floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Vaer wel dan veld godin; vaer wel dan, ik zal scheyden, En tot een droeve dood mijn ziele gaen bereyden; Vaer Heunig-beekjen wel, met dees mijn laetste groet; Vaer wel, gy die mijn hert in tranen swemmen doet; Vaer wel, om wien mijn ziel een wreede dood zal sterven, Nu dat mijn liefde moet uw weder liefde derven; Vaer wel dan lieve Nimph, gy die mijn liefd verstoot, En zingt, in dien 't u lust, dees Rijmpjes na mijn dood; Ik lief tot gy my liefd, oft dat my scheyd de dood.
373 Het vierde deel, Bestaende in minnelyke zang-rymen.
Astreas strafheyd, Tegens Celadons Getrouwigheyd.
Stemme: Florida zoo 't doch wezen mach.
EEr noch den dageraed begon, Gaet zich den Herder Celadon, Van stal, en wooning scheyden; En liet, in het bedouwde gras, Ter wijl by eenzaem was, Zijn lieve schaepjes weyden.
Den Herder vol van minne brand, Gaet neder zitten op de kant Van Lignons koele stroomen; Daer hem de Min het hert verblijd, Mits hy, in korten tijd, Zag zijn Astrea komen.
Zoo haest Astreas lieve bond, Celadon op den oever vond, Quam hy den Herder streelen; Die daer, als by Astrea ziet, Terstond een droevig lied, Van Min, begint te queelen.
Ach, ach Astrea!
dus verby?
Slaet gy u woogjes niet op my, Wat heb ik dan misdreven?
Ey, ey Astrea!
blijf wat staen, Heeft Celadon misdaen?
Wild hem zijn schuld vergeven.
V. Ontrouwen Herder, zeyde zy, Is 't u dan niet genoeg dat gy, Vw snood bedrog verliende, Een Maegd, die noyt zoo veel verdriet, Als zy van u geniet, In 't minste deel verdiende.
O gybedrieger!
als gy zijt, Zoekt gy met alle leet, en spijt, Astrea te beloonen?
Schaem u, dat gy noch dus voor my, Vol van bedriegery, Vw valscheyd durft vertoonen.
O gy meyn eedigen!
vertrekt, Wiens hert met schijn-deugd is bedekt, Om Maegden te bedriegen; O gy bedrieger!
ga vry heen, Ach!
ga bedriegt 'er een, Die niet en kend uw liegen.
374 Celadons standvaste Minne, tegens Het valsche mistrouwen van Astrea.
Stem: Rozemond die lag, &c. SChoonste van de Herderinnen, Dat ik voor u neder kniel, Met een hert vol smert in 't minnen, Met een uytgeteerde ziel, Bleeker dan de bleeke dood, Neêr gezegen voor uw schoot.
Dat ik voor u neder buyge, Ach Astrea!
zoo gy ziet; Daer meê wil ik u getuygen, 't Leet dat my van u geschred; Ik bemin, en gy ô Schoon!
Straft mijn min met duyzend doon.
Strekt uw straf om my te proeven?
beproef mijn liefde vry; Wil Astrea my bedroeven, En de wanhoop voên in my; 't Is my vreugd dat zy my plaegt, Zoo mijn lijden haer behaegd.
Even als de Pallem struyken, 's Winters met hun groene blaên, Voor geen lasten neder duyken, 't Zy wat buyen daer op slaen; Trouwe min, eens vast gezet, Werd door wantrouw noyt belet.
Berouw der Minne, Van Astrea, tegens Celadon.
Stem: Laura zat laest by de beek.
verloopen minne tijd, Waerom voed gy mijn gedachten, Met de minne, die my spijt, En niet geeft als droeve klachten; Mits ik voor getrouwheyd achten, Celadons geveynsde min; Celadons ontrouwe treken, Daer ik my van zoek te wreken, Mits dat ik bedrogen bin.
