floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
En nu vraag ik wie ’t is, vind ik my wel bedrogen Dat gy zijn naam pas weet: dat al dat vuur vergaat, En heel schijnt uitgeblust, zo dra hy u verlaat: Ja gy houd u voor my of gy hem naulijks kenden: ’k Word dol als ik het hoor.
Zo zijn gemoet te schenden: ’t Is onbetaamlijk en veracht.
Ja ’k zweer, indien, By ongeluk, zulks ooit van my quam te geschien: Ik zou zelve uit berouw my daadlijk op gaan hangen.
Voor my, ik vind die zaak niet van zoo groot belangen.
’k Zou my daarom niet graag opknopen.
ei, beraâ U zelf, ’k verzoek op dat besluit noch wat gena; In ’t welnemen.
O weg, weg met uw boertigheden.
Dat komt nu niet te pas.
Wel aan dan: eens met reden Wat wilt gy dat men doet?
’k Wil dat men zy oprecht, En als een man van eere.
en dat men niets en zegt Als ’t geen men grondig meent.
Maar zo u onderwegen Een eerlijk man gemoet, en loopt u vrindlijk tegen: Omhelst u, bied zijn dienst u aan: zult gy niet weer Die zelfde aanbiedingen, die yver, en die eer Aan hem bewijzen?
Neen: die schandelijke manieren, Daar ’t meest hof zich aan vergaapt, zal ik noit vieren.
Daar is geen volk, dat ik ter waereld meerder haat, Als, die gedurig met die laffe beuzelpraat Van onderdanigheid, verplichting, dienst, en eeden, Gebuig, omhelzing, en alzulke malligheden, Op straat, steets bezig zijn: ja, yder mensch ten spot, Op een gelijke wijs, een braaf man, en een zot Bejegenen laat een man my al zijn vriendschap zweeren, My, in mijn aangezicht, vry hemelhoog waardeeren, Zijn yver, tedre liefde, en trouw, uit al zijn maght Na ’t schijnt, betuigen: zo hy de eerste, hoe veracht* Hy ook mag zijn, die hem ontmoet, een zelvige achting Als my bewijst, mijn heer, ik bid u, wat een verwachting Heb ik van zulk een?
neen, zo een verworpene eer Plaatst zig in ’t hart noit, van een eedelmoedig heer: Want wil men hem gelijk, met al de waereld maaken, Al de eer die gy hem doet, kan zijn gemoed niet raaken: En, wijl alle achting uit een meerder achting spruit, Die elk dan acht als my, wat geeft die my voor uit?
Ik zweer, nu gy u mee begeeft tot die gebreken, Dat ik u waarlijk niet van mijne vrinden reken.
Maakt iemant in verdienste aan my geen onderscheid, Dan weiger ik voortaan al zijn gedienstigheid.
’k Wil onderscheid.
en om u recht uit te belijden; Die vrind van yder een wil zijn, dien zal ik mijden.
Maar ’t heeft zijn reden, voor die in de waereld leeft, Dat hy zo uiterlijk mee wat beleeftheid heeft.
’k Zeg neen.
al die geveinsde, en die gemaakte vrinden Zijn zonder medely straf waard.
’k wil in elk vinden, Dat altijd, overal, al ’t geen hy zegt, of doet, My onvermomt verklaart de grond van zijn gemoed: En dat hy nimmer zich behelpt met hoofse streeken.
Daar zijn wel plaatzen, daar ’t al te openhartig spreeken Belachlijk zijn zou, ja ongeoorloft.
en, Heer, Op dat ik niet mishaage uw’ strenge wet van eer, Somtijds is ’t goed het geen me in ’t hart heeft te verbergen.
Is dat welleeventheid?
zoud gy u zelf dit vergen?
Aan duizend menschen,’t geen gy denkt, of haar misstaat, Te zeggen?
of indien men iemant heimlijk haat?
