floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Neen, 'k wou hém in zen huis By zen wyf draagen laeten, om dat hy dol was, vrinden.
Dat hy dol was, hébbenwe éndelyk konnen bevinden; Maar dat dit zyn huis, én dat zyn' Vrouw is, béstevaâr, Daar héb jy ongelyk in.
Wél hoe is 't, foppen we mekaât?
Me dunkt het.
Wil je 't niet looven, ik zél je overtuigen Mit al de buuren.
Ze meugen wat uit 'er poot zuigen; Maar dat kan niet weezen.
Ik geloof, dat jy hém béter ként, Als ik, niet waer Portegys?
Zou ik niet?
't is nou omtrént Vyf jaar, óf wat meêr, dat ik in Brazil by hém kwam woonen; Maar 'k heb goed pagamento gehad, de Altissimo wil't hém loonen, En nu kom ik eerst mét hém van Lissabon in déze Stad; Wy zyn 'ernóch maar drie dagen geweest, versta je dat?
Zo dat hy jou man, nóch jou schoonzoon niet kan weezen.
Wat zégjy, Schipper?
'K zég, dat ik in déze stoory niet kén leezen.
Maar al dat hy zeit, is de waarheit, dat weet ik wis, En zéker.
En ik zég, dat het allegaâr eloogen is.
Wat zég jy, Tys Tafelbeuzem, spreek, als een Man met eeren.
Tys Tafelbéeem.
Was-liegen-latyn, zokon jy luy de Studénten wél prommeveeren; Want in dat kunstje bén je de béste professer van 't land.
Hoe kén je hém?
Ik bén zyn kameraad, zyn linkermand, Zyn koksmés wél drie jaar geweeft.
Wél, wil, je 't an de buuren Niet stéllen?
An wélke?
die je der licht ébt toe gaan huuren.
Neen; an myn Vyanden; maar die h ém zo wél kénnen, als ik, Tót men leed weezen; daer in dat huis kénnen ze hém op ien prik, De Waerd, de Smots, én de Meid; 't scheelt me niet, wie wil je 't vraagen.
Hier breckt de bommel uit.
Die hoer heeft hém d'eerste laagen Huiden mórgen op zen beurs geleid, én is, gelyk déze schóft.
van jouluy tót de schélmery omgekóft.
Hoor, Schipper: óf 't past of niet, ik kan het niet verzwygen; Kwieryn meenden déze morgen het goud gewisselt te krygen; Maar vondt de Smaus niet, én verzeilden in dat huis; Doch was zo wys, dat hy my 't goud gaf, want 't leek 'er niet heel pluis; Daar is hém wis wat in zen wyngedaan, dat zeer vinnig Op de harssens wérken moet: want hy is 'er krankzinnigh Van geworden: én dat vólk zou ons scheijen; dénk wat 'er van is.
't Is guitenwérk te hoop, dat zie ik an die getuigenis.
Ik zég, dat je ons de man voort geeft.
Ik zeg, laet hém betyen.
Kom, kom, Antony, laet'er ons iens lustig weêr ond er snyen.
Sta jou Vagebonden; trék van leer, Antonie; hou, én steek toe.
Achs te tooneel.
Dókter Polifémus, Jórden, Antonio, Bélie, Tys Tafelbézem, Kees Koenen, De Oudste Kwieryn.
Dókt er Polifémus.
WAt is hier te doen!
houwt uw rust mannen; wél hoe!
wél hoe?
wie staat daar?
Onze Kwieryn.
Wat vreemde zaaken Beleeft men!
uw Kwieryn?
Zy zouden ons graâg wys maaken, Dat het haar Man was; én 't is een vreemdeling, myn Heer, Die maar drie dagen in de Stad geweest is, én niet meêr.
Dat is onze kwéstie, buurman; 't gaapt ommers, als een oven; En zy zyn zo dom, dat ze ons niet konnen gelooven, Of ze doen 't al willends.
Ikzal u scheiden.
Ey, wouw je dat doen, Je deed ons vriendschap.
En ik zélt 't je rykelyk vergoên.
Ik bedank u by provizie.
