floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hans, Jan, Jacoba, Geertrui, Griet Met een urmaal aan 'er arm.
WIlje dat water ienskyken, Jongman?
Hoe lang het de Patjent geleegen?
Ze leid niet, ze gaat alle dagen noch na buiten, Op het Bliekers pad, uit wassen.
Jan beztet het water van Griet en schut zyn hoofd.
Jan. Naar ik kan zien, zo is dit van een Vrouwspersoon.
Dat is waar, het is myn dochter, Jan. Al de inwendige conduiten Zy teenemaal verstopt, en ze heest groote brand by haar, ja wel, moeder, ze is 'er al hiel kwaalyk aan, Ze moet noodzaaklyk afgang hebben, of daar zou anders wel een sware ziekten uit konnen ont staan.
dat is waar, Jan. Je hebt wat te lang gewacht, kom daadlyk een poeder, ziet, daar zelze hiel lekker van purgeeren, En zo dat niet en helpt, zo moet zy 'er zo aanstonts laaten klisteeren.
Want daar moet opening zyn, haar schort al meer alsje wel meent.
dat is waar, hy weet het!
of hy 'er ingestooken had!
hoe veel moetje nou hebben?
Jan. Wel daar benje nou zo veur vyf of zes gulden besteld, Griet.
Vyf of zes guldens?
neen, laatze dan liever noch wat zukkelen, och ze moet het van de was-tobben halen, dat is al te veul geld.
Jan. Och!
dat is waar, laat het dan vyf zes schellingen zyn, om datze het met 'er handen winnen moet, Griet.
dat is waar, Jongman, 't zelderje ook te beter na gaan, dat jy 't 'et zo ceviel doed.
Hou daar, Vaar.
Jan. Wat dunkje, Baas, heb ik dat niet uit de kunst weeten te klaaren?
Dat heb ik noch van myn Miester de Barbier afgezien, die in de kunst al hiel wel was ervaaren.
ir Finantie es gar hupsch, ont wol, ich wol ein man van euch machen, var man zo voort.
Welwaarachtig, Jan, Jan je speeld die rol zo aardig, dat het een lust is veur die het hoort.
Jan. En op zo een zelve wys, weeten die soort van Pisbekykers, die men van alle eerlyke Docters moet onderscheijen.
Het gemeene volk te bedriegen, de beurs te snijen, en te verleijen.
Met op het kunstigst uit te hooren, of 't een hy, of een zy is, en dit weetende, zo is 't, dat water is van een Vrouw, en dat van een Man.
De Patjent heeft geen apetyt, de maag is ontsteld, kan niet wel rusten, en is 'er al hiel kwaalyk an, 't Is een ouwe vergaaring, hy is zieker als hy meent, en onder al dit gebaar zonder iet te vergeeten, Zo komenze uit het volk zelfs, 'er gebreeken, en oorzaak van 'er ziekten te weeten: En wil myn miester daar an, ik zel hem wel neering maken, dat verzeeker ik jou.
Dat die Vrouw daar pis van een paard brogt, dat wist ik alreê veur of dat die koomen zou.
En zo doen die Pisbekykers altemaal, welke afgerecht zyn, om in fatzoen te blyven, Het water van een paard, of koe laaten komen, om 't volk te doen verwond'ren, van 't onderscheid te konnen zien, om 'er credit te styven.
Dat dan niet anders als maar bedrog en is.
Nou wir wollen dan na eins von spreggen, ich wol eins in meiner labertorium gaan zeen.
Ich hab dar itwes in labore, om tou weisen hoe dem sachen aldaar steen.
Ich bin beezig om einander quintislentjam, aus andre in gredjenten toe distilieren.
Er beiden konst onderweilen, aen diesem keselschaf it medicamenten recommandieren.
Geertrui, Jacoba, Jan. Jan. MEssieurs, ay!
wat audientie, nu zalje iet voor komen datje noch nooit en hebt gehoord.
Nou, Jan, al fatzoenlyk je hebt al praats genoeg.
Ja wel ruim zo veel als 't behoord.
Ik loof dat zyn mond wel wraak roept, en bei zyn kaaken, Over al den arbeid dieze doen, om eens in rust te moogen raaken, Geertrui.
Myn Heeren en Dames, hier hebt gy een excelent poeder, van veelen goed bevonden, en geaprobeerd, Uit veel kostelyke gommen en zappen, en kordiale kruiden te zamen gekomposeerd.
