floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Uit deze zwarigheën, van mijne plicht, zoo gis of oordeel, wat 'er nu van my te hoopen is.
Dit zijn, voor waar, zeer droeve en moeyelijke zaken, of den ontijdigen loskop.
O en ik en kan geen kunst om wonderen te maken.
Maar ik zal al mijn kracht gebruiken in 't gemeen En roeren Hemel, Aarde, en alles onder een, Om uit te vinden, 't geen u beide mag vernoegen, of zeggen, u in 't kort, waar gy u na zult voegen.
Maskatiljas binnen.
Hipolite, sofye.
Indien gy hier woonde, heeft het Jufferschap der Stadt Rechtmate klachten van uw groot gewelt gehadt.
G'ontrukt de zegen aan de Schoonste, en eerste vrouwen, en maakt, van alle die haar minnen, ongetrouwe.
Wel weinig harten zijn uit uw gewelt ontslaakt, van, die gy d'eerstemaal hadt door uw oog geraakt.
En duizent vryigheen, gebonden aan uw keten, verrijken u, en doen ons onze schade weten.
Voor my, ik zou my niet beklagen van uw macht, Daar door gy meenig hebt in uw gewert gebracht.
Dat van mijn Minnaars, die neërvielen voor uw voeten Een eenige t verlies van d'and're mocht verzoeten.
Maar gy ontvoertze my, onmenschelijk, gestaag, dit is een harde slag, daar ik my van beklaag.
Dat s, met een aardigheit, met een onnoosse gekken.
Ik bidt u, laatze u toch, tot geen meer spot, verstrekken.
Natuur heeft uwe leest, te wel gemaakt, volbout, Dat gy voor mijn gezicht, of schoonheit, vrezen zout.
Gy zijt genoeg bewust, van haar bekoorlijkheden, dus is het noodeloos te voeren zulke reden.
Nochtans en heb ik, in dees reden, niet gezeit, Of t is door heel de Stadt in yders hart verspreit.
En zonder, dat ik nu wil spreken, van het ander, weet elk dat Oratijn u mint, en Heer leander.
Sofye.
Indien zy beide zoo verblindt zijn, ik vertrouw 't, dat gy, van haar verlies, u licht vertroosten zout.
En uw genegentheit niet licht genegen vinnen, tot hem, die zulk een slecht voorwerpsel zou beminnen.
Dit wort, in tegendeel, heel anders uitgeleit, want ik bevinde in u zoo veel aantreklijkheit, zoo veel reden, om d'ontrouwheit te verweren, der genen, die u, voor haar hoogste zielheil eeren, dat ik niet last'ren kan de nieuwheit van den brant daai door Leander brak, tot my, zijn trouwverbant, maar ik zal hem terstont, en zonder my t'ontroeren, Zien, onder mijne wet, door 's vaders macht, weezer voeren.
Maskariljas, Sofye, hipolite.
Wat nieuws, wat wonder nieuws!
een ongehoort geval, Dat ik u, door mijn mont, terstont verhalen zal.
Luister, k heb nooit diergelijk gelezen.
't schijnt het einde van een blyspel wel te wezen.
De grijze Egiptise, zoo daad'lijk... sof.
Om, zijtge stom?
Ging langs de groote markt, en docht schier nergens Wanneer een andere oude, afgrijslijk, hol van oogen, haar wezen, van naby, heel lang hadt overwogen, Met een verroeste stem, en woorden vol ontzag, Het oorlogsteeken gaf, van een verwoese flag, hun wapens waren om elkand'ren te benaauwen, Geen yzer, staal, noch vuur, maar vier verdroogde klaauw' Daar elk, het weinig vleesch, zoo boos, gelijk een kat Meê scheuren wou van 't vel, 't geen op hun beend'rem zat.
Men hoorden anders niet, dan hoer en varken krijten.
De kappen vlogen van hun hoofden, door het rijten, En toonden voor elk een, twee koppen, kaal van hait, dat hun noch gruwzamer vertoonden van gebaar.
Cardenio quam ook met Trufaldijn geschooten Na hun, die van veel volx dicht waren toegeslooten, men hadt veel moeite, om hun te rukken van elkaar zoo zatenze, als verwoedt, elkand'ren in het hair.
