floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Me vrind, ghy zijt althans ten naesten by genesen; Doch eerst moet dese doeck noch om u lenden wesen, Wilj’ heel genesen zijn.
* Ha t’sa met uw pasquil.
*Aendoende sijnen doeck om ’t lijf ontknoopt behendigh onderwijl sijn broeck, en touwt hem af soo langh, met d’hulp van Kiecker-key en die’er om staen, tot dat hy inde key weer is, en daer ter tijd toe back, dat hem uyt ’t hooft sijn grillen en pasquillen sijn gestooft.
* Wie dat een Meester brilt, die krijght een sulcken bril.
* Dit singht den uyl, terwijl men op hem gonst en bonst.
Schey uyt, ’t is langh genoeg gebonst, gekeyt, En van de Keyaerds soo veel keys geseyt: Wie beter bier, als Jopen heeft, die tap ’t: Soo niet, elck een met my in d’handen klapt.
Lacht, wilje nu key kluchtigh zijn, Om dees’ uw’ keysche Medicijn.
DE GEMEENZAME GEEST, KLUCHT-SPEL.
TE AMSTERDAM, By Jacob Lescailje, Boekverkooper op de Middeldam, naast de Vischmarkt.
Die dit leezen, of aanschouwen, Moeten yders rol onthouwen.
AARDIGAARD en JORIS, zijn Beyde vryers van KRISTYN, EMMERENS, Kristynes moeder, SELY, dochter van haar broeder, FLIP en TEEUWIS dienen slegts In dit Klugtje voor twee knegts.
Deeze sprekende Persoonen In een kamer zich vertoonen, En ’t geschiet by nagt, zoo kort Als het daar gesproken wort.
DE GEMEENZAMEGEEST.
AARDIGAARD, KRISTYN, EMMERENS, FLIP in de kist, TEEUWIS in de kas, vermomt.
AARDIGAARD.
DIe kist en kas zijn toe, zy kunnenze van binnen sluiten, En niemant, hoe hart hy trekt, kan die opdoen van buiten.
Wat dunkje lief, is dese toestel na uw zin?
KRISTYN.
O ja, Aardigaard, zoo Joris nu maar komen wil, daar zie ik swarigheit in.
EMMERENS.
Selitje Nicht is na zijn huis, om hem daar toe te bewegen.
Hy heeft haar gisteren of eslagen, en was ’er niet toe genegen.
Ik kan de geest niet verdryven, zeid’ hy, wat of ik daar zou doen?
Kristyntje wat vertroosten, zei zy, ’t is immers geen fatsoen, Datje niet eens by ’er komt.
op ’t lest most hy bekennen Hy was vervaert veur spook.
je zoud hem deur een vuur doen rennen Met de minste bullebak, zijn bloôheit luid te grof, Een blaas met boonen hielp hem lest wel van twintig trappen of, Hy schreeuwde, en riep even eens of men hem vermoorde.
Wy vraagden wat schortje?
ik meende dat ik de droes after my hoorde, Zei hy.
yder lachte zich hier over schier slap, Zy lieten hem in ’t weezen, en vulden hem voort de kap.
Maar moeder, heb jy hem van deze morgen weêr zo veer niet ekregen, Dat hy jou heeft belooft van avond hier te wezen?
Hy gaf ’er my de hand op, dat hy zou komen zien hoe jy voer.
Nou de trekmuts veur, en de krankert emaakt, zie zo mijn moêr.
Ja Mamaatje, ’t is ommers jou schult, dat wy al dit bohy maken, Op dat hy my van mijn trouwbelofte ontslaat, zo kan ik van hem vry raken.
Alle ding zal wel gaan, mijn hartje, wy zullen die lompe vent Wel haast van de vloer krygen.
Die zemelknooper, die drent!
Noch kan ik niet vergeten hoe hy hier de gierige hospes zocht te speelen.
Aan dat stuk is te veel, zeid hy, men kan dat noch wel eens midden deur deelen.
Dat glas is te vol voor Joffrouw, zeid hy, schenkt de helft daar vry weêr uit.
Of ik ’t nou zoo vol mogt, zeid’ik, word ik hier van een nar ebruit, Eer ik ’er mijn dochter an ten houwelyk heb egeven?
Men moet huydensdaags, zeid’ hy, zo wat op de zuynige manier leven.
Elk zijn meug, zeid’ ik, was altijd mijn zalige vaartjes woord.
’t Moet nochtans zo gaan, zeid hy, als het gaan zel zo ’t behoord.
Neen kynt, zijn voer zou tot jou laken niet passen: Jy bent voor zulken haal-in, en malle kwibus, niet op ewassen.
Hy ’s mal en kwaad van beyds, was hy noch een van twee.
En daar by is hy noch zo drommels gierig meê.
Mamaatje, jy hebt al te schrikk’lijk mis ekeken.
De liefde tot het gelt maakt blindt, en bedekt de gebreken.
Wat kan het helpen als men niet heeft aan de man.
Ik zulken kapstok trouwen!
’k heb ’er te schrikkelijken walg van.