Is 'er niemand van de buuren, Die mén mét 'er haast eens tót onzent kan stuuren?
Tafelbenzem, doe jy 't.
Al reê man.
Ey ga, vrind, neem de moeit, En zég tégen Kwieryn, die ghy daar vindenzult, dat hy hém spoeit Om hier daadelyk te komen, én dat alles klaar, én wel is.
Ja wél, ik geloof dat 'er een zót in de Dókter zen vél is.
Daar staat Kwieryn ommers.
Ik spreek van die andere Kwieryn, Die tót mynent zit, én wacht me.
Gékje mét me, óf hoe zél 't zyn?
Neen, zeit mén u: het kluwenzal zich dan heel wél ontwinden.
Loop ras; geloof my, én twyffel niet; ghy zult het zo vinden.
Maar wacht u een woord te zéggen van't geen hier geschiedt; Alleen, dat ik de pais mét zyn' huisvrouw gemaakt héb, én meêr niet.
Ik ga. Négendf tooneel.
Dókter Polifemus, Bélie, De Oudste Kwieryn, Antonio, Jórden, Kees Koenen.
WAarom houd ghy hém vast, én wat belét hém te spreeken?
Dókter, we hébben hém een neusdoek in de mond esteeken; Hébben we niet wél edaen?
haalt z'er uit.
En laat hém los.
De Oudste Kwieryn, lós zynde, tégens Antonio.
Kom hier, jou overgeven guit, Die ik zo veel goedts gedaan héb... Antonio.
Daar zal 't weêr beginnen.
Houwt hém vast; hy is ommers niet wél by zyn, zinnen.
Laat me begaan, 'k zal hém vernielen.
Patroon.
Dat ik wist... Dókter Polifémus.
Sus, sus, hoor my eerst eens.
Dat men zich hier zo vergist.
Is geen wonder.
Tót mynent héb ik iemand gelaaten, Die hier daadelyk weezen zal, én die na al zyn praaten Kwieryn is, zo lang men ulieden ziet, noch van ulieden weer.
Hy gelykt ulieden op énde op, en zeit, dat hy Kwieryn heer.
Hy komt by my mét twee zakjes vol goude kluiten, En badt me de pais met zyn' huisvrouw te maaken, die hem buiten Geslooten had, zo hy zey; maar daar komt hy zélver an.
Bélie, Jórden, Antonio, Kees Koenen, Dókter Polifémus, De Jongsye Kwieryn, Tys Tafeleézem, De Oudste Kwieryn.
GOrt zeegen 't, 't is tovery; wie van beijen is men Man?
Wie men Schoonzeun?
Wie myn Patroon?
Wie myn bevrachter?
Héb ik 't je niet gezeid?
daar schuilt al de warring achter.
is 't spook?
is hy ik?
ofbén ik hy, die daar staat?
Of is 't men Geest, die waaren komt?
Neen, 't is je Spiegel, kameraad.
Ben ik betoverd?
óf is 't kérmisspul?
sint félten!
bén ik wakker?
óf rydt de heele waereld op stélten?
Wat bén jy voor een vént?
De Oudste Kwieryn Wel, wat bén jy voor een kwant?
De Jongstr Kwieryn.
Ik bén hier een Burger.
En ik kom hier uit een vreemd land.
De Jognste Kwieryn.
Hoe lyk je my zo?
Wél, hoe lyk je my zo?
dat 's wat wonders!
Jy bént een olike bedrieger.
En jy niet veel bezonders.
Niet te kyven, vrinden; laat ik u scheijen; ik weet een' kunst, Om de réchte man te vinden: maer doe my dóch de gunst, En zég, wie heet Kwieryn?
De Oudste, én De Jongste Kwieryn, te gelyk.
Kers Koenen.
Alle bey Kwieryn, dat is nuuwlyk!
Ik meen Kwieryn Stoffelsen?
Dat bén ik.
Dat is een gruuwlyk, En wonderlyk wérk; hoe!
naam, én toenaam bey évenééns?
Wie is van beiden de tabakkooper!
Dat is wat ongemeens!
