floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ja wel, ik geloover Niet an.
Maar waer is ’t gelt?
geef over.
Ik doe’t om Juffrouw Laïs wil.
Maar Juffrouw, nou dit zo gevil, Dat jy ons bai te gaâr te vreden Ehulpen hebt, is ’t ommers reden, Dat ik jouw man ook bid, dat hy Iouw niet verlaet.
Hy blijftme by.
Daer is gien schorting an die zaken.
Maar daer zouw wel ien dronk op smaken.
Ik nood jelui, kom wilje meê?
’t Zel beter wezen, als op zee.
Ik zelje ien schottel vis veurzetten.
Kom meê; wat hebje te verletten?
Ik zel ien buurwijf twie of drie Meê bidden.
’k Wou graag; maar ik zie Der uit, men zouwme mit gien tangen Antasten.
Kom, en spoe je gangen.
’t Is laat; je zint al mooi enoeg.
Nouw, pas dan op.
Ik zel wat vroeg T’huis kommen.
Neem je broertje, Kaja; Leg ’t in zen wieg, en wiegt ’et.
Ja, ja; Gae jy maar heên, ik zel ’t wel doen.
Wie dorst hum deuze pais vermoên, Niet waer?
Ja lieven meugen kyven, Maar lieven moeten lieven blyven.
Corruptio unius generatio alterius.
Des eenen druck, des anderen geluck.
Op ’t spreekwoort: Des eenen druk ,, Des anderen geluk.
Unius corruptio, alterius generatio.
Aristot.
in Physicis.
Te vertoonen achter het derde bedrijf van Didoos doot.
NOuw bin ik ommers rijk enoeg; Nouw hoef ik ommers in de kroeg Niet meer te borgen, noch te sparen.
Ik word zoo quaet om dat vergaren.
Het gelt verschimmelt in de kist, Terwijl de buik zen noodruft mist.
Ja wel, me dunkt gien volkje dommer, Als dit.
Wat het ’er hart al kommer Veur d’ouwe dagh, die zy misschien Heur leven niet iens zellen zien.
Heur hart, al is ’et lichaam jeugdig, Is jong al out, en nimmer vreugdig.
Wat baat het gelt, wat het m’er van, Wanneer het niet raakt an de man?
Me dunkt het ken hiel weinig schelen Of hy zen buik toebinden moet, En vasten deur gebrek van goet; Of dat hy ’t gelt niet uit durft geven, Uit vreez’ veur zijn toekommend leven.
Neen, ik bin nergens nae zoo gek, Dat ik, mit zakken vol, gebrek Zouw lyen; als ik ’t heb, zoo eet ik, En drink het beste; want dan weet ik, Dat ik het weg heb.
Wat ’er zel Geschiên, weet ik niet half zoo wel; En daerom denk ik om gien morgen, Want elken dag die brengt zen zorgen, Gelijk als deuze.
’k Bin benart Van zorg, en ’t gaet men an men hart, Waer dat ik al dit gelt zel bergen, Om gien begeerlik hart te tergen.
’t Huis is gien kans; want ziet, men wijf Is nouw verzekert, dat ik blijf; De vloot is weg.
Kon zy het vinden, ’k Mocht dan men keel wel toe gaen binden; En, lijk de hontjes doen, uit noot Opzitten om ien korsje broot.
Men kent ’er gront niet.
Z’is zoo gierig; En ik, die zoo wat wynig, bierig, Wat vissig, en wat boutig bin, Schep daer zoo gien behagen in; Daerom zoo zoek ik deuze klippen, Om dat me niemand zouw beknippen; Want wie komt hier doch, of hy wil Der wezen.
’k Zel hier ’t geltje stil Verschuilen; neen, ’t zel beter wezen Guns in dat hol.
Wat mag ik vreezen?
Gien mensch zoekt ommers deuze weg.
Echo, Iulfus.
Wie spreektme toe?
waer zinje?
zeg, Echo.
Weg.
Waer of de lui hier binnen?
