floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Jy ook zo, Béstevâar.
De Droes haal je wél wég, Met al dat gevraag, al dat geteem, én al dat gezég.
Hoe zél hy lachchen, dat ik hémop 't maal kom betrappen.
Maar, zie ik wél, zo komt hy daer zélf uit de mótkas stappen.
Het mael is, by men keel, al te lyf, én de hond in de pót.
Daer kom ik bezukt kaal óf, én stae én kyk, als Pier snót.
Ziet hoe zwiert hy?
hy zou 't mael wél schier weêr uitbraaken.
De Oudste Kwieryn, Tys Tafelbézem.
WEes maar te vreên, kind, ik zél je 't Jak zo nét laaten maaken, Dat het je verwonderen zal.
Wél, héb ik dat an jou verdiend?
Amise, is dat mét me handelen, als mét je béste vriend?
Héb ik je daerom zo lang after je gat geloopen?
En zo veul boodschappen gedaen, én brieven bestéld mét hoopen?
Zél men me zo zonder wurmkruid loozen, én me laeten staen By een Kwakzalver, om zonder my by Lievyntje te gaen.
'k Héb je veur een aâr kaerel gehouwen, voor een' man mét eeren.
Maar ik zél 't je betaalen; je zelt me zo licht niet weêr scheeren.
Wat boodschappen?
wat brieven?
wat Kwakzalver?
bén je dól, Of zót vént?
wat reutel je van scheeren?
je hébt je gat vol.
Neen zéker, dat is 't niet, daer héb je wél zórg veur gedraagen.
Ik zég, vént, laat me gaan, óf je krygt je huid vol slagen.
Wat bruit me déze gék!
wél hoe, ik weet niet, wie je bént.
Tys Tafel bézem.
Ja, ja, houw je dronken, én doet of je me niet en ként.
De Oudste Kwifryn.
Wél kaerel, wie moeit je!
héb ik je ooit van men leeven Gezien?
ik zég laat me gaan, óf ik zél je een oorvyg geeven.
Zo kén je me niet, fijn man; én je weet niet, wie dat ik bén?
Wél, zou 'k het zéggen, als 't niet waar was; 'k zweer, dat ik je niet kén.
Kwieryn, zie toe, pas op.
Wat valt'er veul op te passen: Ik zél me van jou wél wachten, jy zélt me niet vertassen.
Wél, kén je Tys Tafelbeuzem niet, jou ouwe groote maat?
Je raaskalt, vryer; me dunkt, dat je niet wél mét je zinnen staat.
Hoor hier, hoor hier; waer wil je je wyss jak daerheen dragen?
Je had het Lievyntje gegeven, ként 'er niet behaagen?
Ik die nooit wyf had, nóch van jou, nóch jouws gelyken weet, Ik jakken steelen?
voort vlégel, eer 'k je den rug eens meet.
Wél, Kwieryn, word je gek?
zyn je de harsens benomen?
Had je flus 't jak niet an?
Vént, je zélt van den duivel droemen.
Ik flus het jak an, jou beest?
meen je dat al de luy dronkerts zyn, Als jy, én jous gelyk, die zich alle dagen in de wyn Dol én vol zuipen, én niet weeten wat ze beginnen.
Gaat een schoft slapen, vént, én vergaar, zo doende, je zinnen.
Dat zél je rouwen: Dat gaer, récht toe récht an, nae je wyf, Die zél ik al 't bruitje zéggen, én stuuren je die op 't lyf, Die zél je 'er veur begroeten, én dat moes janken wel verleeren, En doen je dat vrolyk half uurtje ten nagelen uytzweeren.
Wat droes wil dat zéggen?
is 't vólk hier altemaal zót óf buis, Ofscheeren zy malkaar zo wat?
Maar wie komt daar weêr uit den huis?
Kniertje, De Oudste Kwieryn, Tys Tafelbézem.
MEn Heer Kwieryn, onze Juffrouw doet je zeer minnelyk vraagen, Of je dit yzertjen iens na de Goudsmid wilt draagen, En zy bid je, dat je 't teugen een aar, wat zwaerder van goud Verruilt, óf dit oopkooken, én wat wyer laeten maaken woudt.
