floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hy weet noch niet beter ef ik ben Iasper, hoe staat het, zou het noch lukken?
Ongemeen, daar is de trouw beloften, daar is het portret.
Dat is Marrys portret.
Ik zal je 't ander.... daar is hy.
Wat zyn dat voor nukken?
Iy in myn dochters kleeren!
Hier is het verbruid, Weet Marry niet wat te bedenken, zo is het heele spelletje uit.
Houje stil, hy komt.
Jacomo, Hendrik.
MYn heer wy hebben een kluchtige meid, zy heeft 'er in myn dochters kleeren gesteeken, En beeld 'er in, dat jy ze niet uit malkanderen zoud kennen, ik heb lustig gekeeven.
Myn heer kyst daar niet om, dat zyn pleizierige streeken, Het zal my groot vermaak zyn, laat ik ze toch alle bei zien zonder datje iets zegt, ik wed Dat ik ze zo daatelyk onderschei, ik heb ommers jou dochters portret.
Daar docht ik niet om, kom maar binnen.
Iacomo, Hendrik, Marry, Anna maria Hendrik, tegen Marry.
MEjuffrouw, meent gy dat wy niet kennen die wy beminnen?
Uw schoonheid heeft my al te diep gewond Om te dwaalen, uw aangename mond.... Jacomo.
Je bent verkeert myn heer, of doe jy het maar om met'er te gekken?
Myn heer gy zoekt vergeefs my in twyffeling te trekken.
Meent gy dat ik myn schoonheid niet beter ken?
dat gezicht, Die heldere oogen, daar ik alleen door werd verlicht!
Is 't ernst.
Waerachtig je hebt abuis, zy diend by me.
Dan doet ze haar plicht, een dochter is schuldig haar vader te dienen.
Neen, zy is myn meid.
Myn heer mag ik 't gelooven Dat uw liefde... Jacomo.
Ben je dol of zot Marry?
Scheeren we mekaar?
Zou ik myn Minnaar zo laaten ontrooven.
Spreekje niet Anna Marry?
Ik weet niet wat ik zeggen zal.
Wel dit is eeen wonderly k geval.
Mejuffrouw, uw Vader.... Iacomo.
Wat Vader, wat vader!
Ik zeg je noch, ik ben 'er Vader niet, gelykt zy na 't portret dat ik jou heb gezonden?
Als twee droppelen water, zie daar.
Wel wie drommel het dat uit gevonden l Is dat het portret dat ik jou gezonden heb?
Ja, zie jou zegel staat'er op, waar heb ik het anders van daan.
Dar meug jy weeten, ik kan dit spul niet verstaan.
Marry je zult.. maar wat beestachtig schellen.
Jacomo, Ioris, Hendrik, Anna Maria, Marry, Karel.
't IS Karel.
Die heeft hier niet verlooren, doet de deur toe.
Hendrik karesseert Marry Karel.
Myn heer, ik moetje spreeken.
Ik heb nou geen tyd omje te hooren.
Ie moet tyd maaken myn Heer, ik kom jou insinueeren, van wegen jou dochter.
Hoe my... my te insinueeren, Anna Marry, heb jy met Karel iet uytstaande, dat hy... Anna Maria.
't Geschied uit de naam van een Heer, Iasper van Altena, die jy jou dochter belooft had; de troubeloften wil hy weer hebben, gelyk hy de jouwe gegeven heeft.
Ik kan die Notaris zyn gebrabbel niet verstaan, heer Iasper Wil jy me met een woord te kennen geeven, Wat last jy hem gegeeven hebt.
Ik heb die man daar van gesprooken, noch gehoord myn leeven.
Schaam jy jou niet zo te liegen, daar jou heer Iasper niet en kend.
Daar staat hy zelf.
Zeg jy dat jy heer Iasper van Altena bent Hendrik.
Ik denk niet datje daar aan twyffeld?
Dieloogen kan ik zo daatelyk wederleggen.
Iasper staat voor de deur, ik zal hem haalen, en zien of jy dat in zyn presentie durft zeggen.
