floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
toen had ik mijn kameraed Jacob noch byme, die loose Vallek; En nou bin ik allien.
Al spuls genoeg om een onnosel mensch te bedriegen an ien schallek.
Je moet denken datje nou ook mier tijds hebt asje toen had; vermidts het tijdverslijtend Juffre geslacht.
Soo niet mitje verkuyst is als het plagh, om datj’er Serviteurs in dat Sinter Klaesje uyt jalousy te seer veracht.
’t Was oock guytewerk eerlijke luy, ja de principaelste van de stad, soo dief achtig uyt te strijken.
Asje immers wat schempen wilt, soo schempt op schelmen en dieven, hoeren en snoeren, en diergelijke; Aen dat gorle-goy is toch gien verbeuren an: maer laet eerlijke luy altijd in ’er vree, want dat volk is teer: En asje al wat van’er maken wilt, so maekt altijd ten minsten wat van ’er eer, En dat noch al met discretie mee; want je moet denken dat elk ien so niet versien is Hier in een Almanak, daer in een Liedtboekjen te staen dat soo wel* op ’t Kakhuys as in de Kerk gemien is.
Want op d’ iene plaets veegtme sijn neers an, en op d’are plaets verstrekt het een klucht, Als men in de Winter-avonden mit mekaer gaet onder ’t orgel-gerucht.
Daerenboven hadj’er die gratie by, datje’r een aer me bekliekt, eer ’t je evraeght worde; en maekte, Dat, die onschuldigh was, door jou schult, in groote moeyte, en diepe wangunst raekte Van zijn Overheyd, dien hy schuldig was te eeren, en sijn schult jongeling achtig had voldaen.
Mr. Pieter!
gedenkt ’er Bliekvyst by, het zel’er je na gaen.
Na gaen!
dat’s wis genoch.
’t Is ook de grootste dievery yemand in sijn eer te raeken.
Je keunter je niet veur hoeden, en veur are dieven keunje sluyten en waken.
Of se mosten van Kovalents wesen, gelijck Hendrik de knecht in ’tHof van Hollant tot lange Trijn?
Die terwijl zijn meester en vrou van huys was, mee van huys voer mit al ’t magazijn Van silver en goud, gemunt en ongemunt, soo ’t dan viel, al onder een.
Mr. Pieter.
Vrienden schiet ik ’er over?
Wel Mr. Pieter wordj’er quaedt om?
wy praten toch soo wat heen.
Maer evenwel, ik wedje wel wenschte om ’t overschot van je kin datje dat werk had laten varen, Een een aer stofje verhandelt, dat schae noch schande geeft ghelijk wy je daetlijk sellen openbaren.
Koom, gaet slechts mee tot Frans de Gecken op ’t hoekje vande wortelmarkt, by de Hal; Daer is goed Wijn en Bier?
en over natte lippen het de tong ongelijc beter val.
Roodneus, je most niet achterblijven: je moet mee gaen.
’k Heb dit volc ierst wat te seggen.
Stap veur uyt.
Ik sel seker strax comen.
Bliekvijst, en Mr. Pieter binnen.
Roodneus bedankt de Lief-hebbers soo voor’er aendachtige tegenwoordigheydt als goede gunst tot den Armen, en volght ’er nae.
Lief-hebbers, die de konst met toomelooze toomen Soo gaeren tomm’len siet op Schouburgh en Tonneel Hier saegt ghy Eernst en Boert van eller evenveel: Het Eernst was uyt het Boert, het Boert uyt Eernst genomen.
Al zijn de Veersen niet gespoelt in suyvre stroomen Van Nektar van Ambroos: al heeft Apol sijn keel Aen ’t neurjen niet gehuwt met luydende gequeel; Het sal den nijd noch evenwel niet schroomen.
Daer woelden onder schijn van menschen, Liefde, haet.
