floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
En was ’t dat al mee; de Middelburgse koopman, tot het goddeloose waerdje in de drie gezellen van Rozendael, zeyd Dat het godvruchtig edaen is zijn huys veur te staen, hoe ’t dan valt al zoumen schoon faljeren; Asmen slechs gien weeuwen of weesen bedriegt, die van’er mag’re rentjes moeten smeren; Gelijk duyckende Marten edaen het, die om zucke luy ’er geld Sijn drie snotkalven socht te besteen; maer na den eersten wierden ’er wel ras een aer speldjen veur espelt De luy zijn langer so sot niet datz’er neus mit een avegaer laten deur boren.
En waer iens van vryen erept word, daer grijpen d’ouwers ’thooft van Argus by beyde ooren, So cunnense sien, en hooren al watmen seyd en doet; Want de dood en de bruyd brengen alles uyt, quaed en goed: En as ’t dat niet waer, de menschen zouwen ien hielen uytstrengen dagh mekaer sonder eersgat beschijten.
Dan wat roert het my ooc; die den drec lust, die mag ’er in bijten.
Al langenoch dan van dat after uytvaerende gespuys.
’T is best dat ick mijn eygen gat klou; daer leyd mee wel wat schurfts t’ huys.
Moer ’t schijnt dat de wereld langer so schalck is, Datmen een aers splinter wel can sien, en niet waer sijn eygen balk is.
Dan dat ’s tot daerentoe.
Wat bin ik ooc een eelen geest!
Wat heb ic in mijn tijd al aengerecht: Heer!
wat bin ic een drievoetige haen onger de duykende hennen eweest!
Ik can onse lieven Heer mit een opgetrocken broec, en neergestreken koussen niet danx genoeg geven, Dat hy my deur dit hylijk verlost het van al dat wilde, wulpse en achteloose leven.
Ging’er wel ien dag in ’t hiele jaer verby dat ic niet van Aeltgen zong van ’s morgens tot ’s avonds toe: Wat heb ik al Danieltjes, Jonasjes, en donkertjes emaekt: en nimmer was ick het moe.
En wat nood was ’t eweest had ic het noch by de bierboom allien ehouwen: Maer neen!
as ’t gat vol was, dan most ick de meyd noch mit een blind oogh van binnen beschouwen.
Dan was ’t hoerhuys uyt hoerhuys in, van ’t iene bordiel in ’t aer: En as ic nergens na mijn sin te gaet con raken, dan na mijn Grietje, of nae mijn Saar; Die vond ick altoos klaer, die waren altijt te vrede.
Het stak’er soo nau niet of ik het 5 of 6 mael in ien nacht dede.
O bloed, ze wisten’er leden soo te voegen na de man.
Se hebben me wel in eernst of evraegt, of’er wel iemand is van al deuze Juffertjes, die ’t verbeteren can; Dan seyd ic neen: maer ik docht op klar en vuyl, die ’er nou inwendig versiert het, Om datse Loutjes stinkende keers, daer den dief in sat, in ’er smeerige Kandelaer soo dikwils om ekiert het.
Dat verken is nou soo op eheemelt mit klieren, stienen, parlen, silver en goud; Dat ’er de Hal, en de Vismarkt, die ’er niet kent, veur Juffer le Grand aenschout: Maer se had het dus bried niet, toense veur Morsebel woonde.
Op een plaets, daerse veur 1400. guldens an speldewerk op de nevelkar mit’er troonde: Daerom was ’t nutter datse de ringhen an ’er neus droegh, diese an ’er vingher draeght, die snoo pry.
So mogtmense kennen: men doet het de boere verkens wel, die veur een Jeud beter binnen als sy: Trouwes, daer zijn’er wel mier, seggen die van Amsterdam, die van dat diefachtig euvel siek sijn, En niet iens te bed liggen, jae die niet iens bliek zijn: Gelijck droezige Sybrich, die inde Krommenelleboog-steeg ewoont het.
