floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Vergun my dan, dat ik uw handen kussen mag!
Die zoon ben ik, myn Heer.
O onverwachte slag!
Gy Frederik zyn zoon!
dat komt my, vreemd te vooren.
Zo gy de waarheid zegt, en zo ik na kan spooren Dat uw gedrag niet voor dat van uw Vader zwicht, ben ik u dat geschenk, om zynent wil, verplicht.
Ja, twyffel daar niet aan.
Wilt gy het ondervraagen, 't zal my te liever zyn.
Niets zou my meer behagen Dan dat, wyl Julia uw hertelyk bemint, en gy de zoon zyt van myn' waardsten boezemvrind.
ANZEIMUs.
Neef, 't is hier uit voor u. Zal nu de tyd genaaken Dat gy met Leonoor eens vrede zoekt te maaken.
Ik barst van spyt!
LODEWYk, tegen Karel.
Ik zal de waarheid onderstaan Van t geen gy my verhaalde.
En by die juffer gaan.
Ik wacht u tydig weer, opdat wy 't zamen eeten.
KARel, VALERIUS, JAN, krispyn.
Myn heer Valerius, ik blyf hier om te weeten ofge iets te zeggen hebt gy hoort dat aan my wordt toegestaan.
Daar vraag ik u niet na, ook legt my niet met all' aan haar noch u gelegen, want anders zou ik ze u betwisten met den degen.
't is waar, hy geeft ze aan u, dat gy 'er wel mee vaart, trouw vry met haar, ze is my geen rotten appel waard.
KAREL, krispyn.
De grootste snoeshaan zou 't niet half zo goed verzinnen!
Maar met den vochtel, Heer, zoud gy 't van hem niet Woud gy hem raaken?
hy is u veel te slim. ook is hy, buiten dat, zo vaerdig als een schim.
Als 't daar op aan kwam zou hy 't al te dier bekoopen.
Hy had geen nood.
Wat zou hy my toch doen?
Ontloopen.
Zo veel te beter, want ik zou met tegenzin Gevochten hebben, om zyn' Oom, die in 't begin zyn best al heeft gedaan tot weering van myn plaagen.
'k wierd van myn' vyand zo gemaklyk niet ontslagen, want onze veldslag ging te bloedig in zyn werk.
Dan hebt gy uw party gekwetst, naar ik het merk, Dewylik zie, dat gy geen dood wond hebt bekomen.
'k wil zeggen ons verstand kan ons geweld betoomen, want anders zouden wy, door 't vuur van wraak en moed, ons geweld betoomen.
Nu leggen afgestreën, en smooren in ons bloed.
Maar daar komt Julia, ik zou 't aërs voort verhaalen.
JULIA, karel, katryn, krispyn.
Ik zie dan eindelyk, myn lief, de hinderpaalen Eens uit den weg geruimt, naardien me uw Oom 't gewent van uw bezit vergunt.
(luk JULIA.
O ja, schoon ik veel druk En minnesmert, na uw vertrek, heb moeten lyden, nu zal de bruiloftsdag my wederom verblyden.
Je meent de nacht.
Tegen Julia.
'k ben bly, dat alle tegenspoed met deze blydtschap door Heer Karel wordt geboet En niets meer ov'rigis, dat bitterheid kan brouwen.
Roep zo voorbarig niet!
Wy zien ze noch niet trouwen, al is haar Moeder dood, en de Oom 't al toe wil staan Noch kan 'er onraad zyn, al denkt 'er niemant aan.
Wat, anders dan de dood, zou ons geluk weërstreeven?
Want alles gaat naar wensch!
ik voel myn vreugd herleeven, myn Schoone!
als ik bedenk hoe tydelyk, de doodven, ons Moeders, onze rust verzekert en vergroot.
Wierdt zy weer leevendig, och, kon ik dat verwerven!
Dan moest zy weer, van spyt, als ze u zag trouwen, sterven.