Maar die meen ik, wiens Vader in tabak planten gedaan heeft, En te Amesfoord altyd in de Katolyke Kérk gegaan heeft De Oudste, én De Jongste Kwieryn, te gelyk.
Dókter Polifemus.
Loop aan de galg; 'k geloof, 't is een wédspél, óf tovery.
't Is de waarheid, dat ik zég.
En myn zéggen daar blyf ik by Antonio.
Me schiet daar wat in.
Vrienden, ik zal je béter scheiden.
Maar zég me eerst zonder gékscheeren, wie van je beiden Kwam hier voor drie dagen eerst mét ons van Lissebon?
Bénvenudo, dan bén jy myn Patroon.
Vrienden, mag ik mét verlóf ook wél een woordje spreeken?
Och ja je; maar je moest déze ontwarring niet breeken.
Belie.
Neen, ik zél je hélpen.
Wie van je luy ging te nochtend zo an?
En droeg men jak uit den huis?
Ik al.
Bélié.
Dan bén jy men Man.
Houdt ze nou van mékaar.
Bélie, tegende De Ouste Kwieryn.
Maar jy Kwieryn Stoffelsz, Tabakkooper Van Amesfoord, of liever Duiveljaager, én Landlooper, Die een ménsch al zyn' naamen zo diefachtig ontsteelt, én daar by Je zélf vertoverd hébt in myn mans eigen viesemy, Jy wandelt impersybel, óf jy hébt je érgens verschoolen In menhuis; want dat pak, dat je an hébt, is gestoolen.
Ontstél je niet, Bésje; 'k heb 't gekóft.
Ontstél je niet, Béstevaàr: Ootmoedige schalk, zey de Duyvel teugen de Kluizenaar.
Ontstél je niet, Bésje.
Kyk, is't niet van't zélfde laken, Dat men man veur schuld nam, daer hy twie pakken van liet maken, Die hy deur mékaâr droeg, daar jy't ien van an hébt, schoft; En hy't aar.
De Oudste Kwieryn, Jy verzintje, 'k heb 't op de Nieuwemart gekóft, Van een' Uitdraagster.
Dat is alzo zéker, als wy leeven.
De Jongste Kwiryn.
't Kan zyn.
'k Had het Tafelbézem om te verkoopen gegeeven, Om dat ik juist géld van doen had, én 'er jou niet om vraagen wou.
Zie; hoe licht, dat men een' eerlyk' man tot een' dief maaken zou.
Zie toe, Bélie, dat ze niet wêer onder mekander raaken.
Dat zél ik wél doen.
Sinjeur Pórtegys, gae jy nou mét je zakken Maar voort, zo 't je belieft.
Patroon, je hébt me wél verteld, Dat, toen je hier gestolen wierdt, én tégen wil op 't Schip gestéld, Dat je een twélingbroér t'huis liet, licht zal't déze weezen; En misschien dat hier uit al de warring is gereezen: Want jou Vader, jou geboorte plaats, jou naam, én styl van doen, Zyn éven ééns.
Antonio, 'twas me lief: maar na alle vermoên Kan dat niet weezen: want myn broeder plagt Klaas te heeten.
Och, je bént myn broeder, 't gaat vast, 'k zal 't klaar doen weeten.
Ik héb altyd Klaas tót myn tien jaren toe geheeten; maar sint Vader jou kwyt raakte, zo bleefik't eenig kind, En hy noemde my Kwieryn, om dat hy Grootvaârs naam niet wou missen.
Wél is 't meugelyk!
wie zou dat hébben kunnen gissen?
Wélkom Broér.
Wélkom.
Victoria, Victoria, Viva, bon tiempo, allegressa, gloria, gloria, Ik héb het uitgevonden.
Antonio, ik zal 't je vergélden.
Wouje me de vracht van myn Kargezoentje maar kwyt schélden?
Ik schéld ze je kwyt.
Kres Koenen.
Wou je me nou ook voorthélpen Kwiryn.
Broeder geef me de zakjes kruizaaten, zo z'er nóch allegàar zyn.
Ja tót één toe.
