floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
En ghy mijn waarde Gheest vindt goet en wilt verbreiden Dat ik, die noit op aard’ het kwaadste leven leidde, Maar van elk was bemindt om mijn vermaak’lijkheên, Een grafsteê reghten doe van d’allereêlste steen Voor Ioosje: want gewis zijne eer zou luister missen, Zo men niet onderhielt zijn goê ghedaghtenisse.
Dogh zeght, mijn goede Gheest, wijl ik u daar voor ken, Of ik al waarlijk doodt en reght gesturven ben?
Te slimmer: want ’k zou aars nogh wel wat leven.
Ik loof, de Schikghodin door dronkenschap ghedreven Moet zijn, toen zy de draat mijns levens heeft ghekort; Maar mits haar zotheit reets zijn’ loop heeft opgheschort, Is ’t best ik met ghedult mijn zelschap ga ghenaken.
Maar zaght, ’k zou immers eerst mijn grafschrift nogh gaan maken: Want voor een stervend’ mensch is dit nogh grote troost.
Schrijft in een Tafelboekje.
Hier rust.
Swijgh, swijgh, ô zotte gheest van Ioost.
Nogh meer?
ogh, rust met al dit rusten!
Mijn Gheest moet wat te lagghen lusten.
Ogh, Gheest van zaal’ghe Ioost, rust voor een oghenblik, Dat ik de wreedheit van mijn droevigh nootbeschik Bestraffe; laat mijn doodt u daar toe togh beweghen.
Goet, goet, mijn Gheest die swijght, en spreekt my niet meer tegen.
GRAF-SCHRIFT.
Hier rust Joost Goethert, die gewis Doodt zijnde, niet meêr leevende is.
Wilt dogh zijn nootlot niet weêrstreven.
Een eerlijk end’ zijne eer vergroot.
Hy deedt elk lagghen in zijn leven, Maar niet beschreyen zijnen doodt.
Hy was klught-aartigh in zijn daghen, En waardigh, dat men hem een heerlijk Graf-steê bouw’: Want om sigh zelf niet te mishaghen, Stierf hy al lagghende op dat niemand storen zou.
Dit wil ik dat men in een zwarte toetsteen houwt Met grote letters, wel gemaakt van klink-klaar goudt; En... Koen.
Wijl wy zijn alleen, krijgh ik zeer groot begeren Om dezen bloden Gek wat lustigh af te smeren Met kinbakslaghen, of met vuisten stark en stijf.
Hy slaat hem.
Wel hoe, mijn Gheest, wat ’s dit?
ghy slaat op Ioost zijn lijf.
Ik schep een groot vermaak in zullek tijdverdrijven.
Veurwaar ik niet; en jy meught zulks wel laten blyven.
ghy slaat nogh al meer!
help Vrienden, sta my by.
Onze aanslagh moght hier door geraken in de ly.
’k Verbergh my, daar is volk.
THIENDE en laatste UITKOMST.
Wie magh hier togh zo razen?
Het was mijn Gheest, die my met slaghen kwam verbazen.
Wel zot, waar toe dit kleedt, dit schreeuwen zonder noodt, Of zijt ghy dol?
Wel neen, maar ik ben doodt.
Mainaart, tegens Leonoor.
Onze aanslagh die ghelukt.
Hy heeft ’t verstandt verloren.
Hoor Ioost, ik ben al moê deez’ zotterny te horen.
Wat schort jou Sinjeur Ioost?
Ik breek u light den hals, Zo ghy geen antwoort geeft.
O wrede Grijzaart valsch!
Laat dogh een Doodt in rust, of... Angeniet.
Iemy watte woorden!
Ik zal u met dit kleedt verwurghen en vermoorden.
Het is de maan... Angeniet.
Of schrik, die hem brenght in deez noodt.
Dat lieght ghy: want ik ben een eerelijke Doodt.
Een Burgher als ik ben van d’onderaartsche naarheit, Dat die zou schrikkigh zijn, of zot, wordt noit bewaarheit.
Eilaas, mijn zoon die raast, wat is my dit een pijn!
