floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik bemin uw Dochter, zy my, en het ander Huwelyk is zeer tegen haar zin; En heeft Lodewyk capitaal, wil het myne ook hiet verachten, Ik heb zo veel, en meêr als uw Dochter ooit heeft te verwachten.
En wat myn parzoon belangt, ik nam het op voor een affrond, Indien Lodewyk in uw gedachten met my in een graad stond.
Hy is oud, en koud, en suft al; ik daar en tegen op ’t best van myn leeven.
Wat uw jonkheid belangd, daar in moet ik u de voorrang geeven.
Maar waar in bestaat uw capitaal doch?
dat hebje my nooit ontdekt.
In een party Land denk ik, daar me zo veel van geeft als trekt.
Ook heb ik gehoort dat je al meê in Actie negotie hebt gedreeven, En dat staat my niet aan.
O die Acties!
die Acties!
doen my beeven.
’t Is waar, Mejuffer, ’k heb omtrent de twintig Morgen Land, Maar dat is noch zyn geld wel waard, ’t leid dicht by de hand, Ik maak ’er een Hofstee van, om my Zomers daar wat te gaan diverteeren.
Dan heb ik een Huis dat men op twintig duizend gulden heeft gaan waardeeren.
Voorts een party Obligatien en Rentebrieven; en dan, Om dat men zyn contant geld niet beeter en zekerder beleggen kan, Heb ik vyf honderd pond acties, voor myn reekcning, laaten koopen, En die zyn, zederd dat ik die gehad heb, al hooger in prys geloopen, Ik kan al dartig percent winnen, dat is op de Party, laat eens zien, Ja, negen honderd guldens, men komt my dat al biên.
Wat, hoe spyt het me datje te laat komt.
Hadje toch wat eer gekomen, Ik hadje van harte gaern tot myn Schoonzoon aangenoomen.
Maar een beetje te laat is veel te laat.
docht daar komen zulke goeje scheepen aan Als ’er of vaaren, geef daarom de moet niet verlooren als een man.
Maar zacht, ik zou men tyd met jouwlui hier wel staan verteemen.
Nou, Karel, ik verzoek dat je uw afscheid van myn Dochter wilt neemen.
Ik heb u myn meening daar ongeveinsd en rond uit gezeid.
Vaar wel, Juffrouw Klara, ’k verlaat me op uw standvastigheid.
Ik ga, Mejuffer; doch zonder de moed verlooren te geeven, Want ik twyffel niet of ik zal de eer van uw Schoonzoon te zyn noch beleeven.
NIESJE, JOOST.
Joost, Joost, kom af, ofje zult hebben, JOOST, van binnen.
Niesje, ik durf haast niet.
Is de Bullebak al weg?
Ja, gek, kom maar.
JOOST, uit komende.
ik was zo benaauwd.
Ey kyk, hy ziet, Als een bok die kraakelingen gegeeten heeft.
Niesje, myn troosje, ’t Vil me boven zo bang, hou schelmtje.
Nou, myn zuikre Joosje, Nou, al lang genoeg, hoe heb ik het met je.
wat smaakte dat zoet.
Maar, waar is myn Heer heen?
Onze ouwe Juffrouw heeft hem de voet Gespoeld, en bombam afgezet, en zyn paspoort gegeeven.
Dat zal wel over waaijen, daar is niet met al aan bedreeven.
De jongelui verstaan malkander.
Maar zeg hoe weet gy’t?
Ik heb het gehoord.
Ik stond daar om te luisteren.
Juffrouw gaf je Heer niet een gunstig woord, Zy zal ’er wis aan moeten om met de ouwe Paay te trouwen.
myn Heer, heeft de Oom al gesprooken ze zullen je dat wel brouwen.
Maar kom, ik moet myn Heer volgen, als een Meisje, laatme achter uit.
Geen potzen te maaken, ’k vertrouwje niet veel, als je begint benje een guit.
NEELTJE, HILLEBRAND.
myn liefste Freere, ik kan je’t niet half ter deeg verhaalen.
Nou, Mazeurtje, wees gerust, wy zullen het hem met de Intrest betaalen.
