floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Fredricus.
Groote Vorst.
Nu dat uw liefde blijkt Tot mywaarts, zoo docht my dat ik uw trouheit hoonde, Dat ik aan u verzweeg, en mijne komst verschoonde In ’t huis des Hartogs.
Dat baart my nieuwsgierigheit, Om weten op wat gront dat deze komst doch leidt, Vermits des Hartogs vuyl en oversnoode daaden Zoo groot zijn, datze niet verdienen uw genaden; ’k Verwonder my, ô Vorst!
dat gy die niet en ziet.
Toen gy my aan de beek in ’t bosch alleenig liet, Vertoonden aan mijn oog een Engel uit de bergen, Een Zon, een God’lijk licht, dat mijn gezicht quam tergen, Een Nimph, zy was gekleet in Harderins gewaat; Maar zy en scheen niet boers in wezen en gelaat, Zy was nieuwsgierig om den Keizer te beoogen, En ik in hare glans en schoonheit opgetoogen, Die zulken brant in mijne ziel ontsteeken heeft, Zoo ik haar niet geniet, het leven my begeeft: Want zoo lang als ik heb de Duitsche Kroon gedragen, Zoo weet mijn oogen nooyt zoo schoonen beelt bezagen.
Dus wetende dat zy des Hartogs dochter was, Zoo heb ik my gespoeyt om haar te volgen ras, Tot in haar vaders huis.
Wilt eens aan hem ontdekken, Ik al zijn volk wil zien, en dan zal ik vertrekken: Gy zult in ’t heymelijk haar zeggen, dat met reên Mijn komst om harent wil hier is geschiet alleen, En zegt, dat hare glans mijn ziel zoo heeft ontsteeken, Dat ik wel wenschten om met haar alleen te spreeken.
Mijn Vorst, is ’t waarheit dat ze quam om u te zien?
Zoo heeft ze my gezeit.
Mijn Keyzer is misschien Dan oorzaak dat dees Maacht, van wie met volle monde De Faam haar eer blies uit, haar dit heeft onderwonde.
Weet gy niet dat de lust in vrouwen wonder baart?
Uw groote mogentheyt is meerder wonder waart.
Een vrou die kijken wil, en ook bezien wil wezen, Die zal geen tegenspoet, noch geen gevaar ook vrezen, Als ze belust tot zien; een zoo wanneer men ’t haar Belet, zo stelt ze, om zien, haar leven in gevaar.
Het wankelbaar geval mijn onluk heeft geteekent, En al mijn ongeval op ’t naauste opgereekent.
’t Is nu niet nodig, Vorst, dat ik den Hartog zeg Van ’t geen gy my flus zey; want zy is op de weg Om hier te koomen.
Constantia, en Sabina, uyt.
Gun dat ik uw voet mag kussen, O groote Majesteyt!
wilt doch de haat uytblussen Die gy mijn Vader draagt.
Ik ben den Keyzer niet.
Daar staat de Vorst.
Mevrou, wat wonder hier geschiet, Het is de zelve die gy hebt in ’t bosch gesprooken.
Mijn ziel die zey ’t my; maar ik heb haar raat gebrooken.
Vergun dat dees slavin haar voor uw voeten buig.
En dat ik u omhels, tot zeekere getuig Van vrientschap.
wat is haar schoonheyt van vermogen.
En als een Duivellin vertoont zy voor mijn oogen.
Geen beter middellars den Hartog vinden kon, Als deze overschoon en uytgeleze Zon.
Dat een onwinb’re Kroon uw voorhooft moet omhangen.
’t Schijnt onbeleeftheyt, van u hier op straat t’ontfangen; Laat ons na binnen treên: geleyt haar by de handt.
O gy lichtvaardige!
Hebt gy geen misverstant?
Of meent gy ’t tegens my?
waar in zoo ben ik schuldig?
