floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ga, zoek ze schurk.
wat zotheid!
ziet gy Uw' hoed niet op het hoofd, den degen op uw' zy?
Leo Digitized by google blyspel.
29 LEONARd.
Ik peinsde, en heb wat muizenesten In t hoofd.
Waaren 't maar de lesten!
Een ander voorwerp heeft myn hart.
Vriend fop, vervuld met minnesmart.
'k Wil wel bekennen, dat myn zinnen Alleen Lucia trouw beminnen.
Myn Vrienden willen, dat ik uit noodzaaklykheid Met Isabel zal trouwen, dies veins ik en zy wordt van my zo wat gevleid.
'k beken, 'k was door haar goed behouwen, en in een schoonen staat gesteld.
Maar neen, op, ik versmelt, en blaak door al te zuivre liefde Tot myn' Lucia, die zo teer my 't hart doorgriefde.
Geen schatten, glori, noch geen' kroon, Geluk, belangen, staat, noch grootsheid zelfs, hoe schoon, ontfangen op myn hart ooit zulk een groot vermoogen, dat ik verlaaten zou lucias lieffiyke oogen.
'k Gevoele om haar te zien, myn hart In zuivre min verward.
Die door t verlangen schynt nu weder te herleeven.
Hoe laat is 't?
Ruim half zeven.
Heel goed... maar zeg, wie heeft u dat gezeid?
De bakkers meid.
De verstrooide vangedachten, och!
nu kan ik hooren.
Dat hy het staertje heeft van zyn verstand verlooren.
Verlooren... weet gy dan waar door dat ik myn' laars verloor?
Myn Heer, 't geluk begunstigt u volkoomen.
Ik heb Lucia daar vernomen.
Ik bid betoom u wat, en zo, Dat gy hier niet weer maakt een quid pro quo.
LEONARD, LUCIA, FOP, LEONARd.
Vejuffer, 'k was al van gedachten Om u op 't nederigst myn diensten aan te biën, Gestreeld door hoop van u te zien.
U, die alleen myn smart en lyden kunt verzachten.
Sints 't afscheid, ruim een' maand geleën, schynt gy veel schoonder in myn' oogen, als voorheen.
Elk uur, elk oogenblik doet uwe schoonheid bloeijen, Gelyk elk oogenblik myn liefde ook aan doet groeijen, Zodra ik t levend vuur van uwe lonkjes voel.
Breng voor Mejuffer hier aanstonds een' leuning stoel.
Flip brengt eenen armstoel.
Elk minnaar voert byna een zelfde reden.
Maar op hun weërkomst ziet men vaak hen volgen op hunne eerste schreeden.
De jongmans scheppen in verandering vermaak.
For, ziende dat zyn Heer den armstoel voor zich genomen heeft, brengt Lucia eenen stoel zonder leuning.
Mejuffer, zit wat neër, indien 't u kan behaagen.
Hier s maar een leuningstoel, ik bid, wil u daar over niet beklaagen.
31 om dat myn Heer, gelyk gy ziet, juist daar op zit.
Ik kan u thans geen and'ren geeven.
'k zal liefst wat staan, ik zou, dunkt my, geruster leeven, zo 'k minder liefde u droeg, myn Heer.
Maar myn geneegenheid, zo teer Ontstelt door achterdocht myn' zinnen, En dwingt my evenwel u altoos te beminnen.
Doch echter, hoe ik zoek, ik vind geen reën, Die my van u verzekeren.
'k vrees, dat ik van uw kant, verandering moet duchten.
Die u heel ligt weer om een nieuwe min doet zuchten.
Neen, Schoone, 't is om u, dat ik in liefde blaak, bekoorlyke Isabel.
Fop stil tegens Leonard.
Het is Lucia.
'k haak Steeds naar u byzyn dat ik nimmermeer kan derven.
'k wensch altyd om met u te leeven en te sterven, aanminnige Isabel.
Ik zeg Lucia.