Een heerlyke remedie, noch weinig bekend in veele landen, Met een natte vinger uw mond van binnen daar meé gevreeven, maakt vaste en hagelwitte tanden, En komt alle verrottinge voor, en maakt het tantvleis, schoon al geinfecteert, weder gezond.
Het geeft elk een aangenaame asem, en een zuivre mond.
Jan. Maar hoe komt dat de jouwe zelfs dan zo vies ruikt?
Daat by doedze ook alle opdrachtigheid verdwynen, Ze neemd ook weg, alle Commissaien, puisten op de neus, karbonkels en robynen.
Jan. Kom daat moet ik veur al een pakquetje van hebben.
Ik zeg datje wygt, die de schoonheid doed vermeeren, en de Jeugd cieraad by zet en geest.
Jan. Maar, Jufvrouw, bedienje 'er altyt zelven eerst van, en ik zieder hier wel meer, die deze pouder van doen heeft.
Ook voor plekken, en vlekken, wratten op de handen, en wat het zou mogen weezen, Dit Poeder hebje voor een schelling, en hoe je 't gebruiken moet, kon je in dit briefje leezen.
Jan. Treflyk, Jufvrouw, nou weer een ander op de koord.
En dit is een kostelyken balzem, welke vermaard is deur 't hiele land.
Een weinig daar van onder je neusgaaten gesmeert, versterkt de memory en het verstand.
Jan. Maar, Jufvrouw, dat ik en jy onse snats daar wat besmeerden, was dat ook mis?
Wel je stelt 'er alle bei zulk een Meesterlyken wys op, dat ik met en weet, wie de beslen is.
Wat dunkje, jufvrouw Jacoba, zou jy jou zeif ook wel beeter als aan myn konnen besteeden?
Ik heb alree zo veel gezien, dat wy met ons beiden, braaf een Théater zouwen konnen bekleeden.
Wy kennen alle bei reedelyk opsnijen, en jy hebt 'er noch zo wat bevalligheid by: Jy met je poeder de la Reine, en balzem, en ik met de Pisbekykery.
Jacora.
Legt het 'er eens op aan, maar jy moest jou malle bakkes al in een andre plooi etten.
Jan. Zacht daar komd myn Miester, sta ruim, nou zel je het weer hebben, met dreien stein, met diesen stein.
Jacoba, Geertrui, Jan, Hans.
War bister, er moest vleizig op meiner deenst letten.
Nou ich wol wedderom anvangen, holter das breeven, met er waffenen der an zou geannexceert, Ont holt euch statich, manierlich, das man nicht kan zeen, das er itwes deert.
Ont it hern, hier habich ein andren quintissentiam getroggen aus nein onr swantzich krauden, Das man allein gebrauchr, is goed vor den benouden, Gekwersten, gestofszen, geslaggen, gekutven, ont gehagt.
Magt das man ein weinig warm, on streig das op der wonde das geneist, ont versacht, Binnen veer ont swantzich oeren, alle kwetzoeren, oder de brand woller in vooren.
Jan. Myn Heer, ziet die kinkel daar iens staan, het schort hem in de mond, hy zietje aan met neus en ooren.
Hy heeft een Urinaal, licht om zyn water te bezien, viziteer jy dat nou iens uit de kunst.
O dem Baur zicht er nichts geldachtig aus, dem slach habend liebst om zunst Wolter itwes, ir mach mein an spreggen, nou woller ymand geholfen zein, ir moest was kauffen, Aber zo nicht, zo zolster dein eigen geluk, ont geueizing ontlauffen.
Twaalefde tooneel.
Hans, Geertrui, Jacoba, Jan, Andries Onder schyn van een Boer, met een Urinaal aan zyn arm.
Jan. ZAcht val niet, maar.
Ik had hier een peetje pis Domine Docter, ik zou vraagen of je dat iens bekyken woudt?
Jan. Daar krygt myn miester licht een verte veugl van een Boer, nou staat hy stout.
Gar wol, las mer zeen, vom wien eis diesen uriene?
Myn wyf heestze ten ochtent gelost, myn Heer, om je te dienen.
Jan. Wat of de kinkel miend, dat wy met zyn wyfs mieg gediend zyn?
Ja met zyn geld, heeft hy dat wat ryklyk in zyn zak?
‘Truitje, ik ben 't, houd je stil.