Tucht, strafheyd, kinderklap, benautheydt, leeringh, raed, Bewustheyd, gunst, ongunst, onkuysheyd, kommer, weelde, Vreugd, droefheyd, trou, ontrou, onnoselheid, wijs, sot, Geveynstheyd, schelden, list, gelach, gehuyl, en spot: Die u bedanken en voor * dubbelde kindsheyd speelde.
* Oude Mannen, en Weezen.
DE TRAEGHEYDT, SPEEL-GHEWYS VERTHOONT Op de Kamer vanden OLYF-TACK.
OCTOBER ANNO 1677.
Traegheydt VOOR-REDEN.
SOo ons t’gheluck gbebeurt dat wel gheoeffend’ Ooren Vervatten onsen Sin: soo belght’er niet een Woordt Want wy verschynen niet om jemandt te verstooren Maer spreken, soo ons dunckt, dat tot de saeck behoort Wy dienen, om vermaeck, en by geval te leeren Het gheen een Predicant oock gheiren seggen souw’ Woud’ maer den wysen Stoel, in een Thoneel verkeeren Maer wy in Boertigheydt slaen’t inde selve Vouw Wy naemen dese stof, om Traegheyt uyt te belden, Niet soo die is gheschiet, maer soo’t gheschieden kan. Neemt dan de Goetheyt om hier niemant med’ te schelden: Want alsment t’segghen moet, niet, waers, en is’er van.
Den Dichter heeft uyt lust, maer niet om te beschaemen, Der Menschen handelingh, soo hier, en daer geraeckt: Niet voorder als hem dunckt dat tot syn Werck betaemen.
De seven Sonden, syn by hem, hier med’ volmaeckt.
Dies soo het u behaeght, soe nemet om te stichten En maeckt geen ergernis van dat geen argh en meent.
En laet hem ook wat toe de vryigheyt van Dichten Die wenscht dat Godt aen u, en hem, genaede leent.
Traegheydt TOT MOMUS.
WY staen t’u Momus toe, en willen u verhooren: Want die berispingh lyt met kennis, en sigh stooren Die weygh’ren onder-wys, om dat berispen leert.
Behalven t’onverstant, duyt alle dingh verkeert.
Aen dese, vande Konst, valt niet met al te vraeghen, Die by hun Wys wilt syn, die leeren hun verdraeghen.
Traegheydt PERSONAGIEN.
Cosmas, Sibille, Claer, Hunne Dochter.
Maeyken, Hunne Maerte.
Pepyn, Steurtebier.
Chrispyn, Synen Sone.
Speelt met den Avont.
Traegheydt DE TRAEGHEYDT.
SIBILLE EN CLAER.
Sibille.
IS’t altydt seker, het geluck met t’Haeyr te vatten?
Gy spreeckt heel onbedacht, de Menschen syn geen Katten Die spelen met t’geluck, als sy met Muysen doen.
t’Geluck is Wanckelbaer, den Avont, en den Noen Heeft by haer groodt verschil, die Snoenens als een Koningh Sat vol van Heerlijckheydt, is Savondts sonder wooningh En sonder Kost oft Dranck, als inden brant verteirt: En t’Hertste noch van al.
dat niemant en begeirt Die troost behoefde Menschen, dan met een hoop verwyten Veel arger dan t’verlies.
Iae costen s’u beschyten.
Hoe spreeckte soo myn Kindt?
Ma ma de Cortoisie Gaet jegelijck niet aen, die siet alleen op wie.
Nu ons Fortuyn verlaet, soo wil ick t’al verlaeten: En Vyandinne syn, die my om d’Armoe Haeten.
Beleeftheyt heeft geen Plaets daer Arremoede woont, Om datmen d’Arremoe nooydt gheen beleeftheydt thoont.
Wat comt het dan te pas beleeftheyt t’onderhouwen?
Voor die Visieten moet, en Cortisaenen, schouwen Sibille.
Deught, wordt met deught beloont, al loont d’onfanger niet.
Soo wie beleeftheydt pleeght, beleeftheydt oock gheschiet.
Traegheydt Claer.
in uwen tydt?
en waer?
in welcke Steden?