Karel, Tegen Marry.
Doet de achter deur open ik moetje spreeken.
Ia haal jy hem.
Wel wat zal dit hier zyn, ik sta verstomt.
Jacomo, Hendrik, Anna Maria, Joris, Iasper, Karel.
Iasper, tegen Karel.
DAtje dan datelyk toch komt.
Zoo daatelyk, ik zal maar een paar getuigen gaan haalen.
En ben voort weer.
Karel binnen Iacomo.
Wel Vrind wat was jou boodschap?
Ik most Jacomo spreeken.
Al wat jy my zegt, za!
Jacomo hooren zonder faalen.
Ja, maar ik most hem zelfs spreeken.
Dat is heer Jaccomo.
Scheerje me wat?
Hoe is jou naam, zegme dat?
Myn naam is Jasper, ik kwam van Altena om met Jacomoos Dochter te trouwen.
Roept Jacomo maar, zo ras hy me ziet Zal hy.... Jacomo.
Kend Jacomo u dan?
Ik heb zo datelyk roet hem gesprooken.
Ja, wy hebben 't huwelyk verbrooken, Hy heeft myn beloften, en het portret Dat hy my gezonden had weer, en wou my myn trouwbeloften niet geeven.
Je hoord wel dat hy het niet vast en het.
Roep Iacomo.
Iy bent een bedrieger, of een zot, ik hebje met myn oogen Nooit dat ik weet gezien, al watje zegt, is geloogen.
Ie hebt je voeten hier niet gehad.
Ik zeg dat ik 'er geweest ben, en de jonge juffrouw gegezien.... Jacomo.
Anna Marry, heb je die man gesprooken?
Ik zag hem nooit als nu.
Hoe kan dat dan geschiên?
't Is evenwel waar.
Wat waar!
wat waar!
ik heb zo lang gezweegen, Maar nu zal ik jou bedrog toonen, ik ben zelf Iasper van Altena.
Iy?
Ik heb voor vier weeken noch aan Iacomo geschreeven dat ik zyn dochter tien duizend gulden, voor een duary zou geeven.
Hendrik, ziet in zyn memory.
En ik öntbood voor dry weeken honderd pond Van de beste Rbabarber, die jy me daatelyk zond.
Ia wel!
Dat 's ook waar.
En in myn laatste brief, schreef ik hem dat hy een schoone snoer paerlen voor myn Bruid op zou zoeken.
In de zelye brief daar ik van de paerlen schreef, zond ik hem een extract uit myn boeken Van alle schulden die ik hier in 't land.... Jacomo.
Allebei zegje de waarheid.
ja wel, ik weet waarchtig niet wie de rechte is.
Roep jy Iacomo die zal het wel zeggen: Hendrik.
Hoorje wel, het schort hem in 't verstand Ioris.
Sinjeur, ik zouze alle bei eens laaten schryven, dan zul jy 't daatelyk vinden... Jacomo.
Treffelyk bedacht, om malkaar niet te blinden.
Zo schryf alle bei jou naam.
Haal de brieven van het kantoor, Zo zullen wy het haast zien.
Joris binnen.
Hendrik schryft.
Zie daar myn heer.
Joris uit.
Ia, jy bent Iasper, ik hou jou der voor 't is de zelfde hand, Jasper schryft.
Tegen Jasper.
Neen jy hoeft de moeite niet te doen, deeze is Iasper, hy weet van onze heele Correspondentie, en 't is de zelfde hand, die proef is niet te wederspreeken.
Iy bent een bedrieger, dat is nn klaar genoeg gebleeken.
't Is om dol te worden.
zie daar of dat niet gelykt: Anna praat met Joris.
Dat is ook de zelfde hand, hier staat men nou en kykt.
Ik zeg je.... Iasper.
Heer Jacomo... Jasper.
Indien de dochter.... Hendrik.
Wil my gelooven.... Jasper.
Zo Jacomo.... Hendrik.
Hy zoekt myn Bruid te ontrooven.
Ik kom van daag.... Iacomo.
