floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wat van het malle land, praat van 't gezonde vlees, Gevalt het, dat ik u daar een Autheur van des?
Robbert heeft gelyk.
laat ons van geen zwarigheid meer hand'len, 'k bid met my naar ons huis te wand'len, daar zal ik u onthalen op een fris glaasje wyn.
ELfde tooneel.
JAS, ROBBERT, FREDRIK, LODEWYk.
Daar me van eeten of drinken spreckt omoet ik ook zyn.
Myn Heer Fredrik, zo men het gerugt mag gelooven, gaat het geluk uw wenschen te booven.
Gy zult trouwen, zegt men aan de schoonste van de Stad, uit de handen van Heer Lodewyk, bekoomt gy deeze schat.
'k wensch u geluk, Heeren, deezen dag hoop ik u te verzellen, ik zal my als een getrouw dienaar tot alles instellen.
Valt er wat te schenken, of te smullen?
ik bid u, zeg ja, Robbert weet ook dat ik myn dingen byzonder versta.
Ja meer als wel.
myn Heer weet dat ook byzonder, t zal er niet op aan koomen, al loopt er naast my, nog een jakhals onder.
Volg ons, 'k wil niet zien op de vreugd van deezen dag, gy zult voor ditmaal deel vinden, aan 't geen ik vermag.
Kom, broeder, laat ons met gemak vast derwaarts treeden.
'k Wil nog een uurtje in uw onderhoud besteeden.
Hoe komt gy zo van pas?
Dat treft gy in de vlugt.
't is ons maar halve konst, wy nadren op de lugt.
Zy zyn ons al voor uit, 't is tyd om na te draven.
Jas Hoe zal ik nu myn hart voor zespaar dagen laven?
DERDE BEdryf.
Wat is nodig, vrouw, ik zeg, laat my gaan.
Wilt gy op geen ander plaats schoonmaken?
Zo laat het staan, als het m' al te lang duurd, begind het te verveelen.
Sie daar onze Paydruipneus begind wezer de vengramde te speelen.
Dat staat jou wel, nu lyk jy nog na een man.
Wel, ik wil jou Kantoor schoonmaaken, myn fatzoen hangt 'er an, dit is de laatstemaal, ik zal u niet meer om de sleutel vragen.
Wyslyk gedaan, dat meer doen zou my mishagen.
Morgen, als het gezeid is, gaat dan jou gang.
dit oogenblik, wagt ik te lang.
Jan. biyspel.
Angniet, angniet, die karonje heeft ook geen ooren!
Dit volk is altyd doof, behalven als zy de vretklok hooren.
Angniet, angniet, og!
Ik schreeuw my schier hees, Ligt heeft zy de maag vol wyn, en de mond vol vlees.
Kom, kom, na binnen, dat zel hier niet lukken, vind ik nog iets tusschen haar kiezen, ik zal het er uitrukken.
Nou Jonker, rootneus, haast zo verstandig als een Jutze Os, ik zal strak op jou Kantoor zyn, dat gaat 'er op los.
Dat is een staaltje!
wat zal ik daar eindlik mee maaken?
Men raakt er ligt an, hoe zal ik er af raaken?
Ik heb al wat in de voorbaat geweest, op myn Kantoor, t is daar al wat weg geschikt, ik was er bevreest voor.
Zou het wyf nog wel zo stout zyn om een Smit te zenden?
Ja, ja, zy heeft een kop, die niet om is te wenden.
Ik moet wat vertoeven, om het eind daar van te zien.
Zie daar, dat ligt nimmer gebeurd is, zal nu geschien.
Daar komt Angniet, ik moet het haar eens vraagen.
ANGNIEt en laurens.
Ik moet na de Smit, dit zal byster opdaagen!
Myn goede meester, ik beklaag u wel duizendmaal, Wel, geen mensch zal dit gelooven, als ik het verhaal.
