floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Die rymd waar dat hy gaat, en knord, wanneer een woord Hem in zyn rázerny en overdenking stoord, Die aan zyn driften maat nog teugel weet te stellen, Maar op den minsten hoon, terstond zal overhellen Tot lasterschriften, en uitbrak en vuur en vlam, Ontzien nog Agtbaarheid, nog Eer, nog staat, nog Stam, maar houwde zig vernoegd als hy een aar mag plagen.
Al zou 'er stad en volk, ja 't hele land af wagen.
FI Digitized by google BLYSPEL.
61 FILIBERT.
Maseur, dit gaat te ver!
'k moet schoon gy 't kwalyk neemt De waarheid zeggen, gy agt ieder een vervreemd Van reden, die de kunst der Poeezy beminnen, Maar zo gy die zo haat, kan ik my niet verzinnen Waar gy die héle reeks van Námen hebt geleerd, Die ménig Digter door onkundigheid ontbeerd, Gy moet door d'een, of d'aar daar in zyn onderweezen, Of gy hebt zelf, 't gaat vast, ook Poeezy gelézen, En 't geen dat ik zo haat wil ik niet lézen, nog Veel min geleerd zyn, dies smaakt dit hier naar bedrog Of naar eenzydigheid.
't is waar, de digters némen Die vryheid op hen zelf, om onder het vervrémen Van and're Námen, met eene onbepaalder zwier, hun zaak met me'er sieraad te schetssen op 't Papier, en dat zy alles by hun regten naam niet noemen, is dat zo haatt'lyk, en zo waardig te verdoemen?
Neen de Versiering maakt allénig een Poëet, het Rym een Digter, en zo gy 't verschil niet weet, zo hoor dan een Poëet zoekt staag iets nieuws te vinden.
Dog zyn versiering aan de regels te verbinden, hy schetst de liefde in schyn van Venus, en haar Zoon, hy noemd de Hel, of Stix of Pluto's duisteren troon, hy geeft elk Element aan éénen van de Goden, En toond, hoe t een, het ander zyn bystand heeft van huyden, het geen gy vinden kunt in Juno, en Jupyn, als zynde Vuur en Lugt, die beide onscheij'lyk zyn, hy noemd die Man, en Vrouw, met een ook Broër, en Zuster, wiel hen de huuw'lyksband te zweeren maakt geruster Tot heil van alle beit, hy geeft de Aarde, en Zé, Aan Vesta, en Neptuin, terwyl hy deze twé Ook Broër en Zuster noemd, dog die zig nimmer paarde.
Word ooit een juffer met meer agting aangebeden dan van een digter?
Met meer minn'lykheid onthaald, dan wel van een poeet?
zy ziet zig afgemaald Met Venus schoonheid, met Lukretia haar zéden.
Met Saffo'sgroot verstand, en vloeib're styl van réden, in 't kort, met al het geen dat waardig word genoemd En van een keurig oog word wys, of schoon genoemd, en, zou hy, die een Maagd weet zo véle eer te geeven, zo knorrende als gy zegt met zyne Huisvrouw léven?
Neen dat heeft gants geen schyn, dat hy zou door de Trouw Alle agting, liefde, en eer, afseggen voor zyn Vrouw, En maar allénig om Parnas en Pindus denken, voorts zoekt gy de agtbaarheid van een Poëet te krenken, Dat hy zomtyds door hoon, tot wederwraak getart, De spits van zyne pen zyn vyand wringt in 't bart.
Dat is, voor zyn gedigt doet eer en glorie béven, van dien hem hoond, zulks is hem ligtt'lyk te vergéven, wyl elk zig zelf beschermd, of wreekt door het geweer Het geen hy voerd, en dat des digters, is zyn veer.
En dat gy hen betigt, dat zy geenzints hun driften Bedwingen kunnen, maar elk een door laster schriften Bekladden, dunkt my heel onredelyk, gy weet Wat schamperheden gy hem vaak in t aanzigt smeet, hoe gy hem hebt gehoond, gelasterd, en gescholden.
