floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Men dien hem na zyn staat.
Een yder zal hem eeren Zo als 't zijn Hoogheid zelf kan in zyn' ryk begeren.
Jodelet, Hendrik, oktaaf, soldaat.
Je kleine lust daar toe, die praat die stond 'er jod.
'k schoon.
Wy houden, zo my dunkt, een heel verscheiden toon.
Is 't mits, wel neen, ik voel, hervoel, en wil wel zweeren Dat ik al een stuk vleis vind slechts in and're kleeren.
Al dit getwyfel komt alleenig van dit pak, maar 'k steek in 't zelvevel, daar jodelet in stak.
Wel nou ik Prins kau zyn, waarom zou ik t niet weezen?
Tizedb'waa van zICH zelven.
Waar toe 't ontkennen, ik hoef immers niet te vreezen, nou ellek een het zeit, dat hy my zeker kent Voor zulk een Prins van staat, gewisselyk ik ben 't.
Is 't moogelyk, dat ik dat juist om had vergeeten, Ik zeg het liever meê, licht dat zy 't beter weeten, Als ik.
Hoe prins?
Ik ben 't, je hebt gelyk, 't is waar, jodelet.
Sy maakt het my, ik zal het ook gedenken, maar Is 't Prinsdom slechts zo groot, dat ik jou loon kan langen, zo maaktje testament, 'k zelje altemaal doen hangen.
Dat is met kleine reën na ons verlies getracht.
Jodel Wel staat de hangery dan niet in 's Prinssen magt.
Als myn dat zo belieft, wat wilje er tegen zeggen?
Een lafheid komt die schande op zyne tong te leggen, maar, heer, ons hart, 'ch moed is daar toe veel te groot.
'k loof, datje my nong zult doen raazen, maar geen nood, al sterfje voor de Prins, je leest weet in de boeken.
Octaaf Myn heer, wil u in dit gevaar tog meer verkloeken.
Ziet, hoe je spreekt, of ben je 't leeven moe, of zat, dat hy als meester tont jou Prius spreekt?
vrees vry, dat Ik kwaad wort, want gansch bloet!
begin ik je te dreigen... oktaaf.
Voor twintig jaaren was ik immers u al eigen.
Wat dienst had jy by myn, als uw vertrouwde, Heer.
Zeg, was jy dat alleen, of waaren der nog meer?
Een ander kwam my van deeze eer nooit berooven.
Om dat jy 't zegt, moet ik jou daarom juist gelooven?
Oxtaaf.
Myn heer, 't gedenkt u nóch, dat zonder myn ontzet Ter jacht een evenzwijn uw lichaam had verplet.
En het gedenkt noch, hoe dat de vorst uw vader.... jodelet.
Zie daar, zo ik het weet, ik ben een landverrader, en ging ik ooit voor deez' ter jagt op 't wilde zwyn.... oktaaf.
Ik zwyg, en draag ontzag.
Dat is ootmoedig zyn.
'k ben.
Digitized by google SIPIER 25 oktaaf.
Prins van oktaaf.
Sisilien.
De duivel, so ik het wist, zie daar, zo 's karremelk geen zuivel.
Werentig, k had het schoon vergeeten.
Sta my toe, Myn heer, dat ik aan u des konings wil vol doc.
Was dat de koning?
Ja, hy heeft die last gegeeven.
Wel laat hy 't weezen, valsch, of recht, 't is my om t'even, als gy zyn wil maar volgt, zo gaat my dat niet aan, maar, weetje wel, goed siet, heb ik aars wel verstaan, belatten hy.
Myn heer, wy weeten zyn bevelen.
Als 't in myn voordeel luit, zo kan het my niet scheelen.
'k Wil vreugd van 's mórgens vroeg, heel vroeg tot 's avonds laat Hendrik.
Myn heer, de zorg daar van aan izabel staat.
Vergun my, dat ik eerst bercide haar gedachten, op dat zy u met mind're ontroering af moog wachten.
