floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Om de Goon Eens te overtuigen, dat ik hier op hun geboon Onschuldig word gestraft, indien de Gunstelingen Der Vorsten, die op aard het meeste kwaad begingen, Zig hier beklágen van de straffen, daar hun kwaad De grootste schelmery heel ver te boven gaat.
'k zie myn Gemaal, die zal u haast van die gedagten.
Dat is niet nodig, want ik zal hem niet verwagten.
PLAUTIANUs, CONciINO CONciINI, ELEO NORAGALIGAY.
CONCIINI.
Wie dryft myn groots gemoed?
Van wien worde ik jaagt?
't schynt dat een wréde wolf myn bange ziel doorknaagt.
Zyt gy 't Megera, die met uw bebloede zwépen My altoos voorslaat?
Hoe word myn hart benépen!
Het bange naberouw verzeld my waar ik ga. De dolle Tisiphoon, vol doodlyke ongenaen, schynt met haare adders my gestadig aan te randen, Nu zwaaid ze een bitsze slang in hare ontvleesde handen, dan snord ze een ongeltoorts, van menszenvet gemaakt, Voor myn gezigt, terwyl de vlam afgryszlyk kraakt En knapt, en knirst, en werpt haar schitterende vonken tot van DEN ONDERAARDSSEN PARNAS.
Tot binnen in myn borst, die zelf de vuurspelonken Van Etna, door haar vlam, in vlam te boven gaat, 't schynt dat een schorpioen my met zyn prikkel slaat.
Door duizend wroegingen en nare nagedagten, ò Staatzugt!
gy alleen veroorzaakt my deez' klagten.
O onvernoegzaamheid!
gy hebt de maat vervuld Van al myn rampen, Ja gy hebt alleen de schuld Van t bitter lyden, t geen ik hier thans moet verdringen. hy ziet Eleonora, en plautianus.
Hoe komt Alecto weêr om myne ziel te plágen?
Neen het is Tisiphoon, met tantalus verzeld, die met een eeuwgen dorst in t water word gekweld.
Waar dwaal ik heen?
De pyn en wroeging myner zinnen ontrust my eeuwig.
wat wilt gy gaan beginnen Myn Heer, dien ik voorheen, gelyk myn Egtgenoot, Maar nu meêdelende in een noodlot veel te snood, Bemind heb en gegunt, waar word uw ziel gedréven?
In eeuwge rampen, ach!
Waar zal ik my begeven!
had de bléke dood, in myn geboorten stond, my met haar schigt verrast, of had my uwe mond, Door een Sierenen zang, niet naar uw wil doen luist'ren, Geen helsze damp zou nu de held're star verduist'ren Van myn verdrukte ziel.
Ik gaf te veel geloof Aan uwe redenen, ach!
was myn oor toen doof, Of uwe tong toen stom geweest, wanneer uw reden My op net glibb'rig spoor der staatzugt d'even tréden, Ja zelf toen ons 't geluk reeds had ten top gebragt, hebbe ik, dog vrugteloos, uw aangeraan, met kragt Van redenen, 't gevaar aan 't Fransze hofte ontvlugten, Om in Italien voor geen vervolg te dugten, Maar uwe trotsheid, die my eerst had aangeraan, 't zy door geweld of list naar 't hoog gezag te staan, Heeft ook dien raad veragt, myn lafheid my verweeten, Tot dus ver had de trots en hoogmoed u bezéten, Waar door wy t' zamen zyn gestort in 't ongeval Het geen hier nimmermeer geen einde vinde zal!
Gy zyt die zelve nog in lafheid en in klagten.
In 't midde myner pyn en leed moet 'k u verägten, Wat schande waar 't geweest te vlugten uit een ryk Waar in de koningin ons zo ontzaggelyk, Zo groots, met zo veel eer, tot státen had verheeven Of dunkt u dat hier door geen sinet op ons zou kléven Van snode ondankbaarheid, voor al 't genote goed.
Ja, maar ik zag de dood van ver reeds in t gemoet, En die kon my meër schrik, en meer ontrusting máken, Dan al die dankbaarheid voor eeuwig te versáken.
Een die zyn voet zet op den trap der heerschappy, moet alle lafheid, en flaauwhartigheid ter zy Verbannen, en altoos, het zy in dood of léven, een onweërspreek'lyk blyk van zyne grootsheid geeven.
