floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Maar ’k moet je zo wat raars vertellen, Dat Kees veur Teewis gaet bestellen: Hoor vry met aandacht na myn reên.
Maar ’k zie je Vaâr ten huis uit treên Met Lysje.
’k begin te schroomen, Hoe maak ik ’t om in huis te koomen?
Als hy ’er uit is sluypt dan in.
Ik volgje strak, is ’t met je zin Zeg Leentje?
Ja, maar hoor hy raazen.
Laat hy jou daar niet meê verbaazen.
Myn lieve Zuster.
Gaat ter zy, Zo ziet hy jou hier niet by my.
JAN, LYSJE, JAAP, en LEENTJE ter zyden.
JAN. LOop vry of ’k zel je beestig klouwen.
Ik vraag wil jy met Melis trouwen?
JAN. Niet.
JAN. Noch eens zie toe.
k ben dat vraagen lang al moê.
Gy kweld my maar met al dat praaten.
JAN. ’k Vraag Lys, zel jy je parten laaten?
En trouwen Melis.
Teewis wel.
JAN. ’k Word raazend dol.
Ja, ja, dat zel Wel overgaan, dat zyn maar stuipen.
JAN. Moet ik je dan eens helder kuipen?
Zie toe Lys.
Och sla my vry dood.
JAN. ’k Vraag wil je Melis.
JAN. Wel meid ik zel je zeeker schenden.
Melis?
Teewis.
Hoe zel ’t noch enden?
JAAP tegen Leentje.
Terwyl zy kyven, zo loop jy Maar stil in huis.
LEENTIE binnen.
JAN. Jou pry Doet na myn zin.
Wel watte kuuren Eer jy myn gramschap moet bezuuren.
En trouw met Melis.
Teewis Vaâr.
JAN. Ik trekje strakjes van malkaar.
Hoe Jan buur!
hoe wat zal dit weezen, IAN.
Dat varken kan ik niet beleezen, Dat zy myn zin doet.
’k vraag het jouw Noch eens?
Neen, maar trouw Hem zelf kan hy jou zo behaagen.
Is ’t voor een man wel te verdraagen.
JAN, LYSJE, TEUNTJE, JAAP.
MAar Teuntje heb ik jou daar ook?
’k Heb met myn meid zulk een gespook, Dat ’k van ontsteldheid niet kan spreeken, Ik zoek heur kwaaje kop te breeken, Op dat zy Melis trouwen zouw.
En daar je weet, dat ik niet houw Van Melis, wil je me zo dwingen: TEUNTJE.
Nou Ian buur, hoort, jy moet die dingen, Zo hard niet dryven, want men zeid Men dwingt geen kind met hardigheid.
En Lysje weest ook wat voorzichtig.
Maar Teuntje, Maar Teuntje, ’t is een zaak die wigtig En langzaam dient gedaan, wel ja, Want na de trouw komt klagt te spa.
Hoe fyn kan die karonje zingen, Zy heeft my uit myn vel doen springen Van kwaadheid om heur styve kop.
En daarom kreeg zy haast wat klop.
Hoor Ian, ze zelder beeter schikken, Maar wil heur dan ook wat verkwikken, En steld het trouwen noch wat uit Zo word ze lichter Melis bruid.
JAN. Wil zy met Teewis my niet plaagen Zel ik heur op myn handen draagen.
Maar Teuntje, zie wat volk komt daar?
Wel dat zyn Heijens.
Dat volk weet ieder van te vooren, Te zeggen, wat hem is beschooren, Ook of men ongelukkig is, Of wel gelukkig.
Gaat dat wis En zeeker?
Ia, ’t gaat zonder faalen, Als men ze ’er maar voor wil betaalen, Ze hebben zulk een groot verstand, En zien het alles in de hand, Je kund het ook wel eens bezoeken.
Ia ’k zelder me toe gaan verkloeken, En laaten ’t volk myn hand eens zien.
Of me ook wat wonders zel geschien.
JAN, LYSJE, TEUNTJE, JAAP, JANETTE en MAIOMBE zingende.
WEl zo, wel zo, dat mag ik hooren.
JANETTE.
Zo ken jou ons gezang bekooren?