Terwijl dat yder, na dit worstelen en trekken, De schande van zijn hooft, zoekt voor het volk te dekken, en dat men weten wou de reën van dit gewelt, loo of den ontijdigen loskop.
Zoo heeft zy, die dit eerst zoo boos hadt aangestelt, schoon dat men hare borst van schrik zag kloppend slaen het oog op Trufaldijn, een langen tijt geslagen, en riep.
Gy zijt het die hier voor mijn oogen zweeft En, zoo my is bericht, als onbekent hier leeft.
O heuchelijke dag, na zoo veel ramp en drukken.
O heer Sanobio Ruberti, wat gelukken, Doen my ukennen, op dat oogenblik en stont, Daar ik my zelf, om u, zoo zeer verlegen vont.
Toen Napels uw vertrek beoogden, 't harer schanden.
Hadt ik uw dochtertje, gelijk gy weet, in handen, Wiens jeught ik koesterden, terwijlme op 't vierde jaar Haars ouderdoms, haar glans, en schoonheit wiert gemaakt.
Dees oude toverhoër, die gy hier aan kunt schouwen, Quam daag'lijx in ons huis, gelijk meer nabuurvrouwen, en roofden my die schat.
Van wellik ongeluk Uw waarde Gemalin ontsing zoo grooten druk Dat het haar droeve ziel heeft na het graf gedieven, En wijl my nu geen hoop meer over was gebleven En vrezende u verwijt, en bitter zielgeschrey, verkondigden ik u de doodt van allebey.
Maar wijl dat ik haar ken, zoo moet ze nu verklaren Waar dat uw dochter is, en wat haar is weërvaren.
Op 't woort Sanobio Ruberti, 't geen haar taal Hadt meenigmaal genoemt in al dit lang verhaal, Heeft strax Kardenio, in 't aangezicht onstoken, Tot Trufaldijn, verbaast, op deze wijs gesproken, ik vindt dan 's Hemels wil is eindelijk volbrocht, hem, die ik heb vergeefs zo lang een tijt gezocht, En die ik, onbekent, aanschouwen kon in 't leven, Den oorspronk van mijn bloet, en die 't my heeft gege Mijn Vader, ja ik ben, Horatius, uw Zoon, Na dat Albartus was begraven, by de doon, En voclende mijn hart met nieuwe ramp bezwaren, Vertrok ik uit Bolonje, en liet de wijsheit varen.
Van 't eene in 't andre landt.
En reisden zes jaar lang, na de oratijn en maskoriljas, na dat mijn nieuwe lust zich dan genegen vant.
Maar na die tijt onstak een heimelijk begeeren In my, om weder na mijn Vaderlandt te keeren.
Te Napels vondt ik niemant zonder vrucht, En hoorden niet van u, als een verwart gerucht.
Zoo dat ik, te vergeefs, met zoeken tijt besteden En 't oudt Venetie weërhielt mijn ydelheden.
Zo dat ik heb geleest, en zonder dat de faam My van ons huis iets bracht dan maar de bloote naam.
Nu denkt eens hoe het hart van Trufaldijn most springen, Toen zijn verbaasde ziel aanhoorden zo veel dingen.
Doch eindelijk, om te verkorten 't lange rak, Van al 't verhaal, 't geen gy zult hooren met gemak, Door de bekentenis, der oude bolbabijue, zoo kent u Trufaldijn, alreede voor de zijne.
Cardenio, die zig nu uwen broeder ziet, Kan niet meer hoopen, tot mijn meesters hartverdriet.
Hy is door eene gunst, zoo hart'lijk hem genegen.
Dat hy u heeft, voor hem, tot bruit, en vrouw verkregen.
Zijn Vader, die dit werk heeft alles bygestaan, neemt dit gewenscht verbont, met groote vreugden aan.
En om die blijtschap, met meer luister te doen leven, Heeft aan Horatius, zijn dochter weezer gegeven.
Ziet eens, hoe vreemt dat het kan in de werelt gaan.
Door al dees wonderen blijf ik als roerloos staan.
Zy volgen, uitgezeit alleen die twee partyen, Die, uit den strijt gerukt, haar zelve in orde vlyen, Uw Vader zellef, en leander volgen ook.
Ik ga mijn meester, nu verhalen al dit spook.
Nu zien ik, als men waant te zijn geraakt heel onder.
Dat s hemels gunst ons dan komt helpen, tot een wonder Mask.
