floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wat wist hy al historytjes te verhaalen, van wonderlyke trouwgevallen: 't Was of hy de praat allien had, en de andren, speulden voor stom.
En wat fwetsten hy op zyn gessacht?
en wat weyden hy breed op zyn eedeldom: Gelyk dat volkjen dan gewoon zyn by ieder op te synen.
Die, daar jy van spreekt, man, en de jongsten, meugen malkandren in 't byzonder wel lyen, Altyd hebben zy t'zamen even drok, ik weer niet wat ik 'er van zeggen zel, Altoos gist'ren heb ik 'er kuuren van gezien, die behaagden my gantsch niet wel, En die my al wonderlyke gedachten deeden hebben, door zeeker teeken, Dat 'er wel onder dat kleed, een ander schepzel, als een man, mogt steeken; Maar om dat te onderzoeken, daar toe kom ik verder niet an.
Hoor, wyf, ik geloof, dat zulk volk de eene dag voor vrouw ageeren, en de ander dag voor man; En speulen slechts alle dingen gemeen, en loopen maar zo onder een, in 't honderd.
Daarom, al waar 't zo, gelyk je daar zegt, zo ben ik 'er niet eens over verwonderd; Want dat volkje regeleeren haar maar na dat de weerhaan van 't geluk nu wend en dreyd.
Nou zyn ze vast beezig haar te prepareeren, en elk maakt hem vast tot den tochtbereid.
Gistren al voort, hebben ze 'er een naar het naaste hospitaal, en verbandhuis gezonden, Om zo al die bemorste, en vuile doeken, van kwaadaardige, en onzuivre wonden, Hoe onhebbelyk, en ongezien dat ze ook zoude mogen zyn, Bedektelyk te bekoomen, om 'er kwanzuis onder dien schyn, Of zy 't lyf vol wonden hadden, haar daar van te bedienen, En door uiterlyk gebaar, wonderlyke gesten, en gemaakte mienen Elk zo d'oogen te verblinden, en leggen 't 'er alzo op aan, Om de groote huisen aan te spreeken, en de kleinen niet verby te gaan, En alzo elk, door bedrog, tot medoogendheid te verwekken.
Hoor, wyf, als zy ons betaald hebben, mach ik wel lyen dat ze met haar eesels, en bagasie vertrekken, En in 't toekomende, als 't weer beurt, ons huis maar gaan voorby, Want dat zyn rechte filosofen, ervaren in de loenze kapraze filosophy.
Maar zacht, man, daar komt de penningmiester, wat dunk je 'er nou van, die zel geld schieten?
Wel, ik geloof dat de wind met een hort, hem wel op het vaticaan zou zetten; wel zo een penningmiester zou men zeeker wel kennen swieten.
Karlo, Charlotte, Antonio, in bedelaars gewaad, met een knapzak op de rug, een stok, en houte kit in de hand.
A za, Sinjor Karlo, ik heb last om u te betaalen, voor 't goed logys dat wy hier hebben gehad, Wy meenen te vertrekken, ik wil verhoopen dat wy in deze volkryke stad, Menschen mogen vinden, die met verarmde edelluiden kompassy zullen draagen.
Hoe duivel zie je 'er nou dus uit, Antoni?
en ben jy edelluiden?
wel zeeker dan ben je met recht te beklaagen!
Maar waarom je dan niet by de een of de ander Minister bekend gemaakt?
O, Sinjor Karlo, hadden wy dat gedaan, wy waaren allang in het verdriet geraakt; Den Koning, heeft den vader van Don Gusman, die hier by ons is, aan alle boven beschreeven, Om dat hy te Madrid, een ridder in Duel gebragt heeft om 't leeven, Zynde des Konings basterd, en daarom zeer hoog by hem geestimeerd, En daar op hem van al zyn ampten ontbloot, en des zelfs goederen gekonfiskeerd, Zo dat hy, en ik, wiens seconden ik was, het hof hebben moeten kwitteren.
Maar wat is de jongsten voor een onder jou luiden?
Dat is de zoon van een Marquis, die al zyn goedren.
verbruid heeft met procedeeren, Wiens overgroot vaders bestevaars vader, groot kommandeur van Kastillien is geweest, Van welkers groote starkheid men noch in de oude Spaansche kronyken leest.