Maar nooit heeft hy dien hoon met wederhoon vergolden.
't is waar, 'k geloof 't ook wel, dat hem de min alleen Van zyn Konstansia heeft wéten te overreën, Om uwe onhofflykheid niet lévend af te málen, En met een schamper Digt uw schempen te betálen, dog het is veel, of dat verband, uit pligt Van liefde, vrindschap, of van agting is verrigt.
Als gy maar toestaat dat hy meester is gebleeven THEODORA.
Van zyne driften.
Wout gy hem uw Nigt dan geeven?
Dat zeg ik niet, hoewel ik het wel 't besten agt.
Dat deeze zaak maar stil en minn'lyk wierd volbragt, eer dat zy op de tong der Menssen komt te ráken, die van een kleine zaak terstond een groter máken, het is tog nu alreê gelyk het blyyen moet.
Dat stem ik geenzints.
Hoe, 'k bezit nog geld en goed, en ik zal alles eer daar aan verprossederen, dan dat hy van myn wil zou immer Triomféren.
Maar word uw Dogters Eer door zulk gedoen hersteld?
Gy brengt die meyd'er in schande, en al uw Geld Is dan wel haast een prooi van gierige Advokaten.
Bedenk u eerst ter deeg.
Zou ik hem dan zo laten Myn Kind behouwen?
Neen 'k zal alles ondergaan, ook zyn zy niet Getrouwd, en zo ik 't toe moet staan, zal ik ten spyt van hem, myn Dogter basterd' máken.
Maseur, zwyg stil, ik zie daar komt ons volk genáken.
Kom, gaan wy aanstonds naar onz'kamer, 'k zal u daar Doen hóren, hoe ge u steekt in 't uitterste gevaar.
En naast u zelf uw kind, uw Goederen, en schatten Zo gy geen reden, nog de waarheid wilt bevatten, maar onverzettlyk blyft.
Digitized by google. degevluchte verliefden, negende tooneel.
IMPERIEUX, IZABEL, PLEUNTJI.
Een waardige Izabel!
Uw opzet strekt aan my een dodelyke Hel, hoe zult gy in zyn hand uw lyf en léven wagen?
Daar myne liefde aan u zo teder opgedragen, myn hart met schrik vervuld.
Verstoor my niet, myn Heer, Mustaffa doet aan my verzeek'ring op zyne eer.
Dat hy myn misstand ligt zal door zyn kunst verwinnen, gy kunt my évenwel gelyk voorheen beminnen.
Waant gy mejuffer, dat ik zonder zorg en schrik, Kan denken aan dat uur, en dood'lyk oogenblik, dat ge u en my zult aan Mustaffa overgeeven.
Want zonder u, myn Lief, verdriet het my te léven.
Ei staak dan uw besluit!
Ik dugt voor ongeval, Dat u Mustaffa maar alleen mishand'len zal, en wat hoeft gy dit te wagen, Uw Schoonheid kan genoeg my met uw Geest behagen.
Ik ben met u vernoegd, ja 'k zweer u, dat gy my Geheel voldoet, zo maar myn téd're liefde by U word begunstigd, daar myn dienst u is geboden, gy hebt myne Engelin geen schoonheid meer van noden, Want de uwe is my genoeg, wat voordeel kan 't dan zyn, dat gy u onderwerpt aan zo veel smart en pyn?
Uw rug misstaat u niet, 'k vind die waard te roemen.
Of, 't geen daar aan ontbreekt niet waardig om te noemen.
Maar wat verlet, myn Heer, hebt gy by deeze zaak?
Het hoorde u zelf te zyn tot blydschap, en vermaak.
Als myn misstandigheid word door zyn kunst genézen.
Of kan de schoonheid van een Vrouw u moeij'lyk wézen?