Zy Heeft veele aanminnigheën voor my De kracht der liefde straalt uit haar bevallige oogen, doch Isabel heeft op myn hart veel meer vermoogen.
Ik zeg het is Lucie.
Ja 't aangenaamste beeld, En als een' pronkjuweel van schoonheën hier geteeld.
Wat hoor ik, breekt uw Heerzyn eeden?
Is Digitized hy my ontrouw?
kan 't geschién?
Dat Isabell van hem wordt aangebeden, doet my zyn dwaaling klaarlyk zien.
'k Gevoel myn hart door minnenyd ontroeren, En myne min, van hemgetergd, tot wraak vervoeren.
LEONARd tot zich zelven koomende.
Wat voorwerp kan in u toch gramschap voen, mejuffer, dorst die guit u ergens in misdoen?
Zo iemant my hier haat'lyk kon verstrekken, zyt gy het.
Kost ik uw toorn verwekken?
Trouwlooze, en al te ondankbre Leonard.
Schenk Isabelle vry uw hart.
schelmsche fop, hebt gy my dan bedroogen?
Zie daar, nou heb ik t kwaad al weëtigedaan.
Ik bid alleen uw schoonheid aan.
Dat my de wraak hier straffe voor uw oogen.
Indien myn hart, bekoord door uwe aauloklykheen, een ander mint als u alleen.
Myn Heer, wat 's dit, waar toe dit zweeren?
Durft gy u nog zo stout verweeren, daar ge in myn byzyn noemt, haar die u dus bekoort, blyspel.
33 beminlyke Isabel, o schoone, dat s uw woord.
Hoe noem ik Isabel?
'k geloof, gy wilt my kwellen, of zoekt myn' liefde eens op de proef te stellen.
Zou ik by u, die 'k veel meer als my zelf waardeer.
Van andre spreeken?
'k bid, denk zulks toch nimmermeer.
Zie daar straks koldert hy al weer.
Gy kwetst myn trouwe min door zulk een achterdenken.
Daar s niets bekwaam om die te krenken.
'k zweer, dat myn hart voor u alleen in liefde blaakt, Want buiten u is niets, dat my vermaakt.
Maar apropos, k moet u iets vraagen, mejuffer, gy hebt kennis aan De Kommissarissen, by wie myn' zaaken staan te wyzen, spreek hen, zo t u kan behaagen Van myn Proces een woord of twee.
Zeer gaeren.
Apropos koomt daar heel net ter snee.
Door welke redenen gy my ook wilt beleezen, 'k bemin te veel om niet beducht te weezen, En onbevreesd te leeven voor uw' trouw.
Maar uw verstrooijing van gedachten die ik hou, dat u natuurlyk is kan myne zorg geneezen.
'k Acht u onschuldig, wyl een' dwaaling u verwart, die, naar 'k geloof, meer uit uw' aart spruit, als uw hart, LEONARD.
'k ben u verplicht voor die goedgunstige gedachten.
Ja, ja, ik blyf zyn borg, hy s goed en wel, Maar k vrees, het woord zyns Ooms zal de uitkomst, die wy wachten, hind'ren, hy heeft hem beloofd aan Isabel.
Myn Oom zal zyne hulp ons bieden in die zaaken.
Hy mint myn broeder, en tracht zyn fortuin te maaken, ja hy verzoekt voor hem een Regiment, LEONARd.
Ik zal hem helpen naar vermoogen, En tot zyn dienst doen, wat ik kan, in dit geval.
Daar koomt hy zich van pas vertoonen voor uwe oogen.
JONKER LOS, LEONARD, FOP, LUCIA.
JONKER, Leonard omhelzende.
beste maat, uw dienaar.
'k ben verheugd u hier te zien.
Myn heer, 't is my veelvreugd.
Tegens op.
Wie is 't, die my koomt groeten?
't is Jonker los.
Hoe zusje, u hier te ontmoeten?
Dat s naar myn zin, gy koomt misschien Eens naar den Inventaris zien Van t hart uw s minnaars, en eens vraagen, Of gy als Erfgenaam daar van u zult gedraagen.
