floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Indien gy verlangt my te kennen, en my uwe genegentheyt, ge- lijk gy my die afschildert, te bevestigen, soo kom op de klock- slag van twaelf uren, alleen vergeselschapt met u Knegt, by de Gevangen poort, ontrent het halsrecht, anders het Groene Zoodje, onder de Boomen; daer sult gy Koets en Paerden, Koet- sier, Knechten en Juffren alle in’t swart vinden.
Laet u van hen blinden, en leyen, waerse willen, sonder vrees voor hinder.
Het sal my doen gelooven, dat gy soo veel liefde, als moet en beleeftheyt hebt.
Legt het antwoorde weeder hier ter plaetse, als voorheen, soo sult gy met ter tijt weten, wie ick ben.
O grouwel salj’er gaen, mijn Heer?
Wat sou my letten?
Op middernacht, alleen verselschapt met jou Knegt, Te gaen, daer Meester Hans de Beul de Dieven recht; En daer gaen sitten, in een Coets, met swarte Paerden?
sou ick sulk een gunst nalaten aen te vaerden?
Ligt kreeg ick* die noyt weer.
Mijn Heer, denk om je lyf.
Gelijk als ick; en gaet ’er niet.
Neen, daer ick blijf, Daer moetje ook blyven Flip.
hoe komje soo boosaerdig.
Soo schoon een Duivelin is dat gevaer wel waerdig.
Ick antwoort haer.
Eer jy dit opset geeft, Versoekt jou trouwe Knecht ootmoedig en beleeft, Dat hy jou daer van, deur een storie af mag schricken.
Vertel, ick sal terwyl het noodige beschicken.
Mijn Overbestemoer, een vrouw van tachtig Jaer, Die hadt* een jongen, die de Vaer wiert van mijn Vaer; Die Jongen quam sich met een Heer op reys te geven, Na dat hy twaelf jaer de Varkens hadt gedreven; En dese Heer, daer me hy quam op reys te gaen; Reyst Duytslant deur, en komt op’t lest in Sweden aen, En, Jonker, soo als hy in Sweden aenquam, brande Men daer veel Toovenaers, gelijk men daer te Lande Gewent te doen is; en myn Heer, soo als men daer Veul Toovenaers verbrande, en dat myn Bestevaer, Gelyk als ick, aen spook geloofde, en dat sijn Jonker, Gelyk als jy, de Droes uytrate, en in het donker Dorst over’t Kerkhof gaen,* en roepen Hillebrant Kom uyt den grave, sonder lip of sonder tant; Soo was hy op een tyt by veul Hoogduytsche Heeren, Al vroom geloovig Volk, als ick, te bancquetteren, En soo sy waren aen het banquetteren, sprak Men van veel tooveren, daer hy den Draak* me stak; Soo datz’em achten voor een Ketter, en daer boven Waert om te branden, die geen toovery gelooven: Maer ’s middernachts, als nou, so hy na huis sou gaen, Soo siet hy, soo als wy, een Juffer veur hem staen.
Hy, soo beleeft, als jy, vraegt, wiese dog mogt beyden?
Sy weer beleeft; een Heer, om my na huys te leyden.
Hy weer; belieft u, dat ik d’eer heb!
Sy weer; Ja, ’k Sal d’ eer ontfangen.
En ’t was niet, als voor en na, Excuses moy, d’ eer sal aen my zijn, tot sy samen, Al complementende, aen de Juffers wooning quamen.
’t Leek wel een Koninklyk Paleys, soo kostelijk was ’t.
Men heet hem wellekom, men noodt sijn Heer te gast, Men schaft wel op, men eet, men drinckt, men raekt aan ’t praten Van liefde, en hy, verlieft als jy, en uytgelaten Van blijdschap Raeckt met haer eyndlijk eens, en trekt by haer te kooi.
Maer, toen hy sich met haer wou in het bet verwarmen,* Had hy een moorder, die op rap lag, in sijn armen.
De Juffer, en het huis verdween, en hy verstelt, Vont met mijn Bestevaer sich fraey op’t Galgevelt.
