floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ja wel, myn Heer, zo gy eens hooren woud na myn, Ik zou je raaden, dat je gins een glaasje wyn Gingt drinken, daar je dan malkaâr kunt onderhouwen Van uwe liefde, t’wyl ik netjes ga ontvouwen, Aan uw vrouw Moeder, hoe uw beider zaaken staan; Ik blyf ’er borg voor, dat dan alles wel zal gaan.
Zwyg gek van uwe raad, of anders moogt gy vreezen.
Zo haastig niet, myn ziel, die raad kon oorbaar weezen, Ik zou ze omhelzen, zo men my verzekeren wou, Dat niemant ons daar kon.
Geen zwaarigheid, Juffrouw, Zo maar myn Heer een vry vertrek slegts af wil huuren; Ik ken de waard voor trouw, en een van onze buuren, Die zal u niet verraân.
Wat dunkt myn lief?
Welaan, Laat ons, op hoope van wat goeds, dan derwaards gaan.
Tegen Robbert.
Nu Robbert wilt ons komst vrouw Moeder aan gaan zeggen; Weest wyslyk in uw doen.
Ik zal dat wel beleggen, Zyt maar gerust, myn Heer.
ROBBERT, alleen.
DAar gaat myn Heerschop heen, Min jy maar, lieve man, my lust dat noch niet, neen, Jou Robbert houd veel meer van ’t hart eens te begieten, Met frisse droppelen, uit Bachus zilvre vlieten, Die ik op onze reis, geen kleintje heb gekraakt, Terwyl ze my het hart verheugt, en vrolyk maakt: ’k Heb daarom ook gezorgt, op dat ik onderweegen, Geen dorst zou leyên, maar te met een flesje leegen, Van wat Bouteljes weg te bergen in de maal, Hy haalt een boutelje uit de maal.
Gelyk ik ’er dan nu ook eentje buiten haal, Om die, al zingende te stuuren zo na binnen, Tot roem van ’t edelnat, en haat van ’t ydel Minnen.
ô Bloemerhart dat smaakt.
Nu wakker aan de zang: Hy drinkt weêr.
Maar eerst noch eene dronk.
Zie daar dan, nu dat ’s gang.
TOON: Ach schoone Maagt, &c.1.
IK Haat de Min, en haare treeken, Ik reeken Haar veel te los van zin; Zy doet geen deugd, Noch voed de vreugd, Met haar doortrapte slimme streeken.
Ik haat de min, en haare treeken, Ik reken haar veel te los van zin.
De frisse Wyn, God Bachus droppen, En soppen strekt my voor medicyn; Een deftig glas kan my van pas, Opstygen in de harsen toppen.
&c. Hy drinkt.
Min doet het lyf door duizent pynen Verdwynen, en maakt de leden styf: Al haar gezoen, is maar te doen, Om u te helpen aan het kwynen.
&c. 4.
Een braave Kan vol Rhynse Bleeker, ’t Is zeker, brengt veel gezondheid an: Die eedle wyn, verdryft veel pyn, Wanneer men leegt een volle beeker.
Weg Min van my, met al uw laagen, En plaagen, gy brengt my niet in ly: ’k Haat u gezigt, klein Venus Wigt, En wil uw boeijens nimmer draagen.
&c. 6.
’t Muskaate nat, vers ingeschonken, Gedronken, een pintjes glas voor ’t vat: Verdryft by my, melankoly, En doet myn brein met blydschap pronken.
Het zoet gezigt van straalende oogen, Bewoogen, zo meenig veel te ligt, Die, met geween, haar frisse leên, Ontmerrigt zagen, en verdroogen.
&c. 8.
Wanneer ik niet by nagt kan slaapen, Ik wapen my tegen dit verdriet: Dan drink ik uit een glaze fluit, Een braave roes, om rust te raapen &c. Hy drinkt.
Neen Min, uw zoet kan my niet smaaken, Uw zaaken zyn bitterder dan roet; Ik zoek een vreugd, die ’t hart verheugd, En kan een doffe geest vermaaken.
&c. 10.
De Wyn alleen kan my vermaaken, En smaaken; haar vreugd is ongemeen.