Hier binnen.
Wel komt ’er uit, en spreek mit zinnen;                    Of scheerje mit de lui de gek?
Gek.
Dat was van jongs op mijn gebrek;                    Maar wat zin jy mit jouw subtijlhait?
Ylhait.
Ja, ja, ’t is d’Echo, die ’t somwijl zait,                    Zoo ’t is, maar meenig raisje mist.
Je mist.
’k Doe niet, maar ’k weet wel, datje gist,                    Dat jouw elk ien hoort te vertrouwen.
Trouwen.
Wil jy men gelt dan hier wel houwen,                    Die zoo van trouw hebt opesneên?
Wel Iuffrouw, wilje niet, brus heên.
Maar waer verberg ik best deuz’ buiten?
Buiten.
In ’t openbaar, dat ken niet sluiten.
Wat prykel, zoo ’k niet elders ga?
Scha.
Wat quaet, zoo ik ’t op jouw gena                    Daer in het hol leg?
kijk, ik kom ’er.
Dat praeten maekt ien dom mensch dommer.
Wel zeg dan, dreigtme verder iet?
We zellen ’t zien; ik loof het niet.
Daer leit den aep, zouw jy die stelen, Dat zouw de drommel zelfs vervelen.
’t Ontbreektje wel an gien verstand; Maar leêloos wanspook, jy hebt hand Noch vinger; ’t is maar veul gekakel    Mit jouw, en zelden ien orakel.
Nou, ik mag t’huis gaen; ’k heb van daag Noch niet ontbeten, en ’k word graag.
WAer bleef men man daer mit zen zakjes?
Waer lai hy ’t gelt?
hy had ’et strakjes Noch by hum; en nouw is hy ’t quijt, Daer is wilt zoeken nae; waer hy ’t Elait het.
’t Is hier zoo vol holen.
Wie weet, waer hy ’et het verscholen?
Ik volgde hum; en docht hum wis Die aap t’ ontzetten; maar dat ’s mis; En ’t lijkt, men tijd was niet eboren.
Doch ’t wachten acht ik maar verloren; Want daer het gelt is, is het hart.
Hy zel zen geltje hier zoo vart Van huis niet zonder zorg betrouwen, Of sommes iensjes willen schouwen, Of ’t wel bewaart is; maar, gaet hy Dit heên weêr uit, ik bin ien pry, Zoo ik niet loer, waer ’t lait begraven; En dan is ’t in de rechte haven.
was het maar zoo vart.
Ik zel Me klieden in ien beere vel; Om hum ien schrik op ’t lijf te jagen; En ’t gelt op die manier t’ontdragen.
Zoo wort, terwijl hy ’t gelt verliest, Ien biest bedrogen mit ien biest.
Tiribus, Echo.
GAnts hondert duizent elle Fransen!
Het huis zoo uit te moeten dansen, Mit zoo ien paar blaeuwe oogen toe, En niet te weten, waer en hoe An gelt te kommen, om te leven; Ik kent ’er nummermeer vergeven.
Had Tiribus nouw al dat gelt, Dat hy zoo rijf het uit etelt Voor kaert, en kan, en schoone vrouwen, Hy zou zijn hooft nou zoo niet klouwen.
dat sparen het wat in; Die spaart, het alles nae zen zin; Al dunkt het sparen ons ien lyen; Ien spaarzaam mensch kan hum verblyen In d’anwas van zen goet zoo wel, Als wylui, die het deur ons vel Heênlappen.
Wat is’t lekkerbeetje?
Inbeelding.
’t Is niet aârs, want eetje Ien uurtje later, ’t smaakt, als bouwt, Al waren ’t boonen zonder zout.
De honger is de saus van ’t eten; Maar die les heb ik lang vergeten; En daerom komtme nouw men kruis Van zelver by, en vindme t’huis, Al mag ik ’er niet langer banken.
Men wijf beschuldigtme mit ranken, Die ’k nummer docht, en minder deê; Ze jaagt me ’t gat uit, en wil beê Noch onschult, wat ik bedel, hooren.
