floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
je wiert met hem bewogen.
Wel, nou?
hy had haast uit zyn bed gevlogen, Zo onverduldig was die goeje man om jou, Maar ’k zey dat ik terstond na u toe vliegen zou, Hy zugte, en zey, och, och!
wie weet ofse niet dood is; Maar ’k zie nou, by me keel!
dat die vrees buiten nood is; Ik hadje op deze plaats zo levend niet vermoed.
Wel, Licas, spyt het je?
Couragie!
wel dat ’s goed, Juffrou Frozine, houje twe maal na malkand’ren; Op een nagt middagmaal?
Dit wonderlyk verand’ren Heeft deze Heer alleen op ons te weeg gebragt.
Ja ’k vat die kneep, by hem was dan die jeugd, en kragt, Om haar naturelyk van ’t leven te onderregten, En ondertusschen al haar droefheid te beslegten.
Jou Heer scheen ook ver na zo overredent niet.
Dat scheelt wel vyftig jaar, bylo!
maar’t groot verdriet Om dien gesturven man, spreekt dat daar nu niet tegen?
Neen, niet een woord, die heeft tot nog toe stil gezwegen.
Dan is hy, by me keel!
dood goed, die lieve man.
Maar, Monsieur Licas, ’k zie, je legt ’et ’er op an, Om met jou praatjes ons pleyzier zo wat te stooren.
Dat schut ik, neen, bylo!
daar zouje nog van hooren; Wel, is de dode goed, ik, ik ben ook niet quaad, Dat ben ik niet, ik leef, myn alderbeste maat!
Om jou gezontheid met een glaasje te bedenken, Want zie, ik meen het wel.
Ja, kom, ’k zalje ook reis schenken.
Kom, Straton, lang genoeg, doe ’t geen ik u gebood.
STRATON van tafel opstaande.
’k Zal vliegen.
EUPHEMIA, SOSTRATUS, FROZINE, LICAS, CHRISANTE.
ik vrees ze is buiten twyfel dood.
Maar, Hemel!
wat ik zie!
Daar komt myn Heer zelf nader Vervoert door ongedult.
SOSTRATUS van tafel opstaande.
’t is myn Vader!
Euphemia hier aan een tafel met myn zoon!
Zyn zoon!
Ik ben ontroerd, is ’t mogelyk?
Al wat ik zie, komt my puur als een droom voor de oogen.
LICAS een Hoenderbout grypende.
Neen, baasje, ’t is wel waar, proef eer je word bedrogen.
Ontrouwe Euphemia!
hoe hebt ge u in dit graf Besloten, van uw man, om daar een schuilplaats af Te maken, en zyn schim met minnaars dus te onteeren?
Myn Vader!
Waarde Heer Chrisante, ach, ach!
wy keeren.... CHRISANTE.
’k Weet van geen waarde Heer Chrisante, denk dat vry, Neen, neen, myn Liefde is gansch verkeert in razerny; Die tranen, die gy my door schyndeugd af kost halen, Zal ik u duur genoeg, dat zweer ik!
doen betalen.
Bedaar, myn Heertje Lief!
de ontsteltenis is je quaat.
ô, Licas!
’t scheelt my niet, terwyl ik ’t leven haat, Na ’t geen ik heb gezien; nu zal ik alle vrouwen, Na dezen, altoos voor ontaarde monsters houwen, Zy zyn me afschuwelyk, vol ongestadigheên, Meineedig, en geveinst, bedrieg’lyk, en al ’t geen De waereld ooit of nooit gedoopt heeft met quâ namen.
Wel dat ’s, by lo!
al raar; zo veel ondeugden samen, En dat in ëen vrou?
dat, maakje slegt, myn Heer, Waarom verwytje ons hier jou ongeluk zo zeer?
’t Is nu de derde dag, dat je ons hebt aangedreven, Vervolgt, om ons te doen besluiten om te leven, En haar standvastigheid hing nog maar enkel aan Een zyde draad, die Heer komt by geval gegaan, En breekt dat draatje los, is dat verwond’ring waardig?
Dat is zo, by me keel!
dat vat die meid al aardig; Gy ondergrieft de boom, toen vielze in de eerste slag.
Chrisante, ik bid!
maak my niet ongeluckig, ach!