Loop haastig Hendrik.
Ik vertrek, gy, volg my op de voet, En laat u leiden, daar gy nu verblyven moet.
Sy moet my als een Prins van groote staat ontfangen, Laat my myn herberg zien, 'k begin al te verlangen, om eens te weeten, of ze al waerd is zulk een gast, Als ik ben, en doen wy daar na dan, zo als 't past.
Eind van het twede bedryf.
Digitized by google da van zICH zelve.
26 DARde bedryf.
Frederik, Izabella.
Mevrouw, wat middelen zal ik my aangewennen.
't Verplicht my zelve 't meest met uw waardy te erkennen.
Maar aan een vremdeling op te offeren deeze eer!
Gy zyt hier Slodvoogd, 't zy genoeg, dat ik 't begeer.
Een yder weete, dat hy in dit slot na deezen U, als voorheenen my, zal onderdaanig weezen.
Mevrouw, ik sta verstomd, en ben van schaamte rood, so klein is myne waarde en myn geluk zo groot.
Wanneer ik overweeg, met wat geneegentheeden, gy al te mild herstelt de schâ, die k heb geleeden, dat gy, onaangezien myn kleine waardigheid, en mijn verachte staat, u gonst op my verspreidt, en door een goedheid, daar ik nooit op durfde denken, u zelf vernedert, om my uw genâ te schenken So streel ik myne ramp, dewyl my haare druk, Mevrouw, geopent heeft de weg tot dat geluk.
Die gonst is klein, en 't schynt, gy wilt mijn grootsheid kwellen, met uwe erkentenis zo hoog in top te stellen, 't minder dankbaar voor het geen ik heb verricht, of ik ben meer aan u, als gy aan my, verplicht.
De braafste deugden, en die ons het beste voegen, Heeft iemand, als hy zich zeer licht laat vergenoegen, hoe vert de grootte van een weldaad ook moog'gaan, wanneer die wordt erkend, is die genoeg voldaan.
Dewijl gy dan verk laart, dat we in beleestheld missen Met het betuigen van te veel erkentenissen Op dat uw' weldaan in hunne allerschoonste schyn Uischitteren, Mevrouw, zal ik ondankbaar zyn.
nildje zelve.
Ik zwyg dan, ja ik wyg, hoe ik u wenschte geeven Tot een etkentenis myn harte bloed, en leeven.
Ik geef my ganschlyk aan myn botheid over, en Ouifang uw gonsten, als ik die waardig ben.
Neen, zo versta ik t'niet, dat is my 'k wa lyk kennen.
O neen, 'k zou meenen myn weldaaden zelf te schennen, Indien ik goed deed uit een mrigt al te laf, En de eer van goed te doen my geen vernoeging gaf.
'k Beken met u, de naam ondankbaar, zo begreepen, schynt in zich zelve een aard van vuigheid mee te sleepen, in wat geleegenheid ik dat gebrek ontmoet, 't is zeker, dat het my daar van steeds walgen doet.
Ik zie dan wel, Mevrouw, hoe ik het ook moog maaken, 'k heb nimmer hoop om uit uw ongen te rauk en mits uw verheeven geest doemt, zonder onderscheid En myne erkentenis, eù myne ondankbaarheid.
Izab?
Sta ioc, dat rig het eerst somwylen uit moog' drukken, dat kan heel distuils tot hoogachting ons verfukken, want zeker iemand die weldaaden heeft op 't fatsaan, als hy ons geert zyn hart, heeft hy genoeg voldaan.
Is 't myne waardig, dat het u werde aangebooden?
Ja, zondet twyfel, meer verklaagd, is niet van nooden.
Die gist zou my zo zeer behaagen, dat ik daar Uit zien zou is, dat ik zeer gaarne wierd gewaari Doe my uw vaderland, ch'uw geboorte weeten.
Florensen is myn land, 'k ben Leonard gezeeten.
