floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
hoe men, kornuit, Zou men, uit schrik voor kinderen, het trouwen staaken?
Dan is ’er niet vermakelyk in de wereld?
hoe meenigen bly’en dag, ja vrolyke nacht hebje?
al zulke zaaken Heeft het Huwelyk in.
Maar hier af wat moois verhaalt, Byzonder tegen jou, terwyl je zo op het trouwen smaalt.
Hou jou vertellingtjes liever by je: ’t Huwelyk is immers een kommerlyk en verdrietig leeven; Het zyn malloten en zottinnen, die zig in zulk een onrust, hartzeer en moeiten begeeven; Ik dien liever.
In het dienen leeft men buiten last, Men eet en drinkt op een ander mans beurs; maar aan het trouwen daar is te veel aan vast.
Ik heb noch lust in ’t dienen, terwyl ik noch jong ben van jaaren, Met dat edel dienen is ’er noch een stuivertje over te gaaren, Inzonderheid als je de merkt-gang hebt, je leeft als een Princes buiten zorg, Daar dingje de lui ’t hemt uit de naars, daar haalje wat te borg, Ik heb ’er zommetjes by konnen avanceeren.
Ja, komt dat dan eens uit!
hoe dan toe?
Wel ’t is geen schand, de meeste Meiden doen ’t nou, hoe komenze aars aan die mooije kleeren?
Ieder kan wel gissen, dat men van een veertig of vyftig guldens niet veel over houwen kan. Daar zyn wel slegt-hoofden die hier af niet en weeten; doch die weeten nergens van.
Dat noemenze evenwel dievery; en ’t is ons eenige buiten kansje, ja al ons geluk.
ik weet noch meer: komt jou Heer of Jufvrou te overleijen, Je word met nieuwe rouw verzien, ja met dubbelde, kanje maar wat vleijen Of jou bedroeft aan stellen, en gaan leggen huilen op de kist, Noch eeten noch drinken.
ja, Annaatje, armoe zoekt list.
Dat ’s waar, kon men het altemaal zoo ras bedenke.
Woonje daar iemand word gevryd, hoe zoeken jou de Vryers te believen, Wat krygje al steekpenningen voor boodschappen en Brieven.
Wat krygje al van haar, voor het of en aanraden al te met, Ja Kind, ik kan een Meid, die haar Jufvrou, met de Vryer hulp te bed, Die ’er daar na noch mêe deur liep, daarze tusschen de zeeven en acht honderd gulden mêe heeft gewonnen, Waar mêe dat ze datelyk een Kouse-winkeltje heeft begonnen, Daar ze heel wel by staat, en dagelyks noch prospereert, Van hoog en laag aangesprooken, en van ieder een gerespekteert; Ja, ze is nu al in ’t best van de Stadt gaan woonen.
Zoo een vetje zou me ook wel lyken, ziet zo wou ik my ook wel laaten loonen.
Doch geld op te steeken .
maar daar komt de Bruit aan.
Celitje, hoe kanje van jou Hansje of?
CEELY, ANNA ELIZABETH, LOBBERIG.
CEELY.
ze mogten dat malle praaten met de Moffin wel laaten, ’t gaat al te grof.
Nou, Lobbrigje, flus zeyje van jou Sinjeur, die wouje ergens toe dwingen.
Laat’et ons nou hooren, wy zyn liefhebsters van zeldzaame dingen.
Ik docht’er niet meer om; maar ik vertelden ’t liever niet.
Wiske de waske; je maakt ons nieusgieriger; wat is ’er geschied?
Wel aan, ik zal je voldoen; je denkt aars noch slimmer als van buiten de kerk te trouwen.
Onze Sinjeur was een oud Vryer, die met twee Meiden huis ging houwen.
Myn makker had ’er al zes jaaren gewoond: zy was met my wonder in ’er schik.
Wy hadden noit verscheel zamen, zo zy wou, zo wou ik.
