floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
't Is wonderlyk na myn behagen, Gy hebt zeer geestig dat bedocht, En daar toe menschen uitgezocht, Die hem dat lasteren en schelden Wel zullen na verdienst vergelden.
Kwam nu maar uw Mercurius.
Daar zie ik hem reeds komen, zus, Ey gaa jy nu maar eens na binnen, En laten zy het werk beginnen.
Gewaande Mercurius, de Voorgaande.
Myn heer, ik zie gy houd uw woord, Gelyk een eerlyk man behoord.
Waar voor 'k myn achting u moet geven.
'k Was zulks gewoon myn gantsche leven, En dat men daar voor zorge draagt, Is iets dat my op 't hoogst behaagt, Hoe kuntge een eerlyk man betrouwen, Die ongewoon is woord te houwen.
Drinkt gy ook mede een pyp toebak?
Dat is het, Heer, daar ik na snak; Maar wilt m' eerst chocolade geven.
Een snuifje?
Heer, dat is myn leven.
Geef hier twee pypen, ieder een.
Daar heeren, dat is voor u tween.
Kwam u op 't hof iets nieuws te voren?
Neen heer, ik kwam daar niet te horen, Als dat een juffer van geslacht, Van midd'len, schoonheid, hoog geacht, Zich aan een ouden heeft gegeven, Om met hem in den echt te leven.
'k Beken, 't is wonderlyk en raar.
Kent gy niet 't ongelyke paar?
Dat heeft my niemand willen zeggen.
Zou ons Mercuur dat niet uitleggen?
'k Zie hem daar ginder in 't verschiet.
Voor my, 'k lees die papieren niet, 'k Heb andre dingen om te peinzen.
‘Hoe aardig zoekt hy nu te veinzen.
Ik lach eens met Mercurius, Ik lees met ernst Lucretius.
Die houd myn herssenen gespannen, Dat was een pronkjuweel der mannen, En van natuur een Philozooph, Die ik voor andere geloof.
Die kan 't verstand en zinnen scherpen, Ons leeren, wat men moet verwerpen, Om op te klimmen tot de trap Van de allerhoogste wetenschap.
En om volmaakt daar toe te komen, Zyn dwaze wellust in te tomen Die doed ons door zyn schriften zien Hoe dat de reden kan gebien, En hoe dat wy ons zelf bevryen, Van valse harsseschilderyen.
Hoe wy in voor en tegenspoed, Volstandig zyn in ons gemoed, 't Geen door geen schrik of vrees bewogen, Altyd de reden houd voor oogen.
Die redelyke red'lykheid, Die van een beest ons onderscheid, Die ons met een dan doet bemerken Hoe geesten op geen lichaam werken, En steld met reden vast en wis, Dat 't geen beweegt een lichaam is.
Myn heer, zo gy dat vast wilt stellen, Zo moet gy my dan eens vertellen, Of dan de ziel, ons ingestort, En 't lichaam niet bewogen word?
Want ziel en ligchaam zyn verscheiden, Nochtans vereenigt met haar beiden.
'k Beken, dat is een wonder ding, 'k Verstaa niet die vereeniging.
Want dat gaat myn verstand te boven, Ik kan 't ook nauwelyks geloven.
Wel hoe, slaat gy daar twyffel aan?
Hoe kan men zonder ziel bestaan?
Gewaande Mercuur.
Myn heer, dat zyn maar vieze vazen, Door misverstand ons ingeblazen, Waar door 't gemeene volkje zuft.
Maar een doordringend van vernuft, En die zyn harssenen wil slypen, Kan met zeer groot gemak begrypen, Dat al wat in ons lichaam zweeft Volkomen zyn gevoelen heeft.
Kan nu iets voelen zonder raken, Waar door dat ik kom vast te maken Dat wy niet kennen spirtueel, Maar alles zyn moet corporeel, Tot zelf de woorden die wy spreken, Word dat te recht van u begrepen, Zult gy toestaan, dat ik niet mis, En alles slechts lichaamlyk is.