Dat zult gy zyn, Mevrou, ô ja, ’k zal ’t u verwyten, Door gansch Ephesen zal ’k uw valsheid uit gaan kryten, En, zo ’t my mooglyk is, verbreid ik ’t tot uw smert, Dat gy een sprookje voor toekomende eeuwen wert.
Myn lieve Vader!
ik kan dat niet gehengen, Wilt dat aanbidlyk beeld tog tot geen wanhoop brengen, Indien gy, als voorheen, nog achting voor haar had... CHRISANTE.
Zwyg, onbedagte!
zwyg, en ik bezweer u!
dat Die liefde, daar gy nu zo me zyt ingenomen, U duur genoeg zal staan.
EUPHEMIA, SOSTRATUS, FROZINE, LICAS, CHRISANTE, STRATONmet eenige Soldaaten* ter zyde.
ik begin te schromen, Blyf maar wat aan een zy, ’k zal zien, hoe of ik ’t klaar, En doen al wat ik kan, om ons uit dit gevaar Te redden, want myn heer was zelf den post bevolen, ’t Is zyn schult dat de vent is van de galg gestolen.
Verbaast na zyn Heer lopende.
ô Ramp!
ô ongeluk!
och, heer!
wat gaat ons aan!
Wat is ’er tog gebeurt?
Zyt gy ’t, myn waarde heer Chrisante?
wat smarte!
Wat komt jou over!
Spreek, wat gaatje zo aan ’t harte?
Onze opgehangen heeft ons daar een trek gespeelt, ’k Heb uit zyn wezen ons al lang wat quaads verbeeld, ’k Zag nooit Fisionomy zo slim van al myn leven.
Straton, spreek regt uit, ’k voel al myn leden beven.
Zie nu hoe duur ons dit uw afzyn komt te staan: De helft der bende sliep, de rest is door gegaan; En de opgehange schelm heeft dat uur waargenomen, Om, door zyn makkers hulp, zo van de galg te komen.
wat gaat my aan!
ô onheil al te groot!
Zal ik nu sterven, foei!
een schandelyke dood!
Myn zoon!
Sostratus, ach..... STRATON.
Myn heer, kom laat ons loopen, Te Ephezen hebje tog geen leven meer te hoopen, Kom, neem uw afscheid maar, want de ovrigheid die zal Je geen genade doen van uitstel.
Neen, ik zal Niet vlugten, ach!
ik vrees men mogt my agterhalen; Ik weet een nader weg, om my uit deze qualen Te redden, ’k zal my zelf... Hy trekt zyn degen, om zig te doorsteken.
CHRISANTE hem die ontweldigende.
Myn zoon, bedaar!
bedaar!
wat wilt gy beginnen?
Uw gevaar Herroept myn tederheid, och, ik ben in benouwen!
’k Heb nu geen and’re zugt als om u te behouwen.
Myn waarde vader, ach!
ik bid, denk om myn eer, Die schande, waar mede ik gedreigt word, treft my zeer.
hoe beweegt ge my, EUPHEMIAtusschen de armen van Frozine vallende.. Frozine ach!
myn waarde.
Maar stil!
is hier dan ook geen middel toe op aarde?
zo ik jou, myn heer, kon van de dood ontslaan, ’k Zou my heel gaaren in zyn plaats ophangen gaan, Maar ’k zie dat dat bedrog voort aan den dag zou komen, Want deze vent, die strak is van de galg genomen, Was na ik gis, wel twe voet grooter nog als ik, Zo Licas wou?
Heb dank!
neen, vriend, ik ben te dik.
’t Was best, indien Mevrou om niemants eer te krenken, Onz’ overleeden man..... EUPHEMIA.
waar durf je om denken, Frozine?
Ik bid!
Mevrou, wees niet verschrikt van haar Gedachten, zie my voor u knielen, om ’t gevaar, Ach!
van myn eygen zoon, die u ook kon behagen.
Chrisante, hemel, ach!
hoe moogt gy my dat vragen?
Zou ik myn pligt zo ver te buiten gaan?
myn man!
Dat ’s nu geen reden meer die u weerhouden kan. STRATON knielende.
O ’t is een kleinigheid, Mevrou, laat je bewegen!
FROZINE knielende.. Myn lieve Meesteres!
LICAS knielende.
Ey heb ’er tog niet tegen!
Tot welk een uiterste, Sostratus, brengt gy my!
