floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
En scheld niet, maar herroep uw woord anstonds, of wyk Voort, met uw Zwart, uit de Zaal, schoon wy vrinden zyn, ik zal u leeren, Daar gy ongelyk hebt iemand in zyn eigen huiste affonteeren,                             ELDERT.
Sinjoor Batiesta, Sinjoor Batiesta.
LEANDER zyn degen trekkende.
Neen, vertrek aanstonds, met uw Zwart, ik wil niet dat gy hier langer zyt.
TWINTIGSTE TOONEEL.
BERTRAND, LEANDER.
MYn Heer, bedaar u, ’k ben op ’t alderhoogst verblyd Dat hy vertrokken is, myn Heer, heeft beter verstand van Collocentie.
’t Moeit my dat ik hem ken, ik meende myn patientie Te verliezen, dat hy, een Spanjaart, zo wel als ik, hem niet beter geverzeert in de Snuiftoebak bevond.
Ik heb veel Landen doorreist, en toen ik, hier koomende, verstond, Dat myn Heer een groot Liefhebber was, trachten ik, met hem, u te spreeken,, en wat kennis te maaken, Vermits ik toch van meening ben om my in dit Land, daar ik voor tien Jaar omtrent de taal leerde, neêr te zetten, want ik heb al myn zaaken In Spanje gereddert.
’k Zal myn Heer eens toonen, hoe groot een Liefhebber dat ik ben.
Krygt een Papier uit zyn zak.
Zie daar, zulk een grooten Lyst houde ik altyd van myn Collocentie doozen, en, Die nommer ik.
Ik meê, myn Heer, zie daar legt myn Lyst.
lees myn Lyst eens.
’k Heb juist myn bril niet.
Wel, ik zal ze u, lust het u, dan eens te vooren leezen.
Nommer een, Spaansche.
Nommer twee, Italiaanse.
Nommer drie, Braziliaansche.
Nommer vier, Blommetjes, Juffers Snuif.
Nommer vyf, bonfleurs de Rooze.
Nomer.....                             BERTRAND.
Myn Heer, vermoei u maar niet, na dat ik hoor, zo zal uw Luyst, even eens als de myne gesteld weezen.
Bezie die eens.
O ja, zy koomen, na ik merk, gansch over een.
Is, myn Heer, noch ongetrouwd?
Waarom vraagd, myn Heer, dat?
Om eenige bezondere reên.
Neen?
myn Heer, ik ben noch Jongman.
En ’k heb al myn geld uit Spanje, in wissel, hier doen remitteeren, Aan eenen zeek’ren Heer Bartholomeus, daar myn vrinden veel meê pleegen te Negotieeren.
Is hy u ook bekend?
Is dien Heer Jong, of oud?
waar woond hy?
De gracht is my niet als te wel bekend.
Maar hy moet, myns bedunkens, al naby de zeventig Jaar zyn omtrent.
dat zal myn Vader zyn, Trui!
EENENTWINTIGSTE TOONEEL.
BERTRAND, LEANDER, TRUI.
WAt beliefje, Sinjeur?
Vraag Grootepapa, en myn Vrouw, en onze Kornelia, of ze eens hier willen komen.
’t Is wel, Sinjeur.
TWEEËNTWINTIGSTE TOONEEL.
ZOu dien Heer Bartholomeus, daar ik van spreek, uw Vader zyn?
Dat waar my lief.
Ik twyfel niet, na dat ik uit uw reên heb vernoomen.
Zoud gy wel zin hebben om met een braave Hollandsche Juffer te trouwen, myn Heer?
Ja , daartoe ben ik volkomentlyk gezind.
Tot dien einde kwam ik hier.
Myn Heer Bartholomeus sprak my van een Juffer, die.........                             BERTRAND.
Daar komt myn Vader.
DRIEËNTWINTIGSTE TOONEEL.
BERTRAND, BARTHOLOMEUS, ELIZABETH, KORNELIA, LEANDER, TRUI.