Weg, weg dan Min, ’k zal in myn zin, Uw zoete vleyen eeuwig wraaken, &c. Hy drinkt de boutelje uit.
Dat ’s of ’t gepast was, want ’t is net met ’t Liedje uit.
Ik berg de Vles, en neem de ransel op myn huid, Hy steekt de boutelje in de maal, neemtzeop de rug, en gaat heen.
Om aan Mevrouw, die ligt al bezig is met treuren, En plukt ’er hair uit, of ’er reuzel zit te scheuren, Om dat ’er van ’er zoon in lang geen tyding kwam, Te zeggen, dat hy nu is binnen Amsterdam; Maar basta, niet te ver, hier moet ik immers schellen.
Wat zagjes was ’t gezeid, om Juffrouw niet te ontstellen.
Wie schelt daar?
wel ik Katryn, doe op.
Je zegt doe op, niet waar?
de drommel op je kop, Dat doe ik niemand meer, of ’k moet zyn naam eerst weeten.
Dat ’s een verbruide heks: wel meid, is ’t jou vergeten, Dat myn naam Robbert is?
Ik hoor wel dat je ’t zegt, Ik lietje voort in huis, als ’t waar was, goeje knegt, Maar ’k vrees, gy hebt de stem van Robbert aangenomen, Om met bedrog en list hier maar in huis te komen, En met myn Juffers goed te doen, op zyn Soldaats; Daarom vertrek jy knaap, en zegt dit aan jou maats.
De pikken haal de pry.
Zou jy ’t gelooven willen, Als ik ’t je zwoer?
’k Denk ja.
Dan zweer ik by myn billen, Myn neus en ooren, ja myn beenen, en myn kniên, Dat ik zelf Robbert ben.
Nu zal ik eens bezien, Of gy ook Robbert bent.
ROBBERT, KATRYN in ’t venster.. KATRYN.
HEm, lansje, kyk na boven.
Jou eldrementze pry, wil jy ’t nu wel gelooven?
Ja wel, dat weet ik niet, je lykt hem als wel eer, Maar zo je Robbert bent, zo zeg my, waar ’s je Heer?
Al kort by Huis Meid, doet my nu de deur maar open.
Maar zeg my eens hoe is de zaak al afgeloopen?
Dan zal ik het terstond aan Juffrouw zeggen gaan.
Wel ’k byt myn neus schier af, dat ik hier zo moet staan, Roep Juffrouw, zwarte heks, ik wil met u niet praaten.
Ja maar ’k heb order, om hier niemand in te laaten, Voor hy van my is voor een eerlyk man bekent, Verhaal uw reis, ik zal dan weeten of je ’t bent.
En anders niet?
’t Lykt by myn sjan wel gekken.
Nu wilje ’t doen?
zo niet, zal ik terstond vertrekken.
Ja, malle pry, hoor hier.
Ik zie wel ’k moet ’er aan.
Hy legt de maal neer.
Legt daar zo lang, myn pak.
Wy zyn, voor eerst, gegaan, Kours zettende zuid-oost, regt toe, regt aan, na Diemen, Daar huurden wy een schuit met twee paar oude riemen, En zeilden voor de wind tot heel in Zwitzerland, Van daar na China, en toen na de Poolse kant, Dat in een hallef uur.
Jou Schobbert dat ’s geloogen.
De schuit had vleugels meid, we zyn ’er heen gevloogen; Men maakt ze daar niet aârs.
vertel al voort.
Daar brak de schuit in stuk, maar ’k was toen niet aan boord, ’k Had anders in dat Land bedroeft schipbreuk geleeden.
Toen kreegen wy een schip, en zyn daar meê gereeden, Regt door de Zandzee heen, tot digt by Bokstehoê, Van daar in Engeland, daar was ons schip wat moê, Zodat wy in dat Dorp twee uuren moesten rusten, Ik ging my onderwyl een weinigje verlusten, Met een Boutelje wyn, in een matrooze kroeg, Zo dat ik hallef schief weer scheep kwam, ’s ogtens vroeg, Waar voor ik wierd gegroet met zo wat rotting slaagen: Met kreeg het schip een gier, en heeft ons toen gedraagen, Slegts in een ommezien, t’Antwerpen voor de poort; Hier ging Heer Fredrik met zyn liefste fluks van boord, Ik volgde heur, als knegt, in de eerste kroeg de beste.
