floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Stemme: Ceste Cruelle, ALs ik, ô schoonste aller Vrouwen, In 't midden van de nare nacht, De Sterren en de Maen aenschouwe, Zoo speeld de min in mijn gedacht; Liefd doet my blijken, Dat uw zoet gezicht, Is te gelijken, By de glans en schicht, Van 't helder sterren licht.
Zoo ik de dag-Godin belonke, Wanneer zy uyt haer kamer treed; En Aerd, en Hemel doet bepronken, Met glans van 't Zonne-licht bekleed; En met haer bloozen, Speeld op blader groen, Zien ik de Roozen, Zulke bloosjes voên, Gelijk uw kaekjens doen.
De oorzaek van mijn trouwe minne, Is schoonheyd die natuur u gaf, Maer schoonheyd queld mijn jonge zinnen, Mits gy aen my u toond te straf; Kan strafheyd woonen, In zoo lieven Vrouw?
Zoo zal ik toonen, Mijn oprechte trouw, En smooren in mijn rouw.
Ik zal het eynde van mijn dagen, Verwachten in een diep gezucht, De minne God ten Offer dragen; Een hert met trouwe liefd bevrucht; Lief, ik zal sterven Een verliefde dood; Laet my verwerven, Dat ik in uw schoot, De ziel van't lijf ontbloot.
438 Stemme: Moe gebaed, &c. OVerwrede Galathé, Die de guure zuure stranden, Die den Oever van de Zee, Die de kille natte zanden, Kiest voor bloemen, en voor Landen, Kouwe klippen, voor de Hey, Daer uw bleeke geest gaet waaren, Kiest de zoute water baren, Voor een groene Klaver-wey.
Kiest de Rotzen voor 't geboomt Kiest de baaren voor de beken; Mits uw koele ziele schroomd, Van de min te hooren spreken; Gy, om minne-lust te wreken, Houd u op de guure strand, Schuw voor 't minnen, ang voor 't kussen, Zoekt met golven uyt te blussen 't Zoete vuur van minne brand.
hoe mach mijn domme zin, Haer noch zoeken te bekooren; Daer de haet en wraek tot min, Haer van longs is aengebooren; Zy wil van geen minnen hooren, Waerom haet dan aengebeên?
Waerom dan tot haer genegen?
Mits men eerder zouw bewegen, Harde rotzen, klip, oftsteen.
Galathé is stuur van zin, Daerom eygen aen de baren; Galathé verfoeyt de min, Met geen Herder wilze paren.
Phillis van een zoeter aert, Phillis van gedweger zinnen, Phillis zieltjen ongepaert, Schept een wellust in het minnen.
Amarillis lief en zoet, Zal noyt Herders dienst vervelen, Altijd met een bly gemoed, Altijd zingen, altijd spelen.
Dies ik aen Galathé niet langer smeken wil, Maer zoo ik weder vry, zal 't zijn met Amaril.
Stemme: Ballette Schravezand, ofte D' uytmuntende Herderinne.
GElijker wijs een Roosje, Vol lieffelijke geur, Het hert verheugt, En geeft een zoete vreugd, Zoo door zijn reuk als kleur; Zoo is 't ook met een bloosje, Dat op albaster wit, In blanke grond, by uw korale mond, Gelijk een Roosje zit; O overschoone bloozende wangen, Die mijn ziel en zin,, in de zoete min, Houden zult gevangen, In een zoet verlangen; Tot dat ik uw zieltjen win.
O zieltje van mijn ziele!
O Hemel van mijn hert!
Mijn vreugd is pijn, Mijn pijn is blijde zijn, Mijn blijdschap voed mijn smert; Mits ziel en hert vervielen, Op 't lieve kaeks gebloos, Wiens inkarnaet, in glans te boven gaet De alder schoonste Roos; Ik liet Provens het pronk van zijn Roozen, Vol van Hemels douw, Zoo ik maer, Me-vrouw, al mijn pijn mocht loozen, En uw lieve bloozen, Wisselen aen liefdens trouw.
