floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hy erftheel veel, maar zoo als hy in deze dingen, Een nieuwling is, verstelt door dees verander ingen, dat meest sijn goet leit, op een ander, 't komt nu quaat En 't gene, dat hy vint, al in papier bestaat, Zoo kont gy hem, hier in, nu groote gunst betoonen, Hy bid, dat gy van flus, de missag wilt verschoonen, En hem nu leenen, tot de plicht van d'overleen... jans.
Gy heb 't my reets gezeid, ik ga zo na hem heen.
Tot noch toe gaat het wel, en alles na mijn zinnen, Wy moeten eindigen, gelijk als wy beginnen.
En voort, met hand en oog, bestieren 't wankle schip, op dat het nu niet stoot in 't landen op een klip.
Digitized by of den ontijdigen Loskop.
Anselmus, maskariljas, oratijn.
Kom gaan wy, ik kan niet, als met medelijdende ooren, Zijn jammerent misbaar en droeve klachten hooren.
Deez dag te leven, en nu is t er meë gedaan!
Hy is, in korte, wel een groote wog gegaan.
van roomen Maar hy was een mensch, voor wie men nooit ans.
Kan afsaat, voor de dood, die wreede beul, bekoomen.
Plots neender Zy en waarschouwt niet, maar slaat den mensch an.
En voert staag in de vuist haar schaadlijk moort geweer.
Dit wreet monsterdier, door alle de gebeden der menschen, laat niet af van haar moordaadigheden.
Zy velt het al ter aardt.
Wat gy preekt of niet, mask.
De wortel zit te diep van oratijns verdriet.
Wat kan al dit gekerm en bitt're traanen baaten, mijn waarde Oratijn, wilt uwe droefheit maten.
't is vergeefs, de druk heeft hem te zeer onstelt.
Ik heb dan, op t bericht van uwen knecht, hier gelt, het geen gy noodig hebt, om braf, na slants manieren, De staatlijke uitvaart, van uw Vaders lijk, te vieren.
Ziet hoe gy door dit woort vermeert zijn druk, mask.
Hy sterft, wanneer hy denkt, aan dit groot ongeluk.
'k weet, dat gy in het boek van d'overleen zult lezen Dat ik een grooter somme aan hem zal schuldig wezen, maar schoon ik, evenwel, aan hem niet schuldig was Zoo is, tot uwen dienst, mijn goed'ren en mijn kas.
Zie daar, ik ben den uwe, en zal het u doen blijken.
Hy geeft hem een beurs met geldt, oratiin gaat heenen.
Bigue. oratijn en maskariljas, orat.
Maar zie de droefheit wyl noch niet van 't harte wijken.
Maar Maskariljas, wil den mensch haast raakt in 't graf, dat hy van deze somm' my een klein briefken gaf.
Anx.
Het kan, wonderlijk, hier op der aardt verkeeren.
Doet een teeken, van 't geen ik op hem begeere.
Hoe kan hy u nu vernoegen in dees staat?
Geeft hem wat uitstel, dat zijn druk wat overgaat.
En als zijn ongenuchte een weinig is verdweenen, zoo zal ik u daar een verzeekring van verleenen Vaar wel, mijn hart dat loopt heel over van de druk Ik gabeschreyen, met mijn Heer, zijn ongeluk.
De werelt is vol ramp, en bitter lyen, jans.
Die yder dag den mensch, op t alderfelst, bestryen, en nooit is hier beneën... pandolfus, anselmus.
O goon, ik beef, ay my.
Pandolfus komt weërom, is t droom, of spookery?
Hoe is zijn aangezicht vermagert door zyn sterven!
Komt my niet nader doch, mach ik 't op u verwerven!
Ik ben te schrikkig, om een doon t'omarmen, neen.
Waar wil dees dwaasheit, en die zotternyen heen?
Roept my van verre toe, wat u hier mag geleyen, of kunt gy, zonder een vaar wel, van my niet scheyen?
Dat s aan my, al te veel beleeftheit, aangedaan.
'k hadt u wel willen van dees groetennis ontslaan Begeert uw' ziele, door gebeden, zuiveringen?
Ach, ik beloove u, s daags een zielmis te doen zingen, By mijn verbaasde trouw, terwijl gy niet meer leeft Bidde ik den Hemel, dat hy u vernoeging geeft.
Verdwijn, ik bidt van hier verscheit, De Hemel wil, als in het leven, Gezontheit, vreugde, en blijtschap geven.
