floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Het heeft ons goet geducht, het dérde, en vierde Bedryf van Plautus, om hunne kortigheid in een gesmolten zynde, tòt ons dérde; en zyn vyfde om des zelfs lankheit tòt ons vierde, èn vyfde te maken.
Ook hébben wy noch iets in het vyfde Bedryf, dat Plautus met drie persoonen besluit, dienstig gevonden te veranderen, om het Spél met een vòller Toneel te doen eindigen: én de Catastrophe of Ontknooping zo vérre, ja vérder als hy, na het einde gebragt; om het verlangen der Aanschouweren, vòlgens de waare grond der Tooneelkonst, zo vér het mooglyk was te rékken, én hen daar door meer vermaak te verschaffen.
Wy voegen, alleenlyk ietwes achter de zelve, om den Thehoorer, òf Leezer niet onkundig te laaten, hoe het met de Médetooneelisten, buiten de Gebroeders, afgeloopen is.
Wy doen eenige Vertooners, meerder reizen op het Tooneel komen, als Plautus, om zyne Alleenspraaken voorby te gaan, die altyd gemyd moeten worden, wanneer de Alleenspreeker niet door dringende Hartstògten verrukt is, het wélk meest in Treurspélen; of niet krankzinnig, én dronken is, dat meest in Blyspélen voorvalt, gelyk in het begin des vierden Bedryfs van dit stuk de Oudste Broeder, dronken uitkomemde, alleen spreekt.
De zin, en rédenen ook der meeste Alleensprake van Plautus zyn van ons achtergelaten, om dat wy, de alleenspraken zélf voorby gaande, dit niet kenden te pas brèngen; én om dat hy, na het gebruik dier tyden, daar meest dingen in doet zeggen, die van het geheele lichaam des Blyspéls teenemaal afgescheiden zyn, en toen misschien zyne Toehoorers vermaakten, dòch nu den onzen gantsch onaangenaam zouden zyn.
En dit zyn de voornaamste veranderingen, wélke wy voordezen in dit Spèl, wanneer het aldereerst met der haast opgeslagen, èn al voort in het licht gegeeven wierdt, gemaakt hebben.
Echter bevonden wy toen wy het zélfde nazaagen, om het voor de twéde maal onder de Pérs te bréngen, dat 'er nóch al veel twelk verbéterd behoorde te worden, ingesloopen was.
En alzo wy ons in geenìgen deele schaamen te bekénnen, dat wy nóch niet ter de hooghste kennis der Toneelpöezy gekomen zyn; maar dagelyksch trachten, gelyk in alle onze andere oeffeningen, hoe langer hoe meerder in die weetenschap toe te neemen; hébben wy ons niet ontzien te verbéteren de mislagen, die in de voorgaande Druk nóch overgebleeven waaren, van wélke wy hier één van de voornaamste zullen aanwyzen.
Van de overige kan de Leezer zélf oordeelen, zo hy het der pyne waerdig acht, deze twéde met de eerste Druk te vergelyken.
In het eerste Bedryf hébben wy eenige nieuwe Tooneelen ingevoegd, om twé Persoonazien, die veel tót uitwerking van dit Spél bybrèngen, in het begin den Thekykeren to vertoonen, op dat zy naderhand niet, als uit de lucht, én zonder voorbereiding zouden schynen op het Tooneel te komen vallen.
Eindelyk, dewyl wy oordeelen, dat de wys van spéllen, die wy nu gebruikt hébben, én die vry vér van de gemeene gewoonte afwykt, den Leezer vreemd voor zal komen; dunkt het ons niet ongeraaden te zyn, eenige van de min gebruikelykste op te stéllen, én daar van in het kórt eenige réden te geeven; alzo de zélve naauwkeurig, én wydloopig zullen verhandeld, én aangeweezen worden in een grooter wérk, dat over de Néderduitsche Spraakkonst onder handen is, én lichtlyk in weinig tyds zal voor den dag komen.
