floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Met twee purper roode Roosjes, Bloeyden 't sneeu wit kaeke-vel; Schaemt-root vermengde bloosjes, Die ik niet vergeten zel, Stonden als een pronk ten thoon, Op uw witte wangetjes schoon.
Phyllis, als ik mijn gedachjes, Op ons oude Minne voe; Send ik wel duysend lachjes, Vw lieve oogjes toe; Dat zy zien de vriendelijkheyd, Die daer in mijn hertje leyd.
V. 't Oude zal een nieuw verwekken, Phyllis vlecht een Roose-krans; Laet my ten dienst verstrekken, Te leyden aen den dans, Phyllis aen Amynthas hand, Die met vreugd de Meye plant.
Voor de pracht van Hoofsche zije, Kies ik nu een Boere pij; Voor Steedze pronkerije, De keurige waerdy, Van de Roofjes, van 't gebloemt, Daer een Herderin op roemd.
Stem: Wakkere voetjes, &c. EYlaes!
wat dwingt mijn swak gemoed, Tot tranens-vloed?
VVat port mijn hertje tot geween?
VVat droeve plagen,, doen my dus klagen?
't Is buyten reên; II.
Dat gy, door 't af-zijn, mijn bedroeft, Soo lang vertoeft; Eylaes!
wat is er in de weeg?
VVaer dat ik kome,, ik ben vol schrome, 't En is geen deeg.
Steets komt my droevig in de zin, De zoete Min, Die gy en ik, met zoet vermaek, Van lieve lusjes, en zoete kusjes, Gebruykten vaek.
Het schijnt een Engels zoete aerd, My 't hert beswaerd; Om dat hem daer verborgen houd, Dien ik mijn leven,, door 't over-geven, Heb toe-vertrouwt.
V. Wanneer, wanneer zal 't doch eens zijn?
Dat hy by mijn, Hem neder stellen zal te rust, Eerbiedig groeten,, en vrolijk boeten, Mijn lieve lust.
Cupido toond uw gunst aen wijn, Ontslaet van pijn Mijn hertje, dat zoo vaek bedro eft, Door liefds toeneygen,, om dat mijn eygen, Soo lang vertoeft.
404 Stemme: Wanneer ik slaep.
RYst uyt den slaep, rijst op, Aurora zoet, Op dat uw komst de nacht verd wijnen doet; Slaet uw Paerden aan,, dwingt de bleeke Maen Dat zy voort vertrekt,, en den dag op-wekt, Na wiens komste dat ik haeke; O dag!
ô lichten dag!
wild naeken.
Steekt uyt u hooft des Hemels hooge top, O gulde Zon!
en sluyt uw Zalen op; Zegt dat Flora komt,, plukken het geblomt; Zend de Nymphjes uyt,, om Laurieren kruyt, Om 't Lauriere Kruyd te vinden; Ik zal mijn Lief een Kransje binden, III.
Met Roosjes rood, en Bloempjes zoet doorbreyd, Waer op den douw noch versch en zuyver leyd; Die hier neêr-gestort,, uyt den Hemel word, Op dit groene Lof,, daer ik plukke of, Bloempjens schoon, die ik vast hechte, Aen een Kransje, dat ik vlechte.
Het Schaepjen teer gaet weyden door het gras, 't Herdertje wou hy by zijn Schaepje was; 't Ruyge Geytje teer,, loopt vast heen en weêr; Klimt het spieste top,, van 't Gebergte op; 't Loopt heen en weêr deur alle hoeken, Om zijn weder-paer te zoeken.
V. Den Herder zoet, met zijne Herderin, De lust voldoet, van zijn volwenschte Min; Leggen mond aen mond,, in den morgen-stond, Als de Schaepjes gaen,, hare lust verzaên, In de Klaver-rijke dalen, Als de gulde Son komt stralen.
Stem: Verheft u diep, &c. GElijk een Roosjen zoet, Zijn struykjen cieren doet, Door lieffelijke kleur; En bloeyzels vanzijn blaên; Die met een zoete geur, Aen 't groene struykjen staen.