Waar wilt gy na toe, dogter?
heeft u de vrouw uitgezonden?
Ja, na zy deezen dag, als een hond der honden My geplaagt heeft, ben ik nog met een boodschap vereerd.
Met wat boodschap?
Niet als na de Smit, die zy begeerd, Om met drie haasten uw Kantoor op te steeken, en kom ik niet vaardig weërom, wil zy daar met geweld in breeken.
Dogt ik het niet?
Wel zy heeft het geschikt voor, wel, ik beken, myn vrouw bemind een schoon Kantoor.
Hoor, dogter, gaa na de Smit, en laat hem strak koomen, maak dat het werk langzaam word opgenoomen.
Laat hy hem houden, als deed hy volkoomen zyn best, En klagen, als of iemand het nest van zyn sleutels heeft bedurven, of verhangen, Hier toe zal ik u voor eerst een stuk geld langen.
Verkwist hy een uur of twee, daar is niet aan verbeurt, laat hy zagtzinnig spreeken, dat hy de vrouw niet versteurd.
Gy verstaat my.
Loop vliegend een Smit haalen, als ik weêr t'huis kom zal ik hem rykelyk betaalen.
Ik versta jou, ik zal jou dat bakken trots een Heldin.
Daar is ook een fooytje voor jou.
Dat is na myn zin, De rest, laat die my zonder eenige kommer bevoolen.
Wel, de meiden, dat zommige als de jongens de schoolen Doorliepen, en haar oeffende in het Latyn, Daar zouden al kloeke geesten onder zyn.
dat het myn wyf verstond, zy zou teegens een Professoor reedeeren.
Ik weet niet of 'er wel een teegen zou willen disputeeren.
Maar, my dunkt, dat ik om wisjes wasjes het noodige oversla.
Ommers word het tyd, dat ik na de vrind Anzelmus ga. Maar of het weezen wil, komt hy herwaarts treeden.
De tyd is kort, wy moetenze nu aan geen leuren besteeden.
ANZELMUS en laurens.
Nu zit ik u hier, dat doet my vermaak, anzelmus.
Het gerugt verteld my een onverwagte zaak.
Men zegt, dat uw vertrouwde Dogter, een ryk Jongman zal trouwen.
Ik droom.
Ik weet niet, of ik dit voor waarheid moet houwen, 't Zou aan de Zoon van den ryken Zimon zyn, En die aan een Dogter, die men arm agt!
dat laat weinig schyn.
Ik heb het ook verstaan, en ik zogt u te spreeken, Dat het waarheid kan zyn, is my ten deelen gebleeken.
Maar, haar Broeder heeft my gebeeden om wat huwlyks goed, nu weet ik nauwlyks hoe men zig daar in dragen moet.
Zal ik het de Dogter als van haar eigen geeven, Of als van het myne?
ik zou daar gaarne met oordeel in leeven.
Zeg my, op welke voet, ik dit best haar bestel?
Als het haare, dat schynt onmooglyk, en als het uwe, dat klinkt niet wel.
Als het haare, daar over zou de Broeder veel snufsen en vragen.
En u in diergelyk geval, om gelyke zom plagen.
Als het uwe, dat gaat wat te ver voor een vriend, De lasteraars zouden uitstrooyen, of zy t aan u had verdiend.
In zomma, voorzigtigheid is in alles van nooden.
Dat is waar, die word ons in alle dingen gebooden.
Op welke wys zullen wy dit dan doen?
Hoor, om de dogters fatzoen, zoude ik liever een klein leugentje om beste wil verzinnen.
't is beeter met een gezonde leugen, als een kranke waarheid te beginnen.
Ik zou liever uitstrooyen, dat de Vader van de bruid, U eenig geld geremitteerd had, dat beeter luid, om, of de dogter met uw zin in t huwlyk kwam te treeden, Dat gy haar dan met een eerlyke Bruidschat uit zou besteeden.