Dan vinde ik t vreemd, Mevrouw, wyl gy dien raad aan my geeft, by t hof gevreesd, en by t gemeen gehaat was, poogde met alle dringende reden zyne Vrouw te bewégen, om met hem naar Italien te gaan, gelyk hy zelf aan zyn Vrind betuigde, zeggende, ik heb den avonden naarmiddag bezig geweest met myne Vrouw tot ons vertrek, naar Italiën, te doen verstaan, ik heb my voor haar op myne kniën geworpen, om haar te bewégen, maar zy verwyt my, trots zer als ooit, myn lafhartigheid, en ondankbaarheid aan de koningine, ook is het zeker, dat zy de voornaamste aanleidster van alle zyne staatzugtige gedagten is geweest.
Dat gy niet zelver naar uw leszen hebt geleeft, wyl gy in voorspoed, door uw grootsheid te vertonen, U niet ontzien hebt om een ieder een te houwen, En in uw tegenspoed, die grootsheid heb versaakt, Ja u door lafheid toen zo veel bekent gemaakt, Als eerst door hovaardy.
Wat kon u toen beletten Om naast een hoppers vrouw u zelve neender te zetten?
Daar eertyds, zelfs geen Prins van 't koningklyke bloed, by u die eer genoot, en spreekt gy nog van moed, en ed'le grootsheid in het sterven te bewyzen?
En kunt gy, die uw moed versaakte, in my mispryzen Een zorg, die my met schroom vervulde, toen ik zag Dat 's konings Vrinden, en 't Gemeen my dag op dag Meër haat betoonden, dat de Vorst geheel te ontváředen.
Zogt naar een middel om my op den nek te tréden?
Uw onderling verschil vermeerderd ons verdriet, Beklaagd ter wederzyds u van elkand'ren niet, Om iemant de oorzaak van uw ongeluk te noemen Wyt dit de Regters, die ons tot deez' plaats verdoemen, Wyt dit, als ik, uw Vorst, en misgunst van 't geluk, 't Geen door zyn weërstand ons gestort heeft in den druk.
Men wyt het wien men 't wyt, wy kunnen niets verrigten, het geen ons ongeluk in 't minste kan verligten, zo groot hare trotsheid in voorspoed was geweest, dat zy dikwils de grootste Prinsen en Prinseszen van 't Ryk niet in haar kamer wilde laten komen, zo groot was hare neender slagtigheid in togenspoed, dat zy Mevrouw de Perzan, een Hopmans Vrouw van Y Konings lyfwagt, die haar uit mendedogen in de gevangenis kwam spréken, en haar verzogt by haar neender te zitten, die weigerde, als een eer die baar niet toekwam, en dus den gebelen tyd staan bleef.
MAANDELYXS BERIGt PLAUTIANUs.
Wy zullen het bezien, zo ge u met my verbind.
Het is een zwak verstand, dat gants geen uitvlugt vint In zyn verlegenheid, ELEONORA.
Wat wilt gy dan beginnen?
Beloof my eerst uw hulp!
Wat zou die kunnen winnen?
Dat zullen wy dan zien, geef my uw bystand maar, zo zal ik u en my wel ligt uit dit gevaar Verloszen, en indien onze aanslag mogt mislukken, Ons kunnen door die zaak geen groter plagen drukken, Dan die wy in de hel gevoelen.
Maar wil uw aanslag ons ontdekken.
'k zal u 't een en 't ander zeggen..... maar 'k zie Pluto ons genaeken, dit is die geen, die ons hier moet gelukkig maken.
Volg maar myn voorbeeld naar.
Hoe zal ik dit verstaan, Denkt gy den koning van de hel zelf te verraan?
Mevrouw, dit is onmooglyk te voltrekken, eene and're list moet hier tot ons geluk verstrekken.
Zwyg stil, hy naderd met een stoet van Helsse wagt.
1.0 vierde tooneel. digitized by g van den onderaardssen parnas.
13 VIERDE TONEEL.
PLUTO, ASCALAFUS, PLAUTIANUs, cochino concini, ELEONORA GALIGAY, helsse Geesten.
PLUTO, tegen Ascalafus.
Hoe word myn mogenheid hier in myn ryk verangt Door eenen Róver, die de straf is dubbeld waardig En durft die nog myn Raad, gelyk als onregtvaardig, Betigten.
ASCALAFUS.