Mijn hoop vermengt met vreezen, Dat liefde noyt in 't zoet, Vws azems geur, En kaekjens bloozend kleur, Door liefd zal zijn gevoed; Mocht ik verzekert wezen, Na alle smert en pijn, Na al 't verdriet,, dat my door liefd geschied, Van u getroost te zijn; Oft dat het maer eens quam te gelukken, Dat ik op de blaên, Cierelijk ontdaen, Mocht mijn lippen drukken; En de Roosjes plukken, Die daer op uw kaekjes staen.
439 Stemme: Periosta.
HA vyandin!
die lust in 't moorden schept; Met pijnen wreed te martelen mijn hert; Is 't, ô Goddin!
dat gy daer lust in hebt, Zoo spruyt uw vreugd uyt mijn bedroefde smert; Ik offer op de tranen, die 't gemoet, Gelijk een stroom door d' oogen vlieten doet.
Ik biggel uyt een brakke tranens vliet, Mijn hert gepijnt, beklaegt u strafheyd wreed; O Moorderes!
is uw vreugd mijn verdriet?
Zoo wensch ik dat gy my doet zoo veel leed, Als gy wel kund, om dat uw wreede hert, Door mijn verdriet in vreugd verzadigt werd.
Is pijn uw vreugd, zoo ben ik oorzaek dan, Dat uw straf-lievend hert lust boet na wensch; En dat uw wraek haer lusten krijgen kan, Dat maekt, Goddin, my een ellendig mensch; Het vald my swaer, dat mijn begonnen min, Weêr min verzocht aen zulk een Moorderin.
noem ik u Moord'res?
mijn Afgodin!
Die dikmaels zaegt de diensten van uw slaef; Misdoen ik yets?
verschoont my door de min, Slaet niet het oog op overvloed van haef; Beweegt door trouw in mijn oprecht gemoed, 't Geen om uw min op-offertlijf en bloed.
V. Ik acht geen schat, als schat van ware trouw, Wiens waerdigheydt het al te boven gaet; Dan doch zy werd van u versmaed, Iufvrouw; Gy kiest voor 't best des Rijkdoms yd'le staet, En acht geen trouw, hoe trouw die is gestelt, Maer met de rest draegt liefde tot het gelt.
Stemme: Rosemond die lag gedoken.
FLoramondi, in het bloozen, Van de koele dageraed, Voegd haer onder schaeuw van roozen, Daer zy neder zitten gaet; En daer zy haer Maegden schoot Pronkt met roosjes wit en rood.
Even zoo zy was gezeten, Komt den Herder Floriaen; Die, al eer zy't heeft geweten, Neemt een hand vol rooze blaên, Die hy, uyt haer schoot gerukt, Op haer rooze kaekjes drukt.
Schaemte pronkten tegens roozen, Met dat Floramond hem zag; Roode roozen, by haer bloozen, Scheelden als den nacht by dag; Floramond riep overluyd, Herder, zeg wat dit beduyd?
'k Zie eens, zeyd hy, oft de roosjes, Met haer inkarnate blaên, Wel zoo schoon zijn als de bloosjes, Die op uwe kaekjes staen; Heb ik u misdaen, zeyd hy, Herderin, vergeeft het my.
440 Bruylofs-zang.
Stemme: Si tanto gratiosa.
OGroote kracht der minne, O zoete brand!
daer liefde u doet blaken; Zijt gy aen zielen zinnen, Een lieve vreugd, een aengenaem vermaken; Gy queekten voed,, door vleesch en bloed, Wellustigheyd en vreugde; Doch!
daer mins lusten, Op liefdens wetten rusten, Zijn zy deugde.
Is min aen liefd gebonden, Is liefd geneygt, door echt de min te plegen; Werd min by trouw gevonden, Is liefd door trouw, tot minne-lust genegen?
Genegentheyd,, zoo aengeleyd, Baerd niet als lieve vreugde; Mits diende minne, Aen die verliefde zinnen, Strekt tot deugde.
