floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Doense nu dese ware geschiedenisse tegens malkander hadden esyt, Riepper een, Messieurs laet ons wat speelen tot verkortingh van de tijdt.
Ick sagh mijn oogen uyt, en ick docht waer ofse al dese kunsjes leren: Daer speeldense Engels, en Duyts ticktackken, beere, en verkeeren, Passe la bete, piekette, Voetquaarte, Discarteeren, Lentereluy, Roemsteeken, hocken, poggen, gelderstroeven, en muysebruy.
Gefthem, bruydde, openhantje, pachten, het leste en negen blaatje, Rafelen, Peperen, Passen, Grandoese, Ottje, en Tatatje.
Maer na mijns oordeel, duncktme, doen sulcke Maats niet wel, En nae onse Domeny zyt, soo koomense wel gemeenlijk inde Hel.
Maer niet inde Servet-steegh o!
neen daer vintmen niet als vromen, Mijn Vaar was oock soo een ravellaer, die plachter mee wel te komen.
Nou ick mach gaen, want ick hoor dat de boeve Clock al luyt.
en Wel!
hoe wort het hier so doncker, wel wat of dat beduyt,          Franck uyt.
Wat zien ick daer al fiesejoenen, ja wel ick begin te vreesen, Hoe selt hier lucken, droom ick oock, of souent maer fantasijen weesen?
mijn ick word zoo vervaert.
Dit is een teycken van mijn leste tijt, Nou sel het volbrocht worden, dat onse Trijn so dickwils het gesyt.
ick derf niet een voet versetten, want het is hier vol dalen en klippen, Daer zien ick Hâmans galgh, t’is ommers dat ding daerse de Soldaten aen wippen.
Hoe word ick nou voor mijn peekel sonde van helsche gesichten geplaacht?
Dat komt al van droncke drincke, en datmen niet na sijn Wijf vraacht.
Daer is de Duyvel van Vloonburgh, waer sel ick mijn versteecken?
Isser niemant die mijn bergen wil, zo sel ick mijn selver den hals breecken.
daer komt Pluto, wel met een heel regiment jonge Nickkers, Kijck eens, ’t is ofje de strijt ziet tussen de Muysen en de Kickkers.
Dat ick wist datse mijn niet krijghen costen, ick sou voort op ’t recken tijen Matth:   Kom Franckje, ’t is nu tijt, maer wilt voorsichtich snijen.
Franckje snijt het Kalf vant touw, en gater mee binnen.
wat komt mijn al over?
mijn lieve Wijffje, was ick nou bey jouw Ick wou wel sweeren, dat ick mijn leven niet meer vanje lopen souw.
daer zien ick de Rotterdamsse Potvis, voorseeker sel hy mijn mee opslocken.
’t is of ick van mijn Kalf wort te rugh getrocken, Mijn lieve biesje, jey toont noch een vroom hart, wantje bent met mijn belaen, Ick bidje ga doch voort.
neen ick blijf hier staen.
En ick besweerje in dese kringh, sonder datjer een Voet selt uyt setten,* Of ick souwje dadelijck van Cerberus, de helsche hont laten op vretten.
lieve tijt: ick sterf van anghst.
men Kalf is inde Drommel verkeert.
hoe kom ick hier uyt.
Ay ick bidje, datje doch niet meer sweert.
Maer wat komje hier doen.
Wie soeckje, of magh ick dat niet vragen?
Ick ben een helsche Prins, en kom om jou te plagen, ’k Heb noyt geen Vaar gehat, de wraack’ dat is mijn Broer.
Megeer mijn Suster is, Medea is mijn Moer, * Ick doe al wat ick wil.
Ick voer de helsche donder, ’K ruck Pluto van sijn throon, en keer het bovenst onder, Elck schrickt die mijn maer siet, ick groey in ’t helsche Vier.
Asje soo veel inde Hel hebt te doen, wat drommel doeje dan hier?
