floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
MONSJEUR en Vrient, op heden kome ick U E. opofferen ’t gene daer onse Vriendtschap en familiare kennis my toe verplicht: Schoon het niet uyt het breyn der beste Poëten gevloeyt is, verwerpt het daerom niet, maer aenvaert ’t selve met sodanige vergenoeginge, als het met genegentheyt en volmaeckte Vriendtschap U E. werdt opgedragen, beschermt het voor de bitse Nijdt, op dat zy haer tanden daerop vergeefs meugen wetten.
VAERT WEL.
U E. Dienaer en Vriendt, P. ELSEVIER.
Den Autheur aen de Liefhebbers.
MESSIEURS, Hier hebt ghy de Verstoorde Vreugt, dewelke U L. Vertoont wert, door een bedrooge Joodt, Hoer, Waerdt en Waerdin, alleen door versierde namen vermomt: laet het U L. hoewel waerachtig, niettemin voor een Klucht verstrecken: gebruyckt het tot u voordeel, en verleent ’t selve een gonstich oordeel: Zoo bemercke dat het U L. aengenaem is, sal my dan verplicht houden, om U L. wel haest met wat aengenamers te komen besoeken.
Arias de Joodt.
Sophroone, Antonia, } Hoeren.
Jochim, de Waerd.
Waerdin.
Sibille, de Meyt.
* Schout.
Drie Diefleyers.
Trijntje, de Moer van Sophroon.
KLUCHT, VAN DEGestoorde Vreught.
Arias de Joodt, al zingende, uyt.
La Coquille.
SPot ghy Cypres Godinne met mijn Liefde?
Ach Minne Godt, zoo is ’t mijn leedt, Dat ghy mijn hart oyt met uw schigt door griefde!
Wat maeckt u Godlijckheyt zoo wreedt?
Sal ick dan eeuwigh moeten derven ’t Geen dat ghy mijn geven kont?
Gunt my veel liever dat ick sterve Door de smerte van mijn wont!
IS dat niet moy geseyt?
wat dunckje van mijn Sangh?
Trots ick niet met mijn stem, het beste Snaar geklang?
Is ’t niet zo as ’t behoort vrienden, je moet dencken, dat ick noyt Mi fasol            geleert heb, ’t Sou noch wel beter gaen, maer wijl ick mijn keel te seer gesmeert heb, Met France, en Rijnse vocht, ben ick te gruwlijk hees, Want in plaets van Singen, piep ick als een jonge Mees Die honger heeft, daerom is ’t gien wonder, en ick heb soo akrements            gesopen, Niet aers dan of men veur ien duyt, ien hiele pint kon kopen, Doch ick mach gaen wandelen: soet!
wie komt mijn hier aen boort, Voorseecker, doen ick strax songh, heeft de Godin Venus mijn verhoort.
Sophroon, en Antonia, uyt.
Daer sie ick haer gestoet, en se dragen de levrey van dese Godinnen, ’t Zijn Nimphjes uyt Waterlant, na mijn dunckt, of zoo as hier de            Brackjes sinnen.
Ick heb ’er beck op, bloet!
’t ien is ien nobel Dier!
Ick voeghme naest haer zy.
Sophr.
Wel Smous, wat doeje hier?
Ick wacht hier vast op jou, om mit mekaer te wand’len, kom Buysjes, laet ons gaen.
Ick laet me zoo niet hand’len, Loop heen jou Smous, loop heen, Arias.
Gort is dit ien Goddin?
Dat’s abuys, stracx seyd’ ick datse God’lijck was, maer nu duncktme            steeckter de duyvel in!
’t Is volckje van Deus-aes, diese niet ken, souse veel betrouwen, Om datse soo stout in de beck zijn, spijt d’eerlijckste Vrouwen: Trouwens me kent genoegh de Hoeren an ’er neus; Maer ken ick dien niet, laet sien, ja, ’t is Sophroon.
’K hoor hy geeft ons al de leus.
Hou stant Antonia, kom, laet ons noch wat praeten.
Struyf, struyf, kom, gaen wy maer, hy het mier duyten as Ducaten.
Ick ken die Specken wel, se deugen niet en bruy, Arias.
Maer hoor iens Meysje maets, ey segh, waer gae je Luy?
Na huys toe malle geck, is ’t niet laet genoegh?
Praetjes, praetjes, Gaet alle bey met mijn, Ant.
Holla, dat’s niet geseyt.
