floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Daar is hy zelf, ei zie, dat is een vreemd figuur.
Sofia, Gratia, Jeronimo, Kaajim, Karlos.
Kaajim.
Myn Heer 'k zoek regt by u, en 't scheeld my niet hoe duur Ik 't zelve koopen moet.
Zoekt gy hier regt te koopen?
Waar dat ik kom ik heb tog anders niet te hoopen, Het volk staat overal met hand en beurzen op, En daar ik myne sluit, daar kryg ik straks de schop.
Maar wat is u verzoek, laat my uw regt eens hooren?
Myn heer 'k heb tot myn leet een schoone Bruid verlooren, Die ik meer waardig als myn leeven heb geagt.
Maar was 't niet beeter dat gy om een doodkist dagt Als om een Bruid, myn heer, gy zyt al oud van jaaren, Uw tyd genaakt om met de maag're moord te paaren.
Verminderd dit myn regt?
ô Neen, in 't minste niet Ik hoor met droefheid aan het geen u is geschied Maar 'k heb de gansche zaak rees heel en al vernoomen Wyl my meer klagten, als van u zyn voorgekoomen, Omtrent het rooven of het moorde van Sofi.
Maar weet dat ik geenzins de waarheid daar in zie Want gy zult zekerlyk al meede als and're klaagen.
Zoo dit geen waarheid zyn, ô meer dan helsche plaagen Niet waar myn Heer!
ô ja, zo klaar gelyk den dag, Vergun my de eer dat ik u dit bewyzen mag.
Zie hier een afschrift van het geen zy heeft geschreeven, Dit is my waarlyk van haare Ouders zelf gegeeven Zy schryft hier zelf, dat zy met Karlos is gevlugt.
Gyzyt bedrogen, Heer, door dit geschrift, 't gerugt Is los, gy zoekt vergeefs Sofi haar eer te hoonen.
Zo dit geen waarheid is, 'k verbeur tienduizend kroonen.
Ik houw my aan u woord, gy zult my niet ontgaan.
Ik houw myn woord' voor vast, ô ja, het is gedaan Mits my het tegendeel' met reeden word beweezen, Want anders ben ik vry.
ô ja, daar 's niet te vreezen Voor u, want ik verbeur aan u de zelve zom; Zo 't waar is 't geen gy zegt.
Myn Heer, ik kom weerom Zo dra het mooglyk is.
ô Neen, dat zal niet lukken, Gy zyt een Vette Gans ik moet u eerst wat plukken, 'k Wil eerst verzekering zien, van 't uit geloofde geld.
Ik ben een eerlyk man 't werd u ter hand gesteld, Zo ik de waarheid aan zyn hoogheid niet doe blyken.
Ik zal met deeze schat my niet in 't minst verryken, Maar 'k zoek de loogens wat te houden in haar perk Want na my is gezegt, zyt gy van al dit werk Zelf de oorzaak.
Ja myn Heer, door hem is 't by gekoomen, Dat Karlos zyn Sofi, zo schand'lyk wierd ontnoomen.
Zie daar hier heb gy rees getuygen tegen uw, Jou ouden Rogchelaar daar ik met reên van gruw Dees drooge Stokvis is een Martelaar der liefden, Wat reeden had de min, dat zy uw borst doorgriefden Wat porde Venus, of Kupido, om het hart Van zulk een ouwen bok, door geile minnesmart Te plaagen, daar in 't minst geen vreugd van is te hoopen, Wie dwong u om Sofi, haar Vader om te koopen Door uwe schattten, waar door Karlos missen moet Die geene, waar mede hy van jongs was opgevoed, En met hunne Ouders zin' als heilig zaam verbonden Door u vervloekte geld, hebt gy dees trouw geschonden, Ja, gans vernietigt, hoe kreeg gy zulks in den zin?
Zeg vuile stinkbok?
Niet anders als de min.
De min ach armen, kwam dees ouden gek te plaagen.
