floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Altoos gehad heeft voor kunstige Tooneelstukken, noch een kleen straaltje van medoogendheid voor hem zal overig hebben, en dat gy hem in uwe bescherming zult aanneemen.
En dewyl dat u.
Nu op zyn voorhoofd pronkt, zal hy zekerlijk bevryd zyn dat hem geene muggezifters over zyn nieuwe hoedanigheid, zullen durven aandoen.
En, nu ik hem in het geheel aan u.
Opoffer, verzoeke ik dat u.
dit voor een teken van vriendschap gelieft aan te neemen.
Onderwyl geve ik myn zelven de eer van my te noemen.
MYNHEER, de.
Genegen Dienaar, j.
VAN rYNDORp.
's Gravenhage den 12.
Aan alle beminnaars der toneelpoezy.
Aarde Begunstigers der tooneeldichtkunde.
Ik heb, voor eenige jaren, op het aanraden van een Heer van veel fatzoen, een kender der poezy, en ten waardig Kunstgenoot, eenige Bly en Kluchtspellen in het licht gegeven, verscheide van die heb ik aan dien Heer, om zyne Adelyks geboorte, en om verder in zyne gunst te komen, zyn ed opgeofferd, die by hem, met veel eerbewyzing zyn aangenoomen.
In deszelfs Opdracht heb ik.
laten invloeyen, al de namen der Bly en KluchtSpellen by my berymd, dienende om daar door kenbaar te maken, dat deze van kuische oogen en ooren wel gezien en gehoord mogen werden, en geen naapingen noch Papegaaijen zyn, veel min Fransche of Kwalzalvers zyn nagevolgd, zo als men ons dagelyks, in de Schouwburg, als elders, te laste legt.
Doorluchtige Kunstgenoten, het is beklagens waardis dat verscheide Dichters hun beroemen op het verstaan der wetten van Boisleau, op het hanteeren der Poëzy na her voorbeeld van Archias, andere weezer op Corneille en Racine hunne gaven maar Edele Kunstbeminnaars, onderzoekt eens of er in hunne aterlingen, opgesmokte, en geblankette prullen, wel naauwlyks een van die gaven, of wetten, is te vinden, daar zy in hunne gestoffeerde Voorreedens zo op roemen, en opentlyk laten blyken, als of er niets goods Vertoond zou kunnen werden, als 't geen door hun, of na hunne stellingen, ten Tooneel gevoerd wierd.
Een zeker Kunstgenootschap heeft hier mede al een handtje af, van eens anders Stukjens te schelden voor Charlatans Kluchten, en om dat de Dichters van die geen Keukenfrans kunnen, noch Latyn, vorden zy by hun genoemd onkundige Rijmertjes.
Voor my, ik wil opentlyk belyden, dat de Heeren van dit Kunstgenootschap niet onkundig zyn, om eens anders tooneelstoffe te ontleenen, en verzochte geschreven boeken, in plaats van die maar eens te leezen, uitschryven, zommige die moeite noch niet willende neemen, zeggen maar, ik heb hem.
het Boek verloren, waar van men dan naderhand Papegaaijen, en naapingen, voor Eigenvindingen voor den dag niet komen.
Nu de Letterhelden die zich zo berocmen op de navolging van Seneca, Theophrastus, Egesippus, Cicero, Horatius, an Ovidius, en daar benevons roemen op de veernaamsto en derluchtigste Dichters die oit Nodorland gehad heeft, van die ep hun voorsporr in eigen vindingen na to volgen doch de Heer S. C. xegt, dat de eerste en boete van dexe snaten, een verlapper is van oude Tooneolspollon, do werde, och waam em franse Overzattingen met den glimp van een andero benaming ten Tooneel to grengen, en den dorde crop, ccus anders achter hoopen, en veer Eigenvindingen laten drulsen.
