floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wel neen Waerdinne; maar dien lompen plompen bloed, Dien schelmze Voerman, die door zyn onachtzaam ryen De wagen om smeet.... ANNETJE.
Licht heeft hy ’t niet kunnen myen.
Ja door zyn domheid, het was zyne schuld wel recht; Maar hebt gy hier nóch niet vernomen, myne knecht?
Niet dat ik weet men Heer.
KRISPYN tegen Annetje.
Waerdin, het is licht deezen, Met roode kleeren.
Dat zouw mog’lyk kunnen weezen.
Hoe is jouw knecht zyn naam, Myn Heer?
Roep jy maar, Jan. ANNETJE in de Deur.
Jan, Jan, je volk is hier.
GOVERT, JAN, LEONORA, ANNETJE, KRISPYN.
GY zyt een schoone man.
Ik loof gy zoud niet uit het huis een uitkyk geeven, Al waar het dat wy niet en kwaamen van onz’ leeven.
Ga na de Wagen zien.
JAN. Waar is ze?
Lompen bloed, Gints leidze by de boom, ga heen en haal het goed.
En zo ’t te zwaar is, laat de Voerman u dan helpen.
GOVERT, LEONORA, KRISPYN.
GOVERT, spreekt voort.
MYn kind, uw Bruigom, zal uw druk, en droefheid stelpen, Hy zal voorzeeker hier van deezen avond zyn.
Dat hy nooit kwam, het waar voor my veel minder pyn.
zal ik dan helaas, een onbekende trouwen!
Maar hoor ik zeg u.... VEERTIENDE TOONEEL.
GOVERT, en LEONORA, aan de eene zyde van het Tooneel, KRISPYN, en LEANDER, aan de andere zyde.
Nooit kwam ik aan te schouwen Een schoonder aangezigt, als deeze jonge Maagd!
Myn Heer, zy is de Bruid.
Krispyn, myn hart dat jaagd Om haar bekoorlykheid, met liefde te verwinnen.
Hoor Leonoor, dit is vergeefs, buig uwe zinnen Tot ’s Bruigoms min; vermits, ik myn gegeeven woord, Niet weder roepen zal.
Ik bid dat gy my hoord.
Men zeid hy is zo droog, en zo vol van gebreeken... GOVERT.
In drooge Vryers, vaak de grootste Geesten steeken; Dies steld u maar gerust, tot gy hem hebt gezien, Dan wil ik zweeren, dat gy niet voor hem zult vliên.
Hoor Leonoor, wanneer zyn Vader komt te sterven, Dan moet hy, zo als gy, al ’s Vaders rykdom erven: Dat woord van rykdom, heeft by my een groote klem!
En om deez’ gaaven, gaf ik hem alleen myn’ stem: Maar, waar blyft doch dien Guit?
Het goed valt zwaar te draagen.
Krispyn, dit Braband kan my ongemeen behaagen, En dat my het geluk by zo een Bruidje bragt, ’k Zweer dat ik in een maand niet om myn reyz’.... KRISPYN.
Spreek zacht.
Myn Heer, met uw verlof, waar meend gy heen te trekken?
Myn Heer, ’k ga na Parys.
Zo ik het dorst ontdekken, Gy zyt uit Holland?
Heer, ik reken ’t my voor eer’, Een Haagenaar te zyn.
Een Haagenaar, myn Heer?
Leeft die Barbier daar nóch?
Ai, niet te spótten; Myn Heer, de Haagenaars passeeren voor geen Zótten, Zy hebben moed.
Dat ’s wel bekend: maar zyt gy wyz’, En uit den Haag, zo ga voor eerst niet na Parys; ’t Is goed dat jonge Lui wat reizen, wat bezoeken; Maar nu na Vrankryk?
gy zult dat besluit vervloeken.
Uw Natie word daar vast gehouden, en gy zegd Uw’ reis heeft heel geen haast, verstond ik u slegts recht.
Wel zo gy wild, en zo ’t uw tyd kan lyen, Blyf hier een dag by ons.
Myn Heer, ’k zou my verblyen, Indien myn blyven, u, maar eenigzints behaagd.
Ten hoogsten.
’K bid verschoon, zo u uw Dienaar vraagd, Waar dat gy zyt van daan?