Hy kon zonder pols, alleen slechts met een loop, over de dartig voet waaters springen, En in het stieren gevecht, zag men hem ordinaris zo een stier vyf zes de hoorens uit de kop wringen, En een honderd gevelde pieken of vier, kon hy met zyn sessen houden staan.
Ja, hy dorst met een korporaalschap, tegen een heel regiment mooren aangaan; Hy was van het geslacht, en afkomstig, uit het doorluchtig huis van de Almanje.
Den Koning maakten hem opperste marschalk, van al de marschalken van Spangje, En gouverneur van Peru, en de gantsche goudkust en strand: Hy hiel wel tien duizend slaaven, en zelfs reed hy op een witten olyfant; Buiten noch wel honderd duizend meer, die hem gewoon waaren dagelyks op te wachten.
Hy had, ik weet niet wel hoe veel pakhuizen, altemaal gepropt vol, met stukken van achten, En ettelyke tonnetjes met halven, en kwaartjes, en dia- manten als katskoppen, en ook goud, had hy dik enne bol, En als 'er dan zo een bedelaar kwam, wel die gaf hy dan maar zo by de roes een hiele hoed vol.
En van vrouwen, dorst hy in getal, den groote Mogol, en den Turkzen Keyzer wel tarten, Die hy altemaal zolderden, elk byzonder, zo van blanken, als van swarten.
Welk hy gedurig op geslooten hiel, en niemand als hy de sleutel daar van had.
Ook dienden hem tien paar dwergjes over de maaltyd, dus hoog, die hem de schottels aanbrachten, als hy aan taafel zat.
Sinjor Karlo, dat wy nou zulken heerschop hadden, hoe schoon zouden wy het wel klaaren.
Wat, zo Antony, jy praat by get van 't zilver, goud, en diamanten, of het straatstienen waaren, En hakt 'er niet weinig onder, doch wat scheeld het jou, of het geloogen, of de waarheid, is, Maar ik geloof zeeker, dat het zilver en goud, toen vry wat beter koop moet zyn geweest, als 't nou wel is.
En van zyn moeders kant is hy van de Calcallas, die haar namaals de Alvares hebben laaten doopen, Ja zyn bestemoers, overgroot moeders moeder, heeft Keizer Karel aan de leybanden leeren loopen, En, jong zynde, als hy in de kakstoel zat, hem opgepast, gereinigt, jy weet wel, vatje de zin?
En is zo lang by hem gebleeven, tot dat hy mondig was, dat ze hem daar na noch heeft gediend voor drooge min.
Doch dezen zyn vader stervende, heeft hem onder de voogdy van eenen Don Kotaldo gelaaten, Die ook al des zelfs goed'ren heeft doorgebracht, maakende een bankerot van over de tweemaal honderd duizend ducaaten, En is ons nou al zo arm, en gelyk geworden, maar zacht, daar hoor ik myn kompagnons, zy zyn ligt vaardig om te gaan.
Karlo, Charlotte, Antonio, Gusman om 't hooft, armen en beenen met doeken bewonden.
Garcias met een korf, en stok in de hand, in bedelaars gewaad.
Gusman.
Sinjor Karlo, hebt gy uw geld?
O ja, myn heer Baron, uw konfrater heeft my voldaan.
Ja baron zegdy, Sinjor Karlo, maar wat dunkt u van deez' verandering?
ik weet gy hebt wonderlyke gedachten Over deze onze toestellinge, en wat u van ons staat af te wachten, Of wie wy mogen zyn, maar ik verzeeker u, die gy meend dat wy bennen, die en zyn wy niet.
Doch om uw de waarheid te zeggen, zo is elk een speelkind van de fortuin, die gy hier ziet.
En of ons schoon tienmaal meer kwaads is beschooren, als ons reeds is overgekoomen, Zo en is ons daarom de couragie, de couragie, Sinjor Karlo, noch niet benoomen.
Alleen beklaag ik dezen onze jongsten, die mede die zelve fatiges heeft uit te staan.
Garcias.
Maar wat zydy tog met my verleegen, en dus begaan?
Bekommerd u daar niet eens over, ik zal myn persoonagje zo wel als de beste speelen, Ook en hebt gy geen bedenkinge te hebben, dat my 't zelven in 't minsten zal verveelen.
Wat dunkt u, moeder, van deze toetaakeling?
