floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Dit is van alle raat voor my de best geweest: Want zullicx noodigh was, om my het lijf te bergen.
Dus bidt ick u Prinses wilt my dogh niet meer vergen, Te zeggen van mijn doen, maar helpt my in mijn wraack, En tot harstellingh van mijn kroon.
O wond’re zaack!
’K zal dan dees weet lust Vorst om uwent wil verwarpen, En op geen andre saack sal ick mijn sinne scharpen, Als om u weederom te helpen op den troon: Al wist ick seecker dat u broeder my zou doon Zoo zal ick even wel u lijden helpe dragen, En leeven goet en bloet om uwent wille wagen: Maar groote swarigheyt ist dat dit werrick heeft, Mits hy de ampten aan sijn gunstelingen geeft: En volck van sijn natuer dus moeten wy nu duycken Behendigh voor zijn maght en list voor kracht gebruycken Hout moet zijn hooghmoet mocht wel eerder zijn gedempt Eer Febes mogespant in Tetes baare swempt, Heer Segismont is heen om alles te doorgronden Alleen verwacht mijn hart voor al de wreede wonden En pijne die het droegh, een wel verdiende loon, Wat heb ick zedert u, vertreck geleen al hôôn.
Ick ben van uwe trou, verzekert mijn beminde, Iren.
Beminde zeit hy ach!
ick sterref tot Clorinde.
Mijn leven dat als doot door uwe afzijn was, Dat is nu door u komst, verrezen uyt de as Van droefheit; ’k twijffel noch, al staat gy voor mijn oogen, My dunckt het ken niet zijn, ick ben noch al bedrogen.
Maar nu volmaackt mijn vreught, en weest mijn Bruydegom, Iren.
hemel wat ick hoor, haar reden maackt my stom.
ick packme wegh, en durf niet langer wachten, Clorin.
Naa zullicx tracht mijn ziel.
Zy blijft by een gedachten.
Ick zal ’t hem zeggen dat, Me-vrou het alles hoort, Ladis.
Hoe zal de geen die door, u schoonheit is bekoort.
En u bemint Princes, jets aan u kenne weig’ ren, ’K moet haar bedriegen om, zoo op mijn Kroon te steig’ren.
En gy mijn waard’ Ireen, ick bid dat gy vergeeft Dees misslagh aan u Prins, vermits hy niet en leeft.
Als maar alleen voor u, op u is al mijn peinzen, Hoewel dat ick nu moet, Clorind te minne veinzen.
Mijn heer Ladis.
Wat wilt ghy nu?
light eens de gordijn, Ziet wat’er achter schuylt, Ladis.
Most deze nu hier zijn?
Het is mijn schult niet, neen ay!
zeker wilt niet raazen, Iren.
Nu moet het al gewaaght Clorin.
Vertreckt van hier gy dwaazen, Smol.
Ick moet hem in ’t geheim, jets zeggen ach!
ick beef, Ladis.
Ick zegh Clorinde dat, ick heden aan u geef Mijn woort als Koningh die, ick eertijts plaght te wezen, Iren.
wat ick hooren moet Ladis.
U star zal zijn gereezen, En blincken op mijn Troon, Iren.
De pijn mijn hart doorgrieft, Smol.
Het is al tijt dat ghy vertreckt, als ’t u belieft.
Ick heb u mijn Clorind, altijt in waart gehouden, Iren.
O valse ’t is my leet, dat ick u oyt vertrouden.
Nu heb ick dat ick wens, ô liefde zijt gedanckt; Dat ghy my heede geeft, waar naa ick heb verlanckt.
Al zou ick sterven ’k wil, my evenwel vertoonen, Clorin.
Gy komt mijn trouwe Min, met weder-min beloonen.
En nu op dat mijn ziel, met een ontknoopb’re bant Gebonden wardt aan d’uu, zoo reyckt my uwe handt.
Al langh genoegh gewaght, ey!