’k Zou iemant zenden gaan om Dokter Nypewijn, Die man verstaat de kunst, en kan deez’ ziekt’ genezen Trots iemant.
Zulliks zal voor my onnodigh wezen.
’k Ben met mijn doodt vernoeght, en wel gesturven, maar Zo iemant van u Liên het leven moede waar, Die doet hem komen of een ander van zijn benden; Hy zal u wel goet koop na d’andre werelt zenden: Want haar onwisse kunst by veelen maar bedrogh, Vermoort meer menschen als de wreetsten orelogh.
Weet ghy wel dat ghy raast, en deze reên niet stuiten?
Weet ghy, dat Pluto u zal in een huisjen sluiten, Zo ghy niet beter eert de Dienaars van zijn kroon?
Ik ben u Vader, hoe!
En ik, ik ben uw Zoon.
Wel onbeschoft, durft ghy nogh tot uw Vader kikken?
Ik zie wel dat in ’t endt.... Ioost.
Ghy mooght eens suiker likken: Of oordeelt beter, en spreekt klaar, gezondt en bloot.
’t Is waar ik ben nogh maar een nieuwgeschape Doodt, Waarom ik u deez reên vergeven wil geduldigh, En u ontslaan van d’eer die ghy aan my zijt schuldigh; Maar op voorwaarde dat ghy laten zult met vreên, Mijn lighaam, ziel, en Gheest, mijn vlees, mijn vel, en been.
* Ogh, ogh, wie troost my, en hoe draagh ik m’in deez zaken?
Ogh Mainaart geeft my raadt.
Vriendin wat zal ik maken?
Mijn Heer... Angeniet.
Zo ghy beloven wilt een ding, ’k Zal hem ghenezen.
Ghy, wel hoe?
dit ’s zonderling!
Staat ghy mijn beede toe, zijn zotheit is ghenezen.
Uit goeder herten, al zou ’t zelf mijn leven wezen.
Mijn eisch gaat niet zo verr’; maar zo ghy dezen dagh Te weegh brengt dat ik met deez’ schoone trouwen magh, Die my niet haat, en die ik aanbidde als Ghodinne, ’k Zal hem ghenezen en weêr brenghen by zijn zinnen; Zo eindight uw verdriet, daar mijne vreught begint.
Vriendin, wat zeght gh’er toe?
Zo ghy ’t geraden vindt, Ben ik ’er meê te vreên, en zal u niet weêrstreven, Dat Mainaart met mijn kindt dan t’saam in vreughde leven.
Ghy zult haar hebben, nu, brenght dan mijn zoon tot reên.
Hoor Ioost.
Ga, roep uw zinnen weer by een; Want Leonoor is nu, als ieder weet, mijn Vrouwe.
Wel is het zo, waarom mijn Gheest my dan onthouwen?
Koen, uit zijn schuilhoek komende.
’t gaat alles wel, en ik kan reghtevoort Haar allen helpen uit de dooling.
Vrienden hoort... Ioost.
Mijn Gheest.
Ghy zijt bedroghen.
Om dit bedrogh te zien ben ik stikziend’ van oghen.
Wat wil dit mommetuigh, en deez’ ghelijkenis?
Ik zegh jou ’t is mijn Gheest.
Maar swijgh togh.
Hy raadt mis.
Dat ’s valsch: ghy hebt het zelf gezeit.
waar toe dit temen?
Zijn zotheit klimt in top, in plaats van af te nemen.
Heer Ioost, hoor my eens reght: Herstel uw zinnen: want deez Gheest dat is mijn kneght; Door mijn ghebodt hy u nabootsten en verrasten.
Zo ghy het niet gelooft, je meught me vry betasten.
Een Gheest noit raakbaar is.
Wel aan, beziet hem dan.
Ik zal ’t haast weten.
nu, sta stil dan als een man.
Hy lijkt niet Gheestig, aan zijn steyle varkens oren.
Een Gheest kan, zeghtmen, door een klinksnoers gat heen boren... Hy trekt hem twee of driemaal by d’oren om.
Ogh, hlep!
mijn oren, help.
Ga heen je hebt ghelijk.
Nu hy geen Gheest en is; zo ben ik ook gheen lijk.