Moet me aan zo een, de zaak, als ze is, juist openbaaren?
zoud gy dan ronduit de oude Angeniet verklaaren, Dat haar blanketten, en vry leeven, elk tot last Verstrekt, en ergert, en haar ouderdom niet past?
Aan Bartelt, dat zijn lastige gebreken Aan elk verveelen, die hy staag aan’t hoofd komt preken Van zijne dapperheid, zijn afkomst, en zijn staat?
Zo schoon.
Gy spot daar meê.
’k Doe niet.
en in dit quaat Verschoon ik niemant meer.
ik ben te veel bedrogen.
My komt in ’t hof, en in de stad staâg niets voor ogen Als dingen daar ik mij om stoor: en die mijn gal Maar gaande maaken en, wanneer ik overal De menschen, met elkaar, gelijk zij doen, zie leeven; Dan word ik gemelijk en knorrig.
want zy geeven Haar snoô pluimstrijkery voor vrindschap uit.
verraad, En ongeregticheid, bedrog en eigenbaat Is ’t al dat ik hier vind.
’k word dol.
en ’k wil wel zweeren, ’k Meen my voortaan van al de waereld af te keeren.
Die viezigheid, Heer Philosooph, is vry wat wild.
’k Lach met die zotterny, daar gy zo zwaar aan tild.
Hebt gy wel iets noch, uit de schoole der getrouden, Van die twe broers, op een wijs opgevoed onthouden?
Die beeld ik my nu in, in ons te zien.
waar aan.... ERRENST.
laat doch die quaâ gelijkenissen staan.
Wild gy in tegendeel uw zotte grillen staaken.
De waereld zal zich door uw zorg niet anders maaken.
En, wijl gy zo veel houd van d’openhartigheid, Die ziekte, ’t zy nu me van my rond uit gezeit; Verstrekt een spel voor ’t hof, om met uw naam te speelen.
En dat de zeden van dees tijd u zo verveelen, En moeilijk maaken, is belachelijk by elk een: ERRENST.
Zoo veel te beter is ’t, waarachtig, dat is ’t geen Ik wensch, ’k ben daar te meer verheugt om.
alle menschen Haat ik zo zeer, dat ik het anders niet wil wenschen.
Ja ’k zou verstoort zijn, was ik wijs in hunnen zin.
Gy zijt wel gruwlijk quaat op hun.
wat steekt daar in?
Dat scheelt my niet.
ik wil hun onverzoenlijk haaten.
Zal zonder onderscheit, dan elk van u verlaaten, En zo afkeeriglijk verstooten blyven?
Die haat gaat in deez eeuw den goeden veel te naa.
Daar zijnder noch wel.
Neen, ze is algemeen.
’k haat dezen, Om dat zy boos zijn; die, om dat zy bozen vreezen, En hun gedienstig zijn: en die, gegronde haat Niet hebben, die dat laffe en algemeene quaat Een zuivre ziel hoort in te drukken.
Die gebreken Zijn in dien schelm, met wien ik pleit, ook vaak gebleeken.
’t Schijnt door, men ziet ’er de verraader klaarlijk uit.
Hy staat by elk daar voor te boek, en heeft die guit Door zijn schijnheilge taal, en zijn bedrieglijke oogen Een yglijk, die met hem te doen heeft, niet bedrogen?
Die platvoet, waardig dat men hem beschaame, en haat, Heeft hy door vuil bedrog en list zich tot dees staat Niet voort gedrongen?
moet verdienste en deugd, niet klaagen?
Dat op de waereld ’t blind geluk een welbehaagen In zulke steiloors neemt?
noemt hem een eerloos man Bedrieger, valse schelm, of wat men denken kan: De waereld stemt het toe, en niemant spreekt het tegen.
Geen mensch aan ’t heele hof is ook tot hem genegen.
Zijn effe troony schijnt nochtans elk wellekoom, Men lacht hem toe.
men haalt hem aan: ja noemt hem vroom.
Hy dringt zig in elks gunst, en is ’er iets te krijgen Door kuypery, ’t is hem: een eerlijk man moet zwijgen.