Dat sulckx de Mode was, is duysent Iaer geleden.
Wie isser die my groet?
al ist dat ickse groet?
De Beesten ryen, en de Menschen gaen te Voet!
Ia Beesten vande quaetste slimste Vossen, Die niet en Eeren, dan, de Peerden, en Carossen.
Onnoosel als ick meynden t’was om my: De veele Hoeykens af, dat boogen, die waerdy Schreef ick myn selven toe: ick streelden in dat ryen Myn selven opgevult, van alle Hooghverdyen, Al wat den Tour bereedt, tot myn gebieden stont Soodanigh t’wesen bleeck, en t’lacchen met den Mont.
nu myn Ouders syn gevallen!
en t’vermogen Van uyt te voeren mist: nu, heeft’er niemant Oogen Noch handen, om den Hoet te vatten vanden Cop: Noch boogende Calot, noch heffen sigh eens op, Die liggen als een Koe, oft sitten als op Kack huys Den meesten alle-snap heeft nu geen Tongh in’t Backhuys; Sibille.
t’Is Dochter, Ydelheyt, dat gy hier op bepeyst.
Was’t Ydelheydt Ma ma, wie heeft het u vereyst?
Wie Koets, en Peerden, en doen Knecht, en Maerten houwen, t’Waer beter nimmermeer gedaen, dan nu berouwen.
En Vader was het niet die ’t al te heftigh dreef: Het heught my dat Pa pa te voren daerom keef.
Waer op ghy antwoort gaeft: nu schryft ghy henen Knoeyer Soo gy de Duyvel syt, soo weet ick ben syn Moeyer.
Het ryen viel u licht maer die de Boecken sagh Dat was Pa pa, die swaer besuchten dien Dagh!
Nu sit den goeden Man verwerrelt in syn schulden: En ick ben nu als Maert van die my eertyts hulden, En Moessies plackten, op myn Kaecken, ende hals, Ick ben het spot van Straet, met lacchen, en geschals.
Traegheydt Soo hoor ick roepen, siet, dat is’t paer mantigh Dierken: Dat nu soo Slonsigh loop, daer was geen nieuw Manierken Geboren in Parys oft Iouffrou had’ het aen.
Iou, jou, soo moet, het met die groote maecktsters gaen.
Van wie gebeurt u dat?
Van straet Grau van gepuffel Sibille.
Wat Eerelijcke lied’ bemoeyen dat geknuffel?
En doen gy Ryck waert trockt g’u geen Rapalie aen Doet noch soo, waerom niet de selve Wegh gegaen: Al uw’ verdrietigheyt, Comt, dat gy niet en doet dan Luy, en lege Wercken Vol dweipery gestyft, met wederspannigheyt: En sonder vreese Godts, die eerst de Wegh bereyt En inganck, tot de Deught de leegheyt is de Moeder Genoemt van alle quaedt: haer Suster, en haer Broeder, En al wat haer bestaet, strydt tegen Godt en Weth.
Dies is op Luyerdy een harde Straf geset.
Getroost u, de Fortuyn, gaet vloeyende en Ebben.
Een slechten Predicant en souder niet by hebben.
Ick lachme slap Ma ma, gy brenght my dingen voort Ons Leven in ons Huys bedacht, noch mind’ gehoort Gy moest de vreese Godts my breeder uytgeleggen Wy hilden Godt, gelyck een, niet een sier te seggen In ons gelegentheyt.
Hoe hoorden, gy dan Mis?
Maer meestendeel om dat, daer die, en diën is.
Belanghend’ het Sermoon k’en heb’ van alle myn Leven; Soo wyen Ooren nooydt aen Predicant gegeven Als heden aen Ma ma: wat baet dat eenen Preeckt Als hondert wencken Lacht, en duysent loncken spreeckt?
Dat doet de Welde die de zeden niet can lyden: Maer nu, g’hebt oorsaeck om soo heftigh niet te stryden.
