floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ick ben al levend’ doodt, en legh hier in mijn graf.
Ick wel: kom ritse teef, ick sal hem jou vertonen, Die om jou gelt, en vreucht, mijjn gaet met horens kronen: Kent ghy dees hontsvot wel?
Rombout treckt de kist open.
Nu is hy in de knel.
Kom nu vry voor den dagh, ick roepje in duel, Daer mee so schiet ick toe, o guyt en eere-rover!
dit is mijn man, wat komt mijn nu al over?
O schellem!
slimme fiel, breeck jy so onse echt.
Och ick versoeck genaed’.
Daer is voor u geen recht.
Ey Rombout waerde heer, wilt het mijn doch vergeven; Nu Neeltje helpt mijn wat, bit voor jou man sijn leven.
Hoe dorst ghy dit bestaen?
U vrouw haer schonigheyt Die heeft mijn tot dit werck, en vuyle lust verleyt.
Schiet hem maer doot, ’k wil hem niet langer horen spreecken.
Kan ick door dit geschrey u Turckx hart niet breecken.
Ick ben door dit juweel tot dese val gebracht.
Dat lieghje als een bock, jy hebt mijn flus verkracht.
Nu moet hy voort van kant.
Bruy toe, pas wat te raken, So sal hy hier in ’t lant geen meer Cornette maken.
Hoe valje mijn dus hart, ick roep kracht en gewelt.
Mits ghy mijn wijf gebruykt, en neemt noch van haer gelt.
Dat heb ick noyt gedaen, zy heeft het mijn geschoncken, En schiet mijn nu niet doodt, ick ben noch hallef droncken.
Dat sien ick wel Rabout, dat heeft mijn gelt gekost.
Ey Gerbrant spreekt voor mijn, maeckt dat ick wert verlost, Je meught dan, alsje wilt, tot onsent komen schrijven.
Nu Joncker laet hem los, en wilt doch so niet kijven, De man die is schier doodt, ick bidt, bedaarje wat.
’K wou dat hy met sijn naers op Rombouts horens sat.
Ick loop voort na de Schout.
En wilt dit niet verklicken.
Ick sweer dat hy hem hier niet meer en sal verquicken.
Sta ruym, dat gaet’er deur.
Hou maet, versinje niet: Hoe benje dus quaet?
het is wel meer geschiet, Denckt om sijn lieve vrouw.
Jy sout mijn wel vermurwen, Het sterven van de mans heeft meenigh vrouw bedurven: Dat ick hem nu liet gaen, hy quam licht morgen weer.
So breeckt mijn vry den hals, so ick oyt weder keer.
Je bent licht van alloy, ick maghje niet gelooven.
En twijffelt daer niet aen.
Wilt ghy mijn dan belooven Dat jy jou leven niet sult komen in ons huys?
En seggen dat mijn wijf is eerelijck en kuys?
Dat ghy mijn nimmermeer voor horenbeest sult schelden?
En wat hier is geschiet, dat ghy het noyt sult melden?
Oock datje al het gelt nu van Catrijn verdient, Mijn weder geven sult, als of het was gelient?
En dat ick van dees nacht in Neeltjens schoot sal rusten?
En boeten dan met haer mijn onvernoeghde lusten?
Daer ben ick mee te vreen, behoudens lijf en goet.
Nou hertje laet u raen, je wint hier mensche bloet.
Neen dat sal noyt geschien, ick schuw die groote sonde, ’K ben daer eerlijck toe.
Dat heb ick wel bevonde.
Sijn leven hanght hier aen, ey redt hem uyt dees noot.
Soje dit niet en doet, so schiet hy mijn mors doodt.
Sal ick om so een fun mijn eerbaerheyt verliesen.
Men mach wel van twee quaen altijt het beste kiesen.
Sult ghy wel meer jeloers op mijn, en Gerbrant sijn?
So lang niet als ick leef.
Ick neem het dan op mijn.
Voort segh nu ja, of neen, sal ick u vrouw genieten?
Of ick sal u terstont met dit pistool doorschieten.
O ja, mijn lieve vrint.
