floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hoor, ik zelje de zaak, hoop ik, wel wat nader ontdekken; De meisjes moeten, gelyk je weet, gemeenlyk voor de noen Het een of 't ander haalen... Valerius.
Krispyn, wou je dat doen!
Je zoud me al myn leven verplichten.
Ga jy maar stappen.
Ik heb een duimpje, daar de vrouwlui alle ding voor moeten klappen, Ligt zei ikje binnen de tyd van een uur wel zeggen kunnen, wie zo stout Durft komen by de bron daar Thamera zig onthoud.
Krispyn alleen.
Eerst was ik een hondsfot, vol slimme en looze treeken, Een schurk, een hangebast, die men hals en bien wou breeken, En nu in een ogenblik weer een braaf en eerlyk man.
Dus ziet men hoe het belang den mensch veranderen kan. Maar zie 'k Flippyn daar niet, die 'k lest te Brussel ontmoete?
ô Ja, het is hem zelf, van den hoofde tot de voeten: Hy koerst regt op my aan.
Nu vind ik het spreekwoord waar;- Het bloed kruipt daar 't niet gaan kan: 't is puur of we hier rollen by malkaar.
Krispyn, en Filippyn, malkander ombelzende.
Ja, geen gemeene gunst, ô!
trouwste van myn vrinden, Geniet ik van 't geluk, nu my 't u hier doet vinden, En haare gramschap schynt ten deêle alreeds verzoet, Dewyl Orestes hier zyn Pylades ontmoet.
Maar waar hebje je dus lang zo onzigtbaar gehouwen voor myn oogen?
Ik heb al gevreest, datje hier of daar in de lugt hing te droogen.
Filippyn.
Ja wel spitsbroer, het heeft met my al zus of zo gestaan, Ten minste heb ik al prykel geloopen van na de galg te gaan, Om een speulreisje te doen met een party gestempelde gasten.
Wat zegje, haddenze dan iets tot je lasten?
Tot men lasten?
een beuzeling: ik had maar 's avonds laat Een vreemdeling aangesprooken op 's Heeren straat, Dien ik, tot securiteit van zyn beurs, naar huis wilde leijen: Maar hy my niet verstaande, begon voort op 't loopen te teijen, En een groot misbaar te maaken, met te roepen; wagt!
wagt!
Die daar op toeschoot, en my in de kortegarde bragt, En daar van daan in de boeijen, daar ik zes maanden hels gezeeten.
Zes maanden?
Ja, zes maanden.
De Schout was geen kleintje op my gebeeten, En zou my langer gehouden hebben, zo my zekere Mevrouw hier in de stad, Op de voorspraak van haar Min, daar niet uit geholpen had.
Is 't mogelyk!
Zy spraaken zelfs al van my op te knoopen: En buiten dat Minnetje, had het slegt met my afgeloopen.
D'eene vrindschap is d'andere waard: dat Minnetje was voorheen ligt een meid, Die je gehabiliteert had tot die qualiteit.
Daar trefje de spyker op zyn kop.
Maar dat overgeslagen: Waar hebje de kost meê gewonnen, sint we malkander laatst zagen?
'k Heb, om fortuin te zoeken, hier en daar zo wat gevojasjeert; En ben nu, gelykje ziet, weer in een lakey gemethamorfoseert.
Maar eer ik me daar voor, by deezen Heer ging besteeden, Heb ik ook, om diergelyke zaak, al wat vervolging geleden.
Vervolging zegje?
Op wat wys zel ik dat toch verstaan?
Hoor, je weet wel, dat ik veel in de Commedie, plag te gaan.
Ik was 'er dan eens, om 't Spel te zien van den Grooten Alexander, En liet 'er by abuis myn hand gleijen in de beurszak van een ander, Die daar op een groot getier maakte, en my sloeg met de vuist: Vrind, zei ik, ik meende dit ik in myn zak taste, en 't is de uwe juist; Maar wat ik zei, of niet, ik kreeg myn huid vol slagen, Dat ik 'er t' Amsterdam wel een jaar had voor willen zaagen.