Celadon die, schoon voor 't oog, My met minne treken vleyde, Door een zoete tong bedroog, En tot wedermin verleyde; Waer door Liefde in ons beyde, Vele vryheyd bracht te weeg; Zoo dat ik my moet beklagen, Dat ik eertijds wel behagen In zijn valsche minne kreeg.
't Schijnt dat ik in tranen drenk, 't Schijnt ik smoor in mins gedachten; Als ik, tegens wil, gedenk, Op het geen ik wil verachten, Dat zijn trouwelooze klagten, Van d' ontrouwen Celadon; Ga ontrouwen!
ga vry heenen, 'k Zal uw trouwloosheyd beweenen, Zoo ik immer weenen kon.
375 Celadons Minne-klagten, Op de volherdinge van Astreas strafheyd, die hem, ontvluchtende, in handen laet een bagge, en snoersel.
Stem: Ballet de Bronkhorst.
BAg en banden, Getuygen dat Astrea is gevlucht, Uyt mijn handen, Zoo dat mijn ziel in wendig klaegt en zucht; Zijt getuyg wanneer de min my dood, En doet verwerven Een willig sterven, Mits ik moet derven Mijn liefds genegentheyd, Die my, die my Astré had toegezeyd.
'k Zal u binden, Aen mijn verliefden arrem, daer gy zult Mijn Beminde Getuygen, dat ik sterve zonder schuld; Zoo wanneer mijn wreede my hier vind Berooft van 't leven, Ter dood gedreven, Om blijk te geven, Van mijn volmaekte trouw, Die 'k met, die 'k met mijn dood getuygen wouw, III.
O gy teken!
Van mijn volmaekte liefde, en gevry; Hoor mijn spreken, Ey schey doch, na mijn dood, u niet van my; Op dat ik ten minsten tot een pand, Van rechte trouwe, V mach behouwen, O wreedst der Vrouwen!
Tot tuyge gy my rooft De min, de min die gy my had belooft.
Tyters Minne klagt, over Galathés af-keer.
Stem: Als Garint zijn oog es, &c. ALs ik laest de koele strand betrad, Daer mijn Galathé maer alleen met haer lammertjes zat, En zong een Herders lied; Ach!
vlied, Riep zy, ô geyle lust!
van hier; Koom golven!
doof het vyer Van Min, En laet my doch die hette, Niet smetten.
Zy en had zoo haest dat woord niet uyt, Of mijn Galathé nam de vlucht, en zy riep overluyd, Daer zie ik Tyter staen; 'k Wil gaen, Eer hy my onverziens verrast, En na mijn boezem tast; Want hy My licht, door minnens hette, Mogt smetten.
Barre voets trat zy ier zee waert in, En mijn Galathé riep my toe, ik en pas op geen Min, Maer keer die geyle brand, Van strand, Tot spijt van 't minnende gemoed, Dat zich in 't minnen voed, Tot my, Op dat my minnens hette Niet smette.
376 Kracht der liefde, Vergeleken met de Zon.
I. MOet de Maen haer bleeke stralen, Vyt de gulde Toortze halen, Vyt de Toortze, uyt dat licht, Van des Hemels aangezicht; 'k Meen de Zon, van wie de Maen 't licht Moet genieten, En door zijn kracht, In 't duyster van de nacht, Haer flaeuwestraeltjes op het Aerdrijk schieten, II.
Rosemond mijn tweede leven, Gy moet my mijn voedzelgeven; Even als de Zon de Maen, Doet ten Hemel omme gaen, Moet van u, gelijk mijn Zon, mijn luyster dalen; Laet uyt het licht, Van Rozemonds gezicht, Mijn moedelooze Ziel dan azem halen.
Oogen, die mijn Ziel kund voeden, En door 't derven water vloeden Vyt kond trekken; oogen ach!
Die men Toortzen noemen mach; Door de brand, eylaes!
wat brand?
uw lieve lonkken, Ach Rozemond!
Ik voelde my gewond, Zoo haest uw sterren voor mijn oogen blonkken.
