floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Maer En schaem jy jou niet dus te hangen in ’t aenschouwen Van ieder, voor het oogh van mannen en van vrouwen?
Och, och, wat kan ik doen?
Och had jy doch volhart In ’t kappen van je hout, zoo had ik deeze smart Niet moeten uytstaen, wie zal my tot troost nu strekken?
Martijntje, maekt jou wech.
’k zegh datje gaet vertrekken, Op dat mijn hart niet breekt als het jou tranen ziet.
Vertrekken?
neen, ô neen, ô man, dat doe ik niet, ’k Wil by je blijven tot de beul jou nek zal breken.
Zou ’k jou verlaten?
neen, ik zal je moedt inspreken, Op dat je veur de dood in ’t minst niet wordt vervaert.
Zou ik van hier gaen eer dat jy gehangen waert?
’k Moet tot de leste snik jou leven zien verdwijnen.
Ay my, och arm!
’t GErecht zal datelijk verschijnen, Om u te geven ’t loon van uw bedriegery.
de muts afnemende.
Mijn Heer Geronte, mach ik van de galgh niet vry?
geef my liever met een stok twee hondert slagen.
De rechters zullen u uw rechte straf doen dragen.
’t IS Leander, die zich stelt Met zijn Lusinde hier weêr onder uw gewelt.
Wy hadden wel gedacht ons op de vlucht te geven, Maer keerden wederom; alzoo ik niet wil leven Met uwe dochter, in weêrzin van u, mijn Heer, Die ik niet in den echt, als met uw wil, begeer; Ik kom my dienstelijk, voor hare man, aenbieden, En bid dat mijn verzoek ter eeren mach geschieden.
’k Heb ook zoo datelijk vernomen dat mijn Oom Is overleden, door wiens dood ik nu bekoom Al zijne middelen, gelijk ’t by Testament,, is Gemaekt, het welk ook by veel luyden al bekent,, is.
Die klank is goet.
Mijn Heer, uw deught mijn hart beweeght, Maer zonder dat gy nooit mijn waerde dochter kreeght.
Ik schenkse aen u tot vrou, en ben u toegenegen.
Den hemel geef u in het houwelijk zijn zegen.
Los ben ik.
slapprement, dit komt hier onverwacht.
Wie had zoo haest op dees verlossing nu gedacht?
Die zwarigheyt is uyt, dat hoekje ben ’k te boven.
Dankt my dat ik jou heb verlost van hout te klooven.
’k Heb u verheven tot die Doctorlijke eer.
Dat voel ik noch.
neen, die verheffing zoo niet meer.
Maer t’zijner tijdt zult gy uw loon hier van verwachten.
Heer Doctor Sganarel, bant dit uyt uw gedachten, Dewijl dat uw practijk zoo goeden uytkomst heeft, Zoo bid ik dat g’ uw vrou haer misdaed ook vergeeft.
Hou daer, ’t is pays, ’k zal ’t niet meer denken van mijn leven, Om dat gy my tot dees bediening hebt verheven, Dat ’k deur jou listigheyt tot Doctor ben gemaekt; Maer ziet wel toe voortaen, dat gy mijn eer niet raekt: ’k Ben een ontsachlijk man, en meester in ’t genezen.
Toont u eerbiedigh, wijf, gelijk ’t behoort te wezen.
Vertoornt die niet, die g’uw gezontheyt toevertrout.
De slagen worden best verzoet, door eer en gout.
De KLUCHT van IAN HEN En JUFFROUW SYBILLE.
Heer wat sijnder al Jan Hennen in de Stad!
’k Woud’ seker niet, dat ick die naam’ had:                Maar ’k soud’ my by Minnos laten verdoopen:                Want de meesten siet men met Hoorens loopen.
De andere weder die soecken te toonen,                Dat zy de Mans met Hoorens konnen kroonen:                Soo dat ick sien moet dat in geen eene JAN,                Eenigh overblijfsel van deucht wesen kan.           Gedruct tot Culenburgh, By Ian Blickslagers Blickdrager, inde Hoender-Straatinden Gekroonden Os.
SYBILLE Huysvrouw van Jan Hen.
TRYN de Meyt van Jan Hen.
FREDERICK Minnaar van Sybille.
THRASO aldernaaste Buurman van Sybille.
MARY de Meyt uyt de Kamp.
FYTGE een Vroet-wijf.
GRIET Meyt van Frederick.