Dat kan zo heel wel gaan, jy bend zo wel gepersooneerd, als een van jou drien; Maar als ik jou raaden zou, zo wou ik me meer laaten hooren, als laaten zien, En daar was ook niet aan geleegen, al bedekten jy dat troonytje, om reed'nen, en byzond're zaaken, Om zo alle speculatien te ontgaan, en min bedenkingen te maaken.
Maar, moeder, wat dat gy ook al praat.
Wel het moest ook wel een bloed zyn, die dat niet merken en zou.
Wyf, jy hebt dat al hiel wel af gespeculeerd.
Het schynd, moeder, dat gy wonderlyke gedachten hebt.
Za, maar waar toe doch hier langer over gedisputeerd?
't Is al over een uur of twee tyd geweest, dat wy behoorden te passeeren.
Wat dunk u, Sinjor Karlo, kan 't zo bestaan?
Maar zacht, hier aan 't hooft, zal ik het noch wat besmeeren.
Kameraad, kryg my die twee potten eens uit onze korf.
Antonio, bestryks Gusman hier en daar noch wat aan 't hooft.
Ziet zo, nou is 't heel wel.
wy moeten ons nu maar behelpen, met den schyn.
A, non force, Sinjor Karlo, gy weet de waereld wil doch bedroogen zyn.
Zeeker, ter wyl gy eedelluiden zyt, zoo deerd my uw kwaade fortuin.
Of wy al worden beklaagd, Sinjor Karlo, wat kan ons dat al baaten, Wy hebben uw d'oorzaak gezegt, waarom dat wy ons va- derland hebben moeten verlaaten.
Vonden wy dien Kotaldo hier, wy zouden hem doen vatten.
nou kom, het stroo en de mathier, Karlo.
Charlotte, hoorje wel?
De mat, en het stroo by de werken, jou verbruide motkas, hoe menigmaals of men 't jou zeggen zel.
Wel doed altyd eerst jou mond oopen, jy speuld al braaf de baas, met jou kommandeeren.
Charlotte binnen.
Maar, Sinjor Karlo, wat kours neemen wy nou best?
Hoor, Antonio, jy hebt jou maar aan het naaste paleis te adresseeren, 't Is een uitheemsch minister, Dosorio genaamd, daar hebt gy u maar neer te slaan, Gy zult 'er licht wel een party karossen, of draagstoelen voor de poort zien staan.
Dat is een zeer mildaadig heer.
Nou kom, Charlotte, Charlotte, is alles gereet, dat 'er toe behoord, en in ordre?
Charlotte met een mat en stroo weer uit.
O ja, gelyk je hier ziet, daar en mankeerd niet aan.
Nu, Gusman, vaardig op het stroo in de mat, 't is tyd ons werk te vord'ren.
A, za, Sinjor Karlo, dat gaat'er dan zo op aan.
Gusman, begeeft zig op het stroo in de mat.
Nu kom, gaat zo op u zy leggen, en houd uw weezen gestadig zeer pynlyk, en gestrekt; En dit ouwe deekentje, van lap op lap te zamen gemaakt, is goed om daar mee te worden gedekt.
Nu let wel, in 't by zyn van volk moet gy niet anders doen, als maar zuchten en steenen, En heffen uw handen zo om hoog, en klaagen van gedurige pyn, in armen en in beenen, Ja, als of gy de dood gelaaden mocht hebben, en stervende laagt in de mat.
Gy moogt ook zomtyts wel een schreeuw geeven, of gy inwendige trekkingen, of binnen stuipen had; En word gy aangesprooken, antwoord weinig, of liever niet, maar laat Antony het woord voeren.
Dat is heel goed, houd gy u maar stil, kwansuis om u niet te veel te ontroeren.
En gy, kameraad, zult de hoed zo voor uit op uw handen, en 't lyf voor over wat gebogen houwen, let wel op myn bedryf, En zomtyts zo uw knien tegen malkand'ren slaan, met gebaar, als had gy de koorts op het lyf.
Past 'er nu op, dit alles, gelyk ik uw gezegt heb, aldus te voltrekken, En dus doenden zult gy niet alleen dien heer, maar wie uw ook zal zien, tot mildaadigheid verwekken.
Neemt gy nu dien korf aan den arm, en de knapzak op u rug.
en ik met deez' houte kit, en stok, en doet even als ik u heb gezegt, en geraan.
Nu kom, laat ons maar gang maaken, Antonio.