Ik ga na de kelder, om van daar onder de bedsteê, door ’t luik te spoken.
Doet zoo, ’t word tijd, na dat ik met hem ben versproken.
KRISTYN, EMMERENS.
FLIP in de kist, TEEUWIS in de kas.
MAma, sie jy nou niet wat een wonderlijk verschil Dat ’er tusschen hem en Joris is?
Ja ’k, ey lieve swijgt daar van stil.
Ik beken, doe ik jou an Joris toezey was ik in de boonen, Maar ik zel my an d’andere kant wat beter na jou zin toonen.
Aardigaard had niet gelts genoeg, zey jy, en dat zey ik hem eens weêr, Och!
dat woord viel hem zo hard, en het deed hem zo zeer, Dat hy kort daar na uit moeijelikheit hem in d’oorlog ging begeven.
Naderhant is zijn Petemeuy escheyden uit het leven, Daar is hy een mooye som by verbetert deur een braaf legaat, Zo dat zijn kapitaal en ’t mijne al over een slaat.
Hoewel hy zo van jou is geaffronteert, efter kan hy zijn liefde niet verleggen; Dat hy dood ebleven is, laat hy over al onder de luy zeggen, Altoos Joris weet niet beter, en houd die tijding voor waar, En als wy hem bedrogen hebben, dan zijn wy klaar.
’t Begin lijkt goet, zo Aardigaard maar na zijn trouwen, Het wel anstelt, om ’t jouwe en ’t zijne wat by malkaâr te houwen.
Hy speelt nou de snoeshaan wat, maar hy het men esworen, zo dra Als hy my heeft, dat hy al dat gezwier zel nalaten.
ja Dat meer is, zijn vaandel overgeven, en zoetjes leven, na mijn welbehagen.
Maar kind, valt het dan aêrs uit, zo moetje my niet komen klagen.
spreekt daar niet van: ik ben immers niet zot, noch blind.
Moet ik niet veur jou zorgen?
jy bent mijn eenigste kind.
Nou ’t is my wel, en daar meê genoeg, kunj’ er Joris zo maar uitboenen.
’k wou liever, ’k weet wel wie, voor zijn afterkwartier, als hem veur zijn mond, zoenen.
Hy zeverbekt als hy wat mal praat, en als hy lagt schiet hy met schroot.
Zou ik zulken Uyl aanslaan, neen zeker, ik was liever doot.
nou klim op ’t bed, zonder je kleeren uit te trekken, Ik zel dan na mijn kamer gaan.
maar ik moetje eerst wat toedekken.
Hier staat pen en ink, en papier gereed, en veur hem en Selitje elk een stoel.
Ik hoor de deur opsluiten.
my dunkt dat ik ’er een alteratie van op mijn lijf voel.
JORIS, SELITJE, KRISTYN op ’t bedt, FLIP in de kist, TEEUWIS in de kas.
SElitje, Selitje, ik heb my zeker al te veel, om hier te komen, laten doeken.
SELITJE.
’t Was immers zo ezeit: jy moet jou liefste eens bezoeken, En zien wat ’er scheelt.
ik merk hier dat jou toekomende vrou Al na bedt toe is, die mooglijk wel wat slapen zou, Indien de Gemeenzame Geest, heur gewezene vryer, die veur Senef is deursteken, Heur wat rust wou vergunnen.
alle nagt komt hy heur spreken.
Maar is het waar, meysje?
Ja, veurzeker is het waar: Ik ken de Vaandrig, en ik heb zijn geest ezien, zo klaar Als den dag, of als ik jou zie, zijn weezen zel ik wel onthouwen.
Waren ’t ook inbeeldingen?
Neen ’t.
Al zou ’t my rouwen, ’k Zel, nou ik het belooft heb, daar na wagten.
maar ’k hoop het leugens zullen zijn.
Is ’t Aardigaards geest niet, zo is ’t de drommel in zijn schijn.
’t Lijkt hem altijd wonderlik wel.
Komt hy hier ook om geltzaken?
Neen, maar hy wil ’t hylik van jou en nicht Kristyntje ofmaken.
Zo hy gelt vorderde, dan scheiden ik ’er van zelfs straks uit.
Hoe praatje zo Joris?
hebje ’t gelt liever als de bruid?
Dat’s jou evenveel.
of zeid hy dat hier of daar iets zou meugen begraven leggen?
Hoe komt hy nu voor den dag?
Dat zel ik je zeggen, Nu dus, dan zo, nu met een pistool, dan met een degen in de hand.
Maar hy doet ’er ons geen kwaad meê.
Je praat als buiten je verstant, Je droomt, dunkt me.
Op datje ook zo zelt droomen, daarom benje hier ontboden.
Misschien komt jou de geest vanavond noch wel te bruiloft nooden: Want hy spreekt niet als van trouwen, na ik daar heb op elet.
Ik zou hem bedanken, Sely, ik hou van geen duivels banket.
Slaapt jou Nicht ook?
’k Zel ’t eens zien.
neenze.
’k Moet heur eens anspreken.
Hoe vaart het, Juffrou Kristyna?
