floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik had deer in myn jeugd, my onder d'eerste bloem Des Adeldoms te zien, ja daar in uit te steef en, Toen Wezel, en den Bos voor onze magt bezweeken.
Ter goeder uur myn heer.
Myn heer, myn vader, Jan Rudolphus, Gulliam, Henrikus, Karel van Hoogadel, had 't geluk, van zelver by te woonen, Die wytberoemde slag, toen hy de Noortze Kroonen... Hoveling.
'k Hoor met verwondering.
En ik heb ook gehad, Een Vaders Vader, Phlip, heer van Hoogadel, wat Hy aan het hof verzogt, niets wierd hem afgeslaagen.
De slag van Senlis kan van zyne deugd gewaagen.
'k Gelooft.
My is beright myn heer, dat gy bemind.
Ja zelf, dat gy vervolgt een Juffrouw; 't is myn kind Daar ik my boven al laat leggen aangeleegen.
Myn plicht vereyscht van my te zorgen harent weegen, Ook voor de Man, die gy nu by my ziet; die d'eer Geniet, dat ik hem noem myn Schoon-zoon.
Ik myn heer?
Ja, en ik ben verheugd, dat wy te samen komen, Om, zo het u gelieft, van 't geen ik had vernoomen.
De rechte grond, of een verklaring te verstaan.
Hoveling Ach!
welk een lastertong Wie heeft my dit gedaan?
Wie zei u dit myn heer?
Een' die 't meend wel te weeten.
Die een, die liegt het.
Heeft zyn plicht, en eer vergeeten.
Ik ben een eerlik man.
Myn heer, gelooft gy my Bekwaam, tot zulk een losse, en snoô verradery?
Gelooft gy my zo los, zo onbedacht van zinnen?
Ik zou een schoone?
'k zou een zoete Juffrouw minnen, En die vervolgen noch, met minnelyk geklag, Die d'eer heeft, dat zy u haar vader noemen mag?
Heer van Hoogadel, ik heb veel te grooten achting Voor u, om dat te doen.
Hebt nimmer die verwachting.
Ik ben u dienaar Wie u dit ook mogt verhalen, Die is een zot, dien gy met slagen moet betaalen.
Welnu myn Schoonzoon.
Het is een deugeniet, Een guit, een schelm, wel waard, dat ik hem 't hart doorstiet.
Nu Antwoord Lub.
Antwoord zelf.
Zo ik die schobjak kende, Ik zou, met deze kling, hem voort ten grave zenden.
Doet nu de zaak gestant Lub.
Die is gestant gedaan.
't Is waar.
Uw Schoon-zoon Heer, dee die u ook verstaan, Dat... Hr.
Hy kwam hier van zich tegens my beklaagen.
Voorwaar, 't is zyn geluk; hy mag zyn roem wel draagen Op 't voordeel, dat hy heeft, dat hy u toebehoord.
'k Verzeeker u, ik zou, hem zonder dat, zo voort Op 't zuurst bekoopen doen, die schandelyke streeken.
Hem leeren zulk een taal van myns gelyke spreeken.
Heer, en Mevrouw van Hoogadel, Izabelle, Hoveling, Lub.
Fransyn.
ZO veel die zaak betreft, 'k beken, de jaloezy, Is een zeer vreemde zaak.
Ik breng nu hier met my Myn Dochter, op dat zy mag opentlyk verklaaren Een zaak daar wy terstont zo in verbystert waaren.
Zyt gy het dan Mevrouw, die hebt u Man gemeld, Dat ik u min?
Izabel.
ik, dat myn Man verteld!
Hoe zou ik 't konnen doen?
is my u min gebleeken?
Ik wensch, dat ik, hier in, u hoorde waarheid spreeken, Dat ik uw liefde had.
Begin, ik bid het u. Gy zult een vinden, die van uw verzoek niet schuw, Uw klachten hooren zal.
Ik durf u zelf dit raaden.