Het heeft teder één in het begin zeer ongewoon gedacht, dat men onderscheid maakte in de letter o, én die somtyds zonder, én somtyds met een streepje schreef; naderhand is évenwel dat gebruik eeniger maate doorgedrongen, dewyl men zag dat het op réden steunde, ên 'er verschil was tusschen de klank der o in vólk én in wolk, in ból én in bol, enz.
Nóch vreemder zal het schynen, dat wy, de voet stappen van die Taalverbèteraars vólgende, in de einsgelyks dat onderscheid waarneemen, én de stoffe zonder, én de héldere met een téken schryven, als dwaalster én dwaalster, ongel én ongéld, Mispel én Blyspél, enz.
Dóch dewyl ons het gebruik van de twederley o én e op eene vaste, én zélfde grond dunkt te steunen, hébben wy geen zwaarigheid gemaakt, om dat van de o te vólgen, én dat van de e in te voeren.
Alze wy in onze Toal de létteren ch gewoonlyk gebruiken om de klank van de Grieksche x af te beelden, als blykt in kracht, licht.
nóch, enz.
Zo hébben wy wanner die klank in het spreeken ver- dubbeld wierde, ook de lêtteren in het schryven verdubbeld in lachchen, prachchen, lichchaam, pochchen, enz.
De kw voor qu is reeds ze gebruikelyk, én vinden wy op zo goed eene réden te steunen, dat wy niet minder hébben konnen doen, als ons zégel daar aan steeken, Schoon veele woorden op het einde eene zélfde klank hébben, én daarom zonder onderscheid, gelyk van veele onachtzaamlyk gedaen wordt, geschreeven konnen worden met d, óf t, of dt: mérken wy evenwel, dat men vólgens de réden die naauwkeuriger behoorde te gebruiken.
Want het is blykelyk, dat men zand met geen t, én kant mét geen d meet schryvén, om dat men zég t zanden en niet zanten; kanten én niet kanden.
En gelyk men van draagen, wérken, loopen, énz.
maakt draagt, wérkt, loopt, de en in t veranderende; zo vólgt ook, dat men bieden, leiden, vinden, houden, veranderen moet in biedt, leidt, vindt, houdt, die met eene dt schryvende, indien men de Analogia óf Gelykvórmigheid der Taale voorgenomen heeft te onderhouden.
De uitheemsche Eigene naamen, welke na de wys der Néderduitsche veranderd zyn, én de andere vreemde woorden, die men in onze taal gemeenlyk gebruikt, hébben wy geschreeven na de wyze, waar op wy all de eygene Nederduitsche Woorden spéllen.
Maar als wy de zelve zonder eenige verandering, zodaanig die in hunne eigene taal zyn, gebruiken, hèbben wy die vólgens de spèlling hunner taal geschreeven.
Van het gebruik der Bynaamen wélke by ons op en eyndigen, als eigen, open, bescheiden, enz.
naamelyk hoe de zelve van veele voornaame Schryvers kwaalyk in Geslacht gebogen, én veranderd zyn, èn hoe zy bebooren geboegen, én veranderd te worden, gelyk wy dat zélve hier gedaan hébben, zouden wy den Leezer duidelyker anderréchten, ten waare wy dat niet zeer noodtzaakelyk achteden, dewyl het in dit Blyspél zeer weinig voorgevallen is, en op zyne plaats in een grooter wérk breedelyk verhandelt zal worden.
Boven dit voorgaande is 'er nóch veel meer dat wy verandert, en verbéterd hébben, wélk alles wy aan het oordeel van den Leezer everlaaten, om hém met geen langer Voorréde moeylyk te vallen.
Op de menechmen van Plautus, of De gelyke tweelingen.
DE Neêrduitsch wil geen Plautus wijken.
Men kent den vader aan de vrucht.
De dwaeling baart een schoone klucht.
Wie zagh oit schooner twee Gelijken.
J.v.
Vondel.
Dókter Polifémus.