Wat let my dat ik u niet daat'lyk honderd slaagen Laat geeven, om het vuur te blussen 't geen u deerd.
ik moet zwygen want ik vin my overheerd.
Met reeden, gy dagt my wat om den tuin te leiden.
Myn lyfwagt.
Sofia, Karlos, Gratia, Jeromimo, Lyfwagt, Kaajim.
Lyfwagt.
Kom vat dees grysaard met uw beiden, Breng hem voort in arest, tot ik hem weer ontsla.
wat heb ik gedaan myn Heer ik bid gena.
Ik zal van Karlos noch Sofia niet meer spreeken, Och!
laat my gaan.
Zo lang het geld hier zal ontbreken.
Raakt gy niet los.
Myn Heer, ik houw my aan myn regt.
Ik ook, ga mannen, doe als ik u heb gezegt.
Myn Heer, den ouden bloed schynt heel ontsteld te weezen.
't Is meest uit boertery, hem staat geen kwaad te vreezen; Zo haaft het geld hier is zal hy zyn vryheid zien, Hy kan 't wel misse.
Maar dat ik hier liet ontbien Uw dochter, dat zy mag haar broeder mede aanschouwen.
Myn Heer, wy zouden ons op 't hoogst gelukkig houwen.
Want ider oogenblik schynt haar een jaar te zyn, Zo lang als zy hem mist, verlos haar van die pyn.
De Heemel zal gewis u voor dees goedheid loonen.
En uw Regering met een reeks van jaaren kroonen.
Wel aan het zal geschien, ga Karlos laat terstond Myn koes inspannen.
wat mens peilt ooit degrond; Van uwe goedheid Heer.
Gy zult Rudolfus zeggen, Dat ik hem spreeken moet.
Ik ga myn Heer.
Sofia, Gratia, Jeronimo.
Wyleggen Zo 't mooglyk is, de grond, daar gy op bouwen moogt, De zuil van u geluk.
Doorlugtig oppervoogt, En Heerscher van Valenze, indien ik mogt myn leeven, aan uw heusheid overgeeven; Indien het moog'lyk was, ik zou 't met blyschap doen, Om met dit offer al uw weldaan te vergoen.
Sofia, Gratia, Jeronimo, Rudolfus.
Ik had zo haast myn Heer, de boodschap niet vernoomen, Of ben zo datelyk op u bevel gekoomen; Waar meede kan ik doch zyn hoogheid dienen, 'k zal Niet marren zulks te doen.
Rudolfus het geval Vereist uw dienst, alleen ten opzigt van uw jaaren, En goede voorzorg, ik zal u in 't kort verk laaren, Dat zeeker regsgeding, voor al my komt gebien, Een eed'le Juffer in Valenze hier te zien, Om van dit vreemd geval in 't kort een eind te maken; Gy zult haar haalen.
Heer dit zyn gedane zaken.
Zeg dat ik ben die geen die u gezonden heeft.
Aan 't huis van Pacis, dat zy doch niet regen streefd, Om daat'lyk hier te zyn.
Gy moet haar dit vertoonen.
Hy geeft zyn singuet.
Myn Heer, als 't u beliefd, zy zal zig niet verschoonen, Om straks met u te gaan, myn Heer, 't is aan het end Van 't hof.
De naam, en plaas, zyn wel by myn bekend.
Myn koes die staat gereet, gy moet de tyd niet rekken.
Myn Heer, met u verlof, 'k zal zo aanstonds vertrekken.
Zy zal verblyd zyn met haar broeder weer te zien.
Wat al beleeftheid zal ons noch van u geschien.
't Zal met een schoon juweel aan u doen offeranden.
Ik heb uw beste schat, mevrouw, reets in myn handen, Waar by geen pronk juweel ooit tegelyken is, Die ik voor alles, wat men dierbaar noemd, niet mis, Daar zelver Kresus, met zyn rykdom voor moet bokken.
Myn Heer, Rudolfus, is op u verzoek vertrokken, Hy zal zig spoeyen om weer daat'lyk, hier te zyn.
