floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Eyt, zegh’jet ook, dat ick de reghte Vader zy?
Eyt knielende.
Mijn Peeckelharing lief wat meughj’ al overhalen?
Jy weet ons mallen wel als Vader was aan ’t malen, Ick maalden, en gy meê; de liefde was de wint, Hier zieje Peeckels meel, dit wel-gebore kint.
Kniel niet, ey!
ryst dogh op om praat-al te verblinden; Rep jy van malen?
jy?
die maalt met alle winden?
Indien ick heb gemalt, en jy gemaalt, geen noot, Geen noot mijn meulensteen, elck zoeckt zijn eyge broot, Ick maal eens anders graan, jy malt met alle mensen.
’k Voldeê* jouw graaghte, en schafte peper op de pensen.
Jy weet wel, Eyt, dat ick een Peeckelharingh ben.
Jy weet wel, Peeckel-lief, dat ick het niet ontken.
Zoo ick een Haringh ben, hoe kan ick kinders maken?
Vraaght dat het zaghte bedt, en aan ’t gekruukte laken.
Veel kaacklens helpt hier niet, jy, Peeckel, zint men kneght, En ick jouw Meester.
Ick Vrouw.
Ick Eyt.
Dat’s reght.
Het past een eerlijck kneght, na zijnen Heer te luysteren.
Indienje maar mijn eer niet eerloos wilt verduysteren.
Je weet wel datje mijn stiefdochter hebt onteert.
Zy weet wel datze zulck onteeren heeft begeert.
Joost Kruk, ick neemt ’er by: jy moght een Vryer wesen, Een maaght verzoght jouw in ’er levend boeck te lezen, En Baas jy sloegh ’et af; waar op de zoete meyt, Vuur-gloejend in haer hart, dees woorden hadt gezeyt: Jy Peeckelharingh zelt mijn warrem bloet verkoelen, Ik wil het; zouwje meê niet schieten na de doelen, Daar ’t zwart het wit of is?
’k heb, Meester, zoo gedaan.
En zieje nouw nogh wit, nogh zwart, noch doelen aan.
Die doelen, Eyt, deed my gelijck een dol-os dolen, Eyt.
Maar ’t huis is ofgebrant.
Zoo warmje by de kolen.
Jy bint de stoocker, door jou schoonheyt, van dat vuur.
Is Peeckel schoon?
ick schoon?
hoe menghje zoet met zuur?
Zoo doej’ aan ieder een, en peeckel kan niet stincken, Maar zoeckj’ een Vaâr van ’t kint?
ga heen naa kievits-vincken.
Ick schud ’er ’t hachjen uit, en ben dit warren moe.
Vaar wel, ick tree zoo naar een andre Meester toe.
Hoor, Peeckel, hoor, een woort: wy moeten ons verdragen, Dies zal ick jouw een dingh in zuyvre vrintschap vragen: Heb jy iet goeds in ’t zin?
Jaa ick.
Wel, zoo trouwt Mijn Doghter, eer het werck zijn eyge Meester rouwt.
Dan zelje zwager, met jouw Eyt in vreughde leven, En wat ick geven kan dat zel ick altijt geven.
Jaa tot je schoenen toe beloof ick, Peeckel-lief, Te boenen, en in als u wezen ten gerief.
Wanneer je winckt zel ick gelijck een arent vliegen.
’t Is nu St. Jan, men soeckt de haringh te bedriegen.
Heb jy geen goet in ’t zin?
’k loop regelrecht na ’t recht.
Ick meê Vaâr.
Zoete man, je saacken staan te slecht.
Loopt, breeckt de duyvel ’t hooft, ick kan ’t niet langer lyen, Of jyme schoon dat kint bestaan hebt op te stryen Non sluytibus me gat, ick lach ’er meê, en jy Durft zeggen noch dat ick de rechte vader zy, Zoo loopt dan aan de galgh met al jouw hoere-vruchten.
Ick mach dan eeuwiglijck alleenigh gaan, en zuchten.
O Peeckel!
was ick jouw thien maanden zoo getrouw?
En nu niet waardigh dat ick zy een Haringhs vrouw?
