floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Want daer mee sal op nieuws, uw Vader komen temen.
Gy weet, als hy begint, dat hy niet af en laet, tot dat men eyndelijck naer sijn kant overgaet.
Daer voor, als voor de Doodt, sal ick geduerigh schroomen, dees overdencking doet mijn opset boven koomen.
Soo men de vrye wil aen mijn verkiesing liet, Ick keerde my voortaan tot slincksche gangen niet.
VYfde tooneel CLAERTje, CAETIe, REYNIER.
REVNIER, droncken.
Yerlight is nog niet t'huys?
ick heb hem niet vernomen.
Hadt ick niet op gepast, 'k mogt van de duyvel dromen, ick kom nog tydts genoeg, voor af, als ick geloof.
CAFTje, gy komt gemeenelijck als labbekack te hoof, en laet den beecker staen, als u niet meer kan lusten.
Men mag op sulcken swyn wel yetwes laten rusten.
Waer komt gy nu van daen, beest, met uw droncken gat.
Hoe kyft mijn Engel soo, voorwaer ick ben niet sat.
Het wagten viel my lanck, ick heb een glas gedroncken, dat my mijn beste maet, tot welkomst, heeft geschoncken.
Hy was lang uyt geweest, en kwam my te gemoet.
Naer dat men, als 't behoort, malkand'ren hadt gegrogt, gaf hy my vry gelach, om kennis weer te maecken.
En, soo het veeltyts guet, in diergelijcke saecken, het pintje was niet leeg of het wiert weer gevult.
En dat is, caetje lief, van dat versuym de schult.
Men 12 oogle 67 de neus wys.
O men kan, in sulck geval, altydt geen breeckspul wesen.
Men vindt de boogen meest met ongespannen pesen.
Het geen dat ick u seg, is by gelijckenis.
Maer my dunckt dat uw buyck genoeg gespannen is.
REYNIER, oprispende.
Het was geen gulsigheyt, maer om den tydt te korten.
Haer neus toe houdende.
Niet hoger man te roer, siet voor u, wilt niet storten, spreekt niet van digte by, van verre hoor ick best.
Ick haet, voor alle ding, de Wynlugt als de pest.
Wel jemeney hoe vies!
soudt gy my daer mee plaegen, Wanneer gy my de koop sult hebben toe geslaegen?
Eer dat het komt soo ver, scheyd ick daer liever uyt.
Wy sijn nog samen niet op waegen, nog op schuyt.
Dat sult, beloof ick u, gy my niet tweemael seggen, ick vindt geen groot vermaeck om by dat slet te leggen.
Gy waert een ander Man, toen ick sin in u kreeg, nu s avonts syt gy vol, en s morgens veeltyts leeg.
Wy sullen, soo gy wilt, een bies aen stucken breecken, en ons begonnen werck, aen weerkant, laeten steecken.
Daer is nog, tusschen ons, niet sonderlinghs geschiet, een dronckaert, door de banck, is Huys en Wyfs verdriet.
Die soet is op den dranck, laet sig daer door bekooren.
Gy moet om eene reys u selven niet verstooren, al heeft hy nu te veel gesopen van dat sap, hy sal sig beteren.
Als scharbier op den tap.
Wilt hem om mynent wil, voor dese mael, vergeven.
Ick sal mijn nu, met hem, niet op de reys begeven.
Is dit in 't groene nog, wat sal 't in 't dorre sijn?
Op vreugt van 't Huwelijck volgt ras genoeg de pyn.
Die blyspel.
Dit sal hy tot sijn straf, voor 't droncke suypen lyden.
Nu caet, soo haestigh niet, ick sal my daer voor myden.
Neemt hem, op mijn versoeck, weer in genaeden aen, gy weet, dat ick van huys niet, sonder u, kan gaen.
Gy valt hem al te hart, en syt te seer verbolgen.
