floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
’t Is waer, de sorge die u broeders voor u dragen Is wel wat groot, ’t is soo; maer sy bestaet in reên, Sy moeten, voor u eer, de plaets uws mans bekleên, Sy willen van hun eer in ’t minst geen opspraeck lyen: De groote feesten, ’t hof, Comedien, danseryen Syn plaetsen voor u staet, daer gy in syt, verdacht; U broeders nemen u, en hare eer in acht.
Een jonge Weeuw is meer aen eensaemheyt verbonden Als dochters, mits men licht iet op hun heeft gevonden... Maer ’t is genoeg, ’k sie dat dees reden u verdriet.
Maer hoe, Angelica, wat ’s dit?
gy spreeckt my niet Van desen vremdeling, die u sijn dienst quam toonen.
Ach wou den hemel dat ick immer kon beloonen Sijn dienst voor my gedaen!
soo was mijn siel te vreên.
My dunckt sijn liefde heeft u ’t hart alree bestreên.
O neen noch niet, maar doch ’t kon sijn dat hy mijn sinnen, Door diensten, en door tijt, misschien sou konnen winnen: ’k Ben doch niet seecker dat mijn broeder door sijn list Sou wederhouden sijn.
’k Sie dat gy wetens mist, In ’t geen gy seker weet: hy is toch u behoeder, En een beschutter van u eer, door dien u broeder U niet heeft achterhaelt.
’t Is waer, en ick beken Dat ick, om weten wie hy is, nieuwsgierigh ben.
Dien yver rijst uyt min, naer dat ick kan bespeuren.
Ach Isabel, ick..... Isab.
Swijght.
Licidas.
,, ACh wat sal hier gebeuren, ,, Mijn broeder is ontstelt, ach Isabel, ’k verdwijn.
Wat maeckt mijn suster?
ick sterf van angst en pijn.
Mijn broeder schijnt beroert.
Soo ben ick.
,, ’k Ben verlooren.
,, Mevrouw, hy weet het.
,, Ach mijn doot is al beschooren.
Wat let u dan?
Ick was soo daetlijck hantgemeen.
Hoe hantgemeen, met wien doch broeder?
Met een Eêlmoedigh vremdeling.
,, O goôn!
wat wil dit seggen?
Met een, ’t geen vremder is, die hier komt t’huys te leggen.
Lisander brengt hem hier, het is die Florestijn, Daer broeder langen tijt om is geweest in pijn.
Wat gramschap porden u tot vechten, of wat reden?
Wy hebben t’samen om een Ioffer slechts gestreden.
Een Ioffer!
,, ach ick beef.
Ia Suster.
En hoe dat?
’k Vang van ’t beginsel aen, op dat gy ’t beter vat.
Ick was tot tijtverdrijf en om my te vermaecken, Gegaen naer ’t Schouwburg, daer ick nauw’lijcks in kon raecken, Door dien ’t ’er vol was: wat een goddelijcken glans, Van schoonheên blonck daer niet, elcks hooft omringd’ een krans Van glorie, en van licht, maer onder dese sterren, Sag ick een wondre schoont, met soo veel glorie werren, Dat ’s onder dit gesternt uytstraelden als een son: ’k Dee alle moeyt, om haer te sien: maer ick en kon Niet als haer kleeding sien: want sy vol onmedoogen heeft d’oogen Met doncker floers bedeckt, en van my afgewent: Haer schoonheyt brogt m’in vreugt, haer afkeer in ellent; Want ’k sagh dats’ haer voor my alleen bedeckt wou houwen, Mits s’ haer met andre mans so wel als met de vrouwen Gemeensaem hiel: om hier dan af te sijn verlicht, Ginck ick het eersten uyt, op dat ick ’t aengesicht Mocht kennen: maer om niet, sy had het overtoogen En met een vloers bedeckt: dit heeft my haer bewoogen Te volgen, om te sien waer dat sy woonde, maer ’k Wert opgehouden van een dienaer, en daer naer Oock van den meester; die nu hadden t’saem besteken, Om my te houden Met hem) ick raeckte voort in gramschap, heb de hant Geslagen aen ’t rapier, mijn broeder, die ons vant In ’t vechten, kenden hem: maer trots sijn dapperheden Is hy gequetst.