Myn Moeder heeft my steeds gehaat, en nooit bemind, want zy verliet me en sloeg myn klagten in den wind, men zag haar, onverwacht, een' ouden vryer trouwen Die haar zyn schatten liet, noch kon ze 'er niet onthouwen, vertrok naar Middelburg, en trouwde een ander weezer Dien liet zy erfgenaam, en sloot my uit.
Myn Heer, In Middelburg!
't is vreemd, dat wy 'er niet van weeten, vrouw holsloot scheen met die van eenen hond gebeten.
Hebt gy dat wyf gekent?
Zo zeg 'er ons wat van, en kan je ons ook noch iets vertellen van haar' man, en hoe dat ondier aan dien lichtmis is gekomen?
Wat lichtmist jou de kop?
Je hebt daar straks vernomen De reden onzer vlucht.
Myn Heer nam, om die fout, De naam van Holsloot aan, en is daar na getrouwt met deze toverkol.
Wat scheelt 'er aan, myn Lief?
die naam doet u verbleken!
Het was myn Moeder.
uw Moeder!
Wy hoorden wel, dat een, van deezen naam, met haar Getrouwt was, maar wie zou het ooit van u verzinnen!
wat zal men nu beginnen!
Indien dat waar is, dan moet ik vergaan van rouw.
Waar ben ik toe gebragt door die vervloek te trouw!
Dat booze wyf komt ons na haeren dood noch plaagen!
Maar was t de rechte wel?
hoe zag ze 'er uit?
Volslagen Een gasthuis vol elende, oud, lelyk, scheel, half gek.
Ook had ze een kleine vrat ter zyde van haar nek.
Och, 't is maar al te waar!
wat kan myn Juffrouw baaten Die korte vreugd!
Ik moet myn Karel dan verlaaten!
wat rampzalig lot heeft my by haar gebragt!
Ik, die alreeds my in een zek're haven dacht, Ga nu in zulk een Zee van tegenspoed verloren.
Tot welk een ongeluk ben ik, helaas!
Niets kan myn droeve smert verzachten!
Maar, wel aan Ik laat u all' haar goed, en zal 20 henen gaan.
Neen, blyf, dat goed kan my toch geen genoegen geeven.
Als ik u missen moet, dan walgt my tgelt en t leven.
'k zal naar den oorlog gaan, en stellen my daar bloot Voor allerley gevaar, en een gewissen dood.
Wel, vrienden, 't is my lief dat ge in den echt zult treden, uw Oom is overtuigt van alles, en te vreden.
Want den Notaris wacht ik met hem hier.
Ik ga..... juria.
Ach droevig ongeval!
Hlelaas!
myn Julia!
Wie had dit ooit verwacht!
Extract van alle plaagen!
Wat s dit!
Mejuffer schreit!
Heer Karel hoor ik klaagen!
De meid is heel ontstelt!
De knecht half desperaat!
Myn Heer, zo wel als ik, beklaagt zyn' droeven staat!
Wy zyn hier aangekomen, ik vind myn lief getrouwt, en, wie zou 't vreemder droeven, myn Heer is Weeuwenaar van Juliaas Mama.
Men, ANZELMUS.
Hoe kan dat mooglyk zyn!
O ja, zo mogelyk, dat hy met de oude feeks ging trouwen.
Indien dat waar is, moet die daad hem eeuwig rouwen.
Maar zeg my eens, hoe kwam u deze zotheid aan?
Dat geeft hier nu geen pas.
't is of die droefheid in myn harssens is geslagen!
Dat voel ik ook.
myn Heer wil 't bratje waagen, dies volg ik hem op 't spoor, gelyk een trouw Soldaat, opdat, wanneer hy huilt, ik hem in zulk een' staat Gezelschap houde, tot dat ons de dood zal scheiden.
Bekoorlyke Krispyn, waar laat je u toe verleiden, dat gy, om mynent wil u dood wilt treuren!
Neen, licht gunt ons het geluk noch in den Echt te treen.
61 KRISPyn.
denk jy dat ik zo licht my dood zou treuren?
