floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Heer graaf het is een wonder, Zijn stem die wart gehoort, gelijck een groote donder, Die met een luyt geschal klinckt over ’t gansse lant: Olens.
Daar aan zoo ken men zien de maght van ’s Koninghs hant.
Daar komt zijn Majesteyt om op zijn troon te klimmen, Ziet met wat praght en glanz dat hem de oogen glimmen, Casimier, Feransky, Ragotsky langs eene kant, Ladislaus, Segismondus, Stanuslaus, Tebandro, Rombotsky, Smolsky, Clorinde met gevolg van lijf-wachtaan de ander zy, Ladislaus en Casimiertreeden gelijck op den troon.
ICk tree op deeze troon, met wil van u al t’zaam, Ladis.
Gy als een bastaart, ick, als waare erfgenaam, Casim.
Vertoeft gy dwaaze nar, en wilt mijn troon niet raacken, Ladis.
Wilt gy, ô wreede beul!
u op zet nogh niet staacken: Ick ben u Koningh, en u broeder, zwight voor mijn, Of deeze hant die zal ’t u leeren: Casim.
Wat zal ’t zijn, Zoldaaten van mijn waght neemt deeze man gevangen, Ladis.
Wie dat zigh roert, die zal ick daat’lijck laaten hangen, Casim.
Hoe darft gy snoode schelm, nu gy zo sleght van staat, En afkomst zijt, u hier vertoonen; welcke raat Heeft u hier toe vervoert, wat dolheyt laat gy blijcken, Of gy mijn broeder schoon van weeze schijnt te lijcken, En zoeckt my van het rijck te stooten door dees list, U tovery die heeft in dit verraat gemist, Doordien ick en mijn volck u nooyt als Koningh kenden, Ladis.
Gy Heeren van dit Hof wilt u gezight eens wenden Naa my, en ziet of ick niet ben u Vorst en Heer.
Gy Heeren twijffelt aan dees waarheyt niet, ick zweer Dat dit u Kooningh is, wil daar wil teegen streeven En helpen dees tieran, die kost het voort zijn leeven: Doordien een leeger hier, van uytgeleeze volck, Gereet leyt, dat terstont gelijck een duyst’re wolck, De stat beneevlen zal tot hulp van haare Kooningh, Olens.
’t Is wonder dat ick zie: Otros.
Hier valt nu geen verschooningh Voor Casimier, want nu dat Ladislaus leeft, Ist billick dat hy ’t rijck en kroon hem overgeeft.
Waar wacht ghy naa, ô snood en boose Ondersaten, Vermoort hem op dees plaats.
U wreetheyt moet men haaten.
Men stort geen Koninghs bloet, het is ons al te waart, Casim.
Moet ick gedoogen dat, ghy noch zijn leve spaart.
Al traght ghy naa mijn doot, ick wil u leve spaaren, Smol.
Slaa doot maer anders helpt, hy jou weer in beswaaren.
Ick zegh u andermaal, vermoort hem ’t is mijn wil, Ladis.
Mijn Ondersaaten hout u, maar gerust en stil.
’K soeck niet als vreede, Casim.
Wel nu niemant my wil wreecken, Zoo zal ick met dit staal, hem selfs, het hart af steecken.
Hooghmoedige tieran, treckt gy op my ’t geweer, Zoo zult ghy sterven.
Sy vechten, en Casimier valt ter aarden.
Den bastaart leyt ter neer.
Ick schrey van vreugt, het bloet schijnt in mijn borst te stremmen, Olens.
Het gantsche hof zal nu, in volle vreughde swemmen.
’T is reden bastaart dat, u hooghmoet wort besnoeyt, Maar ach!
barmhertigheyt, mijn tooren heede boeyt; En dwinckt mijn fiere moet, medogentheyt te toonen, Het bloetvergiete past, tieranne maar ’t verschoonen Van ’t leet aan hun gedaan, past een die deught bemint, Staa op mijn broeder ’k ben, niet meer tot wraak gesint.
’K vergeef u al het geen, dat ghy my hebt misdreven, Alsame Dat Ladislaus leeft, langh moet de Koningh leven.
Dat ick u voeten kus, ô spiegel van de deught, Treet op u troon mijn Vorst, en leeft voortaan in vreught: Ick wil mijn misslagh met, mijn bloet gewilligh boeten.