Liefde maekt de minne heylig, Min zonder liefd, staet goddeloos te noemen; De liefd maekt minne veylig, Min zonder liefd, die is gelijk de bloeme, Die afgescheurd,, verdort en treurt, Om dat haer is benomen, 't Geen daer haer vreugde, Haer wellust en geneugde, Van most komen.
Dies wensch ik dat uw zinnen, Verliefde Jeugd!
de min zoo mogen plegen, De min zoo mogen minnen, Dat zy tot min door liefde zijn genegen; Door liefd en trouw,, werd Vryster Vrouw, Door minne zonder trouwen, Werd d' eer verlooren; Werd min door liefd verkooren, 't Is behouwen.
Bruylofs-zang.
Stemme: Tanneken.
ZVllen wy dan nu niet eens wezen, Vroyelijk en zoet, vroyelijk en zoet?
Vroylijkheyd die word geprezen, Dies men vroylijk wezen moet; De tijd die heeft zijn tijden, De tijd haer tijd behoeft.
Weest vrolijk met de blijden, Met droeve zijt bedroeft; Ey!
drink nu eens een roemer om, ey!
drink nu eens een roemer om, Van deze klare wijn,, van deze klare wijn; Zullen wy de Bruyd ter eeren, niet een uurtjen vroylijk zijn?
Bruydegom Heer, den tijd zal naken, Dat uw hert en zin,, dat uw hert en zin Zullen swemmen met vermaken, In de lusjes van de min, Wy, door deze dingen, Zijn op 't hoogst verheugt, En vrolijk met u zingen, Van blijdschap en van vreugd; Wy drinken eens een roemer om, wy drinken eens een roemer om, Een roemer schoontjes uyt,, een roemer schoontjes uyt, Op de welvaert, en gezontheyd van de Bruydegom en Bruyt.
Bruydegom, wid het zoo beschikken, Weert u als een Held,, weert u als een Held, Dat de Bruyt raekt aen twee stikken, Eer men negen maenden teld; Op dat alzoo uw vrijen, Op dat alzoo uw min, Ten nutsten komt de dijen, Tot eerlijk huysgezin.
Wy drinken eens een glaesjen om, wy drinken eens een glaesjen om, En zijn op 't hoogst verheugt,, en zijn op 't hoogst verheugt, Daer meê wenschen wy te zamen, dat gy u zoo quijten meugt.
441 Stem: Ballet Schravesand.
HOe vaek heb ik mijn zinnen, Van 't lieven afgekeert, O zoete Meyd,, hoe vaek heb ik gezeyd, Nu gy geen min begeert; Zal ik ook niet beminnen, Maer doen na uw geboôn, Schoon dat ik zouw,, in overdroeve rouw, Ook lijden duysend doôn; Maer ach!
zoo haest mijn oogen u aenschouwen, Voel ik ziel en zin,, branden in de min, Overschoone Vrouwe, Kund gy my onthouwen, Vwe gunst, mijn Afgodin?
Als ik uw lieve wangen, Als ik uw roode mond, Vw kaeks gebloos,, gelijk een roode Roos, Zie op albaster grond; Gek ruysde lokjes hangen, Die met een zoet gespeel, Als goude draên,, met zoete swieren gaen, Rond om uw kin, en keel; Als ik dit maer aenzie met mijn oogen, Schoon ik wil, of niet,, liefde my gebied, Na de gunst te poogen, Van uw zoet vermogen, Maer eylaes!
mijn Engel vlied.
O smert!
die alle smerten, Op 't hoogst te boven gaet, Waer is 'er pijn, Die zoo bedroeft kan zijn, Als liefde blijken laet?
In veel verliefde herten, Geeft liefde 't meest verdriet, Geen pijn zoo groot, la 't lijden van de dood, Heeft hy liefds lijden niet; Ik, die u lief, en moet uw liefde derven, Overschoon Godin,, om dat ik u min: En niet mach ver werven, Moet uw Minnaer sterven, Die u offert ziel, en zin.
Stem: Geswinde bode van de min.
