floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
’t Is goet, ik zal hem vry gaan kopen.
Maar zeg den Turk, dat ik hem houde voor een guit.
Voor een vagebond.
`                                            Voor een aardschavuit.
Voor een eerloos mensch, een rover, die my heden Vijf honderd patakons steeld tegen alle reden.
Dat ik my van hem zal wreken, waar ik kan. SCAPYN.
Steekt de beurs weêr in zijn zak en wil weg gaan.
Haal nu voort mijn zoon, loop, loop, stap wakker an.
Hola, mijn Heer!
Het geld.
Waar is ’t gebleven?
Hoe heb ik ’t even niet u in de hand gegeven?
Och neen, gy liet het voort weêr vallen inje zak.
Och dat ’s d’ontsteldheid, om dit byster omgemak, Dat raakt my aan ’t verstand.
Ik zie ’t, maar laat dat dryven.
Wat Drommel, dat hy niet uit die galei kon blyven!
Ha schelmse Turk!
verderver van mijn staat!
Dat hem de Drommel voort de nek breek daar hy gaat.
OCTAAF, LEANDER, SCAPYN.
Hoe is ’t, Scapyn?
begint het noch geen tyd te wezen, Gy zult te laat uw list beginnen is mijn vrezen.
Hebt gy den aanslag noch niet in ’t werk gesteld?
Hebt gy wel yets voor my gedaan?
Daar is het geld, ’t Geen ik den ouden haas heb uit zijn neus gesnoten.
Gy geeftme ’t leven weêr.
Voor u wou ’t noch niet vloten.
Ik wil dan sterven, want het leven valt my hert En onverdraglijk, zo zy my benomen werd.
Al zagjes man, men kan u magtig schigtlijk raken.
Wat zoude ik doen?
’k Heb ’t hier, dat zal u weêr vermaken, En ’k zal ’t u geven, doch op voorwaard, dat gy my Zult laten met uw vaâr omspringen.
Doe dat vry.
Beloof je ’t my?
Daar is ’t geld.
Komt laat ons loopen, Om die mijn ziel bemind op ’t spoedigste te kopen.
SERBINETTE, HYACINTE, SCAPYN, SILVESTER.
JA, dat gy samen komt, staat by uw vryers vast, En wylui quijten ons van hun gegeven last.
HYACINTE.
Dat is my aangenaam, ik zal met vreugd ontfangen Zoo braven Gezellin, en ’t zal aan my niet hangen, Dat ook de vriendschap, die in deez’ personen leefd, Die wy beminnen, meê zich niet tot ons begeefd.
ZERBINETTE.
Ik neem dat voorstel aan, ook heb ik noit geweken, Wanneer my iemand pleeg van vriendschap aan te spreken.
En als men spreekt van liefde.
daar is onderscheid.
Ik vind de liefde meer gemengd met zwarigheid, En daar in ben ik zoo vrypostig niet.
’t Kan wezen, Behalven aan mijn Heer, daar hebt gy niet te vrezen, Het geen hy voor u deed, behoorde u, in mijn zin, Genoeg te wezen tot erkenning van zijn min.
’k Betrouw die noch niet vast, en ’t geen hy voor my dede, Voldoet my zo noch niet, dat ik my heel te vrede Verzeker, ’k ben goed lachs en bly van aart, maar daar ’t My raakt, ken ik ook ernst al lachende in gevaar.
Uw Heer is heel verdwaald, zoo hy, door my te kopen, My t’eenemaal bereid tot zijnen wil durfd hopen: Dat moet meer kosten als het geld, voor dat genot ’t Welk hy begeerd, eisch ik zijn trouw, dit is zijn lot, Ik eisch zijn trouw, volvoerd met zekre omstandigheden.
Dat wil hy meê, hy heeft uw min noit aangebeden, Als in alle eer en deugd; en zo hy anders wouw, Ik ben de man niet, die my daar meê moejen zouw.
’k Geloof het, nu gy ’t zegt, maar ik zie ’t al te vrezen, Van ’s Vaders kant.