Dit wonderlijk geval, maakt my zoo zeer ontstelt.
Dat ik mijn geesten, niet meer heb in mijn gewelt.
Maar zie, daar koomenze aan.
Tru Digitzed by Google of den ontijdigen Loskep.
Trufaldijn, Sofye, hipolite, leander, anselmus, cardenio, pandolfus.
Mijn kindt, mijn lief, mijn waarde, weet gy, hoe gunstig ons de Hemel is op aarde?
Mijn Vader, 'k heb terstont dit wonderwerp verstaan.
Hipolite tegens leander.
Gy spreekt my, te vergeefs, tot uw verschooning aan, Ik weet alreets, byna, het geene gy wilt zeggen.
Ik bidt vergiffnis, wilt uw gramschap nederleggen En roep de Hemel tot getuigen, dat de macht Miins Vaders, heeft alleen mijn hartewensch volbracht.
Cardenio tegens Sofye.
Wie dacht ooit dat mijn vlam, die gy had aangestoken, Zoo zuiver, noch eens zou zijn door natuur weesrijl, maar echter, zoo veel eer, als haar altijt weesrijl, 'ken!
Brengt weinig verandering, daar door, in mijne ziel.
Ik lasterde mijn zelt, en achten het voor plagen, Dat ik u anders niet als achting toe kon dragen.
Ik kon niet weten, welk een macht dat my weërhiel, Op zulk een gladde weg, daar meenig mensch op viel En mijne ziel, van die genege viam afwenden Die ik, met al mijn hart, dagt diep in 't hart te zenden.
Maar nu ik u herkrijg, wat zal gy zeggen, dat ik weer zoo haast verlaat, die eerst gevonden schat?
En u, aan zijnen zoon, gaa door de trouw verpanden.
Dat mijn geval nu staat, alleen in uwe handen.
Maskariljas, oratijn, trufaldijn, pandolfus, cardenio, anselmus, sofye, leander, hipolite.
Laat ons eens zien, of ook uw duivel is dien man Die deze vaste hoop, nu ook verbreken kan, en of gy, tegens 't luk, dat u nu aan komt rannen, Uw ingebeelt verstant, al weder in zult spannen?
Het nootlot is nu eens, van u te plagen moê Uw wensch is nu gekroont, sofye hoort u toe.
Digitized by google. oratijn en Maskariljas, orat.
Mag ik gelooven, dat de Hemel mijne dagen... truf.
Ja, schoonzoon, het is waar.
De zaak die is verdragen.
Hier meê heb ik mijn schult betaalt, en afgeleght.
Oratijn iegens Maskariljas, hem in zijn armen drukkende.
Laat ik u duizentmaal omhelzen, trouwe knecht, In deeze vreucht.
Oey, oey, zoet, laat dat vry betyen.
Hy heeft my schier verstikt, ik zorg zeer voor Sofye.
Indien gy haar onthaalt, met zulk een driftigheit.
Ik schol u liever quijt, mijn Heer, recht uitgezeit.
Trufaldijn tegens oratijn.
Gy weet het luk nu, door de hemel my gezonden.
Maar wijlwe, alle op een dag, zijn aan de vreugt verbonnen zoo laat ons blijven, tot het alles is voldaan, en iemand spoedig om Leanders vader gaan.
Gy zijt nu al verzien.
Maar is'er niet een meisje, die Maskariljas, zou gerieven voor een reisje?
Terwijl ik yder zie, verzelschapt met zijn vrouw, Gevoel ik aan mijn lijf, mey jeuking na de trouw.
Ik heb uw gading.
de hemel wil ons geven, mask.
Veel kind'ren, en dat wy 't, als vaders, lang beleven.
jitized by Google, oratijn en Maskariljas, orat.
Hier mee heb ik mijn schult betaalt, en afgeleght.
Laat ik u duizentmaal omhelzen, trouwe knecht In deeze vreucht.
Hy heeft my schier verstikt, ik zorg zeer voor Sofye Indien gy haar onthaalt, met zulk een driftigheit, ik schol u liever quijt, mijn Heer, recht uitgezeit.
Maar wijlwe, alle op een dag, zijn aan de vreugt verbon Zoo laat ons blijven, tot het alles is voldaan, en iemand spoedig om Leanders vader gaan.
Maar is 'er niet een meisje, die Maskariljas, zou gerieven voor een reisje?