BARTHOLOMEUS, tegen Leander.
vind ik u hier, myn Vrind.
Nichje, dat is dien Heer daar ik met uw Mama van sprak, en die ik gaerne aan u ten huw’lyk zag besteeden.
Myn Heer, dit is die Juffer, myn Nicht, daar ik u van gezegt heb, wat dunkt u?
Zy gevalt my bezonder, en is heel wel gemaakt van leeden.
Mejuffer.....                             BERTRAND.
hebt gy dezen Heer aan myn Dochter reeds al gerecommandeert?
Ja; Papa heeft ons zulks gezegt, Liefste, en ik heb’er niet veel tegen, dewyl gy toch uw Kind niet anders begeerd Als aan een Liefhebber van de Collocentie te doen trouwen.
Wat dunkt ’er u van?
Ja wel, ik kan my zelf van blydschap niet onthouwen!
Ik had dat zelve oogmerk om myn kind aan hem op te draagen, wel dat valt heel wonderlyk wel na myn zin uit.
Maar, Papa, hoe is ’t met zyn Capitaal?
BERTRAND tegen Leander.
Myn Heer, zoud gy myn Dochter wel begeeren tot uw Bruid?
Myn Heer, ’k zal my ten hoogste gelukkig achten, zo ik met uw Dochter mag paaren.
Wel, Kornelia, wat zegt gy, zoud gy wel willen?
uw Grootvader, ik, en uw Mama, zaagen zulks graag.
Papa, zou ik my zo ten eersten verklaren?
Men moet eerst malkanders humeur leeren kennen.
Tut, tut lang vrijen is geen mooden meêr.
Als je malkander hebt zullen die dingen wel wennen.
Doe jy ’t; myn Heer is een goed Heer.
Hier zul je beter aan doen als aan Leander.
Nu, Dochter, gehoorzaam.
Mejuffer, ik bid laat u beleezen.
Ik zal u zo lang ik leef beminnen, verhoor my toch.
Dewyl myn Ouders het zo verstaan, zal ik gehoorzaam weezen.
Zie daar, myn Heer, ik geef u myn Kind tot een vrouw, En zestig duizend guldens ten huw’lyk.
Veel geluk, Kinderen.
Dat wensch ik meê.
Ik ook, myn Heer.
Ik bedank u al t’zaamen.
Maar wie zou denken datmen, door Snuiven, tot een huw’lyk koomen zou.
Niet waar, myn Heer, Leander?
Leander?
Ja, myn zoon, het is Leander, die gy eerst weigerde uw Kind te geeven.
Wat dunkt u nu, Liefste, is hy schrander of niet, al is hy in de Snuif niet bedreeven?
Papa, behaagd u nu dat zoet en eerelyk bedrog?
Al ben ik bedroogen, vaart ’er wel mee; myn Heer, ’t geen ik straks gezeid heb, zeg ik noch.
DE BELACHCHELYKE SÉRENADE.
Nooit voor deezen gedrukt.
TE AMSTERDAM,              Gedrukt voor het KUNSTGENOOTSCHAP, én te beko- men by de Erven van J. LESCAILJE, énz.
BERICHT.
HEt Kunstgenootschap, onder wiens naam én Zinspreuk dit nieuwe Kluchtspél te voorschyn komt, bevindende dat veele menschen misleid, én bedroogen door de valsche naadrukken der Erfgenaamen van Albert Magnus, die zich niet ontzien névens andere baatzuchtige Boekverkoopers, zélfs in onzen Schouwburg, die naagedrukte Exemplaaren te doen verkoopen, zo verminkt, bedurven én gebrekkelyk als zy zyn; waarschuuwt alle beminnaars der Tooneelspélen op nieuw, datze zich voor dat bedróg willen wachten, én acht geeven op de réchte drukken, die het Kunstgenootschap zélf, alle op nieuw verbéterd, én met kunstige Titelprénten, tot élk stuk behoorende, versierd, doet uitgeeven; zynde het kleene Zinspreukplaatje NIL VOLENTIBUS ARDUUM, met den naam van G. Lairesse getékent, het waare mérk der réchte drukken; insgelyks te kennen aan ’s Kunstgenootschaps Twéde én Dérde Privilegie van den 14en.