Dit kont gy dan voltrekken uit de begrave schat, Dat u dan genoeg dunkt, beschik haar dat.
Die raad is de beste, die immer is gevonden.
Het is buiten opspraak, dat het de Vader my heeft gezonden.
Ook heb ik ook al een wonderlyk postuur van een wyf, men kan niet t'omzigtig weezen, in zyn bedryf.
Laat ons de vriend Zimon eens gaan begroeten, En bestellen tot dit werk gezonde handen en voeten, en, op dat wy verzeekerd zyn, en niets onderneemen op een lossi grond, wil ik de waarheid van alles verneemen uit zyn eige mond.
Anzelmns.
Dat gevalt my, ik zal u derwaarts verzellen, en u het noodige voor alles helpen bestellen.
Daar nadert uw meid, naar het lykt met een grove vent.
Waarom, dat is my, tot myn leetweezen bekend.
RUT, ANGNIET, laurens, anselmus.
Waar is het huis, meisje?
dat werk zal ik jou klaren.
Waar geld te verdienen is, moet me de kunst niet spaaren.
Duurd het wat lang, zo maak dat 'er een glas wyn by staat, als ik geen dorst ly, weet ik tot alle dingen raat.
Angnier.
Na 't lykt, baas, heb j' al een roes gedronken.
Ik doe myn dingen nooit beeter, als half beschonken.
'k zal de vrouw onderwyl wat vertellen, bezorg maar wyn.
So daar geen wyn is, zal 'er water zyn.
Ommers dat nat kunt gy ook niet missen.
Hoor, meisje, als ik wyn heb, dan heb ik genoeg voor de vissen.
Die smit behaagt my, dat lykt een borst met verstand, t lykt een Carteziaan, hy weet van de trant.
Hoor, baas, myn vrouw zal u wel een glas wyn geeven, voor de rest weetje, hoe je met haar moet leeven.
Genoeg, de meid heeft my daar van gezegt, Ik zal maaken, dat de vrouw na haar staat word beregt.
En ik zal u rykelyk beloonen.
De meid heeft my al een staaltje beginnen te toonen.
Kom, dogter, weys my het huis, en ga voor, ik zal de vrouw genoeg vertellen van haar Kantoor.
Nu volg, in dit huis moet je weezen.
Nu, heerschop, haast u ook wat, voor my wilt niet vreezen.
En zegt voor een spreekwoord, dat is een koddige Smit, maar my dunkt dat 'er hier ook een in zit.
Om hier niet langer, om iets van meer belang, te draalen, zal.
45 zal ik u dat van de Smit langs de weg verhaalen.
Ik hoor iemand, gaan wy daar ons de vrindschap begeerd.
Gy schynt my in die konst tot in de grond volleerd.
RUDOLPHUS alleen.
Rudolphus.
Neptuun, schoon veele zyn geweld en plagen vreezen, kost niemand gunstiger, als my, op stroomen weezen.
Ik heb den Oceaan gekruist, en doorgesneën, en overal ontmoet geruste en stille Zeen.
Daar and're zyn vergaan, in diepe onmeetbre gronden, Daar heb ik myn behoud, en myn geluk gevonden.
't Geluk zy dank, dat my voorspoedig heeft verzeld, En eindlyk heeft gered uit 't barze peekelveld.
Na twee Jaar, dat ik hier myn afscheid heb genoomen, zyn wy gezond weer in het Vaderland gekoomen.
Nu lust my niets, als 't heil en welstand van myn zaad, ik hoop het alles daar omtrent nog wel mee staat.
Heer Laurens zal daar ook niets hebben aan vergeeten, ik heb die man altyd gekend, en vroom versleeten 't zal tyd zyn dat ik my aan 't huisgezin vertoon.
Is dat niet de dienaar van myn Zoon?
Hy is t, laat ons van ver zyn handeling beschouwen, Ligt zal my dit de stand, van huis, en hof, ontvouwen.
