floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Izabel, Philidia, Ferdinand.
MYn broeder, 'k wilde aan u wel een geheim ondekken.
Laat Philidia, zo 't u belieft, vertrekken, De zaak is van gewigt, ik sprak u gaarne alleen.
Myn heer, ik wil zulks niet beletten, en ga heen.
Izabel zacht tegen Ferdinand.
Alonce die is in deez' herberg meê gekoomen.
‘Goôn!
‘Spreeken wy hem nu, de tyd dient waargenomen, ‘Op dat ons beider hoop wel uitval, 't moet geschiên ‘Eer dat Philidia Alonee komt te zien.
‘Ik volg uw raad, en zal verlof van haar gaan vraagen.
Tegen Philidia.
'k Hoor daar een tyding, daar ik my van moet beklaagen, Wyl 'k een kwartier hier noch verblyven moet, nu 'k zou Vertrekken, 'k ben beschaamd om dit verblyf, mevrouw, 'k Laat u zo lang dan hier, 'k bid, dat gy wilt vertrouwen, Dat zaak en van gewigt my koomen op te houwen.
Ik zal zeer gaarne hier zo lang vertoeven, heer.
Kom, broeder, gaan wy dan.
Ik ben hier aanstonds weer.
Alonce, Philippyn, Philidia.
ZIe ik Alonce daar, durf ik myn oog vertrouwen?
hy is 't, ik ben onsteld door hem te aanschouwen.
In wien de liefde heerscht, 't is zeker en gewis, Dat uit hem het verstand meest weg gebannen is, En dat, wanneer men is door deze drift ontsteeken, De harssens zyn onsteld, ik zie hier een klaar teken, Te gaan naar Lis'bon, daar men gist'ren trok van daan, Hoe meend gy, zeg, dat dit uw vader aan zal staan, Is dit na Vlaanderen, gelyk 't belast is, trekken?
Wy spoeijen heel veel weg, ons geld zal heel lang strekken; Men zal in Vlaand'ren ons lang wachten, 'k ben verblyd, Dat wy zo veel bezien in zulken korten tyd.
Wy zullen.... Alonce.
Zwyg, houd op dus spottende te spreeken, Schoon deez' weêromkomst zal myn vaders toorn onsteeken, Schoon dit myn leeven in gevaar bragt, my ten val, Weet echter dat ik dit besluit volvoeren zal.
Ik kan van Izabel niet meêr gescheiden leeven, Ik heb die schoone, reên tot toorn op my gegeeven, Ik wil aan haar nu gaan betoonen 't naberouw, Van dat 'k haar reên gaf, om te twyf'len aan myn trouw.
indien zy, die ik heb zo zwaar beledigd, Wanneer ik myn berouw zal toonen, wierd bevredigd, Ik zou die lossigheid verbannen uit myn zin, Die maakt dat 'k over al een ander voorwerp min.
Ja, Philippyn, 'k zou 't haar bevestigen met eeden.
Wel, wat zoud gy niet doen, om die niet te overtreeden?
Maar, 'k wil myn leeven wel verbeuren, heer, indien Dat gy Philidia niet aanstonds weêr gaat zien.
Gy weet men moet, om na de mode wel te leeven, Verscheide juffers te gelyk zyn liefde geeven, Kan 't anders zyn, daar gy aan 't hof zyt opgebragt, Waar een galant voor een bedrieger word geacht.
'k Wil nu getrouw zyn, 'k moet die driften overwinnen, 'k Verlaat Philidia, 'k zal Izabel beminnen.
‘Hy spreekt heel ernstig, 'k moet eens luist'ren na zyn reên.
Verlaat haar, die gy hebt tot noch toe aangebeên, O ja!
Alonce, wil Philidia verachten, Verban haar uit uw hart, ja zelfs uit uw gedachten, Denk, als gy haar bemind, wat smart gy u bereid, Denk niet om haar, ontvliê haar tegen woordigheid; Bemin haar dan niet meêr, wil haar uw woord niet houwen, En liever sterven, als Philidia te aanschouwen, Philidia.
