floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Herderinne, wild mijn vryigheyd verschoonen, Ik bid u, wild my doch uw hulp en bystant toonen; 't Is my een sware pijn, dat ik van Edel bloed Geteeld, eylaes!
om nootdruft beed'len moet; Ey!
brengt my doch ter plaets, waer ik mijn dorst mach laven.
Ik wenschten ons Princes zoo wel bedeeld met gaven 227 Van het geluk, dat wy, u wisten te voldoen.
Ik heb genoeg als ik het leven weet te voên, Al waer 't maer een stuk brood.
Dat 's Menschen leven is zoo vol veranderingen; Genadige Princes, lust u met ons te gaen?
Gy zult naer onse macht van ons werden voldaen.
CLAUDIAEN in Bedelaers gewaed.
Claud.
Zoo lang de voorspoed diend, en 't luk blijft by de menschen, En deeld haer gaven uyt naer wil, en hartens wenschen; Zoo lang, eylaes!
zoo lang, zoo lang, en langer niet, Bevind ik dat een mensch, van menschen, hulp geschied; O wonder wankel rad!
hy doold in sijn vertrouwen, Die op het hoogst gebracht, uw hoogte waend te houwen; Hy doold die in 't geluk 't verand'ren niet beoogt, Dat hy weêr dalen kan, gelijk hy is verhoogt; Wel doet hy die in luk, het onluk steld voor oogen; Wel doet hy die zich niet vertrouwt op zijn vermoogen, En bind zijn lusten aen de gaven van 't geluk, Op dat, als 't nood-lot komt, een onverwachte druk Hem niet en overvalt; maar dat hy zich na mate In onluk dragen kan, als 't luk hem heeft verlaten; Troost nu, ha!
Claudiaen, in 't onluk, u met reên.
Hebt gy niet 't geen gy had, zijt even wel te vreên; Indien gy wel door ziet de wereld, en haer zaken, Gy kunt van 't ongeluk noch uw gelukken maken; 'k Acht werelds luk geen luk, 'k acht werelds eer geen eer, Die als zy zijn op 't hoogst, zeer schielijk dalen weêr.
Wat heb ik meenig Vorst, en Prins, op dezer Aarde Gekend, die zijn geweest in luk, en grooter waerde, Geacht, geeert, ontzien, als Goden aengebeên, Maer, leyder!
op een kort gleed al die eere heen; Zoo gaet het met den Mensch, die heden is verheven, Werd morgen uyt zijn staet verstooten, en verdreven; En die den oorspronk wil van dit ellend ontgaen, Die moet niet al te vast op zijn vermogen staen, Lukzalig is dat Land, Godzalig zulke Menschen, Die niet uyt anders nood haer luk en vreugde wenschen; Godzalig zulk een Prins, gezegend zulk een Land, Daer men voor woeste krijg een zael'ge vrede plant; En daer de liefde bloeyd, en daer de Vorsten trachten, Meer luk door vrede te verkrijgen, als door krachten; Daer rijkt Rijk, Land, en Stad, een yeder leeft na lust; En d' Eelste staet op Aerd is vrede, vol van rust; 228 Hoe rustig zoud ik zijn, dat ik my mocht begeven, Te leyden op het land een arrem Herders leven; Had ik mijn Zuster Iuliana hier by mijn, En waer mijn Vader wel, ik zoud gerustig zijn; 'k Betracht geen Hoogheyd meer, zoo lange als ik leve; Ik zal in soberheyd mijn zoeken te begeven Hier op het Land, en by de Herders in het groen, Daer ik mijn lusten kan in kleynigheyd voldoen.
Juliana uyt.
'k Zie daer een Herderin, oft Boermans Vrouwe komen; Ha Claudiaen!
by u diend wel in acht genomen Te veynzen; op dat gy u niet en maekt bekent, Of yemand merken kan, gy d'Hertoogs Zoone bent.
Gy die hier achter land dus bidden loopt, en bed'len, Hebt beter dagen als wel hebben veele Ed'len, Oft Koningen op Aerd.