ROBBERT en RUDOLPHUS.
Zy 'er onnoozelder gek, als myn Heer, die meer nart, Zo Laag my de kop af met een vosse start.
Hy wil mal en dol van zyn landhof zyn ontslagen, En ze aan Laurens voor een treuzeneus opdraagen.
Dat zal gaan, dan heeft hy geen nood, zyn troost is Oostindien, of een sleepende dood.
Zyn bedryf is nog wel een hout rytuig waardig, daar is niet slimmer, als kaal en hoovaardig.
Op een goet Zeepaard leeren de bloeds nog de toom, Die dom te land is, word vaak wys op de stroom.
Wat zullen wy haast schoone peeren plukken!
Te water kan het my ook nog lukken, Of te land, is het nog wel zo goed, als ter zee.
Laat zien, waar heen, best na Braband, of Guinée?
Ik zal my tot onturieren begeeven.
'k heb het hart van een Zoldaat, het begind al te beeven.
Nog veertien daagen smarotzen, dan draat ik heen.
Deeze bruidlofts tyd, denk ik nog vroolyk te besteen.
Rudelphus.
't is of hem de woorden uit de bek vliegen, dit leit we 'er toe, om iemand te bedriegen.
Na die tyd, weet ik, dat my de wellust verlaat.
Het ampt geeft niet veel aan Matroos, of zoldaat.
Deeze ecuw is bedroeft, dat zal ik tot myn schande weeten, k Heb de tyd met myn Heer wat morzig versleeten.
Voor deezen was men zuinig, naarstig, en vroed, En nou verkwist ieder om stryd zyn goed.
De droes wil hem nu als een heilig vertoonen, hy speeld voor fyn, uit Robbert zyn koonen.
De wetten, daar een kind meer aan is verpligt, Worden geschonden, en men berooft haar t gezigt.
Na de heedensdaagze trant is geen ondaad verbooden, men spot met alles, en men lagt met de Gooden.
Men hoord niet als schelden te land, en vlocken ter Zee.
Die nu na vroom lykt, die mag niet meê.
Waar of dit de lodder van daan mag haalen!
't is veel, moet myn Zoon dit verstand nog betaalen.
Verkwisting, hoovaardy, en bedrog gaat zyn gang, en een schelm bekomt voor een eerlyk man de rang.
Hoe konnen de dingen verkeeren.
Was Robbert geen gebooren guit, hy kost nog leeren.
Robbert Dit volkje, doet ook weezer niemant goed, als die, neffens haar, snoode dingen doet.
Dat is een Moralist.
wie dorst het gelooven!
Die nu wil groot zyn, moet bedriegen of rooven, Gelyk als my zelf dat is gebeurd.
Ik heb een lob uit myn hart gescheurd, Daar ik een vrind voor dagt te koopen, en 't is op een vyand uitgeloopen.
Ik leer nu eerst regt hoe dat 't 'er gaat, nu ik die weer eis, word de vent kwaat.
Die iemand tot zyn vriend wil behouwen, moet nooit meer eischen, of hem ooit iets betrouwen.
Bedenk eens, hoe het een goed mensch spyt, myn kostelyke lob, en myn vrind ben ik kwyt.
al klaag ik wat lang, laat het niemant verdrieten.
Is 'er ook iemand, die my een lob wil verschieten?
Je hebt dog meedoogen, met een armen bloed, Ik zal ze ook behouwen, met een dankbaar gemoed.
Hy zal ze behouwen, schoone beloften.
Met een dankbaar gemoed, in het hooft van de schoften!
't lot handeld de vroomen dwars, en verkeerd, Ik bie my zelfs aan, schoon my niemand begeerd.
In teegendeel, dorst ik myn half kapitaal iemand leenen, en vraag ik iet weer, dan is het brui heenen.
Een eerlyk man, als ik, daar wil niemand aan.
't is hier voor den dooven gezongen, ik mag troostloos weer na myn Heer gaan.
