floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Mijn HEEREN, WAnneer ik onlangs mijn tijt versleet vondt ik in die kortst’, en bondigste, of liever die ooverhoogdraavende Satyrdigter Persius, hoe hy zo wonder hoog op begost te geeven, of de heele weerelt hem te naau scheen; en in een aasem weer zo verviel, of daar geen houwen aan was, doe hy quansuys gebotmuylt wiert met zijn           Vel Duo, vel Nemo.
Dit quam my doe zoo wonder voor, dat ik het al lachchende onthiel, en bevindt nu hoe vreemdt alle ding te pas kan koomen, aangezien ik doe maar bemerkte, met welk een geweldige zwier hy voort ging, om een werk te verhandelen, dat om zijn oovertreffelijkheydt, zijns gelijks nog niet en heeft, en daarom mogt hy zoo slegt een troost, als die, wel beklaagen, met dit volgende:           Turpe, & miserabile.
Maar, om dat ik zoo veel haage niet breeke wil, en slegts uyt ben, om een kleyn tijdt-verdrijfje te beschaffen, aan maar zulke, daar ik gaaren wat voor doen wil, al valdt het zelve al wat moeyelijk, ben ik nu, zonder eenig klaagen, of kreunen blijdt met           Vel Duo, vel Nemo.
By naamen, nu ik my vast in beel, dat ik daar meede zulke gevonden heb, daar men zig op vertrouwen mag, volgens het oude Vaers:           Ingenias didicisce fideliter Artes, Emollit Mores, nec sinit esse feros.
Gy Ionkkers, en hadt het geluk niet alleen, zoo roemrijk wijs te worden, uyt braave lessen en boekken, maar kost ook een reeks voorouders, en naamaage tellen, wiens stomme schilderyen, en onsterfelijke werken, u treffelijker konnen voorderen, als andere heele boekkeryen, want             Verba movent, exempla trahunt.
Daar u stam niet weynig toe en helpt, die niemandt kundig is, of moet bekennen, dat de wijsgeerheydt, en geleertheydt daar eeuwen lang in gehuysvest zijn geweest, en nog hoefdt men niet te twijfelen, of houdt in uw’ E. nog stal:           Fortes creantur fortibus & bonis.
Daar ik zelfs zou van getuyge konnen, door dien het geluk my wel eer zeegende, dat ik tusschen bey U E. Heerlijkke oeffeningen ook liep.
*Die slordiger opgevoedt waaren, als U E. en de regte wereldts zwier zoo wel niet en kende, zouden haar kunnen belgen, dat ik een Klugt, zoo een slegt, en slordig ding, zulke braave Heeren op quam offeren: Maar regt uyt gezeyt, ik heb lang mijn hooft leggen breekken, wat eygentlijk een Klugt was, en of men daar geen schetsen van en hadt door de oude ons na gelaaten: en mits ik daar tot nog toe geen vondt, schijndt het ieder een vry te staan, daar van te maakken dat hem beliefdt, en zou men nu alles Klugte moogen noemen, daar eenige potsen, dat zijn belachchelijkke streekken, in vertoondt worden, of konnen worden, en zoo zijn, dat zy springen buyten de maat, en reegel, die de oude de blyspeelen toe schreeven, zoo dat men haar basterdt, of verminkte blyspeelen zou moogen noemen.
Door dien nu, om die voorhaalde vryigheyt zoo schendig met de Klugte geleefdt wordt, dat het eynde daar van weg is, hoefdtmen geen Klugt te agten, voor men die gezien heeft; aangezien onder al die lompen hoop daar andere loopen, die het opraapen waardt zijn, en niet alleen onze heedendaagse blyspeelen, maar ook veel geraabraakte treurspeelen oovertreffen, gelijk als dat voornaamentlijk blijkt in Waarenar met zijn Pot, die buyten keur, en maat van blyspeelen, zoo vol wonderlijk aardigs zit, dat ik niet en weet, waar ik een schouspel zou zoekken, ’t welk dat zelve zou oovertreffen: Dog wy zouden wel zoo lang met vreemdt goedt ons moeyen, dat ons eygen geen beurdt en zou krijgen.