Daar, Antonio, ga mét de Schipper heenen, Verwissélt ze, betaal de Bodemers, én bréng met éénen Het jak, én 't yzertjen hier, dat ik in de kist geslooten had; Daar is de sleutel.
Doet zo, als een man, loop wat rad, En kom mét de Schipper weér, we zéllen gasten, én brassen.
Tréflyk gesprooken.
Sellement, hoe wil ik kiskassen, Linksch, én réchtsch toetasten.
Élfde tooneel.
Dókter Polifémus, Jórden, Bélie, De Jongste Kwieryn., De Oudste Kwieryn, Tys Tafelbésem.
VRinden, 'tzy met uw' permissie gezégd; Was't onbillyk, dat my voor myn' moeite wat wierd toegelégd?
Om dat ik my tót uw' dienst zo gereed héb laten vinden, En te meér, dat ik ute recht geholpen heb, vrienden.
De Oudtsee Kwieryn.
Dat is rédelyk.
Myn dunkt het ook.
Ja Bollefémert buur, 'kzél Jou een' dubbelde Roozenobel vereeren, verstae je't wel, Die me men Peet op een' Korstyd in men Deuvekater Estoken hét, toen ik dusken maisje was.
Wél, ik laet'er My meé genoegen, buurvrouw; want ik doe veel om uwent wil; Maar 'k heb meér an vizieten verzuimd.
Belié.
Al zafjes, stil.
Je moest men eerst nóch wat belooven.
Wat zou dat wezen, Dat ik niet doen zou?
wordt vry allegaat ziek, 'kzal je geneezen, Mediantibus.
Dat is't niet?
Dat je je bèst Néffens myn doet, om hier uit onze buurt dat olyk hoerenést?
Te doen uitrooyen, daar'er de vroome mannen zo verloopen.
Je hebt'er niet teugen niet waar kynd?
Ja broêr, leef mét je vrouwtje eerlyk, als dat behoort.
Dat heb ik in't zin, én ik zal myn bést doen, dat die mótkas voort Van hier, én de hoer in't Spinhuis raakt; kan ik 't maar maaken.
Maar Bélie, je moest me dan ook wat belooven.
Twé zaaken.
De eene, dat je niet gedurig knort, kyft, én rédemént, Als ik tót onzent iemand in brnég; want ik bén gewénd Vrolyk te leven, én jy zult myn' gasten vriendelyk onthaalen.
'k Zel zo doen, liesste, al brógt je'er Schótten, Deenen, én Waalen.
Ja al brógt je'er alle daag een half dezyn by je te gast.
Dat's een woord na myn' zin.
Keel, én darmen sta jy nou maar vast.
Bélie' Wat is't aàr?
Dat je van al die gasten éen' alleen uitzondert, Al wilde ik hém nooden.
Wél, je maakt een mensch verwonderd.
Wou je imand te eeten nooden, én begeeren hém niet.
Ik zég, of't zo quam, én dat me déze kwaadheid verliet; Zo zal jy belétten, dat we vrinden worden.
Wél, laat horen.
Wie is't?
Tys Tafelbézem, Séldrement, was zy heure ooren, Of hy zen tong kwyt!
Kwieryn, wat drommel; ay hoor eens, breur; Hoor je wél.
Zo hy komt, zo zét de bézemstók after de deur.
Als ik jou wat vertrouw, gaat het weér an men wyf overbrieven.
't Zel noit weér beuren.
Dat dank ik men zélf.
Tys Tafél Bésem.
'k Zél je zo believen, En oppassen.
Niet veul woorden, zég ik, én voort an een' zy, Ofje krygt hondert stókslagen toe.
Zo raakt men in de ly Als men zen bék niet houwen kén.
Maar ik ga, óf ik kryg slagen.
Kik je nóch?
Je zoud het je anders beklaagen.
Wél, daer doe je nae men zin; maar die vetmaledyde hoer... De Jongste Kwieryn.
Die zal ik éveneens handelen; 'k beloof 't je: maar bro Gaan we binnen' 'k bén moê rén héb nóch niet gegeet.
Ik bén ook moê.
Wél, zo komt binnen dan; wat gezeeten, En een glaasje gedronken; terwyl bereld ik de maaltyd vast.