Als my te aanschouwen?
hoe.... Philippyn.
Hy 's laelyk in de ly.
Vaar voort, ondankbaare, volvoer uw schelmery.
Myn vader liet het toen by deze reden steeken, En toen begon hy my van myne reis te spreeken, En wilde dat ik slechts een jaar uit blyven zou, En toen omhelsde hy my voor het laatst, mevrouw.
is dit maar 't verhaal dan van uw vaders reden?
twyfelt gy?
die van my word aangebeden, Dit was op myn vertrek zyn uiterste bevel, Waar van ik sprak, mevrouw, myn knecht die weet zulks wel.
mevrouw.
‘wel nu dat is eerst duivels liegen!
‘Zy is onnoozel, hy een meester in 't bedriegen.
'k Verban myn achterdocht zo licht niet, 'k heb gehoord... Alonce.
gy zyt te onrecht om die redenen verstoord, Hoe!
twyfelt ge aan myn trouw?
om dat ik 's vaders reden My weêr erinner, kunt gy hier om zyn te onvreden?
Moet ik my hier niet van beklaagen, spreek, hebt gy Ooit diergelyken taal wel meêr gehoort van my?
Hebt ge uit myn leeven, uit myn reên iets kunnen merken, Mevrouw, 't geen u in die gedachten kan versterken?
Verban die achterdocht, zo haat'lyk, uit uw zin, Waar door uw schoonheid wort beledigt, en myn min.
't Zou my onmoog'lyk zyn, die banden te verbreeken, Gy zyt te schoon, en ik te zeer in liefde onsteeken.
'k Moet twyff'len aan uw min, om dat gy, op de tyd En plaats van ons bestemd, niet eens gekoomen zyt; Gy liet uw koelheid my hier door genoegzaam blyken.
Mevrouw, die klagt koomt my noch meêr verongelyken, Indien dat ik daar niet geweest ben, naar myn pligt, Zo straf de hemel my aanstonds voor uw gezicht: Maar, 'k vond u niet, en dacht dat gy my had begeeven, Toen wilde ik het bevel myns vaders niet weerstreeven, En toen vertrok ik ook vol van mismoedigheid.
Myn knecht die weet.... Philippyn.
‘Ja, dat hy liegt al wat hy zeid.
Alonce, 't is genoeg, myn vreeze is reeds vervloogen, Gy zyt niet ontrouw, ik was door de schyn bedroogen, Ik bid, vergeef my het verwyt, 't geen ik u deed, En oordeel van myn min, myn waarde, naar dit kleed.
denk!
hoe groot een drift vermeestert myne zinnen, Wyl 'k, schoon gy ontrouw waart, u echter zou beminnen, En dat, na myn vertrek, myn vreeze en myne smart, Myn kleed veranderde, maar nimmermeer myn hart.
Maar, schoon dat gy u toond geheel verlieft te weezen, Zo doed my Izabel niet zonder reden vreezen; Ik kan die achterdocht bezwaar'lyk uit myn zin En hart verbannen, wyl dat ik u teêr bemin.
'k Beken dat Izabel my had in liefde onsteeken, Maar, 'k moet u minnen, nu uw min my is gebleeken.
Waardin, Izabel, Ferdinand, Alonce, Philidia, Philippyn.
IK meen, dat ik hem, in deez' kamer, heb zien gaan.
O wreede smart!
Laat ons eens luisteren, blyf staan.
O ja, 'k wil Izabel voor eeuwig nu verlaaten, Gy zyt veel schoonder, 'k zal u minnen, en haar haaten, Wy zullen deelen in elkanders lot, mevrouw, Geef my uw hand, en neem de myne met myn trouw.
'k Zweer zulks zal niet geschiên, zo lang ik ben in 't leeven.
‘Wel, dit komt duivels raar!
myn leden beeven.