Zo moet gy my geenzints beminnen, of nooit schoon Weezer noemen, wyl u zulks mishaag'lyk is.
Wat moet ik hóren?
zou ik uw schoonheid laken, waarom ik u alleen poog tot myn Vrouw te maken?
Neen, 't is een téd're zorg, die 'k voor uw welvaard draag.
Waar door dat ik met u vernoegd zal léven, waag dan geenzints dat gevaar, maar neem dog eens myn liefde in agt, die my voor u zo rein, zo teder griefde, gy weet hoe lang ik u alreeds heb aangebeën.
Myn dienst geofferd, laat na zo veel moei'lykheen, dan eens het lieff'lyk Woord ten boezem uit gezonden, en balzem strekken voor het snerpen myner wonden.
Maar mind gy my, myn Heer, of mind gy uw geluk?
wat 's dat gezegt?
ik kan my op dat stuk Niet wel verklaren, hoe?
kan ik u ooit beminnen, En zonder myn Geluk?
Of kan ik 't eerste winnen En buiten u?
die twe zyn van gelyken aard, En beide myn ziel!
Op 't schoonst' by een gepaard.
Want zo ik door de Trouw met u mag zyn verbonden, heb ik in u myn vreugde, en myn geluk gevonden.
IZABEL Dewylik zie myn Heer, dat gy my niet verstaat, zoga eens by u zelf op deeze vraag te raad, maar poog my geenzints te misseijen door uw reden Dewylik ken uw staat, en uw Behoeftigheden.
Wie mind gy 't geld, of my?
Ik denk dat u het eerst Behaagd, en dat de min voorts weinig u beheersd, Want t was u ligt een Vrouw, maar kwalyk t geld te derven, t geen gy allénig door myn huuwlyk kunt verwerven.
Spreek ongeveinsd.
hoe agt gy my zo laf, Dat ik u om het Geld beminnen zou, ik gaf Nooit die gedagten plaats, uw Schoonheid, Deugd en Zeden.
Zyn 't maar alleen, die ik verliefd heb aangebeden.
Wel, zo gy die bemind, zo neem t niet kwalyk, Heer, dat ik die door de kunst van Mustaffa vermeerder.
Die Kunst, hoe hoog hy die ook ieder af mag málen, vrees ik dat u, myn Lief, zal doen ten grâve dálen.
En welk een doodsse slag, ja welk een wréde sinart, trof dan door uw verlies myn afgepynigt hart!
Ik zou in u myn vreugde en alle welvaard missen, U steeds beweezen, met een rouw nooit uit te wissen, tot de Dood My, op uw grafzerk ook myn mond en oogen sloot.
Dies zo gy wilt dat ik niet hopeloos zai léven, Moet gy u nimmermeer in dit gevaar begeven, en zo myn Liefde my by u iets waardig maakt, Betoon het door deez' daad, die zelfs uw welvaard raakt.
Ik voel myn hart allengs bewégen door uw réden, geraakt met meëlyde op uw Liefde en uw gebeden, Vervult van twyffeling, vervolg my niet, ik ga op dat ik my alleen op deeze zaak beraa.
TIE Digitized by goog'le BLYSPEL.
O tiende tooneel.
O Pragt!
O Staat!
hoe moet ik myn gepeinzen Alleen door zugt tot u, vermommen, en ontveinzen?
'k Moet zeggen dat ik om haar Schoonheid haar waardeer, Daar ik alleen haar Geld, en staat, en rykdom eer, 'k Moet my bedwingen, om geenzints van haar gebréken, die ieder t'haatt'lyk agt, in 't alderminst' te spréken, 'k moet zeggen dat ik om haar Liefde sterf, daar ik Zelfs voor haar wedermin en huuw'lyks banden schrik, 'k Moet zeggen, dat zy my door schoonheid kan behagen, afråden, nooit haar Lyf aan Mustaffa te wagen, Want zo hy haar genas raakte ik haar zeker kwyt.
