floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Maar als Onze Donna dus pronken gaat met haaren Bedvoogt langs ’s Heere wegen, Stak ze hem dan een bezem agter in, zoo kon hy met fatsoen, voor haar de straat vegen.
Zo draait en slingert hy met zyn poepert.
Maar zagt!
Dat ik het niet en verkerve: men moet al zien met wien men spot en lagt, Als men te doen heeft men mannen van moedt en kourasie.
Hoe ligt hier de gal boven komt, hebben we gezien, maar met een haar lekkasie.
Spreekt iemand onzen Held om voldoening aan, van, door hem geleden hoôn, Manhaftig schreeuwt hy de buurt by een, uit vreeze van een klap voor zyn koôn.
En daar me, de hand in de zak om dubbeltjes te presenteeren, En dus Getuigen te winnen, dat men zyn Heerlykheid gedreigt heeft te onteeren.
Wat dunkt u van zulk een Batavier!
is dat niet een Held Om zyne dappre daden, waard in de Delfze Kronyk gesteld?
Roem Sanche!
De onverschrokke ziel des Ridders van de Leeuwen!
Onze Draibil kan, zonder slag of stoot, wel hondert menschen by een schreeuwen, En dan nog ongequetst heenen gaan, maar egter niet ongestoort!
Spreek nou Degenmannekens!
hedde au leven van courasieuzer vent gehoort?
Daar met de tong wat te vegten valt, stel ik hem tegen Broer Kornelis van Brugge.
Die had een staal voorhooft, een schaamtloos Bakkes, en een Ezels rugge.
Maar hoe kom ik met onzen Delfzen Rodemont hier dus in ’t Spel?
Van Donna Majombe, en haare Spaanse Pretiosa dus af te wyken, is niet al te wel.
Na beide liever weerom gekeert!
en, daar mede, alle gek op een stokje.
Dat greit Keesje.
Dat ’s Draybil wel een koort meer op zyn rokje.
Ja Mempeti zelf lagt ’er om.
hoe lang ruikt en muft het hier in huis!
Schey uit met zulk een Opdragt.
Daar de keuke zulk een lugt geeft, is ’t gezin niet zeer pluis.
KAREL, Zoon van den Marquis.
SIMON, Kok van den Marquis.
MAJOMBE, een oude Heidin.
Twee jonge Heidinnen.
WARPAAL, een Zwetzer.
BUURPRAAT, zyn Wyf.
MOER KEUTELS, Moeder van Buurpraat.
EELHART, uitgedaagde van Warpaal.
FREDERIK, REDEGOND, } Wandelaars.
PIET, KLAAS, KEES,}drie Boeren.
MARQUIS, een Landridder.
LAKKEY, zyn Knecht.
Het Tooneel is voor het huis van den Marquis.
Begint tegen den avont, en eindigt omtrent middernagt.
DEVERLIEFDE KOK.
EERSTE TONEEL.
FLIP, met een papier in de hand.
MEn mag wel zeggen dat de liefde veel uit kan werken, En veel vermag: dat heb ik eerst kunnen bemerken In de Vryagie van myn Heer Karel.
Wat heeft hy niet al gedaan, Om wel in de gunst van zyn Leonoortje te staan, En wat gesuikerde woorden wist hy haar te geeven: Het was, ô myn schoone!
ô myn ziel en tweede leeven!
En in ’t Fransch dan: ma maîtresse, Et ma belle Zielvoogdesse, En duizend andere zottigheden, die ik nu niet verhaalen en kan, Maar zo ik het wel heb, komt hy gunter zelver an.
MYn Heer, dat ’s regt van pas; ik was hier bezig om op myn Professoraal fatsoen, Een Oratie van de kragten der liefde te doen: En hier toe en hoefde ik niet veel oude Historien en Romans te leezen in verscheide taalen, Ik was alleen maar bezig om jou zotte malle grillen, die jy in ’t vryen gebruikt, op te haalen.
Gelyk als op die nagt, doe jy de Juffer voor haar veinster een ambade had gegeeven.
En meende dat zy jou zou in laaten, en na dat je daar een uur of twee vergeefs gebleven En gewagt had...             KAREL.
’k Zeg dat je zwygt.
Schoon het u vry wat had gekost.
Eindelyk nog met de ring van de deur tien à twaalf maal te kussen je vergenoegen most, En waar op jy doe nog een deel gelykenissen wist op te haalen.