Nu ’t anders niet en kan, So neem ick u dees nacht voor mijn getrouwde Man.
En ick neem u dan aen voor mijn onechte swager.
Wech weyman sonder hart, bedroge horendrager, Dees slimme sneuckelaer, die yder ’t sijne seyt, Raeckt om sijn radde tong, dus in de berebijt.
Nu krijgh ick weer wat moet, en ben al buyten vresen: ’t Is beter een goet man, als een doodt man te wesen.
Dit is de twedemael, dat ick dus ben gekroont: Te recht het spreeckwoort seyt, het quaet sijn meester loont: Ick meen dat ick was argh, en sagh met Argus oogen, De slimste so men siet, die werden eerst bedrogen.
Ick min u of ghy lang mijn liefste had geweest.
Dus wert u man, door dwang, een willigh horen-beest.
Ey kust mijn doch een reys, gy sijt nu mijn beminde.
Hebt ghy mijn buermans wijf, ick sal mijn man wel vinde.
Doet daer geen moeyten om, en voeghje maer by mijn: Wy sullen als getrouwt, oock lustigh vrolijck sijn.
Ick nood’ u saem te gast, kom laet ons vreughde tonen: Want Acteon die sal een gildebroeder kronen.
Die bocken is voor mijn; sy houden mijn voor sot, Ick moeter onder deur, want yder met mijn spot.
So win ick op een dach twee onverwachte swagers, En maeck, door slim beleyt, twee sotte horendragers.
Daer gaet den sluypert heen, dien schender van sijn vrouw: Dus raeckt hy in de knip, die yder knippen wouw.
So moetmen tot een straf die sneukelaers bedotten, Die noyt haer horens sien, en met de bocken spotten.
VAN BREEN.
DE GEWAANDE KRYGSMAN of Nieuwmodesche Minnaar.
DEGEWAANDEKRYGSMAN:OFNIEUWMODESCHE MINNAAR.
IN ’sGRAVENHAGE, By GYSBRECHT GASINET, Boekverkooper in ’t Kort-Achterom, 1715.
OPDRACHTAAN MYN VRIND, PETRUS GEZELLE.
ERVAAREN LIEFHEBBERIN DE DICHTKUNDE, En Opbouwer der zelve.
IK offer met schuldplichtigheden, U hier een KRYGSMAN op, myn Vrind: Hy komt u onder de oogen treeden, Maar schrick niet; want hy steekt vol wind.
Hy zal u nergens Aârs meê plaagen, Als dat hy mogt door laffe reên, Uw keurig Oog, of Oor mishagen, ’t Geen hy heeft door myn pen ter leen.
Hy ’s door, en door van liefde ontsteeken; Zyn Heldendaân, en Minnery, Weet hy by beurte van te spreeken; Doch ’t is al waan, en zotterny.
Het kan hem in het minst verscheelen, Of hy doet van zyn kracht verhaal, Of dat hy mag voor MINNAAR speelen, En vrijen een Lantarenpaal.
En schoon hy moet een blaautje loopen, ’t Geen hem zyn zotterny verwekt, Indien hy op uw gunst mag hoopen, Acht hy zich veiliglyk gedekt.
En raast hy wat te veel Vrind Peter, Of dat hy uw geduld verveeld; Denk ’t is een gek, hy weet niet beter, Doch echter van een Vrind geteeld.
Dit doende, zal ’k uw gunsten roemen, En ik my zelven altyd noemen, U: E: DW: Dr: en Vrind J: VAN HOVEN.
’s Gravenhage den 14.
Maart 1715.
WAarde Leezer, hier ziet gy myn derde Tooneelwerkje, het welk gedrukt is onder myn eigene opzicht, ’t geen my van goede Vrinden, is geraaden.
En myn volgende werkjes zullen met het Zinspreukplaatje, dat hier voor geplaatst is, in ’t ligt koomen.
Niemand behoeve zich te verbeelden, dat imand in het byzonder met deeze Krygsman gemeend wert, alzo ik niet van meeninge ben, om oit imand, het zy ook wie het zy, in het Openbaar ten toon te stellen.