'k ken haar hoogmoedig hart, 't geen zeker my ten spyt Dan veel te trots zou zyn, om op een armen Schilder Håre oogen eens te slaan, 't Geluk, 't geen haar veel milder Dan my beschonk, is 't wit waar naar myn Liefde tragt Ofzo zy door zyn kunst, 't geen ik wel 't zekerste agt, Het léven eens verloor, helaas!
wat bleef my over dans schande, en schade, en smaad!
want hy verstrekt te een rover van 't geld, waar door myn ziel met zo veel liefde blaakt.
Dies hoe 't geval een eind van dezen handel maakt, het moet my dood'lyk zyn, want zo zy word genézen, Of sterft, 'k heb evenveel voor haar verlies te vrézen, dies is 't my nodig dit besluit haar af te raen.
En schoon tmeer om haar Geld, dan liefde word gedaan, Ik ben verpligt my zelf te troosten, stil te zwygen, wyl ik het eene nooit kan zonder t andre krygen, dus weegt het zwaarst my t meeste, ik agt nog schimp, nog spot, En hem, die zonder Geld beminnen kan, voor zot.
Hoewel men hedendaags zou zulken weinig vinden, die zig alleen door Liefde, en niet om 't geld verbinden.
Dies agt ik t wysheid, dat ik my van t haar bedien.
Maar zagt, ik hoor daur volk, 'k moet Izabel gaan zien.
Myn lief, ei staak uw vrézen, wy zullen hier zo lang genoeg verzekerd wézen tot joggem weder komt.
Daar myn Moeders stem My staag in de ooren klinkt?
Hier veilig wezen?
Hem afwagten?
Neen, myn Heer, ik moet terstond vertrekken.
Myn lief, wilt gy ons dan door haastigheid ontdekken Daar ons nog niemant kent?
Zo wy niet zyn verraán, kan ik myn Moeders komst onmooglyk niet verstaan.
Heer Ferdinand heeft ons, gelyk gy weet, van Leiden Met meerder haastigheid, als met vermaak zien scheiden, 't Kan zyn, dat hy dit aan uw Moeder heeft verklaard, Als ook, wat weg dat wy toen námen, geopenbaard, waar op ze ons is gevolgd, en ligt'lyk buiten wéten Van ons, is hier geraakt, dies wil uw vrees vergéten, En wagt tot Joggem komt, die aanstonds hier moet zyn, KONSTANSIA.
Elk oogenblik dat ik hier blyf vermeerd myn pyn, o hemel!
schept uw haat allénig dan behagen.
Om Digitized by Google BLYSPEL.
Om onze trouwe min met slag op slag te plagen?
'k beef nog als ik herdenk, hoe ik ter naauwer nood Myn Moeders oog ontweek, min lévendig, als Dood', ik vond juist by geval een klein vertrek ontsloten.
Waar in ik my verburg maar, hemel!
met wat groten En dodelyken schrik!
Staak uw klagt, Wy zullen ons terstond voor t dalen van den nagt t Gevaar onttrekken, t geen ons hier thans staat te dugten.
En met de duisterheid verzeld, maar Utrecht vlugten, Daar ik myn Dienaar zal verwagten met myn goed, indien het u behaagd.
ik moet, hoewel met zorg en schrik het alderuitterst' wagen, maar 't toeven duurd te lang, en geeft my stof tot klagen.
Indien ik maar 't geluk kan hebben, om de Meid Te spréken van den Waard, zal niets de veiligheid Beletten van onz' vlugt, zal niemant ons weezer stóren, Of weezen waar wy zyn, maar agten ons verlóren, KONSTANSIA.
Waar door myn Heer?
Gy hebt alreeds verstaan, Dat zy straks met dien Heer en juffer is gegaan, nu zal ik, zo zy nogmaar weder is gekomen Eer joggem keerd, of eer onz' vlugt is ondernomen.... maar 'k agt ons veiliger te zyn in onz' vertrek Dan hier, best dat ik u daar dat geheim ontdek, Want zo my iemant hoorde, aan u deez' zaak verhalen, Wy zouden haast met schand, die ruuk'loosheid betalen.