Maar zeg me eens goed geluk.
Wy durven niet.
Hoe welk een nuk?
Wy zullen jou niet gaan beklappen.
De Schout zel je ook hier niet betrappen.
Geef dan jou hand, een penning meê Daar kruis op staat.
JAN. Zie daar, ’k ben reê.
Jou Vrouw is dood omtrent tien jaaren.
Je hebt drie Kinders; d’een zal paaren: Ze heeft twee Vryers.
JAN. Dat is waar.
IANETTE.
Je was laast ongelukkig vaâr.
’t Is zo, myn kalf is lest verzoopen.
Gy tracht niet na de kroeg te loopen, Maar leeft voorzigtig, vroom, en stil.
Wel zie je dat zo zonder bril.
Jy wilt je Dochter uit gaan trouwen.
Met een die ryk is.
’k Zou het houwen.
Veur Tovery, dat je alles weet.
Zy zag haar liever uitbesteed.
Aan een die minder heeft.
Dat ’s zeeker.
Nu Dochter hou je mond, en spreeker Niet in.
Dat ’s recht, je hebt gelyk.
Die eene Vryer is wel ryk, Maar in de tyd van drie vier weeken, Zult gy hem anders hooren spreeken.
Vier koejen en een paard, zal dan Licht sterven, en zyn veule kan In minder tyd de geest wel geeven, Twee kalven sterven daar beneeven, Zo dat hy nu zo ryk geschat, Zal zeggen moeten, dat je ’t vat, Het goed is niet om op te bouwen.
Die Vryer die jou kind wil trouwen, Zal erven in een hallef jaar, Wel twintig Morgen Land.
O ja, je moogt het wel gelooven.
Lys laaten we onze kwestie dooven.
Je zelt nou Teewis hebben.
Wel Dan zel je eens zien hoe ’k leeven zel.
Wel Lysje laat jou ook eens zeggen, Wat jou ’t geluk heeft toe gaan leggen.
MAIOMBE.
Een penning met een kruis.
IAAP.
Hoor Ian, ik loop wat in jou huis, En zel een pyp tobak gaan smooken.
JAN. ’t Is wel ik kom strak by je rooken.
JAN, LYSJE, TEUNTJE, JANETTE, MAJOMBE.
GEef my uw hand, zo zal ik zien, Wat in uw leeven zal geschien.
Daar is de duim en vingers mede.
Je bent wat haastig in jou reede En kwaad van hoofd.
JAN. Dat hebje recht.
Gy zult haast treeden in den echt Met die gy mind.
Dat wil ik hoopen.
Je zult al wat je denkt gaan koopen, Zo dra je ryk en weeld’rig word.
Wel dat is goed.
Je zult in ’t kort Drie Mannen hebben.
Hoe, zo zaamen Gelyk.
Wel foei dat zou ’k me schaamen.
Neen d’eene voor, en d’andre na.
Schoon wy der wel genoeg zien, ja Die tien of meerder mannen streelen.
Buig nou je vinger.
’t Zou niet scheelen Na ’t aan die middel streep gelykt, Of met jou vryer had jy... IAN.
Kykt Maar snel.
LYSIE.
Het was aan ’t slippen... En ’t zou je doen haast gaan ontglippen, Als hy jou om je weet wel bad.
’k Heb van die praat genoeg gehad.
Jou laaste Man zal trekken, Acteons lot.
JAN. Wil dan ontdekken.
In wat voor lotery hy moet Inleggen gaan.
Wel slechten bloed Gy hebt dat lot gehad voor deezen.
Hoe drommel kan dat mooglyk weezen?
Ik heb noch nooit iets ingeleid En jy hebt datelyk gezeid Dat ik heb Actens lot gekreegen.
Dat heeft uw Vrouw voor u verzweegen, Maar stel jou hart daar in gerust.
Nou zel je voortgaan?
Als ’t u lust.
Gy zult tien kinders krygen.
Heeden Niet meer?
Zyt gy dan niet te vreeden.
My dunkt het kan zo heel wel gaan.
Kom lustig maak maar kort gedaan.
Ik zal je zult veel goed vergaaren En worden ryk.
