floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Op morgen, zey hy, zou hy ’t stieren.
Zo heb ik van hem zelf verstaan.
,, Hoe krijg ik hem best hier van daan?
Gaat dan eens na de Snijer heenen, En vraagt hem, wat hy wel mach meenen Dat hy mijn Tabbert niet en zend?
Of hy my heel vergeet in ’t end?
Juffrouw, hebt gy ’t noch niet vernomen, Uw Tabbert is flus t’huis gekomen; De Snijer brachtze u zelf, wel hoe!
’t Is wel, gaat dan na boven toe, En vly u om wat hout te kloven.
Ik ga van avond niet na boven.
Gaat dan van hier.
Laat my alleen; JURIAAN.
Belieft ’t u eerst eens in te treên?
Want of wy hier veel woorden maken; Dit is het eind en ’t slot van zaken, Jan hen die moet gy trouwen, of Uw Vader vind bekwame stof Om u te maken tot een Kweezel.
Gy onbeschoften lompen Eezel, ’k Zal ’t u betalen, en ik zweer.... JURIAAN.
Nou, nou, treê in, geen woorden meer.
SNAPHAAN, JURIAAN.
SNAPHAAN.
deze stondt diend waargenomen: Hy is my daar te moet gekomen, Mijn Welbemindens Vader; en Zo ik zo ver nu komen ken Dat ik haar eens alleen mach spreken, Zo hoop ik het zo te besteken, Dat niemant ons licht scheiden zal.
Zie daar de Dienaar, die, voor al, Indien hy wil, my wel kan helpen.
woud gy nu mijn wonde stelpen, Mijn alderbeste Kameraad: ’k Bid dat gy my eens spreken laat; Dat zoete Duifje, dat mijn zinnen Gebonden houd, in ’t staadig minnen.
En zo ick kom met haar in d’Echt, Verwacht van my uw loon dan recht.
Veel belooven en weinig geven, Doet de gekken in vreugden leven.
Wacht maar tot dat wy zijn getrouwt, Wat gy van my dan krijgen zoudt.... JURIAAN.
Daar kan ik nou niet veel van eeten.
Voorwaar, ’k heb nu mijn beurs vergeeten; Wacht maar tot morgen, laat my nu Eens met haar spreken.
Hoe dus schuw?
Gy weet ’k heb eertijds mijn vermoogen Aan u betoont.
Dat ’s nou vervloogen.
Wacht maar tot morgen, gy zult zien.... JURIAAN.
Kan dat van avond niet geschien?
Ik bidd’ u, wilt tot morgen toeven, En om my niet meer te bedroeven Zo gun dat Duifje my verzelt.
Tot morgen blijft het uitgestelt.... Dat zijn mijn Heer zijn eigen woorden.
Wie of oit zulke streken hoorden?
’t Is wel, ik ga dan, en ik zweer Dat ik ’t u zal vergelden weer.
VErgelden, ja, of niet vergelden: ’k Weet, die zich zelf tot vrijen stelden, Daar moet de specy gaan in zwang; En ’k heb van al mijn leven lang Niet meer van hem genooten, zeker, Als lestend eens een zilv’re Beker, Een Deegen, en een nieuwen Hoed, En dan noch eenig ander goed, ’t Welk ik wel voor mijn Baas zal zwijgen, Dat hy toen op kredijt kon krijgen; En nu hy geen kredijt meer heeft, Zo is ’t dat hy niet meer en geeft.
Maar d’and’re Vrijer, die zo mild is Gelijk als deze jong en wild is, Die doet mijn zaken beter staan.
Ho, ho, daar komt de Jonkheer aan.
JURIAAN, JAN HEN.
DE Liefde krachtig van vermogen, Die ziet men blinken in zijn oogen, Met zulk een glans en aardigheid Als in de Beul de waardigheid.
Dat wil een fluxe Bruigom wezen.
JAN HEN.
