floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Mæer Fop wats dat eseyt?
seltje ien Vrijster belesen Mit ien Pater-noster?
dat en kan immers niet wesen Fop      Hebt gien vries: Hier-Oom beleest Hintje-Pick wel altijt: Sou ick dan gien Meyt belesen?
dat wæer te groote spijt.
Elemælement!
ick zweer by duysent duyckeren; By wæeter, by æerd’, by locht, by vyer, dat icker sel besuyckeren, Lamb.
’t Is mæer ien weet ien Vrijster te bekoren tot sen Bruyt, Fop      Dat sey den Kinckel oock en blies de keers met sen neers uyt.
Vuyl-beck, deugeniet, is dat voor men moeyt en lieren, Fop      En tiert soo bijster niet: ick heb den bruy van tieren, ’k Ben veur ien ierlijck Man by alle Luy bekent.
Jou ierloose vuylick, dat jou den Blixem schent!
Fop      En mæecktje soo quæet niet je mochter ien pleuris van krijge.
Loop Schelm, of ick lier jou met jen Væer de spot drijve.
Fop binnen.
BRenght dan Key’ren op: brenght Bræet-verckens op, Soo heb je alle seeven weecken gelt.
Is dat men Seun Fop, Die ick soo lief heb?
mach ick niet wel men sinnen ontstelle, En men selven dagh en nacht mit sen liefde quelle?
Jæ wel ick bedrouf me tot men ziel: En lijcke-wel mot hy men Seun blijve al wast noch soo grooten fiel.
Sel je hem slæen, of jou goetheyt van hem wende?
Wat selt worre?
snijtje in jou neus je selt jou æensicht schende.
Ick zweer had ick hem hier dat ick hen mit ien stock sou vrijve.
Fop spreeckt door de venster.
Fop      Ik zweer jou by men preutelinge, ick selder wel van dæen blijve,* Lamb.
Deugeniet, schuffel-bout, komter uyt helle-droes.
Fop      Dat je men Væer niet en wæer ick sey ien scheet in jou warm-moes.
Fop hæelt de venster toe.
Wæer wil dit heen?
hy sel me noch uytsinnigh mæecke, De sinnen zijn men over-heer: ic sel noch in het Dol-huys ræecke Maart.
Men lieve Lambert Clæessen vergeeft hem dese fout!
Nien Mæertje niet alsoo dien schurf is te stout.
Men lieve Lambert Clæessen læet ons hem perdonneere!
As ghy het soo verstaat, ick mot het wel ten beste keere.
Lambert ende Maartje binnen.
Griet uyt.
’k HEb men leven gien onbeschofter biest esien as Fop, Wie het sen dægen ehoort?
dien verbranxten dick-kop Mient dat ick allien hoor op hem te passen, en te præeten: Hy is soo jęlours as ick męer ien weynigh ien ęer in læete, Dat het wonder is.
’t Is wæer ick worre van veul bemint: Even om de węerheyt te kallen, ’k heb hem mier as de rest esint, En dat hy hem wat jeughdigh, of giestigh wou toe-mæecke, Ick sou mier en mier, ja hiel en gęer, in sen liefd’ allien blæecke: Mæer nou, hy is soo bot, soo plomp, hy kan niet ien beet, Mit dat hy gister by me quam voelde hy ten iersten nę men schortelkleet.
Wie hoord’ oyt sulcks ien gril?
is dat om Vrijsters te behægen?
Nien wis niet; men mot sich voor ierst al ierlijck drægen, Het veynsen is goe salf, ontrent ien teer Lam: Piam piano mot me gęen, as Harman in de klieren quam.
In die elegentheyt mot ick Jæep prijse hy is prijsens weerdigh: Hoor ien reys, hoe hy ierst by me quam, hoe eerdigh Hy me wist te believen sonder ienigh karél: Wat houft het oock eseyt veule Vrijsters weetent wel.
’k Mach je lijcke wel soo nieuw-gierigh niet læeten; Ey lieve hoor!
hoe Jæep ierst by me quam uyt præeten: Ick hoorde een Vryers klop, ick vloegh nę veur en sloet de deur op, Dæer vond’ ick Jæep demoedigh smiecke: met sen bloete kop Begon hy op sen Hofs tegens me te courtoiseeren: Men Grietje den grooten branct doet me tot jou keeren; Siet hier jou slæef, jou dienæer die sen eelste bloet Voor jou wil storten: was dat niet ien bręve Vryers groet?