Stel alle list te werk in woorden, en in daaden, Die oit van minnaars zyn gebruykt in zulk een zaak, Tracht my gezanten toe te zenden, tot vermaak, Tracht zoete letteren my in 't geheim te schryven; De tyd te mikken, als myn Man niet t'huis kan blyven, My waar te neemen, als ik uit myn huis zal gaan; Om my uw klachten, en uw min te doen verstaan.
Bemind gy my myn heer, doe geen vergeefsche gangen, Kom maar, en ik beloof, dat ik u zal ontfangen.
Gelyk 't behoort.
Wel zo!
wel zo Mevrouw!
al zoet!
Het is onnoodig, dat gy die vermaaning doet, En u zo hoond.
wie zegt, dat wy u liefde draagen?
Weet ik het, wat men my al zeggen komt, en vraagen?
Men zeg u, wat men wil, maar gy weet zelf Mevrouw, Of ik met minnek lagt u kwel, en staande hou, Wanneer ik u ontmoet.
Leide ik u oit te vooren... Izabel.
Gy hebt het maar te doen.
Ik zal u gunstig hooren.
Geloof', ik ben geen man Mevrouw, om moejelikheid Een schoonheid aan te doen, noit wierd ik zo verleid.
Ook acht ik veel te hoog, en u, en uw verheven Doorlucht geslagt, om oit die liefde plaats te geeven.
Ja wel nu hoort gy 't.
Zie u nu geheel voldaan, Myn Schoonzoon, wat zegt gy; hebt gy dit wel verstaan?
Maar ik zeg, dat dit spreukjes zyn, en ollen.
Jy praat my niet in slaap, ik lach met al die grollen.
Ik weet wel wat ik weet, en dat wy flus, nadien Ik nu recht spreeken moet, zyn boode heb gezien.
ik ontfing een boô!
ik een boo gezonden!
Fransyn!
Is 't waar?
Ja wel.
Die leugen is gevonden.
Dit is eerst liegen!
Zwyg karonje, daar jy staat.
Ik weet van jou geheim, en ongetrouwe daad.
Jy waard het zelf, die zyn gezant in huis liet komen.
Jy karonje, jy, 'k hebt heele werk vernomen.
Jy hoeft d'onschuldige zo niet te maaken.
Wat is de waereld nu vol valscheid, en bedrog!
My!
my betichten!
wie werd dan niet beloogen?
daar d'onnozelheid te zien is uit myn oogen.
De boosheid meen jy, zwyg, jy over stoute pry.
Ik ken uw noch van ouds.
Jy houdje slecht, maar jy Bent ongebonden, jy.... Fransyn.
Mevrouw, zal ik dan moeten.. Lub.
Zwyg zeg ik, jy zout licht voor alle d'andren boeton; Heel licht, jou Vader is altoos geen Edelman.
't Is een bedrog zo groot, en ik ben daar zo van Geraakt aan 't hert, dat om myn Antwoord hem te geeven, Geen kracht genoeg aan my meer ov'rig is gebleeven.
't Is wel afgryselik, zich aan te zien geklaagt, Van een gemaal, wanneer een Vrouw haar altyd draagt Gelyk 't betaamt.
indien ik schuld moet draagen, 't Is, dat ik te veel doe, om hem te behaagen.
Voor zeeker!
Almyn ramp is, dat ik al te groot, En al te veel hem acht.
Ik wensch, in deeze nood, Dat ik bek waam was, om, als hy my op wil stryjen, De zoete Minnek lagt van een galant te lyjen.
'k Was min bek laagelik.
Vaar wel, ik ga vol smert.
'k Kan niet meer dulden, dat ik zo gelastert werd.
Ga heen, gy zyt niet waard een vrouw van zulk geslachte, Met zo veel eerbaarheid, wild uwe plicht betrachten.
Hy was waarachtig waard myn heer, dat haar Mevrouw Hier na zo droeg, dat hy de waarheid zeggen zou.
En was ik in haar plaats, ik zou my niet bezinnen.
Myn Heer, gy moet, om hem te straffen, haar beminnen Begin, ik zeg het u, het zal wel zyn besteed.
Ik bie myn hulp u aan.
