floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Haar luchtige aard word door uw vleijen steeds gevoed, Gy lacht ’er om; gy juicht het toe: en ’k wil wel zweeren Zo gy dat liet, zy zou dat schersen wel verleeren.
’K zeg rond uit, ’t is al meest de laffe vleijers schuld, Dat elk hier met zo veel gebreken is vervult.
Maar hoe spreekt gy dat volk zo voor?
die die gebreken Doch alle op ’t heftigst zelfs in haar zoud tegenspreken.
* Wel!
vraagt gy dat?
dit is zijn aangeboorene aard.
De Heemel heeft die deugt alleen voor hem bewaart, Zou hem ’t gevoelen van een ander ooit behaagen?
Geenzints; hy zou zich zelf van slechtigheid beklaagen, Gebeurde hem dat ooit, zelfs, is ’t met hem zoo veer, Dat hy zich inbeeld, dat hem zulks verstrekt tot eer.
Ja, zo hy niemand vind, die hy mag tegenvallen, Doet hy ’t zich zelf.
Dat blijkt hier uit wel ’t best van allen, Dat hy in anderen zeer heftig tegengaat.
* Het geen hy zelve meent dat hem heel aardig staat.
ERRENST tegens de Heeren.
lach nu!
zo Mevrouw: gy schijnt haar te behaagen Doch ’t staat u vry: ik zal dat schimpen al verdraagen.
Maar is ’t niet zo?
spreekt gy wel immermeer iets mee?
Is niet altijd uw aard tot tegenspreeken ree?
En heel verkeert?
kunt gy wel lof of laster lijden?
Dat’s om dat niemand, by mijn ziel, in deze tijden De reede plaats geeft: en dat mijne moeilijkheid Altijd gegrond is.
Dat ook, zonder onderscheid, Elk in het vleijen al te slaafs, en te lichtvaardig In het berispen is.
Maar: ’t is al vry onaardig, My zo... ERRENST.
Neen, neen Mevrouw: ’t is inder daad: gy hebt Pleiziertjes, daar gy uw vermaak en lust in schept, Die ik doch, om mijn dood, in niemand goed kan keuren.
En qualijk doen zy, die in u die misslag speuren, Van, in zijn af zijn, elk te zeggen wat hem deert, Dat zy zulks voeden.
Ik, voor my, mijn Heer, ik zweer ’t: ’k Heb tot noch toe gelooft, Mevrouw volmaakt te wezen.
Ik heb haar vrolijkheid, en nooit genoeg geprezen’ Bekoorlijkheid gezien.
Maar dat haar iets misstaat, Kon ik nooit merken.
Ik heel wel: maar, dat ik ’t haat, Verberg ik nimmermeer, en zy zal zelf bekennen, Dat ik met alle vlijt haar zulks zoek af te wennen.
Want, hoe men meerder lieft, hoe datmen minder vleid.
Niets te verschoonen, is eerst recht genegentheid.
En, was ik in haar plaats, die me anders niet beminden, Als om vermaak in mijne uitspoorigheên te vinden, En die te vleijen: ’k zou haar all’ mijn huis verbien.
Die laffe minnaars.
Wel, mijn Heer: na ik kan zien, Zo woud gy dit, all’ die na uw zin zouden leeven, Geen plaats aan zoetigheid of vreugde mosten geeven.
Om wel te minnen.
En dat gy voor best bevind, Steeds te beledigen, ’t geen gy volmaakt bemind, LEONORE.
De Min houd in ’t gemeen niet veel van zulke wetten.
Elk minnaar roemt zijn keur.
de Min doed elk beletten In het beminde ooit iets bestraffens waard te zien.
’t Schijnt alles daar volmaakt.
En zo daar al misschien Gebrek is, dat weet hy heel gunstig te verbloemen.
Een bliekveest, zal hy blank, gelijk een Lelie noemen: Een zwarte nikker, een aanbidlijke bruinet.