O Lieve maetjes!
Ick weet wel watje seggen wilt, kom, kom, Sophroon, ick weet wel je            weygert me gien tocht, Veel minder ien glas Wijn, al wiertje niet gebrocht, Hoor, soo je mee wilt gaen, we sullen iens lustigh in de bocht springen, En as we de Wijn in ’t hooft hebben, braef van moy Aeltje singen, Sel dat niet Keunincklick gaen?
kom, geeftmen iens ien soen!
Neen, spaertse dan tot flus, ick hebber noch gien van doen.
Hou daer, dat’s ien begin.
Hoe staeje dus te reutelkutten, en te temen, Hebje wat in ’t sin, je moet te minsten wat patiency nemen.
Me dunckt hy wilder al staende in, hier Smous, geeft ierst wat            speldegelt.
De Duyvel, isser op ien soen al mee ien prijs gestelt?
Soo is dese Coopmanschap wel schielick op geslagen, Hier weet ick noch niet van, en nochtans pleeg ick dese neering alle dagen.
Want voor ien voelwerckje op straet dickwils in ’t passant, Geef ik me leven niet meer as twie blancken, of ien stooter contant.
Somtijts wel minder, na dat ick het best kan passen, En daer hebje dan noch veur haegnevelt van Rondassen.
Sou ick nou voor ien soen gelt geven, soo souwer by loo de duyrte wel in slaen.
Wat bruytmen dese Geck, mienje dat wy hier veur jou Sottinnen staen?
Neen, mijn lieve Vrient, we sinnen van die Hoeren niet die so mager            smeren, ’k Heb also wel als jy ien Ducaet of twie te verteeren, En als dat op is, en geeft me Moer me gien gelt genoech na me sin, So neem ick ien Rock of twie van me gat, en peurder mee de Lommert in, En hael ’er gelt op, as dat dan verteert is, en wy niet meer hebben om te            verspillen, Zoo verdiene we mit ien snap weer losgelt mit ons billen.
Laet voelen, hebje dan geen eelt in jou vuysten daerje op sit?
Al soetjes wat, Sinjeur.
Mijn lieve Vaer we sinder in verhit, Al krijg’ we eens een steeck of twie op sen oudt Romeyns, men krijgt daer            af gien hinder.
’t Sou oock al te veel over stuyr zijn, want je naers is je al te kostelijcken            broodtwinder.
Want raeckteje zoo haest in ’t voetsant, je quamt je leven niet weer te recht, Trouwens, dan binje noch goet veur ien Coppelaerster, maer dat ambacht is            soo slecht, Dat ick niet en weet hoe dats’er drooch broot mee kunnen winnen, Of se moeten ’er ien schoft of twie daegs onder haspelen of spinnen.
Maer wat daer of is, weet jy luy best.
Heb je aers niet in je sin Sinjeur, Ick sie wel ’t is maer Snyers werck, kom gaen we deur.
Neen by me sieterna.
Ick hoor wel ’t is maer scheeren.
Ick heb waerachtich noch in ’t sin van avent ien moy stuck gelts mitje            te verteeren, En springen lustigh in de bocht.
Ick bidje gaet maer mit mijn, Want ’k weet wel die ’t mieste geven daer wilje ’t liefst by zijn, En na dat ick onthouwen heb Sophroon, of so ickje recht ken van outs, Soo ben je liever by ien kale Jeud als by een Christen mit ien hant vol gouts.
Kom wilwe?
Ick sel in ’t midden gaen, so hebje niet te krakelen, Nou, weest soo weygerich niet, want ick mag die krommeçinken in mijn kop            niet veelen.
Waer selwe nou gaen, weetje ien bequame kroeg, Daer we sonder vrees en perijkel mogen intreen, Arias.
Ja genoegh.
Want zoo de Schout ons beyde op ien kamer of bed quam te betrappen, We souwen tegen wil en danck na de Boejen moeten stappen: Maer hoor, ick weet raet, indien we willen seecker zijn, Zoo gaen we tot Iochem de Mof, die het puyck van Franse en Rijnse Wijn, En wilje daer eens de Wolvedans dansen mit de start tussen de bienen, Hy selje wel ien kamer, mit ien sacht bedt, veur ien nachje lienen.
Dat ’s gang, kom gawe maer.
Soet, ’t is hier dichte by, Laet sien, waer is het huys?
staet soo lang aen ien zy.
klopt.
Sibille roept van binnen.