Heerschop wilt my hooren, Is u geheugenis, van my zoo haast verlooren?
Is dit Irene niet?
Hoe komt ghy hier Boerin?
komt my daatelick geen and’re raat in ’t zin.
Zo zal den Koningh met, een koort mijn keel doen wringen, En my hoe noo ick wil, het galge-liedt doen zingen.
Daar heb ick wat bedoght; wel Floortje komje hier, Om my te zoecken?
’k wort zoo boos, ick smijtje schier.
Daar jy wel weet; dat ick het Heerschop hier moet dienen, Voort weer naa huys toe, voort of ’k maak jou daat’lick biene.
Indien hy deze list, zoo draa niet had bedoght, Ick hadt mijn leeven op, dees plaats ten ent gebroght.
Is dit u vrou?
O jaa Princes, zy is de mijne, Clorin.
Haar kleet is boers, maar ’t lijf zou best een Juffer schijnen.
Nu Smolsky gy moet meê, ick gaa niet zonder u, Dit wachten duurt te langh, ey!
komt weest dogh niet schuw.
O Floortje, Floortje, wilt my hier niet koome steuren, Iren.
Nou zalje met my gaan, wat zal my hier gebeuren, ’K heb zonder u te zien, een heelen dagh geweest, Clorin.
Valt u die korten tijt zoo swaar?
Ick ben bevreest, Dat ick ’t besterven zal wil hy nogh langer waghten.
Haar min is die zy draaght tot mijn van groote krachten; En haare aghterdoght nogh grooter als haar min, Eens op een tijt Zoo sprack ick met een man, wiens stem dat scheen te weezen Die van een vrou: en zy komt zoetjens op gereezen Van haare plaats, en met een weeze zoo versteurt, Hadt zy geen man gezien, zy hadt my wis verscheurt.
Nogh isser quaat om, kijck je ziet het aan haar oogen: Iren.
Ja, ’k loof dat gy mijn doen, hebt even wel bedroogen, Clarin.
Zy geeft van haare min een groot en zeecker blijck: Ladis.
Me-vrou zy mint getrou, ick ken geen haars gelijck, Smol.
Ick zal nogh zeggen dat jou meerder zal verwond’ren, Zy raasden eens alliens oft’ hart begont te dond’ren; Om dat ick zeyden dat Auroor een juffer was, Van adel en daar mee zoo liep zy daatlijck ras, Van my en wat ick riep, ick kreegh haar niet aan ’t spreecken, Nogh ziet zy bangh, en ’t is geleen nu twintigh weecken, Clorin.
Nu Smolsky mint haar oock gelijck zy u bemint Smol.
Ick zou ’t wel doen, maer ziet zy aght my als een kint, Wat dat ick zegh of niet, z’is vooght en wil het blijven, En doen ick ’t een of* ’t aar, zoo valt zy voort aen ’t kijven, Clorin.
Doordien ick vrees dat ons u broeder moght bespien, Zoo zal het noodigh zijn dat ick vertreck, ’k zal zien Of Segismont nogh niet wat nuus en heeft vernomen Smol.
Mijn list die is tot een geluckigh ent gekoomen, Clorin.
Vaar wel, den Heemel met zijn zorgh steets by u woon Ladis.
Gaa heen mijn ziels vooghdes, en leytstar van mijn kroon, Clorin.
Zult gy van avont nogh, alleen naa huys toe keeren?
Met Smolsky.
Gaat allien, of ick wil jou wel zweeren Dat ick mijn leeven niet meer by jou koomen zel, Clorin.
Haar jaluzy is groot, mijn Vorst het gaat u wel.
Clorinde binnen.
Zy is al wegh, ô mijn!
ick kreegh schier grijze haaren, Ick was zoo bang kedaar, ick ken nogh nau bedaaren.
Gy zult nu schiltwaght zijn, onthout nu wel u les, En hoort gy jets zoo roept.
Beminde ziels vooghdes, Iren.