Gequetst?
,, ach Isabell’, mijn leden ,, Beswijcken.
gaet u sijn ongeluck dan aen.
,, Mijn droefheyt, Isabell’, heeft my helaes!
verraên.
Sijn onluk treft my niet, noch doet myn boesem suchten, Maer ’t uw; is hy gequetst, soo sult gy moeten vluchten.
En vreest niet Suster, want, sijn wont en is niet groot, Het is maer in de hant.
Soo heeft hy dan geen noot?
O neen, in ’t minste niet.
Ick voel my weêr herleven.
En wy sijn niet te min goe vrienden noch gebleven.
Dat maeckt my weêr verblijt: Lic.
En my gerust van geest, Maer wat heeft heden toch u tijtverdrijf geweest?
Mijn tijtverdrijf is my aen suchten overgeven.
U tranen sullen toch den dooden niet doen leven; ’t Is nu genoeg geweent, schoon dat gy in een vloet Van tranen sticken wout, sult gy ’t verlooren goet, Door suchten en geween, en klachten weer bekomen?
Sijt vredigh, en vaer wel.
Waer hebt ge voorgenomen Te leyden Florestijn?
Wel, tot sijn meeste rust, In ’t achterdeel van’t huys, daer broeder sliep voor desen, En hy, gerust en stil, bequaem gehuyst sal wesen, Om uyt en in te gaen naer ’t hem gelegen is, En sonder datw’ hem doen, of hy ons, hindernis, Mits hy door d’ achterpoort kan in sijn kamer komen Wanneer ’t hem past, en lust.
G’ hebt dit wel voorgenomen; Maer ’k bid’ u broeder, soo by u noch een’gen haet Of vyantschap berust, dat gy die sincken laet, En u partyschap togh in vrientschap wilt verand’ren; T’wijl ’t broeder soo behaeght, leeft vredigh met malkand’ren.
Ay Suster sijt te vreên, het is my leet dat wy Soo verr’ gekomen sijn: ick gae eens sien, hoe hy Hem nu te pas gevoelt; vaer wel, en droog u tranen.
Mevrouw, siet hoe’t geluck voor u den weg komt banen, Tot ’t geen daer gy na haeckt, die lieven waerden vrient, Die trotse vremdeling, die u soo heeft gedient, Die uwe eer, gelijck met handen heeft gedragen, Die kloeckelijck voor u sijn bloet en lijf ginck wagen, Die om u is gewont, die gy flucx quaemt gebiên, Die gy van herten wenscht te spreken, en te sien, Komt in u eygen huys, ontrent u kamer woonen, Kan iemant het geval meer gunst en voordeel toonen?
Gewis, die slagh is vremt: en soo ick ’t niet en sagh Het is sulck wonder, dat men ’t naeuw gelooven magh; Dat eenen vremdeling, eerst in den Haeg getreden Een Ioffer tegen komt, waer van hy wort gebeden Dat hy bewaren sou haer leven, en haer eer, Dat hy gehoorsaem is haer innerlijck begeer, En dat hy daet’lijck sich gequetst voelt van haer broeder, En dat den andren broer hem streckt tot een behoeder, En hem sijn huys aanbiet, en komt tot kentenis, Het is een saeck die niet om te gelooven is.
En waerom niet, Mevrouw?
Ach Isabell’, ’t sijn saecken Die my verbasen en ten hooghst verwondert maecken.
’t Geluck is al te groot, soo groot, dat ick daer van De voortgang, en het eynt noch niet gelooven kan. Isab.
