floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik geloof dat je mede een lit van die gemeente zijt, en dat je somtydts ook al eens in die Vleis-hal te kerke gaat.
Gy doet zeer wel, want de natuur moet soo nu en dan sijn werking eens doen.
Wel niet meer als reden, wat praat is dat; waarom zoud ik myn hert soo wel niet mogen ophaelen als een ander?
ik ben oock een mensch.
Ik seg als noch, gy hebt grootelyks gelyk, en zoude u raden dat ghy u maar by die neering nu en dan hield, want daar is Spelde-bier mede te verdienen, en komt het dan al eens te gebeuren, ’t geen heel zelden met u geschiedt, dat ’er een hy of een sy uit mogt voortkruipen, wel zoo hebje maar na u Oom den Advocaat toe te gaan, die sal dat werk, in dien’er iemant iets moght tegen te seggen hebben, genoegh voor u af kakelen en vry pleiten, want hy veel hair op sijn tanden heeft, en wat hebje dan met de rest van ’t volk te doen?
Ondertusschen zoo, gy verstaat myn meening wel, zoo zegh ik, wordt’er u beurs niet plat van.
Wel wel, die vent lykt mede gestoddeert te hebben aan d’Oude-zy op het Groot-school, daar nu d’Apostelen aan’t kannebort hangen, en daar de Heiligen met hoepelen gebonden worden, alwaar de text, sonder ooit te missen, drie stuivers voor een half pintje wyn is.
Wel nou moet ik lagchen, nu is ’t eerst omgekomen, hy weet al mee van die dingen te spree- ken of hy het al dikwils gedaan had; wel dat komt hier seeker soet: weg weg, loop loop, jou regte Ariaan oom.
Zoo, zoo myn moer, dat magh ik lyden, spreeck reght uit; ik geloof datge al dikwils aan die quaal siek leght, al durft gyse nu niet reght uit noemen, want als gy daar maar van hoort spreeken, soo krygtge daar voort pyn af, en wilde wel dat ge ten eersten genesen waart.
Maar hoor Aernout.
Wat is u believen, groote Madame?
Wilt ghy nu ook nogh een andere soort van dese mansieke Juffrouwen weten?
Ik heb u nu van de grootste en die het meest kunnen verdienen, verhaalt.
Weg wegh, hoe soude gy dat soo net op een sorteering of twee na konnen weten?
Wel vrienden wat is dat te seggen?
ick sta en kijck of ik in myn broek gescheten had.
Ja hoor Katryn, kom aan, verhaalt het ons eens op dat wy het dan ook weten.
Siet gy niet dagelyks, wanneer ghy langs de straat gaat, hier en daar van die Franse kantwinkels, stoffe-winkels, kattoen-winckels, Kappemaaksters en Naeysters winkels, en honderde van kraamen die tegenwoordig staan, sijnde vol van allerhande sorteering van goederen, maar de voornaamste sijn de Wafel-kramen met zylkamertjes daar gordynen voor hangen, en die soete Uitterse Koek-kramen daar de jonge Meisjes in sitten &c. wel daar, segh ik, op dat gy my wel soud verstaan, siet gy daar niet veel van dat jonge Juffrous gesnor sitten, d’eene maakt dit, en d’ander breekt dat, en soo voorts.
Ho, ho, dat heb ik al in promptu, dat is waar, daar heb menigmaal na staan kyken met neus en mond wijd open, en ik kan niet bedenken hoe dat de luiden sulck eerlijk uitschot by een konnen krygen, maar dat die luiden willen dat ik weet, sy souden daar niet lang banken mogen.
Nu dat is tot daar en toe.
Jo, jo, ik hoor wel dat gy mede wel weet waar den Haag leidt; hoe sijn de zommigen opgeschikt, nietwaar Mostert Aernout?
d’eene heeft een witte kaper met floers daarom op ’t hooft, d’ander een swarte tip met lokken en krullen, en, om datse uyt haar selven niet mooy is, isse seer grof geblanket; de derde heeft maar schieve scheelen met pleysters aan haar troni, en met een knoop- of zak-neusdoekje om de hals, en is al d’andere rest voorts anders niet als slegt weg.
d’Eene draagt een Samaar met strikken op de borst en achter op de naars, d’ander een bouwentje met elf plooijen, en sit alles op sijn elf en dertigste; de darde heeft een gemonstert Jakje met een puntje voor en aghter; d’eene draaght witte sattyne koussen met geborduurde koussebanden en gepikkeerde lakense muilen met hooge roode trippen en neusen: d’ander draagt graeuwe koussen en sleghte witte muilen; de darde heeft snottebels koussen van de Monsieurs overgeêrft, en slegte roode pantoffels.