Zo raakt uw zuster, uit haar troosteloozepyn, Die zy, om u verlies, veel jaaren heeft geleeden.
Maar 'k zie Gerardo, met zyn broeder herwaarts treeden.
Ga zamen, in uw tent, daar ik u vinden zal.
Hoe vaart myn hals vrindin?
Ons droevig ongeval, Schynt door uw wonderdaan, in blyschapte verkeeten.
Ik zal die blyschap nooit, verminderen maar vermeeren, Gy zult na wynig tyd de blyken daar van zien, En zo u iets ontbreekt, gy hebt maar te gebien Al 't geen u nodig is, zal ik u doen erlangen.
'k Bedank u voorde gonst die wy van u ontfangen; Maar eene zaak Mevrouw, verwonderd ons in 't end, Sofia.
Wat is dat voor een zaak?
Dat niemant u niet kend, Terwyl hier daag'lyks, uit de stat, veel menschen koomen.
Dat kan niet moog'lyk zyn, of iemant moert zulks droomen.
Terwyl ik door de tyd zo veel veranderd ben, Dat ik in deze staat by na my zelf niet ken, En wie zou denken my zo hoog in top te vinden, 't Geen zelf't verliefd gezigt myn 's minnaars kan verblinden.
Vermomd in 't manne kleed, beneemt zelf de agterdogt Dat denkbeel, daar myn moed Sofi heeft toe gebrogt; Myn minnaar die by na, 't gezigt heeft uit gekreeten, Om my, heeft myn gelaat, zo 't blykt, geheel vergeeten, Schoon hy my daag'lyks ziet.
Is Karlos dan die geen Die gy bemind?
Dan is 't niet buiten reên, Dat hy door u zo hoog met amten werd verheeven.
Hy gaf zyn hart aan my, 'k hebt myne aan hem gegeeven, Hoe veel ik hem nu geef, hoe meer ik schuldig blyf.
Want ik kreeg door zyn gift, een mannen hart in 't lyf, Dat nooit geen snoodgebroed, van Megcha, kon doen tzaagen, En daar de Keyzer, zelf met eer durfd van gewaagen.
Maar kend u Karlos, noch op heeden niet, mevrouw?
ô Neen, terwyl ik my, voor hem, verborgen houw, Hier door kan ik de grond van zyn gemoed ondekken.
Maar 'k zal hem in het kort uit deeze dwaling trekken.
Ik vind myn lief getrouw, ja schynt de grootste nood Niet magtig is, om ons te scheiden, neen de dood Heeft maar alleen die magt, daar alles voor moet beeven, Ik zal met deeze hand zyn Bruid hem wedergeeven, Aan u een Bruidegom, Gerardo neen Bruid, Indien zy u behaagd.
Nooit sloeg uw toug geluid Zo aangenaam voor my; maar hoe kan zulks gebeuren?
Ze' is van myn zuster, niet te trekken ja te scheuren.
Mevrouw, Lisandra, heeft geen ooren voor myn min.
Schoon zy uw zuster mind, zeg eens wat steekt daar in, Zy legt niet anders toe, als slegs om wind te vangen.
stil tegens Klaudia.
‘Ondek de zaak noch niet.
Zy zal naar u verlangen, Wanneer zy hooren zal dat zy heeft mis getast, Terwyl zy by u zogt, dat aan geen Vryster past.
Maar 'k heb geen geld noch goed, Mevrouw, hoe zal Sofia.
Gy zult van uwe min gewenste Vrugten plukken, Tien duizent kroonen, die ik met een regts geding Dees dag zal winnen, schenk ik u, al is 't gering, Neem dit in dank van my.
Mevrouw, ik vrees myn leeven Te kort zal zyn, om u behoorlyk dank te geeven.
Lizandra meent wel ligt, en 't dunkt my zeker nu, Dat by uw zuster zyn meer schatte als by u. Klaudia.
Al was ik naakt en bloot, zo zou ik haar behaagen.