O een, die goed erst, schoon hy waar zo stout van bek, zo plomp van leden, of zo gek, Als op, zou evenwel de juffers straks behaagen.
Wel hoe, als fop?
met uw verlof, 'k zeg die gelyk'nis gaat te grof.
Ell. digitized by google BLYSPEL.
Elk moet, zo veel hy waard is, gelden, Want op zou in een' zek'ren staat Met zekre Jonkers, gansch onnodig hier te melden Niet ruilen willen, neen, gelyk hy staat of gaat.
Je schynt verstoord, myn beste maatje.
'k Moet u omhelzen, maar nu eens een ander praatje.
Heeft Oompje 't eindlyk naar uw' zin Dan afgeleid, en vondt gy 't in zyn' Geldkist wel voorzien van plaaten?
Hoe waaren zyn Pistoolen en Dukaaten, Van de oude of van de nieuwe munt?
Wy letten juist zo naauw niet op dat punt, en neemen t geld maar aan, gelyk t ons wordt gegeerd, na iets gezongen te hebben.
Zo is de goede man verscheien?
Dat spyt me zeker, en ik zoud 'er haast om schreien.
Dat s wel te zien, en t air past heel net op t geval.
Ik heb daar de muzyk zelf op gemaakt, en zal 't Eens zingen o!
't is wonder krachtig.
Hy zingt my in de kroeg met vreugd, als hy spot met al myn tederheden.
Daar sterft myn minnebrand, en bacchus koomt verheugd De plaats van myn Meestres bekleeden.
Daar sterft myn minnebrand.
Ha in de kroeg!
Dan sterft men op het bed van eer.
ONKER, zingende.
En bacchus koomt verheugd Betreeden, betreeden.
Is die Bémol niet fyn, wat dunk je 'er van?
In dat vermaaklyk lied, myn heer, is Bacchus tot 't bekleeden veel bekwaamer Als wy.
JONKER, tegens Leonard.
Hebt ge ooit wel aangenaamer Gezang gehoord?
Is 't niet vol geest?
LEONARd, uit zyne mymering koomende, daar hy geduurende dit Tooneel in geweest is, neemt Lucia by den arm, en trekt haar meenende met den Jonker te spreeken, aan de eene zyde van het Tooneel.
Uw voordeel is my steeds in alles lief geweest, En om 't respekt, dat ik myn Heer uw' Vader Heb toegedraagen, wil 'k u dienst doen nog veel nader.
'k blyf u verplicht voor al de heusheid die gy my... LEONARD, vreez ende gehoord te zullen worden, brengt haar wederom aan den anderen kant van het toneel.
Wy zullen beter zyn, naar 'k gis, aan de and're zy.
JONKER, maakt het zelfde Tooneel spel met fop.
Ik heb u ook te spreeken van veel zaaken.
We moeten ons wat vrolyk maaken.
Wat drommel, is dit om te lachen?
tegens Lucia.
Ja, ik zal een Regiment in t kort u doen bekoomen, dewyl ik heel wel by de Heeren staa.
Ja aan u zelf.
Fop, zou uw Meester droomen, o blyspel!
Of leutert hem t verstand?
Och jonker, geef hem vry je hand, want hier in kunt gy met hem heel wel accordeeren.
LEONARd, tegens Lucia.
Gy hebt een goeden naam, en reeds gediend met eeren.
Men moet u door een ampt uit munten doen, 't geen past aan uw fatsoen.
Maar zie my dan eens aan.
LFONARD.
'k beken, ik heb misdreeven, gy zult het my vergeeven.
Mejuffer, 'k hoop, 'k Dacht met den Jonker... onker.
Hoe, myn zus een Regiment?
Een schoonder Kavallier, 'k beken 't, schoon ik wat bloô ben, 'k zou met zulke Oorlogs knechten nog wel een kansje durven vechten.
JONKER, tegens lucia.