Hoe Schelm spreeckje noch, wel hoe oft hier sel lucken, Ick scheurje dadelijck wel aen hondert duysent stucken.
En stuurje na de Hel, tot spijs van ’t hels gespuys.
dat hoop ick niet.
Hoe, derfje noch al spreken.
Neen; Ick swijgh gelijck een muys.
Maack mijn de kop niet warm, of ick souwje stracks vernielen.
Och wat sel ick nou doen?
hier helpt geen kruysse noch knielen?
Waerom komje doch om mijn, ick versoeck datje daer reden of geeft?
Om datje met je Vrouw, altijdt soo qualijck leeft, Haer klachten zijn verhoort, ’k heb last om jou te halen, Ick ben jou Debiteur, kom voort mee naar de hel, daer sel ickje betalen.
Och Kalfje, laet me lopen, en denckt hoe dat ickje wel heb gemest.
En hoe dickwils datje met mijn huy en prut je dorst hebt gelest, En hoe datje mijn hoy en gras soo menighmael hebt gegeeten.
Je slacht de Diefleyers, die van ouwe deught en schult niet willen weten.
Och mijn waarste drommeltje, laet mijn doch om dese vrientschap gaen.
Ick moet wit en swart worden, heb ick het niet uyt pure liefde edaen.
Dit bidden gelter niet, kom voort, je tijdt is al verstreecken.
Wat hebje oock een Pharoos hert.
Laet mijn noch een woort spreecken, Mijn sulvre droesje, doet het niet om mijn, maer om mijn waerde Vrouw.
Om je Vrouw, sou ick noch al veel doen, maer voor jouw, Niet een sier.
Doch of ick hetje nu al gingh vergeven, Wilje dan wel sweeren, datje voortaen gerust metje Vrouw selt leven?
Jaak.
Beloofje dan, dat jey je wijf niet meer selt schoppen oft slaen?
En datje sonder haer weten, geen voet selt uyt de deur gaen?
En datje na acht uuren nimmermeer uyt selt blijven, En datje niet weer selt spreecken, ofse opje quam te kijven.
En datje alles sult doen, wat-se jou by dach en nacht gebiet, En datje al wat-se seyd’ geloven selt, al wasset de waerheyt niet.
En datje jou niet meer selt droncke drincke, of in hoer huysen loopen.
Beloof je dat?
Of ick wens datje mijn levendigh het vel meught of stroopen.
Daer laet ickje op los, maackt dat jet wel onthout, en volght mijn bevel Dewijle dat Mattheus binnen gaet, steekt Franckjewat Boskruyt aen.
mijn wat is dit?
hier bin ick by de mondt van de hel.
Och helpt doch, isser niemant die hem eerbarmt over mijn droevig klagen, Ach ick wordt soo swack, mijn beenen konnen mijn niet langer dragen.
Hat ick dat verduyvelde Kalf aen d’een of d’aar verkocht, Zoo hat het mijn in dese ellende noch mesery niet ebrocht.
Doch het spreeckwoordt seyt, datmen in ’t gemeen met scha of schant moet leeren.
Mattheus en Franckje uyt.
Zie daer komen noch twee drommels, om mijn te tormenteren.
Het gaet tot noch toe wel.
Fran:    Hy lijckt wel yl van hooft.
Ay Droesjes ga doch wegh, ick sal al doen wat ickje maer heb belooft.
Hoe scheeren wy mekaer, wat schortje, benje dol of beseeten?
Wel Kees, kenje mijn niet?
neen blijf daer toch staen.
Nochtans hebben wy flus samen gedroncken en gegeeten,* Boer.
Dat is waer.
Maer ik docht, dat jey ’t verandert Kalf was, Mijn getrouwe vrinden.
je komt nu soo wel to pas, Ick ben schier half doot, wilt voort lest jou goet hart aen mijn betoonen, Ick bidje brengme thuys, onse Trijn seltje wel dubbelt weer beloonen.