'k Ben tot u dienst gereed, Dewyl hy my alreeds verdacht houd.
Gy zyt waardig, Myn Schoon-zoon, dat men u zo handeld; 't is rechtvaardig.
Uw handeld steld geheel de weereld tegens u Hr.
Ga, en bezorgt dat gy u wyzer draagt dan nu.
Tracht dat ge een Juffrouw zo volmaakt, en wel gebooren, Vry beter handeld, als gy hebt gedaan te vooren, Voor alles wacht u, van zo groote uitspoorigheên.
Ik word noch raazend dol!
en met heel groote reên, Dat ik, daar 'k heb gelyk, noch ongelyk moet krygen.
Myn heer gy hebt gezien, schoon ik hier van wou zwygen, Hoe valschelik, dat ik beschuldigt ben; gy zyt Een man, die weet waar in het point van eer altyd Te recht bestaat.
Ik eisch, en met groot recht nu reden, Van 't groot affront, dat ik hier daadlik heb geleden.
Dat is ook billik.
Kom myn Schoonzoon, geef die Heer Nu satisfactie; kom, van zyn geschonden eer.
satisfactie!
Ja, dat 's billik.
't Moet zo weezen, Om dat gy t'onrecht hem beschuldigt; wil niet vreezen.
Dat is een zaak, die ik noch niet heb toegestaan, Dat hy onschuldig is; dat zal noch zo niet gaan.
Ik weet wel, wat ik denk.
Daar is niet aangeleegen.
Gy denkt ook, wat gy denkt, zyn loochning stryd daar tegen; Dat is voldoening En men kan zich noit met recht Van een beklaagen, die 't met loochnen wederlegt Lub.
Heel wel!
als ik hem by myn vrouw te bed vond leggen.
Zou hy dan vry zyn, met ik loochen het te zeggen?
Dat is geen reden, doe hem uw excuses, ik zal Het u voor zeggen.
zou ik in dit geval Hem noch excuses doen, na dat... Hr.
Doe 't geen wy u bevelen.
Hier geld geen steegheid, of d'onwillige te speelen.
Gy moet maar vreezen, dat gy 't niet genoeg zult doen; Dewyl ik u geley... Lub.
Ik zou!
wat onfatzoen!
Hem noch... Hr.
Myn schoonzoon 'k zeg, wild my hier in vernoegen.
Maak my niet toornig, of ik zou my lichtlik voegen, Met uw party.
Ga voort.
Ik zal uw leidsman zyn.
ach onlydelyke pyn!
De hoed eerst in de hand, nu zonder veel te morren.
Myn heer is Edelman, gy niet; moet ik u porren?
'k Word raazend!
Volg myn heer... Lub Lub.
Myn heer.
van Hooga, ziende dat zyn Schoonzoon zwaarigheid maakt hem na te zeggen.
Vergeef my... Wat!
Vergeef my.
'k Zeg u, volg.
Die argwaan die ik had.
'k Had d'eer niet, u te kennen.
'k Had d'eer niet u, ô spyt!
Zult gy u noit gewennen?
Te lee ven als 't betaamt, Ik ben u Dienaar heer.
Nu, lustig!
Wild gy dan, dat ik my zo onteer, En Dienaar werd van een, die my wil koekoek maaken?
't Is genoeg, myn heer.
Neen, neen; 'k wil dat die zaaken Gaan als 't behoord, dat hy zich tot zyn plicht gewen.
Voleind; Myn heer, geloof dat ik uw Dienaar ben.
Dat ik je Dienaar ben.
Myn heer, 'k zal de uwe blyven, Met al myn hart; ik zal dit in 't vergeetboek schryven, En denk nu reeds niet meer, aan 't geen hier is geschied.
Myn heer, wat u belangd, ik voel, met smart 't verdriet, Dat gy gehad hebt, en wensch dat gy wel moogt vaaren.
Ik blyf aan u verplicht.
‘Zie zo, zo moet men 't klaaren!
Hoveling binnen.