Gans bloed dat gaat my aan de zinnen steets te zien Dat men gebreken heelt.
’k neem somtijds voor te vliên Uit elks geselschap, en heel op mijn zelf te leeven.
Is ’t mooglijk!
leer doch eens ’t gebruik wat toe te geeven.
De tijd, de zeden, en de menschen.
of zy wel Of qualijk doen, ziet gy het aan; gaa niet zo fel.
Men moet wel deugdlijk zijn maar reklijk ook.
de rede Wil ’t uiterste juist niet, noch datmen overtrede De maat in wijsheid: dat ’s al mee berispens waard: Die groote strafheid stoot onze eeuw te veel en baart Maar onmin.
het gemeen gebruik moet overweegen.
’t Kan hier beneden zo volmaakt niet zijn.
en tegen De heele waereld dan zig zelf te kanten aan, Om die te beteren, is dol.
laat u raan: ’t Is koppigheid zich zelf niet na de tijd te voegen.
’k Zie honderd dingen, dag aan dag, met ongenoegen, Die ’k liever anders zag, mijn Heer, zo wel als gy, Maar ’k laatze zachjes gaan: en denk wat raakt het my.
Zou ik, op uw wijs, my daar straks om moeilijk maaken, Geensins,’k wen my daar toe, en zalze nimmer laaken.
En ik zie, dat mijn flegme, op ’t Hof, en overal, Zo wel de Philosooph by elk speelt, als uw’ gal.
Die flegme, Heer, die nu zo maatig schijnt te spreeken, Die flegme, zou de gal die niet wel eens ontsteeken?
Wanneer uw beste Vrind, door heimelijk verraad, Of door quaâ streeken, na uw goed stond, of uw staat?
Of dat men stil een vals gerucht van u liet hooren?
Zoud gy dit alles zien, en u niet eens verstooren?
Ja: inder daad.
’k Zie die misslagen, die uw vuur Zo gaande maaken,* als gebreeken der natuur.
’k Steur my niet meer, aan die my valschelijk beliegen, Die onrechtvaardig zijn, of my voorshands bedriegen: Als aan een dolle wolf, of hongerige gier.
’k Zou my zien plundren, en verraân, en niet een zier Daar tegen... wel de plaag!
’k zal niet een woord meer uitten, Zo vol van onbescheid en slecht zijn uw besluitten.
Waarachtig, Heer, het was u best, geloof my vry, Indien gy zweegt, en schold wat min op uw party: En dat gy wat meer zorg voor uw proses besteede.
’k Zal niet, mijn Heer, dat heb ik eens gezegt.
de rede Is voor my.
Wie zal dan bevorderen uw pleit?
De rede, zeg ik, mijn goet recht, de billijkheid.
Zult gy dan niemant van de Rechters zelf gaan spreeken?
Neen: is ’er twijfeling, of onrecht aan gebleken?
’k Staa u dat toe.
Maar wacht u voor haar kuipen.
en... ERRENST.
Neen: mijn besluit is, dat ik niet van mening ben Daarom, ’k heb recht of niet, een voet oit te verzetten.
Bedenk u. ERRENST.
Gy zult u veel verletten.
Want uw Party is stark.
Haar aanhang kan de zaak Lang dragend houden.
Gy zult u bedriegen.
’k Maak Geen zwarigheid.
ik moet eens zien hoe ’t uit zal vallen.
Maar, mijn Heer.
Ja ik toch: en op het quaatst van allen Heb ik ten minsten dat vermaak noch voor mijn geld, Dat ik ’t proses verlies.
Ik sta daar af verstelt.
Maar eindelijk wanneer ’t Proses nu is verlooren, Wat dan?
’k Wil zien, zeg ik, of zy zo schelms gebooren, Zo onbeschaamt zijn, in haar hart, en in haar bloed, Dat zy my openbaar, en tegens haar gemoed Noch onrecht doen.
Wat mensch!