Zag zy u in die staat, zy zou haar min bek laagen; Maar al genoeg hier af, de Waereld zal in kort Ondekt zien, wat hier noch aan dees Vermomming schort.
Maar wat kon aan Sofi u 't alermeest behaagen?
Heer, met eerbiedigheid beantwoord ik uw' vraagen.
Dog 'k stel de liefde die 'k haar toedraag eerst ter zy, Om onverschillende te weezen, ik bely, En neem met my daar toe, Valense tot getuigen, Dat Manne wysheid, voor haar groot vernuft moest buigen.
Al wat behaaglyk is by Vrouwen in 't gemeen, Dat vond men waarelyk, in myn Sofi alleen; De zang en danskonst, scheen van jongs haar aangebooren, Haar vrindelyke stem, trof ieders hart door de ooren, Al 't speeltuig dien de haar, ja zelf de groove Bas, Wierd na de konst gehoon, als ze in haar banden was; Zo kragtig was haar jeugd; zy ging zig me gewennen, Om 't Ridderlyk gebruik der wapenen te kennen, Doch meest by toeval, want haar Broeder leerden niet Daar zy met yver niet naar tragten; geen verdriet, Geen moeilykheid hoe groot, of 't scheen haar ligt te vallen, Te doelen naar het wit, met swaare koopre ballen, Of yzer, ver van zig te werpen; met de Boog Te schieten wat zy wou, of 't geen zy kreeg in 't oog.
Zy was gelyk vol vuur, naar 't schermen, springen, loopen, Geen Atalante, had by haar op winst te hoopen; Ja had myn liefde haar, jonk zynde, niet bekoord, Dan had zy, mogelyk, na minnaars nooit gehoort; Zyn noemden 't ledig zyn, wanneer zy inde Boeken Zig bezig hield, verliest, de schriften door te zoaken Van Wysbegeerige, of wel in Heldendaân Van dappre Mannen, steets haar lusten te verzaân; Van zeedeleszen voor de jeugd; in veel geschriften Sprak zy volmaakt, en wist de zelve naauw te ziften.
'k Geloof dat Vrouw Natuur, zig zelve vond verwart Toen zy haar voortbragt, want zy schiep een manlyk hart In 't Vrouwlyk lighaam; zy hield de aldersnelste paerden, Hoe stout en dartel, in een meer dan groote waarden, Ja geen zo woest nog wild die zy niet temmen kon Als zy de teugel had gegrepen; ze overwon In dees haar oeffening, veel hooggeboorne zielen; Zy deed haar Klepper, die zy zelf geleerd had knielen, Wanneer zy steeg te Paard, 't was al voor haar gedwee Zy scheen een Heerscheres van dat balstuurig Vee; Zy deed als Orfeus eer de dieren na zig hooren, Door zoete tovertaal die haar was aangebooren.
Op 't briesschend Paerd scheen zy een Amazoonsche Wanneer zy reed ter jagt liep gansch Valensen uit Om baar alleen te zien, ik kost my niet gewennen Wat moeiten dat ik deed, haar hoefslag na te rennen; Schoon ik my in 't begin geplaast had aan haar zy, Stoof zy voor uit, ja zelf de snelle wind voorby.
Men wist veeltyds niet waar Sofia was gebleeven, Want zy scheen in haar loop langs aarde en lugt te sweeven, Zo dat zy meenigmaal het wild had afgemaakt, Eer eenig Jager haat te hulp kwam.
hoe blaakt Myn boezem, als ik denk, met welk een welbehaagen Zy haar gevangen buit, aan my kwam op te draagen.
het noodloot heeft my deze schat benyd.
Wel Karlos jammer is 't, dat gy geen Schilder zyt, Gy zoud uw' schildery braaf na de konst stoffeeren.
Zyn Hoogheid schept vermaak zyn dienaar wat te scheeren, Maat ik ben geenzins van de waarheid afgegaan, Ja 'k sweer... Sofia.