Men kan wel denken, of sy schrickten: want mijn leden Die trillen van ’t verhael.
Dies laet het spook met vreden, Mijn Heer; ey, soekt het niet, noch gaet het vinden: want Het is niet, dat het lijkt, al leek ’t een Predikant; Gelijk men dagelijks noch in Sweden liet geschieden, Daer is de Drommel nou het ventje, en preeckt de lieden Te voren; ja hy houd’er Cattegissemis, Soo andersints de Krant maer niet vol leugens is.
Daerom bedenkje, en laet.
Ik heb de Brif geschreven.
Daer leg ik die.
Kom gaenw’er heen.
Verveeltje’t leven?
Jy hoort dat ysselijk verhael, en durft ’er gaen?
Ick heb van al u klap geen enkel woort verstaen.
Maer gaj’er in ernst?
Wel, zynw’er niet ontboden, En vriendelyk genoot?
Ik hou niet van sulk noden.
Ey, laet my hier, Heer.
Maer in ’t donker?
hier ter stee?
En dat alleenig!
ick vrees.. Luid.
Neen, neen, ga mee.
Ick durf niet Heer.
Gy moet: en maek my niet veel woorden.
Ick durf doch niet.
Ey, ey.
’k Sal u vermoorden, Maekt gy veel spels.
Neen, neen; ik blijfje liever by.
Myn Grootvaer is ’t ontsnapt, licht raek ik ook wel vry.
ZY zyn al weg, Mevrou.
Jacoba tegen Sofia.
Was ’t niet verwonders waerdig.
Ja Nicht daer in bleek u verstant, het was seer aerdig.
En haest bedacht, hem soo t’ontsnappen.’k Prijs de vont.
Ick sag door ’t gadt, dat hy heel opgetogen stont.
Wat wonder?
dus door Nicht, en flus door u bedrogen, Hoe kan hy twijfflen, of een spook is hen ontvlogen?
Flus scheen hy onvervaert, vol liefde, en heel beleeft; Maer, welck een indruck hem dees nieuwe ontmoeting geeft, Sal klaer te speuren zyn, als wy sijn antwoort lesen Hier is de Brief.
Onbekende Schoonheyt.
Ick ben beschaemt, dat gy my noch moedt en beleeftheyt toeschrijft gy, segge ick, die de proeven van mijne onbeleeftheyt so even al te blijdelyck ontdeckt hebt, en verder geleden hadt, ten waer gy u selven door onnaspeurlijcke middelen daer van tot tweemael toe hadt weten te veyligen.
De vrees voor de ver- diende straf behoorde my billijk af te schricken van ter aenge- wesener plaets te komen: maer, door dien’t nalaten den schan- delyken schijn van blooheyt naslepen soude, en dat mijn hert sich selven niet betuygt gewist te hebben, als door d’ uytspoorigheyt van myne liefde, soo sal ick my ter bestemder ure en plaetse la- ten vinden: te meer, om dat gy de liefde, als een prickel uwer noodiging, stelt; hoewel ik meer sal komen om vergiffenis van myn misslag, als op hoop van meerder gunsten te verwerven.
Ick ben geheel d’uwe Luidewyk.
Hy moet van Ed’len inborst wesen.
Zoo moet hy, Moey, Ik heb mijn sinnen wel geleit, En niet getwijffeld aen zyn Edelmoedigheyt; Want zijn beleeftheyt.... Sof.
Nicht, laet ons geen tyt verspillen; Maer maken ’t alles ree, soo wy dees kans niet willen Vervliegen laten.
Doe Katrijn naer onsent gaen, Daer mijn Koetsier, Karos, en Paerden vaerdig staen, Om voort myn Kamenier, en haer ter plaets te leyen, Daer zy Heer Luidewyk, of hy haer sal verbeyen.
Jacoba, tegens Katrijn.