Ick sal met d'eerste Schuyt u morgen ochtent volgen, en sien eens, hoe het werck hier opgenomen wert.
Dat louwt, heb danck Juffrouw, nu voel ick weer mijn hert.
EELBLOET als een Geest, CLAERTJE, CAETJE, REYNIER.
REYNIER, weg loopende.
Ick bueren komt te hulp, ick sie de droes genaecken, wat bietebauw is dat, met ingevalle kaecken!
Daer komt hy naer my toe.
Behoet ons wat is dit, hy treckt sijn degen al bevende uyt.
Indien hy nader komt, rygh ick hem aen dat spit.
Wat heb ick u gedaen?
seg wat is uw begeeren?
Wilt weer naer Heyntje pick en onderaertsche keeren, of andersints ick sweer, soo breeck ick u den hals.
Ick trouw den broeder niet, dat volck is loos en vals.
Tot caetje, die lagt.
Hoe caetje lagt gy nog?
is dat om mee te gecken?
Hy sal u daetelijck eens by de lurven trecken.
Reynier kent gy mijn niet?
Ick heb voor u geen praet, die 'k u vraeg, is dat gy heenen gaet.
EELBLOET, met het Laecken, dat af doet, sig af vegende.
Treet toe vervaerde zul, siet beter uyt uw oogen, ick ben niet dat gy meent, de schyn heeft u bedroogen.
KEYNIER, sijn degen op steeckende.
Is 't Vastelavondt, Heer, dat gy voor Mom dus loopt?
De neuswyk.
En kwaeken aen het volck, tot tydtverdryf, verkoopt?
CAETJE, het pack aen Reynier overgevende.
Men sal u naderhandt de rede hier van leeren, dit is ons Juffrouws pack, haer nagtgoet met haer kleeren, en wat sy, tot de reys nog meer van nooden heeft, daer sy sig, met uw Heer, van avont op begeeft.
Tot de Gelieven.
Verliest uw tydt hier niet, daer mogt weer onraet komen.
Mijn engel, laet ons gaen, gy hoeft niet meer te schroomen.
Ick sal u doen bestandt, al wat ick heb belooft, indien ick u bedrieg, breeck my de droes het hooft.
Weest daer op vry gerust, set dat uyt uw gedagten, dat schennis moet gy van geen Edelman verwagten.
Men heeft van mijns gelijck noyt van bedrog gehoort, ick sou mijn eer misdoen, indien ick brack mijn woort.
Uw meyning is opregt, ick wil sijn borgh wel wesen, het is verkeerde sorg, die daer voor u doet vresen.
Hy gaet uw kuysheyt niet, met loose schoenen, nae, indien hy dat bestondt, kreeg ik mijn ongenae.
En gy de mijn, soo gy de fnaeter niet wilt houwen, ick sal u daetelijck uw droncken kop doen klouwen.
Wy sullen, sonder u, wel haspelen dit kloen, men heeft uw gecke klap, in die saeck, niet van doen.
REYNIER. ick segt 't om beters wil, niet om u te verstooren.
Men wil nog goet nog kwaet daer over van u hooren.
De lenden jucken u, soo gy niet houdt den beck, wat sal het langer sijn, met dees verbruyde geck?
.... caetje.
Syn eeden en sijn eer verstrecken u tot panden, gy meugt u, sonder vrees, begeven in sijn handen.
Terwyl het wesen moet, reyck ick aen u mijn handt, mits gy betovert hebt mijn sinnen en verstandt.
BLT-spel.
71 SEVENDE TONEEL.
Myn tanden waeteten, mijn hert begint te jucken, als ick bedenck, wat vreugt dit paer gaet saeme plucken.
Ick hadt daer regtevoort mijn deel oock van gehadt, Indien mijn Vryer niet gevonden was te sat, de tyde valt my te langh, dat ick daer by sal komen.
Wat of haer ouders nu, daer binnen, mogen dromen?
De Moeders kittelt ligt der Dogteren vermaeck.