Ja myn Vorst, hy agt zig zeer misdaan, Om dat hy in uw ryk de straf moet ondergaan, Die hier gebruikt word voor der vorsten Gunstelingen, hy wil zig met geweld dat ongeval ontwringen, En heeft daar toe zyn troep van rovers reeds vergaard, En 't schynt dat deze dag aan hen een toegang baard, Wyl op 't verjaargety van Proserpina 's kroning, tot koningin van 't ryk, uw goedheid, die verschoond'ing De Zielen heeft verschaft, dat alle straf en pyn Gestaakt word, tot deez' dag we'er zal verlopen zyn, dies heeft elk vryheid om te doen na zyn behagen, En deze vryheid dient om nu een kans te wagen, Om in uw eigen ryk uw hoogheid te weezen, En om hen zelven van de helsse straf te ontslaan.
Myn mogenheid zal hen die trotsheid haast verléren, hoe poogd een Róver myn gezag hier om te kéren?
PLAUTIANUs, tegen Pluto.
O vorst van t helsse ryk!
Indien uw Majesteit Word door zyn doen gehoond, hoe word gy dan mis.
leide....
Door uwe Regters, die ons hier ter straf verdoemden, Alleen om dat we op aarde ons Gunstelingen noemden Van gróte koningen, of Keizers, 't is de haat Die ons veroordeeld heeft, geenzints 't bedréve kwaad.
Plautianus, durft gy nog uw kwaad verbloemen, en met concini u voor my onschuldig noemen?
Daar gy uw keizer, hy zyn koning heeft gestaan naar 't léven, en hebt gy dan nog geen kwaad gedaan?
't is waar, ik dagt den Vorst zyn lévensligt te dóven, En zyn ontaarden Zoon het hoog gezag te ontróven, Het geen na 's vaders dood moest vallen in zyn hand Dog min uit staatzugt, dan om voor dien dwingeland My te verzeek'ren, die, had hy de kroon bekómen, Door een verjaarden wrok, my 't léven had benomen, Tot zoening van een haat by hem te vast gezet, Dies was myn wit alleen, om hem hier in belet te doen, en met den Vorst van 't ligt en troon te ontblooten, In welk een aanslag ik heb 't zelve lot genóten, 't Geen voor hen was bereid, dies was 't geen zugt tot staat, Maar enkelyk een zorg, ook heb ik al het kwaad met 't plautianus stong Keizer Severus naar 't léven, gelyk reeds aangetekend is, 't Schynt wel dat Concini op het léven van zyn koning hoeft toegeleid, maar dog kan men daar geen zekere bewyzen af tónen, 'k deed zynen Zoon met Plautianus dogter trouwen, welk huuwelyk hem beel tegen was, weshalven hy eenen dodelyken haat tegen Haar, en haren Vader opvatte, die niet weinig door den hoogmoed van Plautianus gevoed wierd, dies was het waarschynelyk, dat als Bassianus tot den troon was gekomen Plautianus haast de uitwerkzels van zyn wrok zou gevoeld hebben.
't is een teken van den onderaardssen parnas.
Met myne dood verzoend, want daar ik had besloten Severus en zyn Zoon den dolk door t hart te stoten, viel my dat lot te beurt, dies is my zonder regt, Door uwe Regteren de straf hier opgelegt.
Gy zegt, o vorst!
Dat ik myn koning stong naar t léven, wie zal, wie kan, wie durft, hier af verzeekring géven?
Ik poogde my alleen te hoeden voor 't geweld, want wyl 'k haar als Regente waar gesteld, moet 'k haar, als Koningin, in haar geboden eeren, En al het geen ik deed sproot eerst uit haar begéren, zy gaf my 't hoog gezag, naast haar, in 't Ryksgebiet, En heeft zy haaren Zoon verdrukt, dat raakt my niet, Ik moest my aan het hof gestadiglyk behoeden, den Voor list, geweld, en haat drie plagen, die vaak woeden op Vreemdelingen, die door hun geluk of geest, Ooit als de Gunst'ling van een Koning zyn geweest, wyl steeds de hoofse wrok Uitheemssen zal belagen Om, is het mooglyk, hen uit eer en staat te jagen Of in een vriendschaps schyn te dingen naar den hals, dus heeft ook de Adeldom van Vrankryk my te vals Vervolgt, en snood betigt, of ik door 's koning léven, My zelf een toegang tot den rykstroon dagt te geeven, op zulk een loszen waan, en ongegrond vermoën, den Koning ingeprent, wierde ik toen als een zoen Van 's Vorsten agterdogt, op 't onverwagst doorschoten, Dies heb ik toen op aard reeds straf genoeg genóten Voor 't kwaad, waar toe ik door myn staatzugt waar gebragt, wyl ik nooit om de dood myns konings had gedagt.