Daar leit het doodtkleet, ’k vindt in ’t leven meer vermaken; Maar ’k bid u, spreek my noit van vrouw of trouwens zaken.
Ik geef u vryheit zo te doen als ghy ’t verstaat.
Mijn Heer, zijt ghy vernoeght?
’t Naklaghen doet geen baat.
’t Schijnt wel dat Leonoor mijn zoon niet was beschoren.
Ons vriendschap, hoop ik, zal daarom niet gaan verloren.
Ik wensch u t’saam geluk.
Ik ook, mits dat je my Ter bruiloft noden zult.
Zulks kan ik niet voorby.
Maar Lief, hoe zullen wy de dienst van Koen belonen?
Ik schenk hem een nieuw kleedt, benevens hondert kronen.
J. Zoutmans KLUGT-SPEL Van de Verstelde en Herstelde WET, OF VASTEN-AVOND.
Tot Hoorn, By Stoffel Iansz.
Boeck-verkooper, op ’t Smerichorn, in de witte Boeck-pars, Anno 1665.
OPDRAGT AAN DE AMSTEL-NYMPHJES.
SOete Zieltjes, aantrekkelijkke Beeltjes, geestige Schepzels, en uytmuntende Pronkjes, houd het mijn lompe plompigheyd ten goeden, dat ik u deez’ VERSTELDE en HERSTELDE WET op-offer; ik kander geen naader toe vinden: leeftze, en her-leeftze; dat goed is, gelieft te behouden, en, ’t geen waar is, toe te stemmen: bevalt het u wel, ’t zal my zoo veel te beter bevallen: staat’et u tegen, scheurd het aan stukken, verbrand het, eyst het geld, datjer voor gegeven hebt, vande Boek-verkooper wederom, en koopter tot A. I. in ’t Katje met de Kraag, Oly-koekken veur, ligt dat zy u minder, dan deze smaakkelooze letteren, zullen walgen.
Niemand genoemt, niemand geblameert; ’t is een History uyt’et Spaans over-ghezet, schoont’er zijn leven niet in geschreven is geweest: ’t is om vermaak gedaan; neem het in ’t zoet, zoo ben en blijf ik uw’ aller slaaf, voet-veeg, hanneke-traaf, schoen-borsteltje, en drie-dubbelde Dienaar J. B.M.
KornelisKasper } Twee Vryers.
Magtelt     Een Koppelaarster.
Ruth     De Knegt van Kornelis.
LeonoorKniertjeAriaantjeAnna }} Vier Vrijsters.
Sibil     Dienstmaagt van Ariane.
BarteltKoenraad } Twee Ratel-wagts.
Albertus     Vader van Kornelis.
NikolaasMartijnPhilip }} Drie Huys-vaders.
Kasper en Kornelis.
IS ’t wis?
Kornelis.
Ja wis, is ’t wis, laat ons maar heenen gaan.
Uyt deez’ veranderingh, zal vry wat nieuws ontstaan.
Daar houd het Klokjen op, het moet al ellef wezen.
Gaan d’ eene Scherm in, en komen d’ ander weder uyt,ondertusschen komt ’er een uyt een Venster, die iets lezen zal,waar na veel lieden wagten.
Wy komen regt van pas, my dunkt hy trekt aan ’t lezen.
De Secretaris leest dit volgende.
ME-Vrouw, die eerbaarheyd, Vorstin van ’t Maagden-Choor, Heeft eynd’lijk, op ’t verzoek van d’ongehuwde Maagden, Die daag’lijks met verdriet aan haar hun quelling klaagden, Vergund, en toe-gestaan, gelijk zy yder door Dees Brief dit weten doet, beneffens klok-geslag, Dat yder Maagd, die zin, en lust heeft om te trouwen, Niet meer, gelijk voor heen, is aan haar Wet gehouwen: Maar als ’t haar wel-gevalt, de Jongmans vryen mag, En zonder dat daar door haar eere zy gespilt; Waar naar dat ellik-een hem schikken mag, en voegen: Zy wil dat dit gebod een yder zal vernoegen.
Praesent den gantschen Raad van ’t Vrouwelijkke-Gilt.