Deze sijn de slegtste van dit Collegie, als ook zoo eerlijk en vroom als de beste die’er onder de groote Madames te vinden zijn.
Arnout.
Wel sommirum sommarum, soo zetten sy haar tering na haar nering, zoo ik bemerken kan. Katryn.
Ey lieve hoor: wegh Jan Sanderse wegh, kunt gy dat niet vatten waar het van daan komt?
weet gy niet dat d’eene mensch blanker en mooijer van troni is als den ander, en dat sig den eenen meer blancket als den ander?
Ho ho, ik versta het, is dat het saakje?
nu versta ik het eerst te deeg.
Katrina.
Vatje’t nu?
en wist ghy dat noch niet?
wel heden hoe benje nogh soo onnosel in de wereldt?
daar schijnt niet een krieseltje pit agter u ooren te sitten; waarom ik het dan nog eenmaal seggen sal, ver- staat my nu ter deegen, dat die van haar dan het mooiste is, het meeste Pecuniam kan verdienen; en zoo worden dan dese Juffers, ’t zy over dag in haar binnenkamertjes of saletten, ’t zy ’s avonds als ’t heel donker is, achter het Stadthuis en elders, of ’t zy ’s naghts in dans- en speel-huisen van haar siekte en quaal voor die tijd van ongestoddeerde persoonen, niettemin echter trots de beste Doctors in Amsterdam met haar recepten te schryven, en d’Apotekers met haar medicamenten en kruiden te verordineren, genesen en geholpen.
Maar hoor jy, Katryntje, het wort al laat op de middag, wat anders gepraat.
Voor al, men Heer, versoek ik op u of gy vanmiddag mijn gast wilt wesen, zoo het u belieft vertoeft nogh een weinig tot dat wy gereed zyn.
Ik zal ondertusschen onze Meyd gaan roepen, dat die het eeten klaar maakt.
Maar zagt, wat sie ik daar van verre, daar komt mijn Bremer Hansje aan, die lyckt wat nieus te hebben.
Hoe is ’t Vaar, hebt ghy u warm geloopen?
laat ik eens voelen.
Wel hoe zoud ik my warm geloopen hebben?
Weg, weg, ben je met de kop gebruyt?
ik meen dat gy wist dat ik weet, ghy zoud wel bedroefd wesen.
Isser dan iets in de wegh gevallen?
segh, laat hooren, wat is het dog?
segh, ey dra bid ik u. Bremer Hans.
Wel hebt ghy zulken grooten haast, Katryn?
Och ja, seer grooten haast.
Wel dat is seker mooy, zoo kak dan vry staande.
Neen myn Moer, het isser soo draatjes niet te doen, daar moet iets onder ons geconsuleert worden, want het een zaak is van groote gewighte, veel min ook van kleine importantie.
Soo gewightigh niet, denk ik wel, als die Werelts-kloot die agter op het Stadthuis staat.
Maar hoor eens opreght, en sonder Menniste streeken, is dit de saak niet?
Te weten.
Dat onse Knegt daar aan de deur is, en dat myn Papa my weder t’huis laat ontbieden.
Neen, neen, gy word maar cito van u Papa door hem t’huis ontboden.
dan zullen wy moeten scheiden, lieve zoete Bremer Hansje.
Ja, Hartje lief, dat zal voor deze tijdt dus moeten geschieden; op een ander tydt sal ick wel maacken, verstaat ghy wel, dat wy hier blyven moeten.
Scheyden bittere scheyden, als ’t immers wesen moet &c. Maar hoor eens, is de Knecht daar, laat hy wat waghten; als ik t’avond ten neghen uuren t’huis kom, zoo is ’t nogh vroegh genoegh om een quade avond te hebben, want ick meen dat het tusschen my en haar dapper stincken sal; laaten wy dan nogh soo langh wy hier zijn, t’samen vrolyck wesen, want het is dogh al het geene dat wy daar van in dit leven hebben kunnen, is het soo niet Vaar?