Hoe Vorst u ziels vooghdes die ken ick niet meer weezen, Nu dat Clorind u smart en wonden ken geneezen.
Wel wie hat ooyt gelooft dat ick op een’ger stont, Zou hooren dat gy haar met uwe eyge mont, Beloofde rijck en kroon: barst uyt mijn droeve traanen, Ten is geen* tijt om nu u vloet en loop te spaanen, Mijn over trouwe min, gy krijght hier groote loon, Helaas!
gy kent aan my wel zeggen tot verschoon, Dat mijne sleghte staat verminderingh zou weezen, Voor uwe grootsheyt, maar een suyvre uytgeleese En gaade looze min, ist die ick tot u draagh Die dwongh my hier naa toe, waarom dat ick van daagh Met harten leet gepijnt my heb op wegh begeeven, Doordien een af zijn van een uur my rooft het leeven: Ja elck een ogenblick die schijnt my duuzent jaar Te weezen, agh!
wat valt u afzijn voor my swaar, Tontstelt mijn geest en ziel, en baart in mijne oogen Veel traane, jaa dat zelfs de bergen zijn bewoogen Met mijne klaghten, en het wreet en wilt gediert Verliet hun roof, en heeft alzoo mijn smart geviert, Maar ’t schijnt zijn majesteyt al moe is van mijn minne, Ist zoo verlaat gy my en went gy uwe zinnen, Naa ’t voorwarp dat nu praalt met groote heerlickheyt, Gy mooght al hebt gy u in eghten bant geleyt, Met mijn die weederom wel breecken: mits de wetten Van lust al ’t heylighdom vertreeden en verpletten; Terwijl zoo zal ick van mijn schaduw zelfs bevreest, Gaan treuren tot de doot mijn smart en pijn geneest, Ladis.
Ireen mijn lief mijn ziel agh hout dogh op van schreijen!
Mits elck een traan die uyt u ogen rolt my leijen, Tot al de wanhoop die, een hart door druck beklemt, Bestrijden komt; het bloot, my in de ad’ren stremt* Als ick u zuchten hoor: zy koomen my door-booren, Het hart wanneer ick die, bevat met mijne ooren.
Gelooft niet mijn Ireen, het geen ick heb gezeit, En aan Clorind belooft, dat heb ick met beleit Gedaan om door ’t bedrogh, weer aan mijn Kroon te raaken, U glans bezit mijn ziel, u schoonheyt doet my blaaken.
’K aanbidt u god’lijckheyt, met hart, met ziel, met zin, Ick sweer dat ick op aart, geen* als Ireen bemin.
Al ’t geen ick aan Clorind, zoo daat’lick quam te uyten, Dat is bedrogh en sulx, ken uyt de ziel niet spruyten.
U voorstel dat is vals, mits ’t niet ken moog’lijck zijn, Te uyten met de tongh, het geen de ziel met pijn En smart beklemt of’t moet, de suyv’re waarheyt weezen, Te meer nu dat ghy haar, zoo hebt bemint voor deezen.
’K sweer by den Hemel dat, ick geen als u bezin, Zoo ghy door jalusy, noch twijfelt of mijn Min Oock vals is, ’k sal tot broef met luyder keel getuygen Dat ick Ireen bemin; en voor haar glans wil buygen.
Om mijn oprechte trou, te schrijven met mijn bloet, Wanneer Clorinde of, mijn broer dat storten doet.
Mijn Heer ay!
schuylt jou weg, ik heb jou broer vernomen En vrees oock dat Clorind, zoo daat’lick weer zal komen.
Wy moeten of wy schoon, met droefheyt zijn belaân, Nu scheyden: Smolsky gy, zult met Irene gaan En brengen haar heel stil, in Segismont zijn kaamer, Die wel geleegen is, daar zult ghy veel bequaamer En veiliger dan hier, u rusten deze nacht, Door dien ick u vertreck, nu gants niet raatzaam daght.