Nu elck als Koningh u, op deze troon komt groeten.
Die gy door uwe deught, u zelfs hebt waart gemaakt, Soo is het reeden dat mijn ziel dees vreughde smaackt, En dat ick voor mijn trou by u nu wordt verheeven.
Ireene en Usebia schielijck uyt.
Verhaast u niet Me-vrou de plaats is al begeeven, Clorin.
Begeven, wat is dit, hoe zal ick dat verstaan?
Gut luystert nou begint het spul eerst aan te gaan, Ladis.
Door lughtige Prinses en waarde Night Clorinde, U trou die is het waart dat ick u steets beminde, Maar weet dat dees mijn vrou Tebandroos doghter is Die gy daar gins ziet staan, en hout dit voor gewis, Dat sy de oorzaack is van al mijn langh vertoeven, Ick weet dat deeze maar, u hoogheyt zal bedroeven, Maer weet dat dit bedrogh was noodigh om mijn kroon Weerom te krijgen: nu ontfanckt dan tot een loon Van u getrouwe min, mijn broeder en daar neeven, Wil ick het Koninckrijck van Ongeren u geeven; Want uwe glans bezit mijn broeders hart geheel, Het Poolsse rijck dat zal ick houden voor mijn deel, En uwe trou Prinses zal steets mijn hart bewoonen.
Gy gaat mijn trouwe min aan my te qualijck loonen, Maar nu het wreet geval my dat heeft toegevoeght, Zal ick om uwent wil my toonen gans vernoeght, ’K aan vaart u broeder en zal wel te vreede weezen.
O val nu dat ick ben door u op ’t hooght gereesen, Wat zal mijn danckbaar hart u geeven tot een loon; Den Hemel geeft u Vorst de werelt tot een troon.
Nu dat mijn oogen in mijn ouderdom genieten Dees vreught, magh my de doot vry met haar pijle schieten.
Den Hemel zy gedanckt die naa veel tegenspoet, My weeder heeft gegunt mijn wettigh erfgoet En deese donckere wolck heeft van het rijck geschooven, Nu wil ick dat gy al met danckbaarheyt zult looven.
Den opper Majesteyt en toevlucht in de noot, Gy siet hoe dat zijn hant my heede bystant boot; Tot teecken dat hy nooyt de zijne zal verlaaten: Of schoon het waater tot de lippe komt, haar maate En scharp bezette peyl, en zal ’t niet overgaan, Wie vast op hem vertraut zal altijt blijve staan.
Alzaame binnen.
I. VERTONING.
GEreghtigheyt die komt de Vorst, hier weder kroonen: Zy dreygt met swaart en oogh; het vals verraat te loone, Door Casimier gewroght: het welck de vreede weert, Die met des eendrags hulp, de deegen van hem keert.
De deught die kroont Ireen; en maackt haar weer verheeven, Dus om Clorindes trou blijft Casimier in ’t leeven.
VERTONING.
DE vreede bint dees vier, met eendragt hegt aan een: Zy trappen nijdigheyt en staat zugt met haar voeten; De haat die is verjaagh, en elck is wel te vreên, Dies al het hofgesin, met vreughden haer begroeten.
CLorindes deught en trou wert hier naa eys geloont: Zy wert met Casimier door onze Vorst gekroont.
Zoo moet hy, die de deugt ken loone, ’t quaat vergeeve, Een hooge ouderdom, met vreede hier beleeven.
T’ AMSTERDAM.
Gedruckt by Gabriël à Roy, Boek- drucker, in de Koestraet, over’t Latijnsche School, 1656.
Bly-Spel Van de GRILLIGERS, naa de Franse VISIONAIRES.
t’AMSTERDAM,                 Voor Isaac la Tombe, op de Middel-Dam, in deFrançe Bybel.
VOOR-REEDEN, Met den Inhoudt van het volgende Spelaan de verstandige en reedelijkkeLEESER.