’t Is wonder dat kleyne Kaat, dat pittige ding, ’er noch soo lang verschoont het; Nademael z’er so leelijk ontdragen het by nacht en onty, En kofter in de Nes vier-stuyvers bistaytjes veur, of are snoepery.
Wat dunkje!
en noch Margriet de Quaksalfster dat swijn ingenomen met bey’er klap-ooren: Maer ’k wid, eerse weg is, datmen wel weer van ’er kromme vingers en lange nagels zel hooren.
Dan je meugt seggen, waerom zouse haer niet soo wel pikplaysters legghen, als Antonette, En ’er Suster Lijsbet dat bocheltje, die verrotte heuzer hoeren, die soo menighen onger-aensicht een druypende neus ansetten.
Of wat aers, na dat ’er ’t milde geluk dan dienen wil.
ik prijs noch de Mutsianen; die houwen ’er fris: doense wat, se doenen ’t stil: Trouwens!
se hebben Hans de Koppelaer van Naerden, die deur onnoosel sien de duyvel sou bepraten, Dat hy by ’er te kooy ging; en al mostense te Haerlem de Stadt verlaten, ’t Was om gien dievery altoos: neen seker!
maer om de suyv’re en ware leer Van Ian Symesen Torentius; ’t gat gunt hem een soen daer hy is die goe heer.
Hadden z’ hem toch te Haerlem, in plaets van pijnigen, aen 1000. stuken doen knotten Soo had hy in Engelandt niet levendig hoeven te verrotten, Gelijk men seyt dat hy doet, want de tanden en ’t gehemelte vallen hem uyt de mond.
Somma de Mutsianen Hester, en Lijsbet zijn wel; maer magre lijn maekt het nou te geweldige bont: Se mach wel klagen dat het heur mans schuld is, datse van mekaer zijn, Die ’t slechs gelooven* wou.
Egut!
Lijntje!
hoe hard trek jy an die lijn, Daer Dirkje op de binnen Emster an trock, eerse mit Gerretje van Haerlem aen de dans raekte.
Ja noch harder; want sy van ’er eygen vleysch en bloed gien hoer maekte, Gelijc jy doet: en is’er Geertruy nou ien lichtekoy eworden, dat het z’er selve so bestelt Maer jy vercocht je dochter Ariaentjes maegdom, toense 12 jaer out was, veur gelt Daer het onnoosle Schaep een schelling van kreeg, die’er de schelm vereerde, En ten waer je Kijnd noch niet mit getroude, en ongetroude boeleerde, Waer van zouje ’t hebben?
want daer was gien ien maeltijd veur een aerdmuys in je hiele broodkist: En toenmen Robberts kijnd nou onlangs begraven sou wist men gien raed tot het geld van de dood-kist.
Sommirum Sommarum!
Ariaentjen is pas wijs, datz’er laet besteken, en jou de lovertjes comt geven: Trouwes, j’hebt self ooc noch een basterd, een jong kappeltje, dat moet mee leven: En dat’s nog te jong, en jy te oud om self te winnen: wel eertijds waren de luy op je verwildert, Maer nou op je dochter, die moy is; daerom isse oock soo moy uyt eschildert Mitter bloote borsjes, ’thaer om ’thoofd, de kleeding en ’t linnen los seegbaer en net ’t Is niet of ’t Klaes de Flink edaen had, die mannetjes en peerdjes van playster-werk teugens de muur plakt daer hy de kaers in set.
Neen zeker: ic ken hem wel: hy hiet gien Claes: ’t is al een aer puyk konterfeyter die dat emaelt het: Maer ’t is jammer dat sijn eerlijke hand een trec aen dat oneerlijcke hoerebackes ehaelt het: Niet om ’t wercks salve, dat is dubbeld ongdiefte wel, Maer om die hoers wille, diemen noch mit een strontquast uyt schilderen sel.
ic worder qualijc af.
