floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Daar komt Angelika.
Izabelle, louis, marinette.
Mevrou, weest vry verheugd.
Want uw Heer Bruigom is de peerel van de jeugd, 't gerucht heeft hem noch niet na zijn waardy gepreezen, hy zult met hem, en hy met u gelukkig weezen.
Ik dank u voor uw wensch, en wensch u ook zulk een, daar meed gy meerder noch, als ik, moogt zijn te vreen.
Zob.
Mevrou, verschoonme, dat ik van u schey, om zaken, Die k moet verrichten, en die my ten hoogsten raaken.
Vaar wel, uw wederkomst zien wy dan haast te moet.
Angelika, marinette.
Wat dunkt u van Fabrice?
Al wat ik zie is goed mar.
Mevrou, 't geluk vereert u zeker boven allen, Uw oogen keur is u na wensch te beurt gevallen, Ja d'eerste minnaar, die u immer heeft bekoord, Krijgt gy tot Bruidegom, is die u toebehoort.
Dat is Fabrice, die gy lief had zonder weeten, wie dat hy was, nooit moet gy dat geluk vergeeten.
Hoe beklaaglijk zijn de Maagden, die zo vaak Zien jongmans na hun zin met innerlijk vermaak, Maar door de Maagde schaamt haar wel behagen derven, En trouwen tegens wil, of troostloos Maagden sterven, Maar Weest nu verblijd, het is u wonder wel gelukt, maar hoe hangt u het hoofd?
my dunkt gy ziet bedrukt, o dit komt niet te pas, wat speelt u in de zinnen?
Kuntge in de waereld een volmaakter Heer beminnen!
Of is hy u te laag, en al te slecht van staat?
Daar raat gy 't niet, o neen, my treft een grooter kwaad, ach ongelukkige!
wat zal my noch gebeuren?
Nu ik verheugd most zijn, past my veel eer het treuren.
Die dubble minnaar is al d'oorzaak van mijn smart, hy mint my met de mond als Bruid, en met zijn hart Gemaskerd, welke van die liefdens zal ik loonen?
Zal ik als Bruid geveinst hem lippenliefde toonen als hy?
of met mijn hart zijn waare liefde voën gemaskerd?
wat zal ik in dit geval best doen?
In wat gestaltenis zal ik hem doch verkiesen?
Neem ik hem aan als Bruid, zo zal ik hem verliezen Als minnares, hoewel ik hem, hy my bemint, de liefde maekt mijn geest gansch radeloos en blind.
Want wil ik hem getrouw gemaskerd na my trekken, zo vlugt zijn liefde weg als ik my kom t'ontdekken.
En wil ik hem, zo 't voegt als Bruid beminnen, dan bezit ik nooit zijn hert, want hy zal eeuwig van Die eerst geziene hand in zijne zinnen maalen, het geen my voor mijn dood zou in het graf doen daalen.
O onstantvaste min!
wat baart gy my verdriet.
Fabrice, ik min u, en, helaas!
ik min u niet, Wat is de minnekeur in deeze boezem strijdig.
Gy zijt voorzeker van u zelve minnenydig.
Mevrouw, gy dwaalt, o ja, gy hebt groot misverstand.
Of u Fabrice mint, om uwe schoone hand, Of als Angelika, wat hebt gy veel te vreezen?
Hy mint u dus of zo, gy zult doch zijne weezen, hy heeft u dubbeld lief, gemaskerd, en ontbloot, dies klaeg niet over hem 't geluk is al te groot, wou my Kupido maar zo een galant vereeren, het zy dat hy my naakt beminde, of in de kleerey, Dat was my evenveel, mits dat ik vierd de Bruid.
Want na het trouwen, zo dan is het veinzen uit.
Dan zal t gemaskerd beeld zich nimmer van u trekken, Maar na het valt zal hy u met het masker dekken, En streelen om uw znecuwitte en schoone hand.
15 d'eerste oorzaak van mijn minnebrand.
Die gy dan in dien schijn in hem zult kunnen blussen.
En trekt hy 't masker af, zo zal hy u weer kussen.
Voor zijn Angelica, vernoegd, en vel te vréen.
Zo krijgt gy dubbel deel van kusjes, twee voor een.
Ei, wensch dan in de plaats van kwaalijk wel te vreden.