Een vernaanden Dichter, en Koopman in het verleopen der poo uy, breft zich niet ontzien om een deftig Treurspel, 't geeft u een dag veer 50 jaaren uit het Fransch is vertaald, en lovymd door ten minste verstanden onuer Ropublyk, enq de Amsterdamsche Schoumburg, en by de Compagnie van Heer Jan Baptista van Forninburg, en naderhand, by verscheide andere, al tvos met veel luister is vertoond, durft de banden aan zo oen geheilig werk staan, en zo om vergoden Man zyn Truurspel verrymen, en moend, om dat hy geen hoer van Staat heeft opgodragen, hem niemand daar over zou durpeu berispen, dat heeft den Heer J. D. goan.
1659. als een vooruiende, in zyn rymooffening daar by zagt, ja zy ontzien zich niet vermetelijk te razen, Dat hun een Godheid diend den boezem aan te blasen, om iet te doen dat puik en lezens waardig zy.
En vloeid er wat gewins uit hunne rymery, t Vald hunnen buidel mis, en doet de beurzen zwellen Der loozer drukkeren, en hunner metgezellen.
De Dichter zaaid en plant, de drukker maaid en plukt.
Kortom, van al hun zweet, als 't noch al wel gelukt, vermag dat lichte volk geen ander uit te trekken, als slechts wat waans van eer, een Speelpop voor de gekken.
Stond op de Lant hier nevens.
Est Deus in nobis, agitante Culescimus illo.
Verdigitized by Google BERICHt.
Verscheide redenen, die ons nu eenige jaaren op de krop hebben gestooken, hebben my aangepord om dit Bericht, of deze Voorraden, hier voor te stellen.
Ten eersten, om kenbaar te maaken, dat men het Leidsch en Haagsch Schouwburg grootelyks schade doet, als men die Treur, bly en Kluchtspellen misacht, daar men daar Faarlyks veel Volk.
mede trekt en dat men, door die openbare verachting, veel vreemde Aanschouwers uit de Schouwburg doet blyven, en elders doot gaan.
Ten tweede, dat men de hand van de oude Spellen moet af houden, en laten het oud voor het oud, en het nieuw voor het nieuw blyven, wandt alle Kunstbeminnaars die by ons komen, zyn niet aleens gezind, noch ook alle in het verstaan der Nederduitsche taal erdaaren.
Voor het derde, wilt gy Kunstgenoten en Begunstigers der Dichtkunst poor hit Nederlands Tooneel zyn, taat dan de Poëtische Inquizitie na, verband dezelve, en helpt my, met onde en nieuwe Spellen, de glorie van het Nederduitsch Tooneel verheffen, en doet den Arend tegen de Zon in gaan, en, tot bestuit, mil den Keizer Augustus, in het Treurspel van Cinna, zegge ik... Wilt gy my haten, haat My opentlijk, en laat het zonder volnzeh wezen.
Wilt gy my minnen, doe zulks zonder my te vrezen.
Kan maar van myn Lant verzekeren, dat er geen Treur, Bly of Kluchtspel op de Registors van onne Schouwburgen verdeeld is, of mag voor de Kunstdominnaars ten Tooneel gebracht werden, en zo er Lomtyds een werd slecht gespeeld, of in de pan gehakt, kun daar van geene roden geven, als dat dus mijn guschiedon d'bor cone dedet te huut, verhoope dut het nerit nan anders Tovntelstulken, woeb'n' dit Blyspel zal gebeuren.
Met die hoop my vlyende zal.
Itil altos zyn u.
Dienstwillige. vertooners.
FABRICE, jong Edelman.
KLEODORUS, knecht van Fabrice.
Izabel, kLIMENE, Haagsche juffers.
ADA, jacnette, kamenier van Izabel.
GUSMAN, knecht van Izabel.
GERARD, SJARLOTTE, kamenier van Ada.
Twee knechts.
Het Kluchtspel speeld in s Gravenhage, in het zalet van Izabel.