Dat eenig schrijfwerk aantrekkelijk zy, en waardig gelezen mag worden, heeft het om twee oorzaakken; de een is het stof, de tweede de stijl, en stelling.
Maar wat mag ik u E. mijn braave Ionkkers voor houden, dat gy als Meesters in naam en daadt, zoo wel weet, eeven of ik u E. het kundig leeren wilde?
Dog ik zou u E. wel yets in gedagte kunne brengen, daar men waarlijk van zou moogen zeggen:           Olim haec meninisse juvabit.
Mits yemandt staag niet alles bedenkt dat hy weet.
Om mijn zaak te naaderen, is, dat ik onder de zoo agtbaare Oude zag, dat zy alle braave Schrijvers in al haar treffelijkheen wel zogten te volgen; maar die heel oover te zetten; daar aan wilden zy niet: Een treffelijk werk, mijns oordeels, voor eerst, om dat zy daar door d’aantrekkelijke konst, al te gemeen zouden hebben kunnen maken, onder een deel graau, dat te makkelijk, en te onkostelijk daar zouden toe kosten raken, daar zy zoo veel moeyten, en kosten om spilden: Ten tweede, zoo zy die al oover hadden gezet, zou dat dom, en plompe graau het nog quaalijk verstaan hebben, en daarom geweldig quaalijk, jaa averegts daar meenigmaal mee geleefdt, aangezien het minst is de woorde te verstaan; maar de regte zin te vatten, daar is de konst aan, en door dien die zelve hing aan de Schrijver zijn hoofdt, die zulks voorstelde, daar andere hersenen in zaaten, als in die Garnaels hoofden; wat wonder dan, zoo zy daar nooyt te deeg raadt mee wisten?
Ten derden, om dat den eerste meester daar te veel van zijn eyge, en waare luyster door verliest.
Hier, en om meer reeden, agten zy het naa volgen veel treffelijker, als het vertaalen, eerstelijk; om dat zy uyt haar meester het treffelijkst kosten neemen, slaande het slegtste oover, want; Nonnumquam bonus dormitat Homerus.
*Ten anderen kosten zy door haar konst, haar voorbeeldt zoo oppronkken, dat men naau kost zien, wie hier meer te prijzen was, den Vinder, of zijn geestige naavolger: Dog dat die uytsteekkende naakoomelinge haar eygen wonderbaarlijkke aardigheydt mee niet en hadden, dat is mis, maar niemandt, hoe gaau van verstande, dorst yets in het ligt geeven, voor hy wist de regte voet, die hy daar in zou houden, het geen zy alleen doe uyt de Griekse, gelijk wy nu uyt de Latijnse leeren, weshalven mogt daar eens een Schilder, Beeldtsnyer, Glaazemaaker, tot Snyer toe zig met de heyl’ge Poëzy gemoeydt hebben, hoe zou men haar gehandeldt hebben?
* Dat en is niet te zeggen, want al het berispen, schelde, tot schende toe, is maar op luyden, die met andere gebreek- ken bezet waaren; maar zulke, geloof ik, hielen de Oude voor onmoochelijk, om dat zy daar niet van reppen, gelijk die braave Wetgeever Likurgus, die op alle misslagen, en zonden vereyste straf gestelt hadt, wilde van een Vadermoordt dat niet doen, door dien hy zey, zulks onmoochchelijk was, en zo men daar van repte, men eer een voet tot zoo een daadt geeven, als vereyste straf daar op zette sou kunnen: Hadden de Oude zulk een vermeetelheydt, van zulk een Harummenis vertrouwt, hadden zy daar geen menschen af willen maakken, zy mogten daar Monsters af gemaakt hebben: Maar Me Jonkers, wil men die hoop wel bekijkken, zal men waaragtig bevinden, dat zy daar nog al te laalijk voor zijn.
Zoo ik mee wat wilde volgen, most ik eerst, en voor al op mijn Horacius les passen, als hy leerde: Sumite materiam vestris qui scribitis aptam, Viribus, & versate diu, quid ferre recusent,* Quid valeant Humeri, cui lecta Potenter erit Res.
Nec facundia deseret hunc, nec Lucidus Ordo.