Dat troosten is gegrond op ongegronde reden, Ik vrees dat grooter kwaad my in de trouw ontmoet, Want hy, die als de wind zijn liefde draajen doet, Zal tienmael op een dag veranderen van zinnen, Die zal hy om een hand, dees om een voet beminnen, My zal hy, die hy voor zijn oogen daaglijks ziet Haast moe zijn Marinette, en licht tot mijn verdriet, Gedurig bezig zijn, en roemen van veel schoonen, Waar by zijn liefde en zijn gedachten zullen vvoonen Al ben ik by hem op de koers of aan den disch, Ach!
Dat ik een bemin, die zo lichtzinnig is, kon ik hem ook, als hy, Angelika vergeeten, Fabrice, sla eens op het boek van u wy geweeten, Lees daar de brieven die gy aan my schreeft, waar in Gy zoo veel tekens gaaft van uw standvaste min.
En dat het eer de Zon ontbreeken zoude aan hetten, eer gy de min zoude op Angelika verzetten, gy waarr het proefstuk van de minnaars, geen zogroot Die onveranderlijk beminde tot de dood.
Maar gy in tegendeel kunt al de ontrouw verzaamen In een gesmolten, door u wy ontrouwvel beschaamen.
Waar ik uit de Mis, hy uit zijn misverstand Van daag gebleeven, maar, helaas!
Nu roert een hand Zijn geesten om, en rooft de rust van mijne zinnen.
De minnegod, op dat uw lief u trouw zou minnen, Heeft hem het oog op u doen vallen onbekend, om als hy wordt gevvaar, dat gy de zijne bent, Dan in een grooter brand van liefde noch t'ontsteeken, zo verkt die kleine God, al hoort men hem niet spreeken, 't is zeker, hoger hand heeft u tot min beroert, dies volgt gewillig na, daar hy u trekt en voneit.
Schoon gy de minnenijd tracht uit mijn hart te jagen, zal ik zien, hoe dat Fabrice hem zal driagen, als ik my veer vertoon gemaskerd ga nu snel en haal de kamerling de huurknaap Pinabel, om ter bestem der plaets te komen, ik wil hooren, Of my Fabrice heeft gevonden, of verlooren.
Zal sonder tijd versuim volvoeren uwe last, En haalen Pinabel, het is een schrander gast.
Ik ga in d'andre zaal, besien mijn welbehaagen, en dan, hoe hy zich voorts in 't voorhout zal gedragen, DARDE BEDRYf.
Ei geef die Baviaan of vasten avond pop, met haare zwarte Grijns van nu af, maar de schop.
Angelika, die is alleen voor u gebooren, ten vaar Heer, dat gy lust had in 't geslagt der Mooren, gy meent licht dat haar lijf is als haar handen, neen, want die zijn geblanket of van voor gesneen.
En is haar lijf haar hand gelijk in alle deelen, zo is zy vel begaafd om menschen hier te steelen, haar hand heeft reets u beurs, o al te los bedrijf!
Zo gy veer by haar komt zy steelt u gansche lijf.
Dies leen die d'onderkat uwe oogen, noch uve ooren, zy is dat monster met een Varkens snuit gebooren, Waar van men lietjes zingt, ik vrees zy heeft een mond Gelijk een kerrikdeur, of als een bleekers hond, verban doch dat gedrogt voor eeuwig uit uve oogen, Wy zijn hier in den Haag, men vvord hier licht bedrogen.
Het smaaden, Philippijn, van die gy niet en kent, is zot, en maakt my gram, dies zwijg, sy sit geprent In t diepst van mijn gedacht!
O hand!
Die my kan geeven De doodsteek door u haat, en door u gunst het leeven, Wanneer zal ick u zien?
O net besneede hand, gy dooft mijn oude vlam, en sticht een nieuvve brand.
Daar rijst mijn morgenzon.
Was dat de zon, o goden!
Zoo had men wel een toorts zelfs by den dag van nooden, hy gaat haar te gemoed, ik schrik voor die morin, ik vrees hy haalt voor hem het Paard van Trooyen in.
TWEE. digitized by google.
VAN HAAR ZELve.
17 tweede tooneel.
Aangelika, gemaskerd, marinette, Pinabel, Fabrice, Philipijn.
Myn schoone, zijt gegroet, uw zuivre witte handen, als sneeuw, zo zacht, en koel, doen my in liefde branden.
Maar kent gy die noch wel!
O ja mevrouw, met pijn, om datse wonder schoon, en niet de mijne zijn.