Men zal door vonden hem belezen.
Ons noodlot, zo gelijk, behoord de vriendschap meê Te queeken, beide treft ons ’t zelve minnewee, ’t Zelve ongeluk is ons op eenen tijd beschoren.
Dit hebtge meer, gy weet van wie gy zijt geboren, En dat, zo dra gy maar uw ouderen ontdekt, Gy zeker gaat, en uw bestemde trouw voltrekt: Voor my ik vind geen hulp van wien ik af mogt dalen, Om ’t harte eens vaders heel te konnen overhalen, Die niet als geld waardeerd.
Daar is een voordeel by, Gy hebt weêr in uw min geen andere party.
’k Zouw geen verandering in ’s minnaars harte vrezen: Men mag geloven van natuur genoeg te wezen Voorzien, om vast te gaan in d’eens gewonnen buit: Maar ’t geen my aldermeest in mijne hope stuit, Is d’onbepaalde magt eens Vaders, zo verheven, Dat alle waardigheid die ver heeft toe te geven.
waarom staat een liefde, op recht en deugd gegrond, Het onheil dus ten doel!
hoe heerlijk was ’t verbond Dat twee verliefden aan elkand’ren weet te strengelen, Zoo nimmer ongeluk zich daar kwam in te mengelen.
Daar lach ik meê, de rust in ’t minnen is verdriet, En een volmaakte vreugd voldoet een minnaar niet; Het zoet word met het zuur getemperd, ongelukken Verwekken ’t minnevier, in plaats van t’onderdrukken, En voeden het vermaak.
Ey wakker, mijn Scapyn, Vertel my eens die streek, en onder welk een schijn Gy ’t geld den Ouden Vrek wist uit de beurs te jagen; Men zei my dat die list my wonder zouw behagen; Vertelze toch, gy weet het is aan my besteed, En dat ik overal wat vreugd te mengen weet.
Daar is Silvester, die u alles zal verhalen, Zo wel als ik, ik moet eens iemand gaan betalen Een zekere schuld, en zien mijn uiterste vermaak Wanneer ik naar mijn zin uitvoere deze wraak.
Waarom u willens toch in zwarigheid te steken?
Het lustme nu met groote aanslagen ’t hoofd te breken.
Indienge my geloofd, gy zoekt uw ongeluk.
Ja maar ik zal my zelfs geloven in dit stuk.
Wat drommel wilje doen?
Wat Drommel kan ’t jou raken?
’k Zie datge u zonder nood een erfgenaam zult maken Van honderd, en noch meêr stokslagen op uw huit.
Jou rug zal ’t immers niet ontgelden.
’k Heb nu uit, Want gy zijt Meester van uw schouders, dieze waagen, Of die verschoonen moogt.
Ik ken die donk’re vlaagen, En zulk gevaar weêrhoud my niet, ook haat ik al De Juffers, die zich noit vertrouwen op ’t geval, Om datze ’t al te nauw doorkijken, ô die bloden Vermag ik niet!
Maar hoor, wy hebben u van noden.
Nu gaat maar heen, ik ben op staande voet u by; Men zal niet zeggen tot mijn schande datme my Zou konnen ongestraft mijn zelven doen verraden, En klappen een geheim, dat namaals my kon schaden.
DARDE* TOONEEL.
HOe gaat het met mijn zoon, Scapyn?
Uw zoon, mijn Heer, Is wel verzekert daar hy is, maar ’k vreez veel meer Voor u, ’k wou wel om veel dat gy waart t’huis gebleven.
Ey waarom?
Men is uit om u de rest te geven.
Men zoekt u allesints, ik ben voor u benouwt.
En wie?
De Brôer van haar, die is getrouwd Met heer Octaaf, hy meend zich over u te wreken, Alzo hy waand, dat gy zijn huwlijk zoekt te breken, Om datge uw Dochter aan Octaaf beloofd, hy zoekt U daarom met zijn volk, en heeft zich zelf vervloekt, Roofd hy u ’t leven niet.