Laat sien ik magh eerst gaan onse Meydt roepen, dat sy komen moet om de kost klaar te maaken.
Tryn van Katwijck, Tryn van Katwijck, kom eens hier.
Zy en hoort het niet, ick geloof dat sy en de Knecht ergens in het achterhuis of in de stal staan, en bespiegelen malkanderen eens.
Ik moet nogh eens gaan roepen: Trijntje, Trijntje.
Tryn van Katwyck.
Wat beliefje Uffrou?
Wel waarom laatje my twee a driemaal roepen, segh Totebel?
ghy siet’er soo roodt in u backhuis uit, dat werck leutert, Trijn.
Och neen Juffrou, weetje hoe dat het gekomen is; het vuur dat was gevallen, verstaat gy het, en van het opstapelen en leggen krijght men wel een Roose-koleur, even als de Juffrouwen die haar geduurig blanketten, dogh ik prijs het haar, want sy dan zoo ligt geen nood en hebben van roodt te worden in haar aangesigt.
Ja dat geloof ik ook wel, en ik meen dat u dat sluiken en by een komen over negen maanden wel suur en bang zal opbreeken.
Nu dat is tot daar en toe, die knoop meen ik is al vast geleidt; kom aan, laat wat deurschieten, spoey je huyswerck wat drae, dogh alles netjes, aan een kant, en maakt dat de kost op ’t vuur raakt, want het wort al laat.
Wat belieft de Juffrou gereedt gemaakt en opgedischt te hebben?
Gaat cito na Ian Lam, en haalt een pondt Lams-vleesch en gehakt vleesch, om Frikkedillen van te maken, en vergeet onderwegen niet, om aan te gaan by Jan Gietloogen Wijtbek, en daar van wat gehakte Boere Soussysen met Knoflook mede te brengen; maar eer gy uitgaat, zoo zet eerst die lekkere geperfumeerde zoete poespas, die gister avond aan de schotel is blyven hangen, op het vuur, en loop dan met drie sprongen heen.
Cornelis Felis.
Bon jour Madame, ik kom hier uyt last van u Papa en Mama, om u van daagh met haar koets t’huis te halen, want sy zeer verlangen om u t’huis te sien.
Dat is goet; ik verlangh niet om t’huis te komen, gaat gy maar weer zoo lang buiten tot dat ik u roep.
* Cornelis.
Hadieu Bonjour, daar ga ik heen, sy magh sien hoe sy t’avond t’huis komt: ondertusschen sal ick maken, dat sweer ik die ritsige teef, dat sy haar wellekomst liever sou willen weg geven als ontfangen.
Wat heeft sy op de Hofstee al den tijd gedaan?
voorwaar anders niet als by de Monsieurs haar nagt en dagh verhouwen; sal dat werk wel met haar afloopen konnen?
och neen!
maar ik meen komt zy t’avond t’huis datter een darm met haar scheuren zal, en datter wel zo veel reuzel zal scheuren datze daar haar heele Luyermandt wel zal kunnen af maken.
Ja wel vrienden, ik kan u op deze kost niet hart noden, wy hebben nog opgewarmde poespas, die zal ik gaan krijgen en dit afzetten.
Siet daar, nu zullen wy dan moeten eeten poespas en gehakte kool met korenten, pruimen en rasijnen.
Wel Heer, Bremer Hans, hoe siet gy daar zoo zuinigh van als de dop van een uitgescheete grauw erret; wel siet hem eens aan, hy heeft regt een Proponente trony; ’t is u tant niet Vaar.
Wel nu ghy, Monsieur Aernout, tast vry toe, al isser niet veel, dog niet meer als u lust, het overschot zal de knegt uitstryken: siet daar is nog goede kaas, boter en broot, daar zult gy u mee moeten belyden, eet vry hertig hier van, ik zal ondertusschen onze knegt roepen: Cornelis Felis, Cornelis Felis; my dunkt hy hoort het niet, ik moet nog eens roepen: Felis, Felis.