Ja, wat ze wist, dat deelde ze my mêe.
By exempel: als Sinjeur ’s avonds op zyn comparatie moest besonjeeren, Datze dan gewend was een lekkere pot met Candeel te prepareeren, Hoewel hy ginder gerust zat te kitten, met de sleutel van de wynkelder in zyn zak.
Een Meid die honger of dorst heeft, en geen kans ziet tets te knarpen, dat is een regtte luijelak.
Al hing de Kelder, Provisiekamer, en Schapry vol slooten, ’k heb honderd vonden Om de lui te loeren, om wyn en booter.
Ja, ze had dat ook al ondervonden De slentels in loot af te drukken, en na te laaten maaken door de Smit.
Je lacht ’er om, Ceelitje, daar gebeuren noch al wonderlyker dingen als dit.
Terwyl wy dan zaaten, en roerden de pot, hoorden we bellen; De Kandeel was pas gaar; maar dat kwam ons geen kleentjen ontstellen, Myn makker liep na vooren, en liet my zitten by de Kandeel.
Denk hoe ik te moede was, doen ik Sinjeur hoorde rochchelen; ik zei niet veel, Maar nam een kort besluit, en bracht de pot by den ontfanger van de verteerde kosten.
’t Was evenveel hoe je ze kwyt raakte, als jy ’er jou maar van verlosten.
Ik dêe myn uiterste best, en zocht ze te laaten vallen door de bril; Maar de pot was te groot, ziet als een ongeluk juist weezen wil, Ze bleef in ’t gat zitten; wat weer dat ik deed, ik konder haar ook niet weêr uittrekken, Ten minsten zo schielyk niet.
Toen dacht ik, nou is ’t verbruid.
Hier zal ’t alles uitlekken.
Gelyk ik dacht, zo beurden ’t.
Hy liep als hy gewend was, op die zelve trant, Na ’t huisje, en ging in de heete Kandeel zitten; en hoewel hy met het podagra gebruid was, zo had hy doe noch van ’t danzen verstand, Hy schreeuwde, als een besetene, moord en .
Wel was hy daarom zo kwaad, en niet te betoomen?
’k Geloof dat zulks zyn achter trony weinig is overgekomen.
Dat ’s waar, die geeft men zelden heeten wyn.
Maar luister doch naar ’t end.
Bedaard dan zynde, heeft hy zich tot ons gewend, En zei, ik zal ’t je niet vergeeven, dat zweer ik jou.
Wel houdje van de gekken.
Voor dat je de kandeel in myn byzyn op eet, of je zult allebei datelyk vertrekken.
Dat mogt hy met zyu vrienden doen.
Je praat zo wat; hy wees ons het vierkante gat, en dat zonder huur.
Eindelyk; want dat kibbelen duurde wel een volslaagen uur, Veranderde hy het vonnis, en daar was hy niet van te verzetten.
Dat was, wy moesten oog getuigen zyn als hy zyn zelfs met oly en gist ging betten.
Ik zeg, het was een drommels tydverdryf voor ons.
Waar blyven ze?
Ze zouwen hier komen; maar me dunkt het duurt al wat lang.
Vrees je dat je jou Hansje verliezen zal?
me dunkt je word al bang.
Al weêr van Hansje?
Maar,* Anne Elizabeth, hoe kom je uit je huur?
of meen je niet meer te dienen?
Dat ken je haast denken, ik liep ’er uit op myn bienen; ’K wor dat remente van de lui al moe, en dat revelen van de pacht, Van die verbruide pondgroot; van dat zarren dag en nacht, Van die verwytingen, die ze je op ’t brood leggen, die je moet hooren: En dan aan ’t reekenen; zestig gulden heb ik ’er tot loon beschooren, Zes geef ik aan pagt, en honderd vyftig stel ik voor de kost, Zo grof maken ze ’et, en daar was ik graag van verlost.