Hy wil zijn eer herstellen.
Al zijn Confraters, maats, gewoon de piek te vellen, En schrap te staan, wanneer het op een vechten gaat, Verzellen hem: men zoekt u overal op straat; Ik hebbe zelf gezien hoeveel van zijn soldaten Nauw vragen waarge zijt, zy zijn als uitgelaten, En woeden elk om strijd, uw huis is gantsch bezet Van alle kanten, en gy kunt niet eene tret Noch voor noch achter doen, ’ten zyge in haare handen Te vallen komt.
Wel aan, waar zal ik dan belanden?
Ik weet het niet, maar ’k vreez voor byster ongeval.
Hy keerd zich, zich gelatende of hy ymand zach.
Bevende Och, och, Scapyn!
O neen, o neen!
’t is niet met al.
Weet gy geen middel om my hier van te bevrijden?
Ja, maar ik vreez dat ik dan zelf daar voor zou lijden, En prijkel lopen.
Och, Schapyn, mijn liefste maat!
Ik bid u datge my nu niet verlegen laat.
Ik hou zoo veel van u, dat ik je niet verlaten Zou konnen.
Beste maat!
gy kost niet beter praten: Ey doe het dan, ’k zal u vergelding doen gewis, En geven u dit kleed, als ’t wat versleten is.
Wacht, ’k heb tot uw behoud dit recht van pas gevonden, Gy moet in deze zak, ik vreez het zal hier honden.
Meenende iemand te zien.
Scapyntje, maat och!
Neen, neen, daar ’s niemand niet.
Voort in de zak, maar maak dat niemand u bespied, Verberg u wel, voor al pas u niet te verroeren, Ik zal u als een pak met goed op by mijn schoeren Na huis toe dragen, vlak door uwen vyand heen; Daar zullen wy ons wel beschanssen, en met een ’t Gerecht verzoeken, om door hulp ’t geweld te weeren, En op hun eigen rug hun slagen te doen keeren.
’t Is wel bedacht.
Heel wel, het kon niet beter zijn.
Versteekt u doch te deeg, voor al betoon geen schijn Dat gy hier in zijt, hou u stil, en wilt niet kikken, Wat dat’er ook gebeurd.
Ik zalm’er wel na schikken, Laat my begaan, ik wed... SCAPYN.
Weez stil, daar is ’er een.
Hier bootst hy een vremde stem na.
,, Hoe zoude ik het geluk niet hebben om alleen ,, Geronte hals en been te breken?
duizend schanden!
,, Hoe?
is’er geen, die hem my lev’ren kan in handen, ,, Of wijzen waar hy is?
Hou stil, verroerje niet.
,, Gans bloet!
dat ik hem kreeg.
Maak datmen u niet ziet, ,, Hou drager!
holla hou!
Wel, Heer, wat ’s uw begeeren?
Waartoe zoo veel geluid?
,, ’k Zalj’ een dukaat vereeren, ,, Zo gyme wijst waar dat Gerontes wezen mag.
Gy zoekt Gerontes?
,, Ja gans bloet!
dat ik hem zag!
,, Waarom doch?
ja ’k wil hem, sakkerweken!
,, Met stokken hals en been aan duizend stukken breken.
Het is geen man om op zodanig een manier Te werden getracteert.
,, Die zot, dien bok, dat dier.
Signoor Geronte is zot, noch bok, noch dier, gy hoorde Zo niet te spreken, maar wat beter uwe woorden Te wegen.
,, Hoe, gy spreekt my met die trotsheid an?
Ik spreek als ik behoor voor een goed eerlijk man, Die g’affronteerd word.
,, Zijt gy van Gerontes vrinden?
,, Ha dat is goed, ik zal u dan wel vinden,* ,, Hou daar, dat is voor hem.
Ay my, holla; hou op, Ay, ay, wat treves, Heer, gy breektme hals en kop.
,, Gy kunt hem dit van mijnen t’wegen brengen, ,, Het ga u wel daar meê.
De blixem moet hem zengen.
Zijn hoofd uit de zak stekende.