Zulks wil ik niet, ik ben van uw voldaan, Gy hebt uw zielsvrindin daar loffelyk beschreeven, 'k Vind my daar door verpligt, om aan u dank te geeven, 't Was by vergrooting uw vertelling, maar ik weet Het oude spreek woord zegt, de liefde ziet geen leet.
Rampzalig denkbeeld van myn groot geluk voor deezen!
Waar mag myn Engelin, myn lief Sofia weezen?
Wat waerelts deel, helaas!
of haar verborgen hond, 'k Vervloek Philippus, die zig eerloos heeft verstout Myn lief te rooven, ach!
Zo gy uw leet wilt wreeken, Ga trek naar Afrika, om Hamet te doorsteeken, Die heeft door toedoen van uw knegt uw lief gerooft.
Ach deeze maar, schynt my een donderdag op 't hoofd Te weezen, hoe bestond die schelm myn lief te rooven, Maar als ik my bedenk, 'k zou zulks wel haast gelooven.
ô Ja die helhond is hier op dien tyd geweest, Hoe beeft my 't hart in 't lyf, myn droeve ziel bedeest Door deeze maar schynt my ten boezem uit te wellen, Zou 't waar zyn?
Ja, ik zal geen loogens u vertellen, Maar matig uwe rouw, ik zal door 's Keyzers magt Zien te bevordren, dat zy herwaarts werd gebragt.
Want schoon Philippus dit met Hamet heeft beslooten, Zy hebben nooit geen vrugt van al hun doen genooten.
Nu denkt gy mogelyk, hoe ik dit weeten kan, 'k Heb al les uit den mond van een loofwaardig man, Die uw Sofia eerst gezien heeft en gesprooken, Na dat de Koning zelf haar banden had verbrooken, Zo dat de Turk nooit gunst van haaf genooten heeft.
Ach myn gemoed getuigt, dat zy niet langer leeft.
Pord u 't verlangen niet uw Zuster hier te groeten?
ô Ja geen grooter vreugd kan immer my ontmoeten, Maar neen, nog grooter zo 'k Sofia weer mogt zien Die ik gansch hoopeloos betreuren moet.
De nagt moet voor de Zon, op haare komst verdwynen, En komt de morgenstond met haare glans beschynen, Verkwikt de mankop, die door al te swaaren vogt, Het hoofd laat hangen, beurd zyn kruin weer in de logt; De schoonste roos zal door een guere wind tig sluiten, En toonen ons, verslenst, zyn bladeren van buiten; Maar als een warme lugt, de kouw verdwynen doet Dan pronkt hy op zyn steel, en toont een heldre gloed.
Zo zal geen onweers buy ons heel ter nederdrukken, Wie zig houd aan de deugd, braveerd alle ongelukken.
't Is swakheid in een mensch, wanneer hy zig bedroeft Als hem geen hoop ontbreekt; gy hebt alree beproeft 't Begin van u geluk, daar al les scheen verlooren, Geen mensch kan weeten, wat de heemel heeft beschooren, En wyl Sofias dood tot nog blyft onbekend, Zo leeft uw hoop, schep moed.
Myn Heer, Rudolfus zend My aan zyn hoogheid, om zyn komst bekent te maaken.
Men laat hem koomen.
Wel Don Karlos 'k zie de zaaken Geheel veranderen, 't gaat alles voor de wind, Gy zult u Zuster zien, die u zo teer bemind.
Sofia, Leonora, Rudolfus, Karlos.
Myn Heer, zie hier uw last volbragt.
Ik prys het teeken Van u wilvaardigheid, daar niets aan schynt te ontbreeken, 'k Bedank u voor uw vlyt.
Myn Heer, ik ken myn pligt, 'k Verwagt uwe order, na dat ik dit heb verrigt, Ga ik met u verlof.
Sofia, Leonora, Karlos.
Wat of hier zal geschieden?
Liet zyne Hoogheid, my, zyn Dienaares ontbieden?
