floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Se word bylo boos: je selt sien soo den ouwen niet in tijds en swijghd, Dat hy strax meer handen als schape kasen op sijne kop krijghd.
Wat queldmen desen hanghgat.
Swijghd of ik selje de huyt aftouwen.
Soo most je soo doen stinkbroek.
O blommerherten is dat klouwen!
O jy boose pestelentie wat souje de goeje man soo ongenadigh slaen.
Neemt dat by provisie en alsje weer wat lust, soo spreekt men aen,                                         Ulrich.
O jy helse proserpijn.
Pas men dat tandeloose bakhuys toe te houwen, Of ik salje strax de neus af bijten en je weer in ’t aensicht spouwen.
Wat booser wijf is dat!
Had ik dat qualijk gerayen?
Ik ben ontheupt en ontbilt:                                         Sybille.
Soo dat je smaekt soo komt op een andermael weer, heer overdeken van ’t horendragers gild.
’k Geloof dat hy dat beter gewaerd wierd als den dageraed.
Ermen man hy krimpt als eenen egel,                                             Ioris.
Wat pry is dat, se speeld met haer kakspaender als een boer met den dors-vlegel,                                         Ulrich.
Se heeft eenen voet soo spits als een naeld.
Ghy onnutte vel wat souje een oud man soo seer doen.
Sommige mans dragen de horens op ’t hooft, maer sy schijnd wel heeftse aen de schoen.
Dat is nergens naer de beste juffer!
wat soumen den armen man ook soo smijten, ’t Isser al te goeyen man toe.
Daer heeft hy gelijk in, als hy slaept sal hy niet ree imand bijten, Wat geeft de vend een bange locht van hem!
Hadje noch gedaen maer mijnen raed.
Wat sal ik seggen?
het schijnd wel had komt altijdts* te laet.
Wat booser stuk eten is dat!
men sou sijn selven kruyssen en segenen.
Ja, ja wil de wind noch langer in dat gat staen, soo salt mettertijd noch strond regenen.
Souse wel grooten honger gehad hebben, datse met sulken hevigheyd klopten voort schapray, Je broek is achter al wat uyt de lijken gewaeyt baes geefsemen tavond eens dat ikse weer nay.
O jy vagebond darfje noch spreken?
ik geloof datje van al desen handel hebt geweten.
Ik bender onnoosel in: je slaetmen met ’t spit en ik heb van ’t gebrayen niet gegeten.
Pakje uyt mijn gesicht.
Maer sootje gelieft staetmen eerst eens te woord, Want je weet wel dat het niet veel fatsoens en heeft dat men de luy veroordeeld ongehoord                                         Wybrand.
Hoord hem eens spreken.
Spreekt:                                             Ioris.
Ik heb voor desen wel hooren vertellen, Datter eens eenen boer aengepakt was van ’s heeren dienders of diergelijke gesellen, En datsem voor den officier brochten, die strax vraeghden, wat heeft den boer gedaen, Een van de dienders antwoorden, heer de vent heeft drie hooy bergen achter thuys staen, En strax wast ley achter af.
De Ceulenaers hadden de broer van een seker officier dood gesmeten, Waer over hy voor nam sich te wreken, want hy kon dat niet wel vergeten Gelijk hy ook reden had.
’t Gebeurd dat hy eens op een sekeren tijd, Met eenigh volk op hasard in ’t land rijd, Onder wegen vind hy vier of vijf kerels die onder een luyf voor een stort regen schuyling sochten, Waer van daen,* vraeghd hy?
van Ceulen seggen de bloy, die geen ergh en dochten.
Van Ceulen wast strax!
actie genoegh, sla dood de honsfotten, die versmayen Gods weer en wind.
Hier uyt sije wel als men een slaen wil, hoe licht dat men een knuppel vind, Maer ’k vertrou niet dat jy die strooy-jonkers sult slachten, die de fransen gentil homes de vinaigre heeten, Die haer dinaers om een haver kaf een voet in ’t gat geven, al ist datse geen reden en weten.
En ondertusschen laten verluyen dat de knechts wondere dingen hebben gedaen, En als men alles wel insiet, soo is ’t maer om voor een tijd de kosten te ontgaen.
Ik sie wel je sout het nu wel met Jan van leyden soeken af te leggen, Maer ik houje voor gecasseerd, en daer valt niet tegen te seggen.