Schelm, zaitze, ’k heb men beurs verloren Tot Iulfussen, guster avont.
jy, En niemant aârs, zat an men zy.
Je zeltme strak het gelt weêr geven, Of niet ien uur meer mitme leven.
Ik zai: mijn aige wijfje lief, Zoo waer!
ik bin, noch ken de dief; Kijk, jy had zoo wat veul edronken, En waert, zoo wel als ik, beschonken; Ien aâr het jouw de beurs esneên.
Toe zy weêr: neen, slampamper, neen, Jy hebt ’et, niemand aârs, estolen; En ergens in een hoek verscholen; Al steekt het juist niet inje zak.
Ik dronken?
jy mijn zukken lak Opleggen?
wel, dat binnen streken; Ik zoo diep in de kan ekeken?
Kom, strak het gat uit; ’k wil je zien Noch hooren, gauwdief; en mit ien Kreeg ik twie flonken om men ooren, Die ’k niet kon zien, maar maklik hooren.
Toen wierd ik quaet, gelijkme wel Ken denken, en ik zai: jouw vel, Jouw pry, zel jy men affronteren, Daer ’k zelver by bin?
’k zelje leeren; En ’k draigden ’er weêrom te slaen; Zie daerom, zai ik, laetme staen.
Zy weêr: zel jyme pryen, vellen, Schavuit; ’k zel jouw dat zaakje stellen; En mit, barlaf, zoo raakt heur vuist Hier tusschen bei mijn oogen juist; Zoo dat ik niet kon zien, of zyme Meer sloeg; maar als ik alles byme Wel overleg, zoo loof ik vast, Dat ik wat rauw wierd annetast.
Want ziet, het lijkt, of hals en schouwer In handen van een huidetouwer Eweest is, dat ik hier aârs op Men bil voel, komtme van ien schop; ’t Hooft diende men ook wel beplaistert, Zoo is ’et mit ien stok etaistert; Maar dit is nouw zoo noodig niet; Want, om ien end van mijn verdriet Te maken, gaen ik me verhangen; En om dat niet ien mensch men gangen Verspiên zouw, zoek ik ien spelonk; Om uit dit leven mit ien spronk Te springen.
Waer keer ik me, werwaarts?
Echo, Tiribus.
me dunkt me roeptme derwaarts, Echo.
Herwaarts.
Wie roeptme daer?
is’t haintje pik?
Ik zieje niet; je jaagtme ien schrik                    Op ’t lijf; ik durf niet vorder treden.
Reden?
Wat roert het jouw; laet mijn mit vreden.
Wat schuilt daer in dat drommels gat?
Schat.
Wel iemand, die die buit graag had,                    Zeg, wat hy doen moet in deuz’ hoeken?
Zoeken                 Me dunkt, je hebt me in ’t zin te doeken;                    Wat schat of hier de moeit vergelt?
Gelt.
Wanneer ontdekt men, ik bidje, melt                    Het mijn, die schat vol wonderheden?
Heden                 Zouw ’k wel of qualijk tijd besteden,                    Zoo ’k schatten zocht in mijn gequel?
Gek, wel                 Wat moet hy jouw doen, die hier zel                    Nae gelt, en schatten durven trachten?
Achten.
Ik heb niet zekerders te wachten;                        Ik zoek.
Men tijd die is ook om.
Zoo kom.
Waer leit de som?
Die zoekt, die vint, is ’t ouwe zeggen; Maar om die text wel uit te leggen Nae deuze zin, nae dit verstant, Is niet ien Avekaat in’t lant.
Ik zoek men doot, en vind men leven, Men jeugt, men vreugt.
Maar, waer ebleven Mit deuze schat?
ze bijtme schier De keel of.
’t Loopt zen prijkel, hier Te blyven.
’k Gae ze t’onzent dragen.
Hoe zel ik nouw men wijf behagen!
’k Bin nouw wel iens zoo mooi van smuil Als Paris.