Hou op; wat deê je daar?
Voor eerst myn lyf wat mesten.
Wel houd je bek.
Ten tweeden, liet myn Heer Een Graauwrok roepen, die ook kwam, en deed hem de eer Van Juffrouw Theodoor aan hem wel vast te knoopen, Zodat ze hem nu nooit, noch wil, noch kan ontloopen; In ’t kort, ze zyn getrouwt, nou weet je ’t altemaal.
Zo zyn ze dan getrouwt?
Ja, ofter Duivel haal.
’k Ga Juffrouw zeggen, wat ik heb van u vernomen, En dat gy ... zagt, ik hoor ze daar van zelfs al koomen.
Katryn sluit het venster.
NU maak de deur dan op, dat ik myn boodschap doe, Ik ben dit praatje en dat kool verkoopen moê; ’t Was vier Savojen voor twee stuivers, na ik reken: Wat of die malle pry haar in de hand laat steeken?
Ik loog het allemaal, behalven ’t leste: maar ’k Hoor Juffrouw aan de deur.
ROBBERT, KATRYN, AMELIA.
Robbert, zytge daar!
Waar is myn zoon?
ik kan van blydschap naauwlyks spreeken.
,, Ja ik ben ook wel bly, en dat ’s een heel goed teeken.
Uw zoon?
al digte by, en zal hier daad’lyk zyn, Hy drinkt daar ginder met zyn liefste, een glaasje wyn, En ik als Postiljon, kom u de tyding brengen, Dat zy getrouwt zyn.
Ga, de tyd kan niet gehengen, Dat gy my meerder zegt, en zeg hen beiden aan, Dat ik terstont hen hier verwagt.
Vlieg, blyf niet staan; Je zoud met wagten hier de zaaken maar verknollen.
’k Zal als een Pegazus, al zoude ik suizebollen, Myn boodschap vliegend doen.
KAtryn, ô welk een vreugd!
Nu toont myn zoon te regt zyne Adelyke deugd, Wyl hy zyn wagglend huis zo trouw tragt te onderschraagen: Van deeze daad zal noch het heele land gewaagen, KATRYN.
Geen wonder, ’k lach al als ik denk hoe dat de vrek, Hier in de buurt zal staan te raazen als een gek, Als hy te weeten komt, hoe ’t laaken is geschooren.
Kom, gaan we in huis Katryn, men mogt uw lachen hooren, Gy kunt uw vreugd hier na geruster doen verstaan.
RYKAARD, JORIS, twee DIENDERS, een KRUIER met een wagen.
RYKAARD, tegen de Dienders.
WY zyn ’er dichte by, ’t is niet verr’ meer te gaan, Daar zie je’t huis, maar let ter deegen op uw dingen, Wanneer de deur op gaat, pas dan in huis te springen, En tast het goed dan, of ’t u eigen was, maar aan, Tegen Joris.
En Joris jy, blyf jy voor alle ding, niet staan, Maar weest meê vlytig in het goed voor deur te draagen, De Kruier zal het dan wel laaden op zyn wagen.
Ik zal eens schellen.
Kom Mevrouw, Mevrouw, kom ras, Uw zoon is aan de deur, hy komt nu regt van pas.
KATRYN de deur op doende, RYKAARD, AMELIA, de KRUIER.
JORIS en de DIENDERSspringen in Huis.
MYn Heer, je dienares.
Maar hoe, wat zal dit weezen?
Jou ouwe luispruik, maak je potzen moogje vreezen, Ik leg jou, uit vermaak, strak de oogen op de wang.
Ja, ja, ik lach om u, dat is uwe oude zang.
Kom, mannen, help malkaâr, en breng het goed maar buiten.
Al dien ik hier voor meid, zal ik u doen wel stuiten.
Wat onfatsoen is dit myn Heer?