Uyt mijn oogen.
Hoe goed is ’t dat onse juffer soo gek niet en is als onsen heer!
Uyt mijn ogen seg ik.
’k Wens de confraters dan bey goen dagh, en kasseerje my, ik kasseerje weer.
Hoe wel quam haer daer te pas het afleggen van mijnen degen!
Want al haddewe maer alleen in de wereld geweest ik souse hebben doorregen.
Het souje daer naer mogelijk berouwen hebben, datjese inje gramschap had vermoord                                         Ulrich.
Ik souter maer eens deur gelapt hebben, want ik ben te lijdige verstoord.
O buerman, hoe naektelijk komt ons nu onse misslagh voor oogen!
Nu sie ik als in een spigel hoe schandelijk dat de girigheyd de wijsheyd heeft bedrogen.
Nu word ik gewaer hoe groffelijk dat ik mijn selven heb vertast.
Wat sal ik seggen fijn man?
we zijnder bey geen kleyntjen aen vast, We mogen spelen patientie is soo goeden kruyd.
Hoe soument konnen verdragen?
Eerst soo schandelijk horens te krijgen, en daer naer de huyt vol slagen?
Het schijnd elk huysken heeft sijn kruysken: wy zijn ’t niet alleen die aengehaeld zijn met een quaed wijf.
Ho ho daer isser al meer die somtijds horens en slaegh krijgen, al roepense niet stijf.
De braefste basen van de wereld hebben die klip niet wel konnen vermyen.
Pompejus die heele legers kon dwingen, en kon sich evenwel vande horens niet bevryen Den Philosooph Socrates met al sijn wijsheyd had in sijnen tijd me gekosen een wijf.
Maer hy had even soo wel uyt geweest als wy, want hy kreegher somtijds een pispot van over ’t lijf.
Daerom jy jonge vryers siet toe, de vrijsters die wetender te houwen als geboren engelen En soo dra en zijnse niet getroud of se kennen somtijds de mans wel ringelooren en bengelen, Ja je sult dikmaels vinden die de alerdheylichste willen wesen in schijn, Dat die daer naer alse getroud sijn de aldersnootste vellen zijn.
Se seggen datse in de Noortse quartiren d’onnutte vellen van wijfs voor de drek-kar spannen by paren.
Datter d’onse voorwaren, en ik wasser voerman af, ’k en sou de lange haver niet sparen O elekaerten hoe wou ik spelen sa mijn beestjes gelijk aen.
Maer het schijnd wel hier te land word in die dingen niet veel gedaan!
In ouwen tijd wasser een brave wet, te weten, dat soo imand sijn vrou in overspel bevonde, Dat hy haer daer over sonder eenigh gevolgh vermoorden konde.
En in tegendeel of ’t geviel dat de vrou haer man op sulx bevant, Datse niet te seggen en had.
Dat stonter schoon.
’t Waren doe de wetten van ’t land.
De oude Egyptenaers hadden wel een ander wet, dewijl datje praet van ouwe tyen.
Wat was dat!
Soo een man in overspel bevonden wierd, datmen hem al dat manlijk was sou afsnyen,                                         Ulrich.
Dat was een straffe wet!
ik heb wel hooren seggen datse voor een gewoonten hebben in de wilden haer land, Dat als de man komt te sterven de vrou moet levend worden verbrand, Of dat mense ’t haer afscheerd en laetse voor hoer loopen.
Ho ho de vrouwen hier te landen Liten liver al af scheren watter was eerser met ons souwen laten verbranden.
Dat dat hier ook de manier was ik vermoorden my selven wel om mijn wijf te helpen in ’t vier.
Wat dusend buerman wat je seghd!
maer sout vier daer ook wel soo heet zijn als hier.
Ie moet weten als de pryen de goeye mans moey waren soo gingense haer vergeven En darom wierd dit ingesteld, om datse geen hoop souden hebben haer mans te overleven.
Als ik men al wel bedenkt ten sou niet quaed wesen datmen dat ook deed hier te land.
Hoe souwen de wijfs ons koesteren!
want se souwen denken soo sy sterven soo moetewe me van kant.
Daer hebje wel degelijk gelijk in, maer mijne goeye vriend, wat wil ikje veel seggen?
Wy mogender nu wat voor kakelen, doch ’t zijn de hoenders die de eyer leggen.