Gaat, vraagt dat aan de beek Daar gy geweest hebt om den Keyzer te bezien.
Wat zegt gy tegens haar?
Dat het wel kon geschiên Dat zy de helleft van uw Keizerrijk wierdt waardig.
Dat ik de werelt hadt, ik gafze haar heel vaardig.
O onverduld’ge pijn!
O wat een dwaze nijt!
Geeft gy my niet de handt?
Dat ik u niet en smijt Is wonder; ’k zou aan jou de handt nu noch gaan geven?
Ik wou veel liever dat mijn vingers stijf staan bleven, En in vijf pooken net wierden getransformeert.
Wel wat een dwaze klap, waar of de gek dat leert?
Wel lijmstront, zeg, waarom hebje jou vrou bedroogen.
Wat quelme deze gek, wy hebben immers oogen.
Wel, om te zien.
’k Wou dat een kraay hier quam, Die met zijn scharpe bek jou ’t vuil gezicht benam, Dan zou je altoos niet den Keyzer gaan bekijken.
Wel, mogen wy ’t zoo wel niet doen als uws gelijken?
Ja, ’k weet het wel, zoo dra je van wat nieuws maar hoort, Al kosten ’t ook jou eer, zoo moet je ’t kijken voort; Dan loopt men om te zien dat veel een groote niet is, En beuzelingen, en men spilt de tijdt die iet is.
Verschoont jou nou zoo niet, je bent zoo nieuw als wy, En loopt al harder ook.
Dat flitsje, zwarte pry.
Genoomen ’t was al zoo, wou jy ons mans-perzoonen Die vryheyt neemen?
onder die mantel woonen, En dekt zoo dichjes toe, zoo vele schelmery.
Wat gaf j’er om dat jy zoo vry waart asse wy?
Ey lieve, kijk, hoe staatze nou zoo vol gedachten.
Na binnen toe, jou vrou die zalje daar licht wachten.
Alexander en Frederik in ’t Hof.
’t VErgeven aan dien Heer dat geeft my achterdocht: Hy heeft hem niet alleen vergeven, en gebrocht In ’t Hof; maar hem verzien met groote heerlijkheden, Het schijnt barmhartigheidt, maar ’k meen dat ik de reden Al wel begrepen heb, ’t is liefde dat hem schort, En die hem heeft met kracht tot deze daat geport.
Door dien ik noô, mijn vriendt, de hoofsche heerlijkheden Beny, en mijn gedacht, nu op een andre reeden Wat speelen, ’k loof het wel, en ’t kon wel zijn gewis, Dat de bevallikheit des Juffers d’oorzaak is, Dat hy, door zyne jeucht, in liefde is ontsteeken: Maar ’k heb zoo veel van d’eer der Juffer hooren spreeken, En haar roemwaarde deucht, dat ik wel loof gewis, Dat al zijn rijkdoms schat niet machtig genoch is Om haar ontquetsb’re eer te kruken of te schenden: ’k Geloof ook niet zijn zin na uw gedachten wenden.
Na zijn gewoone aart, tot Juffers zeer gezint, Dat is het geen daar my mijn oordeel nu aan bindt: Maar om het geen gy zegt, zoo krijg ik naberouwe; Dat ik zoodaanig stuk op Ottho dorst betrouwen: Maar ’t schijnt de minne-nijt heeft op my wat gebiên, Want zins dat ik haar eens in ’t dorrep heb gezien, Zoo ben ik in haar liefd’ gebleven heel ontsteeken.
Vreemt ongeval, hoe komt gy over my u wreeken!
Ontrent een Maant geleên, zoo zag ik na den noen Dat zy, met hare meit, ging na de vyver spoên, En komend’ aan de kant, ging zy haar nederstellen, Om met de hengelroê het visje wat te quellen: Maar ’t scheen de roode Roos de bloos haars mont benijt; Want ’t scheen, op hare komst, dat zy haar kleur wierdt quijt: Maar voort begon zy doe de hengel te ontwarren.