Wat zal dit zyn: Myn goed te haalen?
onlydelyke pyn.
* RYKAARD.
Dat scheelt my niet een hair.
Ik zal me’er tegen zetten, Jou Schobbers, brui van hier, of ’k meen je te verpletten.
1 DIENDER.
’k Zeg, vrouwmensch, houd uw rust, wy komen van ’t Geregt.
Al kwam je van de droes, noch wil ik dat je vegt: Ze smyt Joris de deur uit, dat hy valt.
En jy, gelapte Schoft, leg daar het eerst van allen.
Dat is een Helhond, wel de Duivel is dat vallen, 2de DIENDER, die Katryn vast houd.
’k Zeg dat je stil bent, of het zal hier anders gaan.
RYKAARD, AMELIA, KATRYN, JORIS, de DIENDERS, de KRUIER.
ROBBERT uit de Herberg komende.
IK zal ’t zo doen myn Heer, ik heb het wel verstaan.
Hy ziet het geweld voor het huis van Amelia.
Maar wat ik zie?
De Droes ik wil me laaten hangen, Zo daar Mevrouw, en onze meid, Katryn, niet word gevangen.
Myn Heer, myn Heer, help!
moord brand!
myn Heertje, help, de Heidens zyn in ’t land!
RYKAARD, AMELIA, KATRYN, JORIS, de DIENDERS, de KRUIER, in en voor ’t huis van Amelia, FREDRIK, THEODORA, ROBBERT voor de Herberg.
HOe schreeuwt de Schobbert zo?
of zyt gy uitgelaaten?
Ja zie eens gindeir Heer, ons huis is vol Soldaaten, Het word geplondert, trek uw degen, ’t is nu tyd Te vegten, Robbert zal u volgen in de stryd, Ga jy maar slegts voor uit.
FREDRIK tegen Theodora.
Myn Lief, wat zien myne oogen?
Uw Vader rooft ons goed, dat zal ik niet gedoogen.
Zy gaan na ’t huis van Amelia.
Niet al te haastig Lief.
Fredrik en Robbert trekken de Degens.
Wie raad u Schoften aan, Myn goed te rooven?
Staak’t, of ’t zal u slegt vergaan.
JORIS, agter Rykaard loopende.
Myn Haring braad hier niet.
Wy lachen met u Jonker, Wat of gy doen woud, zeg eens regte drieduits pronker?
’k Zegt dat gy ophoud, eer ik u al t’zaam verniel.
ROBBERT, na Joris loopende.
Ja raak jy hier wat, t’wyl ik ’t ginder wat ontziel.
Tegen Joris, die agter ’t beeld kruipt.
Jy, Knevelbaart, zult thans myn wraaklust niet ontkomen.
Voor eerst en al, zult gy nu van Sint Hendrik droomen.
Och, och, och, och, och, och, och Robbertje genâ, RYKAARD.
Verweerje Joris, trekje mes uit, repje, dra.
KATRYN, de Diender, die haar vast houd,aan een zyde stootende.
Zo hy dat denken durft, meen ik hem te verscheuren.
Sinjeurtje, help me doch.
RYKAARD, tegen Robbert.
Gy zult het u betreuren, Zo gy niet ophoud, vent.
Ja, ja, dat zal wel gaan.
Zeg Jonker, dat uw knegt dit mal gebruy laat staan.
Zo gy wilt met fatsoen een woordje met my spreeken, Zal ’k zeggen, dat hy voort zyn degen op zal steeken.
Steek op uw degen, ’k wil dat gy ’t vegten staakt.
Zy steeken de degens op.
Het spyt my dat ik hem geen knoopgat heb gemaakt.
Ik dankje, Heer, voor ’t geen je aan Robbert hebt geboden.
’k Was zonder uw ontzet, nu licht al by de dooden.
Geluk, myn zoon, geluk, ’k ben blyde u in deez’ staat Te ontmoeten, ’k was deez’ dag by na gansch buiten raad; En Theodora, ach!
hoe groot was myn verlangen, Om u te zamen voor myn kinderen te ontfangen?
Gun dat ik beide u nu omhels.