Die overschoone, en uitgeleezen, Die mijne ziel gebonden houd, Die heeft my herwaarts aan verstout, Om nu ons huwelijk wat nader Te overleggen met ’er Vader, Wanneer de Trouwdag zal geschien.
Och, hoe verlang ik haar te zien!
Ja, kan men maar van ’t zien wat eten.
Die komt u welkom heeten, Mijn Heer Jan hen, het is uw Knecht.
Zijt gy ’t, mijn Vrind?
ik bid, ey zegt, Hoe vaart mijn Duifje, mijn Godinne, Mijn schat, mijn vreugd, mijn Engelinne, Die noit uit mijn gedachten gaat.
mocht ik haar eens, in der daad, Omhelzen, als ik in mijn droomen Haar wel heb in mijn arm genomen, En dan.... och, och, wat was ’t een vreugd!
,, Jan hen schijnt in zijn eerste jeugd; ,, Maar ’k vreez’ de kracht zou hem ontbreken.
Kan ik haar Vader niet eens spreeken?
Roep hem, is hij daar binnen?
Neen; Mijn Meester is na uwent heen, De zaak, die is alzo gebrouwen, Dat Duifje haast met u zal trouwen, Hy zelf, en ik, we vinden ’t goed, Die trok hy heen op staande voet, Om ’t huw’lijk met u klaar te maken.
gy verteld my wond’re zaken; En voor dit goede nieuws, hou daar, Ontfang dit tot een Nieuwejaar.
,, Zie zulke Vrijers, daar hou ’k veul van, ,, Die vrijen door een gouwe speulman; ,, Maar had Jan hen geen geld gespaart, ,, Janhen die was geen oortje waart.
Belieft, mijn Heer, haar te bezoeken?
O neen, men leest in ouwe Boeken Van brave Luiden, die al meest Door voorspraak Bruigom zijn geweest.
Ik ga na huis, daar ’k hoop te vinden De Vader van mijn Welbeminde, Zo krijge ik ’t eind van mijn verdriet.
Maar ondertussen laat toch niet By Duifje mijn Persoon te achten.
Houd my in uw gedachten.
Mijn Heer, en twijffelt daar niet aan.
ZOud gy uyt mijn gedachten gaan: Zo lang als hy my geld zal schenken, Zo zal ik aan Jan hen gedenken, Die schoone klank verstrekt, voorwaar, Op aard’ de grootste Tovenaar, Ja zelf de Liefde, die voor dezen De grootste Dwingland scheen te wezen, Is wind, by al het glinst’rend goud, Dit maakt hem jong al is hy oud: En in ons oogh een schoone paerel; Maar Snaphaan is veel braver Kaerel; En dat ik was in Duifjes steê, ’k Had zeper liever Snaphaan meê; Maar ziet de Jonker heeft geen schijven; Die dat niet heeft kan niet bedrijven.
JONGEN, JURIAAN.
LAat zien eens, ben ik hier al recht?
Ja, dit is ’t huis, en hier de Knecht.
Ho, Jongman, ’k zie ’er zo wat ruigom, Jou Heer, en ook zijn Dochters Bruigom, Die nu in onze kelder zijn, Om daar te proeven Rinsse Wijn, Die op de Bruiloft zou behoeven.
Jou Heer, die keurig valt in ’t proeven, Zeit dat hy zelden Wijnen koopt, Of dat zen Knecht meest met ’em loopt.
Je hebt zoo’n eêle tong in ’t smaaken.
’k versta my op die zaaken.
Wel wilje dan eens met mé gaan?
Ja toch, hier niet lang op te staan.
Geen zulke vetjes te verprachchen.
JA wel, nu barst ik uit van lachchen, Nu ik dien lompen Rekel zo Bedrogen heb.
die loogenboô Was goet.
Maar ’k moet haar zien te spreken.
DUIFJE, in ’t venster.
Wie klopt ’er dus?
Uw slaaf.
tot teken Van mijne oprechte, en trouw min, Zeg ik u, hoe uw Vader zin Is dat gy met Jan hen zult trouwen.