Hy kon hierlijcke hæeghse tarmen en complimenten mæecke Men liefste ’k en ben niet weerdigh, de schaduw’ van den Boom te ræecken Dæer het Honigh-Bietje onder het ezweeft, Die het Was egeven heeft, Dæer de dræetjes van jou schoen mee zijn bestreecke: Sou men mit sulcke woorden niet ien stienen hart doen breecke?
Ick en ben niet weert dat je me te kussen gont, De vlo, die eseten het op jou minste slaves hont.
En duysent dingen mier die ’k nou niet en kan versinnen: Mæer hou!
dæer komen mee noch ienige van sen tarmen te binnen: Jou klier-scheuer, jou dweyl jou vloer krisp, Jou besem-stock, jou vuylens-back, jou neers wisp.
Ick dacht ick mot mit men presenti sen branct wat verkoele, Hy begon men handen soo wat te fommelen en men pols te voelen, Ien dagh of thien dæer an hy klopt me onder de kin: Dat kon noch gæen, dacht ick, want dæer en was gien prickel in: Ien korte wijl dæer na het hy mit ien soen of ses sen hangt in men boesem esteecke: Niet ien beet, dacht ick, ’k en selder niet af in stucken breecke, Op ’t læetst begint hy me te kittelen, soo, dat ick m’ achter over stiet.
En wat ’er voorts ebeurde, en sey ick al men leven niet.
Dat is den rechten Iteliæensen Balsem om Vrijsters te enesen, Mæer Fop die is soo bot, al was hy van ien West-valinck eworpe hy kon niet botter wese.
Sel men ten iersten soo stout æenræecke de Meysjes schoot; En plots dæer in vallen as ien Eent in ien water-sloot?
O nien?
se motten jou ierst lief krijge dan sellen s’ het lye, En dat gh’ het hæer al sey se souwener mit lijf en ziel veur strye, Mæer ’t is Pluto selfs bekent hoe dat ien batavier, Noch drommel, noch doot, noch hel, en vreesde, noch water, noch vyer, As hy Clæesje, Blæertje, Dircktje, Mæetje en Trijntje, ’t Patrijs nætuyr æen-toogh onder schijn van Cosijntje, Die Leeuwerck songh soo schoon, dat het Wijf hæer Man Met hoorens kæperde: Ja ’t is wæer, ick weet ’er van.
Lambert ende Maartje uyt.
Dæer komt Fops Væer en Moer ick selm’ hiel spijtigh houwen, Maart.
Goejen dagh Grietje, wel Kinct hebje noch gien lust te Trouwen Griet  Trouwen, ô nien den onbevleckten Mæeghden glans, stame best an, Męer as ick mocht goe dagen hebbe mit ien treftigh en eliert Man, Ick liet me noch bewille-keure: ick ben as je weet van gien ienen, En ’t is ongeręen sen jeught te verslijten mit suchten en wienen: Męer alle Węer en is niet ganckbæer noch alle lacchen vreught, Dęerom wacht ick noch wel ien wijl, ’k heb noch men iersten jeught.
Te trouwen is den besten ręet, ick hou niet van jou kallen, Ien Bloem niet by tijdts epluckt siet me verdorven en van sen steel vallen: Ick loof wel Grietje dat je weet węerom dat ick hier kom, Griet    Gans niet, Męertje, hoe kan ick weten de reden węerom?
Onse Fop het je soo termentigh lief: hy wilt met jou sen leven verslijte Griet    Fop?
Nien Męertje jou Fop en sel men stal niet beschijte: Pręet dęer niet af dat en sel sen dagen niet eschien; Dęer zijn mier Meystjes: hy mach Lijsjen liefde bien.
Hy hetter gien sinnelijckheyt toe, se lęeter van yeder foolen, Griet    Dat is niet ien beet hy sel te minder doolen.
Męer Griet wats dat eseyt dient dat met ien ewęeght, Die effen soo veul ier het as ien Peert in sen vuyst dręeght?
Men Seun, Kinct, wil ien by-slęep van ien sedigh en deughdigh leven As jy bent: en węerom oock niet het Ja-woort egeven?