Maart 1692. én van den 24en.
derzélver maand, des jaars 1707.
Men verwachte in gevólge het Treurspél van AGRIPPA, doorgaans mérkelyk verbéterd; en DE SPOOKENDE LIEFDE, Nieuw Kluchtspél, nooit vertoont; névens andere Wérken die ’er nóch ontbreeken, én verscheidene die het licht tot nóch toe niet gezien hebben.
COPYE van de PRIVILEGIE.
De Staaten van Holland ende Westvriesland, Doen te weeten, Alzo ons vertoond is by die van het Konstgenootschap NIL VOLENTIBUS ARDUUM, tot Amsterdam, hoe dat zy Supplianten, op ’t voorbeeld van Italiaansche, Engelsche, en Fransche Academiën, voor veele Jaaren, met zorg, moeiten, en ongemeene kosten, hun Kunstgenootschap hadden opgerecht tot opbouwing en voortsetting van de Nederduitsche Taale en Dichtkunst; ten welken einde de Supplianten, en hun Konstgenootschap, door ons op den 14e.
van Maart, 1691. was begunstigt by continuatie van hunne voorgaande Privilegie of Octroy, om geduurende den tyd van vyftien Jaaren, alle hunne Werken, en die derzelver Léden, als toen reeds gemaakt, gedrukt, en ingevolge van tyd verder te maaken, te drukken, herdrukken, uit te geeven, en te verkoopen, en zulks by uitsluiting van alle anderen, onder wat pretext, dat het ook zoude mogen weezen, alleen te mogen drukken, herdrukken, uitgeeven, en verkoopen in zodaanigen formaat, en Taalen, als het de Supplianten geraaden zoude vinden, en dat op zulke straffen, of peenen voor de Contraventeurs als breeder by ’t voorgaande Octroy uitgedrukt stond.
En dewyl de gemelde Onze Privilegie op den 14e.
deezer Maand Maart, stont te expireeren, en zy Supplianten gaarne in hunnen arbeid en yver zouden volharden, en groote onkosten hadden gedaan, dagelyks doen, en vervolgens doen zouden, onder andere met het uitgeeven van eene Nederduitsche Grammatica, gelyk ook met hunne werken te vercieren met titelprenten, en andere kopere kunstplaaten, en Muzykstukken, naar vereisch der zaaken: En beducht zynde, niet zonder reden, dat eenige baatzoekende Menschen, op de eene of andere wyze, tot ontluisteringe hunner werken, en groote schade en nadeel der Supplianten, hen daar in zouden zoeken de onderkruipen, met hunne werken in ’t geheel of ten deelen, met, of zonder het Muzyk, ende kunsttitels, en andere prenten na te doen maaken, drukken, verkoopen, of verruilen, vinden de Supplianten zich genootzaakt haar wederom te keeren tot ons, verzoekende dat het onze goede geliefte mogte zyn, de Supplianten met onze privilegie als boven gemelt te begunstigen voor den tyd van Vyftien eerstkomende Jaaren, om geduurende den zelven tyd alle de voorschreven werken, in zodanigen formaat en taale, reeds gemaakt, gedrukt, en ingevolge van tyd verder te maken, alleen te mogen drukken, herdrukken, uit te geeven, en te verkoopen, en zulks by uitsluitinge van alle anderen, onder wat pretext dat het ook zoude mogen weezen, en dat op zulke straffen en peene, en Confiscatie van alle zodanige nagedrukte Exemplaaren, tegens de Contraventeurs te stellen, als wy zouden achten te behooren, en vereischt te zyn, ten einde de Supplianten in toekomende mogen erlangen volstrekter effect van ons voorschreeven Octroy, als zy tot noch toe hadden genoten, ter zaake van baatzuchtige lieden, * niet tegenstaande onze voorige verleende Octroyen, haar niet hadden ontzien verscheiden van ’s Kunstgenootschaps werken en derzelver Léden, te hebben doen nadrukken, en de Contraventeurs daar over door de Supplianten niet gecalangeert, en in rechten betrokken waaren, om in geen zwaarder kosten te vervallen, als de boeten als toen daar op gestelt hadden kunnen goed maken.