Ik derf maar naauvvelijks daar eigendom aan hoopen.
Was hy een handelaar, die vent zou handen koopen.
Zijn beloften nu in plaats en tijd voldaan?
O ja Mevrouw, noch een belofte scheelt 'er aan, dat ik ontmaskerd mooge uw aanschijn eens aanschouwen, waar door gy na uw woord zult uw beloften houwen.
Toen ik dat heb beloofd, geloofde ik ook met een, Dat gy my trouw beminde, en naast my anders geen, maar 'k weet nu beter, Heer, dies moet gy 't my vergeeven, dat ik gemaskerd blijf, uw keur word omgedreeven, Gelijk de lichte wind, die gy de laaste ziet Gevalt u 't meest, maar weet die min gevalt my niet.
Ik kan geen Lief, als u, dies heb ik niet te schroomen, ang.
Zwijg, zwijg, Fabrice, ik heb al u bedrijf vernoomen, weet, dat men uwe Bruid Angelika wel kent, waar me gy trouwt, zo gy uw eer en eed niet schendt.
Zy is een Toveres, dies laat dit vryen steeken.
Mevrouw, hy staat verbaast, hy derft geen woorden spreken, ang.
Fabrice, loochen, noch onken niet, 't is te spa, gy sijt te wel bekent met u Angelika.
Een valsche tong, gewis, leit my hier looze laagen, gy sijt en blijft alleen mijn opperste behaagen, dat zweer ik u Mevrouw.
Fabrice, maar ik weet... ang.
Aan wien gy nevens my uw vleyery besteet, of so gy my alleen bemint, so laat m' hooren, waarom dat gy my hebt voor uwe Bruid verkooren.
Waarom de vend is blind, de gek heeft geen waarom.
Heb ik een Bruid, sy heeft aan my geen Bruidegom, onze ouders maar alleen die hebben ons verbonden, daarom stond mijne min op wankelbaare gronden.
En is van haer op u verwisselt, want zo dra Als ik u hand maar zag, verdween Angelika Uit mijn gedachten, niets als gy kan my bekooren, Toen ik u vond, heeft my Angelika verlooren.
Het is minnedigheid dat gy u Bruid verlaat.
't is wreede dwing'landy met eene die ik haat te moeten leeven.
ik kan mijn Bruid niet achten, zo speelt u schoonheid in mijn minnende gedachten, ach!
bid ik, laat my zien u gadeloos gezigt, want gy my t leeven geeft, als gy u masker licht.
Zo zegtge, Angelika geen liefde toe te dragen.
Mevrou, k verzeker u, zy kan my niet behaagen.
Zy schijnt my lelijk, daar uschoonheid min verwekt dies bid ik andermaal, dat gy u eens ondekt, en melt my uwe naam.
O roem van alle vrouwen!
O neen, ik kan my op de woorden niet vertrouwen Van een, die in de min staag draait gelijk de wind, En zijn behaagen in veranderingen vint.
En als gy zaagt dat ik doe met dat masker dekken, Zoud gy afkeeriglijk van my wel haast vertrekken, als van Angelika, zoud gy ook van my vlien, en zeggen, foei, alweer Angelika gezien.
Ik zweer u, schoone vrou, en sal u eeuwig houwen, standvaste min, mag ik u aanschijn maar aanschouwen.
Wilt gy my zien?
Zo hoor, ik ben vernoegd, en rijk, in mijne schatten met Angelika gelijk.
Gelijk van jaaren, van gestalte, en van vermoogen, En even eens besneen van neus, van mond, en oogen, Gelijk in kledinge, sieraaden, en in pracht, Gelijk haar maagschap is, zo is ook mijn geslagt.
Dies zoud gy zekerlijk, als gy my zaagt vertrekken, daarom wilt gy my zien, zo moet ik my bedekken.
Ik ben vol liefde op haar geweest, tot op die tijd Dat ik haar zag, maar toe raakte ik mijn liefde kwijt, daar gy het minnevuur sticht in deeze ingewanden, het welk, zo gy 't niet blust my zal tot asch verbranden.
Zo 't hart, gelijk de tong Angelika versmaadt, En my oprecht bemindt, zoo toon het metter daad, van haar zelve.
Ga zoek u vryheid, en ontsla u van uwe eeden, verscheur het huwlijksschrift, als gy met vrye leden mogt minnen, die t u lust, zal ik onmaskerd zijn.