De Ounste Kwieryn.
O ja, zeer gaeren, zoerertje; dat zél zo geschieden.
En zo ze iets meer begeert, ze mag vryelyk gebieden.
Maar, weet je wel, wat veur een yzertje dat dat it, men Heer?
Het schynt wel goud.
Dat zélfde yzertje héb je weleor, Mét een behéndigheidt uit je wyfs béste Kas genomen.
Dat's nooit geschied, dat ik weet, dat moet je voorzéker droomen.
Hoe, weet je 't niet; is 't je vergeeten?
't was ommers nóch krom.
Wacht, wacht, laat ik my bedénken, ja, ja, 't is waar; ik kom 'Er weer op; ik héb'er dat zélfde yzertje gegeven: Maar die twé ringen, die ik 'er by gaf, waar zyn die gebleeven?
Daer zyn gien ringen by geweest, dat is een groot abuis.
't Yzertje dient niet verzweegen, dat gaet na zen huis.
Knierje, De Oudste Kwieryn.
ZO zou je dit ook wél vergeeten.
Neen ik zél 't wél bezórgen.
Wanneer zél je 't weêr bréngen?
Ten langsten overmórgen.
Maar évenwel, men heer Kwieryn, nóch een woord.
Mag ik je wat vérgen?
'k héb in lang van je schâ niet gehoord.
Of je men een' haernaeld, mét een paar parreltjes woud koopen?
Ik zél 't weer an je verdienen, én wél iens zovlytig loopen, Als je me van doen hébt, én passen, als een vink, op je geboôn.
Fiat; héb j'er maar goud toe; ik zal dan het arbeidtsloon Wel betaalen.
Wél, je hoeft me gien gouwe te geeven; Een zulvere zélt me wel doen.
Daar is niet veel an bedreeven; Dat zal ik wel doen mét de allereerste gelégen'tydt.
Zél ik Juffrouw ook nóch wat zéggen?
Ja, zég, ik ga 't mét alle vlyt Zo bestéllen: dat is, ik ga 't mét ten eersten verkoopen.
Wég, wég, Sinjeur Kwieryn; ay wilt al je bést wég loopen.
ryd je de koekkoek, meid?
'k Bid je om réden, gae maar wég; Wég, wég dóch, 'k zél 't je daer nae wél zéggen; doet dóch wat ik je zég; Ik bid je, hoor nae men woorden zonder lang te draalen.
Ik ga; maar weet ik, wat ze meent, zo moet me de koekkoek haalen.
Wat zou'er een huis gelégen hébben, had zen wyf hém gezien.
Kyk, hoe komt daer die sleeplénden an.
Bélie, Tys Tafelbézem.
JA, laat jy me maar betien; Ik zweer 't je, ik zél hém dat ten duursten op doen breeken: Mienden hy me dat schélmstuk zo heimelyk te besteeken?
Mén béste jak, mén béste jak, ik vergeef 't hém men leeven niet, En men gouwe yzertjen, dat ik noch van onze Peete Griet Geörft héb, zél hy dat an zen snóllen, an zen hoeren geeven, En nóch alle daag mét myn in zulk een' onienigheid leeven?
'k Zél toonen, dat het me lied is.
Daer komthy zélver an.
Bélie, De Jongste Kwieryn, Tys Tafelbézem.
De Jongste Kwieryn, meenende in 't huis van Lievyntje te gaen.
NOu is 't wérk verknóld; daar is men wyf juist.
Bén je daer fijn man?
Als je op den tril gaet, wil je me dan niet weer overhaalen?
Of kén de buit niet toereiken, dat je weer nae huis komt taalen?
Wél, wat wou je daar meê zéggen, dénk ik?
Vraag je 't myn?
Wie zou 'k het vraegen?
Al die babbleguiggjes an een' zy, Kwieryn.
Vaar jy maar voort, Bélitje.
Dat kén jy wél weeten.
Tys Tafelbezem.
Hoe, kén hy dat zo onthouwen?
't is hém al lang vergeeten.
Wat schort 'er an, zég ik?
Men jak.