Ik zou mé wel willen hyliken; maar ’t is gevaarlyk hem zo jong by de man te begeeven; Want je bent bedurven, zo je met een dronke vent moet verslyten jou leeven.
Wel nou de goeijen.
De goeije zynder als de witte Ravens die men zelden vind.
Want waar is nou een regtschapen keerel, die een dienstmeid de kost voor wind.
En gaat het in ’t eerst niet zo voorspoedig als ze wel dachten, Dan is ’t naar Oost of West-Indien; men werd zoldaat, dat ’s best dat wy verwachten.
Of ze laaten de Vrouwen wel zitten met een kind vier of vijf.
Hoe wil je ’et hebben, Anne Elizabeth?
’t dienen hebje geen zin in, en trouwe, zeg je, heeft ook niet om ’t lyf.
Ga dan op je zelf woonen, gevalt het jou beter; dan doet men al wat men kan wenschen; Dan wordje niet begraut nog bedilt van overgeeve dertele menschen; En doe je dan al iets dat niet en betaamt, noch geen eerlyke Meiden past, Kenje zelver maar zwygen, bet strektje noit tot last.
Of ga je in een Speelhuis verhuren op de Zeedyk; daar heb je eerst schoone daagen, Dan benje altyd vrolyk, en drinkt en klinkt als de beste: dan hebje noit reden om te klagen; Alle avonden wordje byzonder opgeschikt; en benje onder ’t joelen en rammelen bekwaam, Om de een of de andere Mof de beurs te luizen, je krygt ’er in ’t huis een groote naam: De Kochchel ontzietje zelf; want je bent een van zyn gaauwste bijen.
Anne Elizabeth, doet dat altyd niet; zulk een manier van leeven, zou ik, waar ik als jy, mijen.
Laat ze dan een kamer voor der huuren, en daar stil woonen gaan.
Als ze dat uitvoeren kan, dan zou ik ’er dat ook kunnen raân; Maar daar hoort zoo veel toe.
Nou, jy hebt ligt met dienen al wel weeten te zeegenen.
Hoor, Ceely, wy moesten malkaar hier zo niet bejegenen.
Wy spreeken onder ons; het eene woord haalt het aâr uit.
Jy bent immers ook zoo zuiver niet, jy weet mé wel wat het dienen beduid.
Waar zou jy aârs zulke fyne strikken van daan haalen?
Laat het blyven; Hier in ’t huis malkander niet te verwyten, nog te kyven.
Ik zie wel dat ons gezelschap achter blyft; ik gaa eens na haar zien.
Ceely binnen.
Ze begint al te natuure; ze moet na ’er Bruigom toe; ja ze gaat, en laat ons hier allien.
O laat ’er maar loopen, ik ken ’er voor een van de grootste labbekakken: De heelen dag loopt ze met ’et kind op ’er arm, by ’er zoort, by diergelyke luijelakken.
Daarby is ze noch zoo lui, ja zo lui als een Stads Metzelaar, en ze staat ’s morgens niet op, altoos voor acht uren niet.
Evenwel houd ’er Jufvrouw nog veel van ’er, op dat ze ’er geweldig na de oogen ziet.
’t Is een oogendienster in folio, een flikfloister, die haar alles wat ’er by de buren omgaat, doet weeten.
Ja, kind, dat ’s de Duivel, daar zyn de meeste Jufvrouws nou mêe bezeeten.
Die houwen daar expres drumpel-meiden toe, om overal te bespieden, hoe ’t ’er wegens de Meisjes toe gaat.
Zo wy ’er ons niet tegen zetten, ik zie van dag tot dag verergeren dit kwaad.
Ze zullen ons noch eindelyk voorschryven, hoe veel men ’s middags en ’s avonts zal nutten Aan errete en boonen, waterenbry en grutten; Je weet wel, haar Jufvrouw was ’er voor deze ook maar de Meid.
Ik heb geen respect voor die gemaakte Jufvrouwen die eerst Meiden waaren.