VErstandige, en reedelijkke Leeser, ik stelle U E. hier te vooren een Bly-spel, mijns oordeels, op die regte braave oude maanier opgezet, volgens de wetten die de treffelijkke oude Wijsgeeren, ons aangaande de Tooneel-speelen, gaaven, opgetooydt alleen met zijn eenvoudige aardige bedagtheen, tot nut, en zoet alleen, by een vergaaderdt, zonder die heedendaagse zoo vreemde toestellen, daar een deel van de teegenwoordige Schouspeel-digters haar werk mee op pronken, hoe onnaatuurlijk, jaa dikwils onmoochelijk die zijn, lijk vuuren te stookken daarmen yemandt leevendig voor onze oogen in verbrandt, te vullen een taafel met pastaijen van mensche vleys, en diergelijkke meer, oock zonder het Tooneel vol te proppen, of liever te belemmeren met een deel jongens, soldaaten, of andere lammerijen van werk-tuyg, of goedt, lijk ysere koojen, jaa tot Quaksalvers Eezels toe, om zoo een deel ruyg graau, snottige jongens, of loopse deerens gaans te maakken, die zoo zy niet genoeg met dit, dat zy geestig woelen noemen, kunnen by een krijgen, haer goedtje op stellen met zoo vreemde snor van woorden, en zin, dat zy die zelfs naau verstaan, en het graau doedt verstommen, dat eer geneegen is een monster te zien, als een voltooydt werk van naatuure; zoo dit niet helpen en mag doen zy haar met verwondering van haar gevolg hooren met trommen, en trompetten; en mag dit niet helpen, daar onder dan nog met het lossen van pistoolen, of musketten, zoo aaveregts het regt Tooneel.
Men is, leyder!
meer uyt, om door zulke grille een deel kanaalje te trekken, als braave geesten te vernoegen, zoo vlak teegen het regte inzigt van de instelling dees Schouburgs, welk alleen was braave Burgers, en Burgers kinderen wat eerlijkker en kosteloozer vermaak te geeven, als in de heedendaagse Herbergen, Kaatsbaanen, of ergens, in mee-aantrekkelijkke plaatsen te haalen is, in haar voor te stellen, volgens d’eerwaardige oudtheydt haar wetten, en oogmerk, stigtige, en vermaakkelijkke Tooneel-speelen, en diergelijkke oefeningen: Hier toe naamen, zonder twijfel, de eerste Stigters van dees Schouwburg het Wees- en Oude-Mannen Gast-huys als behulp-middelen, niet dat die daar door, lijk sommige neskebollen, die wel deegelijk meenen zy mee gehoofdt zijn, zouden gevoedt worden, die die leur en zeur luttel kan baaten; maar dat zy door de grootdaadige mildtheydt der arm-minnende Borgeren in zoo een braaven standt gebragt, en nog gehouden werden, tot belooning een plaats zou onderhouden tot voltrek van zulk een heerlik inzigt, mits genietende het geen daar oover zou moogen schieten, en niet om haar te laaten verrijkken, veel minder verrukken met het geldt het geen een hoop te losse en wulpse gasten, en een deel sloery-meyden, of lompe graau haar zou t’huys brengen.
Dit werk is het mijn niet maar heb daar in gevolgdt het Franse Bly-spel de Visionaires genaampt, koomende hier in agt Grilligers, met een man van verstant: hier zoumen nog veel meer hebben kunnen by voegen, mits het getal der Grilligers ontelbaar is, maer mosten by ons werck nu blijven, meeschien kan van diergelijkke een tweede deel volgen.
De Eerste dan is een Kapiteyn, die niemandt als zijn eygen zelver agt, en met enkel snoeven en snorken zig allentheen voor ooverdapper wil doen vreezen, daar het in der daadt de bloodtsten Uyl van de weereldt is, door dien hy te angstig weg vlugt voor het mijmeren, en lollen van een arreme Pöeet, die hy voor een t’afgrisselijk stuk werkx agt, en ongesleepen op zijn bysonderheen van spreekken, agt van zijn naamen van Gooden, Nimfen, en andere persoonaazijen, van baare duyvels te zijn, en al zijn uytheemse woorden-zwier, niet, als enckele toovery.
De tweede, is een grillige Pöeet, die enkel zijn hoofdt breekt met een deel duystere, veroude, en vreempdt snorrende woorden by een te zammelen, en tranten te verzieren die door haar barsheydt alle cieraadt verliezen, daar hy met sommige school-tarmen onder rammeldt, die ik willens niet regt verduytsten, maar die, lijk zijn gantse stijl van reddeneeren alleen voor de wijze, zoo veel my moochelijk was, heb zien naa te bootsen.
Op het klugtigste grildt hy in het maat stellen van Toneel-speelen, die hy zoo rekt, en strekt, datter geen endt aan te vinden en is.