Al vrient Sibille, doet maer open.
Sibil.
Dat ’s wat te seggen, dat men hier soo laet an komt lopen: Wat sinje veur Volck, seg, of ick doe van avont niet op.
Wel schijtkont, vraegje dat?
dat hoorje te kennen weten an de klop.
Nou je soo beleeft spreeckt raeckjer van avont niet binnen, Al konje preeken as Brugman.
Weetje wel wat voor luy wy sinnen?
Ja, as je ’t me segt.
Doet op, Sibil, ick sin Sophroon Iochem die kentme wel.
Wel dat komt seecker schoon Hoe droes kom jy hier noch soo laet in den avont aenkloppen?
Hadje niet eseyt wieje was, ’k hadt niet op edaen, al gingje met voeten op de            deur schoppen, Maer nou je Sophroon sint, spijt ’et me datje niet eer sint in eraeckt, Doch ’t is jou eygen schult datje jou niet eer heb bekent emaeckt, Want als mijn Miester en Vrou uyt sinnen, doe ick niet graeg open, Of ’t moet veur de Vrienden zijn, maer aers al quammer ien Burgemeester            selfs anlopen, Of d’hielen Amsterdamse Adel mit ien rammelende beurs, Ick houme of ick doof was, en laetse buyten ’s deurs.
Schoon dat sy bidden, of driegen met voeten op de deur te willen lopen, Ick speul, volckje ick kenje niet, ick doe soo laet niet open.
Al vloekense noch so seer, en of s’al vragen na bier, of na wijn.
En asse al lang enoech estaen hebbe na ien moye Trijn, Ick vraeg mit een stadige trony, of sy mienen dat we hier Hoerhuys houwen?
Loop, loop me vaer het jeuckje daerje niet en kunt klouwen, Ons wijn, en bier is of, bruy heen, dat ’s kort en goet, Willese wat hebben veur ’t mes, datmen dat op ien aer soecken moet; Want soo ’k de deur altijt op dee, ’k sou somtijts in ongelegentheyt raeken, En as dat gebeurde, mocht ick me wel ier mijn Miester t’huys quam an de balck            vast maecken, Hoe licht kan ’t beuren datter iens ien haen betrapt wordt op het nest.
Jochum kreeg zijn ses weeken, en ick slagen, daerom is ’t best Dat ick me deur toe hou, soo krijgt me Miester geen schaden.
De Meysjes hebben doch altijt schult, se hoeven noyt quaet te doen op hoop            van genaden.
Soo se ’t verbruyen mit de Vrouwen, se hebben an de Miester geen heul, Want die zijn gemenelick zo barmhartigh as de Haerlemmer Beul.
Nou Sinjeur gaet daer wat sitten daer is ien stoel mit ien kussen.
Geeft me eerst ien pijns Roemer of twie op mijn tanden om me dorst            te blussen.
Alrie Man!
Maer hoor Sibil, komtje Miester en Vrou haest weer?
Se sellen in ien amery hier wesen dat weet ick wel, setje terwijl wat neer.
En drinck iens ront, soo sel je luy de tijt niet lang vallen.
Om de tijt te passeren sellen we mekaer sproockjes vertellen, of wat uyt            ’t Naymantje kallen.
Want je weet wel Sibil dat hoorwe altemael even graeg.
Jy voornamentlijck, want ’t is jou hanteering alle daeg.
Maer sie daer, nou sel ’t wel gaen, daer komt me Miester en Vrou al anstappen.
Hy komt net van pas, ’k loof hy het onse Wijn-kan hooren klappen.
Iochem de Waert en Waerdin uyt.
Goeden avont Jochum.
Goen avont volckje altemael, genavent Sinjeur.
Daer breng ickje iens op, avous.
Ick danckje daer veur, Treck stijf Sinjeur, treck stijf, wat dunckje van die klaeren?
s’Is goet by me keel, maer soo ’k de wijsheyt van avondt wil bewaren, Selt best wesen dat ’k my niet te droncken suyp, of ’t wercke sou niet gaen.
Ick weet wel watje seggen wil, of ’t mes van avont iens veur den dach quam,            je souder mitje droncken kop, wel schaerden in slaen.
Waerd.
Je hetter gien noot of Sinjeur, de saeck sel sulck ien last niet lyen.
Al laet ick mijn mes iens tot et heft toe in ien stuck mense vleys glyen, Daer vraeg ick niet een honsfot na as ick vol bin.