En zey, dewyl de Juffer die ring dikwils hadde aangeraakt, dat die kusjes nog zoeter waren, als dat jy heelen schaalen Met malvezey gedronken hadde...             KAREL.
Ik zeg dat je zwygt, Eer dat je deur je stouten bek, weer van deze rotting krygt.
Wouje myn moeite zo betalen, zo wil ik myn Oratie liever laten steeken, En jou eens van een vryagie, die naar ik zie, ruim zo zot als d’uwe is, gaan spreeken.
Wel, wat vryagie?
Ik heb zo daadlyk dit hoogdraavende minnelied in de keuken, agter eenige schotels gevonden.
Naar* ik gis van onzen meester Zimon daar geleid: en wel netjes op zyn manier in een ander papier gewonden.
En daarom en verwonderde ik myn zo niet meer, dat jy door de liefde in zulken zottigheid was geraakt, Als ik zag, dat zy dezen oude halve zotten Kok een gek in superlativo gradu heeft        gemaakt.
KAREL, hem dreigende te slaan.
Kom, kom, de rug die jeukt jou weer.
FLIP, het papier aan Karel overgevende.
Ei neen myn Heer, neen, neen.
Zie daar leest het eens, dan zult gy het zelfs wel bevinden, zo ik meen.
KAREL, leest.
TOON: Laat Febus in het morgenroot.
1. ô Schoon Princes minjoot, certein.
Hoe kunt gy my also zien quynen En om u in dit aardsche plein, Gelyk de sneeu op ’t veld verdwynen.
Als ik maar zie u oogjes jent En uwe koontjes, en daar neven, U rooder montje excellent, Mogt ik u dan een kusje geven.
3. ô Schoon Jonkvrouwe!
gy ziet plaan Hoe dat ik lei groote douleure, En wild gy door de liefde zaan Aldus myn harteken doen scheuren.
Oorlof Princesse triumphant, Als gy myn dus zonder verzagen Door liefd’ doen sterven hebt constant, Dan zult gy ’t u nog wel beklagen.
Wel wat zegje myn Heer, hebje van je leeven wel grooter verliefder zot gezien?
Heeft hy, daar hy al in de sestig jaar is, de liefde niet kunnen ontvliên, Zo is het geen wonder, datze jou in je jonge tyd wat zot heeft weeten te maaken.
Maar wat is ’t tog voor een zoetertje, die hem aldus in liefde doet blaaken?
Dat weet ik niet, want dit is het eerste zekere merkteken, dat Ik van zyne doorlugtige vryagie heb gehad.
Hoewel ik al lang heb kunnen bemerken Uit al zyn zugten en verkeerde werken, Die hy daaglyks dee, dat ’er iets in zyn herzens lag En maalde; want hy mymerden een heelen dag: En dan had hy eens peper voor zout, en dan eens zout voor zuiker genomen, En alzo de kost bedurven.
Stil, ik zie hem ginter komen.
Ja hy is het zelf onzen verliefde kwant, Ik zal hem wel eens ondervragen, ga jy terwyl wat aan de kant.
Karel verschuilt zig.
DERDE TONEELFLIP, SIMON.
GOejen dag Meester Siomn, ik zouje gaeren een woordje spreken.
SIMON.
Hebje myn wat te zeggen, zo diende jy je reden wel wat kort af te breeken, Want de kost moest klaar weezen, en het gaat al na den avond toe.
Ik zal ’t kort genoeg maken; ik heb al eenigen tyd gezien, hoe Jy je zelven aan een zekere soort van zwaarmoedigheidf hebt overgegeven.
En dat je in zugten en stenen en mymeringe je leeven Verslyt, want gy zyt myn al te goeden vrind, Dat ik geen deel zou nemen in de zwaarmoedigheid, die me zedert eenigen tyd in je bevind; En die, gelyk ik uit alles kan bemerken: Geen andre oorzaak als de Liefde heeft uit konnen werken, Door het een of ander zoetertje, waar op zy u doen verlieven heeft, En om wiens wreedheid, naar ik gis, gy in gestadige droefheid leeft.