Een vette, dat’s een straat vol staasi, welgezet: Een magre, rijzig, gaauw, en luchtig in ’t aanschouwen: Die niet bevallijk is, word in ’t gemeen gehouwen, Dat zy onachtzaam in haar schoonheid, die verzuimt: Een groote, is een Godin; daar elk de straat voor ruimt: Een kleene, dat’s een kort begrip van godlijkheden: Een trotze, waardig om een Rijkstroon te bekleeden: Een looze, heeft verstand.
Een zotte is goed van aard.
Een snapster vrolijk.
En een stomme die bewaart De schaamte.
Zo lieft een recht minnaar, tot een teken Van zijne trouw, zelfs in zijn schoone haar gebreken.
WARNAAR.
En ik hou staande.... MAGDALENE.
O al genoeg daar af.
Kom aan Laat ons wat wand’len in den Hoff.
Hoe: wilt gy gaan Mijn Heeren?
Neen, Mevrouw, geensins.
Wel, gy zijt machtig Bekommert over haar vertrek.
Maar wees indachtig Dat ik niet eer zal gaan, voor gy vertrokken zijt.
Voor my, mijn Heer, ik heb de heele dag leeg tijd.
Als ik Mevrouw maar geen belet doe.
En mijn zaaken Zijn mee zo veel niet, dat ik haast behoef te maaken.
’t Is om te lachchen.
Neen geensins: nu zal ik zien Wie dat gy eerst van ons ’t vertrekken zult gebiên.
HENRIK, ERRENST, MAGDALENE, LEONOORE, KAREL, VREDERYK, OCTAAF.
MYn Heer, daar is een man, die wou u wel eens spreeken: Doch zonder uitstel.
Zeg dat ik niet af kan breeken.
Ik heb geen zaaken die zo haastig zijn.
Hy heeft Een zwarte mantel om.
En hy schijnt heel beleeft.
Ei zie eens wie het is; of doe hem binnen komen.
Hoor hier.
Wat isser van uw dienst?
BODE, ERRENST, MAGDALENE, LEONORE, KAREL, VREDERYK, OCTAAF.
IK had vernoomen Dat mijn Heer hier was.
En ik sprak hem graag een woord.
Spreek vry luid op, zo ’t u belieft.
’k Heb last, u voort Bekent te maken.
Dat verscheide groote Heeren, Om alle vordre twist, en ongemak te weeren, Van die bewuste zaak, haar zelven bieden aan Als middelaars; en u ontbieden in de Swaan.
My: waarom?
’t Zal om dat belachlijk voorval weezen; Met Gerard.
Hoe, wat’s dat?
Hy liet een klinkdicht leezen Aan mijn Heer Errenst: En die zei, dat het niet docht, Mevrouw, hier uit ontstond wat moeite, en ieder vocht Met woorden hard voor ’t zijn: dit zoekt men by te leggen.
Ik zal dat nooit doen.
Maar, mijn Heer, laat u gezeggen.
Gy moet: ERRENST.
Hoe wil men ons vereenigen?
voor my, ’t Geen ik gezegt heb, van zijn vaers, daar blijf ik by: ’t Is slecht.
Zal de uitspraak van die Heeren my nu dwingen Zulks te herroepen.
O, Men moet zo hard niet dringen.
Wel het is duivels slecht.
Dat zeg ik noch.
Wat meer gematigt.
Kom, gaa meê.
’k Zal gaan: Maar eer.
Ik iets herroep, of ooit mijn meening zal verlaaten... VREDERYK.
Laat ons maar derwaarts gaan.
Indien de Heeren Staaten Van deze Landen, my, met uitgedrukt bevel, Zelfs niet gebieden zijn zonnet voor goed en wel Te keuren, daar hy zo om woelt: wil ik wel zweeren, Dat ik, tot aller tijd, gelijk een man met eeren, Zal staande houden, dat het niet met allen deugd.
En dat zulk een Poëet, ten spiegel van de jeugd, Wel waard is, dat de Beul hem ophangt.
Tegens Karel en Octaaf.