Wiens knopjen open gaet, Wanneer den dageraed, De gulde Zon verspreyd; En droogd het peerle nat, Dat op het struykje leyd, En ciert het Rooze blad.
Soo doet gy schoonste meê, Wiens kaekjens wit als snee, Gesprenkelt met een bloos, Op zilver witte grond, Beschamen d' schoonste Roos, Dat op zijn struykjen stont.
schoone Rooze blaen, Met Nectar douw belaen; Ach!
of de Son van min, Door krachten van het oog, De Nectar douw Godin, Eens van uw lipjes zoog?
Tot lessching van de brand Die door mijn inge want, En al myn leden trekt; Ia ziel en zinnen smert, Ey!
kusjes, my verstrekt, Een voedzel voor het hert.
of een zugjen kon, Verstrekken my een Son, Om 't Roosjen van uw jeugd T'ontluyken, schoone Vrouw!
Gy weet niet met wat vreugd, Dat ik het plukken zouw.
405 Stemm: Si tanto gratiosa, O zoete brand van minne, Dis in mijn hert uw vonkjens hebt Ontsteeken, Voert my by mijn Goddinne, Daer ik met haer in cenzaemheyd mach, spreken, Hoe my de tijd, van 't af zijn spijt, Wanneer ik haer moet derven; Ongunst der Goden, Does my wel duyzend dooden.
Om haer sterven.
Is 't Aerdrijk o vertoogen, Met wolken swert en dikke duysterbeden; Mijn Engel sluyt haer oogen, En slaept gerust, ach!
leyder, mijn gebeden, En minne-klacht,, zijn niet geacht; Ha!
wreede moorderinne; Moet ik verliezen, Mijn leven, door het kiezen, V te minne?
Voeg ik mijn geest tot slapen, Soo zeyd de Min, wech zoete die verije; Daer is goen rust geschapen, Voor die, die haer begeven om te vrije; Nu ik begin, met zoete min, Te voeden mijn gedachten; Voel ik, mijn eygen, 't Gemoed, en zinnen neygen, Tot veel klagten.
Door oorzaek dat'er wetten Sijn, wiens verbond my doen van wreedheyd klagen, En zoeken te beletten, Mijn liefde die ik u zoo lang zal dragen, Als op dit Dal,, mijn ziele zal, In 't lievend lichaem swerven; Hoop zal mijn peyen, Tot ziel en Lichaem scheyen, Door het sterven.
Stem: Si vous ne voules me gerir.
O Flora!
ydel is uw roem, Met waerheyd kund gy niet getuygen, Dat de Bytjens zuygen, Heunig uyt een bloem; Gelooft, het heunig Bytjen leeft, Niet uyt de zoerste bloempjes die gy geeft.
Maer door de Nectar douw, En lipjes van Me-vrouw.
Waer op, als zy lest lag in rust, Een Heuning Bytjen quam gevlogen, Heeft haer mond gezogen, En met een gekust; Zoo koom ik even op het slag, Daer ik het Bytjen aen haer lipjes zag Daer 't op en neder vloog, Den heunig-douw uyt zoog III.
dacht ik, zoete heunig dief, Nu zal u Flora wis verdoemen, Mits gy zuygd voor bloemen, Lipjes van mijn Lief; Die met meer zoetheyd zjn vermengt, Als wel de Roosjes zijn met douw besprengd; O!
docht ik op dat pas, Die ook een Bytjen was.
Dat ik een heunig Bytie waer, Ik zoud het stroyen huys verzaken, En mijn Nesje maken, In 't gekruysde haar, 't Geen swierd om haer gekloofde kin, En storten daer de zoete heunig in; Hoe kost ter wereld mijn, Een liever Nesjen zijn.
406 Stemme: Pronkje van de Maegden.
Tyt, OOrzoek van mijn vreugde, Is mijn brand te blussen, Spiegel aller deugden, Weygert gy te kussen?
Mach ik ondertusschen, Mijn straffe Galathé, Met pronkjes,, van lonkjes, Niet kijken,, jou prijken?
Wat doeje dan meê?
Waer toe zoo af keerig?