De Secretaris gaat weg, al ’t volk binnen,behalven Kasper en Kornelis.
Kornel.
Dat boltme by mijn keel, byloo dat boltme Kasje, Hoe menig fraye Meyd, hoe menig lustig tasje, Zal nu in ’t kort haar druk in vreugd verandert zien: Schoon in Ovidius veel wonderen geschiên, Van zulk een vreemdigheyd, heb ik nog noyt gelezen.
Sta vast nu Kerk, en Choor, nu magje vry’lijk vrezen.
Wat zalder in een maant al volk te trouwen gaan: Daar moeten meer Pastoors, of ’t werk raakt niet gedaan.
Ik spring schier uyt mijn vel, en kan my niet bedwingen.
Ik bid bedaarje wat, voorwaar ’t zijn zulkke dingen, En zulkke zaken niet, als gy u wel verbeelt: Of meenje dat die Meyd, die u de zinnen steelt, Nu u juyst vryen zal; zy wijd wel ligt een ander: Daar zitje dan en kijkt, gelijk als slegte Zander, Die van een anders Kind de Vader wezen most.
Ja praat gy maar wat heen, wy bennen nu verlost Van ’t vryen, ’t zal in ’t jaar een hoopen schoenen sparen.
Daar mag een pint op staan; kom, wilje meê na Klaren, Ik geef een roemer voor, ’t is nu de dulle-koop?
Dat is een hoender-huys, wilt gy daar loopen, loop, Ik hebt niet in mijn zin, het zou mijn eer vermind’ren.
U eer, u Susters muts, daar gaan wel Preekkers Kind’ren.
’k Zeg Preekkers Kinderen.
De stemmige Poët, Die isser alle-daag.
Dat helpt my niet een beet, Wilt gy daar heen, gaat heen, voor my, dat spek zou stinkken.
Laat staan, ik ga dan heen, en moet dat eens bedrinkken.
Magtelt uyt.
Had ik een wensch, gewis, ik wenschte al den Raat, En wie handdadig is aan ’t maken van ’t Plakkaat, Met zelver het Plakkaat, by al de oude zielen, Die in het Vagevuer met groote troepen krielen, Of op de Mookker-hey: nu is ’t met my gedaan, ’k Ben ’t werkken ongewend, en oud, wat gaat my aan?
’k Zal nu met koppelen geen meerder geld verdienen: Die schuyt die heeft een lek: de Vrijsters die wat mienen Die peuren zelver uyt, het isser nn geen schant.
Hoe menig heb ik ’er geholpen aan een quant.
Hoe menig hebbender haar Jozephjes verkregen Door mijn verzierde list: ik kan dat kunsje plegen, Trots ymand in de Stad.
Het is een jaar geleên, Dat zeekker aardig Dier, vol van bevalligheên, Tot mijnent quam, en vroegh, of ik ’er konde helpen Aan zulkken Perzoon: het was een heele felpen, En magtigen Sinjoor, zoo ’t scheen: maar in der daat Een groots en kale Mof.
Ik zey, ik dien uw’ staat Te weten, om de zaak te dege te vergulden.
Zy zeyd wat dat zy heeft, behalven al de schulden: Altijd, haar kapitaal bedroeg wel drie-maal meer, Als ’t goed van dezen Mof, en kragteloozen Heer, ’t Geen ik wel wist: dog ’k dagt, ik dien ’t niet af te rade: Met haar profijt te doen, deed ik my zelver schade: Ik koppeldeze t’zaam, en kreeg daar voor te loon, Een nieuw’ Scharlaken-rok, zoo heerelijk en schoon, Als ik ’er oyt een zag, geboord met zulkke koortjes: O Jemy!
’t was zo net: wat quamender, gantsch oortjes, Al Meysjes in mijn huys, de haart was altijd rondlijk De een die klaagde my hoe dat zy was gewond Door ’t oog van die; den aar droeg liefde tot een ander: Daar raaktender door my zoo menig aan malkander.
