floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
'k voel myn verlangen steigren Naar al uw pronk-çieraan, ik zal 't u geensints weigren.
Porcelein gestoelt, en kristalyn tapyt, Gy zyt myn huisgoon, en vermaaken van myn tyd.
Zy teikent het Contract.
Alfonso en Klarinde desgelyks.
ALFONSO, zig ontdekkende.
't Is tyd het masker van uw dwang eens af te rukken.
Nu zal ik met vermaak dit zoet juweel gaan plukken Dit sneewit Offer-lam, d'Aptheker toegeschikt, Is door uw naam ontboeid, en door u pen ontsrikt.
Haar ziel en lighaam, lang aan my door kuische eeden Verknogt, was al te waard aan suffers te besteeden.
Hy warm zig by de vlam van Susje Fenix gloed, Die zig met huis-çieraan en voddery voldoet.
Myn Klarinde, tedre ziel!
ik zal u waarde Ootmoedig eeren, die myn min tans komt t' aanvaarde Zo genereus en vry: en 't zy in vreugd of pyn Door trouw u man, door eerbied steeds u Minnaar zyn.
Is 't moog'lyk!
ik sterf, ik berst, ik mis myn zinnen!
In Englen schyn zo brengt men hier een Satan binnen Een ligtmis, dobbelaar, straatschender, die de hel Spoog uit zyn binnenst op het aardryk, met een vel Gelyk een mensch bekleed: die in myn herrefstdagen Haar maagdebloeisel roofd, en 't myn my komt t' ontdragen.
Kristalyn tapyt, en Porcelein gestoelt, Prins Robberts stoofjes, daar myn kiesheid op gedoelt Heeft, met Marseilles point in stee van gladde matten, En 't puikje van al d' Oost- en Westers netheids schatten!
Uw derf ik voor altoos, bekooring, die de ziel Van onze Sex verrukt.
myn levens-wiel En kookend bloed dat stremt: ô!
Kamerdoeksche tafels, Verrader, moordenaar, die gloeijend dient met gafels Van een gerukt, ik wens u 't knaagen van een gier: Of worg u in het lint van dat geborgt rapier, Of springt in 't water om een koorde te bespaaren.
Men moord... ik kan niet meer.
Geluk op 't heenen varen.
Die storm was kort, maar goed en zonder eenen traan.
Dog 't manlyk scheepje zwigt nooit voor een huilorcaan.
't Gevaar is weg: zy slagt het dreigen van de blooden Die 't alles zweeren met haar slappe kling te dooden, En ondertusschen komt het uit op lor of leur: Den berg zal baaren en een muis kruipt uit de scheur.
JAN tegen Antonet.
Maar à propo de scheur.
Laat ons 't nu ook eens klikken, Soet kind, wat zegjer toe?
Ja 'k zie het aan u blikken Hoe weigrig is een meit ontrent het trouw-geval, Gelyk een Practisyn die geld ontfangen zal.
Tegen de Aanschouwers Hier ziet m'hoe hert het valt een vrouwe-smaak te tergen Ontrent beloften die men geensints kan voldoen, Sa let Messieurtjes die met klap de Juffers voen, Belooven Reuzen en op 't hippen zyn 't nauw dwergen; Maar dat 's wat anders.
Nu wat d' overdaad en pragt Belangt, waar mee men tragt zyn meerder t'evenaaren, En die hier scherssend word op 't Schouw-toneel belagt, Op hoop, etcetera... dat 's hoop op wind en baren; Want als de kiesheid heeft een vrouwe ziel besmet, Is pronk het Outer, en de zinnelykheid haar wet.
DE WEL-BEDACHTE ENDE VERMAECKELYCKE KLUCHTE VANDE BROECK-DRAGHENDE VROUWE OFTE SIMPELEN GIEL Verthoont in Musiecke door de Lief-hebbers van het Antwerps Opera inden Jaere 1683.
Men vintse te koop t’Antwerpen, by BARTHOLO-MEUS FOPPENS, Boeck-verkooper op de Eyer-Merckt in de dry Monicken.
