floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Maer zacht!
’k hoor volck.
Blijf staen.
Ick sie daer licht.
Sie daer.
GHy seght mijn Vader u doen heeft gegeven, maerÉ.
Twee hondert kroonen.
O wat spijt!
en soo ick gisse Van Suster hondert.
Mis, niet eens een groetenisse.
Die pry.
Wat sey hy doch in ’t leesen van mijn schrift?
Ick wasser doen niet by.
Hy moet niet sijn bericht Dat ick ben t’Amsterdam.
Men houw sigh dan verhoolen, En gae maer ’s nachts.
Dat ’s best, gelijck als wij nu doolen.
Ghy vrijt als katten doen; liept ghyse achter ’t gadt De geuten langhs, ghy waert een heel volmaeckte kadt.
Ghy Nachtuyl, Potteboef verdient wel duysent slaegen.
Ghy duysent gaeten waert voor elcke nacht te jaegen, Trockt ghy dat katte goedt somtijts de wol maer uyt, Men kon sich in het minst wel decken met die buyt.
Swijgh sottebol.
Of schoon de bol somtijts is mis’lijck, De herssens sijn gesondt.
Ick sie niet als te wislijck En klaer in u begin dat duister is.
Mijn Heer Waer leyt ghy my?
Ons leyt de eerb’re liefdens eer.
Die gidts is niet te puyck.
’k Aenbidde een Chimeene De schoonste suster van een vreemde Graef, die geene, Die ’t hof om een souflet verleit uyt vrye sin.
Wy krijgen oock wel licht eens slaegen om u min.
Sal deesen eed’len Graef dan toestaen dat soo ’n boefje Als ghy sijt, trouwen souw sijn Suster?
dat behoefje Niet eens te dencken.
Hy sal de duyvel doen.
Waert ghy oock soo een Graef, of deftigen Baroen Soo wast noch wat, maer nu kan d’een den aer niet lijden.
Men vint ’er nu geen meer, dat ruyckt nae oude tijden.
Maer Graeven om de klucht en lachen sijn te koop, Men vindt Marquisen wel en Prinsen met een hoop In bly of treurigh spel, van Hertoghs, Kardinellen Is ’t nu een vruchtbaer jaer, men kanse naeuwlijcks tellen, Van Maerschalken te voedt en isser geen gebreck.
Ieroen boert vry in ’t soet, maer lastert niemandt, geck.
Ons volleck, de Ieroens, verkreegh van d’heemellieden De kunst van boertery, daer ghy en and’re lieden Maer eens voor lustich sijt.
Ick sprack laest eens in ’t wilt Met Vaeder Van u sijn liefste soon, behalven and’re woorden Heel deftigh, die ’k van hem en hy van my weer hoorden, Soo sey hy van een baes die eens nae Room voeteert; Een eesel gaet nae Room, een eesel weeder keert.
Houw op Jeroen.
Noch niet.
Ick sweer ick sal u dooden.
Of slaepen is ontseyt, geen lachen is verbooden.
Hoe vaert mijn Vader?
dien roggellaer?
die seytÉ.
Swijgh stil jouw hangebast.
Mijn Heer geef goet bescheyt.
Sie ’k daer geen menschen?
segh.
Wel, sullense ons eeten?
Daer sijnder ses, wy met ons tween, men kent niet weeten.
Wel hoeveel meent ghy wel dat ick ’er opmagh?
Tien.
Ick tel my mee by u, dan sy wy twee allien; Ick ben bequaem ten strijdt.
Nu moet ghy eerst oftrecken Vier van die tien, netto, dan blijvender ses gecken: Stae ghy dan tegen ses, dan sijt ghy even sterck.
Ick staeder tegens vier, dat ’s al een Roelandts werck, Toon daer dan eens u kracht gelijck een Alexander, En Amadis.
Tree toe, ick drijfse van malckander.
Sy sijn my al te groot, ’t sijn reusen onbekendt, Sy sien te gruwlijck uyt, sie wat een barse vendt.