Mijn Heer, och!
helpt my uit ’t benouwen.
Wanneer hebt gy dit doch verstaan?
Zy komen zo na uwent gaan Om ’t Huw’lijk noch van daag te sluiten.
was ik by mijn Lief daar buiten.
Bedenk.
verlos my, en ik zweer Dat ik geen Man als u begeer.
Hoor Liefste, veinz’ u ziek te wezen.
Zend daat’lijk om een Doktor, dezen Zal ik zijn.
’k ga my zo verkleên, En kom zo naar uw huis toe treên.
Heel wel, ik zal de ziekert maken.
’k Beveel u voorts al d’and’re zaken; Maar geeft de Knecht doch geen bescheid.
Die wert de stad vast omgeleid, Door mijnen list.
wel verzonnen, Ik zie het spel al half gewonnen, Als gy maar slechts voorzichtig zijt.
Vaart wel, beveelt het aan mijn vlijt.
Den Hemel wil ons t’zamen paaren, En my zo voor Jan hen bewaaren.
Daar komt mijn Vader.
ik ga voort, En leg te bed als dat behoord.
GOVERT, JAN HEN.
JA, ’t geen ik zeg dat zal gebeuren; En niemand zal mijn opzet steuren.
Mijn Heer, stel maar uw hart gerust.
wanneer word mijn brand geblust?
Ziet hoe de Liefde, vol vermogen, Met kracht komt stralen uit mijn ogen.
Mijn hart dat staat in lichten brand, Mijn lijf, en al mijn ingewand, Hangt meest van liefde aan mekander.
Dat zoete Duifje, en geen ander, Is meester van Jan hen alleen.
Kom laat ons eens na mijnent treên.
En hooren hoe mijn Dochters zin is, Ik gis zy noch niet groot van min is; Maar Dochters, door het groote goed, Verand’ren dikwils van gemoed.
’k Zal haar voor twintig duizend gulden Aan zilverwerk doen vergulden, En zestig duizend aan baar geld Word haar tot Bruidschat toegeteld.
En dartig duizend voor Juwelen.
Dat is genoeg in alle delen.
Z’is ook mijn een’ge Erfgenaam: Dus doende komt ons goedje t’zaam.
JURIAAN, GOVERT, JAN HEN.
DE Duivel moet de Jongen halen.
Ik heb de stad schier om gaan dwalen, En vind noch Heer noch Heers gelijk.
Ey zie.... gy doet my ongelijk: Eerst om te proeven my te zenden, En dan zo ras van daar te wenden.
Wel Bengel, wel, wat zal dit zijn?
Wat woud gy proeven?
Rijnsse Wijn.
My dunkt gy hebt te veel gedronken.
My dunkt gy hebt my niet geschonken.
Waar zijt gy, rekel, dan geweest?
Ik wierd gehaald.... JAN HEN.
Nou, niet bevreest.... GOVERT.
Gehaald?
Om wijn te proeven, Die op de Bruiloft zou behoeven.
Wat is ’er van de wijn geschiet?
Wel daar ik zocht vond ik u niet, En daar ik kwam na u te vragen, Daar presenteerdeze me slagen In plaats van wijn; Dies liep ik voort Na huis toe, Heer, als dat behoord.
Genoeg van deze zotte reden.
Roep eens mijn Dochter na beneden.
Zeg datze by haar Vader kom, En by Jan hen, haar Bruidegom.
DE MEID, GOVERT, JAN HEN, JURIAAN.
DE MEID.
JOu onbeschoften lompen vleegel, Zo traag als een gependen Eegel, Die nergens gaat, gy lompen bloed, Als daar men u toe stooten moet.
Wel wat zal dit geweld nu maaken?
Heer, wat zal ons noch genaaken?
Daar binnen, binnen, is’t in nood.
