floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wel dat zeg ik noch, malle kronje!
een eerlyk man die zyn woord houd: Zie daar, daar is myn hand; als’er Mevrouw maar wil in consenteren.
Al weêr een Huwelyk: ja wel, trouw maar: wat kan het my deren.
KLAARTJE huylende.
Ik bid Mevrouw, vergeeft het me, het is hier aan boord geschied: Jy weet hoe het daar al te mets gaat; haat me daarom niet.
Neen ik zal je niet haten.
Maar denk je wel, dat je zoo lang moet wachten, Tot wy weder komen.
Ja myn Heer, ’t is me leed, maar verschoon me klachten: Ze zyn om myn eer geschied.
Wel dat kan ik wel denken Klaar.
Ik zeg je noch eens, malle meid!
daar is myn hand: hou vast maar.
Wel zie daar, om je wat te verheugen Hein, en je Huwelyk te styven: Zoo zal ik je honderd ducatons geven, aan zuyv’re ronde schyven.
De drommel Mevrouw, daar ben ik wel hartelyk meê te vreên.
Kom Smoddermuiltje, dat verzoet het al te maal, gaan we maar beneên.
Papa, ik heb noch twee honderd gulden van Klaartje te bewaren: De rest schenk ik’er: ze heeft me trouw geweest, laat z’er wel meê varen.
’t Is wel: daar komen de Luitenants: en de Bode met een, houd je stil.
DON FREDERICO, DONA KRISTINA, JUFFROU HEINDRIETTE, GUILJELMUS HOOGHART, HENDRICUS KORTWIEK, DAVID RUIMPEN, PHLIP LEUIWAMMIS, BODE, DAAN, KEES.
’t Is klaar beneên: de Roeijers konnen vallen, als myn Heer maar wil.
Ja, aanstonds.
maakt je Marszeyls los achter en voor.
winden, winden.
Ga Luitenant, naar de wal, daar zal je je Maat, met de Stuurluy vinden: Doch neemt de Schryver meê en den Hofmeester, wy loopen van daag in zee: Rep wat handen, want ik zal je wachten, op ’t einde van de Ree; Koop wat je ziet: breng mostard meê: heb je geld, of wil ik het je geven?
Neen myn Heer, ik heb geld: meenje dat de Luitenants zonder geld leven?
Wel ga dan heen, en maak je ree: waar zyn die Vrouwen daar?
Tegen de Luitenant.
Haalt ze hier Daan.
is ’t roer al los?
Hendricus in de hut, en Daan beneên.
Roep dan Hein, en Klaar: Hier!
waar ben je Jonge?
laat ze aanstonds goed in de Sloep dragen, En dan hier komen.
’t Is wel Kaptein.
Kees beneên.
Maar myn Heer, ik moet je wat vragen: Krygt de Juffrou geen schoten na haar gat?
Welja ze, met reên: Hey Konstapel!
PIET de Konstapel komt op de trap.
Alhier myn Heer.
Zeve schoten klaar beneên.
’t Is zeer wel Kaptein.
Luitenant, wilt zorg voor Soldaten dragen.
Huil je al weêr Nichje?
Huil niet myn ziel, en eenigste behagen.
Ja ’t is hart myn Lief!
als we zoo van malkander moeten af gaan: Ik had meer plaizier gehoopt; zie je me voor een onnatuurlyk mensch aan.
Neen: het doet me zeer myn hert!
dat ik zoo je tranen zie storten.
DON FREDERICO, DONA KRISTINA, JUFFROU HEINDRIETTE, GUILJELMUS HOOGHART, DAVID RUIMPEN, DIRK WYSNEUS, BODE, PHLIP LEUIWAMMES, HEIN LEKKERBEK, KLAARTJE BRUINPOORT met sluyers en kappen, KAAT DE BRAKKIN, TRYN KRULLEBOL, DAAN, KEES.