En wat heb ik gedaan, het geen men kwaad kan noemen, en nogtans zag ik my op t hofschavot verdoemen Tot Maria de Medicis, weduwe van Hendrik den Grôten, en regente van t Ryk, en haren onmondigen Zoon, lodewyh den dertienden.
Tot een gehate dood, al had myn man misdaan, Zulks was ver buiten my, had hy den vorst verraan.
Den Adeldom gehoond, de Prinssen weg gedréven, zig zelf het hoogst gezag in de oorlogs magt gegéven, dit maakte my nog aan geen misdaad schuldig, of word dus het streng geregt gehandhaafd aan het hof, dat als de man misdoet, de vrouw zig ook vint schuldig.
Aan t gehen hy misdeed?
Zo lyde ik dit geduldig, maar neen, myn man was van geen ryksverraad bewust, Zo min als ik den staat had van het ryk ontrust, En nogtans heeft men hem en my daar om doen sterven Dog ligt uit inzigt om ons goedren te verwerven Die aan den koning zyn vervallen na onz' dood, En na het uitstaan van dien allerlaasten nood, Durft de onregtvaardigheid uws Regters ons verdoemen, En onze vyanden met een onschuldig noemen, Wy zyn onschuldig, hier tot deeze straf gesteld, Zy, schuldig, heen gestuurd naar t Elizeesze veld, Wy léven in verdriet, en zy in vrolykheden, Daar t beter paste dat zy onze plaats bekléden, En wy de hunne, want wy zyn door hen vermoord, Zy niet door ons, wie heeft zo'n vonnis ooit gehoord?
Gy poogd uw kwaad nog met een schyn van deugd te dekken.
Om hier het wettig regt door logens te bevlekken, maar 't is vergeefs, men kreukt hier nimmer 't heillig Regt.
Door de buitensporige trotsheid van den Marquies, ontwiken véle Edelluiden het Hof, ja zelf ging zyn hoogmoed zo ver, dat by de Prinsen van den bloede van den Koninz verwyderde, en zig zelf het hoogste regt van t Krysvolke aanmatigde, en zig beroemde, den Oorlog en Vrede in zyno banden te bebben.
17 PLAUTIANUs.
Nogtans is zulks in ons geschied.
Dat is gezegt, Maar nooit beweezen.
Laat die Vorsten hier verschynen, om wiens wil wy hier zyn gedompeld in de pynen, die zonder eind de Ziel bestormen met verdriet.
steld gy in myn Ryk my wetten?
weet gy niet Dat ik uw straffen, naar myn lusten, kan verzwáren?
Wanneer een Regter niet het regt zoekt te bewaren, kan hy dit altoos doen, het regt is in zyn magt, zo hy het buigen wil, wie zal, wie kan met kragt hem hier in tegenstaan?
'k krenk dan, naar uw gedagten, het regt?
Indien gy geen gehoor geeft aan onz' klagten, Gebruikt ge als Opperheer uw strengen wil alleen, Geen Regters billykheid, die hem verpligt elk een te hoeren, en daar na zig ryp'lyk te beraden, eer hy een vonnis veld, 't geen 't wettig regt kan schenden.
Wat wilt gy dan dat ik zal doen in dit geval?
Dat gy onz' Koningen hier komen doet, dan zal Het onregt, 't geen wy nu hier lyden, wel haast blyken, wyl wy om van hun hand een wisse dood te ontwyken, hen hebben naar het Lyf, niet naar de Kroon gestaan Geen Staatzugt, maar de zorg om zelf niet te vergaan, Heeft ons bewogen, om hen naar het lyf te dingen, Dewyl het meestendeel der Vorsten Gunstelingen, na zy de koningen groot maakten, en hun staat Vermeerderden, in 't eind de uitwerkzels van hun haat Gevoelden, want die geen, die hen eerst heeft verheeven.
Word menigmaal tot dank een strop of zwaard gegeeven Want zulk een voorwerp is hen haatt'lyk in 't gezigt, Waar aan zy eer, en staat en grootheid zyn verpligt.