Maar nu het Vrysterdom, de vryheyd is vergunt Om zelver uyt te gaan, nu draagh ik valsche munt, Dog dit ’s de meeste troost, die ’k voor my heb genomen, Dat nu de Knegts, in plaats van Meysjes, zullen komen, Is ’t zoo, zoo is ’t kamp-op: ik dien naar huys te gaan, En doen mijn werkjen af.
Maar daar komt Klaartjen aan, ’k Moet hooren wat die zeyd.
Klaar uyt.
Wel Magteltje?
Wel Klaare, Hoe gy dus op-gepronkt, dat wist ik zeekker gaare, Dat op een Saterdag, dit kan ik niet verstaan, Waar leyd u reys na toe?
Ik zal uyt vryen gaan, Wy hebben nu verlof, ’t mag zonder schande wezen.
Wel hoe, ’t Plakkaat dat is daar flus eerst af-gelezen, En loopje straks al heen, dan benje al belust.
Ja moeêr, ik dien ’t te doen, eer dat een aer de kust, Daar ik een haven zoek, bespringen komt; gy weet,, wel, De Meysjes, in ’t gemeen, die hebben dapper heet,, vel.
Wie hebje in ’t verzig?
ey lieve zegt het my?
O neen, dat doe ik niet.
Om dat gy ’t Wel aan een ander zeyd’, die my die buyt quam rooven.
’k Beloofje, ’k zal ’t niet doen, gy moogd my wel gelooven.
Na Pieter in de Bril, die moye blankke Knegt.
Wat Pieter?
Ja ik weet, de Susters Soon van Bregt, Die ouwe gierige kol.
Wel hoe, is die zoo gierig, Dat had ik noyt gehoort?
Het is te on-manierig: Haar Dogter troude laast met Meester Kaspers Broêr, Daar mogt geen Bruyloft of: de Zusters van haar Moêr, Die warender niet eens: men had een Harst, twee Hoenen, En drie vier regels Brood, Pastay, en Venezoenen Was al te kostelijk, en ’t spilde te veel geld.
Wel deze Knegt zijn Moêr die is zoo niet gesteld.
S’ is wel ter dege mild, en geeft veel aan den ermen, Die meest den heelen dag omtrent haar deur staan kermen.
Mijn tijd is weg, ik ga, en wensch u veel geluk In ’t voor-genomen wrerk.
Ziet datje van dit stuk Aan niemand openbaard.
Wilt niet bekommert wezen, Houd gy u vry gerust, en wandelt zonder vrezen.
Ruth, de Knegt van Kornelis, uyt.
Waar vind ik hem nu best, ik woud ik by hem waar, Ik twijffelder niet aan, van avond ’t hylik klaar, Zoo hy maar eenigzins genegen is te trouwen: Daar hebbender nu reeds, na dat ik heb onthouwen, al zeventhien geweest: Het goedjen is zoo graag, voorwaar ik ben bevreest, Dat ik nog tegen dank, en wil gevrijd zal worden: Maar komter eens een uyt, ik zweeretje by Jorden Mijn Besjes Bestevaêr, zy krijgd, in plaats van ’t ja, Moy lustig haver-does, ’t is best: maar stil wat, sta, Wie droely komt daar aan, dat is een aardig diertje, Zy heeft een witje veur, wie is ’t?
ik weet, ’t is Kniertje, De Nigt van Korte Koert, die nauw’lijks anders doet, Als van zijn reeden spreekt, en van zijn magtig goed, Daar hy door ’t hylikken al meest is aan-gekomen, Ik heb mijn Baas wel eer omtrent haar deur vernomen: Wie weet het of zy ook niet wel na onzent gaat.
Kniertje, uyt.
Zoo ik mijn oog betrouw, ’t schijnd dat zijn Knegt daar staat, Ik agt het niet voor quaad hem na zijn Baas te vragen.
Wel Rutgert goeden dag.
Nu zalter wonder dagen, Heeft zy ’t op mijn gemunt.
Uw’ Meester is die in.
Hoo, hoo, hier hebjet weer, dit gaatme na mijn zin; Wat wouje van mijn Baas?
Ik wou hem gaarne spreekken.
Ik denk ’t niet nodig is.
Wel dit zijn vreemde streekken, ’k Zeg ik hem spreekken moet, hoe staaje zoo, zeg op.