Hy leek maar ien uil By mijn.
’k Wed Tiribus zoo schoon is, Als eêr Narcissus, of Adonis.
wat zinje in deuze tijt Niet al!
wat maakje al vreê en strijt!
Die jouw bezit, schoon ’t ien Jan Hen is, Het schoonhait, giest, en deugt, en kennis.
Maar dit cieraet past mijn nouw niet; Het was men toevlucht in ’t verdriet; En daerom wil ik niet benyen, Die lichtlijk hier gebrek by lyen.
Daer lait ’et, in de plaats van ’t gelt; Die deuze schat hier het bestelt, Zel ’t zonder twijffel wel behagen, Dat hy hier meê zen keel het klagen Beletten ken; als hy niet vint, Dat elk hier meer als ’t leven mint.
Maar guns komt Julfus; ik versteekme.
’t Is wis zen gelt; de drommel breekme Zen hals, is ’t niet het zelfde poen, Dat wy op ’t hof ontfongen, toen Hy van zen wijf mit looze treken Bedrogen wiert, en uitestreken.
Het zelme wroegen, zoo die bloet Hum zelve mit de strop misdoet.
’k Bin zeker mit de man verlegen.
Maar hoeze best van daer ekregen?
Ging ik weêrom, hy zagme licht; En dat ’s onnodig.
’k Houw me dicht En gae nae huis toe deur dit slopje.
Mijn arme Iulfus, hoe verkropje Je droefheit!
als je ’t gelt niet vint, ’k Beklaag jouw in men hart, men vrint; En zou je ’t hangen wel graag weeren, ’k Vreesde ik de buit niet uit te keeren.
Maar sus!
me schiet daer in de zin, Dat wy het boxvel, daer ik in Verkliet was, toen ik als konfrater Van Pan, meê omging veur ien Sater, En ’t bakkes mit ien grijns verciert, Op Bacchisfeest nou korts eviert, Noch t’onzent hebben.
Deuze veeren Gae ’k halen, en in plaats van kleeren Antrekken; als het geltje wis Bewaart in Mizoos handen is.
Hy zouw hum aârs licht op gaen knopen.
Ik mag dan ras nae huis toe loopen, En kommen daadlijk weêr; om iens Te zien, wat hy al ongemiens Uitwerken zel; en hum in ’t hangen Te steuren.
’t VReezen, en verlangen Plaagt Julfus wel.
Ik heb te nacht Mit open oogen ’t licht verwacht; Om ’t gelt mooi uit men wijf ’er klaeuwen Te krygen; lijkz’ ’et zonder kraeuwen, Of zuurzien ook egeven het; Wat heb ik ’er nouw van te bet?
Ik bin altijd vol angst en vreezen, Of ’t ook al wel bewaart mag wezen, Als ’t uit men oog is; en heb ik Het byme, is ’t noch niet wel.
Ik schrik Ien zoopjen in men lijf te lappen; Ik durf gien glaasje laeten tappen; Want raakte men het druivezop By ongeluk iens in de kop; En loerden iemand op men brikken, Zoo was het hiele touw an stikken.
’t Is slim genoeg, al bin ik by Men zinnen; want men wijf die pry Die wistme ’t gustren wel te klaren.
Laïs, met een beerevel om een hoek uitkomende, Iulfus.
IE zelt van daeg niet beter varen, Mislukt het niet.
En dus zoo schort Der altijd wat.
Ja wel ik word Schier mal; men hooft loopt om.
De schyven Die mogen daer wel leggen blyven; Al quam hier iemand heên; ik vrees Veur d’Echo niet, dat zyze wees.
Die snapster kan maar alle dingen, Dieze iemand zeggen hoort of zingen, Naebauwen; en vult deur die klap Zoo menig neskebol de kap.
Zoo hetze Julfus wis eschoren.
Maar die wat pit het after d’ooren Als ik doe, steurt hum daer an niet.