Dat willen wy wel doen, maer hoe beefje dus, wat is jou doch geschiet?
Dat durf ick niet seggen.
Ay kijck eens ofje hier geen Duyvels ontrent ziet: Matth.
Ick zie hier niemant.
Maer waer isje Kalf, of hebje dat verdronken of verlooren, Boer.
neen swijgh daer van stil, ay kom maer, dat selje tot onsent wel hooren.
Ach ick word zoo benauwt.
Waer woonje, hoorje niet, jou rechte mallen Uuyl?
Aldernaest qualijck geseeten, in d’omgekeerde Osse-smuyl, Matth.
Nou Kees Oom zijt gerust, en wilje traenen sparen, Boer.
Ick hat niet edocht datter sulcke goeluy inde Werelt waren.
Is dit jou huys niet?
Ja, ay klop doch lustich an.
TRYN en KRYN uyt.
Goeden avont Vroutje.
Wel Vrinden wat is dit?
mijn wat deert men Man?
Hoe ziet by dus bedeest.
Ay lieve Kees wilt spreeken, Hebje krakeel ehat, wat schortje, benje gesneen of gesteeken.
Och neen daer heb ick geen noot of, maer dat jey hebt gepropheteert Dat is geschiet.
Maer ons Kalf is in de baarelijke Duyvel gemetamorphoseert.
En die het mijn daer sulcken Puplicatie gaen publiceeren, Dat ick mijn niet meer sel droncke drincke, dat wil ick wel sweeren.
Och ick ben soo qualijck, ’t is ofme de keel van benauwtheyt sluyt.
Houje hant voor zijn water- en Wint-meulen, so vliechter den aam niet uyt.
wat komtmen over, loop Krijn hael de Docter, ay wilje doch wat reppen Boer.
Dat hoeft niet, wacht noch wat, want ick begin weer aam te scheppen.
Maer Vrinden waer vonje men Man.
Hier een huys vijf ses van daen, En hy versocht of wy hem t’huys woude brengen, want hy dorst niet alleen gaen, Matth.
Maer Kees jockje oock, datje kalf verkeert is Boer.
Zou icker mee jocken, Neen wis niet, de Droes was noch met het roo-kalfs vel overtrocken, Ick hebt al te wel gesien, want het geschieden op de volle straat.
Ay ga wat te rugh metje Roo-mantel, want ick meen aars dat de Droes noch voorme staet, Franc: Wel magmen seggen, dat de gecken, en de kindren int gemeen de waerheit spreeken.
Ay Crelis zijt gerust, en wilje hooft met sulcke grillen niet breecken.
Ach ick ben soo kranck, de sieckte het me al harder, asje mient, an evat.
Dat blijckt wel, want je mont gaet, as een Telder sijn aarsgat.
Kom hier Trijntje, jey bent noch het staaltje van de vrome Vrouwen, ’t Geeft mijn geen wonder, dat wy geen goethuys hebben gehouwen, Daerwe soo langh de Sathan hebben in ons huys ehat, Och hy wist soo veel van ons beyde te seggen.
Ja dat Jey hadt geklaaght, en wat ick al hadt misdreven.
Doch ick beloofde hem, dat ick voortaen met jou gerust sou leven.
Daer op liet hy mijn los.
Maer hat ick dat niet gedaen, Ick hat soo waer als ick hier sit, mee na de Hel moeten gaen.
Ach mijn waarde man, ick hoop datje nou je leven anders aen sult stellen, Boer.
Dat beloof ickje, of ick wou datmen Heyntjeman stracks quam quellen.
Ick word al weer soo misselick!
Kom recht hem wat om hoogh.
Daer dochtme dat ick ’t verkeerde Kalf sagh, soo leytme die ro mantel in’t oogh.
Ay set dat uyt je sin, waer toe dient al dit maalen.
Hoort Trijntje, laet je knecht eens om drie stuyvers slaap-kruyt haalen.