Jan zelfs kent me niet.
Ich zee das it weib habt ein grosser ongemak.
Dat is waar, want ze is zo ongemakkelyk, dat zy niet een oogenblik kan stil leggen.
‘Maar Andties, zeg je dat je een wys hebt?
wat wilje daar me zeggen?
‘Hou jy je maar stil.
Hoc abundat spiritus occidus.
ont das gar nicht goed.
Zulk Latyn moest 'er niet veul komen, of ik verlies heel de moed.
Jan. Zacht, Huisman, myn miester die is hiel ontsteldr.
Pots dansend!
wat zeé ich?
hypostasus, est nigra ed ad modum iniqualis.
myn Heer, ik hoop niet dat ze al verhuist is, en op die wys al uiter kwaal is.
Haar calornativus, vrees ich, is al zo bald ge extinguiert.
Jan. Wel waar of myn miester al die woorden van daanhaald, die hy al versierd?
Hoe staat het met 'er, myn Heer?
isler noch wat hoop van leeven?
Wol vreilich, ich wol euch dar zou nich meer dan diesem fleslein geeven.
Wat es is nicht meer, dan einer grosser obstructioon In der mattize, verselschaft mit einer vehementen estuatroon.
Det erteliger grobber suliginus, macht naar dem hirznen zou stygen.
Ja wei ik kander niet een Spaans woord van verstaan, daarom zel ik het wel swygen.
Maar myn Heer, mienje zeeker dat 'er dat geneezen zel van de ziekten die 'er kweld?
Er es kein zulchen Medicament in dem ganschen weldt.
It weib mangeld nicht anders, dan ich euch alzo bald habt kezeidt.
Het zel dan veel beeter zyn, dat het de knecht ons uit leid.
Jan. De miester zeid dat jou wyf is een vrouws perzoon, is dat niet waar?
Neen, dat het hy niet wel geraaden.
Jan. Dat zou het eerst van zyn leeven zyn, Boer, jou geschied genaden, Dat ik jou niet van boven het Théater en schop, dat je de gek met ons scheert.
Is jou wyf gien Vrouwmensch, Kinkel?
Halt, ich wolt nicht, dat euch langer fexeert.
Maar allyke wel Doctor, daat is noch iet, gelyk ik twyfel ofje 't niet over 't hoofd heb gekeeken.
Te meer, om dat ik 'er, gelyk het by onsleid, niet een woord van heb hooren spreeken.
Was das?
Maat myn wyf, Docter, is 's morgens, en na den eeten, zo kwaalyk, en 't leit 'er hier zo en walgt, en wroet, En dan is het ook somtyis wel, darze zo een watergalletje over de tong lossen moet.
En daar by is ze ook zo korsel van kop, dat ik schier niet een brui heb te zeggen, Ja ze kan zomtyts zo een schoft van een dag, met het hoofd in 't kussen leggen.
Las mir er uriene noch ein mool zeen, ha, ha, ich habt kemircht, nou hab ich er wol op kelet.
Wel wat is 'er van, myn Heer?
Ir weibes mit tzwey maagen bezer.
Met twie magen, Docter!
dan zelze wel tweemaal meer kost als ik, kennen verdouwen, Jan. Zo maat, dan zelze jou het brood ook wel uit de schimmel houwen.
O dou, kinkel, versteit er nichts, ir grobber Kherrel after bint?
Ich wol zaagen das er weib is mit kind.
Met kind, wel laat dat maar zyn gang gaan.
Maar ik heb daar een kwa kies Docter, wouje me daar van verlossen.
Gaas ein mool zitten, wer wollen zeen, ig zee hier ein gar grosse Ont verrotte kiese, der ich euch noodsaakleig aus moet rukken mit meinen instrument.
Ja wel ik weet niet, Miester, ik ben dat eeten met al myn kiezen zo gewent, Dat ik geloof, het my kwaalyk zelbekomen, dat ik 'er een van zel missen moeten.
Jan. Daar mee raakt zyn heele slachorder van strontkauwers in roeten.
Zouw 'er auders gien raad weezen om my te verlossen van die pyn?
Nein das is onmoogleig, ont das kan anders nichts zyn.
Ja maar, Docter, ik vrees dat je me zo elderments zeer zel doen.
Jan. Ik wed zyn kies van non of aan belooft, dat by 't zyn leeven met meet zel doen.