Kan 't u niet vermaken?
Daer ik zoo begeerig, Vw gebloosde kaeken, Gaerne eens zoud raeken, Mijn straffe Galathé, Wat lijkt het,, j' ont wijkt 'et, Wat muylen,, en pruylen, Wat doeje doch mee?
Kijkt eens uyt uw oogen, Die gy met uw sluyer, Dicht hebt over-toogen, Nu ik met u kuyer, En hoe langer hoe luyer; Mijn straffe Galathé; Wat bedrijfje,, wel kijfje?
Om lusjes,, van kusjes?
Galat.
Tyter zit doch stille, Wat beduyt dit quellen?
Deze malle grille; Die jou 't hooft ontstellen; Waer toe al dit leilen?
Gaet weg, laet mijn met vreê.
Nou Troosje,, een poosje, Weest groentjes, geeft zoentjes, Zoo zelje weêr meê.
407 Hemelsche Banketjes, Zuyker zoete vleysje; Hey!
noch even netjes, Zoete lieve Meysje; Troosje, noch een reysje, Zoo laet ik jou met vrê; Wat zoo ziet,, die niet vlied Voor lusjes,, van kusjes, Die zel dan weér meê.
Stem: Schoonste Nymphe van &c. OCh!
wat port mijn jonge hert, Tot de smert, Die my meenigmael komt plagen; Hooge Goden, hoe dus wreed?
't Is mijn leed; Waerom hebt gy my ontdragen, D' afgod?
die mijn hert en zin, Door de Min, Heeft geboeyt aan zijn begeeren; Vlucht, na dat ik ben gereet, Om sijn leet, In vermaek te doen verkeeren.
bedroefde Eeuw, en tijd, Wat een spijt, Toont gy nu aen my, door 't scheyden; Waerom buyten Liefds bestek, In't vertrek, Lieve Lief niet met ons beyden?
Daer ik met mijn hert en zin, V bemin, En beminnen zal als eygen; Hoop en Vrees die voeren strijd, Tot de tijd, Het geluk tot ons wil neygen.
Zoo ik' snachts, door't slapen kom, In een droom, D' oude vreugde my in beelde; Ia ik schijn met zoete lust, In mijn rust, Swemmemd in een Zee van weelde.
En ik roep met luyder stem, Dan na hem, 't Schijnt een Echo weêr te roepen; Mocht ik van die lieve mond: Die my wond, Steels-wijs nou een kusje snoepen.
Stem: Schoonste Lerinde.
ALlle mijn zugjes, alle mijn klagjes, Alle mijn traentjes, al mijn geween; Alle mijn zinnen, al mijn gedachjes, Reyzen ten hoogen Hemel heen; Om voor de Goôn, en't opper-recht te dagen Hem, die in zijn lagen, 't Maeg delijk gemoed Heeft vast geboeyt, door lust van minne vlagen, Dies ik zal beklagen, 't Leet dat gy my doet; O kleene God!
gy die mijn herten zin Stookt in de minne-brand, en vlammen van de min.
't Is tegen eer, tegen wet, tegen reden, Dat gy uw felle pijlen spild; D' onrijpe Roos mijns teed're leden, Van zijne struykjen rooven wild; Ach Minne-God!
wat dwingt gy my te minnen?
Daer mijnjonge zinnen, Zijn gelijk de blaên, In wien de Bloem besloten leyd van binnen, Cytheré, Godinne!
Hoe kan dit bestaen?
ik bid, dien bengel doch verbied, Dat hy op my zijn pijltjes niet en schiet.
Wie heeft een knopjen oyt gebroken?
Wie heeft het van zijn struyk gedaen?
Eer dat het roosjen was ontloken, Met inkarnate blos van blaên; Zoo is mijn jeugt ook onbequaem van jaren, Om in echt te paren, Dies ik bid dat gy, Vw pijltjes wild op my zoo lange sparen, Tot dat ik er varen In de liefde zy; Een Maegd te jong in hare jeugd gevryt, Raekt al te vroeg haer vreugd en vryheyd quijt, 408 Stem: Verdwaelde Koninginne.