’k Ben bedroogen.
’k Dacht my zo aardig nooit te wezen in uw oogen.
Nu gaa: men wacht u ERRENST.
’k Ga, Mevrouw.
Ik zal my spôen.
En koom straks weer om ons geschil voort af te doen.
OCTAAF, KAREL.
MYn Heer, ik vind u in een goed humeur, uw wezen Staat vrolijk, daar is geen bekomring in te leezen: Gy schynt geheel vernoegt: meent gy, recht uit gezeid, Dat gy al reede hebt, tot deze vrolijkheid.
Wel zeker, als ik my te recht bezie; wat reede Kan ik doch hebben, om niet wel te zijn te vreede?
’k Ben rijk, en jong, van oud geslacht, en edel bloed.
En mijn aanzienlijk huis, geeft my ten hoove voet, Om na het deftigste Ampt te staan van onze Landen.
En wat mijn moed belangt: men weet, dat deze handen, Doch buiten roem, niet lang geleên, in twist verward, Goê proeven gaven, van een fier en manlijk hart.
’t Welk zeker, in dees tijd, voor ’t minste niet is te achten.
Verstand en oordeel heb ik fijn.
En mijn gedachten Druk ik net uit.
’k Ben prompt in alles.
’k Hou mee veel Van ’t Schouburg.’k Zie graag een nieuw Spel, of fraai Tooneel.
’k Verstaa my daar ook op: en krijg zelfs by veel Heeren De roem al, van heel wel daar af te redeneren, ’k Heb voor een heel jaar plaats besproken in de Bak.
Om maar te komen, en te gaan, op mijn gemak.
Voorts, ’k heb goê mynen, een goed opzicht, al mijn dingen Doe ik heel zwierig, die ik doe.
’k Kan dansen, zingen: ’k Heb schoone tanden: ’k ben van lichchaam wel gemaakt: En, zonder roem, ’k heb niets in my, dat zich verzaakt.
Ik schik my zo net op als iemand.
By de menschen, En aan het Hof, kan ik geen grooter achting wenschen.
’k Ben by de Juffers wel bemint.
Mijn Heer, wie leeft In alles niet vernoegt, die zo veel voordeel heeft.
Dat ’s waar: maar kunt gy al de Juffers zo bepraaten: Hoe komt dan, dat gy nu, van gunst en hoop verlaaten, Hier zo lang vruchteloos, en zonder weermin vrijd, En tevergeefs verspilt uw’ kostelijke tijd?
ben ik een man, om Juffers lang te vrijen?
Ben ik van dat humeur, mijn Heer, om lang te lijen, Dat haare koelheid my veracht?
ô dat is maar Voor luiden die niet wel gemaakt zijn: en voor haar, Die in geringer staat om haar fortuin beminnen.
Laat die door zuchten, en gebeên, der Juffren zinnen Zien te beweegen: en de strafheid van haar hart Door smeeken buigen: om door eindelooze smart, Door moeite, en door gevaar, haar goede gunst te hoopen.
My staat die deur altijd door mijn verdiensten open.
Ik vry op geen credît, mijn Heer, een Juffer hoort Al meê wat uit te staan, om lieden van mijn soort, Wil zy haar gaven en haar schoonheid doen betaalen, Wy brengen ’t onze meê dat daar by op kan haalen.
Ik acht een Juffers moeite al wel besteet te zijn, Die de eer heeft, van een hart te winnen, als het mijn’: En, als men ’t zeggen zal, op ’t redelijkst genomen, My dunkt, een Juffer hoort ter halver baan te komen.
Maar, waarlijk, meent gy, Heer, dat gy hier heel wel staat?
’k Heb daar reede toe.
Geloof my in der daad, Mijn Heer, gy zijt verblind; gy vleid u: ai laat vaaren De groove doling.
Wel: gy hebt gelijk.
heel gaaren.
Ik vlei my: ’k ben verblind.
Maar wie geeft u doch in, Dat gy dat voordeel hebt?
Ik vlei my.