Zo ben je als ik, en ik als jy, Professor honorarius geworden in de fieltery.
Dat liegje niet, al kenje 't wel.
Nu dien ik te Chartres, en word hier gezonden By eenen Orontes, die zyn dochter aan onze Jonker heeft verbonden: Hy heeft dat met zyn vader Argantes zo stilletjes bestelt, De Juffer zei vier duizend pistoolen meê hebben; de pen ningen zyn al geteld; Want je weet wel, dat een Bruids vader in Vrankryk is gehouwen Het geld uit te schieten, voor de jonge lui gaan trouwen.
De ouwe paajen hebben dat met malkander zo gekonkelefoest; 't Huwlyks goed leid hier al afgepast, en 't is nu den dag, dat hy haar trouwen moest.
Dat is myn Heers Matres; dan mag hy wel spa fteeken met vryen.
Dat hoeft niet, onze Jonker heeft een ander meisje dat hy beter mag lyen; En tusschen ons gezeid, hy is 'er ook al heimelyk meê getrouwt.
Dat luwt weer wat, zei de reiger.
Dan staat myn Heer noch stout.
Maar wat komje hier dan doen?
Om 't huw'lyk af te zeggen, En een pak kleeren te haalen, die hy hier by een snyer heeft leggen.
Maar 't is hoog tyd, ik gaa heen.
Flipje!
hoor noch een woordje, wacht.
Hoor; ik heb daar een aanslag bedacht, Die, zo ze wel slaagt, ons alle bei gelukkig kan maaken.
Maar wy mosten niet op de galei, of voor de wafelyzers weer raaken.
wat benje bang, als men maar van een fortuintje rept.
't Schynt, datje sedert die quaje resconter alje couragie verlooren hebt.
Een goed matroos zal zig wel weer op zee begeeven, Schoon hy, door onweêr, in prykel geweest is van zyn leeven.
Laat maar hooren, watje te zeggen hebt, ik ben totje dienst bereid.
Verstaa ik niet, dat 'er vier duizend pistoolen totje Heers dienst leid?
Ja vier duizend pistoolen.
En heb ikje daar by niet hooren zeggen, Dat 'er eenige kleeren hier voor hem by de snyer leggen?
nu merk ik de kneep.
Je woud, naar ik kan verstaan, Jou Meester met die kleeren voor de myne doen gaan.
Jou Meester, Filippyn?
wel, wat magje al kallen!
Ik heb 'er een ander brakje belooft, die 'er beter zal gevallen.
Een ander brakje; wel wie mag dat toch zyn?
den erentfeste en zeer discrete Krispyn.
Dat hebje admirabel wel verzonnen by myn zoolen!
Jy het meisje, en ik de vier duizend pistoolen.
Ik meen haar te trouwen.
Wat benje slim!
Het geld te houden en te verdwynen als een schim.
Zagt, je spreekt van verdwynen: expliceerme dat artykel wat nader.
Dat 's te zeggen, dat we op zullen duwen als Brutteurs te gader.
Daar hoor ik je, zei doove Japik.
Maar de brok is zwaar, Waar zellen we met al de bagasie heen?
In een hoek van de Provincie hier of daar.
Myns oordeel, waar het best, datwe daar buiten weeken.
Maar valt Orontes wat familjaar in 't spreeken, Of is hy nors en stuurs?
't Is een spraakelyk burger man.
En de vrouw?
Die is wat galant, naar ik merken kan; En daar by vry wat los en ongestadig van zinnen.
Dat 's goed; wy moeten de klucht dan zo aanstonds beginnen: Ik tel by provisy by myn Heer gaan in zyn loosjement, Om hem te zeggen, dat hy aan 't huis van Izabel niet komt, of daar omtrent, Indien hy van haar, of haar vader geen affront wilt lyen: Anders mogt hy ons hier betrappen, onder het vryen.