Ik volg hem, opdat d'een den ander op zou beuren.
't is om de vrolykheid dat ik te veld wil gaan, want droefheid, neen, spit af, daar heeft krispyn niet aan.
En schoon ik uw bezit in eeuwigheid moet derven, Ik meen niet, als myn Heer, om zoo'n verlies te sterven, indien de tyd wel haast myn droevig ongeval, Gelyk ik hoop en wensch, in vreugd verkeeren zal.
Zeg, heb ik geen gelyk?
Nu gy me wilt vergeeten, ontrouwe, moet gy ook, van nu af aan, dit weeten Dat ik, in spyt van u, myn' man beminnen wil.
Dat is je onmogelyk... maar zwyg een weinig stil.
Hoor, kaatje.
Heb je niet belooft met my te trouwen, en dat je, na den dood van Jan, je woord zelt houwen? katryn.
Wel, of ik u dat zo belooft heb, wat zou dat?
Je weet ook dat je een Vrouw, en bygevolge wat Aantreklyk, bent.
Wel nu, wat zel je al meer verzinnen?
U vast belooven dat ik je altyd zal beminnen, Zo jy gereed bent tot een huwelyk caché, o!
dat is Hoffelyk!
Wat meen je daar toch meê?
Tot myn gerustheid, my een vryheid toe te laaten.
Neen, schobbejak, zo moet je tegen my niet praaten.
Wat let me, dat 'k uw' naam niet op uw' wangen krab!
KRIS. HET GEWAANDE KRISPyn.
Dan waar je al even goed, je zet je veel te schrap.
't blyft onder ons, en 't zou maar wat te vroeg geschieden.
Nou kaatje.
Sneukelaar, ik zal u steeds ontvlieden, En haaten zulk een' schoft, als doodelyk fenyn.
Ik dacht niet dat zy zo dooreerelyk zou zyn.
Zy ziet als of ze my noch leevend zou verslinden.
Dat 's weer een slippert!
Nu, laat ik myn Heer gaan vinden.
VALERIUS, JAN, beide meimerende.
Waar leeft een Jongeling, rampzaliger dan ik!
Een onverwachte slag stort, op een oogenblik, myns medeminnaars hoop, en al zyn voorspoed, neder, mevrouw Kornelia en Leonoor zyn weder bevredigt, en men houd dit alles voor my stil!
Zou ik myn hertzeer zo verkroppen!
Neen, ik wil myn wyf af kuipen... Maar, ik als een man van orden, zal 't laaten, want myn hoon zou dan te ruchtbaar wezen. het zou geen wonder zyn, al brak ik hem den hals, den.
Die op myn bysaap loert.
de kaart is vals, 't onbreekt my weêr aan moed... 'k zal my te barsten, VALERIUS.
Zuchten!
Indien ik Julia nu aanzoek, is te duchten, dat Digitized by Google BLOEDVERWANTSCHAP.
63 dat ik de tegenspraak van elk weezer hooren zal.
Jan. hoe, henker, red ik my uit zulk een ongeval!
Ik kan my van myn Wyf, die lichtekooy, doen scheiden, maar dan lacht elk my uit... ik zal een plaats bereiden voor haar, in t Beterhuis.... neen, dat kost gelt, ik kan daar ook geen beterschap door wachten.
Basta dan.
Jan, raad me zo ge kunt, hoe zal ik my gedraagen?
Jan. myn Heer, ik kom by u, om raad voor my te vraagen.
Hoe gaat de wys hier?
Zoekt ge aan my uw tydverdryf?
Ik spreek van Julia.
Jan. en ik spreek van myn wyf.
Valerius dreigt hem te slaan.
Ei zacht!...
Uw keyldaar kunt ge naar de galg mee loopen.
Maar hoor eens, Jan, ik heb een achterdeurtjen open, 't is, te maaken dat myn Oom noch Leonoor Niets van myn opzet weet.
Jan. dat heb je beter voor, dan ik u raaden zou... ik dien weer op te passen, kan by myn wyf verrassen, te zien of ik krispyn.
gelyk een kat op 't spek.