Terwijl ik yder zie, verzelschapt met zijn vrouw.
Gevoel ik aan mijn lijf, mey jeuking na de trouw.
NOoSEMANS BEROYDE ST DEN I Gespeelt op d'amsterdamsche Schouburg.
DEN DERDE DRUCK.
In liefde bloeyende.
T amsterdam, Michiel de Groot, boeckverkooper, woonende tulchen de twee Haarlemmerfluisen inde Grooten Bybel, anno 1679.
Daer na wat straffe gy hem waerdigh acht voor sijn vermetelheyt, te lijden, sal hy geduldigh dragen, als komende van u, door wien hy meest ten voorschijn gekomen is maer dit vertrouwe verquickt mijn Student, dat dewijl d'onnoosle Hans van Tonge, en sijn suster Lichte Claar by u soo vriendelijck zijn onthaelt, dat hy, schoon hy de stoutsten is, en het woort voor hun dryen doet, by u niet minder voor bastaert sal gehouden zijn, als de voorgaende.
Ontfanght hem dan hoe sober hy 'er oock uyt siet, en denkt 't ontbreeckt hem aen de macht, en niet aen de begeerlijckheyt, van u yets heerlijcks in hem te vertoone.
Ey gedooght hem onder de beschermingh uwer vleugelen voor het grimmigh ongediert, op dat mijn beroyden, en naeckte Student mach gekleet worden met u goet genoegen, op dat ick altoos mach, gelijck ick ben, Valdergedienstighste vrient verblijven J. NOOSEMAN PERSON AGIEN.
Elsje de moulenarin.
Pleunt je de Meyt.
Gregorius de student.
Leendert de pol.
Volckert de meulenaer.
een Boer.
Vigstines bedroogen.
Beroyde student.
Na 't spreeckwoort, wie argh, en gauw sijn dingen doet, Krijght dat den plompert missen moet.
Elsjen.
Wel Pleuntje, was hy blijdt toen jy Pleunt.
De boodschap bracht, dat denck ick wel, men siet hoe 't katje streelt en lacht, als men heur speck aenbiet, hy kon hem nauw bedwingen, Doe 'k sey dat jy te nacht van Aeltjen eens wout singen, en dat daer niet als zijn by wesen toe ontbrack, Och Pleuntje, seyt hy gaet, ick kom, ik bolg u strack, ick sal mijn eerst met wijn, en leck're smullerijen Versien, werrendigh vrou die vent die weet van vrijen, hy duwden in mijn vuyst een moye dicke duyt.
En nam jy 't?
Neen, hoe slecht, ick stack mijn hangt slechts uyt.
Son men van dusken tijngh geen dubb'le drinck gelt geven, daer hem somtijts een brief, daer niet is aen bedreven, een schelling, of twee kost, het gelt verweckt de gunst.
En vrouw jy zijt wel kints, dat jy dus kunst om kunst gaat speelen, malligheyt, ick sou hem anders loeren.
Elsje, nou flaeterbackus, 't past jou soo geen kaceks te voeren, ick doe dat mijn gevalt, en dat gaet jou niet aen, de reyne liefde doet mijn dese list bestaen.
Ick sech'er liefde toe, nochtans sijn soete teuge, en moy bereyde kost, die schijn je wel te meugen.
Vrou slacht die nichte niet, diens darm men eerst moet laen, ek dan noch met een volle vuyst ten buyle gaen.
Eje.
't is wel ghy schentongh och!
wat zijn wy arme vrouwen Die ons verhoolen werck aen meysjjes toebertrouwen, wont doet al wat gy kunt, en maeckt het eens niet wel met haer, jy wort gedreyght, dat sy u gantsche spel Verknoejen willen, soey!
wat meenje Pleun, jouw schieten En schempen, dat mijn dat dan nimmer sal verdrieten, ick heb jou huur verhoogt, en maeck dat gy sobromt, ja datje, trots de beste boere meyt, nu komt.
heer vron!
Hoe avercchs duyje u ou allen dingen, ghy kint geen geckverstaen, je sint wel sonderlingen.
Neen Pleun, dat mal moet of, begeckt die 't hooren wil, ick geef jou kost, en loon, dus rad ick je swijgh stil, en denckt, ik ben je vron, die jou meer deugt kan leere, en goet doen, als jy weet, dus past mijn niet te scheeren.