Soo ick hem u doe sien, sult gy het dan gelooven?
Ach lieve Isabell’, ’k voel my de siel ontrooven Van vreugde door uw reên: ach!
kan dat mooglijck sijn?
Kan ick in sijn vertreck, daer ick niet uyt het mijn Te voorschijn komen mag?
Ay laet my daer voor sorgen, Ick weet een plaets, aen u, en vele noch verborgen: De kamer daer hy slaept, komt aen de gaeldery Die na den hof toe leyt en watersprong: waer by Een kamerken van bert gemaeckt is, dat dicht tegen Sijn kamer is gevoeght: soo ghy nu sijt genegen Om hem te sien, men sal twee berders, aen de sy Los maecken van sijn plaets, en mits tapissery, Die in sijn kamer hangt, aen die sijd’ komt te decken Het schutsel, sullen wy daer voordeel uyt gaen trecken, Mits dees twee berders ons licht dienen sullen veur Een gang tot sijn vertreck, en een bedeckte deur.
Dees berders weêr gevoegt en sijnd’ in een geschoten, Sal niemant dencken, of ’t is alles wel gesloten, Een rassen timmerman sal op een korten stont Dees berders veerdigen.
O welbedachte vont!
Laet ons dan veerdigh gaen, en sonder veel te seggen: Ick heyligh uwen raet die ghy my voor komt leggen.
Maeckt alles dan gereet, ’k wil desen avont noch Tot voordring van mijn min volvoeren dit bedroch: Maer gaet oock naer mijn nicht Lucind’: wy moeten t’samen Genieten dese vreught, en op dees saeck beraemen: Maer seght haer niet een woort van dees bedriegery, Seght dat sy eten, en oock slapen komt by my.
Maer is het ernst Mevrouw?
’k Wil tot mijn voorneem komen.
Sult gy ’er binnen gaen?
Ick heb het voorgenomen.
’k Moet sien of hy het is: want is ’t die vremdeling, Die midden in de doot, om my te redden, ging, Die voor mijn eer, sijn bloet en leven wilde wagen, Die sorge voor mijn eer, en leven heeft gedragen, Die sich te mywaerts heeft gebleken soo beleeft, Die door sijn liefd’, mijn hert, en siel verwonnen heeft, Die my ten dienst sijn bloet en leven wou verspillen, Daer ’s niet dat ick voor hem niet willigh doen sou willen.
Ick sou my evenwel beraden op dit stuck.
’t Geen haestigh wort gedaen, gedijt tot ongeluck.
Wilt uwe liefd’ soo licht een vremden niet ontdecken; ’t Kon wesen dat u dit tot onheyl soude strecken.
Sijt gy versekert dat hy dit verswijgen sal, En aen u broeders niet ontdecken dit geval?
Sulcks sal hy niet bestaen, wanneer ick ’t sal verbieden; ’k Ben daer versekert van: het kan niet wel geschieden, Dat een kloeckmoedigh hert, dat sich om mijnent wil, En tot mijn baet alleen ginck stellen in verschil: Door dees lafhertigheyt, sou hy sijn eer beliegen, Hier door sou hy sich self soo wel als my bedriegen.
DEes’ eer die ick van u ontfang, is onverdient.
Ach Florestijn, schoon t’huys te nauw is voor een vrient Die ’k als mijn selven acht, de goê genegentheden Daer ’t hert meê swanger gaet, die ’k u, door soo veel reden Gedwongen, schuldigh ben, die sullen, al het geen Te kort komt in ’t onthael, naer billickheyt volkleên; Mijn hart is vaerdigh, om u als een vorst t’onthaelen.
De vrientschap, daer een vrient sijn vrient meê komt bestraelen, Is god’lijck van waerdy, de rijckdom, en de pracht En baert dees vrientschap niet, o neen, de vrientschaps kracht Bestaet by sich alleen: de schatten sijn gevallen, Maer deught en wijsheyt doen den glans van vrientschap brallen.