De Vertoonders moeten wel acht geven, dat 'er aan het Zalet maar eene deur is, daar men op, en van het Tooneel moet gaan.
De LISTIGE MINNAAR BETRAPT.
JACINTE, kloodorus.
Terwyl dat Jacinte de Tafel en kamer schikt zingt zy het volgende air, dat van Kleodorus beluisterd word.
,, jactje zingt.
Lefde is vol van ongenuchten, zelden is men wel te vreën, daarom blyf ik liefst alleen, om niet onder t juk te zuchten.
Liefde is vol van ongenuchten, zelden is men wel te vreën.
KLEODORUS.
Wel daar zou jou de droes voor haalen!
Zou jy myn liefde zo betaalen?
Zou dit dan de belooning zyn, Voor al myn dienst en minnepyn?
ACINTE.
Wie heeft u vryheid doch gegeeven?
Zo stout te komen in 't zalet?
En noch al luisterend, wel t is net.
Gy zyt een gaauwert van uw tyen.
Mag ik my met geen zang verblyen, Om dat 'k met u een gunstig woord Van liefde sprak?
't is nooit gehoord.
Wou jy alreeds de wet my stellen?
Wel vaar, je kund wel zoet vertellen.
Ook zyn wy noch niet ondertroud, jy hebt my zo noch niet in 't zout.
Jacinte ik wilde 't zo niet zeggen, se moest myn woorden wel uit leggen, best, zingt gy, dat me alleenig blyf, hoe droeskop word gy dan myn wyf?
Wandt de eenzaamheid die zou u passen, als zwerte baarden wit te wasschen.
Daarom kiest een die gy bemind, En maakt my tot uw boezemvrind.
Noch zo niet, laat ons dat wat staaken, wy zullen dat niet effen maaken, 't Komt ook myn beurs niet wel te pas.
Maar, kleodorus, zeg my, ras, waarom dar gy met vlugge treden... zo stout hier in komt?
KBEODORUS, baar kussende.
Om deez reden, en ook om Juffrouw Izabel te zeggen, dat myn Heer haar zel.
Terstond visite komen geven.
Wel, als 't nu niet té pas komt?
Even komt hy haar vinden.
Maar wel aau, doer.
Doet haar al evenwel verstaan Dat Heer Fabrice hier zal koomen.
O moet men, zonder iets te schroomen, zyn Meesters zaken neemen waar.
Wat heb ik wel in groot gevaar Myn eige zelven al gaan steeken, als myne Jonker 's nachts gaat spreeken Een van zyn Dames, daar de Meid Slaapt in 't Vertrek, om zekerheid Dat Juffrouw 's nachts niet weg zou raken.
Myn Heer, die weet hun t hart te taaken Door midd'len die noch niemand weet, en t waar my ook van harten leet, Dat de een of de and're het zou hooren.
Nooit komt het juffers aan de ooren, Dat mynen Baas Meest'ressen heeft, Elk meend van hun, daar hy by leeft, Dat zy is de eenigste beminde, en zo zou mender vyftig vinden, Die hy, al even als Doctoor, Visite doet, doch by 't gehoor, Niet by 't gevoel, dat moetje weeten.
Maar hoe, jacint, ben jy bezeeten, dat jy aan my geen antwoord brengt?
.. jactje, kloodorus.
Wel, juffrouw Izabel gehengt, dat Heer Fabrice hier zal koomen.
Maat A 2 digsired bid00 de LISTIGE MINNAAR BETRAPT.
Maar za, je afscheid nu genoomen, want licht'lijk komt Vrouw Izabel Hier in 't vertrek, voort, hoorje wel?
Ga naje Heer, en wilt vertrekken.
Hoe, zonder aan my te ontdekken Wat liefde dat gy tot my draagt?
Moet ik stag zyn van u geplaagt?
K hoor Mevrouw naar herwaarts sluipen!