De Jongste Kwieryn, Hoe, jou jak?
Men jak, ja.
Hoe stae je zo beteuterd?
ik geef nérgens na.
Zét jy me weêr een' dag scheer, als ik by je te gast zél komen.
Zou, Bélitje, wakker, kyf, én doet hém van den duivel droomen.
Kan je niet zwygen?
Kyk, hy wénkt me, dat ik zwygen zou.
Schaamje, Tys, dat je zo liegt, ik jou wénken?
ik jou?
Ik bén een' bedurven' vrouw!
wil je 't me niet zéggen?
Hoe slécht houdt hy hém?
by mient het mét een stout bakkes t'ontléggen.
Ik héb hém niet gewénkt, liefste, ik zweer't je by men keel.
Kom maar weer op je propoost; men gelooft je in dit deel.
Op wat propoost?
Van 't jak: wil je 't niet weêr van de Snyer haalen?
Wat jak?
Ontként hy dat, zo hoef ik 'er niet meer na te taalen.
Watz'er te doen?
heeft het Els ons buurwyf ook weer verknoeid.
't Komt niet te pas.
Of heeft'er Tryn Kals mét ons huishouwen bemoeid?
Heeft onze Stoffeltje stutten geloopen?
Wil de meid de betielen niet weer koopen, Die ze gebrooken heeft?
Héb ik je dan misdaan?
Dat komt wél te pas, dat 's 'em juistom op zen kóp geraên.
Wél wat héb ik gedaan, myn hartje?
Wég, wég, mét je handen.
Als je me noodt, neemt dan de maaltyd weer allien op je tanden.
En lach me dan daerna nóch leelyk uit, mit je dronken gat.
'k Héb hier sint de mórgen myn' voeten niet omtrént gehad.
Maar waar om scheer je me, Tys?
Dat moet je je zélfs vraagen.
Is 't niet waar, zo moeten me men voeten niet van hier draagen.
Ontkén je dat ook?
Zou ik 't niet ontkénnen?
Wélk een onbescheid!
Hiel je je strak niet dronken?
én héb je me niet gezeid, Dat me de key leuterde, dat je myn, nóch myns gelyken Noit gekénd had?
Ik kom zo van den Olifant te kyken, Die heeft me tót nouw opgehouwen mét de kunsjes, die hy deê.
Mén ként je wél: je beeldt jou in  Dat ik altyd zou zwygen, én de hand op de mond léggen: Maar, spyt je bakkes, ik héb 't je wyf allegaâr gaen zéggen, Al 't bruitje vertéld, én wat je veur een' lichte veugel bint.
Wat heeft hy je vertéld?
wat is het?
zég het me; wil je kind?
Of je 't niet wist?
is me men jak niet uit den huis ontdraagen?
Jou jak?
Vraag je dat nóch?
Wist ik het, ik zou 't niet vraagen.
En men goud yzertje?
heeft dat ook niemand wég gebrógt?
Bén je 't kwyt?
je meende ommers, dat je 't verleid had, én zócht 'Er lang na; je zélt het nóch wél érgens in een 'hoek vinden.
Of je veinst, óf niet; dat kluwentje zél hém wél ontwinden Ontkén van den hoogen boom óf, én lieg vry al je bést.
Hoe je 't draait, óf keert, 't zél 'er dóch uit moeten op 'tlést.
Je zélt'er niet deur komen met al die vonden én laagen.
Hou jy je bakkes.
Kind, wat zég jy?
Men jak is men ontdraagen.
Van wie dóch?
Dat weet de diefbést, vraag je dat myn?
Maar weet jy 't niet?
Ja, 't is een zéker man, men noemt hém Kwieryn.
Hoe Kwieryn?
Ja, jy zélfs, schuim van alle vagebonden.
Al hoog genoeg, wyf, óf 't zou tusschen ons duikers honden.
Ikke.
Ik meê: je hébt het an Lievyn vereerd.
Dat heeft die schobberd uit zen duim gezoogen, liefsten, ik zweer 't: Hy liegt het deur zen hals; 'k héb 't 'er maar te leen gegeeven.