De visschen, die zy ving, geleeken zilv’re Starren, Die uit haar Element, gedreven door de wint, Een ander weêr voor haar in ’t zoete water vindt.
Al zoetjes tradt ik, om my dicht by haar te naaren, En sprak: Mevrou, indien de zielen visschen waren, Zy quamen zellefs, zonder wederstant te biên, En hielden ’t voor geluk, indien het mogt geschiên, Dat zy, als slaven, van u wierden aangenomen.
Uytmuntend’ liefdens blijk.
Wilt gy aan ’t boerten komen?
in tegendeel zoo prijs ik uw verstant, Nu gy de ziele maakt tot buyt van hare handt.
Veel ydele gedachten wierden daar gebooren, Die uyt een dwaze hoop my quamen doe te vooren Van weynig woorden, die zy in het scheyden sprak Met een schaam-root gelaat, dat mijne min ontstak, Nalatend’, door ’t vertrek, veel nevelachtigheyden, Door dien de Zon, en zy, gelijk van daar verscheyden, Niet latend’ in de beek als eenen droeven galm Van ’t zachte hobbelen, door dien de wint wierdt kalm, Op ’t velt de Roos verbleekt, en in de lucht de tongen Der Vogelen verstomd’, die op haar stem eerst zongen; Nu door de nacht geparst om haar te houden stil, En mijn verlieft gemoet bezwangert met een wil, Om aan haar vader te verzoeken, op mijn trouwe, Of ik haar hebben mocht, en tot mijn Bruydt mocht houwen.
Gelukkig zijt gy, nu gy door een wijs beleyt Bemint, en aan de Vorst toont uw gehoorzaamheyt, Daar ik, in tegendeel, om zijn gonst niet te derven, Hoe wel ik niet en min, my veyns van liefd’ te sterven.
ik veyns het niet, maar leef in onverdult, Wanneer ’t de tijdt vereyst, dan bid ik, dat gy zult Mijn Huwelijks besluyt aan Caesar eens ontleeden.
Vaart wel, mijn Heer, ’t wordt tijdt dat ik de Vorst ga kleeden.
Ik blijf uw dienaar als een vogel in het wout, Die dapper is verlieft, en hem op d’aardt onthoudt, Terwijl zijn Wedergâ hem toezingt van de boomen, En ziet de Weyman niet, die nader is gekoomen Onder haar beyder vreucht, en met een fury schiet, Zoo dat de schoot mislukt, het vogeltje dan vliet; Maar als zijn liefde weêr de schrik heeft wech-genomen, Zoo keert hy weêr te rug, en hippeld langs de boomen Al zacht, tot dat hy raakt by ’t wijfje weêr ten lest; Zoo zingt de Liefde ook wanneer ze zit op ’t nest: Maar als de jalouzy zijn pijlen uit komt schieten Van vrees, van achterdocht, en allerley verdrieten, Zoo vliedt zy, zy vermoedt dat haar tot smart verwekt, Tot zoo lang dat ze ziet de Weyman zich vertrekt; Dan komt zy weêr ter plaats, daar zy wel eer vernachten, Van d’eene tak op d’aar, van vliegende gedachten.
En meent niet, Heer, dat ik al willens achter bleef.
Gy waardig zijt dat men u lustig wat bekeef.
doet dat niet, het mochtje namaals aârs licht rouwen.
Gut Heer, ik weet wat nieuws, jy zout er wel een gouwe Dukaat om geven, dat ik ’t jou maar zeggen wou; ’k Wil ’t ook om niet wel doen, ô ja, ter goeder trou: Ik was in ’t nieuwe huis van jou Godin gekomen, En vraagde aan de Boer, die lieve ouwe vroome Oprechte ziel, die in geen boere-pak meer leeft; Maar in een schiltknaaps-kleedt het zijn verwisselt heeft, Waar dat Sabina was?
die voort quam aangesprongen Met zulk een blij gelaat, ik kan ’t u met geen tonge Uitspreeken, hoe de meit my in haar kamer haald’.