Pogle Digitized F.v. 70 de geVLUGte verliefden, vyfde bedrief.
RENALd, alleen.
Oe woeld myn angstig hart!
met hoe veel leed en zorg verwagt een minnaar nu den avond, dan den morgen?
Hoe pynigd hem de tyd?
Hoe smart hem ieder woord.
't geen hy tot schaa van hem, en zyn Beminde hoord?
Hoe komt de minnenyd zyn boezem vaak doorknagen?
Wat slyt hy ménig dag en nagt, met angstig klagen?
Nu eens met hoop gestikt, dan weer met vrees vervuld, Vervolgd van bitt're smart, en schrikk'lyk ongeduld, hy strekt het wit waar op ontelb're schigten doelen, liet hem doen Liefde, en haat, en wrok, en nyd gevoelen, Daar hy zig zelf nauw kent door zo veel leed ontroerd, hy is een bal, die heen en weder word gevoerd, naar dat die van een hand word hard, of zagt gessagen.
Door zo veel Zwárigheën, door zo veel droeve plagen Ben ik geslingerd, zints ik myn Konstansia Myn hart heb toegewyd, en was nu de ongena van t wreed geval voldaan, maar neen, het dringt verwoeder.
En driester op my aan door haat van haare Moeder, ik zie myn min voldaan, myn trouwen dienst beloond, en na zo veel verdriet met wedermin gekroond, maar geenzints nog een eind der rampen, die my drukken, o febus!
Gy alleen stort my in de ongelukken, En plágen die ik voel, om dat ik aan uw Kunst Myn jeugd heb toegewyd, is dit, is dit de gunst die gy uw Zónen geeft?
Ayn dit de lauwerbladen, blyspel.
Uw Dafné s kruin ontroofd, die gy de letter daden Der Digt'ren hebt belooft?
Is dit voor zo veel zweet, En arbeid, dag en nagt in uwen dienst besteet?
Is dit hun eernaam tot de sterren toe verheffen?
't zyn plágen, die myn ziel op 't wreedste treffen Denk, hoe uwe eigen eer word in myn heil verraagen.
Wie zal na dezen weezen, zo ik ten grond moet gaan, om dat ik u bemin, uw kunst iets waardig agten?
Wie voor uw hoog altaar de witte Lamm'ren slagten?
Wie offerhande doen?
Wie voor uw Majesteit, In t Priesterlyk Gewaad, met reine eerbiedigheid.
Toezwaajjen t wierook vat?
Wie meër op u Vertrouwen?
Ja wie zal ooit voor u Altaar, of Tempel bouwen?
Neen, alle uwe agting gaat met my gelyk ten grond.
Ja gy zult zelfs eerlangin t'hele Werelds rond Geen Digter vinden, elk zal u met regt versmaden.
En wenssen nooit uw kunst op zynen hals te laden, Die my te barsten drukt, en geeft den zwaarsten slag Dien ooit een minnaars ziel gevoelen kon. Maar, ach!
Waar voerd my de yver heen in t droevig overdenken der Rampen, die myn vreugde, en rust, en liefde krenken?
Dog, k zie de Meid daar, nu is t nódig dat ik haar Myn aanslag voorstel, tot beveiling voor t gevaar.
RENALd, KLAARTJE.
Ou Meisje, hoor eens hier.
Wat is myn Heers belicven?
Wilt gy me een dienst doen?
K'laartje. degevluchtverliefden, klaartje.
Heer, zo ik u kan gerieven, zo spreek vry onbeschroomd.
Ik zal.... maar zagt, daar is Uw Meester, hy mag thans van deez geheimenis Niet wéten, nog veel min dat gy zyt weer gekomen Want anders was dit werk maar vrugtloos ondernomen, kom, gaan wy buiten, daar ik u zal doen verstaan, t geen ik zeer gáren had tot mynen dienst gedaan.