Kom, za, wilt onder Tafel kruipen Tot dat zy weer is weg gegaan, zy liet uw beenen stukkend slaan, indien zy u hier kwam te vinden.
Wil haar oogen dan verblinden, dat zy op heeden my niet ziet.
Hou toe den bek, en spreekt toch niet.
Izabel, jacinette, kloodorus onder tafel.
Oorde ik niet imand hier beneeden, met zuchten by de Tafel treeden?
Mejuffrouw, k bender langs!
gegaan, Na dat ik had bericht gedaan, Dat u Fabries niet zou beletten.
7) IZABEL.
Kom, wil myn nacht Coifuur afzetten, en geef myn kaptel, zo t behoord, met goude linten, kom, gaat voort.
.....*.. * * *** * ** * * ** * *.
Digitized by Googl KLUCHTSPEL.
JACINTE, ter zyden.
Hoe drommel of ik het zal maken, dat kleodoor hier uit zal raken!
'k verzin gestadig nieuwe reën, op dat zy haar moet boven kleeren.
T'sabel.
Kryg myn versiersels, na behooren.
Mejuffrouw wil u niet verstooren Dat kapzel is weërom gehaald, Zy waren wat in 't lint verdwaald, en hebben 't rechte niet gegeven, Als gy besteld had.
't is om 't even, geef dan met groen en zilver lint.
Ei lieve, word doch niet ontzind, dat ik die boven heb gelaten Op t kamertje.
Niet veel te praten.
Op 't kamertje daar al uw goed Mevrouw, op hangt, isabel.
Wel, myn gemoed zou door deez fratzen boven raken.
Wil dan met groen lint vaardig maken, myn Engels stelzel, 't is heel syn.
En zuiver neteldoek, 't moest zyn.
De mode dat wy 't alle droegen.
Maar het zou weêr in 't minst niet voegen.
Als t overzésche jufferschap.
In ons zalet, met opene kap.
Haar groote dikke kanten toonen.
Neen, men moest myn zin bekroonen.
Fyn neteldoek, gestikt, lieel schoon, met bloem en lofwerk, geeft een toon Aan een gladteng met blanke verven, 't gericht bederver Maar het zou weezen.
Van zulke tronies, die de roem Weg draagen van een zonnebloem, daar die verf net op ten toon leid.
Geef echter 't stelzel om de schoonhoid.
JACINIE.
Die Fransche Speelster, hoor eens toe, die maakten my het hoofd zo moe, met dat zy een Prinses zou speelen, Die zy in t nachtgoed moest verbeelen, En vroeg my, of ik haar eens wou Dat stelzel leenen van Mevrouw t geen heel bek waam was voor die finten, ik gaft haar met de groené linten, met die Conditie, dat zy t huis op morgen leverd.
O izabel!
Wat een kruis!
KLEODOOR.
Nou word ik geschooren, zo maar de Zeep niet is verlooren, IZABEL.
Hoe, ga jy aan een Acteures Myn stelzel leenen, die acces Noch vriendschap van my heeft genoten?
Dat bakkes met die scheve kooten, Veel te hovaardig in myn zin, en beeld haar zelvé noch wel in Dat zy de schoonste is der Landen, myn stelzel leenen, o wat schanden!
't huis brengen, dat, dat word gestuit, stoot haar met 't goed ter euren uit.
Zo zy haar voeten hier durft zetten, zo zal dat kapzel my noit smetten.
Doet zulks niet meer, wil met my gaan Naar boven, om daar acht te slaan, En my op t sierlijkst te paleeren, met kapzel, strikken, en met kleeren.
Daar was byna t Proces verbruid.... nu laat ik kleodorus uit.
Izabel wederkeerende.
Jacinte, ik zeg dat gy zult volgen, maak myne haat niet meer verbolgen.
.. kloodorus alleen.
Ie tafel zweet, door al de damp die door myn broek vliegt o wat ramp!