Jonge meysjes snaevetsnel staet 'er selden wel.
En als mijn Leendert komt, soo wees geschickt, en groedt, Benierlick, gauw en kloeck, o Pleuntje kint, je moet Eens achterdoeht en sorgh bevatten in jou sinnen, wat sulje, liebeschaep, soo ghy eens trout beginden, ghy sult soo moris leeren, kom je tot mijn staet.
Een kreuckjen in dat blad, maer meysje 't wore al laet, sou Wolcker yvers sitte, Gelijck jy seyde, daea sy brije smeeringh kitten, pleun.
Ja schat ick, brangt het hondert gulde uyt eset, op peet Neel Miesen doot, en Gregorus, dat s de ouwe wet Studeent, uyt.
Dat boere komenschap niet veel en kan beschieten, als 't selschap, op de koop, geen vat goe bier genieten.
Redaer!
wit ganneken neemt harrewaerts sijn tree Elsje.
Heer war gepluckt er vinck!
'k loof hy brenght onweer mee.
Huysmosse knappe, en dat voor de hant is taecken.
Ja wel, hy 's wel gedost, nae 'k sie, met wey nigh laecken.
Goedenavont bioutjes, sou een afgemat gesel, die gel, of klets en heeft by waerden, hier nu wel nachten mogen, op de sacken in u moolen, Elsje.
Wel neenje hier 's geen plaes.
Gerg.
Sal ick noch verder doole, ick kan nu niet en stadt, 't is laet, de Noorde wint Snijt door mijn vel en bleys, soo ghy noch minsch gelijck sint, soo toont doch net een arme voet lnecht medelyden.
Wy neme niemant en dus laet en buyten tyden.
Mech, met jou pis te bedt man, soo verslaetse niet.
't En kon u doch niet schaen, dat ghy mijn binnenliet, gy gouwe vrauwtjen, onse lieven heer sal 't loonen, pleun.
Ganghs lijden, doeje t brouw, soo benje in de boone, je weet dat joucker Leen hier daer slijck komen sal.
Ik heb daer geen sorgh veue, wel Pleuntje sinje mal sou 'k hem inlaten?
Jae, dat ware moye dingen!
Hoor vaer, wee je wat, sangh kees Baerten pleegh te singen, je krijght jou vorten hier niet in mijn hof, dus praet 'er ons niet van, soo droomj'er geen meer of.
Grog.
Ey Moolnarin, wilt toch een lalis nu gerijven.
Elsje Neen, neen, sihyt toe de deur, wil hy, hy mach daer blijven, Els en Pleun, tot dat hy sweet altoos en raeelt bimen.
Hy hier niet in.
Plancke voor t hooft, bruy heen, en volgh u dolle sin.
Heer kijck ick non als een bedrogen nicht, met mijn mondt vol tanden, die soo wel als mijn maegh jeucken.
Gans duysent schanden, is dit respectum Studiosi, is dit gebraedt?
Is dit de wijn, het mach sint selten sijn.
Wat helpt mijn nu Aristotelem te lesen?
Wat mach mijn baten, die ick met mijn welsprekende Ciceso heb gelaten, in armoe gevangen, daer mijn rasende hospes me ougedult, haer sal doen lijden, excutio juris voor mijn ouwe schult.
Foey, had ick voor het Studium de reeckenkonst genomen, het sou dan cum me misero tam misere niet omkomen, want die hem dat verstaet, en in 't sluyten van 't ba lans bevindt Te kort te komen, o daer 's raet toe, lieve kindt, Sey wijs hooft, breeck eens op, en neem de ruym te mede, Jouw crediteurs die stelje wel, met een ey of een Appel te brede, is die reeckeningh dan qualick gemaeck, siet nauw een gehandelaer, die niet heer, ja men lick den de werelt raeckt, als hy noch maer half windt seyle wil, komt hy 's avondts by de gaste, die meest goe bier met de kleyne maet koopen, daer is 't monsr.
Wy vaste dus na u komst, Heer waert kom voort, 't verkeer bort voor den dach, of een gladde kaert, of yets dat, monsr.
Vermaecken mach, in somma den verkeerder weet het soo te reeckenen, dat hy door sijn verkeeren, en ander spel, wel op Monsr.
Beurs mach leegh gaen, en noch louter teeren.