Lien ik jou tuig wél uit?
zêg; zél je zo mét myn goed leeven?
Hou jy je més niet by je; geef ik het men buuren wel te lien, Of je mantel, óf zo.
Laet jy myn goetje dan ook betien.
Ik zél maaken, dat je 't weêr krygt.
Aârs zél ik je belétten, Dat je jou voeten niet weêr over men drumpel zélt zétten, Of je bienen niet by men onder steeken, verstae je dat.
Gelyk óf ik dan by niemand naapen, óf logys vinden kon, Die me wél trakteeren zou.
Wél nou, 'k ga 't jak haalen.
Wél vriend Tafelbeuzem, ik kén je dienst niet betaalen: Maar ik zél je weêr hélpen, ontsteelen ze je wat uyt den huis.
Dat zél zen leeven niet beuren; want tót mynent is munt, nóch kruis.
Maar wil je 't vergélden, zo laet me je sérvét iens meeten.
'k Héb 'et wég; ja, kom mit me, ik héb ook nóch niet egeeten.
De Jongste Kwieryn, Lievyntje.
HOor hier eens, schaapje.
Kom je niet in huis?
De Jongste Kwieryn, Neen.
Wel waerom?
't Kan nu niet zyn; Sta een beetje.
Weet je wél waarom dat ik kom?
Waerom zou je kommen, snobbelaar; zég, myn hartje, myn leeven?
Ik héb je flus een jak, én korts een goud yzertje gegeeven, Geef me dat eens weêr, want men wyf weet het allegaâr, Hoe 't toegegaan is: Ei békje, geef het memaar; Ik zél je daar na wél eens zo veul moijigheid koopen.
Je bént ommers éffen mét het jak nae de Snyer geloopen, Om'er een bonte rand an te zétten, én 't yzertje zou jy Ommers doen verruilen; want het klémde an d'iene zy.
ik het jak, én 't goud yzertje?
dat is geloogen.
Ik zweer, dat ik geen van beijen sédert flusjes mét men oogen Gézien héb.
Ik kom zo uit de spullen, én nu zie 'k je eerst weêr.
Ik héb je geneust; maar 'k geef je jou bést de doen, klaar me dat meer.
Om dat ik je alles goeds betrouw, moet je me daerom bedriegen?
De Jongste Kwieryn 'k Héb'er geen gedachten toe: wat!
zou ik daarom liegen?
Maar 't is om men wyfs wil, die al den horlemént weet.
Nou, nou: je zélt me veur 't lést foppen; maar dat's niet een beet.
Loopt'er meê heen, 'k héb je'er niet om gebeên.
Wie hét zen dagen?
Je héb 't me zélfs vereerd, én zélfs hier in huis gedraagen.
Iens gegeeven, én weêrgenomen, is slimmer, als een dief.
Maar hou 't jak vry, hou het yzertje, héb je 't zo lief.
Dat men wyf... Lievyntje.
Jou wyf?
neen, zég jou andere scheuken, én hoeren, Versmeert het daer meê.
Maar 't roert me niet.
't Hoef je ook niet te roeren, Varken.
Loop in de pomp, Jan gat, én haal de klap nae je toe.
Je zélt je leeven 't gat niet weêr in krygen.
Hoe zél 't lukken?
Schélm, ik zél je dat nóch zuur doen opbreeken.
Wél, woudaap, meerkat, zél je me zo onbehouwen toespreeken?
Sluit de deur eens toe, héb je 't hart.
Waar ga 'k nu heen?
Z' is toe: ik mag 't overléggen, én men zelfs terwyl wat vertreên.
Einde van 't dérde Bedryf.
De Oudste Kwieryn alleen, dronken zynde.
OOu zék, hoe staat de hond én slampt!
'k héb te veel gezoopen.
Waar of mén hérbérg is?
héb ik nóch niet lang genoegh geloopen?
Wéi, bén ik gék?
me dunkt, ik bén weêr op de zelfde plaats, Daar ik flus geweest héb: dat komt by me zoolen faats; Een half uur geloopen, én niet een' voerstap vérder te raaken.
Men kóp draait me, als een' tol.