Die Heer bemint u, en is al een raare kwant.
Ik vlei my daar mee, want hy heeft my lang voor deezen Zulks al gezegt, en dat hy me altoos trouw zal weezen.
O neer, tegens Leonard.
dat ge in liefde brandt 'k geloof wel Voor myne Zuster, en met haar in d'echt wilt treeden.
Zy is ook waardig als gy ziet.
Och neen, myn Heer, gansch niet.
Bekoort ze u niet door haar verstand, en schoone leden, en zwierig air.
't Heeft geen bevalligheden.
Nogtans, zo t schynt, bemint gy haar.
O ja, ik min De zangkunst, maar zo k u myn oordeel mag doen hooren, uw zang is gansch niet naar myn zin.
Daar zyn geene aardigheden in, en uwe vois is te oud, zy kan my niet bekooren.
Wat rammelje daar al van vooizen en muzyk?
Die minnaar is vry raar.
Wie spreekt nu van die dingen?
Vroegt gy me niet, of ik vermaak had in uw zingen?
O dat is lang voor by.
Dan heb ik ongelyk.
Ik was straks bezig met te vraagen, Of u myn' zuster kan behaagen En of gy haar bemint?
Of ik haar min?
vraag my Dat niet, maar haar behoorlyke oogen.
Gy hebt geen kwaade keur gedaan, myn Heer, want zy Is schoon, en heeft veel geest daar by.
'k heb ook een voorwerp vol vermodgen, dat ik bemin, en daar ik zonder veel geluid Myn hof by maak, tot dat zy wordt myn' Bruid.
Tot hier toe heb ik my heel stilletjes gedraagen.
Al 't wild en zot gewoel kost nimmer my behaagen, doch ik verlang om naar myn zin te zien haar die 'k zo teer bemin.
Dewyl gy hier niet langer wilt verbeiden, zo gun my dat ik u mag uit geleiden.
Hy geeft haar zyne linker hand.
Wel foei myn Heer 't is onbeleefd, dat gy de linker hand haar geeft.
Wie zag ooit zulke zotternyen, LUCIA, tegens Leonard Blyfhier, gelei my niet.
Hy geleidt haar tot op 't midden van het Tooneel, en keert dan weder naar op.
Dat is eerst hoflyk vryen.
LEONARd, flip, jonker.
LEONARd, ik heb u een geheim bevel te geeven, luister wel.
't is my vergeeten, wat ik zeggen wou.
ga heenen.
En zie, of myn horlogie is gedaan.
Breng me ook wat snuif tabak, nu vaardig, rep uw beeuwen, maar neen, gy zult daar flus wel gaan.
Zie dat 's een groot geheim.
LEONARd, tegens den jonker.
Mejuffer, wil gehengen, dat ik u mag tot aan uw kamer brengen.
uw' heusheid gaat te veer.
LEONARd, ziende dat hy met den Jonker spreekt.
Hoe zie ik u dan hier nog weer?
'k Dacht met uw zuster.... jan. de verstrooidende tooneel.
Zo ge ooit wordt haar man, myn heer, mistrouw u zelf in uw verstrooijingen van zinnen.
Een wyf is al genoeg.
Dies hou U by uwe eigene, en wil met geene andre Vrouw Door misslag ooit lief koozery beginnen.
Myn zuster is gansch niet ondankbaar, en zy zou U met den intrest dat betaalen.
Om haare schaa weer in te halen.
Vaar wel, myn heer, ik blyf uw dienaar met ontzag.
Ik zoek vergeefs, waar ik ook zoeken mag, en zie Lucie niet, myn beminde.
Dat is geen wonder, want ze is weg gegaan.
'k vinde Voor my niet, als bedroefd geklag.
Geen mensch was ooit zo zeer verlegen.
Het schynt, van daag loopt me alles tegen.
Wel honderd zaaken moest ik haar nu doen verstaan.
Verliezen wy geen tyd, laat ons haar volgen gaan.