Ik zal zulks overlaaten aan Dichters die een Vrybrief van Apollo hebben, om voornaame Perzoonen, te heekelen, of liever schamperlyk te geezelen.
Ik heb alleenig voorgenoomen twee voornaame buitensporigheden, zynde het snorken van opsnyerijen, en zotte liefde, met malkanderen te paaren, waar van het eene, zo wel als het anderen, komt uit te munten.
En by aldien den Leezer, hier of daar, iets mogt te vooren koomen, dat juist uit de beste doos niet is, verzoek daar in verschoond te werden; want U: E: moet weeten, dat ik myne vaerzen geen tien, twaalf, of meerder jaaren onderhanden houden, om die te vitten, kammen of te beschaaven; maar de zelve gemaakt hebbende, eenige weinige opzicht gebruike, en zo ter Drukperze zenden.
Om de nieuwsgierigheid van verscheidene Liefhebberen te voldoen; zo weet dat het werkje, genaamd, Merkurius onder de reizende Komedianten, het eerst aan de beurt Legt om uit te koomen: en zo de Drukker een milde bui heeft, zullen wy er een versnaperingetje agter voegen, en op de koop toe geeven.
KORTEN INHOUD.
EEn trotze Krygsman, met de mond; maar die zyn leven, Geen Vyand aanzien dorst, ja voor een Muis zou beeven, Heeft door opsnyery een Vader zo bekoord, Dat hy na Vrinden raad, noch Dochters smeeken hoord; Maar haar wil dwingen om met dezen gek te paaren.
Tot dat de schrand’re list eens Knechts hem doet bedaaren; Die een Lantarenpaal kleed met een Vrouws gewaad Daar dezen Snoever dan straks op verlieven gaat, Om dat zy groot is; ’t geen zyn zotheid klaar doet blyken, En Govert, Eelhart doet met Dilliaan verryken.
Ex tempore A. van THIL.
GOVERT, Vader van Dilliaane.
DILLIAANE, Dochter.
KATRYN, MeidBARNARDUS, Neef}}Van Govert.
GROOTHART, EELHART,}Vrijers van Dilliaane.
KRISPYN, Knecht van Eelhart.
JASJE, Knecht van Groothart.
ANNA, Meid van Barnardus.
Het Tooneel verbeeld een Straat in ’s Gravenhage, daar Govert en Barnardus woonen.
Het Klucht-Spel begind tegen den Avond, en eindigt in de zelve tyd daar het in Vertoond werd.
GOVERT, DILLIAANE, BARNARDUS, KATRYN.
DILLIAANE.
MAar Vader, wil my noch eens hooren.
Maar wil my toch niet meêr verstooren Gy zyd myn Dochter, en gy zuld Hem trouwen, daarom heb geduld.
Ei Heertje, hoor haar, wil toch letten... GOVERT.
Wil ik jou eens de muts verzetten?
Jou regte tootolf, praat jy meê?
Hou jy de bek, of aârs.... KATRYN.
al reê: Zie daar myn Heer, ik wil wel zwygen, Indien uw Dochter maar mag krygen, Heer Eelhart, tot haar Bruidegom.
Myn Vader, ja daar bid ik om.
Daar bid jy om, niet waar Madame?
Gy hoord u in uw hart te schaame, Dat gy uw ’s Vaders keur weerstreefd.
Maar zy verzoekt u zo beleefd.
maar ’t kan my niet behaagen; ’t Verzoek van haar werd afgeslaagen.
Zy zal Heer Groothart, dit staat vast, Noch trouwen.
Hoe, dien hangebast!
Wat drommel zal zy daar meê maaken?
Ik zal jou straks de ribben kraaken.
Kom beide in huis op staande voet, Eêr gy myn toorn vergrooten doet.
GOVERT, BARNARDUS.
BARNARDUS.
MAar Neef, ik bid wil my eens zeggen, Waar of gy ’t toch op toe moogd leggen?
En waarom dat ge uw Dochter wil, Doen trouwen, met Heer Groothart?