Had ick by Testament mijn goedt eerst doen beschrijven.
Hinckepinck.
Warrenaar* Lou.
WAt is hier voor geraes?
wie doet dees moetwil drijven?
Ghy Ridder?
voort van hier, ick wilt, voort segh ick.
Wie durft soo stout gebiên?
ey hoe veel sijnder doch?
Hier sijnder ses.
Niet meer?
durft ghy soo bars dan spreecken?
Het schijnt ghy hebt de macht my hals en neck te breecken.
Gaet soeckt ’er noch eens ses soo stout en even koen, En kompt dan weer, dan sal uw’ minste Dienaer doen Al wat ghy, Heer, gebiedt, jae selfs dees plaetse geeven.
Maer nu sy hier niet sijn bewaer ickse.
Uw’ leeven Dat heeft gedaen, ghy moet nu sterven sonder eer.
Ick kan niet sterven dan met moedigh teegenweer.
Stae stil Jeroen; ô mondt, ghy moedt hier naemaels swijgen ’t Wierd oock wel haest uw’ beurdt om aen het spit te rijgen.
Hy bruyter wacker op; mijn Meester is al kloeck; Dien duyvel leytter al; ’k blijf liever in de hoeck.
Sta Warrenaar!
houw standt.
’k Sal hem de beck op kerven.
’t Kasket ontvalt my.
Ick sal u al doen sterven.
Smeer.
Geeft u gewonnen.
Neen ick ben te braeven helt.
wat is dit!
ick ben ter neêr gevelt.
Dien schelm heeft my gequetst.
Hou moet, en wilt niet klagen.
Moedt hebt ghy wel van doen.
Dien Heer van my verslagen Vocht als een Caesar eer.
Kre.
Hou daer.
Mijn bloet wort warm, Mijn voet beswijckt, helaes!
ick steun noch op mijn arm.
Verwonnen, langh u klingh; men sal u niet quartieren, Maer flux na Plutoos rijck tot offerhande stieren.
Flus weeckt ghy schelmen; fy!
op wack’re jonge leên!
Legh stil.
Verraeders!
Pompeus uyt.
Wat ’s dit!
vijf tegen een?
Wie kan die weeder staen?
Rijst op ghy braeven Ridder.
Mijn edelmoedigh hert, dewijl ick legh en sidder, Verliest haer jonge bloedt.
Rijst Ridder, ’k bid u rijst.
Door dien u kloecke handt in ’t rijsen hulp bewijst, Soo rijs ick.
Grooten Heer, den heemel wil u seeg’nen Dat ghy ’t gequetste hardt soo gunstigh kompt bejeegenen.
Jeroen!
waer sijt ghy?
Men volgh haer achter aen.
’k Moet mee, al ben ick moe van heftigh tegen slaen.
’k Heb noyt mijn armen meer soo manlijck durven roeren.
Margriete.
Cass.
WAt hoor ick voor getier?
al weer een nieuw rumoere?
Margriete kijck eens uyt, wat of daer gaenden is?
Ick denck men moort daer weêr.
’t Is mooghlijck Heer Louis Die heeft dien braeven helt Heer Karel och!
gevonden.
Die maecken dit geraes en quetsen nieuwe wonden.
Al wat hy spreeckt Mevrouw is niet dan Bruydegom En liefste vaeder; want u schoonheyt omentom Verleyt hem, en uw’ broêr Vervolght hem haetelijck; ghy most hem oock vergeeten, Heer Karel is niet meer dan een Student Mevrouw.
’t Is waer, hy ’s maer Student Margriete, maer wie souw Hem om sijn groot verstandt niet stellen booven and’re?
Sijn letterrijcke geest verwint sijn lief Cassandre.
En soo sijn brandend vuur niet voor het mijne wijckt Wordt hy van my eer langh van goedt en staet verrijckt.
wie komt daer gins?
Mevrouw ick kom geloopen Uyt vrees, men dreyght my daer soo daed’lijck op te knoopen.