Myn Heer, ik heb voor deezen Te Middelburg gewoond; maar wyl men daar met vreezen Ter Mis moest gaan, heb ik nu sints een tyd gewoond Te Antwerpen.
’k Bid dat gy myn’ vryigheid verschoond.
Is dit uw Dóchter, Heer?
’k Heb anders nooit geweeten: Haar’ Moeder was myn’ Vrouw, zy moet my Vader heeten.
Myn Heer, zy schynd bedroefd.
Dat ’s maar een malle gril, Die zy betoond, om dat ik haar uittrouwen wil Met een ryk Jongman, die van avond hier moet weezen, Met zyn Heer Vader, zo ik daatlyk heb geleezen In deeze Brief, dat ik hem hier verwachten zal: Daarom verzoek ik, dat myn Heer, in dit geval Ons de eer gelieft te doen, en blyven, om onz’ vreugden Meê by te woonen.
Heer, gy toont dat de edele deugden Van een recht Neerlands hart, in uwe boezem zyn.
Haar Bruigoms Maagen zyn ook Zeeuwen: maar heel fyn Katholis.
Zyt gy ’t meê?
Gy moogt my daar voor houwen.
Maar zal hy met uw kind, hier, óf te Antwerpen trouwen?
Neen, neen, dat moest niet zyn, ze trouwen daar hy woond, Dat is te Braine; hier?
dat was hem wis gehoond.
Zyn Vader kan zo wel, als ik, de Bruilóft geeven.
O, daar in Henegouw’ daar is het goed koop leeven.
Hebt gy geen Maagschap, die haar daar na toe geleid?
Zy is zo eenig.
Ei, dat is maar malligheid.
Ze zal alleenig met hem in het bed wel leggen.
Maar evenwel behoord.... GOVERT.
Maar hoor, ik zal u zeggen, Ik ga ’er zelver meê.
JAN, GOVERT, LEANDER, LEONORA, KRISPYN, JÓCHEM.
JAN, met een Koffertje, enz.
Hier is het goed, men Heer.
Loop, breng het binnen, leg het in onz’ kamer neêr, En sluit de deur wel toe.
JAN. Ik zal ’er wel op letten.
GOVERT, LEANDER, LEONORA, KRISPYN.
Heer met verlóf, ik zal my wat te rusten zetten.
Na een weinig voortgaan, ziet hy om, en roept: Lenoor.... Heer, gaat gy meê?
Ik vólg u, treê maar in.
LEANDER, KRISPYN.
Krispyn, wat gaat my aan!
hoe brand myn hart van min, Door ’t zien van deeze Bruid!
sints zy my is verscheenen, Is al de minnenyd van Izabel verdweenen, Terwyl dat deez’ myn’ ziel met nieuwe vlam omringd.
Ik loof waarachtig, dat ze ook aan dat euvel hinkt: Want wyl de Vader met u sprak, Heer, zyn haare oogen Niet eenmaal van u af geweest.
Is het geen loogen?
Neen, en door dien de Vaâr haar dwingt tót deeze trouw, Wenscht zy licht zelver wel te weezen uwe Vrouw.
Dat dat de Hemel gaf!
maar zy is reeds verbonden, De Bruigom komt straks hier.
Men Heer, door list en vonden Moet gy haar, eer gy komt, verklaaren uwe min.
Ik zie geen middel.
Hoor, daar schiet my iets in ’t zin: Ik twyffel niet óf gy zult flusjes saamen smullen, Neem die gelegenheid om haar de kap te vullen Door eene Brief.
Ei, weg, dat zouw de Vader zien.
Ik zeg u evenwel, men Heer, ’t kan zo geschiên: Hier zyn twé Juffers, zo die meê aan Taaffel eeten, Zel jy wel middel, om jouw naad te naayen, weeten: De eene is verzót op zang, schryf met ’er haast een brief, Als óf ’t een Liedje was, het Bruidje heeft jou lief, En zal het schrift door een der Juffers licht bekomen.
Dat is ’t niet al; ’k heb nóch wat anders voorgenomen.
Loop na de Stal, en geef de Paerden dubbel voêr, Zie óf ’er niets aan Tuig, óf Yzers schort.
O Broêr, ’k Zie waar dit heen wil!