377 Schoonheyds Minne-voedzel.
LIef Rosette, 'k ben gevangen Van de Min, Ziele voesteres Goddin; Schoone wangen, welbehangen, Ach!
waer meê, Zijn uw kaekjes wit als snee?
Haertjens blond, Hangen weemelend om uw mond.
In uw oogjes zijn twee Goodjes, Die de min Schieten tot mijn boezem in; 't Zijn, Rozette, Cupidootjes, Die haer brand Stooken in mijn ingewand; Ach!
hoe zoet Gaen uw lonkjes door mijn bloed.
Roodelipjes, schoone bloosjes, Staen zoo wel, Op uw wit en blanke vel; Als de çierelijkste Roosjes, Die na wens, Bloeyden oyt aen schoon provens; Bloosjes, ach!
Die geen Roos beschamen mach.
IV Ach!
wat zijn uw kleene tandjes?
VVit Yvoor; Blaeu we aders speelen door 't Blanke vel, en witte handjes; Korte kin, Daer een geestig kloofjen in; Noch al meer, Zoete min, dwaeld niet te veer.
Stemme: La Volage.
IVfvrouw, uw jeugd, Begaefd met hooge deugd, Ontsteekt mijn ziel dikmael met vreugd; Als ik aenschouw, De schoonheyd van Me-vrouw, Zoo ben ik weêr in sware rouw; Mits gy, op my,, te trots, uw zoet gelaet.
Met wreedheyd staet,, Godin, Daer ik u ongeveynsd met goeder herten min, En u altijd,, gediend heb en gevrijd; Ey schoone!
waer toe deze spijt?
voor my,, dus obstinatig gy, Vw strafheyd toond met heerschappy; Wat quaed,, wat smased,, heb ik betoond aen u, Dat gy zoo schuw,, voor mijn, Zo bitter, en zo wreed, kunt op uw dienaer zijn?
Of is 't, Godin, dat uw verkeerde zin, De rijkdom meer acht als de Min?
Om werelds staet, getrouwe liefd verlaet, Die alle schat te boven gaet; Neemt acht, wat macht,, getrouwe Liefde heeft, Wat vreugd zy geeft,, op aerd, En hoe haer lieve lust veel zoetigheden baerd; Maer d' overvloed, Van werelds schat oft goed, Wel dikmaels veel ellenden voed; Want rijkdoms kracht, Voed trotsheyd op haer macht, En niemands diensten waerdig acht; Jufvrouw,, ik houw,, het alder ongezienst Bequaemst ten dienst,, dunkt mijn, De Rijke zijn ge wend, geen dienst, gediend te zijn; Maer liefd in deugd, Teeld d' alderzoetste vreugd, Die gy, o Nimph!
bedenken mengt; En maetigh goed,, gaet boven overvloed, 't Genoegen maekt een rijk gemoed; De Min,, Godin,, vol zoete zoetigheyd, Als de Ziel scheyd,, het goed Hier op Aerden blijst, en gantsch geen voor doel doet.
378 Getrouwe Liefdens Offer.
I. SPoeyd vluchtig vlugge voetjes, Na mijn moorderinne; Ach!
al te traeg en zoetjes, Om mijn Ziel, uyt minne, Door trouw, die vrouw, wiens hert mijn smert niet gevoeld, te geven; Zy, die mijn Ziel, voor wien ik kniel, zy, die mijn Ziel doet leven, Heeft, eylaes!
Stookt, Venus, uw Altaren, Laet tot Offerande, Mijn Ziel ten Hemel varen, 't Lievend herte branden; Godin, die 'k min, toond recht, uw knecht, die uyt liefd, wil sterven, Om dat de min, ach!
Aerdsch Godin, om dat de min moet derven 't Geen de min zocht te verwerven.
Nu wil ik my bereyden, Mits ik mins luk derve, Van u, mijn Lief, te scheyden; Liefde doet my sterven.
Vaer wel, ik zel dit hert, vol smert, gaen ten Offer dragen, De Liefd Godin; ik zal uytmin, ik zal uyt min, door 't klagen, Eynden doen mijns levens dagen.