Ik dorst voor eerst, aan niet hooger tillen, als aan wat Klugtigs, omdat ik, als voorhaaldt, daar wat ruymer zwier in hadt, en meenen kost, de oovertreffelijkker magt die onvergelijkkelijkke Hoofdt, en mag nog die oovertreffelijkke Vondel, die braave Huygens, Westerbaan, &c.           Cui Mens divinior, atque os Magna sonaturum, &c. Vryelijk mee omspringen; want zy zullen aldus wat uytmuntens doen.
Al heb ik schoon de oude blyspeelen niet gevolgdt, heb ik daar eevenwel wat op gelet: Maar wat voor blyspeelen?
die ook van de onze alzoo veel verscheelen, als Koeyen van Eendtvoogels; men most eens met een Kloris, en Filidaatje, en zulke liflafferyen van Pastorelle, en voddery, op de baan gekoomen hebben, jeemy!
wat zou men haar uytgebonst hebben: Dog hier van naamaals breeder; die oude blyspeelen wil ik zeggen, wiens waare schetsen wy nog hebben in die geen, de welke ons Plautus en Terentius naa lieten, die men met regt met dit roemrijkst vaers mag kroonen: Omne tulit punctum qui nascuit utile dulci.
Om dat die u gelijkkelijk met haar zoo leevendig afgebeelde oude druypneuzen gierigheydt, knorrigheydt, stippe naaukeurigheydt, &c. zouden doen lachchen, en met een leeren, of dat u beurdt ook eens wierdt, dan mildaadig, vriendelijk, verschoonelijk, &c. te zijn.
Zy haalen geen vuurig jongeling in verscheyde baldaadigheen op, dat haars gelijk daar alleen mee lachchende naa huys zou gaan; maar hier door, met een te zien diergelijks wat beeter te maakken, en met die heuning, die zy hier mee dat snoepig goedt om de mondt streekken, gaaven zy haar met een zulk een Artseny in, dat zy daar wonderen door verregte kosten; Nooydt hadden zy haar Toonneel voor een al slindende Hoerewaardt, of doortrapte slaaf verwaardigt, zoo zy haar waardtste vrienden hier door niet hadden willen leeren, al die andere haar ranken verydelen, of zy daar eens aan vast raakten, daar in die tijdt te weynig haar genogzaam van wagte.
Het stof van die mannen, was zoodanig, dat, zoo zy met haar onnaavolglijkke stelling daar geen zwier, en leeven in gebragt hadden, waardoor die, naa waarde, zoo veel eeuwen oover duurde; maar zoo men die buyten haar trant, en maat verhaaldt hadt, voor meer niet als een enkel sprookje hadden verstrekt: maar nu vielen zy zoo bevallig, dat de luyden zoo haast niet en hoorden, dat men een stuk van haar zoo zou vertoonen, of zwermde als Byen, daar naa toe, en om heen, zonder vraagen, van wat voorwerp het was, of hoe het speelde, &c. Dat Plautus voornaamelijk gelukte, die zoo veel nooyt maakken kost, als het volk vernoegen, door welke schraale gloory hy moochelijk zoo vervoerdt wierdt, dat hy te mets onrijper goedt voor den dag bragt, als zijn warme hersenen met een weynig meer tijdts, en moeytens zouden hebben konnen doen rijpen, en meukken, daar Terentius bet op paste, wiens goedtje altemaal zoodaanig is, dat men voor stuk voor stuk de hoedt zou af neemen, daar van stuk tot beet de waare teykkens van een regtschaape Poëet in zit, en blijfdt           Disjecti membra Poetae: Want gy van niet, ’t geen het zijne is, en kunt gapen, of men heeft daar wat meesterlijks af te verwagten.