Die meê wil kommen, treed in; 'k rood jou allegaâr te gast.
Einde van het Vijfde én laatste Bedryf.
DE BROEKDRAGENDE VROUW.
t’AMSTERDAM, By Jacob Lescaille, Boekverkooper op de Middel- dam, naast de Vischmarkt, 1666.
GElijkerwijz men op der aard’ Geen wenschelikker vreuchde vind, Als by Twee, die, te recht gepaart, Gedurig leven eens gezind: Zo is ’t in tegendeel gewis, Dat nergens hatelikker kruis, Nocht zwaarder ramp te vinden is, Als in een staâg onëenig huis.
Gy, Goêbloeds, wien dit deerlik lot, gevallen is te beurt; Die van uw vrouwen word bespot, En die rampzaligheit betreurt, Nochtans op een goede uitkoomst hoopt, Om uit die hel verlost te zijn, Maar hoe ’t geval drait, wend, oft loopt, Geen artseny vind voor uw pijn: Waant niet als gy kwâ wijven ziet In goed’ herscheppen door het slaan, Dat gy raad ziet voor uw verdriet, Dat u het slaan zo zal vergaan: ’t Waar valsch, mijn vrienden!
Roept zo hard Geen hou!
voor dat gy over zijt.
Hoe zeer u die vleischangel smart, Gy raaktze door geen slagen kwijt.
Hoe dan toe?
dat zeg ik u niet, Voor gy met my dit Kluchtspel ziet.
Baertje, Vrouw van Lubbert.
Fijtje Feeks, Moeder van Baertje.
Giertje, Vrouw van Jochem.
Malfonzus, Kwakzalver.
Frippool, Knecht van Malfonzus.
DEBROEKDRAGENDEVROUW.
I. TOONNEEL.
Lubbert, Baertje.
HOor, Liefste, wat ik heb te zeggen: Onz’ Buurman en zijn Huisvrouw leggen Gedurig in een groot gekijf.
’t Schijnt of zy ’t doen om tijdverdrijf.
Altoos, na dat ik kan vernemen, Bestaat het wijf gestaâg te temen, En valt haar man straks in zijn woord.
En spreekt hy weêr gelijk ’t behoort, Zo krijgt hy zulke zware slagen!
’t Is wonder dat hy ’t kan verdragen.
Wat my belangt, veel liever joeg Ikz’ uit den huis, eêr ik ’t verdroeg.
Ik zou haar zo de ribben smeren, Dat zy die parten zou verleren.
Baer.
gy spreekt zeer onbedacht.
Ik bid u datj’ uw plicht betracht, Waar aanje zijt door trouw verbonden.
Een man moet immers t’allen stonden De vrouwelikke zwakheit laân, Op dat hy zegen mach ontfaân.
Een vrouw moet ook haar man genoegen, En hare wil na zijne voegen: Zodanig luid de hoogste wet.
Wee hen die zich hier tegen zet!
Baert.
De vrouwen zijn dan slechte Leken?
En ik mach u niet tegen spreken?
Een vrouw is slechts, na ik haar schat, Een vuil bedrog, een stinkend’ vat.
Wat moet een die niet doof is horen!
’t Verraad is haar als aangeboren.
,, Dit wet te stellen ly ik niet, ,, Veel min nu ’t van mijn man geschied.
Ik zweer, dit smalen zalje rouwen!
wil het my ten goeden houwen: Ik zeg ’t slechts by gelijkenis.
Dat jy my meent, weet ik gewis.
Maar kind, ik bid u, hoor mijn reden.
Hoor sinte Marten dit ontleden.
Hy zeid: een vrouw is als de maan, Wiens licht niet als by nacht mach gaan.
Den man gaat hy ons aârs afmalen; Want hy gelijkt hem by de stralen Der zon, wiens glans, in volle kracht, Regeert van d’uchtent tot de nacht.
Voorts is het aan de vrouw gegeven Dat zy na haren zin mag leven.
neem jy uw plicht in acht.
Ik zal regeren gaan by nacht.