BAtaefsche Veld-Godinne, Om wien ik met geklag, En vruchtelooze minne, Verslijt zoo menig dag.
Herderi.
Herder swijgt, Mijn aenschijn krijgt, Een bloosje door uw boerte; Mijn hert ontsteekt, Door't geen gy spreekt, Mijn Zieltje met ontroerte.
Hoe konnen uw gedachjes, Vermoeden zulks op mijn?
Dat ik in minne klagjes, Beveynst, en valsch zoud zijn.
Ten waer niet vreemd, Want men verneemt, Vw loosheyd alle dage; 't Is maer in schijn, Dat gy aen mijn, Om weder-min komt vragen.
Wanneer hebt gy 't bevonden, Verdoolde Herderin?
Dat ik tot een'ger stonden, Geveynst heb in mijn min; Oogt op mijn Vee, Mijn Geytjes meê, Die om haer Herder treuren, Herderi.
Zoo, Herder, gy, Niet gekt met my, Zal u mijn troost gebeuren.
Zoo laet my dan de tipjes, Die 't hert hebben gewond, Van uw korale lipjes, Bedrukken met mijn mond.
Zacht, Herder, hout, Niet al te stout; Te veel laet 't hert zijn rust niet.
Ik bender veur, En moet 'er deur, Te weynig boet de lust niet.
Wie zoud gy door het vleyen, Van uw beleefde tong, Niet weten te verleyen?
Hoe zeer haer strafheyd dwong; Vw Geest verwekt, Tot liefde trekt, Met zoete brand der minne.
Zoo veynst geen meer, Boet mijn begeer, Vyt muntend Herderinne.
Stem: Ik schouw de wereld aen.
IK weet niet wat mijn schort, En wat mijn steeds verport, Tot dit weemoedig zuchten; Waer dat ik ga, oft sta, De droefheyd volgt my na, Doet blijdschap van mijn vluchten.
de nare nacht, Die voed mijn geest met klacht; In plaets van rustig slapen, Geniet ik slapens lust, Zoo zeyd de Min; de rust, Is voor u niet geschapen.
't Gedacht dat steld mijn vear, De schoon gebloosde kleur, Van haer Roos-roode kaken, Die de natuur met kunst, Door Goddelijcke gunst, Ging in mijn Nymph volmaken.
't Albaster voor-hooft wit, Daer 't krullend haar om zit; Haer Roos-rood bloosde mangen, Staen op een zilv're grond, Waer goude Lokjes blond, Krullende over hangen.
Als ik uw heusche reên, Met minzaemheyd gemeen, In mijn gedacht laet komen; De hoop die port my aen, Dan tot mijn Lief te gaen, Maer vrees doet my weêr schromen.
T' ontdekken u mijn hert, En d' oorspronk van mijn smert, Met klachtige gebeden; 't Schaep dat de Wollef ziet, Verbaest en angstig vlied; Zoo doet mijn Nymphje mede.
Ik kniele voor u Beeld, 't Geen 't af-zijn my ontsteeld, Doch Nymph door u begeeren; VVaerom dus schuw voor mijn?
Zal 't niet eens anders zijn?
Zal 't, Lief, niet eens verkeeren?
Dat onze zieltjes haer, Vereenen met malkaer?
Die nu oneenig smerven; Oneenig, om het goed, Dat liefde scheyen doet; Goddin!
Gedenkt te sterven.
409 Stem: Ik min mijn Herder.
Schoon Herderinne, Ik die u minne; Waer van de boomen, En de water stroomen, Getuygen zullen zijn; Ik draeg u liefde, draegtze weêr tot mijn.
Ik hoor u spreken, Maer zie geen teken; Noch boompjes buygen, Noch geen stroompjes tuygen, Dat gy my liefde bied; Ach!
Herder, Herder, boompjes spreken niet.
Zoo zal ik toonen, Mijn over-schoone, Met hert en zinnen; Dat ik u beminne, En liefde dragen moet; Dies mijne liefde met de uwe voed.