Maar hoe veel jaaren Zel ik wel leeven.
Zestig jaren, En drie jaaren sterf je voor je Vaâr.
Dan word ik hondert Twaalef.
eeven.
Dat ’s schoon dat ik zo lang zel leeven.
Maar word ik ryk.
Geeft my uw hand.
Ja toch, maar met een klein verstand.
JAN. Wat heeft men met verstand van nooden, Als men maar gelt heeft, ronde gooden Daar houwt men nu het meeste van.
Daar hebje groot gelyk in man.
Nu ’t gaat je wel, wy moeten heenen, Want onze tyd is ruim verscheenen.
JAN, LYSJE, TEUNTJE, JAN. O Lys!
zoo ryk te worden!
Ik spring van vreugt schier uit myn vel.
Wat zel men dan al beesten weyen, En paarden om naar Stad te reyen.
En kalven mesten dat zel gaan.
Zie daar komt Thys en Melis aan.
JAN. Ja, ja, hy zel niet trekke Lysje, Jy krygt nou Teewis tot een prysje.
Wys jy hem voort maar aan een kant, Want ’k heb geen zin toch in de quant.
NEGENTIENDE* TOONEEL.
JAN, LYSJE, TEUNTJE, THYS, MELIS.
DAg Jan buur, Lysje, en jy Teuntje.
Zie daar nou kom ik met myn Zeuntje, Ben jy nou klaar, en heb je ’t al Gekreegen na je zin.
JAN. Ik zal My daar noch eerst wat op bedenken, Eer ik myn Dochter hem zal schenken.
Wel Jan, wel hy!
wat’s dat gezeid?
Je hebt heur Melis toegeleid, En zou je ’er nou weêr uit gaan scheijen Daar ik vast alles doe bereijen, Ook is ’t akkoord van ons veur goed, Als hy die beesten.... JAN. Zo het doet.
Maar wacht eens over drie vier weeken, Zo hoort men jou wel anders spreeken.
Ontzeg je my dan Lysje, maat?
JAN. ’k Zeg ja, goed duits dat jy ’t verstaat.
Maar Jan, wat zyn dit al veur zaaken, Zo doende zou me aan kwestie raaken.
JAN. Ik heb geen kwestie, dat je ’t weet, Maar ’k heb heur aan een aâr besteed.
Dan zel ik aan ’t recht gaan klaagen, Hoe?
je hebt de palmslag geslaagen, Wat droes tot vastigheid der zaak.
JAN. Wacht maar drie weeken.
Wel ik raak Aan ’t raazen.
JAN. Dat is juist niet noodzaaklyk.
Wel maak jou reeden dan vermaaklyk, En zeg dat Melis Lysje trouwt, Maar niet dat jy je woord niet houwt.
Ik zel der aârs een kans na waagen.
JAN. Daar zel ik goeje zorg veur draagen.
Wacht maar vier weeken, ’k zeg niet meer.
Zo raakt het heilyk niet om veer, Als ik vier weeken noch wil wachten?
JAN. Zy zel niet in jou arm vernachten, Al wacht je ’er hondert, dat zeg ik.
Zie wat een zwarte vent, ik schrik Der van.
Wel wat of dit mag weezen?
Hy lykt de droes wel te beleezen, Wat al postuuren maakt hy, niet?
’t Is of hy na de starren schiet.
JAN, LYSJE, TEUNTJE, THYS, MELIS, KEES als een Starrekyker.
HEt derde Aspect, regeerd de winden, De scheemerlucht zel heur verblinden.
Wyk op, wyk op, sta vast, zie zo De stier in Caprikeesio, Doet ’s winters ’t ys in ’t water vriezen, Hou stant ’k zel myn gedult verliezen, Zo Venus langer noch zo mauwt, Hou Mars al lang genoeg gegraauwt, Jy moet met Venus conjungeeren, Vuilkaan blyf staan; of ’k wil u sweeren Zo jy noch eens met Mars oom knort, Dat hy je om laag van boven stort, Och Luna help!
my dunkt de starren, Die schynen daar in een te warren; Zie daar komt Fiebus, en zie daar, Daar krygt Malkuur hem by het haar, Zacht Virgo met je loome vinger.