Waar toe hier meer af gezeid?
Wy konnen doch de zotheid van de weereld niet veranderen; best is ’t te swygen, Om dus onverstandig praatende, niet eenige mêe aan den hals te krygen, Die Meiden hebben getrouwd, niet een hair beter al*wy, Schoon ze lustig in ’t geld rammelen, en gaan in ’t zamt en in zy.
Vaar je zo voort, je zoud my ook kwaad maaken; ik wil ’t niet hooren.
Waarom diend men anders, als op een aardige wys zich ergens in te booren?
En een ryke Vryer of Weeuwenaar te trekken in het net?
Waarom zich zo opgeschikt, zyn kapje zo frai gezet, En zyn beste chitse rokken en gevlamde kousjes alle dagen gedraagen?
Wel, dat ik draag, dat draag ik om me zelfs.
Maar, Anne, ik zie daar iets, derf ik’et je wel vraagen?
Maar ik beding niet kwaad te worden.
Me dunkt, je bent zo wat .
dik.
Moet je ook in de kraam?
’t is gezeid niet kwaad te worden.
ik, ik?
Ik in de kraam moeten?
met wie doch zou ik zo leggen mallen?
Of ’et zyn leeven niet meer gebeurd was dat een Meisje was komen te vallen.
Wel houd je zo vremd niet, het beurd dagelyks al veel.
Ik word beschaamd dat je zulks denkt.
Ja, kind, het spreekwoord zeid, elk zyn deel.
Jy bent een Dienstmeid; en wat derven die niet beginnen.
Nu zeg het me, of ikje misschien kon helpen, en wat verzinnen Tot je .
Dat het menschen hoorden, wat zouwenze niet meenen?
Nu, nu, zo bedroefd niet; laat je raân.
Dat ik een hoer was, en ik heb altyd voor een eerlyke Meid gegaan.
Neen kind, zo kwaad niet, ik zelder wel van zwygen.
ANNE ELIZABETH.
Doch of ik het al bedek, het is een zaak die zich zelf zal opdoen, en blyven niet verhoolen.
Houd ’et by je, niemand weet ’er of als jy en ik, en die ’t my gedaan het.
Laat my dat bevoolen.
Maar, waar ’t niet beeter dat je ’et Martyntje zei, die weet voor alles raad: Die zal wel wat bedenken.
in jou bedroefde staat.
Ik zeg, Martyntje, zal jou immers wel ten besten raaden.
Ik ben zeeker met jou ziekte bekommerd en belaaden.
Ik derf ’t niet ruchtbaar maaken.
’t Is evenwel best dat wy ’t Martyntje zeggen, die is ’t alleen die jou helpen zal.
Dat hebje alsje met knechts verkeert; want zy zyn zeeker de oorzaak van onze val.
Weg, weg, je bent ’er onnoozel aangeraakt.
Zeg datje bent bedroogen, Datje trouwbeloften hebt; zo krygt yder een noch metje mêedoogen: Ja elk zalje willen helpen.
Weg, je bent noch zo ongelukkig niet.
zeeker?
Want kom je uit je Kraam-bed, het is alles voor wind en voor stroom, Anna Elizabet, ziet.
Je dient voor minne, je bend blank en pouzel, wat hebje dan al vermaakjes, Je ryd in een Koets met myn Heer, en Mevrou, je komt op mooije Hofsteên en al zulke zaakjes.
Je eet gezoôn en gebraân aan een tafel, je drinkt zoo wel als zy, Rinze wyn met zuiker, of naarsen van Candy.
Je slaat niet een hand aan ’t werk, des winters laatje jou keurslyf en onderrokken warmen, En je stiert niet als welgewarmde melk met gepelde garst, en vyf of zes guldens bier over dag in jou darmen.
Ja, je krygt altyt het lekkerste beetje, want dat alles diend tot maaking van goed en veelvoudig zog, ANNA ELIZABETH.