Om myne aanslag te bedekken, Zeg dat ik mórgen moet, voor dag, voor dauw vertrekken, De Paerden zyn nóch niet ontzaald, men laatze zo, Terwyl gy eeten gaat, tót aan de buik in ’t stro: Houw Schildwacht, tót ik u de leus zal komen geeven.
Laat alles op my staan.
Vivat, die weet te leeven!
GOVERT, LEONORA.
LEnoor, ’t wort donker, en uw Bruigom komt nóch niet: ’t Is vremd, ’k weet niet wat dit beduid, en echter ziet Zyn Vaders brief vermeld, dat hy hier vroeg zou weezen.
Hoe staat gy zo bedrukt?
óf zyt gy licht in vreezen Dat hy niet komen zal!
LEONORA, ter zyde.
,,Dan waar myn ziel verblyd.
Wat zegd gy?
Niet met al.
ANNETJE, GOVERT, ADELGONDE, SOFIA, LEONORA.
ME Juffers slyt de tyd, Een weinig mit mekaar: het eeten is haest vaerdig.
Wel Hospita, dat ’s goed.
Men Heer, ei, houw’ ons waerdig Dat wy met uwe Vrouw wat speelen.
Neen, dat ’s mis, Ze speeld niet; ook zo weet, dat zy myn’ Vrouw niet is, Maar wel myn’ Dóchter.
ja, nu ’k haar kom bekyken, Zie ’k dat haar weezen na het uwe komt te lyken.
Mejufvrou houd dan gansch niet van het Kaartespel?
Neen gantsch ter Waereld niet, me Jufvrouw.
Waar zal men dan de tyd van avond meê passeeren?
Kunt gy ook danssen?
Wel aan ik zal u leeren, De zoetste Passen die gy ooit ter Waereld zaagd, Op Jieg of Minnuwet, indien het u behaagd.
Kom leer al; want de kunst is licht’lyk meêgenomen, En op de Bruilóft zal ’t u wel te passe komen.
Gaat zy te Bruilóft?
Ja, wyl datze zelver trouwd.
Geluk dan, ’k wens dat nooit u deeze staat beroud, Waar in gy u begeeft.
Ik wensch u van gelyken.
Ik dank u beide.
Kom, ik zal terwyl wat kyken, En zien na ’t danssen.
Zie, wanneer dat gy zo staat, Maak dan het kompliment; maar pas wel op de maat.
Tussen daar de Tuttelen staan, zingt ze een gedeelte van de wyz Allon, troispas, bouré.... deux pas de menuetten.... Gy moet met de koepeê uw Voeten dichter zetten.... An ho, trois kontre tans.... an bas, deux kontre tans... Fórt bien, fort bien, tres bon, gy danst recht op zen frans.
Wel ja dat gaat al heen; maar ken dat danssen leeren, Ook niet geschieden, zonder al dat Fransch lardeeren?
Ik twyffel, schoon ik ’t niet versta, óf gy ’t verstaat.
Wanneer een Meester ons het danssen leerd, zo praat Hy altyd fransch; dus leerd men allerbest manieren.
Daar zyn veel Ouders, die met reên hun’ kinders stieren Na Vrankryk, om aldaar te leeren eer en pligt.
Ja, om in schelmery, te worden afgericht Men kan ’t bemerken aan veel Fransjes die hier woonen, Die ons, de vroomen niet te na, hun’ aard betoonen, En ik bemerk in hen, dat gy der niet aan liegt: ’t Is wonder, dat ’er vaak niet een in ’t water vliegt, Wanneer ’t hart waaid, zo dun en luchtig zyn die Franssen: Maar staaken wy die praat, en leer haar nóch wat danssen.
Zy kend die passen reeds.
Wel nou nóch eens, met moed.
Wel aan, pas op de maat... zo haastig niet, maar zoet.... Dat ’s uit; ik ben vermoeid.
Ik weet heel niet van zweeten.
GOVERT, lachchende.
Ik zweet van toe te zien.
Mejufvrouw die moet weeten, Die zingt en onderwyst daar komt het meest op aan.
tegen SOFIA.
Wat dunkt u, zou hier door uw droefheid niet vergaan?
Ja, zo ’t my toeschynd, zal* myn droefheid wel wat mind’ren.