En melden u mijn naam, tot mindring van uw pijn.
Dit zal terstond geschien, ik ga met luchte sinnen, na die ik eeuwig haat, om u allen te minnen.
Verwagt noch gunst, noch trou, noch het gewenschte Van my, voor gy verlaat, u Bruid Angelika, phi.
Maar goed hart, zeg my eens, hoe wort dat beeld geheten?
Pin.
Dat weet ik niet, mijn vrind.
Zo zult gy 't niet vergeeten.
Ha, ha, dat weet ik niet, zy heeft het hem verboon.
Ik wed zy is zo kaal, gelijk mijn vaders zoon.
Ik moet voor deze nar wat wonderlijks verzieren, het is een markgravin.
Van Ortieren.
Ortier, Ortieren, ja waar duivel of dat leit?
In laag.
Brittanie.
Goed, dat s my genoeg gezeid Fab.
Ik zal mevrou, voor wien ik eeuwig wensch te leeven, Wel haast de zekerheid van mijn verlossing geeven 'k geloof niet, dat door bedwang mijn vryheid word geroofd Ik werp die banden weg.
Dan wordt aan u beloofd, dat gy me aanschouwen zult, en zonder masker hooren, hoe dat mijn naam is, en van wien ik ben gebooren.
Maar als Angelika, u nieten wil ontslaan, Terwijlze u zeer bemint, Fabrice, hoe zal t gaan?
Ik zal haar streng bepaald voorschrijven zulke wetten, Waar na, zo zy my trout, zy zich zal moeten zetten, dus breekt zy haast aan tweën ons vaste Huwlijks band, neem, Philipyn, wel achtop haar volmaakte hand.
O hand, wat waart gy schoon, woud gy u maar ontsluipen, en schonkt aan Philipijn een beurs met goude duiten.
Nu is haar schoonheid waan, en wind, wie leeft daar van?
Ziet gy de schoonheid niet, zie daar, gevocites dan, die beurs met goud wordt u van deze hand gegeeven.
Mevrou, u schoone hand zou dooden doen herlaeren, de Bergen van Peru, de goudmijn in Guiné, zijn arm by uwe hand, is beter dan die twe.
Ik lag de handen uit van alle koninginnen, en roem de handen van alzulke markgravinnen, Fab.
Zijt gy een markgravin, is my t geluk zo goed.
Dat wordt u wel bericht, als gy het weeten moet, ga haal u vry gelei, en wilt zo by my komen, maar daar is uwe beurs, ik heb noch niet vernoomen Wie daar van d'eigenaar mag weezen, daarom ziet Of gy die vinden moogt, voor my, 'k bewaar die niet.
Ik wensch geen and're schat, als die my is beschooren Van mijn voorouderen, en wettig aangebooren.
U wil gehoorzaam ik vol miunelijk ontzag, maar ik verzoek, Mevrou, of gy noch maar een dag, zo 't u gevalt, de last van deze beurs wilt draagen, Terwijl ik midlerwijl na d'eigenaar zal vragen.
Uw zacht versoek zal ik niet langer wederstaan, ik doe, zo gy begeert, vaar wel mijn Heer, 'k moet gaan.
Vaar wel, Mevrou, in t kort spreek ik u ongebonden, Phil.
Vaarwel, mijn honingby, breng nog meer sulke rondem.
Zo wort de schildknaap haast van knecht een grooten Heer.
Dat zal niet missen, breng hier zulke handen weer.
De Haagsche hartjens doen my voor dien goudbeurs schroomen, en mist mijn oog niet, ik zie 'er al een komen, zy treed recht op my aen, gewis is 't om mijn Geld, wat lijden rijken hier al listen en geweld!
Izabelle, louisje, filipyn.
Loop jongman waar na toe, of magmen dat niet weeten? Phil.
Ja, weet ik 't zelfs wel!
De plaats is my vergeeten, Maar 'k volg mijn Heer, mevrou, die my voor alle ding Bevolen heeft.
Maar hoor, daar is een Goude Ring Die ik aan u vereer, wie 't nu niets binnen houwen, meent Fabrice met Angelika te trouven?
OO van haar zelve.
21 iou.
Nu jongman spreek, gy weet het dat uw Heer al doet.
Ja, maar ik weet ook wel, dat ik niet klappen moet.
Laat u dit schoon juweel en ons verzoek verwinnen!