En droogt dat dan eens op, wat voordeel, Lobberigje, heb ik dan tog.
Dan benje weêr goed, Moer, om je voor drooge min te verhuuren.
Daar komt Cely en Martyntje, die zal met ’er kuuren U alle zwarigheid uit het hoofd praaten, en dat onder een glaasje wyn, Vertroosten, en belooven u, in alles behulpelyk te zullen zyn.
MARTYNTJE, CEELY, ANNA ELIZABETH, LOBBERIG.
JAwel!
men kan ’t Manvolk, als ze aan ’t rooken zyn, met geen brandhaaken daar afhaalen, ’t Is of ze met de pyp in de mond gemaakt bennen.
maar ik zal ’t Stoffel wel betaalen, Dat by zoo droomig zit, maar, Celitje, hoe kwam je uit?
Daar had ik al werk mêe, eer ik ’ t bedocht, hoe is een Meid ook gebruid.
Nouw heb ik’er wys gemaakt, dat ik op ’t hoetjes maaken ben, by een van myn Vrinden, En dat ik ’t niet verby kon.
als ik uit weezen wil, dan kan ik ’er zo wel als de beste, een leugen op de mouw binden.
Eens kwam ik een heele nacht uit, met te zeggen, dat myn zusters zoon op sterven ly.
een leugen in nood is niet kwaad.
Als wy dat voordeel niet en hadden, dan was ’t voor de Meiden een elendige staat.
Anna Elizabeth, jou heb ik eens hier op de graft, in een Huur besteld, hoe lang is dat wel verleeden?
Dat ’s nouw ruim een Jaar, maar dat ik daar van daan ging, dat heeft zyn reeden, Daar kwam veel volk op een bezoekje, die maakte gestaadig het huis en trappen zoo vuil, dat ’et my verdroot, en ik moest het altyt even zindelyk houwen.
Dan schonk men ’er de Kofje en Thee; En dan aan ’t dobbelen en speelen, en ’t Kaartje ging ’er geduurig om, ja men dansten ’er wel mêe.
Wat zei de man?
Niemendal, en kwam die niet in, zo blevender zomtyds Dan most ik by nacht de schotelen wassen, en schuuren de speeten.
De droes mogt zo dienen!
Nu woonden ik wel beeter, dog dit wyf was weêr arg en doortrapt, En ziet, gelyk men zeid, met honderd oogen, zo dat men ’er zelden iet ontknapt, Hoe heeft ze me wel geribbezakt, hoe heb ik my ook al laaten kwellen, Want in het rekenen wil ik ’er wel tegens de beste Snyer stellen, Met al zyn itemme; dog al was ze scherp, en zoo fyn als rag, Ik heb ’er echter nog meenigmaal bedroogen, daar ze by stond, en het zag, Terwyl ik alles, wat ik in een heele week uit gaf, moest op teekenen.
Doe had ik winst op winst, en op geenderhande wys, is dat na te reekenen.
De Markt-gang die het daar na by, die geeft te sooberen winst, Het ander komt by groote plokken in, by schellingen op het minst.
Doen ik diende waar ’t noch beeter.
De lui weeten nu al te wel wat het goed al kost, in het huishouwen, Zedert men alles aan de deur heeft konnen koopen.
Ja, trouwen.
Dat schreeuwen op straat, behoorden verboôn te worden in deze Stad.
Verzeeker, men moest de Magistraat maar zeggen, dat ’er de Meisjes, en inzonderheid Anna Elizabeth schâa by had.
Die wou wel dat de Straatloopers aan de deur; niet een duit konde winnen.
Heb ik het niet gedocht, dat als ik sprak: Jy weder zoud beginnen.
Ik verwyt jou immers niet datje de wyn zo gaaren drinkt voor ’t vat.
Kinderen, dat ’s een zaak; dat de Meid garen wyn drinkt, dat durf ik zelf wel verhaalen.
Verwytje me dat?
