floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
zou uw hart van schrik niet beven, Als gy uw Lief de naam van ontrouw hoorde geven?
Bedenk dan eens, hoe zeer, dat my uw toeleg smart, Wyl gy uw halve ziel wilt bannen uit uw hart.
wist myn broeder myn elendig wedervaren, Hy vloog straks tot myn hulp.
Ik bid uw wilt bedaaren.
Ik zal u trouwen, eer uw Broeder hier zal zyn, En u verloszen van uw harte leed en pyn.
Myn Lief, gy zult in ’t kort geheel verzekert wezen.
’t Vertrekken van uw Nigt zal my niet meer doen vrezen.
Zulks zal in ’t kort geschien.
Maar zeg, wanneer?
Strak, strak; Dat gaat zo zeker, als een Nierper Almenak, Ja tog, gy zult nu haast met hem ter Kerk gaan streven, Zint Jutmus trouwt hy u, of Paasche, of nooit zyn leven.
Ik zal u in het kort het tegendeel doen zien, Zo haast myn Nigt, maar is vertrokken.
ter zyde met Rosander.
’k Werd door vermoeden reets tot toorn en wraak gedreven.
Gy zyt ontstelt, myn Heer, wat ’s dit?
Myn leden beven.
is het ernst, myn Heer?
Ja ernst is ’t en geen boert, Zo ’t waar is, ’t geen myn ziel en zinnen dus ontroert.
Zo waarlyk als ik leef; verban vry al uw vreezen, ’k Zal in een oogenblik, myn Lief, weer by u wezen, Als ik beschikt heb, daar myn huisgezin na wagt.
Wert gy, wyl de avond valt van my na huis gebragt.
Ik zal, wyl ’t wezen moet, u dan voor ’t laast geloven.
Ik kom straks weer.
Myn lieve sloof der sloven.
Spreek midlerwyl met deze, al is ’t een vreemd fatsoen.
’t Is een vermaaklyk Heer.
Myn Lief, ik zal zo doen.
KORNELIA, BREGITTE, KAREL, ROSANDER.
GY houd u dan te vreen; nu hy u weer ter neer stelt?
Wat zou ik anders doen?
’k hou moed.
Dat is goed Teergeld Maar’t zal niet helpen, spreek zyn nieuw gebakke Bruid.
De Moêr van Belsebuik heeft u wis opgeruidt, Mejuffer spreek met my, ik zweer u by myn leven Dat ik u door myn hand uw Bruidegom zal geven.
Zoud gy zulks doen, myn Heer?
Dat vind ik wonder raar.
Wat zyt gy dog voor een?
’k Ben meester koppelaar.
Een kostlyk ambagt.
Laat uw aangezigt eens kyken Of gy wel waardig zyt met zulk een Heer te pryken, Als Bruid; laat dan eens zien.
Hy strykt haar Sluyer af.
Wat zal dit zyn myn Heer?
Laat af.
Vloekwaardige ik zal door myn geweer Het eerloos leven u.... BREGITTE.
Dit lykt voorwaar geen gekken.
Laat af, Heer Akkergraaf, waar toe ’t geweer te trekken Op deze Juffer?
zeg, wat zyn daar van de reên?
Bedaar, zo ’t mogelyk is.
waar zal ik heen?
men wil ons hier vermoorden, Waarom of deze gek zo schielyk zig verstoorden.
Bedaar.
Het zal geschien.
ISABELLE, ROSETTE, KORNELIA, BREGITTE, KAREL, ROSANDER.
WAar uit spruit dit gerugt?
Vraag dat dien dolle gek.
Ik deed ’t maar om de klugt, Mejuffer, want haar zal in ’t minst geen leed geschieden.
Waar toe die potzen dan, waarom deed gy ons vlieden?
Is dat maar om de klugt?
dat mogt de Drommel doen; Ik kroop van schrik en vrees byna schier in myn schoen, Hier in de kamer zulk een bloten ding te trekken Op onze Juffrouw, of op my, dat lykt geen gekken, Hy jaagt met zyn geweer een mensch de dood op ’t lyf, Wie hoorde immermeer van zulk een tydverdryf.