379 Trouw-Lied.
WYl Cipria de reys aenvaerd, Eer 't Morgen rood beschijnt de Aerd; De bruyne Wolkjes al ontrold, om voeren heen Op 't vrolijkst na beneên, Op 't vrolijkst na beneên, De Moeder Cytheré met haer ge wiekte longen, Op wiens vertrek de Goôn, In 's Hemels gulde Troon, Met uyt-gelaten vreugd, tot af-scheyd zongen.
Haer lage Tempel werd begroet, Daer men met Offer valt te voet, Altaren pronkt met Bloem, en Kruyd, tot Offerand, De Maegden-Pallem brand, De Maegden-Pallem brand; De Min, de zoete Min, om hebben gunst der Goden, Doet knielen voor 't Altaer, Het wel vereende paer, Wiens Offer werd den Hemel aengeboden.
Gezegend luk stort d' Hemel uyt, En maekt, na wensch, van Maget Bruyt; Van Bruyt een Vrouw; van Minnaer Man; vereende twee, Leef, leef, ey!
leef in vreê, Leef, leef, ey!
leef in vreê; De Kruydjes, die hier zijn gebracht ten Offerhande, Die beelden af dees zin, Dat gy in Liefd, en Min, Vw herten moet ten eynde laten branden.
Stem: Om een die ik bemin.
&c. OKleyne dwingeland, Wat wild gy maken?
Waer toe dus fel gebrand?
Waer toe dit blaken?
Wat wild gy te vergeefs uw pijlen spillen?
Houw op, Cupido houw, En gaet eerst by Me-vrouw, Want zy zal dat van jouw, Niet hebben willen.
Mits gy haer hebt wel eer Die macht gegeven, Dat zy naer haer begeer, Met my mach leven; Vw plijltjes zijn vergeefs, weg met u booge, Ey lieve spaertze vry, En schietze niet op my, Mits dien uw pijltjes zy, Voerd in haer ooge.
Haer oogjes hebben mijn, Wel duyzend wonden, Door zoete minne pijn, In 't hert gezonden, En wild gy nu dat hert noch meer beswaren?
O heerscher van de Goôn!
Wild gy mijn hertje doôn?
Het is al metter woon, By 't haer gevaren.
380 Cypriaens Minne-klagt van Rosemond.
I. VLied heen droeve zuchjes, Na mijn Rosemond, wiens hertje brand eylaes!
van zoete minne; Venus uwe vrugjes, Worteld gy in 't hert van mijn verliefde lieve moorderinne; Droeve traentjes mocht ik u mengen in haer bloed, Rosemond ik weet,, mijn smert, mijn leet, Beweegden u gemoed.
Maer wat is 't, o Goden!
Of ik klagjes, traentjes, zuchjes, offer aen mijn Rosemonde; Gy, door uw geboden, Hebt haer in de Min, met trouws beloften waerdiger verbonden; Vliegt ten Hemel droevige zuchjes, tuygd aen de Goôn, Dat ik om de Min,, van mijn Godin, Moet sterven duyzend doôn.
hoe kan ik leven?
Als ik, Rosemond, bedenk, hoe gy in lusjes van de minne; Zult ten offer geven, Lipjes, Borsjes, Hertje, Zieltje, jau zelfs, aerdsch Godinne; Droeve gedachjes zullen mijn tuygen wat u geschied, Lieve minne vreugd,, de Lent mijns Ieugd, Moet smooren in verdriet.
Stem: Si vouz no vou lez, &c. LAetstmael als ik mijn Nimphe vond, Omlommerd van de groene bomen, By de water stroomen, In den morgen stond; Daer zy met zuchjes, en getraen, Haer minneklagjes storten op de blaên, En ging in 't lieve groen, Haer zoete minne voên.
Terwijl mijn Nimphe bezig was, Met bloem en kruydjes te vergaren, Van bedouwde blaren, In het groene gras, Vlied een zuchjen uyt haer hert, O zuchjes!
zeyd zy, tuyg mijn minne smert Aen hem, die ik bemin, Als d' Afgod van mijn zin.
