floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Maar evenwel ’t zel wonder weezen, Dat Gerard by zyn uitgeleezen, De rol van Knecht, en Minnaar speeld.
’k Beken het is een minlyk beeld.
Wie weet hoe hy het werk zal brouwen, ’t Geen Izabel ook niet zal rouwen.
En raaken zy eens zaam te kooi Zo zalt ’er honden, ja mafooi, Maar ’k dien myn reden wel te staaken, En ’t Gerard aanstonds kenbaar maaken.
Fiat, ik ga zo naar myn Heer.
Maar daar is Pieternel al weer.
ACh, Joost, wilt hier niet langer waaren, Loop gaat ’t uw Heer fluks openbaaren, Myn Juffrou, weet ’er nu al van, Zy komt daar met haar Vader an.
Gaat Bagotyn mogt u betrappen, Hy komt, ik zeg wilt derwaart stappen.
Maar noch een woord.
Daar ’s Arlekyn.
Mejuffer, en Heer Bagotyn.
Ik ga, en zal ’t myn Heer vertellen.
BAGOTYN, IZABELLE, ARLEKYN, PIETERNEL.
BAGOTYN.
LEg my niet meer aan ’t hoofd te lellen.
Ik zweer, ik zal ’t toch noit verstaan, Dat gy met hem zou trouwen gaan.
Tegen Pieternel.
Wat doe jy hier te waaren snapster?
Loop voort in huis jou regte klapster.
Myn Heer, ik moet by Juffrou zyn, En haar wat troosten in haar pyn.
Jy schynt een trooster aan jou praaten.
Wout gy met Gerard, my toch laaten... BAGOTYN.
Jy krygt my noit toch aan die snoer, Al praate jy, als Brugman, moer.
Moet ik myn waarde Gerard derven, Zo zal ik noch van droefheid sterven.
Ja sterf van droefheid, ô jou pry!
Gy bragt u zelf in slaverny, Indien ik u met hem liet trouwen: Maar ’k zal u daar wel van onthouwen.
Ei, hebt toch deernis met uw kind.
Ik wort schier raazent, en ontzind.
Zoekt gy myn voorneem te beletten?
Maar wilt u eens tot stilstand zetten.
’k Geloof, myn Heer, dat gy dees straf, Haar van ’t begin haar ’s leevens gaf, Dat zy noit met een man zou leeven, Wie kan oit wreeder vonnis geeven, Als dat me een jonge maagd haar tyd, Alleen laat slyten?
welk een spyt!
Ja, Ja, dat zyn maar malle grillen, Zy heeft vermaak genoeg: wat willen Die jonge kleuters thans al niet?
Zy zyn verdronken eer men ’t ziet.
Maar Vader is het u vergeeten, Dat gy mee waard door min bezeeten?
Hoor ik versta jou praatjes wel, Jou gants gesnap is bagatel.
Gy zult toch Gerard noit aanschouwen, En noch veel minder met hem trouwen.
Is ’t met uw wil Heer Bagotyn, Dat uwen dienaar Arlekyn, Twee woordjes u maar uyt mag leggen?
Wel nu spreek op, wat wil je zeggen?
Wet zomtyds zyt gy goed, niet waar?
Maar nu zo wreed als een barbaar, Gy wilt in ’t minst nu rezolveeren, Tot trouwen, maar het kan verkeeren Zyt Bredero, uw gants geslagt, Wort op die wys tot niet gebragt; Zie toe myn Heer, gy moogt wel vreezen.
Maar wat wil al dat snappen weezen?
Of sta je lui het met malkaar, Zwyg stil, den een zo wel, als d’aar.
Zo wilt gy van geen trouwen hooren?
O geen, gy doet maar werk verlooren.
Wel Eelhart, is een deftig Heer, En heeft veel goed, wat wilje meer?
Papa, die mag dat wel gelooven.
Gy praat die deuntjes voor een dooven.
Houd alle drie den snater toe, Ik ben dat vuil gesnap al moe: En op dat gy my niet zult plaagen, Zal ’k eens aan Alewyn gaan vraagen, Wat my te doen staat, ik vertrek.