Als me evenwel zen gelt niet ziet, Wie ken dan in zen harssens vatten, Dat hy is miester van zen schatten?
Dit is zoo lydig var van honk; En elke rais nae deuz’ spelonk Te loopen, om wat gelt te halen, Verveelt ien mensch.
Ook mocht men smalen, Dat ik hier elken oogenblik Nae toeging; lijk of haintje pik Men beurs hier quam mit gelt stoffeeren; Want nouw mient Iulfus te verkeeren By grooter hanzen, als hy plocht; En dat ken zoo wat achterdocht Verwekken, hoe ’t men beurs mag missen.
Ik mien, je zeltje wat vergissen.
Daerom zoo neem ik ’t hier van daan, En breng ’t nae stad toe.
Wat een haan Is Iulfus nouw!
hoe bars en moedig Is nouw zen tret, deur ’t overvloedig Bezit van gelt!
maar ’t zel niet lang Anloopen, of hy zelme bang Ankyken; zoo ik maar ken loeren, Waar hy den aap begraaft.
Mit sloeren Zel ik het niet verzuimen; neen.
Dat gaet hem nae, gaet hy veur heên.
Hier zel hy mijn niet zien.
zy verschuilt zich an een zy.
Hoe zoekt hy.
Daer vaar de droes in, Lais.
Waerom vloekt hy?
Tiribus aan de eene zijde van het Tooneel als een Sater, Lais aande andere zyde zich als een beer verkleedende, Julfus.
HOe, is zen wijf hier ook?
van gien Van beien was ik graag ezien.
Wat doetze mit die beerevellen?
Z’ontkliet ’er, om ’er toe te stellen, Lijk als ien beer.
Ik merk de vond.
Ze loert op ’t gelt, dat ik terstont Nae huis droeg.
’t Varken is zoo schrander; Maar dat ’s een slippert, want een ander Het nouw het luk, het zy ’t verstand.
’t is een arge feex.
Heur kwant Zel in het hol veurzeker wezen, En zoeken noch.
Zy schijnt te vreezen, Zoo bang kijkt zy de zoeker nae.
Zy vreest de waerheid; maar ik gae Me self in deuse hoek verschuilen.
Daar komt hy an; hy lijkt te huilen.
o wacht!
ik arrem man.
Bedurven bin ik, was ik an Men end slechts, ’k had al mijn verlangen.
Maar ’t staet niet wel zen zelf te hangen; Al hebbense, uit barmhartighaid Dit koortje daar toe neêr elait, Die schelmen, die mit bei men zakken Mit gelt, heur biezen gingen pakken.
Hoe raak ik best zacht an men dood; Dat ’s al men kommer al men nood.
Ik zou niet gaeren, onder ’t schrayen, En zuchten, van de werelt schayen.
Hum dood te zoenen in zen jeugt, Of dood te drinken, is ien vreugd.
Maar ’t magme gien van beien beuren; Is dat gien reden om te treuren?
Men wijf die stootme nu het gat Licht uit; en zoo ze ’t doen wil, wat Heb ik te zeggen.
Doot te drinken Is ook al mis.
Men zakken stinken Niet meer nae gelt.
Hoe maak ik ’t best?
kon ik nouw, lijk op ’er nest De zwanen doen, als zy gaen sterven, Mit zingen ook men doot verwerven.
Dat ik het iens bezocht, wie weet Wat beuren zou?
’k bin ien poët, Lijk andere, die kennen rymen.
Fixfaxianus het niet bymen; En, zoo men kortling wiert ezait, Is by hun wainig onderschait, Wanneer ze bai heur deur gaen zoeken.
’k Zelt iens op die manier verzoeken; Want mit ien toegebonden hals Te sterven’, dat misstaet in als.
Waar vind ik toevlucht in men lyen?
was ik maklik an men doot.
Neen sterref by gebrek van broot, Gulsige vraat van hongersnoot.
Niet, malle gek, zet jy ter zyen Al watje quelt, noch rolt de kloot.
Julfus.