Men zal deeze proef noch maar neemen, en misluktze, dan voort Zodanige order stellen als ’er tot zulk een zaak behoord.
Maar hebje alles, om onze Klucht te beginnen, al laaten bezorgen?
Ja; alles is gereed en klaar, dat heb ik van deeze morgen Al vroeg beschikt.
Maar onze Klaartje en de Meid zyn noch niet onderrecht.
De Timmerman zal zelf komen, want kyk, ik vertrouw het aan geen knecht.
En deeze hommelis zal ons in onze zaken meen ik van pas komen; Hy zal zyn gramschap aan de wyn koelen; daar de tyd diend waargenomen Terwyl hy uit is.
myn hart dat kloptme van vrees.
Houw maar moed.
Maar datje Klaartje en de Meid ondertusschen onderwees, Hoe dat zy haar in deeze zaak zullen hebben te draagen.
Kom, ik zal haar roepen.
Maar wat ik noch moet vraagen.
Heb jy al lui die voor Spooken zullen ageeren?
Heer Karel met zyn knecht Heb ik daar toe verzocht.
Wel, Freere, wat beginje?
dat is wel slegt.
Ik heb hem verboden de voeten oit weer over de drempel te zetten.
Zacht, Mazeurtj e, al zacht, men kan dat zo geen eerlyke lui beletten.
Hy pretendeert je Dochter, en al uw en haar Vaders vrienden verstaan Dat hy ze ook zal hebben.
Wel, wat gaat dat de Vrienden aan?
’t Is myn Kind, en my is de zorg bevoolen van haar wel uit te besteeden.
Zy is bereids de Bruid.
Maar je handel stryd tegen alle reeden, ’k Zal daar nooit toe verstaan.
Weetje wel dat ik voogd ben gemaakt Over ’t geen datje jou Dochter beweezen hebt, en dat my dezaak ook raakt?
Karel is van een fatzoenelyk geslacht, en heeft een hoope schyven.
Onze Klaartje Nicht zal al haar leeven lang met hem benoude blyven.
Wel nou, verwerp ook Lodewyk niet, die heeft ook een hoope goed, Hy zal onze Klaartje.... HILLEBRAND.
Ja, wat zou die arme ouwe Bloed?
Ja wel, ik zou hem eevenwel ver voor Karel prefereeren.
Maakt dat het de lui niet hooren, ze zouwe gewis de gek met je scheeren.
Roep je Dochter en de Meid maar.
Klaartje en Niesje, kom eens of.
KLARA, NIESJE, NEELTJE, HLLLEBRAND.
Wat belieft, Mama?
’k Hebje wat te zeggen.
Mazeur, met verlof, Daar scheld Lodewyk, zo ’t schynd, ik zag hem flus; Niesje, wilt hem eens in laaten, Maar vaardigd hem zodra af als je kund.
Je moet je tyd niet verpraaten.
Ik zal de Meid gaan onderrichten, en komen dan voort weêr.
Klaartje spreeken wy daar na wel.
Doet zo, Monfreer.
Kom, lustig, Klaartje, als een Dochter, wil je Bruigom fatsoenelyk ontmoeten.
LODEWYK, NEELTJE, KLARA.
Je dienaar, Mejuffer, en jou, myn Engel, jou dien ik voor al tegroeten.
Uw Dienares... Maar excuseerme... NEELTJE.
Nou, Klaartje, laat het al je eens doen.
Heden wat ben je ook wonderlyk.
weigerje jou Bruigom een zoen?
Wat, dat had ik niet verwacht.
Myn Heer, ik bid datje me wild excuzeeren; Dit komt noch niet te pas.
Ze is noch jong, myn Heer, ze zal noch wel leeren.
Ja wel, Juffrouw Neeltje, ik wist niet wat ik denken zou, ’k wierd al vervaard.
Maar laat ik uw hand dan maar eens kussen.
Myn Heer, ’k ben deeze eer niet waard.
Noch wel tienmaal meêr, myn zoetertje; hoor, laaten de lui wat praaten.