Dewijl ’t nu dag is, moet ik vragen, Of wel uw zonlicht kan verdragen, Dat ik eens om een boodschap ga?
Om dat ik ’t toesta, zeg ik, ja.
Deez’ red’nen schijnen niet met allen Mijn vrouw te zullen welgevallen.
Ik zorg voor meerder zwarigheit: Want zo zy dit haar moeder zeid, Heb ik weêr op een nieuw te vrezen, Dat ik haar Luitenant moet wezen.
TOONNEEL.
Baertje.
Fijt.
WEl, wat een mensch al horen moet!
Is ’t waarheidt dat dien lompen bloed U heeft zo schandig af gaan malen?
Sint Felten zal hem daar voor halen!
Je zoud hem vliegen in ’t gezicht, Gelijk ikj’ eertijds heb bericht.
Ontbreekt het u aan tong of handen?
Zo scheur hem metje scherpe tanden; Of schop met voeten, krab, en smijt; Betoon dat jy mijn Dochter zijt.
Ik vrees dat ik te kort zou komen.
Je hoeft hier voor niet eens te schromen.
Roept hy wat luid, acht jy dat niet, Zo raakt hy onder u gebied.
Geen vrouw behoeft de minst’ te wezen.
Een man moet dik de vrouw ook vrezen.
Ik zorg dat hy my doemen zal, En een Santippe noemen zal.
Al noemde hy u duivelinne; Zeg jy weêr vry: ik ben Heerinne!
’t Is beter hard, dan al te slap.
Dies steurje niet aan zijn geklap.
Kom in: ik zalje wijders zeggen,* Hoe jy uw dingen aan zult leggen.
Iochem met een Spinnewiel.
ZIt daar, en spin tot t’avond toe; Of wordenje de narmen moê, Zo schuur de pottebank te degen: Ook zulje meê den haert anvegen, En leggen dan een vuurtjen aan.
Ik zal nu eens ter preke gaan.
En ik dien op de Beurs te wezen.
waar is de bullepeze?
ik blijf in huis.
Zo zwijgme fluks ghelijk een muis.
’k Wil dat mijn haan alleen zal krayen.
Uw onweêrshaan beduid hard wayen.
Wat zeid den Rekel daar?
zeg voort!
Ik zeg datj’ u wel licht verstoort.
Ik wil van u geen tegenspreken: En zwijgje niet, ik zalme wreken.
Hou daar, dat is uw loon, Schavuit.
O wapen!
mijn rug!
mijn huid!
Dus zal ik u altijd beryen.
,, De droes zou zulks van ’t wijf niet lyen!
Ik ben vrou Voedster van ’t Gewelt, En Hooftman in mijn huis gestelt.
Het heerschen is my aangeboren.
,, Dit deuntje moet ik daagliks horen.
Een vrouw, die niet regeren kan, Betaamt niet datze trouwt een man.
De Buffels doen niet als de vrouwen: Zy weten van geen maat te houwen, Veel min van wijslik huisbestier, Als naamlik, zorg voor licht, voor vier, Voor huis, voor hof, voor kost, voor klêren; Maar wel om ’t geltje te verteren.
Al wat ’er over schijf moet gaan, Dat laat men op de vrouwtjes staan.
Is dan de vrouw niet te beklagen, Dat zy die last en zorg moet dragen?
Mijn Jakhals, die daar zit en spint, Was in het eerst’ gelijk een kind: Hy wist van tuiten, noch van blazen, Noch min van strelen, en van azen.
Bedenk, hoe zich een jonge vrouw Met zulk een Sul verwarmen zou!
Hier zijn slechts rechte Wijvekwellers, Jan hennegatten, Gortetellers, Doenietten, Jordens, Treutelaars, En Knorrepotten, Reutelaars, Nu, Fun, pas op.
ik ga ter kerken.
binnen Ioch.
Bruy heen, je Helleveegh, je Verken.
Men zou de drommel wel verraân, Wanneermen zo ter kerk wil gaan.
Nu gaatze met haar snô klappeyen Op ’t nachtbanket der zwarte reyen, Daar Heintjepik de maatzang houd, En Fijtje Feeks haar listen brouwd.