ADVOCAAT.
PRIESTER.
JAN HEN Uyt.
WEl gort zegent!
wat isser te doen in ’n huys-houwen?
Hadd’ ick ’t geweten!
’k hadd’ myn gad wel mogen klouwen, En sitten op een heeckel, met een molensteen op myn schoot; Dan dat ick myn selven most steken in sulcken noot: Want alsmen recht op biegt, wat synder niet hoosen te wassen!
Men dient by winckel te sijn, en op de keucken te passen: Insonderheyt, als een mensch sulck een slors van een wijff rijt, Die een heelen dagh niet, als met labben den tijt slijt, En laet het Huys in bordel loopen, die kol rijster, ’k Geloof zy haar selfs in-beelt, dat s’ is een Vryster: Daar ickse soo dickwils in de kam hebb’ gebeten, Ick geloof immers niet, dat zy nu noch wil weten, Of den bruy by een ander beter smaackt als by myn: Want ick denck dat er niemant in de heele Stad sal sijn, Die beter stouwt als ick, al is hy wat kortjes, Dat is niet met al, ick geef soo veel meer hortjes.
Gort ick werd’ soo hengstigh, als ick maar hoor praten Van die zabbery, ’k wouder myn eten voor laaten: want als ’t hups is, als een Vorst, dan moet hy charasseren, * * Jan Hens spreeck-woorden.
Dan moet hy eens leven en wacker domineren.
Nu al hoogh genoech; ick moet de meyt eens vraagen: Waar dat zy soo uyt labben loopt heele daagen, En waar zy nu al weder heen is gegaan, Trijn, Trijn, My dunckt dat ghy meer op u eten let als op mijn.
Ghy doet een heelen dagh miet als kacken en eeten, Of men ’t broot om een duyt koft, daar ’k soo om moet sweten, Waar is zy weer labben?
s’Is by Buur-Vryer gegaan Op den hoeck: maar naar ick zie, soo komt zy ginder aan.
Jan Hen.
’t Is wel, gaat voort met u werck.
wel soete butter-doos, Komt ghy daar lijmstanck?
ick geloof, ghy hebt altoos, VVel een seer ront gad: want ghy kunt niet duuren Hier te sitten: maar ghy labt liever by de Buuren, Of gaat ghy om een snoep-reysje by een hupse quant?
Ghy weet immers wel, dat ick u oock wat in de hant Kan steken, ghy kont, denck ick, over my niet klaagen: VVant het endt wil altijt wel de last draagen.
Dat’s waar, Jan Hen, meent ghy dat ick soo licht ben als ghy?
Die s’ avonts droncke t’ Huys komt, en roept dan, sta by, Al wat datter is, dan is het knorren en kijven; Maar ick meen Vaâr, hadden u sommige VVijven, Ghy sout anders leeren fluyten.
Ja wel ick segt: De vromen moeten lijden; maar als men ’t overlegt, De deugt die wort gedruct; maar noyt niet onderdruct ’k Heb oock yets voor-genomen: indien my, dat geluct, Ick sweere, het mocht u oock wel dickwils rouwen, Datmen sijn eygen VVijf niet langer wil vertrouwen: VVat my aangaat, ghy weet wel dat ick in de Kerck, Tot onse zaligheyt, wel heele dagen werck, En dat ick dickwils drie of vier uyren achter een, Myn selve besigh houd’, met stadige gebeen; Soo dat van myn knien, het heele vel wel afgaat, Om te krijgen onses Heyligen Vaders Af-laat, Voor ons, en alle die ellendige zielen, Die het Vagevuur anders dreygen met haar hielen Uyt te pissen.
VVel nu kont ghy dan wel dencken, Of uwe woorden myn eere niet en krencken.
Ja wel hertje lief zie daar, duympjen op, ick sweer, Dat ick sulcke valsche schelt-woorden nimmermeer U op leggen zal, en dat ick my zal dragen, Gelijck ’t een eerlijck Man past sijn Vrouw te behagen.
Nu ’k ga dan uyt, om die saack, daar ick u lest van sprack.
Syb.
Kan men oock yemant soo pissen in de sack?
Dat gecken geen broot aten, wat soud’ een saluw’ eeuw geven?