Men seyt daer dat een man is doodelijck gewondt, Mijn meester ende ick wy waeren soo terstondt Daer by, en vochten mee berooft van alle sinnen, ’k Vocht mee om sijnent wil.
Seght ghy nu kindt van minne Is ’t wel of quaedt gedaen?
ey wijsme maer een gat Om in te kruypen, ey, al was ’t oock in een vat.
Men vint geen gat soo vuyl daer ick niet in sal kruypen, om guyten te ontsluypen, Het heylich heylich recht der volck’ren wordt geschendt.
Ick ben dat duyvels tuygh van Hapschers niet gewendt.
Hier mee soo swijgh ick stil.
Ey wiltme dan verschuylen Voor ’t goddeloos gebroedt van deese duyvels uylen.
Ey, leghme dan maer wegh.
Ick swijgh van ’t leste woordt, Want dien ick niet gesien, ick dien oock niet gehoordt.
Margriete schuyl hem wegh in ’t schuylhock by mijn kaemer.
De vrees klopt my op ’t hart, gelijck Vulcanus haemer Op ’t aenbeelt om te smeen.
Wat heeft uw’ hart verset Pompeus, waerde broêr?
VYFDE UYTKOMST.
VErtreck uyt dit Salet Cassandra, soo ’t u lust, ick moet alleenigh weesen.
Koom hier ghy braeven helt, komt naeder sonder vreesen, Soo langh ick ’t leeven heb sal u geen leet geschiên.
Ha Ridder!
’k weet ’et wel, en hebt oock al gesien.
Al was dees starcken arm schoon duysentmael gebleeven Voor d’uw’ in kampgevecht, is my doch niet gegeeven Waer meed’ ick uwe daet voldoen souw t’een’ger tijt; Uw’ vrienschaps heugenis my in het herte bijt, Om dat ick niet en kan u nae verdiensten loonen, En ’t weldoen van uw’ dienst.
De Goôn u gunst betoonen.
Ey prijst u Dienaer niet om sijn verschulde plicht, Maer denckt veel eer om ’t geen daer mee men u beticht.
Kompt treed dan by my in, ’t en sal u nimmer rouwen U op mijn dierb’re eên van trouwe te betrouwen.
Ghy hebt my dan belooft tot reddingh van mijn eerÉÉ?
Een schuylplaets die u dient.
SESTE UYTKOMST.
De Provoost.
Sijn Dienaers.
EN denckt niet eedel Heer Dat ’t onbeleeftheyt is dat wy uw’ huys verstoorden, Men komt my klachte doen van een soo stracks vermoorden Omtrent u Graeflijck huys, dat meer is, voor u deur.
’t Is Heer Louis uw broêr nae dat ick hoor en speur.
En waer ’s de moorder?
Hy sal my niet ontkoomen, De Bueren tuygen, dat ghy hem hebt ingenoomen.
Dat is een arme reên.
Ey, sal een rot wel oyt Gaen proeven van ’t fenijn om haerent wil gestroyt?
Veel minder sal een moorder sich begeeven In des vermoorden huys; was hy zijn anghstigh leeven Niet quijt?
ô jae.
Ick liet de voor en achter poort Toe sluyten, doen ’t geschreeuw des moorders wierdt gehoort.
Mijn dienstboôn wierd het oock van my niet toegelaeten Om uyt te gaen; ick selfs en quam niet op de straete.
Hoe kon sich in mijn huys dan iemandt bergen?
neen, Ick weet ’et altewel.
Sijn doodt gaet u alleen En vrouw Cassandra aen.
Wy soecken maer t’ontlijven Den wreeden moordenaer.
Dat ick niet by u blijve Vergeeft my goede vriendt, een droefheyt van de min Bedwelmende ’t verstandt schiet my daer in de sin.
Vaer wel dan, ick moet gaen, wilt echter ’t werck volvoeren.
Wy volgen uwen last.
Wat komt my nu beroeren Een nieuwe wanhoop!
ô vervloeckte raeserny!