Die meid heeft wat veel praats, en deze die wil trouwen; Die wil ik haten, en met deze zal ik ’t houwen, Waarom dat deze nu zo gaarne was gepaard, Weet, dat zy in haar kraam een popje heeft vergaard, Dat om Papaatje roept, maar daar is geen Papaatje, Nu zou ik raaden aan dees schoone zyn mamaatje, Dat zy na huis, en voort na bed ging, zagt en warm, En neemen mooitjes haar lief popje in den arm, Want ik verzeker haar, dat zy niet hoeft te vreezen, Wyl ik haar zal voortaan een trouw beschermer wezen.
Een schoon beschermer: ja dan kwam zy wel te pas: Dan zat zy mooitjes met haar voetjes digt in de as, Die groene Jonker durft nog van beschermer spreeken; Die ons zo daatlyk hier nog zogt den hals te breeken.
Ik sta verzet, ontroert in ’t diepst van myn gemoed, Wie heeft zo schandelyk ’t verborgen omgevroet, Gy hebt uw langen tong geroert.
Ja ’t is gebleeken, Om dat dees dwaze van myn ongeval kan spreken, Zyt gy ondekster van myn lang geleen verdriet.
De Vent kan toveren, Mejuffer, weet je ’t niet?
Ik kan niet vatten wat al dit geraas wil zeggen.
Vergun my uw verlof, ik zal ’t u uit gaan leggen.
Als ’t u belieft.
Weet dan, dat deze Heer van ’t huis ’k Meen Ludewyk aan my verlooft is.... ISABELLE.
abuis, Dat kan niet mooglyk zyn, want ik heb reets vernomen, Dat hier een Juffer met haar Vader is gekomen Uit Braband, waar aan hy in ’t kort ook trouwen zal.
Dit zyn de redenen van myn bedroeft geval, En daarom heb ik ook de moeiten reets genoomen, Om tegens zyne dank hier in zyn huis te koomen.
Hy was om dit bezoek in ’t minst niet in zyn schik, Wist ik de Juffer nu.
Die Juffer die ben ik.
wat goed geluk voldoet reets myn verlangen?
Van u schynt al myn vreugt of droefheid af te hangen?
Want na my uiterlyk uw heus gelaat vermeld, Zult gy de deugd veel meer waardeeren als het geld.
Ja zyt verzekert ’k zal myn glory nimmer krenken, Ik zal nooit aan myn Neef, nog aan zyn schatten denken Zo gy verzekering kund toonen van zyn hand.
Dit schrift, en dit Juweel kreeg ik tot onderpand.
O Ja daar is ’t nu wil ik hoopen, Dat dit begonne werk gelukkig af zal loopen.
’t Gaat vast, zo dra de zaak haar Vader is bekend, Zie ik de draad van ’t kluw gegrepen by ’t regte end, Hoe bloost haar aangezigt de spyt ontsteekt haar kaken, Dees onverwagte maar schynt haar aan ’t hart te raken, O schelmsche Cupido!
wat regt gy poetzen uit ’k Zie twee verloofden, en nog geen van twee de Bruid.
Wel mon Kouzyn, dit werk is deftig aangevangen, Zou ik uw trouwen?
neen; ik zag u liever hangen, Laat my dit schrift zo lang, ’k verzoek u zulks beleeft, Tot dat myn Vader mee van alles kennes heeft.
O ja gewillig.
’k Ben van Gramschap ingenomen.
Waar is u Minnaar?
Hy zal datelyk hier komen, Om my te lyden na myn huis.
’t Is wonder goed, Ik zal, wyl de avond reets den dag vertrekken doet, Hem in de plaats van u, hier in de kamer wagten.
Geef my u sluijer.
Ik begryp met geen gedagten.
Wat of dit wezen zal, ik bid dat gy ’t ontdekt.
Houd u te vreen, wyl dit slegs tot uw voordeel strekt, ’k Hoor daar gerugt; ik bid, dat gy u wilt verbergen In myn vertrek, ei ga. KORNELIA.