Dat hy nogtans niet gans mal en is, betoondt hy in het bedooren van een slegthoofdt, die hy met een deel alwillens verbrodde vaersen, daar niet als woorden in staakken en windt, geestig fopt, mee willende, het zinnelooze zelfs, bezinnen.
De derde is an die grillen vast, waar mee huydensdaags ontelbaar besmet zijn, die waanwijs zig inbeeldt meester gebooren te zijn, en zig op alles te verstaan, daar de neskebol, by gebrek van verstandt, voor het beste staag blijft staan botmuylen, en maakt dikwils van het slegts, dat hy nog slegt genog verstaat, heele mirakulen; en wat hem slegs wat groots dunkt, zonder voorder onderzoek, roempdt dat strakx voor ongelijkkelijk: Dees lomp om aardig, en geestig te schijnen, raakt strakx een zaak hoog t’agten, en te minnen, eer hy te deeg eens weet wat het, en waar het eygentlijk is; en mits hy slegs iets wonderlijk af hoort maalen, dat hem slegs uytmuntendt dunkt, vliegdt daar strakx gelijk verbolgen achter aan, zonder te kennen, of te kunnen kennen haare byzonderheen, en waar die bennen te vinden.
Dus duarrelt hy maar in zijn eygen te verwarde, en niet te ontwarrelijkke grillige gedagten.
De vierde is een Rijkkaardt, dog niet als door zijn eygene inbeeldingen, gelijk men heeden by meenigte wel meer vindt; dog deeze zijne grillen koomen in het laatste van dit spel eerst uyt; want voor aan lijkt hy vry wijs, en stemmig, eeven gelijk veel haare grillen met grootte staaticheydt weeten te bewimpelen in het eerst, dog moet de naakte waarheydt ten laatsten aan den dag; mits niet minder duuren kan, als dat van zijn eygen aardt ontschooten, en vervreempdt is.
De vrijfde is een Iuffrou te grillig verslingert op Alexander de Grootte, om wiens liefde zy van alle andere gans afstaat.
Dees schets en dit voorbeeldt, en moet niemannt buyten gelijkke vreempdt dunken; mits men diergelijkke zelfs onder het man-volk mee vindt, die zelfs door het leezen van die Grillige boekken diemen Romans noempdt, en andere verzierde histoorijen, en fabulen zoo veraast worden, dat zy van de reedelijkheydt afraakken, jaa heel verwarren in haare te vreemde, en onmoochelijkke treekken, neemende dat wat-fraay-opgepronkte goedt, nog booven waarheydt aan, en raakken zoo op dees Iuffrous wijs, elk op zijn maanier, te onverzettelijk aen het grillen.
De zeste is een Iuffrou die wat Iuffrouwelijkker grildt als haar zuster, mits zy door haar eygen schoondt haar zoo laat vervoeren, dat zy haer inbeeldt, dat wie haar ziet, of slegs hoordt van haar spreekken, zoo van stonden aan op haar verslingerdt wordt, dat hy zonder haar hulp te deerlijk moet vergaan.
’t Is waar dat schoonicheydt een aantrekkelijk ding is, ’t geen de Iuffrouwen zeer wel weeten; derhalven die daar wat af heeft, meendt strakx dat haar veel ooverschiedt, en slagten daarom den deeze by meenigte, schoon zy zoo oopentlijk diergelijk een gril niet en betoonen.
De zeevenste Persoonaazij van dit Spel, is mee een Iuffrou de derde van dees grillige zusters die haar bezondere grillen heeft, daar zy haar heel en al mee oovergeefdt de Tooneel-speelen, mommerijen, en digt-kunst, schoon zy en haars gelijk tot spin-rok, en naay-kussen meer zijn gebooren, waar zy haar huys houden, als het haar beurdt eens worden zal die gaay te slaan, wat beeter mee kunnen bevorderen, als met zulke grillen, die in dat teere goedt zoo aanzoeten, dat zy daar naau in te veranderen zijn, ’t geen haar naamaals dikwils een te droevigen staat veroorzaakt; en raakken ten laatsten daar zoo veer in verwerdt, dat zy het net geheel verwarren, daar mannen oover te slegten haar hebben uytgesloofdt, zonder nogtans dat te hebben kunnen voleynden; dit willen zy nog doen, en raakken zoo grillig daar in te dwarrellen, dat aan haar geen helpen aan en* is, gelijk hier een staaltjen in dees blijkt, die een Schouspel voorsteldt, in wiens eerste dry deelen zy heel dartig jaaren in verspildt, met zulke kromme sprongen, dat zoo het zoo voort wil gaan, in honderdt jaaren daar geen enden aan en is.