De Oudste Kwieryn, } Gelijke Twélingen.
De Jongste Kwieryn, } Gelijke Twélingen.
Jórben, Vader van Bélie.
Bélie, Huisvrouw vande Jongste Kwieryn.
Antonio, Portugees, Faktoor vande Oudste Kwieryn.
Kees Koenen, een Schipper.
Tys Tafelbézem, een Panlikker.
Lievyntje, eene Hoer.
Joost Smuiger, een Hoerewaard.
Kniertje, Meid van Lievyntje.
Vier Arbeiders.
Een Vischdrager.
Het Tooneel is te Amsterdam, omtrént de Joode Breéstraat.
Het Spél begint een uur voor, én eindigt vier uuren na de middag.
De gelyke twélingen, kluchtig blyspél.
Erste tooneel.
Tys Tafelbézem, Dókter Polifémus.
Tys Tafelbézem.
HO, goeden dag, Dókter Polifémus.
Ik was in gedachten; Zyt gy 't Tys Tafelbézem; waar na staat ge hier te wachten?
Na Kwieryn buur, die my hier al vry lang schilderen doet; Daatom bén ik bly, Heer Dókter, dat jy me ontmoèt; Want ik héb lang veur gehad men Heer wat raad te vraagen.
Hébt ge uw water by u?
Ik mogt 't órdenaal niet mét me draagen: Want ik kon kwaalyk droomen, dat ik je hier vinden zou.
Waar schort het u?
in den maag?
Ja; maar ik geloof, 't is van kou.
Dokter Polifémus.
Had ik uw water, ik zou u d' oorzaak zo klaar doen blyken, Of ik 't uit een boekje las, dat gy als een gék zoud staan kyken.
Ik oordeel, dat het u van te veel eeten komt, dies houd wat maat.
Tys Tafebleézem.
Ho, Ho, Dókter, daar had je 't niet, 'k heb geen zin in die praat.
Hippokratés zélf zou u geen béter raad konnen geeven.
't Zal u noodigh zyn voortaan wat maatiger te leeven: Want de katarren, en humeuren taaken aan 't gaan, En korrodeeren de membraanen, als de maag is overlaân; Daarom spaan u wat béter, laat de Dieet u niet verdrieten.
Neen Dókter, dan zou ik 'er den bék licht by in schieten: Tut, tut, die raad, heeft me myn bésjen al geleerd.
Maar Dókter kyk, hierom word je gekonsulteerd.
Om dat ik bezukt gaern, verstaeje wél, een raad zou weeten, Dat ik nooit ziek wierd, én évenwél iens zo veul mogt eeten.
O, 'k hou te lydig veul van vry lapes, dat's dat ik altyd zocht.
Veul goê dagen moet hy hébben, die dat eerst bedocht.
Die me van vasten reutelt, mag ik niet wél zétten, Met een stoopje wyn, én een boutje droog ik men netten.
Ja daar af komt het, dat men u Tafelbézem heet; Die braave tyteleering draagt ge Tys, en gy weer, Dat gy die naam hebt van de spreeuwen gekreegen Om dat ge gewénd zyt de tafel so schoontjes te veegen; En daar uit argumenteer ik, dat, die u met spys én drank wél dient; U zeer gemakkelyk kan verkrygen tot zyn vriend.
Daar héb je 't, dat 's hem recht, der is geen stérker band te vinden, Als daar men iemand meê aan zen tafel weet vast te binden; Die tafelstrikken, die tafelstrikken zyn te lydig valsch; O!
ik ontliep ze niet, al kósten 't me men hals; Want hoe dat je ze vérder ontloopt, én ze mient te rékken, Hoe veel te naauwer dat z'er gewénd zyn toe te trékken.
En daarom wacht ik hier na onze buurman Kwieryn.
Na onze buurman, wel wat zal daar te verhakstukken zyn?
Maar hélder te schranssen, en te veegen: dat 's ook een vraagen.