Ik kan myn pyn en smart niet zeggen, zo als een Egel daar te leggen, maar echter zou men op die steen meer kunnen hooren, als ons twe Professors in natuur beschtyven.
Zelfs daar Apol van daan moet blyven.
Had daar de juffer aan haar Meid Eens bloot zo haar gelegenheid Van voor tot achter gaun verhaalen 'k zou dan voor 't leggen haar betaalen.
Myn Heer wist zeker en gewis, Dan haar sekreet geheimenis, En hoe haar zaken zyn geleegen.
Zo heeftmer meer in 't net gekreegen.
1..... ci. zestiende tooneel.
SJARLOT, KLEODORUS.
SJARLOT.
Zit gy daar, vriendje kleodoor?
Zo geef een weinigje gehoor.
Ik meende hier jacint te vinden, en wyl ons juffers weier zyn vrinden Wilde ik haar vragen, of Mevrouw Aan Izabel geen hinder zou Verschaffen, van bezoek te geven?
KLEODORVS.
Jy onbedreven Vraag dat aan haar, En stinkende uien, aars Sjarlot, k loof by men sjan de meid is zot.
Wel zeg, hoe zal ik haar dan vinden?
Klop aan de voorpoort, vuile, ontzinde.
Heer bruidegom.
Wel grandmersis KLEoDORVS.
wederom.
Ses groote loerten SJARLOT.
Hoe komt gy zo Sjarlot te hoonen?
Is dit aan my weer eerbied toonen, Voor dat ik u den Bruigom heet Met u jacinte.
Niet een beet, 'k wil met geen onrecht goedje leven, 'k heb grandmersis weërom gegeven, want grand, is groot, en s'is, is zes, en merd, is loert op uw kabes.
Digitized by Goo?
** sjar.
Wel kleodorus, is dat spreken!
Wilt in je neus die woorden steken, maar steek een speltje hier by neender, en geef deez brief eens aan uw Heer.
Ze is van myn Frelle, die haar sinnen Alleenig steld om hem te minnen, en laat alleen haar dienst maar bien Aan Izabel, om hem te zien.
Doch, dat ik u hier kom vertrouwen.
Wilt dat in stilte by u houwen, 't zal u geen schyn, ik ga voort Myn boodschap doen, als dat behoord, en gy bevryd my van veel bopen Dat gy deez' brief neemt.
Ik wil hoopen Dat gy zult doen als 'k heb gezeid.
Dag kleodoor.
Dag malle meid.
KLEODORUS alleen.
Kom, laat ons deze brief eens leezen, en zien wat dat er in zal weezen.
Myn Heer, uw schoonte en aardigheid, dwong myne pen, met vaardigheid deeze letteren te schryven, weet dat ik door uw heus bedryven, tot u ontsteken ben in min.
Erbarm u toch, die een slavin, o!
Om nive liefde tracht te weezen.
A5v, p.
Id de LISTIGE MINNAAR BETRAPT.
Myn liefde is zo hoog gereezen, Dat ik, van daag by Izabel, Myn oog aan u verklaren zel.
Ik wacht u, of wijlt ny daar wachten.
Ei, wilt myn lyden toch verzachten, en schryft of spreekt my wederom.
En zo gy werd min Bruidegom, Of wenscht te zyn, zo zyn myn schatten, myn Heer, de uwe, wilt omvatten d' dienaresso, komt doch dra, ik blyf, uw Freltetje, ADA.
Dat's recht myn werk, gantsch zelleweeken, deez' schoone kans diend niet verkeeken.
Za, laat ons voort na huis toe gaan, k trek van myn Heer een pakje aan, En laat dan myne dienst offreeren, te praten als de groote Heeren Is my geen werk, k heb dat gehoord, En ook geleerd van woord tot woord Van mynen baas, en by myn trouwen.
Myn Heer kan haar niet onderhouwen, de kaerel heeft te veel te doen.