Waer toe vervalt mijn staet?
wat sal ick voor een zy Verkiesen?
groote Goôn!
ick kan my nu niet wreecken Wanneer ick kan.
Hoe ’s dit?
de droefheyt staeckt het spreecken.
Ben ick niet aen mijn trouw en dierb’re eên verknocht?
Word’ ick niet aen mijn broêr tot felle wraeck versocht?
Volgh ick de starcke drift mijn toorns, soo moedt ick haecken Nae wraeck van broedermoordt; nu moedt ick die weer staecken Indien ick niet en wil Trouwloose sijn genoemt.
Ick weet niet of men wraeck of trouwheyt meerder roemt?
Wie ’s meer benaeuwt dan ick?
spreeck Ridder sonder beeven Weet ghy wel wie ick ben?
O jae!
mijn moedigh leeven Was gedaen.
Was ick u niet bekendt?
Wist gy de naem Van hem niet die ghy flus, o doot!
heb dootgesteecken?
De donck’re nacht had schuldt die my het minste teecken Van kennis niet en dee; maer nae ick doch verstondt, Niet uyt sijn weesen, Heer, maer ’t luyden van sijn mondt, Soo scheen ’t een vremdelingh in dit bekendt geweste, Een broeder van een Graef of bloedverwandt;’t is ’t beste En saelighst voor sijn siel, dat ick hem most verslaen.
Hy sy dan wie hy sy daer leyt my weynigh aen.
Den dooden is mijn broêr; ’t is waer het geen ghy hoorden, Ick ben de Graef.
O goon!
wat wilt ghy doen?
U moorden.
My moorden?
dat ’s onwis, de slacht misluckt u vaeck, Uw’ arm ontseyt u hulp.
Wel kom dan ende smaeck Mijn voorge ouwde kracht, wie dat hier sal beswijcken, Wy sijn hier nu alleen, kom, sa dan!
wilt niet wijcken Stae Graef!
broêr van Louis, kom voeght u aen de strijt.
Help Goôn!
ick vecht nu niet, ’k sal een bequaemer tijt Verkiesen voor mijn wraeck.
Ghy hebt hier na mijn dencken De tijt en plaets te baet.
Jae, maer ick wil niet krencken Mijn eed’le siel met d’eedt die ick u sweeren dorst Van altijt trouw te sijn, mijn klingh wierd licht bemorst Met uw’ onschuldigh bloedt.
’k Wil u dan eerst doen blijcken Mijn trouwigheyt; noyt sal de wraeck-uer my ontwijcken.
Twee voorneems van verschil hebt ghy my daer ontbloot, Ghy berght my ’t leeven wel, maer staet doch nae mijn doot.
Uw’ leeven sal ick u niet als een eedtvergeeten Doen bergen: en de doot, die my vaeck heeft gespeeten Waer door ick ben gehoont, sal oock te sijnder tijt Vernoeght sijn met de wraeck.
Den eedt verwindt de spijt.
De wanhoop heerst mijn siel van ’t geen daer is bedreeven.
Ten stont niet in mijn macht, ô geever van mijn leeven!
Dat u gediende daedt mijn misdaet soo vergroot; Mijn wreeden arm die wierdt tot vechten uytgenoot.
Uw’ broeder Heer Louis die doet ons waere blijcken Van d’onversaeghde kracht mijns staelen arms; te wijcken Voor iemandt, wie ’t oock sy, en ben ick niet gewoont.
Maer uw’ getrouwigheyt die ghy my hebt betoont Die doet my nu wel doen ’t geen anders noyt geschieden.
Verkiest vry tijt en plaets uw’ wraeck my aentebieden.
Ghy hebt nu selfs gesien mijn groote moedigheyt, Die geeft u, wijl ick swijgh, volkomentlijck bescheyt.
’k Wil my een durfniet en een bloodaert laeten noemen, Dan salmen tegens u mijn danckbaer harte roemen.
Ick weyger dan dit mael ’t gevecht van broedermoordt.