PERSONAGIEN GIELEN, Eenen simpelen hals.
GRIET, De broeck-dragende Vrouw.
HANS, Ghebuerman.
CLAES, Een Wael.
Eene WEERDINNE.
LYN, Ghebuervrouw.
EERSTE UYT-KOMSTE, GIEL UYT.
ACh, waer ick noyt ghetrout, ick troude noyt mijn leven; Voorwaer sy zyn wel sot, die hun daer toe begheven.
Dat ymant by my quam, en vraeghden my om raet; Niemant quam aen een Vrou, de mijn die is soo quaet; Kost ick op een sned’ broot mijn Griet om Godts-wil gheven, Ick maecktense my quyt en trouwden noyt myn leven.
s’ Is Meester wel oprecht, ja Griet die draegt de broeck, En Giel met eenen neus die moet staen inden hoeck.
O Griet ick moet myn trouw beclaghen.
Had’ ick doch mijn leven daghen, U ghesproken, noch ghesien, t’ Gen’ nu is soud’ noyt gheschien: Bloet met wat een soete treken, Doen ick haer quam aen te spreken, Kreegh sy Gielen in het net Ben ick daar med’ niet wel vet?
Enfin, ick heb een Wijf tot myn verdriet ghenomen.
,,t’ Is beste dat ick swijgh, want k’siense ginder komen.
GRIET BY-KOMSTE.
Wel Giel, wel waer naer toe?
sa sa gaet voorts naer huys.
Giel.
Ach Griet k’heb u soo lief, ghelijck den droes het Cruys.
Wat brabbelt ghy?
gaet voort.
Wel Grietjen ick gaen henen.
Ick segh, k’heb u soo lief, ach braeckt gy doch de beenen Den hals, en al den bras, k’waer u met eenen quyt.
Soo, gy sijt een braef Man, als gy soe g’hoorsaem sijt.
Soo soo, gaet dat niet wel?
wie sou niet willen trouwen, Als aen de Mans een rock, een broeck past aen de Vrouwen?
Als het anders soude gaen, Ick en soud’ het niet verstaen: Neen, een Vrouw moet Meester wesen; Dan doet sy al watse wil, Noyt en komter gheen verschil, Sy moet haeren Man niet vreesen.
Soo men de Mans gewent, soo heeftmens al hun leven.
Best gaen ick met der spoet my naer mijn huys begeven, En sien wat Gielen maeckt oft hy al besigh is, Oft hy de Kinders paeyt, ofte sit aen den dis.
HANS BY-KOMSTE.
GEbuervrou waer naer toe?
sout gy een peirken drinken?
Ba ja, soo’t u belieft, als gy my wilt beschinken lck en ontsegh dat niet.
GIEL BY-KOMSTE.
,,Jae doede, ghy Fielin; ,,O bloet, dat ick eens mocht ghebruycken mynen sin.
Wel Hans waer leyt gy my?
Kom al daer gy wilt wesen, Hier tot een Kuyper, dan en hoeftmen niet te vreesen, Van t’volck ghestoort te zyn.
Dat is het best van al.
Ick weet niet, waer dat Griet op t‘lest noch loopen sal.
O Giel!
 armen bloet, zyt gy niet te beklaghen!
Moet ghy soo van u Wijf u onghenucht verdraghen?
Ach, is dat niet een spijt?
O Griet, waer ick u quyt?
Ick segh, ick segh voorwaer, dat gy een staeltjen zyt, Om op een duyst oft twee een hondert toe te gheven.
Sal ick onder haar jock soo altydt moeten leven?
Ick waer veel liever doot, soo waer ick dan verlost Van soo een vuyl Fielin, jae rechten Rasp-huys kost.
Dat sien ick daer maer in, soo met een ander drincken, Ick vrees o Giel ick vrees dat hier in t’lest sal stincken.
CLAES EEN WAEL, BY-KOMSTE.
GHebuerman dus gestoort?
hoe comt gy hier te staen?