Zeg, blijft Fabrice noch Angelika beminnen?
Wel, ik geloof van neen, daar is een markgravin, Die toont hy, zo het schijnt, alleen getrouwe min, Doch z'is gemaskerd, en hy ziet niet als haar handen, en dat 's genoeg om hem in liefde te doen branden.
Hier zijt gy in het kort geantwoord op uw vraag.
Wat opent zulk een goed al monden in den Haag, izabel.
Maar ik vertrek, ik zie Angelika daar komen, Phil.
Nu zal ik van goud en diamanten droomen.
Francoise, gy verkeert al mijne liefde in haat, gy keurt my om de hand, daar gy my om verlaat.
Mijn masker doet my zelfs verwerpen en verliezen.
Fabrice, gy zult my, en ik zal u verliezen, Ik neem u nimmermeer voor mijne minnaar aan, Uw onstandvaste min heeft u by my verraan.
Gedenk Mevrou, gedenk om wie hy u versmaade, het is om u alleen, dies toont hem eer genade.
AAug.
Zijn losheid verband hem uit mijn zin, ik haat zijn losheid, schoon dat ik hem noch bemin.
Die u standvastig mint, hoe wilt gy die noch haaten?
Maar 'k zie uw Vader, laat ons daar niet meer van praten ZESDE TOONEEL.
Valentijn, Izabelle, Maurice, Ferdinand, louisje, Angelika, marinette.
't zwaan, noch zotterny, zijn dienaar zegt zijn sin Is heel veranderd, want hy vrijt een markgravin.
Een markgravin!
O ja, zy kan hem meer bekooren, Als uw Angelika, die heeft haar lief verlooren Fabrice mint en vliet een ander tot uw schand, En dat alleenig maar door t aanzien van een hand.
Dit weet ik mede, en gy dient dit voor al te weeten.
Dat hy Angelika, uw dochter heeft vergeeten, en minteen andre.
Hy een and're, o wat een hoon!
Maar kan het mogelijk zijn, geloost gy dat mijn zoon Fabrice, zou die ons zo vals en stout bedriegen?
Zelis heeft hy 't my gezegt, mijn Heer, dat kan niet liegen.
Zoo dat de waarheid is, zo ben ik nimmermeer Zo seer bedroogen, ò Fabrice!
wel ik sweer Dien loskup, dat ik hem dat zal zo duur vergelden, ang.
Maar zacht Heer Vader, zacht, wilt hem daar om niet schelden, zijn wisseling is baat, hy wint by zijn verlies, want door zijn markgravin zo wordt hy een markjesval.
Hoe weet gy ook dat hy veranderd is van zinnen?
O ja, hy mint het puik van alle markgravinnen En my versmaadt hy, als te laag en slecht van staat.
Wel hy is waardig, dat gy hem voor eeuwig haar.
Mijn boezem barst van spijt, hoe kan mijn eer dat lyen?
Dat ik de markgravin moet zien, en hooren vryen van hem mijn Bruidegom, o duldelooze smart!
Dit onverwacht verlies valt my, uw kind, te hart.
Wat voor een markgravin zou hy hier willen trouwen?
Dat heb ik haar beloofd, zo lang bedekt te houwen, tot hy zijn vryery ten einden heeft gebracht.
Staat dat te lijden, dat Fabrice u nu verwacht?
O neen, ik zeg, en zweer hy zal haast bitter smaaken Het loon van zijn bestaan, van dat hy u derft wraaken.
Ontstel u niet mijn zoon, hy hoont uw zuster, maar Zijn eigen eer loopt hier meer prijkel en gevaar, Zy blijft noch die zy was, maar hy verliest zijn waarde, Hy gaat voor trouweloos, zo lang hy leeft op aarde, maar kunt gy zulk een min aanhooren wel gemoed?
De min, die hy haar toont, deed my zelfs zo veel goed Of hyze aan my bewees, maar ik moet hem verachten, om dat hy rijker vrou bemint in zijn gedachten Als my!
die minnespijt verteert mijn jeugdig hart.
Mijn dochter zijt getroost, verzet, verzet die smart, die spotter van zijn trou zoude u niet doen als plaagen, Ik ben verheugd, dat wy nu zijn van hem ontslaagen, en gitized by google van haar zelve.