O wat was daar een goet!
daar zag ik afgemaald’ Den Hartog, zoo gekleet als hy te velt getrokken Was tegens Ottho, waarom noch in ’t Hof veel wrokken: Al is hy nu zijn vriendt, dat komt zoo toe by ’t weer.
Ik wil dat laten daar, en neemen mijne keer Weêr tot de kamer, ô die was zoo fray omvangen, Van boven tot beneên met schoon tapijt behangen, De stoelen geborduurt, en kostelijk vergult; Om kort te maken, d’heele kamer was vervult Met alle kost’lijkheit, zeer fraay om te beoogen.
O schoonheit van een vrou, wat hebt gy groot vermogen.
Van korte tyranny de naam zy voeren mag.
Geen schoonder naam kost gy ooit brengen voor den dag.
Zoo lang een vrou is schoon zoo leeft zy met gebieden; Maar als haar dat vergaat, gaat ellik voor haar vlieden.
Haar mogentheyt is groot.
Ja dat haar schoonheit bleef, Daar was geen beter dingh als Vrou, zoo waar ick leef Zy mochten met de grootste macht wel eevenaren; Indienze dat gebrek niet onderworpen waren, Zoo veel gebreken in de ouderdom ook zit, Dan werden zy berooft van hair en van gebit, Dan komt den Minnaar die zijn goet met haar verteert heeft, En lacht om datze oudt en leelijk noch onteert leeft; En hy veracht die geen die hy eerst heeft gesmeekt, Om dat haar schoone kleur vergaan is en verbleekt: Dan komt zy die wel eer den Minnaars gonst aan deden, Als zy haar maar liet zien als Koppelaarster treden: Maar in een dingh zy dan noch al gelukkigh zijn, Zy hebben dan een Nicht of Meit van schoone schijn, Zoo dat die tiranny van d’een op d’aar komt erven, Als een is wegh komt d’aar om ons weêr te bederven.
Met wat onlijdelijk en moeyelijke spraak, Lelt gy my nu aan ’t oor?
daar ik een and’re zaak Van u nu hooren wil.
’k Ben zoo wat omgelopen; Maar ’k zal mijn reeden nu kort aan malkander knopen: Ik zegh dat ik de Meit doe in mijn arrem nam, Om datze met een kus de welkomst geven quam Aan my, maar wie meent gy dat ons doe quam verstoren?
Wel hoe kan ik dat raân?
dat moet gy my doen horen, Bell.
Hoe sleght hout gy u nu, ’t was u Constantia, Die snelder als een Valk als hy de Reiger na Zijn* vodde zit, zoo quam zy daar ook aan gevlogen; In d’eene hant de kam en ’t hair over d’ogen, Zy heet mijn wellekom; ik dank haar voor die eer; Ik zagh doe dat de Zon schoot zijne stralen neêr: Aan een zy van de Zaal die mijn geluk benijden, Dat over schoon gezight dat stut hem in zijn rijden, En wenscht dat hy zijn Zon voor ’t hair verruile mocht: Zoo vatte zy my aan, en heeft my doen gebroght Tot in een and’re hoeck, met schaduw overtogen; En ’t eerste dat zy sprak dat was van ’t groot vermogen Uws wreetheits die gy toont nu gy haar niet wilt zien Fred.
Zy isser oorzaak van, dat ik’er nu moet vlien.
Had zy de lust zoo veel plaats niet gegeven, Ik zou niet traghten om haar nu te weder-streeven; Maar hoe ken ’t zijn, nu dat zy heeft de Vorst gesien, En dat hy haer bemint, ja leeft in haar gebien: Dat ik dan traghten zou om haar te komen spreken, Dat doe ik niet, mijn trou die is zoo veel gebleken Aan de beroemde Vorst, dat ik veel liever sterf, Eer ik in’t minste punt zou zoeken zijn bederf, Dus zal ik my altoos van haar te sien onthouwen, En treuren tot mijn end met groote smart en rouwe.