Maar laat ik my na huis toe spoën, Fabrice zeggen, zonder schroomen, Dat hy by izabel moet koomen, de brief die geeft my zelver raad.
Vermits zyn naam hier niet in staat, noch op het opschrift.
'k zal u noch leeren te beminnen, ook zynder meer die met een knecht, haar zelf verbonden in den echt.
Kleodorns, jitized by google kluchtspel.
Kleodorus, hoorende onder het spreken eenig gerucht, verbergt zich stil by de deur, en sluipt daar uit, zo dra als de Vertooners, die het achtste Toqueel maken, daar deur gekoonien zyn.
Izabel, een brief leezende, GUSman.
Is waarlyk waar, wil my geloven, wanneer dat Frelle Ada boven By u eergisteren avond was, En weer vereende op dat pas, En dat gy waard vol lustigheeden, Neemt zy, in t midden van uw reden, uit haar Posjet, heel zacht, deez brief En sloop, gelyk een hoenderdief, naast Heer Fabrice, welke schanden!
En steekt deez brief hem stil in handen.
Hy, of hy nergens van en weet, meend in zyn bruin.
borduurde kleed, zo stilletjens den brief te steeken en tast de tas mis zelleweeken!
Ik met een schrand're aardigheid, De brief die op de vloer neërleid, Van ond'ren door zyn stoel te pakken, Maar viel niet weder uit myn zakken, Als 'savonds, doen elk waar naar bed.
En mits 'er niet waar op gezet, het lak, noch zegel, heb 'k gelezen, Wat in die minnebrief mocht weezen, en toen ik zag dat gy gehoond Van Ada wierd, heb ik getoond.
Hoe dat men inoet, by dag en nachten, de listige MINNAAR BETRAPT.
De eer van zyn Meestres betrachten.
'k zal u vergelden op zyn tyd, en aan hun beide myne spyt als doornen doen in 't harte weezen.
Maar myn Fabries heeft niet geleezen Haar Briet, maar hy heeft die aanvaard, dies is hy myne straf meê waard.
JACINTE, IZABEL, GUSMAN.
Mevrouw, klimeene doet off 'reeren maar dienst.
Wat of die zal begeeren?
Om u te spreeken lijkt het wel Zy komt met haast.
Wel aan, ik zel Myn gramschap voor dees tyd betoomen.
Vertrek, en laat haar binnen koomen.
Om Izabel, en scherp uw zin, zie of ook Klimene min ook uw Fabrice komt te dragen, zo streeft gy eens door alle plagen Die u Fabrice lyden doet.
Daar komt zy aan veins myn gemoed.
ELf, Digitized by Googl.... kluchtspel.
13 ELfde tooneel.
KLIMENE, izabel.
KLIMENE, Izabel kussende.
'k verhoop ik u niet zal beletten.
O neen, wil u hier neder zetten.
KLIMENE.
Denk eens wat my daar is terstond Verweeten van Nicht Adelgond, Zo als zy kwam dees ring te aanschouwen.
Myn nicht, sprak zy, wil my vertrouwen, Dat ik aan u de waarheid zeg Fabrice heeft het jawoord weg Van u, en lichtelijk noch meerder.
O eedverbreker, en onteerder!
Nu kom ik hier by u om raad, Wat my hier in te werken staat Om Adelgond haar mond te snoeren, van nooit meer zulke reën te voeren?
Want 't is te grooten spyt, mevrouw.
Dat ik dat van haar lyden zouw.
Ik diende wel voor af te weeten, Of gy te antwoorden hebt vergeeten.
Wat zou men, op zo zotte reën, doch konnen zeggen?
Niet als neen, dat s de eerste regel uit de rechten, maar ik zie kans om dit te slechten.
Do Digitized by goog 14 de LISTIGE MINNAAR BETRAPT.