Ja, ja, mijn lieve schaap, u schort al meê van ’t zop.
Ey zeekker, zegg’het my, ik zalje wel betalen.
Neen kind, hy is niet in, ik zal hem loopen halen.
Maar lieve zegt my eens, wat dat het vrouw-volk schort?
Wat willenze van hem?
daar hebbender in ’t kort Zoo veel na hem geweest, ik kan dit niet verzinnen: Wat isser inde weeg?
of zult gy luy beginnen Te vryen?
’k loof van ja: want na ik heb verstaan, Zoo hebt gy vryigheyd om na de Knegts te gaan.
Gy raad het op zijn kop, wilt gy m’ een slagje voegen, Ik zalje, zoo ’t gelukt, ten vollen vergenoegen?
Wel ja, dat doe ik wel, ik dien tog maar om loon.
Zie daar, dat is voor u, hou jy de baan wat schoon: Wanneer’er ymand aêrs als ik, na hem kom vragen, Zoo zeg hy is niet t’huys.
Ik weet wel van die slagen, Laat gy ’t maar op my staan, en komt slegs flusjes weêr, Ik gaa zoo na hem toe.
Hoor Rutje, hoor eens, keer, Wanneer dat ik ’er ben, zoo zal ik zoetjes schellen, Dat zal het teekken zijn.
Wy zullen dat wel stellen, Doet zoo gy hebt gezeyd, en houdje maar gerust.
Kniertje binnen.
Ja moêr, gy zijt al meê op ’t kittel-spel belust.
Ruth binnen.
Leonoor uyt.
Dat ’s zeekker al te slegt, ten eersten af-geslagen, Ik dagt, de koop is klaar, zoo dra ik maar kom vragen; Wie wist het dat de knegts meê weyg’ren konden: maar Nu vind’ ik ’t waar te zijn, dit onluk valt my swaar.
Ik meende dat zy-luy zoo magtig willig waren, Dat ’t niet te zeggen is: dog, ’k zie wy al zoo garen, Ja, liever als de knegts, dat patje zullen gaan.
Nu spijt het my op ’t hoogst, dat ik, eer dat wy aan Dees vryheyd zijn geraakt, zoo spijtig plag te wezen.
Wat heb ik menig quant, en jongling, voor dezen Wel op de toon getreên.
Nu laast nog quam de zoon Van Meester Arrenold, de Brouwer inde Boon, Een fray en aardig borst, en bad met zulkke woorden, Dat ik hem troosten zou, ’k hiel my of ik ’t niet hoorden, En dagt, hy komt wel weêr: had ik het toe-gestaan, Wat had ik wijsselijk, wat had ik wel gedaan: Nu is hy al getroud, daar ik nog eenzaam leve.
wat doe ik dog?
zal ik my derwaards geve, En vryen weêr op nieuw?
of niet?
of is het best Dat ik een ander zoek?
Dit zeyd’ hy op het lest: Blijft weg, en komt niet weêr, gy zult my dog niet winnen.
Wat of de oorzaak is, dat hy my niet wil minnen?
’k Heb immers geld en goed, ’k ben fris en moy: of hy Die praatjes ook gelooft, het geen het volk van my Wel praten?
Wee die geen!
van wien s’ haar oorspronk namen: Doortrapte vagebond, gy meugt het u wel schamen, Die my zoo schandelijk, en schelms hebt beklat, Gy zult, na uw’ verdienst’, gestraft zijn, ’k zweer u dat.
Het klagen is vergeefs; ik moet een middel vinden, Waar door ’k my uyt de strik van droefheyd mag ontwinden: Ik stel mijn kours na huys.
o Moeder vande min, Beschikt my dog in ’t kort een Vrijer na mijn zin.
en Kornelis uyt.
Wie heeft’er al geweest?
gy zegt een hoope zieltjes, Maar noemt haar’ namen niet.
Get zulkke zoete fieltjes.
Voor eerst Katrijntje Verfs, de Dogter in de Hond, Die onder-kousjes draagd van negen gulden ’t pond.
Marijtje Amelnds, die dikwils halve nagten Haar vryer in de deur, of stoepent staat te wagten.
