Hier, Juffrouw?
Ja myn vrind.
Dit geld moet hier dan weezen.
’t Komt uit het Leger.
Laat het opschrift my eens leezen.
Gy zyt te recht, myn vrind.
Blyf hier een weinig staan.
Klaar, haal Mevrouw.
Maar ’k zie zy komt daar zelfs al aan.
CHARLOTTE, KLAAR, BODE, KONSTANCE.
Daar is een zak met geld.
KONSTANCE.
,,Voor ons, myn kind?
wy droomen?
,,Van waar zou dat geluk zo schielyk by ons koomen, Tegen den Bode.
Laat my den brief eens zien.
Hoe veel is de vracht?
Vyf gulden.
Zo veel geld?
Het is niet minder.
Wacht Dat ik het open doe, maar ’k zie, ’k hoef niets te geeven: ’t Is immers gefrankeert, zie daar, ’t staat daar geschreeven.
Waar staat het?
ja ik zie ’t, ’k heb het belet: Maar ’t is ’er ook te flaauw en duister opgezet.
’k Verzoek ekskuus, en moet dan niet als, voor ’t bestellen, Drie stuivers hebben.
Kind, wilt gy ze hem maar tellen?
Ik heb juist geen klein geld.
Hebt gy het Klaar zo geef.. KLAAR.
’k Heb ook juist geen klein geld, zo waar niet als ik leef.
’k Heb wel dukaaten en pistoolen.
’k Zal eens zoeken, Ja ’k vind nog geld, Juffrouw, het zat juist in de hoeken Geschooten, van myn zak.
Daar vriend daar is je geld.
CHARLOTTE, KLAAR, KONSTANCE.
KONSTANCE, den brief geöpend hebbende.
Die brief komt van myn zoon, Charlotte, ik ben ontsteld CHARLOTTE.
Van Broeder?
ach Mevrouw!
is hy nog in het leeven!
O onverwagte vreugd!
Hy heeft hem zelfs geschreeven Uit Brussel: ach!
myn kind, wat is myn hart verheugd!
Hy zal ons aad’lyk huis herstellen, door zyn deugd.
CHARLOTTE, leest.
Vrouw moeder, en Maseur, ’k neem de eer van u te groeten, En uwe droefheid met dit gifje te verzoeten.
’t Fortuin heeft, t’zederd ik van u gescheiden ben, My iets gediend; ’k toon dan, dat ik myn plicht erken, Voor ’t goed, dat ik van u, en by u, heb genoten.
’k Zend duizend guldens, en ik hoop het te vergrooten, In ’t kort, zo ’t mooglyk is.
’k Ben Kapitein te voet Geworden, en ik heb gelegendheid en moed, Om tot een hooger trap, en meer fortuin te raaken.
’k Kan ook niet laaten, om aan u bekend te maaken, Dat ik getrouwd ben, met een Juffer, welker stam, In Uitrecht, zo als onze, een’ aad’lyk oorsprongk nam.
’k Berei my tot de reis, die morgen zal geschieden.
Om u, myn Gemaalin, Sofia, aan te bieden.
’k Breek af, door haast.
Uw Karel Adelpoort.
Hy schryft haar stamnaam niet, veel min rept hy een woord Van haar geslacht, dat ’s raar, dat doet my zeer verlangen.
Na ’k aan den datum zie, zal ik hen haast ontfangen.
Charlotte, ik zal dit geld terstond in onze kist Weg sluiten: want indien een krediteur dit wist, Men quam ons op den hals.
En Klaar maak gy te swygen.
Neen, neen, daar zal door my geen mensch de lucht van krygen.
Ik wenschte, Klaar.
Dat nu die Heer hier weder was.
Maar, Juffrouw, wat koomt hier dit geld nu wel te pas; Ik maakte al swaarigheid: want zulke groote Heeren, Gelyk je weet, moet m’in het vryën braaf trakteeren.
Swyg stil, daar koomt hy weer, en schynt niet wel te vreên.
CHARLOTTE, KLAAR, LODEWYK.
Zyn ze achterhaald myn Heer?
’t Moeit my mejuffer, neen.
’k Heb alles aangewend: maar ach!
het is verlooren; Zy zyn te veer vooruit, en niet wel op te spooren.
De beste raad is dat men overal berigt By Juweliers laat doen, de dieven zullen, licht, De snoer, ten eersten, aan den een of d’aâr verkoopen.
En ik zal met ’er haast eens na de Lommerd loopen, En zien..... CHARLOTTE.
Swyg stil.
Myn Heer, ’t is maar een bagatel, Niet waardig dat ik my om zulken zaak onstel; De schrik was ’t allermeest.
Ik zal wel order geeven, Aan iemand van myn volk.
’t Diend in de K’rant geschreeven.
Ik ben myn Heer, voor zo veel moeiten, geobligeert.
Neen schoone Juffer: ’k hou my daar door zo geëert, Dat uw beveelen my voor wetten zullen strekken.
Uwe oogen, die myn hart tot zuiv’re liefde wekken, Door hunne aanlokligheid, zyn van zo’n groote kragt; Dat ik moet buigen voor de min, en haare magt.
’k Wil liever duizend doôn, voor u, o schoone!
sterven; Als ’t zoet genoegen, van me uw slaaf te noemen, derven.
Myn Heer, de vleyery is nu zo algemeen, Dat ’t dwaasheid weezen zoude, op u beleefde reên, My zelf te vleien, met die ydele gedachten, Dat ik iets schoons bezit: maar ’k kon niet anders wachten Van u; want ’k zie u aan voor eenen hoveling, Dien ’t vleien eigen is: myn schoonheid is gering.