Het zijn maer woorden, Die 'k van u boorden; Daer op te bouwen, Is een misvertrouwen, De tong is veer van 't hert; Wie licht gelooft, wel licht bedrogen werd.
Heunighbeekje, Mijn Nimph, wat spreekje?
Dat ik zoud liegen, En mijn Nymph bedriegen, Vertrouwt dat niet op mijn; Hoe zoud dat kunnen in uw Herder zijn?
Moogt gy dat vragen?
't Beurd alle dagen; Met Vrysters gekken, En haer eer bevlekken, Is huyden daegs gemeen; Schoon hondert Vryers, ik geloof 'er geen.
Ik wil wel sweeren, Dat ik tr eeren, V zoek te trouwen, Voor mijn Echte Vrouwe, Door ongevalste min; Gund my weêr liefde, lieve Herderin.
Draegt gy my minne, Met hert en zinnen?
Dat zulks geschiede, Kan ik niet verbieden; Tijd zal getuyge zijn, Wat uwe liefd vermogen zal aen mijn.
Stem: Si c'est pour mon, &c. TYter ging onlangs vermeyen, In het krieken van den dag, Daer zijn droeve Laura lag; Zag d' onnooz'le Schaepjes weyen; Die bekommert met de Min, Waren van baer Herderin.
Laura dreevig van gedachten, Voeden vast op het verdriet, Hoe dat Tyter haer verliet; Sprak in 't end met droeve klachten; Tyter, ontrouw gy mijn dient, Nu uw hert een ander mient.
Berst benaude tranens-beken, Tot mijn droeve oogjens uyt; Stomme traentjes, maekt geluyd; Bange zuchjes, kost gy spreken, Tot getuyge, dat mijn hert, Om mijn Tijter lijd veel smert.
Ach eylaes!
't is al verlooren.
Teere Schaepjes, treurd van rouw, Tyter is zijn Lief ontrouw; Tyter die en wil niet hooren, Na de klagten van mijn Min, Daer ik zoo bedroeft om bin.
Tyter, Tyter, stelt uw ooren, Na de stemme van mijn klacht; Doet het geen ik heb betracht; Tyter kan ik niet bekooren, Door mijn trouwe Minne smert, Vw versteende Herders hert?
Kan mijn klagen u niet deeren?
Zoo be weegt dan door de vliet, Die ik uyt mijn oogen giet; Ziet mijn hert in druk uyt-teeren, Om dat Laura voeld de pijn, Tyter van uw wreed af-zijn.
Tyter mocht ik met u doolen, Door 't gebergte, Bosch, en Dal, Ik verliet mijn klachten al; 't Geen mijn hertje draegt verhoolen, Zoud ik brengen aen den dag, Zoo ik eens mijn Tyter zag.
Maer dewijl 't gezicht moet derven Tyter, daer ik zoo om zucht; Tyter, die van Laura vlucht; Tyter, ach!
Gedenkt te sterven; Tyter, ach!
wat is 't my pijn, Tyter, zonder u te zijn.
410 Stemme: Weest Nymph gegroet, &c. SOo dra de Zon,, zijn hooft begon, Te steeken uyt het hoog gebouw, Daer hy Aurora çieren wou; Nam ik voor mijn, Al eer de Zonne-schijn, Zijn straeltjes op de Lommer spreyd, Te gaen daer Lerinde Schaepjes weyd; Mijn oogjes die zagen niet als ellend, Zoo haest ik het Boschje maer quam omtrent; Dicht by het Beekje, ô droevigen dag!
Al zuchtende daer Lerinde lag.
En riep vast uyt,, met naer geluyd, Waer vlucht mijn mijn Lief Amyntas heen?
t Is tegen met, teger eer, tegen reên; D' onnooste Blaên, Die aen de Lommer staen, Die zullen zijn tot een vermijt, Van uw ontrouwheyd t' mijnder spijt; Amyntas, was al dat zy riep, Vermoogt gy te vluchten wanneer ik sliep?
Omringelt, becingelt met Telgjes groen; Hoe meugd gy Lerinde die ontrouw doen?