Wanneer ik nu in myn gedachten, Wil de eigenschap der ziel betrachten, Kan dan geen denkbeeld zyn by my, Ten waar dat dat lichaamlyk zy.
De ziel en 't lichaam zyn twee zaken Die aan malkandre geenzints raken, Zo dra als zy gescheiden zyn; Maar nu vereenigt, schoon in schyn, Kan ik niet denken op de geesten?
O neen in 't minsten noch in 't meesten, Hebt gy gedachten op een geest, Denk gy op letteren, die men leest, Door inkt, papier aan een gebonden, Zo dat 'er nietwes word gevonden, Als lichamen in 't gantsche rond, En zulk een oordeel is gezond, Dan weet men van geen toveryen, Die veel verstanden noch misleyen, Wanneer een zwaar en hitzich bloed, Alleen maar die ontroering doed.
Maar hebt gy zo een schootvry wapen Als ik, zo kund gy veilig slapen, Waar mee dat Memmius, vereert Door zyn Lucretius, trotzeert Al 's werelds doen, en idelheden, Leefde in een rust en volle vreden, Naa zyne raad zich altyd droeg, En zyn gemoed van zorg ontsloeg, Met een van spoken, en van waren, Waar door men kindren moet vervaren, Dewyl dat een verstandig man Weet, dat een geest geen kwaad doen kan, En niets op 't ligchaam onderwinden; Daar by, zyn zy ook niet te vinden.
‘Jy zult ze vinden, cameraat, ‘Veel eerder als den dageraat; ‘Maar 't zyn gevleesden, die u noden ‘Ter maal, waar op gy zyt ontboden.
Ja wel, 'k heb dat gevoelen niet, Zach ik een duivel in 't verschiet, Weg was al myn philozopheeren.
Ik zou u dat wel beter leeren, Daar 's niet dat my verzetten kan, In eeuwigheid wyk ik niet van De lessen, door my ingezogen.
Ja wel daar durf ik niet op bogen.
Dat hier zo eens een geest verscheen, Ik bruiden, heer, zo aanstonds heen.
En ik zou waarelyk hier blyven, Om eens te zien wat zy bedryven.
Ay my, wat 's dit?
'k bezwyk, Myn liefste juffrouw, kyk, ey kyk, De kamer schynt van een te scheuren, Och!
wat zal ons hier gebeuren.
Het is een duivel uit de hel, Waar is de deur?
vind ik ze wel.
Negende toneel.
Alle de voorgaande aan 't vluchten; Frederik, Eelhart, elk aan een zyde van 't Toneel, Gewaande Mercuur, Pasquin, van ondren op.
Ik kom van boven, na beneden, Om myn gedachten u te ontleden, Gewaande bode van een God, Daar gy in 't harte mede spot.
Ik zal u nu in 't kort verklaren, Hoe ik te Romen ben gevaren.
Myn naam is u niet onbekent, Naardien gy veeltyds zyt gewent In uwe schriften my te noemen, Die hel en hemel moet verdoemen, Om u gelaten vuiligheid, Waar door uw val reeds word bereid.
Ik heb zeer weinig in myn leven, 't Geen haatlyk wezen kan, bedreven, Daar word tot noch toe op myn beeld Door vuile spotters reeds gespeeld, Tot schimp van deftige gemoeden, Hier moet ik weder dat vergoeden, Het geen dat ik misdreven heb, 't Zy ik met u behagen schep, Om op myn naam de mens te plagen, Pasquin moet lyden en verdragen, A1 't geen een helze dwinglandy, Kan smeden door haar tieranny, Zyn hier dan ook geheugenissen, Gestraft, in imands beeld te missen, Misdaan, 'k spreek van myn droeve staat, Daar 't niet na recht en reden gaat.
De wereld heb ik lang vergeten, In weergalooze ramp versleten De straffe dagen, na myn dood, En gy, die in uw brein besloot, Om steeds uw leven te besteden, In 't braakzel van afschuwlykheden, Zult mee gevoelen uwe straf, Eer dat gy nederdaald in 't graf.