Daar is noch middel toe.
                            Fred.
Wat heeft u breyn gebout.
De Keizer heeft belast dat gy een zoeken zout, Waar aan dat gy u dienst in ’t minne zout besteeden: Zoo zegt hem dat wanneer ghy u gehoorzaamheden Wout toonen aan de Vorst, dat u doe was ontmoet Constancy, die u hert, met haar uitneemend’ zoet, En lieffelijk gesight, tot liefde heeft bewogen; Gy zijt zijn beste vriendt, verwis hy krijght meêdoogen Met u, en noch te meer, nu hy u heeft belast Te minne; gut mijn Heer, my dunkt die zaak gaat vast.
Daar ken ook voor mijn min veel grooter quaat uit spruiten, Zoo ik nu onderwin aan hem ’t geheim te uiten: Indien hy maar in ’t minst van my kreegh achterdogt, Het was geluk, indien ik ’t leven daar af brogt; Altoos het alderminst dat zou een banningh wezen.
Dit zijn de reden, die mijn doen voor ’t zeggen vrezen: Dus vint ik best om niet te komen in gevaar, Dat ik geheim bemin, en mijne tongh bewaar.
Wel nu waar broghtze doe haar reden meê ten ende?
Met groote liefdens blijk, waar uit dat ik bekende, Het uit haar ziel quam voort, en ’t aansight gaft die blijk.
Wat blijk.
Vermidts de Pen van een Poët is rijk, Zoo geven zy de naam van paarlen aan de traanen, Waarom dat haar de zee van Zurien moet schamen, Om dat haar peer’len nu zoo waardigh niet meer zijn, ’k Zegh niet ik paarlen zagh, maar van haar wast een schijn, Om dat ik heb gezien dat zy doen tranen schreiden, Nu oordeelt wat ze zijn, en kiest dan een van beiden.
Wat zeght gy tranen?
Ja dat ikze met mijn hant Kost vangen.
ik voel my ganschelijck in brant Bell.
Springht in die zee, dan zalje een peerel-duiker wesen.
Waarom braght gy niet een om mijn smart te genezen?
Hier tusschen heb ikze by meenighte bewaart.
Schud uit, maar maakt dat er niet een valt op de aart Bella.
Zoek hier niet meer zy zijn al in u borst gekropen, Om datze in u ziel een beter koffer hopen.
helas!
ik brant, gaat heen en haalt van mijn auroor.
Mijn Heer daar is de Vorst, maak dat hy u niet hoor.
En met zijn komst zoo scheit dat my de doodt komt naken, Die met haar pijl vast mikt om in mijn hart te raken.
Alexander, Rudolfus, Arnoldus, en eenige Paadjes den Keizer kleedende.
Een Pagie laat de Keizer in de Spiegel zien.
DAt staat my wonder wel, gy hebt dat wel gedaan.
Gelieft zijn Majesteit de Koets oft zal hy gaan?
Voor dit mael niet.
Gelieft mijn Vorst te paart te rijden?
’k Heb beter lust tot gaan, ’k zal’t rijden nu wat mijden.
Maar isser ook iets nieus?
Niet weynigh.
In het Hof, Voor die iet weten wil daar vintmen zulken stof.
d’Al-teelende natuur die komt aan ons gehengen, Dat al de Beesten haars gelijk altijt voortbrengen; Wat dat de oorzaak is, werdt noch niet recht gezeit, Of d’Aart, de Lucht, het Vier, of ’t Water dat bereyt: Zoo wankel is het nieus in Koninklijke Hoven, Als men veel zeggen hoort, men weinigh moet gelooven: De tijdingh is in ’t Hof eer dat het nieus geschiet, Noch dat de waarheit zelf, noch dat de brieven niet Vermelden weten zy, en nu het nieus geboren Wert van de wint, zo gaat het daar in weêr verloren.