De zaak die zal ook heel wel gaan Zo gy oprecht my wilt verstaan.
Zeg, heeft Fabrice u niet gegeeven Dees ring op Trouw?
gy schyud te beven!
En licht heeft hy, van Adelgond, die zelfde ring op Trouwverbond.
Indien dat gy u zo zaagt hoonen, moet gy uw wraak niet meê betoonen?
Dit s op de raad, verzocht van myn.
Uw woorden doen myn grooter pyn, als van myn nicht hebt gy vernoomen, dat ooit Fabrice is gekoomen, om my te offeren zyn hart?
Izabel opstaende.
't is lang genoeg 't geduld gezart, 'k moet het aan u melden, 'k had voorgenoomen u te schelden, Alleenig om Fabrices min, maar nu ik uit uw reën bevin, Dat hy Meest'ressen heeft met hoopen, zo swyg ik stil, en laat hem loopen Met Adelgond, of wel met u, Of met Vrouw Ada.
Wel hoe nu!
Wat wil Mejuffrouw daar meë zeggen?
Ik zal het u, Mevrouw, uit leggen, Die souverein elks goederen draagt, En wil niet dat men daar om klaagt, by dit Juweel zal het klaar blyken.
't is van 't zellefde gelyken, als ik voor deez' te dragen plag.
Doen ik dat uurwerk laastinaal zag, Toen.
Toen was het myn, daarom, Mevrouwe, zo wilt uw lessen voor u houwen, En denkt gy meë bedroogen zyt.
KLIMENE, IZABEL, GUSMAN.
Mevrouw Fabrice.
M' kLIMENE.
O wat spyt!
Hy iverd om Mevrouw te spreken?
KLIMEN.
E. ach!
Waar zal ik myn zelf versteken?
Ik bid, mevrouw, laat my eerst gaan.
Dan waar 't met 't heel Proses gedaan, 'k zal u wel bergen wilt niet schroomen.
Laat Heer Fabrice binnen koomen, doch niet voor ik het teken doe.
Gusmar binnen.
Ik bid Klimene, zie eens toe, hoe dat uw lijf hier in kan wyken, en alles hooren, en bekyken, en dat het niemand merken kan. kLIMENE.
Waar toe zal t weezen?
zeg my dan.
De tyd die kan het naauwlijk lyen, ik zal Fabrices hart bestryen, met list en min, dat gy moet zien, en daar na wat het zal bedien.
Maar kom wyk binnen de tapyten, dat hy u zag, het zou my spyten.
Voorts Digitized by google 15 16 de LISTIGE MINNAAR BETRAPT.
Voorts kunt gy alles, zo t behoord, hier zien en hooren, woord voor woord.
Izabel neemt een stoel, en set die hart neder, en schuift die 2. maal gintsch en weer, en spreekt voort.
Wees nu maar stil, en wel te vreeden, Daar komt Fabrice binnen treeden.
FABRICE, IZABEL, KLIMENE achter de Tapyten.
FABRICE.
't heeft u eindelijk behaagt.
Dat gy hem, die u liefde draagt.
In uw Vertrek laat binnen treeden, verhoor ook eindelijk myn gebeeden, gun ik, door wettelijke Trouw, u mag verkrygen tot myn Vrouw.
't is nu twee jaaren al geleeden, Dat ik, met dienst en minzaamheeden, Aan u opofferde dit hart, En gy, tot loon van myne smart, Hebt my u min weërom gegeven, Om t'zamen in een Ziel te leven.
Mag ik dan hoopen, Izabel, op t einde van myn droef gekwel?
Ja, zo ik op u mocht vertrouwen, En u voor geen bedrieger houwen.
Is dit het loon dat ik hier vin, o waarde lief, voor myne min?
Gy kunt uw hartstocht wel uit leggen, en KLUCHTSPEL.
En teegen ider een zo zeggen, en in twee jaar, of minder tyd, besteeden uwe dienst en vlyt, om hondert juffers te bekooren.