Na dit geklag,, Amyntas zag, Zijn Veld-Godin met vrees belaên; Is weder by haer zitten gaen; En heeft met lust, Gezoent, gekust, Gewentelt in het ruyge gras, 't Scheen dat het spel op 't zoetste wat; Ey!
moordme niet, moordme niet, riepze mijn Lief, 't Zalje niet scha den, 'k ben schelm, noch dief; Lerinde, Lerinde, Amyntas zey, Mijn Lammertjes grazen in Klaver-wey.
411 Klaeg-lied Stem: Si tanto Gratiosa.
NAtuur door liefds vermogen, Deed u, mijn hert op-offeren met waerde; V, die door 't licht dijns oogen, Veel meer vermoogt, als eenig schat op Aerde; O sterkke kracht,, o Vrouwe-macht!
Wie heeftse u gegeven?
Vw schoonheyds zoet zel,, de welke is het voedzel, Van mijn leven; Maer ach!
wat mach 't my baten, Nu dat gy my mijn voedzel gaet onttrekken; Zal ik Vrouw Venus laten, Een Altaer, Lief, met brandend vuur bedekken; Op dat ik kniel,, mijn droeve Ziel, Mach offeren de Goden; Ik zal mijn herte,, door onverdiende smerte, Zellefs aooden.
Zoo gy niet wild verkeeren, Vopzet wreed, dat gy hebt voor-genomen; Mijn asensten niet begeeren, Waer door ik zoek mijn Lief by u te komen; Eylaes, och!
wat wil ik doch?
't Is al moeyten verlooren; Want mijn Goddinne,, een ander tot haer Minne, Heeft verkooren.
Waerom ik droevig weene, Met naer gepeyns verslijt mijn longe dagen, Met zuchten en met steenen, Met droef getreur, en innerlijk geknagen; De duyst're nacht,, de meeste klacht, Brengt in mijn droeve zinnen; Dat gy met lusten,, zult by een ander rusten, O Goddinne!
Ik denk bedroeft zoo vaeke, Als gy met vreuga uw lusten zult genieten; En op het zoetst vermaeken, Zoo zal ik zijn in 't midden mijns verdrieten; En nemen dan,, het bedd, waer an, Ik denken zal mismoedig; Dat mijn Goddinne,, geniet de lust der Minne, Over vloedig.
Princes gy meugt verkiezen, 't Geen in uw zin het meeste schijnt te wezen; Maer 't meest zult gy verliezen, Mitsdien het meest is uyt het minst gerezen; Dat is Godin,, mjin trouwe Min, Wiens trouw, de trouwste herten, Om u te Eeren,, de alder-grootste Heeren, Wel wil terten.
Stem: Bayse moy ma, &c. SOete Nymph, hoe komt het by?
Dat ik moet verlaten, Al de kusjes, al 't gevry, Al de zoete praten, Al de lachjes, al 't gelonk, Al 't geçierzel, al 't gepronk, Al de lieve lusjes, Van uw zoete kusjes.
Kusjes, ja noch boven dien, Al de lieve gluurtjes, Die gy my zoo vaek liet zien, Met veel Minne-kuurtjes; Ia u wezen, zoete Meyd, Heeft my duydend vaek gezeyd, Dat ik zoud mijn zinnen, Stellen tot het Minnen.
Pronk van alle Nymphjes braef, Nu ik heb verkooren, Vind ik my uw eygen slaef, Al mijn lust verlooren; Al de straeltjes, al het licht, Van uw Goddelijk gezicht, Die mijn brand ontsteken, Zijn my af-geweken.
Is het om dat Tyter ken Zoeter met u vleyen?
Denkt dat ik weér trouwer ben, Waer om wild gy scheyen?
Of hy schoone woordjes geeft, Dat is 't ook al dat hy heeft; Tyter zoekt maer kussen.
Om zijn brand te blussen.
Maer ik zoek, mijn Engel, staeg, Door Cupidoos krachjes, Vt dienen alle daeg, Met veel lieve nachjes; Minnelijk, met zoete vreugd, Te voldoen uw jonge leugd; Hierom Amarillis, Mind my zoo 't uw wil is.