Of heeft dit Heer, die my gehaald heeft zig vergist?
ô Neen, 'k heb kennis van uw' Broeder lang vermist.
Myn Broeder Heer?
ô Ja, gy moer u niet ontroeren.
Waar heen of het geval ons eindelyk zal voeren?
Naar u geluk, zie hier uw' Broeder lang verwagt.
Wat goeden Engel heeft u weer by ons gebragt Myn Broeder, ik beswyk van blyschap aan uw' voeten.
Myn lieve Zuster, ô hoe zoet is dit ontmoeten!
Ach, mogt ik myn Sofi, omhelzen nevens u. Sofia.
‘De traanen dringen uit myne oogen, wel hoe na ‘Sofi, wat zal dit zyn, herroep uw' moed en kragten.
ô Blydschap eindeloos, wie dorst u ooit verwagten.
Vergun ô Broeder, dat ik myn verlangen blus, Laat ik u duizendmaal omhelzen met een kus.
Myn waarde bloedvrindin, voldoevry u verlangen.
Waar zyn onze Ouders?
ach myn Broeder.
'k Ben ontfangen Van hen met tedre zugt en liefde, weest te vreên, Zy zullen datelyk hier koomen: Leonora.
Met wat reên Zal ik u danken Heer, want 't schynt dat gy myn Broeder Hebt in den nood bewaard.
Ja dank vry myn behoeder, Myn Zuster, ga en kus de handen van die geen, Die waardig is van ons geëerd, ja aangebeên Te werden, want ik ben aan hem myn leeven schuldig, Hy heeft my voor de wraak myns haaters heel zorgvuldig Bewaard.
Zo 't weezen mag laat ik u op myn knien Doorlugtig Heer... Sofia.
ô Neen, 't zal nimmermeer geschien, 'k Wil dees vernedring niet, dewyl gy moogt vertrouwen Dat ik u altoos voor myn bloedvriendin zal houwen, 'k Leef voor my zelve 't minst, en 't baard my waarlyk vreugd, Dat ik belooninge kan geeven aan de deugd.
De Vorsten zouden meer bemind zyn by de menschen, Hun lauwren niet zo ligt verdorren of verslenzen, Indien de needrigheid, zo wel hun ziel bezat Als trosze hovaardy.
Toen Nero op het pad Getreeden was, het geen als Keyzer hem geleiden Naar 't hooge Kapitool, wat deed de Vorst, hy schreiden Toen hy een regtsgeding des doods, eerst teeknen most: Ach, gaf de Heemel dat ik nu niet schryven kost!
Dit sprak de Vorst, zo zeer was hem zyn hart bewoogen; Maar ach die goedheid is, met puin en as vervloogen, Wanneer hy Roomen aan vier hoeken stak aan brand, Zyn Moedermoord vreef hem een onuitwisbre schand In 't Keizerlyk gezigt, het Vorstelyk vermoogen, Wil zelden needrigheid in 't tros gemoed gedoogen De vyfde Karel die dit magtig ryk bestierd En 't Roomsche Ryk regeerd, werd over al gevierd Om zyne goedheid: hy wil gaarene verschoonen, En is min vaardig om te straffen als beloonen, Zo dat zyn naam alom geagt... Zesde tooneel.
Sofia, Leonora, Karlos, Pagi.
Een staatig Heer En Juffer zo het schynd, verzoeken zaamen de eer, Met u te spreeken.
Laat hen koomen.
‘'k Ben vol vreezen, Dit zullen zekerlyk myne eigen Ouders weezen, Na hangt de swaarste storm van al, my booven 't hoofd, Doch 'k heb dit onweer, al van verre my belooft; ‘Dees buy noch doorgestaan, dan werd myn hart geruster.
Ga Karlos naar uw' tent, met u geliefde Zuster.
Sofia, Elviere, Orontes.
Indien geregtigheid ooit plaats nam in u hart, Wy zoeken die by u. Een doodelyke smart Beweegt ons, machtig Heer, om u daarom te smeeken.