Lukrees van Huyzelaar, die poezelige tas, Die laastmaal met de Knegts eens op de Doelen was, Daar zy de Rinze-wijn met Zuykker gaf ten besten.
Krispijntje drabbel-kous, wiens broêr nu onlangs swesten, Dat hy Emilia van Zwieten krijgen kost, Waarom hy van haar broêr ook deerlijk wierd gerost.
Francijntje Butter-doos, die met haar proper mondtje, fatzoenelijk het rondtje Van een Tailjoor begaapt: en dan nog zulk een hoop, Die ik u al te maal flus t’huys zal zeggen.
loop, En loopen wy na huys: want zoo wy langer toeven, Zy loopen ’t huys om veer.
Was ik nu in uw’ schroeven, Ik hield my lustig bars, en zeyd niet eerder ja, Voor datter eens een quam volmaakt in all’s.
’K versta Wel wat gy zeggen wilt, ik meent ook zoo te maken, Dat ik door ’t hylikken in grooten staat zal raken.
Zybil en Ariana uyt.
Zibil.
Aarjaantje, ’k ga dan heen.
Arian.
’Tis wel, maar repje bienen.
Hoe laat ist?
wat ’s de klok?
’Tis even over tienen.
Zoo is ’t bequame tijd; ziet datj’ hem zelver spreekt.
Maar datje by uw’ keel de brief niet open breekt Of anders valt ’t u beurt.
Gy hoeft niet eens te schromen, Ik ben nog niet belust.
Wilt daat’lijk weder komen.
Ariana binnen.
Ik wou maar dat ik wist wat dat de brief besloot, Schoon ik mijn Juffrouw zeyd, gy hebt van ’t zien geen noot; Ik word, door drift van lust, zoo dapper aan-gedrongen, Dat ik, zoo ik het wist van niet te zijn besprongen, Hem wel eens open brak, en d’ inhoud lezen zouw.
Ik doe ’t, en lees hem eens, mijn lust gaat boven trouw.
Zy breekt de Brief op, en leest.
Volmaakte Jongman, wiens gestalt’, Wiens deugd, en wiens hoedanigheden, Mijn’ tong niet magtig is t’ ontleden, Ik bid dat u mijn’ Min gevalt.
Gy zijt de geen, die ik zoo vaak Beoogd heb, en met deze zinnen: Mogt ik dog eens uw’ Weder-minne Genieten, ’k leefde vol vermaak.
Ik heb my, om uw’ brave ziel Te winnen, dikmaal op gaan pronkken: Wat schoot ik al verliefde lonkken Op u, dog ’t scheen ’t u niet beviel.
Verstrekt mijn troost, geneest mijn pijn, Ey!
wilt u over my erbarmen; Wanneer een Maagd bestaat te karmen, De steenen zelfs meewarig zijn.
Laat dan uw’ ziel, door mijn getraan, Bewoogen zijn; wilt my genezen, Zoo ben ik, die ik wensch te wezen, Uw’ Dienaresse ARIAAN.
Wel zoo mijn moer, dat’s puyk, wie duyzent zou dat denkken, Dat gy zoo hooven kost, ’k wil u de prijs wel schenkken: Gy schrijft byget zoo groots; ’t is of gy al uw’ tijt In ’t minne-spel besteed, en in het vryen slijt.
Ik kreeg nu lest een brief van Gerrit, mijn Beminde, Die was een hoopen aêrs, ik woud’ ik hem kond’ vinde; Hoo, hoo, hier heb ik hem, ik voel hem in mijn zak.
Zy leest ’t op-schrift van haar Brief.
Voorziennelijkke Meyd, Zibil van Kakkerlak.
Zy leest voort.
Mijn alder-liefste lief, mijn zuykkerste Zibilletje, Mijn beê die is op u, indien het is u willetje, Dat gy my trouwen wilt; ik hebje zeekker lief: Zeg ik de waarheyd niet, zoo hier me vry’lijk dief, Of guyt-zak, watje wilt: zoo waar, ik min u hert’lijk, En als ik van u ben, dat valt me zeekker smert’lijk.