Gy moet haar trouwen, en zo niet, ik zweer dat gy Dan sterven zult.
Die hem misdoed, misdoed ook my.
Ik ben te vreên, laat ons nu ons verschil beslechten, 'k Ben Izabel, wil uw meêminnaares bevechten.
Hoe, Izabel!
die naam die zal u doen vergaan, Uw leeven en uw min doen eindigen, wel aan.
Wy zullen 't zien.
Houd op, myn zuster, wat zal 't weezen?
Bedwing uw tooren, of wil myne gramschap vreezen.
Houd op, en keert alleen uw wapens tegen my, Straf myn ontrouwheid nu, en myn bedriegery; Wilt myne trouw' loosheid uitwissen met myn leeven, 'k Ben al te schuldig, en heb tegen u misdreeven: Ik heb u twee belooft te trouwen, wreekt u dan, Wyl 'k myn beloften, aan u tweên niet houden kan. Philidia.
Gy gaaft my uwe trouw, word uw belofte indachtig, Is dit uw schrift niet?
Alonce O ja!
het is waarachtig, Ik kan u beide niet vernoegen tot myn smart, 'k Heb een meest'res te veel, te weinig aan een hart.
zie het geen dat gy my hebt gegeeven, Getekend met uw bloed.
't Is zo, myn waarde leeven, Stoot toe, dewyl ik u zo schand'lyk heb misleid, Beneem my 't leeven, straf myn ongetrouwigheid.
Beantwoord dan myn min.
'k Heb u myn trouw beweezen.
Denk wie gy kiest, of gy hebt myne wraak te vreezen.
Laatste tooneel.
Frederik, Waardin, Philidia, Izabel, Alonce, Ferdinand, Philippyn.
HOe staat gy hier zo leeg?
is 't huiswerk al gedaan?
Ik bid u, luister toe, gy zult verwondert staan.
'k Moet maaken, wyl myn keur u een van tween beleedigd, Dat gy door myne dood te zaamen word bevredigd, 'k Beken 't, 'k heb aan u tween gegeeven myne trouw; Wie moet ik hoonen?
wie verkiezen tot myn vrouw?
Ik kan u beide nu uw liefde niet beloonen, En eer ik de eenen, 'k moet den anderen dan hoonen, Ik kies dan myne dood, volg uwe gramschap nu, Zo ik niet leef, ik sterf ten minsten dan voor u. Ferdinand.
't Is wel, gy laffe, zult nu uwe wensch beschieten, Gy zult nu sterven, en haar geen van tween genieten.
Sterf.
laat af, want schoon hy wankelt in zyn trouw, Weet dat ik alles noch om hem wel missen zou; Laat die ondankbaare en trouw'looze minnaar leeven, 'k Wil aan Philidia hem liever overgeeven, Schoon dit verlies van hem aan my meêr ongeval, En smart, dan of ik zelf moest sterven, geeven zal.
Gy zult door deeze reên, myn gramschap niet beweegen, ‘Gy brengt ons in 't verdriet.
Daar is niet aangeleegen, Dewyl ik door dé slag, die hem trof, sterven zou, Weet dat 'k zyn leeven met myn dood verlengen wou.
Ik wil Philidia, veel eer dien ongetrouwen Nu overgeeven, dan hem stervende te aanschouwen, En 'k zal my zelf niet eens beklaagen in myn nood, Zo hy maar denkt dat hy blyft leeven door myn dood.
'k Verkies u tot myn bruid, myn waarde, door dit teken, Beminn'lyke, Izabel, is my uw min gebleeken, Gy geeft my nu vergeefs haar over, want indien, Ik niet voor u leef, zo zult gy my sterven zien.
gy verongelykt my niet door dit verkiezen, 't Verlies is weinig een trouw'looze te verliezen, Dewyl dat Izabel u overgaf aan my, Wil 'k edelmoedig zyn in 't minnen, zo als zy.