Ja of ik de poes roep of hem; dat is even na.
Ja wel, zou u dat volk niet gek maken?
Ik moet eens gaan sien waar hy is.
* Bremer Hans.
Wel hoe schreeuwt ghy zoo, en hoe gaet gy zoo aan?
gy tiert en baart soo wild als de droes zelf.
Daar heb ik overal wezen kycken, en nergens is onze meidt nog knegt te vinden, nogh de koets nog paarden, nog niet een bruy, alles is op een hondt en voor den Duivel op Marken.
Hoe kom ik nu t’avond t’huys?
Wy zullen hier voort van daan gaan, en laeten alles staan, zoo van potten als pannen, of wat het oock zoude mogen wezen, en gaan zoo aanstondts na de schuit toe, want het nog even tijd is voor ons om daar in te komen.
Komt aan zoo het u belieft.
Gaat gy niet mede Monsr.
Aernout?
wy zullen dan het huys terstondt toesluyten, en gaen zoo dryvende nae de schuyt toe.
Niet langh te waghten dan, dat is heel wel overleidt, maar hier is wederom goedt raadt duur: Wat sal u Papa en Mama zeggen als ghy zonder Meydt, Kneght, Koets en Paerden zoo alleen t’huis komt?
Ja daar eens van gesproken, dit is nu mijn meeste swaerigheidt: help my nu dogh, bid ick u, want ick vrees dat ick t’avondt de Grammatica wakker hooren zal, om dat ick zoo langh tegen haar sin heb uytgebleven.
Wel ick weet u geen beter raadt te geven O Hemel ick wilde wel dat ick eens moght in een hoeckje staan en luysteren hoe of u eerste welkomst moght wezen.
Nu dat is tot daar en toe, alle dingen zullen zigh wel schicken.
Wil ick u zeggen wat ghy maar te doen hebt: andersints niet, zoo zy iets mochten te zeggen hebben, als speelen maar ja ja, en neen neen, poes poes wat hebje mooije jongen, en smeeren haar zoo wat heunigh om de mondt, en een leugentje zomwijlen daar onder: want een leugentje om beste wille en tot sijn verschooning gesproken, dat en lieght niet; vragen sy u waar dat Kneght, Paerden en Meidt is, zoo zeght tegen haar, dat het eene paerdt heel doodt kranck is, en dat het andere sijn voorste been gebroken heeft: dat de Meidt geduurigh op het eene moet passen, en het ander moet de Kneght alle dagen binden en smeeren, in somma dat geen van beide van de Hofstee vandaan kan.* Katryn.
Jae dat zy nu beide eens na huis toe gereeden waeren, want onze Trijn en deught niet: maar och, ick kan het wel half aan mijn hert voelen dat ze na huis toe gereeden zijn, en daar alles verhaaldt hebben hoe dat wy hier t’zamen geleeft hebben.
Hoe zal dat t’avondt stincken met my!
Ick wou dat haar de droes onderweegen gehaalt had, want sy beide goedt branthout in de hel zouden zijn.
Wat een scheet in jou neus; ick weet niet hoe je zoo besuckt talmen meugt; meen je dat hy zulks met haar zou durven doen?
Wel wat zoud u Papa dan niet wel tegen haar zeggen?
Neen wis niet, dat zal hy niet durven doen, want u Papa hem om u uit gestuurt heeft, zy zijn met haar beiden eens om een plaisiertje gereden, gelijk dat de meisjes en knegts wel meer doen, en zy zullen t’avond wel weerom komen: maar wat zullen zy dan een slippert krijgen, en hoe benaut zullen zy dan wezen?
wel eens zoo benaut als gy; want komen ze zonder u t’huis, zo zullen ze de deur uit moeten, en u Papa zalze een voet onder haar gat geven, en latenze in der eeuwigheidt niet weer in zijn huis komen, waar toe hy ook groot gelijck heeft.
Nu nu, Katrijntje, hou maar moet, alle dingen zullen wel gaan, en als hy u alleenig ziet t’huis komen, zoo zal hy geen quaat vermoeden hebben op my of iemand anders, want hy zal meenen dat gy op de Hofstee heiliger geworden zijt als hier t’Amsterdam, nademael’er geen heiligheid wassen of groeijen wil.