Wel aan ’k voldoe uw vergen.
Zyt maar gerust, u zal in ’t minst geen leed geschien.
’k Zal de getrouwheid van myn Bruidegom haast zien.
ISABELLE, ROSETTE, KAREL, ROSANDER.
IK sta verwondert, wat of zy tog aan zal vangen.
Ik mee Heer, en ’k verwagt nu de uitkomst met verlangen.
LUDEWYK, ISABELLE, KAREL, ROSANDER.
MYn Lief, als ’t u belieft, laat ons nu zamen gaan Ik zal al ’t geene, watter nodig dient gedaan, Voor onzen trouwdag op het spoedigste bezorgen.
’k Meen, dat zy deze zorg u graag zal willen borgen.
spreekt, myn Engel, niet?
wat deert myn lieve Bruid?
Stel u in als gerust, want dit is myn besluit, Dat ik de Paspoort voor myn Nigt en voor haar Vader Straks zal bezorgen, zyt te vreeden.
Haar ontdekkende.
Verrader?
Hier blykt uw schelmery, bedrieger, vals van tong, En hart.
Dat is mafooi een schoone katte sprong.
Ik bid vergiffenis van ’t geen ik heb misdreeven.
Waar wagt gy na?
vaar voort gy moet ons paspoort geven.
Wat Helsche geest heeft my zo schandelyk verraan?
Myn paspoort, zeg ik, of ’k zal anders moeten gaan Gantsch buiten uw verlof; gy hoeft geenzints te vrezen, Dat ik hier tot uw spot of overlast zal wezen; Die eer benyde ik u. LUDEWYK.
Ik bid myn tweede Ziel, Myn Bruid.
O neen, ik ben de Bruid niet van een fiel, ’k Zal van uwe ontrouw my in ’t minste niet beklagen, Om dat gy buiten schuld myn geenzints kost behagen; Maar ’t roud my snode, dat ik om uw min die geen Versmaden moest, die waard van my was aangebeen Te werden, ja dit plaagt myn Ziel met dubble smarte.
En ’t geeft my schoone Zon, een artzeny aan ’t harte, Laat ik.... ISABELLE.
Heer Akkergraaf, verschoon my op dees tyd, Wyl myn verstoorde geest u snakerny niet lyd.
Heb ik dan van myn Nigt gantsch geen genâ te hoopen?
Geeft eerst myn paspoort, en zie dan hoe ’t af zal lopen.
KAREL, ROSANDER, LUDEWYK.
WAt dunkt u, deze slag die red my uit de nood.
Ja dees verandering is wonder goed en groot.
Waar is de Juffer, die ik by u liet, gebleven?
Die heeft zig boos van kop straks na haar huis begeven, Nadat zy Isabel gesproken had.
’t Rolt me alles tegen.
JA, dat is der schelmen loon.
Wat nu gedaan myn Heer?
Ik moet my nu ontdekken, Ik kan niet zien, dat zulks tot nadeel my kan strekken, Ik zie een einde in ’t kort van myn geleen verdriet, En sta verwondert van het geen hier is geschied, ’k Verlaat dit gekke kleed: gy zult my ’t zelfde geven, Daar zy my ’t eerste mee gezien heeft van haar leven, Waar is Alardus?
Na hy ’t goed hier had gebragt, Is hy gegaan myn Heer, om wel ter degen acht Te slaan op ’t geen u hoord, zo paarden als bagagie, Uw lief bemind u, Heer, schep moed, hou maar couragie, Ik zie niet in de weeg, waar door ’s u werd ontrooft, Maar ’k zie u in het kort zo wel als my verlooft.
Hoe zyt gy reets verlooft?
O ja Roset myn waarde, Zo haast zy kennis kreeg, wie ’k was, my straks aanvaarde Voor haare Bruidegom.
’k Bevind in dezen staat Dat trouwe Liefde in ’t eind het al te boven gaat, De Min begunstigt ons, die ’k dagt, dat my zou moorden.
Wat was de reden, Heer, waarom ge u zo verstoorden, Zo haast de Juffer hier kwam in de kamer treen.