Wat droes is dit?
ken d’ Echo zingen?
Dat lijken wonderlijke dingen, ’k Docht datze maar naebauwen kon Het zelfde, dat ien aâr begon.
Nou spreektse duidelijke woorden.
Maar, na me dunkt, men ooren hoorden, Dat zy heur zelven teugensprak.
’k Gae voort, en luister mit gemak.
Echo, wat zal me noch gebeuren?
Iullefus lieft, en looftje nouw.
Eerst blont geslagen van je vrouw, Motje verdrogen an ien touw.
Dit niet te looven, noch te treuren, Hellepje uit al je druk en rouw.
Ik hoor twie Echoos; zoo ze by ’er Niet het dan ien of d’aâre vryer.
Wie zel ik looven van je twie?
Ik zel weêr zingen; zeg maar, wie?
Moet ik me zoo tot hangen zetten?
Is ’er gien hoop veur Iulfus meer?
’k Zelje wel tot wat meerder eer Laeten verslinden van een beer.
Zwicht niet; ien Sater zel ’t beletten.
Houw maar het hart licht, als een veer.
Ze scherenme, moet ik ’t verdragen?
Wat zel ik doen?
wie zel ik ’t klagen?
Wat komt mijn arm bedurven man Al over!
Och Echo!
Echo, ’k wou niet loven Dat iemand hier men schat zou roven.
Nou word ik ’t wijs; maar wat te laat.
Had ik eluistert nae je praat!
Ik was Sieur Julfus wel ebleven; Nouw word ik ’t niet van al men leven.
Wat, leven!
’k wil niet leven.
Quam Hier iemand, die me ’t leven nam; Of ienig biest, dat m’ op wou vreten; Ik zou het hum gien ondank weeten.
Maar help Priapus!
Een beer.
Hoe staat hum dat gebit!
Die scharpe klaeuwen!
Sater, Sater, Waar binje, help.
Alhier Confrater.
’k Docht, dat jy onverzaegt, en stout, Jou graag verscheuren laeten wout.
O neen ik, vaartje van de bokken; Wel, datme ien biest hiel op wou slokken, Want op te slokken doet gien zeer.
Maar hai, wat drommel schort die beer?
Hy hetje lief.
Medunkt het zeker; Maar ik hum niet.
Men vrintje, spreek ’er Wat vrind’lijk teugen, of hy mort.
Ai hoor iens, hoe die schellem gnort.
Mijn beertje lief... gants is dat stooten.
Niet, niet; hy raiktje bai zen pooten, Om wat te danssen.
Is dat hier.
Zoo by jou biest lui de manier?
O ja, ik dans wel meê.
Nouw wakker; Wat schortje?
’k Vrees.
Vrees niet, mijn makker; ’k Zel jouw bewaren.
Zelje?
’k Vertrouw me dan op jouw gena.
Wat brustme beer neef!
hy ken springen, Net op de maet.
kon hy zingen, Wat was hy waert!
Dat ken ik meê.
Ik loof, het spookt op deuze steê; De beeren spreeken.
Hoe zel ’t wezen?
’k Begin noch arger dood te vreezen, Als hangen.
Houw jy maar goe moed.
Die heb ik wel; maer beerneef doet Me beeven.
Hy zel jouw niet deeren.
Wel wie mag hum dus spreeken leeren?
Zieme an; ik bin ien Toovenaar, Die sommes in ien ouwevaar, En dan weêr in ien sallemander, Of bul, ja man, of vrouw verander.
Wel Tovenaar, zo bid ik jouw, Dat jy je selven in een vrouw, Verandert; daer bin ik niet schuw veur; Je beerebakkus komtme ruw veur.
Dat zel ik doen uit tijdverdrijf.
Sater, help!
het is men wijf.
’t Lijktze op en top an smuil, en ooren.
Wel Julfus, hebje wat verloren In deuze hoeken, dat j’er komt?
De kaerel is verstomt, En lijkt te zwijmen; ai, ontdekje.