’t Is best dat ic het zeyl strijk, Eer ic an de bort raek, dat is schijten en spuwen gelijk.
Al langenoch dan daer van.
Nu wat aers.
Maets, nademael ic trouwen sel, en treen in een aer leven, Zo mien ikje elc, om dat ikje niet altemael te bruyloft noden kan, een bruylof stuc te geven Dat sel een vermaeningh wesen in’t generael?
daerje jou altemael, terwijlje noch hiet en loops bent, na regeleren moet: Voor ierst so letter op dat je ’t quaed laet, en ’t goed doet.
Daer is ’t al in begrepen, en daerom recommandeer ikje dat boven allen.
Daerna moetje onderscheyd maeken tussen de tijd van stemmigheyt, en de tijd van mallen.
Ic weet wel de boog kan altijd niet even stijf espannen staen: Daerom seyd de Poeet hier wel, Dat nimmer rust dat moet vergaen.
Voort so hoefje mijn leven so hiel net niet na te bootsen, want dat was al veeltijts op hollen Dan evenwel ofje de Meert overviel, en datje woud uyt krollen, Soo doet as de Zeeuse Vrybuyter; houd ien Kat, of twie binnens huys, En setse veur ’t Tresoor, so binje van’t loopen vry, en je cost van de Muys.
Of laetje ’t om ’t geld, en datje ’t aer mee niet kent laten, So wachtj’ altoos veur twaelfderley soort van hoere, voor die ’s avonts lopen op straten: Voor de ongesonde, die mit pocken, of lemten zijn belaen, Voor klappayen; voor die droncken te bed gaen, en onbenochterd opstaen, Voor ander mans Wijven, voor die lichtelijck in ’er eer eraekt zijn, Voor die stinkende naesemen hebben; voor die mismaekt zijn; Voor diefeggen: voor ontijge: voor costelijke, die staeg sitten en loeren op het kruys: En insonderheyd voor de meysjens inje ouwers, of inje eygen huys; Want die sijn eygen nest beschijt, of are schijters niet uyt kan drijven, Die moetmer met sijn neus, gelijkmen de honden doet, wel ter degen inwrijven; Ja al was’t de malle strontstamper self.
dat’s nou een getrout man: Hy mag mijn slachten, en hebben berou: dat’s immers van de quaedste slag niet die sich bedenken kan. Hem dan over eslagen.
Maets, ic hebje nou eseyt wat verkens datje moet schouwen Nou dienje ook te weten van wat verkes schotten datje je allermiest moet onthouwen: Onthoudje dan insonderheyt van Im in Emaus, die in’t Spinhuys eseten het, de twiede Kasewaris: Daerna de Coning van Bemen, in de huydestraet tot Domine Docter Casparis Dan d’Orange-boom after de Beurs, daer vallen de verkens van de graet; Voort de spelonk van desperatie, in de driehoek, tot de boerins in de dijk-straet; Buyten de Sint Teunis poort de moddermeulen; binnen de Stad Roeland van Bremen Waer pete wijntje woont dat weet ic niet, daer plegtense wel een mantel te vervremen; Wachtje ooc voor Marri de Toebak-verkoopster in de Vijsel-straet, daer Karsteman een kijnd in huys is, En daer hy aere getroude luy brengt, dat’er Wijven wel een kruys is; Gaet ook niet op de Deventer hout-markt tot madame Courriers inde Keysers kroon Noch tot Tobias de Francoys daerse by 25 comen, gelijck de Pijngster-bloem; al schoon!
al schoon!
Ook niet tot Leepoogjes by de Luyterse Kerc; noch op de Zee-dijk tot May gaet leggen, die valse prooy; Noch tot Brammen in’t Honkje; noch tot Paulisen over d’ouwe convoy; En op hondert and’re plaetsen, die ’k nou niet bedenken can, In d’ Heremijt; in de vuyle vaetdoek; after* d’ouwe Kerc, op de Kolk; wat!
ik kooker schier van.