’k Verdraag het niet want ziet ik springer Zo recht na toe, ik win de stryd, ’t Geen Juipiter geen kleintje spyt.
Die vent maakt wonderlyke frassen.
Jan laat ons niet meer hassebassen, Maar hou je woord als ’t is gezeid.
Kom lustig Jan, kom geef de Meid.
JAN. Wacht maar vier weeken.
Jy krygt slaagen, Want ’t is niet langer te verdraagen, Of ’k zeg hou aanstonds noch je woord.
JAN. ’k doe na myn zin als dat behoord.
Maar wacht vier weken.
’t Is niet te lyen, Ik zou wel haast aan ’t vloeken tyen.
My dunkt het volk ziet zo verbaast; Wat is ’er gaans dat jy zo raast.
* Myn Heer, wy willen ’t jou wel zeggen, Als jy de kwestie by kund leggen.
Dat wil ik gaaren doen, maar laat My hooren waar die in bestaat.
Hy wil my deeze Meid afdwingen, En ’k weet zo wat geheime dingen, Dat hy zyn beste beesten zel In ’t kort verliezen, vat je ’t wel?
Hy heeft aan my zyn woord gegeven, Dat Melis zou met Lysje leven In d’echten staat, en ziet myn Heer Nou bruid hy ’t heele werk om veer.
Men wist myn vaârtje te verblinden, Om my aan Melis te verbinden; Maar ziet hy volgt nou na myn raad, Wat dunkje Heer, is dat zoo quaad?
Die mannen hebben zich verbonden, Thys zeid Jan heeft zyn woord geschonden, En Jan zeid weêr, dat ik het doe Daar heb ik groote reeden toe, MELIS.
Hy heeft belooft met bondige eeden, Dat hy zyn Dochter zou besteeden Aan my ten heilyk, en dien guit Haalt nou zyn plank op dats verbruid.
Ik vat de grond van al jou reeden, Maar ’k moet nou met de starren heeden Je zaak eens* overleggen gaan, Laat dan zo lang jou raazen staan.
Jou star zel ’k eerst by ’t hoofd gaan krygen, My dunkt jy hoort voor al te zwygen, Want in het kort, hoe ryk je zyt, Raak jy jou beste beesten kwyt.
Wel vent, wat doe je zo te liegen.
Die Heer die zel je niet bedriegen, Eer hy het zei wist ik het al Jou paard sterft licht nou al op stal.
Hou jy je mond, en laat my spreeken, Of ’k wil myn hoofd niet met je breeken, Ziê toe dat jy me niet versteurd.
Sta stil jy* vryer, ’t is jou beurt, Jy vrinden wil ter* deegen hooren, Wat zyn planeet hem heeft beschooren.
O Negropont, wat zie ik daar?
Jou star breekt midden van malkaar, Zo dat ik ’t alles klaar kan leezen, Wat gy reeds zyt en noch zult weezen.
Voor eerst zyt gy een hoerendop.
Ik geef je strakjes helder klop.
Al zachjes wilt noch meêr toe hooren: Jy zouwt de Meisjes wel bekooren, Maar al jou snye en suipe plug, Verschrikt’et en houd heur te rug.
Wel zwarten beest, wil jy me plaagen, Zo zel ik je over ’t slootje jagen.
* KEES.
Malkwiebus, doet me daar verstaan, Dat Jy van honger zelt vergaan.
En loopen schoeijen by de Boeren.
De duivel mag die vent wegvoeren.
Zwyg stil, of ’k zeg noch aanstonds meer.
’k Wil niet meer weeten: Maar ik zweer Dat ’k licht jou zel in ’t kort betaalen Zo jou de duivel niet wil haalen.
Kom Jan, wat bruid ons deeze vent, Ons zaaken zyn hem niet bekent, Hy raast en is berooft van zinnen, Kom gaan we maar als vrinden binnen.
JAN. Neen Melis Thyze ’t zel niet gaan.
Maar daar komt Teewis op ons aan.
Met Griet van Aalsmeer.
Wat veur zaaken Of die twee hier toch zelle maaken.
JAN, LYSJE, TEUNTJE.