Ey lieve, om dit kint het maackzel uwer leden ’t Gelijcktje, of het was jou troni uytgesneden, Twee drupplen waters zijn malkander niet zoo naa, Als dit gezight by ’t jouw.
Al waar ick gaa of staa Jy speelt men in de zin.
Ick kan niet langer zwijgen.
Zal ick geen traantjes dan uit Peeckels ooghjes krijgen?
Daar valtme recht wat in als drollen in ’t secreet; En wyl ickje bemin is ’t billick dat je ’t weet.
De by-slaep van megatt die noemje Pol, en lelijck; Maar wachtje voor jou eer, hy is te duivels smelijck.
Ty ja aan ’t huylen Eyt?
wat zel ick doen?
Jaa, Jaa ick hebje lief, ey!
weygerme geen zoen.
Dat ’s weêr an stroo by ’t vuur, gaa dan, gaa naa jouw Ouwers Zegh dat ick trouwen zel, de ouwe kouwe klouwers Draaygatten aars na ’t recht.
Indienje trouwen wilt Zo is de peys gemaackt, en mijn gemoet gestilt.
Tot flus toe dan mijn ziel, mijn Harinkje mijn Peeckel, ’k Zel ’t Vader zeggen gaan.
Jou eersgat op een heeckel.
Men dunckt je zint al mee van ’t zwarte zwijn ’er volck Met al haar gorlegooy, en snoeren op de kolck, Quansuys die is meê reyn, maar wie ’t verschil zal schelen Van tusschen Man en Vrou, neem acht op dry bordelen, Diese oprecht als hy rust, en dient het vaderlant, Wijl Delft, en Rotterdam tuyght van haar ritse brant, Maar Eyt schoon datje zijt een helsch en eerloos braackzel, Ick achtje meer noch dan dat Portugeese maackzel, ’t Welck van het koren-huys houdt hoer-huys op de kolck.
Maar zacht, hier komt op nieu een andre donckre wolck.
Acht Guldens, voort, schaf gelt.
Wat zeyt de neute-kraker?
K. Hodde.
Acht guldens voormen kalf.
Zin jy een kalve-maker?
Acht guldens, hoorje niet?
nou Peeckel geefme gelt.
Ick wenschte datje ’t gelt voor ’t kalf was uytgetelt.
De Kalve-vader raast, maar evenwel jy kalf-vaar Ging ’t redelijcken ick betaalde ’t kallif half maar.
Zoo krijghje stracks een boô.
Wacht doch een oogenblick, Ick haalje daatlijck gelt:                                              Binnen.
Die bly is dat ben ick.
Peeckel.
Advocaat uyt.
Kluchtig, dat die Vent my raat zouw geven.
Advoc.
Een mandement penaal aan ’t hof.
Nu wil hy weven.
Mijn harssens wercken.
Gun dat ick een woortje spreeck.
Avans den Carabijn.
Wie leerden u de streeck Van zulk een Compliment?
hoe ziej’er zoo bedeest uyt?
Een derelijcke zaack my vinnigh op de geest stuyt, Ey!
Heer, ey!
helpmen, of ick sterf de bittre doot.
Wat is ’er gaans?
Hoe koomt nu Peeckel uyt de noot?
Wat mangelt’er, of hebtge een dochter doot gesteecken?
Gesteecken, maar niet doot, dit ’s even noch gebleecken, Vermits zy levend is; maar, heer, dat is het niet, Daar ’s iets gewichtigers in dese Stadt geschiet.
Beatrix Dochter, die Joost Kruck heeft tot een Vader.
Ick weet, de Molenaar.
Maar zinje geen verrader?
Zo zegh ickje ront uyt het geen ick niet ontken.
Dat ick Knecht, en Peeckelharingh ben.
En dat ick, hartjes dag, tien maanden nu geleden, Mijn suycker-gattje-lief zagh in den Bogert treden, Alwaarze aalbessen at, die eyndlijck lijdigh haar Opbraacken, even als ’t kint van de Molenaar, Neen, Heer, neen, het is Eyt, die over tien paar weecken, Een vruchje kreegh, dat voort heeft in de Son gekeecken.