Zo haest als ik haer lieve mond, Dees zoete woorden hoorde spreken, Docht my, 't was een teken, Van oprechte grond; Ik begaf my aen haer zy, En Offer de uyt liefde mijn gevry, En bad mijn Herderin, Om haer weder min.
Als ik mijn min te kennen gaf, En dat ik zocht haer te bewegen, Viel zy my weêr tegen, Sloeg mijn liefde af, Dies ik scheyde van de min, Vermits de Maegden zijn te los van zin, Daer toe vol veynzery, Dies staek ik mijn gevry.
381 Lauraes Droom-lied.
I. LAura zat laetst by de Beek, Onder 't schaeuw van Elzen-Bomen; Zachjes zy in 't water keek, Is daer na in slaep gekomen; En begost heel zoet te droomen, Van de liefde, van de Min; Slapend is zy neêr gezegen, Met haer boezem los geregen, Lag mijn schoone Veld-goddin.
Wijl zy daer alleenig zat, Ging ik by haer neder zitten; Mits ik na haer borsjes vat, Roept mijn Laura, wat is ditte?
het krenkt mijn eer, III.
Mits neem ik een hand vol groen, 't Geen door mengeld was met Roozen; Laura roept, wat wilje doen?
Ik begin van schaemt te bloozen; Daer gaet zy een zuchje loozen, Valt weêr zoetjes neér in 't gras; Och!
382 Minne-klagt.
blinde Bengel, Waerom mijn gewond?
Mits ik mijn Engel, Zonder weêr-min vond; Ey!
kleyne wreede Minne-goodje, ey!
marteld mijn geen meer; Ach!
uw pijltjes doen mijn hertje zeer.
Ik voel uw vonkjes, In mijn borst geprent, Haer zoete lonkjes, Van mijn af gewend; Ach!
overschoone Herte-boeyster, voor u ik neder kniel, Steelt gy mijn hertje, waerom niet mijn Ziel.
Aerdsche Godinne, Hemel van mijn hert; Zon van mijn minne, Voedster van mijn smert; Hoe meugje zoo mijn minne loonen, ach!
al te wreede Vrouw?
't Hert smelt in traentjes, en de Ziel in rouw.
flaeuwe zuchjes, Sluypt haer boezem in, Offerd de vrugjes, Van mijn trouwe min; Zieltje, wilje van mijn scheyden, uyt liefde gaen ter dood?
Zo stort met traentjes u in mijn Liefs schoot.
Stem: Rosemond die lag, &c. I. DRoeve wolken overdekken, 't Hemels blaeu, in morgen lucht, Nu dat Phillis wil vertrekken, Om wien dat Philander zucht; Phillis, ach!
Philander treurd, Nu hy u vertrek bespeurd.
Al de drifjes, al de stroompjes, Treuren aen den Amstel kant, Al de telgjes, al de boompjes, Op haer oever dicht beplant, Zijn met traentjes overspreyd, Nu dat Phillis van hier scheyd.
Nu dat Phillis doch wil scheyen, En 't niet anders wezen mach; Wil ik smeken, wil ik vleyen, Aen de Goden al den dag, Dat zy gunnen doch aen my, Dat uw reys voorspoedig zy.
Vaek zal zich Philander vinden, Als uw reys begonnen werd, Met het ooge na de winden, En by Phillis met het hert; Op dat hy de winden vleyd, Als het hert by Phillis leyd.
383 't Zamen-zang, van Coridon en Amarillis.
AMarillis, ach!
Mijn waerde Nimph, vlucht niet, ey!
blijft een weynig staen; Zoo 't u wil is, spoeyd uw treén, Schoon Herderin, na 't koelste van de Lomm're blaên; Ik mijn Veel,, gy u keel, O zoete vreugd,, pronk van Jeugd, Is Amarillis door haer deugd.
Zoete snikjes,, lief gequeel, Schoon Amarillis, blaest gy uyt uw lieve mond.