Een oogenblik halte, vryer, ik vind smaak in jou klagten.
Wie zeid daar van een lob?
ik zal nog wel een uur wagten.
Ja een strop, is jou noodig van doen.
Ik heb er wyzer op zien hangen, en van grooter fatzoen.
Robbert, Robbert, waar staat dien uil na te gaapen?
Hy lykt te droomen, ligt heeft hy deze nagt niet geslapen.
Robbert, Robbert, dat is een stem, die ik ken, zo zy dat niet van myn ouden Heer is, geloof ik niet dat ik Robbert ben.
Rudosph.
Wel, hy is niet doof.
Hy lykt nog in 't bezit van zyn ooren, Ik dagt, dat me wel eens zo ver zien kost, als hooren.
myn hart is vol schroom, Ik hoor, en ik zie.
is dit myn Heer niet?
dit lykt wel een droom!
De jakhals lykt van de nagtmerry bezeeten, Of ik zyn Heer ben, dat lykt dit loshooft vergeeten.
Het is al te waar, ik twyffel niet meer.
Zyt wel gekomen, myn opregten en vromen ouden Heer.
Hoe kan het zyn, dat dit nog niemand heeft vernomen?
Ter goeder uur, zyt gy voor ons van de reis gekomen.
Hoe staat het met myn zoon, en dogter op deez' stond?
Wel, gelyk 'er veel hedendaags, kaal, en gezond.
Hoe kaal, en gezond!
Dat gezond, en kaal, moet gy my beter uitleggen.
Uw dogter is gezond, dat is een groote schat, Uw zoon is het hair uitgevallen, en dat kaalt zo wat, daar is u veel van beide haar toestand te verhaalen, Dat uw Zoon verlooren heeft, zal uw Dogter weer betaalen.
Zy heeft aangewonnen, en uw zoon is er uit, met een woord, uw zoon is puur naakt, en uw dogter is de bruid.
Dit is slechts een begin van jou ouwe malle streken.
Kunt.
Gy dan noit drie gezonde woorden spreken!
Zeg my eens ter deeg, wat dit raadzel beduid?
Myn zoon is naakt, en myn dogter is de bruid.
Dat is zo, maar 't wort tyd om myn dingen te bestellen, Ik zal uw zoon haalen, die ik de rest zal vertellen, Voor een begin, agt ik dit voor eerst zo genoeg, Goede tyding komt nooit maar kwaade, altyd te vroeg.
Wagt maar een oogenblik, ik zal hier strak met uw zoon weezen, Wat uw dogter belangt, die is in een staat, daar gy niet voor hoeft te vreezen.
Tot strak toe, patroon, verschoon my dezemaal, Voor de rest is het myn pligt, dat ik uw zoon haal.
T' loopt myn huis voorby, waar zal dit heenen?
Wat of hy met dat naakt van myne Zoon zal meenen?
Myn dogter is de Bruid, dat word niet gelaakt, maar wat wil dit zeggen, jou jongen is naakt?
Zou dit wel op het kaal zien, daar hy eerst van melden?
Ligt wandeld hy al meë voor een hooft van de berooide Helden.
Doen ik van huis ging, was de vryer zuinig en sneeg, Waar door hy het bewind over myn handel verkreeg.
Ligt is dit vrye spoor, hem tot zyn verderf gegeeven, men weet niet als te veel, hoe de heedendaagze Jonkers leeven.
Ik ga liever eens zelfs na huis, en verneem het aan myn gezin, is myn Zoon niet in huis?
ten minste myn Dogter is er in.
Aan d'eene zyde voel ik my fris, en aan de andre my knellen, Ik wil de waarheid weeten.
Dat is al tamelyk bellen, ik verlang na het geen dat hier in myn afweezen is geschiet, 't zal wel zyn, hoor ik zo veel blydschap, als verdriet.
ELfDF tooneel.