Vermits de nacht alre het aartrijck heeft betoogen, Met duysterheit en light, maar met haar duusent oogen Iren.
Sent ghy my van u wegh, elendige ay mijn!
Ick sweer dit gladde staal, zal eer mijn moorder zijn.
Eer dat ick u verlaat, ay!
stelt dat uyt u zinne, Iren.
Mint gy Clorinde niet?
Wat zou ick haar beminne.
Hoe zijt gy zoo verblint, het is bedroch Me-vrou, Iren.
Nu zal ick gaan, vaar wel.
O voorbeelt van de trou.
Ick draagh u in mijn hart.
Ghy zijt mijn uytverkooren, Smol.
Hy komt, hy komt, gaa voort of jy bent bey verlooren.
Vaar wel met deze kus, Ladis.
Vaar wel mijn waarste schat.
Die gist’ren noch in ’t velt, by Vee en Ossen zat Die is nu zoo vervormt, dat ick my zelfs niet kenne, ’K doe ander niet als my, tot hoofze zaacken wennen.
Wat quelt my nou of Floor, mijn vrijster is bedruckt, Ick krijgh hier wel een aar, als ’t heersschop wel geluckt.
Irene en Smolsky binnen.
Casimier en Olensky in de nacht uyt.
DIt hoont my dat Clorind, van gene min wil hooren; Zy wederstreeft mijn gunst, dus blaakt mijn hart in tooren.
Ick vint geen beter raat, dan dat ick met gewelt En kracht tot weermin pars, die haar weerspannigh stelt.
Die wreede schoonheit zal ’k, op deze wijs gaan smeecken, Olens.
Zy gaff u reên genoegh, al gaat ghy u zoo wreecken.
Haar wreeden aart had my, tot wanhoop langh gebraght, Had ick in ’t uyterst nu, dees raat nogh niet bedaght.
Ick zal van deze nacht, door kragh mijn wil genieten, Off met dit staal zal ick, uyt haare borst doen vlieten: Een beeck van schuyment bloet, tot wraack van mijne hôôn, Olens.
Volvoer maar u besluyt, zo krijgt haar wreetheit loon.
Maar ick zal hem wel haast, verand’re doen van zinne, Of hy zal zelfs van kant.
Wat dunckt u van de Minne?
Die zy mijn broeder draaght.
Zy hout een vast besluyt, En mint stantvastigh, Casim.
Wel uyt sulcx mijn hoôn nu spruyt Olens.
Gy hebt in als gelijck, Casim.
Ick gaa my nu vertrouwen, Alleen op u mijn vrient, Olens.
Dat zal hem haast berouwen.
Mijn Vorst ghy weet hoe trou, ick u te diene plaght, Casim.
Ick zal terwijl de gunst, van deze duyst’re nacht.
Mijn noot de smaat en smart, die zy my dee eens enden, Ick zal haar hooghmoet doen, verkeeren in elenden.
Op dat zy weten magh, die my met wreetheyt hôônt, Niet anders als met smaat, en wreetheyt dient geloont.
* Olens.
Indien ’t u welgevalt; zoo zou ick u nu raaden; Noch wat te waghten want, het moght u anders schaaden.
Tot dieper in de nacht, wanneer dat Morfus* kraght U heele hofgesin, heeft in de rust gebraght.
Dan zult gy veiligh zijn, en hoeft oock niet te vreesen, Casim.
O Graaf!
een die bemint, moet niet laf-hartigh wesen; Maar met een fiere moet, het aldergrootst gevaar, Het hooft bien; of zy schoon, met klaghten en gebaar.
Mijn hoff ontroerde, wie wil haaren hulper wezen, Want elck die zou met recht, mijn haat en gramschap vreezen.
Dus isser geen gevaar, Olens.
Ick zeght uyt beste wil, Waar toe getuygen van, u onderlingh geschil.
Ghy zult alleenigh dat, met haar heel wel besleghten, Casim.
Gy hebt gelijck mijn vrint, ick laat my onderrechten.