Mevrou, bedenk u tog niet meer, ’k sta toe, dat hy Voor altoos sig aan u verbind, myn zoons belangen Is dan uw eerste pligt, ’k zal hem van u ontfangen, En gy behoud hier door uw’ eygen Bruidegom: Ik bid!
Ik bid, ik bid, wel lieven tyd!
kom, kom!
’k Versta Mevrou, zy heeft haar niet meer te verklaren, ’t Past haar te huilen, ons met die zaak voort te varen, Laat my begaan, myn heer, ’k sta voor uw leven styf, ’k Neem ’t voor myn reek’ning, en bescherm het lyf om lyf, Ga jy maar met Mevrou wat weg, niet lang te dralen, Dan zullen we onzen man voort uit het graf gaan halen, En jou bevryden van zo’n doodlyk ongeval; My dunkt dat hy daar ook heel cierlyk hangen zal.
Dat ’s een dankzegging waard, nu is myn schrik benomen, Myn Heer, je bent daar van een quâ reis thuis gekomen.
LAASTE TOONEEL.
FROZINE, LICAS, STRATON, Soldaaten.
Weg zynze, ha!
daar mag met regt een dronk op staan;* Kom maar te voorschyn, maats, je zaak is afgedaan, Victory!
dans, en spring, toon, hoe Soldaten leven, Wie weet wat of de dag van morgen weer zal geven?
Frozientje dat ’s om jou!
Daar werd door Soldaten gedanst.
Dat ’s, bylo!
wel geklaart, En ’t blyft de Weewen ook een voorbeeld hier op Aard.
Boertige Klucht Vande SAUS.
Op ’t Spreeckwoort: Natuur voor Leer.
Gespeelt op d’Amsterdamsche Schouwburg, Anno 1657. .
t’AMSTERDAM,          By Michiel de Groot.
Boeckverkooper op den Nieuwen dijck, tusschen de Haerlemmer sluysen.
Persoonagien.
Dorstich Hart.
Mager Harst.
Catrijntje.
Ritshart.
Boertige Klucht, VandeSAUS.
Dorstigh Hart uyt, kael gekleedt.
HEy dat moet sijn gangh gaen sey Mieuwes, die wat het Die kan moy weer speelen, anders het mer niet of te bet, Dus heb ick al den dagh de Stadt miest deur geloopen Om sien offer niet was behendigh wat te koopen In ’t after-om halen en betalen sonder gelt, Nou lustigh schaf op Boeren, of ick haelt met gewelt.
Ja maer wat paster op, als ick dat gae bedencken, Se souwen op sen Engels speulen, Hachje die moet hencken, En ick hou daer niet of, dat is te groote malligheyt, Die hem in sulcken perijkel wil stellen, ’tis geen bevalligheyt: Want boven elf oogen te werpen dat is geen kans, Maer een onder-riem of te knippen en gaender mee ten dans, Dat komt seer aerdigh; want dat goet is te gemeen, Wat hebbeser mee op ’t lijf te doen, se meugent gelt tot wat aers besteen, En komen soo niet treen soo weyts om wat te koopen, Op de Vismarckt of in de Hal, kon icker maer ien stroopen, Ick binder niet te goet toe, ick speulde lustich op, En lietse toekijcken die soo gaen als een Kermis-Pop.
Dan desen dagh heb ick mijn Macker niet vernomen, Holla, tot mijn geluck soo sie ick hem daer komen.
Ho Cameraet is de vanghst goet of hebje niet op edaen?
Mager Harst uyt.
Ick mocht dat ick niet seggen wil, de buyt is mijn ontgaen.
En noch ter nauwer noot soo ben ick ’t noch ontkomen, Hoe wel dat ick het had soo goet niet op enomen, Se waren mijn after na.
Dorstich.
Wel hoe raecktejer van?
Ick koos het Hase-padt, en trock de Schoenen an Van een gezwinde Hindt, doen voort op het schremincken.
Die tot hangen geboren is die sal niet verdrincken.
Maer seghtme waer ontrent dat dit doch is geschiet.
By de Grimmenisse Sluys daer vil het mijn te hiet, Soo ick juyst leggen sagh een party Camerijcx Doecke, Ick namse daer van daen, en strack ginck ickse broecken, En peurde voort te run, een Buurman die dit sach, Die riep vast hout den Dief, hout Mannen watje mach.