Zy omhelst Fredrik en Theodora.
,, Wel wat ik hoor!
,, Is’t mis, of wel gezien?
Zyt gy dat Theodoor?
Ik ben het zelfs, Papa.
Wie heeft ’er van zyn dagen!
Zy is het zelfs, Papa.
ô Plaag van alle plaagen, Jou varken, ligtekooy, jou sletvink, regte sloer, Jou schandvlek van ’t geslagt, ja eerelooze hoer.
Ik bid Papaatje Lief.
Uw bidden is verlooren, Ik wil geen bidden van een eerelooze hooren, Die naam en faam rooft van haar oud en braaf geslagt; Die aan de wind gaat met een pol, een week of agt: ’k Zal voor uw leeven, u in ’t beterhuis doen zetten.
Houd op met schelden, want men zoude ’t u beletten.
Kan ’t u wat raaken wat ik doe, zeg kaale neet?
Het raakt my meerder Heer, als gy tot noch toe weet.
Zy is myn kind en zal na myne wetten leeven.
Om u behoorlyk bescheid hier op te geeven, Zy is myn Egte vrouw, en hoort my toe, niet uw.
ô Onbehoorlykheid, waar voor ik schrik en gruw!
Och Joris houd my vast, ik zal de doodsnik geeven.
Sinjeurtje sterf doch niet, ik bidje blyf in ’t leeven.
Tegen Theodora.
Jy hebt de schuld, ô pry, van al Sinjeurs verdriet.
De gek praat altyd meê, of ’t waarheid is of niet.
Papaatje Lief, ’k beken, ik heb tegen u misdreeven, Ik bid u wilt myn fout genadiglyk vergeeven.
Myn Heer, vergun my dat ik u de naam geef van Papa; ’k Verzoeke toont aan ons uw goedheid en genâ: Wy hebben ’t op deez’ wys, uit vrees voor u begonnen.
Hoe zoude ik zulk een daad met regt vergeeven konnen?
Myn Heer, ’k verzoek dat gy hunn’ bede toe wil staan; Stilt uwe toorn, en denk, de zaak is doch gedaan.
Vergun uw dochter met myn zoon in de Egt te leeven, Zy is uw eenig kind, gy kunt haar goedren geeven; Al heeft myn zoon geen geld, hy is van edel bloed.
Ja maar in deze tyd is Adel geld en goed; Wie geene schat bezit, werd nu van elk versmeeten.
Was ik als gy myn Heer, ik zou de fout vergeeten, Uw kwaadheid is vergeefs, gy hebt ’er doch niet aan.
Dat weet ik zelfs wel?
,, Bloed, dat ik dit toe moet staan.
Papaatje ... RYKAARD.
,, Wie heeft ooit van zulk een daad geleezen?
Myn Heer ... RYKAARD.
,, ’k Zal toestaan, want het zal doch moeten weezen.
Wel aan, ’k vergeef de fout, en wensch u veel geluk.
Ik ook: met een voor my een braaf groot Bruiloftsstuk.
En ik, dat gy myn dienst wat ryklyk wilt beloonen.
Ik, dat de gierigheid nooit in je hart mag woonen.
Tegen de Dienders.
Houd op, al lang genoeg.
Nu ’t doch zo is gestelt, Messieurs, uw werk eist loon, zie daar is dan uw geld; Draag met malkanderen het goed maar weêr na binnen.
Wy danken u, myn Heer, en zullen voort beginnen.
Papa, wy danken u met waare dankbaarheid, Voor uw genade en gunst; wy zyn alsints bereid Te toonen, dat wy niet de naam vergeefs en draagen Van uwe kinderen: laat ons, met uw behaagen, Naar binnen treên, op dat de kinderlyke pligt Van ons, aan u daar na behooren werd verrigt.
Ga voor, wy volgen u. Mevrouw, wil my ’t vergeeven, Zo ik aan u iets onordentlyks heb bedreeven; Geef my uw hand, en laat ons t’zamen binnen treen.
Myn Heer, uw Dienaares.
En ik ga meê, zo ’k meen.