Ja zeker: mogt ik kiezen, ’k Wou ’t, om de fraaiheid van de zaak, zelfs wel verliezen.
Al zou ’t my noch zo veel ook kosten.
Inder daad, Zo ’t iemand hoorde, hy zou lachchen om die praat, Heer Errenst.
’t Was zo veel te slimmer voor die lachte.
Maar die rechtuitheid, die zo diep in uw gedachte Geprent is, en die gy zo streng en prompt begeert, Vind gy die toch wel in die schoone, die gy eert?
’k Verwonder my: wijl ’t is gelijk het blijkt te wezen, Hoe dat de menslijkheid, die gy zo schijnt te* vreezen, En die zo haatlijk in uw’ oog is, uwe zin, In weerwil van die haat, noch persen kan tot min.
En dat gy noch ’t geen u behaaglijk is, hier onder Die menschen vind.
Ja, dit dunkt my noch grooter wonder, Die vreemde keur, daar zich uw hart zo vast aan bind.
De oprechte Leonoor schijnt wel tot u gezint.
Zelfs hoe voorzichtig haar Elizabeth mag toonen, ’k Zei dat zy u niet haat.
nochtans geen van die schoone Vermogen iets op u; wijl Magdalene uw hart Vast in de banden van haar schoonheid houd verward: Wiens wispelturige aart, en achterklap, de zeden Van deze tijd, meer schijnt als iemant, na te treeden.
Hoe komt het dan, dewijl gy dat zo doodlijk haat Dat gy in haar die quaâ gebreken niet versmaad?
Ziet gyze niet?
of zijn dat in haar geen gebreken?
Of duld gyze om haar liefde?
O neen: dat’s noit gebleken.
De min, waar van ik tot dees jonge Weduw brand, Blind noit mijne oogen voor die quaâ gebreken; want Om die te zien, hoe zeer ik in haar min mag blaaken, Zo ben ik de eerste om die op ’t felste in haar te laaken.
Maar ik beken mijn zwak gemoed: zy heeft de kunst, Schoon ik die laak, om my te trekken door haar gunst.
Zelfs schoon ik haar berisp, om haar te losse zinnen, In spijt van die.
Zy doet zich evenwel beminnen.
Want haar bevalligheid is ’t starkst.
Doch ’k hoop noch al.
Dat haar mijn min van die gebreken zuivren zal.
Kan zy dat doen ’t is veel.
Gy schijnt dan te gelooven Dat zy u mint.
Ja toch; ’t zou al mijn vuur verdooven, Geloofde ik niet dat zy my waarlijk had bezind.
Hoe komt dan, zo zy toont, dat zy u zeker mint, Dat het u pijnigt zo daar medeminnaars koomen?
Een hart vol min begeert voor andre niet te schroomen Maar wil zijn liefde alleen.
En ik kom enkel hier.
Om haar, daar over, ’t geen mijn hartstocht en mijn vier, My in blaast, nu rond uit te zeggen.
Leonore, Zo ik een wensch had, was alleen mijn uitverkore.
En die waardeerd u. O die schoone is zo oprecht!
Wat zoud gy beter doen aan haar?
De reden zegt My ’t zelfde staâg, en ’t is ook waar: maar, Heer, de reden Regeert de liefde niet, noch mijn genegentheden.
’k Vrees voor uw min, en al de hoop die u bekoord Zou heel licht konnen... II.
GERARD, ERRENST, VREDERYK.
IK heb daar beneên gehoort, Dat om iets nodigs te verrichten, Magdalene, Met Leonoor is uit gegaan.
En ook met eene, Mijn Heer, dat gy hier waard.
Doe heb ik dadelijk, Om van mijn oprecht hart een ongeveinsde blijk Te geeven, my alhier vervoegt, om te bewijzen Mijne achting t’uwaarts die al lang in my deed rijzen Een vuurige begeerte om u te dienen, en, En uw vrind zijn, zo ik die vrindschap waardig ben.