Het zien van de Op’ra zal u daar nóch min in hind’ren.
zal een Op’rateur haar snyden van de steen?
Of heeft zy ook gebrek, aan schouder, arm of beên?
laat geen van dat Vólk, haar komen aan de leden: Neem slechts een Barrebier.
Myn Heer, gy hebt myn’ reden Niet wel verstaan; het schort myn Nicht op die plaats niet Daar gy wel meend: maar ’t is een groot verdriet, Dat in haar’ zinnen woeld, dat wou ik doen verdwynen Door ’t zien van de Opera.
die smart of pynen Dan in zyn boezem heeft, die raaktze daar meê kwyt?
Ja wel, wat ziet men al gebeuren in deez’ tyd!
Maar zeg my dóch, wat ramp óf druk kweld u de zinnen?
Een droefheid die ik nooit zal kunnen overwinnen.
Is lichtelyk uw Man gesturven?
de nood Die my aan ’t harte gaat, maakt myn verlies te groot!
Och, óch myn Bok is dood, myn Beesje, ik ben verlaaten!
een Bok?
O ja, hy was zo zoet van blaéten!
schrei jy om een Bok?
Och ’t was zo zoeten Beest!
GOVERT, tegen Adelgonde.
Ja wel recht uit gezeid, Mejufvrouw, ’k ben bevreest Dat de Opera haar niet zal van deez’ ziekt’ geneezen, Of ’t moest een Opera van Bok en Geiten weezen.
’t Vermaak is al te groot.
Ai, wie kan dat vermoen?
Gewislyk de Opera kreeg dan wel veel te doen: Zo ze een Zottin geneest, zo is ze waard te pryzen.
LEANDER, en ANNETJE, ieder van een byzondere zyde uitkomende.
GOVERT, LEONORA, ADELGONDE, SOFIA.
Waardin, is dit de plaats, waar dat wy zullen spyzen?
Neen Heer, hier is ze niet, maar de Eetzaal is hier naast.
Gaan wy haast eeten?
Ja, o ja men Heer, al haast; Men Man die rept hem, om het eeten klaar te maaken.
’t Word laat, en ’k wenschte ook dat we aan taaffel mochten raaken.
’k Zal hem gaan zeggen, dat hy ’t vlees van ’t Spit aftrekt.
GOVERT, LEANDER, ADELGONDE, LEONORA, SOFIA.
IK ben verblyd Heer, dat ge uw’ vriendschap zo ver rekt, En u verpynd, ons, met uw by zyn, te vereeren, LEANDER.
De eer is aan my, myn Heer, wil my verekskuzeeren Neem ik die vryheid, ’t is een teeken van uw deugd, Dat gy myn by zyn lyd.
Wy hebben nu geen vreugd; Maar waard ge daatlyk hier geweest, men heeft gezongen, Gedanst, veel licht had gy meê in de bocht gesprongen.
Het is my leed myn Heer, ik min de zoete zang, En ’t zwierig danssen: want het is nóch niet heel lang Geleên, dat ik met lust heb de Opera zien speelen Te Brussel.
Wel kan u die zótheid niet verveelen?
Ik hebze nooit gezien, maar na deez’ Jufvrouw zeid, Zo heeft ze een groote kracht, en een’ bekoorlykheid, Die alle droefheid der gedachten kan verdooven, Ja zótterny geneest, voor die ’t slechts kan gelooven.
Mejufvrouw, hebt gy ze ooit wel in Parys gezien?
Neen, maar te Brussel wel.
Nooit vond me een Zót allien!
dat ’s als, te Amsterdam.
Myn Heer, wil my verschoonen, Ik heb met groot vermaak daar Kadmus, zien vertoonen, Achilles, Herkules, Psiché, en Phaêton, Proserpina, Persée, Athys, Bellerophon, l’Isle Enchantée, Izis, ik kan ze al t’zaam niet noemen.
LEANDER, tegen Adelgonde.
’k Heb hier een Aerdje.
Ik loof dat gy ’t zult moeten roemen; De Voois, geloof ik, vind men in ’t Muzykboek van... ADELGONDE, tegen Leander.
Mag ik ’t eens zingen?
Ja, kunt gy de Voois, vang an.
ADELGONDE zingt.