'k Verwonder my in myn gedachten, Dat zy niet na de wrake trachten, Wier deuchtzaam, eerelyk geslacht, Gy door uw schriften maakt verdacht: Die steeds afkomstig van de vromen, Daar gy op ver niet by kant komen, Hun eer handhaafden t'aller tyd.
Dat dat, zeg ik, hen word benyd, Door uw godlooze lasterschriften, Door u, wiens brein men hoord te ziften, Of niets te zeggen vallen zou, Indien men u doorzoeken wou.
Ik die, door myn spitsvinnigheden, Den gantzen aardkloot heb bestreden, En niet als waarheid heb gezegt, Zie hoe de wraak haar lagen legt.
Tot voorbeeld van nakomelingen, Die of na geld of eere dingen, Door overdwaas en zot verstand, Hen door de eere ooit ingeplant, Tot achterdeel van hun geslachten, Die tydgenoten roem aanbrachten Door u, een wufte jongeling, Wiens brein de stralen eerst onfing Van 't oordeel, door ervarentheden Gescherpt, genoemt word rechte reden.
Maar zo men anders iets verkoos, Zo acht men 't dom en reukeloos, 't Geen gy erlangen zult bevinden, Door uw bestaan en onderwinden Gevoelt gy tydelyke straf.
Sta van uw haatlyk opzet af, En wilt aan my, aan my geloven, Die alles ging op d'aard te boven, En waande, dat geen sterflyk mens Kon wederstreven myne wens..... Maar hoe, 'k voel myn het hert beklemmen, Gelyk een wrongel t'zamen stremmen, 'k Zie Juvenalis in 't verschiet, Die my zyn byzyn steeds verbied.
't Is tyd dat ik moet nederdalen.
Uw misdaan zult ge in 't kort betalen, En eens bespeuren, of een geest Kan werken op een mensch of beest.
Myn leden zidderen en vrezen, Helaas!
hoe zal 't hier met my wezen?
daar komt weer een geest, o wee!
Frederik van ter zyde.
‘Ik zie hy word al vry gedwee, ‘Men zal hem noch gedweger maken, ‘Wanneer de geesten hem genaken, ‘Men zal hem leeren, met fatzoen, ‘Of 'k imand ongelyk mach doen.
Frederik, Eelhart, van ter zyde, Gewaande Mercuur, Juvenaal.
Juvenaal.
U is bekent, hoe 't machtig Romen, Wien d'ochtent kwam verwellekomen, En d'avond dede eerbiedigheit, Aan wien de hoge majesteit Was over d'aardkloot gantsch gegeven, Om na hun wil en wet te leven; Wiens borgeren wierd toegeweid, 't Gezach van zulk een achtbaarheid, Dat Koningen hun naam ontzagen, Hun offerden hun welbehagen.
Toen haar de wereld heeft gevreest, Ben ik in haare wal geweest, En leefde in roem en mogentheden.
'k Beken, 'k berispte hunne zeden, En dat zo zedig, dat noch noit Myn schriften zyn geweest voltooit, Of yder wenste met verlangen, Die in zyn huis of zaal t'ontfangen.
Een yders lof wierd uitgebreid, De laster, vol van vuiligheid, Weerde ik altoos uit myne schriften.
Most ik de deugt van d'ondeugt ziften, 'k Heb 't in myn vaarzen zo gevoegt, Dat ider een was vergenoegt.
Myn schryven noemt men hemeldichten, Om dat ik yder een zyn plichten Daar in op 't netst heb voorgesteld, En zonder dat het Imand geld, Een ygelyk in zyn gewisse Kon gaan tot zyne beternisse.
Hier door heb ik het zo gemaakt, Dat ik ben op den throon geraakt Van 't steil Parnas, Apollo's zetel.