Derhalven zoud gy u myn vriendschap onwaardig maaken En u van de hulpe beroven, die ik u in deze zaaken By brengen kan, en die u veel voordeel in u goed Voornemen kan doen, zo gy langer de naam verzweeg, van die u zodanig quynen doet, Dewyl ik haar, als ik haar naam weet, gelyk ik u met waarheid kan betuigen, Al wasze zo wreed als een Tygerin tot uwe liefde zal buigen.
Hoe ik verlieft wezen, neen je bent geabbeseert; Je hebt een verkeerde voor.
Voorwaar Meester Simon, het deert My, dat gy beveinst zyt een zaak te bekennen, Daar alle menschen, ja zelfs alle dieren toe genegen bennen.
Hoor Flipje maat, je hebt abuis, en ik moet myn spoen, Ik wensje goeden dag, ik heb voor deze reis geen tyd, want ik moet voor den avond nog een boodschap doen.
Hoor Meester Simon, nog een woord, het is vreemd dat ik u zinnen Niet buigen kan, en dat jy het minnen, Voor zulken vreemden en buitensporige zaak houd Dat gy het voor u beste vrienden, die u het meesten konnen helpen, verbergen zoud; Daar gy wel weet, dat niet alleen de dieren, maar gelyk als ons de digters getuigen, Zelfs de boomen en wateren onder de wetten van de liefde moeten buigen: Te meer, dewyl het een zaak is, die zig by lieden van verstand, aanzien doet Als een waaragitig teken van een edelmoedig gemoed, Het welk de zoetigheid van het vrouwelyk geslagt kan erkennen.
Maar om het u evenwel zonder uitstel te doen bekennen En te toonen, dat ik van uwe liefde wel ben onderregt; Zie daar het minnelied, het geen gy in de keuken agter de schotelen hebt gelegt, Waar in gy u zelfs beklaagt van uw verdrietig leeven; Mooglyk met voornemen om het aan uw zielsvoogdesse zelfs te geeven.
Wel hoor Philippus.
Philippus!
Wel waar drommel, hebje die hoogdravende manier van spreeken geleerd?
Of is het zedert dat jy byje nieuwe Matres hebt verkeert?
Want zulke Paasdaagze namen en plag jy my voor dezen niet te geeven.
Wel Philippus, waar zie jy my voor aan, wel ik heb al myn leeven By aanzienlyke en ryke luiden verkeerd, En het koken heb ik in myn jongen tyd zodanig geleerd, Dat ik jegenwoordig wel een potje beuling of rystenbry of al watje zoud begeren, Tegens de beste Kok van Europa zou willen prepareren.
En ondertusschen hoord men, en leert men en ziet men wat; Maar ik en ben niet gewent myn zelven te pryzen, de reden dan, dat Ik u myn liefde niet al overlang heb konnen verklaaren, Is, dat ik vreesde, dat jy het wederom aan myn Heer Karel zoud openbaaren; Die niet alleen een regte spotvogel is, gelyk gy weet: Maar die ook terstond het heele secreet Van de mis, aan de Marquis zyn vader zou ontdekken, En als dan stof zoude nemen om een heelen dag met myn liefde te gekken.
Wel Meester Simon, hebt daar geen gedagten na: zo trou als goud, Ben ik voor jou: ja je zoud Een tooren op myn kunnen bouwen, zo getrou zal ik je weezen.
Wel dewyl ik daar niet voor heb te vreezen Zal ik het u ontdekken: ik beken Dan, dat ik zeer verlieft geworden ben Op de schoone, fraaye, uitgelezen, Zoete, poesle, nooit volprezen Juffer Catharina Robbertia vander Wiel, Die is het die alleen myn ziel Door haare schoonheid houd gebonden, En daaglyks vaster bind.
Gants wonden!
Meester Simon, en vergis jy jou niet?
Catharina Robbertia vander Wiel!
ik en weet hier in een myl in ’t rond geen Juffer die zo hiet.
Ik zie wel, jy en weet nog niet ter deegen, hoe men De vrysters hieten moet, het is onze meid, die men door de wandeling Kaatje Robberts pleeg te noemen.
Onze Kaatje Robbers!
wel wie drommel zou dat raajen?
Dat jy die naam op zo een hoofze manier weet te draajen?
Maar als ik begon te bemerken, dat jy verlieft waart, dogt ik wel dat Het al een aardig diertje moest wezen, dat jou hart gewonnen had.