Ik ook, want na ik merk, zo valt hier wat te smullen: Gants bloed, wat zal ik nu myn leege darmen vullen.
Wel ja, ga al den brui, laat Robbert hier maar staan: Dat lyd myn Hoogheid niet, ik meen ook voort te gaan, Tegen’t Volk.
Dies zeg ik, tot besluit, hier ziet ge voor uwe oogen, De Onbarmhertigheid en Gierigheid bedroogen.
DE GEDWONGEN DOCTOR, KLUCHT-SPEL; Uyt het Frans van J. B.P.
DE MOLIERE vertaelt, en in Rijm gestelt.
t’ AMSTERDAM, Jacob Lescailje, Boekverkooper op de Middeldam, naast de Vismarkt, 1671.
BEDRYVERS.
Sganarelle, Man van Martijntje.
Martijntje, Vrou van Sganarelle.
Robbert, een buerman van Sganarelle.
Valerius, Huysdienaer van Geronte.
Lukas, Man van Iaquelijne.
Geronte, Vader van Lusinde.
Iaquelijne, Minnemoêr van een kleyn kindt van Geronte, Vrou van Lukas.
Lusinde, Dochter van Geronte.
Leander, Minnaer van Lusinde.
Tibaut, een Boer.
Perin, zijn Zoon.
DE GEDWONGEN DOCTOR.
Sganarelle en Martijntje al kijvende.
NEen, ik en zal ’t niet doen, het staet aen my te spreeken En meester ook te zijn.
Die ik veur knecht slechts reeken.
Ik zegh dat ik begeer dat gy nu na mijn zin Zult leven.
Of ik schoon aen jou gekoppelt bin, ’k Bin niet gehouden om jou zotheyt te verdragen.
Sganar.
Een vrou te hebben is een van de grootste plagen Als Aristotel’s zeyt: en het is ook gewis: Een quaet wijf arger als een booze duyvel is.
ziet dees gauwert an, die zelfs des Doctors muts tart.
Sgan.
Ia gauwert!
wie’s zoo snoô in ’t binden van de mutsart Als ik, die boven dat ook redenkaav’len kan?
’k Was zes jaer Doctors knecht, waer zie jy my veur an?
Eer ’k zestien jaren was kost ik mijn Rudimenta Van buyten in ’t Latijn, schoon ’k veur een plompe vent,, ga.
Wat stoot die keuvel-gek al uyt zijn kruyn.
Wel hoe Gaet dees karonjes mondt?
hout strax jou bakhuys toe.
Vervloekt moet zijn die uur, doe ’k ’t jawoort gaf van trouwen.
Och, had ik doch mijn pen toen uyt de inkt gehouwen Wanneer ik teykende ons houwelijks verbandt.
Gy klaeght noch heel misnoeght, dat my verwondert; want Den hemel heeft u met een groot geluk gezegent, En gaf u zulk een vrou als ik, die gy bejegent Dus averechts, jy bent niet waerdt te zijn mijn man.
’t Is waer, ’k hadt reden om op ’t eerste nachtje van Mijn bruyloft bly te zijn, maer... wilt daer vry van swijgen, Of van een zeek’re zaek zal ik jou weêr betijgen.
Wat of jy zeggen woudt?
Zacht, zacht, en maek nu my Niet sprekend’, beter steek ik daer een speltje by.
Ik weet wel wat ik weet, en dat ’s genoegh gebleken.
Jy meugt, Martijntje, van jou groot geluk wel spreken, Dat jy kreeght zoo een man als ik ben.
Schoon bescheyt, Een quistgoet van een mensch, die my na ’t Gasthuys leyt, Met andren optrekt, en mijn goetjen op gaet eeten.
Dat ’s leugen: want de helft Verdrink ik daer wel van.
Is dit geen droevigh kruys?
Daer toe verkoop jy ’t al van stuk tot stuk in huys.
Dat doe ik om dat jy nu zult wat spaersaem leven.
Daer ’s niet meer over als een eenigh bedt gebleven Waer uyt de veeren meest verstoven zijn.
Dat ’s goet, En ’t welk een luye vrou wat eerder opstaen doet.