Een Diender daer niet veer van daen quam voort gefartelt,* En riep Burgers hout vast, dat hyje niet ontspartelt, Ick ’t Mesjen in mijn hant: want die my vangen wou Die peurden ick eens slaeghs in ’t loopen na sijn Mouw; Mits komtmer twee te moet, d’een sey, ey laet hem loopen, Raeckt hy in hechtenis se sullen hem op-knoopen, Dat was recht na mijn sin: mits komter een Soldaet Die vatme, en hy sprack geefje gevangen maet; O bloet docht ick wat raet, dees kans die is verkeecken, Och vrient, och houtme niet, ick hebber een doorsteecken Of totter doot gewondt, hy liet me los en vry, Ick koos de Doele-brugh, de Poort in, want in ly En mocht ick niet langh zijn, dus liep ick inde sloppe Dicht by de Duyvemarckt, soo ontquam ick de soppe Van Water en van Broot, ick docht ’t is best in Stadt By d’een of d’ander Trijn, als in een doncker gat, En soo ben ick den dans tot mijn geluck ontsprongen.
’t Is beter in het wilt als in de kou gesongen.
Dat denck ick seecker wel, daer toe ben ick niet graeg.
Mijn keel die smacht van dorst.
Ick krijg jeuckten in mijn Maeg: Want ick hou lijdigh wel daer lecker wat te bicken,, is.
En ick daer d’eele vocht in overvloet te slicken,, is: Want lestent middernacht soo raeckten ick op een Schuyt Daer seer veel Wijn in lach, ick lapten in mijn huyt d’Een Roemer na den aer, soo dat ick moy bestoven Bekruysten al de straet, ’t is waert om te gelooven, Want ’t minste dat ick dronck een pont was of een half, Soo dat ick zwangerde en baerde voort een Kalf, Het geen ick na de Marckt vergeten heb te stuuren.
O bloet, ick kan van honger niet veel langer duuren.
En ick van de groote onlijdelijcke dorst.
Wat raet nu, Dorstigh Hart, hebje niet wat gemorst.
Ick heb goe middel om voor u de kost te krijgen.
Waer mee doch?
Wistje dat.
Ey seght.
U kan ick niet verzwijgen, Hoort, also ick alle hoecken en straten meest heb deur egaen Soo vondt ick after de Hal een party volcks staen, Waer onder dat ick sagh een ouwen saghlaer koopen Een hoope kleyn gebient, om moytjes te bedroopen, En beval de Drager wel dat hy sou haestigh gaen En brengent datelijck t’huys, en sijn Wijf doen verstaen Op wat voor een manier hy ’t hebben wou gebraden, Op dat sy lecker haer daer mee souden verzaden, En dat sy daer een Saus welsmaeckend maeckt daer by, Ick hoorden ’t aen, en voeghde my onder sijn zy, En trock hem uyt sijn sack dit Mesjen met de schede, Ick docht hier krijgen wy de vrye kost wel mede, Het welck geensins ons in ’t minst sal kunnen missen Als wy maer op ’t gety met drooge netten vissen, Voor negenen voor wis sal ’t ons niet mogen falen.
Dorstigh.
Wel hey wilje de kost deur dit Mes halen?
Ick geloof wel eer hadmen een deel Hoenderen veur Datmense daer mee sou ontleden deur en deur, Maer de kost daer deur te krijgen dat en kan ick niet gelooven.
Dorst.
Wel Mager Harst hoe dus, ’k loof niet je bint bestooven, Is jou verstant geheel en al wech vande Meule,, slach, Het dunckt me soo vreemt of ick al je sinne speule,, sach: Want de spijs die sal hier door hem worden haest ontoogen.
Met dat Mes wort de Vrou wel haest bedroogen.
En we selle slicken en smullen dat ons de Kin druypt: Want wislijck sit hy by sijn lagenoots en suypt, Ick meen wel dat hy hem door ’t selschap sal vergeten, Daerom dient by ons wel Kruys of Munt op-gesmeten Wie van ons beyen nu de kunst te werck stelt.
Kruys of Munt?
Ja Kruys of Munt.
Dats best, we hebbe verschiet van gelt.
Ick weet rechtevoort niet of het ront of vier-kant,, is.
En ick legger soo veel by, ick hebt soo veel dat het schant,, is.
Nu dat overgeslagen, want’er moet een van ons beyen De Vrouw bepraten en behendigh om den thuyn leyen, Seggende dat haer Man is by een vrient te gast, En ons gesonden heeft, en wel expres belast Datse het gebraen voort daetlijck mee moet geven, Om dat hy by ’t geselschap te vreughdiger mach leven.