Als jy myn Huisvrouwtje bent, zal ik u inallesvoogd laaten.
dat zoete naamtje van Vrouwtje, kitteld my tot in myn verstand, En door jou lieve lonkjes raakt my het hart in lichte brand.
Kyk, ik word weêr jeugdig; maar steur u niet aan myn gryze haaren, Zo dat gezicht u met bekommernis mogt bezwaaren, Ik wil wel op de proef aan, en hang myn viktorie aan het werk.
Zou je deegelyk, myn Heer?
je hebt noch goeje moed op je hand, na ik merk.
Zo doen ik, Mejuffer.
ik zal haar zo minnelyk feesteeren, Dat haar het oogenblikje zal verdrieten,als ze my zal ontbeeren.
’t Is of ik het al zie, als ik van de Beurs of een Comparitie kom, Hoe dat myn Schaapje zal staan te rekhalzen na haar Bruidegom.
Ja, zie daar de gedachten doen my het water by na in de mond komen; Alle dommelyke nachten, verschyn jy me in myn droomen; Dan komje my een kusje geeven, en zegt daar is de Makelaar al weêr; Dan brengje my een Botterrammetje op ’t Kantoor, en zetje wat by me neêr; En duizend diergelyke historitjes, en zuikere zoetigheden.
myn Kleutertje, gy schynd te lachchen om myn reeden.
Wel, zou ik niet, myn Heer!
wel ze doen my tot aan myn hert goed.
’k Verbly my te hooren dat myn vryery u noch wat verheugen doet.
HILLEBRAND, LODEWYK, NEELTJE, KLA- RA, NIESJE.
Maar, myn Heer, was het niet beeter voor u om een Doodkist te denken, Als om met zulk een jong Juffertje te trouwen?
’t zou je Reputasie niet weinig krenken.
O myn Heer, de doodkist staat genoeg in myn gedachten geprent.
En trouwen dat is geen zonden, dat is al de waereld genoeg bekend; En, och!
wat zou dat een vermaakelyk sterfuur geeven als ik ondertusschen, Myn half besturve kaaken door zulk een lief mondje voelde kussen, En dat zulke tengere albastre handjes myn oogenlookten, Wel, zie daar!
Ik sturf wel eens te meêr uit plaizier.
Wel,wat dunkje van die Bestevaer?
Nou, Juffrouw Klara, kan hy je niet bekooren met zyn galantizeeren?
Nou, Juffrouw Neeltjebuur, laaten wy ons tot het principaal keeren; Je weet waarom dat ik kom, heb jy jou zaaken al gereed, Om ’t Huwelyk te sluiten?
Myn Heer, het is noodig datje ’t weet.
Dat dit huwelyk niet aan zal gaan, het stryd ons tegens aller zinnen, En men heeft Klaartje geexamineert, zy zeid u meêr te haaten als te beminnen, En wat zou je met zo een Vrouw doen?
Hoor, Monfreer, houw jy je mond, Ik versta het zo, en of het Klaartje zo al niet geraaden vond, Zy zal evenwel naar myn pypen danssen.
Mazeur, dat zal je missen.
Hoe, ik meende dat myn zaaken klaar waaren?
disputeert men noch?
wie zou dat gissen!
Wat affrond is dit?
scheerje met me?
Ja, myn Heer, je weet noch niet wat Dat je overkomen zal, als je haar trouwde.
Houd me de mond, jou Kladdegat.
Elk heeft eevenveel snaps; spreek jy als ze jou wat vraagen.
Hoor, Mama, of ik het zwyg of zeg, Heer Lodewyk kan me niet behaagen, En eer ik myn jeugd aan hem zou besteeden, sterf ik liever de bitterde dood.
Maar, Klaartje... Neeltje... Hillebrand... Och!
wat is myn ongeluk groot!
Mishaag ik dat zoete Bakkesje, en zal ik haar moeten derven, Ach!
’k zal dan geen andere dood als van klinkklaare liefde sterven.
Niesje, maak de deur op.
Wel ik hoor en zie me doof en blind!
Ik word by myn leevendige lyf al ontvoogd van myn eige kind.