Aan uw begrave heerlijkheit.
Zedby pan of.
Den ontijdigen Loskop.
Pandolfus, al lachende.
In weërwil van mijn hart, lach ik om deze vreucht.
Ach, voor een overleeren zijt gy al wel verheucht.
Is 't spel, of zottigheit?
Waar zal ik het voor houwen?
Die een fris levendt mensch, voor doodt, komt aan te schouwen.
gy zijt doodt, en nu zien ik u door een mist.
Hoe, 'k zou gesturven zijn, en zonder dat ik 't wist, ans.
Toen Maskariljas my uw dood quam openbaaren, verstijfden al mijn bloet, van schrik schier, in mijn aaren.
Maar slaapt gy dan, ontwaakt, of deerd u eenig leet?
Kent gy my dan niet meer?
Ja, gy zijt overkleet ans.
Met een wolklichaam, u in all's gelijk voor dezen Maar 't geen geswint, we 'er kan veranderen van wezen, 'k vrees dat ik u zal zien verand'ren, in een reus, Afgrijslijk van gelaat, en tanden, mont, en neus, Ik bid u, wilt u niet verschrikkelijk herscheppen.
Ik kan, door vrees, schier niet een lid aan 't lichaam reppen.
Op een heel and're tijd, zou deze geestigheit, Waar door uw licht geloof zoo dwaas u heeft verleit, Anselmus my tot vreugt, en voor een klucht verstrekken, En ik, zou dat vermaak dan vry wat langer rekken, Maar nu met deze dood, en een gewaande schat, Daar van ik, onderweeg, heb het bedrog gevat, Gevoel ik, in mijn hart quaad achterdenkken glijen, Want Maskariljas, is een field in schelmerijen, Op wien dat vrees, noch schrik, noch naberouw vermag, En duizent streken heeft, van alderhande slag.
Zoo hebbenze my dan een part gespeelt, bedroogen?
Dees streek, dient by my zelfs, wel eerst wat overwogen?
Ik ben het, ja ik ben, bedroogen, t is gewis.
De droes haald zulk een nar, gelijk Anselmus is.
Ik bid, wilt dit geheim, aan niemant mede deelen, men zoud'er van een klucht, tot mijner schande, help my dat ik weer bekoom mijn gelt, 't geen ik tot d'uitvaart, van uw Lijk, hun heb getelt.
Wat zegt gy geld?
dit waren dan de zaken, Die de verburge knoop van t gantze werkstuk raken, totuwe schade ik ga, hoewel het my niet raakt Verneemen na dit stuk, en hoe t is afgemaakt.
En Maskariljas, zoo hem iemand weet te vangen, die zal ik, hoe veel 't ook mag kossen, op doen hangen.
Ik, die een schelm geloof, onnosse en slechte bloed Moet daar door dan onblood zijn, van mijn vleesch, en Het voegt my zeker wel, met deze grijze hairen, goed De grootste zottigheid, zoo lichtlijk, t'evenaaren.
En zonder eens de zaak, met rijpdeid, t'overslaan.
Maar ik zie daar... oratijn, anselmus.
Ik mag, met dit geley, dan gaan, na Trufaldijn, die wrekke en wreede Moorse wolf.
Na dat ik zien kan, gaat uw droefheid al wat over.
nooit zal zy verlaten zulk een hart 't Geen haar gestadig zal aanqueken, met meer smart.
Ik koom weërom om u, die noch niet zijt doorslepen, vry op te biechten, dat ik my wat heb vergrepen.
En slechjens, onder die dukaten schoon van schijn, heb eenige vermengt, die valsch, niet goet en zijn, ik heb hier and'ren, om u we'er in plaats te geven.
De valsche munters, heb ik nooit van al mijn leven Zoo zeer zien grazen, tot het volx bederffenis, zoo dat al 't gelt, niet vry, van nabedenkkens is, Wat zoumen weldoen, met die al maar op te hangen Orat gy doet my vriendschap, met die wederom t'ontfangen.
Ik vondt geen valsche, schoon dat het wel kan geschien.
Ik kanze wel, wanneer als ik haar maar zal zien.
Zijn zy dit alle?
Hy geeft hem de beurs met gelt weer.
Ora ized by Google of den ontijdigen Loskop.
25 ja.
Goet, zie dit's wederhaken.
Mijn geldt, nu zal ik weer in 's meesters zak geraken.