Kon ik een reis braaken, 't Zou wél overgaan.
Die verbruide wyn het mor in zen gat; Maar hy ging zo zoet in, én hy smaakten.... Holla wat, Sta vast, hey daar, 'k moest niet vallen.
Maar by den elestreeken weeken, Woont dat zoetertje daar niet?
ja ze dóch.
Hou me die Ten bésten, vriendin.
Ze moest me hier bylo niet zien, Of 't jak, én 't yzertje, zo ze me zag, raakte misschien In de loop.
Maar hoe kom ik t'huis?
hoe hiet de straat, daar Bouwen Ook woont?
de Schaapskooy, óf de Bokskooy.
Wél zouwen Die luy, die daar aan komen, het niet weeten?
ja, Ik mag by 'er gaan, en vragen d'er eens na.
Bélie, Tys Tafelbézem, De Oudste Kwieryn.
DAer komt hy mét het jak.
Ik zou hém évenwél uitstryken, Dat het zen oogen verkeerde.
Wat praat je luy?
én wat valt'er te kyken?
Bén ik dronken, wat raakt dat jou?
't heeft je geen geld gekóst.
Wat z'er an gelégen?
't gaat over, als een mensch zen water lóst.
Ik wou wel vraagen, waar hier een waerd woont, die Bouwen Aghterlam hiet, érgens in de Bokskooy; ze houwen Der Droôgastery; de scheele blindeman hangt 'er uit.
Kyk, hoe dronken is hy.
Hoe kén je zo lang zwygen?
Jou guit, Bén je zo onbeschaamd, dat je nóch onder men oogen Koomen durft.
Wat schort je Totebél?
je bént bedroogen, Meen je my te fóppen; want ik fóp de luy in 't gemien.
Dat's een walbarken aenzigt.
Durfje nóch kikken?
of zien Men in mon tronie, opsnapper?
durf jy me nóch toespreeken?
Je bént gien keuningin, waarom niet, wat zou men ontbreeken?
Vraagh je dat nóch, schavuit; kyk, dat 's een bakkes, als een plank.
Vrouwménsch, blaf tégen men afrerste vry een half jaar lank; Had jy geleeft in de tyen van het metamórfozeeren, Ovidius had je, als Hecuba, in een hond doen transformeeren.
Ja, jou in een varken, schélm; maar waerom myn in een hond?
Om dat zy deê, dat jy nu doet; en dat ze met'er mond Elk een anblafte, die ze anzag, daarom moest ze een hond weezen.
Je hébt wel wat schoons in de Métemurves eleezen.
Maar wat héb je in de wynkan eleezen, dronken zwyn?
Ik kén het niet lyen; én 'k zél het niet lyen; kyk Kwieryn, 'k Wou liever, zo jong, als ik bin, op staende voeten Een' weeuw weezen, als dat ik die parten sou lyen moeten.
Of je weeuw weezen, óf van je man loopen wilt, wat raakt myn dat?
Laat me sléchts mét vreeden; óf is 't hier in de Stad De manier zo, dat men de vrcomdelingen om'er te kwéllen, Zo wat uitschéld, én sprookjes van 't rood kousje gaat vertéllen.
Wat sprookjes!
'k zég, dat ik dat leeven niet lyen zél, Om d'onderste stien boven, Kwieryn, verstae jé dat wél?
Of ik zél liever van nou óf al men leeven, als een' weeuw blyven.
Graauw je gat toe; wat roert myn al jou rédeménten, én kyven?
Leef weeuw, én blyf weeuw, honderd jaar over een boeg, Of tót je in stukken van malkaar valt, is 't niet lang genoeg.
Maar, schaam je jou niet, dat je daatelyk dorst ontkénnen, Dat je van 't jak niet wist?
daer héb je 't nou.
De Droes moet je schénnen.
Heb ik je toegesprooken, woudaap?
je bént boos, én stout.
Ik zie, je légt het op de kaap an; én me dunkt, jé woudt Me 't jak wel ofhandigh maaken, om dat ik zo wat beschonken Of verheugd bén; maar dat gat boor je niet; al zijn we dronken, We kénnen'er wel, die't ons gegeven heeft; jy lykt ze niet, Troony van élf schillingen.