Ja, die is het zelf, en nu verzoek ik dat gy my niet alleen by de voornoemde Catharina, maar ook met eenen By myn Heer de Marquis een goed woord wil verleenen, Dat hy dog zoo veel te weeg brengt door zyn gezag, Dat ik dog in de gunst van myn wreeden raaken mag; Want als ik ’er nog om denk , zo schieten my de tranen in d’oogen, Hoe datze my ziet schreien en zugten, zonder eenig mededogen, Over myn elende te toonen: ja al wat dat Ik aangewent heb, het is al vergeefs, ik heb alleen van deze week wel weer by de twee Schellingen aan onkosten gehad, Ik heb dat meer is, alleen om haar te behaagen, Alle agt dagen een schoon hemd aan getrokken, daar ik het anders wel drie weeken plag te draagen: Ja ik heb van deze week nog een nieuw boekje van de Minnekunst gekogt, Om daar een Minnebriefje uit te leeren schryven, en voorlede vrydag heb ik haar nog een gebraden hoender pootje gebragt,* ’t Geen* daags te voren was overgebleven; Maar in plaats van het aan te nemen, heeft zy myn een quaajen bek gegeven.
Bruid hier van daan jou ouwe schavuit, En zoje weêr komt, krygje wel ligt een pot vol stront op je huid.
Je kent eens denken, hoe ik onsteld was, door zodanig spreken: Ja elk woord ging deur myn hart, of’er met een mes in wierd gesteken.
Ik en kantje niet zeggen, hoe veel onkosten dat ik daar en boven aan myn kleeding wel heb gedaan.
Ik heb strikken op myn moed, en koussen en schoenen laten maaken van lint, dat myn drie stuivers d’elle komt te staan.
En dewyl ik zie, dat ik haar door al deze dingen niet en kan bekomen, Zo heb ik eindelyk de Poëzy by de hand genomen.
Dewyl ik wel weet, dat die in de liefde en byzondere kragt heeft, En de verliefde gedagten veel beter te kennen geeft, Voornamentlyk als men daar zo wat hoogdravende en vleyende woorden in laat vloeyen.
Maar meester Simon, heb jy dat liedje zelf gemaakt?
Wel hoe Philippus, zou ik met zulke dingen een ander bemoeyen.
Neen Philippus, neen maar, je hebt zulke bloedje niet veur.
Ik heb vry al wat gelezen in myn leeven, ja ik las gister avond nog de Story van Floris en Blanchefleur, En daar las ik doe dat Digt, dat Floris aan zyn liefste, doen hy van haar scheide, heeft geschreven, En stond al in beraad, of ik het zelve aan myn wreede Schoone ook niet en wou geven: Maar doe bedagt ik weer naderhand Dat het voor een man van zulken verstand Als ik, een grote schande zou wezen, Dat hy zig met Digtjes behielp, die hy ergens in een boekje had gelezen, Derhalve heb ik de fraaiste spreukjes uit de Story van de schoone Helena, van den Ridder Malegys, van Ourslon en Valentyn, van de vier Heemskinderen, van Amadis van Gaulen opgezogt, En zo veel als ik heb gekonnen, in dit lied, gelyk gy zien kund te pas gebrogt.
Ja wel Meester Simon, hoe veel ik verzekert was van uw verheeven En zinryken geest, zo ben ik evenwel nog langen tyd in twyffel gebleven, Of gy het zelfs wel gemaakt had.
Ja ik dog Philippus, ik heb het zelfs gemaakt, en ik zegje nog, Schoon ik niet gewent ben myn zelven te pryzen, om by andere luiden wat te gelyken, Dat ik voor de beste Rethoryker, die ’er voor dezen op de Schiedamse Kamer geweest is, niet en zou behoeven te wyken; Te meer, dewyl ik ’er nog een half Latyns woord in te pas heb gebrogt; Want dat woord douleure, datje ’t vat, en constant, die zyn beiden uit het Latyn opgezogt; Want in myn jongen tyd plagt ik al by fraaye luiden te verkeeren, En doe hebben my myn ouders mede Latyn laten leeren; Dat ik in een maand de eerste declinatio al van buyten had geleert,* Ja ze zeiden dat het onmogelyk was, dat* ik zulken memorie hadde, ik meen, dat ik ze nog wel op zal konnen zeggen, Laat eens zien.
Nominativo.
Een Tafel.
Genitivo.