Mijn vreught is ’t dat ick u in alles sie vernoeght; Maer dit voorby gegaen: ick bid’, dat gy u voeght tot rusten, Oock, om u leên, vermoeyt door ’t reysen, te verlusten.
Het reysen, noch de wont, baert my geen moey’lijckheyt.
Lyis.
Den hemel weet alleen, hoe ’t my aen ’t herte leyt, Dat ick u sie gequetst, en dat noch door mijn broeder, Die my soo nae bestaet, door vader, en door moeder.
Hier in heeft hy getoont sijn edelmoedigheyt, Ick heb al over lang mijn dienst hem aengeseyt, Ick draegh die wont van soo een dapp’ren helt geduldig.
Lycidas.
Ariste.
ICk ben ’t, die duysentmael mijn leven u ben schuldig, Daer is ’t rampsaligh stael, ’t welck ’t over-edel bloet, Soo reuck’loos heeft gestort, het geen het eeren moet, Ick ban het van my af, het sal in eeuwigheden, Door dien het heeft misdient, mijn sy niet meer bekleden, Ick stel het in u macht.
U heusheyt is te groot, U al te diep berouw, maeckt my van schaemte root.
Wilt gy in heusheyt my, gelijck in moet, verwinnen?
’k Aenvaert nochtans u gift, en sal s’ altijt beminnen, Om dat het my van u, ô dapp’ren Oorlooghshelt!
Tot teecken van berouw, in handen wort gestelt.
U heusheyt en gemoet sal tot den hemel steyg’ren, Maer ’k bid’, aenvaert het mijn, wilt my dees eer niet weyg’ren.
’k Aenvaerd’t met hant en hert, terwijl gy ’t soo begeert, Dit pant van vrientschap meer als rijkdom niet vereert; Hoewel men licht kan sien, hoe seer ’t sich kan miskiesen, En veel verliest, terwijl ’t sijn meester gaet verliesen.
Ay ’t is hier van genoegh, ick bid u staeckt dees reên.
DE drommel hael het huys, en hof, met al de geen Die duysent straten my wel hebben omgewesen: Wat sal ick doen?
ick kan geen uythang-borden lesen, D’een wees my hoogh, geen’ laeg: die slincks, en gene rechts, D’een sey, dat straetjen door, en d’andren sey, gaet slechts Recht uyt: die, de slincker hand’ om: een ander, dat ’s den besten, Dan weesmen my Noord-oost, en dan weer eens Zuydt-westen: Is dit den Haegh, dat overloopt van kourtoisy?
’t Mocht den droes sijn, ’k sweet van loopen als een pry.
Men sou soo goeden koop een mensch ter stadt uytjagen.
Of heet dat courtoisy d’onnosele menschen plagen?
’k Ben bly dat ick het weet, ja seker hy is wijs, Die u besoecken komt: dat iemant op die prijs Oock eens in Spanjen quam: al sou men my vermoorden, Als hy naer’t suyden vraegt, ick send hem naer het noorden.
Elck duyvel heeft sijn maent.
dat ’s al wel geseyt.
Is nergens plaets, als in mijn tegenwoordigheyt, Te spotten, seg!
gy.... Lic.
Ay, ay laet hem in sijn wesen.
Hy maeckt het hier te bont.
Ick heb weleer gelesen, En hooren lesen, en sien lesen, dat den Haeg Een hemel was op aerd: maer ick me nu beklaeg Ick hier gekomen ben; men weet ’er van geen eten; Gelooft dat ick die les sal nimmermeer vergeten, Die dat geschreven heeft en is geen leugenaer, G’lijck al de schrijvers sijn.
wat seg gy daer; Kunt gy nu lesen?
dat kost gy niet voor desen, Wanneer gy met u brief......