Ga, masker u, Katrijn, en laet voor al niet na, Dat gy hen alle bey hunne oogen blint, soo dra Sy u ontmoeten, en, als gy zyt opgeseten, Zoo ry wat om, dat sy des te minder weten, Hoe ver, en door wat weg sy ryden.
’k Vat het wel.
Kom, gaen wy ook, op dat men voort de rest bestel.
Jacoba, Sofia, Antonette.
JA Moey, het is hoog tyt; Katrijn moet daedlik komen.
’t Is haest half een.
De rouw* dient spoedig afgenomen.
Kom Antonette, klim op dese stoel, en maek De strik daer boven los, op dat men vaerdig raek.
So, So.
Maer Moey, hoe staet die hulsel?
dese kleeren?
Gy schijnt een Koningin; wat hart kan sich verweeren* Voor de bevalligheyt?
kost gy strax Luidewijk Behagen, nu sal hy verwondert staen, gelijk Als of hy een Godin sag in den hemel pronken.
De man is ons, so gy niet schaers zijt met uw lonken.
Maer hoe past my dit kleet, en toestel, lieve Nicht?
’t Verjonkt u heel en al, en geeft uw aengesicht Een groote welstant; ja, ’k heb reden van te vreesen Voor uw aenlocklikheyt, en dat se licht sal wesen Tot nadeel van de myne.
En vreest men niet voor my?
Mevrouw, my dunkt ik ben wel ruim soo fraey, als jy.
Ik seg het met verlof, ik kan my niet verbyten.
Gy zyt afgrijslik schoon.
Och mogt ik maer eens smyten Myn vriendelijke oogen op jou Vreyers knecht, ik wed, Hy ging soo graeg met myn, als een van jou te bed.
Doet gy uw werk maer, gy verslijt de tijt met praten.
De rouw is immers af.
Set daer de silvre vaten, Hang daer de blakers, daer de spiegels.
gy zyt So langsaem.
Set de stoel hier, op het groot Tapyt, Dicht aen de tafel.
Zijn de konfituren vaerdig?
Ja, al geschotelt.
Maer, als ik bekyk, hoe aerdig Myn sulken Juffrouws kleet aen ’t lyf staet, wort ik mal.
’k wil wedden, dat de knecht op myn verlieven sal.
Mevrouw, ey, so je myn dees kleederen wilt geven, Ik sal jou keukemeyt voor niet zyn al mijn leven.
Sy staen u schoon.
Hoe schoon?
ey, legt ’t me doch eens uit.
Gelijk een zyde vlag op een vullis-schuit, Jac.
Maer, Antonette, ’k hoor Katrijn daer op de trappen.
Beliefje dat ick van de Rinsewijn sal tappen?
Ja, breng’er naersen van Kandijs by, rep u, dra, En d’applen Sina mee Maer kom straks weder.
’k Ga II.
Jacoba, Sofia, Katrijn.
HOe is’t met Luidewijk, Katryn?
quam hy u vinden!
Hy is in huys, Mevrou.
Liet hy sich willig blinden?
Maer Flip had ons met sijn geraes verraen, Had Jonker Luidewijk hem niet gedrygt te slaen.
Waer zijnse?
Luidewijk is in de blaeuwe kamer In ’t donker Maer voor Flip dogt my, dat geen bequamer Verblijf te vinden was, dan in de kleerkas; daer Hy, opgesloten zijnde, een gruwelik gebaer Met schreeuwen aenregt, dat men anders ver sou hooren, Had ik dit middel, om de luyde galm te smooren, Niet uytgevonden.
Is hy ook geblind geweest?
Met groote moeite: want de gek was soo bevreest, Dat wy sijn oogen, met gemak, niet blinden konden, Tot wy sijn handen op sijn rug te samen bonden, Maer toen vreef hy gestaeg de neusdoek van ’t gesicht.
Doch ik bedocht een vond, die wel gelukte.
Nicht, Verpraet u tijt niet, noch laet Luidwijk langer beyen.
Katrijn, waer sijn de Knechts?
Sy doen hun lieveryen Vast aen, en sieren sich, Mevrouw; sy sullen hier Soo daedlik zijn.