Stil, Stil mon Kouzyn, ik weet de reden, Waarom dat ik haar wil besteden, Ten huuwlijk met myn goeye vrind, Die haar met hart, en ziel bemind; Myn goedren, die ik veele jaaren, Door zuinigheden kwam vergaaren, Zoude ik niet graag door een geslagt Dat kaaltjes is, zien deurgebragt: Neen Neef, wil my dat toch vergeeven.
Heer Groothart weet heel wel te leeven, Het is een Krygsman groot van naam, Gedraagen op de vlugge Faam: Niet overoud, noch jong van dagen, Wiens goedren dat my ook behaagen.
En Eelhart, is een hokkeling; Een jonge lafbek, of zoo’n ding, Die waarelijk al vry veel plaaten, Hem van zyn Vader naargelaaten, Omtrend verteerd heeft; en wel wou, Dat ik myn Kind hem gaf tot Vrouw, Op dat hy dan als van te vooren, Maar met myn goed.... BARNARDUS.
Ei Neef, wild hooren, Na ’t geen u werd van my gezegd; Gy zyd gants kwalijk onderregt.
Heer Eelhart, die ik lang voor dezen Gekend heb, en verdiend geprezen Te worden, heeft veel meerder goed, En geld, als gy op hem vermoed.
Hy leefd gelijk een man met eeren, En kan zyn Renten naau verteeren, Hy neemt zyn koopmanschap wel waar Hy is galand, en braaf, dat ’s klaar.
Daarom zo gy my wilt vertrouwen, ’k Zou hem myn Dochter niet onthouwen.
En wat Heer Groothart aan mag gaan, Die in uw gunst zo schynd te staan, Is niet die hy wel komd te schynen; Zyn liefde zou wel haast verdwynen, Die hy nu tot uw Dochter toond Te hebben.... GOVERT.
Maar zo gy hem hoond!
O neen myn Heer, ’k zal hem niet hoonen, Maar zo hy is, u regt vertoonen.
’t Is een gewaande Krygsman Heer, Die ’t in de mond heeft en niet meêr; Hy snyd steeds op van Heldendaaden, En maakt alom niet als bravaden, Van slagen die hy roemd op ’t meest, Schoon hy ’er noit is by geweest.
Zyn zinnen zyn hem gants verovert, En door zyn waan zo zeer betovert, Dat yder een hem houd voor zot, En met zyn groote dwaasheid spot.
Ja Neef gy kund heel deftig praaten, Gy mogd die taal liefst agter laaten.
Zo hy eens wist dat gy dus sprak, Wie weet of hy u niet doorstak, Noch eens, wil hem meêr eer toe dragen, Of gy zoud my geheel mishaagen.
Eén die den Orelog hanteerd Met roem en lof, werd steeds geëerd.
Dat ’s waar, myn Heer, met groote reden, Werd zulk een van my aangebeden, Die door kloekmoedge Heldendaân, Voor ’t Vaderland ten stryde gaan.
’k Heb zelver in myn jonge dagen, ’t Geweer, ten dienst van ’t Land gedraagen; En heb ook, hoe dat gy ’t verstaat, Veel achting voor een braaf Zoldaat.
Maar egter vind me in alle zoorte Van Menschen, hoog of laag geboorte, Wel gekken, als men daaglijks ziet.
Wel dat is daarom Groothart niet.
Kom laat ’et daar nu maar by steeken, En ons van andre zaaken spreeken, Roer Grootharts daaden niet meer aan.
’t Is wel, gy zult wat aârs verstaan, En eens een ander deuntje hooren, Maar met beding u niet te stooren.
Neen spreek maar.
Groothart uwen vrind, Van wien uw Dochter werd bemind Zo ’t schynd, zeg Neef, zoud gy wel weeten, Wat liefde dat hem heeft bezeten?
Wat liefde?
ik weet niet wat gy vraagd!
Om dat myn Dochter hem behaagd.
Om dat zy hem behaagd dat ’s zeker, Maar waarom meenje Neef?
Ei spreeker Dat bid ik u toch niet meêr van, ’k Weet dat zy hem behaagen kan. BARNARDUS.