Mensae.
Van de Tafel.
Dativo.
Aan de Tafel.
Accusativo.
Mensam.
De Tafel.
Vocativo.
Tafel.
Ablativo.
Mensâ.Van de Tafel.
Philipje dat ik jou alle de aardigheid van de Latynse taal zou uitleggen, Ik en had in de tyd van een uur nog niet gedaan: En om datje de taal niet en ken, en zou jy het ook niet verstaan.
Dat is waar, Meester Simon; maar wanneer meenje nou dit proefstuk vande Poëzy aan jou ziel-voogdesse te vereeren?
Myn voornemen is, om zo daadlyk myn andere kleeren An te trekken, en dan zo na haar toe te gaan, Want dat ik met deze quam, dat zou zo smulagtig staan, En dan meen ik het haar te geven, en om haar nog meer te bekooren, Het haar met eenen eens voor te zingen, en myn zoetvloeyende stem te laten hooren.
Let ’er eens op, ik zal het jou eens voorzingen, en denkt dan eens of zy ’er niet door geraakt En zal werden, daarom heb ik het ook op zulken droeven toon gemaakt.
SIMON, zingt met een jammerlyke stem.
O schoon Princes minjoot, certein, Hoe kunt gy my alzo zien kwynen, En om u in dit aardsche plein, Gelyk de sneeu op ’t veld verdwynen.
Terwyl Simon zingt, schreeuwt Flip.
Hou meester Simon, hou meester Simon, wilt dog zwygen, Want zo dit zingen langer duurde, zou ik ’er pyn in myn buik af krygen.
Wel wat denk je ’er nu of.
Niet anders, als dat het volmaakt In allen deelen is; mar zo je evenwel door dat rym en gezang niet tot je voornemen en geraakt, By jou zoete, schoone, fraaye, poesele, uitgelezen; Zo komt weer by my, ik zal jou in alles behulpzaam wezen.
Wel nu Philippus, ik blyfje dankbaar, en ik neem het aan, En ik zal altyd toonen, dat jy je moeiten en beleeftheid geen ondankbaare heb gedaan.
Simon binnen.
FLIP, KAREL, FLIP.
Wel myn Heer, wat denkje?
zou ’er wel grooter gek wezen Onder al de Vryers vam Europa, als dezen Onzen ouwen verliefden Coquus?
Daarom myn Heer, zo zeg ik nog als flus, Dat ik myn nu zo niet en verwonder, dat de liefde u zoo zot heeft weten te maken.
KAREL, dreigende hem te slaan.
Flip, ik zie wel watje schort; je weet niet hoeje tyds genoeg aan slagen zult geraken: Maar kom, ik zelje daar in vergenoegen, en met een De oude schuld.
Ey, myn Heertje, neen, neen.
Ey wilt u over my erbermen, Heb dog medogen met myn kermen, En met myn eindelooze pyn: Weetje wel dat dat die zoete woorden zyn, Die jy aan Leonoortje plag te geven; Waar op zy jou naderhand nog eens een briefje heeft geschreven, Datje wel hondert maal kusten, en zei, dat jy om een berg met goud De zottigheden, zoetigheden wil ik zeggen, van deze kusjes niet mssen woud.
KAREL, dreigd hem weder te slaan.
Ik zie wel, je zelt niet eer zwygen, Of je moet eerst weer de proef van de rottingoly krygen.
FLIP, hem de hand tegen houdende.
Ei, myn Heertje, bedaar, heugt het je nog wel, dat Ik het eensjes met laat uit te blyven, en dronken t’uis te komen, lustig verkurven had, En dat jy ’t my doe vergaf, om dat ik jou ’s morgens had komen aandienen, Dat ik jou Leonoortje in de Kerk had gezien, en Daar jy ook doe ten eersten na toeging, En van haar ter zyen, zoje zei, wel honderd lonkjes ontfing, Die jy Voor alle de rykdommen van de weereld niet zoude hebben willen missen: En wou jy my, daar ik jou altyd in je Vryagie zo trouw hebt by gestaan, Om dat ik jou die fraayigheden eens in gedagten breng, myn trouwe dienst beloonen met slaan.
Wel nou, ik zal het je voor deze reis nog vergeven; Maar zo je ’r weer van spreekt, zo meugje beven.
Ja al even eens als een tooren, daar een swaluw over sweeft.