Och, och, ik kan niet meêr.
Ik ben geheel verplet, De Drommel haal de vent, mijn hals is gansch verzet.
O bloed, mijn schouderen!
de henker moet hem plagen.
Wel hy, het zijn de mijn, daar op hy heeft geslagen.
Vergeef het my, het was mijn rug daar op hy staâg gesmeten heeft, mijn Heer.
de plaag, Ik heb het wel gevoeld, en kan my naulijks roeren.
Abuis, ’t eind van de stok heeft maar alleen uw schoeren Geraakt.
Maar waarom bleeftge niet wat van my staan, Om my te sparen?
Zoet, ’k zie daar een and’ren haan, ’t Lijkt wel een vremdeling.
,, Wat tauzend slapsermende?
,, Jch find Geronten nicht, und laffe mich zum ende ,, Wer steehje, saagt, mihr kerl, wanneer is euch gefalt, ,, Wo das der Her Geront jetzunder zich enthalt.
Neen, Heer, ik weet niet waar mijn Heer Gerontes is.
,, Du sages mir recht aus obes auch is ’t gewis, ,, Ich hab hein grossen mit den Heeren an zu fangen, ,, Er sol allein von mihr was bastonnade erlangen, ,, Dahr nacher werd ick ihm ein stektjen oder dry ,, Im lijve stossen.
Heer, ik bidje, loof het vry, Ik weet niet waar hy is.
,, Mihr scheint et was zu wegen ,, In diezem zak.
Neen, Heer, dat hebje niet ter degen.
,, Dar ist was ein.
,, Ich hab lust in diezem zak ,, Zu stechen mit meinen kling.
Ei, Heer, hou jou gemak.
,, Las sehen oder ich wil euch den naze reiven.
Als zagjes wat, mijn Heer, ei lieve laat dat blijven, Wel waarom hoefje doch te zien het geen ik draag?
,, Ich wil es.
En ik niet.
,, Das euch den hagel slaag, Het is mijn eigen goed.
,, Wi zol ich es nicht zehenl Geenzints.
,, Ick sage noch es wird nich wol abgehen, ,, Ick werd dich prigelen.
Ik lach daar eensjes meê.
,, Du hazecopf, hol dahr, O wee!
Genâ, mijn Heer.
,, Adieu, bis auf ein andermalen.
De Drommel moet dien sellementsen mof wel halen.
Ik ben half dood: ô my!
de Drommel haal die groet!
Het hoofd uit de zak.
Ik ben gerabraakt, en getroffen tot mijn bloed.
Ik ben al dood.
Wat droes, Scapyn, zijn dat voor kuren, Die vagebonden, dat zy juist mijn rug zo schuren.
Daar komt een half dozijn soldaten teffens aan.
Ziet toe.
,, Sa, sa, laat ons voort naar Gerontes gaan.
,, Kom zoeken w’over al, laat ons geen voeten sparen, ,, De stad moet doorgezocht, geen straat zal hem bewaren, ,, Ja ’t minste slopje niet: waar gaanwe best, dat heen?
,, Neen, neen dit op, hola, wy moeten herwaarts treên ,, Ter slinkerhand, o neen!
o ja!
hier zal hy wezen.
Verbergje wel.
,, Ha, ha, waar mochtje toch voor vrezen?
,, Mijn kameraads, daar is zijn knecht, al voort jy, guit, ,, Waar isje Heer, jy moet hem wijzen: spreek, schavuit.
Mijn Heeren, handeld my niet qualijk.
,, Wilje ’t zeggen?
,, Flux, Vagebond, nu zeg, gy zult het niet ontleggen.
,, Spreek op, waar is hy?
niet te sammelen, voort voort.
Mijn Heeren, zagjes.
,, Zo gy flux niet naar ons hoord, ,, En wijst uw Meester, zultg’uw lenden voelen laden ,, Met een slagregen van gewisse bastonnaden.
’k Zal alles lijden eer ik u mijn meester toon.