Zie toe, zie toe, 't zyn starke beenen, die de weelde konnen draagen, Spreek Dokter Frakastorius, óf Paracelsus vry aan.
Zy zullen meê zéggen, dat d' organen van de maag niet wêl staan, Wanneer.... Tys Tafelbézem.
Wat drommel óf de órgels van de maag myn roeren: En, óf Kakastoris, óf Paerdesélsis wat snaps wil voeren, Ik hou het met onze Kwieryn, dat 's, by gét, een reseluit man: Daar 's niemandt in 't land, die zo kordiaal trakteeren kan: Hy laat me mét gien maltydje, óf een wisjewasje heen loopen; Maar houdt me deurgaans, jaar in, jaar uit, den békopen; En hy schaft, dat je schrikken zoudt, de eene schottel op d'aâr, Gebraên bouten, als halve óssen, en stapelt ze op mekaâr Zo hoog, als Pyremyden, ik weet 't nergens by te lyken; Men moet op een stoel klimmen, om 'er over heen te kyken.
Maar ondertusschen, men Heer Dókter, zo houd ik je maar staan, En 'k zie, dat je ried bént om na je pasjénten te gaan: Maar, ik mien je d' iene óf d' aâre dag iens by te komen, Wanneer, dunkt je, zél ik je bést t' huis vinden?
Dóktee Polifémus.
'k Moet by Jan in Romen, En by Klaas de Sjouwer op Kattenburg, heel aan 't énd, Eerst nóch viezeteeren.
Jy luy bént het loopen gewénd: Maar myn zou dat niet dienen.
Dóxter Polifémus.
Nu Tys, myn tyd is verscheenen.
Maar ik zal t' huis weezen, gis ik, kwartier over eenen; Bréng dan uw water meê, ik zal dan bést zien, waar 't schort.
Van daag, Dókter, héb ik wat noodigs te doen; maar in 't kort Zél ik je by komen.
Dókter Pólifémus.
Wacht u terwyl van onmaatig eeten.
Vaar wél, Dókter; daar zie 'k Kwieryn in zijn deur.
De Jongste Kwieryn, Bélie, Tys Tafelbézem.
De Jongste Kwieryn.
JE bént bezeeten, Want dat je niet dol, óf bezeeten waart, jou bezukte vél, Je zoudt dat schélden vaaten laaten, dan was alle dingen wél, Bélie.
Dat loof ik wél, beurden 't iens, maar 't is miest alle dagen Te doen, dat je óp 't wild trékt; zie daer; 't is niet te verdraagen, Kwieryn; het krénkt men zinnen; zég, waer wil je nou weêr heen?
De Droes haal je met dat vraagen; Bélie, laat me mét vreên, En kwél me niet meer, of zo je me niet laat betyen, En dat ik kwaad word, zul je 'er zo ysselyk aan ryen.
Wat drommel lét je altyd te vraagen waar ik heenen ga?
Als jy loopt labben by je konkelmoèrs, loop ik je dan na?
Wél dat komt mooy; ik dien je wél altyd op zy te hangen; Dat moet of, neen moêr, zulke parten niet aan te vangen; My dunkt, dat hy genoeg doet, die het huis van kóst en drank verzier.
Zal ik jou altyd aan de neus hangen, wat ik doe óf niet?
Maar zie toe op een aâr tyd, zie toe, óf jy zult bylo weeten.... Dérde tooneel.
Jórden, De Jongste Kwieryn, Bélie, Tys Tafelbézem.
Jórden.
Bélitje, Bélitje, waar bin je?
Gaat in huis, óf ik zal je de rug meeten.
Wat doe je hier achter?
gae veur, én pas op 't huis, Der is vólk in de winkel, om tebak.
't is me zulk een kruis, Men man loopt weêr 't gat uit, vader.
Wil jy hém op sluiten?
Gaat in huys, zég ik.
Hy hélpt me leevendig onder de kluiten.
Gaet in huys, pas veur op je winckel, en laet je man in rust.
Hy is wys genoeg.