En zegh ick wat: jaa-jaa is ’t antwoort zoet, en prat, En praatze weêr, zoo is haar antwoort, jaa Megatt.
Waar drommel rijje heen?
van d’eene op d’andre Juffer?
Met kijven geefje raat.
Je raaskalt als een suffer.
Spreeckt op, zeght waartje schort; geef ick met kijven raat?
Zoo denckt oock dat ick ben Menheer den Advocaat.
Men Heer den Advocaat, ick heb, ’k en durft niet zeggen, Ick hebme by Joost Kruck zen doghter eens gaan leggen.
Nu is ’er, ô!
waar heen met Peeckelharinghs hoofd, Nu is et, zooje my, Heer Advocaat gelooft; Een Peeckeltje, zoo klein, uyt Eytjes ton gevallen, En ’t schreeuwt gelijck een mensch.
Dat komt van eerloos mallen.
Halex, si Pater es bewaart het Kind, si non,* Verlaat de Haringh met de lecke Haringh-ton.
Het kinder-maken maackt gemenelijck verzakers.
Hier neffens plaaghtme noch de snootst der Pincke-makers, En maantmen om een Kalf, of om het gelt van ’t Kalf.
Die wonden zijn vry groot, maar strijcktse met mijn zalf, Zoo hebje gantsch geen nood, ick ben de man, ja, ego, Die Peeckelharing raad altyd te zeggen, nego.
Jy, Eyt, ick kenje niet; en schoon het is geschied, Dat jy het Kalf kocht, zegt: Boer ick kenje niet.
Hoe zoek jy uit het spoor ter wimpel heen te rennen?
Of ’k haar niet kennen wou, zy zouden my wel kennen; Ick heb by Eyt op ’t bed gelegen; ’k heb gekust, Zy heeft weêr mond aan mond met Peeckeltje gerust.
Ick heb den Boer zen Kalf gekocht, en opgegeten, En al den horlement is helsch op my gebeten.
Zy neurjen wat haar lust, zing jy een ander lied, Al zwollenze als een pad, zeg jy: ick kenje niet.
Zie by gelykenis, en let wel op mijn praten: Ick leenje deze beurs met zeventig Ducaten, Hou vast.
’k Zeg u, let op mijn reden wel, En volgje stip men raat, zoo zyje vry; Peeckelh.
Ick zel, Zo veel het mooglyk is, my na u woorden voegen.
Zoo veel het mooglijck is, wil ickje vergenoegen.
Heer Peeckel, ’k wensch dat jy mijn eis niet qualyk houd.
Ick eys de beurs met het geleende goud.
Daar isse.
Plompen zot, wel heb ick vanmen leven!
Al vraag ick na de beurs, jy moet de beurs niet geven.
Maar wilje vry zyn van jou uiterst Ziel-verdriet, Zo neem noch eens het goud, en zegt: ick kenje niet.
Ick kenje niet, na ’k hoor, zou my tot voordeel strekken, Maar, door ick kenje niet moet ick met yder gekken.
Ja, Peeckel, daar, vat aan de beurs weêr, en het goud.
Nou hou ick ze.
Dat ’s goed, zy zyn u toevertroud.
Pas op.
Mijn Heer, gy hebt Ducaten tienmaal zeven Ter leen van my, geliefd die werderom te geven, Peeckelh.
Ick kenje niet Advoc.
Dat ’s goed.
Zo dunkt men ook.
Noch eens.
Laat vry de Boer van ’t Kalf, en ’t Kind dat buiten beens Geformt is, onbeschoft u komen overvallen, Let op ick kenje niet, gy vreest ’er geen van allen.
Noch eens: ick spreek hem aan die mijn Ducaten heeft.
En ’k eisch hem vriendelyk dat hy ze wedergeeft.
Wie meenje?
Ick meen u. Peeckelh.
Ick kenje niet.
Puick eerlyk.
Oordeel nu of mijn raad, niet gunstig is, en heerlyk.
Ick ken jou snoeven niet.
zoekt te vertrekken.