Myn Heer, we kunnen niet meer winden: ’k heb het touw slachswys laten korten.
waar zyn die Trompetters?
haal je Marszeils schooten voor:* Leg je Roer recht daar.
kom Mevrouw, wil nu klarigheit maken: Het sermonieele afscheid, dat zullen we voor deze tyd staken; Luitenant, gaat je gang: hys je Marszeils.
Val Roeijers!
val daar in je Sloep: En jy Bootroeijers, val ook: hoor je niet dat ik je meê roep?
Soldaten daar beneên; Trompetters achter op, of ik zal je halen: Spring jou hondekinderen; de nikker slaat in dat dralen.
Myn Heer de Marszeils zyn in top, en de Konstapel is klaar: Gelief je dat het Volk in ’t wand loopt.
Kom, kom, in ’t Wand daar.
Vaar wel myn Heintje lief!
vaar wel myn uitgelezen!
’k Zal u voor eeuwig, ach myn ziel!
trouhertig wezen.
En ik zal staag met een verliefde zin, Volstandig blyven, in de zoetheit onzer min.
Wel aan Guiljelmus, laat je Maat halen.
Loop Daan, gaat hem roepen.
Kom schey’ van malkander: op een ander tyd kan je wat meêr kusjes snoepen.
Ben je gereed Mevrouw?
Ja Lief.
David, gy gaat meê.
ô Ja myn Heer: Maar je moet het Recipis noch teekenen.
Waar zyn me zinnen weêr?
Hy gaat in ’t Kantoor.
Wel zuykerde Klaar!
wat zullen we malkander noch knikkebollen.
Meen je dat Heintje: maar je moest het katje niet dood sollen.
Neen, neen: ben je gek hondje lief: het zel maar om ’t joks zyn.
Zie daar Bode.
nu Kaat, gaat in de Sloep: en gy mede Tryn.
Wel men Heer, en Mevrouw, we bedanken je voor je beleefdheden.
Ja, ja, dat zal wel gaan, jongens: je maakt zulke lange treden.
Vaar wel Papa, geluk op reis.
Hier blazen de Trompetters, en de Tamboer slaat.
Jou meê Mama: ik wens je wel t’ huis.
Wat is dat scheyden, lief!
een wreed en bitter kruis.
Kom weêr aan Luitenant, ’t is tyd men moet zoo aanstonds lichten: Tegen DAVID.
Verzuim geen oogenblik.
en gy, wil uw dingen meê wel verrichten.
de vreugd is te kort geweest, we hebben der geen deeg af gehad: Het scheeps leven is te zoet.
Klaartje, dat heb je daar wel gevat.
Stil tegen Hendricus.
Luitenant, wy kunnen malkander nu aan de Wal noch eens spreken.
Ja, ja, ga maar voort.
Tre af al te maal, dat je de beenen breken.
DERTIGSTE en laatste TOONEEL.
DON FREDERICO, GUILJELMUS HOOGHART, EVERT KRABBER, DIRK WYSNEUS, DAAN, KEES.
Is de Sloep en Boot van boord Everd?
Ja myn Heer: ze hebben geen nood.
Wel ga dan je gang.
Hier nemense alle haar hoeden en mutsen af, wueivende, en roepende driemaal, de Schipper voor.
hou zee!
Waar is de Boot?
Veer genoeg myn Heer.
Geef vuur dan Konstapel: doch wel te schieten.
Hier worden zeven schoten gedaan.
Guiljelmus na ’t schieten.
Kom af al te maal.
Zoek spil, zoek spil.
Wie zou dat leven ook verdrieten.
Bras je groot Marszeil aan bakboord, licht je Anker, en wil onder zeil gaan.
Och Luitenant!
daar is al de vrolykheit gedaan.
Einde van het derde en laatste bedryf.
DE BEKEERDE DRONKAARD.
Te AMSTERDAM,         By de Erfgenaamen van J. LESCAILJE, op de Middel- dam, naast de Visch Poort, 1691.