K’verstaen u wel Ma ma, ghy denckt ten is gheen noodt: Een Dochter sonder Gelt die is soo veel als Doodt.
U wonder inval magh een oudt Secreet gelycken Begeeft u wat te doen: laet Leegheyt by de Rycken.
Begeeft u wat te doen?
comt dat niet wel te pas Aen een die voor een Prins schier opgetrocken was?
Al Sotterny te laet te laet van desen grollen Vergeet de streelery van al die Loter-bollen.
Dat is de wreetste Weth die immers wesen magh Vergeten datmen t’Lief en d’Ooghe geiren sagh Den noodt can’t derven doen, maer nimmer doen vergeten, Die niet bepeysen souw’ moest nieuvers oock van weten.
MAEYKEN BYKOMINGH.
MA ma, die sent my met dit Spele-werckx getouw: En met een swaeren last, dat Iouffrouw Wercken souw Tot slyten vanden tydt, en meest om wat te winnen.
En tot een Medecyn van de verwerde sinnen.
Daer steeckt gheen Werck in my t’is niet dan suyver Vlas Maeyken.
Ick dacht hoe Iouffrouw daer oock toe ghenegen was.
Ist Raetsaem seght gy Laeff, gy onbehangen vodde Op dat ick oock als gy niet alle dingh’ verbrodde; Want ghy en dient hier niet om datmen dienst verwacht, Maer om dat d’Arremoe op Straet niet wordt ghebracht: De Luyerdy is Trouw, te Luy om veel te gaepen.
Het ongheluck van staet, heeft traeghe Maert, oft Knaepen.
Traegheydt Maeyken.
Een Schilder schildert dat in syn ghedachten sweeft, En dickwils, daer hy meest gebreeckt van selver heeft.
Me Iouffrouw die gelieft naer selven te bekycken.
Ick wensch aen u te sien dat Neerstigheyt mocht blycken.
Daer’s Werck?
ick heb het myn, en daer’s een Stoel sit neer.
En Werckt, oft, Werckte niet, ick heb gheen lasten meer.
En oft ick proefden oft het Wercken my sou Handen, Den droes die lachter om, ick sien het aen syn Tanden Daer leyt het Helsch ghetouw, en oft Ma ma, wat kout: Van Wercken, myn gedacht is al te wyt gestout, Om soo verachtelijck het Iock, van Werck, te draeghen, Een die sigh t’Werck gewent, is nooyt van t’Werck ontslagen.
Maey, Maey, Maey, com hier Maey MAEYKEN BYKOMINGH.
WAt isser Claer.
Maey pas’t op Maeyken.
De Maeyen is u Kaes, en Water in u sop.
Om dat ick dienen moet schynt Macyken veel te costen Dat Maey te heeten?
k’wou dat my een Maeye-man verlosten, Uyt dat veracht geslacht van Maey te moeten syn.
Dat Vagevier ontlast u van een meerder pyn Wat sout gy met de Man oft Man met u gelycken?
Ghelyck ons Iouffrouw elck anderen staen bekycken.
Maey, Maey, Maey, Maeyken.
Cleir, Cleir, Cleir, Traegheydt Claer.
Gy Holle-bolle méer Raep daer myn Kussen op.
Wie wierp het daer om-verr’?
Dat roert u niet, raep op.
Een die’t daer heeft gesmeten Dat die het selver raept Claer.
Gy b’hoeft dat niet te weten Het is genoegh als ick u segh raep op, ick wilt.
Ick niet, Claer.
Ick wil, Maeyken.
hoe veel, dat dat verschilt Claer.
Ick segh noch eens, ick wilt Maeyken.
K’heb anders voorgenomen Gy moet het selver doen, om t’Kussen selver comen.
Ghy treckt myn Ouders huer, en Kost steeckt in u Vleesch.
Die dienen wilt en heeft voor Kost en huer geen Vrees, Den Loon is altydt voor de goede dienders vaerdigh, Het Peert is wonder slecht en ist geen Haver weerdigh Claer.