Als ik haar by zyn mis, zo schyn ik niet te leeven.
Hy haar ziet, of niet, dat is ontrent al even.
Indien myn' baas wat nieskruid wierdt gegeeven, 't Geen hem deedt niezen met geweld, zyn herssens wierden daar misschien wel door hersteld.
Nu wordt hy slimmer, en ik vrees, 'k zal 't over erven.
Een itized by google blyspel.
Een wys man leerde me, dat ik me wachten zou voor kwaad gezelschap, dat ons ligtlyk kan bederven.
Maar evenwel ik voel, dat ik veel van hem hou En weet wel, dat een hart, waar in geen arg kan steeken, zyn vrinden minnen moet, hoe vol ook van gebreken.
EERSTE TOONEEL, LYSBET, isabel.
En bly, dat ge eindelyk uw kamer eens verlaat.
'k je moeder moet van daag heel wel te vrede weezen, En onze naarstigheid verdient te zyn gepreezen, Dewyl het daar pas zeven uuren slaat.
My dunkt nogtans, dat ik niet ligtlyk zal behaagen, Want het gekyf, dat ik moet van Mama verdraagen Verbleekt me, en maakt my leelyk alle dagen.
Het spyt haar, dat ze u ziet zo wel gemaakt en schoon.
Een' moeder, die nog pronkt met valsche aanlok'lykheden, die vryer ziek is, ja nog jeuk'rig in haar leden, Moest wel uitdrukkelyk zyn door de wet geboon, Wanneer de schoonheid en de minnaars haar verlaaten, En zy ruim vyftig jaar dat werkje heeft gedaan, De tederheden dan te haaten, En aan haar' dochter die geheellyk af te staan.
Ach' dat waar een' der beste zaaken, Want elk moet op zyn' beurt zich in de min vermaaken.
LIS. de verstrooide van geesten, lys.
Ja 't liedtje zeit zo, maar ik bid je zeg, wanneer gy voelt, dat ge in uw hart den Jonker mint zo teer, is zulks uit achting of uit min?
Zoudt gy gelooven, dat ik de reden zelve weet?
Maar vorder.
Ach 't gaat myn verstand te boven, en 'k weet niet of het liefde heet.
Maar ik beken, t verheugt my, als ik hem hoor roemen.
Ik voel een' heimelyke kracht, een schikking, die ik niet kan noemen, Waar door ik zyn belang hoog acht, ja schier gemeen met 't myne reken.
'k word bleek en rood, wanneer ik hem hoor spreeken, en als hy van my gaat, volg ik hem met myn oogen tot op straat.
Ja myn hart, tot hem geneegen, vervolgt hem aller wegen.
Zyn air, zyn zeden, en gedrag Zyn in myn zin den ganschen dag, ja dikwils, als ik slaap, zie k in myn droomen Zyn lieve beeltenis op t vriendlykst voor my koomen.
Is zulks uit achting of uit min?
Zo als je wilt, Maar eind'lyk 't is een kwaal, die nimmer wordt gestild, Als door het heilzaam kruid van trouwen, en 'k zal myn best doen, dat gy aan malkand'ren raakt En hier een eind van wordt gemaakt.
Recht uit, ik zou voor u den Jonker t beste houwen, schoon Leonard verstand heeft, hy s te zeer Verbysterd van gedachten.
Jou voegt een' bruidegom, die vriendelyk en teer er door.
Door blyde kusjes steeds je smarten kan verzachten, Die vrolyk is, die danst, en springt, En altemets een aardig liedtje zingt, Die zich van 't een vermaak naar 't ander gaat begeeven.
En dus zyn wyfje naar haar eigenzin laat leeven.
Gy kent myn Moeder, en haar wonderlyken zin.
Gelooft gy, dat ze ooit zal begunstigen myn min, en wy te saam' met haar toestemming zullen paaren.
Daar zy my heeft verboon den Jonker meer te zien?
Nogtans kan zonder dat het trouwen niet geschien.
Maar zyt gerust, laat dit je niet bezwaaren.