Alzo Ons vertoond is by de tegenwoordige Regenten van de Schouwburg tot Amsterdam, Dat zy Supllianten zedert eenige Jaaren herwaarts met hunne goede vrinden hadden gemaakt en ten Toneele gevoert verscheiden Werken, zo van Treurspeelen, Blyspeelen als Klugten, welke zy lieden nu geerne met den druk gemeen wilden maken: doch gemerkt dat deze Werken door het nadrukken van anderen, veel van hun luister, zo in Taal als Spelkonst zouden komen te verliezen, en alzo zy Supplianten hen berooft zouden zien van hun byzondere oogwit om de Nederduitschen Taal en de Digtkonst voort te zetten, zo vonden zy hen genoodzaakt, om daar inne te voorzien, ende hen te keren tot Ons, onderdanig verzoekende, dat Wy omme redenen voorsz.
de Supplianten geliefden te verleene Octroy ofte Privilegie, omme alle hunne Werken reets gemaakt, en de noch in ’t ligt te brengen, den tyd van vytien Jaaren aleen te mogen drukken en verkoopen of doen drukken en verkoopen, met verbod van alle anderen op zeekeren hooge peene daar toe by Ons te stellen, en voorts in communi forma.
overgemerkt hebbende, ende genegen wezende ter bede van de Supplianten, uit Onze regte wetenschap, Souveraine magt ende authoriteit dezelve Supplianten gekonzenteert, geaccordeert, ende geoctroijeert hebben, conzenteeren, accordeeren ende octroijeeren mitsdezen, dat zy geduurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaaren de voorsz.
Werken die reeds gedrukt zyn, ende die van tyd tot tyd door haar gemaakt ende in ’t ligt gebragt zullen werden, binnen de voorsz.
Verbiedende daarom allen ende eenen yegelyken, dezelve Werken naar te drukken, ofte elders naargedrukt binnen den zelven Onzen Lande te brengen, uit te geven ofte te verkoopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebragte ofte verkogte Exemplaaren, ende een boete van drie honderd guldens daar en boven te verbeuren, te appliceren een darde part voor den Officier die de calange doen sal, een darde part voor den Armen der Plaatze daar het casus voorvallen zal, ende het resteerende darde part voor den Supplianten.
Alles in dien verstande, dat Wy de Supplianten met dezen Onzen Octroije alleen willende gratificeren tot verhoedinge van haare schade door het nadrukken vande voorsz.
Werken, daar door in geenigen deele verstaan, den Inhoude van dien te authoriseren ofte te advoueeren, en veel min dezelve onder Onze protectie ende bescherminge eenig meerder kredit, aanzien, ofte reputatie te geven, nemaar de Supplianten in kas daar in yets onbehoorlyks soude mogen influeeren, alle het zelve tot haren lasten sullen gehouden wesen te verantwoorden; tot dien einde wel expresselyk begeerende, dat by aldien zy dezen Onzen Octroije voor de zelve Werken zullen willen stellen daar van geene geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie zullen mogen maken, nemaar gehouden zullen weezen het selve Octroy in ’t geheel en zonder eenige Omissie daar voor te drukken ofte te doen drukken, ende dat zy gehouden zullen zyn een exemplaar van alle de voorsz.
Werken, gebonden ende wel geconditioneerd te brengen in de Bibliotheecq van Onze Univerziteit tot Leiden, ende daar van behoorlyk te doen blyken.
Ende ten einde de Supplianten dezen Onzen Conzent en Octroije mogen genieten naar behooren: Lasten wy allen ende eenen ygelyken die ’t aangaan mag, dat zy de Supplianten van den inhoude van dezen doen, laten en gedogen, rustelyk en volkomentlyk genieten, en cesserende alle beletten ter contrarie.
De tegenwoordege Regenten van de Schouwburg hebben het recht der bovenstaande Privilegie, voor De Bekeerde Dronkaard, Kluchtspel, vergund aan de Erfgenaamen van J. Lescailje.
Den 20 February, 1691.
VERTOONERS GOZEWYN.
NEELTJE, Vrouw van Gozewyn.