Wel dient dan soo gy moet, Maeyken.
Ick dien gelyck t’behoort.
Raep dan myn Kussen op Maeyken.
Gestoort, oft niet gestoort K’en sal’t niet doen ick wil u buyten leeren temmen.
Des Somers stoven, en des Winters willen swemmen, Is ongelijck aen tydt.
SIBILLE BYKOMINGH.
MA ma, Ma ma, comt hier?
Ma ma, Ma ma, Sibille.
Wat tier Is by u twee?
Ma ma, ten is niet om te lyen!
Ons Maey is onbeleeft, van d’alder-stoutse Pryen.
Sy wilt myn Kussen niet, op raepen, seght Ma ma, Traegheydt Is dat haer Werck niet me?
Wel Maeyken, jae, jae, jae, Maey.
Maeyken?
Iouffrou had’ sy dat maer willen seggen, Geen oogen-blick en had’ het Kussen blyven leggen Den naem van Maeyken, daerom loopt ick door een Vyer, Claer.
Ma ma, sy heet my Cleir is dat oock een manier Van Meysens?
ben ick niet die ick eens placht te wesen Wat moeyt haer onsen Staet, oft hoogh, oft leegh geresen: Sibille.
t’Waer goedt dat gy, en sy, malcanderen wel verstondt, De moeyelijckheydt is t’Huys maeckt weerd’ een versche Wond’ En brenght ons ongeval met suchten my te voren.
Iouffrou Claro, wy syn* op een manier geboren Op een manier Gedoopt: verwondert u dan niet Dat ick de Maey, en Cleir, saem vande Vunte stiet.
Daer is het groot Proces nu inde sack ghehangen!
Gheeft haer het Kussen.
Het is myn meyningh niet het Kussen, my te langen, Maer draeght het op syn Plaets.
De plaets dat is u schoot.
En Werckte niet uyt lust ten minsten werckt uyt noot.
Om dat Canalie eer, noch goet verlies en vreesen Maeckt hun ontemmelijck.
Om dat de Weeuw, en Weesen, En dienstbaere geslacht, meest dees verachtingh lydt, Daerom wort d’Hooverdy oock dickwils gecastydt: Want Godt die laet hem Vriendt van Arm en Weesen blycken.
Maer maeckt den Hemel swaer tot inganck vande Rycken.
En neemt dit, niet op u, dat ick u dit verwyt, Maer troost u oock hier med’ terwyl g’oock Arrem syt.
Arm: hoe arm?
arm, arm, arm, voort, voort met snelle stappen Traegheydt Oft t’Kussen sal ick in u mottigh Back-huys lappen Ick hou dat inde Hel de Alder wreetste Roe Is datmen het gebreck verwyt van d’Arremoe.
CHRISPYN STEURTEBIERBYKOMINGH.
Chrispyn.
O Claere claerheyt syn u poeselige Handen Tot Wercken nu ghestelt, ghy vlight maer liefde banden.
Oft weeft een aerdigh Net tot Cupidos gerief Bevall’ge nooyt versaet: de Werelt heeft u Lief.
Oft moet den Hemel selfs, hier comen u te streelen?
En ist u niet genoegh de Menschen med’ te deelen Van de genaeden die den Hemel aen u gaf?
Is Mensch te nederigh?
oft ist een Menschen straf Dat uwe schoonheyt als Godinne comt verschynen?
En de gebeden van de Minnaers laet verdwynen Gelyck een doeffe smoor die doffer Vyer verstickt?
Al waer t’beworp’, en ’t Eynd’ om worsteldt, en om schrick.
Me Iouffrouw laet uw gunst der Menschen niet vervaeren, De schoonheyt is bepaelt en duert maer weynigh Iaren.
Terwyl gy dat besit soo gunt, terwyl gy meught, En deylt een ander, en u selven vande Vreught Die den verloopen tydt can wenschen, maer niet hebben.
