floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Daar is van die dingen zo veel grollen beschreeven, maar de gezonde waarheid is altyd agter gebleeven.
Een slegthooft, of den aar, is wel eer zo zot geweest, dat hy van de beesten zo bekwaam schreef, als een beest.
Wel, ze hebben ons van oude tyd vertelt, dat de beesten spraaken, maar die wisten niet, datze nog menschen zouden maaken.
Ik wil 'er wat meë spotten, myn Heer!
Dat men van den Arend vertelt, En dieshalven heb ik het weer jong worden, lang uit myn zin gestelt.
't is my genoeg in myn oude dagen, dat ik met 'er tyd zorg voor een goede uitvaart mag draagen.
En, als ik eens t geluk in de kindren voltrokken zie, zal het myn weinig scheelen, een Jaar twee, drie, minder, of meer, in deeze waerelt te leeven.
Ik ga my na t huwlyk van myn zoon, wat tot de rust begeeven, en verslyt nog een Jaar, vier, vyf, op het land.
Gy spreekt van het leeven met verstand.
Ik heb ook voor lang daar na derven wenschen, maar ik volg me mee de gewoonte, en niet de pligt van de menschen.
De oude luy konnen hier nog zo kwalyk van de Beurs en den Dam.
't is waar, maar myn leeden zyn voor het loopen onbekwaam en stram, Ik moet 'er wel uitscheyen, ik zou anders al meê nogals de beste loopen, maar als me niet anders kan, dan dunkt me, word het eens tyd, om zyn rust te koopen.
ik volg u zo draa, als ik kan, op dat spoor, 'k ben van nu af al beezig op myn kantoor.
Om alles te verefnen, om 'er ook eens uit te stappen.
Ja, als jou de lust, en het konnen zal ontsnappen.
Dat geld winnen, dat geld winnen!
behoud eer en staat.
Dit verlaat me zo ligt niet, als men daar wel af praat.
Wel, ik weet het niet, naar het huwlyk van myn dogter.
mogt ik er ook wel uitscheyen.
't was my lief, dat wy het eens waren, met ons beyen.
Wel, wy zullen zien, na de Trouw van onze Kindertjes is volbragt, ik zal u volgen, is 't maar in myn magt.
Kom, laat ons dan na huis gaan, en ons op alles eens beslagen.
Maar, zo k niet mis, k zie myn Zoon, ik moet hem melden hoe t met zyn geluk is geschapen.
Vaar wel, myn Heer, ik wensch u goeden nagt.
U 't zelve.
ZEE edt by blyspel.
39 ZEEVENDE TOONEEL.
KRyn, FREDRIK en ROBBERT.
Wel, myn zoon, ik ontmoet u hier onverwagt.
Ik moet jou de toestand van uw geluk niet langer verzweigen.
Die begind, die verwind, die verzoekt zal verkreigen.
Ik heb jou al meer als eens gezegt, dat ik zin had voor jou tot een vrou, en dat 'er iets zo behaaglyks is in de trouw.
'k heb altyt wel gezien, dat je wat beschaamt wierd, daar veel van te hooren, maar dat zyn nog teekens van twee kuische ooren.
Dog, om jou in alles voor te komen, daar je jou zo veel in bezwaart, zo heb ik deezen avond myn geneegentheid aan Cornelia verklaart.
Wilt gy ze trouwen, vader?
Dat zal ik moeten leyen, maar ik hoop immers niet, dat gy ze voor my hebt gaan vryen.
Hoe, welke zwakheid!
altyd zo koel voor een brave bruid, Wel, ik weet niet, waar uit dat ze spruit.
Wel, ik was in myn tyd zo koel niet voor de vrouwen.
Was je dan wel geneegen, om met een hoer te trouwen?
Wat, hoer, wat, hoer, daar hebje me meer van gezegt, maar t gerugt heeft door nyd, haar die schandnaam opgelegt, om dat Cornelia nu alles in Devotie passeert, mag ze niemand lyden.
O, wat beleeven wy in onze eeuw beklaagelyke tyden!
Daar is geen zeekerheid van, als een ui t gestrooit gerugt, en me noemt zo iemand, al een hoer, in de vlugt.
By de wyze mag geen beschuldigen, maar bewys gelden, Of anders agt ik uw zeggen voor geen waarheid, maar schelden.
Hoor, vader!