Elviere.
De zilte traanen die wy storten, zyn het teeken Van ons verlies, zo groot als ooit gedagt word, laat Uw goedertierenheid, in dees bedroefde staat Ons helpen, 't zal aan ons op 't hoogst vernoeging geeven, Zo ons berigt werd waar myn Dochter is gebleeven, Die van Don Karlos weggevoert is of vermoord.
Gy ouden, deeze klagt staat wat te hoevig voort: Wat eist gy doch van my, wat regtdwang zal ik geeven, Terwyl gy zelf niet weet, of uwe Dochter 't leeven Verlooren heeft, of niet?
hoe kan myn regt bestaan, Wyl ik niet weet, wat die vervolgt werd, heeft gedaan?
Gy moest my klaar bewys van zyn misdryf verschaffen, Indien gy wild dat ik behoorelyk zal straffen; Of agt gy dit bewys, te zeggen, dat uw kind Geroofd is of vermoord, wat regter is zo blind Die dit gelooven zal, alleen op enkel zeggen.
Ik zal de waarheid zelf u klaar voor de oogen leggen; Zie hier een brief myn Heer, myn eigen Dochters hand, Dat zy met Karlos is gevlugt.
Al misverstand, Wyl my van goeder hand te vooren is gekoomen, Dat Hamet, u bekend, uw dochter heeft genoomen, En weggevoerd, en met Philippus Karlos knegt Naar Afrika gebragt, dus ben ik onderregt.
Zulks is van Karlos zelf, u mooglyk voorgehouwen.
Wat zyn de redenen, dat Karlos niet mogt trouwen Met uwe dochter, wyl hy was aan haar verloofd.
De Vaderlyke magt heeft haar daar van beroofd.
Zulks staat geen Vader vry, dit lyt geen tegenspreeken, Den eerstgeleiden knoop, gants buiten reen, te breeken, De gierigheid heeft u daar mooglyk toegebragt, Waar door de liefde van hun beiden wierd verkragt.
't Geld kost u meerder dan getrouwe min vernoegen; Gy dagt een ouden Gryn, uw' dochter toe te voegen, Ja dees verwydering is door uw doen geschied, Vervloekte kindere dwang, wat baard gy al verdriet: En gy durft hier voor my als of gy regt had spreeken, Wat let my dat ik niet het leet aan u kom wreeken Sofia aangedaan, en haaren bruidegom.
Al sweeg geregtigheid, al wierd de waereld stom, Zo moest 't geweeten u tot in de ziel toe knaagen.
Myn Heer, ik heb geen schuld, ik moed het welbehagen Opvolgen van myn man.
Vrouw moeder neem geduld, Ik heb 't niet tegens u, u man die draagt de schuld Alleenig, maar ik hoop het zal hem nog berouwen, Als hy don Karlos ziet, met zyn Sofia trouwen.
Gaf dit de Heemel ach!
Oromtes.
Ik voel hoe dat myn hert, Door schriklyk naberouw, met smart gepynigt werd, Zou ik myn Dochter, noch aanschouwen!
'k ben vol vreezen, Myn Heer, gy zegt dat zy in Afrika zou weezen, Dat zy geroofd is door den schelmzen Hamet.
Ja Beschuldig Karlos niet, op strafvan ongena, Laat dit voor anderen, en u, een voorbeeld strekken, Dat men de zaaken moet zo lang in twyfel trekken, Tot dat de tyd ondekt, hoe dat die zyn gebeurt.
Gy hebt uw dochters dood al overlang betreurt, Daar ik verzekerd ben, dat zy noch is in 't leeven.
Vervloekt moet Hamet zyn!
maar wat heeft hem gedreeven Dit uit te voeten, Heer?
De liefde tot uw kind, Hy heeft ze hartelyk meer dan zes jaar bemind, Maar zy heeft nimmer na zyn' smeeken willen hooren.
'k zie u nimmer weer myn kind, myn uitverkooren.