Zo, Peeckel, zo, dat ’s goed, Stoot nu het Hoere-kint, en ’t Kallif met de voet.
Waar Duivel wilje heen?
Na huis.
Beurs en Ducaten.
’t Is mooy, maar laat ons anders praten Gy weet doch, hoe ick meen, en wat de rest belangt, Blyft by ick kenje niet, op dat je niemand vangt Indien Partyen u te lydig willen krenken, Kom, Haring, kom, de Beurs.
Wat staje te bedenken?
Of is mijn leer te slecht, dat gy zo deerlyk ziet?
Geef woorden, en de Beurs met Goud.
Ad leges & ad rem Peeckelh.
Dat gat zel jy niet boren, Ick kenje niet.
Zoo leytmen Ezels by de ooren.
Men dunkct, dat Peeckel reê een gat in ’t onluck ziet.
Geen zorgh, geef maar de beurs, en ’t gout.
Hout beurs, en gout, ick zweer men zal u mores leeren.
En leeren wat het zy met Wysen te verkeeren.
Gy stort u in een kuyl van jammer, en verdriet Indienje ’t geld niet geeft.
Mijn Vriênd, ick kenje niet.
Wat geld; wat goed?
wat goud?
vaar wel Maat ick ty henen, Advoc.
En ick zo na de Schout.
hier zyn ook benen.
Wie eerst komt die eerst maalt, ick volg den schelmzen raad.
Schijt Eyt, schijt boer, ja schijt den wijzen Advocaat.
Joost-Kruck.
Zoo raakt de Guit in ’t gat.
Heer Schout, jy weet maar hallif Syn siele-stukken; Kees verkocht aan hem een Kallif, En ’t geld blyft onbetaald; hy bracht Eyt in ’t verdriet, Spreekt men hem aan?
hy zeid ront uit, ick kenje niet.
Flus koomt hy in men huis, om yet wes zo te praten, Daar steelt hy uit ’t Kantoor een zakje met Ducaten, Het is waarachtig Heer; dit feit is my geschiet: Eis ick s’hem wederom?
hy zeit: ick kenje niet.
Joost Kruk, Beatrix, jy Kees Hodde is dat zeker?
Roepen gelykelyk.
Ja ’t Heer.
Gaat naar huis; Laat my met dien Apteker Omspringen.
Allen binnen behalven Eyt.
Hoor, Heer Schout, en help my uit gequel, Verschoon mijn Peeckeltje, want hy me trouwen zel.
Kan ickje met mijn goed, en bloed ooit dankbaar wezen, Vertrout me trouwigheit; heeft Peeckel iet voor dezen Ongaâlykheits getoond, d’aanklagers liegen noch De meeste helft daar by: haar mond is vol bedrog.
Dat zeg jy, maar wie meer?
Zoo dienj’er op te letten.
Maar drie Getuigens zyn heel qualyk te verzetten.
Ick bid, Heer Schout, schaf hem genade, en geen recht.
Hoe zinje dus verzot op zo een schurfden knecht?
Zie daar; zo ick hem mis, daar ’k zo meê plag te wroeten, Ick kruip naar Amsterdam op handen, en op voeten; Men schent hem achter rug, dat hy Pasquillen dicht, En komt hy in Perzoon dan is ’t dat yder zwicht.
’t is een nooblen Baas, en trouw in zynen wandel, Dat zag ick in men kraam aan al zyn doen, en handel, Ick lag heel ziekelyk, toen zetten hy zich schrap, Verbedde my, en gaf mijn Frericks Claasje pap.
Ick zal ’t om uwent wil ten besten leeren schickken, Zyt maar gerust, ick pas op liegen, noch verklickken.
’k Dank jou rechtvaard’ge Schout.
Weet dat ick eerlyk ben.
Maar weet ook dat ick vry al wat begeerlyk ben.
Ick ga, gedenkt mijn voort.
Daar loopt hy hene zakken Ick denk om van de kolk d’Egtschenster weg te pakken, Als lestmaal is geschied, toen hy in ’t wapen quam, Waar in drie Kruizen staan, de roem van Amsterdam.