Dat mach gien quaet, As ’t maer gien bloet en laet, of de steeck niet aen ’t hert en gaet, Je sint al een Duyvel van een Smit, die pit achter d’ooren het.
Maer noch meer in mijn kuyten.
Asje doot sint meugje die an de Musicanten verkoopen, om op te fluyten.
Daer Zijnse puyck toe Hospes, maer suyp iens an, hoe staje dus en preeckt            met de kelck* in je handt, Breng iens voort Super Bagulum, en set het glas op sen kant.
Daer is kans toe.
Brengt ten minsten iens voort.
Avous Sophroone, An dese half pijnts Roemer moetje me je miesterstuck eens toone.
Dat sel wel gaen.
Hou vast.
Avous Antonia.
Ick danckje kammeraet.
Dats uyt, doet jy het my nou na.
Wy konnen oock altijt niet drincken.
Jochum hebje niet ’t ien of ’t aer            te eten.
Genoegh.
Schaf op.
Maer Sinjeur ick moest eerst weten Wat datje hebben wilt.
Het is mijn even veel.
Geliefje wat neuten, krakelingen, suycker-koeckjens of wat aers dat soet            is in de keel, Ien confijtje, kapittel-stockjes, wat lusje, je moet maer commandeeren?
Wat lusje Joffertjes?
Laetse wat soets geven, om de keel te smeeren.
Geefse wat datse liefts meugen Waerdin, hoorje dat wel.
Al goet Sinjeur.
Ja geeftse wat soets, ’k wed dat ick ’t hem duyr genoch anschrijven sel, ’t Mach van die Speck wel of, want ’t lijckt al ien rijcken Duyvel, Het hy wat Speck ’t is goet, ’k selder mijn magre beurs me lardeeren, dat geeft            puyck van suyvel, De Keerel staet me wel an, maer zijn beurs noch beter, want soo ick die krijg in            de klem; Akrement dat hy van desen avont haer laten sel dat sweer ick hem.
Wat duyvel schortje te kijven Hospes?
Hebje ’t op mijn geladen?
Wat praetje dan?
Ick seg dat ick de hooghte van 37 graden Al ruympjes weg heb, na ick sie an mijn Compas.
Soetjes Vent, alsje soo begon te praten sou ’t volck mienen datje            droncken was.
Dat scheelt de helft niet, want ick bin begort schier droncken, Ick kom so effen van me Wijnkoper, die het me ien mingele twie drie            geschonken.
Dan waer ’t al gien wonder al hadje jou pijtjen haest vol.
Mijn Wijf was by me, aers hadt me kop hiel eraeckt op hol!
Daer komt se an mit de versnapering.
Sie soo, dat mach ick lyen.
Nou heb we tant-gebaer.
Kom, voegje hier mee ter zyen, Soo krijgje oock wat van dees soetigheyt, Sinjeur.
Ick mag dit kosje wel, maer noch liever een Pijp Toback daer veur, Dat’s Mannen kost, dat selme beter an de ribben kleven.
Kom Jochum, je moet me iens ien Burgemiesters Pijp, mit een schoteltje            Verrinis geven.
Al goet, mijn Heer.
Maer geeft me van jou beste Rol.
Sibil, Sibil, hoor hier, langh een papiertje vol.
Van wat, Miester?
Sinje doof, of hebje speck gevreten, ’k seg van de beste Knaster.
Gae voort, en repje wat.
Men Heer, gien beter waster.
In hiel West-Indien, dat weet ick wel, want ’t is kras van goet, Je seltse prijsen as je se geproeft hebt, soo lieflijck en soet Isse op de tong, in hiel Amsterdam sel je me gien beter halen, ’t Is oock gien wonder, want ick moet 4 guld.
voor ’t pont, schoon ick se in            ’t gros koop, betalen.
Dan dientse al goet te wesen, Hospes, want ’t is veel geldt.
Dat beken ick.
Sie daer, Miester, daer is ’t.
Je selt Wel haest konnen oordeelen wat kruyen het sinnen, aen dit staeltje.
Sie daer is vuyr, Sinjeur.
Proefse nou.
’t Is puyck van ien Orientaeltje.
Dat mien ick.