En of ’t gebeurde dat ons praet niet mocht verschoonen Soo salmen haer dit Mes stracks van haer Man dan toonen, Tot een gewisse saeck, en tot een seecker waer-teecken.
Die raedt is goet, daer tegen en salse niet spreecken, Geef my ’t Mes, ick ga sonder daer om te looten,, heen.
Ick neem de saeck aen.
Neen ick sal ’t gaen afstooten,, heen, En met een kloeck gemoet gaen tyen op de beenen, En ick verseecker u, want ’t gaet niet buyten meenen Dat ick ’t gebraet sal krijgen vlytigh en wacker.
Ick houdt met de Brouwer.
En ick met de Backer.
Ick heb, hoe ’t gaet, garen dat den Darm ront,, staet.
En ick heb garen dat de vocht-lepel in de Mont,, gaet, Ho Maet een nat zeyl doet wel aen de wint klemmen, Als ick maer onder Water duycken mach en in ’t Bier zwemmen, Soo verheughtet al watter op en an,, is.
Neen bylo, den Darm rondt de kracht vande Man,, is, Gelijck het dickwils blijckt, nu en tot allen tyen.
Doch veel daer af te verhalen en wil den tijdt niet lyen, Wy souden onse kost dus doende wel verpraten.
Dat is alsoo Cameraet, dat ongeluck waer te haten, Ick vorder het Gebraen, wilt om een volle Kruyck,, sien, Waer uyt de Wijn sonder raecken sal in mijn buyck,, vlien.
Ick ga nu haestich voort, en past wel op u slicken.
Mager binnen.
Ho dat lichte werck heb ick goet te beschicken, Sorght ghy maer voor de koele Wijn, ick sorgh voor de kost, Van honger en van dorst worden wy haest verlost: Want ick raecker van desen, sonder moeyten te keur,, aen.
Holla, daer sien ick de Juffrou inde deur,, staen, Welck ick voor alle werck beleefdelijck moet groeten, Dan ’t is noch wat te vroegh, ick sal wat wachten moeten.
Het Maentje lieflijck schijnt, dus is het beste weer Het geen men wenschen mach, was ick die geen wel eer Die ick te vooren was eer dat ick quam te trouwen, ’k Sou met een Jonghman my soo langh in Huys niet houwen, Maer wand’len hier en daer heel lustigh onder ’t groen, Al waer het menigh wel uyt vrientschap soude doen.
Waer of den Grimmer blijft die hem nu wou versaden Met my dees avont van het leckere gebraden.
De kost die is nu gaer, se doet niet dan verdrooght, Was hy maer eens van Huys, ick was wel haest eens vooght, En liet tot mijn vermaeck mijn boeltje Ritshart halen.
Dit is de rechte slach, nu langer niet te dralen, De kost die is al gaer, ick voeghme voort by heur, Terwijl dat sy noch staet alleenich voor de deur.
Veel goeden avont Juffrouw, ick moet beleeft je groeten, Door dien ick een boodtschap van je Man heb aennemen moeten, Om het Gebraen te halen, het geen noch aen der speten,, is, Door dien hy by de beste en deftighste geseten,, is Hier binnen Amsterdam, dus haest ick bidje dat.
Het Gebraen?
Ja Juffrouw.
Wat haest heb ick, ontbeyt wat, Het Gebraen te halen denckt niet dat mijn verlangen,, is, Denckt vrient dat het quaet Vossen met Vossen te vangen,, is, Dat meen ick met hem self te kluyven, kijck toch hoe soet.
Wat sal ick seggen?
siet toe Juffrou watje doet.
Mijn Heer en wil hem voor ’t geselschap niet beschamen, Voor soo een Juffrou alsje bint en soudt oock niet betamen De spijs te houwen waerom dat hy my heeft gesonden.
Ja my.
Waer mach hy dusschen puyck toch hebben gevonden, Dus moy ekleet met weynich Laken, ey siet eens hier, Wel Fijnman hebje ’t Jack an, of hebtje ’t gat vol Bier?
En warender anders geen boden als jou te krijgen?
’t Is onwaerachtigh.
Juffrou ick bid wilt dat woort swijgen, Daer is niemant van sijn leven bedrogen geweest.
Soo wildy ’t nu doen.