Al langenoch van dat gebruy, ’ksou so doende mijn eygen Bruyloft wel vergeten.
’k Slacht de ouwers die’r kyeren vast voeren, en versuymen’er eygen eten.
daer vergeet ik’er evenwel noch drie dosijn en een koppeltien tot stootkanten, vande selleveg of esneên, al ien slag; Die ’k maer mit namen noemen sel, elc so hy my veur comt, of so hy dan in de laeg lag O bloed!
’tbenne zucke Dijk duyfjens mit witte kuyfjens.
’k Mien niet, jy Doffertjes, of je seltse allegaer wel kennen: Maer wacht’er je wat veur, want je soudse mit ien kop Hennepzaed, soje wat moy fluyten keunt, altemael wel wennen: En als z’ ewent zijn ontwentse dan iens weer: ’t is al te overgheven goedje, dat nergens op en past; Dat mit de Paap moy weer speelt, by de duyvel te biegt gaet, en sijn moer verrast Let’er iens op, ’k zel ’t hiele zootjen iens by mekaer in ien vlootjen schieten: daer is voor ierst magere Martijntje: d’Ockertjens, lange Kaat, kleyne Kaat, Trijn de Weesmeyd, slordige Harmijntje Diewer Willems, kleyne Trijn buyten in de Tuyn, Dingena de Klop, Pieternel, Marri Frans, Brabandse Margriet, Reuteltje, kleyne Diewer, Marri Joris, Marri Stinkvis, Griet Jans, Aeltje Kroegers, zwart Jannetje, bruyne Trijn de Nayster, Anne van Heuzen, ’t Haerlems buysje, Engelse An: Marry met ’t rood haer, Lobbesje Govers, Aal de Boerin, Pokputtige en kreewende Vuysje: Moy Elsje, Lydia, scheele Saer, ’t kind van Israel, Poulijntje mit’er Suster, sprootige Stijn; Swarte Neel, Dalida, bruyne Lijsbet, en dat ouwe lebbige verken, die Brabantse Katelijn.
Wat dunkje Breetveugels?
jy luy weet ooc wel hoe ’t behoort; mocht dat niet met recht de doodceel wesen.
Die Oom de Boer, als aenspreker, met sijn bloote hoofd ordentlijck behoorde op te lesen, Als Anna Tomas de grootste, en goddelooste Koppelaerster, diemen ter wereldt vond, Het lichaem nae de Volewijck, en heur ziel aen den duyvel sond?
My dunct ’t behoorde soo: dan wat roert het my hoez’ het klaren?
’t kan my oock niet baten.
Ik mienme mit dat volk niet mier te moeyen, al sag ikse op straet liggen sterven, en dat’er de honden half levendig op aten.
Maer laet sien!
’t was eseyt dat ic Besjen hier wachten sou.
kijc, daer comtse juyst aen.
Diewertje uyt met een narm vol linnen, en een huyk op ’er hoofd.
Frik in’t Veurhuys treed naer’er toe en spreeckt.
Dag Moertje!
Dag Kijnd; Frik, etc.
Maer hebje hier het linnen om tot de Naysters te gaen?
Ja’k vaer.
Maer ’khad wat te doen, is je de tijt hier niet al wat lang evallen?
Frik, etc.
Neen, och neen!
ik heb een praetje mit dit volc ehad.
Ic loof datje an mekaer hangt van praten, van labben, en van kallen.
Al weer, denc ic, d’ien of d’aer by de neers op ehaelt; dat’s toch je hart en sin, en daerje alje vreught uyt schept.
Altijdt coomje daer me veur den dag.
En of’er nou al wat ezeyt was, daer is van gien ien degelijck mensch erept.
al langenoeg.
Seg maer hoeje ’t linnen garen soud willen hebben.
Heer, dit’s al reyn!
Dieuwertje.