Indien my niet ontbreekt, Boerinnetje, het geen waer van men dikmaels spreckt, Dat is 't genoegen, 't welk ik wel in my bevinde, Voorwaer een Koning zijnen staet noyt zoo beminde Als ik wel doe de mijn.
'k Geloof het geen gy zegt; 'k Verzoek aen u dat gy my doch eens onderrecht, Of 't wel zoo eerlijk, als 't gerust lijk is, kan wezen.
Claudi.
Wat dat belangt, ik zal, Boerinnetjen, in dezen, Na mijn vermogen u antwoorden op die vraeg; 't Is eerlijk, als gerust.
Nochtans wy alle daeg Veel menschen, in dat oordeel, anders hooren zeggen.
Wanneer men deze zaek in redens schael wil leg gen, En overweegen die, zoo is 't gelijk ik spreek, Ik oordeel van mijn zelfs; ik die in armoed steek, Soud gaerne, zoo ik kost, yets eerelijks beginnen, Om mijn nootdruftigheyd met meerder eer te winnen; Dan doch gelegentheyd, 't zy hoe veel dat ik doe, En voegt my in het minst geen and're middel toe; Mits ik niet anders kan, voeg ik my na de reden, Daer ik het meeste derf, steld my het minst te vreden, Maer zoo ik meerder kost, daer ik het minder zocht, Om dat het minder my het meest gemak aenbrocht, Soo waer 't zo eerlijk niet.
Iuli.
de waerheyd doet het blijken, Dat wijsheyd zoo wel is in arme-luy, als rijken; Uw redens die zijn klaer, in 't geen gy reedlijkleerd, Soo dat gy door uw reên aenprikkeld mijn begeert, Om meerder reden, op dit stuk, met u te maken.
'k En dacht noyt op het land tot zulk geluk te raken, Dat ik zoo rijken schat in d' Armoed vinden zouw, Dat om mijn redenen my zoo een lieve Vrouw 229 Soud sme eken, schoon gy zijt een Herderin, uw zeden, Uw kennis, uw verstand, uw wijsheyd, en uw reden Doen my bedenken, of wel zoo een heusch gemoed Soud kunnen werden by de Herders opgevoed.
De gaven des verstands zijn voedzels van goê zeden, Gelijk als uyt verstand voort-komen wijze reden; Soo is verstand het stof 't welk wetenschappen voed, En uyt de wetenschap zoo komt een heusch gemoed; Des heusheyds oorspronk, is 't verstand van God gegeven; Soo wel die, die te Land, als in de Hoven leven, Genieten deze gaef; dies oordeel ik voor mijn, Dat wel goê zeden kunnen by de Huysliens zijn, Indien zy met verstand begaeft zijn.
Wijze Vrouwe; Wat luk is 't my dat ik hier sprake met u houwe; Al schijn ik ongeacht, zoo is nochtans mijn hert Geneygt tot wetenschap, die by de Wijze werd De grootste schat ge-acht, die yemant kan bekomen; Ik ben een Bedelaer, maer heb steeds by de vromen, Als wijze, my vervoegt; ten tijden als het luk My noch bevrijd had voor des Armoeds droeve druk.
Zijt gy getrouwt?
Meent gy uw jonge Iaren Te slijten, zonder dat gy Echt'lijk zoekt te paren?
Ik weet niet, Herderin, hoe dat noch loopen ken.
Hoe hiet gy?
Celidon.
Van waer?
Van waer ik ben Zal ik u, Herderinne, garen openbaren; Ik ben een Fransman, doch heb van mijn vijftien Iaren Den oorelog gedient.
Wel Celidon dat 's vreemt, Wijl gy een Krijsgman zijt, dat gy geen dienst en neemt; 't Waer meerder Eer, als dus te beed'len achter lande; De Krijg geeft Edeldom, en 't Beed'len dat is schande.