Ey lieve helpt my dog, eer dat ik heel verbrand: De liefde kruypt zoo waar door al mijn ingewand.
Zo gy my hebben wilt, ik zal zoo goedig wezen, Ik zal u als mijn Prins, en als mijn Koning vrezen.
Ik wagt zoo waar met smart, ey lieve schrijft my dra: Ik hoop, ik loop, ik jaag, ik vraag om ’t woord van ja.
Dat is een ander stijl, dat ’s uyt een ander vaatje, Dat kan ik best verstaan, dit is moy slegt: u praatje Dat is zoo op zijn groots, en na de kunst gezeyd: Dog, trouwens, gy zijt Vrouw, en ik ben maar een Meyd.
Het is al lang genoeg hier van te leggen lellen, ’t Is best dat ik vertrek, en ga mijn Brief bestellen: Indien dat Juffrouw wist, dat ikze had gezien, Mijn paspoort lag al reed, zoo ik ’t ten regten mien.
Kniertje uyt.
Hier ben ik voor het huys van hem, die my de zinnen, En ziel gekluysterd houd, ag!
was ik by hem binnen: Ik schel: en wagt met smart na d’uytkomst van mijn druk.
Zend my uw’ zegen toe, Gebiedster van ’t geluk.
Zy klopt.
Ruth roept van binnen.
wat is uw’ wil dus laat nog aan te schellen?
Doet open, zoo gy wilt, ’k zal u te vreden stellen.
Zijt gy het Kniertje?
Ja, waar is uw’ Baas?
By ’t vyer.
Heeft hy ook iets te doen?
Dat ik weet niet een zier.
roept hem, zoo gy wilt, zegt dat ik hem moet spreekken.
Ik kan niet gaan, ten zy ’k met Zilver word bestreekken.
Ik kan uw’ ziekte wel, hou daar jou malle gek.
De Meysjes en de Knegts, die hebben veel gebrek.
Kornelis komt over de deur.
Wie is ’t, die my spreekken moet?
Mijn Heer, wilt my verschoonen, Dat ik my in de nagt, dus laat, by u kom toonen.
’k Zag eerst niet wie gy waart, zijt gy ’t?
begeert gy iet?
Gy denkt wel ligt, mijn komst niet zonder reên geschiet.
Wat is uw’ wil?
Een beê, zoo ’t meê uw’ wil mogt wezen, Zoo was mijn wond geheelt.
Kan ik uw’ wond genezen?
Gy schijnt voorwaar verdoold, hier woond geen Barrebier.
Dat ’s waar, dat weet ik wel: maar egter zoek ik hier Mij regte medecijn, die ’k nergens aêrs zal vinden.
’k Weet nog niet wat u schort, gy dient de doek t’ ontwinden, Dat ik uw’ wonden zie.
Zy schuylen in mijn hart.
Dat ’s boven mijn praktijk.
Ten doet, gy kunt mijn smart, Indien ’t u wel gevalt, van stonden aan verdrijven.
Wat is ’t dan dat u queld?
u oog heeft my gewond.
Mijn oog?
dit is wat vreemds, mijn oog is teer, en rond, En heeft in ’t alder-minst geen scherpte, hoe kan ’t wezen?
Nogtans zoo is mijn quaal, en quell’ uyt ’t oog gerezen.
Het moet iets anders zijn, dies spreekt uw’ meening uyt.
Indien ’t dog wezen moet, zoo wensch ik om uw’ Bruyt, En Bed-genoot te zijn; uw’ min heeft my bevangen.
Zoekt gy een gek in ’t spel, Me-Juffer?
stelt uw’ gangen Dan na een ander plaats, ik ben u hier al moe; Ik wil uw’ gek niet zijn: gaat na Jan Vinkken toe, Die gy al lang voor heen plag voor uw’ gek te houwen.
Ik gek, nog boert in ’t minst’, wilt zulliks niet vertrouwen, Ik meen het geen ik zeg, ik zoek u tot mijn Man.
Zey dat Lukretia, zy raakte daat’lijk an: Gy meend dan zoo gy ’t meend, gy kunt geen troost verwerve.
Wilt gy dan d’ oorzaak zijn dat ik ellendig sterve?