Ick hoop dat onse Vrouw inschicken sal de saeck, die gunt aen Claertje wel genuchelijcke nagten, maer van haer Vaders kant heeft sy niets gpets te wagten.
Syn ongeduldigheyt sal brullen als een Leeuw.
Sy sullen vergenoegt sig houden van 't geschreeuw, tot sijn oplopentheyt begint wat te bedaeren.
Hoe veel geraes hy maeckt, hy moet haer laeten paeren.
Om van een kwaet begin te maecken een goet endt, kan hy niet anders doen, sijn dogter is geschent.
En eer het jaer om gaet, is alles al vergeeten.
Ick houw my regtevoort, of ick niets had geweeten.
Naer binue voepende.
Het is hier weder stil, komt schept hier wat de lugt, het spoock verschynt niet meer, men hoort nu geen gerugt.
VERLIGHT, soetje bedeest uytkomende, caetje.
Vrindt ick u hier alleen?
Waer mag mijn Dogter wesen?
Sy heeft sig dan verschuylt, en moet de Geest nog vreesen.
Sy was hier datelijck, als ick naer binnen liep, en, tot uw onderregt, van verren tot u riep.
Wy moeten over al doorsnuffelen de hoecken, negende en laetste tooneel.
COENRAet, verlieft, soetje, caetje.
COENRAet, het laetste geboort hehbende.
Uw moeyten sijn vergeefs, gy hoeft haer niet te soecken.
Ick kwam, soo datelijck, haer tegen in de Stadt, al deus wys.
Alwaer sy, met haer Lief, al op een Wagen sat.
Als sy my wiert gewaer, liet sy de Voerman houwen, myn Vader, sprack sy, wil tegens mijn hart my trouwen, Ick moet, op dese wys, sijn hardigheyt ontgaen, en ick sou, sonder dat, dit hebben noyt bestaen, ick hoop, dat hy hier naer mijn misdaet sal vergeven, Dat ick aen Eelbloet heb mijn trouw en woort gegeven.
Segt, sey de vryer, dat ick haer weer eeren sal, Soo ras hy haer bevrydt voor eenig ongeval, en dat hy toe wil staen, dat ick met haer mag trouwen.
Soo!
die ligtvaerdigheyt sal ick haer doen berouwen.
Schoon dat hy Claertjen heeft voortaen in sijn gewelt, daer het om is te doen, hy raeckt noyt aen mijn gelt.
Wilt gy dan al uw goet aen vremden liever laeten?
Uw eygen vleys en bloet als een ontaerde haeten?
De gramschap spreekt dat woort, bedaert gootschalk verligt, die naer den hemel spouwt, bekladt sijn aengesigt.
Eer dat gy moeite maeckt, wilt u te regt versinnen, uw Dogter is onteert, wat sult gy daer mee winnen?
Gy maeckt, soo gy haei schendt, uw selven tot een spot, verswelgt, als anderen, uw leet, deck toe de pot.
Wie hadt dat oyt gedagt, ick meen van spyt te sticken.
Sal ick dien bitt'ren brock geduldig moeten slicken?
Waer toe heeft my gedient mijn kennis en verstant?
Dat ick bedrogen wert, door een geslepen kwant, en dat ick, door een Kint, my by de neus laet leyden, coenraet.
Gy moet haer wederkomst met lydsaemheyt verbeyden.
De min weet meer als g' soetje.
Nu Vader geeft gehoor.
Soo gy het haer vergeeft, volg ick haer op het spoor.
DE VERWAENDE LUIAER, 't of de geTROuwe tegens dank.
OPDRAGHT AEN DEN NYt.
O et recht, o neuswyze albedil!
Wort u dit blyspel toegewydt, Om dat ik niet gedoogen wil Dat iemant voor den LUIAERT stryt, die, vol onweetenheit en waen, De wysheit als in erspacht houdt.