Wel vrienden, alzo t’zamen overleggende zal ons de tijdt niet lang vallen, en wy zullen ook haast dicht by Juffrou Katarina haar huis komen.
Ja laat sien, waar zijn we hier?
In de Wolver-straat, na mijn onthoud is; wel dat is dicht by de Harte-straet, daar gy lieden woont.
Ach ja, dat is zo; nu zal ik te nagt alleen zijn, ik wenschte wel dat we t’zamen maar gebleven hadden op onze Hofstee, dan zouden we te naght by malkanderen geweest hebben.
Zonder twijffel zou dat zoo geweest zijn, ’t is nu te laat om wederom te keeren, de poort geloof ik zal al gesloten zijn: Laat hooren, daar speelt een klok, laat ons die eens tellen: dat is een, twee, drie, vier, vijf, ses, seven, acht, negen, tien, half elf: och dat is te laat Katrina, de poort zal al gesloten zijn; gy zult wel moeten na huis gaan, kom laaten wy u t’huis brengen eer het te laat werd.
Al zoetjes aan, niet te hard, nu het te laat word wil je te post voort: neen neen, zoo haastig niet.
Maar hoor eens Catrina, ik moet u wat vragen, en ik weet ook raat voor u dat je van den avond geen Grammatica zult hooren.
Ey lieve, seg my dat dogh.
Papa en Mama, wanneer gaan die ’s avonts samen kooijen?
Laat sien eens, tussschen elven en half twaalven.
Zo, zo, dat is heel goet, tot zoo lang zullen wy ons nogh wat op de straat houden, en gaan zoetjes de Heere-graft heen, en de Keisers-graft weerom, en laat ons van den een en den ander wat praaten, tot dat wy wederom voor u huis komen, en sullen dan heel zoetjes aankloppen, dogh wy zullen ons absent houden.
Dat is goede raad, en of zy nogh op waren en op my wilden kijven en rasen, ja de huit vol slagen geven, zo bruy ik na boven op mijn kamer, en sluyt de deur voor haar neus, en zal wel sien ’s morgens vroegh daar weer uit te komen, al zou ik het venster uit klimmen, en gaan dan deur, al zouden zy my in geen jaar 3 a 4 weer sien.
Ondertussen, Bremer Hans, zal ik u een briefje van mijn eigen hand schrijven waar ik ben.
Doet dat, ik verlang nergens meer na.
Maar zoet, hier zijn wy voor u huis, ick neem mijn afscheid: adieu mijn Hertje, kom geef’er my nog eentje, siet zo mijn bekje, dat smaakt eerst; nu ik wens u een gerustige nagt.
Ik u ook zo, en dat’er een geruste slaap in u oogjes mag vallen, en blyve u ootmoedige en bereide Dienaar t’allen tyden Vaart wel.
DE ZWETSER; KLUCHTSPEL; DOORP.
LANGENDYK.
TE AMSTELDAM, By de Erfg: van J: LESCAILJE en DIRK RANK,op de Beurs-Sluis, 1712.
DE Staten van Holland ende Westvriesland doen te weten, alsoo ons vertoont is by de Regenten van het Burger Weeshuys ende Oude Mannenhuis der Stad Amsterdam, en, in die qualiteyt, te samen eygenaers, mitsgaders Regenten van den Schouburg aldaer, dat sy, Supplianten, sedert eenige Jaren hebbende gejouisseert van onsen Octroye of Privilegie van dato den 19 September 1684. waar by wy aen de Regenten van den selven Schouburg, in die tyt, hadden gelieven te consenteren, accorderen ende octroijeren, dat sy, gedurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaren, de Wercken, die doenmaals ten dienste van het Tooneel reets gedrukt waren, ende, van tyd tot tyd, nog vorder in het licht gebracht, ende ten Tooneele gevoert soude werden, alleen soude mogen drucken, uytgeven en verkoopen, nu ondervonden, dat de Jaren, by het voorgemelde onse Octroy of Privilegie genaemt, op den 19 September 1699. souden komen te expireren; ende dewyl de Supplianten ten meesten dienste van de Schouburg, waer van hunne respective Godshuysen onder andere mede moesten werden gesubcenteert, de voorgemelde Wercken, soo van Treurspellen, Blyspellen, als Kluchten, als anders, die reets gedruckt en ten Toneele gevoert waeren, of in het toekomende gedruckt, en ten Toneele gevoert soude mogen werden, geerne alleen, gelyk voorheenen, zouden blyven drucken, doen drucken, uytgeven en verkopen, ten eynde de zelve Wercken, door het nadrucken van andere, haer luyster, soo in tael, als spelkonst, niet mogten komen te verliezen, dog dat sulcx aen haer, na de expiratie van het bovengemelde ons Octroy, en sulcx nae den 19.