Ick bekent Jochum, ’t is een leckere mont vol roocks, Gien beter kost in de hiele werelt, as soo ien pijpje smoocks, Dat ’s kost voor de maets, en dat gelardeert mit ien soopje soen-water, Weg Rijstenbry mit Suycker en Pijpkniel, ick laeter Het beste Bancket veur staen, weg Koffi, weg Chocolate en Tee, Weg Hasen, Konijnen, Patrijsen, ick kies Toback in de stee, Dat smaeckt as Koeckjes mit Kees, daer is gien bien in, men kander oock iens            op drincken, Is ’t niet waer Jochum?
Je sout wel dorst krijgen van praten, ick magje iens schincken.
Dat ’s wel gedaen, kom brengme iens.
Avous, mijn Heer.
Danck heb, avous Juffrouw Sophroon.
Ick danckje seer.
Kom soen me iens, Hartje.
Hoe ken ickje dat weygeren Mallegeckje.
Soo, raeck wat maets.
Geef jy me oock iens ien minnebeckje.
Dat zijn lieflicke vergulde montjes, so vars as soete melck, ’k Wedt ’er ien Paep liever spog uyt drincken sou, as Spaense Wijn uyt ien gouwe kelck.
* Jou hiele backesje is eel Sophroon, maer je tong wat slordig.
Daer magse, as se is verlegen, By gebreck van papier, mit verlof, heur gat an vegen.
Se kense niet missen, Keereltje.
Se doet, want se spreeckt altijt te veel, Daer en boven verdientse eer ien Pont-groot mitter neers, as ien stuyver mitter tong of keel.
Ick verstae ’t soo niet, groote maet, de tong is de rechte saus, die Venus            werck moet larderen.
Poepillen, die het ’er niet by van doen, se kunnen die wel ontbeeren.
’t Is gien arbeyts loon by ien Vroumens te leggen die niet en spreeckt.
Sijn se stom, se meugen met ’er vinger wijsen, waer zy ’t liefst hebben            dat men steeckt.
Akrement Hospes je praet soo levendig van dese saeken, Je soudt ien mens, die ’t gaeren doet, de tanden wel waterig maeken.
’t Was al een lutje te hoog.
Maer hoor Jochum, ’k heb ien woortje te seggen allien.
Seg vry watje te seggen hebt, al wodjer tien.
Dewijl ick van avondt hier gekomen ben om ten goet gelach te verteeren, Soo woud ick wel dat je ons ien braeven kamer beschickten om te logeeren, En ien sacht bedt en schoone laekens.
Dat sel ick jou bestellen, Sinjeur, Daer sel gien falikant an wesen, ’k heb gelegentheyt genoech.
En datjer veur Hebben moet dat selje geworden.
We sellen wel accordeeren, Daer is gien noot of, en wilje dan de Meyt een steeckpenning geven, se sel de            veeren Soo veel te beter om schudden, datje noch te sachter legt.
Daer sel ick niet iens op sien, gae maer heen en segt Datse alles riet maeckt, dat, as we willen beginnen, Niet hoeven te wachten, maer alles slegts klaer vinnen, De laekens op geslagen, ien Spaense Spiegel veur ’t Bedt, Ien Roo Wijntje op tafel, en ’t ien of ’t aer Hoere Bancket.
Maer selje deuse twie Veugels wel op meugen?
’k Mag ’t gissen, En maekense me te veul doen, ’k selse niet meer geven as ick ken missen.
Ick sel dan alles wel besorgen Sinjeur, laet ’et maer op me staen.
Goet, Hospes, we sellen ondertussen ien glaesjen ront laeten gaen.
Iochum binnen.
Nou is mijn Pijpje uyt.
Jy eet soo smakelijck, je sout ien mens wel graeg maeken, Ick mag wat dichter by je luy komen sitten, soo sel de vaeck uyt ons ooge            raeken, En op datje om gien slapen dencken sel, moetje me elck een deuntje singen op            sen beurt.
Wat dunckje daer of Antonia?
sitje stil?
Ick denck niet datje treurt?
Sou ’k treuren?
o neen, Sinjeur, daer hoefje niet veur te vresen, Wie sou, daer men wel eet en drinckt, kenne droevig wesen?
hebje in ’t sin ien deuntje te singen, begin maer an, As je gedaen heb, sel ick oock wel iens laeten hooren, wat ickkan.
Dat’s puyck, Waerdin, voor eerst moetje me drie kleyne Glaesjes geven.
En dan sel ick je iens laten sien, hoe datwe sellen leven.