Dat loof ic wel.
’t Is eygen rietsel.
Het puyc uyt al mijn webben.
Moy gesloten linnetje, vaer, van vier schellingen d’el.
Dat’s wel van drie gulden en een oord: maer ’t is hiel wit en fijn: ’t sel oock tot beffen wesen.
Wat dunckje; Frik, etc.
Jae ’t Moertje.
Ik docht oftje niet vanje sin sou wesen.
En as ’t nou al niet van mijn sin was?
So soum’er wel ien groen kruytje na leesen.
nou!
niet baldadig, noch brooddronken!
toen ik de bruydt was mitje zal.
Vaer, Haddewe’t toen so ehad: maer neen vriend, we kropen wel zonger hemden by mekaer; En binnen noch al mee dus veer deur de werelt ecomen, en hebben de kost ekregen.
Maer Moertje!
waerom grauje dus?
wie seyt’er wat teugen?
’tis dubbeld ongdieft te degen.
Wel soo dan!
nou spreek, hoe wilje de hemden hebben?
de tijd loopt vast t’ soek.
Maer, niet te lang; se hangen aers ien hielen uytstrengen dag mit slippen uyt mijn broek.
Laet’er ooc ien kangkjen of ien nayseltjen an de borst setten, en ien binnewerk op de mouwen.
Nettum so!
seg nu slechts soje’t hebben wilt: maer laet hetje daer nae niet berouwen.
Want het sel dan doch niet verandert worden, dat seg ikje nou iens veur al.
Wat veur kangkjes wilj’ ’er aen hebben?
waer hebje sin in, briet of smal?
Frik, &c. So passelijc.
Wat verstangt hebben de verkens van saffraen te eeten?
Heb ik verstangt van kangkjens?
Je wilt immers wijs wesen, en over al van weten.
Frik.
Ja van mannewerc daer wijsheyd in gelegen is: oordeel te geven van bier, en wijn, Van Ferines Toeback, van ien varsch oestertje, van ien frisse Trijn, Van ien dobbelwerkje, van klossen, van schuyven, van kaerten, van tiktacken, en verkeeren.
Al hadje dat mannewerc ien aer man veur jou laeten lieren, ’t souje anje heylik niet ien kruymel deeren, Frik, &c. ’t Kan ook niet schaden datmen’t kan. Ik can ’t ooc wel laten as ic wil.
Ik heb’er al vast menigmael vry lapis deur ehad.
Wilje wel doen soo swijg dat stil.
’t Selje mier eer geven.
Wat mach dit eerlijke volc mienen?
Eerlijke volc!
jae mijn lieve Moertje, ’k mien’er so menig ongder den hoop slim staet op bey sijn bienen?
Die van dat werc een ambacht maekt, en wel vijf schoft daegs werkt.
O bloed?
Mogtmense al noemen, diemen wel siet en niet noemen moet: Wat wou ’t ien warp-net vol leveren, dat ongekruyst was; En recht water-sootjen veur de duyvel, als hy versneeuwt of verbuyst was.
Schaemje wat, segh ikje noch iens, jy rechte Bedil-al, as je bent.
Besietje self, verstaeje dat wel?
isser wel yemand, denc ic, hier omtrent, Of je weet’er ien ditjen, of ien datjen op?
’k zweer, sooje die stront-licker niet wilt vast knoopen, ’k Zelje hier al moer allien laeten staen, en mit het linnen weer naer huys loopen, Al souje mee songder hemd by de Bruyd te bed gaen.
Nou Moertje, versteurje dus niet.
Ic can ’t wel laten staen.
Laet het dan ooc.
Frik, &c. Ic sel!
ic sel!
maer alle gecken laet varen: Ik ga na Mr. Jan: wil jy terwijl het werc tot de Naysters bewaren?
Schic het na je sin.
Jy selt het wel doen.
Ic vertroutje hiel wel toe.
loop so ras niet.