Dat weet ik ook; maar ’k zal u zeggen, Waar deez’ verborgenheden leggen.
Hy mind uw Dochter, dat ’s gewis, Om dat ze groot van Lichchaam is, En lustig uit den drek gewassen; Hy ’s zo verliefd, en vol grimassen, Dat, als hy maar een Juffrouw ziet, Groot van perzoon, al had ze niet, Het minste aârs, zy zou hem behaagen: Het slimste schepzel, dat we oit zagen, Gebochcheld, scheef, of kreupel, lam, Vol Podegra, of Zwammerdam, Groot zynde, kan zy hem bekooren.
Ja wel, Kouzyn, wat dat wy hooren!
Is Groothart, zulk een wondre snaak?
Gun ons deze Avond wat vermaak, ’k Zal ’t u doen blijken voor uwe oogen, Zo werd gy door geen schyn bedroogen.
’k Verwagt, Heer Eelhart, daadlijk hier, Die heeft een Knecht, Krispyn, vol zwier, Vol aardigheid, in alle deelen, Om voor de Minnares te speelen Van Groothart, zo zult gy haast zien.... DERDE TOONEEL.
GOVERT, BARNARDUS, KATRYN.
HEer Govert, daar zyn vreemde Liên, Zo aanstonds agter in gekoomen, Die u verwagten.
’t Schyne droomen!
Zo laat noch agter in?
Wel Heer, Die dingen beuren immers meêr.
Zy hebben u maar eens te spreeken, Van ’t leege huis.... GOVERT.
Een heel goet teken: Die Vrinden zyn my wellekom, Kouzyn, ik kom zo straks weerom.
BARNARDUS, KATRYN.
HOe staat het met de huuwlijks zaaken Van Eelhart?
hebt gy ’t kunne maaken, Met myne Meester, dat hy nou, Zyn stem zal geeven tot dees trouw?
Katryn, dat zyn zeer zwaare dingen; Terwyl hy gruuwlijk schynt te dringen Op Groothart; want hy meend gewis, Dat hy een dapper Krygsman is.... KATRYN.
Ja meend hy dat?
dat mogt wel missen.
Krispyn die zal, na ik zou gissen, Uw Neef, dat beter blijken doen.
Die Groothart, Hanggat, of Kapoen, Geloof ik, dat hier niet zal trekken.
’t Geluk, Katryn, volgd meest de gekken.
Hoewel als Govert, eens regt ziet Zyn zotheid, zo geloof ik niet, Dat hy zyn Kind aan hem zal geeven; Maar hem daar in zal wederstreeven.
Dat zou ik hoopen!
Zie daar, komd Eelhart, zelver aan.
BARNARDUS, EELHART, KATRYN.
HEbt gy, myn Heer, nu onze zaaken, Aan uwen Neef bekend doen maaken?
En mag ik hoopen op uw Nicht?
Ik heb ’t ten deelen zo verricht, En meen wel dat het eens zal lukken.
Maar krygd hy eens zyn ouwe nukken In ’t hoofd; zo vrees ik met groot regt: Ik heb je dat wel meêr gezegd.
Is alles nu wel waargenoomen?
En wanneer zal Krispyn hier koomen?
Ik zal u zeggen hoe het staat.
Myn Knecht, op wien ik my verlaat, Die kend de Knecht van Groothart, deezen, Zal ons hier in behulpzaam weezen; En heeft beloofd, dat hy zyn Heer, Mits dat ik hem daar voor vereer, Een zommetje van drie Dukaaten, Misleyen zal, en wel bepraaten, Dat als Krispyn in ’t Vrouwe kleed, Hier koomen zal, hy wyd en breed, Op snyen van zoo groot een Juffer, En houwen Groothart als en zuffer, Indien hy niet op staande voet, Krispyn, gelijk zyn Bruid ontmoed; En Groothart, als gy weet, geneegen, Om groote Vrouwen te beweegen Tot wedermin, die zal voor vast, Verlieven door zyn heele bast; Want hy lyd zelver ’s nachts te droomen, Van Vrouwlui, groot als heele boomen.