Et interea speelt den hospes oock niet slim by, maer siet wat hem te doen staet, elck past op sijn gety, hy geeft het krijt sijn conscientsy over, o dat zijn de rechte sause, ick plompe proper seyde, 'k verstae mijn op die lause, dat krijt, dat waerdige krijt hoormen in goudt te beslaen, en soo rustigh was hy, dat als yemant met een krijt, ben quam verby sijdent gaen, en luyt, en leelick riep, schonck hys een pintje bier, ja 't beste dat haer monde, 't mosi wesen, dat hy hem 'er niet qualick by hadt bevonden.
Dan met de half leege kanne na de kraen, en met een schuympje vol etapt, 't is winst voor de hangt sey Fobert, en of onse Trijn wat snapt, ick moet mijn reeckningh selver maecken, waer 'k het van daen sal halen, om de Bierbeschoper, de Toebackverkooper, en huysheer te betalen.
het overleggen is 't al sey 't wijf toense speck in de boter briet.
En wat voordeel den Soliteur, & tota turba, die aen de pleytsack vast zijn, door dese konst geniet, hoe omnibus Notum, sy weten 't altijt soo te knoejen, dat sy vet worden, en van dat smeer louter groejen.
Dat isser de frapicheyt of, maer daer geen verwinnen aen en is, en even sober blijst, die segh ick, en 't is wis, is sulcken konst niet waert, de reeckenschap is te noobel, in hoe casu, want anders is het niet een boobel.
De kleermaeckes zijn in die wetenschap geconsijt, en afgerecht, doch 't ambacht brenght mee.
Heer krijn, riey onse Brecht, wel dus veel itimme, van swilck, sy, en knoope?
En and're snorrepypen, reeckent dat voor 't geen ghy door 't oogh van jou schaer liet loopen.
Neen moer, ick ben de man niet, sey hy, en juyst was zijn duyvels t'on s jaers wel soo veel waert, dat hy 'er bry bier, en vyer, en licht mee heeft bespaert.
De reeckening, en de schrift is een mensch soo nut als eten, al was 't met een boere krijtje, als 't de teycher, wat hel is, kan weten.
Maer die haer reeckeningh qualijck maken als 't.
Somtijds beurt, mijn neskebolle, en waert dat men hun uyt de reeckers witboeck scheurt, die menkaer wijs maecken dat sy gouwe bergen sullen verkrijgen, dat dickwils boven yser niet en valt, daer sy menkaer mee na 't gat rygen.
Of de koop're goui-maeckers, of die selver vermoen, Dat sy van groot geslach zyn, en reeckenen, datmense daerom behoort eer aen te doen, Of die al haer capitael aen een onseecker risco wagen, dat sy reeckenen soo rijck te sullen wesen, en dat het qualick komt te slagen.
mijn tongh souw hem, met dus prate, wel te buyte gaen, doch vriende 't wort maer van de slimste soort geseyt, de vroome treck het sich niet aen, want studenten van mijn condit sy zijn al toos soo van sinnen, dat sy 't liefst houde met die hun kost ad bracticum winnen.
Staen ick vast en klipper t'ant, en ducht dat het Hier de heele nacht Niet beet'ren sal, wat raet?
Ick mach in de lucht, onder dese stoepbanck neerleggen een kout lijf, dat niet heeft te eten, of te breecken, en laten de aerdt mijn beth, het holster mijn hooft kussen zijn, dit schabbetjen mijn deecken.
Daer hoor ick volck, ey sus, mijn backus swijght nouw kort, op dat hy van dees plaets noch niet verjaeght en wort, de Student gaet onder de banck leggen.
Leen.
Digitized by google leendert.
Ick wed ick dese wegh wel blindelingh souw binden, soo dickwils kuyer ick by nacht dit paetje winden Noch hagelbuy, of kon, en houwe my niet van Mijn Els, mijn Moolnarin, die mijn vermaken kan. een wack er waterhont ontsiet geen duyle slooten, ick schat, al wat ick jy, voor 't geen ick heb genooten van haer, van wie ick krijgh al wat ick wenschen mach, sy maeckt dat ick gevoel, dat niemant soeter sach In 't streele, kusse, lacche, minnelijck onthalen, mijn Moolnaerin die kan te wonder aerdich malen.
Ick clop.
Daer komt haer licht.
Van bin wie roert de clapper daer?