Ghy hadd’ sulcken klucht niet gehoort van u leven: VVant zy souden dan wat liberaalder wesen, Als zy nu sijn: want myn narr’ moet ick soo vreesen, Dat ick de klanten niet eens bier soud’ derven schencken: Want ’t soud’ hem tot sijn kleyne Jan Hen toe krencken, En als ick ’t evenwel doe, om dat ick beschaamt ben, De luyden soo te laten heen gaan, als dien Jan Hen, Komt hy dan t’ Huys, dat ick op de daat wort betrapp’, Dan knyst hy aan myn rug, is dat schencken om een lap!
En nypt vast in myn ermen heele blaauwe steën.
Nu hy moeter voor lijden, ick magh dat al heen Laten gaan: want ick maack, dat hy by eerlijcke lien Voor een Hoorndrager zal werden geacht en gesien: Ja laat hy vry een Hoet van dubbelt blick besteën, Ick zal even wel maacken, dat zy daar door heen Komen kijcken.
Nu ick magh eenmael gaan schrijven Aan myn lief, en sien of ick soo kan verdryven Al myn rampen en ellenden.
Ja wel ick segt: Die sulck een Jan Gort heeft, die ’t alles soo overlegt, En beknibbelt tot een duyt, hy isser qualijck aan, Hy is noyt t’huys, of hy zal altijt by my staan: En dan is den draat te dick, of dan weer te fijn, Dan raastet wiel te veel, dan moettet gesmeert sijn, Dan ist weer ongelijck, dan neemtet niet genoech op, Dan hebb’ ick myn werck niet gedaan, dan sta ick niet vroech op, Somma, ’t is nimmer geen deegh, hy soud gaarn hebben, Dat ick alle morgens ten drie uyren opstont om sijn webben, En dat ick by een kooltje vuyr in den heugel zou spinnen: Want, zeyt hy, ghy kont met u wercken geen heele kaars winnen.
Ist noch niet langh genoech labbekack?
soo binter een draat aan.
Ghy rabbelt en raast datmen u niet kan verstaan; Ick soud’ by na dul en zot worden om u rasen.
Bestelt dese Brief eens, en steecktse door de glasen, By myn Lief op den hoeck, en klopter eens tegen, Hy zal myn schrijven, en u doen dan wel overwegen.
Gaat haastelijck.
Ja wel Vrouw, ick zal dat dan soo doen.
Ick vrees, ick vrees, dattet onsen knys noch zal bevroen, Dan zalder de drommel te villen wesen, hy magh wel vreesen, Krijgt hem onsen grim, dat hy een gelubde zal wesen: Want ’t is een Duyvel van een vent, ja een dubbelde Kater, Hy pist door twee broecken heen een tobb’ vol water.
Nu wat raect dat my, ick magh gaan doen dat zy my hiet, Hier ben ick voor het rechte Huys, soo ’t hem aansiet.
Die tydingh heeft hy al wegh, nu ick magh weer naar huys gaan, En doen myn rapport, dat ick alles hebb’ gedaan, Gelijck zy my heeft bevolen.
Freder.
Heer watte dingen!
Ick kan myn selven nauwlijcx van vreuchden bedwingen.
O Brief!
ick moet u evenwel noch eens lesen Om u zoet-voeligheyt.
Myn weerd’ en noyt volpresen, Het is onnoodigh noch langer met klachten te achtervolgen myne droeve rampen: het was noch huyden morgen, dat de silte traanen myne wangen bedouden; als ick begost te errinneren, dat U. E. liefde, soo menichmaal aan my bewesen, niet dan door heymelijcke ’t samen-komsten kan vertoont werden; maar Hemel en Aarde zy my getuyge!
al waren al de Furien te samen gerot; soo en kan geen hinder-paal sigh oyt vertoonen, om onse liefde in roock te doen verswinden.
My aangaande, die tot dit miserabel leven, door het samen koppelen van schijn-heylige Kloppen, aan myne Grim verknocht ben, zal noyt af staan, van liefde toe te eygenen, aan die gene, met welcke de Hemel self getuygt my gebonden te sijn: en wil met gedult afwachten, hoe onse saacke, van welcke wy, naar onse oude gewoonte, op de plaatse en tijt U. E. bekent, sullen handelen, sigh zal toe-dragen.
U. E. altijt in Minblaackende Minnaresse.
Dat sijn woorden vrienden, ja soo soet als suycker!
Dien schelementsen Grim!