ANGNIET, RUDOLPHUS, CORNELIA van binnen.
CT. jurgen, kaerel, wat port u zo beestig te schellen?
Hoe moogt gy onze zwakke Juffrou, die reets vergramt is, nog meer ontstellen?
Wat voert u zo onbeschaamt aan onze deur?
Spreek beleeft, meisje, ik ben jou Sinjeur.
Is myn dogter ziek, wanneer is zy dat geworden?
Gy zyt myn Sinjeur, jy gryze malle jorden!
Dit is een schalk, die vent leit het aan op bedrog.
Ik was meester van dit huis, en ik ben het nog, maar wanneer dat gy daar in zyt gedreeven, Dat weet ik niet, maar dat wel, dat gy daar nutter waart uit gebleeven.
Uitgebleeven, zeg je, ik win hier met eeren myn kost, Ik heb er drie maanden in geweest, 'k wou dat ik 'er uit was verlost, Van het begin heeft het my dit pesthuis verdrooten.
Wel, wat mag deeze tandlooze gryn uit zyn kuwen stooten?
't is hier van 't mal, dit bruyen duurt te lang, dit vrouwmensch zingt met onze Robbert een zang.
Roep myn Dogter, laat ze te voorschyn koomen.
Myn meester heeft geen dogter, als die hy van een ander heeft over genoomen, gaa heen menscheplager, gy zoekt hier verkeert, hier is niet te halen, gy zult niet vinden, dat gy begeert.
Ik word dol, den Heer van dit huis, is hy niet na verre landen?
Neen kaerel, zoek jou verloore tanden.
Weg, van onze deur, gy zyt een ouwe gek, jy stinkt uit jou aassem, k ben vies van jou bek.
Een woord nog, meisje, ik vertel jou geen leuren, Laat my binnen, ik zoek niemant niet te versteuren, Ik verzoek maar een woord met myn dogter, of zoon.
Brui hier van daan, of wagt een lap voor jou koon.
Uw meester, word die geen rudolph, of lodewyk geheeten?
Geen van beide, jy bent mal, jou huis, en jou naam is jou vergeeten.
Cornolia van binnen.
Angniet, sloery, wat maakt gy zo lang om laag?
Vrouw, hier is uw huisheer, die had zyn huur graag.
Cornel.
Wat huisheer?
ik ben hier genoeg gebruid, laat de nar loopen, angniet.
Zie daar, vrintje, dat is toe, en ik doe niet meer oopen.
TWAALfde tooneel.
Het zyn poetzen, wie heeft het zyn daagen gehoord!
Robbert loopt heen, en de meid bruit voort Deeze onbeleeftheid moet ik stuiten.
Hoe, myn eige deur, my voor de neus te fluiten!
Dat is niet te verdraagen, ik wil daar in.
Waar zal het eind zyn van deeze dooling, is dit het begin?
Kom, vliegend weer na de deur, daar moet ander volk na vooren.
Dat kloppen en bellen, zal men ook wel hooren.
Men onthaalt een eerlyk man op die wys niet in zyn eige goet.
Het lykt dat 'er nog niemand open doet.
Nog eenmaal.
die meid is het in 't hooft geslagen, Kom ik in huis, zal het byster opdagen, die karonje zal ruimen, dat Swyn moet voort Daar komt iemand na vooren, men heeft my gehoord.
D'ETIENDE TOONEEL.
CORNELIA, UDOLPHUS.
Wel, beedelaar, wat maakt u zo stout onze deur te plagen?
Vermooft gy niet dat me zulk schurft kan weg jaagen?
Komt, blyspel.
Komt hier een diender, zo denk dat het u geld, de galg staat er op, gy pleegt aan een eerlyk mans deur geweld.
Wel, buurvrouw Cornelia, hoe kom ik u hier te vinden?
Ontstel u niet, ik, en uw man, zyn ommers vrinden.