'k Zoek Edeldom, nocht Eer, nocht Staet, nocht Werelds pracht, Maer zulke Edeldom, die God zelf Edel acht; Ik zoek mijn wille na de wille Gods te voegen, 'k Heb in mijn arremoed een rijkelijk genoegen; 'k En zoek geen geen Hoofsche Staet, 'ken wensch geen werelds eer, Maer dat ik hebben mocht van Gode mijn begeer; Een Goddelijke wensch zoud ik van God betrachten.
Wat zoud dat zijn?
Maar dat gy mijn woud achten Zoo waerdig, indien gy noch zijnde ongetrouwt, My in uw liefdens dienst voor slaef aen-nemen woud; Hoe wel op 't duyzenst ik mijn zelfs onwaerdig kenne, Zoo grooten gunst van u, zal ik nochtans gewennen 230 Mijn leven t' uwen dienst, mijn wille na uw wet Te voegen; lieve Vrouw, indien 't my niet belet De wangunst, die gy my in plaets van Liefd mocht toonen.
d' Aenbieding van uw dienst is waerdig te beloonen Met dankbaerheyd; wat trouws verbond aengaet, Ik ben noch vry en los, en leef een Maegden staet; En draeg u gunst, mits ik speur uw genegentheden, Die eveneens als ik, in kleynheyd zijn te vreden; Wild gy een Herders staet aenvaerden neffens mijn, En met mijn kleyne macht, en gunst te vreden zijn; Ik zal u, waer ik kan, dat meugt gy vry vertrouwen, Mijn hulpe bieden; mits dat gy u zult verhouwen Hier op het land, en my in als uw diensten doen.
Ik zal, ha!
lieve Nimph, met u de schaepjes hoên; Ik zal u alle dienst, en alle liefd doen blijken; Ik zal u eeren, en zoo eeren dat geen rijken, Ja Princen op der Aerd, meer eere kunnen bien Aen haer Princessen, als gy wel van my zult zien; Ik bid u, waerde Nimph, dat gy my doch laet weten Hoe dat gy zijt genaemt.
'k Ben Sylvia geheten, Een ouderlooze Maegd, by d' Huysliens op-gevoed, En by de Herders, die zeer aengenaem, en zoet Hier oeffenen Musyk, verkeer ik alle dagen, Dewijl ik in die vreugd heb groot'lijks mijn behagen.
Die Kunst, ha!
lieve Nimph, ik metter harten min, En redelijker wijs ik ook ervaren bin; Ik zing, en speel wel meê 't zy wat my voor mach komen.
Wy hebben, Celidon, op heden voorgenomen, Een treftige Musyk te maken, dies gy meugt U voegen neffens ons, op dat de zoete vreugd Te aengenamer zy.
Ha Sylvia!
die 'k minne, Uyt goên genegentheyd, met hert, met Ziel, en zinne, De Liefde tot de Kunst, teeld Liefde die u mind, Soo mind, dat Celidon zijn Liefde vast verbind, Om Sylvia alleen, als zijne Ziel te eeren.
Kom, Celidon, laet ons na het gezelschap keeren; Neemt aen een Herders Kleed, en voegd u na de tijd; Veynst waer gy komt, en zegt dat gy mijn Broeder zijt; Houd onze Liefd bedekt, en gantschelijk verborgen, Van kleding, en van als zal ik u wel verzorgen.
231 Tweede handeling.
CLAUDIAEN in Herders kleeding, JULIANA, AMARILLIS, GRUCELLA, CORIDON, de MUSYK, met Rey van Musicanten; by haer hebbende eenig gebloemte, 't welk zy dragen na den Tempel van PALLAS, alwaer zy die zelvige op-offeren, met een Musijk, van zang en spel.
VRund Coridon, ik hoop dat onze Offerande Yets vruchtbaers werken zal.
Te meer wanneer wy branden Dees Bloempjes uyt-gekeurt.