En ook van onse trouwbeloften, weest te vreezen, ik wordt zo vaak om u van grooter aangebeyen, als hy is, ja gewis, gy wint door uw verliezen, gy moogt nu in den Haag voor u de beste kiezen, ik maak uw keur nu vry, mijn dochter, weest verblijd.
Nu openbaar ik ook mijn hart, nu is het tijd, Angelika, zo dra als u deze oogen zaagen, zijt gy alleen geweest mijn opperste behaagen, verwissel ook, en neem my tot uw minnaar aan, daar een Fabrice stond laat daar Maurice staan.
Dat gy zo heusch verzoekt om my te mogen vryen, vergunde ik u, maar 't is ver boven mijn waardyen, Maurice geef my tijd, op dat wy ons beran Op zulk een groot verzoek, Fabrice komt daar aan.
Valentijn, Fabrice, Angelika, Izabelle, Maurice, ferdimand, Marinette, Louize, Philipijn.
Heer Valentijn, ik heb van huis een brief ontfangen, Waar in mijn Vader schrijft, hoe zy na my verlangen, Alzo mijn Zuster trouwt, 'k vind daarom goed, mijn Heer, dat ik mijn afscheid neem, in 't korte kom ik weer.
Ja gaa maar heen Fabrice, u wordt verlof gegeeven, Niet voor een korte tijd, maar voor uw gansche leeven, Alzo mijn dochter trouwt met een van meerder goed, Als gy zijt, en daar by standvastig van gemoed.
Die niet, zo licht als gy, verandert met de gekken, dies gaat uit mijn gezigt, eer ik u doe vertrekken.
EAbrice, 't is uw tijd, blijft hier niet marren, ga Eer mijne wraaklust straks de handen aan u sla.
Ik zal, zo lang ik leef, niet u ten dienste leeven, gy hebt mijn herten lust het schoonste deel gegeven.
Maurice met verlof.
Waar wilt gy met my heen?
Ei laat Fabrice by Angelika alleen, o!
Zo zegt zy noch voor 't laast de toestand haerer zaaken, hoe zyn verandering haar zal gelukkig maaken.
Ik wensch u in de trou te vaaren eeuwig wel, en wisselt gy noch eens zo denk aan Izabel.
Is 't droom of spookery, wat moet ik zien en hooren?
Fabrice, zijt gy ook al droomende gebooren, zo wordt doch eens ontwaakt, wie weet dat de Markgravin, u Bruid, u liefde loont met haare vedermin.
Maar zy heeft my geklaagt, ja 't hart scheen haar te vreezen, om datze u nimmer meer sal sien, of hooren spreeken, also sy voort vertrekt na laag Brittanje, en daar zal trouwven tegens dank, also haar Vader haar Ten Huw'lijck heeft beloofd.
O nooit gehoorde saken!
Dit heeft sy my versogt u soo bekend te maaken, dus trok sy weg en gaf al schreiend my de hand.
Een hand, die tal beschaamt.
Dit raakt my aan t verstand.
Ik wensch dat u 't geluk een beter lot zal geeven, voor my ik heb mijn deel om na mijn zin te leeven.
TWAALfDETOONEEL.
JS't nu niet wel verbruid, tyve Bruiden had gy strak, en nu so geeven sy u alle bei de sak.
Fah.
Ga huur tyve Paarden, want ik wil den Haag verlaten.
O vvisselsieke geest, ik sal u cuvvig haaten!
Philippyn, och!
Was ik vijftigmijl van hier, Thil.
O blinde waereld!
wat tapje bitter bier.
Izabelle, lowie.
Treb.
Ouise seght hebt gy nu Marinet gesprooken?
O ja Mevrou, sy segt het Huwlijk is gebrooken 't is Digitized by google van haar zelve.
't is seker en gewis, de markgravin vertrekt, op morgen vroeg na huis, Fabrice wordt begekt, hy staat als radeloos.
Dat is serr licht te gissen.
Nu is 't u tijd Mevrou dat water te bevissen, In deese dwarrelstroom vangt gy noch die gy mint.
Ik ben hier in, helaas gelijk de liefde blind, hoe sal ik best tot mijn oogwit raaken?
Standvaste min.
Mevrou, sal u geluckig maaken, neem, Marinette, tot u hulp in dit gevaar.
'k weet dat haar loosheid en haar list u dienen zal, want sy weet al 't geheim, en heeft een schrander oordeel, zo gy haar gunst krijgt, keert sy alles tot u voordeel.
Louise, maar hoe krijg ik haar best op mijn sy.