Maar daar komt Karel weêr.
Wat of die hier zo vroeg zal maaken?
Laaten wy ons discours, zo lang als hy hier zal zyn staaken.
KAREL, HILLEBRAND, LODEWYK, NEEL-TJE, KLARA.
Heer Hillebrand, volgens afspraak, kom ik hier om de (bewustezaak.
Zyt welkom, myn Heer.
Gy verpligt ons, en doet ons veel vermaak.
Myn knecht heeft de toestel aan Niesje te bewaaren gegeeven, Als je dunkt dat het tyd zal zyn, wy zyn klaar; en zo eeven Heb ik deTimmermans baas gelproken, die zei ook dat hy herwaarts gong.
Heel goed, myn Heer, hier is ook alles vaardig; om op een sprong Te konnen beginnen.
Ja,maar wy zullen noch wat moeten tarderen.
Mejuffer, als wy by provisie gereed zyn, zal het aan ons niet mankeeren.
Daar hebje weer gelyk in.
Maer ik bidje, zie daar eens, myn Heer, Wat dunktje van myn Dochters Bruigom.
Mejuffer, hy mishaagt my zeer, En hy staat, geloof ik, uw Dochter ook niet veel aan.
Dat zou immers niet lyken, Dat zulk een oud Heer, met zulk een jong juffertje ging stryken; Zy zouden met malkander verlegen weezen.
War lloot hy uitzyn hoofd.
WeI, Lafbek,’k wil ’t jou noch wel te raaden geeven.
Wel toch, ik geloofd... NEGENTIENDE TOONEEL.
NIESJE, JOOST, NEELTJE, KAREL, LODE- WYK, HILLLEBRAND, KLARA.
Ha, ha, ha, ha, ha, ha, ja wel, zie daar, ik lach my noch te schanden.
Hier, Jonker Lodewyk, ha, ha, hi, ha, o, o, o, nooit vreemder nieuws kwam hier te landen, Ha, ha, ha, ha, ha, LODEWYK.
Wel, Meid,wat is ’er, zeg?
De Meid Iykt wel gek.
laatme eerst uit lachchen, of ik moeft barsten; ha, ha.
spreek uit je bek.
Kom, ik zel; Jonker Lodewyk.... ha, ha, ha.
Wel, wat ben ik?
De Meid zal ons noch gek maaken.
Hoor; zyn Meid, die vieze Mary, ha, ha, ha, die wy zo schielyk zagen weg raaken, Leid van een Jonge Zeun in de kraam, ha, ha, ha, en die zendze haar Meester daar t’huis.
Zymogt de droes!
wat drommel zeid de Meid daar?
Ei de Meid heeft abuis.
’k Heb niet, Juffrouw, kyk het zelf vry; duizende van Menschen vergaaren Voor de deur, Joost heeft het meê gezien, en kan het verklaaren.
Juffrouw Klaartje, tast nou maar toe, je meugt nou geen kwaad; Je zult moeder weezen zo dra als je vrouw zyt; nu zie je dat hy ’t verstaat.
Wie heeft hem die pots gespeeld?
Wel, wat zou de Meid ons voor sprookjes vertellen?
Ik ben immers te oud om zulke dingen op myn reekening te stellen.
Wel, myn Heer, dan zou je onze Juffrouw altyd niet dienen, dat is wis. DRIE EN TWINTIGSTE TOONEEL.
GOZEWYN, NEELTJE, KLARA, NIESJE, HILLEBRAND, Janbaas.
wat is ook een dronke mensch?
straks weet Hy nergens meêr van.
Hy zal wel haast aan ’t dutten raaken.
Jan baas, houw je gereed.
Niesje, kryg jy het laaken, Of doodkleed, en de muts.
Hier heb ik het al.
Kom, bind het hem slegts voor Het lyf; de muts op.
Steld nu de schermen.
Nou roept nu eens luit aan zyn oor.
Het Tooneel word veranderd in een Rouwkamer.
wat geroep is dit?
Kom, laaten wy nu maar ras vertrekken.
Niesje, pas wel op.