Indien dat gy niet door haar goedheid waart bewoogen, Dan had uw min geweest zelfs haat'lyk in myne oogen, Ik wierd daar van outroert, 'k verander nu van min, 'k Geef u aan Izabel, met een vernoegde zin.
Ik wil de Broeder nu van Izabel beloonen, En my gevoelig aan zyn trouwe liefde toonen.
Kan ik gelooven, dat uw schoonheid my bemind?
Men kan niet scheiden 't geen de hemel t'zaamen bind; Het hart van hem, die my het leeven heeft behouwen, Is my veel waardiger, dan 't hart van een ontrouwen; Onze ouders zullen ook wel stemmen in deez' trouw.
Ik word gelukkig op het hoogst door u, mevrouw.
Myn heer, myn vader zal uw' wensch niet wederstreeven, Ik word uw broeder, en koom u myn zuster geeven.
wyl dat gy zo schielyk my verheugd, Zo vreeze ik noch, indien men sterven kan van vreugd.
zyt gy beide dan maar vrouwen in mans kleêren?
De schyn bedriegt, en 'k zie dat alles kan verkeeren.
'k Verlaat myn jaloezy, 'k verlos my van die pyn, Ik min haar ook veel meêr nu dat zy vrouwen zyn.
Min haar zo veel niet.
Ik heb in tegendeel te vreezen, Dat gy op uwe beurt van my jaloers zult weezen.
Het einde kroont het werk.
Elize en Philippyn, Dunkt my, dat oud genoeg meê om te trouwen zyn, Indien dat wy eens t'zaam in 't trouwverbond geraaken, Dan zullen wy weêr knochts voor uwe kinders maaken, Izabel.
'k Beloof, Elize, u. Alonce.
Ik een beurs met goud, Phlippyn.
Wie weet of 'k voor die prys geen hoorenbeest zal zyn.
Messieurs, 't zal nu wel gaan, dat werkjen is geklonken.
Nu eens een glaasje wyn op 't goed succes gedronken.
Maakt gy de spys gereed.
En tapt gy wyn.
Wel aan, 't Is tyd om heden weêr na Lissabon te gaan, Alwaar de trouw, die al ons ongeluk zal staaken, Twee meedevrysters zal tot waarde zusters maaken.
Philippyn alleen.
Wat is 'er vreemdigheid in 't lot en in 't geval?
Ja, de allerwyste word in 't overdenken mal; De waereld is maar een tooneel, een spel ons leeven, Daar deze baas regeerd en wil de wetten geeven, Voor al dit voorval is myns oordeels niet gemeen.
Ik diende gisteren een heer, nu ben 'k 'er een.
'k Was gistren droevig, en nu ben ik wel te vreden, 'k Verloor op gisteren myn lief, en 'k vind haar heden.
Ik wachte gisteren wat slaagen, nu veel goed.
'k Ging gist'ren uit de stad, daar 'k nu weêr heen gaan moet.
't Veranderd alles, en dit meugt gy vast vertrouwen, En gist'ren waart gy niet, daar wy u nu aanschouwen.
'k Verander nu myn kleed, 'k verlang reeds na myn Bruid, En 'k wensch u goeden nacht, Messieurs, myn rol is uit, Einde van het Vyfde en Laatste Bedryf.
CASIMIER, Of GEDEMPTE HOOGMOET.
Gespeelt op d’Amsterdamse Schouburgh.
*T’AMSTERDAM,              Voor Gerard Smit, Boeck-verkooper, in de Papen-brugh-steegh, ANNO 1656.