Hou moet men vaar; wat schort men bekje?
Ik bin je wijf; en heb uit boert Jouw mit deuz’ malle schijn ontroert.
Het was maar om jou wat te quellen Uit joks, mit deuze beerevellen; Ik binje wijf; nouw, kijk men an.
Bedurven, arm, elendig man!
Nou zucht niet, Julfus; niet te treuren.
Het gelt is weg; of wy ons steuren, Dat helpt doch niet.
Ik binje vrint, En weet wel, datje me bemint.
Wel Tiribus, daar schuilt wat onder, Dat jy hier bint.
Het dunktme wonder, Recht uit ezait; jou hier te zien.
Wat heb jy hier te doen?
Ik mien, Dat ik, als jy, op ’t katsvel uit was; En d’oorzaak van ons komst, de buit was; Maar ’t is ons baitegaer emist.
Ien aâr weet, schijnt wel, sijnder list.
Doch nu het quaet niet is bedreven, Zo bid ick wilt ’et my vergeven.
Ik zel jou altyd en je man Oppassen, waer ik mag, of kan.
* Och wijfje, ’k heb het zoo verkurven!
was Julfus doot esturven!
Zwyg stil, men vaar; ik weet goe raet Tot aâr gelt, zoo j’et maar verstaat, Als ik ’t begeer.
men aigen.
Je moet je wijf dan gien meer draigen; Veel minder slaen; verstaejet wel?
Ja, wijfje lief.
Nog pry, nog vel Meer hieten.
Al, wat jouw belieft.
Al gonk ’er Tot onzent d’ien of d’aâre Jonker By nacht of avont in en uit; Of dat ik weêr een nieuwe buit Zag op te doen, zoo zelje ’t lyen; En laeten mijn daer meê betyen.
’k Belooft jouw, als ien eerlik man.
’t Is wel; zoo neem ik jouw weêr an.
Jy zelt, lijk als veur deuzen, wezen Mijn aigen?
ja, mijn uitgelezen.
Ik dankje troosje.
Tiribus, Ik dank jouw ook, dat jy me flus, Etroost hebt; Maar wat wouje maken, Zoo je an men schat had kennen raken?
Zou jy ze enomen hebben?
Neen, O neen.
Ik volgde jouw dit heên, Om jouw te bidden, mijn te geven Een penninkjen om van te leven; En docht ik, zo hy dat niet doet, Zo mag ik mit ien vry gemoet Wel zoo veul uit de zakken roven, Als hy uw gustren ging beloven.
Hy het gelijk, d’onnoosle knecht.
Ja wel, wat is hy ook oprecht!
Vergeef je ’t me?
Wat zeit men vrouwtje?
’k Vergeeft je; want je quaet berouwt je.
Kom, gaenwe t’huis.
Is ’t geltje quijt; De werrelt is weêr groot, en wijt; En daer is aâr gelt in te winnen.
Nou zel ik nae men aigen zinnen Omspringen in ons huis; daerom, Zoo ’k iemand hier behaag, hy kom Vry an; mijn Julfus zel niet smalen.
Ja, maar je moest het wel betalen.
Want, of j’em mit twie horens ziet; Het is de booste duivel niet.
Die ’k anstae, kenme kommen vinden.
Hier blijkt het spreekwoort waer, me vrinden; Hoe dat den iene mensch zen druk Hiel vaken maakt ien aârmans luk.
HET HUWELYK SLUYTEN; BLYSPÉL.
t’ Amsterdam, *By ALBERT MAGNUS, op den Nieuwendyk, in den Atlas, by den Dam.
Alsoo Ons vertoond is by de tegenwoordige Regenten van de Schouwburgh tot Amsterdam.