Ick sal u als een Graef daer wel toe dwingen.
Voort Sal ick uw’ aenkomst vliên en heevigheyt ontwijcken.
Vreest gy my?
Neen, ’k vrees u verwijt.
Die soo beswijcken Van moet en doet men noyt te veel.
Wen ick versaeck Mijn eygen moedigheyt tot voordeel van de wraeck, En ghy d’uw tegens my opprickelt onverbolgen, Soo moeten wy doch bey de plicht der wetten volgen.
Soo dat wyÉ.. Kar.
Soo de Goôn sijn gunstigh tegens mijn, Noyt sullen vyanden, maer altijt vrienden sijn.
Dit veynsende gespreck van tweën die verschillen Duert al te langh, dies voeght u willen na mijn willen, En soo ’t u lust vertreckt, de tuyn is op.
Wie klopt daer aen de deur in ’t laetste van de nacht?
Beatrix hoe sijt ghy ’t, wat komt ghy my boodtschoppen?
SEVENSTE UYTKOMST.
IN ’t kriecken van den dagh kom ick uw’ deur aen kloppen.
De liefde heeft de reên van kloppen overheert.
Ick brengh een blijde maer: Mevrouw uw’ lief begeert Eer sy verhuysen sal, noch eens met u te spreecken, En dees geschreeven brief toont u een gunstigh teecken Van Vrouwe Leonoor.
Doorleestse.
om verhoen Het quaedt dat mijn verblijf ons mooghlijck konde broên, Soo gae ick, tot mijn Heer de brief heeft doorgeleesen, Want wierd mijn wegh bekendt, men mocht de Vaeder vreesen, Dan was sijn norsen geest, die als een Duyvel is, Noyt weer te stillen.
Daer, dat is voor Beatris.
En seght voort aen Mevrouw, dat ick haer minlijck schrijven Voldoen sal, koomen, en haer trouwen Dienaer blijven.
Bea.
Ick gae met dit bescheydt.
Soo haest?
De tijt dwingt my.
Sijt ghy noch niet te bed beminde Sus?
ACHTSTE UYTKOMST.
AY my!
Wat middel isser in een soete slaep te raecken Nae soo veel ongelucks?
Ick wil oock liever waecken Dan slaepen rusteloos met sorgen, want ick loer Met p’rijckel van mijn lijf op weerwraeck van mijn Broêr.
My is de weet gedaen en uyt ’et hof geschreeven Dat dien ick te Parijs verstoort, daer niet gebleeven, Maer sich begeeven heeft om wreecken hier ter steed.
Een Juffer welckers min en schoone schoont ick weet, En wiens geneegentheyt tot mywaerts ingenoomen In ’t hart my ingeplant, wiens geest als opgenoomen Van gramschap tegens my om een verachte daet, Dee my flus door een brief de weet hoe ’t met haer gaet, En dat ick met een vriendt my trouwlijck souw vermengen, En koomen deese nacht by haer te overbrengen.
Nu dwinght aen d’eene zy my mijn genegentheyt, Aen d’ander zy haer schoont en tijts gelegentheyt, Die ick nae haer verdienst niet eere.
Is ’t gekoomen Om een vergeetenis?
die dient wel waergenoomen.
Neen, ’t is maer om een fout.
Pompeus hebt berouw, Vreest haer en vlucht haer wraeck.
Soo ’t een vergeeten Vrouw Niet al te wreecken staet wat hart en sin kan wenschen Wanneer men haer misdoet, neemt sy tot hulp, geen menschen, Maer duyvels uyt de hel, die voeghtse aen haer zy: Voldoet haer teerheyt dan met sulcke raserny, En vreest haer helsche wraeck: of ’s u al min doet blijcken; Men kan den slimsten man by haer niet vergelijcken, Soo wel tot veynsery als om iets quaets te doen.
Ten lesten; ’t is een vrouw, men moet ’er sich voor hoen; Dat meer is, s’is verstoort.
Ick weet niet meer te seggen.