VIER EN TWINTIGSTE TOONEEL.
GOZEWYN, NIESJE.
wat geroep komt my daar zo onzacht wekken?
waar ben ik?
hoe benaufs word my het hart.
Hoe kom ik zo in ’t wit?
en hoe is de Kamer zo in ’t zwart?
Is het spook?
of droom ik, denk ik?
wat is me overkomen!
myn Heer zo elendig te sterven!
Wat geschrei heb ik daar vernomen?
Spreek op, wie is daar?
wie schreeuwd en schreid heir dus naar?
myn Heer zo dood!
Niesje, Niesje ben jy daar?
Wat zullen zyn vrienden nieuw op hooren!
wat zal’e een gesnap weezen!
Zo te verdrinken!
Wat drommel, zeid de Meid?
wat verschrikte wy, toen men ons de bedroefde tyding bragt, Dat myn Heer daar verdronke lei in de Bullebaks gracht.
Ik verdronken!
wel wat een zotte klap of de Meid mag kallen?
Was hy noch op zyn bed gestorven, dat zou Juffouw zo hard niet vallen.
Met eeren was zy van ’t dronke zwyn ontslagen.
Maar op deeze manier, In zyn zonden te smooren!
Wel, Meid, hoe maakje zulk een getier?
Daar leid dat wilde Beest nou, en kan vinger noch handen roeren.
zo ik deeze handel versta, zo moet de droes my weg voeren.
Zou ik dood zyn, zonder dat ik het wist?
’k Moet me eens in de Spiegel bezien.
De Spiegel verdwynd.
Maar, waar blyft ze daar ?
spookt het hier?
wat zal hier noch geschién?
Niesje, Niesje!
Ja wel, zie daar, men zou immers zeggen, Hoe dat zulk een grooten woelwater, nu zo stil kan leggen.
Maar ik mag het volk gaan zoeken met de kaers die daar staat; De Kaers word uitgeblaazen.
wie blaast ze daar uit?
nou weet ik gantsch geen raad.
Waar zal ik nu heen, in ’t donker hier dus om te wroeten?
Neeltje, Klaartje, Niesje, houw!
help me.
Maar,daar stoot ik met myn voeten Tegen de stoel aan; ja hier heb ik ze.
Ik zet me wat neër Om te bedaaren.
Help, help, och!
hoe heb ik het hier weêr?
De twee Stoelen zinken door het Tooneel, in de plaats komen twee Danssers, van onderen op, in ’t gewaad van Spooken.
De Stoel zinkt onder my weg; is dat vallen?
Maar sint felten!
help my doch!
de drommel!
de drommel ryd hier op stelten.
vrienden, help my, sta by!
De Danssers, gedanst hebbende, zinken weer door het Tooneel, en de Stoelen komen weêr op haar plaats.
VYF EN TWINTIGSTE TOONEEL.
HLLLEBRAND, NIESJE, NEELTJE, KLARA, GOZEWYN, Jan baas.
Hy leid van zyn zelf; kom, de schermen voort weêr tan een zy: Het doodkleed af, en alles weêr gesteld als te vooren.
Niesje, je hebt je wel gekweeten, wy hebben ’t alles konnen hooren.
Ik wist niet hoe ik myn malle bakkus zo stemmig kon houden, want... GOZEWYN.
vrienden, sta me by.
Wel Man, waar toe dit geroep?
Papa HILLEBRAND.
Ja, Freere, door uw geschreeuw maaje ons al te zaam verbaast.
Zyn de Nikkers al weg?
Wat Nikkers!
waar praatje af?
dit zou wel gekscheeren gelyken.
Ik heb de Drommel hier gezien, versta je ’t nouw?
Wel, Freere, wat praat is dit?
Wat zegje datje hebt gezien?
GOZEWYN, opstaande.
Nou lachtmen, en straks huilde men om myn dood: NIESJE.
ik, myn Heer ?
Wel kyk, wat zou men my wys maaken willen?
Ik om jou dood gehuild!
wie hoorde daar zyn leeven af?
Wel je leefd ommers noch.