Ja wel Vrinden ik kanje alle bei niet gelyk verstaan; Gelyk zingen kan gaan, maar gelyk spreeken niet.
Ik geloof wel, dat jy de rechte bent, maar ik bidje laat hem eens verhaalen hoe alles is gegaan.
Ik vond Iakomo aan de poort, hy bragt my in dit huis, ik zag zyn dochter, maar bender uitgescheiden, Om dat ze der anders uit zag, om datze geen hollands kon, noch leeren wou, en.... Hendrik.
Ie hoort wel..... Jacomo.
Stil, stil!
wil een oogenblik verbeiden.
Met wat schuit kwam je?
Ik had aan Iacomo geschreeven, dat ik met het schuitje van dry uuren van Naerden zou komen, maar daar voerder van daag geen, zo nam ik een waagen.
Voerder geen schuit?
Myn heer daar heb je 't klaar, Ik kom met de schuit is dat niet waar?
Ia toch.
Karel de Notaris vond ik te Naarden, die komt met my gereeden.
En kan 't getuigen.
Was Karel te Naarden?
Ia, hy prezenteerde my zyn dienst, hy zy dat by Iacomo kende.
Ie hoord wel.... Iasper.
Ik wil dit alles wel verklaaren onder eeden.
Ik bidje verhaal voort.
Ik kwam in dit huis, doch vond de juffrou heel anders, als ik my had verbeeld, Ze was veel bruinder, wilder en langer; ja wel wel een hoofd.
Was het deeze juffrouw dan niet?
Neen, ze had een witte tabberd aan, geele kapers, bruine krollen, en... Hendrik.
Myn heer je merkt wel dat hy revelt.
Ja nou merk ik wel waar het scheeld.
tast in de zak van Hendrik en krijgt het portret.
Met je permissie, geleek die juffrouw na dit portret?
dat was ze.
Hendrik, Myn heer hy.... Iacomo.
Ik bidje.... Ioris.
Sinjeur.... Anna Maria.
Vader.... Iacomo.
Zwyg, 't zyn dingen die jou niet raaken.
Iy lui weerdje zo, ik zal het wel maaken.
Jacomo binnen.
Was ik als jy ik ging voort, onze Sinjeur is een duivel van een vent.
waat of Karel blyft?
Waarom zou ik weg gaan?
Vind Vader Karel nou by Marry.
Ioris, tegen Iasper Jy kend hem niet.
Roep jy Iacomo maar.
Jacomo uitkomende tegen Marry die noch binnen is.
Ik had voort na de Schout gegaan, had jy het niet bekend, dat zyn streeken!
Toen ik je flus in de kleeren vond, docht ik wel dat 'er iets schuilde.
Sinjeur.... Iasper.
Ia dat was de juffrow die niet een woord hollands kon spreeken.
tegen Jasper Heer Iasper welkom.
Ik bedankje myn... Iacomo.
Iou Iasperschap is uit, ik weet alles, ik ben Iacomo, en zy is myn meid.
Is't waar?
Ia myn heer, zy hebben u misleid, Ik vond Karel by haar, hy is achter in gekoomen, ze overleiden samen... waar is hy daar?
Wat had Karel daar doch me veur?
Waar blyft hy, ik verlang hem te spreeken.
‘Ia, ja, hy zal ze wel wat wijs maaken, verlang niet na hem.
Hy heeft myn dochter gepretendeert, en al dit volkje omgekocht, achter zyn noch de kleeren die ze aangehad hebben, Karel was de Pedagoog, alles is gelogen.
Ben ik zo bedroogen?
Dat is myn dochter.
Die lykt na het portret dat je me zond.
uitkoomende.
Myn heer excuseer my.. Iacomo.
Myn heer vergeeft het je, en achtje genoeg gestraft, dat hy jou vryster trouwt voor jou gezigt.
Wat die zaak belangt, myn heer, ik ben jou voor jou genegentheid verplicht, Maar ik hebme bedocht, ik bedankje.
Bedankje me?