't gerugt verspreid zelden iets zo ver, ofdaar was al iets an, Maar van Cornelia, daar meld de gantze werelt van, dat z' een hoer is, en dat dunkt me genoeg om haar te schuwen.
En evenwel heb ik verzogt, dat gy ze zult huwen.
Ik weet, dat ze ryk is, en dat het gerugt het liegt.
Wel, wat is er meer in de Waerelt, dat ons bedriegt, als het gerugt?
Welke zotte reeden, iemand, om het gerugt, te, vervolgen, en te vertreeden?
Ik heb het nooit van iemand gehoord, dat z' een hoer is, of onder die naam behoord.
De luy zullen myn Vader, die al oud is, niet veel van hoeren praaten.
Om dat de tong van een oud man die malligheid moet haaten.
Wat komt, in t midden van de grysheid, de praat van hoer te pas?
Maar wist je, wat een Heer voor haar uit Indien gekomen was!
Ik meen, je zoud van dat staaltje wat anders gevoelen.
Ik twyffel niet, of zy zal het restje nu van de kuischheid af spoelen.
'k heb van die vent zo veel gehoord, dat ik weet, dat het een hoer is vol vuiligheid.
En daarom, laat ons van eerlyke liefde spreeken.
't is waaragtig te mal, over een hoer zyn hooft te breeken.
Dat m'er om denkt, is voor een goet man schand.
Een Oostindischen Heer, wanneer is die dan aangeland?
Van deezen avond.
ook zou hy haar ten eersten gaan verzoeken.
Wel nou, om een Oostindisvaar, zal men een eerlyke vrou vervloeken?
't is niet meer, als al te waar, dat ze met die vent voor deezen heeft te doen gehad.
Wel gy zyt de grootste kwaatspreeker, van de geheele stad.
Hoe durf je zulke woorden uit uw mond laaten vliegen, Fredrik.
Hoe kan men onder schyn van devotie, de waereld bedriegen!
Maar ik hoop u te doen zien in t kort, Dat een voorzigtig man, zo ligt niet bedroogen word.
Neen, ik zal myn Leonoor altyd voor Cornelia stellen, al kan ze my zo veel van het goud niet vertellen.
Zy behaagt me om haar verstand, en ongemeene deugd.
Zy toont in zeeden haar een spiegel voor de jeugd.
Van Leonoor, wel ik mag er niet van hooren, gy zyt voor geen meid, zonder geld, gebooren.
Zou 't dan voor een, zonder deugd zyn?
om t verdoemde geld.
Van deugd en geld te gelyk, gelyk ik je heb voorgestelt, maar wie schynt hier ontrent zo droevig te staan zugten?
ACHTGREs.
JACOb, kreyn, FREDRIK.
Daar vond een oud man oit meer stof van ongenugten!
'k verwierf een blyde gaaf voor my uit s heemels troon, De schoonste Jongeling, en een eenigste Zoon, helaas!
waar zal t verdriet myn grysheid me mee bedekken!
Hy, die in d'ouderdom my zoud een staf verstrekken, is nu alleen de bron, en oorzaak van myn leed.
Ondankb're Zoon!
die 'k heb met traanen, bloed, en zweet, Gekoestert, om u vroeg de deugd te doen omhelzen, gy volgt de slangen in haar gift behangen elzen.
is die schand myn grysheid opgeleit?
Ik zal ze dulden, vol van onderdanigheid.
Gy goeden ouden man!
Verschoon ons, zo wy vragen, Wat u in deeze buurt, zo zugten doet en klaagen?
Ik hoor gy hebt een Zoon, die zig maar taamiyk draagt, maar in dees buurt, dunkt my, is u lot vreemd beklaagt.
Facob.
't doet niet, myn heer.
Myn Zoon, myn eenig kint, myn leeven, Heeft zig aan d'ydelheid der lusten overgeeven, In deeze huizen, die men beeter kuilen noemt, Waar in den afgrond zweet van plaagen.
Daar 't gebloemd Der manschap word gekneust, verslyt hy dag en nagten, Wy hebben hem niet t'huis, als vol, en zat te wagten, Dan brand het huis van vloek, die hy de keel uit braakt.
O Bitter lyden!