Dat sel ickje man ingeven, en decken hem warm toe, op dat hy lustig swiet, En als hy wacker wort sal hy alles gelooven, wat hem van daagh is geschiet.
Ach ick ben soo verschrickt, ’t is of ick vande Werelt sel scheyen.
Nou wees maar te vreen, en denckt watmen om sijn sonde al moet lyen.
Loop Krijn, haal ereys om drie stuyvers Dormio Herbario, Krijn.
Wat is dat voor goet?
leghme dat eerst uyt.
Wat benje oock een botte vlegel, kenje noch geen slaep-kruyt.
Hoor reys Monsieurs, of ick van dese sieckte quam te sterven, Zoo wou ick wel hebben dat men Wijf al mijn goet sou erven, Wilje dat wel getuygen?
Ja dat sullen wy wel doen.
’tMoeytme dat ickje arbeyt niet vergelden kan, doch mijn wijf selt vergoen.
KRYN de knecht uyt.
Daer is de Herbario Dormio, Matth.
Hou waer maet, drinck jey dat uyt, dat sel jou hert weer salven, Boer.
Ist ook bitter?
Och houmen hooft vast, want ick sal moeten kalven, Ach was ick hier van verlost, o!
wat isme dit een swaar kruys.
Ja wel maat begin jey te kalven, soo loop ick uyt het huys,* Want jou kalf mocht oock in de Nicker transformeeren, En elcke Droes soeckt sijn man, en dan mocht hy mijn oock tormenteren.
Och ick word soo vakerigh, mijn oogen hebben haer al tot rusten geset.
* Kom Frankje help wat, soo raackt de boer na bedt.
Mattheus, Franckje en Trijn bren-gen de Boer binnen.
Dat sinnen eerst snaken, die weeten raet om een mensch te paeyen,* Dat zyn Manniste streecken?
* Wat dunckje van sulcke ollen te draeyen.
Nou moeter de Baas onder, doch hy is nu genoegh overheert, Want sy maken hem wijs, dat sijn Kalf in de Droes is verkeert De Droely noch sijn Moer bedocht noyt slimmer stucken, Maer sacht daer zijnse weer.
MATTHEUS, FRANCKJE, en TRYN uyt.
Ick had niet edocht dat dit soo wel sou lucken, Trijn.
Maer hoe sel ick dit vergelden, dat weet ick seecker niet, Doch je meucht het Kalf houwen, want soo ’t mijn Man weer siet, Soo was ons werck vergeefs.
Dat’s waer, Trijn.
Hou waer, drinck daer eens voor, maer wilt dees potse swijgen.
’t is te veel.
Hy slacht de Lackayen die excuse moy seggen, en se zijn blijdt asset maer krijgen, Matth.
Goeden nacht Trijntje, wy bedanckenje voor je Kalf, enje gelt.
En ick bedanckje voor datje mijn Man, op de rechte wegh hebt gestelt.
Kom morgen eens aen, om te sien of hy oock van sinnen sel verkeeren; Matth.
Dat sal ick doen, Krijn.
Laet danje Mantel ’t huys, want de Baes mocht aers veraltereeren.
* Trijn en Krijn binnen.
Wel Franckje hadje van daegh wel sulcken avontuer verwacht, Franck.
Maer jey selt wel door de Werelt raken al kenje geen ambacht.
Hoe sagh de Boer dat sijn Kalf verandert was?
Ick kostme niet houwen van laggen; Matth.
Zijn vreucht verkeerde wel haest, hoe kon hy bidden en praggen, Franck.
Ick was bangh dat hy ’t mercken sou, datmen hem soo bedroogh, Hy had geen goe puf op jou, want je Mantel ly hem staegh in ’t oogh.
Hebjet Kalf wel versorght, dat het ons niet kan ontloopen?
Ja, zijt daer niet voor bevreest, Matth.
Wy meugent morgen aen d’een of d’aer verkoopen, En speelen met het gelt moy weer, het magger nu wel op staen.