Ja, Juffrouw is schier dood: Daar is ’er een gespook verschenen; Dien Fielt loopt met de sleutel henen, En sluit ons allebey in huis.
dat is niet al te pluis, Dat gy zo Rijnsse Wijn gaat proeven.
Ga haal een Dokter, zonder toeven.
Juriaan binnen.
En ik zal weer na binnen gaan.
De Meyd binnen.
Wy volgen u van stonden aan.
Maar, Heer Jan hen, hoe staat jou wezen Zo doods en bleek?
’k begin te vrezen.
Wat komt men over, och!
wat smart.
de schrik slaat my om ’t hart.
Ian hen werd flauw.
Ik kom in zeer bezwaarde dromen, ’t Is of my ’t leven word benomen.
JURIAAN, met SNAPHAAN in schijn van een Dokter, GOVERT, JAN HEN.
HIer heb ik al een Dokter, Heer.
Voort leid hem in, en kom straks weêr; Breng wat azijn, och!
zijn leven Verdwijnt, de ziel wil hem begeven.
IVRIAAN met een waterpot, besprengende Ian hen water in ’t gezicht.
Wel foey!
een waterpot.
Z’is schoon, Het water ook; hey wat een boon, Waar ’t uitkomt zel hy nou niet voelen.
Ga, haal eens een van onze stoelen.
Hy valt men al te zwaar, loop ras.
’k Wou dat ik al weer byje was.
Binnen en strak weer uit.
JURIAAN met een stoel.
Zo, zet hem neder.
Ey stil!
zie daar bekomt hy weder.
Zeg, Bruigom Heer, hoe is ’t al, Vaar?
’t Schijnt dat ik weder wat bedaar.
Hoe vaart mijn zoete Tortelduive?
Die het de Dokter in zijn kluive.
’k Gis dat hy haar wat ordenneerd, Waar mede datze diend gesmeert, Om deze ziekte te verjagen.
Ga, wil eens na den handel vragen, En beng ons datelijk bescheid.
Maar hoe verblijd komt onze Meid, Daar moet geen zwarigheid meer wezen.
De MEID uit.
Mijn Heer, uw Dochter is genezen.
Zo alsze den Doktoor vernam, Was ’t datze daat’Iijk weer bekwam.
Die man zal ik ook imployeeren, En hem daar voor, tot loon, vereeren Een gouden ring van zeven pond, Nu hy mijn Duifje maakt gezond.
JURIAAN uit.
hier is ’et heel verkurven.
MijnHeer, ’k zou naauw’lijx zeggen durven ’t Geen nochtans noodigh dient verklaard.
De Dokter het geen baard, En hy is hier gebaard gekoomen.
Al weer van deze neske droomen.
Nu spreek, wat is ’et dat u deerd?
De Dokter is getransformeert: Ik vind zen rok en baard daar leggen.
Ik moet eens zien wat dit wil zeggen.
Vertoef, ik kom zo daat’lijk weer.
Ik zalje strak berecht doen, Heer.
IK sta verbaast in dezen handel; ’t Is of ik in visibel wandel; Zo wonderlijk komt my hier voor ’t Geen ik van dezen Dokter hoor.
Heeft hy mijn Lief zo haast genezen, En zou die Man geen Dokter wezen?
’k vrees voor loze schelmery; Daar komt de Dienaar.
Na eenige grimassen, zingt.
* MYn Heer al tot zijn Schildknaap sprak, Mijn Heer al tot zijn Schildknaap sprak, Schiet mijn ’er dat Duifje al vanne de tak, al vanne de tak, &c. JAN HEN.
Wat word daar binnen al besloten?
Duifje is omver geschoten.
Snaphaan heeft zijn verzier gesteld, En heeft het Duifje neergeveld.
Snaphaan!
hoe komt die dan daar binnen?
Wel dat en kan ik niet verzinnen.
De Dokter, die zy heeft verwacht, Heeft hem vermomd hier in gebracht.
Hier ben ik schandelijk bedrogen, Sie daar die schoone hoop vervlogen Van immermeer te zijn gepaart.