Gh’ hebt gien Vęertje of Moertje dęerom dat ghy’ het liet.
Griet    Nien Lambert men beslęet soo gien Peert al loopende niet.
Ick mot nęer de Merckt gęen, ’k en mach niet langer touve.
Spreeckt toch ien troostigh woort of ge selt sen ziel bedrouve: Hy wordt soo blieck en soo mager, hy elijckt wel ien ęer mens, Wat sel ick hem segge?
Griet    Dat ’k hem gemorge wens.
Griet binnen.
MÆer Lambert!
Męer Męertje!
Ick vrees dat sen gevry niet-mit-al sel baten.
’k Wil datse mitter bey veur d’hel op ien rat saten; Door dien men Ouderdom soo equelt en etormenteert wort.
Je motter nou mee deur Vęer ten bęet niet dat je knort.
Kom lęet ons t’samen heen gęen, we sellen ręet bekomen By d’ien of d’ęere vruntschap, veur ien klien geruys te schromen En is gien Mans bedrijf; kom gęeuwe Vęer jęeght droufheyt uyt, Lamb.
Hoe wordt oock menigh Man hier van sen Wijf ebruyt.
Lambert en Maartje binnen.
Jaap uyt.
DAt gęet ’er mit ien na toe: O Grietje dat je wist hoe ick jo beminde, G’en soutme so langh niet tormenteeren, męer jou in liefde late vinde Ontrent men brandigh gedarmte: ô bloet as ick slechts peyns an datter is ebeurt!
Soo jæegh ick alle droufheyt wegh dæerom ick heb etreurt: Wat ist ien bræve, grijse, græewe, Tas; van ’t hiele langt de beste, Sy is soo poeseligh en soo drolligh: mæer hou, ’k zwijgh jou de reste.
Ien sæeck spijt me, sy is soo machteloos opper estel, Mit icker læetst mæer æenræeckte vielse van achter op ien voet-schabel Dæer verhæeldese ien History die hiel seecker was en wis, Datter ien groote keur onder Pæpe ende Geuse Meystjes is.
Ien Pæpiste Vrijster en sel op gien Vridagh vlees verdelge, Mæer ien Ereformierde sel op ien Vridagh hiele stucken in-swelge, En ’t was juyst Vridag: ik dagt dit is ien pæræbel die se brenckt te pas, Ick nam’er in men narm, en besproeyd’ hæer in ’t wæeter uyt mijn Parnas!
O suyckermælement!
was dat vryen?
was dat van liefde blæecken?
’k Sweer by men Moertjes onder-ziel, men sou sen hart in ’t lijf doen kræecken, Ick men dægen niet meer soo vryen: de Goden wierren gram, En dreyghde ons mit vier te plægen; me dacht dat ick Heintje-pick vernam; En dat de Hel onder ons begon te branden: want van achter en van voren Wiere we beyd’ soo hiet, dat wy by na den adem verloren: We worden doen ewaer dattet ien werck was van diep insicht en groot bescheyt: En dat mitte Goden te stryen was puyre dullicheyt.
Ick weet op ien æer tijt wel wat ick mot doen of læten, As ick by de Meystjes mier wil gæen uyt præten.
Even bemin ick Griet mier as emien, ’k hebter selfs wel eseyt, En mit sughten en etræen men liefde veur oogen eleyt.
S’en sel, begort, selfs niet vrien gæen elijck de Steetse Meystjes mit hoopen, Die, as de Reu, de Teef, de Vryers achter næ loopen.
Wat doen s’er best om ien man: de ierste soorte onder hæer Drægen locken vol krollen en stæerten elijck as de Drommels Beste-væer: Dan leggese hiele plæcæten van pleisters op ’er muyl-korf die vol gæten is egete, Æers nogh æers dan offer Lucifers Hel-gespuys had mit schoe-pinnen op esete, Het hæer is eperfumiert en epoyert mier as emien, Gans lijden!
hoe ruyckt men Juffer dan?
elijck een Veen-boer tusschen sen tien.
En voorts zijnse soo hoofs, soo weyts, soo dol al of se souden vliege: En dit allemęel, goe luy, om Monsieur Joncker te bedriegen.