Maar daar gaat Orontes deur open.
Kom laat ons aanstonds vliên, Ons aanslag is verbrod, indien zy ons hier zien.
Izabel, Katryn.
Ja, ik zal Karel moeten trouwen; en ach!
had ik voor dezen Valerius nooit gezien, dan zou me deze Echt zo haatelyk niet wezen.
Die Valerius, Mevrouw moet dan wel een groot Tovenaar zyn.
Hoe zal ik my hier in dan best gedraagen, Katryn?
Ik zou je in die zaak wel tweederlei raad kunnen geeven; Dat is, Valerius vergeeten, of je Vader te wederstreeven.
Tot het leste ben ik te consientieus, om te geeven mynstem; En tot het eerste ben jy te smoorig verlieft op hem.
ik ben hoopeloos.
't Waar best, dat wy het zo konde voegen, Dat jy je pligt met je liefde, en ik myn conscientie kon vergenoegen.
Maar laat ons je moeder eens gaan spreeken, en hooren wat die zeid.
Moeder, Katryn, die is, als je weet, vol wispeltuurigheid.
Daar is ze zelf.
Gaa heen, en wyk een weinig ter zyden.
Helena, Katryn.
Katryn, zig houdende, of zy Helena niet ziet.
Je bent gelukkig, dat je noch zulken braave moeder hebt in je lijen.
Mevrouw Orontes is een vrouw, zo als ze weinig vallen in het land; 't Is een vrouw, die niet alleen schoon is, maar die ook oordeel heest en verstand.
Zagt, zagt, Katryn, je verstaatje de kunst van flatteeren.
Ik zagje niet, Mevrouw; dewylik daar stond met je dochter te redeneeren Over een zeker Huw'lyk, daarze, zo 't scheen, wat genegentheid toe had.
Ik zei, je hebt een moeder, die zo veel oordeel heeft, als een vrouw in de stad, En by gevolg wel zal weten, hoe zy zig in die zaak zal hebben te schikken.
't Is waar, de meeste vrouwen zyn onbequaam, om een zaak in de grond te wikken.
Zo is 't, Mevrouw.
Al zeg ik het zelf, ik bemin de redelykheid.
Wat is Izabel gelukkig, datze een moeder heeft met zulk een qualiteit.
Ik was ook wel verzekert, datjer geen Huwelyk op zoud dringen.
Hoe, zou ik een kind in diergelyk geval dwingen?
Of haar neiging geweld aandoen?
daar hoed my de Hemel voor.
Zo heeft ze dan een weêrzin in Karel, na dat ik hoor?
O ja, Mevrouw, als ik het zeggen zal, dat huwelyk staat 'er tegen.
Ligt heeft ze liever een andere vryer, die haar wat nader aan 't hart is gelegen.
Als een meisje, op haar vaders keur, geen man wil hebben, is 't zeker en gewis, Dat ze een ander galant heeft, en van haar hart geen meester is: Als by exempel, Mevrouw, ik hebje zelf wel hooren redeneeren, Datje tot het Huwelyk met Orontes niet kon resolveeren, Zo lang die Kapitein... ei, hoe hiet hy ook?
't was zulk een braaf soldaat; Hy quam noch ongelukkig te sneuvelen in de belegering voor Aath.
'k Beken, Katryn, dat was een Heer vol geest en leven, Orontes zou nooit myn man geweest zyn, had die in 't leven gebleven.
Confidereer nu eens, je dochter is nu ook in die zelfde staat, Als jy toen waard voor de belegering van Aath.
Maar wat voor een Heer is 't, die de eer heeft van haar te behaagen?
't Is die Edelman, die hier wel met je gespeult heeft, sint eenige dagen.
Valerius?