,, Wy zullen u den hals dan breken, wat verschoon ,, Je zelven.
Doet het al wat u beliefd.
,, Wilt vrezen, ,, Wat gy wilt met geweld na ’t schijnd geslagen wezen.
Ik zal mijn Meester niet verraân.
,, Ho, ho, ’t is wel.
,, De huit die jeuktje, daar is schuuring voor jou vel.
Zo als hy wil slaan, komt Gerontes uit* de* zak en Scapyn loopt wech.
Ha Vagebond!
ha schelm!
de Drommel moetje plagen!
Hoe, zultge zo uw Heer vermoorden met uw slagen?
ZERBINETTE, GERONTES.
HA, ha, ik moet me wat verlustigen.
Ik zweer Dat ik je vinden zal.
Ha, ha, ik lach al weêr Om die historie, wel ik moet’er noch afspreken, Dien slechten ouden man zoo geestig uitgestreken.
Daar is niet geestigs aan, ook hoeftge my, zottin, Niet uit te lachen.
Hoe, mijn Heer, wat is je zin?
Dat ik dat uitlachen niet wil veelen, Dat zeg ik.
Lach ikje uit?
In gene deelen, Ik heb het noit gedacht.
Waarom bespotge my.
Dan in mijn aangezicht?
Voorwaar, geloofme vry, Het lachen raakt u niet, maar ’t is, om dat zoo even My zulk een schoone pots verteld is.
’k heb mijn leven Niet aerdiger gehoord, het is een trek, waar meê Een zoon zijn Vader korts de beurs heel geestig snee.
Een zoon zijn Vader korts de beurs snee?
Wilje ’t hooren?
Mijn Heer, zoo vraagme maar, want ’t is my aangeboren, Heel garen alles te verhalen wat ik weet.
Ik bid u wilt het my verhaalen.
’k Ben gereed, En of ik ’t zeg daar is niet heel veel aangelegen; Want zie het is geen zaak die lang kan zijn verzwegen.
Mijn noodlot wouw dat ik van jongs op heb verkeerd By’t volkje, dat op’t handbekijken uitgeleerd, Door ’t land loopt, en zich moeit met goe geluk te zeggen, Men heetze Heiens in ’t gemeen, terwijlwe leggen In’t honderd by elkaâr, dicht by de waterpoort, Ziet my een jongman, en ’t wouw zijn, hy mindme voort.
Hy liepme zints die tijd gedurig na, zijn hopen Was voort dat hy mijn gunst met een goed woord zou kopen.
Die dolheid queld toch al de jongmans, maar hy vond My fierder als hy wel gedacht had, dies bestond Hy zijn genegendheid mijn meesters t’openbaren, Wien ik toehoorde, die ook voort gewillig waren My hem te laten, mits hy straks een goê som geld Haar zou verschaffen, maar het was met hem gesteld, Helaas!
als met het meest gedeelt der jonge quanten, Te weten kaal van beurs, verzet aan alle kanten, En boven dat heeft hy een Vader, die, hoe rijk, Ter wereld niemand heeft in gierigheid gelijk; Hy is’er voor vermaard, maar wacht, hoe mag hy heten; Hoe duiker is ’t, me dunkt ik heb zijn naam vergeten; Ey help me wat, hy speeld my door de zinnen heen: Weet gy me dan in stad geen vrek te noemen?
Nu weet ik ’t wel, zijn naam die eind, laat zien, op ontes.
Dat ’s recht zijn naam is ron... z’is ronte... z’is orontes, Gerontes, ja zo is ’t, zo heet dat gierig beest.
Maar hoor, op dat gy weet, hoe ’t alles is geweest, Ons volk stond op ’t vertrek van daag, en ’k was gescheiden Van mijnen vryer, had zijn knecht door geld ons beiden Niet uit den nood gered; hy ging den ouden man Den Vader aan, met zulk een streek, ja wel ik kan Dien gauwerd niet genoeg bedanken: wilje weten, Mijn Heer, hoe dat die borst, dien kloekert is geheten, Ik ken hem op een prik, hy heet Scapyn, mijn vriend, Een man die al den lof des werrelds best verdiend.