KLARA, voor Dochter NIESJE, Meid } van Neeltje.
LODEWYKKAREL } Vryers van Klara.
FREDRIK, Laagenoot van Gozewyn.
HILLEBRAND, Broeder van Neeltjes eerste Man.
JOOST, Knecht van Karel.
JAN BAAS, Timmerman.
Het Tooneel verbeeld een Kamer in het Huis van Gozewyn.
DE BEKEERDE DRONKAART.
NEELTJE, KLARA.
Weest geschikt als een Dóchter, en gehoorzaam me als een Kind.
Jonkheer Lodewyk, die u veel meêr als zyn zelf bemind, Heeft klinkende deugd, en kan je na je merite maintineeren.
Hy zal je op zyn handen draagen, en, als een Afgod, eeren.
Hy is noch van de oude tuk, een doordeugdelyk knecht, Stemmig, beleeft, vriendelyk, en in alles oprecht, En in de negotie is hy te wonder wel bedreeven.
Ja, Kind, en dat is nou al wat raars, want ziet wy beleeven Een wonderlyke tyd, de meeste Kooplui die men op de Beurs ziet Zyn vreemdelingen, de Amsterdammer Kinderen trekken het hun niet Langer aan, die studeeren nu maar hoe men ’t geld zal verteeren, En malkaâr alle dagen in pronken en praalen te braaveeren, En daar rookt de schoorsteen niet van.
’k Houw’er veel af dat men wat winnen kan. O!
men moet nu wel toe zien.
Daarom neem jy die Paerel van een Man.
Kyk, eer ik myn hoofd neêrleg, wou ik je graag wel uit besteeden, ’t Geschied tot jouwen besten; en daarom dunkt me heb je geen reeden Om hier tegen te zyn.
Volg maar blindeling myn raad.
Ik zal ’t wel maaken... KLARA.
Mama, wat praat je een praat.
Ik heb nóch weinig lust tot trouwen.
Ja, ik kan je grillen, Meen je dat ik niet begryp waar je graag heen zou willen?
Jonkheer Lodewyk is je licht te oud, en je bent misschien bevreest, Dat hy met zo een jong vrouwje niet zou kunnne omgaan.
Maar weest Daar niet bekommerd vuer.
als ik nóch myn gedachten Op je Vader zaliger sla, wil de rouw my verkrachten.
Doe hy my trouwde was ik drie en twintig jaaren oud, En hy ruim vyftig, hy scheen ook, als Lodewyk, puur kout.
Maar ’t is niet te zeggen wat vindelykheid hy my kwam te bewyzen.
’k heb zulke goeje dagen by hem gehad.
’k Zal hem al myn leeven pryzen.
Die ouwe vryers weeten hoe datmen met de vrouwtjes leeven moet, En wat weet daar zo een melkmuil als Karel af?
’t is noch maar een bloed.
Spiegelje aan my, Helaas!
wat mogt ik toch beginnen!
Maar ’k kreeg, als zomtyds de weeuwen, zulke vreemde fantazyen in myn zinnen, ’k Had nu bezocht hoe het met een oud man huis te houwen was, ’k Wilde ook beproeven hoe ’t een jong man maakte.
Maar ’k kwam te lydig te pas.
En in myn acht en vyftigste jaar ging ik my aan een Jongen verhangen, Die naauwelyks achtien telde.
Je kend je stiefvaârs gangen, En hoe hy myn mooije goedje door de billen lapt, en verteerd.
Zie daar, ik mis myn zinnen!
Wat meenje dat je dat niet deerd?
Ja, deeze magere kaaken konnen van myn hartzeer spreeken.
Doch, dat is tot daar en toe.
Laat ons hier een speltje by steeken.
Overweeg deeze zaak eens by je zelf.
Ik gae eens by Monfreer, Ik heb met hem wat te verhakstikken.
Ik kom daatelyk weêr.