Maar zacht, men dunkt ick hoor mijn zoete Peeckelhaantje, Dat staatme beter aan als ’t kot van Ariaantje; O!
neen, hy is het niet; ick wacht den bloed in huis, En wacht met eenen een verlichting voor mijn kruis.
Peeckelharingh zingende.
Toon: La Valencienne.
’k LAgh op de tipjes Van ’er Melckvaetjens neer, En ick drukte Mont aen Lipjes, En me Gatje druckte weer: Wijl ick daalde na de pronck Van’t Juweeltje, dat een vonck In mijn Boezem had ontsteecken, Naer een minnelijcke lonck.
Haar Engel Ooghjes Rolden onder ’t wercken om, Zuivere Zonnen by twee boogjes.
Zy was Bruyt ick Bruydegom: Maar, eylazje, toen zy zagh Dat een and’re by me lagh, Is ’er liefde wegh geweken, Juyst op mijn geboorten dagh.
Zie die drie hoeren, En haer trecken hangen aan, Mercken wel dat zy by boeren Liever als by steêluy gaan, Diefse Lijn, en pockkige An, Zwijntjes die ick niet en kan, Wilje met je boeren boren?
’K houwer Peeckelharingh van.
Wegh dan met Jaaje, Die zo licht by yder koyt.
Die zoo greetigh op het naaje Nu eens my, dan and’re vloyt, Die op een onnozele nacht, Heeft haar peeckeltje verkracht.
’t Geeft dan rede dat mijn Liefde Nimmer Marry Snyers acht.
’k Zing niet meer, maar laat die Beesten in haar vrede, ’k Zouw anders wel mijn tijt aan andre gaan bestede.
De schele Jaquemijn kreegh oock haar wisse deel, Maar neen, die dieve-moêr die hout ’er nu te heel, En ieder doet haar faam genoegh in d’ooren luien, ’k Magh tot goê tijtverdrijf mijn Peeckeltje gaan suyen, En wiegen ’t in de slaap; maar zaght, ick wordt schier kout Van schrick, men Haringh beest; daar komt de kleyne Schout Met d’ingevalle neus, die lest zen hoet verdobbelde, En toen zen mantel, en daar naa met Bacchus hobbelde Zoo ongelukkigh, dat hy bracht zijn klingh te bert.
Wie door een Wijse tongh, wel onderwezen wert, Koomt alle dingh te staa, dies zel ick ’er of zwijgen, En zien of ick pardon kan van Menheer verkrijgen.
Schout met Dienaar.
stapje naa my toe ghy goddeloze gast?
En vreestge noch schavot, noch beul, noch roe, noch bast, Gy die Beatrix Eyt zo schendigh hebt bedreten?
’t Is van haar eyge drek, ze mach ’t oock zellef vreten.
Ick bidje, Schout, hoort toe: zy treckt gelt van twee Vaars, Kan ick dan schender zyn van Eytje Molenaars?
Zwijgh guyt, de boer, en ’t kalf, en ’t zackje met ducaten, Zijn u die onbekent?
Ick lagh met Advocaten; Altoos met zulck een schoft, die om ’t genot van ’t goet My leert ick kenje niet te zeggen: mijn gemoet Was vol.
De boer die dranck had door zyn hals geslingert Die eyschtmen gelt van ’t kalf, ick zey: jouw rechten dwingert, Vertoef een ogenblick, ick zelje binnen ’t uur Voldoen; daar loop ick heen.
Het zoet verzelt haer zuur.
Ghy hebt gout uit ’t kantoor van d’Advocaat gestolen.
dat ’s een schelm, hy lieght.
En zoeckt u in ’t verholen Te brengen aan de pley, met hulp van d’andre vier.
Zie daar is zack en gout, wie water draeght, en vier, In d’een, en d’ander hant; gebruyckt geveynsde reden, ’k Zal met de waarheyt, zonder logens voor u treden.
Zit neêr, Heer Schout, zit neêr.
Wel, open dan de mont.
’k Sal u de waarheyt van den Advocaat doen kondt.
Spreeck korte woorden, maar ick zweer u, wiltge liegen, Men zal u door een strop in Jaffa laten wiegen, Door hennip in het graf.