Met Lauw're blaên geçiert; O Maegd, ô Edele Maegd!
wel waerdig Gelaurierd; Kom, zoet gezelschap kom, laet ons dees Tempel groeten, De Kunst-Godin ter Eer, met neer-geboogen voeten; Vereenig snaer, en stem, een yder vat zijn toon, En kniele nevens my voor Pallas waerde Troon; Ey!
offer op met vreugd de Kunst-Godin, Kunsts schatten, Strijkt eens op de Vyool op dat wy mogen vatten 232 Den toon, recht na den eysch; strijk noch eens op de G; 't Is wel, kom laet ons gaen, en dragen d' Offer meê.
Goddinne van de Kunst, wy pronken uw Altaren Met Bloempjes, en Lauwrier, op dat wy onse snaren, Door zoet geluyt, en geur van 't aengename groen, Naer uw behagen tot den Hemel rijzen doen; Versmaed de diensten niet die wy uyt liefde toonen; Maer wild met uwe gunst, ô Kunst-Godin!
beloonen Aen d' Ed'le Maegd Musyk ons waerdigste vriendin.
Gy zijt my wellekom, treed nader tot my in, Uw stemmen offert op, vang aen, vang aen uw vreugde, En Goddelijke Kunst vermengt met alle deugde.
Hier moet Musicael gezongen en gespeelt werden, dient gelet, dat yder ordentelijk neder knielt voor den Tempel; na dat 'er gezongen is, spreekt Pallas; O Ed'le Nimph Musyk!
uw Kunst ik zoo hoog acht, Dat ik u waerdig houd om onder het geslacht Der groote Goôn te zijn; ô Kunst!
ô Ed'le vreugde!
O Goddelijk vermaek!
ô vrolijkheyd vol deugde!
O zang!
ô zoet geluyt!
ô lieffelijk gespel!
Uw vreugd ik boven al, naest 's Hemels vreugde stel; O vreugde!
door de lust uw kracht alleen gekregen, O stemmen!
wiens vermaek de Goden zelfs bewegen; O snaren zoet geklank!
ô lieve melody!
Die zelfs de Goôn beweegt, en trekt mijn gunst tot dy.
Musyk.
Ik speur, ô Kunst-Godin!
tot onze kunst uw krachten, Daer 't Aerdsch geslachte die in tegendeel verachten; Ia treden nu by na mijn waerde met de voet, Dies ik, ô Kunst-Godin!
om gunst u smeeken moet; Wel eer waer ik geacht in Koninglijke hoven, Nu door een snood gebroet onwaerdelijk verschoven; Wel eer ben ik geweest van grooten aengebeên, Nu van een bot geslacht als met de voet getreên, Derhalven, ô Godin!
ons Musicale Scharen Ootmoedig buygen neer, en pronken uw Altaren, En Offeren u op de gaven van ons Kunst, Op dat wy door die vreugd bewegen u tot gunst; Gunt ons, ô Kunst-Godin!
zoo in de kunst te groeyen, Dat onder ons de Kunst in rechte Liefd mach bloeyen.
Vriendin, Edel vriendin, 'k en heb niet in mijn macht, Dat u niet zy gegunt, indien gy 't maer betracht; Dies spreekt wat gy begeert.
'k Sal op gevoysde maten, Ons zoet verzoeken u in Rijmen hooren laten.
Gy Claudiaen, die vry meer als uytmuntend zijt, Sing op ons Rijmpjes, dees Goddinne toegewijt.
233 CLAVDIAEN zingt alleenig deze navogende rijmpjes, dat gedaen zijnde, werd'er Musicael met volle stemmen op vervolgt.
WY die ter Aerden buygen, Tot een Offerande; Zoo deze Bloempjes tuygen, Die op 't Altaer branden; Door Kunst,, uw gunst,, Godin, wy in,, onze vreugd betrachten, Dat nijd nocht haet,, ons nimmer schaed, dat nijd nocht haet, verkrachten De Musyk, die wy hoog achten.
Hier op volgt de Musyk met volle Stemmen.
Ons uyt-gestorte vreugd, ons spelen en gezank, O wijze Kunst-Godin!
neemt, bidden wy, in dank; Ik twijfel niet oft gy, ô wijsheyd aller wijzen, Zult onze oeffening, en eerb're kunste prijzen; En om uw goede gunst ik mijne dienste doe.