Het mooyste daar zy hier mee aankompdt is met der braave Schouspeelen haare stant, en verdeeling, op de beste nieue, en voltooytste oude wijs voor te stellen, en in het drollig verschil hier oover met de grillige Pöeet, die haar zoo bepraat, dat zy te murru, op haar Iuffers, met zijn grillen al voort vaardt.
De agtste in dit Spel is de Vaader van dees dry Iuffrouwen, een niet veel wijzer, als de slegtste van haar dryen: want zulk een lafaardt, en kurke-vaartje is het, dat ieder een die hem slegs kompt verzoekken op eeniger voet, een van zijn dogters ten houwelijk, dat hy daatelijk zig inbeeldt het zelfde koop te zijn, en wieder kompdt, staag meendt hy vast dat hem nog diergelijk man ontbreekt, der halven geeft hy zig zoo veer oover, dat hy zig aan meer vrijers verbindt, als hy dogters te vrijen heeft, ’t geen hem op het leste te heevig ontsteldt.
De neegenste, en laatste alleen is een man die by zijn zinnen is, die de ontsteltenis dees Vaaders op het geestigste te regt steldt, en al die agt Grilligers naa eygene volnoeging, haar buyk vol, voort laat grillen.
Gelijk een regt schaape kok, maar op zijn meesters mondt moet passen, zonder eenigsins te kreunen zoo de krauwels, knegts, en ander gevolg, die met het overblijfsel, zoo het haar voor kompdt, haar moeten, en behooren te genoegen, in plaats van dan leggen te knorren, dat het haar mondt niet en vernoegdt; zoo ben ik daar ook aan die dit voor verstandige en reedelijkke maakte, wat grilligert, of lompen kanaalje dit niet aan mag staan, mag zig genoegen met het geen mijn meester mee uytscheydt, en ik ook besluydt.
Kanaalje, lomp, en plompe beest!
Gy, zijt de oorsaak niet geweest, Dat ik dit schreef, ’k deedt voor de wijze; ’t Zou moeijen my, zoudt gy het prijsen.
Naamen derSPEELDERS.
ROEMER, grootsnoevende, en kleynhartige Kapiteyn.
BULDERWINDT, een grillige Pöeet.
RITSAARDT, een verliefde op ingebeelde, en nergens te vindene schoonicheydt.
ROOKAARDT, een Rijkkerdt van slegs ingebeelde schat.
MAAGDTALLEEN, een Iuffrou die haar vastelijk inbeeldt dat ieder op haar verslingerdt is.
MAARGREET, een verliefde op Alexander.
ALUYDT, een kragtige liefhebster van Schou-speelen, en diergelijkke mommerijen.
WAARENAR, Vader van dees dry Iuffrouwen.
BORGERAARDT, grootte vriendt van Waarenar.
Het Spel speeldt, in wat plek men wil, begindt teegen          de middag; en eyndigt des middernagts.
DeGRILLIGERS                   EERSTE DEELS, EERSTE BEDRYF.
ROEMER,* grootsnoevende Kapiteyn.
IK, aller weereldts schrik!
en ’s Heemels troetel-kindt!
De vree haar vyandt!
en den dollen oorlogs vrindt!
Der Jonferen haar wens!
en schrik van alle mannen!
Die slegs op moordery, en schennis an gaa spannen!
Ben van den Krijgs-Godt Mars geteeldt, en voortgebragt Van een, der fierste, van het Amazoons geslagt; Die my in’t aldereerst uytleggen ging ter minne By een der yselijkst’, en wreedtste zuyg-Leewinne.
Wat praat men wonderlijk van Herkulesjes daan, Hoe met twee Slangen wou zijn Stief-moer hem verraan, Die zy wierp in zijn wieg, dog die hy angegreepen Kloekmoedig heeft, en bey haar keelen toegeneepen?
Maar wat lijkt dat by my?
die lest slegs uyt een gril, Moe zijnde van de mam, mijn Min op ’t lichaam vil, En neep haar stikkent doodt?