Maar in Italien wat is daar weêr te doen?
De Turrik zo men zeit begint daar weêr te woên.
Ik hoop hem noch eens door Albanijen te bestoken.
Wat wert’er doch al nieus uit ’t Spaansche Rijk gesproken?
’k En heb dat niet gehoort, het is voor dit maal stil: Fredrik komt   Maar ’k heb gehoort de Turk Zipren beleggen wil.
by den Keiser.
Zijt gy daar Frederik?
hoe komt gy my onthouden Zo langh hebt van u dienst?
groote Vorst ik zoude Van u te blijven af, niet dorreven bestaan; Ten waar dat gy ô Vorst!
had een gebodt gedaan Aan my, dat eer ik quam most hebben een beminden.
Wel kent gy zo veel last en swaarheyt daar in vinden?
Zy staan zo niet gereet.
’t Is wel gezeit mijn vrint, Dat als menze begeert zoo datelijk niet vint: De liefd’ een toe-val is, en eerst van zelfs moet komen.
Hebt ghy al een voor u beminde uit genomen?
My dunkt daar is al een die aan mijn wel geval, Maar ’k dingh of ik er meer of min ziel geven zal.
Indien zy ’t waardigh is en deughdelijk van leven, Waarom wilt gy aan haar u hele ziel niet geven?
Vermidts gy nooit oprechte liefd’ genieten kent, Voor dat gy eerst voor al oprechte Minnaar bent?
De Min nooit zoeter is als in twee eens gezinde, De een niet keurt voor goet, of d’ander zal ’t goet vinden: Gelijk Mint zijns gelijk, twee van een wetenschap Een oeffeninge doen: maar nu gy tot geen trap Van Min gekomen zijt, ken ik aan u niet zeggen: Mijn Min nu gy niet Mint, zout gy die weder-leggen?
Ik meen mijn Vorst dat het genoegh is dat ik weet Van Liefde, of ik die zo breet niet uit en meet, ’k Heb even wel in Min al een begin genomen, My dunkt dan is ’t genoegh om in u Zaal te komen.
Ik wil men vande Min, dit is mijn recht begeer, Als van de Edel-dom een groote proef-stuk leer; Want nu de Min de Mensch van zinnen ken beroven, Zo zou die niet en Mint, zeer qualijk konnen loven De pijn van die die Mint, ja spotten zelfs daar meê, Met hare Jalouzy, met hare krijgh en vreê, En vrees en achterdocht, en dootze mis-vertrouwen; Daarom zo wil ik dat gy voor een wet zult houwen Die niemant niet verschoont, gy al maakt dat gy Mint, Oft gy schoon u verstant aan al u Boeken bint, Zo ken dat even-wel het Minne niet beletten.
Ik kom mijn wapens voor u voeten neder zetten, ’k Heb mis-verstant gehadt, maar heb dat nu niet meer.
De Min is die ons alle wetenschappe leer.
’k Beken de Liefde maakt veel fraaye puik Poëten, En Schilders, en die geen die trachten om te weten Een fraaye wetenschap, indien hy niet en draaght Oprechte Min daar toe, verloren ist gewaaght, En al de moeyten die men doet om die leeren: Maar nu van dees’ tijdt zal ik my tot Minne keeren, Met zulken achterdocht, en yver dat de Faam Voor Meester in de Min uit brommen zal mijn naam, Maar of het ook geviel door al te yverigh Minnen, Nu gy mijn dat belast.
ik missen most mijn zinnen, Zult ghy mijn hulp-zaam zijn om die te vinden weêr?
Want ’t was verloren of ik Min en niet en leer De liefdens raat.