’k woud’ dat hem de duycker, Met syn gantschen aanhangh, woud’ slepen in sijn nest: Dan soud’ ons Liefdens-Brant noch werden eens gelest, Nu de tijdt die naact al, ick magh sien hoe zy al vaart, En ofse knys-kul tot noch toe t’huys heeft bewaart?
Dat gaat er naar toe, hier ben ick dicht by de Kamp O plaats; daar ick soo dickwils by myn eygen ziel quamp!
Vergeselschapt met haar Buur-vrouw, die vrome ziel!
Met welck ick soo menigmaal, met myn neus in ’t vet viel: Dats een geesje inder gat al vry diep, die weet van ’t knoopen, Die zal ons by malkander helpen, al soud’ zy ’t met de doot bekoopen: Trouwens, zy heefter de slemp voor, als wy in de Kamp vrolijck sijn, Als wy eens op de groey, van Jan Hens hoorens drincken de wijn; ’tHeugt my dat wy vrolijck waren, dat lippen kleefde, Met sulck een na-druck, dat de heele tafel beefde, Daar ginck vry wat om, Ja ick derf het niet seggen; Want wy gingen holder, bolder, over malkanderen leggen.
Nu ’k magh kloppen, om ’t soet geselschap vande Vrouwen.
geeft ’t woort.
’t Woort is droogscheerders mouwen.
Of anders Vrouwe-broeck.
Treet vrymoedelijck binnen.
Hoe komt ghy soo laat?
ghy had over ’t uyr hier konnen vinnen U tweede Ziel Voogdes, zy snact het hert aan stuck, Fred.
Ja ick geloof het wel: want die door soo veel druck Geperst wort van een Grim, nu ’k magh eens by haar gaan, En sien hoe onse saken nu gelegen staan, Myn ziel-bekoorster wel, hoe siet ghy dus bedroeft: Maar ick kan voorwaer wel dencken, dat ghy troost behoeft.
Zie daar is troost, ick sweer by ’t opperste gebiet: Dat Duyvels noch haar stoet, noch spokery, noch yet, Ons liefde scheyden sal, ja nu noch nimmermeer; Ten zy dat zy gescheyden wort door doots begeer.
Ick houd my aen den Eed, en steun op u beloften.
Zie daar, ick wens dat het huys ter neder plofte Op myne schouderen; indien ick ontrouw zy.
Maar den Brief, die door de Meyt gekregen hebt van my Hebt ghy die noch by u?
Ick kan ’t voorwaar niet seggen, Ja wel ick voelse niet, s’ is ergens blyven leggen.
O doot ick ben in ly!
ick moetse eens gaan soecken, Of sy niet ergens blyven leggen is in eenige hoecken.
Ick zal terstont weer sijn; siet ginder komt myn Neef, Of hyse gevonden heeft?
Ja soo waar als ick leef, Syn aansicht wijstet uyt, och was ick noyt gebooren!
Och Venus laat u uyl doch nimmer gaan verlooren!
U dienaar Cousijn, hoe zijt ghy in ’t soecken dus vlytigh?
Ja zoud’ ick niet soecken, het is voorwaar spytigh, Ick heb daar een Brief verloren, daar vry wat in staat, Ja myn heele gelegentheyt en alles wat my aangaat.
Dat is waar guyt als ghy zijt, ghy zijt waart gesneen, Gelijckmen de ossen doet, op dat ghy niet als voor-heen, Een anders Vrouwe soect, ô overspeeligen hont!
Dat ick my niet ontsagh, ick sloegh u blaauw en bont, Dat ghy geen mensch gelijcken sout, is dat geen wonder?
Wat roertet u?
had ick vrouwe-vlees voor, ick hacte daar datelijck onder, Maar soo wreet niet, als ghy meent, maae in sinceerheyt, Wie heeft den Brief gevonden, of u dat geseyt?
Ick sal ’t verhalen, een seker vrient in de Backersteegh, Die tot uwent winckel-knecht is geweest, vont die onderweeg, En lietse my in ’t by-zijn van een Priester lesen: Op dat wy u mochten waarschouwen, en doen vresen Voor u Faam.
Ist anders niet?
’k beveel u ’t bacchuys te houwen, Of ick zal u anders eens lustigh af-touwen, Magh dat niet helpen, zal ick door een Interdict laten verbien, Dat u stront-kaauwer te roeren niet langer zal geschien.
Nu ’k blijf u Dienaar, ’k magh sien hoe zy al vaart.