Zulks zult gy op u beurt wel weeten, zyt te vreen, Doe, als ik heb gezegt met my het kleed te langen, Ik meen myn zaken nu heel anders aan te vangen.
Einde van het derde Bedryf.
IK heb ds Juffer met haar meid op myn verzoek Gesloten in ’t vertrek, myn Boezem hou u kloek, Veragt hertnekkig dien waar aan gy zyt verbonden, Hy heeft zyn eer en eed en zyne trouw geschonden; Hy is de minste plaats niet waardig in uw zin, O neen!
ik zoek met regt na ’t voorwerp van myn min, Hebt gy myn last volbragt?
zal ik Rosander spreeken?
Wanneer gy het gebied, blyf ik nooit in gebreeken, Uw last te volgen, ja hy zal hier daatlyk zyn.
Daar is hy, ga. ROSETTE.
O min verligt het meisjes pyn.
ISABELLE, ROSANDER.
ROsander, hoe, wat ’s dit?
hy schynt voor my te vlieden, Hoor hier Robbert?
Wat is Mejuffer haar gebieden?
Zeg my, waarom uw tred dog van my af gewend?
Om dat Rosanders naam by my niet was bekend; Ook dagt ik, dat Mevrouw voor my een ander meende.
Ik meen Rosander, die den naam van Robbert leende, Zints hy met de Akkergraaf en ons uit Braband kwam.
Myn naam is Robbert, en ik ben van Robberts stam.
Weet gy zulks beter, ik heb anders nooit geweeten.
Gy wilt van niemant, als Roset, Rosander heeten; Zo ik uw Vryster was, ’t wierd van u toegestaan.
Ik loof waaragtig, dat Roset my heeft verraan.
Gy hebt in ’t alderminst van my geen kwaad te vreezen, En of gy Robbert wilt, ofwel Rosander weezen, Dat is my even eens, als ik maar weten mag, Of gy de zelve zyt, die onlangs voor een dag Of agt zo moedig zig heeft in de stryd gekweeten, Terwyl ik reeden heb zulks eeuwig dank te weeten, Daar ’t mooglyk met myn eer of leven was gedaan, Had ons de Hemel door uw hulp niet by gestaan; Die ik gezind ben met een dankbaar hart te loonen, Indien gy dit ontkend, zult gy u zelve hoonen.
Maar ’k hoef geen antwoord stel u oogen eens in ’t ligt, Dat ik u zie: o ja, ’t is ’t eigen aangezigt, Van hem, dien ’k altoos moet myn dankbaarheid bewyzen.
Zy trekt hem de pleister af.
Zo kleine dienst, Mevrouw, verdiende nooit zulk pryzen.
Om dat in deze zaak niet anders is verrigt,* Als ’t geen een eerlyk man is schuldig; ’k heb myn pligt, Op ’t voorbeeld van myn Heer volbragt na myn vermogen.
Gy moet myn dankbaarheid met deze gift gedogen.
Ik bid, ei doe myn eer hier mede geen geweld.
Het is op bloed gemunt, Mejuffer niet op geld, ’k Zal een belooning, my veel waardiger, verkrygen.
Dat zal Rozette zyn; ik kan dit niet verswygen, ’t Is my door haar bekend.
Mejuffer, zo gy ’t weet, Ei dryg myn liefde, zo ’t mag wezen met geen leed.
Zou ik u hinderen!
o neen!
met geen gedagten.
Gy hebt met uw Roset niet dan myn gunst te wagten, Het is my lief, dat zy als Bruigom u verkoor, Maar zo het u belieft, vergun my eens gehoor; Weet gy geen middel om u Meester na te spooren?
in ’t minste niet, zulk was maar tyd verlooren.
Neem deze Goudbeurs tot uw dienst, ’k zal alles, voort Bezorgen, wat ’er meer tot deeze Reis behoort; ’k Zal u op deze togt voorzien van knegt en paarden.
Ik zou voorzeker een vergeefsche Reis aanvaarden.
In wat voor Landen zyt gy met u Heer geweest?