Zie daar, myn Schoonzoon; zie, zo moet men met fatsoen, Een zaak pouseeren; zie zo moet men alles doen.
Vaar wel; en weet, dat gy zyt in een huis getreeden, Dat u een stut zal zyn, dat nimmer heeft geleeden, Noch lyden zal, dat u geschied de minste hoon.
Lubbert Lubbertsz, allen.
O Bloed!
gy woud het zo!
ô Lubbert Lubbertsz zoon!
Gy woud, gy woud het zo.
Het is wel uitgevallen!
Zie u bericht, zo gy verdiende met zulk mallen.
't Hangt hier alleenig aan, of ik haar Ouders kan Haar oogen openen.
'k Ben een behoude man, Indien my dit gelukt.
Wel aan om deeze vrinden Haar schuld te toonen, zal men licht noch wel iets vinden.
Einde van het eerste Bedryf.
Tweede bedryf.
Fransyn, Lammert.
IK vreesde wel te recht, dat gy niet zwygen kost Ja, 'k heb 't wel gedogt, dat 't van jou komen most.
Dat jy het zelve waard, die deeze zaak gingt zeggen Aan iemand, die het voort myn meester uit kwam leggen.
Fransyn, 'k heb zeker maar een woord verhaald, aan een, Die my hier uit zag gaan, ik dee het maar alleen, Om dat hy zwygen zou.
Myn heer was wel beraaden.
Voorwaar, dat hy u nam tot zulken Ambassade.
Heer Hoveling gebruikt een heel voorzigtig man.
Wel op een ander tyd, 'k belooft Fransyntje, dan Zal ik doortrapter zyn, en daar op beter letten.
Ja, ja 't zal tyd zyn.
Laat ons dit ter zyde zetten.
Ei hoor Fransyn.
Wat wild gy, dat ik hooren zal?
Keer eens jou aangezigt na my.
Wel wordt je mal?
Wat zal dat zyn?
Kond gy zelf niet gissen Wat ik je zeggen wil?
't zyn geen geheimenissen.
'k Heb je zeeker lief.
In ernst!
Ja by sint felten, Geloof my, als ik zweer, myn hertje ryd op stelten, Als 'k je zie.
'k Ben bly.
Maar zeg Fransyn, wat doed Gy om zo schoon te zyn?
Al 't geene, dat ik moet.
Al wat een ander doed.
Men hoeft geen saus te maaken.
By zulke lekkre kost Wie zou daar niet na haaken?
'k heb jou zo lief!
dat ik niet herden kan. Wil jy myn vrouw zyn, ik werd daadelik jou man.
Wy zullen Man, en Vrouw, dan alle beide weezen.
Dan zou jy ook misschien jaloers zyn, zou ik vreezen, Gelyk myn Meester.
Wat my belangd; ik haat Een achterkousig Man.
'k Wil een, die in die staat Zig aan geen dingen kreund, een, die in myn bedryven, Als of ik vryster was, myn vryheid my laat blyven; Een, die van myne trouw, en kuischeid zich zo houd Verzekert, dat hy my, en zonder vrees aanschoud, By twintig mannen.
zo meen ik my te draagen.
Het is de zotste zaak, die 'k hoorde van myn dagen, Een vrouw te plaagen, door zulk misvertrouwen; 't is Heel vreemd met deeze zaak, alle achterdocht is mis.
Niets wind men zo; ja 't brengt het kwaad ons in gedachten, En 't zyn de Mannen vaak, die door die zotte klagten, En door al dat geweld, zich maaken 't geen zy zyn.
't Is wel!
'k beloof, jy zult bevryd zyn van die pyn.
Ik geef je vryheid, tot al wat je zult begeeren.
Zie daar, zo moet men doen; zich geensins ombrageeren.
Zo werd men nimmermeer bedrogen, als een Man 't Aan ons discretie steld, wy nemen zelve dan, Geen meerder vryheid, dan 't betaamt.
't Is met die zaaken.
Al eens, als met die geen, die ons de beurs op maaken; En zeggen neem maar, wy gebruiken 't dan met maat, En met discretie, daar die zaak heel anders gaat, Met die beknibbelaars, die zoeken wy te scheeren, Van alle kanten, om die parten af te leeren.