Let op het Werck alleen, van’t Konstigh Spinne-Webben, Daer Menschen const voor swight, want niemant heeft’ter in: Dat Werck ghevrocht ghelyck de Spin’.
Niet tegenstaende, vaeght oock sonder acht een Meysen Al dat geweef te niet: den tydt met syne seysen Traegheydt Die gaet noch snelder voort, dus wat aen tydt bekleeft, Besteet dat inden tydt: die weer doet, doet beleeft.
Sy swyght.
Heeft Iouffrou dan de spraeck verloren?
om te vryen?
Oft swyghd’ op trotsigheyt?
oft swyghd’ om Luyerdyen?
K’verheysch een stael daer van: ick bid’ u syt gemeyn By groote, groot te syn, en cleyne, by de cleyn, Dat baert wel leventheyt: dus deftigh uytgesproken Men magh gheen grooter Vyer als naer de Keucken stoken.
Indien gy trots syt, soo verclaert u oock voor Sot.
Het is wel statigheyt, dat jemant die het Lot* Tot hooger Ampten treckt, sigh hout wat veel verlegen Om al de Weirelt niet op synen hals gekregen Te weiren met een Woort, myn Heer die heeft belet.
En dat een grootsche Vrou haer selven oock soo set Gelyck een Pauwe pronckt, met hondert argus Oogen Die Sottigheyt die moet de Weirelt al gedoogen.
Maer sonder Staet, oft Gelt, dan laes, ick hebt geweest!
Dat is de Duyvel, in de Bors’ en inde Geest.
De Spraeckeloosheyt can ick daer van niet besluyten Claer.
M’is haest gevonnist, inde Vier-schaer vande Guyten, Chrispyn.
Die slagh is goedt, dat treft, en hebdy meer van dat?
Soo hebt in plaets van Geldt, t’verstant met hayr gevat, Dat ongelijck veel meer vermagh als rycke Schatten.
Gy syt soo slim al ree gelijck de oude Ratten Die al de listigheyt der vallen syn bekent.
Gy hebt u naer den Aerdt van’t spreeck-woort haest gewent, Die Luy is, die moet Loos,, syn Claer.
Die Rekel moet wel boos,, syn Die’t Vrouwelijck Geslacht met syne Tanden sleurt Chris.
Met Oorelof k’en heb u vodden niet gescheurt.
Daer sou ick by syn en gy moest die weder lappen Chris.
Wy sullen noch cleyn Bier t’saem uyt een Vaetjen tappen, Traegheydt Want die u crygen sal voor vast besluyten Most Dat goet Bier Kostelijck is, en Water niet en Kost.
Wat syde voor een Aep?
Maer half een Baeviaentjen Noch Visch, noch Vleesch.
ick ben, een Snaeck, een Cortesaentjen, Een Manneken met Rapier maer nimmermeer uyt quaet Alleenelijck om dat t’Rapierken my wel staet, Niet tegenstaende, dat my dickwils is verboden, K’heb d’Handen van’t gherecht oock menigmael ontvloden.
Die my wel op het droogh woud’ setten om’t Rappier.
Die soo den Adel coopt, die staet het seker dier.
Om voorder mynen staet, my Iouffrou te belesen: Ick, ben een Lanterfant, die meest Poëet wilt wesen.
Ick Droom, ick Nies, ick Hoest niet dan Poetery, Met Oorlof, dat ick’t segh, myn Camerganck daer by.
Ick ben vol, vol, jae meer, dan vol, tot overloopen, Men sou’er my om het Vel af willen stroopen Dat ick soo vol van Gout, als vol Poetery stack.
Gy Werckt te cloeck Iouffrou, ey hout wat u gemack; My dunckt niet noodigh, om u daer toe te versoecken?
Gy sout de Lombaert daerom niet vervloecken, Al sou al t’Werck van t’Lant, daer moeten blyven staen Tot dat’er het verloop sou worden af-gedaen.
Gy acht u een Poëet?
Ten dienst, Claer.