Dat seg ick niet, maer zijt nu onbevreest, Daer is u Mans Mes tot een seecker waer-teecken, Is dat sijn eygen niet?
Ja Vrient, ick heb niet meer te spreecken, Dus neemtet mijn ten goeden dat ick u heb verdocht.
’t Is een kleyne misdaet Juffrou dieder is gewrocht, Rept je handen en haelt de spijs, se sitten en wachten.
Ick sal.
So most het luyen, nu sal haest mijn dorst versachten.
Mijn Maegh die smart, waer blijftse, dus heb ick verlangen: Want mijn buyck meent dat mijn Keel is opgehangen.
Holla, sy komt, ô bloedt nu dryve we haest in ’t vet.
Hou vrient, sie daer, maer siet datjer niet of besmet.
Draeght het al sachjes op dat het soo mach op Tafel komen, Maer seght vry an mijn Man alleenich sonder schromen, Dat hy maer om mijn denckt wanneer als het hem wel,, ga. Dorstich.
Garen Juffrou, och hier wacht een graegh gesel,, na, De spijs die ruyckt seer wel, maer beter salse smaecken, ’t Mach na mijn Macker gaen om goede cier te maecken.
Dorstich Hart binnen.
Dat Wilt is mijn ontglipt, de moeyten is gedaen, Een ander sal eeten van ’t gebraen, En ick sal hier in Huys in eenicheyt verwachten Soo langh tot dat hy komt, misschien na midder-nachte.
Had ick ’t geluck dat ick eens hoorden van sijn doot, Of dat hy sneuvelde in een gedrooghde Sloot, De blijdtste gingen veur, ’k en sou my niet bedroeven, Maer met een jonger quant de kunst der Minnen proeven.
Nu ’k mach verwachten hem soo langh tot dat hy komt, Hier inde Stoep, maer wie gaet wand’len daer vermomt?
Ritshart, Catrijntje.
Vermaecklijck ist te gaen des somers na den eten, Daer ick te vooren was meest inde Kroegh geseten Tot na de midder-nacht, ick hou daer niet meer van: Maer drinck noch altemets by borsten wel een Kan. ’t Optrecken is verdriet, vol ongesondigheden, Wanneer men nacht en dagh met drincken mat de leden, Dat hou ick niet voor goet; maer dit ist meest playsier, Wanneer men wand’len gaet, ’t een soet of ’t ander dier Ontmoet je by de straet, dus schep ick meer vermaecke In sulcken tijdt-verdrijf als in ’t langhdurigh waecke: Want Cramer-goet is soet, het weyg’ren staet aen heur, En slaenset je niet of, soo gaeter vry me deur, Daer ghy u meeste vreught van haer hebt te verwachten.
Ken ick die Jongman niet, och ja?
want mijn gedachten Getuygen ’t is mijn Lief: wel Ritshart, wel te pas Soo komje hier, vermits ick om je denckent was.
Nu geeft gelegentheyt mijn Lief.
Ritsh.
Hoe so Catrijntje?
Mits Goosen is te gast en drinckt het koele Wijntje In d’een of d’ander Kroegh: want flus quam hier een bood’, Als dat hy Vrienden op gebraden had genood’, Waer van ick sellever noch meenden van te bancken, Dan ’t schijnt den Grimmer heeft noch al sijn oude rancken.
Fy dat ick heb getrout soo een verkleumden bloet, Die nergens van en weet, noch nergens toe en doet, Die aen mijn groene zy niet doet dan snorcken, roncken, En dickwils met sijn Naers leyt in mijn schoot te proncken, Soo dat ick kiesen moet, om ’t vriendelijck gewoel, Een Jonghman na mijn hart, mijn Ritshart is mijn Boel, Mijn Ritshart is mijn lust.
Ick haeck om u by-wesen, Want als ick van u ben Catrijntje, ’t schijnt ick vrese Dat ick dan nimmer weder by u komen sel, Soo dat mijn geesje leeft mistroostigh en niet wel.
Soetert als ’t komt te pas sal ick u doen ontbieden, Want Lief dat eens geschiet dat moet meermaels geschieden, Schreumt voor u Engel niet, want of ick worde swaer, Geen Ritshart heeft de wurp, maer Goosen is de Vaer: Want ick mijn groene tijdt verslijt niet by een bloetje, Dus als het spreekwoort seyt, men trout een Aep om ’tgoetje.