Ia, jou dochter kan te veel exercitien, en is te waerelds voor een man van zo veel jaaren.
De Pedagoog heeft haar.... Iacomo.
Dat was altemaal geloogen, en 't was ook de meid.
't Kan zyn, maar ik zou my evenwel met haar niet durven paaren; Jy bent 'er niet altyd by geweest.
Wel wat dingen zyn dat!
ik zal.... Iasper.
Myn heer kan doen wat hem belieft, maar myn raad Zou zyn, datje ze samen trouwen laat; Want ik zalze niet neemen.
Jy zultze trouwen.
tegen Joris.
Voort jou vagebond, uit myn oogen.
tegen Marry.
Jy ook.
Myn heer... Iacomo.
Myn heer, myn heer.... Iasper.
Geef jy ze hem niet het zal je berouwen: Hy schynt een Jongman die wel op zyn dingen past, heb je iets tegen hem?
Doet het dan al, ik begeerze niet.
Myn heer, je stond ommers toe dat ik ze vryde, had Jasper niet..... Anna Maria, Vader... Iacomo.
Brust 'er mee heen.
VECHTERKLUCHTSPEL.
TE AMSTERDAM, By Jacob Lescailje, Boekverkooper op den Middel- dam, naast de Vischmarkt.
VECHTER, een schoenlapper en brugophaalder.
MAIKEN, zyn huisvrouw.
KLAARTJE, zyn dochter.
VREDERYK, vryer van Klaartje.
HILLEBRAND, een out man.
HEERE, een schipper.
DAVIDJE, een kruyer.
VECHTER.
MAIKEN, KLAARTJE.
MAIKEN.
AL weer is die bezukste kaerel uit het pothuis elopen.
Ja wel, sulken vent as dat is, daer is ommers niet goets af te hopen: Altyd het gat uit: altyd het gat uit: en ’t schone werk moet blyven staen.
Daer komt Tryntje Karnelis die wil heur muilen hebben, of ze wil daadlyk op een aâr gaen, Syberig moet uit ’er huur, en die zou hy ’er kist kruijen.
En de Koster het hier eweest, hy zou veur Teeuwis de klokken luijen: Daer kon hy mooy een hiele schelling meê verdienen in een half uur.
Ja wel, ik word schier uit men zinnen.
de kaerel maakt ’et myn zo zuur.
Zo as hy me quelt; ’t is niet om te verdragen.
’t Is een rechte vrouwepest; en een plaag der plagen.
Lieve Klaartje, je bint wel ongelukkig mit sulken vaâr.
Wat zellewe’r teuge doen, moeder?
Al wat ik raap of spaar, ’t Is al te vergeefs, we binnen arm, in we zellen arm sterven.
In had jou goet niet vast eweest, je had al me niet veul ehad van je erven Maar jou Vrederik zou hier komen.
hoe of hy ’t werk al het beleid?
Wel, loof ik.
maar was ’t niet beter eweest datmen ’t hem niet had ezeit?
Och hy zag dat wel!
hy het verstandts genoeg om dat te merken Ik wou maar dat hy wat goets voor ons uit kon werken.
VREDERYK, MAIKEN, KLAARTJE.
WEl Klaartje, goejen dag kint.
hoe gaet ’et met jou?
Relykjes.
En hoe met jou Maiken?
je bint zulken goên vrouw.
Ja zo passelyk: ’k zou altemet wel goet wezen, as men ’t ’er na maakten, Alles wil zo niet ezeit wezen.
Wel hoor: om dat we allebei zo haakten: Jy na je mans beterschap, en ik na ons houwelyk Met Klaartje; zo heb ik nou alleding trouwelyk Beschikt, als ezeit was.
de mannen zellen hier komen, En spreken jou zelfs: want ze schynen te schromen, Of ik ook een part zocht te spelen aan je man.
Daerom willenze het van jou eerst horen.
en dan Heb ik ’er belooft te vreden te stellen.
Maar Klaartje, zou jy ’er je zelf ook in quellen?
’t is myn vader, maar ’t doetme zulken verdriet.