Darom en isser geen beteren raed als dat we de goeye Job slachten, en wapenen ons met geduld, En denken wordewe nu sus gehoeteld, het is onse eyge girigheyds schuld.
Laet dit ons ongeval dan tot een voorbeeldt strekken, Het leerd dat nimand eer bedrogen word als wrekken.
O voedster alles quaedts, verfoeyde girigheyd, Die ’t sterffelijk gemoed tot schand en oneer leyd!
Daer eens uw’kanker in den boesem is gekropen, Legt gy de swakke ziel voor alle vuylheyd open.
Vervloekte sucht tot goed, door u heb ik getroud, Dat nu mijn hert verteerd, ja totter dood beroud: Door uwen raed ben ik tot dese schand gekomen: Gy hebt mijn geld gebrocht, maer hebt my d’eer ontnomen.
Wat helpet of gy schier vol goud gegoten zijt.
Daer d’eer te soecken is, daer isset alles quijt, En darom wierd wel eer de deugdsaemheyd der vrouwen Voor ’t dierbaerste juweel en ’t waerdste goed gehouwen: Men gaf de dochter doen geen bruyd-schat, en warom?
Om dats’alleen door deughd aen haren bruydegom Behagen sou, en niet om rijkdom noch om have: Men vree de vrijsters maer om deughdelijke gave, En sloegh het oogh op d’eer: nu geld alleen maer ’t geld, Al worter somtijds noch met weynigh eer geteld: Doen socht men deughsame, nu soekt men rijke wijven, En licht, mismaekt, of mal, dat dektmen al met schijven.
Maer spigeld u aen ons, wat helpt u geld en goed, Wanneer gy niet als schand en laster hooren moed?
Siet hoe het ons nu gaet in dees ons oude dagen!
Een ombevlekte ziel macht aensicht opwaerds dragen, Daer een bespat gemoed sijn oogen slaet ter neer.
Van slechter weerden is den rijkdom sonder eer, Die in een korten tijd van groot tot niet kan komen: Deughd-rijkdom is een schat die nimand werd ontnomen, Maer die in alle nood sijn meester ondersteund, Hy staet heel slibberigh, die op den rijkdom leund, Maer die op deughden boud, verwacht des hemels segen.
Die dit eens in de schael van redenen gaet wegen, Sal sien hoe veer de deugd den rijkdom slaet voorby, En wat het eene meer als ’t ander weerdigh zy.
Darom gy Jongelie, die voor u neemt te trouwen: Siet meer naer ’t deughd-rijk als naer ’t schat-rijk in de vrouwen En daer gy van dees twee het eene kisen moet, Steld rijkdom achter deughd, en kiest noit eerloos goed.
Infra Virtutem Pecunia.
DE MALLE WEDDING, Of GIERIGE GEERAARDT, BLYSPEL, In Vaerzen aan bezondere maat noch rijm gebonden.
Nooit op de Amsterdamsche Schouwburg vertoont.
t’AMSTERDAM, By ADRIAAN van GAASBEEK, op de Voor- burgwal, by ’t Stadthuis.
Den E. HEEREMr.
HENRIK HOOFT, Raadt Advocaat Fiscaal van ’t Ed.
Mog.
Collegie terAdmiraliteitt’AMSTERDAM.
MYN HEER, DE ongemeene hoogachtinge, die ons gansche Konstgenootschap van U. E. doordringende kennisse, en loffelijke deugden heeft, en de byzondere verpligtinge, waar door eenige van het zelve aan U. E. Edelmoe- dige beleeftheidt verbonden zijn; vereischten wel dat wy U. E. een heerelijker stuk werks, als dit Blyspel, quaamen opofferen; Maar de gesteltenissen des Tijdts, en de saamenloop der geleegenheeden, hebben ons tot noch geweigert, om een Koninklijk Treurspel, met barning van heevige hartstogten, en bloedige voorvallen gestoffeert, of een aanzienlijk werk van anderen inhoudt, na de maate onzer krachten uitgevoert, voor den dag te laaten koomen.