Wat zelje tot sijnent doen?
Maer Moertje, vraeghje dat?
Moet’er gien Bruylofts-gedicht wesen?
Wat weet ic van die saeken; Moet hy dat doen?
Wie sou ’t aers in de hiele Stadt beter maken?
Hy doet het immers veur elc ien schier alledaeg, en mit ien trou-heyligjen veur an, om kleyn geld: Ja somtijts wel om niet, die hem maer ien lutjen an ’t oor leyd en lelt.
Want hy het sellefs sucken beseten sin in rijmen en rederijken.
Dat hy ien aer voort helpt, en laet het sijn hiele smids-winkel mit al ’t gerietschep aenkijken.
Diewertje naer binnen gaende.
Wel nou, ’tis my al wel.
Doe jy dan dat: hadiuw!
ic ga terwijl na de Nayster heen.
Frik &c. Adieu Moertje!
laet sien, se gaet die weg.
souse wel na Grietjes gaen?
wat neen!
Ze ken Grietje niet.
Ze willen daer ergens, denck ick, ien boodschap bestellen, Se het ’er eygen Naysters al op ’er hand, die dat wel veur ’er afhacken zellen.
En ouwe luy veranderen niet garen.
’k Heb daer gien bedenken aen.
Laet sien!
Waer woont de Poëet oock, ja ’k weet, dit straetjen moet ik inslaen.
Frik in’t Veurhuys binnen.
Diewertje uyt en spreekt.
Goe luy, weetje niet iemand van je al, waer hier ergens ien Nayster sou woonachtig wesen?
de gang valtme soo suur.
Siet ic bin oud, en sou teugen ’tuytgaen schier vresen.
Ay spreek, hoe benje dus ongerieffelijk; of weetje ’t seper self niet.
Hey, wat mag ic de luy al moeyelijc vallen, ic bin noch niet blind, al bril ic: ay, siet Hier denc ic selse self veur deur sitten, mit al’er jonge kabouters.
Dag Kijnd: Grietje.
Dag Moer: Diewertje.
Maer mit verlof, is je naem gien Grietje: Grietje.
Stil deuse stouters: Wat segje Bestemoer?
Ik* vraeg of je gien Grietje hiet.
Jae: hoe dat?
Maer je bint me van ien goed vriend erecommandeert.
Wouje dan wel wat: Diewertje.
Ja, kheb hier linnen: en ic wou wel wat mans hemden, beffen, en neusdoecken laeten maken.
Sit wat neer.
Lijsbet hael ien warme stoof veur Bestemoer.
Lysbet comt met de stoof, en Diewertje seyd.
So, so, die sel niet qualijck smaken.
’t Is van daeg* ien guure dagh: dan binnen ouwe luy al ghemeenlijk verkleumt: ’t coomt ooc mit die noorde wijnd.
Dat’s waer.
Maer ’t linnen, datje hebt, wilje dat iens laten kijken Dieuwertje.
Ja Kijnd.
Sie daer daer is 27. ellen tot 6. hembden.
Wilje dat veur ierst iens vast houwen?
Dat is vierdalf ellen tot elken hemd, en ien el tot de mouwen: Dan hebbenz’ ter volle briete gelijkmense gemienlijc snijt.
Je seltse* mit boordjens om de hals maken, en mit ien haekjen en ien oogjen inde keel, so na deuse tijd.
Seer wel: maer nou, hoe sellense genayt worden?
dat most ik ooc weten.
Ja weet ic het self wel?
ik bin oud, en heb het nayen schier hielendal vergeten Noemtmen iens ien nayseltjen twie of drie, tot ien behulpsaem oogmerc.
* Garen Bestemoer.
Let’er op, daer zijn schuynsjens, spaensjens, schuynse spaensjens, pissebedjens, gaetjes-werk.
Gesneenwerk, wit-werk, jeudwerk, 4. bientjens, 6. bientjens, 8. bientjens, spinnekopjens, en diergelijcken.