Lieve Vrederik, dat men moeder zo veel droefheid aan hem ziet, Ik kan ’et je niet uitspreken, ik mach ’t wel lyen, Terwyl ik zie dat het licht tot zyn beterschap zou kunnen gedyen.
Maar is hy inderdaat al zulken bolwurm als j’er van opgeeft?
je hebt van je dagen zulken kaerel niet beleeft.
Ik hebt je noch niet half ezeit, men goe knecht, dat vechten, dat vechten, Dat valt me zo zuur, wat het hy van zen leven niet al parten uit gaen rechten?
Dat je wist, hoe wel datwe gezeten hadden toen ik hem eerst kreeg?
We hadden een brave schoenmakers winkel op, in de halsteeg; In we hadden zulke nering, zulke nering, ik kantje niet zeggen.
Het vloeidender in huis.
maar altyd mosten wy achter leggen, Deur dat vechten, en deur dat zuipen: dan in de kroeg, dan op de wacht; Dan ereis op straet: het was hem evenveul, of het dag was of nacht.
Dat duurden dan dikwils ien hiele week achter malkander; Dan teugen een Sinjeur, dan teugen een brakje, en dan weêr teugen een ander.
’t Scheelden hem niet, al had’et teugen zen eigen vaâr eweest.
Hy was dikwils hiel uitelaeten.
hy leek wel een wild beest.
Maar as ikje ezeit heb, ’t is nou noch wel zo goet as van te voren.
Want sedert dat hy die sneê in de bek kreeg, het hy ’t versworen.
Met messen te vechten: dat hy eerst altyd placht te doen: Daer het hy zo mennigen reis an de Schout veur moeten bloên.
Dan most ik em ereis ’s nachts uit de kortegaard halen.
Dan most ik ereis zo veul sluitgeld in de boeyen betalen.
En ’t is men ook wel ebeurt dat ik ’er hem een week of twee zitten liet; Wat zou ik doen?
ik docht, terwyl hy daer zit zo vecht hy niet.
Kon me ’t hem hier me zo ver krygen, dat me hem dat vuistevechten meê of kon leren.
Al sloegeze hem ook dat hy in drie dagen niet opstont, ’t zou me niet deren.
Want as hy niet vecht, is ’er redelyk meê om te gaen.
En as hy oppassen wou, konnewe noch al fatsoenelijk bestaen.
Om mynent wil hebben hem de Heeren noch een Officitjen an de brug egeven.
En ’t schoenlappen en kruyen daer by, daer konne wy noch wel of leven, Al hadde we de rente van Klaartjes gelt niet.
En ik spinder noch te met een draetje by, as je ziet.
Want die rente krygt hy nou tog altegaar in handen.
Ja hy zou de hooftsom ook al lang hebben gaen verpanden, Had ’er Besje daer niet veur eweest, die ouwe sloof.
Och Vrederik!
wat maakten hy ’t die goê vrouwe ook altemet loof.
* Maar die kon hem wel, daarom deed’ze ’r best datz’er veur zorgden.
Want as hy gien geld had bleef hy tuis, daar was niemand die hem borgden.
Maar mienje datje mit slaen al wat op hem winnen zoud?
Ik verzekertje, want niemant wil met hem te doen hebben, daer op is hy stout; Maar kreeg hy eens zo wat, dat hy ’t ter degen kon voelen; En van zulke lui daer hy ’t hem of schaamde meê, ’t zou wel koelen.
En men kan ’t makkelyk doen: want hy het weinig kracht.
As zijn neus maar bloet, valt hy schier in onmacht, Zulken kaerel is ’t.
je hoeft niet eens te vrezen.
Een Heiden zou hem met prevelen schier onder de voet lezen.
Want, gelyk as ik zeg, even eens is het met het messevechten eschiet.
En nou is hy zo bang, dat hy schrikt as hy maar een mes ziet.
Hy durft schier gien broot snyen.
Maar, quam ik ’t hem nou al te verleren?
zoutme niet wel licht aan men toekomende houwelyk deren?