Geen slechten sebben Maer beldt u oock niet in een slechthooft voor te hebben.
Poëet?
jae wel Poëet?
al u Poetery, Ben ick Ovidius bestaet alleen uyt my, Gy hebt met voordacht, en misschien met lange tyen Een voorworp, oft een schets, ghemaeckt om soo te Vryen: Om met een schamperheyt te seggen dat gy wilt.
Traegheydt Onnut is de Poëet die soo syn tydt verspilt: En voor syn danck, behaelt, niet voorder, dan een honds,, fot Chrisp.
Hoe Pegasus Fonteyn verandert in een strondts,, Kot!
Waer syn de Saters, waer, waer Pegasus u Hoeven?
Slaet Vyer uyt uwe Rots, voor die de Rey bedroeven Die beyd’ u heuvelen aenbidden, en van ’t Nat Dat d’Ipocrene stort, noch Nucht’ren loopen Sat.
Heb ick mijn Leven meer een lachter hooren spreken!
Men souwer Trooyen in den Brandt om willen steken Die Febus Zetel soo tot schanden maecken souw.
O negen Vrou geslacht gelastert, door een Vrouw!
Van Ooren nooydt gehoort, getast, noch nooydt begrepen, Gesongen op Musieck, noch met Schalmey gepepen.
Ick loop by Pluto, en ick maen hem op den spyt Dat hy my seght, wat gy voor een Megera syt.
Ick crygh onsteltenis want dien stouten quandt,, is: Gelijck aen syne Tael: en aen syn gauw’ verstant,, is De selve, jae de self, die my door min bedroogh En onbekent, och, och, met t’beste henen vloogh.
Nu heb ick’t spa berouw, dat ick hem niet en trachten Te kennen: t’is mijn schult, dat ick hem soo verachten.
Mijn Minnaer wel gekleet?
maer dees’ een lochte sloef, Hy deed’t misschien uyt list?
de twyffel maeckt my Droef.
SIBILLE COSMAS.
WAer gaet gy weer naer toe?
Cosmas.
Ick gaen een Lochtjen raepen Om dampen uyt het Hooft te weiren.
Traegheydt Sibille.
Maer te slaepen Schier dagelijckx tot de Kost op Tafel wordt geset Maeckt dat geen dampen?
doet dat nergens aen belet?
k’en weet geen Handen uyt te steken, Tot voordeel, oft tot winst.
Dat syn maer Manne treken Op Luyerdy gegront het Werck waer haest bedocht Voor jemant, die maer Werck met vlytigheden socht.
Ick ben geen Werck ghewent als daghelijckx te schryven Sibille.
Ten minsten hebdy doen in Huys oock moeten blyven, Nu datelijck op straet soo ty de Kost in ’t Lyf.
Wat sou ick t’Huys doen met dat dolle Koppigh Wyf?
Nu ben ick wyf, nu meest mijn middelen syn gaen vliegen, En had’ ik niet de Konst gecost van te bedriegen Daer waer noch Bed’ noch Stoel, dat ghy behouden hadt; Om op te slaepen oft te rusten met u gadt.
Een costelijcke Vrouw vergheet dat sy’t verquisten.
t’Sou my ontschuldighen dat myn Schuldenaeren wisten, Dat de Visieten, en het spelen, wel aen ons Op eenen Nacht gecost heeft hondert Pattacons.
Wel waer comt dat te pas wat wilde daer van spreken?
Moet jemant naer syn Staet hem niet in lasten steken?
Dat t’geen manier en waer, k’en had’ het niet gedaen.
Het is oock de manier, dat Vrouwen moeten staen, Ten opsicht van de Mans, gelyck als Ondersaeten, En doen niet voorder dan de Man wilt doen, en laten.
Dat dondert, Vrouwen, hoort!
wanneer gy knielen moet!
Traegheydt Cosmas.
De Man die is het Hooft, Sibille.
De Vrou die is den Hoet Soo ick den Text verstaen, ghy soeckt, en cont niet vinden, De reden van’t verlies, en oock van al ons Vrienden.