De groote Borger-soort vrijft mit doucken het veur-hooft en ’t gehiele vel, Dęer af te blincken of se eblanket węren met ien snotte-bel, De fulpe punt wijst uyt datter geweer van Ossen en Koeyen Op hęer toekomende Mannen veur-hooft sel groeyen: Of souwe se wel hoopen dattet mee de moede werden sel?
Soo wensch icker met die moede voor Pluto in de Hel.
Het hęer is an beyde zijden ien weynich uyt ehaelt in forme van ien Locktje, Dat soo net thoont en af-steeckt as Helsvier op ien stocktje, Dęer by dręgense ien neusdoeck dight an den hals op ’t nieu fatsoen, Mit ien vergulde Ketten om den hals even as ien ekropt Velt-hoen, Mantels met wijde mouwen en sel hęer Hemel noch Hel af-preecken; ’t Is te gerieflijck veur de Vryers om er hant dęer in te steecken: Se souwen dęer an bekomen te grooten bancqueroet ’t Ien mot as het ęer zijn, as het wesen moet.
Denckt iens hoe men Juffers dan mitter moedige stappen de stręet bewege?
Ick loof ick hadde se ien besem in er neers se souwen de selve wel schoon veege.
Dęer en ontbreeckt niet, ien stuyver en is gien verrotten appel weert, As yemant van dese Madamen soo pronckt en quispel-steert.
De minste soort van dit volck gebruycke veul beter practijcken; Die lęeten de splitten van hęer klieren recht over malkęer stęen kijcken ’k En segh niet mier: noch oock de reden węerom, Men sou dat wel konnen afmeten alwęer me doef of stom.
Die gien incornęete lijftje en het en mach gans niet mee spelen Dat motter zijn al souwen sy het hęer Miesters ontstelen, Esteve Cantine mutsen mit platte kanten, de spelle inde mont, Van boven hiel net, męer van onder dickmęel totte Lenden bestront, Men Grietje męeckt het vry ęers, ick mach het oock hiel wel lye, Se dręeght ien muts, ien neus doeck, ien hemtp ses weecken; is dat wel hoovęerdye?
ICk denck wel nien.
Dęer komt men eygen diel allien ęen, Goejen morge, Grietje, węer na toe soo dra?
Griet    ’k Mot nęer de Marckt gęen.
Jaap     Men liefste ziele touft wat, ey lieve men hartje je mot me ’t Ja-woort geve, Jy ben men ienigen troost, en men toeverlęet soo węer as ick leve.
Griet    Nien Jęep je selt wel ien Vrijster krijge die mier gelt het as ick.
Jaap     Men lieve Grietje ’k heb van ęere Meystjes ien schrick, Lęet me toch in ’t binnenste van jou graty.
Fop luystert in een houck, en spreeckt saghtjes.
’k HAdd’ liever dat jou den heinker-man wierd’ ien tentasy, Griet    Ick sel græegh lye datje somtijts uyt præten komt veur ien uyr.
Jaap     Grietje je sou eselschap is me soo æenenæem, jou absenty soo suyr: Mæer wanneer sel ick kome?
Griet    Komt t’avondt ten achten.
Jaap     Wel men soete Schæep.
Gemorge men trecke-becktje, men Grietje.
Griet    Gemorge Jæep.
Jaap en Griet binnen.
SOu me malkæer soo niet mooy sonder neersgat beschijte, Ick sel hem lieren gemorge Grietje dat hem de darmen sellen splijte, En hæer gemorge Jæep.
Hy mient dat hy er hert winnen sel, Mit sen klompen mit krenten: mæer ick kenner al te wel: Ick sel t’avont ten achten soo wel as hy veur de deur op passe, En sen ræet verhinderen; of men handen in sen bloet wasse: Ick heb trouwens gien noot, se sel me selve wel komen t’huys, Niemant en sel credit hebbe as mijn hierlijck bacchuys.
Ackermalementen, ick was liever noyt ebore: Ick sel soo ick Fop Lambersen hiet hæer hiele ziel bekore.
Maartje uyt.
WEl Fop hoe heb g’ het emæeckt mit men Hier den Avecæet?
Fop      Hiel wel, ick kan ’t niet beter wensche, hy gaf me goeyen ræet.