Wel dat en raeckt u niet, waer dat ick henen gaen.
Wel das en raecx au niet, moet gy my soo aenspreken Giel.
Neen neen, t’en raeckt u niet, wat sal hier noch ghebreken?
Sa sa laet my gherust, ick ben niet wel ghesint.
Komse gy maer met my, ick bense uwen vrient.
Gy weetse immers wel, kom gaen wy om een peirken.
Wel nu, waer wilt gy gaen?
Wel hier by in het scheirken.
Wel dat is over al, want die niet scheiren kan, Dient op de werelt niet.
Nu, nu comt haest u dan, Corasi com wat voort, den tydt sal ons begheven.
Maer comt myn Griet naer huys soo word’ick wel bekeven.
Hoe vreest gy uwe Vrou; gy sijt een slechten bloet.
t’En is niet dat ick wil, maer om dat ick wel moet.
Sy is te duyvels boos, als sy niet met haer handen Kan doen naer haeren sin, soo besight sy haer tanden.
Jae vrient gy weet het niet.
Kom com t’waer al gedaen.
Alle beyde, Wel als gy immers wilt { soo sult gy met my gaen.soo sal ick met u gaen.
HANS EN GRIET, UYT-KOMSTE.
GHebuervrou lust u noch Griet.
Neen neen t’is al genoech Ick gaen nu eens naer huys Hans.
Wel wel het is noch vroegh.
KOmt laet ons wat gaen vertreden En op dan wegh met soete reden Soo passeren weynigh tydt, Terwijl ghy doch niet haestigh syt.
Uwen Man sal t’huys bewaeren, Terwijlen wy door nieuwe Maeren, Ons verstandt een weynigh voen.
Seght wat wilt ghy t’huys gaen doen.
Wel ick moet mijn Man niet vreesen, Maer ick dien’ eens t’huys te wesen, Om te sien wat dat hy maeckt, Eer hy op den loop gheraeckt.
K’heb eenen Man naer myne sinnen, Die den kost soo braef can winnen, Ende waer ick gaen oft niet Hy daer naer niet veel en siet.
Hier ben ick aen de deur’, wat droes sy is ghesloten.
Neen neen gy siet niet wel, ghy moet daer eens op stoten, Want Gielen slaept misschien?
een yder heeft syn toer.
Wel als de Vrou op treckt, den Man loopt by de Hoer.
Dat is het rechte spel?
Waer magh dien honts-vot wesen?
Soo hy in d’herbergh is, hy magh voor my wel vreesen.
Wel Grietjen magh u Man niet om een peirken gaen Dat is doch wel een kleyn?
ghy hebt het oock gedaen.
MOet u Man dan altydt blyven Als ghy uyt sijt, in u huys, Dat is al te groote cruys, Ghy moest daerom soo niet kyven, Want ghy seght den armen bloet U bemindt, en is soo goet.
Wel waerom wilt gy dan hem soo gheringelt houwen Griet.
Dat ick het niet en ded’ sijn liefde sou verflouwen Hans.
Draeght hy geen ander liefd’, als liefde uyt bedwanc Voorwaer ick lach daer me die liefd’ en duert niet lanc Griet.
Neen Giel bemint my soo dat ick t’u niet can seggen Hans.
Jae ick geloof dat niet, dat hy u maer sagh legghen Geel, kout, doodt, inde kist, dan soumen eerste sien Hoe Gielen u bemindt.
Kom dat can wel gheschien, Ghebuerman haelt aan kist wy sullen dan eens proeven En sien oft door mijn doodt hem Gielen sou bedroeven.
WAnt het veynsen, ende greynsen Van een Man is somtydts windt, Die sy maecken,, door hun kaecken, En sy zyn anders ghesindt.
Ick gheloove, dat de doove Steenen clapten uyt de schouw’ Datmen Gielen, met sijn Fielen Wel haest leeren kennen sou.