Charlotte, zegt de arbeiders dat ze binne koomen Charlotte.
De arbeiders, zetten Gusman in de mat, op de burri.
Karlo, Charlotte, Gusman, Antonio, Garcias, Kantel.
Dezen zieken zuldy voor 't paleis van den Heer Dosorio brengen, en dezen zullen daar nevens gaan.
Kantel.
Maar om ons te betalen, Sinjor Karlo, ordinary als wy gedaan hebben, meenen zy 't zo met een bang zien af te leggen.
Doet gy maar uw werk, men zal uw voldoen dat gy niet en zuld hebben te zeggen.
Nou, Sinjor Karlo, wy bedanken u voor 't goed logys dat wy by u hebben gehad.
Adios, Charlotte.
Twee arbeiders dragen Gusman, op een burrie, in de mat, na 't paleis van Dosorio.
Vaar wel, wy wenschen dat gy goede sortuin moogt maaken in deze stad.
Gusman, Antonio, Garcias, Kantel.
Gaa voorzichtig, dat doch dien zieken geen ongemak mag lyden.
Zy laaten Gusman, leggende in de mat, met de burrie vallen.
wat komt my over!
ik sterf!
Wel jou botte beesten.
Maar zo als ik myn eene voet wil voort zetten, komt hy uit te glyden.
ik kan niet meer, ik ben overwonnen van pyn.
Zeg ik u niet daar noch zo eeven, dat gy doch voorzichtig zoud zyn?
O gy tierannen!
zal men zo een krank lichaam!
ja tot 'er dood toe krank!
tracteeren?
Gy zyt waardig gerabraakt te worden, of dat men uw zo daadlyk doet harkebuzeeren, Gy hebt dien mensch gemartilizeerd!
vermoord!
en u eigen zelfs dien vloek verschaft, Om daar over door de justietje met de koord te worden gestraft.
Gy hebt hier meer als een doodzonden aan begaan, die nie en is te vergeeven!
Antoni, houd wat op, ziet gy niet dat die twee heeren op ons afkoomen.
Goed, houd jou maar stil, och!
hy kan niet een half uur meer leeyen.
Ik wil dat gy zo aanstonts in den ban word gedaan, en geexcommuceerd: En moet dit aldus in een stadt van rechten geleeden worden?
dat men een arm mensch alzo tracteerd.
Zo mishandeld!
zo om den hals brengt!
Wel maar kaerel je ziet immers dat het een ongeluk is, dat de beste kan beuren.
Een zaak!
ja een zaak, die een stad 't onderste boven zou helpen, en daar 't heele land om zou moeten treuren.
Gusman, Antonio, Garcias, Kantel, Ambrosius, Laurentius.
Ambrosius.
Maar hoe zydy zo verstoord, wat is 'er geschied?
of de redenen daar van?
daar leid hy en sterft!
is 'er dan niemand die zo een elendig creatuur helpen kan?
Gy mensche moorders!
gy beulen!
gy onbarmhartigen!
die ik eeuwig zal haaten, Meend gy dat Sinte Rokus, onzen paatroon, dit ongewrooken zal laaten?
Meend gy dat?
hy zal 'er uw duizend jaar langer in 't vagevier om laten pynigen, gy barbaren als gy zyt.
Gy turken, gy japonders, ja gy hottentotten, en gy monsters van onzen tyd, Is 't niet genoeg dat wy arm zyn?
Laurentio.
Maar zacht, dat men u doch eens hooren mag.
Ja, gy hebt verdiend door uwe werken, Dat men u behoorden te vierendeelen, en daar na noch te gieselen en te brandmerken.
Ach mon ami!
zyt gy zo dood krank?
och die jongen blom!
Kend gy my noch wel, myn lieve Gusman?
het gezicht is hem al gebrooken, O!
och daar heeft hy even zo zyn oogen al gelooken!
O gy verraaders!
Maar swygd doch, 't is licht een flauwten daar hy in leid.
Dat gy zo een elendig schepzel om den hals brengd, door uw bedryf, Och ja hy is al dood, want hier onder is hy al hiel koud en styf.
Wel wat zal ik dan!
kon ik hier, in myn toorn, aan een slagswaard, of turkze saabel geraaken, Ik zou jou zo aanstonts, alle bey tot dubbelde arenden maaken, En hakken je tot huspot, jou bloedige tygers, en harpyen als jy bend.