Ay kom, ’k wet Kniertje wel meent dat wy met het gelagh zijn deur gegaen.
Ja wel, soo langh mijn oogen open staen, sel ick dese potsen niet vergeeten, Soo een Kalf te krijgen, noch gelt toe, en een heele Pot met eeten.
Soo moet men ’t weer soecken, die al sijn goet en gelt het verquist, Weetje wel wat het spreeckwoort zijt, arremoe soeckt list.
Soo hier eenige Vrouwen zijn, die met droncke Mannen zijn beladen, Die brenghse by mijn, ick saller van den dronck helpen, sonder perijkel of schaden: Hier mee wensen wy goeden nacht, aen al de Jufvrouwtjes en Messieurs, Doch asje uytgaet, soo bewaer je knoopen, Joorlogie, en je Beurs.
* Binnen.
DE GEHORENDE SCHOUT, KLUCHTSPEL.
Door H. V. BURG.
t’ AMSTERDAM,                     By Marcelis van Heems, Boekverkoper, op de Hoek van de Gasthuys Molesteeg.
Een Schout, beweegt een Snol, ontaard van eer en trouw, Om eenen Snoeper, te verraaden en te vangen; Maar mist benevens haar, toevallig zyn verlangen; En vind, op ’t onverwachtste, in ’t stil Bordeel, zyn Vrouw.
SCHOUT, ZYN VROUW, onder den naam van Alida.
GRIET, een Hoere Waardin.
EELAART, een stadig getrout Man.
HENDERIK, GERART, PIETER, DANIEL,  }} Wittebroods Kinderen.
SAAR, de Meid van Griet.
FRANS, een dronke Smit.
EEN SPEELMAN MIETJE, KAATJE, LETJE,  }} Hoeren die by Griet woonen.
KLAAS, en noch twee Dienders.
MIETJE.
KAATJE.
LETJE.
WEl, laat eens zien, zyt gy nouw beide wel gekleet?
Ja juffrouw, voor zo ver als ik niet beter weet.
Is ’t Linde, rein en schoon?
Ja, ’k heb geen ander linnen.
Geef maar wat tyd myn kind, je zult hier wel wat winnen, De nering gaat nu slegt, ’t is nu een slegte bui, Maar anders komen hier wel protugaale lui, ’t Zal meen ik heel wel gaan, ’k zie ’t handwerk zal u passen Tegens Kaatje.
Is ’t niet veel beter als den heelen dag te wassen, Tegens Letje.
Of met Garnaalen te gaan sleepen door de stad?
Gelyk gy zyt gewent, zeg Letje?
Dat scheelt wat.
Geen wonder, ’t dunkt my ook, nouw moetje leeren groeten, En als ’er Heeren zyn, elk zeer beleeft ontmoeten, En noemen die gy ’t mildst gelooft te zyn, uw vrind, En houden u, of gy hem buiten maat bemint; En weig’ren nooit een glas, maar braafjes ’t keelgat smeeren, En raaden altyd aan om ryklyk te verteeren: Kraak mand’len eischen,* of razynen, marsepyn, En zeggen dat gy liefst woud drinken Rynsewyn, Want, hoe de wyn meer kost, hoe meer ik ook kan winnen, Nouw, neig reis Letje, kom, dat ’s goed voor het beginnen, Jey Kaatje, dat gaat wel, je zult, kom an ik wet, Noch worden zo galant, als Juffers van ’t Salet; Maar ’k zie, u moet ik noch gepofte muilties koopen; Die schoenen waren goet, om door de Stad te loopen, Of anders, te Amsterdam te kruisen op de baan; Dat zyn geen schoenen om voor Juffrouw door te gaan.
Juffrouw, hoe is myn naam?
Hoe, ben je die vergeeten?
U zal men Letje, en u Mé Juffrouw Kaatje heeten; Want Griet van bommel, en Tryn snottolf, klinkt zo mal.
Ik Kaatje?
Ik Letje.
Goet, goet, nouw weet ik ’t al.