Daer comt Gebuerman aen, nu sal ick haast weten Oft Gielen my bemindt?
oft wel my heeft vergheten: Nu, k’legg’ my inde kist, gaet soeckt hem segt t’is noodt Loop, seght, aen mijnen Man, wel Giel u Vrou is doodt.
Ja, ja ick gaen soo heen, wilt u maer prepareren, Soo sal ick rechte liefd’ voor waere connen leeren.
LIefd’ diemen in dwangh moet houwen Dickwils sietmense verflouwen, Hier wil ick een preuv’ van sien.
Oft oock is t’gen’ can gheschien.
Vrouwen willen moeten Meester wesen Maer alst hooghste is gheresen                 Houden wy sy wel haest den mont Ende vallen in den stront.
Ghebuer-vrouw ick gaen hen’.
Wilt inde camer dragen De kist, op dat ons proef gheschiet tot ons behaeghen.
Kom, ick sal u helpen, Van binnen.
Ghy fielen blyft wat staen Suldy met u ghelach, daer beyde loopen gaen?
WEERDIN, GIEL; en HANS UYT-KOMSTE.
GEbuervrou lief laet los, ick sal u gelt gaen halen Weer.
Ick hou den gen’ick heb, en die moet my betalen Sa, sa, schiet in uw’ sack.
Ey geeft my toch crediet, Alleen tot morgen toe.
O bloedt, ick vrees’ voor Griet Weerd.
Wel, als gy my betaelt, ick sal uw mantel geven.
O Giel, hoe comt gy t’huys, nu wort gy weer bekeven O lieven hemel, Giel, wat sult ghy ny gaen doen?
Ick weet doch geenen raet, hoe ick mijn Griet versoen.
Ick gaen nu sien, of Giel zijn wijf sal liefde dragen.
Wel, hy staet daer en gryst, wel Giel, waer, toe dit clagen Wat let u, lieven vrient?
wel, zyt ghy sot of mal?
Ba neen ick voorwaer niet: maer t’schynt al ongeval Komt op myn hals ghestaedigh neer te vallen.
seght my doch, wel wat voor ongevallen Zijn aen u doch ghebeurt.
Ick weet het selver niet.
,,Dat ick het aen hem seyd’, hy claptent aen mijn Griet.
Elaes, myn lieve maet.ick moet u doch beclagen.
Het is my leet genoech, dat ick een maer moet dragen Aen u Ghebuerman, die u hert bedroeven sal.
Comt ghy weer met verdriet?
wel, is het noch niet al?
Nu, nu, bedroeft u niet, al is uw Griet gestorven, Ghy zyt noch jonck en fris, en daerom niet bedorven.
Wel gryst gy om een wyf, daer soo veel Meysens zyn?
Ghy zyt my al te Sot.
Wel is dat niet een pyn?
Laet my doch in mijn rust, wat comt gy met my scheren?
Dat ick ’t u seggen moet, dat doet my seker deren.
Want k’sach waert soo wel te samen met u Griet.
Giel stil.
En sy belaste my, dat ick naer u sou kycken, Terwyl Lyn haer Ghebuer was besigh met te lycken Haer doode lyf.
Dat ghy daer niet en waert.
Dat heeft eylaes haer hert in’t uyterste beswaert AIR.
ACh sy klaeghden,, ends vraeghden Waer mach mynen Gielen zyn, In mijn lijden,, ende strijden Giel niet t’huys, is dat niet pijn?
In het sterven,, hem te derven Ach mijn hert vergaet van druck In het leste,, het waer beste Waer hy hier, t’waer mijn gheluck.
En noch al meer geklach: het gene ick moet swygen.
Ghebuerman, ach ick sou voorwaer de korts wel kryghen, Dat ick soo ben verschrickt.
Wel ist waerachtigh waer?
Hoe is myn Griet dan doodt?
Gaet t’huys en siet daer naer.
Meynt ghy, dat ick aen u kom leugens wys te maken?
Ach Griet so doot te zyn?
Hoe sal ick t’huys geraken?
Had’ ick myn Mantel maer, soo waer ick niet in pyn.