Eerst in Italien, toen Spanjen, maar wel ’t meest In Vrankryk.
Nu zyn naam of mag ik die niet weeten?
Hy laat gemeenlyk zig Jonker Karel heeten.
Zo is hy Edelman?
’k Wist nu graag, Waar hy gebooren is of tuis hoort.
In den Haag.
Hier in den Haag!
wat ’s dit!
ik voel myn hart ontstellen, Maar ’k loof Rosander, dat gy lust hebt my te quellen, Om dat gy aan myn min die zoete hoop nog geeft.
Zo waarlyk als het ligt dees dag gescheenen heeft, Zo waar is ’t geen ik zeg.
Ik sta gelyk een blinde, Ach!
myn beschermer, ach!
myn Lief myn wel beminde, Mogt ik u voor myn dood maar eenmaal wederzien.
Eer dat gy zulks vermoed, zal ’t mogelyk geschien.
Zeg, myn Rosander, spreek, hoe kan zulks tog gebeuren?
Weet gy iets tot myn hulp?
vertroost my in myn treuren.
O ja, daar is nog hulp tot troost in uwe pyn, Zo gy beloven wil, dat gy my trouw zult zyn, Met niet t’ontdekken ’t geen my naderhand mogt deeren.
Zo moet de Hemel.... ROSANDER.
Zagt; ’k geloof u zonder zweeren.
Hoor dan na ’t geen, ik zeg, en hou dit voor gewis, Dat Pedro de Akkergraaf, die Jonker Karel is, Die in ’t gevaar des doods zo moedig heeft gestreden Voor u. ISABELLE.
Myn bloed bevriest op ’t hooren van die reeden.
Hoe zou die dwaaze mensch dan myn verlosser zyn?
’t Verstand ontbreekt hem niet, die dwaasheid is maar schyn.
Gy zult voorzeker in het kort wel anders hooren; Hy heeft die Zotternei alleen om u verkooren.
Rosander, ’t kan niet zyn, uw Heer is ongehaard, En glad van aangezigt, en deze is grof gebaard: Die kan zo schielyk niet aan ons gezigt verschynen.
Hier door zie ik myn hoop geheel en al verdwynen; Dit maakt dat myn geloof in alles weer verzwakt.
Die heeft hy door de konst behendig aangeplakt, Om niet bekend te zyn, daar komt hy ’k zal vertrekken*, Om mogelyk zig zelf geheel aan u te ontdekken.
KAREL, ISABELLE.
DUs eenig, myn Princes, in ’t aangename groen?
Myn Heer den Akkergraaf, wat zou ik anders doen?
’k Zoek hier verligting voor zwaarmoedige gedagten, Want d’eenzaamheid maakt plaats voor uitgeborste klagten.
Heeft haare Majesteit haar slaaf iets te gebien?
Is ’t spook, of Tovery?
o Hemel!
kan ’t geschien.
Hy is, hy is het zelf, ik merk het aan zyn wezen.
Wat deert myn Koningin?
gy hoeft gantsch niet te vreezen, Daar gy u in den arm van uwen Bruigom ziet.
Die trouw, Heer Akkergraaf, vermeerderd myn verdriet.
Ja, ’t zou aan myn gemoed vry meer gerustheid geven, Zo ik met eenen, dien ik meer bemin, mogt leven.
Hebt ge u verliefde hart dan elders heen gewend?
Na Jonker Karel, Heer; is hy by u bekend?
Mevrouw in ’t minste niet.
Nogtans quam my ter ooren, Dat hy zig zelven heeft in de Akkergraaf verlooren.
Daar ik, zo ’t moog’lyk was hem gaarne vinden zou.
Die u zulks heeft gezegt, heeft maar geboert, Mevrouw.
Ik kan uit uw gezigt, zo ’t schynt, iets anders leezen, Als Pietercely, ofwel de Akkergraaf.
’t Kan weezen.
Ja ’t scheelt my niet, wat naam, dat gy me geven wild; Al wierd ik door uw roem tot aan ’t gestarnt getild.