ZO IS ’T, dat wy de zaaken en ’t verzoek voorschreeven overgemerkt hebbende, en genegen weezende ter beede van de Supplianten uit onze rechte wetenschap, Souveraine magt en Authoriteit dezelve Supplianten geconsenteert, geaccordeert en Geoctroyeert hebben, Consenteeren, Accordeeren, en Octroyeeren mits deezen, dat zy geduurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaaren, alle de voorschreeven werken by continuatie binnen de voorsz.
onze Landen alleen zullen mogen drukken, uitgeeven en verkoopen, verbiedende daarom alle en een ygelyken alle dezelve werken in ’t geheel of ten deele naa te drukken, ofte elders naa gedrukt, binnen dezelve onze Landen te brengen, uit te geeven of te verkoopen; op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebrachte, ofte verkochte Exemplaaren, en een boete van drie hondert guldens daar en boven te verbeuren, te appliceeren een derde part voor den Officier, die de calangie doen zal, een derde part voor den Armen der plaatse daar ’t casus voorvallen zal, en ’t resterende derde part voor de Supplianten; In dien verstande, dat wy de Supplianten met deeze onze Octroye alleen willende gratificeeren tot verhoedinge van haare schade, door ’t nadrukken van alle de voorschreeven werken, daar door in geenige deelen verstaan den inhouden van dien te authorizeeren ofte te advoueeren, en veel min ’t zelve onder onze protectie en bescherminge, eenig meerder Credit, aanzien, ofte reputatie te geeven, nemaar de Supplianten, in cas daar inne iets onbehoorlyks zoude influeeren, alle ’t zelve tot haaren lasten zullen gehouden weezen te verantwoorden, tot dien einde wel expresselyk begeerende, dat by aldien zy deezen onze Octroyen, voor alle de voorschreven werken zullen willen stellen, daar van geen geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie zullen mogen maaken, nemaar gehouden zullen weezen, ’t zelve Octroy in ’t geheel en zonder eenige omissie daar voor te drukken, of te doen drukken, en dat zy gehouden zullen zyn een Exemplaar van alle de voorschreeven werken, gebonden ende wel geconditioneert, te brengen in de Bibliotheek van onze Universiteit tot Leiden, ende daar van behoorlyk te doen blyken, alles op peene van ’t effect van dien te verliezen.
Ende ten einde de Supplianten deeze onze Consente en Octroye moge genieten, als naar behooren, Lasten wy allen en iegelyken die ’t aangaan mag, dat zy de Supplianten van den inhoude van deeze laaten, en * gebruiken, Cesserende alle belet ter contrarie.
Gedaan in den* Hage onder onzen grooten zeegele hier aan doen hangen, op den 24e.
Maart, in ’t Jaar onzes Heeren, en Saligmakers zeventienhondert en zeven.
A. HEINSIUS.
Ter Ordonnantie van de Staaten, SIMON VAN BEAUMONT.
Den Wel Edelen HEERE PIETER ANTONI DE HUIBERT, HEERE VAN KRUININGEN.