Ik wed haar kar al is aan ’t hollen, En dat die kollen zijn aan ’t krollen, ’t Zy hier of in een aâr gewest, Vertrok my Willem-buur niet lest, Hoe dat hy had uit Norewegen Zijn vrouws rok wederom gekregen; Beneffens Lijsjes schorteldoek, Verçiert met bellen aan elk’ hoek; Die hy niet wederom wil langen, Voor hy de kol zelfs heeft gevangen.
Want zy komt krollen alle nacht, En houd tot zijnent staâg de wacht.
Mijn wijf is meê een van die saters, En gaat ’s nachts krollen met de katers.
Ik wou die kollen, zwart van vel, Al t’zamen vlogen naar de hel.
Frippool uit.
Maar wat voor een Hanspoep is deze?
Hy ziet ’er mislijk uit van wezen.
Ik moet eens horen wat hy wil, En my zo lang hier houden stil.
Frippool met zijn kwakzalvers brieven, zingende.
Wijze: ’t Was of men ’t my zeide, &c. I. AL de zoetigheden, van yder een bemind, Die maken ons wel gezind.
Wy knechten, wy lopen Met hopen, En stropen De luiden Hun huiden; Wy smeren en dropen Tot dat al onz geltje verslind.
wy zien zo gaeren een lichtgekleurde keurs, Noch liever een vette beurs: Geen slechte huifdoeken, Pikbroeken Wy zoeken, Maar Ionkers En Pronkers Wy niet en vervloeken.
Wy bannen de lebbige Schreurs.
Menig moet ’er sneuvlen die in onz’ handen raakt.
Wanneer ’er de saus niet smaakt, Dan moeten de hachjes By nachjes, Heel zachjes, Wech pakken En zakken; Waar van dan geen klachjes En worden in ’t minste gemaakt.
Och dan is verdwenen het moye poppegoed!
Maar ’t smaakt ’er mijn meester zoet.
Men kan ’er als heren Op teren; Wy smeren Onz’ buiken Als kruiken, Die rijzen en geren Gelijk als een Brouwers kuip doet.
Daar kom ik van mijn meesters Snollen; ’k Beken het waren schone kollen; Maar ’k had in Bély bovenal Een zonderlinge welgeval.
Wie zou aan hare poesle wangen Niet met de lippen blijven hangen?
Haar aangezicht scheen my een zon; Haar bolle borsjes ene bron Van pijpkenielde eyervladen, Of potkaas, welvoorzien van maden.
Toen ik haar lonken zag ter zy, Kreeg ik byna de poplezy.
Mijn hert begon zo heet te blaken Gelyk een brander of vuurbaken.
Wy dronken daar eens lustig om, En dat op Venus heiligdom.
Een die wil leven met genoegen, Moet zich by enen Dokter voegen.
Daar leeftmen eerst op zijn gemak.
Al is mijn baas een vuile Kwak, Nochtans geneest hy die, die tamelik Naar Spanje rieken, heel bekwamelik.
Genas hy niet die Kortezaan, Daar ik nu heden kom van daan?
Is hier ook iemant met gebreken?
Die kom mijn Meester vry aanspreken.
Hoor, Vryer, is uw Baas een man Die alle kwaad genezen kan?
Frip.
Gewis: hy kan elk een gerijven.
Zo kan hy dan wel kwade wijven Genezen van een boos gemoed?
Dat volk helpt hy op staande voet.
Deez brief vermelt mijn meesters zaken, En doet zijn kunsten kenbaar maaken.
Ik zal de brief eens overzien.
Ontbreekt u iets, gy kunt gebiên.
Wy wonen in de groene kater, Bezijden duizendduivels pater: Naast onze deur zult gy zien staan Den groten zwarten Afrikaan.
ik zal eens naarder komen.
Ik word van blijdschap opgenomen.
Och, kreeg ik eens een goede raad!
’k Moet zien wat in zijn brief toch staat.
Aanzien doet gedenken.
Niemant mach zich zelven prijzen.
De werken moeten ’t vonnis wijzen.