Wyl Jonker Karel dan Don Pedero wil wezen, Blyf ik zyn Dienares, gelyk ik was voor dezen, Maar ’k wenschte wel voor ’t laast te hooren uit uw mond, Wie ’t Duifje was, dat zig zo zeer verleegen vond, Toen ’t van een Haviks klaau op ’t veld wierd aangegrepen.
Die ’t razende en verwoed dagt in zyn nest te sleepen.
Is u de zaak bekend, ik bid u, zeg het my, Wie was de onnozele Duif, die zo verlost wierd?
Gy.
Noem myn Verlosser, die zig voor myn heeft gequeeten, Dien ik voor eeuwig moet myn eer beschermer heeten, Diemet myn slaking was zo vrolyk in zyn schik, Is hy by u bekend?
Myn Schoone, die ben ik.
’t Was Jonker Karel.
Ja die was het, en geen ander, Want ik bespeur, dat ik ontdekt ben door Rosander.
Myn Lieve leven?
Zagt?
laat my een weinig tyd, De blydschap boeit myn tong.
Ik ben my zelve quyt.
Verschoon my, dat ik u niet na waardy kan groeten; Myn noodlot wil, dat ik moet sterven aan uw voeten.
Bedaar, myn schoone, zet u hier een weinig neer.
Waarom u dus ontsteld?
herroep uw zinnen weer.
Werd ik van u bemind, ik zal u nooit begeeven, ISABELLE.
Bemind gy my, myn Heer?
myn Ziel, myn leven.
Gy zyt het, die myn oog op ’t eerst gezigt beviel, Ik zweer u dit myn Lief, terwyl ik neder kniel, Aan uwe voeten, dat ik u nooit zal verlaten, Indien uw Vader niet bestaat om my te haaten, Tot voordeel van u Neef.
Zyt daar voor niet bedugt, Eer zulks geschieden zal, neem ik met u de vlugt.
Die snode heeft de trouw die hy my swoer geschonden, ’k Ben door de myne in ’t minst niet meer aan hem verbonden; Zo dat ik van nu af, mag kiezen na myn zin.
Zo gy verkiezen wild, begunstigt myne min.
Ik twyffel nog aan ’t geen, ik zelver met myn oogen, Aanschouw: o zoete min!
hoe groot is uw vermoogen!
Rys op, myn Heer, ik bid, misdoe u zelven niet, Ik onderwerp my al, wat gy aan my gebied, Begeert gy meer, myn Lief, om u te vreen te stellen?
Terwyl al myn geluk moet van uw zyde hellen, Hou ik my door uw woord, myn Lief, in als te vreen.
Maar myn Beschermer, ’k wist heel gaarne de reên, Waarom gy u zo straks met euvlen moed verstoorden, Op myn meêminnares, of gy haar woud vermoorden.
Een zaak, myn Lief, die my op ’t hoogst ter herte gaat.
Maar ’k zal my wreeken van dien hoon en bittre smaad.
Zo ik de reede wist, myn Lief, ’t zou my behaagen.
Wel aan; ’k zal u voldoen, ’t is iemant van myn maagen, Die dus haar eer en pligt te buiten heeft gegaan.
Uw maagen, Heer.
O ja, die heeft myn eer verraan.
Stel u gerust, myn lief ’t zal wel ten beste komen; De min heeft dezen slag voorzigtig waargenomen, Om u te redden, want dit voorval maakt alleen, Dat ik niet kan, nog mag met hem in ’t huwlyk treen, Ik zou zo ’t anders was dien geenen moeten derven, Met wien ik ben gezind te leven en te sterven.
Zo haast myn Vader al ’t verborgen is bekend, Dan werd door hem en my een middel aangewend, Waar door dat gy uwe Eer hersteld zult zien.
Myn Schoone?
wild om onze min u tog voorzigtig toonen; De wraak komt tyds genoeg: eerst in het werk gesteld, De zagtste middelen, eer dat men met geweld, Te werk gaat; hy zal ligt, als ik hem niet wil trouwen, Aan de andere Juffer zyn belofte en Eeden houwen.