Leend.
't is vriendschap ey open beur mijn maer.
Wel sje.
Goe naebondt, leendert lief, ick sat u vast en wachten, leend.
Dat 's goet mijn troost, dat ick noch leef in u gedachten.
Daer meysje, neem mijn vracht, ey sie wat ick hier brocht.
Blsje.
Wal trouwe vaer, je hebt ons soberheyt bedocht, dus 'k moy braen vleys, je weet wel wat op de steenen loopen.
het siet soo excelent met boter overdropen, sie daer brouw, geef je 't mijn, ick eet 'er 't raust wel van, als 'k een drouck wijn daer op kreegh uyt die volle kan, Elsje.
Nouw hanghdeloos houw vast, ick durf 't jouw nauw betrouwen, was je soo gauw in 't werck, als snappe, 'k souw 't prijjck houwen, is jou mijn les van flns vergeete dan soo heel, je hebt een memori gelijck als eengamneel.
Benje dan altijt met joisw lange tongh verleegen, gae set dit binnen neer, bewaer hem wel te deegen, voor kat, of hont, en voor jouw selfs.
Lief wat een breught!
Dat Volckert nu dus uytblijf, ja wel het en heught Mijn nauw, dat ickje soo onbeschroomt omvatte, mijn man sal hem niet weynigh nauw van binnen natten, terwijl 't sal 't hier oock geen vaste wesen, neen 't sal kermis, ja dubbelt kopper zijn, soo ick meen.
Mijn Elsje al de brueght die yewers is gereesen, eeniet ick, als ick maer mach by u brolick weesen, mijn suyckerriet, mijn bijekorf, aen u mont vint ick de soetste vocht die 'k oyt mijn dagen bont, ghy doet seer wel wanneer u man u lust doet speenen, dat hy een broot komt van u lieve Leendert leenen.
'k wordt wilt van soo veel soens ey volck je sout een meyt Wel gaende maecken wech met deuse maligheyt.
Och mocht ick altoos in u lieve armen leggen!
Plunt.
De min is blint en doof, heb ick wel hooren seggen, ick loof sy hooren, noch sy sien langer niet.
Mijn soete vryer och!
Al ly ick wat verdriet.
Als ick jou misten moet, soo haest en kom je niet, als ick maer verlost ben van mijn jorden, of 't is mijn quellingh schoon van 't lijf geveecht worden, ick wordt een heel aer mensch, ick kroch, en steen te vuer, soo ras als ick jouw sie, gaet al mijn sieckte deur.
Dat loof ick wel, het scheelt te lacchen, of te grijnen, met scharbier sich te laen, of met goe leck're wijnen, je past als harme en sijn sluyt de op menkaer.
Was miesters naers kout, vrouw, je mocht wel voor een aer, een paer worden, heerschap zijn 't soo breemde saecke, men kan van een boerin wel haest een steewijf maecken, of siet men selden dat het tot een heylick raeckt, wanneer men van te veure sulcken kennis maeckt, Elsje.
Pleun moet je over al jouw diesse kloet in steecken, sie daer kom je noch eens in onse woor de spreeken, het sal je rouwe, jou verbrangde stucke bleys.
't is vry hof mijn hart.
Maer neen, dit 's elcke reys te doen, was 't eens ick leed 't, dit duert vast alle dagen.
Nouw Pleuntje, 't is jouw brouw, ghy moet u proper dragen, 'k sal u vereeren dat jou huer wel waert sal zijn, wees maer te vreen, en swijgh, vertrouw de rest aen mijn.
De meysjens vaeren best, daer dochters zijn, of brouwe, die ons gelijcken list haer als gespeel vertrouwen.
De meulnaer singht van binnen.
Moy Niesjen, en rosbaertje die ware broegh op gestaen, ja staen, hey drie uertjes voor den dage, soete liefje, uyt snijde soude sy gaen, jae gaen.
Daer hoor ick Volckert, och mijn Leendert, 't is mijn man.
Dat is een banckerot wat drommel gaen wy an, Elsje.
Daer 's weynigh swaerigheyt, ick sal dat vareken wassen, wy sullen evenwel dit nachje samen brassen, en soeljes stoejen.
Pleun, waer is de klaere vocht, 't Gebraet, en wittebroot, dat Leendert daetlijck brocht?
't staet achter in het troor.