Mijn Moer die teegen reeden, Zoo wreedt een werrek dagt, die vat met listicheeden, Verraalings, my by’t hoofdt: Ik die het vals verraadt, Het aldermeeste, op dees ganse weereldt haadt, Teeg aen ’t uyttroejen strakx, gans, wat voor Amazoonen, Ik ergens denken kost, ter weereldt, mogten woonen.
Mijn Vaader onderwijl, die zogt, met alle kragt, Dat, sulk een droef stuk werk, ten eyndt niet wierdt gebragt, Stelden sig schrap te weer: maar ziende, dat mijn kragten, De opper-Gooden zelfs, een vrees, en schrik aanbragten, Ontsnapte m’ Heemelwaardt: de Zon, die alles ziet, Strax vreezende, dat ik, de Heem’len mee zoo niet Mishandlen zou, en haar gans buygen naa mijn wetten, Quam voort, als middelaar, tussen ons bey haer zetten; En zey dat Vaader Mars, der Heem’len Mars zou zijn, En van al ’t onder-aardts, daar maakt’ hy Mars van, mijn: Ik, tot belooning doe, van zoo regtvaardig oordeel, Gaf doe een eeu’ge rust de Zonne, tot zijn voordeel; En hy, die nagt, en dag te vooren draajen most, Rondt om de logge aardt, heb ik daar van verlost, En staafd’ in ’t middel-punt, van Aard’ hem, en van Heem’len Doe vast, en liet die twee, doe eewig, om hem weem’len: Mijn magt t’alstaavende, staafde dus dag en nagt, En al natuuren loop, averekx als zy plagt.
Mijn wenk alleen, en wil in ’t loompst der Elementen, En het beweegeloost, ging eygen-zwier inprenten: Zoo dat ik meester ben van dat zoo nors geschil, Dat tussen Ptolomee, en den Kopernik vil.
Veldtslaagen, die ik heb, naa die tijdt, wel begonnen, Die zouden, makkelijk, de heele weereldt konnen Gans hebben uytgeroeydt van ’t menselijk geslagt, Ten waar barmharticheydt my hadt in’t sin gebragt, Dat ik, meedoogentlijk, van nieus weer zoo veel maakte, Als daar, wel yselijk, door my om ’t leeven raakte.
Waar zijn die Helden nu, waar voor zoo meenig ziel, Lijk voor de zeyn het gras, zoo voor haar deegen viel?
Waar’s Herkules?
Achil?
Cyrus?
en Alexand’re?
Wiens minste winste was, ’t een Koninkrijk, na ’t and’re?
Die weerelden wel eer verwoesten door hun staal?
An kant, mijn dapperheydt hulps’, ummers, altemaal.
Waar ’s nu d’onwinbre muur van ’t magtig Babiloon’je?
Waar ’s Argos?
Ninivee?
Theebe?
Lacedemoonje ’t Wijtlugtige Kartaag?
het magtig Troojen?
en Nog duyzendt zulke, die ’k ontelbaar noemen ken?
Ummers heb ik die al, zoo vreeselijkke wond’ren, Berendt, beleegerdt, voort bestormpdt, en strakx in ’t plond’ren Geheel tot stof vertrapt, dat in een ommezien, Zoo dat nu niet meer is ’t geen my durfdt weerstandt bien.
Geen Heldt, hoe dapper, derfdt onder dees blikken koomen; En al wat weerbaar was, is teegenstandt benoomen.
Hoe heb ik dan geen meer te doen?
En zal voortaan Dees schrikkelijkke arm ’t minst kunnen leedig gaan?
Neen Heemelen; maar laat uyt een der naarste kuylen, ’t Afgrijslijksts Monster-dier, dat daar oyt in mogt schuylen, Eens koomen voor den dag!
of d’alderselfste Reus, Dat ik, om tijdt-verdrijf, hem kop en lenden kneus!
Want ’k sweer, indien een dagh, mijn al-slindende kragten, Om uwendt wille, leeg, wat stofs moet verwagten, Zoo hebje morgen dan, door u gebrek van stof, Van deeze weereldt, maar een enkel Kerrik-hof.
EERSTE DEELS, TWEEDE BEDRYF.
BULDERWINDT, ROEMER.