Om eens dien weg tot klagen af te snyden, als of gy zonder schuld de helsse straf moest lyden, zal ik u in uw eis voldoen, maar beest, indien gy dan uwe onschuld my niet zonneklaar doet zien, Als ik uw Vorsten uit het Zaligdal doe komen, Alleen om uwent wil, gy meugt meer plagen schroomen, indien gy schuldig zyt, dan daar gy nu om zugt.
Ga, ascalafus!
haal de Vorsten.
'k zal ter vlugt Uw wil volbrengen.
Ik om de oproer te beletten, Die Bulla stigt, my voort bedienen van de wetten, En magten van myn' ryk.
Wel aan myn lyfwagt, ga En strai die muiters voort met de uitterste ongenaar, 'k zal die Oproerigen, die trotsheid haast verléren, En elk doen zien, wie hier den staf voerd tot 't regéren.
VYT, B3 dasieres boo van den onderaardssen parnas.
PLAUTIANUs, concino, concini.
PLAUTIANUs, tegen Concini.
Ga nu naar Bulla, en versterk hem in zyn zaak, zyn muitery is ons voordélig tot de wraak, en om de vryheid voor ons zelven nu te erlangen, ga, raad hem, zo hy denkt om hier iets aan te vangen, dat hy zig van den tyd bediend, en niet vertoefd.
Maar met zyn bende voort het uitterste beproefd, dat wy aan onzen kant zyn aanslag zullen sterken, Om dus gelykerhand onz' vryheid te bewerken.
Myn raad zal ligt by hem verdagt zyn, wyl hy my nooit heeft gekent, dies dunkt my waar het best, dat gy hem zelf gingt spréken, gy hebt hem gekent in t léven, dies zal hy meender geloof aan uwe woorden geeven.
ALAUTIANus.
Wy hebben straks getwist wie 't meeste kwaad op aard, Een Gunsteling, of wel een Róver heeft gebaard, des vréze ik dat hy dit verschil nog zal gedenken En daarom weigeren zyn bystand ons te schenken, Maar als gy hem uw hulp belooft, en hy u weeer de zyne, dan is 't tyd, dat ik my derwaarts keer, Om hem myn vrindschap en myn bystand aan te bieden, Maar 'k bidde u ga terstond.
Uw wil zal voort geschieden.
Indien myn list gelukt, zie ik de Vorsten haast Ter Hel gedompeld, ons in t Zaligdal geplaast.
C. twede bedryf.
Is 't u gelukt, en hebt gy Bulla zelf gesproken, concini.
Ja, en die zweerd zig zelf eerlang te zien gewroken Van zyn verdoemenis, door de onderaardsse Goon, k Heb hem onz' bystand, hy de zyne ons aangeboon, hy zal u daad'lyk hier gelyk zyn Vrind begroeten.
Het zal my lief zyn hem op déze plaats te ontmoeten, Want aan zyn haast hangt nu alle onze welvaard, ja zo hy zig zelven spoeid, zie ik reeds de ongena van Pluto, als een rook door Eolus verdréven, en dreigt hy ons een blyk van zyne magt te geeven, 'k zweer, dat ik hem zal in het tegendeel doen zien, Wat dat de list vermag, en 't kon in 't kort geschién... maar ik zie bulla, laat ons verder hier van zwygen.
PLAUTIANUs, CONciINO CONciINI, BUL¬ LA, Róvers.
Nu zal de Hel een blyk van Bulla 's gramschap, krygen.
Tégen plautianus en concini.
Myn vrinden, zo gy my in zo 'n geregte zaak Wile.
Wilt bystand bieden, zal ik uwe en myne wraak Gelyk bevord'ren, en hier 't Strafgeregt hervormen, Wy zyn gehard om 't hof van Pluto te bestormen, En d'even dwingeland te bonzen van zyn troon.
Tegen plautianus.
Wel aan, myn Vrind, laat ons ter wederzyds den hoon, En lastering, die wy terstond elkaar verwéten, Om ons geméne zaak en welstand, nu vergéten.
'k gedenk daar geen meër aan, die zaak is reeds voorgenomen, en 'k agt dat gantsse werk niet meër als boertery, Wy zullen uwe zaak met raad en daad versterken, Geweld met list gepaard doet dikmaals wonderwerken.
Wat is nu nodig om het eerste te onderstaan.
PLAUTIANus.
Gy moet de Vorsten.