O ick kan treff’lijck lesen In schotels, maer geschrift mijn Heer dat kan ick niet, Dat ick niet lesen kan dat is my ’t grootst verdriet, En ’t schaet my yder weeck, voor ’t minst, wel hondert kroonen.
Ick wensten dat ick u meer vrientschap kon betoonen.
Daer is de sleutel van dees kamer, als gy wilt, Kunt gy daer uyt en in: gy sult ’er sijn in stilt.
Ick weet niet hoe ick my, in al dees eer, sal dragen.
,, Bloet, de sleutel van ’t schapra die wou ick u wel vragen.
En soo gy u niet wilt begeven tot u rust, Wy sullen door de stad wat ryen soo ’t u lust, De prael van ’t Iofferschap, het geen ons sal ontmoeten, Verwond’ren, en met een haer wond’re schoonheyt groeten.
Dat is het geen ik wensch, kom gaen wy, ’k ben te vreên.
Waer sijt gy Lysis, hoor, kom haestelijck beneên.
Lysis.
MYn Heer wat is u wil?
’k ben hier.
Lisan.
Voor alle saecken, Gaet henen, wilt terstont de koets doen vaerdig maecken, En dan het avontmael, wy sijn in korten tijt Om t’eten weder hier, siet dat gy vlytigh sijt.
Seer wel mijn Heer ick gae, ick sal op alles letten.
Carill’ gy sult al ’t goet hier in dees kamer setten, Daer is de sleutel.
,, O bloedt, was die van ’t schaprae, ,, Soo kreegh ick wat in ’t lijf.
Gaet en slaet alles gae.
Mijn Heer, gy sult op ’t hof een schat van schoone Vrouwen, En Ioffers sonder tal, tot u vermaeck aenschouwen: Oock is de schoonheyt door de stadt niet dun gesaeyt, Soo dat ick roemen magh, dat hier den scepter swaeyt De schoonheyt vande jeugt en heusheyt by malkand’ren.
’k Heb nimmermeer mijn Heer een plaets soo sien verand’ren, Als dees verandert is, in heerlijck metselwerck, In breede straten, in gebouw van huys, en kerck.
MYn Heer, de koets is ree.
Wel aen, gaen wy dan henen.
Siet dat ’s fraey weêr, nooyt heeft de son soo schoon geschenen.
Nu eens mijn mael doorsien, ’k moet weten of mijn gelt Oock niet gesmolten is, de son heeft groot gewelt Sy smelt het ys wel, al is ’t noch soo hardt gevroren.
Neen bloet het gaet noch wel, ’k heb niet een duyt verlooren.
Maer nu mijn hemt, ick moet dit gaen te wassen doen, ’t Steeckt in mijn meesters mael: ick wil my oock wat spoên, Mijn buyck die twijfelt of mijn keel al is gehangen; ’k Hoop dat ick ergens sal een goe collatie vangen.
’k Laet dit soo liggen, mits daer niemant in en kan, Als ick de deur wel sluyt, nu wel, ’k gae henen dan.
DE knecht gaet wegh, Mevrouw: u broêrs en hy gaen ryen.
’k Wensch dat dees aenslagh mach tot mijn geluck gedyen.
Wat dunckt u van mijn list?
Tot noch toe gaet het wel.
Nu eens gesloten, ’k sal nu mijn besteecken spel Ten vollen laten sien, en u doen oordeel strijcken, Of ick in listigheyt Ulysses heb te wijcken.
Wat dunckt u, soud gy self niet twijflen, dat daer is Een deur of opening?
’k Ben uyt bekommernis.
’k Vrees niet, nu dat ick sie dees berders soo wel passen, Dat iemant onse list of ingang sal verrassen.
Wat meent gy nu te doen?