In ’t kort, ’t is al verteert, ik sta hier slecht en pover.
Daer deur zoo legh jy ’t wat te zuyniger weêr over.
Den heelen dagh en doe jy, luyaert, anders niet Als dobb’len by den drank.
Dat dient om mijn verdriet Zoo te verdrijven.
En wat zal ik dan gaen maken, Om met mijn kinderen aen de soob’re kost te raken?
Doet al wat jou belieft.
Iy bent een vrouweplaegh.
Dit is het jongste kindt van vieren, dat ik draegh.
Wel, leght de pakjes neêr die jy niet wel kunt dragen.
Vult daer de monden meê die jou om eeten vragen.
Ia paeyt haer met de roê.
Als ik mijn droogh en nat Heb ingehaelt, zoo veel my lust, dan wil ik dat Zy allegaêr in huys ook haer bekomst genieten.
Wel slikkebroêr, meen jy, als jy bent vol van ’t gieten, Dat daer een ander dan krijgt zijn verzading by?
Laet ons wat zoetjes gaen, mijn zoete vrou, maekt my Niet moeijelijk.
Dat ’s waer!
ik zou niet spreken mogen, En moet jou dartelheyt en quisting noch gedoogen.
Mijn wijfje, wilt jou wat bedaren, ’k bidje laet Jou hevigheyt weêr haest wat overgaen.
Wat raedt Zal ik nu vinden om jou tot het werk te krijgen?
Ziet toe, ik waerschou jou, indienje niet wilt swijgen... Als ik mijn arm ophef, zoo daeltse swaer weêr neêr.
’k Lagh met jou dreygen.
jou huyt die jeukt jou weêr.
Ik zal jou toonen dat geen vrees my komt beknellen.
Mijn waerde helft, heb jy in ’t zin my wat t’ontstellen?
Geloof jy dat ik ben vervaert veur jou gekijf?
Jou ooren jeuken je, ’t is tijdt dat ikse wrijf.
Jy dronkert als je bent.
Jy moet wat fijnder zingen.
Jy wijn-zak, pakkebier.
Ik moet jou wat bedwingen.
Eerlooze.
’k Zie dat ik jou wat roskammen moet.
Iou laffen hangebast, verrader, deugniet, bloet, Iou luyshont, ô jou guyt!
Sganarelle krijght een stok en slaet haer.
Iy roept dan om dees slagen.
Och help, och help.
Ik kan dit niet verdragen.
Wat ongebrande as de beste vrede maekt.
Sganarelle.
ZAcht, zacht, hou op, hoe dus in toornigheyt geraekt?
Wel buurman zoumen dus een vroumensch of gaen beuken.
Wel hey, wat roert ’et jou?
of komt jou huyt ook jeuken?
Het is mijn eygen man, hy mach het doen.
Wel aen, Ik sta het willigh toe.
Ey, bruy jy hier van daen, En quelt jou niet met my.
Ik zal hem laten kloppen.
Moeyt jou met gort, men zal tot jouwent beuling stoppen.
’t Is waer jy hebt gelijk, zie daer, ’k herroep mijn woort.
Als ik geslagen word dunkt my het zoo behoort.
Maek liever pays.
Dat raekt jou niet, jy gek der gekken.
Waerom ga jy jou zoo een anders zaek aentrekken?
Maer jy vriendt...
wat maer... man geeft hem ook wat koek.
Sganarelle slaet Robbert.
Hou op, vergiffenis ik van jou bey versoek.
Ik doe ’t om beste wil, op dat jy meught verdragen.
Ik zegh jou dat jou raedt my niet en kan behagen.
Dat ’s dan een andre zaek.
Ik wil haer slaen wanneer Het my gevalt, en ook, wanneer ik het begeer, Haar niet slaen.
’t Is my wel, laet dan jou wil geschieden.
’t Is mijn wijf, d’uwe niet.
Jy hebt niet te gebieden.
’k Heb dan jou hulp hier niet van nooden, gaet.
Zeer garen.
Scheyt nooit als een man zijn vrou weêr slaet, En steekt jou in geen zaek die jou geensins komt raken.