Het is galant.
Wat juffers min ik, buiten u?
Verrader, hoe heb ik het nu?
Hebt gy Klimene niet doen langen, dat gy had van haar nicht ontvangen?
En 't geen ik gaf aan u, op Trouw.
Draagt dat klimeen niet?
En ik zouw U voor een trouwe minnaar schatten!
Ik kan uw redenen bevatten, maar hoort, o ziel, myn onschuld aan, k zweer dat ik u niet heb misdaan.
Gy weet niet hoe Vrouw Adelgonde, haar glans en eëldom was geschonde, Van eenen Duitscher, die naar zei, het was by Stichtze Damens vry, Om zonder weig'ren te verkeeren, en 's nachts haar zelfs bezoek vereeren.
Dit heeft zy my bedroeft geklaagt, waar op ik hem heb uit gedaagd.
En heb voor haar de wraak genoomen.
Dus ben ik aan de ring gekoomen, Die Adelgonde aan my gaf, Tot een denkteken, hoe ik straf Heb haare hoon en smaat gewrooken.
Ben ik dan niet onbesprooken?
En wyl dat ik eens had een kleen Present, ontvangen van Klimeen, heb ik die ring haar weergegeven.
De listige minnaar betrapt.
Is daar nu zo veel aan bedreven?
Prezenten om prezenten zyn.
Maar hoe komt zy dan aan hiet myn'?
Dat dierbaar pandt.
Ik zag het eens bloot leggen, als ik het op myn boezem had.
Zy heeft het daad'lijk aangevat, En my gebeden om te aanschouwen, ik durfde het haar niet onthouwen, dewyl zy my 't beloofde weezen, te geven, op het point van eer, als zy 'er een had laten maken 't geen dat gelijk was.
1.0 Men zal stuken, Voor deezen tyd, de reën daar van.
Maar kom, Fabrice, zeg my dan, Of er niet zyn, somtyds, juffrouw.
Die u met schryven onderhouwen?
Myns weetens kreeg ik nooir een Brief Dan wel van u, myn waarde Lief.
Hoe, hebt gy eer en plicht vergeeten?
Weet dat wy uw bedryven weeten, Maar zegt het zelve ons, wel aan.
Myn lief, het onhenl moet my naan, ik moet verzinken voor uw cogen.
E.. izabel.
Meineedige, ben ik bedroogen?
Zveerd gy zo vulsch?
O snoode dri Verrader, kom, bezie dit schrift, dat kluchtspel.
Dat van Vrouw Ada is geschreven, En, door haar, in uw hand gegeven, In myn byweezen, in t Salet.
'k sta hier in 't minst niet voor verzet, de zaak zal telver voor my spreeken, die brief waar in myn zak gesteeken, Had ik voor haar geneegenheid, maar ik nam dees geleegenheid In acht, om u alleen te toonen, Dat ik deez' Ada wilde hoonen, En doen u zien dat zy my mind, Want zo ik tot haar waar gezind, Had ik haar Brief niet laten vallen, Waar uit gy ziet haar zottelijk mallen.
Mag ik geloof slaan aan uw woord?
En dat gy my alleen behoord?
Breng toch u zelf in geen elenden.
Ik wensch dat my de winden schenden, Indien ik u niet trouw bemin.
Ban de achterdocht doch uit uw zin.
Laat ons, van nieuws, de vellust smaken, En harten doen aan harten raken, als toen ik my aan u verbond.
Vergode schoonte!
O kiesche mond!
Kan uwe haatzacht dan niet snuoonen?
Laat my dan myn doodvonnis hooren, schoon dat ik gansch niet schuldig ben.
Weet dat ik ook uw onschuld ken.
Maar eerve ons hier in verder steeken, om van lief koozery te spreeken.
Zo diend myn Gusman vander hand.
Hoe kryg ik die best aan een kant?