UW wel Edts.
zucht tot de stichtelyke Tooneelpoëzye, waar in zy haar zo loffelyk oeffent, on tót de réchte kennis derzélve te geraaken, én door het leezen van voortreffelyke Schryvers die kunst in Uw wel Edts.
gelukkig geheugen te prénten; ’t genoegen dat zy geschépt heeft uit onze VERHANDELINGEN van HORATIUS FLACCUS DICHTKUNST, én GEBRUIK én MISBRUIK des TOONEELS; én in het hooren leezen van eenige myner ongespeelde Tooneelstukken, die de eere gehad hebben van U wel Edt.
niet te mishaagen, hebben my genoopt om U wel Edt.
dit Kluchtspél met alle genégenheid tot te eigenen.
Ik ontzie my daar veel van te zeggen: het heeft de proef op het tooneel kunnen uitstaan sédert ruim vyf jaaren, dat het, ongedrukt, in ’s Graavenhage én élders gespeelt wordt.
En gelyk U wel Edt.
het gezicht daar van, meer dan eens, in ’t vertoonen heeft kunnen dulden, twyffel ik niet óf het haar in het leezen niet onkunstig, nóch onsmaakelyk voorkomen.
In wélke hoope ik met achting, blyve    MYN HEER, Uw wel Ed Opréchte Vriend Y. VINCENT.
AMSTERDAM, den 31e.
van December, 1711.
EELHART, Minnaar van Angelika.
BEATRIS, anders JAATJE, Dienstmeid van Dr. Brabbelaar.
DAAN, Landknécht van Eelhart.
BENÁRD, Graaf van Nérgenshuizen.
BROERSHART, Knécht van Benárd.
WINDBUIL, Baron van Geenland.
HARTLOOP, Knécht van Windbuil.
Dr. BRABBELAAR, Vader van Angelika.
ANGELIKA, Beminde van Eelhart.
Zwygende: Drie Speellui met Bas, Viool, én Hakkebórd.
Het Tooneel verbeelt het huis én de buurt van Dr. Brabbelaar, in den Haag.
De Geschiedenis van dit Kluchtspél begind in den avond, én eindigt in de tyd waar in die vertoont kan worden.
EELHART, BEATRIS, uit het huis van den Dókter; DAAN, voor af, zyn Heer wachtende; ter zyden.
O Spyt!
Beatris, hebt gy wél Gehoord, hoe schóts, hoe tróts, hoe fél Met schrikkelyke oploopenhéden, Veräard van burgerlyke zéden, De Vader van Angelika My heeft bejegend, alzo dra Ik hem naa lang oppassen, loopen Naar de uitslag vroeg van al myn hoopen?
Verr’ van die schoone my tót Bruid Te geeven, scheidt hy daar nu uit.
BEATRIS.
daer moet jy je niet an steuren, De Dókters hebben heur humeuren; En Brabbelaar, meêr as je looft, Veul muizenésten in zyn hoofd: Veur al van daag; wyl hy te vooren Beslooten had gien ménsch te hooren, Om naa te speuren de oorzaak van De dood van ien hiel stók-oud man, Natuurlyk an zyn énd gekomen; Maar ’t argste is dat hy heit vernomen Dat jy studeert om Avekaat Te worden, én dat is hiel kwaad In jouw vryaadje, dat is zéker: Word Chirurgyn, óf Apeteeker; Wél ja, men Heer, wat scheelt het jou?
Men doet veul om ien ryke vrouw.
De Dókter haat de Beurzesnyers Gelyk de pést; maar and’re Vryers Die op een eerelyke wyz’ Bestaan, verdienen lóf én prys By onzen Miester; wil me looven, Dus raakje ’t hoekje bést te boven; Deurdienje ons Dóchters neiging ként, En van heur min verzékert bént.
En tót meêr blyk hier van, heit ze éven Dit klein Poelétje an jou geschreeven, Terwyl de Dókter mit jou sprak: Gae, lees het thuis op jouw gemak, En overlég mit rype zinnen Sléchts om heur Vaders gunst te winnen.
Veurkom mit wysheid zynen haat: Zeer dikwils geeft ien braave daad Ien ander faasie en de dingen, Zo we ons sléchts an gien beuzelingen Vergaapen.
ik voel een drift Van vreugde én hoop!