Ik sweer u by mijn hooft en kroone Zo gy u in u Min uit-muntent zo kent toone, Dat gy loopt prijkel van verliezen u verstant.
Dat ik in alle deel zal bieden u de hant.
Ik zal dan op u woort mijn Juffer gaan begroeten, En mijn als liefdens Slaaf gaan buigen voor haar voeten.
Gy zult wanneer de tijdt gelegentheit eens geeft, Maar eerst voor al dat gy’t aan haar gewaarschout heeft, Haar eens voor mijn gezicht en oogen moeten toonen, Nu ik door’t zeggen u de mijn niet gingh verschoonen, Nu wil ik dat gy gaat en groet Constantia Met tijtel van Gravin van d’Hofstêê, die naam na Haar wezen swijmt, nu dat natuur in haar veel bloemen Geschildert heeft, zoo datmen haar oprecht mach noemen Auroor, die door haar glans de kruyden groejen doet: Maar in een minnaars hart daar baartze niet als gloet.
Ik zal my in u dienst altijdt gehoorzaam toonen.
Bellardo wat’zer nieus?
Zoo u gunst niet wil woonen By my, zoo isser niet: maar zoo die op mijn glijt, Zoo isser veel.
Daar vraaghden eens op eenen tijdt Een Borger aen een Boer; mijn vrient wilt my doch zeggen Wat dat u Ezel draaght: de Boer gingh over-leggen Dat hy iets zorg’lijkx droegh en vol perijkel was, Door dien den Ezel was gelaân met korven glas: Hy antwoort, och!
mijn vrient het is al niet met allen Zoo my het onluk treft dat d’Ezel komt te vallen: Zoo is het ook met my, ’k moet dapper voor my zien Om niet te vallen, want dan zou het licht geschiên, Dat al de gunste die ik eertijdts heb genooten, Dan licht verliezen zou, en leven noch verstooten; ’k Pas daarom lustigh op: wat dat mijn Heer gebiet Dat doe ik vlijtigh en met vreught zonder verdriet.
Wel wat een snakery!
Nu dat gy my gaat prijzen, Wilt gy niet anders dan aan my u gunst bewijzen.
Is lof geen groote loon?
s’Is groot, maar vleyery Die maakt het hooft eer leegh als vol, en nu gy my Niet geeft, zo ben ik u een vleyery weêr schuldigh.
Draaght u verlangen tot op morgen noch verduldigh, ’k Beloof u dan wat goets.
Dat is een woort van kracht, Dat ik u voeten kus.
Wat let u dat gy wacht?
Gaat Frederik en wilt terstont mijn last uit werken.
Keizer Binnen.
Daar is geen middel om mijn hoop meer te versterken, Nu dat den Keizer my belast heeft groote spijt, Aan die mijn ziel vermoort met doot, zo minne nijt, Noch met de naam nu van Gravin te gaan begroeten.
My dunkt het is profijt, gy zult haar trouwen moeten; Daar na togh strekt die gift aan u dan tot een hoon.
Ten schaat niet dat een Vorst eerst een nieu huis bewoon, Noch ook niet dat hy drinkt eerst uit een gulden Beker, Noch eerst een kleet aan trekt: altoos dat weet ik zeker, Dat niemant aan een Vorst die vryheit geven zou, Dat hy tot zijne lust genieten moght zijn Vrou.
De eer werd afgemaalt met dubble aangezichten, Een voor de trou, en d’aâr die wijst een Vrou haar plichten Noch na volbrachte trou: maar ’t grootste dat my smart, Is dat die geen die door ondankbaarheit mijn hart Aan stukken scheuren komt, haar woon-plaats heeft genomen Recht over ’t Hof, zo dat ik daar niet uit ken komen, Of moet haar venster zien: of ik schoon doe mijn best, Om ’t vuur dat in my blaakt te doven, ’t wert ten lest’ Noch meer ontsteken door ’t aanschouwen van haar wooningh.
mijn trouwe min, is dit dan u belooningh?