Nu luister na de streek, nu hoorme spreken, Hoe listig dat hy heeft dat slechthoofd uitgestreken.
Ha, ha, ik lachme schier te barsten.
ha, hoor toe, Hy speld hem op de mouw, dat zy, heel mat en moê Gewandeld op het strand, hier zagen voor de haven Een Turkse Roofgaley, daar menigte van slaven In roeiden, datze daar, op ’t vriendelijkst genood, Intraden, dat den Turk hem zijnen dienst aanbood, En treffelijk onthaalde, en toen zy bezig waren Met eeten, de Galey diep was in zee gevaren, Hy eindelijk was aan land gezonden met de boot, Met last, om, zoo de vaâr niet voortaan geld en schoot Vijf honderd patakons, hem uit zijn naam te zeggen, Dat hy zijn zoon zou in Algiers gevangen leggen.
Ha, ha, zie daar dien vrek in d’allerzwaartsten strijd, Hy is zijn lieven zoon of zijn Ryksdaalders quyt.
Vyf honderd patakons zijn waarlijk zoo veel steken Hem in zijn hart geduwd: ha, ha, ik kan niet spreken Zo lach ik; hy besterfd, wanneer hy denkt om ’t geld.
De moeilijkheid, waar in die eisch hem heeft gesteld, Is oorzaak, dat hy poogd met duizend zotternyen, Ha, ha, zijn zoon van die gevangnis te bevryen: Nu wil hy hen de Schout nazenden op de zee, Ik denk om de Galei te vangen.
nu gedwee Smeekt hy zijn knecht, en bid met toegevouwen handen, Dat hy zich voor zijn zoon zouw geven in de banden, Tot hy het geld vergaard het geen hy nimmer hoopt Te geven: ha, ha, ha, en eind’lijk verkoopt Hy drie vier pakken van zijn alleroudste kleêren, Daarm’ in geen kroeg zou zes dukaten op verteren, En wil die venten voor vijf honderd patakons.
Ha, ha, maar d’arge vos, de knecht, die zorgd voor ons, En doet hem telkens klaar zijn ongerijmdheid blijken, Dan moestge zien hoe bril dien ouden stond te kijken: Hy roept stampvoetend, ha!
wat Drommel had hy toch In die Galei te doen!
ô goddeloos bedrog!
O Duivelse Galei!
o schelmsche Turk!
in ’t ende, Na duizend zuchten en ’t beklag van zijn elende..... Maar hoe, gy lacht niet met mijn klucht, wat of ’t beduid; Wat zeg’jer van?
Ik zeg, die Jongman is een guit, Een deugniet, die haast van zijn Vader straf zal lijden, Om die bedriegery: ô wat vervloekte tijden!
En die Heidin, dat is een stout stuk vleesch, een vodd’, Een feeks, die eerelijke en oude luy bespot; Men zal haar leren hier het jonge volk verleiden.
Die knecht dat is een schelm, het is een onbescheiden Rabaut, die noch van daag zal smooren in een bast.
Gerontes zal haast zien hoe hem die halsband past.
SILVESTER, ZERBINETTE.
HOe duiker gaat dat toe!
waar hebtg’ u ingesteken?
Zeg, weetje wel, met wie gy daadlijk hebt staan spreken?
Hoe ging dat in zijn werk?
wat hebge daar gemaakt?
Het was de Vader van uw Vrijer, dien gy spraakt.
Ik twijfelde ook, en heb hem zelver zijn history Verhaald.
Ik was bang dat die uit mijn memory Zou gaan, ik vlamde ook om dit kluchjen alleman Bekend te maken, doch wat leid’er ook veel an, Ik zie niet dat hier door in ’t minsten onze zaken Verbet’ren konnen, of ten achteren geraken.
ARGANTES, SILVESTER.
HOu daar, Silvester.
Ga in huis, daar is Argant, Mijn meester, die me roept.