Wilt den bloet toch beter raenjen, en toont hem op wat gront hy bouwt, indien hy anders leeren wil.
Maer 'k zorg, 't is boter aen de galg Gestreeken, want dit is de spil Daer 't werk op draeit.
Hy heeft de walg van 't wroeten, en de wellust streelt zyn zinnen, met een' losse hoop, terwyl hy vast voor heerschap speelt.
Ei stuit hem, in zyn dwaezen loop.
Maer zoet!
wat verge ik u niet al?
Gy trekt uw' glory uit zyn val.
KAREL, verlooft aen Kleandra.
GOOSSEN, tuinman van Karel.
Neeltje, vrouw van Goossen.
Goossen ueriet, o!
KNIERTIE, dochter van en Neeltje GOVEIT, boloost aen Kniertje.
KLEANDRA, nicht van Anzelmus.
ANZELMUS, haer oom en voogt.
FRANCYN, meit van Kleandra, en Anzelmus.
Jan, lyfknecht, van Karel.
TRYNTIE, meit, het tooneel verbeelt de hofstede van Karel, in de Beverwyk.
De geschiedenis van het blyspel begint op den middag, en eindigt in den avont.
Digitized by Google PAG.
De verwaende luizaert, of de getrouwe tegens dank.
KAREL, JAN.
Dat talmen al den dagh, van Goossens luiheit, Jan, daer hebbe ik inderdaet heel luttel voordeel van, ik merk wel waer t hem schort, maer hy zal doch niet trekken.
'k zal zoo lang toeven tot hy 't zelfs my koomt ontdekken.
Zyn huisvrouw heeft my ook, haer klagten reets gedaen, maer k hieuwme als of ik geen geloof daer aen kon slaen, doch zoo niet, of ik gaf haer evenwel te kennen, dat ik, zoo t waer was, hem die gril wel zou verwenden.
Maer 'k kreun my lutiel aen de nukken van dien gek.
Zoo ik met Kniertjes min haer vaders misstant dekk', en ik kleandra, die ik eeuwigh zwoer te minnen.
Met deeze liefde kan verbannen uit myn' zinnen.
Want 't is u wel bewust, dat ik in langen tyt, Haer geene vruchten van myn min heb toegewydt, Om dat ik merkte dat haer oom haer wilde dwingen Tot Goverts huwlyk, die in 't endt triomf zal zingen, Want schoon dat zy in my veel meer behagen vindt.
Zoo weet ik dat zy meer uit plicht als liefde mindt.
Doch dat 's niet zeker, maer dit kon ik echter ramen, Dat zy zich 't huwelyk met Govert niet zal schamen, Indien hy 't vuur wat nae haer aen de voeten leidt, een teken dat zy niet te sterk voor Karel pleit.
Jan. myn heer indien ik ook myn hart recht uit magh spreeken, zoo is dit de oorzaek niet die u uw trouw doet brecken.
O neen, o neen, ik heb die galg lang in t gezight Gehadt, t is Knier, die u doet wanklen in uw plicht, En mooglyk hadt gy t oog op Kniertje niet gessagen, kleandra zou u noch, gelyk als eer, behagen.
Maer dit lichtvaerdig dier dat u steets lagen legt, Doet u uw minnares verlaten tegens recht, Om dat ze uit uw bedryf allang heeft konnen merken Dat haer verleiding op uw jeugdig hart kost werken, Dewyl gy veeltyts wel eens stoeiens zyt gezint, En zy 'er juist zoo veel mishagen niet in vindt.
Maer zoo ze eens wist myn heer dat gy Kléandraes harte In min deedt branden, tot haer ongeneesbre smarte Zy zou, hoe roekloos zy ook handelt, in dees zaek, Doen blyken dat ze in al uw vieien geen vormaek En Digitized by Google of de getrouwe tegens dank.
En schept, om dat die vrucht haer al te vies zou smaken, indien zy merkte dat gy haere min wout slaeken.