Zoo mooy was al dat goedt, dat het meer toeloops, als plaats hadt, al woelden het niet, nog propten het Toonneel, en al was dat met geen grillige Italiaanse schermen, of blinde, en zulke lammery gepropt, welk onvereyselijk, jaa onnaatuurlijk goedt, durf ik zeggen, door dien dat averegts het oog maar streeldt, ’t geen het oor most koesteren, jaa men wordt van zulk zien gekker, als men vereyselijk met het hooren most wijs worden; met haar Cothurni, en Socci, zaagen zy bet treffelijkker af, als men nu een Spanjaardt, of Italjaan, teegen haar aardt, een deel vodden, en lappen aanschiedt; daar men Roomeyns gewaadt af maakt, dat zoo veel verscheeldt, als een Noortse Boers Bolkvanger by een preuts Frans Hooveling, Togati waaren zy, laaten zy my die luy in haar staatige Tabbaarde dossen, en ik zal daar zulke van konne maakken, of anders zendt ik haar naa een van die Kaardtboeven, die Pieter Meffert in zijn troefspellen drukt, daar die man in te verschoonen is, door dien een Kaartspel en een Roomeynje Histoory, zoo veel verscheelen, dat zy niet hoeven oover een te koomen: Dog dit al mee verschooven, daar het, naa u E.believen, beeter zal passen.
Dit klugtig ding, dat ik u E. op kom offeren, heb ik voor eerst zoo slegt, en eenvoudig gemaakt, als ik mogt, zoo plat Hollandts leeren spreekken, als ik geleerdt hadt, en zoo heus, en burgerlijk zijn, als het weezen kost.
Herberg, en Hoerhuys, daar het door heen woeldt, breng ik hier willens in, hoewel die my by Eezels baatig schijnen te maakken, gelijk of het haar moeyden, dat zy voor haar juyst niet getimmerdt zijn.
Ik hadt haar van doen, door dien men haar voor een noodtsaakkelijk quaadt wel houwen mag, om daar de menschen mee te leeren, hoe zy van dat quaadt, wat goedts konnen maakken, mits hier niet quaadt, of goedt is, als door zijn gebruyk.
In Abram doe ik, naa een knegt op, die, met zijns gelijk, voor rijkke luyden, kost en kleeren waardig is.
Ik en weet niet waar men beeter Schout zou konnen op zoekken, als mijn Geraardt hier is, de welke al lachchende zoo krapt en bijt, dat men met alle yverige moochelijkheyt zijn best moet doen, om al zijns gelijk uyt de klaauwen te blijven.
Waarenar, mijn voornaamste stof van mijn Klugt, breng ik teegen alle ouden haar aardt zoodaanig voor den dag, als hy het belachchelijkst mag zijn, dat is, vriendelijk, en scheutig, teegen zijn, en zijns gelijkken haar aardt aan; dog hierom buyten zijn meening ook zoo treffelijk gesnooten, dat alle ouwe gekken door hem konnen leeren wijs zijn.
Ziet eens of Elsje al haars gelijk, door haar eerbaare kuysheydt, en standtvastige liefde, niet treffelijk kan aanmoedigen, om mee zoo een schat afte wagten als zy met haar Eelaardt hier door, en om zijn eerbiedige gehoorzaamheydt van zijn Rijcke Vaader naa waarde te verwagten hadt.
Hoe de linkers, en vreemde snoepers te mets te pas konnen koomen, jaa zelfs vry meer als zy ooyt bevroede, blijkt in Ritsaardt, die met zijn arge streeken Elsje volmaakter in deugde leeverde, als zy ooyt in haar bevallig weezen, en al haar aantreckelijkheeden vil; zoo moet het gaan; Ut fulvum spectatur in ignibus aurum, Tempore sic duro est inspicienda fides.
* Om dat van een eerlijke Waardin ook wat geschiks kan koomen, laat ik die zelve alhier het haare ook voor den dag brengen: Dog om dat van een Hoerewaardin niet als ydel getuyt, of onbeschofte reeden voort spruyten, laat ik haar zoo weynig haar Varkens bakhuys oopen doen, als het moochelijk is, en haar voorder op geslootte in haar Kot blijven.