Wy zijn derhalven genoodtzaakt geweest, van de noodt eene deugdt te maaken, en onze erkentenisse, die geen langer uitstel scheen te moogen lijden, te doen blijken, met U. E. Achtbaaren naam, op ’t voorhooft van dit Blyspel te prenten: Want, alhoewel ons niet onbewust is, hoe verre de laege stof, en stijl van dusdaanig een Tooneelstuk verscheelt, en niet te vergelijken is by de grootsheidt en hoogdraavendheidt van eene Treurstoffe, en dat die zelve zoo veel te minder de hoogheidt uwer waardye, en het gewicht onzer schuldige dankbaarheidt opweegen kan: zoo verhoopen wy nochtans, dat, gelijk als onze Blyspeelen van de Gelijke Tweelingen, en ’t Spookend Weeuwtje by de Konstkenners niet minder aangenaam zijn geweest, als onze Treurspeelen van Agrippa of De Gewaande Tiberinus, en Orondates en Statira, dit ook door zijn natuurlijke aartigheidt, en voeglijke sieraaden van dat geluk niet min misdeelt zal worden, en U. E. meede niet mishaagen.
Te meêr, alzoo des zelfs inhoudt en geschiedenis, die eenigsins uit het Spaansch en Fransch ontleent, en na onze heedendaagsche tijdt en zeeden geheel gepast en verandert is, in geestigheidt en woelende werklijkheidt voor de voorgaande niet behoeft te wijken: Behalven de vloeyendheidt, en nieuwigheidt van de maate en ’t rijm der vaerzen, die niet altijdt eene streek van langte en rijming gegeeven is; maar zoo als ’t vallen wilde, nu lang, nu kort, en dan na elkanderen, dan over ’s handts gerijmt zijn, gelijk ons weetens noch nooit in eenigh Nederduitsch Tooneelstuk gepleegt is geworden.
Om deeze en andere reedenen, hebben wy niet ongeraaden gevonden, dewijle reets voor weinig Jaaren, door een lidt van ons Konstgenootschap, het gansche opstel gemaakt, en voor een groot gedeelte berijmt was; dat het voltrokken wierde, en met de hoop van U. E. bescherming vereert, en versterkt, in ’t light mogte koomen: met inzicht, dat U. E. als zy van de gewichtige bezigheeden haars ampts eenige uitspanning zoekt, den geest daar door wat moghte verquikken, en met eenen alle oprechte Beminnaars der Tooneelspeelen dat vermaak deelachtigh worden.
Dit is, mijn Heer, het oogmerk, daar in ’t maaken en uitgeeven van dit Blyspel op gedoelt is, en met het zelve, aan U. E. op te draagen, hebben wy voor, aan al de waerelt te doen zien, en een waarteeken op te rechten, van onze hoogachting en verplichting t’uwaarts, met vertrouwen, dat het U. E. niet onaangenaam zal zijn, noch ook, dat wy daar beneevens, Mijn HEER, U. E. Onze schuldtplichtige, en onder- daanige dienst aanbieden onder de naam van Amsterdam, den 11 van Hooymaandt, 1671.
NIL VOLENTIBUS ARDUUM.
LEONORE, Vryster van Eduardt.
EDUARDT, Vryer van Leonore, en Vriendt van Karel.
GEERAARDT, Amsterdamsch Koopman, Vryer van Leo- nore, en Broeder van Izabelle.
IZABELLE, Zuster van Geeraardt, en Vryster van Karel.
LUIKAS, Oom van Geeraardt, en Izabelle.
KAREL, Vryer van Izabelle, en vriendt van Eduardt.
JOCHEM JOOL, een Haarlemsch oudt Vryer, goede be- kende van Geeraardt.
KORNELIA, Kamenier van Leonore.
JORIS, Kantoorknecht KATRYN, Dienstmeidt}van Geeraardt.
HEINTJE, Dienaar van Karel.
Het Tooneel is t’Amsterdam, in en omtrent de Huizen van Leonore, en Geeraardt, die in de zelfde buurte staan.
Het Spel begint omtrent ten achten voor, en ein- digt omtrent ten drie uuren na de middag.
Eenige Misstellingen in den Druk te verbeeteren.
Op ’t26 bladt, de14 reegel,voor dat leest dit.
39achter drinken zet, Geer.
’t Kanniet schaden; 3126achter zijn zet, na ’k schat.
DEMALLE WEDDING, OfGIERIGE GEERAARDT, BLYSPEL.
Leonore, Karel, Eduardt.
HEer Karel, uw gevry schijnt my een zeldzaam werk, Daar Izabelle, van haar Broeder opgeslooten, Zoo weinig uw gezelschap heeft genooten.