Voor ierst sel men elck ien deuntje singen, mit ien Glaesje in de hant, En as je Lietje uyt is, sel je ’t uyt suypen, en setten ’t op zijn kant, Daerom sel ick, al die dese misstelling niet willen na komen, De hiele Wijn-kan, plotselijck over ’t lijf laten stromen, En begieten je moje kleeren van onderen tot bovenen so nat, Datjer sel uyt sien, aers noch aers as ien versoope kat, Nou, ick selje veur gaen, en so je me noet na doet, je meugt vresen.
Begin maer, werckt.
Singt: Valencienne, of Lalande.
I. NOu dan ien Glaesjen, Om gedroncken in het ront, Ben ick niet een Nobel Baesje?
Hey ick set het aen mijn mont, ’k Sal ’t uytvegen as ien Man, Al was het ien hielen Kan, As wy sullen vrolijck wesen, Komt het op ien stoop niet an.
Dickwils droncke drincken, Is het beste dat ick kan, Kannen leegen, glaesen klincken, Ken ick seecker as ien Man, Ick hou meer van Wijn as Bier, Altijt maeck ick goede Cier, Dobbelen, Speelen, Nayen, Steecken, Ken ick as ien Cavalier.
Wat sal dit nachje, Ons al geven veel geneucht, Meenigh Kusje, meenigh Lachje, Tot de billen toe in de vreugt, Ick sal staen tot aen mijn keel, In Vrou Venus Lustprieel, Daer wy Vruchten sullen plucken, Van een eyndeloos gestreel.
Sophroon, nou sel het jou beurt wesen, Dat was uyt geveegt, dat sagje veur je oogen, dat ’s gien toovery.
Dat gaet ’er oock na toe.
Holla, je moet ierst singen Cammeraet, en de Wijn verdienen gelijk als            ik doe.
SOPHROON Singt: Gavot Anjou.
I. AVous, avous, mijn Cammeraet, ’t Is schande dat het Glas soo lange staet, En dat het niet rasser over gaet, Wilt om gien treuren dencken, ’t Glas sel je droefheyt krencken.
Avous Vrienden, dat gat gaetje veur, Ick doe gelyck als jy Sinjeur.
Goon, het Wyntje smaeckt soo soet, Ma Foy my dunckt sy is seer goet.
Tap Waerd, tap, ick hou noch moet, Ha laet ons lustich drincken, Laet maer de Glaesen klincken, Alle drie zijn wy even graegh, Dit en beurt niet alle daegh.
Hey nou zijn we vol vermaeck, ’t Is nou de rechte tijdt datmen treuren staeck, O Goon!
wat is ’t ien braeve saeck!
Te mogen dus plaisieren.
En Bacchus Feesten vieren, Hey vergeetje druck en pyn, En wilt, als ick, nu vrolyck zijn.
Je hebter of Moer.
Wat sellen we van jou hebbe?
Seecker ’k wil liever drincken as singen.
Daer hebje gelijck in Schaep, Suycker en Wijn zijn meugelijcke            dingen.
Wat je segt.
Maer as we een deuntje hebben sellen, soo is ’t tijt datje begint.
Driegt niet lang, lustigh.
Wagt wat vaer, mienje dat ick soo datelijck geriet bin, Ick sel me sinnen vast by mekaer roepen, en sien iens in wat gat dat se steecken.
Letter nu iens op, ick sal ien Veersje of twie den hals gaen breeken.
A BOIRE.
DIe Bacchus oock als ick beminne, Die set het glas al stortend’ binnen, Versmaet niet dit gezegent nat, En laet gien droppel gaen verlooren; Maer suypje liever vol en sat.
Ha, ha, Monsjeur: Du vin à Boire, à Boire, A Boire, à Boire, à Boire.
Wie kan dit Godtlick vocht verachten, Dat ons herschept door nieuwe krachten?
’t Veroorsaeckt vreugt, verdrijft den haet, En doet ons droeve pijn versmooren, Soo dat sy in den afgront gaet, Daerom wenst niet as: Vin à Boire, à Boire, A Boire, à Boire, à Boire.
Ay sit hier niet as drooge sullen, Is ’t glaesje leeg, laet het weer vullen, ’k Hou wel niet veel van Dronckenschap, Maer ’k mag ’t geklanck van ’t glas wel horen, Gepropt met dit vergode sap, Daerom sing ick: Du vin à Boire, à Boire, A Boire, à Boire, à Boire.
’t Is goet te sien datje veul van ’t glaesjen houdt.