De oorzaak wijders, waarom ik dit werkje aan u E. braafste Ionkkers en Broeders, kom op draagen, waar in op het tiende deel moochelijk zoo veel waardigs niet en zit, als een van u E. beyde verdiendt, is, dat ik het zelfde niet en doe, als veel lamme teemmers, die haar moeyten vergolde willen hebben, dat die geen, die zy daar toe uytpikken, haar werk zoo handthaavenen zal, en gaade slaan, dat, wie daar teegen komt te kikken, zy die zelve zouden gelieve te ooverreeden, of anders door haar agtbaarheyt ter neer te zetten: hoe wel daar twee meer, als een toe zou konnen doen, zijn geen duyzendt daar bestandt toe; want, daar niet op te zeggen valdt, zal nog gebooren worden, waar-en-booven de scheurziekke schenders alle vree-minnende heelders veel te stark zijn, derhalven verlos ik u E. daar af, laat aankoomen wie wil, ik ben haar getroost, de beste zullen maar keffers weezen, daar ik raadt genog mee weet: Mijn inzigt was dan, dat ik u E. beyde hier door, meer meesters daar af wilde maakken, als eenige andere, u E. wil ik uytleggen, daar gy aan mogt twijfelen, verligte, dat te donkker is, verandere dat u E. min aan moge staan, jaa alles daar mee doen, en met een ook u E. te laaten geworden, als het u E. zal believen, daar gy u E. zin mee hebt, en ik mijn volnoegen: mits ik weet dat ik zonder gebreekken niet ben, en wensche om beeternis, wilde ik u E. beyde liever neemen, om dat twee meer, als een, konnen zien, weshalven ik mijn beeternis zeekkerder te verwagten heb, mag my gebeuren, daar Persius van klaagdt:           Vel Duo, vel Nemo.
Ik heb u E. Ionkkers voor zulke versleeten, dat in u nooyt haaperde, daar Horacius zijn Meceenas mee voltooydt, naa hy zijn onvergelijkkelijkke heemels zeegens verhaaldt heeft, daar hy schier meer als menschelijk, door was, als hy deundt, Non quia Mecenas, &c. Ut plerique solent Naso suspendis aduncos Ignotos.
Daarom heb ik u E. niet willen bidden, en smeekken, dat gy my zoudt believen gunstelijk aan te neemen, een goedt oog te verleenen, &c. Dat zijn maar verdrietelijkke teemeryen voor zulke heusse, en wel op gevoedde, als u E. beytegaar, by naamen nu ik geen Ignotus ben, of niet hoorde te zijn, dog of daar yets ten voller kennis mogt haaperen, verzoek u E. gy vaster proef wilt neemen, van die gestaadig wenst te zijn Mijn E. Ionkkers en Heeren u E. E. dienstwilligste Henrijk Takama Amsterdammer.
In Amsterdam den 1 Mey 1664.
DE VERMOMDE MINNAAR; BLYSPEL.
DOOR WILLEM VAN DER HOEVEN.
TE AMSTELDAM,                   By de Erfg.
van J. LESCAILJE, en DIRK RANK, op de Beurs-sluis, 1717.
DE Staten van Holland ende Westvriesland doen te weten, alsoo ons vertoont is by de Regenten van het Burger Weeshuis ende Oude Mannenhuis, der Stad Amsterdam, en in die qualiteyt, te zamen eigenaars, mitsgaders Regenten van den Schouburg aldaar, dat sy, Supplianten, sedert eenige Jaren hebben gejouisseert van onsen Octroye of Privilegie van dato 21 May 1699. waar by wy aan hen Supplianten, in hun qualiteyt hadden gelieven te consenteren, accorderen ende Octroijeren, dat sy, gedurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaren, de Werken, die, doenmaals ten dienste van het Tooneel reets gedrukt waren, ende van tyd tot tyd, nog vorder in het ligt gebracht, ende ten Tooneele gevoert soude werden, alleen soude mogen drukken, doen drukken, uytgeven ende verkoopen, nu ondervonden, dat de Jaren, by het voorgemelde Octroy of Privilegie genaamt, op den 21 deezer Maand Mai was komen te expireren; ende dewyl de Supplianten ten meesten dienste van de Schouburg, de voorgemelde Wercken, soo van Treurspellen, Blyspellen, Kluchten, als anders, die reets gedrukt en ten Tooneele gevoert waaren, of in het toekomende gedruckt, en ten Toneele gevoert soude mogen werden, geerne alleen, gelyk voorheenen, souden blyven drucken, doen drucken, uytgeven en verkopen, ten einde de selve Wercken, door het nadrukken van andere, haer luyster, soo in taal, als spelkonst, niet mogten komen te verliezen; dog dat sulks aan hen Supplianten, na de expiratie van het bovengemelde ons Octroy, en sulks na den 21 Mai deezes Jaars 1714 niet gepermitteert soude wesen, soo vonden sy Supplianten hun genootsaakt sig te keren tot ons, onderdanig versoekende, dat wy aan hen Supplianten, in hare bovengemelde qualiteit, geliefden te verleenen prolongatie van het voorsz.