’k Sterf liever, een ik my zo liet uit koppelen; schoon Mama my komt plaagen Met Lodewyk, Karel heeft myn hart, en kan my meêr als de ander behaagen.
zou ik trouwen!
ik trouwen met een Man van zeventig jaar!
ik ben niet opgewassen voor zulk een ouwe Saggelaar.
NIESJE, KLARA.
Wel, Madame, benje daar?
en je zult dan zo gaan trouwen!
Veel geluks, Juffrouw.
Wel, hoe is ’t hier?
Ja, ik zou me noch wat kwaalyk houwen.
Dat komt immers niet te pas.
wat heeft je Moeder wel uitgezien!
Zulk een Santert!
zulk een heilige Dag!
ja wel zie daar, ik mien Dat je een man aan hem hebben zult.
Wel, wilje dat scherssen wel laaten?
Kladdeunie, spotje met me?
Wel jeni!
hoorje dan niet graag praaten Van hem, die licht van daag jou Bruigom, en in ’t kort je man Zal weezen?
wat benje ook vies.
Ik weet noch nergens van.
Niet, Juffrouw.
Wel kyk!
je Mama is je Oom het Hylik Commenischeeren, En de Kok is al gesprooken op wat wys men de Vrienden zal trakteeren.
Ik zeg dat het leugen is, en dat men u maar wat heeft wys gemaakt.
leugen of niet, ik zie geen kans hoe jy van hem ontslagen raakt.
Je Mama wil ’er meê deur: en je weet ze is niet te verzetten, Als ze begint.
’k Hoop de Vrienden zullen dit Huwelyk beletten.
Karel heeft Oom al gesprooken, en die heeft ons zyn hulp beloofd.
Wel, Jufvrouw, ik geloof dat je Mama is van heur zinnen beroofd.
Terwyl ze jou in ’t beste van je jeugd aan zulk een Gryzert wil besteeden.
Ik zeg het is conscientie werk datze zulke braave jonge leeden* Zou overgeeven in de armen van zulk een oude koude Bloed Die niet als kuchen, rochelen, knorren en kyven doet.
Zo ik in jou plaats was, en datmen my dwong hem te trouwen, ’k Wouw hem niet verzeekeren dat ik hem in’t kort zyn boltje niet deed klouwen.
Maar, Niesje... daar word gescheld, daar zal Karel weezen.
Dra, Maak de deur op.
Zal ik hem binnen laaten?
Ja VIERDE TOONEEL.
KAREL, KLARA.
Uw dienaar, Mejuffer.
Heb ik de eer van u in goede gezondheid te aanschouwen?
Myn Heer, gelyk gy ziet.
’k Heb een tyding die ik niet langer by my kon houwen, En u aandienen moet.
Die drift, en myn Liefde jaagen my herwaarts aan; Terwyl ik uit uw schoone mond de vreemde zin van uw Mama had verstaan, Heb ik my verstout van my aan myn Heer uw Oom te addresseeren, Om, zo het mogelyk was, dit ongelyk Huuwelyk te weeren; En ik heb zoo veel verworven dat hy my belooft heeft, Dat hy uw Mama zal beweegen dat zy tot ons Huwelyk haar konsent geeft.
Oom is hier geweest, hy meende Mama t’huis te vinden, Maar ze was juist uit.
Nu is hy daar over met de andere Vrinden Gaan spreeken.
Ook heeft Oom my dat gy daar geweest zyt al gezeid, En wat gy hem hebt verzocht, en wat hy gaf voor bescheit.
Hy heeft my zo beleeft ontfangen, en zulk goed antwoord gegeeven, Dat ik hem dankbaar zal zyn zo lang als ik zal leeven.
Nu is Mama na Ooms gegaan om hem te spreeken.
Wel aan, Myn Engel, ik twyffel niet of de zaaken zullen noch wel gaan; En zo gy maar zo veel goedheid hebt van my uw woord te houwen, Zullen wy licht het eind van ons verdriet haast aanschouwen.
was dat waar, myn lieve Karel!
Mama is te zeer Verzot, en ingenomen met en op die ouwe Heer.