Mocht ik eens mijn Lipjes weêr, Met uw mond bedouwen; En woud gy uw Lipjes teer, Aen de mijne bouwen, Hemels vreugde zoud my zijn; Ik vertrouw dat zelfs lupijn Zoud van d' Hemel dalen, Om die vreugd te halen.
412 Stem: Periosta, die met trage &c. GRucella, die gekroonde tepels toogd, Waar door de Lent uws jeugds is op-gequeckt, Als gy de Borsten van uw Moeder zoogt, Aen wiens volmaakte schoonheyd niet ontbreekt; Heeft u Natuur met graegten zoo begaest, Dat schoonheyd heeft uw dorsten zelfs gelaeft.
schoone, die met uw ver weend gelaet, Door heusch bestier, mijn koele borst ontfonkt, Als gy de glans van uw brteyn oogjes slaet Op mijn, en my eens lodderlijk toe-lonkt; Dan denk ik, ach!
wat of de Nymph verwekt, Dat zy mijn tot haer tergend lokt, en trekt?
Maar als ik mijn dan weer te recht bedenk, En dat de vrees mijn kranke hoop bestrijd; Dunkt my dat ik mijn hert in tranen drenk; Om dat ik denk, Goddin, gy veynzond zijt; Veynst niet voor mijn, die 't veynzen niet verstaet; Is 't dat gy 't meent, uw meening blijken laet.
Zoo zal ik u, Goddin, met alle deugd, Doen blijken, dat ik niet ter wereld acht, Zoo aengenaem als uwe jonge Ieugd, Wiens Lenten bloeyd stadig in mijn gedacht; Gy zoud voor waer, bevinden mijn, Goddin, Trouw in uw dienst, stam vastig door de min.
V. Minne die ik tot mijn beminde draeg, Maer zonder hoop, eylaes!
van weder min; Be weegt gy niet door 't klagen dat ik klaeg?
Hoe of ik dus tegen mijn zelvenbin?
Dat ik bemin, die, die mijn Min versmaet, En niet en me end het geen zy blijken laet!
Stem: Rozemond waer gy vlied.
Als ik min, wel betracht, Vind ik min van zulke macht; Dat zy met ons speeld, dat zy met ons leeft, En ook even zoo veel vreugde geeft, Als 't onnoo zel kind, Dat een Vogel bind, En schiet het in de wind, 't Beesje waend zich vry, en ontslagen van zijn last, Maer in 't vliegen voeld zig vast.
Even zoo gaet het ook my, In de minne, in 't gevry; Ach!
ik ben gelijk 't vogeltje dat vliegt, Maer het is mijn Lief die my bedriegt; Als ik gunst geniet, My een vreugd geschied, Maer 't is my tot verdriet; Om dat zy haer gunst, my voor dezen wel vereerd' Wederom in haet verkeerd.
Zoete min, gy houd my, Vast gevangen, hoe wel vry; Vliegend ben ik vast, 'k schey, en keer weêr om; 't Is geen deeg voor dat ik by u kom; Schoon ik my gewen, Als ik by u ben, Tot vryen, ik en ken, Zoo veel gunst van u, mijn Nymph!
verkrijgen niet, Dat gy mijn uw woêr liefd bied, 413 Iaer-lied.
Stem: Wanneer ik slaep.
DWael-zieke mensch die zelfs u zelven vleyd; Dies yd'le hoop, in wellust, u verleyd; Als verkeerde waen,, doolt op vreemde paên; Als de lust betracht,, werelds eer, oft macht, Als de lust betracht de zonden, Hout gy u aen die hoop gebonden.
Vervloekte hoop, daer zond op werd gebouwt; Ellendig mensch, die op zonds hoop vertrouwt; Beter hoop heeft hy,, die de heerschappy, Die des wellusts macht,, niet zoo zeer en acht, Als de hoop, op 's Hemels vreugde, Door 't geloof, in liefd, en deugde.
Gebooren mensch, God Hemels Majesteyt; Bloot, rm, koud in snoode doekjens leyd; Niet met grooter waerd,, komt God op der Aerd; Niet met staet, en lof,, in Palleys oft Hof, Maer in kleynheyd, om te leeren, Dat wy 't kleyn met hem begeeren.