Wy zullen moogelyk wel ietwes vinden, t geen Ons redden zal uit deeze moylykheeren, maar wat geluk doet hem reeds herwaarts treën?
JONKER, ISABELLE, lYSBET.
wat vermaak, dat ik u eindlyk vinde?
Uw Dienaar, myn' prinses, myn wel beminde, ik zweer, gy hebt van daag het air van een' godin, en praalt gelyk de moeder van de min, die toen zy kwam te voorschyn uit de baaren Uw' schoonheid niet kost evenaaren.
Ik wil van uwe min voor my dit onderpand Nu neemen van uw schoone hand.
Hy kust haare hand.
Kom, kom, en wil wat wysselyk hier hand'len.
Je maakt het al te bont.
JONKER. de verstrooide van geesten, jonker.
Wy lieden van het Hof Verstaan ons om op 't pad der liefde net te wand'len.
Zoudt gy dan willen, dat ik als een nieuwling, of Een, die in min is onervaaren, by u kwam leeren, hoe men 't vryen best moet klaaren, Dan hevig zuchten, en nu weer eens zachtjes aan De hand te drukken, 'k walg van die Lief koozeryen.
't is goed voor burgers zo te vryen.
Ik ben gewend terstond recht toe naar 't hart te gaan.
Zoudt gy, mejuffer, t wel gelooven, dat ik sints tien jaaren daar boven, een wreede schoonheid zocht, die k tot myn smart nooit vond.
'k Wil 't wel gelooven, want je valt gevaarlyk zeker.
En al die jou maar zien, beminnen je terstond.
'k Heb gisteren gestort een' schoonen beker, En zonder veele opsnydery Te maaken, meer als honderd glazen.
Geleegd op uw' gezondheid by... stikt.
Een party uitgeleezen baazen.
Myn minne gloed, die steeds wierdt door den wyn verwordt, als ik om u denk, terstond verkwikt.
En onder 't drinken vaardig.
't is by myn' keel heel warm.
Hy neemt zyne Paruik af, en kamt ze uit.
't Gezigt is aardig.
Gy wilt ons toonen, dat je kruin al wast, misschien.
Ik mag dien nieuwen groei van haar wel aan je zien isabel.
Ga wat zitten, 't staan, myn Heer, mogt u mishaagen, een armstoel, lysbet.
JON, digitized by google blyspel.
Ei, laat my geen armstoel plaagen ISABELLE.
Maar, ei myn Heer, 't is uw' beleefdheid, dat... jonker.
Een' armstoel vind ik zot, en moeilyk, dat je 't vat.
Een mensch zit daar, als opgeslooten, tusschen.
'k hou van een' stoel slechts met een kussen.
Belast eens, dat men er zo strak Hier een beschikke, op dat ik neerzit met gemak.
Neen Jonker laat het staan voor dees tyd je behaagen.
Zie daar, ik kan dat volk toch niet verdraagen, het geen men steeds diende, als een oudhuis, te onderschraagen.
Daar leggen ze in een' armstoel heen en weer Te wiegen, zit, by loo, op een goed bankje neer, onze Ouders stelden 't dus wel eer En vonden zich heel wel by houte huis sieraaden, En zouden wy die nu versmaaden?
Stil, lysbet, wacht u van één woord Te zeggen, t geen myn Heer verstoort.
Tut, tut, men moet de jeugd welleevendheden leeren.
Ons Lysje schynt vergramd.
Wel aan, koom laaten wy ons tot een ander praatje keeren.
Ik zou wel vraagen, hoe ik in uw hart mag staan, of ik van u altyd word aangebeden, gansch pikken!
Uw' mama heeft wond're korzelhagen.
gelyk een Egelzwyn.
Zy is zo scherp, ISABELLE.
O ja, zy knort steeds zonder op te houwen, en heeft my flus verboten u immermeer te aanschouwen.
Jo Digitized by google 46 de verstrooide van geesten, jonker.