Zy meend dat alle jonge mannen juist zo als de haare zullen weezen, En zy heeft, recht uitgezeid, al geen ongelyk met te vreezen.
Want myn Stiefvader maakt het myn Mama wonderlyk loof.
Ik weet zulks, tot myn leetweezen, en beklaag die goeije ouwe Sloof, Maar wy hebben een aanslag voor, waar door wy ’t hoopen zo te maaken, Dat uw Mama moogelyk wat uit haar verdriet zal raaken.
Hoe, myn Heer, ’k hoor vreemd toe!
Heb jy dan deel aan dit werk?
Mejuffer, gy zyt noch heel onkundig van zaaken na ik merk.
Ik zal ’t u zeggen: myn Heer uw Oom heeft my voor eenige dagen, Dat ik by hem was, zeer over uw Stiefvader beginnen te klaagen, Hy overlei met my, hoe dat men daar in best wat zou konnen verzien, Daar in ik hem aanstonds myn dienst kwam aan te bién; Want wyl ik my bereits by u zover had beginnen te engageeren, Meende ik dat ik schuldig was, om u dienst te doen, alles te contribueeren: Uw Oom zei my dat uw Stiefvader zyn verstand door de drank zo zeer Bezoedeld had dat hy half suft.
Immers hy heeft weinig memorie meêr, En weet derhalve de zaaken, door de reeden, niet recht te onderscheiden; Dies hy, als hy dronken was, met een kwinkslag licht zou zyn te misleiden, Dus hebben wy ’t zamen zo besteld; en daarom breng ik myn dienaar meê hier Met het goed, om by der hand te weezen.
Maar doetme het pleizier, En verhaald my eens wat hier te verrichten zal vallen.
Hoe weet gy daar dan niet van?
dat is vreemd.
Ik heb zo wel wat gehoord en gezien.
Terwyl dat heeden de tyd Bestemt is, dunkt het my vreemd dat gy noch onkundig zyt.
Hebt gy dan ook de toestel hier niet vaardig zien maaken?
Van de morgen kwamen hier eenige schermen, bekleed met zwart laaken.
Voorts heeft men zo wat getimmerd, en in de vloer twee luiken gemaakt Maar terwyl, ik door onze vryery, in Mamaas disgratie ben geraakt, En zy my niets zeit, zo houw ik my daar buiten, En derf haar niet vraagen.
NIESJE, JOOST, KLARA, KAREL.
Juffrouw, ik hoor daar de deur opsluiten Daar zal je Stiefvaâr weezen.
Myn Heer, ik bidje vertrek u in ’t naaste Zalet.
Ik volgje zo.
En jy, Jonker Joost, na de zolder, onder myn bed.
Daar op wilje zeggen, en jy zult me daar gezelschap houwen, Nietwaar, myn Engel?
’k Wouwje liever de ooren wat klouwen.
GOZEWYN, FREDRIK, KLARA.
GOSEWYN.
Klaartje, ga na je Kamer.
Welkom in myn huis.
Klara binnen.
Ik bedankje zeer.
Met je permissie, ga ik wat zitten.
GOZEWYN.
zetje slechts neêr.
Maar wat of onze Ouwe zal zeggen, als ze ons hier zal verneemen?
Dat kan je wel denken, ze zalje wel een kapitteltje te vooren teemen.
Ja, dat ben ik wel gewent; maar best is ’t dat ik my daar aan niet steur.
Ik heb die oude Totolf maar getrouwd, om met haar moije goed de Sinjeur Te speelen, en als een eerelyk man te konnen kompareeren by de Vrinden, En zo zy andere reekening maakt zalze haar bedroogen vinden.
Wat zou men anders beweegen om zo een oude Heks te Trouwen, als ’t niet om ’t geld was?
Maar ik zal eens laaten tappen.
Niesje, Niesje, kom hier eens ras.
NlESJE, GOZEWYN, FREDRIK.
Wat beliefje, sinjeur.
Breng eens een Bottelje van de ouwe Hond binnen.