De lui van myn fabryk, zyn waarlyk raare snaaken!
In zulken korten tyd, twee Juffertjes te maaken, Van eene bleekers meit, en van een groenmarts vleet!
Nu kind’ren, pas wel op, je bent nu net gekleet, Gy zult my weekelyks, tien schellingen betaalen, Op rekening, en zo te met die schult in haalen; Want, eer dat gy aan my de klêeren hebt voldaan, Vermoogt gy niet op straat, of uit myn huis te gaan; Want een jong meisje, dat veel goet met my ging koopen, Is zonder my een duit te geeven, weg geloopen: Vyf guldens zul je ’s weeks betaalen voor de kost, En blyven hier zo lang tot een Galant u lost; Om u alleenig op een kamer te onderhouwen; En daar op volgt veeltyds, als gy u wel draagt, trouwen; Want het geschied nu veel; ik ken ’er menig hier, Die hen verbonden aan een dartel Venusdier, En ’t zich niet kreunden, dat haar somtyds wierd verweeten, Dat hunne Vrouw, wel eer, in ’t Spinhuis had gezeeten.
Men luistert nu niet meer wat lied de vogel fluit: De tyd wist in één maand, de vuilste smetten uit; Maar, zo gy wel wilt doen, moet gy niet keurig weezen, Noch voor het dreigen van een’ jongen Lichtmis vreezen; Want, als een Vrouw haar tong verstandig roeren kan, Kan zy de gramschap, van den alderstoutsten Man, Die zich geliet, als of hy ’t alles wouw verslinden, Ter nederzetten, en hem aan één haartje binden: De Vrouwen, hebben veel meer krachten als men weet!
Hoe menig jongeling nu hedendaags, vergeet Geslacht, Eer, Plicht, Beroep, Opvoeding, wyze Lessen, En laat zich, voorbedacht, door alle zyn Meestressen Uitputten, zo, dat hy van armoe moet vergaan?
En, zo ’t dus niet en ging, waar zoude ik van bestaan?
Ik zel myn best doen, om jouw lessen wel te onthouwen.
’K verzeeker u, het zal u niet berouwen; Gy zyt nu ingelyft in een zeer machtig gild: Een Kapitein te Land, die zeer veel geld verspilt, Verwacht ik hier in ’t kort, en ik zal zien te maaken, Dat, sonder leem op pik, hy aan u vast zal raaken; Voor u, weet ik een Heer, die, schoon hy is getrouwt, Heel veel van snoepen, en van poez’le Vrouwen houd; En, of somtyds een Jood, by u kwam te verkeeren, Daar moetje niet op zien, want zy veel gelt spendeeren!
Een meisje van plezier, hoor toe wat ik u zeg, Moet weezen als een bank, aan een gemeenen weg, Daar nu een Bedelaar op zit, om wat te rusten, En morgen een jong Prins, om zich wat te verlusten: Veel vrouwen in de stad, zyn alderliefst gekust, Van Joden, hoewel ik hen, niet lust.
Daar zyn in Nederland zo veele brave vrouwen, Die zedig zyn in ’t oog, en ’t met een Joodje houwen: MIETJE.
Jawel, dat mag het doen, my ruiken ze te goor; Die zwarte Saters, foei, weg weg, ik schrik’er voor.
Zotin, wat goor, kan sich een Jood ook niet verschoonen?
Toen jey, een Jaar geleên, hier by my kwam te woonen, En ’k uit barmhartigheit u opnam van de straat, Toen sprak je, vuilneus, van de Jooden geenszins kwaat!
Dat rottig Smousje, kon te dier tyd u behaagen, Dat als een bonsem stonk, en nu noch alle dagen, Gestoolen goed op koopt?
maar daar ’s de Schout, in huis, En houd u alle drie, zo stil gelyk een muis.
Wel Griet, hoe gaat het al, met u en met uw neering?