Zy heeft groot ongelyk, en, zonder veel van myn' Verdiensten, of geslacht te roemen, hoeft zy myn aanzoek ook zo mislyk niet te noemen, Dewyl ik tracht uw man te zyn.
ISABELLE Myn man!
Daar zal zy nooit haar stem toe geeven.
Gy hebt nog geen Emplooi, en boven dien, men zegt, ben ik niet kwaalyk onderrecht, dat gy al vry wat wild met vrouwen weet te leeven.
Wat 's dat, of ik somtyds een aardig Bekje zie?
Wy Officieren zyn gewoon tot tyd passeeren By 't beste jufferschap des winters te verkeeren.
K zie Mevrouw... isabel.
Wat zeg je wie?
vertrek, myn Heer.
Och vlugt.
Neen, wil maar blyven.
Waar bergen wy ons voor haar kyven?
Laat my dien kwaaden post verweeren.
Stil, daar schiet wil niet vreezen, my iets in 't hoofd, dat ons zal redden.
Zy weet je naam, maar kent je niet.
En heeft je nimmer hier in huis gezien voor deezen.
Wy wachten flus een vreemden vent Een Franschen Meester, veins dat gy die meester bent.
Zy nadert ons wat raad?
O 'k zal 't wel klaaren.
Je hebt dat netjes overleid.
Ik prys in dit geval uw geest en vaardigheid, en ben tot myn geluk al vry in 't Fransch ervaaren.
MEVROUw van KNORWERVEN, LYSBET, JONKER, isabel, le.
Ja zeker, 'k vind u hier in goede Kompagnie.
Wat s dat voor een, dien k by u zie?
Wel kunt gy zelv' dat niet verzinnen?
De Fransche Meester is 't, die heden koomt beginnen Met zyne lessen... MEVROUW VAN KNORWERVEN.
Doet hy?
Hy liet die moeite liever na.
Myn dochter weet genoeg in 't Duitsch te spreeken.
Dat zy maar leer haar' mond in alles niet te steeken.
Een deftig man zeide eertyds, dat, zo hy Met Goden sprak, 't in 't Spaansch zou weezen, het Fransch zou hy gebruiken by De Juffers.
die taal kan ieders hart beleezen, De liefde kruipt door haar accent Tot in de ziel in een moment.
Het Nederduitsch by mans, en t zwitzersch by de paar Das dich der donder schlag.
Dat 's eerst een dol geluid.
O 'k hou niet van die taal der Bokken baarden.
Myn' dochter gaat nooit uit, en wacht ook niemant, dies moet zy zich vernoegen.
Met eene taal, en naar myn tin haar woorden voegen.
Ik leerde u straks, hoe dat het Adjectif steeds net Moest accordeeren met het substantif.
Nu let.
Belle Isabelle.
Dat zyt gy schoone Isabelle.
Zachtjes.
En dan weer un Amant fidelle, dat ben ik, een trouwminnaar, die alleen Uw'Gaaven en bekoorlykheen Aanbidden wil en anders geen'.
Mevrouw van Knorwerven nadert om te luisteren.
Men moet die t saamen accordeeren En genre, nombre & cas, in dien men wel wil leeren.
al dat Fransch gelel is enkle zotterny.
Draag meer eerbiedigheid voor de Grammaire, en gy, Mejuffer, luister naar myn' rede, want in myn' lessen vaar ik vry wat haastig voort.
Wy moeten dan beginnen met het woord, Je aime, ik bemin, zyt gy daar mee te vrede?
Ik schep daar groot behaagen in.
Ei, conjugeer nu eens met my.
Je aime, ik bemin.
Je aime, ik bemin onker.
Gy vat niet naar myn' zin Het recht geluid, dat ik wel zou begeeren.
Ik bid, zo 'k haar berisp, dat gy u niet verstoort.
Gy moet veel tederder die woorden pronuncieeren.
ISABELLE Je aime, ik bemin.
Dat s zo, als t hoort.