Wat voor min Bewijst zy u?
Ik ben verblind.
Maar wat voor proeven Hebt gy’er van?
’k Bedrieg my, zeg ik.
U behoeven Van Magdalenes gunst maar teekens, hebt gy die?
Neen: ’k word hier maar verschopt.
Maar, zeg my, bid ik, wie U hoop geeft?
en wat blijk gy hebt van al uw roemen?
Ik ben elendig.
Gy kunt u gelukkig noemen.
’k Beken ’t, ik word hier niet gehandelt als ’t behoort.
’t Zal best zijn als ik my verhang.
Maar, met een woord.
Wilt gy, mijn Heer, om dit verschil eens af te breeken, Dat wy elkaar verstaan.
En die een zeker teeken Kan toonen; van het best in ’s Juffers gunst te staan; Dat die hier blijf.
Zo kan zich een van ons ontslaan Van een Meêminnaar.
Ja: dat ’s heel na mijn begeeren.
’k Slaa dat niet af.
Maar zacht: II.
MAGDALENE, KAREL, OCTAAF.
ZYt gy noch hier mijn Heeren?
De liefde houd ons op.
Wie of daar aan de poort Zo schelt?
De knecht doet op.
Hy heeft het al gehoort.
HENRIK, MAGDALENE, KAREL, OCTAAF.
MEvrouw, Elizabet komt u visite geeven.
Wat heeft dat moeilijk mensch doch hier na toe gedreven?
Uw Nichte Leonoor is by haar.
Wat of zy My doch wil zeggen?
en wat doet zy hier by my?
Men zegt, dat zy voor heel voorzichtig word gehouwen De drift haars yvers gaat.... MAGDALENE.
Ja: hebt gy dat vertrouwen?
’t Is schoone schijn, mijn Heer, z’is waerelds in haar hart.
Ik ben verzekert, dat het haar ten hoogsten smart, En dat zy nijdig is, dat andren steeds haar zaalen Vol Heeren hebben, die als minnaars haar onthaalen.
Want, om een minnaar eens te krijgen in haar net, Spaart zy geen moeite.
doch vergeefs: ’t is haar een wet Te knorren op deeze eeuw, en haar bedurve zeden.
Zy wil, doch valsch, met schijn van heiligheid bekleden, De droevige eenzaamheid, die voor haar eer steeds waakt.
En nu zy geen Galants meer kan bekooren, maakt Zy daar een zonde van.
Maar kon zy ’er een krijgen, Zy zou zo vies niet zijn.
’k Wil van Heer Errenst zwijgen: Die weet ik, dat zy in haar hart wel lijen mag.
De moeite, die hy om my aanwend, dag-op dag, Doet zeer groot ongelijk aan haar bevallijkheden.
Zy meent dat ik hem haar ontfutsel.
Dat ’s de reden, Dat tegens haare dank, vaak haar jaloerse spijt Op my zo uitbarst, dat zy nauw haar zelf verbijt.
’k Heb eyndlijk in mijn zin, nooit zotter van mijn dagen Gezien.
En zy is om haar schijndeugt te beklagen.
En.... IV.
MAGDALENE, ELIZABETH.
wat goede geest leid u zo wel te pas Hier heen.
Mevrouw?
’k wierd al beducht hoe ’t met u was.
Ik had u, volgens plicht, iets wichtigs voor te houden.
Wat ben ik bly dat ik u zie!
ELISABETH.
De Heeren zouden, Nooit hebben kunnen gaan op beter tijd.
Waarom neemt gy geen plaats?
Mevrouw ik ben niet moe.
De vrindschap moet wel meest aan zulke zaken blijken Die ’t meeste weegen.
En, gelijk het al moet wijken Voor de betaamlijkheid, en ’t geen onze eere raakt.
Kom ik u toonen hoe mijn hart steeds voor u* waakt.
En waarschouw u, van iets, ’t geen u word nagegeven.
’k Was gisteren by liens van een zeer deugdlijk leven: Daar, onder anderen, van u gesprooken wierd.