Niet, als dat onze Syme geen kleine slag van de Jutfaasse molen weg heeft.
Heb je ’t wel gehoord myn Heer, Hoe fraay dat hy van verstand, Poëzy en onkosten wist* op te snyen?
In het eerste heb ik eens gints en weder t’huis geweest, maar ik heb het gehoort, van daar hy verhaalde, dat hy een boekje gekogt had om uit te leeren vryen, Maar ik heb uit zyn verhaal in ’t minste niet kunnen verstaan op wien hy verlieft is.
Myn Heer, dat en zouje in geen 25 reizen raan, Maar eer ikse noem, moet ik je eerst eens een beschryving van haar schoonheden maaken.
Ik zalje van het hooft eerst beginne; ze heit een paar magere Ingevallen kaaken, Daar by heitze een neus vol karbonkels,* die t’eene maal op zy staat, En in kloekte de grootste menzen, die agter Inde Almanak staan, verre te boven gaat: Haar mond die is, Als ze gaapt, zo groot als de maatjes, daar de wyven Somers een duit zoet wey me meeten; Verders is ze gelukkig, wantze hoeft niet te vreezen voor tandpyn, De wyl ze al over lange jaaren allegader uit haar mond gevallen zyn, Waar door haar kin, die vol puisten, en in lengte de neus behoeft te wyken, Tegenwoordig het voorste van onzen boer zyn karnemelk schuitje niet qualyk zou gelyken; Haar hair, ’t geen ’er vet en smeerig als slangen om ’t hoofd zwiert, en zo zwart is als een git, Is vol roven en schilfers, magere luizen en neten en digt in malkanderen geklit, Haar oogen, die rondom rood zyn, en geduurig vol water, Staan zo vuurig in haar kop, als die van een maartze kater.
Daar by heeftze nog een bult zo hoog, die boven haar schouders heen steekt.
Wel ik en denk niet, datje van onze Kaatje Robberts spreekt.
Ja zy is het zelfs.
Is dat niet een meisje waardig om van te roemen?
Maar je moet ze voortaan Catharino Robbertia vande Wiel noemen, Gelyk Symen my zelf heeft gezegt, wat dunkt u nu myn Heer zou het niet te pyne waart Wezen, dat wy deze vogel die amoureuse veêren wat uit zyn staart Haalden, en een ander liedje dede zingen.
Doet jy zo je ’t verstaat, ik laat ’er jou mee omspringen, Want ik weet, dat jy zulke streken best kent, En in alle schelmstukken ervaren bent.
Myn Heer, houdje wat weg, want gunter door de boomen, Zo ik het wel heb, zie ik hem zelver aankomen.
Dit in dan, op dat my ons niet en beluister, hebje wat goeds met hem voor.
Daar is hy niet wys genoeg toe.
’k Hoor wel, de klisteer is hem bereid, zeid Doktor Floor.
Al had de liefde die hem quelt, een bord voor haar gat, zoo zel ik ’er hem van genezen.
’t Zal ’er lustig van gat gaan, na ’t lykt.
Maar wat zal ’t remedium amoris wezen; Heb je dat in je harssenen al overleid?
Zyn pap is al gekookt, en dat tegengift hem al bereid.
Maar waar blyft hy daar?
ik dagt dat hy ginder aan quam.
Hy is geweken Gis ik, doe hy ons in ’t oog kreeg.
Want hy is niet graag sterk bekeeken.
En byzonder van jou: want jy bent, zeid hy, een spotvogel; en dat is niet al mis geraajen.
Wel nu.
Ik laat jou die naad naajen.
Ik moet eens heen en weer uit zyn.
Maar als ik strak weer kom van buiten, Zoo moet je me, eerje iets verders tragt, Eens zeggen wat je voor hem bedagt.
en hier mede willen we van de Klugt het eerste Bedryf sluiten.
Einde des eersten Bedryfs.
BAkken zal ik het hem; maar waar of hy blyft, om my zyn wedervaaren te doen verstaan.
Veeg is hy nog niet: want daar komt hy al aan gegaan.
Nou Jan, Trê saft, gansch duizend muizen!
Hoe wil ik uit dien Kok de Min nog doen verhuizen!
Maar wat drommel!
hoe ziet hy ’er zo uit, waar heid hy al die strikken van daan gehaald?