Ik sprak haar nooit, dan in het uitgaan van de Kerk; Maar ik heb haar mijn smart, en lijen, En wat men zeggen kan in ’t vrijen, Door minnebrieven uitgeleidt.
Hoe kreegze die?
Katrijn, haar meidt, Kon mijnen Knecht, aan wien zy lang voor deezen Verlooft was, met gemak hier in behulpig weezen; Want, hoe dat Geeraardt op zijn Zuster heeft gepast, Mijn dienaar Heintje wist altijdt een weg te vinden, Om hem in schijn van d’een of d’ander te verblinden.
Dan was’t, als maakelaar, dan was’t, Als schipper, pakker, draager, weeger, Slijpschaeremes; ja schoorsteenveeger, En vullisman; waar door ik niet alleen Een middel hadde om haar te schrijven; Maar wijl hy geestig is, wist hy met goede reên Te mywaarts meêr en meêr haar neigingen te stijven; En nimmer quam hy daar of was zeer wellekom.
Maar schreefze u nimmermeer weêrom?
’k Heb minnebrieven van de schoone by pakketten.
Wat let u dan, dat gy haar Bruidegom Niet wordt?
Mejuffrouw, ach, wat zou my letten!
Haar Broeders gierigheidt.
Maar zooze u mint mijn Heer, Gelijk het blijkt, wat vraagt gy na haar Broeder?
Want zonder Vader, zonder Moeder, Is zy haar eigen voogdt, en wat begeertge meêr, Kar.
Haar Broeder, en haar Oom zijn haare Voogden; En Izabel maakt zwaarigheidt Zich weg te geeven, zoo zy ’t beide niet gedoogden; Ja die haar anders raadt, meent zy, dat haar verleidt.
Men hielt haar steeds in ’t school by meesters en matressen Geduurig onder ’t sim van zotte lessen, En slaafsch ontzag, datze in haar Broeders huis Noch onderhoudt, gelijk in ’t school, zoo datze ’t kruis Gewent is, en niet van haar schouderen durft smijten: Ook vreest zy geene straf zoo zeer, Als Geeraardts kijven, en verwijten; En meent, dat daar aan hangt haar oneer, of haar eer: Doch ik heb haar zoo ver gekreegen, Dat zy gevoelig wordt, en noemt haar dwang een pijn, Waar van zy wenscht verlost te zijn.
Maar Izabelle is zeer verleegen, Dat door de Laatste-wil haars Vaders, het bewindt Van al haar erfnis aan haar Voogden is bevoolen, Tot dat zy trouwt, terwijl men haar, noch zijnde een kindt Besteeden zou ter schoolen; En of ’t gebeurde, dat haar zin Viel op een Jongman, en zy na het welbehaagen Van haare Voogden niet wou vraagen, Maar na haar eigen keur voortvaaren in haar min; Zoo zouden zy haar in een Klooster steeken; Ja, zoo zy dees hun wil bestondt te weederspreeken, Zoo hoefde men haar legitime deel, Dat is, een derde van ’t geheel, Der erfnis maar te geeven: Want hy liet niemandt, als hen beyde, na in ’t leeven; Aldus kreeg Geeraardt door de goedheidt van haar Oom ’t Geheel bewindt, en viert zijn gierigheidt den toom.
Doch laatstmaal heeft hun Oom hem voorgehouwen, Dat hy zijn Zuster uit moest trouwen, Wanneer haar iemandt vryen quam, Die haars gelijk was; doch in Amsterdam Was niemandt na zijn zin te vinden.
Ik kreegh de leus van ’t voorneem van haar Oom; En dacht, dat op mijn staat, en goedt, en naam, en vrinden, Gants niet te zeggen viel; en dat ik buiten schroom Haar moght ten huuwlijk vraagen.
Maar is het te verdraagen!
’k Had hem mijn toeleg niet ontdekt, Of ik wierdt van de gek begekt, En uitgelacht, hy zey, dat ik in kleêren, En linten d’intrest van mijn geldt wel kon verteeren; Dat ik een kruyer al te rijklijk had geloont; Dat hy gehoort had, dat ik kon verkeeren; Dat ik te lang in Vrankrijk had gewoont, Dat ik hem al t’eerbiedig groette, Wanneer ik hem ontmoete, ’t Welk op een quaade moêr te leggen scheen, zoo dat Ik op haar niet te denken hadt.