Hoe wel ick ’t nooyt en dee: ick wacht dan doch met pijn.
Clorinde van u eer, zal ick beschermer zijn.
Al zou dees schelm mijn bloet, noch onder ’tuwe mengen, Zoo zal ick nimmermeer, zijn wreede daat gehengen.
Ladislaus en Smolsky uyt.
ICk bracht haar daar maar zy, bleef gants vol ongedult, Ladis.
Gy zijter oorzaak van, en heb van als de schult.
Ick wees jou ummers dat, zy achter stont verhoolen, Ladis.
Wat had zy daar te doen, hadt ick u dat bevoolen.
Gy wist wel dat haar sulcx, zou baaren groot verdriet, Smol.
Daar was geen raaden aan, wat dat ick dee of niet.
Zy wou en most u zien, al zou ’t haar leven kosten, Maar was ’t niet goet mijn heer, dat ick jou zoo verlosten?
Door mijn beleyt u werck, was anders heel te niet, Ladis.
Wy waare bey om hals, en hadt dat niet geschiet.
Heer Segismont heeft my, die brieven strax gegeven, Dus most ick voort naa u, ’k hadt anders noch gebleven.
Om of ick met mijn praat, Me-vrou vermaacke kost, Aanvaartze zoo word ick, van deze last verlost.
Drie brieven wat of dit, voor vreemder nuus magh wezen?
Smolsky Smol.
Mijn Heer, Ladis.
Haalt light, ick zal den inhout lezen.
Smolsky binnen en weer uyt.
Hier is de kaars, Ladis.
’T is wel begeeft u nu tot rust, Smol.
Dat docht ick oock zoo, want ick heb mijn dorst geblust.
Met zulcke zoete wijn, dat ick wel dien te slaapen, ’K ben zoo onlustigh, ick begin al wijt te gaapen.
Ick kruyp daar achter op, dat ick in ’t slaap geraak, Ladis.
Den hemel my behoede in deeze zwaare zaak.
En helpt mijn swackheyt met, zijn zegen onderstutten, En my van dees tieran, en zijne list beschutten.
Het recht is op mijn zy, dus schroom ick geen gevaar, Ick breeckze op en lees ô!
overblijde maar: Getrouwe Segismont, waer mee zal ick u loonen, Dat gy door uwe vlijt en wijs beleyt komt toonen; Wat gy in korten tijt hebt in mijn zaack gedaan: Drie Overste alree tot mijn believe staan, Met al haar vollick die, gereet staan op hun wencken, ’K en twijffel niet of alderest, die zal my schencken Haar leeven en haar dienst, wanneer zy zulle zien Dat ick haar Koningh ben; dus laat ick van my vlien, Dees over swaare zorgh, en geeft my wat tot rusten, Om of een zoete slaap mijn geest wat moght verlusten.
Casimier in de naght uyt.
NU is het tijt dat zy voor mijne lusten swight: Maar sagt, in haar vertreck daar dunkt my, sie ick ligt.
De minne nyt die doet my hier wat wonders zorgen, Zou zy een ander wel, haar gunst bien in ’t verborgen?
O jaa!
ick zie een man, het is maar al te waar, Clorinde stelt gy zoo u keuysheyt ingevaar?
’K zie op de taafel daar oock een’ge brieve* leggen.
Wat wonder magh dat zijn!
wat heeft dit alte zeggen: Ick naader en ick zie, op dat ick kenne magh Die my verraat, en breeckt, mijn Konincklijck gezagh: O yzelijcke schrick!
agh Heemel weest mijn hoeder!