Kein noot, kein noot, zet euch mar nedder, kom, jong, kreigd mir myn instrument.
Ja wel ik zeld dan wel moeten doen, alsje men anders niet hel pen en kent.
Jan. Daar, Miester, is je nyptang, daar je de kay uit ieders kop mee plag te trekken.
Ay handelt men wat voorzichtig, je weet met een kies is geen gek- Hans.
Halt euch man stiles wol wol gaan.
Slappermenten!
ay, ay, ay.
Jan. Niet dat de stem van een mensch beeter kan na apen, als een Boer en een Papegay.
Daat legt den schender, der euch zo viel habt doen lyden, Jan. Bloed, Miester, ik zouje raaden dat jy die kies ook in 't kooper zou laaten sayden, En hem in print in je boek laaten zetten, dat je zeld uit laaten gaan, Want een groote kies zel zo wel in uw, als een groote worm in Beverwyks observatie staan.
Gan slyden is dat trekken!
ik vrees dat myn kaakebeen uit het lit zel weezen.
Ackerment!
die torn kwam er op aan.
Nou jy 'er deur bent zel de pyn wel over gaan en geneezen.
Zo een gezon le gast kwyt te worden is zeeker al wat te zeggen.
Ja, Jufvrouw dat voel ik best, het ryt me noch door het heele vleis, Maar wat moetje nou hebben, Miester?
Irsolst mir nicht mer gieben als een halbe ryksdaller von diesemreis.
Ay, myn Heer, met twie schellinge hoop ik zellewe wel accedieren.
O dem, kinkel, ik kans nicht minder betuigen, ont er wolter zelbst mit kontentieren.
Je behoorde zeeker deernis te hebben met een armen bloed, Die ten minsten een paar daagen, om een halven ryksdaaler arbeije moet.
Jan. Of jy zeggen woud, dat je niet veel geld hebt om te betaalen, Wel dat ik je een kunst leerden daarje genoeg by kond haalen, Wat zouje myn wel wille geeven?
als ik je dat daadly k leer, Andries.
O dat zou wis to very weezen, neen dat leer ik nimmer meer.
Er solst dem Baur nog mal machen.
Jan. Neen, neen, je zelt het zien dat het gien tovery zel weezen, En als jy dat kent, zo behoef jy je leeven veur gien aremoe te vreezen.
Igut, hoe vult hy hem de kap, Andries.
Wel als jy dat kent doen, zo benjy immers nou al ryk.
En waarom eisch jy dan noch geld?
Dat het hy wel, met te min vrees ik dat hy hem noch in de hand zel vallen.
Maar evenwel, kedaar, ken je me dat leeren?
dat zakje geld zel ik 'er noch aan vermallen.
Jan. Dat zocht ik maar.
dien armenduivel is zyn geld al kwyt.
Jan. Hoor, ik zel je maar eenige woorden leeren zeggen, En zo dra als je die gesprooken zult hebben, zel je straks een ryksdaalder in je zak vinden leggen.
Maar als jy 't nou kent, zoo meng jy het niet meer doen als twee maal daags.
Wel, laat zien, dat is op een dag een ducaat.
wel hier raak ik hiel slaags.
Nou wakker dan, begin maar straks; dat ik gezeid heb, is veur jou ten besten.
Jan. Veur eerst moetje dit doen, en maaken al die zelve gesten Die je my ziet doen, en spreeken my al myn woorden na, En daar na zelje dan zien of ik in myn kunst niet vast en ga. Hans.
Pots honderd dybel!
was of den nar met diesem Bour sol machen?
Ich wold em mool zeen.
Jan. Zacht, miester, houje maar zonder lachchen.
Nou kom, steek altyd veur eerst jou rechter arm, met je slinker voet vent uit, En spreek nou al my woordenna, in het zelfde geluid.
Hy zeid hem deze navolgende woorden, van woord tot woord na, die Jan hem voor zeid, die hem ondertusschen, onder enige vremde posturen, een ryksdaalder in de zak laat vallen.
Jan en Andries.
O plantynus, baldewynus, marcepynus, almanak.
Wylik omkyk, wyl ik kromkyk, geef my strak, En zo daadlyk, wel genaadlyk, een patkon in myn zak.
Jan. Dat is genoeg, kom zie nou iens in jou zak, of je 'er gien geld in zeld vinden.