Daer zijnse, ik sie mijn Kamenier, Met bey mijn Knechts verkleed, en daer komt Antonette Met confituren.
Wel, terwijl ik yeder sette Ter plaetse daer het best sal voegen, gy Katrijn, Hael Luiwijk, en maek straks met hem hier te zyn.
Jacoba, Sofia, Antonette, Ida, Dirck, Niklaes,* als Pagien.
RAs Antonette, op dat het tydlik vaerdig worde.
’t Is alles ree, Mevrouw.
Men stel sich dan in orde.
Ey Moey, soo ’t* u belieft beklee mijn linke zy.
Hier Ida.
Wat belieft, Mevrouw.
Kom agter my.
Wanneer Katrijn komt, sal hy naest u staen.
Waer sullen Mijn jongens blijven?
Dirk sal dese plaets vervullen.
Waer zitge?
Dirk Alhier, Mevrouw Jac.
Blijft op dees plaets.
Niklaes.
Nikl.
Mevrou, wat is u wil?
Ga ginder staen.
Maer Antonette, schort’er niets, is ’t alles rede?
Geheel, Mevrouw.
Wel, set u dan op dese stede.
Daer komt Heer Luidewijk.
Zijt alle op uwe stel?
Ja, dat Katrijn hem slechts ontblinde, ’t is soo wel.
Jacoba, op een verheven stoel, omsingelt van Sofia, Katrijn, Antonette, Ida, Dirk, en Niklaes, Luidewijk.
ONtblint hem Luidewijk ontblint zijnde.
* Wat is dit?
Waer ben ik?
Siet mijne oogen, Het geen ik my verbeelt, of houme een droom bedrogen?
Neen Luidewijk, gy waekt al’t gene gy hier siet, Is door mijn order en om uwent wil geschiet.
Zijt gy het self, Mevrou?
mag ik mijn oog vertrouwen.
heb ik het geluk u weder aen te schouwen?
En is uw hart tot my gelyk voor heen geneigt?
Of wort my na verdienste ook loon en straf gedreigt, Van ’t geen myn onbescheyt heeft tegens u misdreven; Om dat ik flus uw wil so stout dorst wederstreven, En, toen gy gaen woud, u op houden tegens reen?
Ik bid vergiffenis, Mevrouw; de liefde alleen Was oorsaek van ’t vergrijp.
Wie kan so licht verlaten Dat hy soo hevig mint?
Zoud gy my daerom haten, Gelyk een Vyand?
Neen, ik houde u voor mijn vrient, En gy hebt grooter straf ontfangen, als verdient.
Vergeef my, dat ick uwe oogen heb doen blinden, En, op dat gy by daeg dees plaets niet weer sout vinden, U, als gevangen, heb gehouden.
Welk een nagt Is schoonder,* als die sulk een dageraed verwagt?
Mijn godlijkheyt, wie sou om die gevankenissen, Sijn vryheyt, om die nacht den dag niet willen missen?
Mijn Heer, u woorden doen my uwe* heusheyt sien: En, al hoewel die wijs van spreeken d’ Edellien Gemeen is; ’k durf nochtans van u wat meerders hopen: Maer of ik miste ik bid, set my u hart eens open.
En vley my nu niet weer, hebt gy my flus gevleyt.
Behaegt u ook dese proef van mijn genegentheyt?
Keurt gy dees vryheit goet?
en kuntge op u verkrijgen Mijn min met wedermin* te loonen, of te zwijgen Voor eeuwig, ’t geen u in dees nacht bejegent is.
Mevrou, indien mijn oog u mijn gesteltenis Des herten niet, gelyk ick ’t wenschte, kon verklaren,* Mijn mont sal ’t ongeveynst, en vreugdig openbaren.