Is ’t Ladislaus?
jaa, ô jaa!
het is mijn broeder, Wat gruwelijcke schrick, of droom maackt my beswaart, Het is geen spoock, ô neen!
zijn weeze my verklaart Wie dat hy is; en mijn gemoet getuyght van binne, De waarheyt?
wel wat raat, wat zal ick gaan beginne: Ick moet dees toovery ontsluyten door het zien, Van deeze brieven agh!
wat zal my nogh geschien, Hier staat Graaf Forgas hout voor u zes starcke steeden, Met al haar volck gereet om in u dienst te treeden: Graaf Lanskeroonsky met tien duuzent man te paart: Die offert u zijn dienst, heer Pauly dit verklaart Zigh mee tot ’s Koninghs wil, wilt my barmhertigh wezen, O!
hemel is het waar!
dat ick hier heb gelezen.
’T is waar en geen bedrogh, mijn oogen sien niet mis, Hier is geen twijffel aan, want dees mijn broeder is.
Wat nu gedaan zal ick, mijn opset noch wat staacken, En wachten hier zoo langh, tot dat hy zal ontwaacken.
hy moet van kant, zoo zal het raatzaamst zijn, Dus schiet ick ach!
wat raat, ’t pistool dat weygert mijn.
En door verbaastheyt heb, ick ’t light oock uyt gaan dooven, Olensky lijfwacht hou, men wil my ’t leeven rooven.
Ladisiaus ontwaakt.
Wie roept daar zoo verbaast, wat of dat weze magh, Casim.
Verraat, verraat in ’t hoff, komt alle voor den dagh.
Dit is mijn broeders stem, hoe zal ick hem ontkomen.
Hier is de deur, sa voort, nu langer niet te droomen.
Olensky, Ragotsky, Feransky, en gevolgh van lijfwachtmet Fackels in de handt.
Ragot.
HOe roept ghy zoo verbaast, wat wil u Majesteyt, Casim.
Gaat zoeckt eens overal, wat hier verborgen leyt.
Mijn Vorst dus zonder light, wat hebt ghy onderwonden, Casim.
Ick heb in deze plaats, een slapend man gevonden.
Feransky past wel op, dat hy u niet ontkoomt, Feran.
Hier is hy, och!
mijn dunckt hy leyt noch al en droomt.
sleept hem voor den dagh.
Feran.
Op op, wat ’s hier te gaapen, Smol.
Wat wilje hebben zegh, magh ick niet noch wat slaapen?
Komt naader met het light, ick moet hem eens bezien, Ragot.
Wy zijn u dienaars Vorst, en volgen u gebien.
Dit is de rechte niet, die ick hier dacht te vangen, Smol.
Dat is voorzeecker goet, ick vreesden aars voor hangen.
Soeckt noch eens en beziet, of ghy geen ander vint, Ragot.
Ons soeeken is vergeefs, wy vinden niet als wint.
Seght wie ghy zijt of ick, zal u het zeggen leeren, Smol.
’K ben Smolsky die de wijn, door ’t slaapen wou verteeren.
Daar ’k gisteravont mee mijn buyck heb vol gelâân, Feran.
Hy ken van dronckenschap niet op zijn beene staan.
Avoes, waar ben ick hier, ay heerschop eens gedroncken, Olens.
Gy hebt genoegh mijn vrint, en zijt al wel beschoncken.
’T Is alles wel geluckt ’k braght hem by Segismont, Usebia Den hemel zy gedanckt, die ons dat heeft gejont.
Mijn hart klopt noch van schrick, ik ken my nau bedaaren, Smol.
’T was Mos, de nieuwe vrught, en van de Rijnze klaare.
Clorind hoe komt dees man, by nacht in u vertreck?
Het is een Boer mijn Vorst, die my nu dient voor geck.
Doordien zijn reden zijn, heel klughtigh en oock aardigh, Smol.
Ick dronck nooyt zulcke wijn, zy is wel prijse waardigh.
’T is niet als drincken en, van wijn maar dat hy peynst, Casim.
Al dat ick heb gezien, dient heden nu geveynst.
De brieven zal ick daar: oock laaten en my houwen Of ick die niet en sagh, maar ’t sal haar haast berouwen.