THYS, MELIS, TEEWIS, GRIETJE, KEES als Starrekyker.
DAar staat de knecht daar jy na vraagd.
’k Ben in ons Dorp zo lang geplaagt, Om ’t pakje hier by jou te draagen.
Wat is ’t veur goed.
Van al jou daagen, Heb jy geen beeter gift gehad.
Geef op dan maar... Maar hy!
Wat drommel kom je my hier langen?
Ik wil geen leevend goed ontfangen.
Jy moet wel plug, bedrieger guit, Je hebt de meid genoeg gebruid, Ze zit vast schreijende te klaagen, Hou nou het kind, dat ’s veur je plaagen.
’k Ontfang geen levendige Waar.
jy bent de vaâr.
Want Merrie zeid het zyn geen droomen, Dat jy heur kuisheid hebt ontnoomen.
Wel Melis, wel wat dat ik hoor.
Maar ey ze liegt je zo wat voor.
Ik kom hier niet om te bedriegen, Ook weetje wel dat ’k niet zel liegen.
’k Sliep maar een nacht by heur in huis, En doe was ik noch ruim half buis, En daar zou voort een kind van koomen?
Jy bent een vroomen.
Onnoos’len bloed, dat kan niet zyn.
Wat baart die zaak my groote pyn.
Maar laat ons voorts naar huis vertrekken.
Gy kund my daar de zaak ontdekken, En zo jy schult heb stel veur vast, Dat Jy ze trouwen zelt hoor gast.
Wel Thys je bent een man met eeren.
Zou ’k Marrie trouwen?
Ja toch, dat is myn wil, ga heen.
JAN. Daar ben ik heel wel meê te vreên.
JAN, LYSJE, TEUNTJE, TEEWIS, KEES als Starrekyker.
KEES tegen Teewis .
STa vast ik moet jou star eens schieten.
Jy zelt in ’t kort jou wensch genieten, En krygt een erfnis van veel geld, Zo dat je word te boek gesteld, Veur d’alderrrykste van de Boeren, Dan kunje een Heere staat gaan voeren.
JAN. Hou op myn Heer, hou niet te veel.
Of anders laat hy by myn keel Ons Lysje staan, en trouwt een ander.
Zyn star en ik verstaan malkander.
Hy is oprecht ook van gemoed.
JAN. Wil jy ze Teewis?
kort en goed, Zeg ja of neen.
Wat zegje Lysje?
Zo als jy wilt.
Veur my dat prysje.
JAN. Ik neem je veur myn Schoonzeun aan.
Dan moet ’er ook een zoen op staan.
JAN, LYSJE, TEUNTJE, TEEWIS, PIETJE, KEES, als Starrekyker.
JAN. WEl Pietje wat kom jy hier maaken?
O Vaartje wonderlyke zaaken Want Jaap en Leentje zoen malkaar IAN.
Wat zegje jongen, is dat waar?
Zy vechten ook maar heel plyzierig; Gaat ziet het ben je niet nieuwsgierig?
Ik weet niet wat het zeggen wil, Want altemet zyn zy weêr stil, Je zelt ze in de keuken vinden.
De Drommel mag heur wel verslinden, Kom laat ons zien wat dat het is, ’k Word hier geschooren dat gaat wis. KEES.
Wat voorspraak heb ik daar verkooren.
ik ben wel half verlooren.
Kom Rokje kom ik schud jou uit, En ’k geef Jaap meê wat op zyn huit.
LYSJE, TEEWIS.
’T IS best dit goed maar weg gesmeeten.
Kees heeft hem als een Prins gekweeten.
Voorzeeker.
Maar wat vreugd myn Kind.
Nu dat je my zo trouw bemind.
Ik zel je weer met hart en zinnen, Zo lang ik leef getrouw beminnen.
Ik ruil voor u geen Heer van ’t Land, Myn lieve Teewis, want ik kan ’t Niet zeggen, hoe myn hart en oogen, Betoverd zyn deur jou vermoogen.
Maar ’k hoor daar in ons huis geluit.
JAN, LYSJE, TEUNTJE, LEENTJE, TEEWIS, JAAP, KEES, PIETJE.