Ik zal zyn als die haar beurzen open doen.
Laat ons maar trouwen.
Fransyn, mogt ik een zoen?
stil!
'k hou niet van boert.
Zoud gy zo van my scheiden?
Neen, eeste een zoen op trouw.
Wy zullen met ons beiden Haast trouwen.
Fransyn, hoe ben jy ook zo kwaat?
Wist jy hoe leelik, dat het weigeren je staat.
Schaam jy je niet; zo schoon, zo fray, zo net besneden Te zyn, en tegens recht, en tegens alle reden Geenzins te willen, dat men vrindschap jou betoont?
Ik sla jou op de bek.
Is dat myn min beloont!
O wreede!
ontaarde!
ô my!
wat vuiligheden!
Wat is zy bits?
Jy bent te los in al je reden.
Wat zoud 't jou schaaden, had jy 't my nu laaten doen.
Neem jy noch wat gedult.
Fransyn, 'k bid maar een zoen, Maar een klein zoentje, 't zal hier na tot afslag strekken, Als jy en ik te saam ons huwelik voltrekken.
Ik ben je Dienaares.
Fransyn zo staande voet, Ten minsten een.
Neen, denk, dat gy vertrekken moet, Men zou, en lichtelik, op 't mat ons konnen komen.
Ga, zeg jou Heer, dat ik zyn brief heb aangenomen.
Dat ik zal zorgen, dat 's in goede handen raakt.
Ik bid je, dat jy 't hier niet langer maakt.
Fransyn, al ga ik weg, myn hart blyft hier, waarachtig!
Adieu dan schoonheid, straf, en vry wat ezelachtig.
Ik moet bekennen, jy zyt heel galant, het woord Luid wonder amoureux.
Maar ga je noch niet voort?
Ik moet, maar kan niet gaan, zo houden my jou lonken.
Adieu dan Keisteen, Rots uit diamant geklonken, En wat noch harder is.
Nu breng ik aan Mevrouw Dees brief ... maar best is 't, dat ik my ter zyde hou, Tot zy alleenig is.
Ik zie haar herwaarts treeden, Met haare Man.
Hoveling, Lubbert Lubberts, Izabel, Fransyn.
NEen, neen.
Ik lach met al die reden, Geensins; neen; men bedriegt my noch zo licht'lik niet.
Ik weet te zeeker, dat die zaak zo is geschiet.
'k Heb beter oogen, als men meent.
'k ben door jou grillen Van flus geensins verblind, dies is 't maar tyd verspillen.
Hoveling, uit zyn huis komende.
Daar is zy.
Maar de Man is by haar.
'k Zie en merk, Door al je fratzen heen, de gront van 't heele werk, De waarheid van het geen men my van jou kwam zeggen, Ik zag door 't veinzen heen, hoe hier de zaaken leggen.
De weinig achting, die jy hebt voor d'echte band, Die ons te samen bind.
Wat bittre smaat!
wat schand!
Izabel nygt tegen Hoveling.
laat staan!
laat staan dit nygen en dit stuipen, 'k Spreek van die eerbied niet.
Ik zou myn bloed wel zuipen.
Kun jy niet anders doen, dan met my spotten?
Ik met u spotten!
wel hoe komt dit nu toe?
Ik ken jou hart, en weet, al weer al weer my kwellen?
Wild my niet langer hier meer voor jou zot zo stellen.
Ik weet wel, dat jy om jou Adelik gestacht, My vry veel lager, en veel minder, dan jou acht, En d'achting, en 't respect daar jy my van hoort spreeken, Raakt myn persoon niet, dat zag ik je lang verbreeken.
Ik wil maar spreeken van het geen jy schuldig zyt Aan 't huwelik, 't welk ons vereenigd heeft ... ô spyt!
Jy hoeft de schouders.
Zo niet schamper op te haalen!
Ik spreek geen zotterny.
Zo van zyn plicht te dwaalen!