Door geld, dat maakt de weg tot alle plaatsen vry, verguld haar tong, sy sal t verborgen haast ontdecken.
Ik vrees Fabrice sal so datelijk vertrecken.
Zijt niet bekommerd, want ik sie hem ginder staan Met Philippijn, laat ons by Marinette gaan.
Wel hebt gy na mijn last en order alle saaken Ons nodig tot de reis, gereed en klaar doen maken?
En zijn de Paarden goed, die gy ons hebt besteld?
De Paarden sijn so goed, mijn Heer, gelijk ons geld, het Paard, dat ik my tot mijn reis broer heb verkooren, Heeft laast voor charleroy zijn vet, en vlees verlooren, en 't ander is wel schoon van lichaem, maar zo stijf, Dat het zijn beenen niet kan buygen onder 't lijf, Fab.
Maar zeg my, hoe bestelt gy ons zo lompe krengen!
Op dat zy zonder spraak al om de tyding brengen, Dat wy twe Kapers zijn, die met de kous op t hoofd, Van een verlooren reis t huis komen, t werd geloofd, Van ider die ons kent, maar of wy noch wat bleeven, En wachten of de tijd ons beter lot wou geeven?
Neen, Philippijn, o neen! k verlaat den Haag, ik ga, k Verlaat de Markgravin, k verlaat Angelika.
Ik wed gy te Parijs u hoofd niet heel zult houwen, want ider weet dat gy vertrokt om hier te trouwen, wat reden, wat verzet, wat onschuld brengt gy by, die u bevrijden zal van al die spotterny?
Gy staat noch in een klucht op t Fransch Toneel te raaken De Franschen, als gy weet, zijn snaaken, ja t zijn Draaken, dies jaagt de Markgravin, gelijk de droes zo swart, Of als een nachtspook toch voor eeuwig uit uw hart.
En haal vry met berouw Angelika weer binnen, niet draait 'er eerder om als Jonge Juffers zinnen.
Fabrice keer, ei keer, en red u eenmaal uit Het Doolhof van de min, ei denk doch dat uw Bruid U nimmer reden gaf, of stof om haar te haaten, Dat gy haar smaadlijk, als onwaardig, wilt verlaaten.
Neen, Philipyn, neen, mijn weggeworpen goed Neem ik niet weder aan, te groots is mijn gemoed.
Ik zal om haarent wil niet blijven, maar vertrekken, Al zou my s Gravenhaag, en ook Parijs begekken, DARDE TOONEEL.
Pinabel, Fabrice, Philipijn.
Wie komt daar op ons aan, wie daar, wie daar?
Goed vrind.
Zijt gy Fabrice, die de Markgravin bemint?
Ontfang dan deze brief op dat gy die moogt leezen.
Hoe van de Markgravin, dit wil wat wonders weezen, Maar is de Markgravin noch niet vertrokken, zeg, wat heeft er reis belet, wat is er in de weg?
Dat weet ik niet, mijn Heer, dat moet gy my vergeeven, maar in de brief, vind gy het lichtelijk geschreeven, Waar nevens zy u zend noch deze beurs met goud.
Bewaar die, Philipyn.
Mijn Heer nu staan wy stour.
De quintessentie Heer, is dit van alle zaaken, die zou van doode lien wel levendige maaken, o hemelozoophen!
onderzoekers der natuur, En alchimisten!
Gy die door de kracht van 't vuur.
De meneraalen meent de geesten niet te trekken, Tot zy verwisselen in zulke blinde gekken, doe allebei je best, want als gy 't laatste vindt Van uw verbrande beurs, zo houd gy niet als wind.
Maar ik heb Bartolus en Baldus by zijn ooren, dit digitized by goog van haar zelve.
Dit is Justiniaan de Vader der Doktooren, oImperator!
Gy verduurt door list en kracht, Heer Gunst en Geldeloos met al hun kaal geslacht.
Dit is den Hipokreen, waar door dat veel Poëten, zoo stout als onbeschaamd meer schrijven dan zy weeten, Hier is de Tempel, en hier in het Godendom, En zonder haar men speelt de waereld door voor stom.
Weg met Ovidus, en zijn veranderingen, deez goude Goden doen meer wonderlijke dingen.
Fabrice Leest.
Om heel gerust te zijn van uwe liefde en trovw, heb ik geveinsi, mijn Heer, dat ik vertrekken zouw.