Kyk, hoe behoorlyk dat ze ziet?
't Is wél een ander bakkesje, daar ik 't veur doe vermaaken.
Dat's een' kévelkin, dat's een hóloogh, mit'er ingevalle kaaken.
Is het te verdraagen?
Hoor je dat, én spreek je niet een woord?
Wél Kwieryn, wie hét zen leeven van zulke parten gehoord?
Een ding t'ontkénnen, dat, als de zon op de middag, zo klaaris.
Wél vriendschapje, patroon, zég jy ook, dat het waar is?
Zou jy mét 'er deelen, als zy de buit had?
Maar, na ik zie, t Is die zélfde huikevaak van daatelyk.
Wél slokspék, wie Heeft jou gehuurd, om altyd de vreemdelingen An te randen; 't zyn wél onfatsoenelyke dingen.
Wie heeft jou myn naam gezeid?
want ik mérk, die Vrouw Kén het van niemant anders weeten, als van jou.
Och, wat gaet men an?
Men man begint del óf mal te worden; Die hoer hét hém berooverd.
Loop Tys; roep Jórden, Men Vader, én zég, dat hy óf komt, zo hy boven is; En vertél hém met 'er haest de hiele geschiedenis.
Bélie, De Oudste Kwieryn.
IK beloof't jou veugel, ik zél 't allegaâr an Vader zeggen, Al jou boevestikken, én hoe all' de zaaken leggen.
Myn boevestukken?
rydt je de Drommel, wyf, óf bén je zót?
Wat boevenstukken héb ik bedreeven?
't Is hiel wél, jou draak, spót, Spót maar mit me, als je me men jak, én yzertje gaet ontdraagen, En an jou hoeren bréngt, dan héb ik nóch gien réden te klaagen, Niet waer?
Vrouwménsch, je tréft men in hiel gôe luimen an, Dat ik die overdadige zóttigheid zo verdraagen kan. 'k Weet niet, wie je meent veur te hébben, sleeplénden; Maar jy, én Dukdalf zalr.
zyn men eeven goê bekénden.
Je hebt me goed uit te lachchen, maar lach Vader iens uit Kykom, daer komt hy, kén jy hem ook niet, zég schavuit.
Ja, zo wél, als Marten van Róssen: zou ik niet?
jou weezen En 't zyne kén ik nou zo wél, als oit veur dézen.
Je ként me niet?
je ként men Vaâr niet?
dat 's een' schelmery.
Ik blyf by men zéggen, al brógt je 'er jou Béstevaâr by.
Dat zég ik, zo lochen je alle ding.
Jórden, Bélie, De Oudste Kwieryn, Tys Tafelbézem.
VEul' goê dagen Moet je hébben, kindertjes; wat's 'er te doen!
wat's 'er te klaagen!
Hoe kyk je zo bedroefd?
wat schort hém, dat hy zoo toornig ziet?
Héb je kwéstie mit mekaâr chad?
spreek, wat is 'er eschied?
Wie hér schult?
allebey?
zég 't me, maar zonder veul' woorden.
Ja wél, ik moet dat sprookje uithooren, al zouwen ze me vermoorden.
Nou Bélie, wat héb jy hum edaen?
Wat schort jou man?
'k Héb hém niets misdaan, Vader; 'k bén nérgens schuldig an; 'k Wil van hém ofezét weezen.
Wou je je zélf afgrondeeren?
Wél waerom dat?
Hy doet niet, als de gék mit me scheeren, En daer by schélt hy men uit; én trakteert me, als óf Hy me veur de honden evonden had.
Je maakt 'et zo gróf: 't Zél zo kwaed niet weezen: je moest menkaâr verdraagen, En je veur 't kyven wachten, óf 't myn altyd niet komen klaagen.
Hoe kén ik me'er veur wachten?
Draag je, als 't ien vrouw betaamt; Weest je man gehoorzaam.
dat klaagen, én kyven; 't schaamt, 't Schaamt zen zélven; wat hy doet, laet hém doen, laet hém betyen, Laet hém gaen, waer hy wil, zonder hém te verspiên.