Apropo, nu weet ik het Katryn, Maar die Heer kykt me onder 't speelen zo aan; zoud gy wel verzekert zyn, Dat hy 't op Izabel heeft gemunt?
Ja; ik meen dat wel te weeten.
Valerius is ook te braaf een Heer, om zig zelve zo te vergeeten, Dat hy een getrouwde vrouw... Helena.
Wel, malle zottin, Het kon wel hoogachting zyn, al was het juist geen min.
Ja, hoogachting was het, en daarom heeft hy my, met bidden en sineeken, Verzogt, dat ik u ten zynen voordeel eens zoude spreeken.
Het was de pligt wel van Izabel, datze u zelf daar opening van deed.
Maar dat schaap valt al te beschaamt en blohartig, gelykje Zesde tooneel.
Helena, Izabel, Katryn.
't IS waar, Mama, ik beken, dat ik myn pligt heb geschonden, Dewyl ik behoorde gezegt te hebben, dat ik aan Valerius was verbonden; Doch het is geen ongehoorzaamheid, ô neen, die my weerhoud, Maar ik was bang, datje myn keur op 't hoogste doemen, zoud.
De keur van ouders en kind valt veeltyds heel verscheiden.
Men moet geen dochter tot het Huwelyk trekken, maar leiden: En wat Valerius belangt, die, naar ik hoor, uw hart gebied, Ik heb regens zyn persoon, noch zyn famiekje niet.
myn lieve Mama, ik zalje verpligt blyven al myn leeven.
Maar, Mevrouw, wat zelje man zeggen, Karel is al beschreeven.
Dat zy zo.
Ik zal Valerius handhaven in zyn min, En hem in myn bescherming neemen; ik staa daar voor in, Dat haar niemand anders, als dien Heer zal trouwen.
Daar komt myn man, blyf byme, en zie eens, hoe ik my zal houwen.
Helena, Orontes, Izabel, Katryn.
BEnje daar, Hartje lief?
dat is goed, je komt hier net van pas.
Ik zou zo na je toegegaan hebben, om te zegden, dat ik verandert was, En van sints ben, om onze dochter aan een ander te besteeden.
Wel waar komt nu die schielyke verandering van daan?
om wat reden?
Voor eerst, om dat ik geen kind graag dwingen wil tot de trouw.
Ten tweeden, om dat zig een party opdoet, dien ik vry beter houw.
En wie toch?
Valerius, een Heer uit eene braave famielje.
Een zoons zoon van den ouden vermaarden Jaques de la Grielje, Die onder Bassompierte met zulk een reputatie heeft gemiliteert.
Ik beken, Valerius is waard, om zyn geslagt te zyn geëert; En wat zyn persoon belangt, ik heb daar ook niet tegen: Maar je weet, wat we met Argantes zyn afgesprooken, hoe 't daar meê is gelegen.
Dat we een Contract hebben gepasseert, voor een dag zeven of acht.
Dat ik hem, met zyn zoon, van Chartres elk oogenblik te rug verwagt.
Zo is 't.
Om het Huwelyk in order te solemniseeren.
Zouden wy dan ons woord niet presteeren?
Het spreekwoord zeid: een man een man, een woord een woord.
Daar hoor ikje, nu spreekje gelyk een braave vrouw behoort.
Katryn, ter zyde.
Wat Mevrouw?
zy is geen vrouw: de vrouwen spreeken altyd tegen.
Nu zieje, Katryn, dat ik alles gedaaan heb wat ik kan. Katryn.
Dat zie ik, wel ter degen, Je sprongt voor Valerius, als ik 't zeggen moet, wakker in de mat.
Daar 's Karels knegt: nu is hy ook al in de stad.
Filippyn, Orontes, Helena, Izabel, Katryn.
WEl, Filippyn, benje daar?
wat komt gy ons hier zeggen?
Datje Swager gearriveert is, en zyn pruik maar wat in bokkels laat leggen.
‘Wat hoor ik!