En de stikjes die uw Veel Zoo zoetjes, Coridon, mijn grage lusjes jond; Zijn heel schoon,, door de toon, Die gy verstaet,, als gy de maet Speelende met uwe voeten slaet.
Zoeter zoetheyd,, is 'er niet; Als daer mijn Veel vermengd is met uw lieve stem; Wat in't bloed leyd,, dat verschiet, En snakt met graegte na uw zang vol pit, en kiem, Aerdig dier,, uw geswier Is, zoete Meyd,, vol geestigheyd.
Coridon swijg, het is gevleyd.
384 Liefdens hoop, en vreeze.
IK klaeg, ik treur, ik quijn, Ik wentel in geneugt, Mijn blijdschap teeld mijn pijn, Mijn droefheyd weder vreugd; Om dat de liefd mishaegd, De over brave Maegd, Die ik min, die ik mien, Die ik vley, die ik dien, Met hert, ziel, en gemoed, Die zy met hoop van gunsten voed.
Met droefheyd ik bedenk, Dat Rozemond haer veynsd; Door 't lonkende gewenk, 't Gedacht weer blijdschap peynsd, Dat zy van herten meend, 't Geen 't wezen my verleend; Maer wat is't?
gy mist Tijd, en stond, Rozemond Te smeeken om haer gunst, En zoete minnaers to ver-kunst.
Uw goude lokjes blond, En schoon gekrulde hayr, Kruld, ô mijn Rozemond!
Als of het goud-draed waer; Mijn over schoon Princes, Ziel keurige voogdes, Die ik acht, die ik eer, Die ik wensch met begeer, Waerom ontzegt gy, schoon', Mijn gaven, u aengeboôn?
Mijn trouwe dienst, als schat, Ik offer aen 't Altaer, Daer meenig Minnaer bad, Boots ik al klagend naer; Na klagende't hert weend, Dat gy my gunst verleend, Die de Min, ô Godin!
My betoond, zal geloond, Werden brave Maegd, Na dat uw eygen lust behaegd.
Stem: Om een die ik bemin, &c. BErst brakke traentjes uyt, Met snelle stroomen; Doet mijn gewenschte bruyd Eens by my komen; Ach Venus!
door uw macht, doet haer verdwijnen, Op dat zy eenmael ziet, 't Onlijdelijk verdriet, 't Geen mijn van haer geschied, II.
laet mijn brakke douw, Het hert eens raken, Het hert van die Iufvrouw, Die mijn doet braken, In bitt're treurigheyd getraen, en klachten; Of zoo het niet mach zijn, Dat zy haer voegd by mijn, Zoo stierd, ô God Iupijn!
In haer gedachten, III.
De volle overvloed.
Van al de plagen, Die ik in mijn gemoed Om haer moet dragen; Ey!
voerd een traentjen aen de roode tipjes, Neemt, Iupijn, tot een Boo, De kleyne Cupido, En sprenktze dan alzoo, Tot op haer lipjes.
Van daer tot op haer hert, Dat zy mach proeven, De over groote smert, Van mijn bedroeven; Bedroefd uyt min, en dat om haer afwezen, 't Af wezen is voor mijn, In 't hert een sware pijn, 't By wezen Medicijn, Kan 't al genezen.
385 Veld-gezang.
GY Lomm're Bloempjes, die uw groene Beemden çierd; Tuygd aen de Beekjes, hoe ik door de min uyt teer; Pluymige Vogeltjes, tiereliert, Zephyre, buygt de telgjes door uw koele winden neêr, En spreyd de takjes van het dicht beboomde Woud, d' Een voor d' ander,, van malkander; Om zien of daer mijn Nimph haer niet verborgen houd.
Klapt lieve beekjes, door het vlieten van uw stroom, Ey!
koele winden, drijft de bladers ruyschend voort, Hoe zijt gy in uw lopen zoo loom?
Of rust mijn Nimphje wat in uw gras-rijken oord?
neen; waer vind ik dan de voedster van mijn min?