Wil u niet in ’t minst bezwaaren, In ’t verdriet dat gy beklaagd, Zo uw Vader u wil paaren Met een die uw heel mishaagd; Stel uw hart, uw ziel, uw zinnen Om my eeuwig te beminnen: ’k Weet een middel waar door gy Word gered uit dwinglandy, Kan myn liefde u slechts behaagen, ’k Zal om u myn leeven waagen.. LEANDER.
Gy zingt het wonder fraai.
tegen Leonora.
Hoe heeft het u gevallen, Mejufvrouw?
’t Is heel na myn zin.
’t Is om te mallen, Dat zy dat zeid.
’t Doet niet.
’t Word Apokryf verklaard Van my.
Om dat hy die zyn Dóchter paard, ’t Niet goed vind.
O, men Heer!
dat ziet men meer gebeuren.
Ja, maar zo ’t myne was, ’k zoud ’t daat’lyk stukken scheuren.
Maar evenwel Monpeer, ’t gevald my wonder wel.
’t Is t’uwen dienst.
Hólla!
ik wil niet dat zy ’t zel Aanvaerden.
Lichtelyk zal dit, haar meer behaagen; Met uw verlof, dat ik het aan haar op mag draagen.
Heb dank, Heer, ’k zalt eens zien.
Maar Leonora, wel hoe!
Gy kunt die Wyzen niet, ’t is even als een Koe Wouw leezen in een boek.
Nou, kunt gy het begrypen?
Een weinig; maar ’k zal flus, myn’ zinnen daar op slypen; ’k Geloof dat ik de wyz’ zal vinden, zonder pyn.
Ik wensch het.
Hoe, myn Heer!
hier moet geen Voois op zyn, Daar staan geen Nooten by.
Mejufvrouw, dat ’s vergeeten, Die ’t schreef had grooten haast.
Geef my, licht zal ik weeten Wat wyz ’er op behoord... Kost gy, ô schoone Bruid!...
Al weêr wat zóts!
maar ’k zal ’t eens leezen overluid.
Govert leest.
Kost gy, ô schoone Bruid, myn trouwe liefde leezen, Uit myn gezicht, niets zou my meer behaaglyk weezen!
Voornaam’lyk schoone Maagd, indien uw teder hart, Met myn gevoelden, eene, en zelve minnesmart.
wou de Hemel my dat groot geluk verleenen, Dat ik myn trouwe ziel met de uwe mocht vereenen, Of dat my slechts een straal bescheen van uwe vlam, Wat is ’er dat ik niet om u te boven kwam!
Govert, na ’t leezen, scheurd het aan stukken.
Weg, weg, ’t is voddery, ’k mag ’t hoofd daar niet meê breeken, Laat ons wat anders, óf van eetens zaaken spreeken.
JAN, GOVERT, LEONORA, SOFIA, ADELGONDE, LEANDER.
JAN. Men Heer, de Bruigom met zyn Vader, is daar al.
Jan binnen.
Dat ’s goed, dat ’s goed.
Kom voort myn Dóchter, kom nu zal Jouw lieve Bruigom, jou voor de eerste maal omarmen.
LEONORA ter zyde.
,,Ik hoop de Hemel zal my voor ’t gevólg beschermen.
’k Zeg ik ben verblyd.
Kom gaan w’em in ’t gemoet.
GOVERT, Heer ANZELMUS, ANZELMUS de jonge, LEANDER, SOFIA, LEONORA, ADELGONDE, JAN. GOVERT.
Weez welkom, Heer.
HEER ANZELMUS.
Heb dank; myn Zoon, ga voort, en groet, De Vader eerst, beleeft.
ANZELMUS, de jonge, langzaam spreekende.
Myn Heer, ik kom u nader En noem u Vader; want gy zyt myn’ halve Vader, Door wien myn halve Ziel gemaakt is.
Dat is schoon.
ANZELMUS, de jonge.
Vergun my dan, dat ik u groet als halve Zoon.
tegen Sofia.
En gy myn halve Ziel, ik wil u offereeren Een half hart próp vol liefde.
Ei, wil my ekskuzeeren.
Hoe Heer Anzelmus, deeze is myne Dóchter niet, Dit is ze.
ANZELMUS, tegen zyn Vader.
Zal ik haar, heel kussen?
Ja, maar ziet Haar vriend’lyk aan, voor af.