Kom wijfje, laten wy nou weêr de vrede maken, Hou daer, geef my jou handt.
Pays maken!
daer jy my Zoo of eteystert hebt?
Dat ’s niemendal, kom by, En steekt jou handt uyt.
’k Zal ’t niet doen, dat wil ik sweeren.
’k Wil ’t niet doen.
En nu is mijn begeeren Dat jy het al zult doen.
Ik doe het zeker niet.
Ey, kom dan.
J’hebt my al te hart gehandelt.
Ziet Daer is mijn handt, ik kom vergiffenis begeeren, ’k Beloof jou ook niet meer de ribben zoo te smeeren.
Nou ik vergeef ’t jou wel, maer ik vergeet het niet.
Jy bent maer een malloot, om dat jy daer op ziet.
’t Was noodigh dat ik ’t deê, dit zijn maer slechte zaken: Want slagen kunnen dus de beste vriendschap maken.
Doe jy jou huys-werk of, ik zal na ’t bos toe gaen, En hakken brandthout, en dan keeren, wel gelaên.
Sganarelle binnen.
GA jy vry heen, maer weet dat ik noch dit gevoelen Zoo niet vergeten zal, maer mijne moed eens koelen Zoo dra ik raedt vindt.
Uyl!
weet jy niet dat een vrou Als ik, haer wreken kan, zoo ik u kroonen wou.
Dan zulx is niet genoegh, dien hangebast zal dragen Vry swaerder last, en meer gevoelen van dees slagen.
Laet zien, wat doe ik best?
Lukas.
Valer.
IA vriendt, ’t is zeker al Een sware zaek, als men die wel volbrengen zal.
’t is ons beroep Geronte te behagen, Twijl wy Iuffrou Lusind ook garen trouwen zagen, En door dees toeval wordt haer houwelijk belet, Dat ons belooft verval vry wat te rugge zet.
Horatius betoont, door dikwils schijven schieten, Zijn miltheyt, en zijn hoop, om haer noch te genieten, Hoewel het schijnt dat zy Leander meer bemint, Tot welke trouw geensins ons Heerschop is gezint, Noch wil tot geener tijdt aen hem zijn dochter geven.
,, Vind ik nu niets, dat ’s vreemt.
waer ’s mijn verstant gebleven?
Met reden wordt hier deur zijn hooft geheel ontstelt: Dewijl dat Doctors hulp is krachteloos, en ’t gelt Verloren dat hy geeft.
Wat scheelt het van ’t verquisten?
Waerom de hulp altijdt gezocht by Latijnisten?
Meent hy ’t geleerde volk alleen maer helpen kan?
My is gezeyt dat hier in ’t Dorp woont zulk een man Die groote kuren doet, en zeltzaam kan genezen.
Een kleyn’ en slechte raedt kan somtijts ’t beste wezen.
,, Foey, zoo onthaelt te zijn, ’t was t’onbeleeft, en stout.
,, Neen, ’k zal my wreken, en hem.
Martijntje loopt in die mijmering onverziens tegen                            Valerius aen, en zeyt, Holla.
Heeren, hout Mijn plompheyt my ten goê, ik zag u door mijn nek,, niet, Mijn zinnen zijn verwart.
Ia zusje, dat gebrek,, ziet Men in veel menschen, zulx ons zelfs ook wedervaert.
Wy zoeken, met verdriet, ’t geen zich niet openbaert.
Kan ik de Heeren ook in iets behulpzaem wezen?
Dat kon wel zijn, zoo ons van u wierd aengewezen Een schrand’re Doctor, die mijn meesters oudtste kindt, Dat zich ellendigh, en van spraek ontbloot bevindt, Genezen kost, waer na een grooten hoop Doctoren Al hebben omgezocht, maer kunnen het verloren Niet weder vinden, en wy zoeken na een man Die Iuffertje Lusind te rechte helpen kan.
by haer zelfs.
,, Wel dit komt slaeghs, mijn wraek,                                        nu daetlijk voorgenomen, ,, Wort deur haer uytgevoert.
Iy bent van pas gekomen, En zult haest vinden ’t geen gy zoekt.