Gy hebt dan, fijne quant, Te zamen met mijn zoon het werkjen zo gebrouwen, Om my bedriegende noch voor de zot te houwen.
Voorwaar, mijn Heer, word gy bedrogen van Scapyn, Dat ’s mijn schuld niet, ’k wil daar niet in begrepen zijn, ’k Verzeker u dat ik noit toelei op bedriegen.
Ik ken me zelve vry.
guitzak, is dat liegen!
Wy zullen ’t zien, ik ben geen man om als een zot Te werden omgevoerd een yder een ten spot.
OCh, Heer Argantes, ’k ben zo schrikkelijk verslagen!
Ik ga niet mis mijn vriend, ’k moet mê mijn pakjes dragen.
Die schelm Scapyn heeft my, foey dat ik het niet wist, Vijf honderd patakons doen dokken door zijn list.
Die zelve schelm, Scapyn, heeft my, hoe dat wy dolen, Doen dokken uit mijn beurs ook vijf honderd pistolen.
Hy heeft zich niet vernoegd dat hy mijn schijven had, Maar heeftme noch op zulk een wijz’ gehandeld, dat Ik ’t naauwlijks van schaamte durven zou verhalen, Maar ik verzekerje dat hy ’t me zal betalen.
’k Wil dat hy reên geeft van ’t geen hy my heeft gedaan.
En ik begeer dat hy die straffen uit zal staan, Die hy verdiend heeft.
’k Hoop dat dit my niet zal raken.
Dat ’s niet met al, mijn Heer, daar zijn noch zwaarder zaken, ’t Een onheil volgt altoos het ander op het spoor.
’k Was t’eenemaal van daag vervuld met blijdschap, door De hoop die ’k hadde, dat mijn kind hier haast zou komen, Daar ’k al mijn vreugde instelde, en nu heb ik vernomen Datze over lang al van Taranten was van daan, En dat het scheepje, daar zy in was, is vergaan.
Maar waarom, Heer Geront, indien men ’t u mag vragen, Hield gy haar te Tarante, en naamt geen meêr behagen In haar by u te zien?
Om reden, ’k wilde niet Dat ’t twede houwelijk bekend zou zijn, ’t geschied Uit zekere oorzaak: maar wat zie ik.
NERINE, ARGANTES, GERONTES, SILVESTER.
KAn het wezen?
Zyt gy ’t, minne?
NERINE.
O Pandolf!
zytg’ uit het graf verrezen?
Ik bid u datge my Gerontes hiet: de reên Daarom ik deze naam genomen heb voorheen, Die hebben uit.
Och wat heeft die veranderinge Van naam, ons smart gekost, en al bekommeringen Veroorzaakt, en daarom heb ik u over al Gezogt.
Waar is mijn kind, en hare moeder?
’k Zal z’U dadelijk tonen, maar je moet het my vergeven, Dat ik haar zonder u in ’t huwelijk heb gegeven Door nood.
Met een jong Heer, genaamd Octaaf, Zoon van een zekeren Argantes.
Wat voorval!
Wijz ons voort, waar is zy?
Treê maar binnen, Daar is zy.
Ga maar voort, Argant’, om tijd te winnen.
Wie zag zijn leven oit verstommender geval?
HOe is ’t, Silvester maat, wat maakt ons vollik al, SILVESTER.
Hoor toe, ik heb alleen twee zaken u te zeggen, ’t Een, datmen nu de zaak heeft weten by te leggen Van Heer Octaaf, en dat ons’ Hyacintje in ’t end Voor d’eigen Dochter van Gerontes is bekend.
’t Geval doet ’t geen voor lang de Vaders t’saam besloten.
Het ander is, dat gy licht om de galg zult loten; Want d’Oude Luiden zijn geen kleindje op u gestoord, En boven al Sinjoor Gerontes, die geen woord En spreekt, of ’t geldt uw hals.
Dat kan my niet bederven, Het is een bloderd, die van dreigen komt te sterven.
’t Zijn nevelen, die licht ons dryven over ’t hoofd.
Ik acht geen dreigement.