Hier meeleid al onze fortuin in de asch, en al onze hoop en troost is ten end.
Maar hoe gaat gy lieden zo bot te werk?
wy zyn zelfs met de patient begaan, en verleegen.
Myn voet kwam uit te glippen, myn Heer, zo dat ik zelfs schier een ongeluk had gekreegen.
Ach Gusman!
spreek doch, kend gy my noch wel?
Ay my, ay my, ach, ach.
Antony!
Antoon!
ach Gusman die spreekt!
spreekt hy?
wel dat geeft my weder moed.
Dat is dan noch geen teeken van de dood.
Dat hy krank is heb ik wel kennen oordeelen, maar van sterven docht my en had hy noch geen nood.
wat verlicht my dat!
ik had hem voor gewis al deur geschreeven: Ik geloof ook dat hy al dood geweest is, maar daar na hem weer heeft bedacht, om noch een poos te leeven.
nou ben ik weer een heel ander mensch, en gryp weer moed.
Maar wat zydy voor volk, en waar van daan?
Wy zyn, myn Heer, verarmde edelluiden, aan het Spaansche hof opgevoed.
Maar in ongunst des Konings geraakt zynde, hebben wy alles, ook ampten en staaten, Goed'ren, en maagschappy, ja ook zelfs ons vaderland moeten verlaaten.
Maar waar toe met zulk een kranken mensch, die men zou oordeelen dat de dood heeft gelaan, Zo een swaaren reis, van heel uit Spangien, hier tot Roomen toe, gedaan?
De reed'nen, aller uitsteekenste Heer, zyn zeer gewigtig, die ons daar toe hebben bewoogen, Wy zoeken eenen Kotaldo, die de Vader van dezen jongsten, zeer schandelyk heeft bedroogen, Hebbende hem monber over dien jongen heer, en al des zelfs goed'ren gesteld, Waar door hy in bezitting is gekomen, van ik weet niet welhoe veel honderd tonnen met geld: Deez', in plaats van 't best te betrachten, en 't zelven getrouwlyk te administreeren, Heeft hy 't alles zoek gemaakt, met dobb'len en speelen, en bordeelen te frekenteeren.
Dezen Kotaldo dan, gelyk men ons heeft onderrecht, en ook zeeker werd vertrouwd, Die zegt men voor gewis, dat hy zich alhier aan het Room sche hof onthoud.
Het welk dan wel 't voornaamste is, dat ons herwaarts heeft gedreeven, hier tot Roomen.
En wy beiden zyn mede byna op een wys tot verval, en ar moede gekoomen, Zynde alvorens bekleed geweest met veel ampten, en waardigheeden van staat, Maar daar na door eenig misverstand, geraakt in des Konings allerbitterste haat.
Zynde anders voortgekoomen uit de vermaardste, en adelykste looten, Dezen van de Cacallas, ik uit de Calcamanduras, en dien zieken, uit de Gusmans gesprooten; Maar nu in de alleruiterste mesery geraakt, gelyk gy ziet dat ons alles ontbreekt.
Het komt hier maar op aan, of 'er geen bedrog onder en schuild, en of gy de waarheid al spreekt.
Genadigste Heer, ik wensten dat gy in onze harten mogt zien, ik wil op myn conscientie verklaaren, Gy zoud onze armoed noch veel grooter bevinden, dan wy die wel openbaaren.
Maar hoe komt dat dien zieken, zo gedurig leid en kermd en schreid?
Ik weet, myn Heer, dat hy tegenwoordig weer in een hevige, en brandende koorts leid.
alleruitneemenste Heer, dat gy doch innerlyk met barmhartigheid mogt worden bewoogen, Om over ons te hebben eenige kompassy of mededoogen, Van een aalmoes te geeven aan verarmde menschen, om haar hongersnood te voen.
Ik verzeeker uw getrouwe Heeren, gy en kond nooit kostelyker offerhanden doen, Dan liberaalyk uw mildaadigheid aan ons te betoonen.
Neem dit.
Een goede fortuin wil uw aalmoes met een dubb'le woeker beloonen.
dat ik uw handen kus.
Die zeegen u overvloedig, en maak u gelukkig, in all'uw overlegging, en beraân.
Werwaarts hebt gy 't nu heen gemunt, of waar meent gy u ter neer te slaan?