Gy weet myn lot, en 'k heb u in het breed gereid.... izabel.
Ik bid u, spreeken wy met meer oprechtigheid.
In t klangende verhaal van t geen uw ramp verwekte, Scheen t, dat gy veinzende de vaarheid my bedekte.
Ik leê, dat u die list geluktenaar uw wensch, Maar zo ter taal was nooit een slecht onedel inensch.
Fred mevrouw... izabel.
Staak uwe reen, gy wilt niet kenbaat weezen.
Laagt gy de koning nooit, nooh de Prinses voor deezen?
De koning kont my reeds door t ampt, dat ik bedien, maar nimmer, weet ik, heb ik de privilegies gerien.
Doch zo ik hoopen mag, gelijk ik groote reden Tot alle hoop heb door uwe edelmoedigheeden, 'k hoop, dat my de eer van haar te zien door u gebeur, En dat're uit achting zal bevestigen uw keur.
Het zal onnodig zijn, dat wy 't voor u verkrygen, Waar zoude uw waarde niet met reen na moogen stygen.
O wonder.
Frederik, Izabella, Hendrik.
Mevrouw, de hemel ziende u met medoogen na, Heeft zelf gezored om af te droogen uw getraan.
Gy weent om broeders dood, en ik kom u hier brengen De tyding, hoe gy we er zijns moordes bloed kunt plengen.
Zoude ik wel zijn ondekt!
Izob.
Zeg, Hendrik, is 't gewis?
En weet man eind'lijk, wie mijns broeders moorder is?
't is Frederik, mevrouw.
Wat wijk heb ik verkooren!
Hoe Fred'rik 's konings van Sisiliens zoon.
Wy hooren iab.
Vreemd op, mijn vijand is die vijand van de Staat?
Men heeft met toorn en schrik verstaan die euveldaad, en s konings arm bereidt zich al om u te wreeken.
Aanschouwen we onverschrikt 't gevaar, daar wy in stoeken.
Men weet misschien mijn neam, noch myn verblyfplaats niet.
Niet beter huntge, o goon!
vertroosten mijn verdriet.
Kom edel vreemdling, nu zy my die gonsten geeven, neem deel in deeze vreugd, die my weer doet berleeven.
Acht my gelukkig deel te hebben in uw lot.
wie gebiedt hiet in het slot?
Mevrouw, ay, zeg my Men heeft met u, en hem iets vichtigs te ovetureegen.
Tizedb' Fred.
Die laatste blibsemslag valt my geheelijk tegen!
Mevrouw, geef doch, dat het hofgerin hem tocl Fred.
Hy is al te eel om weg te schuilen, al t'eklock.
Weet, dat u de Vorst her eelt mits deeren.
Men wil, dat Frederik schuld hebbe, laat het weeren Gy wert, wie dat ik ben, ik onderzoek niets meer.
Voldoe gy uwe plicht, gelijk ik zal mijne eer.
'k versta dit zeggen niet, hoe valt gy my zo vaurdig in myne reden, acht gy my niet hoorens waardig.
Gy zoekt my?
Hooren wy het koninglijk bevel.
Schoon Fred'rik ons ontkwam, vliende uit het ridder spel, zo heeft de hemel tot die eer my uitgeleezen, Dat hy die dapp're Prins doet myn gevangen weezen.
Ik kom hier dan.
Neen, gy verzint u, zonder bloed Te storten vangt men nooit een Prins van zulk een moed.
'k Beken, dat een list, die 'k by my zelven sicedde, als mijn dapperheid, tot die verwinning deede.
Hoe Fredetil gevaau!
Idend.
In deeze wildernis, Wiens frisse schaduwe dan u zo vermaaxlijk is Daar hebben wy hem, heel gewapend, overwonuen.
Fred, dit valt heel andert uit, als t daadlijk scheen begennen.
Op darhy lijde een straf, verdiend door zijn verraad, weet, dat de koning hem in uw bewaaring laat.