Gy, en myn man, wat een onbeschaamde vent gy zyt van my, nog myn man, oit gekend.
Uw vrind rudolphus, die nu al tweejaar buiten'slands heeft versleeten, De naam, en zyn vrindschap, is die u zo vergeeten!
Hoe komt gy in myn huis, met zulk een onbeschaamde pry?
Wat uw naam is, laat ik daar, maar dit huis hoort my.
Wat raakt u myn volk?
Ik regeer myn eigen, Van dit uw huis, en myn meiden zult gy zweigen.
Wel buurvrouw, ik ben het zelf, gelyk gy hoort en ziet.
Al waart gy rudolphus, dat raakt my niet, Gaa na uw wooning, en laat my met vreeden, Ik kan myn tyd wel beeter besteeden, Myn man is uit, en ik heb booven een Smit, en een lomp, gy zyt my lastig, en die jakhals is plomp, hy heeft al een uur doende geweest, om een slot op te steeken, En nog komt gy my het hooft met wat prullen breeken, als myn man 't nu is is, komt flus eens weezer Kaerel, ik heb voor u geduld, nog gehoor meer.
RUT, CORNELIA, ANGNIET, UDOLPHUS.
Wel, juffrouw, ik heb met dit slot lang moeten martlen, Ik heb myn gereetschap bedurven, de dirkers zyn vol kartlen, Zeldrement, om geen ryxdaalder wou ik er zo weer an, Ik heb hier byna meer gedaan als ik kan, Onder zo veel arbeid heb ik maar een glas wyn gekreegen, Had het langer geduurd, ik was er by neer gezeegen, Zo een uur over een boek!
myn tyd valt my duur, driemaal 's daags moet ik eeten, en ik zit op een zwaare huur.
Geef nu rykelyk, een kleintje kan jou niet raaken, Heeft het wat lang geduurd, daar na zal ik het korter maaken, ik verlang na een dronk, het zweet breckt my uit, koop u leeven geen slot meer, dat zo vast sluit.
't is ommers, denk ik, na zo veel talmen, open.
Daar mankeert nog een knipje, ik zal eens na huis loopen.
Maar eerst geld, ik heb zulk een dorst als een hond, Ik zal hier opstaande voet weder zyn, terstond.
Vleegel, dagdief, het Kantoor is nog niet ontslooten!
myn drank is te goed, die deeze broddelaar heeft genooten, ik jou nog geld geeven, ô my!
Waar wil dit heen!
Een schielyke flaute verspreit zig door al myn leeven.
Angniet houd my vast, ik zal daar heen rollen.
Rut, houd onze juffer een hand voor het hooft, op dat 'er de zinnen niet uit hollen.
Jou zwarte roeteezel, hoe vuil is hy besmeert!
Waar of deeze blaasbalk zo veel snaps heeft geleerd?
Daar is meer als een uur verstreeken, en nog heeft deze gauwert geen een slot op konnen steeken.
Juffrou, gy spaart de waarheid, uw tong heeft abuis, het is konstwerk, t is een slot, met een kruis.
Gy zyt een zot in myn huis, loop gek, ik wil hier geen praat meer, Weg van de deur, eer ik jou van de straat scheer.
Eerst geld, juffrouw, voor myn kostlyke tyd.
Angniet, og!
Hoe raak ik dit monster kwyt?
Geef hem een daalder vrouw, en laat de vent loopen.
Een daalder, 'k wou hem liever zyn kost in 't rasphuis koopen.
Vrouwmens wat schortje, hou jy 't ook met de Smit?
Juffrou, jou mond word zo moe, 't word tyd dat je wat zit, laat ik van binnen een stoel gaan haalen.
Jou regte modde van gompen, uitschot van geheel westphalen, ik besterf van gramschap, og!
welke beestigherd!
Hoe kom ik aan zo een schurfde Smit, en een vuile meid?
Wat zegje van schurft, juffrou?
dat is plomp geloogen.