Ik dagt dat ik terstond hier onze Klaartje hoorde, nu is 'er niemant niet, maar waar of die verzoorde En lompe Meid nu blyft?
het is al over 't uur Dat zy is uit gegaan, zy heeft de tyd niet duur, Die Lanterfant is wis weër hier of daar aan 't snappen, Of met een Vryër ligt wel eens haas op gaan stappen, Het is een droevig werk, die met de Meiden moet Geplaagd zyn, want het is, hoe dat men 't maakt, nooit goed, dog 'k zal die snapster eens haar snappery verléren, En op een ander tyd wat gaauwer weer doen kéren.
RENALd, flip.
LONgy van avond ook uyt met dien and'ren Heer.
En jufvrouw teeren?
Neen het moet voor dezen keer anders.
Allénig weezen, en ook in onze eigen kamer.
Ga heen, het is my aangenâmer Hier onverzeld te zyn.
RENALd, alleen maar waar of Joggem toefts Die schelm zit ligt al weer'er by 't een of 't aar geboett Te tuissen, en laat my nu hier geheel verlégen.
O wreed geval!
zyt gy dan nimmer te bewégen!
En strękt gy eeuwiglyk een dwarspaal aan myn min?
Gy draaid my om en om, gelyk een scheepjen in Het ongestuime meir door bulderende winden Word omgeslingerd, tot de golven het verslinden, Maar hoe?
myn schóne zon!
wat jaagt u herwaarts heen?
De zorg en angst, die my staag op de hielen treen.
Hebt gy uw dienaar met de Sjees nog niet vernomen?
Stel u gerust, myn Lief, hy moet zo aanstonds kómen.
KONSTANSIA ach!
ieder oogenblik vertoevens, dunkt me een uur?
En stookt in t angstig hart, by t blaakrend minnevuu.
My dunkt, 'k zie ons verwarten, myn' oogen.
Myn moeder vol van spyt u weder op nieuws versmaden, my schelden als een schand, die haar geslagt onteerd, ja zo ver door de woede en rázerny verheerd, dat zy my eeuwiglyk zal uw gezigt ontrukken, gy weet, o hemel!
Hoe die slag myn ziel zou drukken, ach!
keer dien door uw magt!
wyl ik gestadig stert, Indien ik lévende myn waarden Minnaar derf!
Konstansia, laat af, men wint hier met geen tránen, Die my vermoorden, en een weg tot waanhoop banen, elk traantje, t geen ik zie langs t liefflyk lelywit Der kaken rollen, nypt myn ziel meër dan t gebit Van een getergden Leeuw, die zyn gewette tanden.
En klaauwen doopt in 't bloed der lillende ingewanden.
De Hemel zal in t end bewógen met onz' trouw.
Na zo veel ziels verdriet, den lang gesmaakten rouw Door een gewensten Egt in vrolykheid verand'ren, En boeijen ons altoos en eeuwig aan elkand'ren.
Gy vleid my, wyl gy hoopt.
Gy moord my, wyl gy vreesd.
De reine liefde is nooit niet zonder vrees geweest.
Nog minder zonder hoop, dies mag ik vrylyk hopen.
't is dwaasheid, hoop gebouwd, daar alles is verlopen.
't is dwaasheid, dat de vrees te ver heeft de overhand.
Die vreesd met oordeel, toond zyn oordeel, en verstand.
Maar kunt gy met uw vrees het ongeval beletten?
Kunt gy met uw hoop wel eenen ramp verzetten?
73 renaald.
Uw vrees is laffe zorg.
6.. uw hoofd is eidelheid.
Dewyl die 't tegendeel, van 't geen gy ziet, bepleit.