JAN. VOort, voort, jou varken en jou guit, Zel jy hier myn geslacht onteeren, Die parten zel ik jou verleeren.
Laat my begaan, laat los, ik zweer... IAAP.
Wy valle beide veur jou neêr.
Op hoop dat jy ’t ons wilt vergeeven, Ey laat ons met malkander leeven, Zy heeft my lief, en ik heur meê.
Nou Jan buur toon je wat gedweê.
En laat ze met malkander trouwen, Zo kunje een dubb’le bruiloft houwen, En slaan twee vliegen met een klap: Nou lustig wakker met een snap.
Ik moet myn Heer de Starrekyker, Eerst vragen, of hy ook wel ryker Zal worden, als hy heeden is.
Waar is hy daar.
Na dat ik gis, Zo is hy daad’lyk heen geloopen.
Dan heb je niet veel goeds te hoopen.
Is ’t om het geld, dat jy ons wil Gaan scheiden Jan. zo zwyg vry stil.
Ik heb meêr goed als jy zult denken.
Wat zegje, zou ’k hem Leentje schenken.
Ja help hem vry dien armen bloed.
Wel Kees, hoe sta je zonder hoet?
De wind die heeft hem meê genoomen, Doe ’k strak was achter gintze boomen.
JAN. Daar is geen wind.
en ’t waaid ook niet.
Ik voel het wel tot myn verdriet.
De wind slaat my hier veur me scheenen.
Kom Jan, wil heur te zaam vereenen, Zo heb je hier een dubb’le vreugd.
JAN. Nou jongens weez al t’zaam verheugd.
Ik sta het toe, maar met die reeden Dat jy lui al oneenigheeden Zelt schuuwen.
LYSJE, TEEWIS, LEENTJE, JAAP.
Ja met hart en zin.
Kom treê dan zaamen met my in.
De kraan in ’t vat.
hier niet te pronken, Maar op de welvaart eens gedronken, Van Lysje, Teewis, Leentje en Jaap.
Nou sta ik hier gelyk een aap.
Maar ’k laat geen aâr weêr veur my vryen, Ik zel dan beeter licht bedyen.
WAGT ME Voor dat LAANTJE.
KLUGT-SPEL.
Tot Rotterdam,          By Pieter van der Veer, Boekverkoper, naast deWissel-bank.
Aan de HEER KORNELIS BOON.
Myn HEER, Uw eêl vernuft steets tot grootmoedigheên gewent, En door een heilig Vuur tot Treurstof aangeschent, Moest, * Dit opzet, wat verwaant, uit myn gedagten bannen, My noopen, om uw Geest met edeler Banket, Als ’t geen myn jonge Schagt u hier heeft voorgezet, Te onthaalen; maar, Myn Heer, God Phebus laat zyn’ straalen Zoo wel op ’t slegte Gras als ed’le Lauren daalen.
En waare Vrintschap meet de Gift niet na waardy Maar na genegentheit, dus hoop ik ook dat gy Dit aan zult zien, en aan die yver toe zult schryven Waar mêe ik toonen wil te zyn en zullen blyven, Myn Heer, Uwen Pilades en dienstschuldigen Dienaar W. den Elger.
Aan denLEZER.
EEn zeker Klugtspel van d’Heer Palaprat genaamt Attendez moy sous l’orme, heeft my de stof tot dit nevenstaande verschaft; de rede waarom ik het geen vertaling heb genoemt, is, dat ik het na myn goetdunken een gelapt Hollands kleetje heb aangetrokken, ’t geen, schoon het niet te slordig is, evenwel zommige Zemelknoopers de neus zal doen opkrimpen, dog Martialis dorst voor dezen aan den Keizer Domitiaan zeggen Innocuos censura potest permittere lusus.
Of ik my mede hier van kan bedienen laat ik aan ’t oordeel van den onpartydigen Lezer.
Krelis, VaderWobbe, Moeder} van Pleuntje.
Roemer, een kale Jonker, Minnaar van Pleuntje.
Flip, Knegt van Roemer.
Jaap, Vryer van Pleuntje.
Pleuntje, verlooft aan Jaap.
Katryn, Dienstmaagt van den Lantheer van Jaaps                Vader, verlooft aan Flip.