Dat sy Supplianten sedert eenige Jaren herwaerts met hunne goede vrinden hadden gemaeckt en ten Toonele gevoert verscheiden Wercken, soo van Treurspelen, Bleyspelen als Kluchten, welcke sy lieden nu geerne met den druck gemeen wilden maecken, doch gemerckt dat dese wercken door het nadrucken van anderen, veel van haer luyster, soo in Taal als Spelkonst souden komen te verliesen, ende alsoo sy Supplianten hen berooft souden sien van hun bysonder oogwit om de Nederduytsche Taal en de Dichtkonst voort te setten soo vonden sy hun genootsaakt, om daar inne te voorsien, ende hen te keeren tot Ons, onderdanigh versoeckende, dat Wy omme redenen voorsz.
de Supplianten geliefden te verleenen Octroy ofte Privilegie, omme alle hunne wercken reets gemaekt ende noch in ’t licht te brengen, den tyt van vyftien Jaren alleen te mogen drucken en verkopen of doen drucken en verkopen, met verbodt van alle andere op seeckere hooge peene daer toe by Ons te stellen ende voorts in communi forma.
Soo is ’t dat Wy de Zake en ’t versoeck voorsz.
overgemerckt hebbende, ende genegen wesende ter bede van de Supplianten, uyt Onse rechte wetenschap, Souveraine macht ende authoriteyt de selve supplianten geconsenteert, geaccordeert ende geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen, ende octroyeren mitsdesen, dat sy geduurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaren de voorsz.
Onsen Lande alleen sullen mogen drukken, doen drukken, uytgeven*en verkopen.
Verbiedende daarom allen ende eenen ygelyken de selve wercken naar te drukken ofte elders naar gedruckt binnen den selve Onse Lande te brengen, uyt te geven ofte te verkopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebrachte ofte verkochte exemplaren, ende een boete van drie hondert guldens daar en boven te verbeuren, te appliceren een derde part voor den Officier die de calange doen sal, een derde part voor den Armen der Plaetse daer het casus voorvallen sal, ende het resterende derde part voor den Supplianten.
wercken, daar door in geenige deelen verstaan, den inhoude van dien te Authoriseren ofte te advoueren, ende veel min de selve onder Onse protectie ende bescherminge, eenig meerder credit, aensien ofte reputatie te geven, nemaer de Supplianten in cas*daar in yets onbehoorlykx souden mogen influeren, alle het selve tot haren laste sullen gehouden wesen te verantwoorden; tot dien eynde wel expresselyk begerende, dat by aldien sy desen Onsen Octroye voor de selve Werken sullen willen stellen, daer van geene geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie sullen mogen maken, nemaer gehouden sullen wesen het selve Octroy in ’t geheel ende sonder eenige Omissie daer voor te drukken ofte te doen drukken, ende dat sy gehouden sullen zyn een exemplaar van alle de voorsz.
Ende ten eynde de Supplianten desen Onsen consente Octroye mogen genieten als naer behooren: Lasten wy allen ende eenen ygelyken die ’t aengaen mach, dat sy de Supplianten van den inhoude van desen doen, laten en gedogen, rustelyk en volkomentlyk genieten en cesserende alle be- letten ter contrarie.
Gedaen in den Hage onder Onsen groten Zegele hier aan doen hangen den XIX Septembr.
in ’t Jaer onses Heeren en Zaligmaekers een duysent ses hondert vier en tachtig.
Ter Ordinantie van de Staten SIMON van BEAUMONT.
De tegenwoordige REGENTEN van de SCHOUWBURGH, hebben het Recht van de bovenstaande Privilegie, voor dit Blyspél, vergunt aen ALBERT MAGNUS, Boekverkoper tot Amsterdam.
In Amsterdam, den 12 Maart, 1685.
WARNAAR, VaderGEERTRUY, Moeder } van Jacoba.
FREDERIK, Vryjer van Jacoba.
JASPER, OomFLINK, Knecht } van Frederik.
FRANSYN, MeydJAN, Knecht } van Warnaar.
HOFMEESTER.
HETHUWELYK SLUYTEN; BLYSPÉL.
WARNAAR, GEERTRUY, JACOBA.
GEERTRUY.
WEl vaâr; hoe staatje weezen zo vrolyk?