Hoe grooter, hoe ze beter zyn Tot lessing van myn minnepyn, Dat ’s al wat dat men hem hoort spreeken.
Dan weet ik raad voor zyn gebreeken; In Amsterdam, is een Reuzin In ’t Doolhof, regt bekwaam zyn min, En heete liefde te verzagten, Die stoord zich niet aan minneklagten.
Wat ben ik wonder in myn schik!
Zo praat hy tot zyn Knecht, dat ik Heer Goverts Kind tot Vrouw zal krygen: De schoone Dilliaane, als eigen, Braaf van gelaat, en groot van leest!
’k Ben nimmer zo verheugd geweest.
Dat ’s goed, wy zullen hem verheugen, Dat zweer ik hem, dat wat zel deugen.
Daar ginder komt hy aan, kan ’t zyn, Ga heen, en waarschouw nu Krispyn, Ik zal hem hier zo lang ophouwen.
Ik ga, en zal me op u vertrouwen.
BARNARDUS, KATRYN, GROOTHART, JASJE.
KOm Jasje, lustig als een man, Klop met ’er haast by Govert an, En zeg dat ik hem kom bezoeken.
Goên avond Heer, wel in wat hoeken, Hebt gy gestooken, dat gy niet Zyt eêr gekomen?
wat verdriet!
,, Waar dat hy stak, in ’t vel der gekken.
,, Og baas, wat zel me jou betrekken.
Wel Kaat, ik heb my zelf zo wat Verkleed, en opgeschikt, op dat Wanner ik zal uw Juffrouw spreeken, Aan myn gelaat niets mogt ontbreeken.
Gy doet heel wel myn Heer, ik wed, Zy stapt zo voort met u te bed.
Zo wel gedaan, dat zyn eerst dingen, Ik weet zy je om je hals zel springen, Van blydschap, als ze jou maar ziet.
,, Geloof jy dat maar, Heer, ik niet.
,, Gy zuld u zelfs vergeefs vermoeijen.
Ho, Heer Barnardus, wel myn goeijen, En beste vrind, zyt gy daar meê?
Ik zag u niet; ik was alreê, Door minlust, zo ver opgetoogen, Dat gy bedekt bleef voor myne oogen.
Heer Groothart, dat is niemendal.
Hoe staat het met uw huuwlijk al?
Gy zult de Bruidegom haast weezen?
,, Ja overschouwer, zou ik vreezen.
Ja Heer Barnardus, dat ’s gewis.
,, Geen gek is gekker, als hy is.
Hoe heb jy ’t daar zo drok zeg Jasje?
Ik Heer, kap hier maar met myn dasje.
Met uw verlof, ’k zal binnen gaan, En doen myn Heer, uw komst verstaan.
Hy heeft vreemd Volk, daar hy wat zaaken, Meê redd’ren moet, en effen maaken.
Ik kom voort weêr, verwagt my hier.
’t Is wel, ’t is wel Kaat, met pleizier.
BARNARDUS, GROOTHART, JASJE.
MYn Heer, en Vrind, met al myn zinnen, Ben ik verliefd; verward in ’t minnen, Zo ben ik schier my zelve niet.
,, De vent is gek, gelijk je ziet.
Men zou schier zeggen, hoe kan ’t weezen, Dat ik, die yder eêr dee vreezen, Die als een tweede Hercules, My zelve stelden in de bres, En heele Legers Kampioenen, Wist uit het Oorlogs veld te boenen, Nu voor de Mingod nederbuig.
,, Ja narren is een Duivels tuig.
Myn Heer, gy zyt een Oorlogs wonder, Men roemd uw daaden in ’t byzonder.
Wat heb ik menig dapp’re slag Gewonnen!
daar men my niet zag, Daar ging het al den brui verlooren.
Myn Heer, ik zal u laaten hooren, Hoe dat ik op een Morgen vroeg, Een Leger naar den Duivel joeg, En ’t bloed deê langs de Velden stroomen, JASJE.
,, Wagt maar ’t zel noch wel beter koomen.