Mijn hart wil elk zijn recht na zijn verdienste geeven.
’k Brand van verlangen; om als vrind met u te leeven.
Ik oordeel dat een vrind, u zo zeer toegedaan, En van waardy als ik, Geensins is te versmaan.
Mijn Heer, zo ’t u gelief, gy schijnt my niet te hooren, ’k Sprak u aan ERRENST.
My, mijn Heer.
Ja, ’t zal u niet verstooren, Denk ik?
Geensints.
Maar ’t komt my wonder voor.
en de eer Die ik van u ontfang, verwagte ik nimmermeer.
Mijn Heer, verschoon my, ’k heb u niet te hoog verheven, Die zelvige achting moet u al de waereld geven.
Mijn Heer... GERARD.
Zelfs onze staat heeft geen zo braven man, Die by u in verdienste en waarde haalen kan. ERRENST.
Ja, ik voor my, moet ongeveinsd bekennen.
Ik weet ’er geen.
De hemel moet my schennen, Indien ik lieg.
En om u mijn genegentheên Meer te bewijzen, en te toonen hoe ik ’t meen: Gun dat ik u omhelze: en laat ik u beweegen, Om plaats te vinden in uw vrindschap streev’ niet tegen.
Mijn Heer, zo ’t belieft.
Wel aan, gy geeft mijn dan Uw vrindschap?
Maar, mijn* Heer.
neemt gy die niet an?
Weerstaat gy die?
Al de eer, die gy my wild bewijzen, Is veel te veel, mijn Heer.
De vrindschap moest eerst rijzen: Tot meer volmaaktheit.
daer moet iets verborgens zijn.
En in elk voorval, zich terstont een vrind in schijn Te toonen, is die naam ontheiligt.
Het behooren Eist, dat die eerst door keur en kennis word gebooren.
Wy moesten eerst elkaar wat meerder kennen, eer Wy ons verbonden.
Want onze aart kan wel zo zeer Verschillen dat het ons licht alle bei berouden.
Voorwaar, ’k moet u daerom te meer in waarde houden Dat ’s wel en wijsselijk gesprooken in die zaak.
’k Wensch dat de tijd ons dan die zoete banden maak.
Maar ondertusschen, wil ik u mijn dienst aanbieden In uw Proses, indien het moglijk mogt geschieden, Dat gy my nodig had.
Ik ben met yder een Ten Hoof heel groot, ja met zijn Hoogheid zelf gemeen Kan ik hem opening van uwe zaaken geeven, ’k Zal daar in altijd, en in alles, voor u leeven.
Om dan van nu af, als een vrind met u te gaan.
En ook, om dat ik veel laat op uw oordeel staan; Moet ik u een zonnet.
van my te vooren leezen: Om eens te hooren, of ’t my zou geraaden wezen, Dat ik het drukken liet.
’k Ontschuldig my, mijn Heer: ’k Ben daar niet toe bequaam.
Ik ben wat meer Oprecht daar in als ’t wel behoort, na dat ik reken.
Dat’s deugd, dat’s ’t geen ik u verzoek.
en’t was een teken Van veinzery, zo gy, ’t geen gy daar slecht in vond, Niet openbaarde; of ’t geen u daar in tegenstond.
Om dat het u dan zo belieft, zal ik het hooren.
Zonnet... ’t is een zonnet.
de Hoop... maer van te voren Dient gy te weeten dat het op een Juffer speelt, Die nu al lang met hoop mijn liefde heeft gestreelt.
De Hoop... van vaerzen zal ’t juist niet hoogdraavend wezen, Maar tedertjes en zacht.
Wy zullent hooren leezen.
De Hoop... ik weet juist niet, of u de stijl wel net En makkelijk genoeg zal zijn, en of gy met Mijn keur van woorden wel vernoegt zijt.
’k Moet het hooren GERARD.
En eindelijk.
Stel u eens de korte tijd te vooren.
’k Heb ’t in een quartier uurs gemaakt.
De tijd doet weinig tot de zaak.