Octroy of Privilegie, omme de voorsz.
Werken, soo van Treurspellen, Blyspellen, Kluchten als andere, reets gemaakt en ten Toneele gevoert, en als nog in het ligt te brengen ende ten Tooneele te voeren, den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaren, alleen te mogen drukken en verkopen, of te doen drukken en verkopen, met verbod aan allen andere op seekere hooge penen, by ons daar tegen te statueeren in communi forma; So is ’t dat wy de saacke, ende ’t voorsz.
versoek overgemerckt hebbende, ende genegen wesende, ter bede van de Supplianten, uyt onse rechte wetenschap, Souveraine magt en authoriteyd, deselve Supplianten geconsenteert, geaccordeert en geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen en octroyeren, haar by deezen, dat sy, geduurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende jaaren de voorsz.
Werken, soo van Treurspellen, Blyspellen, Kluchten als andere, reets gemaakt ende ten Tooneele gevoert, en als nog in het licht te brengen, ende ten Tooneele te voeren; binnen de voorsz.
onse Landen alleen sullen, by continuatie, mogen drucken, doen drukken, uytgeven en verkopen, verbiedende daarom allen en een ygelyk, de voorsz.
Wercken, in het geheel ofte ten deele, naar te drukken, ofte, elders naargedruckt, binnen den selven onze lande te brengen, uyt te geven, ofte verkopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebragte, ofte verkogte exemplaren, ende een boete van drie honderd guldens, daar en boven, te verbeuren, te appliceren een darde part voor den Officier, die de calangie doen zal, een darde part voor den Armen der Plaatsen daar ’t casus voorvallen sal, ende het resterende darde part voor de Supplianten, alles in dien verstande, dat wy de Supplianten met dezen onzen Octroye alleen willende gratificeren tot verhoedinge van hare schade door het na drukken van de voorsz.
Wercken, daar door in genigen deele verstaan den inhoude van dien te authoriseren, ofte te advouëren, ende, veel min de selve onder onze Protexie ende bescherminge eenig meerder credit, aansien, of reputatie te geven, nemaar de Supplianten in cas daar inne iets onbehoorlyks souden influëren, alle het selve tot haren laste sullen gehouden wesen te verantwoorden, tot dien einde wel expresselyk begeerende, dat by aldien sy dese onse Octroye, voor de voorsz.
Wercken sullen willen stellen, daar van geen geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie sullen mogen maken, nemaar gehouden sullen wesen het selve Octroy in ’t geheel, en sonder eenige Omissie, daar voor te drukken, ofte te doen drukken, ende dat sy gehouden sullen syn een exemplaer van de voorsz.
Wercken, gebonden en wel geconditioneert, te brengen in de Bibliotheecq van onse Universiteit tot Leyden, ende daar van behoorlyk te doen blyken, alles op pene van het effect van dien te verliesen, ende ten eynde de Supplianten van den inhoude van desen onsen Octroye ende consente mogen genieten als naar behooren, lasten wy allen ende een yegelyk, die ’t aangaan mag, dat sy de Supplianten van den inhoude van desen doen lasten ende gedogen, rustelyk, vredelyk, ende volkomentlyk genieten ende gebruiken, cesseerende alle belet ter contrarie gedaan.
Gedaan in den Hage, onder onsen grote Zegele, hier onder aan doen hangen op den drie en twintigste Mai, in ’t Jaar onses Heer en Zaligmakers, seventien hondert en veertien.
qualiteit, het regt van deeze Privilegie,* voor DE VERMOMDE MINAAR, BLYSPEL, vergunt aan de Erfgenamen van J. Lescailje en D. Rank.
In Amsterdam, den 28.
December 1717.