’t Was in myn eerste jeugd; ons volk had heele zoete wyn in de kelder: Dus proefden ik altyd als ik tapte; doch de wasem besloeg het glas, eerst schoon en helder.
Dat heb ik nou zederd al geleerd; maar wist het in die tyden niet.
Onze Jufvrouw zei: je tapt nimmer of je neemt ’er jou deel af: ik wenschte wel datje dat liet.
Ik leid ’et op ’t ontkennen.
’t Is wel zei ze, ik zal het jou zelf doen bekennen.
Doch wat raad?
de wyn was te zoet; en onmogelyk is dat proeven, voor die ’t wat graag doet, af te wennen.
Ondertusschen had die feeks de roemer rondom de rant op een tinne teljoor boven de kaars gehouwen en swart gemaakt.
Ik onnozel, tap en drink als vooren; en het swart waar als een cirkel om men neus en wangen geraakt.
Ik kwam niet boven, of ze vraagt datelyk of ik weêr uit het glas had gedronken?
Ik heeten ’t ’er liegen.
’K zal ’t wyzen, zeid ze, en deed my in een spiegel zien; daar stond ik te pronken, En zy viel met ’er gezelschap aan ’t lachchen.
maar, dat ik nouw ook jou leed Verhaalde aan Ceelitje, ’k meen van die Sinaas appelen, met een prikje door de traly, dat niemand als ik en jy weet.
Of van die Souzyzen.
STOFFEL, ANNA ELIZABETH, CEELY, MARTYNTJE, LOBBERIG.
HOu doch eens op met die zaaken van zo klein belang; spreek jy eens een woord, Martyntje.
Wel, jy laat ’er krakeelen, jy houd ’et met de toebak en met het wyntje.
Nou, Martyntje, nu zal ik ’t verbeeteren, en toonen eens wat ik kan. LOBBERIG.
Was ’er maar wat meer te vreeten en te zuipen, dan was Stoffel weêr een man.
Dat ’s waar, dat eeten en drinken doe ik liever als dat verdrommeld naaijen.
’t Is noch al vry wel, als men een Snyer met eeten en drinken kan paaijen.
Anne Elizabeth, wat zei je flus van jou Heer?
hiel by zooveel van zyn nicht?
Ja meer als van zyn eigen Vrouw: maar ik liet het noit blyken; om zyn steekpenningen bleef ik hem trouw en dicht.
Eer heb je in jou hert, Anne Elizabeth; swygen en spreeken op zyn tyd, dat wordt voor groote wysheid gereekend.
Dat ik, dat in ons huis wel gebeurd was, had opgeteekend, Het zou een History zyn, grooter als die wydloopige Roman Van de vier Heemskinderen, of van Malle Gys.
Nu dat ’s voor de geleerde; daar weet jy lui niet van.
Martyntje, je zegt van my; maar ik zeg nog eens, dat ik dat Drommels teemen wel zou vervloeken.
Ik woonde eens by lui, daar was de zuinigheid ver te zoeken, Daar speelde men alle daagen pannetje vet: de man stuite ook niet veel; al de Meisjes die hy moest passeeren, keek hy na de krop.
Daar liep wel zo veel door ’t gootgat, dat ’et alles haast was O. P. op.
Toen ik dat zag, ging ik myn biezen pakken, en gelyk ik naderhand heb vernoomen, Dat ze my haast volgden, en ze speelden bankerot, jy plagt ’er in die tyd wel te koomen.
Martyntje, doen ze daar .
Ik weet het wel, daar men dag op dag te wafelen bakken zit.
Daar men de booter met zuiker en kanneel bestrooide, en braaden aan ’t spit.
Zo jy lui niet op en houd, zal ik ook eens van de Meisjes beginnen te praaten, Maar je houd me de bek met spys en drank open, en daarom moet ik het laaten.
Maar, anders ik zou .
Jou luizige Snyer, jy weet ook al wat van de Meisjes, doe je Vaar?