Byget, daar vind ik een ryksdaalder!
wel nou ben ik de rykste van myn vrinden.
Wel hier mee loop ik daadlyk met die blije boodschap na myn wyf, En jaag 'er met die tyng al 'er ziekte van 'er lyf.
Jan. Kom, huisman, beliefje me dat zakje geld nou wel iens te langen.
Zie daar, Jongman, ik hoop het met den intrest wel weer t'ont vangen.
Er bist ein dansend schelm, das der den baur, op zo ein weise tractiert.
Ik weet niet hoe dat hy 't kan bedenken, of hoe dat hy't versiert.
Andries Wel dat bloên vakzeerdme noch al in de mond.
Kom hier, huisman, spuwd het bloed maar neêr, en gaat zitten.
Och zo, Jufvrou, wod je me wat helpen.
Zie daar, steek dat beetje poeder in de holligheid van de kies, om het bloed te stelpen.
‘Maar, Andries, maakje je geld zo los kwyt?
Andries ‘O Ja, al dit doen, en die pyn die ik heb uitgestaan, ‘Is alleen uit geneegendheid, of ik unoch mogt genieten, gedaan.
‘Maat het spyt me van jougeld.
‘Houdje noch wat stil, Jan ken me noch niet, ik zel dat wel brouwen.
Jan. Zie daat, myn Heer, ik heb het in jou dienst gekonk westeerd, ik pretendeerder niet een stuiver van te behouwen.
Steek jy die buit maar op, myn Heer.
Ich wees waarhaftig nichts hoe das ir das habt kepractiserdt.
ir bister ein hupsch kherrel, werdig daster im diesen konst, word zou gepromovierdt.
Mein zeel, ich woller meiner olsten dochter tot ein weib tzou leggen.
Oder irren kheur, vom beiden, ont inclmation.
Jan. Ja, ik zelje daar wel haast myn keur van zeggen.
Er mogt dar vreilig stas op machen, ich gieb ir vom nou af an dar zou mein woord.
Nou staat my ook op te passen, op hergeen dat ik daar heb gehoord.
En leggen ook myn zinnen te werk, om te vorderen myn zaaken.
Om te zien of ik in deze beezigheid, niet alleen weer aan myn geld, maar ook an zyn beurs kan raaken.
Jan. Daar zit den armen duivel nou met de hand onder 't hoofd, en is al zyn hoop en troost kwyt.
Het hy morgen weer lust, hy mach vry noch ereis te gast komen, op zulken ontbyt.
Ha, ha, dat gaat wel, baas, al goorden ze ons noch zo lang met zulke sneeuw ballen, ik zou 'er niet van weeeten, En duurd dat noch zo een uur vyf zes, zo zellewe wis tavond boekedekoeken met Krenten eeren.
Dat is beschikt, Jufvrouw.
k heb myn geld al weer, en je Papaas beurs 'er noch by.
Ik was al bevreest veur Jan, hy lonkten altemet zo wat ter zy.
Jan. Dat was een schoone vangst, myn Heer, ik zou me, nou dunkt me, zo niet verhaasten met te vertrekken, Maar daar je me daadlyk van sprak, miester, daar zel ik je myn zinlykheid nou van oudekken, Daar is jou dochter Jacoba, die by my wel altoos in de meeste achting is geweest, Om datze, gelyk als ik ben, is van een wakkere en vrolyke geest.
Als 'tje beliefde, wou ik wel dat je me op dat rekwest, favorabel apostil wilde verlienen.
Gar wol, ich wol er vom spregge.
Wat beliefje, Papa?
Hoort, Jan verzoekt ir tot zein weib, wat dunk u?
er habt gutter miene Op den Theater.
ich wol das wol zeen, ont er es ein hupsch kerrel.
Wel, Papa, als 't je believen was, zo wensten ik het ook wel.
Jan, Jan, ich gieb ir mein woord, ir mach man vort gan mit ir sachen, Ich hab al reits zo viel kezeen, dat ir wol durch den weld sold rachen.
Jan. O myn Heer de pisbekykery is alleen suffizant genoeg veur myn kost.
Maar, myn Heer, datje myn nou de andre gaf, zo waar jy vanalle bei die ballasten verlost.
Was zachter, kinkel?
wolter er noch ein weib haben?
is ein nicht kenoeg?
'k Beken, myn Heer, dat een wyfgenoeg is veur alle zaaken.