Sluit doch Kleandra in en kniertje eens uit uw hart, op dat deeze ontrouw haer niet sterven doet van smart.
KARBL.
Dat 's nu te laet, want ik heb daer flus vernomen, dat zy met Govert nu te ver reets is gekomen, en dat haer huwelyk van daeg een aenvang neemt.
Een teken dat zy van myn hart al is vervreemt.
Hadt zy my door een' brief hier van bericht gegeven, myn ziel zou mooglyk noch aen haere liefde kleven, maer om dat ik van haer noch tael noch teken kreeg, en dat haer hart gewis doch meer nae Govert neeg, als wel nae my, zo liet ik die ontrouwe varen, En dacht gy moet zoo graeg, als ik, zyn om te paren.
Jan. wat zeit die mont al daer het harte tegen stryt.
Myn heer gy veinst wel, maer dat is slechts voor een tyt, ik weet dat uw gemoet zich overtuigt moet vinden, Wanneer gy overdenkt, wat ge u dorst onderwinden, Toen gy Kleandra 't harte ontstalt gelyk een dief.
Denk, denk, wat was die schoone u eertyts waerd en lief, Toen gy aen my die tiels verbintenis ontdektte, en welk een voorspel van vermaek u dit verstrektte.
Zo schoon als ze eertyts was, zoo haetlyk is ze nu.
Myn heer 't zyn dingen duer ik inderdaet voor gruw.
Herroep uw eed, verbly de droeve toch eens weder, want ik ben overtuigt, dat gy, hoe trouw en teder, Gy Kniertje mind, dit niet dan enkel veinzen is, Dewyl uw handel steets vol losse ontrouwheit is.
En zoo ze dit niet ruikt, heeft de meid geen oogen, want ik heb 't lang bespeurt.
De verwaende luthier. karel.
Zwyg stil, gy zyt bedrogen JAN. Vergeeft my dit myn heer, al ben ik maer een knecht, zoo is t myn plicht... karel.
Jan. gy handelt niet oprecht.
Wel hoor Jan, wyl ik doch onmogelyk kan veinzen Voor u, zoo zal ik u den gront van myn' gepeinzen Ontdekken, mits dat gy me in alles trouw moet zyn.
'k min Kniertje wel, maer 't is alleenelyk in schyn.
Het oogmerk dat ik heb, ik zal 't zoo luit niet roepen.
Strekt nergens toe als dat ik somtyts eens wil snoepen.
Want 't is my niet om Knier, maer om de pret, te doen.
Ik min wel, maer ik haet de huwelykskaproen.
De bruiloftsroos draegt aen haer steel te scherpe doornen.
Jan. myn heer 'k vrees zeker dat gy Venus zult vertoornen, en dat ze u, tot uw straf, eens in de huwlyksfuik Zal lokken, daer zy u dit haetelyk misbruik Van haer goetgunstigheit in 't endt zal doen bezuuren.
Je kent 'er immers wel, z'heeft zulke vieze kuuren.
Ik lach met Venus, met Kleandra en met Knier.
Jan. neen, min Kleandra, maer veracht dat dartel dier, dat u listig van uw trouw tracht af te trekken.
Myn heer deeze ontrouw zal uw' goeden naem beschlekken.
Want 't is alreets te veel bekent dat gy haer mind.
Ik kan niet denken dat zy Govert heeft bezind.
Dies bidde ik u myn heer dat gy te rug wilt keeren En uw Kleandra weer, gelyk voor dezen, eeren.
Zy zal u zeker met die oude tederheit Wel weer ontfangen, als zy merkt dat g' haer niet vleidt, en dat gy deeze wond' weer door uw trouw wilt helen.
Haer voogt Anzelmus zou die liefde haest verdelen, want hy gesterkt met die gedachten dat zyn nicht aen zyn directie, al haer welstant is verplicht.
Wil van geen ander als van Govert hooren spreken, my zulks noch is, niet lang geleën, gebleken.