Die onverwachte dank van mijne kleyne dienst, Die ick soo wonderlijk, en op het onversienst In mijne Kamer vond, verrukte myn gedachten, En dwong my uwe geest en u verdiensten t’achten: Ja, sonder u te sien, verbeelde ick my u schoont, Maer nergens na so groot, als gy my die vertoont: Soo dat ick reets, door myn nieusgierigheyt gedreven, Geen middel vont de kracht der min te wederstreven,* Toen ik die schoonheyt, soo volmaekt na mijne wens, Beschoude toen ik u een Engel, en geen mensch Te wesen dacht.
Hoe kan ik laten u te minnen?
Ick heb myne oogen, en’t gebruyk van mijne zinnen; Ja, ’k sweer, dat ik u steets beminnen sal, Mevrou, Schoon ik u nimmer sien, of weder spreeken sou.
wat baet my doch mijn liefde?
ik vrees met reden ’t Onmydelijk begin van veel rampzaligheden: Want uwe staet scheelt by de mijne veel te veel: Gy, die Princes zyt of Gravin, in tegendeel Ick maer een Edelman, wien ’t hopen is verboden Naer sulke gunsten, daer gy hem toe schijnt te nooden, Ick sie gy acht het gunst, dat sich mijn hart verblijt Met groote inbeeldingen, voor een geringe tyt, En meent mijn kleine dienst heel rijkelik te loonen: Maer ’t is een averesch Loon.
Kost sich myn hart overtoonen In mijne woorden, ’t sou u melden, welk een pijn Het uitstaet, dat wy niet gelyk van staet en zijn.
’k Sou dan soo veel gevaer van myn verderf niet loopen, En door volharden en gewenster uitkomst hoopen.
Ick sou gelooven, dat gy, sonder veinsery, De gront uws harten melde, en datge lichtelijk my Niet heel onwaerdig agt van u bemint te wesen, Had ik geen reden van het tegendeel te vreesen, My is van goeder hant verseekert, dat uw trou Alree belooft was door u Vader aen een Vrou Hier in den Hage, van seer Edelen geslagte, Toen u uw* Vader noch van buitens Lants verwachte, Op uwe herwaerts komst, eer u de Turk eens nam, Of eer de tyding van u overlijden quam.
’k Beken, Mevrou, dat ik myn Vader heb geschreven, Hem volle vryigheit tot dese keur te geven, En dat mijn hand gereed om aen te vaerden stont De Vrou, waer aen sijn wil en versorg my verbont, Vertrouwende op sijn* keur, en liefde, die ik kende.
Maer ik bespeur mijn misslag in het ende, En, die sijn oordeel, acht ick die u verdwaelt en blint, Die sonder toestaen van sijn oogen ’t hart verbint.
Maer seg; wat Vrou was ’t, die hy u had uitgelesen?
Mevrou, het is my niet bewust.
Hoe kan dat wesen, Heer Luiwijk?
kreegt gy dan nimmermeer de weet Van uwen Vader, aen wien hy u had besteed?
Mevrouw, die brieven soud ik tot Marseilje vinden, Maer die sijn wederom gesonden door sijn vrinden, Soo dra als sy de maar vernamen van mijn doodt.
’t Is waer, dat Vader my sint door een brief ontboot, Dat sy gehuwt was, daermee* hy me wilde trouwen;* Maer haer geslacht, en naem heeft hy my nooit ontvouwen: Ook schreef hy my, dat hy mijn komst verwagten sal, Eer hy my wederom bestede.
Mag ik ’t al Gelooven?
Ja, en dat ik steeds met ziel en zinnen, Soo lang ik leve, alleen uw schoonheit sal beminnen.
Al was ik u gelijk van staet, of minder?
Sooge Edel zyt, waer aen ik gantsch geen twijffel sla.
Maer ’k vrees uw groote staet.
Durft gy me dat beloven, Heer Luidewyk?
O ja, en sweren daer-en-boven Dat my de hemel noit... Iac.
Swijg stil, en sweer niet; houw U woort alleen; en ik beloof u weer myn trouw: Maer wijl wy samen voor het jaer niet trouwen kunnen, Wil ik aen uwe keur de volle vryheid gunnen, Of hy veranderde van sin, en of misschien U Vader voorhad u een ander aan te bien.