En was ik niet zo oud bejaard, En at de krachten my ontbreken, Ik zou my hier van zien te wreken; Want dit is my ten schimp geschiet JURIAAN.
Men Heer, ’k geloof ook anders niet; Maar wilt gy luist’ren na mijn reden, Zo neem geduld, en weest te vreden.
Ja dat is zo wel haast gezeid!
Zo niet, wees dan vol toornigheid, En wreek u aan dien schelmschen Snaphaan.
zou ik om de Liefde schrap staan?
Zie daar, men Heer, daar komt de Vaâr, Beneffens hem het lieve Paar.
SNAPHAAN, DUIFJE, GOVERT, JAN HEN, JURIAAN.
MYn Heer, ’k beloof ’t u by mijn leven.
Wel nu de fout is u vergeven, Het schijnt watme in de Liefde doet, Dat men te vreden wezen moet.
Den Hemel die u doet verenen, Die wil u zijne gonst verlenen.
Zie daar hy wenst ’er noch geluk.
De Duivel haal dat schellemstuk, Dat my van ’t mijne komt vervremen.
Mijn Heer, wilt dit niet kwalijk nemen, ’t Schijnt wel, dit was mijn Dochters lot.
Ik kijk vast toe gelijk een zot.
Nu kunt gy aan de Liefde denken.
Maar ’tgeld, dat ik aan u kwam schenken Tot voorspraak by de Juffrouw, kom, Geef my dat datelijk weerom.
heeft hy geld van u genoten?
’k Kan ’t op een heele som begroten.
De drommel, spreek daar nou niet van.
Steets kwam hy my dan zeggen an, Dat Duifje zeer tot my gezint was, Waar door ik ouden Nar zo blind was, Dat ik van stonden aan verzocht Uw vrindschap, ’t welk my reed’lijk docht.
’k Heb noit met hem van u gesproken.
Zo diend hy wel den hals gebroken.
Hier guit, geeft my mijn geld weerom.
Mijn Heer, begroot ons eens de som.
’t Is alle week wel honderd gulden, Sint hy mijn hart met leugens vulden.
Dat zou schier duizend gulden zijn.
Ja zo veel heeft hy wel van mijn.
Jou schelm!
Waar is dat geld gebleven?
Heer zo veul heeft hy niet gegeven.
’t Zy dan zo veel of min, waar is ’t?
Het leid daar boven in mijn kist.
Ga heen, en wilt ’et daat’lijk halen.
Ey Heer.... SNAPHAAN.
’k Zal hem nu ook betalen.
Ik bid, laat hem niet boven gaan.
heeft hy noch al meer misdaan?
Moest gy hem d’oogen ook uitsteken?
Of anders mogt ik haar niet spreken.
En als ik dan geen geld en had, Zo was ’et, koopt me dit of dat.
’k Heb hem wel zo veel goed gegeven, Daar ik een heel jaar van zou leven, GOVERT.
Jou onbeschoften schacheraar!
Van hier, jou diefschen koppelaar.
De Ouders zouden wel bewaart zijn Daar zulke schelmen op den haart zijn.
Geef hier de sleutels.
mijn Heer, GOVERT.
’k Zeg, geef, en komt hier nimmer weer.
Of ’k zelje door de Schout doen halen, En jou die potzen doen betalen.
hier staan mijn zaken schoon.
Dat is der Koppelaren loon.
Nu, Heer Jan hen, vaar wel tot morgen, Dan zal ik u het geld bezorgen.
Ik bid, dat gy’t niet kwalik duid, Dat Duifje is een’s anders Bruid.
Govert binnen.
Vaar wel, mijn Heer Jan hen, mijn zinnen Zijn noit geweest om u te minnen.
Duifje binnen.
Mijn Heer, ’tis my van herten leet, Dat ik voor u geen troost en weet.
Troost, ja, je bent een schoone trooster, Hy stuurt me van de Bruid na ’t klooster.