En ick mijn doolinge niet beeter uyt kan leggen Dan seggend’, ick bemin ’t noodtsaeckelijcke quaedt.
Mijn dolleminnedrift drijft booven uwe raedt.
JaÉ maer wat ’s dit?
men klopt.
weer aen.
help vaeders vaed’ren!
Dit is de derdemael.
Ick sie mijn vyandt naed’ren.
NEGENSTE UYTKOMST.
ICk dacht ghy waert al t’huys mijn Ridder.
En ick mien, Ghy soudt al sijn te rust om slaepen.
U te sien Mijn siel verwond’ren doet.
Ghy houdt uw’ groote eeden Heel qualijck.
’k wordt getrotst in plaets van aengebeeden.
Ghy hebt my niet gehoort, doch vonnist over my.
Wanneer ick iets belooffÉ.
Maer Heer, ’t is wel soo vry Dat wy alleenigh sijn.
Cassandra ey gaet buyten, En laet ons wat alleen.
Ick sal de deure sluyten.
Sluit toe dunckt het u goedt.
Wilt ghy nu noch iets meer?
Dat ick magh spreecken.
Wel, spreeck volgens u begeer.
Ghy moet voor alle dingh in deese brief eerst leesen Wat d’oorsaeck van mijn komst en weederkeer mach weesen.
Pompeus leest.
Heer Karel sijt gegroet.
Men hoont mijn ouwt geslacht, Men quetst my in mijn eer, men dreyght my doot te steecken; Den vyant die my hoont betrouwt sich op sijn macht.
Soon, kom dan toon u moedt, en wilt ’et voor my wreecken.
Ghy siet nu wel waerom ick mijn beloft niet houw.
Niet t’houden dwinght mijn eer ’t geen ick wel houden souw.
Een man, aen wien ick ben mijn eer en leeven schuldigh, Sal my niet handelen met strafheyt onverduldigh.
Een Vaeder die men hoont En die my als sijn soon met meenigh schadt verrijckt) Besweert my errenst’lijck soo daed’lijck sonder schromen Te reysen ’t huiswaerts aen: nu sijnde t’huys gekoomen En leggende ter plaets alwaer de Post komt aen, Soo is my van mijn Waerdt stracks deesen Brief gedaen.
’k Versoeck dan braven helt Dat ghy my tijt vergunt van Vaeders hoon t’ontlaeden.
Ick sweer dan andermael te houwen ’t oude woordt In ’t vluchten van den strijdt, of soo ghy ’t liever hoordt Te sneuv’len vol van eer, en gaen op Famaes vleug’len, Dan kan noit schande u om d’overhandt beteug’len.
Wel kiest dan een van tween, of vechten staende voet, Of uitstel van de wraeck.
O Ridder vol van moedt Ick stel’ de wraeck noch uit, ghy sult my nimmer vinden Ten halven moedigh.
’k wil u voortaen verbinden Tot vrient, die vyandt waert, en worden sielgemeen.
Gaet, gaet dan, wreeckt de hoon die Vader heeft geleên.
Ghy sult erkentenis bevinden in mijn daeden.
Indien ick die nam aen, ’t souw sijn u te verraeden Volstandigh in uw’ dienst, bereyt tot vyandts haedt.
Soo dra uw’ wraeck geblust van vaderlijcke smaedt, Soo daegh ick u ten strydt om Broedermoordt te wreecken; Nu ghy gevangen in peryckel sijt gesteecken, En ick vereysde wraeck en ’t bloedt my al te warm Soo wel niet koelen kan, vertrouwt u op myn arm En deese blancke klingh, die sal uw’ hoonders rechten, En haeren eysch op u zeeghhaftelyck bevechten.
Myn jonge oorlooghskracht die is u wel bekendt, En hoe veel duisenden door deese klingh geschendt, Die is noch eeven scharp.
Noem dan u vaeders woonsteê, En noem hem by sijn naem die hem die snoode hoon deê.