Ik weet het niet wat my zoo haetlyk by hem maekt.
Hoe uit dien doolhof van dees twyfling best geraekt?
Jan. daer's noch een middel, zoo gy slechts naer my wilt hooren, En anders geen mynheer, of alles is verlooren.
Dat is, dat gy terstont haer door een' brief ontdekt, Wat bitter hartenleet, dit huwlyk u verwekt, nu gy bemerkt dat zy aen Govert is verbonden.
En uit wat hoofde gy uwe eeden hebt geschonden, maer dat gy alles wilt verzoeten door uw' trouw, zoo zy slechts door haer vlucht, den bant ontknoopen wou Met Govert, want myn heer, 't is als gy zegt, op heden, dat zy met dezen quast in 't huwlyk staet te treeden.
En zoo ge een oogenblik in dit geval verzuimt, Zoo vrees ik dat ze in t bedt voor hem een plaetsje ruimt, Om zich te koestren in zyn saterachtige armen, En om zyn druipneus op haer borsjes te verwarmen.
En zoudt gy zulk een smaet gedoogen kunnen?
Zou hy bezitter zyn van haer bekoorlykheeren?
Foei, google de verwaende luizaert.
Foei, foei, myn heer, ik magh er langer niet op denken.
Dit huwelyk zal haer van spyt de zinnen krenken.
Kan 't weezen dat gy noch 700 ongevoelig zyt?
Wat moet deeze ontrouw, u een doodelyk verwyt Verstrekken in uw hart, als ge eens zult overpeinzen, In wat al rampen gy haer wikk elt door uw veinzen!
't is waer Jan, ik beken 't, myn plicht eischt zulks van my Dat ik haer trouwen moest, maer pleit my dit niet vry.
Dat zy inmiddels zich van Govert om laet zetten, terwyl ik mę onderwerp aen haer verliefde wetten, myn heer verschoon my toch, dat kan onmooglyk zyn.
Al 't geen gy zegt geeft aen de zaek in 't minst' geen schyn.
Indien gy anders een stantvastig hart wout toonen, zoo kan u dit in uwe ontrouwheit niet verschoonen.
Kleandra is gewis verhindert door haer' oom.
Gy kent dien griek te wel, en ook met een wat sehroom Zy voor hem hadt, als gy haer quaemt uw dienst aen bieden, hoe gy geduurig moest dien viezen gek ontvlieden, om dat hy u niet op zyn plaets gedoogen wou.
Dewyl hy wist dat gy den vogel uit den kou Wout lokken, dat die vrek heel schadelyk zou wezen.
Want zyn geltzuchtigheit is nimmer te geneezen.
Want die voogdyschap is 't daer deze quast van leeft.
Gelyk zyn vrekheit zulks niet blint te kennen geeft.
Want dat hy uit de stad hier op het laud quam woonen, 'k verklaar 't.
'k verzoek myn heer dat gy myn vryheit wilt verhoogen.
Was 't rechte middel om haer eeuwig in den knel te houden, en zich zelfs dus meester van het spel te maaken, op dat zy den kaert niet zou vergeeven, Om eindelyk met u in 't huwelyk te leeven.
Maer weinig dacht hy toen dat u de Beverwyk zou derwaerts lokken, en haer liefde te gelyk.
Dat s waer maer toen zat my t vlies noch op myne oogen, t geen my tot noch toe door inbeelding heeft bedroogen, en dat my eindelyk rampzalig maeken zou, als ik myn vryheit aen een wyf verkoopen wou.
Jan. maer waerom schept gy dan vermaek in haer te streelen, alzy geen lust hebt in den huwlykslast te deelen?
En schoon ge een walg hebt van de huwlyksslaeverny, zyt ge een slaef van Knier, en van uw sluikery, karel.
maer ik wil van Kleandra niet meer hooren.
Gy weet dat ik voor u nooit hartsgeheim kon smooren.