INdien ik had een Konings kroon, Keyzerlijke macht; Bezat ik een vergulden troon, Voerde Princen pracht; Ach!
ik zouw die alleen, Waerde Vrouw, gaen besteên, Aen die,, aen die, zeg ik, met wie, Dat ik op der aerd, Wensch te zijn gepaert, Door oprechte trouw, Die ik draeg tot mijn Iufvrouw.
Al heb ik Konings kroon nocht rijk, Keyzers heer schappy; Mijn trouwe liefd heeft geen gelijck, Daer ik mede vry; Ik vertrouw, dat de jeugt, Schoone Vrouw, meer verheugt, In 't geen,, de liefde steld te vreên; Dat is trouwigheyd,, die ô zoete meyd!
Na weerliefde tracht, Door uw deughd en schoonheyds kracht.
Verweende oogjes, die mijn ziel Stookt in minne-brand; Dies ik voor mijn Godinne kniel, Doe mijn offerand, Aen uw Ieugt, die mijn hert, Voed met vreugd, in de smert, Van min,, die 'k lijd om mijn Godin; Die my hoop en doet, Maer met vreeze voed, Dat liefds ongeval, My in d' hoop bedriegen zal.
Dies voeren hoop en vreeze strijd, Tegens mijne min; Waer van gy door uw schoonheyd zijt Oorzaek, ô Godin; Neem in acht, mijn gebeên, en verzacht het geween, Ik bid, Iufvrouw verleent my dit; Neygt u jeugt na 't hert, Dat door liefde wert, Tot uw deugd geleyd, Door oprechte trouwigheyd.
442 Stemme: Die mind die lijd veel pijn.
MYn zoete Veld-Godin, Die barrevoets te velduw lieve schaepjes weyd; Oft drijftze Boschwaert in, Als noch de koele douw, op grasen bloempjes leyd; Daer gy met lust, V in de groente rust, Het zy by Beek, oft Bron, In het rijzen van de Zon.
Al waer 't gevogelt zoet Met blijdelijk gezang, en lieffelijk ge queel, Mijn Amaril begroet; Geen blaedje aen zijn struyk, geen bloempjen op zijn steel, Of't is verheugt, En toond de meeste vreugd; Als gy het Bosch belonkt, Houd het zich als op-gepronkt.
In Roosjes, en in Kruyd, Op zoete morgenstond gezeten in het Woud, Munt Amarillis uyt, Gelijk een Diamant in 't midden van het goud, Oft als zy leyt, In bloempjes neêr gespreyt, Zoo is het anders niet, Oft men Flora zelver ziet.
Stemme: Sa sa mijn Herders riet.
ACh, ach!
u at droeve rouw, Lijd, laes!
Philander nouw, Die Philis zoo getrouw, Zijn minne bied; O zuchjes!
dring nu tot mijn boezem uyt; Dewijl mijn zinnen, Niet kunnen winnen Haer, tot mijn Bruyd.
Phillis, weet gy niet, Wat quelling en verdriet, Philander, laes!
geschied, Om uwe min?
Mijn zuchjes aen u als getuygen zijn, Dat liefdens plagen, My 't herte knagen, In afkeers pijn.
Vergund my tijd en stond, Dat ik u eens de grond, Van 't hert door liefd gewond, Mach doen verstaen; Laet, Phillis, my van u die gunst geschien, Dat in medoogen, Ik voor mijn oogen, Mach Phillis zien.
443 Stem: l' Orangee.
WAer toe of ik mijn zin, In lusten van de min, Zoo licht en los vervallen laet, Op een Iufvrouw, te hoog van staet?
Wiens reden, en zeden, doen vaste blijk, Dat men nauw haers gelijk, In waerden,, op aerden, Zoo schoon zou vinden, en daer by zoo rijk.
Was ik van meerder goed, Als wel mijn Iufvrouw doet, Zoo had ik hoop dat ik haer zou, Verkrijgen tot mijn eygen Vrouw; Op heden, zijn reden, nocht trouwheyts kracht, By rijkdom niet geacht; Haer gaven,, die draven, Na gelt, na goed, na staet en boog geslacht.