Ik heb by Hogstet, roem, en eer Verkreegen door myn scharp geweer, Daar ik alleen, een duizend Franssen, Met vreugd deê in den Donau danssen; Waar door ik word by elk gevreest.
,, ’k Wil barsten is hy daar geweest.
Ik heb door veele Heldendaaden, Myn hoofd gekroond met Lauwerbladen,* Daar ’s geen Victory, voor ons Land Behaald, of ’t was door myn verstand, Myn arm, myn kracht, myn Oorlogsdegen, Die al de zeege heeft verkreegen.
Waar dat ik kwam, ik zag, ik won.
,, ’k Wou dat ik ook zo liegen kon.
Myn over Grootvaar, die voor deezen, Plag Briareus gelijk te weezen, Heeft Thaamra, in haar wieg verkracht, En Aran, daar men nu meê lacht, Dien zwarte Stronthond, binnen Romen, Geboeid, zelf in Arrest genoomen, Door Saturninus last, myn Heer.
,, Dat is ’er een, nou ’k zeg niet meêr.
Die juist op dien tyd was de Kyzer, Van ’t Roomsche Volk, men kon geen wyzer, Als hem op Romens Kapitool: De Moor.... maar zagt my dunkt ik dool, Neen ’k hebt, die zou men met zyn Luizen, Naar de andre Waereld doen verhuizen; Om dat hy Titus, de ouwe man, Maar zogt te helpen in de pan: Hy kreeg pardon, en nam koeragie, En raasden als een Janpottagie, Van vreugd, in ’t Hof van Saturnien, Die dit gebrui, maar aan most zien.
Maar op het laast, ò zelleweken, Kwam ’t hem heel droevig op te breeken; Want Titus had in plattigheid, Een vuurtje voor hem aangeleid Van eiken krullen met zyn handen, Daar hy dien schelm in wouw verbranden: En was myn over Bestevaar In dien rampzaalge tyd, niet daar Geweest, men had hem niet gedwongen, En Titus, had gelijk een jongen.
Zo net gaan kuiëre als een pop.
Myn Voorvaar nam ’et voor hem op; Stak Aran, ’t schynen wondre dingen, Zo als hy uit het vuur wouw springen, Met een klyn speltje, zo ter sluik, Vlak in de navel van zyn buik.
Zo by myn ziel, sprak Aran, kanje Die kool zo draayen, ’k hou niet vanje.
’t Was ook geen wonder, wand hy liet Het leeven met een groot verdriet, Daar Titus, in zyn vuist om lachten.
,, Dat’s grooter leugen als ’k verwachten.
Gy hebt wel ligtelijk gehoord, Hoe Griekenland zich had verstoord, Toen Paris Vrouw Helena schaakte, Daar Troje door in duigen raakte, Terwyl dien Lobbes, dol van min, Schier noch geen haar had aan zyn kin.
Maar ’k meen dat zy het hem betuinde, En zyn Famielie daar voor kruinde.
My dunkt ’k hoor noch Andromaché, Hoe dat zy riep, met wee, op wee!
Cephice, ach, denk die nacht der nachten, Maald my geduurig in gedachten: Wat was het donker, wat was ’t naar!
,, Ja Duivels donker, babbelaar.
Polyxena, die most daar sneuvlen.
En Priam die noch wat wou keuvlen, Most ook al op die zelve tyd, Het hagje opgeven, tot zyn spyt.
Het Kind Astyanax, dat smakte Ze van de Toren dat het kwakte, En ploften op den Aardboôm neêr.
Wat wilje daar meê zeggen Heer?
Wel dat dat all’ myn voorvaars waaren; Die dat zo kunstig konnen klaaren.
Wat meenje dat ik het niet weet?
,, Hy is waarachtig een Poëet; ,, Wand ziet de vent doet niet als liegen.
Kassandra wou het kind noch wiegen, Op hoop van leeven, in dien staat, Zo meen’gen Fransman, ’t was te laat.