'k schuw haer bekoorlykheeren, ik zal haer nimmer meer Erkennen.
spreekt my van die fiere toch nooit weer.
Haer ooms at keerigheit, haer huwlyk, haer belangen In Govert, is slechts franje om 't rokje te behangen, Waer meede ik afkeer van Kleandra dekken wil, dies bidde ik u zwygt van dat haetlykhuwlyk stil.
Ik zal die liefde wel door Kniertjes min verzetten, my nimmer buigen naer het huwlyk noch zyn wetten.
Jan. maer denkt gy dan dat Knier altoos zoo zot zal zyn, en nimmer merken dat uw vleiery in schyn Bestaet, myn heer?
dan zyt gy zekerlyk bedrogen.
De liefde blind ons wel, maer eindlyk krygen we oogen, zoo Goossen hier den vonk eens in den neus van krygt?
Ik bidje dat je van dien luizen suffer zwygt, dien weet ik wel een radt voor zyn gezigt te draeien.
Jan. als zich de moeder zoo gemaklyk maer laet paeien.
Geen noot slechts, als zy van Kleandra niet en weet.
En kniertjes hart ziet, door de liefde, in my geen leet.
Ik weet de moeder door t belang wel in te toomen, zoo k Goossen maer voldoe in al zyn luize droomen.
Maer ondertusschen kunt gy wel eens hooren, hoe 't Al met Kleandra staet, daer gy me in stilte moet Van onderrechten, op dat ik my zelfs kan sterken, Als deze pillen eens ten quaeden mogten werken.
Vertrouw 't u alles toe gelyk myn' besten vrient.
Jan. myn heer k zal toonen dat k uw vrientschap heb verdient.
Maer lel my bidde ik u van trouwen nooit aen de oogen.
'k magh van den dood eer als dees' slaefschen boeien hooren.
Jan. nu ik gae heen myn heer, want gins komt Neeltje al an.
Die zal u mooglyk weezen de klaght doen van haer' man.
KA Digitized by google, of de getrouwe tegens dank.
9 karel.
Geen zwaerigheit, ik zal haer de oogen wel verbinden.
Het geen zy zoekt dat zal zy maklyk kunnen vinden.
Neeltje, karel.
is 'er niemant die myn druk ter harte gaet?
Myn heer ik bidje hebt meedoogen met myn staet!
Hoe zel ik 't eindelyk met dien verquistal stellen?
Ik zel my eeuwig in dien luiënbultzak quellen.
Ik ben schier raedeloos!
ik ben 't boekje quyt!
Wat wikkelt me die fun in ien' bedroefden stryt.
Die fratsen heit hy nou ierst korts in 't hooft ekreezen. Deedt hy somtyts noch iets daer was niet aengeleezen, maer niemedal, dat is te luttel.
Hoe zel 't gaen?
Ik hebb' gien kapetael, waer zel ik van bestaen?
't is uit de hant al in den tant.
't ken zoo niet lukken karel.
Jae lieve sloof, ik zeg, t zyn misselyke nukken, t Is maklyk als men zoo kan koomen aen den kost.
Hy reweert me.
was ik van hem verlost!
Ik hoor hem altemet wel Adam!
roepen.
Maer 'k wist niet dat hy 't met dat oogmerk deedt.
Dat snoepen Van Adam, steekt hem zo geweldigh in de krop.
Die Adam maelt hem al geduurigh door den kop, dat ik zelfs by den nacht gien oogenblik kan rusten.
Het werken moet hem dan bezonder gaerne lusten.
Geduurigh legt hy by zen zelfs te maeelen, dat hem t werken zoo yeryeelt.
En altoos woet hy wat Te vinden, als ik 't hem wil uit zen harssens praeten.
En als ik vraeg, of hy dat maelen wat wil laeten?
Dan geeft hy me onderwyl ien schop, dat ik van t bedt afstuif, en jaegt me dan, zoo naekent, altemet Naer t veurhuis, daer ik dan myn dootzwiet zit te zweeten!