Ik ga, maar hy beneemt me al men lust.
De Jongste Kwieryn, Tys Tafelbézem.
DE Drommel zou dat éleméntsch vraagen, en teemen, verdrieten.
Tys Tafelbésem.
Wat zo Kwieryn, dat prys ik je, dat mag eerst kyven hieten, De Jongste Kwieryn.
Wél Tafelbézem, wat dunkt 'er u af, gaat het wél myn béste maat?
Ja je wyf boften 'er veur.
Zou ze niet?
wél wat een praat; Ze mag veur op haar winkel passen, wat hoeft ze me na te kyken, Als ik achter uit ga?
ik zal ze nóch anders uyt stryken.
Maar nou is ze wégh, én de deur is toe stel je nou te vreén.
Is de deur toe?
Puik by gét; dan zyn we hier alleen; O Broêrtje, je kost niet béter te pas komen van je leevedaagen.
hoe nae héb je je Wyf de Kérmisharst ontdraagen?
Wil je wat raars zien, Amise?
Tys Tafelbézem By wat veur een kók is 't gebraên?
Laat me maar eens ruiken: 'k zél het daadelyk wel raên, Of ik zél 't aan 't gezicht wel zéggen, laet me maar kyken.
De Jongsre Kwieryn.
Héb je in een schildery Ganimédes wel zien pryken?
Of Vénus met Adonis in zyn Kérmispak aan 'er zy?
Tys Tafeleézem.
Ik loof wel ja, óf neen; maar wat raakt myn de schildery?
Gelyk ik niet wél zo een mooije jongen?
Ja, had je wat te eeten.
Een fulpe Rok?
wel kaerel, bin je bezeeten?
Wil j'er uit weezen?
Neen, 't is myn Wyfs jack.
Héb je 't jak an, én dat zo vroeg?
Jak an, óf niet, Tys, het koste me wérk genoeg, Eer ik het mét fatzoen uit den huis héb gekreegen; Myn wyf merkte, dat ik wat droeg, daarom hiel ze me teegen; Zy wou me t' huis houwen, maar ik had wat anders in 't zin.
Dat denk ik wél, daarom keef j' er ook je achterdeur in.
Maar wat héb je veur?
Dit jak aan Lievyntje te vereeren?
Ik meen 'er deeze middag t' eeten.
Kwieryntje, zél ik meê smeeren?
Dat versteit' zich; ben je niet myn oppasser myn eygen' knécht?
Maar hoor, hoe staat het mét uw boodschap, héb je die verrécht?
Wat boodschap mien je?
Van 't kleed, dat je voor my zoudt verkoopen.
Ja; hier is 't géld.
Dartig gulden, maar 't moest zo heen loopen, De kooper heeft d' uitdraagster betaald, 't is vry géld.
Geef hier, wy zullen 't verteeren.
Daar spreek je aan als een héld.
Maar ik zél meê van de slémp hebben, niet waer?
Is dat vraagen?
Waar ben je nu jy bloeds, die je van een oud wyf laat plaagen, Die uit haar handen aazen moet, en zien na haar gezikht, Vólg myn eksémpel, ik héb een héldenstuk verticht.
Hier is géld, hier zyn schyven, om voor te veegen.
die zo op zyn zaaken lét, is nooit verlégen.
Nu hébbe uwe de slémp altyd, voor een dag, twé, drie.
Ja wél, Kwieryntje, men hart gaet op, als ik je zie.
je bént een eerlyk man.
De Jongste Kwieryn, Hei, alle zórgen laat vaaren; 't Zyn gékken, die maar toeléggen, om schatten te vergaâren; Een glaasje wyn is 't zaakje by een vriendlyk gezicht.
Ja 't eeten liegt 'er ook niet om, bloed!
had ik men datmen al dicht.
Lievyntje, gy bekoort my alleen met uw tooverende oogen.
Je bént een koddigen haan.
Dat 's niet geloogen.