Hoe Ridder!
swyght ghy nu?
ey, noem haer beyder naem, Ick sal op staende voet herstellen Vaeders faem, En wreecken op dien guit, die Vader soo dorst hoonen.
Als ick uw’ vaders smaet met wraeck nu heb gaen loonen En d’hooner is gedoodt, soo val ick u strack aen, En kom mijn gramschap in uw’ ingewandt versaên.
Uw’ aenslach tweederley is heerelijck en aerdigh, Ghy sijt de aenslagh waert, en d’aenslagh u weêr waerdigh.
De tweede hanght aen ons.
Mijn groote moedigheyt Heeft d’uytkomst van de saeck al twijffel voor bereyt.
De eerste schandigh schijnt.
Men mach niet openbaeren De hoon geleede naem, sijn ouwde grijse haeren En d’eer verbieden ’t my; dan wordt my oock verboôn Een anders moedigheyt te stellen als ten toon, Daer mijne armen selfs en al wat ick kan roeren Vol jonge krachten sijn de wraecke te volvoeren.
Wat wilt ghy nu dan doen?
Ick wil ’t gevaer ontgaen Van niet gevat te sijn; dan doch nae wraecke staen.
O loffelijcke daet, en die in aller voegen Het prijsen waerdigh is!
komt wilt u vergenoegen Met dit mijn huys, dat u tot schuylplaets dienen kan Tot dat u werck volbracht: tree in mijn Kaemer dan.
’k Sal ondertusschen my van ouw getrouwe vrienden Verseeck’ren, die tot hulp en bystant eertijts dienden En dienen moogen; want ick hebbe vast gestemt Een tocht by nacht te doen, dan wordt men licht beklemt Van ongediert, of boef, of snoode schelmeryen, Dies best is ick by tijts met hulp my daer van vrye.
Ick wil van dees’ uer af verbreecken ons accoort Dat ick geslooten heb met u; ’k herroep mijn woort.
En waerom?
Ick betrouw aen u mijn eer en deegen, Ick ben mijn leeven u vol schuldigh.
Daerenteegen Gelooft ghy, dat ick niet genoech die dienst erken, Noch van een groote moedt, noch man met eeren ben, Om u als een gesel in trouwigheyt te dienen.
Ghy hoorden aers te doen met my, en oock soo mienen.
Mijn sin en vat noch niet voor wien ghy my belooft, En hoe ghy trouweloos die weldaên stracks verschooft Door een verachtinge.
Ick acht u vol te weesen Van eer en moedigheyt en onbequaem tot vreesen, En ’t is doch t’eenemael uyt mededogentheyt Die my bewoogh, geschiedt, dat ick u heb geseyt Dat ghy u houden most hier in mijn huys verborgen, Dan wierd ghy noyt gesocht, dan waerd ghy sonder sorgen.
Hier wordt uw’ leeven door met seeckerheyt verselt: En Broeders wraeck van my soo doende uytgestelt.
Of ghy sult staende voets met my ten strijde treeden, Of u vertrouwen op my en mijn heyl’ge eeden.
Sijt Ridder dan maer vast verseeckert van mijn Trouw, Die ick u alletijt selfs tegens Vaeder houw.
Uw’ groote moedigheyt dwinght siel, en hart, en sinnen, Dat ick u, schoon ghy sijt mijn arghste Vyandt, minne.
Wy souwden overlangh geweest sijn vrienden weer, Soo ’t ons was toegestaen door wetten van de eer.
HET DERDE BEDRYF.
UW’ siel vermat vergeefs te krijgen nieuwe sterckte; Uw’ gramschap wijckt uw’ min, die d’overhandt bewerkte.
Ghy roept den Graef weerom, en ick wel wedden wil Dat uw’ versoeninge is in een kleyn verschil.
’t Is my om wraeck te doen.
Mevrouw wil ’t my vergeven, ’k Weet hoe die harten sijn die als het uwe leeven.
Ghy sijt een Vrouw, ick oock, ’k weet hoe begeerte jaeght Te sien de driften van een Minnaer die mishaeght.