Wel ben ick Griet maer quyt, ick sal geluckigh zyn, Maer seght Gebuerman, seght, mach ick u doch gelooven?
Wel Heer, heeft dan de doodt myn Griet soo komen rooven Hier van de werelt, en dat als ick niet was t’huys.
Ja, dat gy daer niet waert, was haer het meeste cruys.
Beyde.
Komt, gaen wy maer te saem en laet ons eens gaan kycken Hoe dat het t’huys al gaet.
Myn hert komt te beswycken, Als ick het maer en peys.
Had ick myn Mantel eerst.
Wel hoe, wat schort u dan?
Het schijnt ghy zyt bevreest.
K ’En doen, ghebuer, maar k’moet u klaghen, Flus quam Claes den wael my vraghen Oft ick eens met hem wou gaen, In plaets van aen de deur te staen; Ick en wou hem niet ontsegghen.
Eenen stuyver aen te legghen; t’ Is sijn leven noyt ghesien, In plaets van een, soo quamper thien.
En siet dien kaelen dief sou met t’gelach gaen loopen, En ick niet gauw genoegh moest het alleen bekoopen.
Ick had just oock geen geIt, gelyck my veel gebeurt Waerom den mantel my wiert van mijn huyt gesleurt.
Wel seght mij waer het is ick sal u Mantel halen En sal haer u gelach daer voren eerst betalen k’Betrouw u soo veel wel dat ghy my ‘t geven sult Soo haest ghy t’huys sult zijn, Giel.
k’Beken mijn rechte schuldt, Die vrientschap my ghethoont die sal ick u vergelden, En geven u weerom, gy hoeft niet quyt te schelden Een duyt, noch niet een spel.
Nu seght my waer het is?
Wel gaet die straet recht uyt soo gaet ghy geensints mis Op’t hoecxken en gy sult de scheer daer uyt sien hangen Hans.
Blyft hier een weynigh staen Giel.
Ick ben in groot verlangen Hoe dat het t’huys magh gaen, gans bloet wat droeve maer Heeft hy my daer gebrocht?
mijn hert verlangt daer naer Met wat een hooverdy sal Giel nu rouw gaen draghen.
En proncken als een Pauw.
De Meyskens sullen vragen Als ick soo ben gekleet, wat is dat voor een Man, Hy moet wel rijck sijn dat hy’t soo uytvoeren can.
Ja sullen selver t’saem by my dan comen vrijen?
Doch alle dat geloop en wil ick geensins lijen Want k’heb mijn buyck soo vol van nu af met de vrou Dat ick soo langh ick leef geen wyf begeeren sou: Maer soet, gebuerman komt, t’is beste dat ick swyge En heel bedruck’lijck sien, Hans.
Ick kost seer qualijck krijghen U mantel sonder gelt; maer soo ick daer voor sprack En seyd’ zy niet een woort?
Sy heeft het nu soo vlack Om gelt uyt mijne handt, oft uyt mijn sack te langhen.
Als vlieghen met haer gat, gaen op het Ys te vanghen.
Eylaes, wanneer ick peys, als dat mijn arme Griet Soo ras gestorven is, soo ben ick vol verdriet.
Ick bid u hebt gedult, wat wilt gy doch al maken Gy cost doch voor haer doot niet aen een ander raken, Giel.
Kom, gaen wy eens besien hoe dat ick best van al, Haer met den minsten kost, nu doen begraven sal.
LYN BY-KOMSTE.
WEl Giel gy blijft wel lanck?
den droescop is dat wachten?
Is dat een vrientschap?
wel sijn dat de liefdens crachten Die u soo matter haest nu jaeghen naar u huys.
Bemint ghy soo u vrouw, die liefd’ is niet te pluys!
Gy comt begort soo ras ghelijck een slack gheloopen, Giel.
Wel ick heb tot een Rou geweest het laken coopen Lyn.
Siet Giel daer is u Vrouw?
Ach Griet!
soo inde Kist?
En waerom sterft ghy dan, al eer dat ick het wist.