Dan roept hy altemet koom Neel, k ben t al vergeeten wat!
Ben je gek wyf, dat jy je aen me grillen stoort?
Dan houw ik me altemet, of ik 't niet hadt ehoort, maer dan begint hy zulk ien bakkes op te steeken, Dat alles davert!
en dan roepe ik selleweeken!
Wat scheelt je keerel?
Ben je dol?
of ben je gek?
Dan hy weer, wyf!
zwygt stille!
of 'k breek jou fluks den nek!
Ik weer, luizebos!
dat zellen wy iens kyken!
Dan Jon luize hont!
ik zel je stryken.
Dan koomt hy endelyk, zoo mak, gelyk ien lam, Van t bedde, en vraegt me dan wel Neeltje, ben je gram?
Dat 's dan om dat ik hem zoo hardt hebb' toegesprooken Dan zegge ik altemet 't is wel, 'k heb je al erooken!
Maer 'k weet wel raet om jou die fratsen uit het hooft Te helpen, luize schurk!
Menheer, kyk, dan belooft Hy beterschap, en zweert voortaan weer kloek te werken, dat hy noch boven dien met eeden durft versterken.
Wel nou, dan gaen wy weet, verzoent, naer onze kooi, en slaapen zo gerust, tot 's morgens toe.
't is mooi!
Nou, als ik opkoom, dan is 't Goossen!
Wil je ook eeten, dan koomt hy by my, en zeit wyfje, wel te weeten.
't is wel dan, ik weer 'er, vaer, dan geef ik hem ien stuk Dan zegge ik mantjelief jy hebt het wakker druk van daegh, je moet nou al jou schae zien in te haelen.
Dan hy weër loop zottiu, wat meugh je al leggen maelen?
Zie jy maer op jou zelfs, myn handel roert jou niet.
Dan ik weer, och!
wat is me dat ien zwaer verdriet!
Wel losbol!
Mien jy dat je dit zelt staende houwen?
'k vrees dat je in 't kort dien kop zoo deerelyk zelt klouwen.
'k heb al het zulver, uit de kast, alriets verzet.
En al jou hembden, en jou kleeren, neen beget!
Dat zel 'er zoo niet gaen, 'k zel daer ien schot veur schieten.
Neen moer, gy hebt gelyk.
dat zou my ook verdrieten, als ik zyn vrouw was.
Nou, dan gae ik al weer voort, ik hebb' daer gist'ren, van het heerschop, noch ehoort, Dat we, om jou luijigheit, de plaets of zellen moeten.
Jou schurk!
Jou vagebont!
ik treê jou haest met voeten.
Waer zellen we dan heen?
zeg luije fun?
dan hy, maak alles wat je hebt tot splint, dan kunnen wy, als 't op is, schooien gaen.
ik wil toch niet vronen.
Dat s goet voor de ezels.
Nou adieu wyf, k wil je groeten.
Dan slendert hy zoo heën, nae de iene of de are kroeg En zuipt zen gat zoo vol, gelyk ien biest.
Genoeg hier van.
Neen, neen menheer, laet ik jou dit verhaelen.
Die bagatellen doen my reets de herssens maelen.
Nu gaet dan voort, maer maak het my vooral wat kort.
Nou, dan zoeke ik hem op.
Of altemet zo wordt hy dronken thuis ebrogt, bessikt en vuil bescheeten.
En dat noch 't argste is, hy wil 't zelfs dan noch niet weeten.
Nou, dan koomt Adam op t tooneel.
Dan is 't die guit!
Die vagebont!
die fielt!
die heit het zoo verbruit, die doet my ezelen.
ik zel my op hem wreeken, dan haelt hy 't mes uit, of hy Adam wou deursteeken, en schreeuwt en tiert!
en maekt zulke essens langs de vloer, Dat ik den doot schier zet, en denk, daer leit de boer!