September 1699. niet gepermitteert soude wesen, soo vonden de Supplianten hun genootsaekt sig te keeren tot ons, onderdanig versoekende, dat wy aen hen Supplianten, in hare bovengemelde qualiteyt, geliefden te verleenen prolongatie van het voorsz.
Werken, soo van Treurspellen, Blyspellen, Kluchten, als andere, reets gemaeckt en ten Toneele gevoert, en als nog in het ligt te brengen, den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren, alleen te mogen drucken en verkopen, of doen drucken en verkoopen, met verbod aen alle andere op seeckere hoge penen, by U Ed.
daer toe te stellen, en voorts in communi forma; so is ’t dat wy de saecke, ende ’t versoek voorsz.
overgemerckt hebbende, ende genegen wesende, ter bede van de Supplianten, uyt onse rechte wetenschap, Souveraine magt en autoriteyt, deselve Supplianten geconsenteert, geaccordeert ende geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen ende octroyeren, mits desen, dat sy, by continuatie, de voorsz.
Wercken, soo van Treurspellen, Blyspellen, Klugten als andere, reets gemaekt ende ten Tooneele gevoert, en als nog in het licht te brengen, den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren, alleen binnen onse landen, sullen mogen drucken, doen drucken, uytgeven en verkopen, verbiedende daerom allen en een ygelyk, de voorsz.
werken, in ’t geheel ofte ten deele, naer te drucken, ofte, elders naergedruckt, binnen den zelven onze lande te brengen, uyt te geven, ofte verkopen, op de verbeurte van alle de naergedruckte, ingebrachte, ofte verkogte exemplaren, ende een boete van drie hondert guldens, daer en boven, te verbeuren, te appliceren een darde part voor den Officier, die de calangie doen sal, een darde part voor den Armen der Plaetsen daer ’t casus voorvallen sal, ende het resterende darde part voor de Supplianten, alles in dien verstande, dat wy de Supplianten met desen onsen Octroye alleen willende gratificeren tot verhoedinge van hare schade door het naedrucken van de voorsz.
Wercken, daar door in geenigen deele verstaen den inhoude van dien te authoriseren, ofte te advoueren, ende, veel min de selve onder onse protextie ende bescherminge eenig meerder credit, aensien, of reputatie te geven, nemaer de Supplianten in cas daer inne iets onbehoorlyks soude influeren, alle het selve tot haren laste sullen gehouden wesen te verantwoorden, tot dien eynde wel expresselyk begeerende, dat by aldien sy dese onze Octroye, voor de voorsz.
Wercken sullen willen stellen, daar van geen geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie sullen mogen maaken, nemaar gehouden sullen wesen het zelve Octroy in ’t geheel, en sonder eenige Omissie, daer voor te drucken, ofte te doen drucken, ende dat zy gehouden zullen zyn een exemplaar van de voorsz.
Werken, gebonden ende wel geconditioneert, te brengen in de Bibliotheecq van onse Universiteyt tot Leyden, en- de daer van behoorlyk te doen blyken, alles op pene van het effect van dien te verliesen, ende ten eynde de Supplianten desen onsen Octroye ende consente mogen genieten als naer behooren, lasten wy allen ende een ygelyk, die ’t aengaen mag, dat sy de Supplianten van den inhoude van desen doen lasten ende gedogen, rustelyk, vredelyk, ende volkomentlyk genieten ende gebruyken, cesseerende alle belet ter contrarie gedaen.
Gedaen in den Hage, onder onsen grote Zegele, hier onder aen doen hangen op den een en twintigsten May in ’t Jaer onses Heer en Zaligmakers, een duysent ses hondert negen en negentigh.