ACh mijn hert schynt te beswijcken, Door de droefheydt van u doodt Ach!
ghy laet my inden noodt, Wie sal naer mijn Kinders kijcken, Ach, mijn Griet soo doodt te zyn, Is my d’aldermeeste pijn.
Hans, en Ghebuervrouw te samen.
WEl waerom soo bedroeft wat sal het grijsen helpen Ey ey gy grooten Sot wilt uwe droefheyt stelpen Gy crijgt noch wel een vrouw seer haest naer uwen sin Giel.
Neen neen k’heb vrous genoegh gehadt, en niet te min Schoon dat ick Kinders heb, k’ben niet van sin te trouwen Men vinter niet een goet, in hondert duysent vrouwen Mijn Griet was goet, plesant, was sy by jemant el Meer t’huys als eenen Draeck, soo boos.
ende soo fel.
Wel ghy zijt dan wel bly, dat ghy u Griet soo quyt,, zijt,* Giel.
Al heeftmen weynigh druck, meynt ghy datmen altijdt,, lydt, Beyde.
Wy gaen dan t’samen heen en laten u den last.
Neen neen gaet soo niet wegh?
wel hebde opgepast Om Grietjen hier soo fraey in eene Kist te leggen Waer voor ick u bedanck, ick can niet anders seggen Als drincken wy eens t’saem, al t’gene dat ick vint Dat segh ick u dat is ten dienste van een vrient.
Nu nu een weynigh tydt ick sal de Tafel decken Hans.
,,Wat seght gy van de 1iefd’, beyd’ wy sullen met hem gecken Wacht wat, aensiet het eynd’?
Avous ghebuer, avous?
Dat het u wel bekomt ghebuerman, Giel.
Ach den droes, Het schynt dat Griet my weer met haere doodt comt plaeghen, Beyde.
Ey, ey gy grooten sot, wy konnen niet verdraghen Dat ghy soo staet en beeft, wel daer is immers niet.
Ach?
ick ben soo benauwt, siet daar, ach, siet, siet, siet.
Sy comt weer uyt de Kist: Griet.
Ick sal u anders leeren?
Het is ghenoegh gheveynst, Giel.
Wil naer u kist doch keeren Ach Griet blyft van myn lyf, wel comt gy naer u doodt My plagen help ach help, ghebuerman inden noodt, Wat sal ick doch gaen doen Griet.
Valt voor haer op u knien Giel.
Wel als het soo moet sijn laet het dan soo gheschien En sijt gy dan niet doodt ach Griet myn lieve Griet Ick bid’ vergiffenis van t’geen dat is gheschiet.
Wel nu,voor dese reys, soo sal ick’t u vergeven.
Staet op, en laet ons gaen, nu saem in rusten leven.
Vaert wel, gebueren nu, den Man die heeft voldaen, Leeft t’saemen nu gherust.
Jae, jae, tot myn groot spyt, Soo heb ick myne Griet, en ick wasse liever quyt.
TYS ONVERSTAND, OF DE BRUILOFT VAN ANNE MET ’ER BAARD.
Te AMSTELDAM,           By HENDRIK BOSCH, Boekverkooper over’t Meisjes Weeshuis, 1724. fol.
*1v: blanco] OPDRAGT AAN DEN GELEERDEN, EERWAARDEN, LETTERRYKEN, EN DOOR- ZIFTENDEN HEER BOEKZAAL-SCHRYVER: WEERGAALOOS UITTREK- KER VAN T. ARENTS MENGELPOËZY.
Doorlugte en gevreesde Inquisiteur der Letteren!
Het is, om met de woorden van den grooten Delftschen Dolhuismeester te spreeken, dat wy, met een diepen afgrond van ontzag, uw Siracusaanschen Lettertroon genaaken, om het huwelyk van TYS ONVER- STAND, en ANNE MET ’ER BAARD, een vondeling, onweetende werwaarts van daan gekomen, voor den laagsten trap van uw lettervittende zetel neêr te leggen.