Dit lieve schrift Gevoegd by ’t geen je hébt gesprooken, Heeft my een hart in ’t lyf gestooken, Beatris; ’k zal my aanstonds spoên, Om al wat moog’lyk is te doen Tót myn geluk, én jou betoonen Hoe ’k al die diensten wil beloonen.
Neem dit voor af, én blyf me trouw.
Ien woord, ien woord, ien vrouw, ien vrouw, Gae jy maer heen, óf hy wat knorden, Ze zél van daag jouw Bruid tóch worden Of... maar ’k zie ginder, komt ien van Jouw malle Médevryers an.
Kon jy dit ruigt’ van hier verjaagen, ’t Zou Jufvrouw op het hoogst’ behaagen.
Verzéker haar van mynen plicht, En réken ’t wérk gelyk verricht.
Hoor Daan: je ziet daar die twé Aapen; Ligt komen ’er meêr schurfde schaapen; Verspie hen hier, ik gaa in huis, En kom je by op ’t minst’ gedruis.
TWÉDE TOONEEL.
BENARD, BROERSHART.
BENARD.
HElaas Broershart!
’t is zonde én schanden, Hoe schélms Kupido my doet branden, Sint zékere oogjes, bruin én zwart, Haar vlam ontstaken in myn hart!
Och, óch, Angelikaas schoone oogen Verwekken my tót médedoogen!
O ja, dat krót heeft heelendal Myn hart reeds in haar muizeval!
BROERSHART.
’t Is waar, ze is goêlyker als olyk; Maar zéker, jy bént ook geen Molyk!
Biegt eens récht op, Broershart, hoe staat, Hoe voegt my ’t Kavalliers gewaad?
Dit pluimpje groen, nét opgestreeken, Zou dat het hardste hart niet breeken?
Geloof je ook niet dat ’t kleene wicht, Zo haast ik kom in haar gezicht, Straks als een kat zal willen muizen?
Le Comte, óf Graaf van Nérgenshuizen, Zal haar betov’ren, eer ze ’t weet: Ook waar het my wel spytig leed, Dat hy die my maakt zyn gevangen, Haar ook niet in zyn strik deed hangen.
Dat Duivels guitje, óch!
moest hy my Ook kwellen met zyn bruyery.
Die van dat hondtje zich kan wachten, Mag zich op ’t hoogst’ gelukkig achten!
dan was de arme ziel Broershart Ook niet in Venus stróp verward!
Ben je ook bestrooid met Venus lov’ren?
Haar Dienstmeid, loof ik, kan wis tov’ren: Die Stookebrandster, door haar list, Heeft me ook al in de zak gepist!
Wy zyn dan beide, in goede handen!
Ik vol van vuur, én jy aan ’t branden, Behoeven Hél, nóch Vagevier Te zoeken, om ons met plaizier In de alderfélste kouw te warmen: Want kreeg een Droeskópje ons in de armen, Ik loof, waaragtig, dat zy ras, Met ons verteeren zou tót asch; En dat al die andre Duivels saamen, Zo wy wat diep in de Afgrond kwamen, De Hél uitliepen, op het licht Dat brandt én vlamt in myn gezicht.
Maar laat hen roosten, branden, blaaken, Ja heel tót stóf van houtskool raaken; Of, door gebrék van turf én hout, In ys verand’ren, stókstyf koud; ’t Verscheelt my niet, zo myn Gódinne Angelika, met ted’re minne, My vriendelyk onthaalen wil Op de aanspraak van myn liefdegril: Want zie myn min verviel in duigen, Wou zy haar onder my niet buigen.
Ergo, om haar én my te vreên Te stellen, Broershart, gaa straks heen, Laat haar jouw éloquentie hooren, Opdat ik in haar gunst mag booren.