Die rekel loert er op, VALERIUS.
Neen, blyf, want Julia, die droevig om t vertrek Van Karel is, staat my nu aan de hand te komen, dies heb ik voor myn Oom, noch haar galant, te schroomen. men.
Maar gy, die met één klap twe vliegen vangen wilt, draag zorg, dat gy uw tyd niet vruchteloos verspilt, En dat ze niet veel eer u allebei ontsnappen.
Valerijs.
Ik heb ze al in myn magt, waar mag de nar van klappen.
Jan. ja, ja, een Haagenaar begrypt het thans verkeert Wanneer hy t zwetsen van een' Duitschen sueshaan leert.
ik kan Julia gemakkelyk bepraaten, want zy beminde my eer Karel, zo verwaaten, dat schyngeluk verkreeg ik.
Draag zorg, bedrieg u niet.
Geen nood... Maar Leonoor komt weezen, tot myn verdriet!
Myn Heer, belooft ge my bestendiger te leeven, nu ik uw wuft gedrag, te mywaards, heb vergeeven?
of besluit ge uw' ouden gang te gaan?
Verklaar u, nu wy weder op 't punt van trouwen staan.
JAN, tegen Leonora.
Mejuffer, ik zou my wel honderdmaal bedenken.
Eer ik aan zulk een' kwant zou 't lieve jawoord schenken, die wilde doffers doen, gepaard zynde, als de rest, ze zyn niet poortvast, want zy broeijen buiten 't nest.
Mag ik de zekerheid van uw berouw gelooven?
Of komt uw liefde tot die juffer weder boven, Waar van Heer Karel om zyn misslag scheiden moet?
Of schopt gy andermaal myn liefde met den voet?
Jan, tegen Leonora Ik zou u raaden zulks met hem niet te beginnen, want met dien losbol zult ge nooit goed garen spinnen.
Hoel spreekt ge niet!
Ben ik geen antwoord waard?
Va Digitized by google.
Daar is zo iets, in dit geval, dat my bezwaart, ik bid, vergun dat ik die reden niet mag uiten.
O neen, verberg die vry, ik kan genoeg bessuiten Hoe 't hier geschapen is, ik heb u teer bemind, zo lang ge ontveinzen kost het geen ik nu bevind.
Trouwlooze!
volg uw drift, gy word van my ontslagen, denk niet dat ik my ooit zal om dien hoon beklaagen, in t minste niet, dewyl het ongeval, Dat u te wachten staat, my van u wreeken zal.
Gy zult in 't kort wel zien, hoe ver gy buiten 't spoor gaat.
Jan. de juffer speelt u beest, myn Heer, ze is in de voorbaat?
LEONORA. besluit nu by u zelf, hoe licht ik uwe min, Uw' naam, en dit verblyf zal bannen uit myn' zin.
Jan. daar zien wy 't gantsche werk nu glad in duigen leggen!
'k zal aan uw' oom, tot zyn gerustheid, zeggen Dat ik myn woord herroep, geschonken aan zyn' neef, en dat hy Julia aan u ten huw'lyk geev'.
Naardien gy zulks begeert, zal myne vreugd hier leeven, als ik Mejuffer daar vernoeging in ey kan geeven.
Jan zo!
Nu is elk te vreen!
dat s een gewenschte peis!
En komt gy mee op 't feest, dan heeft het werk zyn' eisch.
Verheug u nu, myn kind!
ik heb t proces gewonnen!
Uw deel bedraagt daar in tien duizend dukatonnen.
Ach hemel, welk een vreugd!
Straks geeft ze u ook de schop.
Ook doet zich nu een Heer van aanzien voor u op Voor wiens getrouwe min gy nimmer hebt te zorgen.
En gy, Valerius, gy, die noch dezen morgen Vermaak naamt om uw woord heel in den wind te steeken, weet dat ik, tot uw spyt, dien weg ook in zal gaan.
Kom, Leonora, kom, ik walg van zyne ranken.