Ik gis, na dien kours die zy hebben genoomen, Dat het naar 't paleis van Dosorio zal zyn.
Zo doet het ook, uitsteekenste Heer.
Treft gy hem in een goed humeur, zo en zult gy niet te onpas koomen.
Gaa dan voor, wy moeten daar ook zyn, en zullen hem in uw faveur ook spreeken, voegd uw daar slegts ter neer.
dat ik uwe voeten kus, mogt dat zyn, o!
allergoedertierendsten Heer.
Hou daar, dat is voor uw moeiten, maar past doch dat gy dien kranken niet weer en vermoeid, met hem te draagen.
Gusman, Antonio, Garcias.
Wel gy botte beesten!
toond gy geen meerder dankbaarheid?
ja stokslaagen In plaats van geld, had gy van ons gehad.
nou zet hier neer, en gaat gy maar voort.
Nu, Gusman, kom op.
Waar zyn wy, Antony?
ziet gy ook iemand?
Neen, recht op onze rendevous, voor de poort Des paleis, van dien Heer.
Gusman, over end in de mat.
Wat zo, nou moet ik my wat verlugten, al lang genoeg geleegen.
Hoe hebben 't die twee Heeren gemaakt?
Heel trefflyk, wy hebben elk een scudi gekreegen, En daar en boven hebben zy de arbeiders ook betaald.
Wat zeg je!
ik had het my op verre na zo goed niet ingebeeld; Voor een begin gaat het hiel wel, en elk heeft zyn rol zeer vast, en wonder wel gespeeld; Maar nu zel 't 'er eerst op aankoomen, het verstand te scherpen, en elk zyn vyf zinnen Daar aan te kost te leggen, om door gelyk gebaar, ook de gunst van dien Heer te winnen.
Dat wy maar onder zyn dak geraaken, gelyk het and ren gelukt is, om alsdan zonder eenig beraan, 't Zy wat van zilver of goud, ons voor mag komen, weg te neemen, zonder iet te laaten staan.
En dat elk maar past zyn plicht te betrachten, zonder iet te excuzeeren.
En na dat wy wel voorzien zynde, weer de chapade te maaken, en het paleis weder mogen kwiteeren, Gelyk ons onderling besprek leid.
Maar gy, ach!
Ariane, die zo adelyk zyt opgevoed, En in dezen verachtelyken staat, noch zo veel blyken van uw getrouwe liefde doet.
U beklaag ik in myn hart.
Ik weet niet, Gusman, wat gy al spreekt, ik zeg als noch, dat ik u niet en zal begeeven, Myn liesden is bestendig, ik ben gezind, met u te sterven, en te leeven, En ook deel te hebben met uw, 't zy dan in voor of tegenspoed, ja zelfs in barning van de nood, En daar gy voor gaat, u te volgen, al waar 't ook tot in de dood.
Daarom steld u maar gerust.
Gusman, Gusman, breek af, gy zoud u zelfs, en ons, met dit praaten wel incomodeeren.
Kom, legt u wederom in postuur, daar ginder komen weer die zelve Heeren.
Gusman, Antonio, Garcias, Ambrosius, Laurentio.
ik elendig mensche!
Hoe is het met den kranken nou?
Och hy is hiel swak, en doet niet dan kryten en karmen, En dat van gedurige pyn deur 't hiele lyf, en in beenen, en armen.
Nou gy moet wat verduldig zyn, men zal uw zaak recommandeeren; ik zie daar den kamerling in de deur staan.
Het zal dan hoog tyd zyn hem te spreeken, licht dat den Heer Dosorio staat om uit te gaan, Om of 't mogelyk waar, eerst noch een half uurtje met hem in besprek te treeden.
Salvo, mon Sinjor.
Gusman, Antonio, Garcias, Ambrosius, Laurentio, Barnardi.
Barnardi.
Is 'er iet ten dienst van uw achtbaarheeden?
Wy spraaken myn Heer wel eens garen, deeden wy hem geen belet.
Gy komt zo even van passe, want hy staat zo vaardig in zyn kabinet, Om hem zo aanstonts naar het paleis van den Veneetsiaanschen Minister te vervoegen, Derhalven noch even den tyd, om u met een korte audientie te vernoegen.
Barnardi, tegen Antonio, on Garcias.