Men zei rond uit, dat gy de teugel te veel viert Aan uwe losheid.
En uw al te dartle zeden, Waarom gy word van zo veel Heeren aangebeden, Die gy alle ophoud, daar een iegelijk steeds op smaalt, Die wierden daar al vry wat vinnig opgehaalt: En scherper, als ik wel gewenscht had.
Gy kunt denken, Wat zy ik koos.
Want om uw vrindschap niet te krenken, Deed ik mijn best, om haar de gulheid van mijn hart, En goede rneening te doen blijken: en wat smart Het voor een vrye ziel moet weezen, die zijn zeggen, En al zijn doen, altijd ten argsten uit hoort leggen.
Maar echter weet gy, dat ’er zomtijds zaaken zijn In onze wandel, die met geen de minste schijn Zijn te verschoonen.
Schoon men ’t noch zo gaarne dede.
Zo dat ik eindlijk my gedwongen vond, om mede, Als andren, toe te staan, dat uwe losse zwier Van leven uw al wat te kort doet.
Dat zy schier By al de waereld een quaa indruk geeft.
Dat yder Daar steeds op schempt.
En dat, hoe gy u zelve wyder Van die uitspoorighêen en dartelheden af Kont houden, hoe dat best zou wezen.
Want dan gaf Uw leven zo geen stof by elk tot quaad vermoeden.
Niet van uw oneer juist, de hemel wil zulks hoeden, Maar wijlmen licht geloof aan schijn van quaad doen geeft, Is ’t niet genoeg, of elk al voor zich zelf wel leeft.
Mevrouw, ik heb van u dat redelijk vertrouwen, Dat gy dees voorzorg my wel zult ten goeden houwen: En mijn vermaaning, tot uw beste, maar alleen Toeschrijven, aan de drift van mijn genegentheên.
Ja toch, Mevrouw: ik zal ten hoogsten dankbaar wezen Voor uw vermaning.
En op dat gy niet zult vrezen Dat ik die qualijk op mocht nemen.
Kom ik voort U met die zelve gunst betaalen.
’k Heb gehoort Uw vrindschap my gedaan, in my bekent te maaken Het quaad gerucht, dat my mijne eer zou kunnen raaken.
’k Wil, om dat voorbeeld dan te volgen, mijne trouw U mee doen blijken.
En hoe veel ik van u houw.
En op mijn beurt, u ook oprecht te kennen geven, Wat al de waerelt van u zegt, en van uw leven.
’t Quam, onlangs op een plaats daar ik ten eeten was, By braave lieden in de reden juist te pas, Dat daar gesproken wierd, van u, en van die dingen Die een oprechte ziel en haar bekommeringen Meest aangaan.
Daar wierd uw neuswijsheid, en uw schijn Van heiligheid, daar gy by yder een zo fijn Me voor den dag komt, inder daad niet zeer gepreezen, Uw eew’ge praat van eer, en wijsheid; uw bang weezen: Uw stadigheid: en hoe gemaakt gy u verstoort Op de enkle schaduw slechts van een onnozel woord, Wat dubbelzinnig uitgesprooken.
’t Mededogen, Dat anderen quansuis verdienen in uw oogen, En die hoogachting van u zelf: uw bits verwijt, Op dingen, die wel gul maar zuiver zijn.
Uw vlijt Om yder een zijn leet te zeggen.
Al die fouten, Indien ik my u dat te zeggen durf verstouten, Mevrouw, die wierden daar eenpaariglijk gelaakt.
Wel: zeiden zy, waar toe dat wezen zo gemaakt?
Waer toe die wijsheid doch, in uitterlijke werken?
Wanneer de rest niet volgt?
zy gaat heel fijn ter kerken, Maar ’t huis heeftze altijd met haar volk een groot geweld.
Zy slaat haar meiden, en zy geeftze nimmer geld Ten zy zy daar toe word gedwongen van de Heeren.