Laat ons Anzelmus voor genoten gunst bedanken, want hy boodt overal aan ons getrouw de hand, dan gaan wy morgen naar ons hoflyk Gelderland.
Ga, smeek nu Julia, zy heeft u licht van noden.
Jan. leer hier uit gaapen als u pap wordt aangeboden.
VALERIUS, JAN. o is hygoed, myn Heer!
nu staan uw zaak en schoon.
Gy krygt van haar in t eind uw welverdienden loon.
Wat denkt gy van dit werk, dat gy haar af wout scheepen, en zelf de boender krygt.
Dat oude Wyfheeft kneepen!
67 VALERIUS.
Myn hoop, op Julia, verzekert my genoeg... ja, ja, verzeker u van haar ook niet te vroeg.
VALERIUS Zy komt.
Jan, let nu eens.
Gy zult het aanstonds weeten, Dat haare liefde my myn spyt zal doen vergeeten.
JULIA, VALERIUS, JAN, katryn.
JULIA, tegen katryn.
O neen, 't is uit, katryn!
zwyg my van Karel stil, 'k ontvlucht hem!
doch, als hy zyn afscheid neemen wil, hy doe zulks van myn' Oom, als die weezer hier zal wezen, Maar niet van my, o neen!
ik moet zyn byzyn vreezen, want ik bezwyken, ja 't besterven zou misschien.
VALERIUS, tegen Jan. hoor je t nu wel, Jan?
zy wil hem niet meer zien.
KATRYN, tegen Julia.
Hy wil u niet met schrik en droefheid overladen, o neen, in tegendeel hy zoekt u af te raaden, Dat gy in eenzaamheid u op zoud sluiten, want.... VALERIUS, tegen Jan. neen, neen, zy komt van zelf genoegzaam aan de hand.
Myn Heer, ik heb al vry wat veel aan u te zeggen.
Ik heb Mejuffer ook iets wigtigs voor te leggen.
Tegen Jan. wat zegt ge nu?
Myn Heer, ei help my Julia Die gekheid uit het hooft te praaten, want zy, na t Uitvoeren van die daad, van hertenleet zou sterven.
Ik bid, mejuffer, laat uw dienaar dit verwerven, dat hy een weinig... juulia.
Neen, alle uw welspreekenheid Is nu gantsch vruchteloos.
Door reden, noch beleid, Is niemant meer in staat, om t my uit t hooft te praaten.
JAN, tegen Valerins.
Wel, wat zegt gy nu, Heer?
Zoud gy 't gezelschap haaten der menschen, en u zelf opsluiten?
dat 's straf!
Je sloot, met zulks te doen, uw jeugdig hert in 't graf, want zulk een jeugdig hert wordt van de min bestreden, zo, dat u de ecnzaamheid de grootste moeylykheden Des waerelds geeven zou, en de allerwreedste pyn, Dat gy verlangen zoud om daar weër uit te zyn, uitkomende, zou elk dit uit zyn harssens stooten Die juffer heeft zichom een Vryer opgestoten!
Maar denkende om haar jeugd, heeft zyberouw gehad!
Is dat nu zulk een zaak, Heer Karel zelf heeft dat, Door onkunde, uitgewerkt met uw Mama te trouwen, Welk bloedverwantschap u dit onheil heeft gebrouwen, En werpt u alle hoop op zyn bezit ter neër, dierhalven ga, by tyds, die zotterny te keer Om t bloempje van uw jeugd in hertreer niet te slyten.
Eer zou ik zulk een lap uit bei myne ooren byten, dan om een' vryer my te domp'len in 't verdriet.
Als 't Mannelyk geslacht geheel het leven liet Ik weet niet of je dan uitzinniger zoud wezen, JULIA.
Zwyg, ik begin voor uwe uitzinnigheid te vreezen.
Als ik het zeggen mag, het tegendeel is waar, want myn verstand niet, maar het uwe, loopt gevaar.