OPDRAGHT Aan Me-vrouwe, Me-Vrouwe ANNA van HOOREN, Gemalin vande E. E. HEER CORNELIS van VLOOSWYCK, HEERE van Vlooswijck, Diemerbroeck, Papen-kop, BURGERMEESTER, &c. ME-VROUWE, DE genegentheyt tot mijne sex, derft my zoo veel spoors openen, dat ick zonder eerbiedigh verloff al voorens te verzoecken, U Et.
deze ruwe en onghesleepe Vaarzen, derf koomen op-off’ren; hoewel verzekert zijnde, dat het alderbeste van dien, ’t alder-geringste op-slagh van U Et.
keurigh en door-dringent oogh, niet en dient verwaardight; eghter my keerende tot UEt.
gewoone bescheydenheyt, zoo kom ick mijne, om ne-velde Vaarzen, blaackeren in de straalen van U Et.
helle en doorlughte Zon: ten ende die ook mede van mijn Dight magh verschuyven, alle ’t geen het zelve zoude mogen t’ onder houde, of onoogzienlijck maaken.
Aanvaart dogh, door-letterde Vrou dees GEDEMPTE HOOGMOET, van Loope de Vega Carpio: naa de stijl van ons Neederduyts-Toneel en Taal hervormt: zoo zal ick voortaan betoonen, wat werck ick maacken zal, om de naam te mooge bekleede     VAN ME-VROUWE        U E. Ootmoedige Dienaresse         CATHARINA QUESTIERS.
Naamen der Vertoonders.
LADISLAUS, Gevluchte Koningh.
CASIMIER, Sijn bastart broeder.
TEBRANDO, Verbanne Hartogh Ladislaus Oom.
SIGISMONDUS, Ongerse en Poolse Stad-houder.
STANUSLAUS, Ongerse Hartogh.
OLENSKY, Ongerse Graaf.
OTROSKY, Geheymschrijver van Casimier.
CLORINDE, Ongerse Prinses.
USEBIA, Staat-Iuffer van Clorinde.
IRENE, Tebandros dochter gemalin van Ladislaus.
SMOLSKY, Kluchtige Boer.
FERANSKY ,RAGOTSKY ,}Ongerse Edellieden.
ROMBOTSKY, Dienaar van Tebandro.
FLORA, Smolskys Vrijster.
I. BEDRYF.
Clorinde in rouwgewaat met Usebia, Sigismundus enStanuslaus uyt.
Segis.
DE saack die leyt Me-vrouw, gelijck ick daa’tlick zeyden, Clor.
Het geeft my wonder dat den Adel soo ken scheyden Van haar gerechtigheyt.
Wout soude wy dogh doen?
Syn hooghmoet is zoo groot, dat hy begint te woên, Ja dreyghtse met de doot, die hem wil weder-streven, Maar ’t meeste dat ons dwinckt om hem de Kroon te geven, Is om ons Vaderlant niet meer verwoest te zien, Van ’t gruulijck Oorloghs vuur.
Clorin.
zal ’t dan geschien Dat in dit vruchtbaar land een Bastert zal gebieden!
Elendigh Koninghrijck, wat smaat zal u geschieden, Stan.
Wy vinden in dees smart een weynigh lichtenis, Om dat dees Vorst de Broer van Ladislaus is.
O wel beminde Vorst wat doet u doot mijn treuren, Segis.
De Hemel weet Me-vrou, hoe noo dat ick kost keuren!
Dees dwingelant die als Tyran ons Wetten stelt, Ick had noch al gehoopt dat die doorlughte Helt En wettigh erref-vorst van’t Rijck eens weer zou komen Die drie Iaer is gemist, wat dat ick heb vernomen, En over al gezoght mijn moeyte is te niet Dus om mijn Vaderlant te helpen uyt ’t verdriet, Van twist en Burger-krijgh; heb ick mijn woort gegeven, De Bastaart Casimier met hoop dat hy zijn leven Door dees veranderingh van Staat verand’ren sal, Clorin.
O Ad’lijck Ongers bloet, ghy die gelijck een wal Heel Christenrijck beschut, en vaack het zelve storten Voor ’t heyligh waar geloof, het zal u eer verkorten, Dat ghy een bastart broer, die van de deucht ontaart, Verheft tot op den Troon, hy is de naam niet waart, Van Vorst, maar van Tyran, wilt dit wel over-wegen, Door dien ick hoor mijn ziel, die altijt zigh genegen Tot Ladislaus toont, noch zeggen dat hy leeft, Seg.