Ik stier uw waerdig Lof tot aen de Wolken toe; Vaer voort, ey!
vaer zoo voort, de Ieugd in deugd te leeren, Doet d'Amstel met het Lof van uwe kunst vereeren; Voed harten in uw lust, queekt Zielen in uw vreugd, Sijt leerzaem in uw Kunst, en stichtend aen de Ieugd; Mijd laster, haet, en nijd, ontucht, lichtvaerdigheden, Tot niemants nadeel wild in Rijmen, oft in reden, Uw Edelheyd misdoen; maekt dat gy met uw Kunst De deugde blijken doet, gy krijgt der Goden gunst; Mijn hulpe, waer s' u diend, zal altijd zijn ten besten.
Dijn groote Majesteyt bedanken wy voor 't lesten.
AMARILLIS, GRVCELLA.
Wat of Coridon bedrijft, Dat hy dus lang van ons blijft, Waer mach hy zijn op-genomen?
Amarillis, 't is noch vroeg, En wy hebben tijds genoeg, Coridon die zal wel komen.
Die de Liefde niet en proeft, Weet niet wat de Liefd behoeft; Ach!
Grucella als men Minne, Als men Liefde pleegt, en vrijd, In het groenste van de tijd, Heeft men qualijk halve zinnen.
Amarillis, jonge Meyd, Laet u zijn van mijn gezeyd, 234 Wild mijn woorden wel onthouwen; ,,'t Is de Eer te licht gewaegt, ,,Als een Ionge teere Maegt ,,Hare liefde vleyd op trouwe.
Hoe Grucella, dit 's te slecht, Gy dient beter onderrecht, 't Schijnt uw ouwe kouwe dagen, Niet gevoelen Liefdens aerd, Gy weet niet wat Liefde baerd, 't Schijnt gy noyt hebt Liefd gedragen.
Amarillis, wulleps dier, Weet gy wel, dat by het vyer, Meest de Min werd vergeleeken?
Ia Grucella, ik beproeft, Dat dat vuur verkoeling hoeft, Zal 't zijn heete krachte breeken.
Door wat middel?
Door de Min.
Losse woorden, zotte zin; Amaril, 't geen u doet branden, Zoekt gy tot verkoeling, ach!
Amarillis, noyt men zach Zulke minne zonder schanden.
Is het schande dat men Mind, En uyt Liefde is gezind, Om in d' heylige Echt te trouwen?
dat zeg ik niet, Maer het misbruyk datter schied Onder dies, werd schand gehouwen.
Dit is misbruyk, dat een Maegd Vryers hare liefd op draegd, Vryers staet het toe te vryen; Vrysters zulliks schaden kan, Soeken Vrysters Vryers an, Dat zal haer tot schande dyen.
Dat beken ik, Vrysters Min Heeft veel schand, en opspraek in; Maer werd zy gevrijt, wat reden?
Dat zy niet weêr lieven zouw, Siende hare Vryer trouw, Door des Liefds genegentheden Grucel.
Noch en staet het haer niet vry, Datze blijken laet dat zy, Graegten heeft, om Liefd te loonen.
't Is de Eere niet misdaen, 't Kan der Maegden Eer niet schaên, Op 't verzoek, weêr liefd te toonen.
235 Grucel.
Amarillis is noch slecht, Weet niet dat een looze knecht, Maegdens zinnen kan bekooren; En haer vryen met de mond, Tot dat hy haer Maegdom vond, Die door vryheyd gaet verlooren.
Amarillis, jonge Meyt, 't Geen dat ik u heb gezeyd, Om u beters wil geschieden.
Daer 's uw Lief, Grucella gaet, Doet met hem zoo gy 't verstaet, Ik en kan u niet gebiede.
Hoe Nimphje dus alleen?
Amaril Alleenig en verzeld Met zulk geselschap 't welk mijn hertjen heel ontsteld; Gedachten zijn 't die my de Liefde doen beproeven.