Zou ik lyen, Dat hy alle daag in 't hoerhuis gaet, én nóch hier in de buurt?
Dan héb j'ém dichte by, als 't noodig is, dat men om hém stuurt.
Maar jy behoorde hém zo te strooken, én te streelen, Dat hém alle and're vrouwluy mogten walgen, én verveelen.
Maar hy zuipt 'er zyn gat vol.
Of hy 't daer óf élders doet, Is 't niet even veul?
zou hy 't drinken om jou laeten?
dat waar goed.
Dat ik als jy was, 'k zou hém 't kakken ook verbieden; En belétten hém, dat hy voortaan mét de lieden Geen gemeenschap hóudt: foey!
schaam je Bélie, zou jou man Jou oppassen, als een' meid; wél maakt'er liever een' dienstmeid van, Doet hém schrobben, én failen, geeft hém een wébbetje te spinnen.
Wél dat 's me schoon veur esproken; riep ik je daerom van binnen, Om zen Avekaat te weezen?
Wél, wél, hét hy 't verknóld?
Dan zél ik hém ook zo braaf kapittelen, dat het je bólt.
Maar als hy jou kliedt én riedt, een' meid veur houdt, en mit eeren Zen huis veurstaet, hoorde je niet meer van je man te begeeren.
Maar hy ontsteelt me men kleêren, én men juweelen uit nen kas, En schénkt ze an de hoer, daer hy by te gastereeren was.
Dat 's kwaelyk edaen, zo hy dat doet; zo niet, zoo doe jy kwaelyk, Dat jy d'onnózele betygt; ô kynd!
dat staet laelyk.
Ja, 't is een onnózeltje, kyk Sieur Jórden, kyk hém iens an; Hy heeft het jak nóch onder zen mantel, weet hy 'er niet van?
Kyk, kyk, hy heeft het yzertjen ook nóch in zen handen; Hy had het de hoer al gegeeven.
Wat duizend schanden!
Maar ik wist 'et, én zey 't zen vrou, daerom bréngt hy 't weêrom.
Wél, wél, wat ik hoor!
wél Kwieryn, hoe stae je zo stom?
Je plégt praats genoeg te hébben; wat héb je hier teugen?
Je zwygt; maat zéker, dat binnen stikken, die niet en deugen.
Béstevaâr, wie bén je?
hoe is je naam?
want ik zweer, By honderd duizend.... Jórden.
Sus, sus Kwieryn, zweer gien meer.
Wat wou je zweeren?
Dat ik die Vrouw, die me zo uit durft luchten, Dit jak niet ontdragen héb.
Me dunkt, we speulen hier kluchten.
Dat dunkt men ook.
Ik zie wél, die schélm heeft jou myn' naam gezeid, En je meent me zo wat te fóppen; wél fóptme, maar mét bescheid; Schéld me veur geen dief; de schéld woorden moest je achtterlaaten.
Kyk, hoe houdt hy hém, hy zou wél gelyk hébben an zen praaten.
Héb je daer 't jak niet nóch, dat je me te nochtent uittenhuis Steelswys ontdraagen hébt, óf geschieden het par abuis?
Héb ik men voeten over heur drumpel gehad, ik zweer je, Dat ik nooit mag komen, daar ik gaeren weezen wou.
Begeer je.
Nóch meer van me.
Schaam je, Kwieryn, foey!
schaam je in jou bloed, Dat je zonder blieken óf bloozen, ontkennen durft, noit voet Gehad te hébben in 't huis, daer je in woont.
Ik daar woonen?
Béstevaâr, zég jy dat... Jórden.
Durf jy 't mét onbeschaamde koonen Nóch iens lochenen?
Wél perfékt.
Hoe, scheeren we mékaâr?
Of héb je van daag een ander huis ehuurd?
Wél Bestevaâr, Waar?
óf waarom dat?
om jou ontkénnen goed te maaken.
Maar Vader, hy hét voorgenomen alles te verzaaken, En ons veur de gék te houwen.
Bélie, hou jy'er de snater uit.