Ja, die verschaft, myn Heer, my een soob’re teering; Ik kryg ’s nachts volk genoeg, en ook wel over dag, Maar zelden dat ik vind, de reek’ning by ’t gelach: ’t Zyn meest Lichtmissen, daar niet veel van is te haalen; Die wel eens zoenen, maar heel zelden my betaalen; En zo ’t al eens gebeurt, is ’t echter altijd schraal; Want, wel den grootsten hoop, myn Heer, is naakt en kaal.
Wel, zulk een slag behoort gy uit uw huis te houwen.
Kon men de maag dan voên, met wakker ’t hooft te klouwen: Ze kommen vol en zat, en kloppen aan de deur, En die de slimste zyn, zien door een reet of scheur, En luist’ren, of zy ook iets konnen zien of hooren; En volkje van myn soort, slaapt steeds met waakende ooren, Daar word schier niet gekikt, of ’k vlieg straks uit het bed, En roep wie klopt zo laat?
myn Heer ik heb belet; Maar, ’t helpt dikmaals niet veel, want, doe ’k de deur niet open,* Gaan zy des nachts, de wacht voor een stuk gelt omkoopen; Dat menigmaal geschied, of passen ’t vroeg of laat, Eens waar te neemen, dat de wacht niet is op straat, En dan, door al de buurt, de glazen in geslagen; Om dat de buuren, over my dan zouden klaagen, En doen verhuizen, om dien zwaaren overlast: Zo dat gy denken kunt, daar niet veel is aan vast; En daar by, als ik maar het minst kom aâm te haalen, Moet ik aan u, myn Heer, ’t beloofde straks betaalen: Dat onderdrukt my zo, dat ik geen kans kan zien, Zo lang ’k deez’ nering doe, om de Armoede een te ontvliên; En, niet alleen dat gy, my van den steen komt snyden, Maar ook uw dienders, die hier komen te allen tyden, Met open handen, en vrypostig blyven staan, Tot ik hun zakken vul, en dan bid heen te gaan: De hulp der nachtwachts, Heer, diende ik ook wel te koopen, Of doet me een Lichtmis kwaat, ze laaten hem vry loopen, Of houwen sich gansch doof, wanneer hier imant vecht; Zo dat het spreekwoord, wel, met recht en rede zegt: Deurwaarders, Pachters, zyn de duvels van de boeren, Schout, Dienders, Klapperwachts, de duvels van de Hoeren.
Wel Griet, je spreekt wat stout!
Myn Heer, ’t immers waar.
Wel ik, ik kom niet veel, pas zesmaal in een jaar!
Je klaagt altyd, en weet veel van u last te zeggen, Ik konde, wilde ik slechts, u zulks wel wederleggen: In scheemeravond, krygt gy wel den besten buit, Getrouwde mannen, en de Joden, schieten kuit!
Voor zeker en gewis, dat zynze die ’t ons geeven!
Wel zo ’k die niet en had, waar drommel zou ’k van leeven?
Doch, wat kan ’t baaten, of de klantjes zyn getrouwt, Als zy zo karig zyn, gelyk myn Heer den Schout?
Je komt zo dikmaals hier, en blyft hier wel kampeeren, En bent al redelyk gewoon uw keel te smeeren, Maar nooit zag ik van u, noch ’t alderminste gelt.
Wel ’k weet niet waar je of spreekt!
wel watje ook al vertelt!
Een vlesje wyn of acht, als ik my kom vermaaken..... GRIET.
’t Een helpt het and’re Heer.
Dat kan u geenszins raaken!
Maar Griet?
weet jey niet een getrouwde vette paay In ’t net te krygen?
Gy zult deelen in de snaay.
Ik werk altyd voor u. SCHOUT.
En ik werk weêr voor and’ren; ’t Is zo, en ’t moet zo zyn, wy werken voor malkand’ren!
Zeg, weet je niet wat Griet?
’K ben wel een hoerwaardin, Maar nooit myn dagen nam ik zulks in mynen zin; Zoude ik een man, die my de penning gunt, verraaden?