Wel goeden dagh hertje, hoe zijt ghy soo ontaart?
Ghy placht soo vrolijck te wesen; Syb.
Wat soud’ ick doen?
Daar ick myn selven met duysent vreesen moet voen.
Wel wat bescheyt brengt ghy nu?
Ja een slechte maar, ’k Sweer by myn Frederick, dat ick wenste dattet anders waar: Want Thraso en een Priester isse ter hand gestelt.
Dacht ick ’t niet wel, ick hebt langh by myn selven gespelt.
Ja wel goe raat dier, wat sullen wy nu beginnen?
Dat is niet met al, ick zal wel haast wat versinnen.
’k Hebt al: hij weet wel dat wy de selfde neeringh doen, Ghy sult hem wijs maken, dat ick altemets wat catoen, Of andere waâren kom koopen, en datter profijt Van komt; dan zal de Vorst van de Blaauw-Cappel heel verblijt Meenen dat syn pels nieuw is; soo konnen wy ons roll’ speelen, En de winst sullen wy met malkanderen deelen.
Wat dunct u?
of ick geen raat weet, konje gissen, En als dat niet voort gaat, wilt dan met u naauw gat syn oogen uyt-pissen.
Nu adieu hertje, noch een kusie, ’k wil niet meer als na drie trachten: Tot een voorbeelt, datter een magh in gaan, en twee wachten.
Maar wat of myn ouden Jan Hen zal seggen, Die zal licht met ’t dronke gad in de luuren leggen.
Nu ’k magh aankloppen.
Wel Trijn is Jan Hen t’huys?
’t Is een uyr geleden, quam hy met sulcken gedruys, Of hy had alles willen opslocken, dien hollebac!
Stracx vraagden hy, waar is Sybill die labbecac?
Ja wel ick magh wel vreesen: goeden avont man, Verschoont my doch, dat ghy wat berooft zijt geweest van Myn presentie.
Dat is seker Truy naauw kous.
Ghy bruyter soo op heen dunct my, goet Seeuws goet rous.
Hoe na hebt ghy weder by Frederick geweest?
Die de man is, na ghy segt, die u best geneest.
Ja wel ick sweert, indien ick u kan betrappen, Dat ghy ’t geen van beyden aan yemant sult klappen.
Ick bekent: maar ick hebb’ daar geweest om ons profijt.
Ghy overloose pry?
ghy mocht dat de kat schijt, Ick placht my met sulcke praat te laten bedriegen: Maar ghy behoeft my soo niet weer in slaap te wiegen, Ick wil dat ghy nimmermeer by hem sult verkeeren, En dat ghy strict sult t’ huys blyven, of ick zalje leeren: Hoe men sulcke kol-rysters in ’t kolde-school besteet, Daar zy in plaats van alle nachts, noyt krygen eenen beet.
Wel saccereertse Jan Hen, ghy magh wel praten van alle nachten; Ghy laat niet als op Bier en Wyn gaan u gedachten: Alsser een vaan in ’t lijf is, dan wil men charesseren, Dan ist hups: maar kont ghy dat spreeckwoort niet leeren?
Dronck mannetje, dronck dingetje, ’t geen een Vrou kon inbrengen, Doe men zey dat haar Man de nacht woud’ verlengen Met syn soete Meyt.
Maar ick sweer dat ghy niet een nacht Meer by my slapen sult: want ghy hebt doch geen kracht, Ghy deuchter niet toe.
Dat wil ick niet gedoogen, ’k Wil my liever ontblooten voor yders oogen.
Komt Trijn, gaat voort haalt Fytge het Vroetwyf, Seght dat zy soo hier komt, en dat zy moet seer styf Voortgaan, met al haar toover-boecken en instrumenten: Want daar zal wat te doen syn, by gort slapperementen!
’t Sal gaan staan, dat lang gehangen heeft, gaat ras voort.
’k Sal doen.
Wel wie heeft oyt sulcken klucht gehoort, Hy zal hem laten schouwen!
wel ’k woud om een lief ding, Dat syn gelegentheyt boven in de schoorsteen hing.
En dat hy ’t my vereerde voor een Nieuwe-Jaar, Het soud altijdt goet wesen voor myn en voor haar: Want ick souder myn schoenen me vegen, en voor een pezerick houwen; En myn Vrouw soud dan met eeren een ander mogen trouwen.
Wel na myn dunct, hier woont die oude toover-hoer Ick magh eens aanbongsen.