Gy houd nu niet met al meer over, van het mijn.
En doot de menschen, die gezont, welvarent zijn, rabaut, hadde ik u tot mijn schoonzoon aangenoomen, hoe braaf zoude ik dan zijn, by u, te pas gekoomen!
Hoe schoon hadde ik aan u mijn dochter uit besteet!
Gaat heen, beklaagt uw schandt, nu vry met harteleet.
Hadt ik het niet gehadt, het hadt my niet gespeten.
Uit wien mag hy doch dit bedrog zoo haastig weten?
Hoe gy zijt uit!
En ik heb lang na u gezocht.
Wat dunkt u, is ons werk nu niet ten eint gegaan, ik geef de beste dit in zessen zoo te makenbrocht?
Kom geef my 't gelt, om aan 't slavinnetje te raken.
Zoo wort het snorken van Leander hem verleert.
Mijn arnie jongen, ach de kans is wel verkeert!
Kunt gy mijn lot niet raan, zoo vol veranderingen?
Anselmus, die van alle deze dingen Orat.
Verkuntschapt is, heeft my, in schijn van eenig gout, Dat valsch was, te vergoën, my all' het toevertroud' ontnoomen.
Wat voor praatjes?
By mijn trouwe.
't is ernst, en ik gevoel daar van de rouwe Orat.
Gy wort al toornig, want ik zie t aan uw gelaat.
Ik toornig, neen dat 's mis, de gramschap lelijk staat.
't Scheelt my voortaan niet meer, ik kander niet by winnen, Of uw sofyc is vry, of datze is een slavinne, of haar Leander koopt, of trufaldijn behout, 't is my gelijk, en 't nieuwe is my zoo goedt als 't out.
Wilt u aan my zoo vreemt, afkeerig, niet betoonen, en laat de strafheit niet, zoo zeer uw hart bewoonen.
Behalven deze ramp, moet gy het met my staan, dat ik een wonder, in die schijndoot, heb gedaan.
Want ik, door ware schijn van droefheit, heb bedrogen, Zelfs d'allerwijste, en diep deurzienigste van oogen.
Gy hebt wel reden, dat gy dus u zelven roemt.
Wel ik ben schuldig, en 't wort van my niet verbloemt.
Maar zoo mijn welvaart u ooit heeft gegaan ter harten, Herstel dit ongeluk, en helpt my in mijn smarten.
Ik kus uw handen, 'k heb geen tijt, want ik moet gaan.
Zoon Maskatiljas.
Vang dit voor my noch aan.
Neen, ik zal niet meer doen.
Kan ik dit niet verwerven.
Zoo zal ik my gaan doon.
't is goet, gy moogt wel sterven.
Blijft gy dan even hart?
Zie, dit staal bereit.
Stoot ik hier dan door, orat.
Doet zoo gy hebt gezeit.
Zult gy dan, zonder smart, mijn leven zien verdwijnen.
Maskaril, vaarwel.
Vaarwel, Heer oratijne.
Steckt u haastig doot, waar toe zoo lang wachten?
kout?
Gy wenscht dat, om dat gy mijn kleeren hebben zout, Dat ik zoo zot zou zijn, en zelf mijn zelf vermoorden.
Wist ik het niet, dat het maar spel zou zijn, en woorden!
E. Digitized by Google of den ontijdigen Loskop.
En schoon die geesten, het hoog zweren, by de Goon, zijn zy zo vaardig nu niet meer, om hun te doon.
Trufaldijn.
Mas kariljas.
Wat zien ik, Trusaldijn, en mijn party daar t'zamen?
Ik beef, zy zullen nu Sofyaas koop beramen.
Leander en trufaldijn gaan aan t een eynde van t toneel t zamen pratende.
En twijffelt niet dat hy t niet doen zal t geen hy kan, Heeft hy maar gelt, zo is hy by zijn rechte man voor my, ik ben verheugt, nu zult gy loon ontfangen Van uwe dommigheit, en onbepaalt verlangen.
Wat zal ik doen, zeg op?
ik bid u, wilt me raan.
Wel ik vang met hem dan woorden aan.
Wat zal dat wezen?
'k Moet dees handel tegen streven, orat.
Wat zoude ik anders doen?
Ga heen, 't is u vergeven.
Oratijn binnen.
ik werp noch een straaltje van medogen op u nee 'k zal op hem letten, maar met zachter moortgeweer.
En daad'lijk weten wat zy met hun beide maken.