Om dat ’et juist van myn quam, dat hy zo geslagen was?
O neen: daer staen ik jou borg veur: want zo ras As die kaerel hem die snee in de bek had egeven, Warenze weêr de beste maats; en zy zyn ’t altyd ebleven.
Is ’t niet waer Klaartje?
Ja zeker: ze waren gedurig by malkaâr: En hy kon hem ook zo in toom houwen: dat het wel schâ en jammer waar, Dat hy sturf.
hy kon hem altemet zulken gezicht geven, As hy maar van vechten repten, dat hy begon te schrikken en te beven.
Maar hoe hy hem ook onder sim had, hy bleef evenwel zijn beste maat.
Doch dat het hy: hy vecht wel ereis; maar hy draagt zen leven gien haat.
VREDERYK, MAIKEN, KLAARTJE, HILLEBRAND, HEERE, DAVIDJE.
HILLEBRAND.
GOejen dag allegaar.
O binje daer vrienden?
Dit zynze daer ik of ezeit had.
wel kamaraats, je mienden Dat ’er een boefjen onder schuilden, maar hier is de vrouw, En de dochter meê.
zie daer, vraagt ’et ’er nou.
Neen vrienden, we hebben ’t zo overleid met ons beiden.
Bin jy lui te vreên, je kunt ’er je maar toe bereiden.
Nou mannen: je hebt edaen.
as ’t ezeid is, hoor: Elk een ducaton: daer stae ik jou borg voor.
Heere.
Wel heerschop, we zellen ons hier dan wat omtrent houwen.
’t Is goet, vrinden, ’t is goet.
ik zelje waerschouwen.
Wat dunkje van zulke gasten?
zal ’t gaen of niet?
Ik heb ’er goê hoop op.
myn dunkt dat ’et gien verlies en bied.
Was hy nou maar tuis.
Ja, maar ik wou hem eerst noch wel iens spreken, Of het al zo quaat is.
O, wat magje jou hooft breken?
Das niemendal, ik moet weten waer ik op seil zal gaan; Maar houje wat uit de weeg, daer gintsen op de brug komt hy al aan.
VECHTER, VREDERYK.
DAer is al myn geld al weêr op, den brui, En ik heb noch niet iens evochten.
Ja wel: ik heb nou zulken vechtenden bui.
dat ik ’er nou niet toe komen ken, en ik doe ’t zo gaeren.
Zie daer.
al was ’t teugen de drommel zelf, ik wou ’er wel teugen plokhaeren.
Is ’er nou niemand niet?
niemand niet?
waer binje nou allegaar?
Hein onversaagt?
Haantje?
Tys bolwurm?
kom vry mit malkaâr.
Vechter Janz, een woortje.
Hoe zellewe ’t endelyk mit mekaar stellen?
Zel ik jou dochter hebben?
of zoekje me maar zo wat te quellen?
Je weet nou datwe malkaâr bezint hebben.
en je kant myn persoon.
Je weet wat myn doen is, en waer ik woon.
Myn ouwers binnen vrome luitjens, die zoetelykjes haar rentjes leven: Dat weetje meê.
Dat doet’et hem niet maat: zou ik jou myn dochter geven?
Daer ik alle jaaren zulken schoonen biergeld van ’er renten trek?
Dat zinze niet zwager.
dan was ik wel een sakkeraerze gek.
Weg, weg, kaerel, praat me niet van zulke zaken; Maar wilje wat slaagen hebben?
daer kanje makkelyker an raken.
Wel: dat ’s ommers gien bescheit, van een man as jy bint.
Ik mien je dochter mit eeren, en ik hebze hartelyk bezint, En zy myn meê, daerom bedenkje ereis ter degen.
Zy is over vyf maanden toch mondig: dan kanje ’r ommers niet tegen, Dat weetje wel, daerom verzoek ik ’et jou nou mit fatsoen.
En om cordiaal te gaen.
is ’et je noch om een jaar renten te doen?
Daer zel ik niet op zien.
ik wou niet gaeren tegen jou zin trouwen.