Hoe ziet hy als een uil by nacht, Hy wort van elkeen uitgelacht: Dat hiet, gaat wederom uit vrijen, In oude en afgeleefde tijen.
Ik wens de Liefde, spaade of vroeg, En jou al t’zaam, in Nobis Kroeg.
DE Klucht VAN ’T KALF, Gerijmt doorJOOS KLAERBOUT.
t’ AMSTELDAM,                       By Pieter Timmers, Boeck-verkooper inde Kalver- straet, aen de Nieuwe-zijds Kapell.
Aen de REGENTEN Der Reden-rijcke SCHOU-TOONNEEL.
WAerde Vrienden en Lief-hebbers,     Ick kom aen u E. op te offeren een vermakelijcke Klucht, die ick door ’t versoeck van de Lief-hebbers ter Pars heb laten brengen: versoeck u E. ghelieve dese boertige Veersen met gunstige oogen te aenschouwen, soo sal het my eer ghenoegh zijn om my hier door te verplichten, en te blijven U aller Dienaer en Vriendt JOOS KLAERBOUT.
KEES, een Boer.
ROKUS, een Kock.
PLANTYNE, sijn Wijf.
LAMBRECHT,                                een Been-hacker.
EDUWART, een Advocaet.
De Klucht van ’t Kalf.
Kees met ’t Kalf uyt.
DAer heb ick weer voor de tweede reys een Deurwaerder ekregen, En soo hy noch eens komt en krijgt geen gelt dat ick sta verlegen, Soo sel ick wel moeten lijden dat mijn huys in de kaert staet, Daerom heb ick eweest met mijn Wijfje in beraet, Alsoo wy op vijftigh gulden de som niet en konnen vol-krijgen, Dat ick met mijn Kalfje sou ter Marckt stijgen En verkoopen die, alsoo ’t wesen moet: En nu het Marckt-dagh is, soo vinde ick voor goet Dit mijn alderbeste Kalfje ter Marckt te bringen, Dan sal ick op d’ander Marckt-dagh ter Marckt met mijn Koe springen, Soo mach ick maken dat de boose geesten van mijn deur werden ejaeght, Wangt men is maer al te veul met die besuckte Deurwaerders eplaeght, Sy slachten de Droes, die en vliedt niet dan voor ’t kruys, En hier moet men gelt brengen eer die Snoes-hanen blijven van u huys, Doch sy komen voor de last die haer wort egeven, Ginter komt’er een van mijn oude schuldenaers aen edreven: Mijn gesuyckerde speciael; waer heen soo haestigh op de padt.
Lambr.
Wel Kees-maet, ick moet met haesten eens uyt de stadt, En sou te lande eens gaen sien op een Koe-beeste te halen Die ick over acht dagen ekocht heb, en sou betalen Noch een Beest aen Pier Koppen Claes, dicht aen de bleeckery, Die ick over een Maent ekocht heb, en hy heeft noch twee Ossen by, Die sou ick oock sien om hem die af te koopen.
En ick sou met mijn Kalfje naer de Marckt loopen, En sien of ick daer geen vijfthien gulden voor krijgen sal.
Laet sien het Kalfje, is het vet, my denckt, ’t is van achter soo smal.
Ja, maer wilt het tusschen sijn Liessens eens voelen en tasten, Voelt eens wat vet dat daer hanght tusschen sijn beenen gelijck dicke quasten, Soo isset gelardeert met enckel soete-melck en witte-broots gruys, Voelt, voelt, het is gelijck een Os soo vet.
En maeckt geen gedruys, Ick voel ’t wel, wat sult ghy my al wijs en vroedt maken!
Of ick u vier Rijcx-daelders gaf, soo kondt gy u weg naer de Marckt staken.
Wilt ghy het Kalf hebben, siet daer, om derthien gulden en een half, Daer voor soo is te krijgen dit mijn alderbeste Kalf.
Wilt ghy vijf Rijcx-daelders, ghy most de koop toe-smijten.