Mevrouw, gy tult dien Prins terstont hier op zien daagen, de slontvoogd maak voor hem bek waame zorg te draagen.
Betoon nu loonard, dat gy 't verstaat.
Verracht het al van mijn zo dierverplichte trouw.
Heud.
Hy schyntte wreed, te trots, ou al t hart van rinnen, om door medvagendheid des slotvoogds hart te winnen.
Mevrouw, de koning kan daar vry gerust in zijn, dat Frederik in geen vertekerdes, als myn bewaaring weezen kan. ja ieder zal verklaaren, dat hem bewaaren, is my zelven to beraaren, en, ver van dat hy zoude ontkomen myne magt, ik je in zijn hart zal zien, waar dat hy uych na tracht.
Dat ik voor Fred'ril, wat de Konnig ook moog duchten, my zelven stel als borg, dat hy 't niot zal ontvluchten.
't vernoegt my, Leonard.
Mevrouw, daar koomt hy aab.
Hoe dwing ik my?
'oktaaf met hem!
Nu is 't gedaab.
Frederik, iuabella, Hendrik, jodelei, oktaf, wachten.
Oltaas.
Oe, vind ik hier mijn prins!
De spyt my 't hart doet blaaken.
Ruim op, ruim op, ik ben 't, jou komt wat groots genaak en, zey deeze boot jou niet, gelyk ik heb belast, dat ik, Prins Frederik, hier kom by jou te gast, ay schaf me louter op, de koning doet het weeten.
'k ben moô, en heb van daag gedronken, nog gegeeten.
Ik wou wel zien, hoe jy de Prinssen hier trakteett, die vasten wil, die mag, ik heb dat niet geleerd.
En nou men myn als jou gevangen zeudt hier binnen, zie ik jou tronitje, dat ik wel moet beminnen, want als jou oogen eens uitspeulen loopen, zo Is t lyf vast, en de ziel gebonden aan een stro.
kan ik nong die schamp're hoon verdraagen!
Het lust u nog met my te spotten.
en 't verslagen Lyk van een broeder schynt uw hart, te laf van aard, zo kleen een zaak, dat gy de zuster zelfs niet spaart!
Volvoer tot aan het eind, vol voor uw schellemstulaken Vermaak u zelf vry met myn droovige ongelukken.
Uw vuil verraad verdient met recht, dat gy une eer, door zICH ZELven.
Door bloode lafheid in elks aanzien smyt ter neër.
Weet jy dat zoet onthaal niet beter te beschikken, zo ben jy vriendelyk genoeg om voor te schrikken.
Maar hoor eens, meis je maat, en word maar slechts niet gram.
Want wat ik zeg, is maar ter eeren van een vlam Die jy in t opslaan van jou oog hebt uitgeschooten.
Val jy nou zo bars?
Dat heeft me al lang verdrooten want, na ik zie, een adr die heeft jou hart al weg.
Dit is de lafste mensch, die immer zon zag, ze Met wel een weezen durft gy valsche... jodelet.
Zoet, laat steeken die taal, zie eerst te deeg, met wie je staat te spreeken, walbarken troonitje, hoor eerst mijunaam, en fat.
Ik meen, je zelt zo glauw veranderen van praat.
Jy, kameraadjes, weet, hoe dat myn zaaken leggen, gaat haar myn.
Prinslykheid, en witik ben, eens regger Jy kent my beter, als ik zelfs.
Wel hoe, mijn heer?
Uw hoogheid, dię door... jodelet.
Hoor, dat is een andere eet Als jy me geeft, ik ben Prins Fredetik geheeten.
Gy zijt een Prins?
Wel ja, dat hoorje wel te weeten.
Vergeefs roemt gy by ons op uv doorluchtig bloed, dien eer verloochend gy door zulk een laf gemoed.
Gy zijt geen prius, o neen, gy doet u anders kennen.