Uw droefheid overtreft die van de jonge weeuwen, die met een groot misbaar, van droefheid, luidkeels schreeven.
En lonken onderwyl een and'ren leuwrik toe.
69 katryn.
In 't begin, dan schynen zy te moë, als of ze uitzinnig zyn, men ziet haar zuchten, treuren De hááren uit het hoofd, als of ze dol zyn, scheuren Zy zweeren honderdmaal te blyven in dien staat, Maar de eerste frisse bol, die haar van trouwen praat, Kan haar vertroosten, diezy weeten zo te ontfangen, Dat zy naar 't eindigen van haaren rouw verlangen.
Doe ook zo beeld u in, dat je ook een Weeuwentje zyt, zweer nooit te trouwen, trek uw haar uit, zucht, en kryt, maar wil dan eindelyk die zouerny vergeeren.
Je moet, om blank te zyn, geen doovekoolen eeten Noch kryt, noch gort, noch meel, om iemand op te slaen Neen, gy zyt schoon genoeg, 't zal, zonder dat, wel gaan.
De tyd, mejuffer, zal uw bert my openbaaren, wanneer 't myn plicht zal zyn, dien storm te doen bedaaren.
Op dat zy t eind zie van haar duldeloos verdriet.
zoud gy die zyn?
Neen, dat vertrouw ik niet.
Waart gy van de eerste smert der Weduwen ontslaagen, dan weet ik, dat hy u in 't einde ook zou behaagen.
De kuissche huw'lyksmin heeft my, 't is waar, bekoord, toen ik naar Karel en zyn liefde heb gehoord, 'k Bespeurde dat in hem rechtschape deugden woonden Die een verstandig, en pryswaardig man vertoonden aan de kroon van een volmaak te trouw Waar door ik dacht, dat myn geluk vergrooten zon.
Had ons myns Moeders Echt niet van die vreugd versteken.
Maar gy, in tegendeel, die niet het minste teken Van zulk een man vertoont, maar ongebonden leeft, maakt zelf dat ieder een van u een afschrik heeft, gy zyt lichtvaardig, nooit door trouw noch eer bewogen.
Heeft reden, plicht, of deugd, op u dan geen vermogen!
Schoon ik noch jong ben, en het huwelyk waardeer.
'k doel evenwel daar in ook op geluk en eer En wil my, in dien staat, niet ongelukkig maaken, dies moet ik ook met recht zo groot een' losbol wraaken.
Mejuffer, ik verzoek dat gy dien goeden raad, Die ge aangehoord hebt, zo onachtzaam niet versmaad.
Ga, weiffelaar, ga heenen, doe vry uw traanen stroomen, tot u een blos van schaamte in t aangezigt zal komen Uit naberouw, als gy om Leonora denkt, en bid haar, die misschien haar liefde u weder schenkt, Zo gy betoonen wilt een eerlyk man te wezen, want uw lichtvaardig hert doet my voor t ergste vreezen.
Was dit nu all' het geen ge aan my te zeggen had?
O ja, naardien ik u, die steeds uwe eer beklad.
Gehoor gegeeven heb, ontroert my t hert van schaamte.
Jan. de juffer zet u, als een schelvis, in 't geraamte.
Foei my, ik raas van spyt!
had ik u nooit bemind!
Nu maakt het afscheid van Heer Karel u ontzint, maar eer het morgen wordt, zult gy u dit beklaagen, Doch veel te laat.
Vaar wel, en volg uw welbehaagen.
JAN, een streep met kryt op den grond gehaald hebbende.
Zie daar, bedenk u wel, als we over deze streep Gestapt zyn, is t te laat, en dan zit ge in de neep.
Gek, k heb my wel bedacht, wil vry met hem vertrekken.
Vres voor het naberouw, dat u te laat zal wekken.
Heb daar geen kommer voor.
Jan. dat zal er over gaan.
Aan!
Dat 's een, twe, drie... nu, wat.... maar wat brengt die weet?
JULIA, karel, VALERIUS, JAN, katryn.