En, om de zuivre leer, quansuis met grond te leeren, Loopt zy geduurig op Collegies.
Evenwel Om schoon te schijnen, moet zy haar getaande vel In al die fijnigheid noch dagelijks blanketten.
Zy hangt om haar gezicht alle ontucht te beletten, Voor naakte beeltjes in haar kamer een gordijn.
Maar zou zo vies niet van de naakte waarheid zijn.
Voor my, ’k nam ’t voor u op, ’k misprees het wel ter degen, ’k zei, ’t was vuile achterklap.
Maar yder viel my tegen.
En tot besluit: men zei, ’t waar best van u gedaan, Trokt gy eens anders zaak u zelf wat minder aan: Om zo te meerder op uw eigene te letten.
Dat, eermen tegen ’t quaad eens anders zig wil zetten, Het nut is, toe te zien hoe datmen zelve leeft.
En die dan door zijn deugd een eerlijk voorbeeld geeft Aan anderen: mag noch met grond iets tegenspreeken.
Hoewel ’t al best is, daar zijn hooft niet meê te breeken.
En datmen zulks, aan die door wet of Kerkenraad Daar toe gestelt zijn, als haar plicht, bevolen laat’.
Mevrouw, ’k heb meê van u dat redelijk vertrouwen, Dat gy dees’ voorzorg my wel zult ten goeden houwen: En mijn vermaning, tot uw beste, maar alleen Toeschrijven, aan de drift van mijn genegenheên.
Wat antwoord dat men van berispen ooit mag wachten, ’k Beken, Mevrouw, ik had in ’t minste geen gedachten Tot zulk een bits bescheid.
En ’k zie, of gy ’t verzaakt, Dat mijn vermaning u al vry wat heeft geraakt.
Geensins, Mevrouw, maar ’t zou ons goed zijn, dat wy dachten Hoe dat wy onze raad ons best ten nutte brachten.
En oprecht wandelden, en die verblinde waan Te niet deên, daar wy noch in steeken: ’t hangt maar aan U zelf, om dat goed werk stantvastig voort te drijven.
Ik zal aan mijn kant meê niet in gebreeken blijven: Laat ons maar nettjes en oprecht, van woord tot woord, Elkander zeggen, al wat de een van de ander hoort.
Mevrouw, ik kan van u niets hooren om te laaken, My kan men maar alleen van misdaân schuldig maaken.
Elk kan met rede, na zijn ouderdom, of smaak, Wel alles prijzen, of verachten.
Het vermaak Heeft alzo wel zijn tijd, als wijsheid.
Door de jaaren Zal ik licht meê, als gy, de vreucht wat laaten vaaren.
Daar toe is de ouderdom de rechte medesijn.
Men hoeft zo wijs niet om zijn twintig jaar te zijn.
Wel: dat ’s onnozel.
Gy stoft gruwlijk op het voordeel Van uwe jonkheid: en wy scheelen na mijn oordeel Zo veel niet.
’k Weet niet wat u in de harsens maalt.
Wat schort u, dat gy my zo lelijk overhaalt?
En ik weet niet, waarom gy my zo ongenadig Steeds op de hals valt.
moet ik dan juist gestadig Uw quaad hoofd, als ’t u lust, waarnemen?
Is ’t mijn schuld Dat gy geen vryers krijgt?
En is mijn huis vervult Met brave Heeren, die al haar genegentheden, Om mijn Persoons wil, staâg met lust aan my besteeden, Welk voorrecht uw gemoed my graag ontnemen zou: Ik kan ’t niet beteren: doe mede uw best, Mevrouw.
Het veld staat alzo wel voor u, als voor my, open.
Gy moogt het zelfde, als ik, van uwe schoonheid hoopen.
Ik zal ’t u immers niet beletten.
Arme reên!
Wel waar wilt gy doch met uw ydel snorken heen!
Meent gy dat ik my met de hoop van vryers voede!
Neen zeker niet, Mevrouw: hou my dat vry ten goede.