Papa, ik zel ’t wel maaken.
Een welkom kus.
Ei, zoet.
Ik kom u maar genaaken, Met een gedeelte van myn Lichchaam, halve vrouw: Maar als gy ’t heel zult zyn, geef ik meê ook heel aan jou.
GOVERT, tegen Leonora.
Wat dunkje?
hy heeft geest, kan hy jou niet behaagen?
Wat zeg ik best op ’t geen gy my gelieft te vraagen?
Wel zeg heel lachchend, ja.
Anzelmus, door het woord Dat u myn Vader gaf, zyt gy myn Bruigom.
Voort, Omhels hem wederom.
Dat zal daar na geschieden, Als wy alleenig zyn.
Heer Govert, zyn deez’ lieden, Van uwe vrienden?
Neen: maar zy vermeinen hier Te nacht te slapen.
Wel, ’t is my een groot plaizier; Zoo veele Landslui, deezen Avond hier te vinden; Als ik Neêrlanders zie, zo dunkt me zyn ’t myn’ vrinden.
Wy zyn uit Neêrland, ja, maar woonen echter nou Te Bergen.
te Mons?
te Mons in Henegouw’?
Wel dat ’s al wonder, dat wy dan elkaâr niet kennen.
Wy kennen u wel, weet dat wy de Dóchters bennen Van Jan, en David, de een is Heer van Buldervoort.
Zyt gy die Dóchters?
wel, gy woond digt aan de Poort.
Dat ’s waar, Heer.
ANNETJE, GOVERT, HEER ANZELMUS, LEANDER, ANZELMUS, de jonge, LEONORA, SOFIA, ADELGONDE, KRISPYN, JAN. ANNETJE.
Vrinden, als ’t jouw tyd en lust is, te eeten, Zo ken je komen.
Kom, dat moest men niet vergeeten.
Hoe is ’t Anzelmus, voel je nóch geen appetyt?
’t Komt nóch al wel, dat gy hier voor de Maaltyd zyt.
Nu lustig, wil uw Bruid straks aan de Taaffel leijen; Dat gaat u voor.
Ik vólg.
Mejuffers, ’k zal u beijen Oppassen, is ’t uw wil.
KRISPYN, alleen.
Hoe Duiker gaat dit toe?
Nou vryd hy deeze weêr, en schynd reeds de and’re al moê.
Krispyn, pas op, en zie hoe ’t werk hier is gelegen: Gy hebt gegeeten, ’k hoop het Bruidje te beweegen.
Doe zo.
De Droes, dit ’s raar!
óf hy de Bruid nóch tracht Te schaaken?
als hy zel.
Maar zoetjens eens, al zacht, ’k Moet zien wat deuze Vent hier met de Meid komt maaken!
JURRE, TRYNTJE, KRISPYN in een hoek.
Een toet myn’ Bottertes.
Ei Jurre, wil dit staaken; Dit mallen, zo men Nicht het zag, zou my doen slaan.
Myn Keukemólleke, een toet nóch.
Ai, laat me gaan, Met al dat zoenen: ken je nou zo lang niet wachten, Tót dat het Vólk na bed toe is, ik kryg gedachten, En ben bekommerd, óf het lichtlyk iemand ziet.
Ei, ei, Karonje, ’k moet ou tótten.
Je zel ’t niet; Wacht tót al’t Vóllik slaapt, en komt dan herwaars treeden, Zo zoetjes als je kunt, myn Meester slaapt beneeden, Hier effen onder.
Kom dy liever in de Stal.
Wel Gekskap, word je dol, óf houw je me veur mal?
Kom flusjes zo je wild, hier kan ons niemand stooren.
Bloed, ik ben zo bevreest, ou Meester mocht ons hooren.
Neen, tré maar zacht, daar is me Nicht, ik wacht je hier.
Ik gaa eens na de Stal.
ANNETJE, TRYNTJE, KRISPYN in de hoek.
Loop Tryntje, tap eens bier, En breng het binnen, loop, je moest het niet vergeeten, Het Vólk dat wacht ’er na.
JAN, ANNETJE, JÓCHEM, KRISPYN in de hoek.
JAN. Wel, wanneer zel men eeten, Waerdin?