Loop, gaa haar zeggen vrank én vry, Dat zonder een’ge sermony, Monsieur le Comte, óf dapp’re, braave Van Nérgenshuizen de eerste Graave, Op haar verliefd is dat het snort; En dat ik, om haar in ’t kort Tót een Comtésse te verheffen, My, zonder veel voor af te keffen, Vernéd’ren zal om haar te zien, En haar myn Graafschap aan te biên.
Gaa, wil jouw zaaken wél beleggen.
Ja, maar ’k héb wat veur af te zeggen: Want zie, myn Heer, sints ik jou dien Héb ik nooit kruis, nóch munt gezien.
Wél hoe!
klaagje over my, Broershartje?
Wél ja.
Betaalje mym Benardje?
Benardje?
dat ’s vry familjaar!
Broershartje, is dunkt me, ook al vry raar!
Een Comte, als ik?...
Konteer, wil rékenen En éffenen, in ’t Fransch betékenen... BENARD.
’k Belooft je ook, ja, wy zullen strak t’Huis rékenen op ons gemak.
Die rék’ning is al lang geslooten: Wou de betaaling maar sléchts vlooten.
Broershart, heb maar tót flus geduld.
Men Heer, belóften maaken schuld; En staag belooven, nooit te geeven, Doet sléchts een gék ik vreugde leeven.
Gaa maar.
Waar toe zo lang gedraald?
’k Zal gaan, als jy me hébt betaald.
Ik zal het doen, ik durf ’t je zweeren.
Maar wilje my dan zien verteeren Door duizend vlammen, die myn hart Doen snirssen in de minnesmart?
Al was ’t ook dat jouw vlam mogt weezen Veel hooger als myn brand, gereezen, Al maakten ze ons zo droog van aardt Als Maertse bokkens in de Maart, Ja, al zou ons de Nikker haalen, Indien je my niet wilt betaalen Gaa ik ’er niet, daar meê is ’t uit.
,, Wel wat hartnekkiger schavuit!
,, ’k Geloof hy zou veel eêr, ons heiden ,, Verbrand, óf na de galg zien leiden, ,, Als my te redden, zo ’k dit maal ,, Niet straks zyn volle huur betaal.
Broershart, zie daar zyn tien Dukaaten.
Nou meugje jou op my verlaaten, Al zondtje my ook na de hél.
Gaa na de bron van myn gekwél, De Roofster die myn hart gestoolen En in haar Roofnést houd verschoolen: En zég haar, dat ik groot gaa, om Haar aan te biên een Bruidegom, Van myn karakter: pronk jouw réden Met uitgezochte sierlykhéden.
Klóp aan.
Zal jy gints wachten?
Hou holla, schoone Angelika!
DÉRDE TOONEEL.
BEATRIS, BROERSHART; BENARD ter zyden.
WIe roept daar zo, om myn’ Meestresse?
Ik ben ’t, ô jou Verraaderesse!
Verraaderés?
wél dat komt schoon!
Vergeef het my, schoon Lief Idoon, Schoon Lief minjoor, myn Zuigerlammetje, Myn lekker hieltje van een Hammetje; Je weer wél die verliefd is, als Ik bén, wordt als de Droes zo vals!
Daarom, ô pléister van myn wonden!
Zottinnetje, het zal hier honden, Ja honden zal ’t hier, wordje kwaad: Want op dat jy den zin verstaat.
’t Is dat klein Duivels Minnewigtje Dat my met zyn achtvoetig schigtje Verraân heeft, én voor slaaf verkócht, Eer ik het voelde, óf om hem dócht.
En toen ’k jou na my toe zag komen, Héb ik jou voor dat wicht genomen.
Je lykt hem ook van tóp tót teên Of je uit zyn bakhuis waart gesneên.
Maar vér van jou verraaderésse Te noemen, zég ik nou Voogdesse: Voogdés, Gódin van myn plaizier, Roep daat’lyk jouw Meestrés eens hier.
Waar toe?
Kén jy ’t an my niet zeggen?
Myn’ last is haar zélf uit te leggen De mart’lesaatie van Benard, Waar van ik bén de knécht Broershart.
de Graaf van Nérgenshuizen?