Een die syn goedt gemist, wordt saem op eenen tydt syn goedt en Vrienden quyt.
Soo veel verstaen ick’t oock dat gy’t op my wilt schuyven.
De Broeck heeft veel respect, ten opsicht vande Huyven.
Mijn Heere gy waert een Lanterfant, Te veel*, van Luyerdy, oft weynigh van verstant, Het goet bepeetert, duf, en rot, en gansch bedorven, Het goedt stont beter in het Pack-huys soo verstorven Dan te verhandelen: oft moest thien per Cento winst.
Een ander, tusschen dat, had’ thien-mael voor het minst Het goedt, tot Gelt gemaeckt, en goedt voor Gelt verkregen: Terwyl, u vaddigheyt gingh d’Arremoede tegen.
En op’t Cantoir en ist oock niet te wel gegaen, Gy treckt u anders saeck, maer eygen selden aen.
En dit is Traegheyt!
dat wy van ons eygen saecken Een min bestier, als van ons Even-naesten maecken Ick ben een Vrouw!
maer die seer lichtelijck begryp, Als Herman fluyten wilt, soo roert hy oock de Pyp, Die grielen wilt, die moet syn Handen meest ghebruycken.
Die met de Knieckeren, wilt Knieckeren, oft stuycken, Moet rap van Handen syn, oft seker op de scheut: Een flau Trompetter speelt altydt teut teut teut teut Cosmas.
Gy syt een Vrouw, Sibille.
Een Vrouw: Cosmas.
Een Vrouw?
gy cont passeren: Is Slange Vleesch* bequaem om dapper te puergeren, Een draeghma is genoegh?
want tot het sweten gaet Traegheydt De krachten van u Vleesch hoogh boven medridaet: Ick sweedt van u te sien, Sibille.
Soo volgens u gekaeckel En waerde maer Doctôor, soo waer ick haest Driakel: Jae trots Venetien?
Het gauste lit van t’Lyf, Dat is altydt geweest de Tonge van mijn Wyf.
Soo gy geen Sebol syt, en schepte maer Coragie, Ick can behulpsaem syn, en wordt maer Jan-pottagie: Daer heb ick wel gesien, wat dat de Tongh vermagh: En dat een gantsche Stadt een hoop van Sotten sagh, En keurde meerder dan geleerde Medecynen.
Men keurt niet soo men is, men keurt maer soo me schynen, Cosmas.
U snater is te wel bekent door heel de Stadt, Een eygenaer verliest te veel, Sibille.
Al watmen niet en kent is lichtelijck groodt te achten: Dat can de Leughen voor een hoogen Prys verpachten: Wegh, wegh, met Eygenaers.
want isser eenigh dingh Dat goet is, het moet syn van eenen vremdelingh.
TEn is niet moghelijck, niet moghelijck te lyen!
Ten is niet mogelijck!
niet mogelijck te myen, Het queken, en gekyf, het vloecken, en getier, Het stampen, en gebeir, en t’gêen dat geen manier Van Dochter en gelyckt: oft t’moesten vuyle Vlaeyen, Gegaete Noten syn, oft afgekeurde Daeyen.
Het is onmogelijck, onmogelijck, ick segh Myn huer op, en ick gaen soo daedelijcken wegh Sibille.
Wat is er weer; Maeyken.
Het selfs, een luye Laef by hoopen, Traegheydt Daer is den Huspot, schier al’t Sop in’t Vyer geloopen, Terwyl ick tappen gingh: ick seyd’, ey Iouffrou Claer Terwyl gy sit aen’t Vyer, ick bid u, siet daer naer.
En als ick weder quam, soo vond’ ick, och wat rampen!
Het Vyer gheheel versmacht, de Keucken niet dan dampen: En datter in de Pot noch over bleven was, Was, onbequaeme Kost gemengelt met het As’.
Ick seyd’, hoe gaet dat soo?
en Iouffrou by te sitten?