Hoe Amarillis, kan de Liefde u bedroeven Door werking van 't gedacht?
't Gedacht bestraft my, ach!
Dat ik de liefd niet meer zoo licht gelooven mach.
't Is ydelheyd, ik moet u hertje wat vermaken; Ik hoorde flus een vooysje, kost ik het wel raken, Ik speelden 't op mijn fluyt; 't is, Amaril, heel zoet, Zoo dat ik u het Liedjen nu eens speelen moet.
Hy speeld op de Fluyt, dat gedaen zijnde spreekt hy.
Wat dunkt u Amaril?
Uw speelen steelt mijn zinnen.
Uw vriendelijke lonkjes doen my u beminnen, Ach!
lieve Amaril, dat ik zoo speelen kon, Dat ik het hertje van mijn Amarillis won!
Wie zoud men lukkiger als Coridon dan achten?
Gy Coridon behoeft van mijn niet te verwachten Dat ik u lieven zal.
Hoe Amaril, wat reên, Dat gy niet zijt te vreên Met mijn getrouwe Minne?
Herder mind my niet, Maer na een ander ziet, Daer gy meer gunst meugt vinne.
Mijn dunkt dat hier in 't woud, Een Echo zich verhoud, 'k Moet zien of ik die vinde; Hier oft een weynig voort, Heb ik ze lest gehoord, Het was omtrent dees linde.
Hy fluyt eens.
Hier is 'et, Amaril, Ey!
weest een weynig stil, En let eens op dit queelen; Wat speelen ik besta, Die bootst my d' Echo na, En zal 'er tegen speelen.
236 Coridon.
Was 't, Amaril, niet zoet?
't Beweegden my 't gemoed.
't Geeft my een lust tot speelen.
Het trekt mijn hert tot Min.
Dies ik noch eens Begin.
Op nieuw te queelen.
Queelt Coridon, ey queelt!
Mijn Ziel, en hertje steelt, Steelt 't geen u werd gegeven; Steelt mijn geheel, ik lijd, Ik ben mijn zelver quijt, En leef, als zonder leven.
Ik Leef na uw begeer, Ik steel u, steelt mijn weêr.
Ach Coridon, mijn eygen, Ik steel 't geen gy my geeft.
Door u mijn Zieltje leeft.
Na u mijn zinnen neygen.
237 IVLIANA.
Als ik mijn droeve Staet aendachtig overweeg, Soo vind ik, laes!
mijn hert van alle vreugde leeg; Ik ben een Hertoogs Kind, geteeld van Edel bloede, Berooft van Erf en Land, van Schat, van Staet, van Goede; Waer toe, ach leyder!
is 't gekomen nu met mijn?
Dat ik, eylaes!
moet een verworpen Dienst-maegd zijn, Hier op een vreemde plaets, by ongeachte lieden, Daer ik in ballingschap, om straffe te ontvlieden, Het Arme Vee moet hoên; en dat my meest berouwd, Ik heb een Bedelaer tot mijnen man getrouwt; Hoe Iuliana, dat gy dus u hebt vergeten, En zonder achterdocht, oft kennis af te meten; Hoe door 't verloop des tijds, het luk noch keeren ken; U is 't, ô Goôn!
bewust, in wat verdriet ik ben; 'k Heb Celidon belooft, maer ach!
wat wil het wezen?
Door hem en kan ik noyt tot staet weêr zijn gerezen; Wat beeld gy Iuliana steeds u zelver in?
Waer toe u dus ontrust door een verwerde zin?
Drijft dees gedachten uyt, en voegt u na de reden, Gy hebt al wat gy meugt indien gy zijt te vreden; Wanneer gy u bedenkt, en wijsselijk beraed, Soo gaet de kleynigheyd verr' boven hooge staet; In my ontbreekt doch niet, als maer een goet genoegen, Dies ik my daer na hoop te neygen en te voegen.
lieve Lomm're Bomen, Wat nader uwe groente komen, En zetten my wat neêr op uw begraefde kant; Daer beekjes Cristalijne vlieten Al ruyschend langs uw oever schieten, Uw oever die met Elzen takjes staet beplant.