ARLEKYN, IZABELLE, PIETERNEL.
IK loof de bol is zeeker gek, Hy doet u anders niet als kwellen.
IZABELLE, tegen Arlekyn.
Daar wilt die Brief voor my bestellen, Ze moet naar Brabant, daar is geld, En maakt dat gy ze wel besteld, Ik ga in huis, en ’k zal u wagten, ARLEKYN.
Maar Juffrou, waar zyn uw gedagten?
Gy weet uw ’s Vaders order wel.
Dat weet ik, ’k zal met Pieternel, Zo lang gy uit zyt, ’t huis bewaaren.
Ja, Ja dat zullen wy wel klaaren.
ZEVENDE TOONEELARLEKYN.
ZY gaan, verdort, nou moet ik weer,* De gramschap vreezen van mijn Heer; Ik vrees dat die my zal verrassen.
Maar wat een struis, laat ik maar passen Op het gebod van Izabel, En ’t zoet verzoek van Pieternel.
Vond ik nou eens dien boer der boeren, Die my met bruiten laast kwam loeren,* Ik nam revensie van de zaak.
Of vond ik eens dien noob’len snaak, Krispyn, ik ging wat by hem zitten, Of Joosje, ik wou nou wel eens kitten, En zien ook op geen uur of vier, En zuipen braaf, ha dat ’s pleizier.
GERARD, gekleed als Arlekyn, JOOST, ARLEKYN.
MYn Heer, het wort te met wat laater, Maar zacht, daar zien ik jou confrater, GERARD.
O ja, my dunkt dat hy daar staat.
Stil, luistert eens, wat of hy praat.
Ha, vond ik nou die jonge deeren, Die ’k onlangs noch zat in de veeren, En die zo menig nagt met my, Heeft door gebragt in vryery, En zo veel korswyl met my waagde, En noch myn beurs mooi onderschraagde, Ik ging met haar weer op den tril.
Hoort wat by zeid.
Zwyg noch wat stil.
O ’k zou my braaf met haar vermaaken: Ja vrinden, ’k ben een snaak der snaaken, Ik schaam my zelf voor ’t volkje niet, Maar ’k doe ’t dat ieder een het ziet.
Geen mensch kan ’t uit myn hoofd ook praaten,* Het zy ik ’t doen wil, of wil laten.
Al kwam neef Hector, Baziäan, Of Titus met het Kind Askaan, En noch een drie vier hondert pollen, Ik zou ze zelf doen zuizebollen, Jupyn, en Mars, hoe stark, en styf, Die kwam ik daadlyk op het lyf, Indien die snaaken met haar allen, Iets wilden van myn Liefde kallen.
Maar zagt ik praat hier zo al voort, Is hier ook iemant die my hoord?
En die myn reden kwam beluistren, Ik zou ze met myn handen kluistren, JOOST.
Die bui, die zal wel over gaan.
Loop Joost, en spreekt hem maar eens aan, En ziet de zaak nu klaar te maaken.
Verschuil u dan.
Past op de zaaken.
Ik ga, als ik dan heb gezeid, Eens zoeken na die lieve meid, En ’k meen myn hart eens op haalen, Myn tyd verloopt; niet lang te draalen.
Ho, Arlekyn, myn besten Vrind?
Waar zo naar toe?
Ik ga gezwind, Eens zoeken na een Hollands motje.
Jy zyt, en blyft het oude zotje: Komt gaat met my, ik zal u wel, Gaan brengen daar ’t wel weezen zel, Ik heb een Nicht, daar vry veel Heeren, Zomtyds den tyd wat meê passeeren, En Gerard, welk een droevig kruis, Heeft my gestooten uit den huis.
Heeft Gerard u de zak gegeeven?
Wel wat wy langer al beleeven!
Het is my leet, myn lieve Man.
ô Ik weet daar heel weinig van.
’k Zal wel een andren Heer weer krygen, Laat ons maar gaan, en hier van zwygen.
GERARD, gekleed als Arlekyn.