Ter ordonnantie van de Staten, SIMON VAN BEAUMONT.
De Regenten van het Wees- en Oude Mannenhuis hebben, in hunnen voorsz.
qualiteit, het recht van deze Privilegie voor DE ZWETSER, Kluchtspel, vergund aan de Erfgenamen van J. Lescailje.
In Amsteldam, den 29.
September 1712.
ERNST, een Edelman van Burgerlyken staat.
IZABEL, Dochter van Ernst.
KATRYN, Meid van Ernst en Izabel.
HANS ZWETSER, een Mof, minnaar van Izabel.
SLENDERHINKE, een Mof, knecht van Hans.
WESSEL, een Mof, broeder van Hans.
KAREL, Minnaar van Izabel.
KRISPYN, Knecht van Karel.
ZWYGENDE.3 of 4 Moffen, welke Dansen.
Het tooneel verbeeld eene kamer, in het huis vanErnst, te Amsterdam.
DEZWETSER, KLUCHTSPEL.
ERNST, IZABEL.
Zwyg, zwyg van Karel: want ik wil van hem niet hooren; Altyd van Karel my te talmen aan myne ooren?
Ik zeg nog eens, het zal toch nimmermeer geschiên.
Zoudt gy naar burgers; gy, naar burgers kind’ren zien?
Foei ’t is onze eer te nâ; een burgers zoon te trouwen?
Heb die gedachten eens, ik zweer het zal u rouwen.
Maar hoor papaatje lief... ERNST.
Maar hoor eens Izabel... IZABEL.
Myn Karel is... ERNST.
Ja, ja, uw Karel, ’k weet het wel.
Uw Karel; wel de droes, wat moet ik al gedoogen; Uw Karel?
dorst die gek eens koomen voor myne oogen, Ik zweer dat ik hem zoû beloonen voor die spyt, Gy zyt van adel, en de geene die u vryt, Moet ook van adel zyn: het burgerbloed zoû smetten.
Ei laat hem eens... ERNST.
Neen, dat zal ik wel beletten.
Hoor Izabel, ik hou uw’ Karel voor een’ bloed, Ik weet een kapitein, een Duitscher, vol van moed; Die lykt u beter, hy ’s in alles wel bedreeven, En weet hoe dat men in de waereld nu moet leeven.
Hy is manhaftig, en aanzienlyk van gelaad.
dat gy wist, hoe hy zich op ’t geweer verstaat... Maar zacht; daar wordt geschelt, ’t zal ligt de hopman weezen.
Doe op Katryn!
ik zoû schier vreezen, Dat zy het gat uit is.
ERNST, IZABEL, KATRYN.
Wat b’lieft myn heer?
Wel voddemoer, doe op.
Myn heer ik dankje zeer.
Katryn, lachende wederom.
Daar is een potentaat, die graag myn heer wil spreeken, Een snoeshaan, daar niets schynt als harsens aan te ontbreeken.
Maar is ’t een edelman?
Myn heer hoe weet ik dat?
Het is altans een mof, met een rapier op ’t gat, En knevels van een vaam.
Gaa.
Laat hem binnen treeden.
ERNST, IZABEL, HANS, SLENDERHINKE, KATRYN, lachende.
Ier diener herren Ernst, ich wol ein weinig reden.
Is dit ier tochter, hern?
er is gaar hibsj, ont sjeen, Der jonfer is begaabt, mit fiel aanloklicheên.
Zet hier eens stoelen meid, wat let u, zo te lachen?
HANS, neêrzittende zegt tegen Izabel.
Myn sjeene, roat ein moal, was wy hier komen machen.
Heer hopman, ’k heb nooit de eer gehad van u te zien, ’k Verstaa geen raadsels van het geen’ hier zal geschiên.
Der jonfer antwoord wol, das kan mier wolgefallen; Ich kom, sjeen maagdelyn, om was mit uich tzoe mallen.
Met my te mallen, heer?
zyt gy daar toe gezind?
Ik niet; gaa dan by een die dat gemal bemint, Dat ’s hier de mode niet.
Ich wol uich respektieren, Ond aus myns hertsen grond, ein’ grossen gibt ferieren.
He Slenderhinke!