Maar d’Oom, haar andre Voogdt, heeft my heel wel bejeegent, En mint haar uittermaten zeer?
Ook is hy mildelijk met middelen gezeegent, En heeft geen erfgenaamen meêr, Als Izabel, en Geeraardt met hen beijen.
Maar hy laat zich door Geeraardts praat Heel by de neus om leijen, Zoo dat hy alle ding verstaat, En laat zijn gang gaan, zoo als ’t gaat; En noch zou Izabel verdraagen, Dat Geeraardt met haar omspringt, als hy doet; Zoo haar haar Oom niet onvermoedt Gezeidt had, dat haar Broêr had voorgeslaagen Haar uit te trouwen met een ouden Bloedt, Maar groot van middlen, en vermoogen; Dus schreef zy gistren my met traanen in haar oogen; En dat de dagh van heden was bestemt, Om dicht by Haarlem op een Hofsteê te gaan eeten; Het welk haar zeer ontstelde, en wonder vremdt In ’t oor klonk, wijl zy niet mogt weeten, By wien het zijn zal, en dat hy haar nimmermeer Voor deezen heeft geleidt uit speelenvaaren; Hy had alleen gezeidt, ’t was een aanzienlijk Heer, Verzien met zeer veel geldt, en maatelijk veel jaaren, Zoo dat zy vreest, dat hy de zelve man zal zijn, En dat men teegens dank haar Huuwelijk zal sluiten, Krijgt Geeraardt haar na buiten; Des zy mijn hulp verzoekt, om haar van deeze pijn, En Broederdwang t’ontslaan; doch dat ik wel moet letten Niets aan te vangen, dat haar goede naam kan smetten.
Zoo ver is ’t eindelijk gebraght.
En zoo gyme allebey voorts uwe hulp wilt bieden, Acht ik haar in mijn maght.
Kan Leonoor, of ik u helpen, ’t zal geschieden.
Maar zeg ons, Heer, het wit daar gy na tracht?
Hun reis te breeken.
Hoe denkt gy dit uit te werken?
Weet Geeraardt noch van uw geslooten Huuwlijk niet?
Hy heeft ’er nooit het minst van konnen merken, Schoon dat hy my altijdt by Leonore ziet, Als hy haar komt bezoeken; Want onder naam van bloedtverwant Is een jaloersche vent gemakkelijk te doeken.
’k Maak Geeraardt wijs, dat ik om hem in liefde brand; Maar dat men my aan u ten Huuwlijk wil besteeden, Gelijk gy my lang hebt gebeeden.
Des gy alleen, en niet mijn Eduardt, Hem legt geduurig op het hart; Op die voet sta ik noch by Geeraardt: laat my hooren, Hoe gy hun reis, en ’t Huuwlyk meent te stooren?
Ik zal ’t u zeggen; maar men dient op staande voet Na Geeraardt toe te stuuren, Dat hy hier daadlijk komen moet, Eêr zy vertrekken, wijl de koets voor neegen uuren Aan ’t huis van Geeraardt weezen zal, En ’t is niet ver van achten.
Indien wy langer wachten Zo mis ik al mijn hoop in dit gevreest geval.
Maar Karel, zeg eerst... Kar.
Ey, ’t geluk zou ons ontschieten, Zoo wy dees kans vervliegen lieten; Ey stuur straks na hem toe, ik zal u midlerwijl Vertellen, eêr hy komt, wat ik heb voorgenomen.
Kornelia.
Leonore, Karel, Eduardt, Kornelia.
MEjuffrouw.
Ga ter yl Na Geeraardt, vlieg, en zeg, hy moet straks by my koomen, En zonder tijdtverzuim, om zaaken van gewicht.
Maar brengme straks bescheidt.
Wel Juffrouw.
’k BEn verplicht, Uw heuschheidt steeds in mijn geheugenis te prenten.
Heer Karel, zonder komplementen, En zegme slechts wat vorder dient gedaan.
Ik zal als Geeraardt komt wat aan een zijde gaan, Terwijl moet gy hem doen gelooven, Dat ik van u, en van uw Huuwlijk af zal staan, Indien hy slechts den dooven Niet langer maake, en my zijn Zuster geef tot Bruidt, En dat hy door zoo reedlijk een besluit U lichtelijk tot vrouw zal konnen krygen.