Wie haald de schouders op?
ik zie het klaar.
Ik zeg het nu noch eens, wel ernstig, en 't is waar, d' Echt is een knoop, aan welk men moet alle achting geeven; En 't is zeer kwaad gedaan, zo in die staat te leeven Gelyk gy doet, ja, ja; 't is kwaad van jou gedaan.
En jy kond my hier op geensins ten antwoord staan.
Niet zeggen, als my wat grimassen zo te maaken.
En 't hooft te schudden.
ik weet niet van wat zaaken Gy spreekt.
Ik weet het wel.
Ik weet hoe jy my acht.
Ten minsten ben ik van een eerelik geslacht; Ben ik geen Adel.
't Huis der Lubberts durf ik zeggen... Hoveling.
Van achter Izabel zonder van Lubbert gezien te werden.
Een woordje!
Ik zwyg.
Is dat te wederleggen?
Zie wie daar om je zwiert.
Wel nu!
is dat myn schuld?
Wat wild gy dat ik doe?
Ik wil, dat jy doen zult Het geen een vrouw doed, die geen ander wil behaagen Dan hare Man; zo wil ik, dat jy jou zult draagen.
Wat jy ook zeggen moogt, de minnaars henglen niet.
Dan daar zy weeten, dat men haar graag hoort, en ziet.
Daar 's zekre zachtheid, die dat volkje hoop kan geeven, Een zachtheid, die haar lokt, en na zich trekt, zo even, Gelyk de honing, of syroop de vliegen doet En kuische vrouwen, van een eerelik gemoed, Die hebben zeden, die dat volk van haar verdryven, Izabel.
Ik haar verdryven!
en waarom!
neen 'k laat dat blyven.
't Is my geen schande, dat ik ymants oog geval.
Neen, dat verheugd my.
maar op wat wyze zal Een Man zich dragen, wyl zyn vrouw die minneryjen Duld?
Als een eerlyk man.
Hy moet zich zelf verblyjen, Dat hy zyn vrouw van elk, zo hoog geacht ziet.
Braaf.
Dat 's wonder net bedacht.
Ik blyfje slaaf.
Dat is myn meening niet, wat raad jy my moogt geeven.
Neen, neen, de Lubberts zyn geensins gewoon te leeven Na zulken moden.
ik zeg u dat in 't kort De Lubberts zullen zien, dat dit de mode word.
Weet zo veel my betreft, ik durf recht uit verklaaren, Dat ik de waereld noch niet meen te laaten vaaren; En my al levendig, gelyk als in een graf Te sluiten, by een man!
'k verdiende noit die straf.
om dat een Man besluit, met ons te trouwen, Moet daarom alles ook, gelyk, met ons op houwen?
En moeten wy daarom, met alle menschen voort Gemeenzaamheid, en al het geen de ziel bekoort, Gelyk afsnyden?
't is een wondere methode, Ja 't is een tiranny na d'aldernieuwste mode, Van die heer Mans, en 'k vindze wonder wel beleid; Te willen, dat een Vrouw, en voor vermaaklykheid, En divertissement zal dood zyn; en maar leeven Voor haare Man; ik zal my daar toe niet begeeven.
Ik lach daar meede; ik zoek zo jong myn dood noch niet.
Voldoe jy zo de trouw, in 't openbaar geschied?
Die trouw, die jy my gaaft?
Ik gaf z' u niet van herten.
Geensins; zy wierd my af gedwongen, 'k deed met smerten.
Hebt gy voor 't huwlik myn toestemming my gevraagt?
En wanneer vroegt gy my, of gy my had behaagt?
Gy hebt alleenig, met myn Ouders u beraaden.
Zy zyn 't die eigentlyk, met u in 't huwelik traaden.
't Is daarom recht, dat gy aan haar uw klachte doet, Van al het geen, dat u in deeze staat ontmoet.
Wat my belangt, die noit u heb myn woord gegeeven, Die nimmer heb verklaard, met u te willen leeven.
Die u genomen heb, en zonder dat hier in Ik kon te raade gaan, met myne vryje zin.