ô Groote Mevius der Boekzaalschryveren!
bezie dit Kint, dat zelfs zyne Ouders niet kent, met de oogen van mededoogenheid!
Ja geleerde Stedehouwder van Momus, wiens keurig oordeel, om het kraaken van eene voetzool, den dans van een Godinne zou verwerpen, deeze Vondeling begeeft zich vrywillig in de bescherming van uwe Zoilusche barmhartigheid, en kust demoedig de Schoolroede van uw Dionisiusche geleertheid, om zig niet verplet te zien door de donderslagen van een maandelyks uittrekzel, misdoopt onder den naam van BOEKZAAL; want als uwe scherpe blixem van comma, punct, dubb’le punct, enz.
langs den grond kruipt om den voet van Parnas te begroeten, en deszelfs steile hemel toppen en uitmuntende zonneflikkeringen, door een ongelukkige gesteltheid van gezigt, voorby streeft, wort zelfs de gewyde en duurbaare assche van een Arent niet verschoont; die Zonnevogel, die zich op de pennen van zyn hoogdraavende gedachten, neevens de grootste zyner tydgenooten, ten hemel pleeg te verheffen is, by uwe uitgestrekte letterkunde, niet meêr dan een aardworm, dewyl uw Midas oogen, altoos na omlaag ziende, het verhevenen, als te onnavolgelyk, in de vergetelbeek van Lethes poogen te begraven, om de eenigste Fenix der digtkunde te zyn: en hoe na gy dit oogwit, ô geleerde UITTREKKER!
hebt bereikt, getuigen uw Marforio’s aanmerkingen op ARENTS MENGELPOËZY; dog het schynt dat het kleed van Pasquyn zo eigen is aan een Boekzaalschryver, als de valhoed aan de Kindsheid en de blikke slab aan de Zotheid; en gy, ô groote Inquisiteur van Febus kleinste lessen, volgt niets meêr dan het gebaande voetspoor van uwen Voorganger, die onder de schaduwe van het Lindenloof gezeeten, wel eêr het Afzetsel van Venetiën aan zyn vittende letterkunde opofferde, en het tweede deel der Mengelpoëzy, van den zelven maaker, met de netenkam van een waanwyze berisping kamde, om een Exemplaar te verdienen.
Daarom, ô gestrenge Cato der letteren, die liever in het erbarmelyk Utica der Schoollessen, voor de vryheid van het A.
B. wilt sterven, dan in het heerlyk Romen van grootsche gedachten, met uw voorgangers en tydgenooten leeven, word u dit huuwelyk van TYS ONVERSTAND, met een Chaos van demoedigheid opgedraagen; denk dat hy u smeekt als Broeder, terwyl zyn lieve Bruid met de zelve zedigheid, die uw geleerd uittreksel van T. ARENTS verzeld, u bid om een genadige bescherming, ja zelfs de gehoornde Woutgoden, die hun Bruiloftstoet verzellen, stryken hunne gespleete klaauwen eerbiedig uit voor den ontzaggelyken Scepter van uwe uittrekkende veder, om verschoning te verzoeken van hun huwelykszangen; zy onderwerpen zig aan de vaderlyke plak van uwe onderwyzinge; want mogelyk zullen hunne trouwliederen T. ARENTS, Meyer, Pels, Vos, en anderen tot heiligen maken aan den hemel van Apollo’s digtkunde.
Erbarm u dan, ô GROOTE BOEKZAALSCHRYVER!
over dit geringe Kluchtspel, en aanschouw het met die genegenheid, als wy het aan u opdragen; uw pen zal mogelyk minder scherp weezen op dit ouderlooze Voorwerp, nu het de eer geniet om met uw ontzaggelyken naam op ’t voorhoofd te pronken, en uw letterryk oordeel zal zich nu ligt niet belgen, als het heit op tyt gerymt vint; of vitte op zitten; ’t zal ook uw ontferming eêr verdienen, als gy eenige spelfouten, het laagste gedeelte van de Poëzy, waar in uw geest den hoogsten top heeft beklommen, ontmoet, om die zonder Brandmerk in uwe uittrekkinge over het hoofd te zien.