Ja,lei hy te rusten in een graf, Wat was ik gelukkig.
Ja, lei hy te rusten in een graf, Wat was ik gelukkig.
Heb ik je flus niet zien staan kryten?
Toen je my, dat ik in de Bullebaks gracht verdronken was, kwam verwyten.
Wel, kyk!
Wel, Monfreer, ik zie en hoor my blind en doof.
Papa je reveld.
En ik, voor my,wat zal ik zeggen?
ik geloof Dat,om zyn ongebonden leeven, de drommel hem hier al komt plaagen.
Terwyl hy na goeje vermaningen, noch nergens na schynd te vraagen.
Dat zou wel eer gebeurd zyn, ik bidje datje daar de gek niet meê scheerd.
wat zal my noch overkomen?
Wel, myn Heer, zie daar ik zweert, Dat ik je men leeven niet dood gezien heb.
Wat zal ik’er van zeggen?
Ik kan dan niet begrypen hoe de zaaken hier leggen.
Ik heb eevenwel hier Drommels gezien, dat is altyd gewis, En ik was van ’t hoofd tot de voeten in doodsgewaad.
Wel, Freere, dit is Al een heel vreemd vizioen, ik heb nooit zulks gehoord van al myn leeven.
Misschien komt de Drommel hem zyn aanstaande ongeluk te kennen geeven.
Och!wyfje, laat ons zaamen wel zyn; ik beloofje, met myn hand Dat ik my voortaan wel zal draagen.
wat is my al eenschand Om uwentwil overgekomen!
Nou, Mazeur, je moet dit vergeeten En vergeeven.
Mama, daar zyn weinig menschen die weeten Wat’er gepasseert is.
Jawel, ik was veel liever van hem of; Dan was ik gerust.
ó Juffrouw, je spint ook waarlyk al te grof.
Je Man beloofd immers NEELTJE.
Ja, kon ik daar wat op vertrouwen.
Ik zweer het je, dat ik my voortaan, als een eerlyk man zal houwen.
Monfreer, en je Dochter konnen getuigen zyn.
Ja kom, het zal wel gaan!
Maar, Monfreer, ik zeg het rond uit, zo je wéér jou ouwe weg mogt inslaan, Dat wy zekerlyk bevorderen zullen, datje van je Vrouw word gescheiden, Daar kunje staat op maaken.
Dat mag ik heel wel leiden, Zo ik myn woord niet na kom.
Maar ondertusschen bid doch voor my.
Op dat de Spooken niet weêr komen.
Daar komt Karel, veranderen wy Van toon.
ZESENTWINTIGSTE en LAATSTE TOONEEL.
KAREL, JOOST, HILLEBRAND, GOZEWYN, NEELTJE, KLARA, NIESJE.
Goeden avond, vrienden, ik verzoek excuis zo ik je mocht incommodeeren.
Niet ter waereld, myn Heer je komt ons met je gezelschap vereeren.
Hartje, Karel verzoekt Klaartje te mogen hebben tot zyn vrouw.
De vrienden zouden ’t graag zien, en ik heb geen reden dat ik het tegen houw.
Wat dunkt’er u af?
Ik voor my, zal dat geenzints beletten, En wensch haar veel geluks.
Wel, laat ons nu ’t werk voort gaan zetten En, met voor de Roodeur te gaan, niet langer wachten, als tot morgen toe.
Wel, Niesje, wat doen wy nou?
Al watjewilt.
Ik ben mytn vrysterlyke staat al moê.
HET OUDE KOFFYHUIS, OF DE HAAGSCHE MERCUUR Gehekelt, door Pasquin, Juvenalis, en Mercurius.
Door Jacobus de Vryer, Medelit van het Konstgenootschap, In magnis voluisse sat est.
T' AMSTELDAM, By Hendrik van de Gaete, Boekverkoper op de hoek van de Vygendam en Warmoestraat, 1712.
Leonoor, de Vrou van 't Koffyhuis.
Eelhart.
Cornelis, Turf-Boer.
Gewaande Mercurius.
Pasquin.
Juvenalis.
Eenige Koffydrinkers.