DAar gaat myn Knecht met Arlekyn, En ik blyf onderwyl in pyn, In vrees, in agterdogt, en schroomen, Onweetend wat my voor zal koomen.
Wel aan toond nu uw moedig hart, ’t Welk schier verkwynt door minnesmart; Was ’t niet om u myn Lief, ’k zou zweeren Dat ’k haast verwiss’len zou van kleeren.
Maar ’t is om u, ô Hemels beeld, Die my steeds in gedagten speeld, Die zelfs geen weerga heeft op aarde, Voor wien ik dit besta.
ô Waarde, Ik zie de Zon, de Sterren, Maan, Voor uwe schoonheid onder gaan.
Gy zyt zelf Venus in myne oogen, Uw glans, uw zwier, houd me opgetogen ô Heerlyk beeld, daar ik om ly Wel duizent doôn door minnery.
Geen pen, geen hand heeft oit geschreeven, Die liefde, die ik u zal geeven.
Maar ’k zie daar, dunkt my, Pieternel, Zy treed na hier toe, dat is wel.
GERARD, gekleed als Arlekyn, PIETERNEL.
WEl Arlekyn, wat wil dit weezen, Hebt gy geen agterdogt, noch vreezen?
Spreek op, wat is ’er Arlekyn?
’k Ben Gerard, in uw Knecht zyn schyn.
Zyt gy dat Gerard, zeldreweeken?
Ik ken u naaulyks, als door ’t spreeken.
Waar ’s Joost, met onzen Knecht nu heen?
Ik zal ’t u zeggen, zyt te vreên, Als wy in huis zyn.
Wilt niet schroomen.
Ik zie daar gints uw Meester koomen.
Daar is niet aan geleegen, ga Jy maar in huis, ik volg u na; ’k Weet Izabel, zal al verlangen, En u met groote vreugd ontfangen.
Ik ga, en vlieg naar u, myn hart, Den oorspronk van myn minnesmart.
Zo ’t lukt, zo moogt gy wel vertrouwen, Dat gy dit niet voor niet zult brouwen.
Ja loop maar in, dat zel wel gaan, Op dat zy jou hier niet zien staan.
BAGOTYN, ALEWYN, PIETERNEL.
LAat ons nu van de zaaken spreeken, Daar wy zo straaks in bleeven steeken.
Toen spraken wy van Arlekyn; Is ’t zo niet, zeg Heer Alewyn?
Maar wat doet gy voor deur te waren?
Gaat fluks in huis.
Myn Heer, heel gaaren.
BAGOTYN, ALEWYN.
ALEWYN.
MAar is die gek dan zo een man, Die u zo zeer vermaaken kan?
Ja Buurman, al zyn raare streeken, Zyn byna niet om uit te spreeken.
Schoon ’t was zo als gy my bedied, Zoo ’n knecht voegd u in ’t minste niet; Dat ’s goed voor Adelyke Heeren, Die vaak haar geld wat ruim verteeren.
Maar hier een Man zo oud bejaard, Wiens kennis is alom vermaard?
Waart gy een man van jeugdig leeven, Zo kon ik u dees fout vergeeven, Maar nu, ’t lykt niet.
Hoor Alewyn, ’k Betrou my steeds op Arlekyn, Hy weet myn Dochter te bewaaren, Veel beter als ik ’t zelf zou klaaren, Ja ’k weet schier niet, of ik myn kind, Aan hem niet wel door trou verbind.
Maar Buurman, Bagotyn, wilt denken... BAGOTYN.
Maar wilt myn voorneem toch niet krenken.
Dat ieder dryft met u den spot.
Uw Dochter, aan zo groot een zot?
Ja, niemant kan my meer behagen Als Arlekyn.
’k Moet noch iets vraagen.
Neen vraag my niet, want ik u zweer.
Ik luister na uw raad niet meer.
’t Is wel; maar ’t zal u noch berouwen.
BAGOTYN, Alleen.
ALs of ’k myn kind niet uit mogt trouwen, Aan die ik wilde, dat komt schoon.