Me-vrou, het is de noot, die ons dees wette geeft.
Vermits het Ongers Rijck, niet langer zoo veel dooden Die om dees tweedracht zijn gesneuvelt, noch dees snooden En onverzoenbre haat, gedulden ken: ’t getraan Der Weduwen roept wraak, en duysent plaagen aan.
Die geen zy wenssen die, is oorzaak van haar karmen, De schaam’le Lant-man ziet; zijn langh-gewenste graan Verbranden en vertreên, van paarden en waar aan Ons meest gelegen is; en dat wy dapper vreezen, Den Turckzen inval die, men zeyt dat haast zal wezen Met macht van Oorlogs volck, tot dicht voor deze wal.
Nu ’t zoo gelegen is, Stad-houder wel ick zal Met groote pijn en smart, zijn kroningh dan beoogen, Hoe wel dat ick hem haat.
En hy is op-getogen Wanneer dat hy u ziet, ja brant van Min tot u, Clorin.
Tot my?
O ja Princes tot blijck zoo kom ick nu Om u, door last van hem, zijn Rijck en Kroon te bieden, Clorin.
Wel Hartogh wanneer zal zijn kroningh dan geschieden?
Zoo daatelick Me-vrou, en hy verwacht my voort, Wat geeft ghy voor bescheyt?
Gaat zeght dat ick het woort Dat my zijn Vader heeft, al sterrevent gesproocken Wel onderhouden zal.
Ick zal o vars ontloocken, En schoone Lente-blom, hoe wel ick ’t niet verstaa, ’T hem zeggen gaan, vaart wel.
Stanislaus binnen.
Dat ick oock derwars gaa Is noodigh, ’k moet met smart, zijn kroningh by gaan wonen, Ick gaa met u verlof, wilt mijn vertreck verschoonen.
Sigismont binnen.
Wat dunckt Usebia van mijn bedroefden staat, Usebi.
Ick zou u raan dat ghy, u nu gezeggen laat.
hoe ken ick nu, ick d’oorzaak van mijn leven Niet meer beoogen ken, zal ick my dan begeven Te Minne die ick haat?
mijn bloet en lijt geen hoon, Usebi.
Nochtans Me-vrou hy komt, u off’ren Rijck en Kroon.
Die heeft hy niet ge-erft, maar met gewelt verkregen, Usebi.
Hoe wel ’t een bastart is, ghy moet oock overwegen Dat hy de broeder van, Vorst Ladislaus is.
Wel hoe Usebia; my dunckt en ’t schijnt gewis, Dat ghy u stelt om voor de dwinger my te spreecken, Usebi.
Me-vrouw ick zoeck u heyl; dat is altijt gebleecken.
Helaas ghy zoeckt mijn doot!
ô Ladislaus Vorst, En Koningh van mijn ziel, hoe pijnt u doot dees borst Met duyzent smarten ach!
Ick ken u niet vergeten, Usebi.
Me-vrouw dit is zijn broer, ghy schijnt het niet te weten.
Geen bastaart zal zijn bloet, oyt mengen onder ’t mijn, Usebi.
Me-vrouw daar komt hy zelff.
wat zal dit zijn.
Casimirus uyt.
Casim.
HOe-wel dat ick ô blom, en puyck van al de Joff’ren, Den Hartogh heb belast, om u mijn Rijck te off’ren.
Zoo kom ick eghter zelfs, u biede ziel en Kroon, Clorin.
’T is rede groote Vorst, dat ick my danckbaar toon.
Maar ick voel my verplight u Vaders woort te houwen, ’t Geen ick hem stervent swoer, dat is, u broer te trouwen En nevens hem het Rijck gebiên in vree of noot, Casim.
Wat’s dit gezeyt Me-vrou, mijn broeder die is doot.
Met reede blijft ghy dan, van uwe eedt ontslaagen, Legh af dit rou-gewaat, en hout eens op van klaagen Clorin.