Maar wonder is 't myn Heer, dat zy nooit kennis gaf Waar dat zy was, aan ons.
Hy hiel haar veel te straf, En streng gevangen, om daar kennis van te geeven.
ô Al te droeve maar, gy doet myn leeden beeven.
'k Weet gy op Karlos doen t'onregt gebeeten zyt, Maar ik verzoek aan u, dat gy u eens de tyd Erinnert, toen ge u kind met droefheid hebt verlooren; Gy zult bevinden, dat de Turk noch kort te vooren Geweest is in u huis, en dat gy met die guit Wat meer is, koopmanschap gedreeven hebt: besluit Nu by u zelf, of 't geen gy my hebt hooren zeggen Niet waar is.
Ja myn Heer, ik kan 't niet wederleggen; Maar zou myn dochter hem gevolgd zyn.
Neen gansch niet, 't Is door verradery van Karlos knegt geschied, De schelmze Hamet, wist Philippus om te koopen, Dus zyn de zaaken met uw dochter afgeloopen, Hy bragt Sofia in zyn schip; maar hou u stil, 'k Zal u meer opening doen in 't kort, volg dan myn wil.
Myn Heer, wy zullen u in 't minst niet tegenstreeven.
Maar zo Sofia, noch in 't leeven was gebleeven, En dat zy wel te pas, gezond voor u verscheen, Zoud gy ze aan Karlos dan wel geeven?
'k denk wel neen; Die oude Vuilbaard, met zyn overgroote schatten, Zou een veel ruimer plaats in uw gemoed bevatten, Als Karlos doen zou, met zyn nooit volpreeze deugd.
Indien de Heemel ons vergunnen wou die vreugd.
Geen schat hoe groot zou ooit myne oogen meer verblinden, Ik heb myn kind misdaan, myn lieve en welbeminden Hoogwaarde vrouw, myn zoon, die haar van harte mind, Maar wel Don Karlos 't meest, myn uitverkoorne kind, ô Hoop van myn geluk, Valensens welbehaagen, Wy zaagen u vergeefs op uwe schouder dragen Het merk eens Adelaars, het geen ons groot geluk Voorspelden, maar, helaas!
elenden ramp en druk, Zyn uw vervolgers, foei, wat kwaad heb ik bedreeven, Daar ik my de oorzaak zie van uw elendig leeven, Ik heb u altoos voor een eerlyk man geagt Vervloekte Hamet, ach!
waar ben ik toegebragt, ô Doodelyk ongeval!
ik zal my gaan verkloeken, Om myn verlooren kind, de waereld door te zoeken, Geen zee, noch land, zal my beletten om Sosy Te vinden, ach!
myn kind, beklaag u over my, Ik draag de schuld alleen, 'k heb uw geluk verraaden, Myn oogmerk scheen wel goed, maar ach!
gedyd ten kwaaden; 't Geval is meester van het menschelyk vernuft, 'k Beken hee!
gaarene het myne heeft gezuft, Toen ik uw trouw verbrak.
Myn vrouw, myn lief, myn leeven, 'k Zal met Henrikus my terstond op reis begeeven, Om ons geroofde schat te zoeken, weest te vreên.
Gy ouden houd gemak en luister naar myn reên, Wie is Henrikus die ik u daar hoorde noemen?
Myn zoon, myn Heer.
Ik weet gy zult myn voorslag roemen Die ik u doen zal, mits Henrikus uwe zoon Hier daatlyk komt, laat hem, dat ik hem heb onboôn Zo aanstonts weeten, dan zal ik u klaar vertoonen, Een middel om u van die moeiten te verschoonen Van over zee te gaan, wy zullen ons beraân, Wat noodig is voor u, in deze zaak gedaan.
Sofia, Elviere, Orontes, Pagi.
Twee Heeren uit den Raad verzoeken u te spreeken, Myn Heer.
'k Verwagt hen, 'k zal de zaak voor u besteeken, Door 's Keizers magt, dat gy uw dochter haast zult zien.