Maar nu dat gy zo stout, vermetel, Hoogmoedig op een valsse waan, Zo reukeloos de hand derft slaan, Die steunt op eige zinlykheden, Maar gantsch afgryflyk van de reden Aan zielen, daar uw logge geest Steeds onbequaam toe is geweest, Om hem hun achtinge te stelen, Kom ik hier, door Apols bevelen, Om u te tasten in 't gemoed, 't Geen niet als vuile laster voed, Waar door het menschdom, fel gebeten, Geenzints de wraake zal vergeten.
Eer gy het denkt, zult gy in 't kort Zyn van uw roem ter neer gestort, In eenen jammerpoel van smerte, Waar in uw opgeblazen herte Gevoelen zal de straf, die gy, Door uw gewaande hovaardy, Door schriften, waardig om te scheuren, Aan andere woud doen gebeuren.
Misbruik, misbruik Lucretius, En roem vry op Mercurius.
Men zal in 't kort u doen bemerken, Of geesten op geen lichaam werken.
Eelhart, Frederik aan een zy, Gewaande Mercuur.
Ach, heer!
wat wil dit zeggen?
Wat komt my over dezen dag, Ik ben voorwaar vol angst en schromen, Wat zal, wat zal my overkomen?
Was ik hier uit, ik was wel bly.
Bedenk nu u Philozophy, Waar door dat gy noch al de krachten Van al de geesten woud verwachten: U reukloos zeggen heeft ons nu Hier toe gebracht.
Helaas, ik gruw!
O hemel?
wil my toch verschonen, Daar komt zich weer een geest vertonen, Heb ik door schriften iets misdaan, Myn pen zal noit zo ver weer gaan.
Frederik, Eelhart, elk aan een zy, Gewaande Mercuur, Mercuur.
Mercuur.
Gebroedzel buiten alle reden, Hoe!
durft gy myne naam bekleden?
't Is waar, ik ben der Goden tolk En afgezant, om 't aardze volk Hun misdaân by de Goon te helen.
En gy, gy zoekt niet als krakeelen; Dit is alleen maar uwe wens, O misdracht van een haatlyk mensch.
Al uw gewaande en valsse namen, Die aan uw schriften recht betamen, Zult gy in 't kort verydelt zien.
Wy zyn die God, die u gebien, Om noit na dezen op te halen Myn naam om yder een te smalen.
De straf is u alreeds bereid.
En laat uw hert van dankbaarheid, Met innerlyk en groot genoegen, Niet uit een dwang zich daar na voegen, Als gy de straffe hebt geleen Door u bereid aan 't algemeen, Waar door gy alle zocht te plagen, Hier nu kond met geduld verdragen, Zal 's hemels gramschap op myn beê Veel licht u geven volle vreê.
Zyn roe, wanneer die straft op d'aarden, Kent in zyn schepzel noch de waarden.
Vergrypt ge u wederom zo grof, Dees roe verbryzelt u tot stof.
Ik zal in de afgrond u doen quellen, Met uw ontaarde metgezellen, Maar zo gy u tot ons bekeert, Zal namaals zyn uw naam vereerd, Met Juvenalis, zo verheven, Daar Bokalyn u d'eer zal geven, En brengen u in volle gloor, By God Apollo ten gehoor, Omheint van negen Zang-Godinnen, Die u voor altoos zullen minnen, Des draag nu met geduld uw straf, En staa voortaan van misdaan af.
Daar zyn geen haatlyker bedryven, Als iets op imands naam te schryven, Waar door dat noch een vroom geslacht, By uwe wereld word verdacht.
na boven.
Hier komen twee duivels van ondren op, elk met een brandend vuur.
Wat komt my hier al weder plagen, Helaas!
ik kan 't niet meer verdragen.
Ik bid, Mercuur, ei help my doch, Van al dat duivelse gedroch.
Waar is de deur?
kau ik ze vinden, Eer dat de duivels my verslinden.
loopt weg.
Frederik, Eelhart, Leonoor, Katryn.
Wel Frederik, dat werk was goed, G' Hebt myn verlangen nu geboed.
Ik heb myn wrake nu volkomen.
Gy wist wat ik had voorgenomen: Dus bid ik, gun my dan deze eer, Dat 'k nevens u myn volk tracteer.