Jy zelt jou tong van al die leugenen verwennen, of 'k zelje... maar ik wil 't bewyzen.
Schildknaap, spreek.
Was 't niet met hulp van jou, dat ik ontliep de steek Van 't wilde Zwyn?
En hoe de koning... dus gezweegen?
Was 't Vorst, of Keuving, hé?
't Geval dat loopt my tegen.
Maar 't is te veel geleen, myne oogen zijn getergd, dat zy tói een gezigt, ro haat'lijk, zijn gevergd.
Myn Siotvoogd, volg uwe last, en wil uw pligt betragten, Volvoer het hoos gebod, beret de plaats met wachten, Ik wil, dat dit vertrck zal zyn gevang, als zijn.
Maar zijn gevangenis zy vry, gelyk minst in schijn.
Gy zult hem, wijl 't zy in staat vereischt, behoorlijk eeren, En voorts door uwe zorg verraad en listen weeren.
Tot meer verzekerdheid zo duldt, dat deeze wacht Hein overal verzelle, en neem zijn treen in acht.
Ik sta 't u toe, blijf hier.
Kom Slotvoogd, wy zijn vrinden.
Is hier de wyn zo puik, als te onzent, wel te vinden?
'k weet waar 't niet om, dat mijn hoogheid voelt zich ghei kwaad.
Het binnenlyfje wat te natten, broedertjemaat.
Fred men volg hier in u lust.
Wy zullen lustig teeren, maar is mijn bed nu al wat Prinslijk?
dik van veeten?
Dit 's u verblysplauis, heer.
Jodelet, omijn, wat ben ik moe!
Gaauw krijg een stoel, dat ik wat rust, en my ontdoeft, want om dat ik op weg moest draiven op heur jaagen, valt het my vryz waar een yzer kleed te draagen.
Soldaaten, volgt de prins.
Pan OO!
Fredrik, oxtaar.
Octtaas zyn 't droomen?
wat of 't is Myn heer, dit 's vreemd.
Octaaf, 'k zie met onsteltenis u hier, hoe komt dit by?
Door yver aangedreeven?
Aktaaf.
Om kennis aan u broeder door uwe briefte geeven Van ons geval, op uw gebod, vertrok ik uit mijn schuilplaats, als ik door een onluk wierd gestuit.
Want wyl ik u gehoon na wensch volvoeren woude, was t bygeval een schelm, dien ik die last vertroude van zICH zelven.
33 fred.
Maar deeze uitspoorige.
Om u wapdno, en u kleed oktaaf.
Noeint elk hem Frederik, wyl niemand betet weet.
Ik, om u voor hunn' toorn, en wraahlust te bevrijen, versterk hunn' dooling meer door myn' veinzerijen, Ik handel hem, als Prins.
Maar heeft hy 't niet ontkend?
O pas.
Ik heb myn rol zo wel gespeeld, dat in het end De koning zelf vertrouvt, dat hy, van vrees bestreeden, zch veinst, en speelt den beest, en doet onsporigheeden.
Toen hy het zoet maar van onte achting heb gesmaakt, so heeft men hem, die hy niet is, lichi wys gemaalt Te weezen, maar meent gy uw vryheld hier te vinden?
Hoe weet ik, wat met my 't geval wil onderwinden?
Gy weet, dat my de hoop niet ganschlijk heeft misleid, nu zelf mijn vyandin mijn vryheid my bereidt, Zy doet my zeker zyn in t midden der gevuaren, En geeft my in dit slot my zelven te bewaaren.
Maar, mijn Prinses, ay, zeg, wat zeij die toch van my?
Ontuas.
Mijn heer, 't geluk was nooit zo goed, dat ik hem haat tag alleen.
Sy denkt my licht'lijk ver te weeten.
Octauy Sy incenonde, dut uy ge vaan waart, scheen te vreezen Voor uw gerigt, etstralts, getroffen van die druk, vettrok zy, en beweende allecu haat ongeluk.