Noch mooijer, nu voor weinig weeken, Zo hoorden ik twee Schoften spreeken, Heel onbehouwen van myn Heer, Te weeten u, maar, maar ik zweer, Dat ik dat lastren haar betaalde, En haar zo fyn als Koffy maalde, Dat is te zeggen, dat ik toen, ’t Zy met of zonder veel fatzoen, Die twee heb aan malkaâr geregen, Met deeze myn geslepen degen, Wel duizend maal in bloed gedoopt.
,, Al kool, wat dat myn Baas verkoopt.
Wand ik laat nimmer moetje weeten, Myn spek, of worst, van andre vreeten.
Ik trots den grooten Hannibal, Al zat hy op zyn Bucefal.
,, ’t Was juist het paard van Alexander.
,, Hy ’s heel Hystorie vast, en schrander.
’k Ben ook gesprooten uit dat bloed, Dat al die wondren in my doet Vergrooten, wand wie dat my lastert.... JASJE.
,, Ja bol, dan ben je wis een Bastert.
Wat zeg je Jasje?
Maar ’k heb die Juffrouw daar gehoord, Die hier zou komen u te spreeken.
Laat nu die Heldendaden steeken, Tot op een andre tyd myn Heer; Of anders brui je ’t werk om veer.
O ja, dat ’s goed, ’t schiet my te binnen.
Gy zult, als gy ze ziet beminnen.
Stil tegen Barnardus.
Ga stil naar boven, zo kund gy, Gemaklijk zien zyn Vryery, En wilt aan Dilliaane eens toonen....* Hy luisterd Barnardus iets in ’t oor.
BARNARDUS tegen Groothart.
Myn Heer, ’k verzoek wilt my verschoonen, Ik moet eens binnen zyn, en ga. GROOTHART.
Myn Heer, ik volg u daatlijk na.
GROOTHART, JASJE, KRISPYN.
Gekleed als een Juffrouw.
VErbrui het nou maar niet met snappen.
Zie daar, daar komt ze al herwaard stappen.
Dat ’s een postuur, wat is ze groot!
Hoe wel gemaakt, haar koontjes rood, Kom pak ’er daadlijk by de lurven.
Ik weet niet Jasje, of ’k wel zal durven.
Kom lustig, spreek haar maar eens aan, En vry haar wat, dan zel ’t wel gaan.
Ik weet zy is u heel genegen, Je zelt, je zelt haar wel bewegen.
Mevrouw, ik bid hou ’t my ten goê, Waar gaat, waar kuiërt gy naar toe?
Vergun my de eer om met ons beiden.... Kom laat ik u naar huis geleiden.
Naar huis myn Heer?
dat is maar kool, Ik ga zo aanstonds naar myn school, En zal terstond myn les op zeggen, Of ik moet over ’t bankje leggen.
Jy over ’t bankje, wel verdort!
Wel gekskap, weet jy waar ’t my schort?
Naar school, wat zulje daar toch maaken?
Laat ons die beuzelingen staaken; Want Jasje heeft my flus gezeid, Dat u de Liefde herwaarts leid, En dat gy De huuwlijks knoop met my wilt knoopen.
Wat knoopen!
och docht ik het niet, Wat groote ramp, wat zwaar verdriet, Dat ik was door uw Knecht verraden.
Die luizebos, wat gruuweldaaden!
’t Is waar ik heb u lief myn Heer, Maar niet te knoopen; want myn eer.... GROOTHART.
Mevrouw, ik zal uw eer bewaaren.
Wie weet hoe dat ik dan zou vaaren!
Myn Heer wil zeggen, dat hy jou, Begeert te hebben voor zyn Vrouw.
Zyn Vrouw?
wel nu dat kan noch sloeren; Zie daar ik ben een hoer der hoeren, En zweer het by myn maagdenbloem, Dat ik van nu af jou al noem, Myn Egâ, daar ’k meen by te slaapen, En veel genuchte meê te raapen.
’k Zie gy zyt openhartig, en, Weet dat ik ook het zelfde ben.
Zo gaau het jawoord my te langen, En voor uw Bruidegom te ontfangen!
’k Bemin u weêr Mevrouw, ik zweerd.