Lieve Takjes,, zijt mijn Brakjes, Ey!
Beekjes stroomt noch verder boschwaert in.
Wat lot uw golfjes, kristalijne borrens-vliet, Dat uwe stroompjes, zilv'rig vlietend, niet en gaen?
Dat menze nu niet schommelen ziet, Al ruysschend op en neder, maer treurend stille staen?
En dat uw zuyv're stroompjes trublig zijn vermengd?
Zoo ik wane,, doen 't mijn tranen, Die 't hert door d' oogen in uw klare borne plengd.
Keur-Vorstinne, om u is 't dat mijn gezucht, En flaeuwe klachten gaen ten hemel by de Goôn; Om dat gy te wrevelig van my vlucht, Zoo zijn mijn klachten aen de Goden mijne boôn; Om te getuygen haer mijn onverdiende smert; Die 't vermogen,, van uw oogen, Doet vlieten uyt de borne van mijn hert.
Hoe kan het herte, dat 'er in een lichaem woond.
Noch blyven onbeweegd?
aenziende dat een held, Zijn tranen tot getuygen u toond, Hoe 't hert uyt liefde, om zijn Lief, lijd liefds geweld; Om dat ik my, Godin, niet derf onderstaen, V te spreken,, u te smeeken, Moet ik in deze brand stil-swijgende vergaen.
386 Stemme: Als 't begint.
ONlangs geleden, eer dat de Zon, Van 's Hemels top zijn gulde stralen, Liet over't vochtig Aerdrijk dalen; Zach ik mijn beminde Galathé, Komen drijven met haer Vee, Van de kouwe dorre strand, Barre voets door 't natte zand, Na de heyden,, om te weyden, Hare Schaepjes, na 't begraefde Land.
Ik ging haer groeten, en zy my weêr; Maer wat ik deed 't was al verlooren, Ik kost haer tot geen Min bekooren; Galathea, hoe dus straf, Mach 'er niet een kusjen af?
Daer ik, Herderin, wel eer, Vw bedouwde lipjes teer, Na mijn lusten,, dikmaels kusten: Zal dat nu niet eens geschieden weêr?
III Wat zal ik zeggen, Coridon veynsd; Men mach uw woorden niet vertrouwen; Noch op geen Minnaers klachten bouwen.
Galathea, dat was 't niet; Zoo gy Coridon beziet, Zult van al de Herders, gy, Geen Getrouwer zien als my; V te eeren, na begeeren, V te eeren Nimph, na u waerdy.
Kijkt na mijn Schaepjes, kijkt na mijn Vee?
Kijkt na mijn klaver-rijke weyde, Die zullen wezen voor ons beyde.
Coridon, 't geen gy my bied, En zal my bekooren niet; Liever een knaepje na mijn zin.
En een Schaepje vijf, zes min.
uw scheyen, doet mijn schreyen, Vaert wel, te wreede Herderin.
Stem: Phillis ik kom buygen.
I. WAnneer, mijn beminde, Zal ik gunste vinden?
Wanneer zal't geschien?
Dat gy mijn bedroefde hert, In zijn pijne zult verzachten, En genezen van zijn smert.
Hoe lang zal ik loopen, Tusschen vrees, en hopen, Zonder dat gy mijn Wild toe zeggen u wetrouw?
Hoe lang zal ik, Herderinne, Leven in gestâge rouw?
Zijt my geen meer tegen, Laet u doch bewegen, Mijn getrouwe min; Laet my doch in dit verdriet, Lieve Herderin!
niet sterven, Mits gy mijn getrouheyd ziet.
Trouheyd zal ik toonen, Trouheyd wild beloonen; Trouheyd in de min, Is het waerdigst dat men vind, Dies wild trou met trou vergeklen, En uw trouwen Herder mind.
V. Ey!
wild u begeven, Om met hem te leven, In de minne vreugd; In de min door echt vereend; Hier toe, lieve Herderinne, My een zoete ja verleend.
387 Minne-klagt.
Stem: Doelands Lachrimae.