Ik ben een hoveling, ’t is waar; maar zeer verscheiên, Van aardt als anderen: ik heb den walg van ’t vleiën En zyt verzekerd, dat al ’t geen ik zeg niet spruit Als uit een zuivre min.
Het liefelyk geluid, Uit uwen lieven mond, kan my zo zeer bekooren, Dat ik den hemel bid om dat altoos te hooren.
Myn Heer: het loopt te hoog, zoud ge in zo korten tyd Verlieven?
’k denk dat niet KLAAR.
,,’k Geloof ook dat ’t je spyt.
Ja Juffrouw, ’t kan wel zyn: ’k heb in de Astree geleezen, Dat ’t by de Herders ook altyd zo was voor deezen.
Lees maar Lyzanders en Kalistes* vryery, Of Bassa Ibrahim.
Of Milord Koerteny, Kleopatra, Kassandre, en duizend fraaije dingen; ’t Is ’t ouwe liedje dat de Dichters altyd zingen; Een boere meid, word ligt door hen een Koningin, Een herder Koning.
Wel steekt daar juist zo veel in?
Hoe menig Prins doen zy in boere kleren dwaalen, Om Filisjes, die hen ontvlugten, te achterhaalen; En dunkt je dit nu raar?
je leest het alle dag, CHARLOTTE.
o Malle Meid hou op.
’t Is zeeker waar.
Ik lach... LODEWYK.
Gy lacht, myn Schoone, en geeft my stof, helaas!
tot treuren.
Het is genoeg, myn Heer.
Ach, mogt my de eer gebeuren, Dat ik uw’ dienaar wierdt, en dat ik wedermin Van u verwachten mogt; ik zou, myn Engelin, Betoonen, dat myn staat haar schoonheid evenaarde.
Gy zyt my onbekendt.
Ik ben een Graaf, van waarde, En macht, in Poolen: doch in ’s Keizers hof gevoed, Eerst Heer, en nu een Slaaf, om dat ik u ontmoet, Een Slaaf, geketend in uw’ straffe minnebanden, Die zyn geluk, geheel gesteld heeft, in uw handen.
Heer Graaf.
Hoewel ik my niet ongevoelig ken: Weet echter, dat ik zo onnozel ook niet ben, Om niet te zien, dat wy te veel van staat verscheelen; En dat ’t u lust met myn eenvoudigheid te speelen; Ik ben een Juffer, wel van adel; maar myn goed, En rykdom, zyn gering, ten aanzien van myn bloed.
KLAAR.,,Dat liegt zy niet, die pry, zy heeft hem nu al binnen.
’k Moest volgens myne staat, een hoofsche Juffer minnen: Maar gy hebt my bekoord, door uw volmaakt gezicht; Waar voor het schoonste, die ik ooit gezien heb, swicht: CHARLOTTE.
De tyd vereischt, Heer Graaf, dees reden af te breeken.
’K hoop de eer te hebben, Schoone, om met u meer te spreeken; En zal, met u verlof, verzoeken aan Mevrouw Uw Moeder, dat ik u somtyds wat onderhouw.
Myn Heer.... LODEWYK.
Ik hoop dat zy daar niet zal tegen weezen.
Heer Graaf, ik bid.... LODEWYK.
uw weigring doet my vreezen!
Uw dienares myn Heer.
,,Heer Graaf kom jy maar, flus.
Gedoog, myn Engelin, dat ik uw’ handen kuss’.
ik hoor daar volk.
Ik ken ze, ’t zyn myn vrinden, En dienaars.
CHARLOTTE, KLAAR, LODEWYK, JANin een Edelmans gewaad, twe Lakkeien, een Kruier met een koffer op de Kruijwagen.
JAN. Dit ’s de straat nu zal ik het wel vinden.
hier is het, volg me met den gantschen trein.
maak plaats!
voor den Baron van Schraalenstein; En dat ben ik kanaille.
A ’t za!
hier moet ik weezen.
Vat aan, heer Krüier.
Ha, wat breekje?
je moogt vreezen, Daar ’s steene waar in.
Zo, de Koffer moet hier in.
Jan geeft geld aan den kruier, die weg kruid, terwyl Lodewyk de Juffer na de deur leid.
Daar is je geld.
LODEWYK, JAN, Drie Lakkyen.
Hoe ben je al bézig in de min?
Ik heb haar die ik in de Malibaan zag wand’len, Gevonden.
JAN. Laat ze zich een beetje maklyk handelen?
Ik ben niet hoopeloos: de zaak schynt wel te staan; ’k Zal ’t u verhaalen, laat ons in de Herberg gaan.
Men zal de rest van ’t goed, wel uit de Lommerd haalen, Wanneer je Broêr koomt; want die kan het wel betaalen.
Zwyg Klaartje, rep u wat.
Maak alles aan een kant.
Nu ben je eerst opgeschikt, Juffrouw; wel, uw Galand Verliefd nu dubbeld.
Zeg, hoe hangen myn’ Mansjetten?
Zo wel, en net, dat ik ze hou voor minnenetten.
Hoe staan myn Moesjes?
En hoe is myn koleur?
Bezonder fraaij.
Hoe ruikt myn adem?
Zoet van geur, Nâ muskus CHARLOTTE.
Neen: het is kasjoe dat wy gebruiken, KLAAR.
Goed; anders mogt de Graaf die lekk’re zuurkool ruiken, Die gy gegeeten hebt.
Niets Juffrouw CHARLOTTE.
Maar ben ik wel gehuld.