Zo datelyk, ’k bid dat je nóch wat wacht: Maar hoor, je zult je met jou beijen, van de nacht Behelpen moeten op een Stoel, kyk al de Bedden Zyn reeds bezet.
JAN. Ja, ja, ik zel my zelf wel redden, Daar zyn wel Kussens in de Kamer van myn Heer.
JÓCHEM.
Hoor, leggen we wat hart, we drinken eens te meer... ANNETJE, tegen Jóchem.
Deuz Bank die is veur jou.
Dan moetje ’t Bedgeld bórgen.
Ik zel jou ook wel met een Kussen straks bezórgen.
TRYNTJE, JÓCHEM, JAN, ANNETJE, KRISPYN in de hoek.
Het eeten, Vrinden, is voor jou lui, al gereed.
Zel ik zo slaapen, is ’t wel goed dat ik wat eet.
Sa lustig, vrolik op, men weet hier van geen treuren?
Ja wel, wat wonderwerk, zie ik hier al gebeuren!
De Voerman met de Meid... de Duivel haal de pry!
Wat gaat hier om?
ik zie hier niet als vryery!
’k Wed myn verliefde Heer, zyn buik niet vol zal eeten, Uit vreeze dat de Bruid zyn’ min niet komt te weeten.
Maar van de Voerman, dat ’s het raarst’, dat is niet mis.
waarom óf de Meid ook niet wat mooijer is!
Maar zoetjens!
wie komt hier?
ze binnen met ’er beijen!
ANNETJE, LEONORA, KRISPYN.
Myn’ zoete Jufvrouw, ’k zel je na jouw kamer leijen; Het rusten is je best.
Och, ik ben gantsch niet wel!
Als jy te bed bint, hoop ik dat het beet’re zel: Ik zie de roode verf, word bleekjes op jouw kaaken; Wil ik wat warme wyn veur jou gereed doen maaken?
Zet my een weinig neêr, ik kan zo lang niet staan.
Heel wel, ik zel jouw bed terwylen op gaen slaen.
Ei, Jongman blyf hier wat, ik zel voort weder komen.
LEONORA, KRISPYN.
Dit is zyn Knecht, nu ben ik reeds half buiten schroomen.
Zeg Vrindschap, zeg, uw Heer, wat is hy dóch voor een?
Is hy getrouwd?
O neen: maar jouw bekoorlykheên Mejufvrouw, doen hem in een groote wanhoop leeven; Gy kunt hem, zo je woud, wel wat vertroosting geeven.
wel op wat manier?
Vergeef het my, hy zouw Zeer gaerne zien, dat gy niet wierd Anzelmus vrouw.
Hy is zo ryk!
zo ryk!
ik kent je niet verklaaren: En zo verliefd, dat hy wel straks met jou wil paaren.
Ik heb de teekens reeds van zyne min gezien, En ’k wensch niet anders, als met hem van hier te vliên; Daarom zo veinsde ik my, onpaslyk, en verslaagen; ’k Zag dat zyn jaloezy niet langer kost verdraagen Dat myne Bruigom my liefkoosden; zeg uw Heer, Dat ik hem gunstig ben; en dat ik nimmermeer Anzelmus minnen zal; dat ik op ’t vast betrouwen, Dat hy my eeuwig zal in liefde en waerde houwen, My aan hem overgeef.
Hy koom vry deeze nacht Als elk na bed is, aan myn Kamer, daar ’k hem wacht: Ik zal gekleed zyn, en de deur zelf open maaken, Als hy maar hemt.
Voor wind, voor wint, gaan onze zaaken!
Mejufvrouw, laat maar alles op my staan, En zyt verzeekerd.... LEONORA.
Gy kunt na bed toe gaen, Mejufvrouw, als je wild.
’k Heb u hier zitten wachten.
’k Zel je geleijen.
Dat hiet eerst zyn plicht betrachten!
Zo moet me op schildwacht staan, en passen op zyn tyd.
Ik zoek myn Baas, op dat hy hem met my verblyd.
Een ming’len Wyn d’Aï, kan hy my nou niet weig’ren.
Kryg ik die in myn króp, hoe wil myn Vosje steig’ren!
Einde van het Twéde Bedryf.
LEANDER, KRISPYN, JÓCHEM, op deBank in slaap.
Tré zacht, op dat men ’t Vólk niet in hun’ slaap verstoor.