Sy zag deez' prins niet, okinaf.
Neen, hy kwam nobit voor haar oogen.
Noch weet dit voorval, dat min waarheid schynt, dan loogen.
Op vat zoeter hoop mag myne liefde staan, Wanneer ik haar doe zien... maar zacht, daar komt zy aan.
Sy is het zelf.
VTOONE E L. Fredrik, Laura, Julia,otvaas.
Mevrouw, is 't op het end noch moog'lyk dat zich de hemel met myn kwaalen toont inedoog'lyk?
En dat zy naueeltamps, op me uitgestort dus lang, noch stemmon kan in 't goed, het geen ik nu ontfang.
Mijn Print, u moedigheid blijft in een zelve weezen.
En staat standvastig, waar gevaar haar staat te vreezen, sy groeit in grootheid aan, wat haar ook tegenstreeft, t geenand'er moed verwakt, haar meerder luister geeft.
Verwacht niet, dat ik u in moedigheid zal volgen, Ik geef my ook aan mijn droefheyen zo verboluen, verwondert gen, dat ik bezwijk in deeze stryd.
Helaas, houwen u, en ik vrees, ik ben u wyt.
Gedoon, dat ik myn onrechtvaardig lot mooge geren, 't geen hoden met zulk hoini begunstigt mijn begeeeren.
Of mag ik kiagen in een staat, my zoet, zo 't niet gehoond, 'k my van u beklaagen moer.
Een klgen gevaar te ontzien, waar in uw min my wikkelt, dat s met een lieve hoop mijn yver aangeprik keld.
Zyt dan niet droevigmeer, dat ik myn wanhoop staak, Om itiste zoeken, dat my uwer waardig maek.
Want schoou ik 't leeven waag voor u, ik durt niet denten, dat gy me uw wedermin tot loon behoon te schenken.
O neen, zulk een liefde is slechts in schijn, of zy moet door de dood, Meurouw, bomeoten zyn lauro.
Vanuwe liefde zulk en breave proef te ervaaren, zoude eer de droefheid van een nuimnres vorzwaar, die door haar liefde noch te maer zich voolt gepynd, Om dat uw waatdo, en deugd voor haar zo schoon verbeeld.
schijnt.
Maar denk niet, dat ik denk van mijne plicht ontslaagen Te zyn, met uw gevaat alloenlijk te beklaagen, Neen, k neem een voorbeeltaan uw onverschrikt gemoet, Niet moet men vreezen, als ons alles vrees aandoet De koningweete vry, wat ylammen my vervoeren, en valt zijn toorn op my, zy zal my niet ontroeren.
't is de eeralleen, die my in uw gevangene mengt.
En als het noodlot toch onze ondergaug gehengt.
D'OFFICH ZELven.
't is het teken van een recht grootmoedig leeven, een edel voorbeel niet te ontfangen, maar 'ar te geeven.
Indien ik u niet uit deez' dooling trok, ik zou Aan die standvastę min op 't hoogst misdoen, Mevrouw.
Dat vry de koning adekprius Fredrik te prangen, vrees niet voor my, want ik ben vry, en geen gevangen.
Myn prins, wat zeg gy my?
Een under trof dat Jeed, die s koningaoog bedroog verborgen in myn Hloed.
Ik hou die valsobe Prins, tot meerderer verklaating Van myn ontslipi gevaat, hies zelf in myn bewar'ug.
Ach gy vry zijt, als gy zegt, ontlast my toch Van zorg, vertrek van hier, die bliksem dreigt u noch.
Ik zal u verlaten?
Laet die bliksem op my mikken Een ander houdt mijn plaats, wat zou my verschrikken?
Laura Uw liefden in dit bestaen is waarlijk al te stout, licht dat gy t volk niet lang in deeze dwaling houdt, Ottaes, vergun my, dat ik spreek.
Eer dit koome uit te brecken.