De meeste menschen zyn gewoon, Om andre liên altyd te raaden, En blyven met zich zelf beladen; Doch wat heb ik daar meê te doen; Ik zal my maar na binnen spoen, De zaak dient wyslyk overwoogen.
BAGOTYN, PIETERNEL.
AG, Buuren hebt toch mededogen.
Wel Pieternel, wat is ’er weer?
Och, waar, och, waar vind ik myn Heer?
wilt spreeken.
Och, waar is Bagotyn gesteeken?
Hier ben ik, wat ’s ’er dan te doen?
Och, Bagotyn, wilt u toch spoên, En koomen t’huis.
Wel hoe, de drommel, Wat zal het zyn met dit gerommel?
Hoe ben je daar, myn Heer?
dat ’s goet, Loopt by uw Dochter.
Och, gy doet Myn hart van vrees in’t lyf verstikken.
Ja wie zou voor ’t verhaal niet schrikken?
Och, is myn Izabel, dan dood?
Zo ben ik in de grootste nood.
ik moet zo waar bezwyken, Wanneer ik denk om die praktyken; Gy weet uw ’s dochters groote smart, Dat zy verliefd is in haar hart Op Gerard, die dees slimme streeken Bedagt heeft, om uw kind te spreeken: Hy heeft een kleed als Arlekyn Doen maken om dan in dien schyn, Van nagt tot onzent in te koomen.
Wie drommel zou die potzen droomen!
Myn Heer, gaat eensjes by uw kind, Zy huilt schier by haar oogen blind.
Nu Pieternel, ik ga my spoede, Zyt onderwyl wat op uw hoede.
Dat hy ons niet te haast verrast, Maakt dat je wel ter deeg oppast, En als hy komt wilt my waarschouwen, Wy zullen braaf hem laaten klouwen.
PIETERNEL, alleen.
NU zal dien armen trouwen Knecht, Zich moeten geeven in ’t gevegt, Of laaten hem als stokvis beuken, Met twee drie houtjes uit de keuken.
Maar zagt, daar komt Heer Bagotyn, Met den gewaanden Arlekyn.
BAGOTYN, PIETERNEL, GERARD, gekleed als Arlekyn.
MYn Heer, uw Dochter is vol vreezen, Wyl ’t tegens uwen zin zou weezen.
Ja Arlekyn, het wort een kind, Die my hoe langs hoe meer bemind: En myn belofte na zal koomen, Waar voor dat Gerard wel mag schroomen.
Ja alderliefste zoete Heer, Het is een deugeniet, die eer, Noch schaamte meer heeft in zyn darmen- En by ons vuur zich zoekt te warmen.
Wie heeft zo’n vond oit meer bedagt?
Kreeg hy uw dochter in zyn magt, Hy zou ze ligt daar na verjaagen.
O neen, dat moet gy niet verdraagen.
O gruwelyke spyt, en hoon!
Hy krygt, ik zweert, de dood tot loon, Zo gy hem geeft de huit vol slaagen Wanneer hy komt zyn list hier waagen, En booren hem maar in de huit, Zo geef ik u myn kind tot bruid: Zeg zout gy meerder wenschen konnen?
Maar Heer, hebt gy u wel verzonnen?
Ja wel te weeten, ’k meen myn kind, Zy is voor u zo gy ze mind.
Ik denk gy wilt wat met my gekken, BAGOTYN.
Neen, ’k meen uw huuwlyk te voltrekken.
Maar Izabel, zal ’t ligt niet doen.
Ja toch, en wel met goed fatzoen; Ik zal myn dochter wel bepraaten, Wil jy die zorg op my slegts laaten.
Ja denkje dat Heer Bagotyn?
Zo kunje wel bedroogen zyn.
Zie daar, ik wil myn kop verzetten, Zo zy zal volgen naar die wetten.
Wel Arlekyn, ’k had noit gedagt, Dat gy haar had zo los geägt.
Myn lieve kind, myn Izabelle.
Ik zal haar eens door Pieternelle Doen haalen; dat gy zelfs beöogd, Wat dat gy op myn kind vermoogd.
Myn waarde Heer, myn uitgeleezen, Uw goedheid dient voor al gepreezen.