Heer Karel, dat te zeggen, of te zwygen Is eevenveel; ’t schijnt, of gy Geeraardt noch niet kent; Hy zal u nooit zijn Zuster geeven.
Dat weet ik wel, ’t geschiedt maar om de vent Wat wijs te maaken, op te houden, weêr te streeven: Want in het heetste van uw praat, En als hem ’t hooft begint te maalen, Zal ik verschynen, om te weeten hoe ’t al gaat; En of hy onze quaalen Wil eindigen, of niet; dan zal in overmaat Zijn haastigheidt hem na gewoont verrukken, En my licht alles na mijn wensch en wil gelukken.
Weet gy niet, dat, als hy een geschil Met geene schijn van reeden Kan staande houden, hy dan altijdt wedden wil, Voornaamlijk in geleegenheeden, Daar hy, bedroogen door de schijn, Zich inbeelt heel verzeekert van te zijn?
Zulk een geleegenheidt verhoop ik te verwekken, En hy zal wedden, ’t is gewis, Zoo gy my ’t werk maar helpt voltrekken.
Daar belt men, licht dat hy daar is.
Wat moet ik vorder doen, Heer Karel.
Spreek my teegen, Geef hem geliik, terwijl hy wordt gesart Van my, en van Heer Eduardt, Om hem na zijn gewoont tot wedden te beweegen.
Wat wedding?
geefme meêr bescheidt.
De tijdt is veel te kort, daar is de meidt.
Leonore, Eduardt, Karel, Kornelia.
MEjuffrouw, Geeraardt staat u in ’t Salet te wachten.
Zeg, dat hy hier koome in den Hof.
Leonore, Eduardt, Karel.
’k ZAl u van gints verspiên, met uw verlof.
Speelt u mijn les wel in gedachten; Leon.
Ga heene, en weest gerust, ik zal het wel betrachten.
Leonore, Geeraardt, Eduardt.
Van waar komt my dit luk, Lenoor, Dat jy mijn by jou doet ontbieden?
’t Heeft iet bezonders voor ons beide te bedieden.
Ja wel, recht uitgezeidt, het komtme ook wonder voor Wat is ’er gaans?
Ik heb niet langer konnen wachten, U meê te deelen, dat Heer Karel afstandt doet Van zijne vryery, zo gy hem weêr ontmoet Met vriendschap.
Dit maakt allerley gedachten.
Wat drommel is ’er in de weeg, Zijn ook jou middelen vermindert Door quaade schulden, of zijn d’aksiën weêr leeg, Dat hem in ’t voortgaan van zijn vryery verhindert?
Of is jou ergens eenig landt Verdronken door ’t inbreeken van de dijken?
Is ’t ook jou huis, dat onlangs is verbrandt?
Daar moet iets schorten; ey, hoe staje, doe ’t my blyken.
Neen, Geeraard, ’t is noch altemaal, Gelijk het is geweest voor deezen.
Ik kan niet denken, kijk, of daar moet onraadt weezen.
Hoe veul acht jy jouw kapetaal?
In als twee honderdt duizendt gulden, In obligasiën op ’t Landt, In kustingbrieven, daar de grondt voor is verpandt, In landen, aksiën, en huizen.
Zonder schulden?
’t Is alles onbezwaardt.
En noch staat Karel of?
Wel, ’t is een groote gek!
Maar, waarom, moet ik vraagen?
Om u, en my slechts te behaagen.
Maar zeeker?
Ja, daar in stelt hy zijn vreugdt, en lof, Hy kan uw ongunst niet verdraagen, En wenschte, dat gy zijn geneegenheidt maar wist.
Wel, is in Amsterdam een eerlijk man, hy is ’t.
Lenoor, dat ik hem niet moght lijen, Was, om dat hy jou ook quam vrijen; Maar, nou hy ofstaat, als ’t behoort, Heeft hyme weêr op nieuw bekoort; ’k Beloof, ik zal hem meê te bruiloft nooden.
Wy hebben noch niet eens Geboden: Ook twijfel ik, of gy my wel tot Bruidt Begeeren zult.
Wel hoor, heb jy geen schulden, En tweemaal honderdt duizendt gulden, Zo min ik jou met hart, en ziel: daar meê is ’t uit.
Wat anders schort’er.
Uw dankbaarheidt te toonen Aan Karel.