Kunt gy de koning van u beides echr doen sproelen, Indien hy nulls veracht, op deez gewaande Prins alleen te vallen staat.
Doch toont huaichit tyn met dit verbond te veceden, om ceus zyn landen van hotkwaad, dus langgeleeden.
Te ontslaan, zo licht als danet voorzichtig masker af, dus zult gy winne, en een and'ren dreigt de straf.
Ik prys die rand, ten zy gy 't anders mogt begeeren.
Octaaf, men kan uw raat niet hoog genoeg waarderen, Maar wie of doezonaak hem voor zal durven sluan?
Fred Ik aelt, marouw, om u durf ik het al bestaan.
Vermits ik noch niet weet, wat lofu in 't byronder Alhier... fred.
Het lot Mevrouw, is ongemeen, en wonder.
Maar om 't u betet te doen weeten, wenschte ik wel Bequamentijd, als deere, en dat ik u vartell, van C.
Want dat verdal... oktuuf wy zinnen na Jadelet.
Laura, Julia, oktaas.
Jodelet, wachten.
Zy zyg sti, laat my hier spreeken.
Hoe su, laat jou kuck'lery hier saumen zo lang steeken.
'k goof niet, dat meui jou zot slot voogd van myn wacht Gemiaaht heeft, op dat ik u van dorst, en honger smacht, zou ik al te duur bekoopen, maer 'k je lierer of, zo is je offysic open.
Ik hoop, dat de Prinses van Napels, die u de eer ik.
Van haar bezock geeft, my verbidden nal, myn heet.
Dit 's dan 't prinsje?
p. fred.
Jodeler.
Jy komt een Prin beroelien, Wiens hurt van minuebraed bloost als de paonek ocken.
Jou vrind'lyk aanzigt haalt myn hartje voorden dag.
Jatje toedt, klopt, ns een vuil ey, met slag op slag, 'k Vreos teker voor een hoorts, ay wist my daar voor hocden Want hy is ziek grnorg, dien 't hurtbegint toblooden.
Pru., mevrouw, vermieder u, zie dit gy hem ontsteckt in min.
Myn heer, uw deugd door alle nevels breekt, en uw' vastigheid, in 't midden der govaaren, Is blyks genoog, om uw' verdieusten te vork laren, o ja, 't gerucht van uw' deugden, tot verspreid, verenedt onze achting voor uw' hooge waardigheid.
Die octroopere daln, die de eer u decbog innen, o!
So veel gevaars ontvloon.
Dat kau ik wel verzinnen.
Jolhler.
Ile von gevaarlyl wunt men zeit, datzeker zwynt!
Maat my teroemen past het aldermniust aan noyn.
Digitized by deezen van zICH zelve.
17 De story zal daar van wel spreeken, zulk een reden voor waan die rekenen wy Grooten zottigheden.
Het geen van u komt kan nooi schul dig zyn verstaan Aan opgeblaazenheid, of al te groot een vaan.
Een Prius, gelyk als gy, wiens deugd schiet zulke straalen, Die steeds verwinning op verwinning kan hehalen, een Prins, die zo volmaakt van lichaem is, en geeft... jodelet.
Je krabt myn borst op, ach zoet mondje!
'k word bevreesd, en voel het wel, dat hier myn hard aan 't slaan, en boeven, Elendig van de min verbraud, de geest wil goeven.
Ik wil dan gaan, vaar wel.
Prinsesje, hoe, zo voort?
Denk, dat ik meer van u gedaon heb, als 't behoort.
En, hoe ten aanzien van de Koning deeze daaden Alleen lyk u ter gonst zyne ongunst op my laaden.
Als 't weer zo beurt, bezoek myn knecht niet veur myn, Myn koningin, maar draag my liefde, die 't wild zwyn.
(* I OON EEVENDE 't.
Frederik, jodelet.
Myn heer, hoe stondze u na?
Jodei zy heeft veel toeter weezen, als myb waardin, die ik in t eerst begon te vreezen.