Wanneer men flus dan komt, zoo zijn 't gedane zaken.
Trufaldijn binnen.
'k Moet hem verstrikken, zien ik van zijn aanslag ben, en vrient, op dat ik die, te beter, breken ken.
Mijn luk is, endelijk, nu buiten alle zorgen, en ik, bevrijt van vrees, heb voor haar goede borgen.
Al wat dat mijn party, van nu af, mag bestaan, kan my niet schaden, en zal zijn vergeefs gedaan.
Oey, help, help, moort, moort, oey!
help men wil my doode.
Ocy!
verraar, o beul, ô menschebeul, o snoode.
wat doet men u, daar dit geschreeuw uit spruit?
Mack.
Twee hondert slagen, met een stok, kreeg daar mijn huit.
Digitized by google, oratijn en Maskariljas, 28 leand.
Van oratijn.
Om kleinigheden Jaagt hy my weg, en slaat, en roskamt zoo mijn leden.
hy heeft ongelijk.
Ik sweer, in dit geval, maak.
Is 't maar in mijne macht, dat ik my wreken zal, 'k zal u doen vien, of schelm, dat u de beul moet plagen, dat het om niet, niet is, dat gy my hebt geslagen.
Laat ik een dienaar zijn, ik ben een man van eer, en nu ik vier jaar, als een trouwe knecht zijn Heer, u heb gedient, zoudt gy met slagen my betalen, En zulk een laster op mijn schouders neender doen dalen?
Ik zeg u noch eenmaal, 'k zal my wel wreken, stom, gy mint een slaasse maagt, en wout my koopen, om Dat ik u haar ter handt zou stellen dit zal falen, 'k wil and'ren helpen, of de duivel moet my halen.
Hoor, Maskariljas, laat die driften overgaan, gy hebt my al voor lang altijt wel aangestaan, ik wenschte dat ik zoo een jonge, vol van trouwe En vierigheit, en geest, in mijne dienst mocht houwen, Wilt gy my dienen, en behaagt u de party, En zietg'er voordeel aan, zoo blijft dan voort by my.
Ja Heer, te liever, om dat ik my nu kan wreken Met u te dienen, daar ik zelf u om zou smeken, En dat, door dien, in t geen ik voor u innespan, Ik vind, waar door ik dien ondankbre straffen kan.... leand.
Mijn min heeft aan my zelf al deze dienst bewezen Die Schoone, daar mijn hart en ziel zo lang na zocht, heb ik, veel minder dan de waarde, flus gekocht.
hoort Sofye u toe?
Gy zaagt die Uitgelezen leand.
Terstont, mocht ik alleen mijn zelve meester wezen.
Maar neen, mijn vader is 't, mijn wil strekt nu alleen, dat ik, met hipolite, in d'echte staat zal treen.
En Digitized by Google of den ontijdigen Loskop.
En om dat hem dit werk, niet komen zou ter ooren, Waar door hy zich op my, op 't hoogste, zou verstooren, heb ik, met Trufaldijn, op dat het niemant raam, Gehandelt en gekocht, haar, op een anders naam.
Mijn ring is t teken, hier op zijn wy t eens gebleven, dat hy, die ziende, voort sofi zal overgeven.
Nu moet ik eerst eens, by mijn zelleve, overslaan, waar ik, die schoone maagt, zoo lang zal in doen gaan.
Waar ik, op 't spoedigste, een bequame plaats zal vinden, Daar ik, in 't heimelijk, mag houden mijn beminde.
Een weinig buiten de stadts poort, heb ik een vrient, Wiens huis bequaam zou zijn, zijt gy er mey gedient, In alle zekerheit, moogt gy haar daar bestellen, En niemant zal haar rust, of d'uwe, daar komen quellen. leand.
Gy geeft mijn ziel, hier door, het aldergrootst vermaak.
Zie daar, gaat haalt voor my, die held're schoonheits hy geeft hem de ting.
Baak.
Zoo haast gy Trufaldijn zult mijne ring vertoogen, zal hyze leveren, terstont, in uw vermoogen.
Gy zult haar in dat huis dan leiden, wilt maar gaan.
Doch... houdt u stil, want daar komt hipolit zoo aan.
Hipolite, maskariljas, leander.
Eander, ik moet u een nieuwe knoop ontbinden, hip.
Maar zult gy d'uitslag, hart, of aangenaam bekennen?