Laat dan, gelyk wy zyn door liefde zaam' gestrengeld, Zo ook uw Vrees, myn Hoop zyn onder een gemengeld Wy zullen dan met Hoop en Vrees, terwyl Diaan De starren voerd ten rei op 't glinst'ren van haar maan, Begunstigd van den nagt, onz' twéde vlugt nu wagen Om, als haar Broeder weezer in 't oosten op zal dagen Uit 't is ruimen schoot, die ze om Endimion zo haat, dat zy den glans van zyne morgenzon Naauw ziet, of wykt te rug verbaasd naar de avondkimmen, Voor ons een twéde zon van blydschap te zien glimmen.
Ik vind my wel bereid, om, hoe t gevalt ook voegd, In vooren tegenspoed met u te zyn vernoegd, maar ach.
De vrees, dat my myn Moeder zal ontdekken, Kan alle zorg en schrik in myn gemoed verwekken.
was uw Dienaar hier, en was ik hier van daan!
'k kan my zyn lang verblyf onmooglyk niet verstaan, hy weet in wat gevaar wyzyn, wyl hy daar éven My 't eerst' heeft opening van hare komst gegeeven, KONSTANSIA.
Maar weet hy dat zy hier in huis is?
Neen wyl hy.... KONSTANSIA.
Ik hoor myn Moeders stem, helaas!
'k kan in deez' kamer my geenzints aan haar onttrekken, noch uitgaan, zonder my voor haar gezigt te ontdelken.
Wat raad, myn Heer?
Degevluchteverliefden, reg.
Myn liefst, verberg u in deez' kas.
hoe komt die op?
Zy staat maar aan, kom ras.
Schep moed myne engelin!
ik zweer u, by myn léven.
Dat ik u nimmermeer zal voor myn dood begeven.
Maar waar verbergd gy u?
Deez' Rustbank kan aan my Een goede schuilplaats zyn, daar onder ben ik vry Voor ieders oog, myn Lief, hou u maar wel verborgen, daar komt uw Moeder, laat my voor den uitslag zorgen.
FILIBERT, THEODORA, RENALd onder de Rustbank, KONSTANSIA in de kas van malkande.
Wel hospes, is uw dochter nog niet weérom?
Wel is zy dan ook nu nog ergens anders heen?
Ja, zy is nog met een een boodschap gaan verrigten, ik wagt haar elk moment, nu zal zy iets verdigten 't geen haar belet heeft.
Maseur, schep moed, wy Digitized by google BLYSPEL.
Wy zullen hen, 't gaat vast, eer weezer Apollo 's gloed Na zyne dagvaart in het westen komt te dalen, Zy zyn ook waar zy zyn, gemakk'lyk onderhálen.
FILIBERT, THEODORA, RENALd, onder de Rustbank, KONSTANSIA, in de kas van Mustaffa, FLIP, KLAARTje.
wat d'oedelyk verdriet!
Hoe klaartje, wat is dit?
wat is u tog geschied?
verg my tog niet te spréken, 't schynt dat my 't angstig hart ten boezem uit wil bréken!
Wat is u dan geschied?
't droevigste ongeval, dat immer is gebeurd, of ooit gebeuren zal, die goeije jufvrouw!
't herdenken doet my beeven!
Herstel u, en wil ons t geval te kennen geeven, Waar door gy zyt verschrikt.
Wat is er tog gebeurd?
Kom zet uw schrik ter zy, en antwoord als een Meid, wat is u wedervaren?
KIAART. degevluchtverliefden, klaartje.
Och geef my eerst wat tyd dat ik my kan bedáren!
Zo als ik met dien Heer en jufvrouw ging, och!
Myn mond besterfd, en op t herdenken beef ik nog!
Wel nu, wat kwam die Heer en jufvrouw tog te beuren?
Ja dat 'k eeuwig zal betreuren!
Iets, om dat ik zag,..... THHODORA.
wat náre zorg doorpynigd myn gemoed!
Ik beef, de schrik vliegt reeds door de adren in myn bloed, myn kind!
myn dogter!
ik agt u reeds verlóren!