Waarom quam hy niet direct, metje?
dat kon hy hier wel laaten doeu.
myn Heer houd al te veel van het fatsoen.
Zo heeft hy verstand?
Als een Engel, die getuigenis moet ik hem geeven, Myn Heer heeft hier lang te Parys verkeert; en verstaat de kunst van welleeven.
die welleeventheid!
dat is een groote qualiteit.
Waarom quam zyn vader niet met hem, gelyk hy had gezeid?
Zyn vader?
myn Heer, die is het reizen wel benomen.
En leid zo elendig aan 't podegra, dat hy niet van 't bed kan komen.
Dat is my waarlyk leed.
ik beklaag die goeje man.
Hy kermt en kryt, dat men hem een half uur ver hooren kan. Daarom hebben wy ons zo schielyk op reis begeeven.
Daar is een brief, dien hy met zyn eigen hand noch heeft geschreeven.
Orontes, leest het Opschrift.
Aan den hooggeleerden Heer, den Heer Giacomo Pilliaan, Vermaard Doctor in de Medecynen, by 't Kerkhof, in de swarte Haan.
Filippyn, hem de Brief uit de band rukkende.
Dat is hem niet.
Die Doctor woond in 't quartier van zyn geweze patienten, Digt by de Doodgraver, een van zyn voornaamste Korrespondenten.
Filippyn, trekkende eenige brieven uit zyn tas.
Ik lyk wel een Boô te wezen, zo veel brieven heb ik in myn tas.
Daar, myn Heer, lees dezen eens, of het die ook was.
Orontes, leezende.
Aan myn Heer, den Heer Joan Warnar Luiken: Voornaam Advokaat, daar de Vos uithangt, met het Kuiken.
Dat is hem ook niet: daar, myn Heer, die zei het zyn.
Aan myn Heer, myn Heer Likkapintius, Kanunnik van Sint Katryn.
Zagt, myn Heer, daar heb ik hem, deze zei het zeker wezen.
Orontes leezende.
Aan myn Heer, myn Heer, ja deze is het: maar ik kan 't qualyk leezen.
Dat loof ik wel; hy heeft het geschreeven met een beevende hand.
dat podagra!
het gaatje aan de zinnen, en 't verstand; De Hemel, hoop ik, zel 't je nooit laaten beproeven.
Geen Beul kanje zo pynigen met tangen, of schroeven.
Orontes, leest.
Ik meende met myn zoon over te komen, maar wierd, zo als ik op myn vertrek stond, door de jicht wederbouden.
En dewyl ik door dit toeval niet graag een binderpaal wil zyn van een Huwelyk, dat my zo aangenaam is, en myn presentie daar ook zo noodig niet oordeel te weezen, beb ik geresolveert myn zoon alleen te zenden.
't Is het waardigste pand dat ik in myn booge ouderdom heb: daarom verzoek ik, dat gy hem als een zoon ontfangt, en neffens uw dochter bejegent en onthaalt.
Argantes.
ik beklaag hem in myn hart: wat schryft hy teer.
Maar daar komt iemand naar ons toe: het lykt wel je Heer.
Ja, 't is hem: wat dunkje?
gaat hy niet fris op zyn kooten?
Brengt hy ze wel meê, die het Huwelyk omver zellen stooten?
Hy 's waarlyk niet quaalyk gemaakt.
Orontes, Izabel, Krispyn, Filippyn, Helena, Katryn.
Krispyn Filippyn!
Is dit den Heer die myn Schoonvader zal zyn?
Ja, dat is hem, levensgroote, van den hoofde tot de voeten.
Welkom Bruidegom.
Ik heb de eer van u te groeten, En ben op het hoogste verheugt, u noch gezond te zien.
Deze bekoorelyke Dame zalje Dochter zyn misschien?
O neen, Zwager, je bent verkeert: het is myn vrouwtje.
Ik moet bekennen, Schoonvader, 't is een aardig tepelhoutje.