Om wel t'antwoorden, en t'oordelen, met verstant, most ik het weten.
Wel, kom geef my dan de hant, hip.
Ik zal 't u, wijl wy na den tempel gaan, vertellen.
tegens Mask.
Gaat heen, en wilt dit zoo, tot mijnen dienst bestellen.
Ja, 'k zal u dienen, met een schotel toegemaakt, Na mijn wijs.
Hoe ben ik weer tot dit luk geraakt!
Wat ongemeene vreugt zal Oratijn ontmoeten, als hy zijn engelin, nu flus, door my zal groeten, Zijn troost ontfangen, van een heel verkeerde kant, En krijgen zijn geluk, uit s medevryers hant.
Na deze daat, wil ik dan, dat men my zal malen, Gelijk een helt, om t hoofd, met lauwren, rijk van stralen, en datmen onder t beelt, met goude lettren, snylen, dit s Maskariljas, Vorst van alle fieltery.
gaat voor t huis va hy mask.
Holla, hey.
T'tufaldijn, die uit ha Wat suwwil?
venster ziet, en rocpt.
Ik hoef 't niet uit te leggen, mask.
Kent gy dees ring, die zal u dan wel d'oorzaak zeggen.
Ik ken dees ring heel wel, blyft daar een weinig staan.
Terwijle dat ik om 't slavinnetje zal gaan.
Myn Heer, zout gy my niet een man te wijten Bood.
4*a wie?
Weten..
Die, na mijn onthout, wort trufaldijn geheten?
Bood.
Hier ziet gy zelf de man, wat 's uw begeerte quant?
Alleen maar deze brief, te lev'ren in zijn handt.
Trufal.
Ieest.
De Hemel, die tot noch, droeg zorge voor mijn dagen Heeft my verkuntschapt, door een aangename faam, Dat mijne Dochter, voor vier jaar, my schelms ondragen, Woont voor slavin by u, en in Sofiaas naam.
Indien gy ooit het hart eens Vaders hebt geweten En de gevoeligheit gevoelt hebt, tot zijn bloet, zoo wilt toch alle zorg, niet tot mijn kint vergeten, Gelijk of t uwe waar, en van u opgevoet.
Ik ga, om haar wederom te halen, zo vertrekken, en zal u, voor uw zorg zoo wel beloonen, dat u, den ontijdigen loskop.
Z1 u mijn geroofde kindt, veel meerder zal verstrekken, dan of gy, door t geluk, een schat gevonden hadt.
DON PEDRO DEGUSMAN, Marquis van Montal kane.
uit Madrid.
Hoewel ik niet veel acht die landtaart, hun beloften, zoo is my evenwel, van die my haar verkosten, Gezeit, dat men in 't kort haar weder halen zou, dat ik van dees koop nooit hebben zou berouw, En ondertusschen gaat mijn ongedult verachten, De groote hoop, die ik nu hadt van haar te wachten.
Hadt gy noch wat vertoeft, uw reis die was om niet, want ik hadt haar aan hem gegeven, dieg' hier ziet.
Ik zal voor alles nu wel zorgen, wilt niet vreezen, gy zelfs hebt aangehoort het geen ik heb gelezen, tegens Maskariljas.
Gy kunt nu heenen gaan, en zeggen uwen man, Dat ik, voor deze maal, mijn woordt niet houden kan. Dat hy, als 't hem gevalt, zijn gelt kan weder halen.
Boò binnen.
Maar 't ongelijk dat gy... gaat heen, niet lang te malen.
O moeyelijke brief, wat brouwt gy ons al leet!
't Geval was met de wensch van mijne hoop gereet.
Hy is, tot onze ramp, van Spanje, ons komen quellen, dat hem de donder en de blixem weer verzellen.
Nooit zagmen, zeker, zulk een heerelijk begin In zoo een korten tijt, we 'er droevig storten in.
Oratijn al lachende.
Wat vreucht, wat zotheit mach u in de herssens leggen!
Lart ik eerst lachen mijn bekomst, eer dat ik 't zegge.
Kom lachen wy dan uit, wy hebben groote reën.
Gy zult van my nu niet meer klagen, zoo ik meen, 'k zal dit verwijt, voortaan, niet meerder van u lijen, dat ik altijt bederf, al uw bedriegerijen.
'k Heb nu een streek gespeelt, daar vry wat was aan 't is waar, 'k heb somtijts my, te haastig, wel vertast, Maar echter, als ik wil, heb ik de zingedachten, Zoo geestig, alsmen die van iemandt zou verwachten.