Eer zel den Olifant Versticken aan een Vloo, en eer den Beyr aan strant Met Tyger-pooten gaan de duyne-zantjes tellen, Eer zelmen tellen oock de bloedelooze vellen Van het al-out geslacht, dat niemant krenckt, maar bijt, Nouw weetje wel, Heer Schout, zoo jy een rader zyt, Dat ick de waarheyt zweer; eer zullen schurft, en luyzen, En lange nagels van een bedelaar verhuysen, Eer zel megatt om peys by schelen Engel gaan; Eer zel een Jeude-hoer in Peeckels graci staan; Eer zel ick ’t Bosje van men Bosjes kint vergeten; Eer ’k jouw veur liegen zel.
Ick moet de waarheyt weten.
Binnen, en weer samen uit.
De droes haal d’Advocaat.
Zoo jyme helpen kunt De hellift van het gout is wiligh u gegunt.
Ick staa gelijck versuft, wel, heb ick van mijn leven!
Ick zelje driemaal tien, en vijf ducaten geven, Dat’s de gerechte helft van seventigh, en ziet Hoe ick me redden zel door ’t woort: ick kenje niet.
Zoo jy mijn helpen wilt, en om dat jy ze waardig, En onbelogen in jouw ampt hout, en rechtvaardigh, Zoo hoor na Peeckels woort, die zich zijn doen vermeet, Indien de Schout zich eens in Haringhs kleedren kleet.
Wat Duivel zou dat zyn?
Mijn insicht is te pryzen.
Zeg jy, ick kenje niet, en laat my ’t vonnis wyzen, Dus blijfje vry van ’t reght, ey lieve, volgh mijn raat, Zoo weet ick noch van kint, noch kalf, noch Advocaat, Stee jy maar aan een zy.
Schout ontkleet zich.
De grootste konnen mallen.
’k Moet eens zien, om dat gout, hoe ’t werckjen uyt zal vallen.
Is d’Advocaat een Schelm?
wat leyt ’er aan een schelm?
Ga jy om Joost, en Kees, en Advocaat.
Dienaar binnen.
Mijn helm Voorzeyt my goet geluck in ’t heerlijck kindermaken.
Joost Kruck.
Eyt metter kint.
Schout, en Peeckelharinghverkleet.
Hier komenze alle vier tot reddingh van ’er zaken.
op een stoel.
Ick weet uw klachten wel, maar ’t klagen dat is niet, ’t Zyn vuyle brillen daar geen gaauwe door en ziet.
Staat achterwaart, die gy zoo vinnig komt betyen, Zeyt dat hy u niet ken, en wil ’er tegenstryen.
Hy liegt het.
Zwijgh jy stil, ’t en past geen Vrouwe-tongh Te spreecken, schoonmen haar al naar het garen dongh.
Hy heeft mijn doghter Eyt bezwangert, en geschonden.
Ick kenze niet.
Gy spreeckt vast uyt verscheyde monden.
Heer Schout, verstaat me wel, de slang schuyl in het riet, Kruk is mijn Meester, maar ick Eytjes Vryer niet.
Je zyt een hoofd vol winds, in alles een verzaker, Geld voor men Kalf.
Ick ken noch Kalf, noch Kalve-maker.
Maar Peeckel-lief, men Kint, en jy, en ick, ey!
zegt Ken jy me?
Ja, maar geen die by een ander legt: Ick kenje met het oog, en anders niet; ick kenje: Maar, Eyt, niet vleeschelyk.
de Drommel schenje Eylaas!
waar kom ick toe?
Recht, Heer, en geen gena, Recht Schout.
Van waar quam jou het peeckelnat zoo naa?
Koom hier, laat zien het kint.
’t Zijn Peeckelharinghs oogen, Ontkenje dat.
Jaa ’k Heer.
Zoo heeftz’ al meê gelogen.
Dienaar, zie vry toe, de vogel is gekipt, Zyt wel voorzichtig, dat u Peeckel niet ontslipt.