Terwijl mijn hart getuyght dat Ladislaus leeft, Stem ick u wil niet toe, wat reden dat ghy geeft.
Nochtans zijn moedigh Ros, waar meê hy plagh te jagen, Dat geeft ons volle blijck, zijns doots om dat wy ’t saagen Al hygent en vermoeyt, den dolle Doonau stroom Door-swemmen; en noch nau bereyckt zijn harde soom, Of heeft van kou beklemt, de geest terstont gegeven: ’K geloof mijn broeder is ter Zee-waart in gedreven, En in een aar gewest onkundigh aangespoelt.
Wat ken een spraackloos dier, dat niet als loopt en woelt Doch eenigh kunschap doen?
was hy noch in ’t leven, Gewis Me-vrou hy had zigh harwarts aan begeven.
Nu twijf’le wy niet meer, mits hy in’t waater viel Aan sijn gewisse doot.
Sijn geest leeft in mijn ziel, Die als een Fenicx staagh sijn lichaam doet verrijsen.
Versmaat ghy dan een Kroon?
Die naem die doet my ysen, De staatsucht heeft mijn ziel, noch nimmermeer bewoont, Casim.
wort dan mijn gunst, en smeecken zoo beloont!
Mijn sin ô Vorst sal voor u minsught nimmer duycken, Casim.
Weet ghy wel als ick wil, dat ick u macht ken fnuycken?
Geen dwingelant mijn hart of gunst genieten sal, ’K ben voor u klaght een rots, voor u gewelt een Wal, Daar tijt noch krachten zelfs, in ’t minst niet op ken winne, Casim.
Den Hemel weet Me-vrou hoe dat ick u beminne.
Den Hemel weet oock wel, hoe zeer dat ick u haat, Casim.
Me-vrou geeft reede plaats, en stelt u wreetheyt maat, En nu te meer omdat ick daatlick zal genieten, De langh gewenste Kroon.
laat ghy noch traane vlieten, In d’algemeene vreught, Princes verhoort mijn beê, Legh af dit rou-gewaat en bant u harte-weê, Ten bange boesem uyt, laat vreught u weer beheeren; Noch bid ick dat ghy u ter Kaamer waart wilt keeren, Al waar soo datelick mijn Kroningh zal geschien, Denckt ondertusschen op het geen ick u quam bien, Vermits ’t geen reden is, een Kroon soo te versmaaden, Vaart wel, Prinses ick gaa, wilt u dogh wel beraaden.
Casimier binnen.
Usebi.
Me-vrou waarom gaaft ghy aan hem niet een goet woort, Clorin.
Om dat dit hart niet veynst, of hem mijn glans bekoort, Dees’ tongh heeft evenwel mijn harts geheym ontsloten, Usebi.
Het veynze was nu best, al gaat ghy hem verstoten.
Ick veyns mijn meeningh niet, daar is te grooten wrock, Usebi.
Wel nu op sijn verzoeck waar mee dat hy vertrock.
Wat sult ghy doen Me-vrou, Clorin.
Eens-deels gehoorsaem wesen, Sijn Krooningh zal ick gaan be-oogen maar met desen Getuygen van mijn smart, mits ick die niet verlaat, Soo langh de doot des Prins my noch aan ’t harte gaat.
Door zulx te doen Me-vrou, sult ghy sijn haat verwecken, Clorin.
Dat soeck ick maar om hem soo van mijn min te trecken, Ja wensten dat zijn haat op my soo heevigh wardt, Dat hy mijn beeltenis verbanden uyt zijn hart.
Dan sou ick weer gerust, en vreedigh kenne leven, Usebi.
’K sal u besluyt Prinses voortaan niet wederstreeven.
Doet soo, en vollight mijn, ’t is tijt dat wy ons spoen, Daar veel door noot geparst, van daagh dees keur zal doen.
Binne alle bey.
Den ouden Tebandro uyt.