Nou alle gékken laet vaaren, Kwieryn; wat beduit Al dit wiewaauwelen?
antwoordt me, als 't behoort, te dégen.
Wat bén jy veur een vént?
én wat is my an jou gelégen?
Wat héb ik jou gedaan?
wat rydt dat bezukte wyf?
Dat je me bey te gaâr zulk een spul maakt tót je tyd verdryf.
Ja wél, nae myn geloof, moet hy dol, óf bezéten weezen.
Men moest zien, óf Porlefémusbuur hém kost geneezen.
Ay Tys, loop iens nae Dókter Bollesémert toe, én zég, Dat hy hier strikstrak komt.
Dat 's gang.
Ay, blyf tóch niet lang wég; Vyfde tooneel.
Bélie, De Oudste Kwieryn, Jórden.
WIs is hy dol; ey, kyk, hoe groen worden hém zen oogen?
Hoe branden ze?
't klam me zwiet breekt hém uit.
Bén ik niet bedroogen, Zo willen ze me wys maaken, dat ik krankzinnig bén.
Ik moet me eens houden, óf ik 't was, zo 'k me maar zo houwen kén, Om heur veur al heur gékscheeren van myn te doen verschrikken.
Hoe rékt hy hém?
hoe geeuwt hy?
kyk, dat zinnen een paar blikken.
Och Dochter, gae van hém óf, óf ik vrees voor een ongeluk.
Trarare, pomp pomp; zing nou, van snélrebél, van 't juk 't juk 't juk; Wakker, dans: op Maay, fraay Maay, phoe!
tiereliere, fa la.
Wie houdt me Daar by myn' beenen vast?
is 't die bezéten' Teef?
het rouwt me, Dat ik haar de hals niet breek; én die bezukte oliebok daar, Die weêrwolf, die scheeven hond, die hangwiek, die saggelaar.
Die zo ménigen burger uitgezoopen heeft, én bedurven.
Wyk je, Bélie, wyk je.
Ik vat je daadlyk by de lurven, Jou donderkat, jou woudaap; kryg ik je by de króp, Ik duw je mét een gloeijend barnhout d'oogen uit je kóp.
Och, loop in huis, kynd; hy mogt je kwaed doen.
Zél je zéggen, Dat ik dol bén?
ik dol?
'k zél je dat wél anders uitléggen.
Jy bent dol, jou ouwe sasa; hou smoel; én jy ook, toverhéks; Of ik sluitje de bék mét vuisten toe, héb je nóch meer béks: Wég rakaalje, rapaalje, kanaal je, vlieg uit myn' oogen.
Loop wég, kynt, loop om een' hoek, óf hy zou jou loogen Zo blaeuw, als een tin.
'k Zél.
Maat bin ik niet een' éléndige vrouw?
De Oudste Kwieryn, Jórden.
DAar bén ik al van 't wyf ontslaagen.
Wég is ze.
Ik wou, Dat hy ook al haasop was.
Kwieryn, waer bénnen je zinnen?
't Zél wél lukken hoop ik.
Ik mag men dolligheid weer beginnen.
Wél stinkbok, vuilbaard, yzegrim, schuddeból, asbeer, schurk, Zeun van Róbbert de Duivel, neef van den grooten Turk, Me dunkt, dat me men geest schynt te profeteeren, Dat ik je mét jou kruk de lénden wat óf moet smeeren, Blond, én blaauw slaan, én breeken jou armen, beenen én je hals.
Ik zég, sta van me; kom niet nader; Want de Drommel is valsch.
Zo je men aanraakt, 't zél je niet wél vergaen; zie veurje.
Ik neem je daadlyk by jou ouwe beenen, én scheurje Van malkander; óf kryg ik érgens een byl, ik hak De beenen uit je lyf, om jou dor, én mager vleisch zo strak Tót bekwaam pasteyvleisch mét je mervét te deursmouten, En jou ingewand tót een schélmsch rareteitje in te zouten.
Hy is dol genoeg, om te doen, dat hy zeit; was ik maar wég!
Wat reutel je, stinkende, tandelooze smeerból, zég?
Hay de babay, wil je om zeep weezen, zo hoef ja maar te spreeken.