Angriet.
Ik vuil, juffrou, gy ziet voorwaar niet helder uit uw oogen.
't is niet langer te verdraagen, ik zyg ter neer.
Help my wat onderstutten, zy valt waarlyk om veer.
Dat is een comedie, wel hoe konnen zy 't zo verzinnen!
Onze juffrou kreigt de stuipen, helpt ze my binnen.
Rur.
Dit euvel, beurt het wel meer, aan deeze moër?
Om het scheef zetten van een stoel, kan zy zwemmen op de vloer.
edt by Googie Blyspel.
Ik kan deeze kwaatkop wel alleen binnen draagen.
Als men 't wel inziet, wat hebben de booze wyven niet vieze vlagen!
Ik wist niet dat myn goede vriend zo ryklyk was bedeeld.
Maar, wat raakt my een ander zyn rol, daar me de myne zo misselyk speeld?
Dit is myn huis niet meer, en myn perzoon is vergeeten.
Wel of dit dan niemand in onze buurt zal weeten?
Ik mag daar naast eens kloppen, en zien te verstaan, Wat er in myn afzyn is omgegaan.
Maar of het weezen wil, daar zien ik het hooft van myn vrinden.
't sal my benieuwen, in wat staat ik deeze zal vinden.
LAURENS, ZIMON, FREDRIK, ANZELMUS, RUDOLPHUS, JAS.
Ayn Heer, en waarde vrind, wy zien u weederom.
Myn Heer, met uw verlof, ik heet u wellekom.
Myn Heer, wy zyn verblyd, van u te zien behouwen.
Ter goeder uur, wy u in deeze Stad beschouwen.
'k blyf dankbaar aan de gonst, van ieders compliment, Maar anders tot dees stond, was ik hier niet bekent.
'k heb Robbert nog ter nood my kenbaar konnen maaken, maar by uw huisvrouw, kost ik in geen kennis raaken.
Dit was haar eigen huis, en wat ik zong of niet, zy zong haar oude zang, al weer het zelve liet, ten laaste tot een Smit daar wat kwam tusschen braaken, hoe t is of niet, ik ben onkundig van myn zaaken.
'k beken, de schielykheid lykt vreemd in dit geval, dit zal haast overgaan, als ik 't u melden zal.
De Zoon, die gy t bewind uw s zaaken had gelaaten, door zyn kwaad beleid, het eind haast van uw staaten, dit huis, waar voor hy, hoe t ook viel, een Koopman zogt, heb ik op uw verzoek, van hem met list gekogt.
Gy weet, waarom ik dit, zo vreemd heb onderwonden.
't gerugt dat had ten deel myn goede naam geschonden, 'k zal 't morgen ruimen, dat gy 't uwe weeder vind, al wat ik heb gedaan, was in uw dienst, myn vrind.
O Edelmoedig man!
een voorbeeld aan getrouwen, 'k Moet als een wonder u voor myn geluk beschouwen.
Al heeft myn losse Zoon, zyn midlen niet gespaard, Door uw voorzigtigheid, is nog het best bewaard.
't Geluk zy dank, 'k heb op de reis zo veel gewonnen, dat wy de kwisting van myn Zoon herstellen konnen.
Myn dogter, hoe is 't met die teere en lieve spruit?
Die bid ik voor myn Zoon, met uw verlof, tot Bruid.
Hoe, Zimon, voor uw Zoon, een jongman ryk van haven?
Myn wellust is alleen in deeze maagt begraaven, 'k bid dat uw gunst my niet van deeze schat berooft.
Zo hy uw Dogter kreigt, z' is hem niet arm verlooft.
Van deeze schatten, die gy ons hebt aan geweezen, heb ik iets toegestaan.
Uw wysheid zy gepreezen, rudolph.
Hoe veel dog, zo by my t verbond wierd aangegaan?
Tien duizend guldens heb ik daar voor toegestaan.
't Gevalt my.