Ick liet hem dese Minne-brief veur men Grietje schrijve, Dæer me ick veur altijt in ’t veurste van er graty sel blijve, Men Brief steeckt vol verstant, hoe jyse kiert of went, O gans felten!
wat wast ien wijse Grieck, en ien elierde Vent; Hy kon Pausen, Keysers, Koningen en Princen uyter setels præten, Ick minne sulcke spitse Luy en elierde Avecæten, Mæer niet die æers niet doen as stienen tellen, en rennen achter stræet, Dæer met se æers noch æers en blincken as Hintje den duycker tegen den dageræet, Doch wat leyt me dæer æen?
ick hou het mit men Brieftje, Maart.
Hoe luyt het op-schrift?
Fop      Wel, an men soete Lieftje.
Fop leest het op-schrift.
DEsen Brief sal me bestellen over den Edamsen kees, Aande Eerbaare, reyne ende kuyssche, Grietje grabbel-tees.
Je mot wijslijck sien, sulcke Luy worren eprese.
Fop      Sel ick dan niet wijs zijn as sy soo ien Brief sel lese?
Wat is den inhoudt isset wel ter deegh as het hoort!
Fop      Hebt mæer ien weynigh pestelensy, ick selt jou lesen voort.
Fop leest den Brief.
MYn Lief en waarden Engel, O bloedt dat zijn ierst woorden, mijn Lief en wæerden Engel, Wæer men Hier den Avecæet hier ick dronck veur hem ien mengel, Mijn Lief en wæerden Engel, almogende Princes!
* Almogende Princes, almogende Princes wat dencktje dæer van moer?
Wat stæege al en ræest Fop, ge bent elijck ien Boer.
Fop      Almogende Princes?
dat is eseyt datse ’t alles meugen: Dat is altijd den iersten, Maart.
Wel wat?
Fop      Gepractiseerde leugen.
Almogende Princes?
’t is begort hiel wel; de woorden hebbe kracht, Hy noomt hæer almogende om datse by dagh en by nacht Hiele brocken vleesch in-slicke, Wat ’t is ræes ten kan niet wæer zijn, se souwer in versticke, Maart.
Hoe ræesje noch soo mal?
ick bidje weest toch wijs in al jou doen.
Fop      Dræegt gien sorg; dæer en sal niet ien woort uytkomen buyten fatsoen: Almogende Princes fonteyne van mijn Leven.
By men keel de nar is geck.
Mæer Fop is dat eprese?
Fop      Fonteyn, wæer souse zijn of souse verborge en onsichbæer wese?
Sou hy wel mienen het fonteyntje van alle kant, Dat hoogh epresen werdt vande Luyden van Beyer-lant?
Ick en kan den sin dæer van niet æers uyt-prenten: Of sou hy wel spreecken vande fonteyn dæer de Borgers van Corenten Hæer dorst mede verslæen?
Wæerom soo deun evræeght, ’t geeft jou gien schæet?
Mæeckt ien endt van lesen; ’t is tijdt datje na Grietje gæet.
Fop      Jou soete leden hebben my ewont jou halstje als ien Swæen,* Jou soete leden, jou halstje as ien Swæen; jou halstje as ien Swæen, Maart.
Nou Fop ey hooger niet.
Fop      Dat en sel de duycker selfs niet verstæen: Sou ick tegen men soete lieve Lammetje derven seggen, Jou langen Swanen hals het mijn op jou men liefde doen legge?
Dien Avecæet, men keel, valt vry al veul te sleght, Hadde hy noch alsoo eseght, Jou korten uylen hals hiel en gæer in malkæer edronge, Tot op jou schouwers, het men Joncker Fop bespronge.
Vooghdesse van mijn Ziel, ô voetsel van mijn Jeught!
Dat het ierst klim; dat doet men hartje deught.
Vergont dat ick mijn brandigh ingewant wat mach verkoele, Æende fonteyne van u soete weder-min.
En dat alsoo te læeten stæen en heb ick niet in ’t sin.
Wat houtge al eræes; wat sel jer al af mæecke?
Fop      Mæecke?
dat wannier sy dat hoort de ziel in ’t lijf sel blæecke.
Ick sel segge, vergunt dat ick men brandigh uytgewant mach verkoele inde fonteyne van jou weder-min, Mit sulcke woorden sou men het hert stelen selfs van ien Velt-goddin.