Fytge.
Wie ist die daar komt kloppen?
Ick ben ’t Moer.
Ick denck immer niet dat ghy my wilt foppen: Want u Vrou kan geen kinders krijgen, het kuyltjen is te diep; Schoon dat Jan Hen twintig-maal op een nacht by sliep.
Maer sonder gecken, ghy moet tot onsent komen Met al u instrumenten, hoe staat ghy soo te droomen?
Ick moet ras t’ huys sijn.
Wel nu ick ga dan mede, Heer wat gaater om in de Brouwery van het ront!
ô vrede!
’k Verlang myn hert aan stuck, wat of dit seggen wil, ’k Denck niet dat zy door Venus-jancken een quade bil Gekregen heeft.
Dat en geloof ick gantschelijck niet, Zy moet wat anders schorten, ja wel vrienden siet, Ick sal ’t afwachten, nu wy sijn hier voor de deur, Trijn, klopt eens aan, na myn dunct hy komt selfs veur.
Weest gegroet Monsr.
Jan Hen, legt my de saack eens open Waarom dat ghy my, by u hebt laten roepen.
Wel hoort toe: myn Wijf en ick leggen seer over hoop, Om dat zy haar selfs, in plaats van ons goet draecht te koop.
By Monsr.
Frederick, op den hoeck in die Laecke-winckel, En zy seyt dat icker niet toe deugh; en dat myn Schinckel Te dick, en te kort is, en hierom zijt ghy ontboden, Op dat ghy sien mocht, of my myn krachten sijn ontvloden; Of wattet schorten magh.
Ja wel vaar gaat daar leggen: Ick zal het u metter haast wel konnen seggen.
Wat isser al te doen om Jan Hen te bekijcken?
Heer hoe besigh is dat Wijf, siet zy hem eens strijcken, Wat al Crucifixjes!
en wat al tooveryen!
Slapperment houw vast, eer hy u zal ontglyen: Maar wat of desen groenen bril wil beduyden, ’k Geloof dat zy denct, dat hy is van ossen huyden: Want daar zoud’ zy niet wel door heen sien, of hy schoon Van alles wel versien vvas, en een bequaam mans-persoon.
Wel Fijt vvat dunct u?
Wat soud’ icker veel af dencken; Dan mochter niets blyven, ’k zal myn advijs schencken; Want het is vvat raars, ick moeter op studeren, Nu ’k vvilje gad bevelen, en vvilt eens sijn leeren.
Jan Hen, gaat naar bed, ick moet noch Vesperen lesen: Maar als ick weg ben, soo sal ’t wat anders wesen: Want ’t journaal deses avonts, moet myn lief noch weten.
Trijn, loopt eens heen, en wil ’t hem van stuck tot stuck afmeten: Seght dat ick hem wel zal spreken.
Ja wel wat wil ick langer op doen hier alleen; De Meyt zal wel t’huys komen, ick mag my naar bed spoën: Want zy sal my morgen van alles wel rapport doen.
Wat is dit te seggen, daar ’s niemant op, wel ick meen: Dat de luyheyt by velen plaats grijpt, ja by yder een.
Trijn, Trijn, ist mogelijck dat een mensch soo vast kan in slaap raken; Al benam men haar Maagdom, zy soud niet hooren kraken, Staat op Pinxterblom, en wilt u Vrouw eens wacker maken, Segt dat zy uytgaan moet, met twee, drie, stucken laacken.
Vrouw, Vrouw, daar is gelegentheyt ghy moet opstaan: Want ghy moet dicht by Fredericks Huys met Lakens uytgaan.
Ick kom terstont.
Waar blijft u Vrouw soo langh?
s’Is daar, daar komt zy uyt de kamer, zy maackt al gangh.
Daar mof-kous gaat uyt met die Lakens, maar komt soo weer.
Men zal doen Jan Hen, maar niet eer als ick selfs begeer.
Dat gaater naar toe, ’k sie myn lief al, dagh beckje, VVat docht u gisteren avont van sulcken treckje?
Maar segt my nu eens wat wy sullen beginnen: Of wat middelen dat wy noch souden konnen vinnen, Om ’t samen te komen?
Ick weet al wederom raat: VVy sullen Fyt, die Jan Hen geschouden heeft, op de daat Gaan besoecken, en sien of w’ een Attestaty konnen krijgen, VVaar by zy tuygt, dat hy onder een Vrouw soud neersijgen, En diens onbequaam is, tot den Houwelijcken Staat.