Monsieur la Fleur, Crediteur van Roemer.
Eenige Boeren en Boerinnen.
Het Tooneel is ontrent het huis van Krelis.
Wagt me voor dat Laantje.
KRELIS, WOBBETJE.
NOu Wobbigje, weez’ wel te vreên.
WOBBETJE.
Ik wil niet, ’k zel ’er teuge gaen.
Je meugt jou wel gelukkig houwen, Ongz’ Pleungtje zukken Hieer te trouwen, Wat droes wie mienje dat het is?
Ien uitgezoope ligtemis, Ien kaele neet, ien frangse pronker, Ien geldelooze vungse jonker, Die tot zyng ooren steekt in schult, En jou de zotte kap maer vult, Ien fun die jou soekt deur te stryken, Maer nien, als jy niet toe wilt kyken Zel ik ’et doen, wat mien je dat Die vengt hier met zyng naekte gat In al dat moije goed begomme Dat van Peet Aeltjen is ekommen Zou vallen, en dat hy dat geld Van Frank Oom dus ing’ zyng geweld Zou krygen, nien daer ben ik teugen, Het zel men al men leven heugen, Al leefden ik nog hongerd jaer, Wat jou Peet Aeltje zey, hoor vaer Zey zey, ik heb gien Erfgenaemen As Kees en Pleungtje Nigt te zaemen, Maer ’k heb het niet op Kees Neef, wangt Dat is men al te ligten kwangt, Daerom zel ik ’t jou dogter maeken; En nou zou al dat goegje raeken Aan zoo ien kaelen hongd;... wel ier Ik dat... KRELIS.
Wel wyf het is ien Hieer Van Rippertaesie.
Ouwe leuren Daer schait ik in, ’t zel nooit gebeuren Zie daer al zou’t er nog zoo gaen; Zou ik myn ienig Kingd hier aen Dien ongbekengden hongsvot geven, Die meug’lyk al ien reis of zeven In ’t Smeerbed heit geweest.
’k Zeg wyf Maek iens een engde van ’t gekyf En schelden, of... WOBBETJE.
Jae ’k wil niet zwygen, Zoo mien je ’t nae je kop te krygen, Maer ’k lag ’er meè, daer meê is ’t uit, Ze was bekangs met Jaep de Bruit, En zie die knegt wil ik ze geven.
Ik niet, wel wie had vang zyng leven Zuk ongverstangd van jou elooft, Wel Wobbe ’k ben de Mang en ’t hooft.
Die Mang is ’t hooft, wel watte dingen, Wel Krelis, wel hoe kungje ’t vingen; Maer waer hangt tog jou hooftschop uit?
Ik ben de muts daar ’t hooft in sluit.
Maer as ’t et hooft dan komt gelegen Ken hy’er wel zyng poort ang vegen, Verstaeje dat wel Wobbe WOBBETJE.
Jae ’k ’k Verstae ’t wel, honts klink, wat ien zaek Wat wongerbaerelyke dingen, Men hoort’er deungtjes van te zingen; Ei zie hoe ziet hy nou gelyk De duivel op goe Gerrit, kyk Dat effe letterhoute bakhuis; Loop Krelis loop jy nae het kakhuis En praet daer wat, daer beng je Man Voogt, Hooft en al den droely van.
Wel heb jy lest niet hooren preeken Dat als de man begint te spreeken Dat dan de vrouw straks zwygen moet.
Daer zou de droes meê speulen, bloet Ik zwygen, jy de vlagge voeren, Nien Kingd ik zou men gat nog roeren Wannier ik stom was an men mongd.
Nou zwyg ien beetje ’k zel terstongd* Het jou ter degen laeten heuren.
Jae kust ien aepe gat vang veuren, ’k Schait ing dat laten heuren.
Maer Ik zel et jou hiel naekt en klaer, Dat jy et vat veur oogen stellen.
Wel jae wat zel jy tog vertellen Is ’t ’t speultje van ’t root kousje niet?
Maar nu zeg op.