Dat hoorje wel aen me sang, En hoe ick grooter dorst heb, hoe ick ’er mier na verlang.
Est il possible, krabbelde kous, meugje wel rook-vleys?
Wat droes is dat te seggen.
Dat ick van dese nacht sel boven, en jy selt onderleggen, Verstaeje dat nou beter.
Ja hiel wel, Mallegeck.
Hoor hier iens, alle bey.
Wat nou weer?
Daer, dat is veur je wang, en dat is veur je beck.
Twie vliegen mit iene lap.
Dat ’s je Meniste streeck.
O die Vrouwen, die Vrouwen, Kon ick ’er in kruypen,’k sou as ien twiede Diogenes met zijn ton daer in mee            huys houwen.
Bon, sey Bril.
Hy het gelijck, want as hy daer in was, soo was hy beschut veur            regen en wint.
Vat je ’t jou Duyveltjes, hoe vaert hy al?
Soet je staet of je mal sint.
Dat beurtme wel meer as Sondaegs, o bloet!
wat selje van dit nachje Al haver hebben Sophroon?
slapperement wel mach ’er niet een lachje Of?
Hoe dus staetich?
Set je montje pruym, mienje ’t, of mienje ’t niet?
Wie sou niet lacchen, die dien mallen dief maer ansiet?
Mijn Duyveltje, mijn Engeltje, mijn Hartje, mijn Liefste, mijn Troosje, Mijn Hemel, mijn Hel, mijn Paradijs, mijn Vagevier, mijn Suyckerdoosje.
Get, hoe scherp is hy.
Voel, voel mitje handt, Je selt waeratje seggen, dat mijn hiele lijf als een Ethna brandt, En dat so heftig, dat al quamen al de Amsterdamse Waterspuyten op mijn            Corpus, se souwen dese vlam niet slissen.
Je hebt gien noot van je lijf, je selt die brandt noch wel uytpissen.
Daer is gien remedy ter werelt beter as jou suycker soete mont, Dat is de rechte Nectar-balsem, tot versachting van mijn wont.
As je dat helpe ken, Sinjeur, dat sel ick je genoeg geven.
Daer mee souje me gewis, al was ick half doot, weer doen leven.
De droes, hoe hanig benje.
As ien Keuning.
Maer nou, Wanneer wilje Sophroone?
As ’t jou belieft.
Hou, Jochum, Jochum, hou.
Waer is de schel?
Hy hetje al gehoort.
’t Is goet te sien dat we hier in ien Motkas sinnen, Want daer is ’t de mode, datmen met de voet stampt, wijl men daer zijn leven            gien schel ken vinnen, Waer blijft de kruck soo lang?
’k sel by den akrement kloppen wat ick kan!
Hou, Hospes hoorje niet?
Alrieman!
Iochum uyt.
Wat ’s jou believen Heer?
Dat sel ick je wel seggen, Dat je me wijst waer ick van dese nacht sal leggen, Het scheelt my niet, Sophroon, of met Antonia.
Wilt ghyse allebey, soo volgenze jou na.
Wel an, ick ga voor uyt, kom wijs men iens de trappen.
Fiat, ick weet de weg, en sal veur uyt gaen stappen.
Is boven alles riet, seg Jochum?
Bier, en Wijn, Een Spaense Spiegel, en wat meer kan nodig zijn, Is klaer, en soo u noch iets anders sal ontbreecken, Soo hebje, maer ien woort, as ’t jou belieft, te spreecken, En veur de na dorst, heb ick daetlijck veur je bedt, Ien hiele mingels kan Dors Engels neer geset.
Je bent ien Vrome Ziel, ’k sel jou recommandeeren.
Die sulcke neering doet, moet passen op de Heeren.
Dat gaetje veur.
Stap weg.
Ick kom stracx weer beneen, Wacht nou wat, allebey.
Ja, ja, gaet jy maer heen.
Arias en Iochum binnen.
Gants lijden, hoe sel Jochum dese Voogel plucken, Hy sel hem soo kael scheeren, as ien luys, en al de veeren uyt zen gat trecken.
* Sophr.
Daer is geen kreuck an, Jochum slacht al de Hoerewaerden, hy sel wel            maken dat hy niet te kort schiet, Laet hy al zijn best doen, dees Smous en schaet het niet.
Laet sien, waer hangt zijn gelach?
Hier achter.
’t Lijckt wel ien ladder, met vijfentwintig sporten, Anton.