Al hoe wel dat ik mijn, Hou van geslacht te zijn, Zoo hoog eneel gelijk als zy, Maer 't komt in rijkdom gantsch niet by; Mijn zinnen, die minnen haer niet om't goed, Maer uyt een trouw gemoed; Door reden,, in zeden Haer schoone jeugt van jongs is op gevoed.
De wijl mijn Iufvrouw heeft, Al wat de wereld geeft.
Dat 's rijkdom, wellust, staet en eer, Na wil, na wensch en na begeer; Al heefize, en leeftze na lust daer van, Noch schort 'er yets wat an, Me-vrouwe,, dat 's trouwe, Waer in men mijns gelijk niet vinden kan. Op 't voorgaende.
IVfvrouw, al is't dat gy mijn overtreft in goed, En acht dat ik daerom mijn liefde staken moet; Ey!
neen, en denkt dat niet, maer stelt u na de reden, Gy kund in hooger winst uw rijkdom niet besteden; Als dat gy uwe schat aen liefd op woeker geeft, Die thienmael meerder zoet als wel de rijkdom heeft; Acht gy u gaven hoog, ik trouwheyd daer-en-tegen, Door't goed werd wellust wel, maer trouwheyd niet verktegen; Schoon gy, met goet begaeft, om 'tgoet een rijke mind.
Wat is't zoo gy daer by geen trouwe liefde vind, Die zelver veel bezit, en rijkdom heeft op Aerde.
Acht zich in liefdens dienst zomwijl te hoogh in waerde, Een van geringer macht een Vrouw meer vrundschap doet, Als een, die hem haer dienst acht waerdig om zijn goed.
Stemme: Soo lang is 't Muysjen vry.
GElijk den dauw verspreyd, Op rooze blaedjes leyd; Gelijk de Sonne-schijn, voor wien het Roosje buygt.
De zoete morgen douw, van Rooze bladen zuygt.
Gelijck een bloempjen zoet, Door Zon en douw gevoed, Een levendige ziel in levens wellust brengt, Wanneer zijn jeugdig bloos is met kristal vermengt.
Mijn zieltje wellust schept, Als gy uw lipjes rept, Wiens rood korael, mijn Lief!
is als een Roos die bloeyd, Waer op kristalle douw van Hemels Nectar vloeyd.
Wat wellust kreeg mijn ziel, Als 't oog hier op verviel; Ik dacht, dat ik nu mocht mijn Engels Zonne zijn, Ik zoog mijn Zieltje vol, op klipjes van Robijn.
Wat Beek stort zoeter vloed, Als Heunig-beek jen doet?
Die uyt een Hemels grond de Nectar drupjes haelt, En schietze op korael met wit Yvoor bepaelt.
Daer 't ruyschen van haer keel, Veer boven het gespeel, Oft stemmen van Muzijk, tot vreugd de Goden dwingt, Wanneer haer lieve keel een minne deuntje zingt.
444 Iaer-lied.
Stem: O Salig heylig Bethlehem.
O Mensch!
vernieuwt in 't Nieuwe Iaer, Leg af, leg af het pak der zonden; Na Bethlem keert, begeeft u daer; De Zoone Gods Mensch werd gevonden.
Waerom een Mensch?
een teeder Kind; Waerom zoo arremlijk gebooren?
Om dat zijn Godheyd ons bemind, En door zijn Menscheyd heeft verkooren.
Waerom zoo naekt, zoo blood, zoo koud, ln 't Schuurtje by de stomme Beesten?
Om dat zijn menscheydt leeren zoud, Versmaden, dat hier schijnd het meeste.
Dat 's Rijkdom, Eer, Wellust, en Pracht, Staet, Goude Kroonen, rijk bepereld; Om datze God de Heer kleyn acht, Zend hy zijn Zoon naekt in de wereld.
Als een onnoozel Lam oft Kind, Zachtzinnig, en heel goedertieren; Die ons van alle last ontbind, Zoo wy hem als ons Heyland vieren, Vernieuwt in 't nieuw, ô mensch!