’k Zal alles doen het geen, een eerlyk man betaamd, In deze zaak, myn Lief, maar zo hy zig niet schaamt, Zyn Eed te lochenen, dan heb ik voorgenomen, Dat ik zyn Eerloos bloed langs de aarde zal doen stromen.
Ik lei geen schandvlek in myn Adelyk geslagt; ’k Voel de Edelmoedigheid geeft aan myn armen kragt Om hem te dooden, die myn Eer dus heeft geschonden.
’k Ben door uw dapperheid, myn Heer, aan u verbonden.
Ontroof my ’t voordeel niet, dat my uw Liefde gaf, Ruk u door haastigheid niet weder van my af.
heb tog deerenis met zugten en myn traanen.
Ik zal zo datelyk een zeekren weg gaan baanen, Waar door ge in ’t kort uwe Eer in als hersteld zult zien.
’k Gehoorzaam al het geen, myn Lief my zal gebien.
Daar komt myn Vader, Heer, ik bid u wild vertrekken; Ik zal, wat nodig is, terstond aan hem ontdekken.
RUDOLF, ISABELLE.
MYn Dogter, vind ik u hier in uwe eenigheid?
Wat is ’er in de weg, dat gy zo treurig zyt?
Een Doodelyk verdriet myn oneer, smaad en schanden, Doen my van ongeduld schier knarzen op myn tanden.
Van wie is u die hoon, of spyt, of smaat geschied?
Van een Verrader, ja van eenen, die gansch niet, Verdient heeft, om den naam myns Bruidegoms te dragen.
Die geeft my reedenen, om over hem te klagen.
Uw Bruidegom, myn kind!
hoe kan ik zulks vermoen?
Heeft hy u voorgelegt, om iets met u te doen, ’t Geen onbetaamlyk is?
In ’t minste niet, myn Vader, Hy heeft wel andere daar toe, die sno verrader?
De min van Isabel gaat hem niet eens aan ’t hart.
Dit ’s oorzaak van myn leed, myn ongedult en smart.
Maar ’k zal dien snooden boef haast loon na werk verschaffen, En zulk een euvel daad na zyn verdienste straffen.
Zyt gy van anderen ook qualyk onderrigt?
’t is kenbaar aan myn ooren en gezigt.
Hy heeft hier al voor lang een Juffer opgehouwen, Die hy by monde en schrift gezwooren heeft te trouwen.
Daar zyn reeds kinderen van die verbintenis.
Denk nu, of dit voor my geen schoone Bruigom is?
Wie zou aan zulk een man zig zelve tog vergaapen, Als die ’t maar was te doen, alleen om by te slaapen?
Is dit wel mogelyk.
ter goeder trouw, ’k Heb nimmermeer gedagt u loogens op de mouw, Te spelden, neen, myn Heer, ik eer u als myn Vader, Gy zyt myn heul en troost, ’k heb daar toe niemand nader.
’k Voel, hoe een bitre spyt my ’t ingewand ontroerd.
Waar heeft het los geval ons t’zamen heen gevoerd, Om na een zwaare ramp een erger nog te vinden?
Geschied ons zulk een hoon van hem, dien wy beminden?
Hy gaat niet zonder straf voor zulk een misdaad vry, Hy schend zyn Adelyk huis, zig zelven, uw, en my.
Hoe is de Hemel op myn’ goed geluk gebeeten, Dat ik versmaad heb een, dien ’k eeuwig dank moet weten, Dat ik nog leef, die de eer heeft van myn kind bewaard, Zelf met gevaar van Lyf en leven, ach!
dit baard Een schielyk naberouw in myne ziel: myn waarde, En lieve Dogter, dat ik zien mogt, dat gy paarde, Met hem, die voor uw Eer de Dood niet heeft ontzien, Dan zou myn aards geluk tot aan de sterren vlien; Maar ’t is vergeefs gewenst, men kan van hem niet hooren.
Het is een Edelman, hier in den Haag gebooren, Van brave middelen en door zyn deugd vermaard.
Myn Heer deWaarheid heeft dit zelf aan my verklaard.
Hy sneuveld door de min, kan hy me niet verkrygen.