'k heb te lang uw pit gesmaakt, Ik had gedagt, 't geduld zal nog myn Zoon verwinnen, maar 't is vergeefs.
zyn afgebrande zinnen Zyn uitgedooft, in 't gift van hoerdom, en de wyn, twee smetten, die de Bron van alle rampen zyn.
Zo wy dien Jongelink niet van dit spoor af rukken, wie weet, voor welk een slag, hy nog zal moeten bukken.
'k beklaag uw staat van zo veel ziels verdriet.
Daar is geen leed zo groot, als dat m'in kind'ren ziet, maar dog het kost nog zyn, dat hy van zyn kwaat leeven afstand deede, om zig we'er in pligt van deugd te geeven.
Iacob.
O! het schynheilige weeuwije, o!
Dat is te lang verwagt, myn hoop is hoopeloos.
Ik moet het stuiten, eer de schand my voor altoos slaat, ik heb den officier ontbooden, om hem te vatten, en door dwang tot deugd te hooden.
Ik moet bezoeken, nu 't geduld heeft afgedaan, Wat straf en slot vermag.
De Schou komt ginter aan, Ik moet, maar hoe vol schrik!
dit uiterst onderwinden.
NEEGENDE tooneel.
De SCHOUTen DIENDERs ly de voorgaande.
Myn Heer, op uw ontbod laat ik my daadlyk vinden.
In welk bordeel meent gy, dat zig ity Zoon ophoud?
In t Hof van Dantzig, of in t los verdorde woud, dog t eerste, zullen wy met viyt voor af doorzoeyen.
Dat gaet u voor, myn Heer, wy zullen alle hoeken van 't huis doorsnuflen, dat hy ons niet zal ontgaan.
Schout met d'anders binnen.
FREDRIK, robert.
Met de niensgierigheid, blyven wy nog wat staan, die man betuigt, dat hy een vader kan vertoonen.
Itery verschoonen.
Geen Vader moet zyn kind in fie Fredrik.
'k beken, dat deezen Het 'er een groots gemoed bewoont.
Dit is een Vader, daar de deugd zig in vertoont, in vryheid niet veel agten.
Zo leert m' in banden, dat w' gedagten, Fredrik.
K Bespeurde in hem een stryt van veelderly Dog welk een Vaders hert bestond dit zonder schrik, Dat niet eens ziddren zoud in zulk een oogenblik zy den haas gevangen.
Ik hoor gerugt, ligt hebben Fredrik.
Was te wenschen, om 't verdiende loon t'ontfangen Van ongehoorzaamheid, en Vaderplaagery.
ELfde myspel.
43 ELfde tooneel.
SCHOUT en DIENDERS met CORNELIAui, ty de voorgaende.
Schont.
schoon tu hiermist, dit is nog buitvoor my, daar is wat lekkers, nou, dortaf dat maske, weeuwtje.
Wy kennen j'immers wel, het alderwitste vrouwtje, is zwarter, als jou vel.
De gryns af.
Nou, jou hand.
Laat my bedekt zyn, maur de duivel, welke schand!
K zie Fredrik en zyn vaar, hoe zal ik t nu ontleggen?
Myn Heer, laat ik u wat ter zyde in stilheid zeggen, breng my naar huis, ik zweer dat ik u loonen zel.
Wat, gy my loonen?
Weg met dit verhoerde vel, na t Spinhuis, daar is t deel van jou vervloekte parten.
't Goet Regt gaat my veel meer, als al uw geld toort horten.
stant verbaast.
Wie had dit oit gedagt?
wie had ons beide hier verwagt?
Myn Heer, ik bid, wilt aan de sdhout voor my wat spreeken.
Ik wierd een schelm, zo ik hem voor een hoer zou smeeken.
om myn Vaders wil, en ons gezond gellagt, bid ik, dat je myn Heer den Officier verzagt.
Uw vader is te vroom, die dit niet zou begeeren.
Gy zyt een swyn, om in geen Kerk, maar 't spinhuis deugd te leeren.
Teegons de schout.
Myn heer, wilt gy wel doen, zend haar na 't spinhuis toe, ik ben dit lastige gezigt, vol gruwlen, moë.
Een van jou knegts kan haar wel cierlyk heen geleiden.
Wel twee voor een, myn heer, dan gaatze tussehen beiden.
Brengt deeze zoete daame naar t Spinhuis.
Moord, moord, moord!
Is 'er dan niemand niet, die een onnoosse hoord?