Is zuw dogter?
met wat schrik zult gy dan hooren t Verhaal van haare Dood!
leefd zy dan niet meer?
KLAARTje, huilende.
Want zo als ik.... met haar... en met dien Heer, Die haar verzelde... ging... om ze aan de schuit te brengen... kunt gy zulk een ongeluk gehengen!
Zo kwamen... wy te zaam... aan een verouwderd huis, 't geen, met... zo als wy daar voor wáren... met gedruis Instorte.
... dat de slag.
Nog door myne ooren schetterd, Waar door zy beide... zyn... in 't stuivend puin... verpletterd wylik... het naauwlyks kon... ontwyken door de vlugt, Waar op ik aanstonds hier naar toe vloog.... nog bedugt, dat meerder huizen mogt dat zelfde lot gebeuren!
myn Konstansia!
Gy hebt wel regt tot treuren, bedroefde moeder van een ongelukkig kind!
Heo!
heb ik u daarom zo teer bemind?
wat verdriet, de onlydelykste plagen.
Doet gy my door haar dood nu lyden, en verdragen!
FILIBERT THEODORA, IMPERIEUX,IZABEL, RENALd, onder de Rustbank, in de kas van Mustaffa, FLIP, PLAUNTJE, KLAARTje.
AAOe?
wat is hier te doen, dat men dus klaagd en kermd?
Zo gy u voor een sterff'ling ooit erbermd, zonk my méde in 't graf, laat my myn dogter volgen!
'k ben oorzaak van haar dood, om dat ik te verbolgen Haar min heb wederstaan.
Wat reden pord Mevrouw tot zulk een droefheid?
spreek my niet aan!
myn rouw Kan ik onmooglyk met geen duizend monden uiten!
IMPERIEUX, tegen Filibert.
Myn Heer, wat moet ik uit die droeve reën besluiten?
Om kort te gaan, myn Heer, haar dogter is terstond Door een bouwvallig huis verpletterd, myne mond Door rouw geboeid, kan u niet verder op uw vrágen Voldoen, dewyl ik moet myn lieve Nigt beklagen.
Wat droevig ongeluk!
Wat onverwagte slag!
THE Digitized by google, de gevluchte verliefden, THEODORA.
myn Konstansia, myn lieve Dogter!
Moet ik u onverwagt voor eeuwig dus verliezen!
steeds beklagen?
stond het my nu nog te kiezen, Of u verwend te zien met hem, die u bemind, Of u in dezen staat te miszen, ach!
myn Kind!
Hoe schoon zaagt gy Natuur den haat ten grond uitdrukken, die u gedompeld heeft in zo véle ongelukken, Ja, dat de Hemel my zelfs straft met straf, op straf, En plaagt met leed, op leed, tot dat ik daal in 't graf, Zo ik, indien ik u mogt wederom aanschouwen, Niet wel vernoegd zou zien met uwen Minnaar trouwen, Ja streng'len zelf het groen des huuw'lyks krans, maat neen, ik ben uw Moorderesze, en zyne ook nu met een!
Mevrouw, stel u te vreën!
Weerhouw geenzints haar klagten, het klagen kan alleen een droevig hart verzagten.
Ik voel myn ziel ontroerd door haar bedroefd geween.
Kom, wréde hemel!
kom, verhoor tog myn gebeën!
Kom wil my ook den glans van 't haatt'lyk léven smueren!
Nu ik myn éénigst Kind, myn Dogter heb verlóren.
myn hart beklemd... helaas!
ik ben geweest!
Myn zuster!
het schynt dat haar de ziel en geest Ontvlugt.
Zy is in zwyn.
zy schynt te sterven!
Zy diend, naar dat ik zie, niet langer hulp te derven.
Voort, pleun, kryg uit myn kist het slesjen Engelszout.
't is wel jufvrouw, ik zal.
't Diend haar nu tot behouwd.
PLEUNTje, de kist open doende, en 't geraamte ziende.