Soo hy ’t is, die mijn eer Heeft met sijn bloet herstelt, en door een liefd’, soo teer En krachtigh, evenwel beschermt mijn eer en leven, Sal ick van mijnen kant hem soo veel teeckens geven Van liefd’ en danckbaerheyt, dat hy sal mercken, dat Sijn toegewesen dienst aen my is als een schat, En voor die dienst, mijn min hem opdraegh tot een offer.
Maer segh my Isabell’, wat ’s dit?
wie heeft mijn koffer Gebrocht in dit vertreck?
U broeder heeft dit vast Bevolen aen Arist’, en daer toe noch belast Te brengen, boecken, inct, papier, om iet te schrijven.
Soo hou ick dat hy hier al voor wat tijt sal blijven: ’t Gaet alles naer mijn wensch: ach liefde!
wilt my dogh Voordeeligh sijn, en helpt dit liefelijck bedrogh.
Maer Ioffer, ay siet hier hun malen, en ontsloten.
Heeft iemant het geluck soo naer sijn wensch genoten?
Wel aen, laet ons besien wat dat daer binnen is.
Mevrouw, ay doet het niet, het streckt tot hindernis; Hy sal het konnen sien.
Daer is niet aengelegen, Treckt uyt, al wat ’er is.
Sijt gy ’er toe genegen?
Seer wel, ’k volbreng u wil.
Laet sien, wat is dit al?
Siet wat een schoone pluym, wat kanten!
wel wat sal Hier in gesloten sijn?
Hant-lobben, schoone kragen.
De Koninck kander self geen kostelijcker dragen.
Maer wat is in dit leir, ’t sijn ysers, ’t schijnt gewis Aen dees gereetschap dat het een tant-trecker is.
Wel heb ick iemant oyt soo sott’lijck hooren spreken, ’t Is scheertuygh; siet het niet: hier schijnt niet aen t’ontbreken.
Wel wat ’s hier in dees doos?
’t Is poeyer, om het hair Te droogen.
Maer wat ’s dit?
Laet my dat sien.
’t Sijn minnebrieven!
van een vrouw!
wat sal dit wesen?
Ick wilse open doen en al ’t geheym doorlesen.
Ach Isabella, siet, wat aengenamer beelt, ’t Schijnt dat natuer en konst t’saem in dit wesen speelt: Sou soo veel schoonheyt aen die Ioffer sijn gegeven?
Hoe sult gy, om dit beelt, in minnend’ yver leven?
Ay swijght, gy maeckt my root: en treckt niet meerder uyt.
Ick heb genoegh gesien.
Wat is dan u besluyt.
t’Wijl hier is pen en inct soo wil ick aen hem schrijven.
Ick sal in dese mael terwijl wat besigh blijven.
Het is die van den knecht, o goôn, wat voddery Steeckt hier al in!
een kraegh soo vuyl gelijck een pry; Hier noch een neusdoeck, dit is oock een beest van snuyven, Hy siet als turrefmol, gewis de hin moet ruyven: Hier leyt een klis met hayr: maer wat’s dit voor papier?
Een boeren almenach van het jaer sestigh vier.
Hier ’s een papier met sout, hier een brock vleesch gebraden, Twee eyers, een stuck kees: sijn maegh is overladen Dat hy dit niet en magh: het hieltje vande ham, En daer by leyt een stuck van een vervuylde kam: Begut hier is sijn beurs: die moet ick eens doorloopen, Hier steeckt wat in, men sou daer noch wat fraeys om koopen.
Nu hier niet lang beraet, daer valt my iets in ’t sin; Ick neem ’er ’t gelt uyt, en ick steeck ’er kolen in.
Hoe wil die geck staen sien?
Hy sal van schrick bevriesen; Maer doch ick mangel maer, hy sal ’t niet al verliesen.
Mijn brief is nu voleynt, nu vouw ’k hem toe: en gy Doet al dees dingen in de mael, en aen d’een sy.
Mevrouw, de deur gaet op, o goôn!
wy sijn verraden.
Kom laet ons hier langs uyt.