En had ik er een, ik zou zo veel schoenen met of loopenom 'er aan te te raaken.
O er beestialiteet!
habt ir nichts selbst, in presentioon von ons drein kezeid?
Ja maar in een anderen zin, myn Heer, daar ik my toen van bediend heb, in myn listig beleid.
O kein grosser nar kander zein, onder al das kanailje vom den haze kopsen Dan ir bist, zolich mir zo von ein jou kharrel zolassen sopfen?
Ont machen mir al mein keld kweid?
ha, ha, ha, ich moet ir noch auslachen toe.
Maar zou jy, of Jan, my dat geld noch wel cens konnen laaten zien?
Wol was dybel is das?
wol hoe!
War is mein keld?
pots honderd dausend, mein beurs bin ich och kweit, Jan, habt 'er mein das och kebrouwen?
Jan. Maar, myn Heer, wat is dat!
zou jy myn zo veut den dief houwen.
Oder er grobber, matsvots, habt uch mir ooch a zou na an 't leib kewest!
Maar, myn Heer, bedaar doch, de zaak zel hem zelfs wel ontwinden op 't lest.
Hans trekt zyn degen.
Ich wol mein geld haben, oder ich wol het mit myn kling, vom dim, oder von it haalen.
Zacht, myn Heer, steektje deegen op, je geld is behouwen, daer zel niet een stuiver aan faalen.
Maar bezie men eens te recht.
Jan by zyn zelf.
Wel de Duivel!
't is Andties.
Wie meenje dat ik ben, die teegen je spreekt?
't Is altyd juist gien Boer, schoon dat hy in een Boere kleed steekt.
Ziet daar, nou zieje wie ik ben, en daar is je geld wederom, myn Heer, en ben ik voor heen versteeken Geweest van je jougste, nou verzoek ik je oudste dochter voor my.
Jan. Jy bent het dan zelf Andries?
wel ik beken 't zyn aardige streeken.
Myn Heer, nou heeft hy ze ook regtschaapen verdiend.
En heeft men onlangs op de Schouburg, de Schoorsteenveeger, door Liefde verbeeld, Ik heb op dezelve wys, de rol van de Boet door Liefde gespeeld.
Er habt dem handgreiff von beurzen tzou lichten, al gar wol, ich had zo gut nicht kenoomen, Jan. O myn Heer, 't is al een aardige kunst, die in tyd van nood noch al te pas kan koomen.
Wy zullen ook een goede Théater konnen uitmaaken.
Wat zaagt er.
Geertrui, ist ir inclinatjoon?
Wel ja, Papa, als het jou ook zo beliefde te verstaan.
Andries, ich gieb ir dan mein woord, an vart it dan, het mut ir tzou zamen, alle wol ont hupsch gaan, Ich wol it beiden dan tot meiner Swager promovieren.
Ont it Gertrui en Jacoba, wild deisen vortrefleigen keselschap, met ein vermaakleigen Dans regalieren.
KLUCHT Van de UYTERSE JUFFERS, En haer wonderlijcke Avontuurby de Fransen uytgestaen; Het tweede Deel, van den Pasquilmaker voor den Duyvel.
By Gerrit Swyger, achter de Beurs, naest de vergulde Pars.
PERSONAGIEN, of Speelers van de Klucht.
Rynhart, Anna, } Man en Vrouw, in ’t eerste Deel Vryster en Student.
Marie, de Suster van Anna, Cornelia, Theodora, }} Ionge Vrysters.
Coenraet, een Geest, in ’t eerste deel Student.
Sleutel-drager, in ’t eerste deel Muyt-maker.
AenJAN ALLEMAN.
Ovidii : Inter utrumque vola, medio tutissimus ibis.
’k WEet de Stichtse Quak sijn talen Wel in’t spreken na te malen: Maer in’t schryven is sijn spraek Kreupel, lam en sonder smaeck.
Sou ick ook met hoofs-gesinden Mijn juyst aen de woorden binden , Even alsse wel van Hooft Op sijn Neerlants sijn gestooft?
’t Sou al mee geen smaek verwecken: Maer de neusen op doen trecken; Kluchten willen met het swijn In den dreck gewentelt zijn; ’k Kan haest niet te slordig wesen, Als de regels maer in ’t lesen Niet en stuyten, schoon se vry Sijn gemengt met basterdy Van uytheemse sprockel-woorden, En doorknoopt met minne-koorden, Waer aen Venus dart’le kint d’Aldergijlste harten bint.