't is tijd; 'Ey!
opent uw verblinde oogen; Denkt wie hier is, en wie gy zijt; 't Is lang genoeg u zelfs bedroogen.
't Is lang genoeg ge wroet in 't slijk, In 't vuyle slijk van uwe zonden; Geen Goud, geen gelt en maekt ons rijk, Dies blijft aen 't Werelds niet verbonden.
Gods Zoon komt naekt in arremoed, Hier op dit droevig Dal der tranen; Tot af-stand van de overvloed, De zotte menschen te vermanen.
Hy wil dat wy ons Offerhand, Zijn Godheydt zullen komen bieden, Hy wil dat onze herte brand, In liefd tot God, de wereld vlieden, En toonen schat van ware deugd, Ootmoedig heyd voor alle zaken, Om in het Nieuwe Iaer met vreugd, Ons ziel in Gode te vermaken.
Stem: Weg dertelooze Min, &c. UYt-buldert woeste wind, In 't Noorden eerst begint, Vw strafheyd, door bedwang, Vertoeft niet lang; Dewijl dat ik in 't Schip der Min, Te varen meen na mijn Goddin.
Ik zet mijn Zeyl in't top; Ey!
Noorde wind waeyd op, En blaest met uwe mond, Mijn Zeyltjes rond; Op dat gy door uw gunsten mijn; Doet t' avond by mijn Liefje zijn.
Cupido zit te roer, Van't Scheepje dat ik voer; Hy stiert het door de Min, Na mijn Goddin; En schiet voor uyt een Pijltje ras, Het wellik zijn zal mijn Compas.
Wat zien ik Venus Kind?
VVy krijgen tegen wind; VVel hoe of dit noch wil?
't VVord ook stok stil; Vw schoot en gaert haeldbey strak aen, VVy moeten eens laveeren gaen.
Wel dit is groot verdriet; Laveren kan me niet, Het schijnt my schier een droom; 't Is tegen stroom; Cupido legt het roer aen ly; Ik strijk het Zeyl; kom roeyen wy.
Neen, laet het Zeyl vry staen, Het zal zijn tegen wind, VVat gy begint; Dat is te zeggen; ook zult gy, Geen luk hebben in vriery.
VVend dan het Scheepjen om; Op dat ik weder kom, Ter plaets, waer door haer straf, Ik my begaf; VVaer ik, door 't derven haers gezicht, Van droeve quelling ten verlicht.
445 Stem: O schoone Chariclea.
DE blonde dageraet, Verspreyd haer glans de Telgjes door en door; Het morgen-sterretje staet, En flikkert met haer straeltjes lieff'lijk voor De vensters van mijn Nymphjes Tent, Alwaer ik niemant zie omtrent.
't Gevogelt in het VVout, Van blydschap dertel speeld en tiereliert; De Telgjes nat bedout, Met blader, loof, en bloeyzeltjes verciert; Getuygen al de zoete Min, Van mijn verliefde Veld-Goddin.
VViens Leden af-geslooft, Door 't vryen van de lieve lange nacht, Leggen door slaep berooft, Van zoete Min, en minnelijke macht; Sy ronckt met zoete zuchjes uyt, Komt Thyrsus by uw lieve Bruyt.
VVat zoete dromen zijn 't, Die gy zoo zoetjes prevelt binnens monds?
Eylaci!
zoo het schijnt, Acht gy Philander niet, die zoo goed ronds, Hier onder deze groene Tak, Lerinde eerst van Min aensprak.
Gy weet Lerinde dat, Vw lipjes zoet bedoude rooder mond, Zoo dikmael zijn bespat, Met Nectar, die Iupijn my heeft gejont, Te drucken aen uw lipjes teer, Als ik u kusten, en gy weêr.
VVat zoete vryigheyd, Is in ons vryerage niet geschied; Philander droevig schreyd, Nu dat Lerinde Thyrsus Minne bied; En slaet Philander voor het hooft, Nu gy zijn zinnetjes hebt gerooft.