Katryn, schikt alles weer ter degen, En wilt de kamer weer uitvegen, En schikken 't alles op zyn stel, Verstaje?
Ja juffrouw, heel wel.
O bloed, dat zal hem dapper spyten, Dat zal hem ieder een verwyten, Dat hy zo heeft Mercuur gespeelt, Wel, 'k lach me slap, om zulk een beeld.
Hy liep de deur uit, zonder spreken, En heeft wel tienmaal om gekeken, Of hem de djabel zat aan 't gat, Zo schrikkig was hy, wel!
maar wat Zal hem dat wroegen, welk een kruisje!
Hy raakt te Delft in 't beterhuisje.
Vaar wel, Mercuur, jy brave gast, Ziet, dat je jou niet meer vertast.
DE VERZIERDE ONTOOVERING VAN DE GRAVIN TRIFALDI, Door de dolende Ridder DON QUICHOT DE LA MANCHA, En zijn Schildknaap SANCHE PANCE.
POTS-SPEL.
Gespeeld op de Amsterdamsche Schouwburg.
TE AMSTERDAM, By de Erfgenamen van Jacob Lescailje, op den Middel- dam, naast de Vischmarkt.
HARTOOG.
HARTOGIN.
DON QUICHOT DE LA MANCHA, dolende        Ridder.
SANCE PANCE, zijn Schildknaap.
DONNA RODRIGA, oudste Staatjuffer van        de Hartogin KOENRAAD, Hofmeester van den Hartoog,        daar na afbeeldende Trifaldin, Schildknaap        van de Gravin Trifaldi.
BOUDEWYN, Edelman van den Hartoog, daar        na afbeeldende de Gravin Trifaldi.
Mr. KLAAS, Chirurgijn, Buurman van Don        Quichot, daar na afbeeldende de Pijper.
OLIVIER, Kok, daarna afbeeldende de Tamboer.
Vier Staatjuffers van de Gravin Trifaldi.
Vier gemaakte Wildemannen.
Eenige zwijgende Knechts van den Hartoog, en        drie Pagies van de Gravin Trifaldi.
DE VERZIERDEONTOOVERINGEERSTE TOONEEL.
Mr. KLAAS, KOENRAAD, BOUDEWYN, OLIVIER.
Mr. KLAAS.
IK kom hier, afgeschikt van ’t ouwe Jacomijntje, De Gouvernante van Quichot, en Antonijntje, Zijn Nicht, eens zien, of ik die ridderlijke man, Mijn naaste Buurheer, in dit landschap vinden kan. KOENRAAD.
Die dolende is hier zelfs, men heeft u wel gewezen.
Ik heb het eerste deel van zijn bedrijf gelezen, Maar na my daar van dunkt zo hangenze’er veel by, Het geen wel mach geschiên in dicht of schildery.
KOENRAAD.
’t Was gist’ren avond noch dat wy hem braaf bedrogen.
Deze Edelman verleyde, in vrouweschijn, zijne oogen, Wanneer hy heeft vertoont zijn Dulcinêa, die Kwansuys betoovert door Merlijn is, en voor wie, Tot haar ontoovering, zich Sanche nu moet geven Drie duizent en vijfhondert slagen.
Netto?
Even Zo veel.
wou hy’t doen?
In ’t eerst niet, maar zijn Heer Bewoog hem, en mijn Heer den Hartoog noch te meer, Om dat hy dezen Boer, ’k meen Schildknaap, dapper dreygde, Hem aers geen Gouverneur te maken; Daar op neygde Hy willig tot die straf, en zwoer het zou geschiên; En zoje’er wilt uw paerd van avond aan verzien, ’k Wedde ik dien Ridder weer wat wonders wijs zal maken.
En viel ’t dan anders uyt?
zag hy dat in deez’ zaken Maar schelmery stak, wat zou jy dan tegen ’t paerd Wel zetten willen?
’k Acht het hondert daalders waerd, En zo ik het verlies ik zal twee hondert kroonen Verbeuren, maar gy most u niet voor hem vertoonen, Of anders was ’t verbrust.