Dienders binnen met Connelia.
Myn Heer, in dat huis zullenwe ligt tot ons oogwit raaken.
Dat is te laat, myn heer, want om die hoer hebben we te veel gerugt moeten maaken.
De Hoeren en Schelmen kiezen op t eerst gerugt Het haazepad, en zoeken haar behoudenis in de vlugt.
Dan moeten wy, schoon hy dit van avond kost ontsnappen, Zien, of wy op morgen hem op het nest betrappen.
Wat myn Heer zyn verdienste zyn, wagt ik een reekning af.
die k t leeven gaf, zend my, helaas!
na 't graf.
Ik zal my, zo 't u niet mishaagt, d'eer geeven, Van u t'huis te leiden.
Aan myn leeven Had ik het niet gelooft, had ik het niet gehoord en gezien.
Wel, wel, wat ziet men heedendaags niet geschien?
Een fyn Weeuwtje, daaglyks in de Kerk, en onder de vroomen.
Wel, wie droes, had die op een zelven dag uit het hoerhuis zien komen?
Wel, Fredrik!
Nou speur ik, datje gelyk had, myn Zoon.
Wel, als ik nou die hoer getrout had, stond dat my niet schoon?
Wel, ik had jou liever naar t Kerkhof zien draagen.
Wat kan jou nou meer, een hoer met geld, of een dogter met deugd behaagen?
Neen, een dogter met eer, al is ze zonder geld, word ver by my boven de rykste hoer gesteld.
Ik zal nu, om dat uw geneegentheid op Leonoor is gevallen, u niet meer teegen zyn, nog hind'ren met allen.
Gaa, onderregt haar, dat ik haar voor myn dogter begeer.
Hier blykt het groot verschil van t ydle goud, of d'eer.
Het goud wil ons de waan, gelyk aan waarheit toonen, maar d'eer kan een gemoed, noit als vol roem bewoonen.
Zo ziet men door de tyd, dat het gewaand versmelt, maar d'eer, hoe fel vervolgt, behoud altoos het veld.
Gaan wy myn Leonoor, aanstonds de tyding brengen, hoe dat myn Vader, nu ons huwlyk zal gehengen.
Einde van het derde en laaiste Bedryf.
LUCHTE VANDE Sedroghe Giriche IN UDAS ENDE Bedwonghe Vrintschap IN PILATUS.
Digitized by google W. VOORREDEN IN VERSCHOONING.
De spreuck der waerheyt seyt, die hun van 't goet ontblooten, om Kinders deught te doen, worden daer van verstooten In hunnen ouden dagh, en oock gheacht voor geck, Om datse lijden fonder Kinders hulp ghebreck, als hier te blijcken comt in WLHEM FOCKAERTs leven Die voor de Doodt'lin goed te vroegh had wegh ghegeven Op Hop' van soct ghemack te hebben, by die hem sou houden voor het goet, maer sijnde inde klem Van eene ijdel Bors, en dat hy geene erven Meer om te leven had, mocht seggen voor sijn sterven, ontcleed u nimmermeer eer ghy moet slapen gaen Want die het doen, zijn weerd' met klappelen gheslaen.
Hoe meer ghegeven, hoe quaerder leven, by die met 't goedt, gheen voordeel doet.
Digitized by og in huis.
En rijck, oudt ghedaeght man, die ick noem WILHEM FOCCAERT, sich poogende t'ontlasten van swaere Huyssorgh, nemt voor sijn goedeten soo haef als erft overhandigen aen sijn twee ghetroude Kinderen, op be spreeck van hem by beurt te onderhouden, gelijck sy gheloven te doen, ende daerom spelende met dobbel steenen wie hem van hun d'eerste beurt sou aennemen valt het lot op teun BIERBORst Fockaerts sone ghetrouwt met een girich wijf AEL SPAERPOt, by de welcke den ouden Man gheen ghenoeghsaem behoef en vindt, en daer voor gevreest hobbende had achter rugh gehouden een somme gelt van 100.
Goude croonen begraeven in d'aerde, toch sich verclappende, wort hem de Spaerpot behendich van AEL berooft.