Ik heb geen sleutel, en de Kelder is in ’t slot.
Doe geen moeite, wat meugje beginnen.
Ik heb gantsch geen dorst.
Loop haal de sleutel van men Vrouw.
Die is niet t’huis.
Daar speeld de drommel meé.
waar is ze nou Weêr heen?
Hoe weet ik dat.
Daar het ze my geen rekenschap van gegeeven.
Ik zweer, dat ik daar andere order in zal stellen.
Dit leeven.
Staat my zo niet aan.
Maar myn Heer, ’t is niet waard, dat je’er moeilyk om zyt.
Kom, ik moet eevenwel Wyn hebben, je maakt hoe je ’t maakt men Wyf ten spyt.
Kryg de Hamer, en sla ’t slot van de Kelder.
Dat zal ik wel laaten Onze Jufvrouw zou my... GOZEWYN.
Breekt my ’t hoofd niet met veel te praaten, Doe, dat ik belast, hebje je leeven lief, of ik breekje de nek.
Ja, daar moest ik by weezen.
Heb je ’t hart eens.
Wel ben ik ook gek ’k Zal zien wie hier voogd zal zyn.
NEELTJE, GOZEWYN, FREDRIK, NIESJE.
Wat is ier te redementen?
En jy, Jonker Snapop, kan je ’t huis noch weens weêr vinden?
weetje noch waar ik woon?
Je ben ’er eentje, wat geld het honderd!
ei beschouw me eens deeze Patroon!
Gisteren avond uit te gaan, en nou t’huis te komen, hoe is het te verdraagen!
Juffrouw, je kwaamt nooit beter van pas.
Ik had myn huid vol slaagen Gekreegen, had je niet gekoomen.
Hoor, Wyf, bruit me niet veel aan de kop.
Niet te schelden óf te raazen, óf ik touw’er straks eens helder op.
In de plaats van my welkom t’huis te heeten en minnelyk te ontmoeten, Kom je my met een onguur geraas, en een party scheldwoorden begroeten, Kom, geef de Meid de sleutel, en laat ze wat Tabak, en Wyn Hier brengen.
Dat zel je niet overkomen.
Dat zal evenwel zo moeten zyn.
En ik versta het niet, zeg ik.
’t Is ’er geen tyd na, om de Wyn zo weg te schenken.
Wel, Wyf, heb je geen schaamte in je lyf?
wat of Heer Fredrik mag denken.
Ja, ga jy en Fredrik daar je vandaan komt: wat kweld me dit Gespuis.
hoe zal’t hier lukken, denk ik?
ben ik geen voogd langer in myn huis?
Jy voogd!
ja daar de turf leid.
Wat zal me noch overkomen!
Jy voogd, Lichtmis?
wel zie daar, ik weet niet hoe jy’t durft droomen.
Waar van zou je voogd weezen?
hebje hier wel iets ingebrogt.
Hoe kaal dat ik was, ik ben aan jou ouwe vleis genoeg bekogt; En trony hangt’er een mat veur, dat ik met u kwam te trouwen Was niet om uw schoonheid, maar om met je geld na myn zin huis te houwen.
Maar laat ons malkaar daar het hoofd niet meê breeken, en zend de Meid maar heen, Of gaat zelf, en haalt me Tabak en Wyn.
’k Wil en zal ze hebben.
’k Wed van neen, Dat jy ze niet krygen zult.
Ik zal ’t zien, en zal ze zelf gaan haalen.
En ik zweer dat ik je die styfkoppigheid ten dierste zal betaalen.
Gozewyn binnen.
Ja begin eens.
wat komt men over?
en hoe word ik gebruid.... Maar laat ik hem volgen.
Neeltje binnen.
Met eeren raak ik het gat uit.
Wat Helleveeg is dat!
maar hoe zullen wy deze voogd kwellen, Die’er zo schoon t’huis leid.
Dit moet ik aan de Borsten vertellen, Als wy op onze Ordinari komen.
hoor eens wat een geweld!