Ik zal in uw begraesde dalen, Mijn droevig hertjen wat op-halen, En plukken Bloempjes, uyt het natte Cristalijn, Wiens drifjes ruysschend neder vallen, Voên Bloempjes, kruydjes, aen de wallen, Waer van ik plukken zal mijn Lief een kransselijn.
Om hem mijn Siels Apol te noemen, Sal ik hem met een Krans van Bloemen Bekranssen, hem die ik keur voor mijn waerde Man; En Offeren 't hem op met vreugde, Die my doet minnen om zijn deugde, Zijn deugde die ik na waerdy niet loonen kan. 238 Nu Iuliana voed u zinne Hier in 't Belommert groen met minne, Dewijl gy Iuliana hier alleenig bent; Uw droeve zinnen wild verpoozen, Verschuylt u onder deze Roozen, Een Liedje zingt, op 't aerdigst Voysje dat gy kent.
JVLIANA gaet in de groente neder-zitten; en zingt dit navolgende Liedjen, ondertusschen komt den KONING uyt, luystert na 't zingen.
LAura zat laest by de Beek, Onder 't schaeuw van Elzen Bomen; Zachies zy in 't water keek, Is daer na in slaep gekomen; En begoft heel zoet te droomen, Van de liefde, van de Min; Slapend is zy neêr gezegen, Met haer boezem los geregen, Lag die zoete Veld-goddin.
Wijl zy daer alleenig zat, Coridon ging by haer zitten; Mits hy na haer borsjes vat, Roept zijn Laura, wat is ditte?
mijn boezem brand van hitte; Hier meê zijgt zy weder neêr, En begint op nieuw te droomen; Zooje wild, zoo meugje komen; Neen, ô neen!
het krenkt mijn eer.
Voort neemt hy een hand vol groen, 't Geen door mengelt was met Roozen; Laura riep, wat wilje doen?
Ik begin van schaemt te bloozen; Daer ging zy een zuchje loozen, Viel weêr zoetjes neêr in 't gras; Och!
ik ben door droom bedroogen, Riep zy met beslooten oogen, 'k Meend ik zonder Maegdom was.
O lieffelijk gezang!
ô zoete minne reden!
Die my tot Min beweegt; ik koom vrymoedig treden Hier in dit Lomm're groen, daer ik, ô Harderin!
Met een genegen Siel op-offer u mijn Min; Een Konings hert hebt gy, o Harderin!
gevangen, En met de bloosjes die op uw sneeu-witte wangen Soo schoon gemarmert staen, beweegt gy my, dat ik Mijn hert gevangen voel in Liefdens zoete strik; Een Koning knielt voor u, een Koning, wiens vermogen Is minder als een slaef, alleenlijk door uw oogen; Uw oogen, ja daer by een aengename klank, Vol zoete zoetigheyd, van treffelijk gezank?
Dees doen my in uw dienst ootmoedig neder buygen, Om u de neyging mijnes herten, te getuygen; 't En is geen wulpsche Min, 't en is geen yd'le tocht, Die maer voldoening van mijn Mins genot verzocht; 't Is Liefd, oprechte Liefd die ik tot uwaerts drage, 't Is Liefde, wiens gelijk men noyt ter wereld zage; 't Is Liefd, voorwaer't is Liefd, 't is Liefde ach!
wiens kracht, Ha!
schoone Herderin, uw weder Liefd betracht.
239 Iuliana.
Den Koning die misdoet zich zelver.
Vermits zijn Majesteyt verkleend zijn waerdigheden, Ont-Eeld zijn Edeldom, en spreekt van Liefd met haer, Die nutter diend getrouwt met eenen Bedelaer, Koning.