Ik acht my niet verplicht, om al myn leeven dagen, Als een Slavin, my na uw wil te moeten draagen.
'k Wil my ook dienen van 't vermaak, 't welk myne jeugd My nu noch aanbied; ja, ja toch ik wil met vreugd De zoete vryheid, die my noch van myne jaaren Vergond werd, wyl ik kan, gebruiken.
Ik zou gaaren De waereld noch wat zien, 't pleizier genieten, van My noch veel zoetigheên, en wat verheugen kan Te hooren zeggen.
Wilt u zelfs dan daar na voegen; Bereid u tot die straf, noch moogt gy u vernoegen.
Bedank den Hemel, dat ik niet bekwaam en ben, Tot iets dat erger is; my daar niet toe gewen.
meend gy het zo!
dat is heel net gevonden!
Gy zyt door d'echte trouw my eeuwiglik verbonden.
Ik ben jou man, en zeg, dat ik dat niet verstaa.
Ik ben uw vrouw, en zeg dat ik 't zo wil, ô ja.
Ik had wel lust, om zo haar trony toe te stellen, Dat niemand haar hier na met spookjes meer zou kwellen, Dat die strooijonkertjes, in plaats van haar te zien, Haar zoude schuwen, en als voorde nikker vlien.
Ach Lubbert Lubbertze!
ga, ga, wilt maar vertrekken, Want ik zou myn geduld niet langer konnen rekken.
Izabel, Fransyn.
MEvrouw, met ongeduld verwachte ik, dat hy ging; Om deeze brief, die ik van goeder hand ontfing, Aan jou te leveren.
Laat ons die eens doorleezen.
Den inhoud, na ik merk, moet niet onaang'naam weezen.
Holla Mevrouw!
gy leest byna heel overluid.
ach Fransyn!
wat drukt die brief zich aardig uit!
Wat aangenaame zwier, wat zoete aanvalligheden Betoonen die van 't hof, alom in haare reden?
Wat deftigheid verzelt haar daaden, en hoe veel, Verscheelt een Hoveling van andren in dit deel?
'k Gis dat de Lubberden uw niet heel zeer behaagen, Na dat gezigt, niet waar?
wat moogt gy vraagen!
Maar hoe my Hoveling behaagt, denk echter niet, Dat tusschen hem en my iets tegen de eer geschied.
Ik ben van kindsbeen af gewoongalant te leeven.
'k Weet wel, 'k heb aan myn Man myn hand en trouw gegeeven.
Ik zal die onbevlekt ook houden; maar die trouw, Verplicht my niet, dat ik geen ander spreeken zouw.
'k Bemin welleventheid, 'k hoor gaarne discoureeren Van 't geen aan 't hof passeert.
Ik moet my diverteeren Door zoet gezelschap, of ik wierd melankolyk, By zulk een man; Fransyn, 'k beken, hy is heel ryk; Maar dat is 't alles.
Kan ik zo myn tyd passeeren!
Neen, ik zoek menschen daar ik noch wat van kan leeren.
Doch zo heer Hoveling 't fatzoen te buiten gaat, Myn eer belaagen durft, 'k verzeker hem myn haat.
'k Beken het schynt heel vreemd, dat ik hem stil hoor spreeken, Dat ik my zelve van zo veelderleye streeken Hier toe bedien; maar was myn man zo wonder niet, Fransyn, 't was alles in zyn byzyn zelf geschied.
Maar gy kend hem zo wel als ik, hy zou voort klaagen, Dat ik myn trouw schond, hy zou hem ten huis uitjaagen.
Blyf hier.
Ik ga, en schryf hem antwoord.
Na ik vat, Is 't heel onnoodig haar tebidden, dat zy dat Wat vrindlik doed.
Maar daar zie ik hem zelve komen.
Hoveling, Fransyn, Lammert.
VOorwaar myn heer, jy hebt een gaauwe bôo genoomen.
Ik dorst geen van myn volk hier zenden, maar ik moet Vergelden al de dienst, die 'k weet dat gy my doed, Fransyntje.