Ga Pieternel, met veel ontzag, En roept myn Dochter voor den dag.
BAGOTYN, GERARD, gekleed als Arlekyn.
NU zult gy uwe bruid aanschouwen, Maar met beding dien schurk te klouwen, Dien snooden Gerard, die my zo Zocht uit te stryken, neen by lo, Ik zal dat nimmermeer gedoogen, Vermoord de vent vry voor myn oogen.
Zie daar, daar komt myn Dochter aan.
,, Hoe of dit noch in ’t eind zal gaan.
IZABEL, PIETERNEL, BAGOTYN, GERARD, gekleed als Arlekyn.
WAt is ’er van uw dienst, Heer Vader?
Hoort hier myn Dochter, komt wat nader, Ziet hier uw Bruigom Arlekyn, Die ’k wil dat uwen man zal zyn.
Wie, Vader?
Wie, ik zeg u deezen, Zal uwen Bruidegom nu weezen.
Maar Vader, ach, bedenkt wat smart, Ik wil niet dat gy my meer sart, Ja wel, ik scheur van spyt myn reuzel.
Myn allerliefste, zoete peuzel, Uw Vader is zo goed dat hy, U heel en al vereerd aan my; Daar by noch al uw fraajigheden, Die gy van ’t hoofd hebt tot beneeden.
In ’t kort uw Vader agt my waard, Dat wy te zaamen zyn gepaard.
Maar eer wy trouwen, moet gy zweeren, Dat gy my noit zult hoornizeeren.
IZABEL, tegen Arlekyn.
Moet ik u trouwen?
met verlof, Dat ik iets vraagen mag voor of.
Zal ik Gerard derven, Myn Minnaar, die wel schier zou sterven... BAGOTYN.
Hoor praat my toch van hem niet meer, Zo gy gesteld zyt op uw eer: Hoe, hier een Dochter van vermogen, Zou die zo ’n ligtmis dan gedoogen?
Die hier te nagt wil koomen, om U maar te schaaken, ’k werd schier stom.
’t Is wel, ’k zal op uw raad dan trouwen, Al kwam ’t my naderhand te rouwen.
Ik volg uw zin, maar denk alleen, Aan wien dat gy my wilt besteen.
Ja dat is wel, klaar zyn de zaaken, Laat hem nou wisjewasjes maaken, Dien Gerard, ziet hoe wy hem slaan, Komt laat ons zaamen binnen gaan.
Kom aan myn Bruidje, laat ons binnen, De les van ’t huuwlyk eens beginnen.
My dunkt ik hoor hem aan zyn stem, Pas op, zo raakt hy in de klem.
En Pieternel zoekt eens twee stokken GERARD.
Ik meen dat wy hem zullen knokken.
Laat ons zo lang naar binnen treên.
Kom schoonvaar, ’k ben daar mee te vreên.
ARLEKYN, alleen.
Half dronken, zingende.
ô LEkkre drank, gy doet my zwieren, Langs straat, en graften, als een zot: Ik kruip van vreugd gelyk de mieren, En wagt in ’t kort een beeter lot.
Noch eens gedronken Bachus vrindje, Myn alderliefste besten maat, Ik zeil thans met een Osterwindje, Te met na d’oude nieuwe straat.
Verdort dat ’s netjes vol geladen, ’t Was ook den bol van ’t huis geen schaden; Maar Joosje, jou beklaag ik al, Gy legt daar in een paarde stal.
Sta vast, na dood, ô noble baazen, Ik heb myn part ruim van de glaazen.
Wat dunkje van Heer, vander snip?
Dat beest zoop al, wip, wip, wip, wip Hy liet de glaasjes binnen glyen, Sta vast dan, op je pollevyen.
Maar wie weet, hoe dat Bagotyn, Zal knorren als een gortig zwyn, Wanneer hy my zo ziet bestoven, Zo straakjes komt de Vent van boven.
Ik wou wel dat hy hier of daar.... Dat hy noch niet in huis en waar.
Ik moet het zien, en zal eens kloppen.