Al kon myn Vader my een Koningin verkiesen, Hy sou veel eer zyn moeite, en ik ’t ontsag verliesen, Dat ik hem schuldig ben, als myn geheugenis Uw gunsten en myn hart, hoe seer ’t u eigen is.
Dies meldme slechts u naem, en staet.
Iacoba.
Dat kan niet wesen.
Mevrouw gy vleit myn hoop, maar meerdert ook myn vreesen.
Ik sie, ik sie wel gy bereytme een lange pijn voor weynig tijds vermaek.
Ik ben niet, die ik schijn.
Maer weest geduldig, Heer; gy sult mijn naem haest weten.
’t Is nog geen tijd.
Mevrouw.... Jac.
Gy sult u weer vergeten, En maekt my moeyelijk met* u nieusgierigheyt.
Betoom die.
Een woort zy u genoeg geseit.
Maer segtme, waer hebt gy Heer Ferdinand gelaten?
Ik liet hem op’t Bal, in ’t midden van sijn praeten, By Juffrou.... Flip, van binnen kloppende Holla, hey?
waer drommel ben ik hier?
Op, op; ik hoorje wel.
Wat wil al dat getier?
’t Is Flip.
Men laet hem in.
Jakoba, Sofia, Luidewijk, Katrijn, Ida, Antonette, Dirk, Niklaes, Flip, met twee swarte pleisters voor d’oogen, ende han- den op de rug gebonden.
Hoe komt gy hier?
Jy spoken, ’k Heb mijn gevankenis, mijn doodkist opgebroken.
Hy meent de Kleerkas, die licht stucken zijn sel.
Wel, Hoe is ’t waer ben ik hier?
Spreek op, is ’t in de Hel, Soo hoorde’t helsche vuur de touwen van mijn handen, En dese pleysters van mijn oogen weg te branden.
Hoe siet’er Flip so uyt?
Mevrou, u kamenier Had seer veel moeyte met de gek, soo datse schier De moed liet vallen van hem sijn gesicht te blinden; Tot datse, na dat sy hem dus had heeten binden, Twee tantpijnpleysters van haer hooft nam, diese voor Sijne oogen plakte.
Wel, se quam ’er aerdig door.
Maer geef ons hier terwyl de wyn, en confituren, En maek hem los.
Ey neen, Mevrouw, ik kan niet duren: ’k Moet hem wat quellen voor de moeyte, die hy my, Gegeven heeft, Jac.
Voldoe uw* lust, het staet u vry.
Katrijn, tegen Flip.
Waer brengje me?
waer sal ik noch bevaren?
wie magme soo bewaren.
Van al die duivels, en al dat gepikte spook, Die ’k dan eens sie, en dan vervliegen, als de rook?
Wat schort u, Flip, dat u soo ongerust doet droomen, En rasen in uw slaep?
Moet noch de nicker komen, En gecken metme toe?
Wel legtge niet te bet!
En staen wy hier niet, om te hooren wat u let?
Ik slapen?
meenje luy me dat soo wijs te maken?
Wel, doet u oogen maer eens op, gy sult ontwaken.
Had ik geen pleisters voor mijn oogen, akkremast.
Wel trektz’er af.
Ja hoe; mijn handen die zijn vast Gebonden op mijn rug.
Hoe laet gy u vervoeren.
Door sotte inbeeldingen, die u het breyn beroeren, Ik seg, doe d’oogen op.
Ik kan werentig niet.
Katrijn, hem met Antonette heen en weer schuddende.
Kom, schudden wy hem, dat hy wacker wort, en siet.
Help, help, mijn Heer!
waer mag mijn Heer toch wesen; Och!
was hy hier,’k sou noch een beetje minder vresen.
Maer lieve Geestjes, wat heb ik jou lui misdaen; Ik dorst om jouwent wil noit in het donker gaen, Ook heb ik noit, de droes die voerme weg, gesworen.
Uit vrees van jou lui, in jou besigheit, te storen.