’t Is tijt dat ick hien treck, en dat ick den Cater van ten achten, Mit men patiensy veur Grietjes deur verwachte.
Ick hoop dat jou veur nemen sel lucken en næer wensch eschien.
Fop      Goeyen avont Moertje ge selt me hæest in ien æeren stæet sien.
Gæet ghy hien, ick mot me hie in ien houck versteecke, Maartje binnen, Fop verwacht Jaapskomste in ien houck en spreeckt.
Dat ick men Grietje niet en vreesde, ick sou hem achter in-kruype en sen blæes breecke.
Jaap     Dæer en is gien mierder pijn as twie Vryers by ien Meyt: Wat smæeckte ick al hartseer ier sy Fop had af eseyt: O doodt wat ist ien vyer ien vlam om niet te lyen, ’k Wæer liever ien Turcksen slæef in ’t goddeloos Turckyen, Mæer ick beken, den loon het den arbeyt versacht, Ick ben in hæer hert en sin eræeckt, en Fop die werdt steets uyt-elacht.
Wat wil ick van den avondt kusse en lecke, En mit men ienigen toe-verlæet ter degen trecke-becke, Ick tie heen, ’t is ontrent acht uyren, soo ’k me niet vergis.
Jaap klopt aan Griets deur.
Fop noch verschuylt zijnde spreeckt.
Fop      Nou sel jou gat ewæer worden offer gien Vage-vyer en is.
Griet roupt van binnen.
Griet.
Wie klopt dæer?
Jaap     ’t Is Jæep, Grietje, die je tegen ten achten hebt hieten æenkloppe, Griet uyt.
Jaap     Goeyen avondt, Grietje.
Fop uyten houck sprinckt veur.
Fop      GOeyen avondt, Grietje.
Griet    Ick sel je veur jou gat schoppe: Ick segh jou Fop dat je mit ien soo stricx strax van hier gęet.
Fop      Ick segge oock soo, Grietje dat Jęep jou niet ęen en stęet, Van hier Jęep.
Jaap     Ick segge Fop gaet hienen.
Fop.
Van hier Jęep.
Griet    De drommel breeck jou bienen: Sel me niet vry zijn noch op stręet noch in huys?
Fop      Niet węer Grietje, ’t is wel ien onbeschęemt bacchuys: Ick segge Jęep ge selt sonder touven vertrecke, Jaap     We segge dat je heen gęet of we selle jou soo dun as ien Æel recke.
Griet    Van hier Fop.
Fop      Van hier Jęep.
Siet hy iens stęen kijcken as ien eschoren bos ęep.
Griet    Ick zweer jou hange-bast ’k sel jou lieren de spot steecke.
Griet luystert Jaap in sijn oor dat hy sijn af-scheytsoude nemen en binnen een uyr weder-komen.
Jaap     ALst dan wesen mot soo sel ick de minste zijn en mit ien soen van jou af-scheyde: Goeyen avondt Grietje.
Griet    Goeyen avondt Jæep.
Fop      Goeyen avondt Jæep.
Jaap     Goeyen avondt alle-beyde.
Jaap binnen.
Fop      MEn alderliefsten troost geeft mæer ien troostigh woordt an jou Vryer Fop.
Griet    Ick segh dat je heen gæet of ick sla mit ien de deur veur jou kop.
Fop      Men Harte-bladt.
Ick........................ Griet slaat de deur toe.
Fop      NIet een beet ick sel weer komen al sou ick het beklagen, ’t Most wel ien slechten Heynghst zijn die niet ien slagh van ien Merri sou verdragen, Ick sel Jæep hier wachten al sout den hielen nacht sin, ’k Loof dat hy weer keeren sel want dat luysteren het vry kracht in.
Knelis de Koppelaar uyt.
Knelis GOeyen avondt Vrient hoe gæeje hier soo ienigh allien dwælen?
Fop      Het is onnoodigh jou dat te seggen en te verhælen.
Knelis Ick hebber soo veul eholpe uyt ter verdriet, Seght wat je let, ick ben vry ien æer as dæer je me veur æensiet.