Gelyk je ziet Dat as het hooft staet op de schoeren, Die weêr de narmen doen verroeren, Eng as die narmen roeren dat Die nogtans vast zyn... dat je vat; Dat die, mien ik met buik en bienen Met hangde vingers, voeten, tienen Jen mensch uitmaeken, maer allien Het hooft...verstae iens wat ik mien... Hun altegaer de kost moet geven, En boven hun ook staat verheven, En dat verheve staet, dat moet Ook hoog zyng, en dat hoog is doet Zich zelve wel van verre kyken, En hier uit moet verzeker blyken Dat wat de mang maer wil dat dat Geschien moet... WOBBETJE.
Jemeny jan gat Wel tog, jou hooft staet op je schoeren En daerom zou ’k me mongd hier snoeren?
Veur zulken droogen hillebil En doen dan al wat hy maer wil.
Wel Krelis, wel ’t zyng wongere zaeken, Men hoortje Domene te maeken.
Maek iens ien engd van dit getier Of wyf ik zel je veur plasier Hiel ligt wat op je rugge touwen.
Jae gae je bestemoeder klouwen Wat bruitme deuze malle gek.
Zwyg, eer ik jou ang stikken trek.
Wel dras brook jy me ang stikke trekken Wel ’k slae je zelf jou harssebekken Wel strak zoo plat gelyk ien schol.
Wel Wobbe zwyg, ik wor nou dol, Men krul begingt nou hoog te ryzen.
Se brook begingt et uit te wyzen Nae ’k zie wel hieer men lieve man, Wel Krelis, wel hoe kom j’er an, Wel wilje tog zoo niet ontstellen, De opstyging zou je meug’lyk kwellen; Maer zie daer komt dien fraeyen heer Je aenstaende Schoonzeun, wel ik zweer Dat ik je zel dat gat vernaeyen.
Jae jae loop daer de haene kraeyen Eng kaekel daer, dit wyf.
KRELIS, ROEMER, FLIP.
PApa, Dus noem ik u, wyl ik zoo na Reets ben tot dat geluk gerezen Van uwen lieven zoon te wezen, KRELIS ter zijden.
papa!
o bloet!
De smart Van myn te diep gekwetste hart Is oorzaak dat ik my kom wenden Tot u... KRELIS.
Ik zel om jan buur zengden Ben jy gewongt, dat ’s ien barbier Die goed is, maar ’k zie niet een sier.
Waer is... ROEMER.
Papa gy zyt bedroogen, ’k Wil zeggen dat de tov’rende oogen Van uwe dogter, zulk een bres In... KRELIS.
Onze pleun ien toveres?
Nien, nien men heer dat moetje weten Ze is nimmer van de droes bezeten Geweest, die jou dat heit gezegt Heit jou hiel kwaelik ongerregt.
Gy vat den zin niet van myn’ reden, ’k Wil zeggen dat die, zoetigheden, Die zy met my haast smaaken moet... KRELIS.
Maar ongze pleun die mag gien zoet, Ik heb ’er van myn leve daege Nog nae gien stroop pot hoore vraegen.
Dat meen ik niet, ’k zeg dat ik door Haar’ frayigheid myn hart verloor; En wyl wy door een onderlinge... KRELIS.
Wel waar mien jy dat weêr te vinge?
Maar ’k bid Papa geef tog wat tyd: ’k Verzoek maar, wyl ik nu verblyd Uw dogter sta ten vrouw te trouwen, Dat jy me daar niet van wilt houwen, Maar met den eersten voort laat gaan.
Al wou j’er nog van aevent aen, Zie daer ik beng ’er meê te vreden.
En schoon alleen haar’ frayigheden My haar doen trouwen en geen geld, Bid ik nogtans dat gy bestelt Dat daer die som met een mag wezen Die gy my reets hebt toegewezen.
Nien, ’k zal, slae daer giein twyffel aen; Nou ik zel vast nae huis toe gaen En zien het alles klaer te maeken Dat wy van aevent vaerdig raeken.
Papa, uw dienaar.
’t Gaeje wel.
Maar draag daar zorg voor.
Jae ik zel.
ROEMER, FLIP.
WEl heer hoe kom j’er toe te raaken?
Je zelt een aardig paartje maaken Je lykent wel na zoo’n boerin.
Ja Flip het minsten is uit min Dat ik haar neem.