Maar, Tysje, ik was noch al anders in myn jonge tyd, Gelyk ik je wel vertéld héb; ik raakte myn broêr vroeg kwyt.
Die érgens veur den drommel om raapzaad is gevaaren.
Toen bleef ik 't eenigste Zeuntje, en was vry groot na myn jaaren.
En, gelyk ik nóch ben, Tys, een réchte ligtmis in myn huid.
Toen héb ik wél zo veel géldt met zwélgen en dobbelen verbruid, Als ik zwaar bén: want ik wierd weeldrig opgetoogen.
Der waaren schier geen Vrouwluy mooy genoeg in myn oogen.
Tot dat myn Vader sturf, die me nóch in toom te houden wist.
De rést van myn goedje was toen haast verrinkelrooid en verkwist.
Tót dat ik op 't lést, om myn sélf in fatsoen te houwen, Dezen ouwen drommel om haar géldtje héb gaen trouwen.
Ze kon wél dénken dat iemandt zo fiks op zyn kooten, zyn lyf En leeven niet verflyten zou met een versléten oud wyf.
Daarom mien ik nu by Lievyntje in floribus te gaan zitten, En daar een Jonasje, óf een Daniélt je over te kitten.
Tréffelyk gesproken; ik zél vast kloppen.
Ja, maar klóp niet styf, Wil je wél doen.
hoe na vrees je veur je wyf?
Klóp niet, daar is Lievyntje zélf.
Wég mét de Zon; zyn straalen Kunnen 't by de schoonheid van dat zoete bakkes je niet halen.
Ja 't is een zoet meisje!
maer ze zél nóch veul zoeter zyn, Als ik men darmen vol eeten héb, en men maag vol wyn.
Lievyntje, Tys Tafelbézem, De Jonoste Kwieryn.
Lievytje.
WElkom, myn lieve Kwietyntje, kom ik jou hier zo ontmoeten.
De Jokgste Kwieryn.
Ja je zoeten éngel.
ze vergeet myn te groeten.
Lievyntje.
Jy bént maar een ootje in 't syffer, je geldt 'er niet, man: Maar hoe vaarje Kwieryntje lief?
hoe kom je zo zélden an, Vergeetje jou Lievyntje?
Zou ik jou vergeeten?
Dat blykt anders, want ik meen deze middag by je t' eeten.
Doe je zoetert?
dat is een woord van kracht Lievyntje.
Maar wat héb je daer onder?
Ja, dat je dat wist.
Zie, hoe wit dat ze lacht.
'k Wed ik het rae, 't zyn konfituuren, niet waer Kwieryntje?
De Jongste Kwiekyn.
Neen, neen, 't is al wat anders, myn békje.
Is 't veur Lievyntje?
Hoe vlamt ze op de buit, als een hond op een zieke koe.
Ja, 't is veur jou, want ik lég het niemand andèrs toe.
Een Fulp jak?
Ja, myn éngel.
Wie zou dat droomen?
Wél, Kwieryntje lief, hoe kom je 'er an?
'k Héb 't genoomen.
Hoe na van je wyf?
Ja; en ik vereer het jou.
Dat 's een téken, dat je me liever hébt, als je vrouw.
En ik zél 't je weêrem mét alle dankbaarheid vergélden; Een Fulp jak!
een Fulp jak!
dat beurt je zélden.
Hoe héb je 't je wyf ontfutselt, hartje, want ze is loos, En, gelijk je me wél gezeid hébt, als de nikker, zo boos; 'k Wéd je hébt het' niet zonder moeite uit den huis gekreegen; Wou ze je 't uitgaan niet belétten; hielt ze je niet tégen?
Mérkte ze de kneep niet?
Ja; ik verzéker je dat, Ik heb 'er zulk een afgryzelijk wérk meê gehad, Dat ik lichter de haan van de Wéster tooren zou neemen.
Want mijn wyf was my overal achter na, en mét haar teemen Maakte ze me de kóp dol, 't was, waar wil je nu weêr heen?