Steeds lekker opschaft, van gezoden en gebraaden, En rynse wyn spendeert, al kost ze drie en tien; Op geen dukaat of acht zyn leeven heeft gezien!
Neen, neen, ’k verzoek excus, ’k wil geen verraadster weezen.
Weg Grietje!
benje slegt?
laat u door my beleezen, Most elk van ’t gelt, dat hy met eeren wind, bestaan, De meesten zouden wel door hongersnood vergaan.
Zo ’k moest bestaan, van ’t geen ik eerlyk weet te winnen, Ik mogt wel raspen, en myn wyf mogt dan wel spinnen: Wie denkt om eerlykheit, wanneer*hy vlast op poen?
’t Gaat met ons, als met elk, om ’t hebben is ’t te doen.
Wel nu, je zegt zo wat, wat kan ’t my ook verscheelen, Hoe ’k ook aan gelt kom?
als ’t maar niet geschied door steelen; En, als ’k hem al verklik, daarom weet hy juist niet, Dat zulks door myn bedryf, met voordacht is geschied.
Wel neen, geen zwarigheit; ik zal het zo wel schikken, Dat hy geen argwaan heeft, van valsheit of verklikken!
’t Zyn kunsjes, die ’k verstaa!
het is myn daaglyks werk, ’k Loop als voorheen, nu met de Pachters niet zo sterk.
Maar, dezen aanslag kon my lichtlyk wel berouwen!
Hy ’s gek, die als ik schrei, en gy lacht, ons vertrouwen.
’K Beloof u, op myn woord.... GRIET.
En als gy zulks vergat?
En ik zelf de oorzaak was, dat ik in ’t spinhuys zat?
Weg, benje zot, maak staat op my, en op myn zeggen.
Maar, zo ’k bezorg, dat wy de vogel lagen leggen, En vangen, moet gy my beloven, dat gy niet Het meisje, dat hy hier, wanneer hy komt, meest ziet, Zult mede neemen, of in ’t aller minste deeren!
Want, ’t is een rykmans kint, als blykt aan haare kleêren, Ze is meermaals hier geweest; ik weet niet waar zy woont, Maar, schoon zy jong is, naar het uiterlyk vertoont, Geloof ik, dat zy zelf ook reeds getrouwt moet weezen, Aan een out Sirurgyn, die ’t vuur niet kan geneezen: Ze komt zo nu en dan, wanneer ik haar ontbie, Door een Besteedster, die haar woonplaats weet, en ’k zie Heel zelden, dat zy gelt aan neemt, of ook prezenten.
Myn heer!
ze is zo beleeft!
en vol van Komplimenten!
En ofze haaren man al eens met hoorens kroont.... SCHOUT.
Weg weg, een jonge vrouw word daar in licht verschoont!
Indien een jeugdig wicht, aan my, of myns gelyken Getrouwt is, moet de man wat door de ving’ren kyken.
Gy zegt my toe, dat gy geenszins aan my, noch haar Zult nadeel doen?
Geenszins!
Fiat, dan zyn we klaar!
Mits gy, een derdepart der buit, aan my zult tellen; SCHOUT.
* Wees maar gerust zottin, wy zullen ’t heel wel stellen; Maar zeg?
wanneer zult gy zulks stellen in het werk?
Van avond.... wacht in ’t Hart, hy komt daar, naar ik ’t merk.
Ik zal dan Saar myn meit, als ’t tyd word om u stuuren.
’t Is wel, ’k verlaat me ’er op.
Adieu, ’t zal niet lang duuren.
EELAART.
Wel Griet, hoe maakje ’t al?
Wel, tot u dienst myn Heer.
Daar is van avond geen okazie?
Dat was têer!
hoe zacht van vel, wat dunkt u, kon ’t behaagen?
Zo lang als gy zulk wilt, voor my weet op te jaagen, Heb ik den bras wat, van myn wyf, en al de rest.