Doch, zooje my geloofd, Wacht u, want lichtlijk kan de Vader met de zonen Zich vergelijken, en dit zoude u niet verschonen.
Laat my begaan, ik zal wel middel vinden, om Hun gramschap... SILVESTER.
Weg, ik zie hem daar.
GERONTES, ARGANTES, SILVESTER, NERINE, HYACINTE.
MYn Dochter, kom Tot mijnent t’huis; wat waar mijn blijdschap uitgenomen, Indien uw moeder met u mede waar gekomen?
Zie hier Octaaf van pas.
OCTAAF, ARGANTES, GERONTES, HYACINTE, NERINE, ZERBINETTE, SILVESTER.
KOmt hier, mijn zoon, geniet De heilzame uitkomst van uw echtverbond, en ziet Hoe dat de Hemel..... OCTAAF.
Al uw redenen, mijn Vader, Die kunnen mijn gemoed niet buigen.
’k moet u nader Mijn hart ontsluiten, en men heeft u d’echte trouw Van my... ARGANTES.
Ja maar gy weet.
’k Weet wat ik weten zouw.
Ik wil u zeggen, dat Gerontes Dochter heden... OCTAAF.
’k Zal aan zijn Dochter my noit laten uitbesteden, Ik heb een keur gedaen, en ’k blyf’er eeuwig by.
Zy is het.
Neen, mijn Heer, ik bid vergeef het my, Ik hoor niet meêr.
Uw Vrouw.... OCTAAF.
Neen, ik wil liever sterven, Mijn Vader, als dat ik mijn Hiacint zou derven.
Doe watje.... ach daar zie ik ’t Engels aangezicht Aan wien ik ben met trouwbelofte en eed verpligt, Ik wil geen andere vrouw als deze van mijn leven.
die is het ook die ik u wilde geven.
O ja, Octaaf, dit is mijn Vader.
Laat ons gaan, Wij zullen alles best tot mijnent overslaan.
* Ik bid u, Vader, dat gy my niet af wilt scheuren Van deze lieve maagd, gy zult in haar bespeuren Een zonderlinge deugd in alles watze doet.
Hoe wiltge dat ik houw een vroumensch, die ’t gemoed Mijns zoons in eigendom bezit, en my daar even Noch honderd zottigheên heeft door de neus gevreven?
Mijn Heer, ik bid vergeef ’t mijn onbedachte geest, Zoo ik geweten had dat gy het waart geweest, Ik had het noit gedacht.
Ei, Vader!
laat u zetten, Mijn Broeders min tot haar strijd tegens gene wetten, ’k Blijf borge voor haar deugd.
Wel dat komt zeker schoon, ’k Denk dat men noch wel graag zou zien, dat ik mijn zoon Ten echt bestede aan haar, een vremde en onbekende Landloopster, opgequeekt na d’aard der lichte bende.
LEANDER, OCTAAF, HYACINTE, ZERBINETTE, ARGANTES, GERONTES, SILVESTER, NERINE.
MYn lieve Vader, ’k bid dat gy u niet beklaagd, Dat ik mijn hart zette op een slechte en arme maagd.
De lui daar ik haar van gekoft heb, die verklaren Dat s’hier geboren is, en dat haar Ouders waren Aanzienelijke Liën, en haar, pas vier jaar oud, Gestolen hadden, en zie daar een ring van goud, Die zy my gaven, die ons licht zal helpen vinden Haar Ouders.
Aan dien ring, helaas!
is ’t mijn beminde En lieve Dochter, die ik in dien Ouderdom Verloor.
Uw Dochter?
Ja, ik heb geen reden om Te twijfelen, en ik kan ’t ook uit haar oogen speuren, O Hemel!
wie zach ooit een vremder zaak gebeuren!
KAREL, LEANDER, OCTAAF, GERONTES, ARGANTES, HYACINTE, ZERBINETTE, SILVESTER, NERINE.
OCh Heeren, daar ’s terstond een wonder ongeval Geschied.
d’Arme knecht, Scapyn.