Maar zie, daar leid een Man en slaapt.
Vreez’ daar niet voor, Hy kan ons geen belet doen, in ’t geen wy verhoopen; Dat Varken heeft zen bast zo boorde vol gezoopen, Dat hy vermeinde dat hy op zen wagen zat, Dies riep hy om zyn Zweep, dóch end’lyk moe en mat, En dronken als een Zóch, is hy gaan leggen slaapen.
Dat ’s een figuur, ’t gelykt de Koning wel van de Aapen!
Weet gy de rechte deur, waar langs wy raaken uit?
Ja, en tót ons geluk, zo heb ik flus een Guit, Gelyk daar leid, hier met de Meid staan te bespieden, Wat met haar beijen zou van deeze nacht geschieden; En deeze deur waar door die Voerman komen zal, Die staat maar op de klink, en brengt ons in de Stal, En verder buiten.
’k Zal u voor die dienst beloonen.
Waar meê?
met Stokvis?
Neen, Krispyn, met goude kroonen.
Maar zyn de Paerden wel gevoerd, en alles reed?
De Paerden staan getoomt, als gy maar buiten treed, Zo kunt gy datelyk opzitten met je beijen.
Maar derft zy wel?
Zy neem myn Vosje, ik zel ’et leijen By ’t Toom, ze moet óf dus, óf zo, ’k weet daar niet van, Zo lang, tót dat me een Kar, óf Wagen krygen kan: Maar is ’t geen tyd, om aan de Bruid de leus te geeven?
Hou vast het waslicht, nou vat aan; myn leden beeven!
’k Vreez’ dat de Vader licht mogt hooren myne stem.
KRISPYN, met het Waslicht in de hand.
Ei, wisje wasje, maak maar een begin.
Hem, hem?
Ze komt, ik hoor haar.
LEANDER, LEONORA, KRISPYN.
Wat erkent’nis zal ik toonen Mejufvrouw, om uw Min na haar waardy te loonen?
Alleenig met een woord, waar op ik my betrouw, Dat gy door ’t Huuw’lyk my zult neemen tót uw Vrouw.
Tót tuige ontvang deez’ Ring.
Ai, voort maar, zonder praaten, Kom.
’t Waslicht?
’k Heb het, en zal ’t hier niet blyven laaten, Wy hebben ’t nóch van doen, de kamerdeur staat aan.
Vaar wel dan Vader, ’t is uw dwang die my doet gaan.
JÓCHEM droomende.
Hoe staat die zwarte Meer!
hom zeg ik, lustig, hommen, Zo je niet om staat, ’k zel jou op de ribben kommen.
Aou, aou, myn Beesje, ou!
Is ’t niet een schoone Meer?
Ze is maar tien jaaren oud.
Men lust geen drinken, Heer.
JURRE, JÓCHEM, droomende.
Na dat my dócht, zo hoorde ik ik hier iemand treeden.
Ba zen is hier niet, en haare laatste reden Die wooren, dat zy hier op deeze plek zou zyn.
O die Karonje, doet main hart een groote pyn; Bloed, is dat stoeten!
’k byt van pyn op myne tanden; ’t Is duister, ba, ze zouw een kijers hier laaten branden, Zo zai ze mai.
JÓCHEM slaat Jurre met de Zweep.
heu.
Waar Duivel óf ze zet?
Ik hoor haar; lieve Tryn!
Hu, hót.
Wel wat is det?
Hoe, slode mai, kom, kom, wil mai een toette geeven.
Hu, hót, hu, hót.
Wel, gy versjerde Beest, ou leeven Zal kik ou Meester eens gaan zeggen, schoon ’t ou spyt.
JÓCHEM, slaat harder.
Jeu, jeu, jeu, jeu.
Wel Tryn, zo dy mai meerder smyt... JÓCHEM.
Hier heb ik ou, nou zal ik ou betaalen, En myne scha, eens op ou bakkus weêr verhaalen.
Wel hoe, wat zal dit zyn, wie drommel slaat men daar?
O, gy verzjerden Ond, dat wordy wel gewaar.
Och Vrinden, sta me by, men wil me hier vermoorden.
GOVERT, JURRE, JÓCHEM, JAN, onge-kleed van binnen.
GOVERT, van binnen.