PArnassus donkerst hol, heeft my ten ligt gaan braakken, Daar d’gouwe-brulbols mondt, en liefelijkke kaakken, Mins deunen neuriën, wiens* rym-brouwende geest, Met dondrendt-treurdigt, maakt de stoutste kop bedeest, Met trandt door helden lof geblixempdt, op ’t rijkst-zinnigst, Vol woorden snorrig-grof, en treffende op’t vinnigst.
Wat Monster kompt hier voor?
ik schrik van angst en vrees.
BULDERWINDT.
Weg Weereldt-drogten!
wijl ik mijn getijen lees, Van Godlik wonder; jag!
jag!
Evoëe!
Bezeeten Van dolheydt is hy, en van dolle, moetmen weeten, Beschermpdt men zig het best met vlugten, dies zoo gaa ’k Op ’t veyligst, eer my kompdt, die dolle droes, te naa.
Roemer vlugt ylig naa binnen.
EERSTE DEELS, DERDE BEDRYF.
HOe tuymeldt hersens-zwier, in duyzenden gedagten?
Nog slimmer, of het breyn, door sluymerige kragten, Van waasemende Most bedwelmpdt, draajendt hing.
Tsaa!
geesten voor den dag, hier moet gy, zonderling, Een dolle-dronke feest van hollende Bachchanten, Uytbuld’ren: Onderwijl buystormig alle kanten: ’s Weers heldering hier naa, en schoonste weereldts dag.
Op’t draavenst trant, en toon daar men ooyt digt op zag, Vol woorden zinrijk, en met donderende kraakken, Schouvliende, wat dat mag, zulk een werk leumig maaken, Guns zie ik rotten saam, een deel Bokx-voette Goon, ’t Geyl Eezel-oorig goedt, en dat, ’t geen op ontboon Van Vaader Bromius, is, om zijn feest te vieren, Wat zie’k Naajaaden om ’t Dyschepseltje al zwieren?
Digt agter hem, zoo volgdt vast, knikkebienendt, heen, De schuddebollende, en mur’we vaar Sileen, Vast gaeuwend-ruspende niet, als wijngeur’ge dampen: Zijn Eezel, hem ontsnapt, zie ’k Satyrs jeugdt om kampen, Dat vast, met d’armpjes bloodt, om ’t klimoppig cieraadt, En ’t ruyge-mossig-hey om ’t jokx malkander slaat.
heylooze schaar!
gy loopt verdoolde weegen, Gy raakt op barre standt, ’k sie u al gans verleegen; ’k Pinkoog, zoo veer’t gegluur kan draagen, anders niet, Als rouwe klippen, en de guure strandt slegs’t siet.
Wat ruyst ten ooren in my dondrig-druyzendt stormen?
Naarder, of Eölus, wou’t ganse rondt ontformen?
Houdt!
Heemel-wandelaars!
wat donkre-bruyn gordijn, Ontrukt het gaauwe oog u helder huys haar schijn?
De Vaader Eölus laat al zijn posten hollen, Die d’malse-ziltebron, an duyzendt dropp’len sollen.
’s Lugts aangenaame gloor, spuut niet als enkel vier, Uyt zwart-berookte keel, met donderendt getier: Die braakkend’t elck’een keer kronklige blixem-slaagen, Den Heemel uytgedoofdt, te mets eens weer doen daagen, Dog t’elk een keer, herlokt, pikdonkre-naare logt, Het schittrig vier, zoo haast, het dat tevoorschijn brogt.
De donder die al ’t rondt doedt daaveren en beeven, Wil, met een zet, nog strakx, de weereldt ’t eynde geeven, Al d’Elementen saam, verwarren, gans, in een, Door blixem-brandt, en’t al kneusende donder-steen Dees weereldts grondtstal, is al uyt zijn plaats verweeken, De donder ging in d’aardt zoo grouzaam gat een breekken, Datmen, zelfs ’t hels gespuys, gans bloodt ziet zonder dek, Naatuur die moet vergaan, of stormens buy vertrek!
EERSTE DEELS, VIERDE BEDRYF.
RITSAARDT, BULDERWINDT.
ZIet gins mijn waarste vriendt, een geest veer boven ’t geestig.
’t Onweer bedaardt wat, ’t geen tierde; meer als tempeestig: Dees kromkronlige rots herbergme.
RITSAARDT.
Wis hy digt, Wiens Goddelijkke geest, staagaan, wat heemels stigt.