Die schrijvers daar van zijn, al heymelick en stil, Sal ick haar straffen en, niet zeggen wat geschil Of reden my bewoogh; nu zal ick doen vergaaren, Zoo daatelick mijn Raat, en dan terstont verklaaren Dat deze luyden niet, meer dienstigh zijn de Staat, En geven haar bezit, die daar ’k my op verlaat.
Dan is haar macht te niet, en gantselick verslaagen, ’K beken wel dat mijn broer, met recht de Kroon most dragen.
Maar ’t glimmen’t kroone-gout, dat is van zulcken aart, Wiens kruyn het eens genaakt, daar maakt het metter vaart Een ommetreck zoo diep, die niet ken zijn verdreven, Wie hem de Kroon beneemt, ontrooft hem oock het leven.
Het kint zijn vaader haat, om ’t praalen van een Kroon, En wenst hem doot om zoo, te treden op de Troon.
Het leven laat ick eer,* eer ick van ’t Rijck zal scheyen, Vaar wel Clorinde wilt, my saamen binnen leyen.
Binne, behalve Smol.
en Usebia.
Dat yder sigh zoo voort, begeven in de rust, Vermits de vaack in my, noch niet is uytgeblust.
Dus loop ick in een hoeck, en wil geen tijt verliezen, Smolsky binne.
’T geluck dat schijnt in als, nu onze zy te kiezen.
Mits Casimier door haast en zijne wreeden aart, Dees brieven niet en zagh, Useb.
Me-vrou den hemel spaart.
Nogh meerder vreught voor u, en zal u trouheyt loonen, En voor u droeve smart, u hooft met gout bekroonen.
Beyde binne.
Ludislaus, Segismondus, en Irene uyt.
HEt is geluck dat hem, de Vorst zo light ontquam, Met dat het roepen my, in d’ooren sloegh zoo nam Ick voort de vlucht, en soght met vlijt maar naa Clorinde, En tot mijn groot geluck, quam ick haar noch te vinden.
Den hemel wil u voort een schut en bolwerck zijn, Ladis.
Wat schiet my daar in ’t zin, ’t gedencke doet my pijn!
Ick heb de brieven door, verbaestheyt laate leggen, Iren.
Ick bid u waarde lief, wilt daar geen meer van seggen.
Laat Casimier de Kroon en zoeckt met my de rust, Het weyde van het vee, dat geeft veel meerder lust.
Als ’t Konincklijck gebiet, komt laat my niet meer karmen, Ladis.
Den hemel sal eer langh, sigh over ons erbarmen.
Tien duysent man te paart, en noch zoo veel te voet, Ses kloecke Steden Vorst, die toonen haar gemoet.
En willen op u wenck, haar leven voor u waagen, Bestemt maar tijt mijn Vorst, en laat my sorrigh draagen Voor al de rest, op dat gy geen meer tijt verliest.
Is ’t al geoeffent volck dat onze zijde kiest; Wat dunckt u?
Jaa mijn Vorst; zy zijn zoo uytgeleezen, Dat elck besonder schijnt, een oorlogsgodt te weezen.
’K vint dan niet raatzaam dat, men langer daar meê wagt, Zijn hooghmoet dient gedempt, en gants te niet gebragt.
Soo leert hy door gewelt, die niet door rêên wou leeren, Segis.
Zoo leert hy door u staal, u wil en Wetten eeren.
My dunckt ick hoor gerucht, wie of dat weze magh Iren.
’T is Smolsky dunckt my.
Smolsky uyt.
Komt gy nu eerst voor den dagh.
Wat wilt ghy?
Niet mijn Heer, Ladis.
Wat komt ghy hier dan zoecken?
Gants niet, maar zegh alleen, dat ick wel zou vervloecken Dees hoofze spoockery, dan ben ick een gezant, Dan koppelaar, dan dief, en dan een boer van ’t landt.
Dan Kaamerlingh, en dan een schiltwaght, dan beschoncken, Dan moet ick naa Ireen, dan gaa ick legge roncken.