Dat zel ikje dadelyk geven: alleen omje te vrind te houwen.
Dat zinze noch al niet.
mondig, of niet mondig, je zeltze toch niet hebben vent.
Wat schort ’er dan aan?
ik bin ommers een nuchtere borst.
ik werk men een hielen dag an ’t end.
Ik doe men best, om myn overal fatzoenelyk te dragen, En dat allien, om jou en je dochter te behagen.
Ik heb noch al een mooi stuivertjen over egaart meê.
Dat doet het hem ook al niet; maar kan je wel vechten?
hee?
Ik bin gien vechter noch smyter.
maar wat is dat te zeggen?
Wat dat te zeggen is?
dat zel ikje ereis uit gaen leggen.
Hoor: ik geef onze Klaar, haar leven, geen ander kaerel tot een man, Of ik moet hem eerst beproeven, of hy al louter plokhairen kan. Eerst moet hy al een kansje twe drie tegen myn wagen; Eer ik hem toe zal staen, dat hy eens na heur komt vragen.
En dan moeten wy akkerderen, in plaats van houwelyksgoet, Hoe dikwils dat hy zuiver tegen myn vechten moet.
Wat huwelyks voorwaarde zou dat wezen?
Wacht, wacht, je moet noch al meer horen.
Om alles wel ter degen te bedingen van te voren: In plaats dat andere lui, alle weken eens by ’er ouwers ten eten gaen, Zo zouwe wy mekaar, alle weken ereis, helder of moeten slaen.
hebje’r zin in?
laetewe dan voor eerst ereis beginnen.
Wel Vechter!
wel Vechter!
benje wel ter degen by jou zinnen?
Zou ik gaen vechten tegen de geen die ik tot myn schoonvader verzoeken wou?
Zou ik daer nae gaen vechten, tegen de vader van myn eigen vrou?
Wel, wat dollemans praat is dat?
O ho, je begint al te vrezen.
Maar zo leid de zaak, verstaeje wel, ’t zou niet anders kunnen wezen.
Dan moet ik noch wat patientie nemen, en gaen; maar ’t zou wel kunnen zijn: Datje wel haast een ander portuur vond, in de plaats van mijn.
Ik wou dat ’et al waer was.
ik mien hy zou van de drommel dromen; Maar daer gunze zien ik myn wyf uit den huis komen.
Ik moet ereis kyken of daer niet een kansje veur myn is.
Ik zoek ’et over al, en over al loop ik mis.
VECHTER, MAIKEN, KLAARTJE, VREDERYK.
BInje daer vaâr?
daer het volk eweest naeje vragen.
Wouwenze vechten?
Ai, altyd vechten!
zy vroegen of je wat geld woud dragen.
Was ’t aârs niet?
dat mag eze zelver doen; maar had ’et ien kansje te beduyen ehad, Ik had ’er noch wel ereis op ezocht.
wat praat is dat?
En daer is al twe driemaal volk deur de brug evaren.
Ze maakten gien questy, dedeze ook?
zelje dan jou leven niet bedaren.
Zou jy myn dat vragen?
of ik bedaren zou.
Kom, vecht zelf mit men: of je krygt dadelyk een klouw.
Wel, myn lieve man, wat praat is dat?
ai, gae jy in ’t pothuis.
Niet te temen.
Zeg ik: hebje allien gien kans, je meugt Klaar te baat nemen.
Ik wil toch vechten, zie daer.
Ai, man.
O, slae, of ik slae.
Nou is ’t tyd dat ik myn volkje waerschuwen gae.
HILLEBRAND, VECHTER, MAIKEN, KLAARTJE, VREDERYK.
HOu, schoenlapper, wilje ien vrachje kruyen?
Een vrachje kruyen?
waer moet ’et wezen?
’k wou hem liever wat of bruyen.
An de Haagse schuit; maar binnen ien quartier.
Maar, niet te verzuimen, je moet ’et halen, hier Over in de straet, daer die luiden daer staen en praten.
Zieje ’t?
Ja, ja, ’k zie ’t wel.