Heur mooiheid kon vel ioe.
So heeft zy u behaagd, fred.
Wyl gy're schoon vind.
Ja, wel waarom dat gerraagd?
Maar Slotvoogd, aeg my eens, iou wel willen weeten, golyk de sleehte lui, bezeten Of ook een Prins, Van liefde wordt, 'k wil haar beminnen met bescheid, mits dat ik daar door niet verkort myn Brindlykheid.
7 fred.
Die word verheerlykt door u min.
Oogle Zonuy wel lijm, dat ik er deeze nacht eens voor het bed ging vrijen.
Neen, volg daar in veel eet 't beroep van uwe staat, dat gy door uw gezant haar vorst'lyk eisschen laat, en bied den koning vreezen.
Dat s wonderlyk gesptoken, syn wy in oorlog?
Ja, u moed, te fel ontstoken, hebt ge ons doen kennen door zo menig dapp're slag.
Daar in uw vijand weck.
Wat of ik twyfflen mag ha, daar men veeht, daar ben ik gaeren, maar ter degen Gewapend, als je ziet, ik ben aldus gekreegen.
Myn moed heeft de Vorst in groote vrees gebragt.
Fredr. ook weekt ze, en werkt in hem een toorn van groote kracht, de dood zyns gonstelings... jodelet.
Wie dee dat?
Gy jodeler.
Dat s leugen.
Lyk ik een moordenaar?
ziet toe, het zelje heugen, dat jy t ontrag verliest.
'k bid, dat myn heer bedaart, dewyl hy vocht met u, wierd hy de dootslag waard.
Het was in t perk van eer, dat gy hem hebt verslagei, door deeze daad zal elk van uwe lof gewaagen.
Dat gy hier doot twee eer vermindert, heeft geen nood.
O sturf hy zo, ja, ja, dan heb ik hem gedood Laat zien, ik was 't, maer in 't gemeen, als jy kent denken, Kan hem een Prins het brein met zulk een zaak niet krenken.
Noch dat juist in zyn hoofd zo lang niet openstaan, die dingen, vriendschap, zyn mijn' kleinste groote daan.
Deez' laatste is wel de Staat in haare voorspoed tegen, maar nu leviouw heeft de eer van uwe min verkregen, Mijn heer, met dit verbond, zo zult gy door de vreezen eens rust genieten, want de krijg brengt onrust meë.
VAN ZICHIZEEWen.
39 jedeles.
Weg oor log, neen de vreet, en mits ik my zal houwen, Gelyk een Hoogheid, zal ik met die leste trouwen, Want ik ben Fred'rik.
Zy is waardig uwe bruid Fred.
Te weezen, Heer.
't is goed, ik neem dan dit besluit.
Jy kent de Keuning gaan myn min te kennen geeven, 'k beloof hem uit myn stam een groot getal van necven.
Gy eert my door deeze dienst, ik ga uit uwe naam.
Kom eerst een glas met wyn, zo wordt jou tongbę kwaam.
Eind van het derde bedryf.
EERSTL. ixabella, flora.
Daar staat gy niet verstelt in t zien, hoe zyn verheven iLab.
En groote moei 't geval te boven schynt te streeven, aanschouw zijn ed'le leest, en geest, zo waard bemind, en hoe die zwier steekt uit in al wat hy begint.
'k ben in verwondering door zyn gaaven opgetoogen.
Wat speelt hem deftigheid, als hy gebiędt, in de oogen Flora.
Toen gy een Slot voogd moest verkezen, zyt gyniet Verdoold geweest, in hem op te off'ren dit gebied.
Seg'er met my, dat een ziel zo welgchooren sulk een verachto staat met onrecht was beschooren En dat alschoon 't geval hem opdroeg staf, en kroon Dat zulks voor zyn waardy was al te klein een loon.
Gy moet my toestaan, dat in t doen van zyne klagten... Flora.