Maak dat men ’t ziet.
De Hoop, ’t is waar, verquikt ons wel een tijd En wiegt in slaap de zorgen die ons quellen.
Wat is ’t, of ons die hoop verblijd.
Als daar niets volgt, dat ons te vrêen kan stellen.
’k sta van dit kleen begin reeds opgetoogen.
ERRENST Stil.
durft gy zeggen dat dat fraai is in uw oogen GERARD.
Gy toonde* my wel veel gedienstigheid: Maar uwe gunst heeft my te hoog verheeven, Mijn Laura, en my al te veel gevleid, Om anders my geen gunst, als hoop te geeven.
schoone zaaken, vol van zin en net gezeit.
Foei, vleier, prijst gy dan al me zijn zottigheid.
Is deze Proef dan eindelijk uw zin, Dat ik voor eeuwig wacht op uwe min?
Zo moet ik die met mijne dood bekoopen.
Al uw genegenheid en zal dit hart Dan nimmermeer verlossen van die smart.
’t Is wanhoop, Lief, altijd te moeten hoopen.
Dat end is geestig, fraai.
De duivel haal zulk enden, Pluimstrijker.
Een end houts, en dat dicht om uw lenden.
Zou dat niet geestig zijn en fraai?
De Vaerzen, Heer, Zijn zo wel uitgedrukt, dat ik die nimmermeer Zo goet gezien heb.
Wel de plaag.
Mijn Heer, niet naader, Gy vleid my.
’k Vlei u niet.
ERRENST stil.
Wat doet gy dan, verraader?
Maar nu, Heer Errenst, gy, gy weet nu ons verbond.
Op alle vrindschap bid ik u, gaat gy eens rond.
Die stof, mijn Heer, is in ’t gemeen wat teer.
wy haaten Veeltijds die geen, die ons niet na de mond en praaten, Om onze fraaije geest.
Maar ’k zei eens tegen een, Die ’k nu niet noemen zal, en die, niet lang geleên, My meê, zijn vaarzen, op zijn wijs gemaakt, liet leezen.
Dat een braaf man, altijd zijn zelf moest meester wezen: En zijne rijmlust niet te verre laaten gaan, Maer in te toomen: noch zo sterk daar op te staan, Om juist zijn tijdverdrijf zo straks in ’t licht te geeven; Dat die genegentheid ons dikmaal al ons leeven Ten toon stelde, en ten schimp en spot van alle man.
Meent mijn Heer daar meê, dat ik ongelijk heb van... ERRENST.
Ik zeg dat niet: maer ’k zei hem, dat zulk rijm te hooren, Maer moeilijk viel: en slechts een last was aan elks ooren.
En dat ’er niets behoefde, om elk in ’t openbaar.
Veracht te maaken, als deze eene zwakheid maar.
Ja, schoon men anders in veel fraais schijnt uit te steeken, Zoo schat men in ’t gemeen een mensch na zijn gebreken.
Hebt gy dan tegen mijn zonnet iets?
’k Zeg dat niet.
Maar ’k deed hem zien, hoe ’t veel in onze tijd geschiet, Dat die genegen lust tot zulke zotte daaden De braafste lien bederft: om ’t schrijven hem te ontraaden.
Schrijf ik dan qualijk, of gelijk ik haar daar in?
Ik zeg dat niet; maar, hoe komt u die gril in ’t zin?
Zeide ik hem eindlijk: wat nootzaaklijkheden dringen U toch tot rijmen?
en wie droes parst u uw dingen Te laaten drukken?
zo dat ooit vergeeflijk is: Aan iemant een slecht boek in ’t licht te brengen; wis, ’t Is maar vergeeflijk aan die ’t doen om van te leeven.
Weerstaat die lusten die u zulke aanvechting geeven.
Doetge iets om tijdverdrijf, hou ’t by u. Volg mijn raad, Eer gy aan ’t Hof de naam van een braaf man verlaat, Om, om een’s Drukkers win, en baatzucht te behaagen, Door hem, de naam van een zeer slecht Poeët te draagen.