Gy zult bekennen, zelfs, dat 't geen ik heb gedaan Met d'allergaauwste streek, wel mach ten reye gaan.
Mask Laat ons de daden eens van die gedachten weten.
Flus, toen mijn geest, door schrik, en vreeze was bezeten, dat ik mijn meeparty, met Trufaldijn zag gaan, Dacht ik op iets, waar door ik t onheil mocht weezen Terwijl ik overley, om deze zielsverdrieten staen, quam een list my in de harsseus schieten Voor welke al uwe, die gy acht, zoo hoog, en groot, t Zeil moeten strijken, en inhalen haaren schoot.
Maar wat is 't?
Met verlof, wilt my wat tijt vergonnen.
Ik heb dan, inder yl, een raare brief verzonnen, van een groot Heer, zo t scheen, geschikt aan Trufaldijn hem verkuntschapt, dat hy, na veel zorg en plin, Gehoort heeft, dat zij u kindt, voor vier jaar, hem ontstolen, Woont voor slavin by hem, en houd haar naam verholen, dat hy, in t kort, haar weer zal halen, dat zijn bloedt, By hem terwijl mag zijn, met alle zorg gevoedt, dat hy van Spanje komt, om Trufaldijn te toonen, Hoe hoog hy deze gunst, met giften, zal beloonen, dat hem nooit d'oorzaak van zijn luk berouwen zal.
Zoo luister, hoe 't al ging in dit geval.
De brief, daar ik van spreek, die is hem dan gegeven, Maar weet gy wel wanneer, en op wat tijt zoo eeven, Zoo als met haar een hallef zotte mensch zou hebben heen gegaan.
Gy deedt dit, zonder aan den duivel u te geven?
Ja, hadt gy my wel zoo veel loosheit toegeschreven Prij.
Digitized by Google of den ontijdigen Loskop.
Prijs nu, ten minsten, mijn doorssepe listigheit, Waar door ik mijn party, zoo schandig, heb verleit.
Om u, na uw verdienste, en waardigheit te loven Dat gaat mijn macht, en mijn welsprekentheit, te boven Ja, om te roemen, al dees wond'ren, hoog geacht, dat heerlijk oorlogstuk, in ons gezicht, volbracht, dat wond're wonder, door uw groot versand bedreven, Dat niemants geeft en wijkt van alle die daar leven, is mijne tong te zwak, en wensch daar toe, een Van d'alderwijste mensch, der werelt, wat te leen, Om u in vaarzen, of in onrijm uit te leggen, Dat gy altijt zult zijn, wat datmen ook mag zeggen, Die zelf, daar gy, tot noch toe, voor zijt deur gegaan, dat is een geest, die heel verkeert is opgestaan, Een zieke reden, een verrotte peer van binnen, Een averechts verstant, een oordeel zonder zinnen, Een domme kracht, een beest, een yd'le harssenpan, Een hondert malen meer, als ik wel zeggen kan. Hier hebtge, in 't kort, uw lof, en tijtels konnen hooren.
Zegt my, wat reën dat u zoo tegens my verstooren?
Heb ik dan iets gedaan, spreek, dat ik het versta.
Neen, gy hebt niet gedaan, maar vollegt my niet na orat.
'k zal, voor dat ik het weet, niet meer van u scheyen.
Wel aan dan, zo moogt gy uw voeten wel bereyen, want ik zal haar wel werk bestellen, dat 's u voor.
Hy loopt al zijn best weg.
Ach, hy is my ontsnapt, en geeft my geen gehoor.
En wat zoude ik uit al dees reden konnen weeten?
Daar ik my nergens in heb tegens hem vergeeten.
Myn goetheit, zwygt gy stil, rep my van geen verzoen, gy zijt een dwaze want ik zal toch niet meer doen.
Ja Dogtited y Goog Oratijn en Maskariljas, sa, gy hebt groote reën, mijn gramschap, dus te spreken.
Zo vaak te knopen, 't geen een brodder komt verbreken, hy heeft met mijn gedult, gelijk een beest, gelectt, want hy zoo meenig kans, verbrot, bedurven heeft.
Maar laat ons 't nu ook eens verzinnen, niet verbolgen, zo zal de drift nu, van mijne ware gramschap, volgen, dan zal ien zeggen, dat ik voor de moeilijkheit Moet zwichten, die mijn list, te schandig, heeft verleit, zal ik die hooge loof, zoo los, dan laten glyen, Die my voor meester roemt in alle fielteryen?