Leg af, leg af dijn grootsheyd, dijn begeert, Dwael-zieke mensch, van uwe doling keerd; Blijft uyt zonds gevaer,, in het nieuwe laer, Toont Gods Soon de wond,, van uw booze zond, Neemt voor u in deugd te groeyen, En Yvert om in Liefd te Bloeyen.
Stemme: Nadien uw Goddelijkheyd.
WAer vlucht gy Nymphjen heen, Daer ik in 't hert,, veel smert, Heb om uw min geleên; Ey zoete Herderin, Neem doch acht,, op mijn klacht, En mijn getrouwe min.
Amira, zoete meyt, Gy die met lust,, te rust, Vw moede Schaepjes weyd; En drijstze na de stal; Ey!
medoogt,, en beoogt, Vw Herders ongeval.
O zoete vyandin!
Gy, die mijn hert,, met smert, In plaets van weder-min, Zoo pjinigt, ende plaegt, Dat het Vee,, zelfs meê, Vw Herders smert beklaegt.
mijn verdriet, Noch al mijn klagt,, en acht Gy wreede Nymphe niet; Maer laet, uw Herders hert, In geween,, steets alleen, Voldroefheyd ende smert.
414 Stem: Periosta, die met trage.
OSnelle beek!
ô kristalijne vliet!
Met kruyd en bloem bepronkt en dicht beplant; Gy die uw stroom met zoete drifjes schiet, Langs groene wal en dicht begraesde kant; Alwaer ik laest mijn Nymph Bellinde vond, Die in 't geboomt op groenen oever stond.
En sloeg het oog in 't beekjen dat'er stroomt, Waer ik haer beeld en schoone oogen zag: Op't zoetst gemengt met weêr schijn van 't geboomt, Speur ik een lonk en vriendelijke lach; Ik voel de min geraekt aen mijn gemoed, Mits 't beekjen my van mijn Nymphs wegen groet.
Narcissus had noyt tot zijn eigen beeld, Zoo grooten liefd als ik in 't herte kreeg; Toen lach, en lonk, uyt oog en mond geteelt, Vertoonden my, zoo haest ik neder zeeg, En uyt de stroom mijn tweede leven schiep; Daer zy met een my zonder spreken riep.
Haer wezen was de stem die tot my sprak, Als ik daer zag haer narmpjes uyt gespreyd; En dat een zuchjen uyt haer boezem brak, Van waer dat my de lieve Echo zeyd, Dat zy het loost, alleenig om dat zy, Vyt zoete liefd verlangt na mijn gevry.
Als Celion Bellinde zag, Die in het groen gedooken lag, Bedekt met Bloempjes en met boomen, Gespeiegelt in de water-stroomen; Heeft hy door 't water en de min, Haer beeltenis gezogen in.
Stem: Hoe leg ik hier in, &c. EYlaes!
wat is de zoete minne, Doch anders als een slaverny, En woeste doolhof voor de zinnen, Hoe komt de minne doch in my?
Wat mach ik aen mijn zelven vragen?
Haer schoonheyd doet my liefde dragen.
Ik min de deugd in schoone leden, Dit is de oorzaek van mijn quel; Ik treur in duyzend treurig heden, Wanneer ik my voor oogen stel, De oogjes die met lodder lonken, Mijn jufvrous schoonigheyd bepronken.
Als ik aenzie haer schoone wangen, Waer op twee roode Roosjes staen; Gekrulde lokies overhangen, Zoo prikkeld my de liefde aen; Ia doet mijn oogen traentjes vlieten, Om deze schoonheyd te genieten.
maer ach!
't schijnt al verlooren, Mijn trouwe liefde leyd als dood; Mijn zieltjen had haer uytverkoren; Maer ach!
de keur brengt my in nood; Ia doet my strijen men mijn zinnen, Mits ik u niet en mach beminnen.
V. Mach ik mijn Iuffrouw niet verwerven, En is haer schoonheyd niet voor mijn?