CONCINI zwyg, zy naad'ren herwaarts aan.
Laat ons dan inderlyk van deeze plaats vertrekken, dog houwden hen in 't oog, 'k zal u terstond ontdekken Wat aanslag dat myn geest heeft tot onz' dienst ge smeed.
Wy volgen u. wel aan myn volk, houw u geed Om myn bevélen, tot ons welzyn, uit te voeren.
SEVERUS, MARIA DE MEDICIS, LODE WYK, ASCALAFUS.
SEVERUS, tegen Ascalafus.
Om welke reden komt gy onze rust ontroeren?
Wat oorzaak is 't, die ons uit 't Zaligdal doet gaan?
ASCALAIUS.
Gy zult uit Pluto s mond dit dadelyk verstaan, Want t is door zyn bevel, dat gy hier word ontboden.
Zo heerst dan de onrust ook nog in het Ryk der Doden?
Ik dagt dat hier een Ziel, die eens door t streng geregt Van t onderaards gebied, de vreugd was toegelegt Van t Zalig Zielendal, en zyn vermaaklykheden, Altoos in zulk een staat alle onrust zou vertréden, En zig vermáken daar de Thym en Violet, En geurige Kamomil den zuivren rand bezet Van t vloeijend beekje, dat met zyne zielvre vlieten, Door Sephyrus gestreeld, komt langs zyn gronden schieten, Wyl de Olm, en linde, en eik, sipres, en hazelaar zyn onderscheide groen vermengende in elkaår Een zoete schaduw maakt, en flaauwe duisterniszen Om de afgezolde Ziel, na t sterven, te verfriszen, en moeten wy die plaats, dat lustpriëel van vreugd, Der Vrómen toevlugt, en dat loon der zuiv're deugd, Voor t ysz'lyk Acheron, vol vuur en zwavelstromen, Verláten, om hier weer in het verdriet te komen, t geen my zo dikmaals heeft doen sidd'ren op den troon, Geen Keizerlyke staf, nog Koningklyke kroon Kan.
Kan t Vorstelyk gemoed voor zorg en angst behoeden, terwyl bedrog en list door Staatzugt altoos woeden, om door een Goudmyn hem, daar hy geen leed verwagt.
Ten hogen zelve uit te werpen, in een nagt Van wanhoop, spyt en smart, drie dodelyke elenden, Wier felle plagen nooit dan met zyn léven enden, En is dit nu het loon voor zo veel moeite en vlyt, Aan t nut van t Ryk en der Gemeente toegewyd?
Mag zelf myn ziel nog naar de dood geen rust genieten Of denkt de Hoflist hier nog naar myn ziel te schieten, gelyk ze in t léven vaak heeft naar myn lyf gedaan, ASCALAFUS.
'k verzeker u, dat gy eerlang weer heen zult gaan, van daar gy kwaamt.
Waar toe is dan deez' komst van noden?
Verg my dit niet, want zulks is ieder een verboden Te ontdekken, dies beveel aan t Noodlot déze zaak.
Vertoef hier, tot 'k den Vorst uwe aankomst kenbaar maak.
SEVERUS.
Maar waar blyft het gevolg van onze Hovelingen?
Die zullen u terstond op deze plaats omringen.
Zy volgen u. vaar wel!
vertrouw u op myn woord!
SEVERUS, MARIADE MEDICIS, LODEWYk.
Wat of de Helgod tot ons nadeel heeft gehoord, dat hy ons hier ontbiet?
B4v, p.
MAANDELYKS BERIGt 23 MARIA.
Laat uw gedagten Hier uit geen kwaden waan begrypen, wy betragten Altyd der Goden wil, en hunne wet, met vrengd.
Maar dat die Goden, zulk een avregts loon de deugd Verschaffen, toond my welk eenlot zy heeft te wagten.
Wyl ik deez' zaak als onregtvaardig moet verägten.
Spreek tog met agting van de Goden en hun magt, volbreng bezadigd hun bevelen, en verwagt Met my, al t geen hun wil heeft over ons besloten, Want nooit word t Noodlot door geen Geest omver gestoten.
SEVERUS, MARIADE MEDICIS, LODEWYk aan de eene: PLAUTIANUs, CONCIINOCONCIINI, BULLA, Rovers, aan de andere zyde.
CONCIINI, stil.
VU bulla!