Houd, houd, houd, ien rond zoomtjen mit 3. schuynsjens op de borst sel wel wesen, dat doen de rijken.
Nayt de naedjens van d’asseldoeken, en schouwerstikjens wat effen en glad, ’t Is al ien gemackelijke pater, dieze dragen zel.
Dat zel wel gaen: vertrout ons dat.
’t Lijkt goed doek: is ’t Amsterdams, Alkmoerder, Vries, of Emder linnen?
Neen degelijk; ’t is eygen riedtsel, so goed as men ’t veur die prijs in ’t drystalletje, of in de Schol sou kunnen vinnen.
Men houd aers het Alkmoerder veur sterc, en ’t Emder veur fijn.
’t Is al na de sindlijckheyd van de luy: ’t Amsterdams, en ’t Vries kan oock wel goed zijn.
Dit is nou Emder: maer ’tis fijn veur sijn geld, gelijc je segt: ’tis ooc tot de beffen Daer is twie ellen, dwars draeds esneen* tot een sulken dousijn.
Dat is effen.
Maer nou most ’er noch dardalf vierdeel wesen tot debinneboordjens, en dan vallense noch al wat smal.
Neen, neen, se sellen wel wesen.
Hy isse so gewent: en ic heb het hier me al Grietje.
De kangjes, die ’er toe wesen sellen, hebje die ekoft, of seljese noch koopen?
Die denc ic, sel jy wel hebben.
laet iens wat verschiets sien.
Sie daer, daer is ’er ien hoope.
Soekter je gaing uyt.
Setje bril op, en besietse vry in den dag.
Dat kangje, datje daer nou inde hangd hebt, sou niet qualijck staen mit die duytse slag: Of ien aer; daer is het Graef Mouris kangkje, het beusemkangje, het poppetje het muysetantie.
Het doodshoofje, het doodshoofje mit het pijltje, ’t princesje, het ennetjes kantje Het Tulpje, het Weyertje, het Italiaens vloertje, ’t dubbelde princesje, of soo ien.
Zoek uyt, zoek uyt bestemoer: daer is dubbeld over verschiets genoeg in de doos soo ’k wel mien.
’t Is waer: maer ic sel naer huys gaen, en noch ierst ereys in de gaten soeken Of ic niet ergens wat vijn.
Siee daer is voort het lapjen linnen tot de 12 neusdoeken, 4 Ellen, en een vierendeel: dat vierendeel, Grietje lief, heb ick ’er by edaen, Om datse aers niet recht vierkant souwen vallen; en dat sou niet een beet bruygom-achtig staen.
Hier heb ik ooc het briefjen, daer de mercken op sijn eschreven.
De hemden en beffen niet, maer merkt de neusdoeken an weer zijden even schoon.
Wilje ’t briefjen iens geven?
Laet sien, dat is ien F. mit ien I. mit ien V. Is ’t soo niet recht?
’k dink jae, sijn naem is Frik in’t Veurhuys.
Frik in’t Veurhuys, hiet so de knecht?
Grietje met een smeeligheyd.
* Hiet jy dan diewertje?
en woonje niet by d’ ouwe Kerrek?
En hebje gien vrienden op de nieuwen-dijck, inde Warmoes-straet, en op ’t nuwe werrek: Diewertje.
Oock al.
so bin ic de verachte ellendigheyd self.
O heer, o heer, o heer, bruyd alle mael voor den duyvel, voort, voort, en komt je leven niet weer.
’k Hou gien school mier.
En jy, jou eerloose ouwe verken: Selje Seun de bruygom wesen, en laetje mijn sijn linnen bewerken daer selje de duyvel veur halen.
Hou daer!
hou daer!
hou daer.
Moord, brangd, moord, brangd, moord, moord, Trijntje een Buur-wijf verbaest uyt, met een schrobber in’er hand.
Waer, waer is ’t te doen?
waer, waer!