’k hou my onbekent.
BOUDEWYN.
’k Heb moed dat wy die vent Tot d’Hartogins vermaak, uyt potsery, weêr zullen Wat spelden op de mouw, en hem de kap gaan vullen.
Het scheen zy gist’ren schiep een groot behagen in Ons doen.
z’Heeft my bedankt.
My ook, en niet te min Haakt zy weer na wat nieuws.
Ze is jong, ’t is kort na’t trouwen, Dies wil den Hartoog haar die lust noch niet onthouwen.
Heer Boudewyn pas op gelijk gy hebt gedaan, En gy meê Kokje-maat.
OLIVIER.
Daar kom ik garen aan.
’k Wou ook dit spel wel zien, zo’t mogelijk kost wezen.
Hoor, ik zal u vermomt gebruyken nevens dezen, Zo gy maar zwijgen kunt.
O deftig!
Ik zal ’t u best in stilt Verhalen, de inhoud zal ik ginder u ontdekken.
Gy zult my voor Gravin, ik u voor Schildknaap strekken.
Gy Pijper en Tamboer.
Gaat dan ons wedspel voort?
Ja, daar ’s mijn hand.
Zie daar, mijn Heer, hou maar uw woord.
KOENRAAD tegen Olivier.
Verzoek den Hartoog, stil, dat hy, omtrent ten achten, Hier in deez’ tuin, ons met zijn vrienden wil verwachten.
Daar komt d’Hartogin.
HARTOGIN, KOENRAAD, Mr. KLAAS, BOUDEWYN.
HOfmeester, hoe zal’t gaan?
Als gisteren Mevrouw, ’k moet weer wat vreemds bestaan.
Nu rep u dan, KOENRAAD.
Ik ga, en zal my lustig reppen.
Kom volg, eer Sanche ons ziet.
HARTOGIN, RODRIGA, SANCHE.
HIer kan ik adem scheppen.
’t Is my in huys te heet, en hier is ’t ’s avonds koel.
RODRIGA.
Dat dunkt my dat ik ook al aan mijn hals gevoel.
SANCHE.
Dek toe de pot, dek toe.
wat zou me zoo hovaerdig Noch wezen, met het vel, dat geen bezien is waerdig: ’t Is rompelig en geel.
Bekijk jou eygen huyt.
Nou Bellefleur, meen ik het kwalijk, ’k ben een guyt.
Hoor, Schildknaap, vlegel, wat let jou op my te smalen?
’t Is maar om ’t joks, is’t aars zo moet de droes my halen.
Zacht, Donna, hy is al te goed van inborst.
Hy mocht de booze, daar is niet als ondeugd by.
’t Is al hoog genoeg.
wilt die wat meer waardeeren, Die ik als Gouverneur in ’t kort meen te vereeren.
Zie zo!
Wat zegje nou, dat ik een weetniet ben?
Gy bent de botste gek die ’k op de waerelt ken.
Nu zwijg Rodriga.
Hoor, Heer Schildknaap, hebt gy heden Uw schuld wat afgedaan?
’t Is pas een uur verleden Dat ik op reekening my vijftig slagen gaf.
Wel, met mijn hand.
Dat is te zachten straf.
Gy most u met een koorde, aan welker eynde een haakje Gehecht was, geeszelen, heel bloot.
Dat’s geen vermaakje, Al zagjes, met gemak, ik moet my zelfs niet doot Gaan martelen.
Mevrouw begrijpt het al te groot.
Ik zel mijn best doen, maar eerst wat gedult.
’k heb even, Vrouw Hartogin, eens aan mijn wijf een brief eschreven.
Gy zelfs?
’k Wil zeggen, ’k heb die laten schrijven, van Een vriend die wonderlijk mijn meening vatten kan. En met mijn merk, een krul gelijk een slang, eteekent.
Om dat ik niet en schrijf, mijn wijf veur doot my reekent.
Wat schrijfje al?
laat een zien, en lezen.