Ondertussen eenen Notaris ghenoemt Mr. DIRICKSPECIAEL, die de Cavelingh in 't deylen van het goedt ghemaeckt had, de raed Foccaert van sijnen ghebuer Compeer ander hondert croonen af te leenen, en de Roovers bedriegelijck te laeten weten dat sijn eygen gelt was gelijck sijn Dochter AEL, die d'ander inde borsse hadde gheloofde, de welcke, om dobbel wienst te doen, haer ghestolen croonen wederom inden Spaerpot draeght, en daer naer meynende d'een met d'ander te vinden maer, verliesende, verhanght haer selven.
Het ghebeurt dat op Foccaerts Dochterghenoemt AEGHTJEN LACKPOt ghetrouwt met DIEL naugat eenen grooten Vreckaert, de beurt valt vanden Vader, te moeten houden, al waer hy noch ergher onthaelt sijnde neemt voor sijn bewaerde Goude Croonen ten besten te gheven, daer dIEL naugat niet van en wist, en nu wetende tracht den Vader te streelen en te believen om de selve Croonen in sijnen sack te crijghen, ghelijck hem toegheseyt wort, maer den Vader daer mede sijn schulden betaelt hebbende, maeckte sijn Testament, en t'selve in een kist geslooten sijnde vinden naer sijn doodt daer in eenen eycken kluppel met eenen hoop steenen in plaets van croonen, te kennen gevende dat Kinders d' ouders in noodt laten de sonder bystant te doen, en in voorspoet om hun Gelt valselijck streelende weerdigh sijn ghesteenight en met stokken gheslaen.
Die u valse vriendschap thoonen, moetmen nergens med beloonen, als dat niemand en begeert D'een bedrogh is d'ander weert.
Ghyveynsde vrindtschap baert schaede, en die t'profijt soo mist maeckt sijn berou te spade, om dat noyt weer en comt, soo ist dat vuylen buyt Om d'onrechtveerdigheyt noyt en comt effen uyt.
Maer gaet van daer hy quam, dit comt genoegh te blijcken, hoe de bedwonghen vrintschap maer is te ghelijcken By eene bobbel, die schoon voor ons ooghen schijnt Om winst te doen, en soo sy mist als roock verdwijnt, 'twort hedendaeghs ghethoont, dat het de grooste kunsten Van leven sijn, die noyt betrouwen jemants gunsten, Om datse steken vol bedrogh, en anders niet Siet dan wie gliy betrouwt, soo schoutmen groot verdriet.
Godt d'eer alleen En anders gheen.
Digitized by google VERS CHOONINGHE.
Ihem Fockaeri sich ontblootende van sijn Cleedt, gheeft t'selve aen zijn Kinderen, daer de Reden en voorsichtighe Wijsheydt mede spotten en moghen segghen, laet niemand' erven, als naer u sterven, Onteleedt u noodt, Voor uwe dood.
EERSTE uytcomen.
Wil hem Fockaert uyt.
T' zijn stercke beenen die de welde connen draeghen, Die t'niet en connen doen ist eenen last van plaeghen, ghelijckmen alle daghen siet aen die 't goet niet en acht, En seer onnuttelijck verquist, hoe fortuyn met hun lacht.
Als het is omgebracht met somtijdts te vercoopen, een rentjen, en op 't lest soo tot hun eynde loopen, dat d'ouders met heel hoopen door 'tschraefelen hebben vergeert, En hielen 't wel hy een, dan haest weer is verteert, het ghen voorwaer my deert, als ick 't eens gaen bemercken, In veel die het soo doen, dat sijn de ydel wercken Van menschen die daer naer comen tot armen staet, En hun beclaeghen als het op is, en te laet.
Ten tweeden sien ick oock in't goet veel sorghen steken Om dat wel gad' te slaen, dat groote rust can breken By nachten, alsmen daer op denckt en med' becommert is, Oft alsmen jet verliest, wat droef ontsteltenis En hertseer daer van comt, waer door men stort veel traenen Wanneermen naer lanck loopen, en ketsen, en scherp maenen Crijght eenich banckeroet, dat lichtelijck vercort Het leven vanden mensch hoe dat hy ouwer wort, En daerom heb ick oock bepeyst, noch in mijn leven, Mijn Huysen, Land' en Sand en wat ick heb te gheven Aen mijne Kinderen, die twee sijn in ghetal, En allebeyd ghetrouwt, dat ick dan wesen sal gherust van herten, en veel sorgh daer med' can schouwen, Op vast bespreeck dat sy my sullen houwen, En gheven mijn behoef..... want mits den ouden dach, van een bedaeghde man, als ick, gheeft cleyn ontsach Aen sijne Debiteurs, heeft my doen resolveren Om in mijn leven hun het goet te transporteren Dat ick vergadert heb, waer door ick soeck de rust.