Nu is 't tyd, onz' opzet te onderstaan, gryp aanstonds Lodewyk en Vorst Severus aan, en voer hen, daar u dunkt dat gy zult veilig wézen, Om geen naarsporing van Vorst Pluto 's magt te vrézen.
Gy zult nu aanstonds zien de uitwerkzels van myn moed.
Wy houwden ons zo lang ter zyde, want al 't goed 't geen gy verrigtte, zou ons haast tot kwaad verstrekken, zo één van beiden ons kon op deez' plaats ontdekken.
Bui!
Digitized by google ten uyten.
En, ver 11 ian, zen.
Myn ed ek kel.
AL VAN DEN ONDERAARDSSEN PARNAS.
Doe 't geen u lust.
Wel aan myn volk, zyt gy gereed Zo volg uw Hoofdman naar, die u in lief en leed Zo veel heeft voorgegaan, om voor u buit te erlangen.
Tegen Severus en lodewyk.
Houwd stand, gy Vorsten!
geeft u voort aan my gevangen!
Aan u gevangen?
Ik ben die bulla, die het magtig Romen, en Het trots Italien vaak sidd'ren deed en béven, nu kent gy my wel aan!
wil u gevangen geeven!
'k geef aan geen Róver my gevangen.
Nog myn moed Is nooit zo klein geweest.... bULLA.
Houw op, gy vint dan goed, dat ik u met geweld gevangen weg zal leiden.
Laat myn Zoon BULLA.
'k ga hem zyn straf bereiden.
Nu zyn zy door geweld in myne magt geraakt, wel aan, men sleep hen voort, eer Pluto ons genaakt, zESDE TONEEL.
MARIA DE MEDICIS.
CONCIINO, conciini, PLAUTIANUs, ter zyde.
Ik sta verbaasd!
Ik ben ontsteld, en kan in myne zinnen niet besluiten, wie van twe my zal verwinnen, Of vreugd, of droefheid, om t ontvoeren van myn loon, k wint stof tot blydschap, als ik denk, hoe hy de Kroon, Door myn concinis dood, kwam van myn haeren rukken.
't geen de eerste bronaar was van al myne ongelukken, maar weer aan d'and'ren kant houd my natuur verpligt.
Zyn onheil aan te zien met droefheid, hy, die 't ligt Van my genoot, gaat ligt voor eeuwig nu verlóren.
't is myn Zoon, wie kan de kinderliefde smuilen?
Maar 't is die zelve Zoon, die in Concinis hart, Myn hart doorgriefde met een dodelyke mart, 't is hy, die my van troon en Septer dorst beroven, 't is hy, die al myn glans en agting kwam verdoven, 't is hy, die met geweld zig Koning heeft gemaakt, 't is hy, door wien ik ben in ballingschap geraakt, 't Gevoelen van die smaad voel ik natuur verwinnen, En schoon ik hem moet als myn eigen Zoon beminnen, Moet ik hem egter als myn vyand betrachten, ja Gelyk een vyand, die my heeft aan de ongenaa van 't Gevoelen, 't geen de Koninginne over de dood van den Marquies had, bleek genoeg door al de voorzorg, die zy by den Koning aanwende, voor zyne Vrouw en Famielie.
Zo dra de Marquies dood was, wierd de Koninginne bauren eigen Lyfwagt ontnomen, en die van des Koning aan haar vertrek gesteld dies was zyn dood te regt het eerste beginzel van bare ongelukken, wyl de Koning, by het Léven van den Marquies, dit nooit zou hebben durven ondernemen.
§ Na de dood van Concini, moest de koningin, op order van haar Zoon, het Hof verlaten dies zy zig naar Blois, en daar na naar Moulins begaf.
by goo van den onderaardssen parnas.
27 water, storm, en wind, en weer'er ten prooi gegaan.
Door dit herdenken word thans al de zugt verdréven, Die ik als Moeder heb voor hem bezéten, neen 'k Vergeet d'ondankb'ren, en behouw de zugt alleen Voor myn Concini, die den eersten staat bekleedde Van 't franse hof, toen ik al myne zorg besteedde, Om hem ten hoogsten trap te voeren van 't geluk, Om my door zyn gezag te hoeden voor den druk, Die, na zyn dood, wel haast my kwam met smart ontroeren.
PLAUTIANUs, stil tegen Concini.
Nu is 't uw regten tyd om d'aanslag uit te voeren Eer dat Natuur op nieuws die zugt tot u verdoofd.