Daar Mevrouw.
Hartogin de Brief lezende.
INdien ik dapper wierd gegeeszelt, wijf, ik zou Veur Ridder kunnen gaan, en zal’k, na mijn behagen, Nu Groveneur zijn, ik verkrijg het deur veel slagen.
Deez woorden, mijn Tereze, en kun jy niet verstaan, Maar namaals, als jy’t ziet, en zal’t jou niet ontgaan.
Nu is mijn wil dat jy in een karos zult rijden, die aan de zijden Elk met een spiegelglas, voor ’t stuyven, op een neer Zal kunnen schuyven.
Ziet dat is ’t dat ik begeer, Vrouw Groveneursche, want dat zelje in ’t kort al wezen.
’k Zende u een jagers kleed, dat groen is, ’t geen veur dezen Pleeg geel te zijn, ’t is my deur d’Hartogin vereert; Maak onze groote Meyd daar af, na jy ’t begeert, Een rok en bovenlijf.
Voorts, Don Quichot, mijn braven En dapp’ren Heer, heeft zeer véel wonderlijke gaven; Ik kom by hem niet eens in vreemdigheid te pas.
Omtrent een maand verleên, mijn lieve Huysvrouw!
was Het juyst dat wy in’t hol van Monte Sinos traden.
De wijze Toovenaar Merlijn heeft het geladen Te wonderlijk op my, ik moet, en zal ook, wis, Om Aaltje Louwris, My zelfs een groot getal van harde slagen geven.
En dan word zy zo fix, als of zy van haar leven Nooit letzel had gehad.
Maar zeg dit niet aan Guurt, Of Trijn: zy mochten daar om lacchen in de buurt, Zwijg, tot ik in mijn Groveneurs plaats ben getreden, Daar ’k veul van trekken zal: zy zeggen hier, dat heden De nieuwe Groveneurs, of ’t meeste part, zo doen.
Als ik dat heb, en kan by myn zelfs vermoen Dat gy my noodig zijt, zo zal ’k u straks ontbieden.
Maar ’k spot’er toch niet meê, het kon wel haast geschieden.
Ons Graauwtje vaart noch wel, en doet u groeten.
’k Zal Hem niet verlaten, neen ik zeker, schoon ik al Een Turkze Keyzer wierd, mijn Ezeltje, mijn Trouwe!
’k Blijf dankbaar veur zijn dienst.
Maar dit ’s ’er noch, Mevrouwe De Hartogin kust u de handen; doet zo weer, En wenscht haar duyzentmaal goên avond, of noch meer: Want al dat wenschen, wijf, en kost geen duyzent ponden.
Ik heb zoôn beurs, als ik u eens hebt t’huys gezonden, Niet meer gevonden, maar bedroeft u daar niet in; By ’t nieuwe Grovement krijg ik vry meer gewin, ’t Is nou, na ’t spreekwoord, een goed hijlik kan’t betalen.
Hoewel dat eenige zeer op mijn welvaart smalen, En zeggen dat ik noch mijn vingers eeten zal.
Het welk ik niet geloof, want anders was ik mal, Of’k most het doen om dat my ’t luste te gaan beed’len; Maar ’k hoop dat gy nu haast zult worden onder d’Eed’len, Een vrouw der vrouwen, ’k wensch het u van harten, en Ik blijf uw trouwe Man, als ik uw dienaar ben.
S HARTOGIN.
Gy kunt nu, als gy wilt, de Brief haast sluyten.
Maar in twee dingen gaat gy Schildknaap u te buyten: Gy schrijft dat mijn Heer Man u maakte Gouverneur Om Dulcinêas wil, en dat gy lijd voor heur.
Dat is niet waar: gy hebt dit ampt van hem gekregen Eer dat hy wist dat u aan haar iets lag gelegen; Het ander is dat gy u wat te gierig toont.
Maak dat rechtvaerdigheid wat meerder by u woont, Want een die gierig is kan niet rechtvaerdig wezen.