Wat sal ick hier lange staen slentren, en mijnen tijt verslijten: Veel gelucx met de koop, en vaert wel.
Dewijl dat ick nu haestigh ben, soo brengh ’et tot mijnent.
En laet ’et mijn Wijfje noch wat soete-melck langen: Siet daer zijn vijf Rijcx-daelders.
Ick salse ontfangen: Zijn dit oock al goe Rijcx-daelders, en is die niet te vals?
Die siet ’er soo misselijck uyt, my denckt hy spreeckt Wals.
Werpt ’et tegen de vloer.
’t Is al goet gelt.
Weet ghy wel dat ’er noch wat rest,, staet?
Dat sullen wy wel eens vinden, maeckt ghy geen quest,, Maet: Brenght ghy mijn ’t Kalfje thuys, en seght oock aen mijn Wijf Dat sy u wat eten langht, en laetse tappen een pintje vier of vijf.
Daer hoor ick een braef Keirel uyt de borst spreken: ’t Is wel, ick sel gaen, en sal niet blijven in eenigerley gebreken, Nu Kalfje, nu Kalfje, kijckt ghy niet om, gaet ghy maer voort, Ick moet u tot Lambrechts brengen ter plaetsen daer ghy t’huys hoort: Wat verbrangster goet is dit, sy willen qualic de mont van de straet in,, slaen, Het moet de Ossen, Koeyen, en Kalveren geweldigh tegen haer sin,, gaen Dat sy soo qualijck door de poorte van de stadt willen, ’t Schijnt datse het ruycken dat men haer wilt dooden, kelen, en villen, Ick sel wel moeten draeyen om sijn start, en wringens’ hem uyt sijn gat, Eer ick ’t Kalf van de plaets krijgh, wat verbrangster botter Beest is dat: Gaet voort of ick sleepje voort, dat jou de magere moort moet steken, Dat scharluynse Kalf maeckt my het suer enoegh: Gansch eleweken Hoe wil ick Lambrecht de penninck gunnen, en ete dat ick zweet, Ick sou wel een ham of een schape-bout wrete, dat is niet een beet* Als ick in stadt kom, dan weet ick van geen sparen, Ick kan mijn honger en dorst wel dry dagen van te voren bewaren, Dan eet ick voor dry dagen, soo en eet ick t’huys van de heele weeck,, niet, Men moet de steedsche kladden soo hebben: is ’t dat men somwijlen wat bleeck,, siet Van eten en drincken, en leggen een kalfje in een stoep, dat komt niet nau, Ick eet t’huys maer twee-mael daeghs, en in stadt ben ick soo gau, Ick sou van den morgen tot den avondt wel wrete: Nu, dat is tot daer en toe, ick soume soo lichtelijck wel vergete, Ick meende by na dat ick met mijn voeten al onder de tafel,, sat, En dat ick een bout of een ham, of een geboterde wafel,, at: Ic moet men spoeyen, wangt men keel wort so droog, ic kan niet langer spreken; Hoe wil ick dien soeten Lambrecht sijn kraentje doen leken, Ick haelder wel een duyghjen uyt soo de Vrouw niet suer,, siet, Dan, wat geef ick ’er om, het en is mijn gebuer,, niet, Als mijn buyckje is gelardeert, ick peur naer huys, wie weet wanneer ick we’er in stadt,, kom, So dra ic vol gegeten en gedroncken ben, so keer ic mijn lijf en mijn gat,, om, En peure naer huys om toekomende Marct-dag weer ter marct te stappen, Soo Beesje gaet voort, en wilt die straet soo recht in-snappen.
Rokus, Plantijne.
Wat heeft ooc een deeg’lijck mensch te doen die eerlijck huys houden wilt.
Rokus.