Waut aenghesien dat my voortaen niet meer en lust Den boeck te houden van mijn incomende Pachten, En renten die ick heb, en sijn al hoogh te achten, ontlast ick my daer van sijnen ghebuer compeer dit altemael aenghehoort hebbendo spreekt.
Ick heb u wel verstaen, En weet wel dat die hun ontcleeden eer sy slapen gaen, daer naer van achter staen, en dickwils sijn bedroghen.
Ick heb nochtans mijn saeck wel rijplijck overwoghen, eer dat ick mijn vermoghen wil gheven jemandt wegh, comp.
En let maer eens Compeer op 't gen' ick aen u segh, dat d'ouders, die de incomst van hun goedt vermind'ren En doen hun selven leet, jae dickwils hind'ren, wanneer sy aen hun kind'ren 't goedt gheven voor hun doodt, zijn sot, en sotter noch die tal gheven, want noodt zijn sy daer naer gherust, en hun te laet beclaeghen, En fietmen 'tselve niet ghebeuren alle daeghen?
Dat is den handel van het haetelijck bedroch Daer sy med' omgaen, dus soo segh ick aen U noch, Volght mijnen raet, soo niet, sijn uwe malle grillen Weert uytghejockt, wanneer de rijcke Ouders willen O de ghenade van hun Kinderen gaen staen, jae weert sijn datmen hun met kluppelen sou slaen.
Te weten die hun op de Kinderen betrouwen, te licht ghelovende hun ouders t'onderhouwen Maer siet daer naer eens aen, als ghy het quijt sult sijn Dan staet ghy inden hoeck, sy drincken claeren wijn En ghy maer water, seght, sout ghy dan niet gaen treuren Wilh jae.
Hoor dan dat ick segh, can u al licht ghebeuren, wilh.
Mija hert sou seffens scheuren dat sulcx my overquam Wel sijt ghy dan op uwe eyghen wel vaert gram?
Dat ghy contrari doet, oft ghy moet sijn beleten, met lauter sotticheyt.
Die met ghemack cunt eten, dat u lust, en daer u hert naer treckt is sulcx niet aenghenaem, k'gheloof dat ghy maer geckt, met sulcken voorstel, als ghy my tracht wijs te maecken wilh.
Ick ben te oudt, om scherp te letten op mijn saecken, ick sal ghenoech gheraecken, wanneer ick maer en woon By mijne Kinders, die ick groote liefde thoon.
En sy my oock, dacroin sien ick hun al te geren, ghy kent hun vrindtschap niet hoe wel sy my tracteren, jae gheven dat ick wensch... mijn soon heeft eene Vrou Die my, als ick daer coom, haer hert wel gheven sou, En is daer by seer scherp, sy wet het wel te spaeren, Soodanigh datse metter tijt goet sal vergaeren Om t'scherp huys datse houwt.
Heeft sy gheen Kinderen, wilh.
Niet een want s' is te oudt.... ghenoemt Ael Spaerspot die spaert, om niet te verteren En haeren man mijn Soon, die niet en doet als smeren, schincken en drincken is Teun Bierborst wel bekent, daer 't wijf van Meester is en maeckt hem dat ontwent.
Compeer is dat niet fracy?
Hoe gaeget met de keucken, wilh.
Niet mager, maer heel vet, comp.
Dat 's goet want naer de reucken volghtmen altijt sijn neus, comp.
Dus heb ick overleyt Dat in 't transpoort van goet, ten minst geen swaricheyt kan steken soo ick 't doen.
Wel doet naer u believen, dat ghy u noyt beliefht.
Sie daer dit sijn mijn brieven.
Van al het Erref goet dat ick hun gheven wil, soo maecken sy daerom naer mijn doodt gheen gheschil, als sy die uyt mijn handt van nu af aen ontfanghen, dan sullen sy niet meer naer mijne doodt verlanghen.
't is waer, maer exen wel ick u eerst raeden moet comp.