MEn laat alle Heren weten, Dat in deze grote stat Is een kunstig man gezeten, Rijk van gaven, groot van schat; Die veel menschen heeft genezen.
Heren, Burgers, klein en groot, Rijken, armen, weeuwen, wezen Helpt hy uit hun groten nood.
Al de geen die pijnelikken Van het scheurbuik zijn gekwelt, Doet hij dadelik verkwikken.
Ook geneest hy, of geen gelt, Al de geen, die langs hoe kranker Gaan aan ’t krampig flereçijn.
Ook die van ’t morbumsche kanker Deerlik aangevochten zijn.
Zijn magneetsteen kan zo werken, Dat hy in een korten stond, Zonder het de vrouw kan merken, Ganschlik maakt de man gezond.
Ook heeft hy een zonderlinge Kracht voor krachteloze leên; Hy doetz’ huppelen en springen.
Al die stenen van den steen, Helpt hy straks zeer wonderbaarlik, Dat ’er Nederland van waagt.
Boze wijven, onbedaarlik Van uitzinnigheit geplaagt, Die haar mannen staâg bekijven, Temt en breidelt hy aan band, Zulks dat zy gehoorzaam blijven Aan den man, met goed verstand.
Want hy schept een groot behagen, Dat hy mach een kwade vrouw Goede vruchten laten dragen, ’t Zy door lachchen, ’t zy door rouw.
Malfonzus le troiséme.
Deez Dokter schijnt vry wijs te wezen, Na dat ik uit de brief kan lezen.
Zijn zeggen haagt my wel: was maar, Tot mijn verzeekring, ’t leste waar.
Nochtans moet ik hem eens gaan horen.
Niet slimmer als de gang verloren.
V. TOONNEEL.
WAt dunktje, Buurvouw, van ’er leet?
De beste middel dien ik weet, Is deez’: gy moet hier tegen strijden: Want heerschen past geen vrouw te lijden.
En, wilje weldoen, volg mijn raad, Eêr deze kanker verder gaat.
Bae.
ik zal mijn toorn verzoeten; Ik ga hem dadelik begroeten Met deze naaglen in ’t gezicht.
En zoo hy niet fluks voor my zwicht, Mach hy voor meerder straf wel vreezen.
Zie zo, mijn kind, zo moet het wezen!
Ga voort, en maak een goed begin.
Ik klop.
ik hoor hem.
hy is in.
Lubbert doet de deur open.
ZYt welkom, Lief, mijn uitgelezen.
Ik wensch u, Moeder, ook met dezen Veel voorspoed in uw ouderdom.
Hoe krijgt het doch de man zo krom!
Hy weet van kromplemente maken.
O neen: die hem in ’t minst niet raken.
Mijn tong spreekt als mijn hert my zeid.
Gelijk een krokkedil die vleid, Wanneer die lacht, zo wil hy steken.
Zijn zoetheit is met gal bestreken.
hoe zal ’t hier gaen?
Ik wilje zeggen niet verstaan.
Vertrek, voort, of ik zal dit honen U wel verleren, en belonen.
Jou wijvebeul!
jou onverlaat!
’t Is tijd, mijn kind; val aan, en slaat.
Jou Luishond, kom, het zalje gelden!
Zo, wakker, lustig; vecht als helden!
of ik kom te kort.
’t Sa, lustig eêr hy meester wort.
Al kon hy noch zo bijster woeden, Zo zal hy door mijn handen bloeden.
O moord!
ô moord!
ik ben verraân!
Hou lustig vast!
wil dapper slaan.
de drommel, is dat bijten?
Nu moetje hem de broek afrijten.
Bind hem nu voor uw schorteldoek.
Nu ben ik meester van de broek.
zy laten hem weêr opstaan.
Ik zweer, dit vechten zalje rouwen.
Zo moetmen vrouwebeulen klouwen, Die altijd willen meester zijn.
Roem nu eens opje zonneschijn.
kan u zonnelicht by dage De bleke maneschijn verdragen?
Nu zieje klaarlik dat uw licht Voor mijne manestralen zwicht.
Wie dat zijn huis niet kan bestieren, Behoortmen voor geen voocht te vieren.