De verdre reen myn Heer, zal ik zo lang verzwygen, Tot dat ik van myn Neef ontslagen ben door u. RUDOLF.
’k Acht hem een monster, dier te zyn, daar ik voor gruw; Maar ’t geen ik van u hoor, hoe kan zulks mooglyk wezen?
Gy houd myn oude Ziel als tusschen hoop en vreezen.
Geeft my meer opening, stel dog myn hart gerust.
’k Heb Jonker Karel zelf gesproken, ja gekust; Hy was die welkomst na myn oordeel dubbelt waardig, Die ons in onze nood tot hulp quam stout en vaardig.
Hoe heet hy Karel?
maar mag ik dien Heer niet zien?
Is ’t ook gedroomd, myn kind?
hoe kan zulks tog geschien?
Wat mag ik met die waan myn ydle hoop nog paayen, Daar alle reedenen met kragt daar tegens kraayen.
’k Denk, een bedrieger heeft u ligt iets wys gemaakt, Waar door gy zyt misleid en ver van ’t spoor geraakt, Of, na ik merken kan, zyn dit ligt minnevlagen, Om dat die Heer misschien uwe oogen kon behagen.
Myn Kamenier Roset die heeft zig reeds verloofd, Aan zynen Dienaar, die in prykel van zyn hoofd, Zyn Meester hielp, toen ons het Rovers rot verrasten.
Zo ik van agterdogt my zelve zal ontlasten, Toon my Rosettes Lief; is hy by u bekend?
ISABELLE, O ja, ’t is Robbert.
wat Robbert, hoe die Vent, Die maar een Oog heeft in zyn kop!
dat zou wat lyken.
Hoe zal Roset met zulk een schoone Bruigom pryken?
En heeft die Robbert ons geholpen in de nood?
My dunkt zulk zeggen gantsch myn ongeloof vergroot, ’k Denk dat hy mogelyk de Rol speeld van verrader.
Ik zie hem ginter by Roset: hy komt ons nader.
Ik zal hem wenken: maar, myn waarde Vader, weet, Hy heet Rosander, schoon, dat ik hem Robbert heet.
Kom nader.
RUDOLF, ISABELLE, ROSANDER, ROSETTE.
HEeft Mevrouw haar slaaf iets te gebieden?
Bezie hem eens, myn Heer.
O Hemel, kan ’t geschieden!
Vind ik u hier myn Vrind!
zulks had ik nooit gedagt.
Wat goed geluk heeft u weerom by my gebragt?
Dagt ik myn halsvrind hier dus onverwagt te aanschouwen, Dien ik voor altoos moet voor myn beschermer houwen.
Gy hebt door dapperheid my aan u roem verpligt.
Gy acht die zaak, myn Heer, van al te groot gewigt, Myn dienstbaarheid dwong my, myn pligten te betragten, Myn Heer heeft de Eer alleen van zulk een daad te wagten, Wat Bloodaard zou dat zyn, die in een groote nood Zyn Heer verlegen liet?
ik koos veel eer de Dood.
Indien ik mogt uw Heer aanschouwen in dit leven, ’k Zou hem tot dankbaarheid myn waarde Dogter geven; Ik heb hem afgezet, maar ’t is my waarlyk leed, Om dat zy was volmaakt na ’t schynt aan hem besteed.
Myn Vader, zo ik hoop, zal zyn beloften houwen.
Wyl Ludewyk zig heeft verbonden om te trouwen.
Rosander is de naam u van uw Heer bekend?
Ja Jonker Karel, Heer.
Zyn van?
Van Westerend.
Een Adelyk geslagt van meer dan hondert Jaaren.
Uw Waarde Dogter, Heer, kan nimmer beter paaren, Als aan dien geen die zelf de deugd tot Leidsman heeft, Die ’t zeker zonder haar te veel is, dat hy leefd.
Waarom houd hy zig tog voor myn gezigt verscholen?
’t Veranderen van ’t kleed, myn Heer, dat doet u doolen.
’k Denk niet, dat de Akkergraaf dan Jonker Karel is?
hy is het zelf, voorzeker en gewis.