‘Dat 's, myns oordeels, al vry wat te galant; Katryn.
‘Dat 's waar,'t schynt al een drolligen Apteker te zyn.
Wat zyn dit altemaal schooneen bekootelyke menschen!
Ik zou die voor myn Vrouw, die voor myn Matres, en die voor myn Keukenmeid wel wenschen.
‘Wat buiten spoorigheid!
Kyk, wat een trony!
't heeft rimpel noch plooi: Nu zie ik, dat myn vader wel onderscheid kan maaken, tusschen leelyk en mooi: Want ik heb hem verscheide maal, als men van je sprak, hooren zeggen; Ik wou, dat ze Weeuw wierd, ik zou 'er myn vryen aan te kosten leggen.
Wel, dat is een zoet kompliment!
ik ben je vader geobligeert.
't Is een teeken, dat hy de vrouw meer als de man estimeert.
dat moetje zo niet neemen: myn Heer verstaat de kunst van vleijen: Man en vrouw, dunkt hy, is eens: als hy my pryst, pryst hy ons beijen.
We hadden gewenscht, zo gelukkig te zyn, van je vader hier te zien.
Het is hem hartzeer genoeg, dat zulks niet kan geschiên.
Ik ben verzekert, zo hem dat geluk had mogen gebeuren, Dat hy metje à la boerée zou gedanst hebben uit den treuren.
Maar wanneer zullen wy eens voortgaan met onze zaak?
Al wouje aanstonds: maar ik heb hier een pak kleeren of twee in de maak, By een voornaam Meester, die 'k Stof en alles heb laaten koopen; En dewyl ik, door myn vaders indispositie, met de post wou loopen, Stak ik, om niet veel geambrasseert te zyn, tot myn gemak, Maar effen zo veel geld, als ik tot de reis noodig had, in myn zak.
Geen zwarigheid: je Huwelyksgoed leid al afgepast: je kund na je begeeren Van vier duizend pistoolen, dien ik je belooft heb, disponeeren.
Ik dank je voorje prezentatie.
Filippyn, ga op staande voet, By dien Heer, daar ik, volgens order van vader, dat geld aan tellen moet.
‘Vlieg aanstonds heen, zoek een paar goeje paarden te krygen.
Filippyn, in 't weggaan.
Ik vlieg als de wind.
Helena, Orontes, Izabel, Krispyn, Katryn.
't Is een Marquis, wiens naam ik, om reden, moet zwygen, Hy heeft 'er twee Brieven aan myn vader voor verpand.
zo wordjer met voordeel van ontlast: dat is kant!
Maar dat overgeslagen; hoe is het met het proces vanje vader.
Hy heeftmer, toen hy lest hier was, iets van gezegd, maar sint heb ik 'er niets nader Van gehoort.
Krispyn, met een ontstelt gelaat.
Wat is 'er?
je schynt, na ik merk, heel ontsteld te zyn spreeken.
Krispyn, ter zyde.
‘Hoe raak ik hier best af.
Ik moet Flippyn noch eens Orontes.
Die zal hier wel haast weer zyn, zegme maar eens, is 't vonnis al gestreken?
Zou 't niet.
En hebje 't gewonnen?
Met kosten met al.
Ik denk niet, dat zyn party appelleeren zal?
Wel, ik ben bly dat het zo ver is gekomen.
Myn vader had die zaak zodanig ter harte genomen, Dat hy al zyn goed eer aan den Regter zou hebben gespendeert, Eer hy in een zaak, die zo regtvaardig was, zou hebben gesuccombeert.
't Heeft hem, naar alle apparentie, ook al gekost een tamelyke stuiver.
de Justicy is in zig zelfs zo edel en zuiver, Datze met geen geld is te betalen, al waar 't een Konings schat.
Dat 's waar: hy heeft 'er al veel moeijelykheid meê gehad.