Wat fursel je, wat draag je?
'k zey, laat me mét vreên, Of jy zult goed koop de drommel tót een nieuw jaar krygen; En by den éldremént ze most ook kort zwygen; Ik raasde, als de droes tégen haar aan uit al myn kracht, Wél, zou ik niet, ik bevind, dat ze myn anders niet acht; En een vrouw is schuldig haar éghte man eer te bewyzen.
Je hébt gelyk, men békje, daar in moet ik je pryzen.
Zou een wyf teugen 'er man opstaan, als hy iet wil, Ly dat, by gêt, niet; trék liever alle daag op den tril.
Je weet waar je in kunt komen; jouw Lievyntje Zél je altyd verwéllekoomen met een lékker Wyntje, En zo veul minnelykheid, als je zélver begeert.
Ik bid je, kom maar in huis; want ik vind me vereerd, Als ik jou gezélschap geniet: 'k zél je anders onthaalen Als je wyf, en je mildigheid weêr betaalen Met een vriendelyk kusje, dat je swarigheid verzétten kan; Daarom, myn lieve Kwieryn, steurt 'er jou niet iens an, Stélt 'er je teugen, raast ze wat; veur wie heb je te vreezen?
't Is een arm dórp, daar 't niet iens 's jaars Kermis zou weezen.
Dat gaat veur de wind Heerschop; wonderlijk goed.
Je zélt wél leeren danssen, hou maar fléchts die voet.
Dat héb ik ook gedócht, daarom heb ik 't huis verlaaten, En kom by jou, myn troosje, je weet na myn zin te praaten; Jy bent het, die ik meer, als myn eigen wyf, bemin; Ik kan niet van je duuren, je speelt me gestaâg in de zin; Daarom schenk ik je dit jak, en je moogt nóch meêr hoopen.
Dat 's oprechte Minnaars wérk.
hy zél je nóch al meer koopen.
Ik bedank je, Sinjeur Kwieryn.
't Is je van harten gegond.
Nou, neig dan iens wat laegjes.
Hoor Tys; hou jy je mond, En wacht tót men jou wat vraagt.
Wél, mag ik ook niet spreeken?
Hét zegen 't, wat ben je haest geraakt!
Dat is een téken, Tafelbézem, dat ze me uit al haar hart bemint.
Ik zou het schier gelooven: want dat geeven, dat bindt.
Geef maar zonder ophouwen, ze zél jou van al 'er leeven Niet verlaeten.
'k Had het myn wyf tot een Sinter Klaas gegeeven En dócht haar gunst daar meê te winnen, en dat ze 't me dank Zou weeten, maar dat knorren houd niet op, het duur éven lank.
Het kóst me tien pond, zo me veurstaat, na men bést weeten.
Daer zouwen we wél twintig maal in een ordinaris ver eeten.
De Jongs te Kwieryn.
Zie, dat 's een fulpje, voel, 't is, als een Mól, zo zacht.
Om de waarheid te zéggen, ik had zo veul niet van jou verwacht.
Hoe zél ik 't weêr goed maaken?
Hoe zél je tóch?
jatrouwen?
Ik bid je, dat je 't me ten goeden gelieft te houwen, Dat ik zo vrypóstig anneem, het geen je me vereert; Maar je meugt weêr vryelijk van myn eysschen, al wat je begeert, Ik zal jou ten dienst staan by dagen en by nachten.
En myn hoef je maar altyd op het maal te wachten.
Hoor, weet je wat ik wél wou?
Lie vyntje.
Eisch maar vryelijk, al wat je wilt.
Jy bént, by me zjan, reseluit, en 't Heerschop is ook mild.
De Jongste Kweryn.
Lievyntje, schafte middag veur ons driejen wat te eeten.
Puik, by gét!
Wat gelief je te hébben, dat dien ik te weeten?
Wil je zweezerikken, karmenade, óf poel jefrikassé, Os een gebraân kappoen, óf frikkedellen, en in steê Van bankét, wat sausyzen de Bolonje, én olyven?