Of zouden dat die linten wezen, daar hy van zei, die hy* tegens drie stuivers d’el had betaald.
Maar na ik aan zyn bedroeft wezen zie, en heeft hy geen favorabel antwoord gekregen.
FLIP, SIMON, heel bedroeft en ouwerwetsmet veel linten gekleed.
WEl meester Simon, hoe zo bedroeft, heb jyze niet konnen beweegen?
Och Philippus!
ik en ken Het u niet zeggen, hoe ik onthaalt ben: Naar dat ik haar het liedje met veel complimenten had overgegeeven, Daar ik de zoetste woorden toe gebruikten, die ik kost: wie heid van zyn leeven Zulken ouden zot gezien, riep zy.
Je kent eens denken hoe het my deert.
Had ik kennen leezen, ’k had al lang Onzen Vader, en de Tien geboden van buiten geleerd, En daar meê zo scheurdeze het aan honderd stukken.
Dat is niet een beet, dat zyn maar nukken, Die de vroului zomtyds hebben, daar een minnaar zig niet aan stooten moet.
Het is wel waar, Philippus, maar als men evenwel ziet, dat al wat men doet Te vergeefs is, en dat het zugten, steenen, draven en loopen, En oppassen niet geagt en word, dan zou het een mensch mêe wel doen wanhoopen.
Wel Meester Simon, daar valt my iets in, ’t Geen ik niet en twyfel, of het zal u veel voordeel doen in de min.
Zo je my daar toe een middel weet aan te toonen, Ik zal het u al myn leven, zo veel in myn is, met goede diensten wederom beloonen.
Wel Meester Simon, dewyl jy me een goed vriend bent, Zal ik het u zeggen.
Hier ontrent Zyn over eenige tyd drie Heidinnen gekomen, En die hebben gunter in het veld, in een kleinhutje, haar verblyfplaats genomen, Waar van de oudste zo gaauw is, dat zy alle dingen voorzeggen kan, Ja een vryer weet zy aan een vryster, en een vryster aan een man Te helpen, zo dat ik niet beter en weet te bedenken, Als dat men eens by haar ging, en zo jy haar dan een gekruisten penning wilt schenken, Zo wil ik niet twyfelen, of zy zal maaken dat jy in De gunst van jou Meestres zult geraaken, al was zy zo wreed als een Leeuwin.
laat ons maar terstond gaan by dezen Waarzegster.
Maar hoor, dewyl ik ’er kennis aan heb, zal het beter wezen Dat ik haar eerst eens alleen spreek, ik zal ’er na toe gaan, En zo daadlyk met haar by u wezen, blyf maar een oogenblikje hier staan.
Ik versta het wel, ga maar heen, ik al u hier verwagten.
SIMON, alleen.
Wat ben ik verblyd, dat ik een middel gevonden heb om de wreedheid te verzagten, Van die Schoone, die my zo lang vergeefs doen zugten heeft.
Ja als ik ’er nog om denk, al wat ik aan myn lyf heb schut en beeft.
Ik hadde gedagt, ahar met myn Poëzy nog te zullen beweegen: Maar het is al te vergeefs; en dewyl ik zie, dat ’er anders niet tegen Haar wreedheid te doen is, en dat ik zonder haar niet leeven kan, Zo ben ik verblyd, dat... Maar gunter komt Flip met de Waarzegster al an.
FLIP, MAJOMBE, SIMON.
DAt is de man, die, gelyk ik gezeid heb, door liefde is ontsteeken Op een schoone Vryster, die al zyn bidden en smeeken, En aangeregte moeite niet meer en agt als wind; En dewyl dat hy by zig zelven bevind, Dat het hem onmogelyk is zonder haar te leeven; Zo heeft hy het my als en goed vriend te kennen gegeeven; Waar op ik hem als doen geraden heb by te gaan, Dewyl is wist dat jy zodanige dingen verstaat.
MAJOMBE.
Wel ja, ik neem het aan, Om haar strafheid niet alleen te verzagten, maar ook om haar in liefde te doen blaaken: Maar dan diende jy my de naam van u en uw liefste wel bekend te maaken, En hoe lang het wel geleden is, dat u vryagie begon.
Haar naam is Catharina Robbertia vander Wiel en ik heet Simon, En het is tegenwoordig wel drie maanden geleden, Dat ik haare schoonheid heb aangebeden.