Wat zijnder al schijtvalcken in de stadt daer men van wert gebrilt, En dat t’elckens weer aen, ’t en is niet om uyt te spreken, Soo als men alle blaeuwe Maendaeghs werdt uyt-estreken, Isser een goet Calant, daer isser weer Die kort van memory zijn, de tongh is te din, en de beurs is te teer, En vele zijnder die al te groote mael-tijden willen houwen, En lacen!
haer in-komsten zijn te kleen, men mach ’er sommige niet vertrouwen, In somma, sommarum, het gaet ’er met velen al voor sijn jaer alleen.
En komt ’er sommige u de bruyloft ofte de mael-tijt aen beste’en, En draeght men dan de briefjes, dan is ’t, de Bruyts Voogt selje betalen: En komt men by de Bruyts Voogt, die segt; waer drommel sou ick ’t halen, Ick hebbe voor haer trouwen hun op-gedragen het goet, Soo dat men ’t met groote moeyten dick-mael uyt seven beursen halen moet: Doch wat aengaet, daer ghy gister waert ontboden Om voor de Bruyloft te bra’en, en ’t soute-vleesch moet zijn gezoden, Daer sellen wy een moye pluck trecken, dat ick wel weet, Vermits u de geheele maeltijt is aen-besteet.
Daer sel ick een daelder hebben om de spijs op de tafel te setten, En een gulden om te schokieren het desert ofte banketten.
Als ick het wel over-legh, de winter-brandt en keers-licht Die konnen wy ’er uyt-slepen, ick heb ’er my van onderricht, Eerst; twee schellingen voor elck braedt-vercken kan ick mack’lijck krijgen, En voor elcke schape-bout acht à thien stuyvers met een zwijgen, En dan konnen wy daer noch een schellingh aen hebben van vet en smout.
En dan noch een schellingh aen huts-pot van den langen hals geklout, En dan soo veel klieren.
Wy sullen ’t wel op sen elf-en-dertigst klaren, En van het soute-vleesch en hammen daer weet ick van te vergaren Soo veul gelt van het vet, dat ick onse dochter ’s jaers daer een sleutel-riem van maken,, kan, Dat ’er altemet soo niet een revijntje quam, hoe souden wy ’t maken,, man, En daerom moeten wy onsen tijt waer-nemen.
O ja, terwijl ick gesont,, ben, En die goe betaelders diennen, want ick den hondt,, ken: De Bruydt en Bruydegom die heeft my gaen belasten, Dat ick tegen morgen-avondt moet gaen beschicken voor de Gasten Twee stucken kalfs, een stuck gebraden vleesch, al warm op den dis, Want men morgen-avondt ’t Voor-spel houden sal, dat ’s seker en gewis: En vorder, soo moet ick een excellent Kalf gaen bespreken, En daerom gaen ick naer onsen Couzijn Lambrecht, die alle weken Van kalfs-vleesch, schape-vleesch, en osse-vleesch wel is versien, Ick hebbe volle macht en daerom mach ick na men sin bien.
Ja siet een schape-bout, en dry, vier mergh-beenen in de koop te dingen, En laet die ter gelegender tijt tot onsent t’huys bringen, Wantge weet dat elck sijn deur op-doet om profijt te doen, Ick heb daer wat gelt bymen esteke, ick moet een kallekoen En vier gelubde hanen sien te krijgen voor d’een of d’ander deure, En dan moet ick sien de Verkooper van ’t gevogelte op te speure; Dat hy ons beschickt ses koppel hoenders die groot zijn en gladt, En twee braedt-verckens, soo dat wy al wat Jegenwoordigh te doen hebben, en dat ons geluck is, ’t zijn voor luyden die wel betalen: Nu, het is al hoog-tijt, ’t sel al marct wesen, ick moet sien die stucken te halen.
En ick gaen tyen naer Couzijn Lambrecht; dien goe’n bloet, En sien wat vleesch dat hy heeft, wangt hy ons gerieven moet.
Her-uyt Karonje, gaet, of ghy krijght den hals en huyt vol slagen, Sal ick u moeten slepen of laten kruyen, of sel ick u moeten dragen?