Een onvoorziene vlam, treft Karels edel hart; Waarom hy al ’t gevaar des doods heeft uit getart: Nogtans verbood hem de eer, zyn schoone t’onderhouwen, Wyl zy verlooft was aan een ander, om te trouwen.
Hy volgt zyn Leidstar na, vermomd in ’t gekke kleed, Daar hem de Liefde in ’t eind, bewoogen met zyn leed, Door vreemde schikking, om zyn vroomheid te betaalen, Schoon alles hooploos scheen, gewenst doet Zegepraalen.
RUDOLF, Een oud Edelman.
ISABELLE, Zyn Dogter.
ROSETTE, Kamenier van Isabelle.
LUDEWYK, Verloofd aan Isabelle.
KAREL, Vermomde Minnaar van Isabelle.
ROSANDER, ALARDUS, } Dienaars van Karel.
KORNELIA, Verloofd aan Ludewyk.
BREGITTE, Kamenier van Kornelia.
LEONOOR, DienstmaagdPIETER, Knegt } van Ludewyk.
JAN, Een Arbeider.
Het Spel speelt in het Huis, en de Tuin van Ludewyk.
DEVERMOMDEMINNAAR; BLYSPEL.
LEONOOR, ALARDUS, JAN. ALARDUS met Reisgoed op den hals.
ZO dit nog langer duurt, zo hou ik voor gewis, En zeker, dat dit huis een heele Lynbaan is; Of dat zulks aan de meid haar boosheid kan behagen, Dat ik met dit gewigt myn nek zou stukken dragen.
fopt men in den Haag zo vroeg de vreemde Luy?
Ik draag niet langer, neen; zie daar; daar leit de brui.
LEONOOR.
smytje ’t goed hier neêr?
wel wat zel dit beduijen?
ALARDUS.
Loop, haal een kruier meid, en laat het verder kruijen: Het is bylo zo zwaar!
daar steekt, naar ik bevin, De quintessensy van het regte lapis in: Die zulke kluiten heeft, hoeft voor geen kou te vreezen, LEONOOR.
is ’t pecuniam?
dan zal het wellekom wezen.
Ja meisje, hoorde ’t my, ik quam straks om u uit.
Nu hoort het juist uw Heer; dat ’s slegt, niet waar?
Verbruid.
Ja, als het u toequam, je zoud my niet begeeren.
Ik zou voorzeker, zo wel naakt, als in jou kleeren.
zulk een bakisje!
een meid, gelyk een beelt, Ik heb met slimmer kaart myn gelt wel eer verspeelt, En ’k zou het nog op nieuw met u wel durven wagen.
Je zoud nog durven!
Ik zal daar zorg voor dragen.
Ik wil geen Vryer, die by andere heeft geleert.
Ik dank u hartelyk, dat gy me niet begeert: Want naar ik merk zyt gy vry spytig.
Ja voor zeeper.
’k Hou myn safraan vry duur.
Zo doe ik ook myn peper; Maar wil jy echter nog ik stel het in uw keur.
Je suis vostre Servante.
Je suis, vostre Serviteur.
Dit goed eerst aan een kant dan kunje weêr gaan stappen, ALARDUS.
Dat zal niet lukken, of je moest ons eerst eens tappen.
Jan heeft zulk een dorst, hy drinkt graag Rinschewyn.
JAN. Ik Rimzemwiem!
wo ne, wat drommel schol dat zyn; Ik drink kyn Rimzemwien, i wild door woor von zwiegen, Van Rimzemwiem wol ig dem Potagram hoost kriegen.
Dat is een lompe mof.
vreesje daar voor Vaar?
Dan raakje met de Lui, die ryk zyn in een Jaar.
JAN. ’k Zoep idel Bremer beyr, ik slagt myn Zalig Voortje.
Van ’t alderbeste slag het minglen om een Oortje?
Ik moet bekennen, de Westfransen zyn niet zot.
JAN. Doe Drietsak, als du bist, drief i mit mie de spot?
Wel neen; spot ik met u. JAN.
I soekt mi wat to foppen.
Wie zunt veur ’t minst zu wies, as domme hosekoppen.
Ja ’k zie ’t wel aan je snuyt; je bent een snedig zwyn.