Wat myn heer!
wil daar niet eens van spreeken.
Dat 's niet noodzaakelik, 't zal noit aan my ontbreeken.
Ei spaar die moeite maar, 'k ben tot je dienst myn heer, Om dat jy 't waardig zyt, ô ja; ik acht je zeer.
'k Ben u verplicht.
Dewyl wy samen zullen trouwen, Geef my dat geld, ik zal 't zo lang by 't myne houwen.
Ik zal dit alzo wel bewaaren, als de zoen.
'k Bedank je zeer, jy hoeft die moeite niet te doen.
Maar zeg, hebt gy myn brief aan uw Mevrouw gegeeven?
Zy schryft u antwoord, of misschien is 't al geschreeven.
Maar is 't niet mogelik dat ik haar spreeken kan?
Ja, kom met my, ik zal dit maaken.
Isser dan Geen zwaarigheid?
en zou hy dit wel approbeeren?
Vrees niet, haar man is uit, en zal zo ras niet keeren.
Ook is hy 't niet, daar wy het meest voor zyn begaan.
Het zyn haar Ouders; en zo lang wy die outgaan, Is niet te vreezen.
'k Geef my over in uw handen.
O bloemer herten!
ik begin te watertanden.
Bloed!
Welk een aardig wyf zal ik daar krygen!
zy Is zelf de droes te gaauw.
Ja wel ik ben zo bly!
DAar is myn man van flus.
kon ik hem bepreeken, Dat hy de Vader, en de Moeder mee wou spreeken, Dat hy getuignis gaf van 't geene, 't welk zy niet Gelooven willen, dat hier in myn huis geschied.
Wel ben je daar myn heer de langtong, met je snappen, Die ik scherp verbood, dat hy 't geen mensch zou klappen, Die 't my zo heeft belooft?
foey benje zulk een man, Zo grooten kaakert die geen dingen zwygen kan, Die weer zegt, dat ik jou in het secrect vertrouwde.
Ja jy hebt al, dat ik jou heb voorgehouden, De Man weerom vertelt, en jy zyt d'oorzaak ook, Dat in dit huis een groot alarm is, en spook.
'k Ben bly te weeten, dat je tong niet is verlooren.
Dit leert my, dat jy noit iets meer van my zult hooren.
Hoor vrindschap.
Had jy niet gaan snappen, ik had jou Gulhartig weer verhaald, al 't geene dat hier nou Zo daadlik is geschied; maar om je straf te geeven, Jy zult niets weeten, van 't geen dat hier werd bedreeven.
Wat geschiet'er!
Niet, niet Zie dat komt altyd Van snappen, nu ben jy dit heele nieuwtje kwyt.
Jy zult niet snuiven, niet het alderminste weeten.
Maar hoor!
Geensins!
Een woord.
Ik hebt noch niet vergeeten... Lammert.
Neen, neen, jy trekt my noch die kies zo licht niet vrind.
Dat zoek ik niet.
Wat zot!
ik wed dat jy 't niet vind.
Het is iets anders, hoor.
Neen, neen, jy zult niet trekken.
Jy woud wel, dat ik jou nu ging ontdekken, Dat myn heer Hoveling geld aan Fransyn gaf, en Dat zy hem by Mevrouw ging brengen, maar ik ben Zo zot niet.
'k Bid... Lammert.
Ik zal aan jou vereeren... Lammert.
Poep hille!
Lubbert Lubbertsz, alleen.
IK kan met die onnoosle myn begeeren Nu niet voldoen; maar 't nieuws, dat hem ontvloogen is, Zal echter 't zelve noch uitwerken.
Ja gewis.
Indien de vryer noch tot mynent is, 'k durf hoopen, Dat ik daar door 't gezigt, nu van haar Ouders oopen; Dat ik daar door geheel haar overtuigen zal, Van d'onbeschaamtheid van haar Dochter; dit geval Geeft my nu heel gelyk.
Maar, hier loopt my weer tegen, Dat ik alleen ben, ik sta hier weer heel verleegen.