Ey my, ’k ben soo beladen.
’k Laet hier mijn brief, laet gy dit liggen soo ’t daer leyt.
ICk heb my wel gespoet: wel, wat is dat geseyt?
Wie heeft mijn dingen soo het onderst opgeworpen?
Wie heeft sijn leven ooyt in steden oft in dorpen Dit schellemstuck gesien?
Ay my, ’k wordt soo bevreest!
Schuylt hier een duyvel, of een tovenaer, of geest, Of nachtgespoock, of hex?
wel dit ’s hier fraey verwildert.
Wat drommels schilder heeft dit doch soo schoon geschildert, Soo mijn als meesters mael?
mijn beurs met gelt Daer moet ick na gaen sien: och!
ick word soo ontstelt, Mijn hart bevriest tot ys: hier isse al, gewonnen!
sy weeght soo licht: hier is wat afgesponnen.
Ick word soo swaer als loot, och was mijn beurs soo swaer.
De duyvel hael die droes, of wel die toovenaer.
O goôn, waer sal ick heen, mijn bloet loopt naer mijn soolen.
De drommel heeft mijn gelt getransformeert in koolen.
Wel hier kan niemant in, ’t sy geesten oft gespoock; Siet daer, ick sie ’t vertreck noch vol van wint en roock.
Ellendige Carill’, och nu ben ick bedorven!
Waer ick voor mijn geboort of sterfdagh toch gestorven.
My dunckt, ’k sie daer de geest, helaes!
waer bergh ick my?
Moort, brant, brant, moort, help, moort, ach staet Carille by.
Belet de duyvel dat.... IX.
WAt is u overkomen?
De duyvel heeft mijn gelt, mijn gelt, mijn gelt genomen.
Heeftm’ u geslagen, of gequetst, waerom, en hoe?
Hy heeft het altemael, ja tot een oortjen toe.
Meynt gy, dat wy, als gy, van het verstant berooft sijn?
Ick weet wel dat het nooyt van u en sal gelooft sijn.
Spreeck op, wat is ’er gaens?
of dientg’ ons met bedrogh.
Mijn Heer, ick bid u, seg!
en waerom veynst gy noch Dat gy my vindt verstelt, en op het hooghst verslagen, Gy weet de reden, of de drommel moet my dragen In ’t voorburgh van de hel: gy hebt ons hier gewis In een vertreck bestelt daer geest of duyvel is.
Wel sijt gy sot, of sat?
Ick ben niet sot noch droncken, Siet vry, dit heeft de geest, daer ick van spreeck, gekloncken.
’k Was maer hier by gegaen, en als ick weder koom, Vind’ ick dit soo bestelt: of meenje dat ick droom?
Mijn Heer, ’k en liegh niet, ’k sweer ’t u op mijn strot, en soolen.
Mistg’iet?
Mijn gelt, dat nu dees duyvel heeft in koolen Verandert, of hy heeft het selver opgedaen.
Ick raed’ u gaet niet voort, laet dese grillen staen.
Indien ’t niet waer is, moet die gier’ge drommel malen Mijn hals tot stof, of wel de duyvel moet hem halen.
Mijn Heer, waer hebt gy soo een schelmsche sot verrast?
Sot vry, mijn siel en lijf is evenwel in last.
Ick bid’ u Florestijn, ay doet die dullaert swijgen.
Carill’, indien ick moet een koord of kluppel krijgen, ’k Loof dat gy elders wel die gril vertellen sult.
’k Sal swijgen nu gy wilt, en nemen goet gedult; Maer... Lis.
In een oogenblick sal ’t eten vaerdigh wesen, ’k Sal u de weet dan doen: maer ’k bid u wilt niet vresen Voor geest of spoockery, soo hy u schade doet, Ick sal ’t vergoeden: maer wilt doch die snoode bloet, Indien het u belieft, sijn les te deegh doen leeren: Hy sou ons lachen wel in schreyen doen verkeeren.