BAGOTYN, GERARD, Gekleed als Arlekyn, ARLEKYN.
DIe toegang zal ik u wel stoppen.
Wat zoek jy hier zeg vagebond?
Jou lompen Hond, Hoe durft gy hier noch koomen waaren?
Nou laat die bagatelle vaaren, Laat my in huis gaan Bagotyn, ’k Zal wel haast uit geslaapen zyn.
Hy houd hem nu kwansuis beschonken.
Neen ik heb wel veur goet gedronken.
Dat is de kool niet.
Kom wel aan, Laat ons hem maar eens lustig slaan.
Ik bidje, geeft my toch genade, Ik heb geen zin in bastonade.
BAGOTYN tegen Gerard.
Klou toe maar.
Och ’k ben Arlekyn.
Wie zal nu myn beschermer zyn?
ALEWYN, BAGOTYN, GERARD, gekleed als Arlekyn, ARLEKYN.
WIe roept om hulp, wie durft zo brullen Zo laat op straat?
Och zullen, My hier dan noch geen menschen zien?
Komt my dan niemant bystand biên.
ALEWYN, Tegen Bagotyn.
Hoe wilt gy Arlekyn verjaagen, Uw besten Vrind, en dat met slagen?
Wat drommel heeft hy dan misdaan?
Ik kan die dingen niet verstaan.
Dat’s Gerard, die door slimme streeken, En List, zoekt in myn huis te breeken.
Ik gerard?
nou dat heb je wel.
Brui hier van daan Vent naar de Hel.
Ik zou wis op die weg verdoolen, ’k Ben Arlekyn.
Dat zyn maar koolen.
Zie daar, zie daar, dat ’s Arlekyn.
Een drommel loof ik in myn schyn.
Hoe ik geen Arlekyn?
wilt vreezen.
Wie duivel of ik dan zou weezen?
Wel een bedrieger, vraagje dat?
Wel al ben ik een beetje zat, Ik heb myn naam noch niet vergeeten.
’k Ben Arlekyn, ja wel te weeten.
GERARD, Tegen Bagotyn.
Het hooge woord dat moet ’er uit, Ik bid verandert van besluit, Want ik ben Gerard, die my heden, Als Arlekyn heb doen verkleeden, Die liefde heeft my dit geraân.
En moest je my daarom zo slaan?
Ik bid het geen ik heb misdreeven, Dat gy het my toch wilt vergeeven ’k Had niet gedogt Heer Bagotyn, Dat gy my zo een vrind zout zyn.
Och, Och, wat komt my hier te vooren!
Vertrek, ik wilje zien noch hooren.
Bedrieger, die myn eenig kind Verleid hebt.
Alewyn myn vrind....  TWE EN TWINTIGSTE TOONEEL.
ALEWYN, BAGOTYN, GERARD, gekleed als Arlekyn ARLEKYN, IZABELLE, PIETERNEL.
IK bid u vader, zo ’t mag weezen, Zo laat uw Dochter in geen vreezen, ’t Is Waar ik heb myn eer verkort... ALEWYN.
Ja, ja, ik hoor al waar het schort.
Doch ’k wil met Gerard ook weer trouwen BAGOTYN.
Tegen Gerard.
Jou Schurk, het zal u eeuwig rouwen GERARD.
’t Is alles volgens liefdens pligt, Myn Heer, dat ik dit heb verrigt.
De drommel op je kop verrader.
Ik bid vergeef het hem, myn vader.
Jy zult terstond naar ’t Spinhuis gaan, Jou pry, zal jy my zo verraân?
Het is bedroog aan alle zyen, ARLEKYN.
Ja ’t zyn maar wat koolbakkeryen.
Heer Bagotyn, geeft hem uw kind, Het blykt dat hy ze trou bemind.
Maar my zo in de slaap te wiegen, En met bedrog zo loos bedriegen?
Het is te grof.
Neen ’t is te fyn, Dunkt jou dat ook niet bagotyn?
GERARD, Tegen Arlekyn.
Zie daar, om dat jy niet zult klaagen, Neemt dees Dukaaten voor uw slagen.