Dit wou ik hem maar doen begrijpen.
Wel, heel goet.
’k Geloof nu dat ik u verstaa.
Heer, gy moet U over mijn Zonnet, zo ’t u belieft, eens uitten.
Recht uit gezeit, ’t is goed, om in uw kas te sluiten.
Gy hebt quaa gronden, en quaa voorbeelden gehad.
’t Is onnatuurlijk.
Niet wel uitgedrukt.
De hoop wiegt in slaap de zorgen die ons quellen, En, daar volgt niets dat ons te vreên kan stellen.
En, uw gunst heeft my te veel gevleid, Om anders my geen gunst als hoop te geeven, En dat: ’t is wanhoop, Lief, altijd te moeten hoopen.
Die schilderende stijl, die elk zo schijnt te vleijen, Gaat buiten reede, en orde, en buiten waarheid weijen.
’t Is zo wat opgepronkt, doch altemaal gemaakt.
de natuur die spreekt heel anders: klaar, en naakt.
Maar, ’k zie ’t, onze eeuw vervalt geheel tot valsche smaaken.
Onze Ouders konden ’t in haar domheid beter maaken.
En ’t geen gy zo hoog roemt, acht ik niet half zo goed, Als een oud Lietje, dat ik u eens zeggen moet.
Al ben ik, schoon Liefje, niet machtig en rijk, Ik ben ten minsten als mijns gelijk.
Wat geef ik om ’t goed, wat geef ik om ’t goed, De beste rijkdom leid in het gemoed.
Ik laat de Gierigaard na schatten zien, En den Staatzuchtigen na het gebiên.
’k Begeer ô mijn Schoon’, ’k begeer ô mijn Schoon’, Geen Konings scepter, noch Keizers kroon.
Want de rust en opperste wellust leid In een onbekommerde vernoeglijkheid, En niet in het geld, en niet in het geld, Dat staag zijn Meester met zorgen quelt.
Daarom, Princesse, zo acht ik meest De gaaven van uw doorluchtige geest, En uw groot vernuft, en uw hoog vernuft, Dat alle de waereld braveert en puft.
De stijl is oud, en ’t rijm wat slecht, maar de gedachten, Kunt gy niet zien dat die veel zuiverder zijn te achten, Als uw liflaffery, daar reede of zin in steekt?
En dat de hertstocht hier oprecht en zuiver spreekt?
Al ben ik schoon liefje niet machtig en rijk Ik ben ten minsten als mijns gelijk.
Ik laat de Gierigaard na schatten zien En den Staatzuchtigen na het gebiên, ’k Begeer, ô mijn Schoon’, ’k begeer, ô mijn Schoon’, Geen Konings scepter noch Keizers kroon.
Want de rust en opperste wellust leid, In een onbekommerde vernoeghlijkheid.
En niet in het geld, en niet in het geld, Dat staag zijn Meester met zorgen quelt.
Daarom, Princesse, zo acht ik meest, De gaaven van uw doorluchtige geest, En uw groot vernuft, en uw hoog vernuft, Dat alle de waerelt braveert en puft.
Zie daar, al ’t geen een hart, oprecht verlieft, kan spreeken.
Ja, mijn Heer spotter, spijt al uw verstand, ik reeken Dat al veel meer, als al uw schilderende praat, En flikkrend Klatergoud, dat yder tegenstaat.
En ik hou staande, en wil mijn zelfs daar voor verbinden, Dat dit vaers goed is.
Wel: om dat zo goed te vinden Hebt gy uw reên.
Maar vind ook goed, dat ik daar in De mijnen hebben kan, en daarom uwe zin Juist niet gehouden ben te volgen.
Andre maaken Daar werk af.
En dat’s my genoeg.
Schoone zaaken; Die hebben ’t kunsjen, om te veinzen, En ik niet.
Hebt gy dan al ’t verstand alleen?