Ist om ien Vrouw te behagen of ien Vrijster te believen, Dæer en is niemandt die jou beter, as ick, kan gerieven, Dæer wasser læetst ien die by na in de liefde verdroncken was, ’t Was ien Steetse Juffer; dæer quam ick by tijts te pas; Ten leed’ gien dry dagen na dat hy me sen liefde bekent mæeckte, Of ick deed’ men best, soo dat ick by de Juffer eræeckte, Die ick seer æerdigh het suchten, het klægen, het eschrey, veur oogen ley, Næer dat ick ien dagh of thien had aan ehouden begon hæer hert te breecken, Se versocht an my datse de Vryer selfs sou mogen spreecken, In somma ick bracht soo menighmæel antwoort van den ienen tot ten æer, Dat icker in minder as acht dægen koppelde an malkæer, En soo ick jou ienigen dienst kan doen ontrent het pæren, Segget vryelijck uyt sonder mijn persoen te spæren.
Fop      Benje sulx ien Kerel?
kan ghy de Vrijsters soo mal broen?
Soo læetje morgen hier vinden tegens den veur-noen: Ick sel je van men sæeck dan ter deegh onderwijsen.
Knelis Ick ben verseeckert dat je men doen ten hooghsten selt prijsen, Goeyen ęvondt Vriendt.
Fop      Goeyen ęvondt Beste-væer.
Knelis de Koppelaar binnen.
ME dencke dat dit is ien af-gerichten Koppelæer.
Soo men dit misluyct, soo doen ick me men klachte, Mæer hou: ’t is tijt dat ick Jæep hier in den houck verwachte.
Fop verschuylt hem in een houck.
SOo sou men Fop bedriegen mit ien loosen treck, Hy mient dat ick niet weer sel komen, mæer niet jou* geck, Dat gæeter mit ien nę toe.
Jaap klopt, Griet roept van binnen.
Griet    WIe klopt dæer?
Jaap     Ick bent Grietje.
Griet    Wacht ien weynigh ick kom veur Væer.
Jaap     Wat selle we malkæer toe-loncken en mit vriendelijcke oogen æen-schouwe.
Jaap     Goeyen ęvondt Grietje.
Fop springht uyten houck.
Fop      GOeyen ęvondt, Grietje, mach ick wel iens in jou ketel brouwe.
Griet    Jou droogen bockengh, wat vræeghde dæer an mijn?
Fop      Of je wel sout willen men Combeerse zijn.
Spreeckt doch ien ienigh woort, men uytverkooren Juffer!
Griet    Ick ræe dat je heen brist, jou bloet-beulinck, jou droegen suffer.
Fop      Niet wæer Grietje wat ien droegen onbeschoften vent.
Griet    Ick segge Fop vertreckt ier yemant sen handen an je schent, Wel wat dencktje, nar, dat ick jou eselschap niet kan derve, Ick segge Fop gæet heen, g’ en selt hier niet verwerve.
Fop      ’k Loof nien, Grietje, ’t is ien læet-denckende geck, Van hier Jæep.
Jaap     Jou licht mæes houje beck.
Griet    Wat begeer je, wat wil je; wæerom komje stæegh hier kermen!
Fop      Men Pincxster-blommen heyl, om dat je jou over mijn sou ontfermen.
Griet    Wil je dat ick jou lief krijge en in men sin læete stæen, Soo mot je mit ien woort, terstont, mit ien na huys toe gæen Tot op ien æer tijt.
Fop      Dat sel mit ien ebeuren, Goeyen ęvondt Grietje, nou wil ick niet mier treuren.
Fop luystert in den houck wat sy seggen.
Griet    BEgeer je Jæep dat wy vry præten mit alle behoorlijckheyt, Soo komt morge nę den middagh en neemt terstont jou af-scheyt, ’k En ben niet as ick hoor, men sinnen hiel on-eschæekelt, Vermits dien vuylligh stæegh tegens me weerom kæekelt, Soo je dat van sin zijt hy selder niet van wete ge kent het soo doen.
Jaap     As het jou soo belieft goeyen avondt Grietje væert wel mit dese soen.
Jaap, Griet binnen.
Fop uyt ten houck.
ICk hoop dat ich morge nę den noen oock wel sel væeren, Al had ick mæer ien kreupel bien ’k en selt veur Grietjes liefde niet spæeren.
Koppelaar uyt.