,, Verdort hy handelt daar zo poen!
,, En ’k zal het toch wel moeten doen, ,, En laaten hem myn Dochter trouwen.
Ik hoop gy zult uw woord my houwen?
Heer bagotyn, spreek op hoe ist?
Ik zie ’t, ’k heb agter ’t net gevist, Ik zal u dan myn Dochter geeven.
’k blyf u verplicht, Heer al myn leeven.
Wel zo dat ’s goet, Heer Bagotyn.
Dat dogt ik meê zo Alewyn.
Ik dank myn Vader, die my heden, Doet naar myn zin in ’t huuwlyk treeden PIETERNEL.
Ik wensch u allebei geluk, En aan my zelf een bruilofstuk.
Terwyl gy my dees zaak hielpt brouwen Zo zult gy nu myn gunst beschouwen.
Zie daar ’s een beursje Pieternel, Beziet eens of ’t u lyken zel.
Myn Heer, je Dienares ootmoedig, Maar ’k bidje Gerard, kyk hoe spoedig Komt Joost uw knecht daar ginder aan.
DRIE EN TWINTIGSTE, en laatste TOONEEL.
BAGOTYN, ALEWYN, GERARD, JOOST, ARLEKYN, IZABELLE, PIETERNEL.
WEl is het werk, hier al gedaan?
Valsaris, ja, durf jy noch komen?
Wel Arlekyn, wie zou ik schroomen?
Ja Joost, ’t is alles kant, en klaar.
Dat loof ik is de koppelaar.
Myn Heer, dat is maar half geloogen.
Maar ik ben wel ruim heel bedroogen.
Die slagen smarten my te zeer, Hoewel het geld verzoet het weer.
Maar Pieternel, tot onze zaaken, Zeg zullen wy het ook eens maaken?
En trouwen met ons beiden?
Ja, Ik maakje binnen ’t jaar papa, JOOST.
’t Is wel meid, maakje my Papaatje, Zo maak ik jou tot loon Mamaatje.
En Arlekyn staat als een zot.
Ja wy zyn alle bei bedot.
Maar laaten wy in huis te zaamen, Den dag van trouwen eens beraamen.
Daar ben ik dapper meê te vreên, Kom Pieternel, wy gaan ook heen.
Myn meester, die de minlust griefde, Verbeeld een Arlekyn door liefde.
HET SCHEEPSLEVEN, BLYSPEL.
DOOR KORNELIS VANDER GON.
TE ROTTERDAM By BARTHOLOMEUS VANDER SPEK, Boekverkoper.
VOORREDEN.
Wel aan deftige Heeren, brave Burgers, en lustige Boeren, die uwe vadse tyden zoo graag in het lezen van vreemde en vrolyke dingen overbrengt: en uw gigtige, podagreuze, en venuszieke ledematen, met den balsem van Jan Koddeman strykt, hier heb je kramerye voor je inpertinente pyn: die je ook zekerlyk zal genezen, en op de been helpen.
Het is een vreemde kost, nooit by de menschen onder de Drukpers of op een Tooneel geweest: doch ik beveel je evenwel, uit de grond van me gemoed, verwaarloost’er je plicht, noch je werk niet mede: want ik zou ’t je in het alderminste geen dank weten: leest het wanneer je tyd hebt, en drinkt’er dan een beker tien of twaalf frisse Wyn op, het zal je geen zeer doen: en ik kan j’er dit by zeggen, dat ik my wel voor tien duizend mandjes vol van de alderzoetste en mooiste duiveltjes die’er ooit op een Tooneel geweest zyn met lyf en darmen wensch, zoo ik lieg, of je dingen verhaal die niet waar zyn, of niet waar konnen worden: doch hier tegen over moet je stinken als een Bonsem, de roode loop door je darmen vliegen, de peperpest, zoo dicht als Schapewol, met quikzilver gemengeld, in je naars varen: en je moet altemaal in zoutpylaren veranderen, arm en ellendig verliefd worden, of met een volle beurs onder de Pleitpragchers vervallen, zoo je me niet in myn schryven geloofd.