Het oude koffyhuis, of de Haagsche Mercuur Gehekelt.
Eelhart, Frederik, Leonoor, Katryn.
Hoe Heer, heeft zy een kind gekregen?
O Jâ, zy is daar van gelegen.
Die fiere baute, 'k beken heel graag, Zy is de schoonste van den Haag, Liet zig dat trotze dier bestruiven!
De wildste van haar moeders duiven!
Dat geeft haar huis een groote krak, Katryn, geef my een pyp roebak.
Wie heeft de worp gekregen?
Eerst Delft, dat leid hier by gelegen, En toen, een heel oud Edelman.
Een ouwe daar de vader van!
Hoe duivel kan dat mooglyk wezen?
Een schepzel over al geprezen, Die 't niet ontbrak aan geld, nog goed, Zo aad'lyk altyd op gevoed, Laat door een gryzaard zig bedriegen?
Mercurius die kan niet liegen, En, na zyn zeggen is het waar, Dat zy reeds moeder is, hy vaar.
Maar weet men ook niet op te speuren De naam, van die het mogt gebeuren Zo schoon een lighaam tot zyn wil Te krygen.
Dat 's tot nog toe stil.
De voorgaande, Lichthart.
Lichthart zingt.
Pour nous ferons bravade, enz.
Katryn, Katryn geef chocolade.
Daar Heer, dat 's goed voor uwe stem.
En is ook voedzaam voor hem, hem.
Wat ik u zeggen zou, Katryntje, 'k Was gister avond, als een zwyntje, 'k Wierd wonder wel geregaleerd.
'k Geloof wel daar men teerd en smeert Dat zy en ik, die u aanschouwen, U voor geen big of zwyntjen houwen.
En waar voor dan?
ei zeg, Katryn.
Wel Heer, voor een volwassen zwyn.
Karonje, 'k zelje dat betalen.
Een van Tafel.
Koffi.
Ik zalze zo gaan halen.
Wie eist 'er koffi?
Een van de Tafel.
Na 'k hoor, Myn lieve juffrouw Leonoor, Is uwe meid een fraay juweeltje.
Myn Heer, hoe?
is 'er iets?
Heeft zy u dan te kort gedaan?
Zy sprak my daar wat ruwtjes aan.
Laat gy de meid in rust en vreden, Zy zal in 't allerminst geen reden, Waar door dat zig een eerlyk man, In 't allerminst verstoren kan, Na myn gedagten, iemand geven.
Maar zeg, wat heeft zy doch misdreven?
Zy schold my voor een gortig zwyn.
Myn Heer, dat kan wel mog'lyk zyn, Hier komen daaglyks zo veel Heeren, Die agting hebben voor haar kleeren, Dat ik of zy niet weten kan, Wat borger is, of edelman.
Heeft zy miszeid, ik kan 't niet keeren, Maar eis, myn Heer, al uw begeeren, Eist van my iets, of van Katryn, 't Zal al tot uwen dienste zyn.
Een van de Tafel, spelende: ‘'k Beken, ik heb dit spel verloren, ‘'k Zal u betalen na behoren, ‘Dat zyn nu zestien kopjes, niet?
‘'k Zal u wel merken in 't verschiet.
‘Kunt gy den aap zo binnen houwen?
‘Nu zal ik u niet meer vertrouwen, ‘Gy hebt u dank voor altoos weg.
‘Maar.
‘Het is genoeg, dat ik 't u zeg, ‘En wil u vorder niet ontstellen, ‘'k Zal u de kopjes aan doen tellen; Katryn, geef zo lang chocolaat, Tot deze Heer gants is verzaat.
En my een pyp toebak, in vrede.
En breng my de courant hier mede.
Die word gelezen, Heer, gewis, Maar daar heb ik Mercuriis, 'k Zal u den inhoud eens doen hooren, Ei leen met aandagt uwe ooren, Hier is een Duits comediant, Die zeer vermaard was door het land, Zonder genaden, opgehangen.
van schrik ben ik bevangen.
Hoe is zyn naam, ei zeg my dan.
Zyn naam is Monsieur Nozeman.