Men ziet het hedensdaags maar al te wel, hoe licht Een Juffer, aan haar gunst de Heeren maakt verplicht.
Of meent gy ons misschien voor waarheid diets te maaken?
Dat uwe oppassers steeds zo na uw byzijn haaken Om uw verdiensten?
dat uw deugd haar herwaarts trekt?
En dat uw eerbaarheid die liefde in haar verwekt?
Men laat zich nu; zo niet door beuzelen verblinden.
De waereld word te fijn.
Daar zijn ’er meer te vinden Die meê bequaam zijn* om te doen verlieven: maar Juist straks geen Vrijers na zich trekken.
Waar uit klaar Te zien is, dat men om hun herten te gewinnen, Zich eerst al wat ver bloot moet geven: met hun zinnen Wat in te volgen ’t Is juist ons schoon aanzicht niet Dat hun verlieven doet.
Terwijl gy zelf wel ziet, Dat Juffers ’t in ’t gemeen al rijklijk aan de Heeren Betaalen moeten, zo zy steeds bezoek begeeren.
Zet dan de glory van uw winst vry aan een zy.
Pocht daar zo zeer niet op.
Maar wild de hovaardy Die ge op uw schoonheid draagt, veel liever wat vermindren.
En handelt haar niet, die u in uw quaad verhindren, Gelijk of gy haar voor een hond gevonden had.
En zo men nijdig was op uwe Minnaars, wat Zou ons doch letten om ons meê niet bloot te geven, Als andre Juffers?
En door diergelijken leven Te toonen, datmen, als men wil, zich minnaars maakt?
Wel, hebt dan minnaars, dats een zaak die my niet raakt.
Maar, ’t is al vry wat groots, elk een na zijn begeeren Verlieft te maken, ’k Wou die kunst wel van u leeren.
O Laat ons zwijgen, ’t Loopt te hoog.
’k Had niet gedacht.
Zolang te blijven.
’k Heb maar na mijn koets gewacht, Mevrouw: ’k had andersints mijn afscheid al genomen.
blijf zo lang als ’t u gelieft.
Zy zal wel komen.
Verhaast u daarom niet, Mevrouw; en op dat mijn Gezelschap uw doch niet tot langer last zou zijn, Zie ik Heer Errenst wel te pas na binnen treden.
Die zal wel beter, na uw zin, mijn plaats bekleeden.
Mijn Heer, verschoon my.
’k Moet nootzaaklijk op dees tijd Een briefje schrijven: dat geen langer uitstel lijd.
Houd doch Mevrouw zo lang gezelschap.
’k Wil vertrouwen, Zy zal mijn onbeleeft vertrek ten besten houwen.
ELISABETH, ERRENST.
GY ziet, zy wil dat ik u onderhouw, mijn Heer.
Terwijl ik hier mijn Koets verwacht: en nimmermeer Zou zy tot mijn vermaak, of dienst, van al haar leven My beter onderhoud, als ’t uwe, kunnen geven.
Zo steelen lieden van verdiensten, in ’t gemeen De liefde en achting, uyt het hart van yder een.
En de uwen hebben inder daad betoveringen, Die, tot uw voordeel, my steeds diep in ’t herte dringen.
Ik wenste dat het Hof u by gelegentheid Wat meerder recht deed.
En uw hooge waardigheid Zo niet voorby mogt gaan.
Waarom ik alle dagen My quaad maak En gy u met rede kunt beklaagen.
Hoe ik Mevrouw, wat dienst heb ik het Hof gedaan?
Waarom ik immermeer zou na vergelding staan?
Of my beklaagen dat het my nooit heeft verheven?
Ik bid u, wat heb ik ooit Hoffelijks bedreeven?
Elk heeft door daaden zich juist niet beroemt gemaakt.
Die door zijn goed geluk aan ’t Hof in gunst geraakt.
Waardy kan dikmaal wel gelegentheid ontbreeken.
En uw verdiensten, Heer, behoorden met een teken... ERRENST.
Ik bid u, spreek my doch van mijn verdiensten niet.