Je bend van de lui, die ’er gebreeken op ’er rug draagen, en ze zien altyd die van een aâr.
Dat ik eens van de diefagtige Snyers begon, ik zou geen end aan myn verhaalen krygen.
Daar hebben we ’t al!
hoe makkelyk kryg je, dat goed aan ’t spreeken, maar wie duivel zal ze doen swygen?
Hoe vaart jou Miester?
durft hy nouw wel meer lappen, door ’t oog van de schaar haalen, zedert dat hy dat Storitje in de Almanak las?
Wat Storytje?
Ik hoor wel dat je ’et niet weeten wilt, nou loof ik te meer, dat jy ’t zelf, of jou Baas was.
Jou meester dan, lag dood krank, en doe hy meende dat op ’t sterven aan kwam, en dat hy moest verscheijen.
hy riep jou by hem alleen, in een kamertje met jou beijen.
Hy deed zyn biegt, en hy vermaande jou, dat je jou van ’t steelen moest af houwen, want hem docht, hy zag niet als vlagge van allerhande koleur.
Zo Anna Elizabeth, defendeerje nouw, dat het hy ’er veur.
En ’t waaren juist de lappen die hy gestoolen had.
zeg my eens, waar zouwen de Snyers anders zo ryk door worden?
Houw op, Annaatje, het is me leed dat ik ’er jou toe porden.
Doe hy weer gezond wierd, stal hy weer voor den drommel weg: Een nieuweling zei, die dat taken nog niet gewent was, Meester,denkje nog wel om al die kleuren, doe je op sterven ly; ’t is om best wil dat ik ’t zeg, en dat ik jou knecht bin.
Weg, zei de baas, en mit haalden hy zo een end swart laaken, door ’t oog van de schaar in zyn Hel, en zei, die kleur was ’er niet in.
Ja ’t is of de Snyers tot steelen zyn gebooren, Let op ’er vingers, ze staan der na.
Dan zouwen wy wel by malkander behooren.
Ik denk nog aan jou karbokse, want me dunkt dat ik nog al aan dat vleesch zit.
Maar, hoe kreeg jy zo een paterstuk van ’t Spit?
Al lang genoeg!
Hans, Hans, waar blyf je?
Hier ben ik al, is er wat van jou dienst?
Is dat vrolyk weezen?
Kom, je moet met ons zingen of danssen, zo deed men immers voor dezen.
Hans, vat Ceely eens by de hand, laaten wy jou geswintheid zien.
Strak, strak, dat kan zo schielyk niet geschiên.
praatje van danssen, wie zal ’er op zaagen?
Treffelyk!
Piternel, loop eens na Kryn de lapper, je zeld vraagen, Of hy met zyn Viool hier komen wil, is hy in huis, zo ziet, Dat hy jou voort volgt, het is al negen, nu verzuimd hy niet.
Terwyl men na dezen tyd, in de Speelhuizen geen geklank meer mag hooren, Haast je wat als een Meid, en kom ras weêr; je moet hem zien te bekooren.
Pieternel binnen.
Goed, ik zal de Mofin terwyl ook van achteren gaan haalen; kom, Hans, helpme, en gaat meê.
Waar loopje lui altemaal?
Alle binnen, behalven Martyntje, en terstondweder uit, roepende te gelyk, Haaring, haaring, zoete Pekelhaaring.
JAN. O je!
Myn heuvit deut mik zo wee.
Moor scholle die tzwy hilike?
hy verstyt zich bezukt op de Vrouwsluede.
Jo, ich leuve, he sol wol ein Keunigs dochter krigen, as hier na gahn wol.
Het was achter niet te deege.
Gebyna, loof ik, zou in ’t vuur gevallen hebben; ze was al van de stoel gezeegen.
Nou een spulletje gespeeld.
Ik heb eens in een huis genaaid, daar speeldenze van Meduza.