'k Heb daat geen appetyt toe, laat dat maar achter blyven.
Lievynt je.
Bedénk dan wat aârs, zég maar op, waer dat je trék Toe hébt, wil je een hoentje, óf wat snippen met 'er drék?
Neen, ik héb béter lust tót een verbuist kóstje: Zie, dat je wat baers tót watervisch krygt, met een póstje, En wat spiering, of grondeltjes; bak die in de pan.
O, dat smaakt zo Lievyntje!
daar hou ik meerder van.
Ook kun je wat zalm koopen, óf een karper om te stooven.
't Is goed, ik zél 't bezórgen.
Maar, jemoest me beloovēn, Dat bet, in een uur, óf anderhalf ten langsten gereed Zal weezen.
Oja: want ik héb groote appetyt, dat je 't weet.
Laat het op myn staan, daar zél niet an mankeeren.
Wél, we zullen tégen die tyd veurzéker wéderkeeren, En terwijl jy 't toemaakt, gaan wy t' zamèn een boodschap doen.
Nu, Lievyntje, gelyk 't gezeid is.
Ik zél me spoên, Maar zie toe, dat jy je tyd zélver niet komt te verpraaten.
Kom Tys.
Ik zou je nou, by gét, om gien houte koe verlaaten.
Sésde tooneel.
Lievyntje, Kniertje, Joost Smuiger.
KNiertje, Kniertje, Kniertje.
Juffrouw, ik stae hier ommers an de deur, Lievyntje Wél nou, dat 's wél.
Joost Smuiger kom je ook iens veur.
Kom mit der haest, vaâr; bin je daar?
'k moet je een boodschap belasten.
Joost Smuiger.
Wat is 'er te kwikken?
Hoor, zéker heer zél me vergasten, Zie, dat je Ybaers tot watervisch krygt, met wat póst, Ook grundeltjes, óf een karper, zie toe wat het kóst, Daer zyn drie achtentwintigen; kom, doe je boodschap ter deegen; Is 'er leevendige zalm, zo bréng een moot, maar lêt wél op het weegen; Ik zél terwijl vuur an laeten leggen, en maaken alles klaar, 't Moet in anderhalf uur reed weezen; loop ras, zélje vaar; Want ik geloof men gasten hébben van daag niet gegeeten.
Maar wat gasten zél je trakteeren?
dat diende ik te weeten.
Sieur Kwieryn, én Tafelbézem, weet je nou wie ik mien?
En jy de darde; de droes nóch toe, dat zijn 'er wél tien; Want Tafelbézem kan allien teugen acht man vretten.
Nou weet je 't, maak 'er staat nae, je moet 'er wél óp létten.
Ik zél je dat varken wél wassen, wees jy maar wél te vreên.
Nou niet lang te praaten, kom, loop al je bést heen.
Kniertje, gaen we nou nae Annemary myn labaar haalen, Mét men witte schoenen, en men barndestiene kraalen, Die ik 'er te nacht geliend héb.
't Is al t' huis Juffrouw.
In nou te meer Kniertje, om dat ik het flus andoen moet; Want Kwieryn, gelyk je hoort, zal déze middag hier slémpen, En 't is een olyke spreeuw; hy zou 'er anders op schémpen, Als ik niet wél opgeschikt was; kom réppen we ons dan; Ga schuur jy de kétel, terwijl lég ik het vuur vast an.
Antonio, De Oudste Kwieryn.
CIent Diablos, Sinjoor, ik bén moê van zo te loopen.
De Droes mag den Smaus wél halen, die 't goud zou koopen, Mét dat heen en weêr gaan, loopt men zich aan 't énd.
De Oudste Kwieryn.
't Is waar, ook meende ik dat Liffebon groot was: maar  't Is niet meer, als een Dórp, by Amsterdam te gelyken.
Cierto, Sinjoor Quirino, ik sta mét verwondering te kyken.