't Gaet by de Herders om, En by de Herderinnetjes in 't gemeen, Soo 'k in 't geselschap kom; 't Is al, Philander heeft een blaeuwe scheen; Philander leeft in swaer getreur; Lerinde gaet met Thyrsus deur.
Stem; De stille Nacht genaekt.
AL het uytmuntend hoog, Hoe sterk in het oog, Loopt p' rijkel van 't onweder; De sterke storrem slaet, 't Geen hoog verheven staet, Ter Aerden schielijk neder.
Hoe menig Schip verslind, De felle Noorde-wind, En rooft den Schipper 't leven; Als met een dulle kop, Hy 't Zeyl trekt in den top, Wil voor geen buyen reven, III.
Berouw 't gemoed dan slaet, Als 't dikwils is te laet, Dies wil men 't p' rijkel derven; Reeft voor de wellust ras, En neemt tot uw Compas, De spreuk: Gedenkt te sterven.
Vw zinnen obstinaet, De wereid boos, en quaed, Wild niet te veel vertrouwen; En eygen wijsheyd vals, Ontslaet u van den hals, Wild op geen rijkdom bouwen.
V. Soekt gy vermaek en rust, Schept in de deugd uw lust, Met nood-druft zijn te vreden; De overvloed verlaet, Kiest een gemeene staet, Die geeft gerustigheden.
446 Stemm tanto gratiosa.
CVpido God der Minne, Vw pijlen wreed mijn jonger hert doorwonden; Ik bid u, ô Goddinne!
Maekt mijn gemoed van slaverny ombonden; De wijl uw kracht,, heeft zulke macht, Dat machteloos ik swerve; Mits ik, Me-vrouwe, V nimmer mach aenschouwe, Maer moet derve.
Vw oogjes, die als sterren; Mijn brandend hertje brandende door-stralen, Doen my in liefd verwerren, Ia in de liefde dwalende verdwalen; Zoo dat ik sweef; Ik sterf, ik leef, De Ziel is my ontvlogen; Hebt gy u dorsten, Vyt wreede Tygers borsten, Lief, gezogen.
Dat gy dus obstinatig, Van mijn, Lief, vlucht, kan u gemoed dat lijden!
Ik bid, Princes, zijt matig.
In straf gebruyckt medooging t' allen tijden; Acht gelt, nocht goed, Nocht hooge moed, Noch s' werelds pracht, nocht pralen; Want een onweder, Kan hoog-moed smijten neder, En doen dalen.
Vaer wel, Princesse moedig, Mijn dankbaerheyd laet ik u tot getuyge; En bloeyt in liefd voorspoedig; Vaer wel Me-vrouw, met dankbaerheyd ik buyge; Ik wensch gy meugd,, elders met vreugd, Vw liefde, Lief, besteden; VVant ik bevijne, Twaelef in een dozijne, Vind m' 'er heden.
Stemme: Hansje sneed, het &c. HEer!
Aeltje buur,, wat avontuur; Denck!
Teun die heeft een Vryertje: Is 't niet ontdieft,, zy is verlieft, Op een wild weyig Snyertje.
Een Huppel-klinck,, een lichte vink, Daer niet en is ten beste; En weetje 't niet,, hoe dat hy hiet?
't Is puykjen aen de Veste.
Wat mach ze doen,, 't is geen fatzoen, Ia wel!
ik zegt jou, Aeltje; Dat teere wicht,, valt veel te licht, Voor zulk een aerdig staeltje.
't Is wel een lanst,, hy speuld en danst; I aalle nieuwe wijsjes, Oft niet een quack,, hy weetze strack; Dat hoord ik laetst tot Tijsjes.
V. Waer op dat pas,, 't gezelschap was, Van al de jonge Maetjes; Daer hy alleen, het giesje scheen, In kluchjes, en in praetjes.
Dat lange Teun,, en laep en Zeun, Noch zeyden, dat s' een giesje; Ia zoo ontdieft,, dat ik verlieft, Hem minne u moet, zeyd Niesje.
Die zoete sloof,, heeft goed geloof, Dat zy hem zal bekooren; O lieven Heer!
komt morgen weêr, Gy zult wat anders horen.