Mevrouw, zo u de Brief, die gy nu hebt gelezen, Niet aan en staat, scheur hem aan duyzent stukken vry.
Maar als ’k een tweede schrijf zal ik ’er noch meer by Gaan hangen.
Neen, ze is wel.
Maar d’Hartoog moet die mede Eens deurzien.
’t Is zeer goed Mevrouw.
Ik ben te vrede.
Daar komt hy, met mijn Heer den Ridder Don Quichot, Uyt Mancha van geboorte, en by veel volk voor zot Geacht, maar die van my als dapper werd geprezen.
HARTOGIN, HARTOOG, QUICHOT, RODRIGA, SANCHE, En eenige van ’s Hartoogs Dienaars.
MYn Lief gelieve op mijn verzoek nu eens te lezen In stilte dezen Brief, ze is laten schrijven van De Schildknaap Sanche.
Hy is een verstandig man, Maar al te slof om voor betooverde te zorgen.
HARTOGIN tegen de Hartoog stil.
Verwacht wat snaaks.
HARTOOG tegen de Hartogin stil.
Ik weet.... HARTOGIN.
Daar steekt wat in verborgen.
QUICHOT tegen Sanche.
Mijn vriend, ik bid, doet doch wat meerder voor de deugd Van Dulcinêa de Tobosa, die mijn vreugd, Mijn lust en leven is.
maak in weynig dagen Dat zy komt uyt haar pijn, kasty u wat met slagen, ’k Zal eeuwig dankbaar zijn.
Vrouw Dulcinêa moet U vallen om de hals, als gy die gunst haar doet; Zy zal ’t gewillig doen, ik ken haar dankbaarheden.
En alsge u slaat moet gy uw bovenlijf ontkleden.
’k Beloof u, als een knecht met eeren, waerde Heer, Dat ik uw wil zal doen.
QUICHOT.
’t Is al wat ik begeer.
Ey, ga eens wat alleen, en geef u hondert slagen.
’t Is noch te vroeg: mijn rug en kan ’t niet al verdragen.
Ik bid’er om.
Flus, flus!
’t komt my nu niet te pas.
HARTOOG stil tegens de Hartogin, de Briefgelezen hebbende.
Het is de uytsporigste die ’k van mijn leven las.
Van binnen werd eenig gerucht gemaakt.
Maar hoor, wat wil doch zijn dit tromm’len en trompetten?
Hier ’s weer wat veur de hand, wilt op die punten letten.
Hoor, wat een naar geluyd.
’t Schijnt hier voor my gewis Iets uyt te voeren staat, dat niet volbracht en is.
Het naadert, och!
waar zel ik nou mijn hielen bergen?
’k Trek haaze-schoenen aan.
’k moet u om hulp nu vergen, Dat ’k by u schuylen mach; ô zoete Hartogin!
Want by het vrouwvolk ik het best verzekert bin.
Of ik kruyp Donna de Rodriga, zonder jokken, Zo zy ’t gedoogen wil, straks onder hare rokken.
Weg gek, gy brengt my noch tot lacchen door uw vrees.
Wat drie verschijnen daar?
wat willen deez’?
KOENRAAD vermomt, nu de Schildknaap Trifaldin,    met een lange witte baert.
Mr. KLAAS vermomt, als    een Pijper.
OLIVIER speelende op de Keteltrom, voor    KOENRAAD tredende.
QUICHOT, vechtens vaerdig staande.
SANCHE achter de Hartogin zich verschuylende.
TRIFALDIN tegen de Hartoog.
IK buyg me ootmoedig neêr voor uw Doorluchtigheden, En ik verzoek.... HARTOOG hem opheffende.
Rijs op, wilt gy dat ik uw reden Gehoor zal geven.
TRIFALDIN.
’t Zal, met uw verlof geschiên.
Wie heeft zoôn vent ooit met zoôn langen baert esien?
Spreek nu vry op.
Gy groote en hoog-gebooren Heere, De naam is Trifaldin van hem, die nu heeft de eere By u te spreken, met zijn langen witten baert.