Nu Haring is in ’t net, egut!
hoe zal hy lyen, Maar ’t schynt, ick kenje niet, gaat d’arme bloed bevryen Beatrix, Kruk*, Eyt, Kees!
koom binnen, ’t is hoog tyd, Waar blyfje?
’t is tyd dat jy voorzichtig zyt.
Waar zinje?
Sy komen alle binnen roepende.
Heer, alhier.
’k Heb alles overwogen, Maar, na dat Peeckel zyd, zo is jou klagen logen, ’k Loof dat hy schuldig is; maar loop jy lompen Boer Bewaar het tweede Kalf; en Peeckel wil geen Hoer, Joost Kruk, hoe legj’et an?
en jy, ó Doctor Juris!
By wie een weinig raads te lydelyken duur is, Wat meenje, dat ick zot, of zonder kennis ga?
Gy leende, en gaaft ’em ’t Goud, dat komt hem nu te sta, Hy zeid: ick kenje niet; ’t zyn Advocate-trekken, Maar volgt nu eens mijn raad, indien je jou wild wreken.
Zyt gy tevreden?
Seggen zamen.
Ja Heer Schout, Peeckelh.
’k Ben ’t klagen moe, Ick zal vertrekken, ga, dek jy hem dichjes toe Met vuisten op zen bast zo murw als rotte peren, ’k Ontslaje van je boete, en zelje nimmer deren.
Hem dienaar.
DIENAAR.
Heer, wat is ’t.
Laat Peeckelharing los.
Ick ga na ’t slot.
De droes, daar vald hy als een Os, Nu is het reppens tyd.
HOe lichtje zo jou hielen?
’k Ben Peeckelharing, Maat, ze zelleme vernielen, ’k Heb geld, ga meê ter plaats daar ick u leiden zal.
Kom, ras dan Peeckel-vriend.
Dat ’s gang na Blommendal, Alwaar gemeenelyk de Kinder-makers wonen, Ick ben ’er een, maar noem geen andere perzonen, Nu Jan Maat, laat ons gaan.
Zeid imand die ons ziet, Jou Schout- en Hoere-beul?
ick roep: Ik kenje niet.
Schout geslagen, en gequetst uyt.
Bin jy den Officier?
dat magh de duyvel weten, Schout.
Zoo ben ick ’t aldermeest van alle nogh bescheten.
Hy heeft mijn mantel om, hoet op, en degen an, En zulck een part gespeelt, die ick niet uyten kan: Zie eensjes hoe ick bloed, ey!
houwme recht, ’k vergeefje Jouw misdaat j’hebt geen schult.
Je dochter, Kruck, dat teefje Is d’oorzaack van mijn pijn, schoon datze ’t niet en weet.
Jouw ongeluck, ô Schout!
is ons van harten leet.
Beatrix gaat men eens een brandewijntjen halen, En brengt ’et in mijn huis, ick zal ’t zoopje zelf betalen.
Wel Heer.
Binnen met Eyt.
’k Wed, zo dra mijn wijf ’er Man besiet, Zy zeggen zal: weg schurk, ga heen, ick kenje niet.
leyme zachjes.
hoe meughje doch zo huylen, Jy hebt geen schuld, maar ick ben oorzaak van de buylen.
Die gy geslagen hebt; en l van ’t verdriet, Door d’Advocate-les, dat helsch: IK KENJE NIET.
KLVCHT VANJ EAN de la ROY, OF D’ingebeelde Rijke.
t’AMSTERDAM, By Jacob Lescaille, Boekverkooper op de Middel- dam, naast de Vismarkt, 1665.
IEan de la Roy, hem selven inbeeldende een groot Koopman te zijn, doch in der daet een armen kalis, wijs gemaeckt zijnde dat de goederen uyt een schip komende van Salé, aen hem hoorden, spreeckt de Schipper aen, waer van hy geen gehoor kreegh: hy nochtans door een simple waen ingenomen, waeckt ’s nachts voor ’t Packhuys daer de goederen in laegen, waer, by geval twee vrouluy, een vaetje wijn sluyckende, voorby quamen, daer hy op aen valt, zy, meenende het een Pachter was, verlaeten de buyt, daer Jean la Roy met een deel slempempers goet sier meê speelden.