Neen Harderin, ô neen!
gy moet met mijn belyen, Dat Liefds keur niet en ziet alleen op de waerdye Van Adel-Rijke pracht; maer Liefd volgt Liefdens wet, En Liefd betracht weêr Liefd, daer Liefd haer zinnen zet; Geen Adeldom zoo Eel, geen Edelheyd zoo waerd, Als de genegentheyd die rechte Liefds keur baerd; Gy moet, ach Harderin!
dit neffens mijn vertrouwen, Indien dat gy u wild aen reên gegrond-vest houwen; Dat niets Liefd overtreft hier op dit Aerdsche Dal; Of 't spreek-woord waer vergeefs, de Liefd verwind het al; Wild gy uw weder-liefd aen mijne Liefd doen blijken, Ik zal u Echtelijk bedeelen met twee Rijken; Dat 's 't Atheensch Hartogdom, en 't Griexsche Koningrijk, D'welk gy bezitten zult, en wezen mijns gelijk.
Eerbiedig buyg ik neêr om dankbaerheyd te toonen, 't Vermogen my ontbreekt, dees eere te beloonen; Ik kniel ootmoedig neêr, buyg danbaerlijk ter Aerd, Ia uw slavin te zijn is Sylvia niet waerd, Grootmogend Majesteyt, ik bid u leeft na reden, En steld u Liefdens keur door achterdocht te vreden; Dat gy u niet vergeet in Liefde-looze Min, Tot my een Huysmans Kind, een schamel Herderin.
Hoe gy u meer verkleent, hoe ik u meer verheffe; Gy zult in Eer en Staet gantsch Grieken overtreffen; Gy zult zijn Koningin van Grieken, hier t' Atheen; Rijst Herderinne rijst, laet knielen met gebeên Die 't knielen voegt, om u tot Liefde te bewegen; Vergunt my, zoo uw gunst van my mach zijn verkregen, Uw weder-liefd, ik bid.
Iulian.
Grootmogend Majesteyt, Die 't bidden niet en voegt, aen mijn onwaerdigheyd; Ook is 't zoo verr' met mijn, dat door beloft van trouwe, Ik my verbonden heb, te zijn een Herders Vrouwe.
Is 't maar beloft, ach!
die beloft kan zijn ontdaen.
Ik vrees de Goden my met straffe zouden staen.
En is 'er dan geen hoop uw weêr-liefd te verwerven?
Veel liever hier ter plaets den dood, eylacy!
sterven.
Bedenkt u Herderin, wat het verschillen zouw, Te zijn een Koningin, oft arme Herders Vrouw; Te hebben alle lust, en in de weeld te leven, Of zich in d' arremoed tot slaverny te geven; 240 't Verschil dat is te groot.
Hoe veele dit verscheeld, Zoo kan nochtans de lust, de overvloed, de weeld, My niet meer geven als een tijdelijke vreugde, Die ik zoo hoog niet acht als ik wel doe de deugde; Deugd die niet oogt op Staet, oft groot geachte dingen, Die onderworpen zijn des tijds veranderingen; Deugd, die de Ziele baerd een onverganklijk zoet; Claud.
Deugd, die in 's Hemels vreugd de Ziele brengen moet; Daer komt mijn Celidon, 't is tijd voor mijn te scheyden.
Om het Vee, Genadig Heer, te weyden.
Indien ik dan van u niet meer verkrijgen kan, Zoo bid ik Herderin, doet my die eer doch an, Dat ik uw lieve stem, en zang, noch eens mach hooren.
Ik die my acht te zijn Slavin voor u gebooren, Doe wat uw wil gebied, in onderdanigheyd, Stel ik my willig te voldoen zijn Majesteyt; Daer is mijn Celidon, die met zijn aerdig speelen Yets treftigs maken zal, als ik begin te queelen; Kom Celidon zit neêr hier in 't belommert groen, Om zijne Majesteyts believen te voldoen.
Grootmogend Vorst, indien uw Hoogheyd schept behagen In Kunst van goet Musyk, 't is billik wy ons dragen Als onderdanen, om zijn Hoogheyd met vermaek En vreugde te voldoen.