Wat zoeter Naturel Mevrouw, 'k wil assureeren, dat zy in 't kort al veel meer weeten zal, als ik.
't behoort.
't Bekoort my zeker, maar laat ons geen' oogenblik Verliezen, ik verlang om voort te vaaren, En eens te hooren hoe gy 't Pluriel zult klaaren.
Monsieur, zy weet daar van reeds meer, dan al te veel, en in t vervolg moogt gy geheel Met uw bezoek wel achter blyven.
'k heb al te wel geleerd, om my zo weg te dryven.
VIERDE TOONEEL, ERNESTUS, LYSBET, ISABELLE, MEVROUW VAN KNORWERVEN, JONKER.
Al 'k ben verheugd, myn Neef, dat ik u hier zie staan.
Ja. mevrouw ik biede een' Edelman u aan, waar van wy, onberoemd gesprooken, veel verwachten, die, zo hy u behaagt, zich zal gelukkig achten.
Dat hem de droes... isabel.
Wat moeilyk toeval!
'k beef.
Wel hoe, myn heer, is dit uw neef?
O ja, mevrouw, hy heeft my nu niet meer van nooden, omdat hy zich zelf heeft aangebooden.
Wel zyt gy dan geen Fransche meester?
Wel 't is de Jonker.
Ik beken 't, maar 'k heb voor deezen Wel meer, slechts uit liefhebbery Aan juffers van fatsoen 't Fransch onderweezen.
MEVROUw van KNORWERven tegens Isabelle.
Foei, onbeschaamde.
Ik bid, betoom uw' haastigheid.
Daar ik u had gezegt... jonker.
Mevrouw, spreek met bescheid.
Wacht u van myn schoolieren door uw raazen Hier in myn byzyn te verbaazen.
Bemoei u met uw' zaaken, vat je dat?
Na 'k 't u verbood... jonker.
Mama, ik bid, bedaar u wat, 'k wil liever u eens kussen.
Mevrouw van kNORWERven.
Wil vertrekken.
Myn Heer, ik ben geen vrouw om me te gekken.
ONKER, neemt haar by de hana, zingt en doet haar met geweld danssen.
We moeten t'saamen hand aan hand Eens vrolyk danssen een' koerant.
ERNESTUS haar scheidende, en den jonker naar buiten stootende.
Dat gaat te hoog, vertrek, mevrouw wil hem vergeeven 't geen door zyn losheid is bedreeven, zo ik u bidden mag, ei keer Straks naar uw' kamer.
MEVROUw van KNORWERVEN beenen gaande.
Och, och, och, ik kan niet meer.
LYSBET, ERNESTUS, isabel.
Maar foei, myn heer, wat dommer grillen?
Ik had om haar gekyf te stillen hem voor een' meester van Mejufvrouw deur doen gaan, En daar op koomt gy hier juist.... ernestus.
'k heb misdaan.
Myne onvoorzigtigheid kan ik zelf niet verschoonen.
Doch 'k zal myn misslag weer herstellen, en met vlyt In deeze zaak myn' hulp u allebeid' betoonen.
Ik zal haar ondergaan, en vleijen voor dees tyd Op hoop van haar, nu vol oploopendheden, In t eind te brengen tot de reden.
LYSBET, isabel.
Dit voorval zal geen goed aan onze zaaken doen.
Maar Lysbet, hebt gy niet gelachen, toen Myn moeder dansste?
Hoe durft gy den gek nog scheeren?
Ik meen, mevrouw zal jou dat lachen haast verleeren.
We moeten hier dien storm zien overgaan.
'k hoor Leonard treedt herwaarts aan.
Kom luist'ren we eens naar zyn' verstrooidheid van gedachten.
Uit zyne reën is stof tot ons vermaak te waciten.
1.0 LYSBÉT.
Ik mag 't wel lyen, laat ons dan ter zyde sijn.
.... ZE. de verstrooide van geesten, zelve tooneel.
LEONARD, FOP, ISABELLE en LYSBET ter zyde.