Geen kleintje: want hy had met hairkloovers te doen, die, doorsleepen, Zig admirabel wel verstonden op die kneepen.
Wat noemje hairkloovers?
na my voorstaat, was zyn party een vrouw.
Dat 's waar; maar daar 's een neef, die uit lief hebbery wel een proces koopen zou, En die heeft 'er altyd opgeruit, en een hart onder de riem gesteeken: Maar ik ben hier gekomen, om van pleisieriger dingen te spreeken.
Je hebt gelyk, myn Heer, kom gaanwe dan in huis.
Als 't je belieft, myn Heer.
‘Ik was daar geen kleentje confuis.
Elfde tooneel Izabel, Katryn.
Katryn, helaas!
wat zal ik nu beginnen?
Karel trouwen, en Valerius beminnen.
Ik bidje, heb toch meerder deernis met myn verdriet.
myn lieve Juffrouw; ik moet ook schreijen, gelyk je ziet.
Katryn, och!
helpme, of ik bezwyk, en val daar heenen.
Juffrouw, ik sterf, als ik je zo droevig zie weenen.
Ei, raadme toch, wat ik doen zal, in de staat, daar ik in ben.
ik ben zelfs zo bedroeft, dat ik je niet raaden ken.
Indien het mogelyk is, zo red me uit deze pynen.
Izabel, Valerius, Katryn.
MYn knegt heeft me gezeid, dat ik hier nooit weer moet verschynen; En wyl ik in 't allerminst niet weet, wat daar van oorzaak is, Zo kom ik uit uw mond... maar hoe, wat wil die ontsteltenis!
Gy ziet beschreid, myn Engelin.
't Is waar, myn Heer, wy schreijen.
Je Medevryer is zo gearriveert, om haar na de Kerk te leijen.
Als ze hier noch bleef in de stad, Konjer altemet noch wat helpen schreijen, alsze die droevige buijen had.
Nu gaat ze wel een dagreizens hier van daan.
Wie is 't, die my zulk een schat doet derven?
Ik zweer, dat ik my aan hem zal wreeken, of sterven.
Zyn naam is Karel.
Hy is van Chartres, de Vent.
Ik ben te Chartres al zo wel, als hier, bekent.
Dat zal dan ligt de zoon van den Heer Argantes weezen.
Ja, ja, die is het.
Zo ik geen ander Minnaar had te vreezen, Zou 'er weinig zwarigheid zyn, want dien Heer is al getrouwt.
Getrouwt, zegje?
Ja, getrouwt.
abuis, je hebt fout.
Geensints, Katryn; dien Heer heeft het my zelfs geschreeven.
Sprookjes.
Dat kan niet zyn: hy is hier al, om my zyn hand te geeven.
Dat zy zo: ik ben echter verzekert daar van.
Ei lieve, haal de brief eens; ligt dat men zich daar van bedienen kan. Valerius.
't Is wel, ik zal in een oogenblik hier weer zyn, om je ze ter hand te stellen.
Daar komt je vader; ik moet hem de Story eens vertellen.
Ga jy ondertusschen je moeder spreeken, ik kom zo tuis.
Orontes, Katryn.
ZAg ik daar Valerius niet staan by Izabel?
of heb ik abuis?
Gantsch niet, myn Heer; hy gaat zo van ons af.
Ik moet bekennen, Dat de meeste manlui een party schavuiten bennen.
Hoe dat zo?
Ik wou, datje dien Heer zelfs eens had gehoort.
Die Karel moet wel een haan met een dubbelde kam zyn, en geen klein gespoort, Dewyl hy zig met één wyf niet te Vreeden kan houwen.
Dat hy reets een vrouw heeft, en hier komt, omje dochter te trouwen.
Praatjes, praatjes.
Al zwoer je 't, zo is 't echter niet waar.
Karel heeft het zelfs aan Valerius geschreeven.
Zy zyn goeje vrienden met malkaar.