Dierhalven konden wy op het Heel-al geen beter beschermheer uitkiezen, voor deeze geringe Offerhande, dan u, ô PYTHONISCHE BOEKZAALSCHRYVER; op hoop dat dit Weeskind veilig in uw bescherming zal leeven; te meêr dewyl gy, als een andere Eölus, de Winden van berisping, vittery, en taalziftery; ja zelfs de orkaanen van nyd en afgunst kunt teugelen, of los laaten, om alles wat zich hooger verheft dan het Boerendak van onweetendheid, om ver te blaazen.
Het is dan, Geleerde Uittrekker!
dat wy dit Kluchtspel onder uw grooten naam in ’t licht laaten komen, om uw gunstige bescherming te ontfangen, terwyl ik altoos zal zyn en blyven, Uwe gehoorzaame Dienaar, en toegenegene Vrind, N. N. Raad ’er naar.
’t IS nauwelyks verjaart, Dat Anne met ’er Baard Met haaren Tys ging trouwen.
Wat had die Vryer haast!
Die reeds al zit verbaast Zyn bolleke te klouwen.
Jong Volkje, zyt ge wys, Doet niet als mag’re Tys, Zo zal ’t u nooit berouwen.
TYS ONVERSTAND, of magere Tys, Bruîgom.
ANNE MET ’ER BAARD, zyn Bruid.
LELIANE, PETRONELLA,} Twee jonge Juffers.
KEETJE, Naaister en Nigtje van Anne met haar Baard.
TWEE GEHOORNDE SATERS.
Het spel speelt daar ’t vertoond werd.
LELIANE Zingende, PETRONELLE agter ’t Geboomte.
Vois: Tranquille Ceur.
HOe is de Jeugd thans zo verblind, Dat zy zo avregts slaat aan ’t minnen?
Zyn wy niet waardig meêr bemind?
Wat meugt gy jonge Maats beginnen, Of heeft een oud Wyf wat meêr Rykdom opgehoopt, Dat gy u dus verkoopt?
’t is onlydelyk geweld, Daar zig de Liefde af moet beklagen: Haar heerschappy buigt voor het geld, Al zou de Bruîgom horens draagen; Geen afgesleete Weeuw, hoe eereloos van aard, Of ze is een Bruigom waard.
En dus verslyt in eenzaamheid De jonge Jufferschap haar nachten, Want daar het Geld de Liefde scheid, Is geen goed Huuw’lyk te verwachten, En daarom ziet men ’er zo menig wel gewild, In held Acteöns gild.
PETRONELLE, LELIANE.
PETRONELLE.
WEl zo!
myn vrolyke, en waarde hartvrindin, Zo vroeg in ’t Valkenberg te zingen?
Dit is de uitwerking wis van een verliefde zin.
In d’ Eenzaamheid doet Liefde tog haar dingen.
Uw zaaken gaan wis op een goeden voet, Wyl ik zo lustig u ontmoet.
LELIANE.
Het is geen vrolykheid die my thans juist doet zingen, Terwyl gy my zo onverwagt begroet; Maar êer een spyt, ontstaan uit mymeringen, Die myn gevoelige gemoed, Niet kan verduuwen, op ’t verandren van de dingen Die ’k daaglyks moet met een afgryzen zien In veele Huuwelyken, die hedensdaags geschiên.
waar is uw vermogen?
O Minnaars!
zyt ge dom en blind?
Dat gy voor groene Jeugd den Ouderdom bemind.
Zoekt gy voor heldre, loopende Oogen?
Voor jonge Juffers, zagt van aard, Versleete Weeuwen met een Baard.
Hoe hebt ge zo verkeert uw PYL hier uitgeschooten?
O kleine Stooker van de Min!
’t Is voor uw kraam een slegt gewin, Als Venus plant, geen jonge Looten Te winnen: en een werk geheel verkeerd, Dat gy altans de Jongelingen leerd.