Na middernacht doet Jean de la Roy zijn mackers op een aerdige manier naer huys gaen: hier na raeckt hy door bedrogh van de kittebroers in een put, wijs gemaeckt zijnde daer een ton met gelt lach, welcke hy oock uyt krijght, en verkoopt aen een Koopman en Schipper; die, bevindende het gruys van glas te zijn, wierden lustigh uytgelacht.
PERSONAEDJEN.
Jean de la Roy, Koopman.
Tjeert Hart in ’t lijf, Schipper.
Floor Snap-op, Koopman, Hans van Kniphoesen, Frits van Ieevren, Doetje Eyerdop, Roeltjen Oesterbaert,}}twee kittebroêrs met    haer vrouwen.
Wittje Swart, Herbergier.
Sachewis Halfmal, Beunhaes.
Iean de la Roi.
Tjeert Hart in ’t Lijf.
Floor Snap-op.
Iean.
LAet sien, waer nu na toe.
Ick segh dat sulcke Heeren Als ick, veel hebben te regeeren.
Daer sie ick Hart in ’t Lijf, gewis die by hem staet Soeckt al mijn goederen.
Hoor hier eens Cameraet, Waer leit mijn schip?
Tjeert.
Wat schip?
De vijftigh duysent kroonen Waer hebje die bestelt?
Hoe, benje in de boonen?
Neen geen boonen, ’t is gout, mijn Koop-man in Zaleê Die schrijft dat hy aen u, Heeft in-gescheept al dees naer volligende waeren: Buyten de Contanten, ses baelen sijdegaeren, Die den Vorst van Cina in drie jaer heeft gegaert Van seeve Sij-wormen: waer van dat elck een staert Hadt als een Engels man: maer sie, je moet oock weeten Se hebben eertijds vast aen Cromwels-poort geseeten.
He, hey; met al die praet: segh waer sendt hy dit voor?
’t Is in Commissi: hoe!
ick ben men heer Facktoor: Spreeck mijn maer aen om vracht.
De duysendt goude lanssen Gemaeckt door Hottentots aen Cabo Bonespransse Die staen meê op de lijst.
Liegh lustigh datje swiet.
Hebje den Oliphant noch Voogel-struysen niet, De suyker, de toeback, de vijgen en de daelen, So selje al den bras tot eenen duyt betaelen.
Ho, maetje ick weet raedt; al hietje Hart in ’t lijf.
Die blaewe drummel-muts, al stontse noch so stijf, Raeckt van die dicke kop: houwje de drie last krenten So sweer ick, deur men strot, dat dees connossementen, Iou deur een o doen sien.
Hoe staet hy nu en siet.
Daer Groot-vorst, lees de brief.
Ick ken de Koopman niet.
Noch heb ook sulcke waer niet binnen boort ontfangen.
Wel dat gaet nae de Schout, die sel ’t jou wel doen langen.
loopt binnen.
Maer Snap-op wat is dit?
het komt my wonder voor Te missen so veel goedt.
Floor.
Na dat ick sie, en hoor, Ie bent daer meê gescheept, sijn brief moght u wel leet doen, So ’t komt voor recht.
Wel hoe, hy kan mijn niet een beet doen.
Met sulck een valschen brief so kan wel yder een Gaen eyschen wat hy wil.
Neen monseur Snap-op, neen Daer hadjet niet.
Is ’t so, dan is ’t voor u te beeter; So hy ’t oock t’onrecht eist, so tijt hem aen de veeter.
Ick wacht wat hy begint.
Kom gaenwe nu na huys, Hy’s slecht die sig verstoort om ’t bijten van een luys.
Hans en Frits.
Goen-avont Frits.
Frits.
O Hans, waer leit de reis, na besje?
Ia ’k heb een block aen ’t bien; die geeft men sulck een lesje Dat als de klock maer rept, laet ick mijn hielen sien.
Hoe laet schatjet wel?
het slaet daer eeven tien, Dat is mijn uur; vaer wel, mijn best die moght men waghten.
Wat is je wijf dan vooght?