’t Is waer mijn Engel, want’er menig wort getrout, Het geender naderhandt wel hondert-mael berout, En dat door ’t roode Gout, wiens aengesiende schijven Doet een jongh preutsich dier een loomen bloet gerijven; En wederom een oudt en afgesleten Meer Verkrijght een Jonghman wel tot haer lust en begeer.
Oock zijnder die haer soo op ’t aldermoyst blancketten Met Lack en Farmeljoen, op datmen niet sou letten Op ’t geel en vlackigh vel, ’t zijn Juffers na ’t gesicht, En dickwils als het blijckt zijn ’t Cortesanen licht, Het geen ick vast geloof Catrijntje: want de sinnen Als ’t Poppen is gedaen, die strecken tot het minnen, Dan achtmen sulcx niet meer, dat jonge Kleuter-goet Soo wel, als meer wat vrouws, oock stadich Kooten moet.
De Jeught sulcx al vermach, gelooft daer zijn veel Meysjes Die niet al effen zijn, maer kreucken wel een reysjes Wanneer men doet haer wil: want som zijn soo doortrapt, Hoe nau men haer bewaert, haer suyverheydt ontsnapt.
Maer of u Man quam t’huys, waer sou ick mijn versteecken, Op dat niet uyt en quam ons listelijcke treecken?
Laet mijn daer mee begaen, geen sorgh is op dit pas: Want ick u bergen sou in Kevi of in Kas, Maer ’k loof niet dat hy sal soo vroeg van ’t selschap scheyen.
Ach Montje waer uyt dat de soete woortjes vleyen, Mijn zieltje van mijn ziel, daer is geen oogenblick Of ick naer het omhels van asems soetheyt snick.
Als ick de Borsjes streel, twee wit Yvoore berghjes, Soo dunckt my dat ick voel de Min haer vlugge vlerghjes, Soo dunckt my dat ick voel een over-groote vreught, Waer door mijn zieltje wordt op ’t alderhooghst verheught.
Ritshart Lief, mijn waerde Engel Na wien dat ick stadich hengel, Na wien dat ick heb gewacht Menich ongeruste nacht, Menich ongeruste uuren, ’k Heb geseten by de buuren, En gepraet van dit of dat ’t Geen geschiet is in de Stadt; Nu ick heb om lust versaden, Acht ick niet meer op ’t gebraden ’t Geen den Grimmer heeft ontboo’n, Om sijn gasten op te noo’n; ’k Heb genoech om te verkoelen, ’k Heb genoech van streelen, voelen, ’t Geen den ouwen suffen bloet Doet bedecken met sijn Hoet.
’k Wacht Catrijntje met verlangen, Om te zijn van u gevangen In de soete Minne-strick, Vreughde voor een oogenblick, Ziels vermengel, soete lusjes, Over-suycker soete kusjes, Groot beweging door ’t gevoel Van mijn over-schoone boel, Door wiens lonckend’ bruyne Oogen Is mijn zieltjen op-getoogen: Want als ick alleenich bin Denck ick om de soete Min, Denck ick om mijn Lief Catrijntje, Als ick gae in ’t Mane-schijntje Wandelen voorby u Huys Altijdt is den Grijsaert t’huys, Dus geeft het nimmer pas om by u te geraecken.
Ey seght het eens, mijn Lief, kan hy u wat vermaecken Wanneer ghy samen zijt en rust u lieve leen Neffens sijn dorre zy, tusschen gesponne kleen?
’t Schijnt ’t is al uytgeput, sijn lust is haest te temmen, Wanneer het Visje maer in ’t Vyvertje mach zwemmen, Soo is hy wel te vreen: want sulcken Weymans goet Wort anders niet dan als met mangelen op-gevoet, En dat ter nauwer noot: wat mocht ick soo een trouwen, Waer mee soo lang hy leeft ick huys moet met hem houwen, Die vroegh als hy ontwaeckt maer een oogh open doet.
Ick ken wel hy is rijck en machtigh oock van goet, Maer wat ist, ’t is soo veel of ick hem staegh moet dienen, Dus wil ick in mijn jeught mijn tijdt een aer verlienen, Die frisser is van leen en meer lust hebben sou.
’k Moet lacchen, so verdient den Grimmer wel een jou.
Liefste den avont valt, kom gaen wy ondertussen In onse binnen-haert, om onse Min te blussen.
Tweede Uytkomst.
Mager Harst uyt met een Kan met Wijn.