Swijght, gy sult beter doen: gewis mijn Heer, hy sou Ons in de heetste son bevriesen doen van kouw.
Heb ick geen reden, schelm, om over u te klagen?
Gy siet dat ick om u moet hoon op hoon verdragen, En dat sy spotten in mijn tegenwoordigheyt.
Gelooft gy dan niet, heer, het geen ick heb geseyt, Dat ramp op ramp, en smert op smert my komen plagen?
Indien ’t gelogen is, hoe ick stae noch verslagen, Dat weet den Hemel, ick kan geen getuygenis U geven, of ’t een geest of ’t eenen duyvel is Die dit heeft aengestelt.
Gy soeckt u te verschoonen Met slechte reden, om u onschult te betoonen.
Langt die papieren hier, op dat ick mag besien In welck een staet sy sijn.
Ia wel, het kost geschiên, Soo haest ick het papier sou nemen, dat mijn handen Verstijven souden, of tot op het been toe branden; Want al wat daer nu leyt is doch betoovert, heer.
Soo gy niet op en hout, gy schelmse sot, ick sweer Dat ick u nu terstont sal hals en beenen breecken.
’k En derf mijn handen, heer, niet aen dees dingen steecken: Ick weet doch wel waerom.
Laet liggen het papier, Ick sal het selver doen: wel nu, wat vind’ ick hier?
’t Is een gesloten brief.
Aen wie is hy geschreven?
Sult gy op ’t lest geloof mijn woorden geven?
Ick stae verwondert, en verbaest, en weet niet hoe, Wat magh dit sijn?
Gespoock; maer meester siet wel toe, Doet hem niet open voor dat gy hem hebt beswooren: Gy weet wel dat men kan met schrift een mensch vermooren, Wel, gy vraeght nergens na, en ick ben soo bevreest.
De wanhoop knaeght mijn siel, ô eedle Florestijn, Dat ick u in ’t gevaer gestelt heb van u leven, En dat gy goet en bloet ten besten hebt gegeven, En hebt bevochten die my brengen wou in pijn.
Gy ondertussen neemt u welvaert toch in acht: En soo gy door een brief my meerder wilt verbinden, ’k Sal op dees selve plaets u antwoort weder vinden, Schrijft hoe gy vaert, op dat mijn droefheyt sy versacht.
Wat seght gy nu hier van?
gelooft gy nu den geest?
De twijfel, die in ’t eerst mijn sinnen had’ beseten, Is weynigh nu verlicht, ’k kan door dees letters weten Dat ick van dese vrou, die dit geschreven heeft, Niet weynigh wort bemint.
S’ is seker heel beleeft.
En dat sy, die dit schrijft, de selve vrou moet wesen Die flucx van Lycidas gevolght wert, en dat dese De minnaresse is van desen Lycidas: Dit sijnde soo, komt dit soo qualijck dan te pas, Dat sy heeft soo veel macht om in dees plaets te komen?
Seer wel, laet dit soo sijn; maer waer van kanse droomen Dat gy gevochten hebt, en dat gy sijt gewont?
Ten waer sy dese saeck door toovery verstont?
Het is een nachtspoock, ’k bid verstaen wy doch malkand’ren.
Wie anders kan mijn gelt in kolen doen verand’ren, Dat vraegh ick u noch eens?
Ick stae nu meê verstelt.
Ick staender meê en sie, ’k heb kolen voor mijn gelt, Dat ’s immers drommels werck, maer ging ’t naer mijn verlangen, Al was het Lucifer, soo most die duyvel hangen.
Nu ’t is genoegh: siet of’t al wel gesloten is.
Ia Heer, gelijck een ey.
’k Moet haer getuygenis Gaen geven, dat ick heb haer schrift en wil doorlesen: ’k Hoop in dees duysternis noch eens verlicht te wesen.