Daar is myn Meyt.
Griet gaat terstont om een Advocaat, En segt dat hy hier komt, hy moet een Request schrijven.
’k Ga heen.
Daar zal in staan dat hy u niet kan gerijven.
U dienaar Frederick, ghy hebt my hier laten haalen: Apparent denck ick, om ’t Request eens af te maalen, Daar wy de lestemaal, ’t samen sijnde, van seyden, Fred.
’t Is soo, ’k zalt met gedult, terwijl ghy schrijft afbeyden.
Den Advocaat geschreven hebbende, spreeckt: VVel Monsr.
gelieft ghy eens te hooren, hoe het luyt; Om of daar yets in is, dat tegen u borst stuyt.
Aan de E. E. Achtbare Heeren, Geeftmet alle eerbiedigheyt en reverentie te kennen, Juffr.
Sybille Huysvrouwe van Mons.
Jan Hen* hoe dat zy Suppliante den tijt van acht achter-eenvolgende Jaren metten voornoemden Jan Hen, den Bant des Houwelijcx heeft gecelebreert, van welcke acht jaren zy Suppliante, de eerste zes achter-eenvolgende jaren, door volle contentement de effecten van een Bed-genoot heeft konnen genieten: maar wat aangaat de twee verdere jaren is de Suppliante, door het inkrimpen en al te dick werden van Jan Hens gelegentheyt, vande selfde vruchten berooft, en gelijck de natuur de swackste menschen, gelijck het Vrouwelijck Geslacht, alderstrengst soect te overheeren.
Soo ist nootsakelijck, dat zy Supliante haar keere tot U. E.E.
Achtbaarheden, considerende, dat soodanigh Houwelijck niet alleen tot de Wettelijcke Man een tegensin causeert: maar oock een prickel soude konnen sijn, om sigh self on onmatigheden te vergrijpen.
Soo versoeckt zy Suppliante om dese en andere reden, Wettelijck van den anderen gescheyden te werden mettet Licentieren tot een tweede Houwelijck, twelck doende, &c. Fred.
Myn Heer ’k hoor datter niets in is dat my mishaagt: Maar zie dattet aan alle kanten sijn reden draagt, Myn Heer zal ’t eens gelieven te presenteren En met ’t appoinctement ten eersten te rugh keeren Om of ’t ghy niet bequam, wy mochten raatslagen, Hoe onse saack sigh verder zal toedragen, ’k Sal u dan wachten.
’t Is wonder dat Jan Hen niet om my stiert VVant naar ick hoor, soo ist voor thienen al gequartiert.
Sulcke ratten sullen wy draeyen, daar magh hy sijn hoorens aanstooten, Zy souden anders te verr’ uytsteken en te seer vergrooten.
Ick verlangh al hoe onse saack zal uytvallen, De Heeren sullen haar te berste laggen, over dien mallen Jan Hen: maar liefste indien ’t tegen ons zin uytviel.
Dan wist ick al weder raat met die Hooren ziel.
Voor eerst soo dient seer wel dat ghy myn Meyt inhuurt: VVant ick verseker u datter geen trouwer is in de heele buurt, Die zal ons ’t samen helpen, het is hem lief of leet, Ja, ’t is een quant, zy soud’ hem soo veel achten als een scheet, ’k Zalse eens roepen, Griet hoor hier, ’k moet u wat vragen.
VVat is dat!
Of ghy u wel heel trouw sout dragen Ontrent ons, als ghy by Juffrouw Sybille woonde?
Soud’ ick niet?
’k wed’ ick hem dickwils met vuysten kroonde, Dat hy geen lust soud’ hebben tegens my aan te gaan.
Ghy sult myn Meyt sijn, blijft maar op u beloften staan.
Lief, daar is den Advocaat, hy toont een droef gelaat, Dit zal een teken wesen, dat de saack heel slecht staat, U Dienares Heer, hoe ist Request uytgevallen?
Tegen Regten, Regulen, VVetten in allen: Maar ’k soud u nu raden, dat wy een Priester gingen spreken: VVant die weten van alle Duyvelsche treken.
Ick zalder de Meyt stuuren, die zal eens heen vliegen, Griet, gaat om onse Priester, en wilt beleeft niegen, Versoect of hy sigh hier gelieft te vertoonen.