Gelijk gy ziet.
Maar ’k zou meer hebben, zo ik uw zonnet wou roemen.
Dat scheelt my niet, of gy ’t wilt prijzen of verdoemen: ’k Ben Evenwel te vreên.
Gy moet ook wel: GERARD.
* Maar, gy, Toon op die stof, van u, eens zo een vaers aan my.
Ik zou ’t, by ongeluk, licht al* zo zober maaken.
Maar ’t zou voorzeker nooit in andre handen raaken.
Gy spreekt wel stout, mijn Heer.
En die laatdunkendheid... ERRENST.
Zoek elders, als by my, een veinzer die u vleid.
Maar zacht, mijn Heertje, wilt u zo niet eens verweeren.
Wel Jonker Grootvorst.
’k doet, als ik het zal begeeren.
VREDERYK zig tusschen beide stellende.
Mijn Heeren, ’t gaat te hoog, Houd u gerust, ai staa GERARD.
ik heb ongelijk, ’k verlaat de plaats.
En gaa.
Met uw verlof.
Mijn Heer, ik zal uw dienaar wezen.
En ik uw slaaf, mijn Heer.
TONEEL.
’k BEgon dat al te vreezen.
Dat komt ’er af, van uw rechtuitheid: zulken spel Zich willens op den hals te haalen.
Is ’t nu wel?
Spreek daar niet meer van.
Maar... ERRENST.
Gy zijt gelijk al de andren.
Meê maar een vleijer, VREDERYK.
’t Gaat te ver.
Laat ons malkandren... ERRENST.
Ei, zwijg maar.
Maar hoor hier, indien ik... ERRENST.
Maar hoe.... ERRENST.
Hoor, zeg ik.
’k wil niets van u verstaan.
Gy doet my ongelijk, met u zo te verstooren.
’k Zeg noch eens, volg my niet, ik wil u toch niet hooren: Breek my mijn hoofd niet meer.
Gy doet my maar verdriet.
Gy scheert de gek met my, mijn Heer, ’k verlaat u niet.
ERRENST, MAGDALENE.
MEvrouw, begeert gy dat ik rond ga, ’k ben met reede Om uw manier van doen, en leeven, heel te onvrede.
’k Mag ’t niet verdraagen, en ik trek ’t my te zeer aan.
Ja, ’k word gedwongen, om my van uw min te ontslaan.
’k Zou u bedriegen, zo ik anders quam te spreeken.
Wy zullen, vroeg of laat, doch zekerlijk eens breeken.
En schoon ik ’t duizendmaal al anders zei, ik zou In het volbrengen doch niet machtig zijn, Mevrouw.
MAGDALENE.
’t Is dan alleen, om wat te knorren, en te kijven, Dat gy my t’huis brengt.
’k Had dan daar liefst mogen blijven.
Ik knor noch kijf niet.
Maar Mevrouw, ’t geen my meest spijt.
Is, dat uwe opene aart al te veel minnaars lijd.
En dat gy elk, die hier maar komt, zoekt te behaagen.
Zie, ’k zeg ’t recht uit, ik kan die dingen niet verdraagen.
is ’t mijn schuld, dat mijn gelaat de minnaars bind?
Kan ik weerhouden dat men my beminlijk vind?
Een, die door diensten tracht in mijne gunst te blijven, Moet ik die daarom met een stok ten huis uit drijven?
Neen, met geen stok juist.
maar toon uw genegentheên Zo teer, zo reklijk niet, Mevrouw, voor haar gebeên.
Ik weet, en voel heel wel, dat uwe aantreklijkheden U altijd volgen.
Maar, al die gy door uw zeden, En oogen trekt, houd gy te vast door uw onthaal, En haare vrindlijkheid betooverd te eenemaal De harten, die aan u haar vryheid overgeeven.
En, dat haar wel het meest in uwe dienst doet leeven, En u aanhangen, is alleen die zoete hoop, Die haar zo toelacht, die vermeerdert haare loop.