Wat wilt ghy meer berou nu zy in tranen smelt?
Dat zy haar eerst niet in de waagh-schaal hadt gestelt.
Heeft zy door ’t zien verbeurt?
zy boet het met haar tranen.
die komen my om haar te zien vermanen.
Gaat ghy wel willigh heen?
Ik gaâ maar ’t hert my beeft, Als een wiens vonnis men noch niet gesproken heeft, Die tusschen ’t leven en de doot met hoop en vrezen, Verwacht wat van den Raadt al mach gevonnist wezen.
Den Hartoogh Sempronius met Constantia en Sabina uit.
Semp.
IK wensten niet nu gy u in het Hof onthout, Dat gy voor d’Edel-luy een doel-wit strekken zout, Const.
Een Hovelingh wert altijt door wat nieus geprikkelt.
Zint dat ghy u liet zien zo zijnder veel gewikkelt In uwe liefde, maar de Juffers zijn belaân Met wan-gunst tegens u, en zien u nijdigh aan, Om dat u schoon gelaat veel zal tot Min verwekken, Hoe meerder dat u zien, hoe meer gy zult trekken.
Ik meen mijn Heer dat gy alleen de gene zijt, Die my aanschout met gunst, gansch zonder haat of nijt.
’t Is waar nu dat ik tracht om u in Heimens banden Te sluiten.
Nu dat zijn de kind’ren waarde panden: Van d’ouders traghten zy altijt met grote vlijt Haar kinders voordeel.
Dat is waar, mits nu ter tijt Ik u besteden wil aan een der Edelingen, Die meest begunstight is en hart al na u dingen: Daar is niet een van al of hy is u wel waart.
Wat dunkt u van Rudolf?
Hy is te trots van aart.
En van Arnolt?
Alleens.
Wel nu van Alexander?
Noch slimmer.
’t Zijn nochtans fraay Ed’luy met malkander.
Dats’ niet genegentheit wil niet gedwongen zijn.
’t Is wel ik zal u zin niet aandoen meerder pijn, Maar zou ik Frederik voor u noch derven noemen; Const.
Wel machmen van zijn deught veel meer als and’re roemen?
’t Verschiete van u kleur, heeft spraak’loos meer gezeit Als uwe Tongh.
’t Is quaat grote genegentheit Te dekken.
Wat zeght gy?
Dat Fred’rik van hun allen Is, die daar’s Vorsten gonst het meest is opgevallen.
Daar is geen zaak zoo swaar of ’t wert hem toevertrout; De Vorst hem ook voor zijn geheime Raats-heer hout.
uit weinigh woorden speur ik u genegentheden, ’k Zal die op ’t zierelijkst gaan aan de Vorst ontleden.
Sabin.
’k Weet niet hoe ’t mogelijk is daar Fred’rik hem onthout Van u te zien, gy noch u Vader toevertrout U herts geheimenis.
mijn ontstelde zinnen Die hebben ’t al ondekt, het gene dat hier binnen Zoo vast gesloten lagh, en mijn verstant dat maalt, Dat Frederick van my nu heel is afgedwaalt, En dat hy alle vlijt doet om my te vergeten, Nu hy de Keisers Min gekomen is te weten; Ik wensch dat ik hem noyt mijn leven hat gezien.
Wie zou ook zeggen dat het daat’lijck kon geschiên?
Dat zint het eerste zien de Vorst blijft heel ontsteken.
Laas!
na een korte vreught zoo komen veel gebreken.
Ergasto uyt.
Ergast.
IK* weet niet waar ik met dit kleet noch heen zal gaan, Want komter van mijn volk om my te spreken aan, Zoo vragen zy aan my altijt nu na mijn zelven, Of ik het zelfs al ben, wat kenmen hier uyt delven?