Hy maauw vry; maar hy zél niet muizen.
Dóch lykewél om jouwent wil, Zél ik haar roepen; houje stil, De Dókter mogt ons aars ligt hooren.
Myn Engelin, myn uitverkooren, Jy obligeert my zeer, mon Coeur, BEATRIS.
Eh, Jufvrouw!
kom iens an de deur.
BROERSHART; ANGELIKA, BEATRIS, aan de deur; BENARD ter zyden.
BROERSHART, terwyl Beatris stil met Angelika spreekt.
,, GUt, wat ’s ze ook mooi van muil én pooten!
,, Myn Baas mogt hier zyn hoofd wél stooten!
,, De Duiker!
wie had dit gezeid?
,, ’k Word op de Jufvrouw én de Meid ,, Gelyk verliefd!
wie zal ik kiezen ,, Om ze alle bei niet te verliezen?
,, De Nikker haalme, ik weet het niet!
,, Maar dat ik my vernoegen liet ,, Met ’t Keukenmeisje te bekooren?
,, Haar Jufvrouw is tóch licht gebooren ,, Voor myn Heer Meester; élk zyn deel: ,, Een is genoeg, twé waar te veel.
Madame, indien myn eloquentie Zich hier ontplooit in uw presentie, ’t Is om u klaar te maaken kond, Hoe datje een Comte hébt gewond Door jouw bruine oogjes.
By men zoolen Ze hebben heel zyn hart gestoolen; Gestoolen zo, dat hy niet weet Wat dat hy drinkt, óf wat hy eet.
O ja, hy ’s als een Ei vol zuivel, Vol liefde, én mintje als de Duivel!
Hy heeft gezwooren hoog én leeg, Dat zo je ’em ook niet wél te deeg Weêrom bemint, dat zonder draalen De Drommel jou aanstonds mag haalen; En dat jy, als dit is gedaan, Straks barrevoets na béd zal gaan, Daar hy zich warmpjes toe zal dekken, En snorken tót je ’em op komt wekken.
ANGELIKA.
Beatris, spreek, wat zotterny Is dit?
Zég, waarom roep je my?
BENARD, BROERSHART, BEATRIS ANGELIKA.
MA Belle, indien deeze Ambassade Het kompliment aan uw genade Naar myn merite én waardigheid Niet naar de zwier heefr afgeleid, Uw modéstie in ’t ékskuzeeren, Zal de ignorantie pardonneeren.
Van zulk een animales beest, Dat nooit is amoureus geweest: Want om gentiel te rezonneeren Moetme uw merite meriteeren; Dies zo ik zélf nu, op myn toer, Zou rezonneeren van de Amour, Moest ik my eerst rektifiseeren, Om in uw gunst te penestreeren: Want ’t rezonneeren van een zaak Strékt tót chagrin, óf tót vermaak.
Een die de ratiocinatie Dan récht gebruikt met applicatie, Betoont dat zyn rezonnement Heel fyn is, én heel eloquént; Zo dat de réden rezonnante Uit der natuure, niet dolante Maar gai zynde, én van groot virtuit... Maak ik, én fin, dan dit besluit, Dat ik jou vind tres admirabel Vint gy myn réden raizonnabel.
BROERSHART, tégens BEATRIS.
Mon Coeur, daar schietme een liedjen in Dat kunstig slaat op deezen zin.
Je moest geen potsen maaken.
Men Heer, bemoei jou met jouw zaaken.
O raar objét, dat my turbeert!
O bakkes, dat my ’s nachts troebleert!
Zwyg stil, zég ik.
Is ’t om te gekken?
’k Wil haar myn mart’ling ontdekken.
Zwyg, zég ik, óf ik geef je een slag... BROERSHART.
Hoor Heer, spreek jij in jouw gelag; ’k Zég haar in ’t Duitsch myn mart’lezyen, Je meugt daar naar jouw mode vryen.