Maar wat doet gy lieden hier?
ik gebied uw zo aanstonts te vertrekken, verstady dat, Waarom en adresseerd gy u niet aan de hospitaalen, die hier zo overvloedig zyn in de stad?
Daar gy kond worden geholpen, en van uw kwaalen werden gecureerd.
Wy hebben haar, mon Sinjor, voor af al wat geëxamineert.
Zy geeven voor, verarmde edelluiden te zyn, en uit adelyke looten, Gelyk my ook toeschynd, dat dien jongsten uit geen bedelaars is gesprooten.
En dat zy hier zyn gekoomen om zaaken van zeer groot belang.
Och, gy Heeren, dit moet gy al met discreetie aanneemen, dat is al den ouden zang, Myn Heer Dosorio doet zo veel karitaaten, en is met de armeliedens zeer bewoogen, Maar 't is niet om uit te spreeken zo als hy misleid word en bedroogen, En echter kon het wel zyn dat zy de waarheid ook hadden gezegt.
Voorwaar, het hart beweegd my zelfs te zien, hoe dien elendigen daar zo legt.
Maar zacht, daar word gebeld, zo 't u geliest, gy kond maar binnen treeden, Terwyl myn Heer doch niet veel tyd over zal hebben, om met uw te besteeden.
Met premisje, dan mon Sinjor.
Gaat gy liedens maar voor, met authoriteit.
Gusman weder over end in de mat.
Wel wat bruid men dezen mon Sinjor, hy kreund hem met ons doen niet veel.
Dat dunkt my ook, hy geeft maar lebbig, en norts bescheid.
Maar dat 's niemendal, wy moeten daarom, 't geen wy voor hebben, niet laaten steeken, En denken slegts, dat het beeter is het hoofd, als 't achterkwartier te spreeken.
Zo begryp ik het ook, elk spitst zich maar op het scharpst.
't Best is zich maar uit de borst, onbeschroomd te laaten hooren, en of 't gebeurden dat Den een wat beteuterd stond, zo moet het voort by een ander weer worden opgevat.
Ook moet men niet staan, als of men om te antwoorden was verleegen.
Gusman, kom voort, ik hoor daar iemand, zo, legt u weer in order, te deegen.
Zeevende tooneel.
Gusman wederom in order in de mat, Antonio, Garcias, Dosorio, Ambrosius, Laurentio Barnardi.
Dit zyn ze daar wy van hebben gesprooken, uw doorluchtigheid gelieve op de zelve zynoogen te slaan.
ik elendige!
en arme mensche, als ik ben!
Dosorio.
Zegt my, van waar komt gy liedens van daan?
En van wat landaard zydy?
Achtbare Heer, wy zyn alle drie natuurlyke onderdaanen Des Spaanschen Konings, en hoofd voor hoofd, geboorne Seviljanen.
Van geen geringe afkomste, en die wel eer hunne jeugd hebben besteed In ridderlyke oefeningen, en adelyke ampten hebben bekleed, Maar in armoeden vervallen, en uit hun vaderland gedreeven.
Gelyk hier aan dezen elendigen blykt, die noch sterven kan, noch leeven, Van pyn en ziekten overwonnen, en hier tot een spektaakel dus elendig leid, Hebbende zich al over drie dagen gebiegt, en tot de dood bereid.
aldergoedertierendste Heer, wild onze arme mensche te hulp koomen, Erbarm u doch over de zelve.
Maar wat doet gy lieden doch hier te Roomen?
En dat met zulk een swakken mensch, die naar het schynt de dood heeft gelaan?
En waarom en bleeft gy niet in uw land, in plaats van zo een swaaren reis uit te staan?
En gy, die noch jong zyt, waar toe u zelfs met hun in dit gevaar te steeken.
Allerverheevenste Heer, wy vervolgen een trouwlozen, die men zegt zich alhier houd versteeken, Welken ons verderf veroorzaakt heeft.
waar ik nooit gebooren, ay my, ay my, ay my.
Hoe jammerd dien kranken zo?
en wat is het voornaamste doch dat hem deerd?
dat duurd zo nacht en dag, nu schynd het is het lichaam wat gemateerd, Om dat wy daar zo eeven voor af hem hebben verbonden.
Zyn gansche lichaam over, is bezet met gevaarlyke, en kwaadaardige wonden.
wie kan, zonder kompassy met hem te hebben, hem doch aanzien?