Most hy zyn leven zo verkorten?
't Geschiede zonder bloed te storten, 't Was op 't toneel, daar brave lien Dat hangen zaten aan te zien.
Wel, wel, dat steld my weer te vreden, Ik kreeg een schrik door al myn leden, Kom, kom, geef my Mercuriis, Op dat ik lees, wat d'inhoud is.
Daar Heer, gy zult 'er meer in vinden.
Geef my eens koffi, meisje.
Vrinden, Ik zalze halen, ziet eens hier Is zo iets van een courantier, Die lang de waarheid heeft verzwegen, Om dat hy hinder had gekregen, Toen hy na zyn geloof die sprak.
Katryn, ei geefme een pyp toebak.
Ja wel, al had ik honderd lyven, Kan ik u nauwelyks geryven.
Een weggaande.
Juffrouw, een halve stuiver weer.
Wat hebt gy doch gehad, Myn Heer?
Drie kopjes koffi, en vyf pypen.
Dan is het net.
Ik kan 't begrypen, Gy hebt gelyk, vergeeft het my.
'k Bedankje, Heer.
Van de Tafel, spelende.
Waar blyft die pry?
Hoe leeft men hier op uw genade?
Waarom geeft gy geen chocolade?
Wat benje haastig vanje tyd?
Geeft me een weinigje respyt, Wilt om geen beusling u verstoren, Ze moest eerst schuimen na behoren, De meulen was wat onklaar, Heer, En dat komt juist zo by het weer, Wees doch een weinigje geduldig.
Een opstaande.
Zeg Meisje, wat ben ik u schuldig, Ei draa.
Wat heeft myn Heer gehad?
Een glas magorum, vatje dat.
En nog drie pypen.
Dat is zuiver En nettekens, vyft'halve stuiver.
Zie daar, geef my een stuiver weer.
Ik heb ze waarlyk niet, men Heer, Geliefje ze te goe te houwen, Zo gy me zo veel wilt vertrouwen, Of anders, Juffrouw, geef dien Heer, Daar eens een enkle stuiver weer.
'k zal u dankbaar blyven.
Wie moet ik nu al weer geryven?
Schryft hy iets nieuws, ik bid, men Heer, Ei zegt het my, doed my die eer.
Hy schryft, als dat de cameristen Nu zyn met hare antag'nisten Vereenigt, maar met zulk accoort, Dat al wie in haar huis behoort, 't Zy man of vrouw, de meid of kind'ren, Passeeren zullen, zonder hind'ren En zonder iets te geven veur Aan den ontfanger aan de deur.
My dunkt, 't waar beter zulks verzwegen, Want wat leid hem daar aan gelegen.
Hy schryft misschien niet, of 't is waar.
Mag men dan altyd waarheit schryven?
Myn Heer, ten zyn geen hals bedryven, Dat word de mode, nu ter tyd, Dat men elk een de waarheit zeit, Als 't maar bedekt'lyk kan geschieden, Wie duivel kan my dat verbieden?
Voor my, 'k val daar niet vies op, neen, Die mode die is heel gemeen.
Myn dunkt, dat is een slegte mode, Het zou het beste zyn van node Dat elk maar op zyn eyge ziet: En melde een anders zaken niet.
Myn Heer, die geen haar dat aantrekken, Dat zyn, myns oordeels, rechte gekken, Voor my, ik trek my dat niet aan, Dat mag by my heel wel bestaan.
Het zyn maar ydle zotte grillen, Die zich daar over storen willen.
Daar word zo meen'gen spel vertoont, Daar deftigen in zyn gehoont.
Dat ik geloof, dat al die quanten, Die speelders of comedianten, Eens wouden klappen, 'k loof voor vast, Wy raakten daar niet van ontlast, In de eerste week, of veertien dagen.
Dat moet gy niet de speelders vragen, Of wyten, neen Heer, gantschlyk niet, Dat volk verbeeld, 't geen is geschied, En als de schryvers haar doen weten, Van dichters, rymers, en poëten.
Weg, weg, je weet niet wat je praat, Je bent licht gek of desperaat.