Indien het Hof zich wat aan zulke beuslen liet Gelegen zijn: en de verdiensten in de hoeken, Most met lantaarenen, by alle menschen zoeken: Het had al vry wat werk.
Verdiensten van dat slag Als de uwen, brengen steeds haar zelven aan den dag, ’k Heb tweemaal, gistren, en wel van byzondre Heeren.
Heel ernstig hooren tot uw voordeel redeneren.
heden prijstmen al de waereld: en het schaamt Zich zelve; dat dees eeuw, quansuis beleeft genaamt, Aan gôen en quaaden geeft de zelfde lof.
Geprezen Te worden kan nu geen bewijs van eer meer wezen.
Men braakt nu ieders lof met volle monden uit.
Om eene gulden, kan mijn knecht, al was ’t een guit, Zijn lof in de Koerant doen zetten.
Kon ik denken Wat ampt de staat u na waardy zou konnen schenken, Dat u behaagde; ’k bood terstond mijn dienst u aan.
Ik heb veel vrinden die ten Hoof niet qualijk staan.
Gy zoud door haar heel licht in gunst en achting raaken.
Mevrouw, wat woud gy toch dat ik ten Hoof zou maaken?
’t Is mijn humeur niet, ’k vind die deugden niet in my, Die daar noodzaaklijk zijn tot Hoofse vleiery.
De hemel heeft aan my geen slaafse ziel gegeven, Om na de zwier, die ’t Hof vereist, te kunnen leven: Maar mijn talent is, vroom te wezen, en oprecht.
Mijn hart wil altijd doen, het geen mijn tonge zegt.
En die niet veinzen kan, mag vry van ’t Hof vertrekken.
Dat aanzien, dat een mensch daar toe schijnt op te wekken, Die eer, en grootsheid, ik beken ’t die heeftmen niet: Maar in het tegendeel, men mist ook dat verdriet, Van als ’t uw meerder lust, by hem voor gek te speelen.
Men zal u dagelijks niet duizendmaal verveelen, Met quaâ bejegening.
Ik hoef geen slecht gedicht Te prijzen, of ik wil of niet ’k Ben niet verplicht Tot Complimenten aan de Dames; ’k zal door ’t hooren, Van Hoofse Jonkers zot geklap, my niet verstooren.
Genoeg dan van het Hof.
Terwijl gy ’t zo verstaat.
Maar uwe min, mijn Heer, beklaag ik inderdaad.
Mijn hart gebiedme u mijn gedachten te openbaaren.
Ik wenste wel dat uw genegentheden waaren Geplaast, in zulk een hart, dat uwer waardig was.
Een zachter lot verdient uw Min.
’t Komt niet te pas Uw zo te handelen.
Mevrouw, is ’t uw vergeeten Dat gy zelf, Magdaleen tot dus lang hebt geheeten Uw hartsvriendin?
Dat’s waar: maar ’k kan op mijn gemoed Het ongelijk niet meer verdraagen dat ze u doed.
Uw staat bedroeft my En mijn ziel heeft mededogen Met uw.
Ik waarschouw uw.
Uw liefde word bedroogen.
Mevrouw, een minnaar die in zijne zaak zo teer Gewaarschouwd word, is vry verplicht voor zulken eer.
Ja: mijn vrindin, of niet: ik zeg zy is niet waardig, Om van een eerlijk man, een hart zo onrechtvaardig Te houden in haar magt.
En zy heeft Niets voor u over, als geveinsde zoetigheid.
’t Kan wezen.
Want men ziet in ’t hart niet.
Maar ’t mistrouwen Dat nu mijn ziel heeft.
Zal my licht hier na berouwen.
Ik wou dat ik ’t niet wist.
Wel aan dan: wilt gy in Uw dwaling blijven.
Ik zal zwijgen, is ’t zin.
Dat’s licht te doen.
Maar watmen van die dingen Ook zeggen mach.
’t* Is wis dat alle twijffelingen Verdrietig zijn.