NIeus-gierigheyt brenckt my, hoewel met vrees bevangen, Tot op dees plaats; helaas!
’t gedencke nat mijn wangen Met zilte traanen van, mijn eer gewenste staat, Zaght tongh, bedwinckt u wel, eer u ’t geheym ontgaat.
My dunckt, ick zie een man, zou ’t Stanuslaus wezen O ja, hy is ’t gewis, een trouwe vrint voor dezen Is hy aan my geweest.
mijn hart dat beeft, Van over-groote vreught dat deze vrint noch leeft.
Den Hartogh Stanuslaus uyt.
GY oude man vertoeft, naa wie komt gy hier zoecken?
Teban.
Nieusgierigheyt mijn Heer, die brenght my in dees hoecken.
Door dien een nieuwe maar, mijn oude ziel verheucht, Waar van ons Land en Dorp, een algemeene vreucht Ontfanckt, nu hopen wy, dat eens de zoete vrede, Naa zoo veel moort en twist, die wy drie jaren leeden, Hier weder woonen zal, en kom om zelfs te zien De kroningh van ons Vorst, indien het ken geschien.
Uyt deze vreugt mijn vrint, daar komt iets godlijcx stralen, Vermits de vrede van den Hemel af komt dalen.
Maar zeght my wie ghy zijt, ’t getuygen van mijn geest, Seyt dat ghy eertijts bent mijn grootste vrint geweest.
En in geval ghy zijt, die ’k meen, zoo wilt het uyten, Door dien ick sweer ’t geheym, in mijne borst te sluyten.
Ick ben mijn Heer en vrint, Tebandero wel eer, Geluckigh maar helaas!
mijn staat die leyt ter neer.
dat ick u omhels, weest welkom puyck der vrienden, Ist mogelijck dat u ’t geval zoo qualick dienden.
Daar u gevreesde macht, zoo dickmaals heeft gestut De wreed en felle Turck, u borst die was een schut Voor ’t gantsse Christen-dom, is deucht zoo haast vergeeten?
Mijn Heer dat is verby, zy willen ’t niet meer weten Noch eens gedachtigh zijn, hoewel den Hemel weet, Hoe trouwelick dat ick in als het beste deet.
Maar daar gelucken zijn, daar zijn oock veel benijders, In alles wat ick deed, daar had ick tegen-strijders, Die duyden ’t goet tot quaad; ’t getal dat was te groot, Om my indien ick bleef te redden van de doot, Die my beschooren was: dus ben ick haar ontweecken, En heb mijn twintigh jaar, van Hof en Staat versteecken.
’K en heb in al die tijt, my noyt bekent gemaakt, Uyt vrees van d’oude wrock, maar nu ghy my genaakt.
Soo ken ick waarde vrint, voor u niet langer veynzen, Stan.
Vertrout op ’s Hemels hulp, en wilt eens over-peynzen Hoe ’t wanckelbaar geval, gaat speelen met de mens, Die gistre lagh verschopt, die krijght van daagh zijn wens, Gelijck Vorst Casimier, dat heede ken vertoonen, Om dat hy bastaart is, wou d’Adel hem niet kroonen.
Nu door zijn broeders doot, geraakt hy tot het Rijck, Teban.
Nu ghy van ’s Koninghs doot, hebt vast noch zeker blijck.
Zoo ist geen reede dat, den bastaart zal regeeren, Gewis mijn vrint hy leeft, en zal haast weder-keeren.
Mijn over-waarde vrint, zijn doot die is te wis, Teban.
Wel niemant zeggen kan, waar hy gebleven is.
Het is mijn leet dat ick, zoo datelick moet scheyden, My dunckt ick hoor gerucht, ick ken niet langer beyden.
Ick moet hoe noo ick wil, daar tegenwoordigh zijn, Zoo ghy daar oock wilt gaan, zoo komt en vollight mijn.
Want niemant dencken zal, dat hy u eertijts kenden, Vaart wel mijn vrint, ick moet my daatlick derwars wenden.