't is of Heer Karel zich hier weder komt vertoonen, om 't hert van Julia van ieder af te troonen.
O neen, want, wyl ik door myne onvoorzigtigheid Om haar bezit, my al te deerlyk vind misleid, kom ik, vóór myn vertrek, veel eer haar overreeden, opdat zy toch myn plaats van zulk een laat bek leeden.
Die haar bevalligheid en deugden waardig is.
Myn Schoone!...
Neen, myn Heer, uit myn gedachtenis Nu dat heilloos bloedver wantschap geraakt gy nimmer.
Ons scheid, vertrek ik naar het een of t ander landschap, om my in eenzaamheid.
Gy doorboort myn hert Met duizend wonden van een duldelooze smert!
Ik bid, hou op, en wil my zonder hertzeer derven!
O neen, eer zal men my van bitt'ren rouw zien sterven, Eertje.... katryn.
Daar komt krispyn.
Wat maakt hy een misbaar.
JULIA, KAREL, VALERIUS, JAN, KATRYN, KRISPYN.
Is alles opgepakt?
zyn onze paerden klaar?
Het nodige bezorgt?
Kunnen wy vertrekken?
Myn Heer, vertoef noch wat, ik moet u iets ontdekken, k heb daar iets wonderlyks geluistert, naar ik gis, zal t goede tyding zyn... ik weet schier niet hoe t is.
Spreek op wat is het dan?
Heer Lodewyk vertelde Aan Heer Anzelmus iets, t geen u wat goeds voorspelde.
Voor eerst dan, noemde hy zich Oom van Julia, maar zulk een raaren ooom... laat zien hoe was 't ook?...
Hy trok naar Engeland in 't beste van zyn leven, Daar wierdt zyn jeugdig hert van 't minnevuur gedrevon, hy kwam daar by een' Lord van 't Engelsch Parlement, by wien Heer Lodewyk rentmeester wierdt... die vent... ei, wacht een beetje... ja, hy had twe Dochters, de eene Was een getrouwde Vrouw... ei, zacht...
Ja, de geene Die reeds getrouwt was had toenzekerlyk een' Man, De Vryster had 'er geen', gelyk men denken kan.
Die Vryster was kon d'oom van Julia bepraaten... neen, hy bepraatte haar, doch daar zal ik 't by laaten, want 't komt 'er niet op aan... VALERIUS.
Dat s een Historicus!
Net zo verstaanbaar als Raimondus Lullius.
Zacht... deze Vryster trouwde aan Lodewyk, den Vader En Oom van Julia.
Haar Moeder, die haar nader als motje kwam te staan, die was haar motje niet.
Haar eerste Moeder stierf, en toen ze 't leven liet, toen bleefze doot.
in 't kort, het bleek uit dit verdriet.
Dat ons geraaden is de reis wat uit te stellen.
Haar Vader was haar Oom, haar Moeder was haar Mui, en dan weer Oom, geen Oom, en dan dun heelen brui, als huspot onder één.
Haar mui... ja, wacht een beetje... haar eerste moeder stierf, en als men sterft, dan weetje Dat zulk een dood moet zyn.
Krispyn, je stelt de zaak Zo net en duidlyk voor, dat je een bek waamt snaak Zoud.
Zoud wezen om 't kronykje in de Almanak te schryven.
Jan. 't lykt een bezweering daar ze spooken mee verdryven.
Ben jy lui dom?
myn Heer kan 't daarom wel verstaan.
Zo 't slot of zin heeft moet ik van deez' plaats niet gaan.
Is 't ook mogelykens?
wou jy 'er zin in vinden?
Dat kon ik zelf niet doen... zy kunnen t u ontwinden.
LODEWYk, ANZELMUS, JULIA, KARFL, VALERIUS, JAN, KATRYN, KRISPYN.
ANZELMUS, tegen Lodewyk.
Daar staan zy by elkaër, bevorder nu t geluk Van Julia, en help ook Karel uit den druk.
Het is my lief dat wy elkander hier ontmoeten.