’t Is of’er de drommel op stelten ryd.
Wat is een mensch ook gekweld, Die zich aan een Wyf onderwerpt.
Maar laat ik het niet te lang maaken, Of ik zou misschien me eens van haar ouwe vuisten smaaken.
Daar komenze dunktme.
KLARA, KAREL.
Dat is een leeven, myn Heer, hoorje dat wel?
Ja, myn zoeten Engel, en ik sta verbaast over zulk een spel.
ik ben zo ontsteld, myn hert kloptme, en myn leden beeven.
Nu weest gerust, myn Zielje, ontstelje zo niet.
Ja wel, dus te leeven... NEELTJE, van binnen.
wat komt men over!
het gaatme aan het verstand.
Ja wel, ik schaamme dood.
wat meugje denken?
wat is dit een schand!
Gelieft myn Engel ook dat ik vertrek?
NOZEWYN, van binnen.
Gy kost wel licht raamen, Dat’er dat op loopen zou.
Neen, blyf, hy zal hem licht voor u noch schaamen.
Zo gy ’t verstaat daar zal ik my na schikken.
GOZEWYN, KAREL, KLARA.
’t Is me mislukt, maar ik zweer, Dat ik het haar betaalen zal.
Je moet me excuzeeren, myn Heer.... Maar, hoe is het hier?
waar is Fredrik daar zo haastig gebleven?
Of Klaar, slagtje jou Moér, en hebje hem het huis uit gekeeven?
O neen, papa, ’k weêt nergens van.
Myn Heer, toen ik hier kwam, Heb ik niemand als deeze Juffer gezien.
Dan zal hy lichtelyk na den Dam Gegaan zyn, daar wy onze Collegaes de borsten hadden beschyen.
Maar, daar nu te gaan zou myn reputasie niet lyen, Zy zoude my te veel kwellen.
Ik mag wat veinzen, en zien, Of eenig voorval my gelegendheid om wraak te neemen zal aanbiên; En gaan ondertusschen elders myn dorstige keel eens smeeren.
Dat zou ons in de hand vallen als hy maar niet vergeet haast ’t huis te komen.
Dat zal hy nu wel doen.
Want nou gaat hy maar heen, Om zyn naers vol te drinken; en by de borsten zal hy nu, zo ’k meen, Niet durven koomen, uit schaamte.
NEELTJE, KLARA, KAREL.
zynze al weg geloopen?
Jaze, Mama.
Hoor, daar brak die Schelm de Kelder oopen.
En sloeg verscheide flessen met wyn stukken, en nam’er een meê.
Maar ik namze hem af.
Hy kon niet op doen, wat moeiten dat hy deê.
Zy deeden al heel wyzelyk met zo haastig van hier te vertrekken, ’k Zou licht beweezen hebben, dat ik niet versta dat men met my zal gekken.
Maar, Karel, benje daar ook?
hoe komje hier by myn kind?
Mejuffer,’k heb haar eens de vizite gegeeven,’k Heb haar lang bemind; En terwyl ik bereits de eer heb dat ik uw Dochter niet schyn te mishaagen; Zo kom ik haar voorstellen, of zy het ook kwaalyk zou nemen, dat ik liet vraagen, Door myn Voogden of het u gelieve zou my aan te neemen tot uw Schoonzoon.
’k Bedankje voor de eer die je ons aandoet.
Wat belangt uw Parzoon, Daar valt niet op te zeggen.
En ik wouw datje jou wat eer had koomen verklaaren.
Nu is een ander jou te gaauw geweest met wie myn Dochter zal paaren.
’t Is me leéd; zy heeft haar woord gegeeven; en ik heb het toegedaan.
Je verzuimt licht, ga naar huis als een man.
Je raakt op een ander wel aan.
Maar ik bid, Mejuffer, dat je my eerst eens gelieft te hooren.
Maar wat zou dat weezen?
kyk, ’t is toch maar tyd verlooren.
My dunkt in waarheid datje u behoorde te laaten beweegen door onze min.