Zal ik die brave naam, dan goven, zulk een krak?
Daar het my nimmermeer aan looze list ontbrak.
O Maskatiljas, d'eer word hoog by elk verheven, Wilt dan uw edel werk, zoo licht'lijk, niet begeven En schoon een meester u veel spyt heeft aangedaan, Wilt evenwel voor u, niet hem, hier voort in gaan.
Maar hoe, wat wiltge doen waar laatge u toe vervoeren?
Wilt gy schoon water nu weer door hem doen beroc'ren gy ziet, hy t'elker uur, u avrechts tegenstaat, en dat gy, te vergeefs, het water dorscht, en slaat.
Die onbesuisde stroom niet machtig te weezen.
Breekt, in een oogenblik, uw konstige gebouwen.
Laat ons noch eens, voor 't laast, zien te berciken 't top, en dragen, aan 't geval, al onze zorgen op.
En zoo hy voortgaat, om weder onze kans te breken, laat ons, in eeuwigheid, hem dan van hulp versteken.
Ons werk zou, onder wijl, niet al te quaalijk gaan, Zoo men daar door maar kon Leander af doen staan, en dat hy, afgemaat, door het lank wijlig loopen, Zijn aanzoek afsiet, en ons maar alleenig hoopen, Daar rolt my door het hoort, een schrandre trek, ter loop Daar ik, in korten, een gelukkig eindt van hoop.
Indien my dit belet, niet meer zal zijn zoo tegen, 't is goet, wy zullen zien, hoe 't met hem is gelegen.
Maskariljas, leander.
Myn heer, 'k heb tijt verquist, uw man erhaal zijn woort.
Lear Digitized by Google of den ontijdigen Loskop.
35 leand.
Ik heb de heele zaak, zelfs uit zijn mont gehoort, En noch veel meer, ik weet den helen handel nader, van die Egiptse roof, van zulk een grooten Vader, Die vast van Spanje, wort verwacht in deze lucht, Is alles klaar bedrog, en een verzierde klucht, Waar door dat Oratijn, die 't niet heeft moogen lyen, Heeft willen stutten, het verkoopen van Sofye.
Ay zie eens wat bedrog!
En echter trufaldijn, leand.
Heeft van dit zot verhaal, zoo diep gedrukt de schijn, en vlamt zo op die schat, dat hy gants niet wil lyen.
Dat iemant hem bericht, van dees bedriegeryen.
Hier om zal hy voortaan, haar zoo wel gade slaan, Dat ik geen kans meer zie, om iets meer t'onderstaan.
scheen zy d'eerste maal bekoorlijk in mijn oogen, Ik vind haar, tot mijn ramp.
Nu godd'lijk van vermogen, en sta in twist, om haar genot, met vaders bloet Of ik tot d'uiterste, noothulp, niet loopen moet, haar nootlot breken, door een gift van hart en handen, En in een huwelijk, verwissen haare banden.
Zoudt gy haar trouwen, Heer?
Dat weet ik, eindlijk, niet.... leand.
Doch zoomen duisterheit, in haar geboorte ziet Zoo is haar lieflijkheit, en deugt, zoo groot van machten, Dat zy het hartste, hart, hoe wreet, daar door verkrachten.
Mask haar deugden zegt gy?
grimlachtg'er om?
't is teer.
Vaar voort verklaar u, met?
'er haast, op 't woort van eer.
Mijn heer, uw aanzicht schijnt een and're verfte krijgen, Ik zal veel beter doen, met hier van stil te zwijgen.
Neen, neen, spreek.
Wel ik zal, dan na mijn schult, en plicht, de vliezen lichten, van uw duisser, blint, gezicht.
Dees dochter is... leand.
Vervolg.
Niet minder, als een wreede, mask Want, in t byzonder, volgt zy licht een minnaars beede.
Haar hart, gelooft my, is niet steenig, als een rots.
En die zijn tijt wel treeft, vint nimmermeer haar trots.
Zy wil voorzigtig zijn, en heeft veel zoete streken, ik kan, met zekerheit, mijn Heer, van alles spreken.
Gy weet, dat een die zulk een kunst, als ik betracht, hem grondelijk verstaat, op deze vogeljacht.
Sofia.. ja haar eer, zijn maar gemaakte mouwen, mask.