Ontbint den bloei, neemt hem de pleisters van ’t gesigt.
Seer wel, Mevrouw.
nou vrees ik weer voor ’t ligt.
is dit de Hel!
’t sou eer den Hemel lyken.
Akrement, wat is ’t hier mooy?
wat is hier al te kijken!
O wat al Juffertjes, soo kostelik, soo schoon, Met wyn, en suiker op de tafel!
’t lyken Goon, Godinnen, en... Maer hoe!
ben jy ’t Heer, die de handen Van d’ opperste Godin, daer kust.
O duisent schanden!
Heeft ons een Engel, of een Drommel hier gebracht?
’k Ben bly, dat ik, uit die vermaledyde nacht, Noch eens gekomen ben in ’t licht, daer ik jou vinde.
Ben jy ’t, en is dit niet het spook, dat jou beminde.
Ja Flip, wy zyn het, vrees nu voor geen spoocken meer.
Myn vrees verdwynt by u, en by het ligt, myn Heer Maer jy lui, spookstertjes, die al myn gelt gestoolen En weg gevoert hebt, seg, waer hebje’t dog verscholen?
’t Was al myn rijkdom, en een lang gespaerde schat, Die ik in twee jaer tydts by een gestapelt had.
Ey, geestjes, geef het my weerom, ’t* kan jou niet baten, Of jy dit hebt of niet ’t zijn immers geen dukaten.
Bedwing u lippen, en gebruik hier meer ontsag.
Ja had ik ook een spook, die ik in de armen lag, Die my wat troetelde, en geschenken sont met eenen, Die my mijn gelt niet stal, noch bonsde, dat de beenen Noch ram’len in mijn lijf, ick had licht beter moed En sou geruster zyn; maer al mijn gelt quyt, bloed?
Flip, Flip, sie my eens aen.
Wel nou, wat sal ’t dan wesen?
Wat dunkt u van me?
Wat van myn?
myn vreesen Begint weer: och!
waer sal ik heen?
Wat benje sot?
Kies een van beiden tot jou vryster.
Ey, je spot Met Flip.
Neen, neen, in ernst wy zyn verlieft, en minnen Uw deugden, en persoon, dies wilt vry met u sinnen Te raet gaen, wiege van ons tween tot vrouw begeert.
So jy van binnen, als van buyten waert, ik sweer ’t, ’k Namje alle bey wel.
Maer dan kregense me binnen Gelyk myn Grootvaers Heer.
Mejoff’ren duivelinnen, ’k Bedankje voor jou gunst: ’k heb noch geen trouwens lust.
Jy moet.
’k Laet u anders noyt in rust: Maer’k salje wederom doen van den duyvel droomen.
Och Nicht, my dunkt, ik hoor, daer yemant boven komen; Jac.
Het nadert.
Ga Heer Luidewijk en Flip.
Verbergen; haest u, of wy raken in de knip, Myn Heer, verschoonme, als gy mijn redenen sult horen, Verseker ik me, dat gy u niet sult verstoren.
Mevrou, ik schik my gansch na uwe wil, en ga. Flip.
Ik seker niet.
Swijg, schelm.
Ferdinand, Jacoba, Sofia, Ida, Antonette, Dirck, Niklaes.
WAt willen hier by nacht al dese kostelikheden, Jacoba?
Om wat reden gaet gy u dus verkleeden En pronkt u Kamer met dit prachtig huis-cieraet?
Het roukleet van de want?
Eer dat gy verder gaet; ’t Geschiet alleen om my de geest wat te vermaken Ferd.
Wat vreugde kunt gy doch in dese sotheyt smaken?
Daer schuylt yets meer.
Gy weet, hoe dat ik na uw sin My, sonder liefde, heb gegeven aen de min.
Myns overleden mans, en geene vreugt genoten In ’t huwlik.
Na de doot syn oogen had geslooten, Versleet ik tegens dank dees maent in eensaemheyt.