Maar... je moest me niet wachten laten.
Ik zelje tyds genoeg by wezen, of ’t moest wezen dat ik een buitkansje kreeg.
Dat ’s te zeggen, dat ik teugen de ien of de aâr moest vechten onderweeg.
Vechter binnen.
Hillebrand, dat elk nou oppast.
Zorg jy niet.
Nou zelt wel lukken; Maar Maiken, wie hoordender zen leven van zulke stukken?
Wat kaerel is dat!
Ja, nou hebje ’t zelfs ehoort.
Och Klaartje lief!
ging ons houwelyk toch nou ereis voort: Ik verlang ’er zo na, ik kantje niet uitspreken.
Dat men altyd juist in de iene zwaerigheid, of in de ander moet steken, Dat is wel verdrietig.
dat je vader ommers nou zoo wonderlyk niet en waar, Dan was alle ding wel, en ons hylik was klaar.
Ja Vrederik, dat hy ook zo niet eweest was, je had me nou niet ekregen; Ik had al over vier jaar etrouwt eweest, maar dat hiel het tegen.
Daer vryden een Bontwerker nae men, en het was wel een fraai borst; Maar zyn Besje was ’er zo teugen, dat hy hier niet komen dorst, En dat allien om myn vaârs vechten.
en zo quam ’t dat het niet ebeurt is.
Dan is het noch al zo goet as quaet, voor myn, dat hy zo gehumeurt is.
Veur myn ook.
want jy staetme noch al vry wat beter an, as hy.
Kinderen, daer komt hy al an kruyen, hou jy lui je wat an ien zy.
HEERE, VECHTER, MAIKEN, KLAARTJE, VREDERYK.
HEERE van binnen.
BRugge brug op, hoou.
Kint: je moet eerst de brug ereis ophalen.
HEERE.
Brugge brug op, hoou.
Hoe legje en roept vent?
zelje wel zo wel betalen?
Wacht je beurt.
Nou, maatjen, ik heb een beetjen haast.
Ja ik zelje daerom niet te eerder voort helpen, of je wat raast.
Ik geefje ommers goê woorden, kom, ik wil meê noch wel een hand an slaen, Zo kom ik zo veel te eerder voort.
Je zelt ’er wel van staen, Loof ik, gaa jy maar op je schuit.
ik raje ereis zo koen Dat je ’r an komt, verstaeje dat wel, we zellen ’t allien wel doen.
Nou kameraatje, je hebt een quae schrol, je moet wat bedaaren, Hoe knorje zo?
Knor ik jou te veul?
as me jou deur laet vaaren, Dan moet ’et jou wel wezen.
daer: betaalme nou.
Hoe veul?
vraagje nae de bekende weg?
een stuiver.
Hou, Daer is al ’t geld dat ik in de werrelt heb, maatje.
Dat ’s maar zes duiten.
’k Heb zeker niet meer.
Dat ’s maar een praatje, Je moet zien datje ’t krygt.
Ja wel, ’t is asje zien kunt.
Ik heb helder noch penning, kruis noch heeremunt.
Daer binnen myn zakken; maar daer, ik wilje myn neusdoek wel te pant laten.
Ik wist niet dat ik gien geld by myn had.
Hier helpt gien praten, Ik moet men geld hebben, of ik klop ’et uit je huit.
Kom, ik zelje wel zo veul geven veur elken duit, Dat ik te vrede bin.
Ja wel, dan moet ’et myn huit betalen.
Ik heb zo meenigen brui op myn rokjen ehad, je kuntje hart ophalen.
Ik zelme veur ditmael geduldig laeten slaen.
Maar dat myn de moeiten lusten, ’t zou ’er zo makkelyk niet gaen.
Wat wouje doen, vent?
je zoutje dan verweeren.
Kom, kom: ik moetje noch te degen wat ofsmeeren.
is dat ook iemant slaen?
en dat om ien oortjen an geld?
Kom op, vriend.
hy het jou te veul eslaegen, ’t is kracht en geweld.
Dunkje dat, moeder?