447 Stemme: Schjokke dy, Schjokke dy.
LAet ons nu eens vrolijk zijn, Vrolijk zijn, vrolijk zijn, Laet ons nu eens vrolijk zijn, In deughd; Vrolijk wesen by de mijn, By de mijn, by de wijn, Vrolijk wesen, want de wijn Verheugt.
'k Zet het glaesjen aen mijn mond, Aen mijn mond, aen mijn mond, 'k Zet het glaesjen aen mijn mond, Avous; En 't moet uyt tot op de grond, Op de grond, op de grond, En 't moet uyt tot op de grond, Gaer ouws.
'k Zet mijn lippen aen de kroes, Aen de kroes, aen de kroes, 'k Zet mijn lippen aen de kroes, En poy; Word half uyt gedroncken.
Hey Monsieur!
dat is Avous.
Is Avous, is Avous, Hey Monsieur!
dat is Avous; Amoy.
Strijkt het wijntjen toch wat neer, Toch wat neer, toch wat neer, Strijkt het wijntje toch wat neer, Het stuyt; Hey!
dat streeckje trekt na meer, Trekt na meer, trekt na meer, Drinkt voort uyt.
dat streekje treckt na meer; 't Moet uyt.
Dat wat met een koelen zin, Koele zin, koelen zin, Dat was met een koele zin, Gaer ouws.
Schenkt' er lustig weer wat in, Weer wat in, weer wat in, Schenkt' er lustig weer wat in; Avous; Houw daer, Buurman, nouw moet gy, Nouw moet gy, nouw moet gy, Levert het over.
Houw daer Buurman, nouw moet gy, De kroes; Laet ons spelen schjokke dy, Schjokke dy, schjokke dy, schjokke dy, Laet ons spelen schjokke dy, Avous.
Drink-lied HEt wijntje maekt de vreugd, Het wijntje maekt de vreugd, Het wijntje maekt de vreugd; Laet zien een reys van 't juk, 't juk, 't juk, Laet zien een reys van 't juk, 't juk, 't juk, Laet zien oft jyza meugt.
Zie daer mee dat 's je veur, Zie daer mee dat 's je veur, Zie daer mee dat 's je veur; Ey!
doet my na van 't juk, 't juk, 't juk, Ey!
doet my na van 't juk, 't juk, 't juk, En gaet 'er zoo meê deur.
Duyk wijsheyd, duyk, ey!
duyk, Duyk wijsheyd, duyk, ey!
duyk; Zie daer mee komt van 't juk, 't juk, 't juk, Zie daer mee komt van 't juk 't juk, 't juk, Stof regen in mijn buyk.
Was dat niet met een veeg?
Het glaesjen uyt van 't juk, 't juk, 't juk, Het glaesjen uyt van 't juk 't juk, 't juk, Het volle glaesje leeg.
V. Nouw Lansje, nouw moet jy, Nouw Lansje, nouw moet jy, Nouw Lansje, nouw moet jy, Die Fransman is van 't juk, 't juk, 't juk, Die Fransman is van 't juk, 't juk 't juk, Zoo zoet als rijzen bry.
Wel nouw doe mijn bescheyd, Wel nouw doe mijn bescheyd, Wel nouw doe mijn bescheyd, En drinkt het uyt van 't juk, 't juk, 't juk, En drinkt het uyt van 't juk, 't juk, 't juk, 't Is ymmers zoo ezeyt.
448 Sonnet.
HEt harde wreede Stael vermurruwt door het vyer, Maer 't harde hert mijns Liefs en is niet te bewegen; Wat diensten ik haer doe, noch is het niet te degen.
Cupido stookt niet meer, uw vlam versmacht my schier.
Plumige Vogeltjes, schrilt uyt met naer getier, Een droeve galm, die't geboomde Bosch door-klatert; Staekt al uw vroylijkheyd, en droeve Deuntjes schatert, Om mijnent wil, in plaets van zoet getierelier.
Gy Veld-Goddinnetjes, die't vroylijk Bosch bewoont, Ey!