Laet ons tot het spreek-woort keren; Siet eens, of het niet sal leren, Dat de wegh van middelmaet Wel het aldervyligst gaet.
’k Hou dit waerder als mijn Zegel; ’k Gae niet buyten desen regel; Wat ick doe, of spreek, of schrijf, ’k Maek, dat ik in ’t midden blijf.
Dat de Klucht niet valt te duyster Voor den Leser, dat haer luyster Ook niet al te klaer en blinkt, Niet te vlot en draeft, of hinkt.
’t Is te grof gekout van leden Die de schaemte moet bekleden.
Maer, seg eens gesiften Bloet, Waer men u hier in misdoet?
* ’k Meen, dat’er de rechte namen Van dat deel niet in en quamen; Ey, waer word het toch genoemt, Daer het niet en wort verbloemt, En niet onder masquerades Maekt sijn vrolijke stroppades?
kijck eensjes in Cal’pijn, En meer boeken die ’er sijn Tot verlichting van de kinder; Krijgen die daer ook geen hinder?
Of sien die soo snedich niet, Als een duvel-uyl wel siet?
En schoon dat ick sulcke boeken Volgde, sou ick dan al vloeken?
Fijne man, je komt te laet; ’t Is de rechte middelmaet; Sou wel imant aen de menschen Beter centrum kunnen wenschen?
Niet te laeg of niet te hoog, Recht in ’t midden naer het oog?
Kan men ’t aerdiger versinnen?
’t Een wat uytwaerts, ’t aer wat binnen, Niet na d’een of d’ander zey, Recht in ’t midden allebey; Tussen staen en tussen hangen, Tussen geven en ontfangen, Tussen ruyg en tussen kael, Recht in ’t midden allemael.
Waer verhael ick je nu trunten, Of verlaet de middel-punten?
* Hoor!
of ick het swijg of seg, ’k Hou het met de middel-weg.
Medium tenuére Beáti.
BA dat lout weer een beetjen, sey den Ryger, en hy school achter een bies; Wech zijn die duvelse Muggen; nou lach ick eens om al mijn verlies; ’k Wou met het Prinse volck liever droogh-broot eten, en schoon water toe drincken, Als de grootste delicatessen met die verbruyde lichte vincken: En mijn Wijf wilse noch verschonen: maer se weet wel waerom: De spijt soume doen spreecken al wierdt ick van stonden aen stom.
Dan quam den een, ha, votre treshumble Serviteur Mademmoselle: ’t Serviteure sal ’t hem niet doen, dacht ick dan, had den hont maer geen bellen: Een ander dee’er by, de tout mon coeur: ja, dacht ick dan, dat hart Sal ’t hem al mee niet doen, heeft het maer slegs geen start.
Dat serviteure duurde so van den morgen tot den avont, En naulijcks had ick mijn gat gewent, of de Rommelpot speelde Vastelavont: Wou ik dan mee een dagh in de week hebben, dan wast witten Donderdag voor mijn; Sopje niet, so heb je niet, dat moest al goet genoch voor Rijnhart zijn.
Ach, Coenraet!
Coenraet!
hoe dickwils heb ick wel gedacht op je seggen: Maer weynigh wist ick, dat ick mijn ey so in de netelen sou leggen: Hoe levendigh was me de Hoer afgeschildert in u Pasquil: Maer wat baet keers of bril, als den Uyl niet sien en wil.
Hoe wel hebjet me voorspelt: maer wie sou kunne dromen, Dat die lichte Plevieren ons so schielijck op den hals souwe komen; ’k Had’er anders geen noot af gehad; en nou ’t so is geschiet, Is dit noch een grooten troost in dit mijn kruys en verdriet, Dat ick so een goet getal Confraters heb; daer hondert mans malkanderen ontmoeten, Zijnder ten minste vijftigh, die met geen ontdeckte hoofden kunne groeten, Of tonen,     Uxoris crimen scriptum esse in fronte mariti, Quamvis vir calamus, foemina charta Viri.
Daer komt de schantvleck aen met noch twee van haer Hoeren, ’k Moet achter desen hoeck den handel eens beloeren.
Anna, Marie, Cornelia.
Rynhart, leggende om een hoek.
’k Heb mijn selven wel dusentmael verfoeit, dack in ’t begin me was gevlucht Anna.