Dan steuren zy mijn slaap, dan ben ick weer een geck, En dan wat aars: ick vrees nogh dat een treck Met een gesponne koort, mijn keel zoo dight zal sluyten, Dat ick geen enckel woort, mijn leven meer zal uyten.
’T is veiliger het vee, te weyden in het gras, ’K wou zeeker dat ick weer, een boer by Floortje was.
Ick ben dit leven moe, ay!
laate wy vertrecken, Ladis.
Nu ghy een hovelingh, kent door u doen verstrecken.
Wilt ghy dan voort naa huys, wat speelt u in gedacht, Smol.
Een vrees die ick aan u, wel zeggen zal.... maar saght, Daar komt den Hartoogh aan.
Stanislaus uyt.
’K Sal hem met vreught bejeeg’nen, Stan.
Den Hemel wil u werck, met vreught en voorspoedt seeg’nen.
Dat ick u voeten kus.
Vertreck u Smolky ras, Smol.
Dat doght ick zelfs doordien, ick hier met noodigh was.
Staat op mijn vrint wat doet mijn broeder laat ons hooren?
Zijn hooghmoet hoop ick zal, van deze morgen smooren.
Ick kom u Majesteyt, nu zeggen hoe dat hy, Terstont zijn Adel doet, vergaaren; op dat zy Getuygen zullen zijn, van ’t geen hy uyt wil wercken: Nu is het tijt ô Vorst; wilt nu u moet verstercken, En treet hem op de neck, die u op ’t harte treet, Het Krijghsvolck is gereet, wy zullen al u leet En ’t onze te gelijck, nu wreecken laat nu blincken, U wijtgevreesde staal; de moet sal hem ontsincken, Wanneer hy u maar ziet: in ’t midde van u volck, Daar blinckt ghy als een Zon, wanneer een duyst’re wolck Die hem beschaduwt hiel, van hem weer gaat vertrecken, Gy zult met u gesight een groote vreught verwecken In al die geene die, u doot noch niet gelooft, Den Adel wort haar eer, en staat van hem gerooft.
De arreme Gemeent, kan reght nogh vonnes krijgen, Haar trane spraken ’t geen, haar tong door vrees moet swijgen.
Wel op mijn Vorst bescherm, u Rijck voor dees Tieran, Gereghtigheyt gespt u, het glinst’rent harnas an.
En geeft u in de vuyst, het swaart om ’t quaat te straffen, Ladis.
Ick zal oock daatelick, hem zijne straf beschaffen.
Terwijl dat ick de trou, van mijne vrinden weet, Zoo zult ghy zeggen dat, sigh ellick hout gereet Om op het minst gerught, voort by der hant te weezen, Het zou laf-hartigh zijn, dat ick de doot zou vreezen In deeze aanslagh daar, de winst my biet een Kroon, En rijck voor dit gevaar is dat geen groote loon, Of schoon de felle hant van Atroop af quam snyen Mijn leevens draat en hulp my zoo uyt al mijn lijen, Ick aghten ’t voor geluck en koos met vreught de doot, Veel eer als dat ick bleef van kroon en rijck ontbloot.
Dat my reghtvaardigh komt, nu komt de hoop my vleijen, En zeyt gereghtigheyt, en waarheyt zal u leijen Tot booven op u troon, schept weer een fiere moet, Maer weet dat ick niet traght nogh haak naa broeders bloet, ’K zou eerder met mijn bloet het zijn gewilligh stempen, Dus zoeck ick maar door list zijn hoogemoet te dempen, Gaat Hartoogh en belast aan ellicken zoldaat, Dat geen van allen* aan mijn broer de handen slaat, Voor dat ick ’t hun belast.
Den Heemel zal u zeeg’nen; En door u trouwe deught u steets met vreught bejeeg’nen.
Alsame binne.
Olenskt en Otrosky uyt.
Otrosky hebt gy ooyt wel in u tijt gezien, Dat in zoo korten tijt als hy dit quam gebien?
Den adel is vergaart.