Doch, wyl de droefheit my niet diep in ’t harte leyt, Wilde ik me, om d’ agterklap van vreemde te vermyden, In ’t by zijn van mijn Moei Sofia, wat verblyden En blijven binnens huis, wyl ’t buiten is verdacht.
waerom so vremt een spul dus toegestelt by nacht, En in myn afzyn?
dit kan quaet vermoeden geven.
’k Had wel gedacht, dat gy myn lust sout wedestreven En daerom deed ik het, terwyl gy waer op ’t Bal Ferd.
Val ik u dan soo straf?
So lang ik hier ben, sal Daer niets geschieden, dat u wettig kan mishagen Jac.
’k Heb reden om my van uw wantrou te beklagen.
Gy gaet na ’t Bal, en segt, hoewel gy anders dacht, Dat gy niet t’huis soud zyn, als lang na middernacht.
Nu komtge vroeger weer, alleen om te verspieden, Wat in uw af zyn doch mocht onder ons geschieden.
’k Geloof, dat gy hierom ’t geselschap vroeg verliet.
Ik geef op uw bedrijf so naeuw een achting niet.
Gy siet my by geval wat vroeger wederkomen.
De Juffer, die ik had te dienen aengenomen, Wiert wat onpaslik, en versocht, dat ik haer weer Van ’t Bal geleiden sou, gelyk ik dee; en keer Dier halven ook na huis; maer voort quam my ter ooren Een rasen, dat ik niet gewent ben hier te hooren: Dies quam ik om te sien, wat gy hier al verrecht.
Weest dan gerust, nu u de reden is gesegt.
’k Heb niets gedaen, daer ik my over hoef te te schamen.
Het zy daer mee, so ’t wil ’t Gaet echter te betamen Te boven, dat men hier, in plaats van rouw en klacht, Dees kostelikheit bestelt in ’t midden van de nacht.
Maer wijlt u niet gevalt na mijne raed te leven, Soo leef na d’uwe.
Ik ga my na de rust begeven.
Jacoba, Sofia, Katrijn, Ida, Antonette, Dirk, Niclaes.
MEvrou, u broeder had ons daer by na betrapt ’t Was goedt, dat Luidewijk het met my was ontsnapt.
Maer sal ik hem en Flip hier wederom doen komen?
Sy wachten in ’t vertreck hier naest.
O neen,’k sou schroomen Dat Ferdinand, soo ’t scheen, niet heel te vreen gestelt, Mogt wederkeeren; dies Katrijn, ga heen, verselt Hen in hun kamer, ga.* Katr.
Maer mag ik hem wel seggen, Waer ik hem breng?
Nog niet; wy sullen overleggen, Mijn Moey, en ik; wanneerwe in onse kamer zyn, Hoe ’t voeglijk vallen sal; ontdekt hem niets, Katrijn.
Maer Flip is seer benauwt, hy sal ligt weten willen, Waer ik hem breng; hoe sal ik doch die Quibus stillen?
Laet hem gedurig in d’ inbeelding, dat hy droomt.
Maer soo sy raest?
Soo bid Heer Luidewijk, dien hy schroomt.
Dat hy’t belette, en kom ons daedlijk weder vinden By Moey Sofia.
Hoe sal ’t kluwen sich ontwinden?
De tijt sal ’t leeren, Moey, daer aen ick alles zet, En aen syn Lief; gaenwe.
Tegen de Dienstboden.
* En gy gaet ook na bed.
Flip, Katrijn, Luidewijk.
In ’t donker door de bedekte deur.
Flip, schreeuwende.
* NEen, ’t is vergeefs, je sult die schrik niet uytme krijgen, Och, brengme weer in ’t licht!
Mijn Heer, ey, doet hem swijgen, Hier niet ontdekt te syn, is ons van groot belang.
Swyg Rekel, seg ik, of ik sal u... Fl.
’k Ben soo bang.
Maer, spookje, breng een Kaers, ’k sal swijgen.
’t Kan niet wesen.
Ten minsten, spookje, laet me dan met vreden vresen.
Wel vrees, ja kak vry in u bed; maer hou den bek.