Den Graef ondanckbaer is, en soo ghy wilt, verraeder, Sijn snoo verachtinge komt ’t harte staegh al naeder.
Nochtans vergetelheyt sijn smaetheyt overtreft, En al het geen uw’ hart tot raeserny verheft.
’t Was beeter hy u reên tot quaetheyt had gegeeven, Dan dat vergetelheyt u had uyt ’t hardt geschreeven.
wat siet ghy klaer in ’t diepste van mijn hardt.
Wat heeft mijn min al vrees dat die vergeeten wardt!
Mevrouw, gelooft ’et vry, de mans sijn sulcke gasten, De tijt van Amadis op deese tijt niet pasten.
Ick gaf hem flus u brief, die men in liefdens tael Heet minnebrief, Mevrouw, doen sagh ick ’t altemael Hoe dat hy in sijn hardt verborge liefde voerde.
Maer deesen loozen en doortrapten Graef beloerden Uw’ min, en seyde, dat sijn hardt min liefde voedt Als door de oogen drongh; Mevrouw houw frisse moedt.
Als ghy u aengesicht aen ’t sijne flus sult kleeven, Al wat hy seyt of doet of veel belooft te geeven, Soo toont u echter quaedt en geeft hem quaedt bescheydt.
Soo hy dan wegh gaet?
Hy sal moeten weederkeeren.
mijn norsigheyt sal nimmer sulcke Heeren Aenlocken, dat ’s te ver, sy sal haer eerder haet Dan min verwecken.
Dan moet men haer langhs straet Naeloopen.
Maer Mevrouw u flonckerende oogen Die hebben sijn gemoet, hoe hart het is, bewoogen, Hy keert wel hondertmael, nu hy eens weederkeert.
Speelt hy den wreeden, toont u moeylijck en beheert.
’k Gae heen en stuer hem hier, of dat hy barst.
Malloote, En wie sal hem daer toe doch dwingen?
de groote Noyt sterffelijcke goôn, en ick, en ghy, en ’t kindt Van Paphos koningin, dat hy u staegh bemindt, Al wat hy doet of denckt uyt ’t diepste van sijn siele.
Dat toont hy niet.
Hy sal voortaen staegh voor u knielen.
Komt hy van daegh maer weer, soo draught de aerde geen Die meerder is verlieft dan hy.
O dwaese reên!
Dat is hy minst.
Voorwaer uw’ liefde doet hem lyen, Of anders sien ick mis in ’t heedendaeghse vryen.
Maer met verlof Mevrouw, my dunckt uw’ schoone geest Gebreck lijdt aen bedrogh; seght my dies onbedeest Quam nimmer minne-nijdt sijn minnend hart bestrijden?
Gelooft ghy, dat my noch een medevryer vrijden?
Hebt gy dat noyt gedaen?
Neen, noyt.
Dat is de reên Van ’t quaedt.
ick souwde wel beminnen hem alleen, Maer ’k souw my soo ter sluyp noch meenigh laeten naecken, Die my aen sijne min verdachtigh kosten maecken; Als dien Narcis nu quam en toonde sich niet wel, Dan souw hy geen gebreck bevinden tot duël; Ick souw een minlijck oogh betoonen in sijn bysijn Aen pochers groot van aert, ick kon doch echter vry sijn.
Dat is de beste raedt, dat is het wit geraeckt, Waer door een minnaers hart tot * Minnend’ yver raeckt.
* jalozy.
Voorwaer die soo begint het heedendaeghse minnen Die maeckt een minnaer dweegh, al had hy woeste sinnen.
Men moet geen minnaers hart, dat hong’righ is, versaen, Want als hy wordt bemindt, vanght hy geen minnen aen, Soo doet Beatrix.
’k ben een Aerendt in het vryen.
En ick?
Een slechte Duyf.
En had my al mijn lyen Niet tot verderf gebracht, ghy souwt mijn droeve geest Vermaecken door uw praet.
’k Ben voor sijn komst bevreest.
Hy komt niet.