Dat kan wel zyn: het komt my echter ongelooflyk te vooren.
Valerius zal hier zo aanstonds weer zyn: dan zel je 't zien en hooren.
Midlerwyl zou ik je raden, dat je tot nader bescheid, De zaak wat dragend hield.
Zy heeft gelyk, de meid.
Je weet, hoe de jonge maats deur den bank vallen: ze zouwen Wel een half dozyn wyven, om het Huwelyksgoed, trouwen.
Ja, het gaat alzo, Katryn: maar daar komt Karels knegt, wen.
Ik moet hem de pols eens tasten, en hooren wat hy zegt.
Katryn, in 't weggaan.
't Gaat wel: daar 's by provisy een stok in 't wiel gesteeken.
Orontes, Filippyn.
FIlippyn, hoor hier: ik moetje een woordje in vryheid spreeken.
Ik merk, datje een eerlyk borst bent, aan je mienen, opzigt en gelaat.
Dat ben ik, al zo eerlyk, als 'er een mensch over twee beenen gaat.
Maar je Heer lykt al een aardig Kapellaan te weezen.
Dat doet hy: 't is een Kareltje dat schryven kan en leezen.
Hy is ook geen haater van vrouwen, na dat ik wel heb verstaan.
Dat 's waar: hy weet 'er ook admirabel meê om te gaan.
De vader doet wel, dat hy hem uithylikt by zyn leeven.
't Zel ook een groote gerustheid aan een party mannen geeven.
Zo komt het 'er al op uit, het geen ik daar zo gehoort heb van de meid.
Dat hy een Juffer van fatsoen zou hebben misleid.
je bent al ontstelt: dat is, myns oordeels, een teken Dat 'er iets aan vast is: je zoud anders wel assuranter spreeken.
ik myn Heer?
Ja jy, ja jy, je bent meê al een groote schurk.
Zo ik ergens van weet, mag ik wel lyen, dat ik verzink als kurk.
Wel, Hangebast, durfje daar zo onbeschaamt noch tegen spreeken, Daar ik zo wel geinformeert ben van je schelmse streeken?
Ik zeg als noch, dat ik niet weet wat je zeggen wilt, noch je in 't minste versta.
Jou ouwe schoenen weeten 't niet, ik raaje, dat je 't zegt, eer ik na een Diender ga. Filippyn.
Ik denk niet, myn Heer, dat we hier in d'Inquisitie bennen, Daar men blindelings raaden moet, wat men zal bekennen.
Ik zal je wel Inquisitien, blyf maar een weinig staan.
Katryn, Katryn, je moet voort eens om een Diender gaan.
Zagt, Heer, schreeuw zo niet; je zoud imand met zulk raazen, Hoe onschuldig hy ook mag weezen, geen kleintje verbaazen.
Laaten wy malkander met fatsoen onderregten.
Wie is 't Die zulks heeft uitgestrooid?
ik wou, dat ik het maar wist.
Zo komt het van Valerius?
daar meugje wel geloof aan geeven.
Ja, van Valerius: en die hou ik voor een eerlyk man.
'k Beken, 't is fyn.
Ik weet niet, hoe men 't zo practiseeren Valerius, zegje?
Ja, Valerius.
Wat hebt ge op zyn persoon te zeggen.
hy heeft die strik al kunstig weeten te leggen.
Wat strik?
wat strik?
je rammeld al zo wat, en zegt niemendal.
Ik heb dit al lang van hem verwagt.
't Is niet als pure gal, Die hy uit enkel jalousy op Karel zoekt uit te braaken: Want hy mind je dochter, en meend zo tot zyn oogwit te raaken.
't Is waar, hy mind Izabel.
Katryn is op zyn zy, En weet wel beter, schoon zy hem styft in die fieltery.
't Kon zyn.
Ik wil wel wedden, al was 't om myn leeven, Dat Katryn je gezeid heeft, dat 'er zulk een brief is geschreeven.