Oom, weet gy myne smert?
gy kunt die veel verzoeten, als gy my toe wilt staan dat ik myn levenstyd In stille rust op t land en ongehuwd verslyt, want nu ik Karel derf kan niemant my behaagen.
Wilt gy in eenzaamheid de lente van uw dagen Verslyten?
Maar als ik iets, op u vermag, zo strek my tot een troost in mynen ouden dag.
Wil nimmer van my gaan, ik zal u nooit verlaaten.
Myn Heer, ik bid, dat gy Mejuffer wilt bepraaten, dat zy dat opzet toch uit haar gedachten steli, want ik moet van haar gaan, en zeggen u vaar wel!
Digitized by google lodewyk.
Zyt daar verzekert van, ik zal myn woord zo houwen, Dat gy, noch dezen dag, my haar zult uit zien trouwen Aan een, van wien ik straks een goed berecht heb, waarom ik dat besluit onwrikbaar voor my nam.
Myn Heer, ik bid u, wil dan vry die zorg bespaaren.
Denkt Heer Lodewyk Valerius te paaren Aan Juffrouw!
Leonoor zal dan, naar allen schyn, Wel, dat zou zo vreemd niet zyn.
Met Karel trouwen.
Zulks zou ik van myn Heer, en van Mejuffer smeeken.
Daar zullen wy elkaer zo datelyk van spreeken.
Zulks zou ik van myn' oom ook smeeken, dat hy my Niet uit trouwe aan een' Man, die my mishaagchlyk zy.
O neen, myn keur zal met uw zin geenszins verschillen.
Zoud gy niet liever met Heer Karel trouwen willen Dien ik verkooren heb tot uwen echtgenoot, dan datge in eenzaamheid uw kwellingen vergroot?
Gelukte dat!
Dan bond die band, aan hem, my nader!
Maar 't kan niet zyn, hy 's reeds myn aangehuuwde Vader.
O neen, uw hoop legt niet, gelyk gy waand, in de asch.
Die geene, die gy dacht, dat uwe Moeder was, zyne overleede Vrouw, was nimmermeer uw Moeder, maar was voor achtien jaar de Weduw van myn' Broeder, en gy, myn Julia!
gy zyt myn wettig kind.
hebt gy daarom my zo vaderlyk bemind!
Ik moet van schaamte door uw liefde en gunst getuigen, omdat ik u myn' plicht niet klaarder heb doen blyken.
Vergun, vergun, my dat ik u omhelzen mag!
I. BLOEDVERWANTSCHAP.
O wisselvallig lot!
gy hebt op eenen dag My weder myn beminde en t leven doen verwerven.
Die ik te missen dacht, en van verdriet te sterven.
Ik merk dan eindelyk hoe hier myn zaaken staan, en dat het met myn hoop voor eeuwig is gedaan.
Jan. gy dacht, ik ga nu met het heele bratje stryken, maar krygt by 't facit nul.
Nu staan wy mooi te kyken.
Gy, kwant, die uw geluk verschopt hebt en versmaad, Bedien u noch by tyds van dezen mynen raad, dat is, Heer Lodewyk om voorspraak te verzoeken, gy moet naar Indien of and're waereldshoeken, want 't is toch vruchteloos all' wat men aan u doet.
Myn Heer erbarm u toch.
want hy is noch te goed Voor zulk een heidens land.
Bezoek het eens ter degen, nou kom, je zelt uw' Oom noch mogelyk beweegen.
Nou, Heer Anzelmus, nou.
Vertrek uit myn gezigt, want gy verzuimt uw nut, myn liefde, en uwen plicht.
Myn Heer, bedaar toch wat, uw Neef kan nu ontdekken, Dat hy voorzigtiger... VALERIUS.
O, spyt!
Gy zult vertrekken.
HET GEWAANDE, negende tooneel.
LODEWYk, ANZELMUS, JULIA, KAREL, KATRYN, KRISPYN.
Syn Karel!
ons verdriet verandert wonderbaar!
V karel.
Myn Schoone!