Want ghy van sin sijt hun te gheven al U goedt, dat ghy sonder hun weet wat achterwaerts sult steken Voor eenen siecken dach, oft U jet quam t'ontbreken, ghy dan aen cunt spreken als t'op een nijpen gaet... wilb.
Een pennincxken van schick te houden is noyt quaet.
Wel volght dan mijnen raet, ghy sult my wel bedancken, een pennincxken van schick is veel meer als twee blancken Om somtiits voor te bancken, als u jet lackers lust.
En sonder gelt te sijn ist arm ghestelt, noyt rust Waer datmen gaet oft staet, uyt vrees van te staen kijcken Als eens d'occasi luckt, die dickwils comt te blijcken, Om goet profijt te doen, en ismen sonder gelt verlies verweckt dan spijt, het t'gelt door groot ghewelt.
En t'maeckt den man oock, waer hy comt, jae t'doet hem eeren, Al had' hy niet een duyt in't sack, oft heeftmen kleeren Met gout gheboort, en al te moedigh opgheset Al waerde Fiel oft Schelm, daer wort niet opghelet, ghelijck wel op het Cleedt dat jeder sal behaeghen Schoon dat het Bottaerts, dieven, of hoeren draeghen.
Wil hem.
'k heb hondert croonen noch, daer niemant van en weet, als ghy die ick het segh maer houd' het toch secreet.
Ist waer, dat is ghenoech, ghy kunt die licht verborghen.
Dat sal ick doen Compeer, en laeten hun dan sorghen, Niet langher als tot morghen en wacht ick, om de rest Aen hun te gheven... seght Compeer is dat niet best.
Ghywis, om vaster noch te gaen, maeckt Inventaris van vilh.
Dat heb ick laeten doen Mr. Dirick den Notaris En als het dan soo claer is, en valter gheen crakeel, by goede Cavelingh, weet jeder een sijn deel.... ick gaen dan...., nacht compeer, k'sal alles wel onthouwen.
Compeer.
Hoe dick wils sal t'aen hem hier naemaels noch berouwen En sijnen Cop doen krouwen dat hy dat heeft ghedaen, hy sit haest met de handt in 't hair, sieg het eens aen.
Mr. dirick uyt.
Ick heb den heelen Staet van Fockaerts Erfpanden By Cavelen ghestelt, hestaende In veel Landen, renten, en Huysen, om daer med' sijn Kinders rijck Te maecken, en sich arm siet eens wat onghelijck Den mensch sijn selven doet, op hope van te winnen Maer het sal sijn verlies, en laet hem maer beghinnen.
'k belaegh den ouden man, 't is hem ghenoch gheseyt Van sijn ghebuer, wat grodte swaricheyt hem te verwachten staet.
't sal eenen spieghel wesen Voor die het sullen sien, en laeten hun belesen Van kinderen, die veel beloven, en niet doen, Dat is den handel vrn bedroch, der vringht den schoen.
Mr. dirick.
Siet daer de Cavels van U goet by my beschreven Om aen U Kinderen elck een daer van te gheven.
'k heb hun de weet ghedaen.
Sy komen heen waerts aen..... 'k en can de sotticheyt van Fockaert niet verstaen.
Verschijnen de Kinderen.
Wilb.
Sietkinders ick word' out, dus heb ick voorghenomen Om U tot scheydingh en deylingh te laeten comen Van mijne goederen als ghy my onderhouwt By beurt, ghelijck 't betaemt, want eenen man die out En kout is soeckt ghemack, soo lanck hy comt te leven, En daerom wil ick u ghewilligh overgheven Al mijne goederen, die ick heb inde handt Van Meester Dirick ghestelt, een man van goet verstandt, Die sal van Huys en Landt, en al wat my magh raecken Een goede Cavelingh by Inventaris maecken, te weten een party van seven Bunderen twee huysen noch daer by Al t'samen los en vry van last oft ander schulden, En noch dry Renten, elck ontrent van duysent gulden Dat ick u overgheef als 't is by schrift ghestelt.
Diel naugat, schoone sone.
Heer Vader isser voor ons niet wrt ghereet gelt, Dat waer veel eer ghetelt, als op te moeten fchrijven van notaris, sou by ons connen blijven Tot dat het wort ghedeylt, soo gheefde gheenen loon van aen te teeckenen.
Siet eens beminden Soon, ghereet en heb ick niet, en wrynich can niet baten, Aelijen Spaerpot Schoon dochter.