Het is wat nieuws Lezer, en nieuwe kleederen zyn behaagchelyk, al zyn ze juist de schoonste niet.
Ik dis je dit maar voor een versnapering op.
Altyd een en dezelve kost te eeten doet de maag walgen: want Omne novum charum; vilescit quotidianum.
’t Behaagch’lyk nieuw, lacht yder toe.
Maar oude kost die word me moe.
Ik moet je nu goede Lieden eens vertellen, waarom ik dit SCHEEPS LEVEN in druk heb laten uitgaan.
Het is voor eerst, om je de gekheden, die aldaar gepleegt worden te doen zien: de slechte huishoudinge onder dat volkje te vertoonen: en om een aanprikkeling  te maken, tot een beter, rechtvaerdiger, en zediger leven.
Ik heb myne huishouding mede voor eenige tyd in die winkel gehad... doch halte, als ik daar wat veel van vertelde, zoo zouden der sommige licht roode kaken krygen, en denken, dat ik van haar schreef: dit is myn meening niet, al schoon der genoeg onder zyn, die wel verdiende, dat ik se met een quispeling aan de Weereld vertoonden.
Hunne manier van leven is zoo hatelyk, dat het zelfs van deftige mannen die nevens hun zyn, bespot, en veracht word: maar men weet dat in alle dingen het gebrek woond, en dat’er niets aan alle kanten volkomen is.
Echter moet ik u dit zeggen, gy kaauwers, en knabbelaars, die je arbeidsbeenen in de mond draagt, rousmouzende Drinkebroers, die zoo graag pluisd, en pooid, op oud, en op nieuw: dat ik meer zucht en liefde voor het welwezen van myn Vaderland heb als gy.
Zie eens om, hoe veel beleefder, en gemanierder men by andere Volkeren leeft: en hoeveel deugdelyker men malkander aldaar behandeld: Erreten, en Stokvis, uit de Koks ketel voor een Luitenant te moeten eeten, is een slecht kosje om vet te worden... Basta, ik schey’er af; het quaad word toch zelden gestraft onder de Grootte, placht kleine Belytje te zeggen: en de rykste Steden staan het meeste voor de ondeugden open; geen bediening is’er hoe gering daar een pratse zot bequaam toe is.
Nu, zoo je het namaals niet beter maakt gy Forfadets, zoo geef ik al wat ik in de Weereld heb, aan het zoetste Dochtertje van Venus ten besten, indien ik je niet in het openbaar, met naam, en toenaam zal beklagen, over je ongehoorde onbillikheden: en ik wil me wel laten lubben, zoo je dan ook niet levendig als Roervinken, Roovers, Dwingelanden, en Atheïsten, zult gebrand, en gebraden worden.
Maar hier, hey, holla, waar ben je Dreuil-ooren, en schynschoone Bedilallen, Achterklappers, en Kakelaars, die altoos met de muggen langs de straat zwieren?
in dit Scheeps Leven heb je weêr stof, om je quade genegentheden te voldoen: het zy in het berispen van de schikking die de maker van dit werk vertoond: de taal die hy schryft, waar door hy yder in zyn natuurelyke gestalte laat zien; of zoo je wilt, om verkeerde toepassinge te bedenken, en die andere in te boezemen.
Over al kun je met gemak je fenynigen imborst ontlasten: maar of j’er wel zy’ zult by spinnen, dat weet ik niet: want ik kan je voor eerst by de helderheit van de beste soppige Peer die’er in de Weereld is verklaren: dat ik dit Blyspel, zonder eenige verçieringen, recht op zyn scheeps, zoo als het daar somtyds gespeeld word, heb willen vertoonen.
Ten tweede, heb ik geen andere taal uit de monden van dat volkje konnen voortbrengen, als se by hunne Vaartjes, en hare Moertjes geleerd hadden.
Komen der nu eenige fatsoendelyke menschen onder, die mede zulken taal uyten, zoo weet je wel, dat het spreekwoord waar is, die met pik om gaat word daar van besmet; dit zou je konnen zien, indien je met my, dat leven had by gewoond.