Hier, hier!
och vroutje help, help, help!
of ik raeck om ’t leven: Tryntje komter by.
Los, los!
ay Grietje buur laet los, ’t is ien ouwe Vrouw.
Wat hetse toch bedreven?
Bedreven!
bedreven, maer ze comt hier werc brengen van ’er Seun, die de Bruygom sel Wesen mit ien aer, en hy is an mijn verlooft.
of is dat al wel?
Sie daer dat is sijn eygen kijnd, en dat ic verlost bin is van daeg 6. weken eleden.
’k Heb trou van sijn hand!
wacht maer wat, ik sel iens binnen treden, En halen de penning, en latense veur je oogen sien.
Grietje in huys.
Tryntje spreeckt.
Loop, Bestemoer loop!
of, comtse weer uyt, ze zelje noch iens soo fel aenvlien.
Diewertje binnen.
Grietje weer uyt, en spreekt.
Zie daer: daer is het Goud, daer hy me veur God mee gehuwt het.
Waer is de Duyvels moer nou, Trijn?
Al wech Grietje.
’k Denc, dat de Duyvel heur Zeun ’er weg gestuwt het.
Soo ’er Seun de Duyvel is, wensch dan de duyvel tot je man.
’k Sou’er ien duyvelin teugen wesen: en wat sel hy doen, die aers niet kan?
bedaer, Grietje buur, bedaer.
Grietje al huylende.
Hoe sou ik my bedaren?
’k Wou dat ic dien duyvel mit sijn Moer sag veur den duyvel varen.
Och, setme toch wat neer.
Neemt mijn Neusdoek uyt mijn dieszac, en dooptse in wat eek, maer komt doch daetlijc weer.
Tryntje met de Neusdoeck in en uyt.
Maer Grietje buur, binje dus bangh?
snof, snof, hael op mijn moer, dat selse wat verquicken.
Och, ontrijgme wat.
Koom.
Hoe is de veter nou juyst dus in de war?
Rukse vry an sticken.
Och, och, och, ic sel sterven.
Hou moed: het sel wel gaen.
hoe is ’t mijn schaep?
Och heer, binjer dus qualijk aen?
Hem liever ereys: ’t selje mier moeds geven: ’t suchten sout overgaen beletten.
Ha a a a a a a a a!
So, wat soo siet!
nou je geeut, dat’s ien teyken dat de dampjens ’er willen setten.
Ha a a a a a a!
Gaet het daer mee niet wat over?
Ja, God dank, ’t is al miest edaen.
Dat ik dorst, ik souje nou wel wat vergen.
Doet dat vry.. Grietje.
Mach ik?
Ja je.
Wilje dan iens ien huys 8. of 10. hier van daen gaen?
Boven de ierste Backer, anje rechterhand, woond een stijfster op de Kamer, Die Saartjen hiet: maer bijt het haer in ’t hoor, of seg het wat bequamer As ic het jou doe; of se iens daetelijc hier wil comen: se selme groote vrientschap doen.
En dat ick ’er noodig te spreken heb van iets daer wel wat wonders uyt kan broen.
vlieg heen.
Laetse doch stric strax mitje comen, en scheyen so lang uyt’er stijven.
Dat’s gang: maer selje soo lang wel allienig in huys durven blijven?
ga jy slechts heen.
Hadiu dan: is ze nou slechs niet uyt.
Trijntje gaet naer Saertje.
Grietje gaet in huys.
Frik, &c. al schreeuwende uyt.
Dieuwertje met een stock after aen, al slaende.
help, help, help!
Jou Vaere-beul!
jou Moere-plaeg!
jou geslacht-schender!
jou eerdief!
jou eereloosen guyt!
Jou Radevryer!
jou galge-minner!
jou Ravelocker jou schuym van alle schuymen: Frik, &c. Houd!
houd moertje houd!
Diewertje al slaende.
Durfje me noch moer noemen?