KLaeg, oogen klaeg, tuygt mijn verdrieren, Door tranens vlieten; Aemlooze Ziel, ontlast uw borst, Van't geen zy torst, Van't geen zy torst, en steeds moet dragen; Wat doch!
Liefds plagen.
Vlucht Ziel, nu Rozemond my haet, Ia gantsch verlaet; Laet ik my zelven, Een rust-plaets delven, Daer mijn lichaem leyd, Ziel-loos, ach!
Op dat mach, Met geklag, Yder een mijn sterref-dag, Recht beweenen; mits men zach, My ter dood bereyd.
Mits ik beminde, En niet kost vinden, 't Geen de minne zocht; Min zocht vreugd, Vreugd liefds deugd, Deugd geneugt; Een geneugt, die 't al verheugd; 't Geen gy, Liefd, uyt liefd vermeugd, Maer noch niet volbrocht; Dies ik my wil gaen bereyen, Om af te scheyen; Scheyen van mijn Rozemond, Die ik zonder weêr-min vond; Vaer wel, minnelooze minne, Aerdsche Godinne; Liefde leyd uw slaef ter dood, Mocht mijn graf-steê zijn uw schoot Stem: Geswinde Bode van, &c. ONlangs mijn Amarillis liep 's Morgens door den douw; Wat dat ik bad, wat dat ik riep, Amarillis wouw Hooren niet, na mijn klagt, Mijn verdriet had geen macht By haer, Voort vluchte zy weêr van daer; In de vlucht haer vlecht, Aen een boompjen hecht, Mits zoo staet zy stil, Ik omhels mijn Amaril.
Sy, met heur hayr verwert in 't groen, Kreeg van schaemt een blos, En riep; wild gy my dienste doen, Tijter, maek my los; Amaril!
het geschied, 't Geen uw wil my gebied Te doen, Hier in het lieve groen; Doch eer ik het doe, Laet uw Tijter toe; Dat hy na zijn lust, Amarillis lipjes kust, III.
VVant, eer zal ik uw niet ontslaen; Tijter wel hoe dus, VVaer in heb ik u doch misdaen?
Kan ik met een kus, Met een zoen, zeyde zy, V voldoen, kust me vry, VVel aen, En laet my daer meê gaen; Met een kusje, neen!
Ben ik niet te vreên, Gy raekt niet van mijn; Of daer moeter honderd zijn.
388 Herders Droom.
EEr 't daegje daelden, viel ten Hemel uyt, Op bloempjes en op kruyd, Een geurig nat; al eer de roode Roozen, Ontlooken 't çierlijk bloozen, Voor d' opgang van de Zon, en 't morgen dagen; Dreef my de zoete Min, In 't groene bosch te klagen.
Eer ik mijn klagtjes, noch te deeg aenving, Kreeg ik verandering; Mijn leden mat, tot rusten heel genegen, Zijn schielijk neêr gezegen; Natuur verkracht mijn geest, de Ziel gedooken, t diepste van't gemoed, met oogen toe gelooken.
In 't doode leven docht my dat ik zach, Een vriendelijke lach, Van Amaril, die neffens my gelegen, Heeft bloem en kruyd gekregen, Mijn lijf bestroyd met nat bedoude roozen, Wiens geur haer schaemte scheen te tuygen door het bloozen.
Dus in mijn slape, van de Min gewond, Ik my bedroogen vond; Ach Amaril!
ach Amaril!
mijn leven, Waer is die vreugd gebleven?
ô vreugd!
waer heen zijt gy gevlogen?
O droom!
'k ben in mijn vreugd bedrogen.
389 Gezang.
I. WAnneer de Zon het morgenrood, In 't Oosten quam ontmoeten, Lag Phoebus in Auroraes schoot, Om zee en duyn te groeten; Om Roos, en Bloem, om Vyolet, Met Elst en Linde dicht bezet, Door zuyer koelt te buygen; Om druppels die als kristalijn, Op Roos en Bloem gedroopen zijn, Voor Nectar in te zuygen.