Als ik Meduza roep, dan moet je houwen of je altemaal in steenen veranderde; zo als je dan staat zo moet je blyven, in die zelve postuur.
Nu luistert ’er na.
Meduza.
Dat’s nu wel.
Je moet ’er dan al te zamen op passen.
Daar komt Pieternel; daar zie ik ze zaamen keeren.
MARTYNTJE, CEELY, LOBBERIG, ANNA ELIZABETH, JAN, HANS, STOFFEL, PIETERNEL, KRYN.
ZAag nu eens op, Monseur Schoenlapper, nu, Lobbrigje ter eeren.
Een dansje op je zelfs, of met iemand uit den hoop, zo je maar wild.
Word gedanst.
Dat hebbenze, by myn Sint Jochem, al wel geklaard.
Nu Stoffel, nou jy geen tyd hier verspild.
Honorus Damus.
Ik zing noch dans niet.
Laat jou Pieternelletje eens beginnen.
Of laat dat Overzeese postuurtje ’er eens laaten hooren.
’k Moet zien of ik op haar niet kan winnen.
Gebyna, doe most mit mi danzen.
Ze houd’er of ze gek is; ze spreekt niet een woord.
Pieternel, dat men jou dan altyd eens hoord.
JAN. Ich wol met dy nigt kuyeren, i stinket van dat tugh dahr all ztad lue sou van stinket, muskerie hetse, men wol ons wol wies mooke dat ’er jo de wilde katte dryte, Man ich leuvet nigt, zi vretze zo lekker, zy mogen ’t zelf wol schyte.
Nou, Gebina, zel je nou meê zingen of danssen?
hoe zal het zyn?
Je ziet wel dat ze altemaal zo leeven, dat leer ik haar altemaal; zo doen ze by myn.
Heeft jou ’t eeten al wat gesmaakt?
JAN. Jo, jonfer, fry wol, al hupsk, al hupsk.
Ei, zie die styve hark.
Ik moet met ’er wat praaten.
Je zult niet jeloers zyn, Ceelytje lief?
Je zelt die narrepotzen laaten; Ik wilze niet gefopt hebben.
Mag ik met haar niet dansen, Martyntje?
dat is verbruid.
JAN. Igh kan jo nicht danse, igh hab mien balch to vol gevretsen; ik schei ’er jo uit.
Igh hab dei dreite van danse, laas ons zitze goon, un soepen ees omme heer, ich hebbe jo enoeg gefretze; wies mi noe man woer ich schol sloopen.
We moeten eerst noch wat pleizier hebben; dan zal je slaapen hier binnen.
Ik weet niet, ik heb altyd een antepati op Moffinnen.
En ik geen kleintje.
Laat de Meid met vreede, Stoffel, hoe heb jy ’t in ’t zin?
Ik kryg nou ook lust, Gebina zal met my dansen.
hou altemaal je rust.
Hans zingt.
Hy een dansje onder ons twee, wie zal hier de derde zyn, enz.
Waar na zy alle te gelijk dansen de dikkedrol.
Ba zo ziet, daar had ik lust toe, nu ben ik al moe gesprongen, Nou jy ook eens van je beste deuntjes, het gezelschap voor gezongen.
JAN zingt.
Vretsen ont soufen, ont ein ander goet leeben, Dats hadter myn Vatter zoe ein erfdeel gegeben Das smacht ir mich aus der massen zo wol, Ik zouf mir int ein woche wel foustzyn mal vol.
Wat zegje nu van die Moffin?
Wel nu moet ik ook zingen, of ik word dol.
HANS zingt.1.
Myn botelje gaat gloe, gloe, Gloe gloe, gloe gloe, gloe gloe, gloe gloe, gloe gloe, En myn keel die gaat loe loe, Loe loe, loe loe, loe loe, loe loe, loe loe.
’t is een vreugd te hooren zulk geluit, ’t Klinkt veel beeter als Fiool en Bas of Fluit, 2.