’t Sweet begint my uit te breken, Als ik een manne stem by nagt hoor, zo zeer ben ik vervaart veur Aardigaards geest.
Zeker zeg jy ’t ook, ik zou dan schier gelooven dat hy ’er het eweest.
Ik wil dan liever weêr vertrekken.
Hout.
je moet zien of je hem kunt belezen.
Dat kan ik niet doen.
wil jy noch pretenderen mijn man te wezen, En niet een nagt by my opblijven?
Was ’er geen gevaar in, ik deê het graag.
Ik ly alle nagten van dit spook te vreesselijken plaag, Het springt op mijn bedt, vliegt deur de kamer, na de kelder, Van de zolder deur de vensters, en zingt somtijts eens helder En lustig op, maar het behaagt my niet met al.
Ik vrees dat, zo jy ’t niet te vreden stelt, ik het met de dood bekoopen zal.
’t Was my leet dat hy altijd dat gewelt hier zou komen maken.
Selitje, jy blijft immers hier?
zelje niet meê helpen waken?
O ja ’k, Joris.
Hier leid een huis als een hooyschuur alle nagt.
Dat heb ik noch gisteren ezien, doen ik hier hield de wagt, Omtrent middernagt komt het spook gemeenlik waren.
En dan komt het hem in die kas, en in die kist, openbaren.
JORIS na de kist en kas toegaande.
Misschien zit hy hier nou in.
Zagt, sta.
Je verschriktme, ik weet niet hoe!
Men zou kunnen bedrogen worden.
SELITJE aan de kist en kas trekkende.
Neen, die kas sluit al te wel, en deze kist is meê digt toe.
De deur is ook wel esloten, je moet moed houwen, en nergens veur schromen.
Je praat zo.
ik heb wel ehoort dat het deur een scheur of sleutelgat kan komen.
Hier van agter de bedtsteê verschijnt het aldermeest.
’t Leeft in die kas.
Ik zie ’t.
TEEUWIS gaat in de kas heen en weder over ’t Tooneel.
daar hoor ik de geest.
AARDIGAARD, met het bovenlijf in’t hembt, met pistool en degen, KRISTIJN op ’t bedt, JORIS, SELITJE, FLIP in de kist, TEEUWIS in de kas.
GEstegen van beneên, met dees pistool en degen, Kom ik bewandelen d’eertijds betreden wegen, Alleen om d’eed van trouw, die my deed’ mijn Kristijn.
Smart u dit niet mijn lief?
KRISTIJN.
FLIP uit de kist, TEEUWIS uit de kas, effen open zijnde.
Verschrik niet, tweede ziel!
laat andre voor my vrezen, Wy zullen noch dees nagt regtschapen vrolik wezen.
Laat toe dat ik u kus.
ziet my eens aan.
FLIP en TEEUWIS de hoofden uitstekende.
Eens aan.
Dit gezelschap is tot drie vermeert!
hoe zel ik dit verstaan?
Ik beef as een Juffers hondje, wat doe ik hier?
wat mocht ik beginnen?
’k Gaf my in d’oorlog, om dat ik u niet mocht minnen, Daar my een degen trof, en kogel, die ’k te na Kwam, slechts uit wanhoop.
zo is het, ô ja.
FLIP en TEEUWIS uitkijkende, en hart roepende.
Dees geesten hier noch van getuig’nis kunnen geven.
De kist en kas, daar schrift en trouw zijn in gebleven, Gaan open.
zie daar.
FLIP en TEEUWIS de kas en kist opzettende.
Ziet daar.
JORIS in een hoek loopende.
Dit roert zijn staart.
Ik sneuvelde voor u noch met dit zwaart.
FLIP en TEEUWIS, half uit kas en kist, elk een zwaart toonende.
Dit zwaart.
Waar verberg ik me?
se dreigen elk my met een degen.
was ik in ’t gemak, eer ik me... oey!
wat ben ik verlegen.
Hoe kom ik weg?
AARDIGAARD tegen Kristijn.
Om u ik nooit de schoot ontschool, En na de steek, trof my zulk een pistool.
FLIP en TEEUWIS, toonende mede elk een pistool.
Pistool.
AARDIG.
tegen Flip en Teeuwis, die daar op uit kist en kas treden.
Kom uit u schuilplaats, weest gemeen met mans en vrouwen.
Mijn lief Kristyntje, ’k moet u wat gezelschap houwen, En rusten op deez’ spond.
Help Joris!
Kom eens an.
Och, Kristyntje, het schijnt dat ik me niet bewegen kan. Ey zie, mijn handen en beenen die beven en trillen.
SELITJE, zo als Teeuwis na haar toe komt.
Die duivel, schijnt het, zou met my wel heulen willen.
Loop weg jy belzebuik.
Wat brust me deze drommelse gek.
TEEUWIS.
Meysje, valt my niet hard, of ik geefje een lap veur je bek.
FLIP, na Joris toeloopende.
Kom Joris, willen wy ereis met malkander omspringen?
Och neen, blijft van my of, ik heb heel geen lust tot die dingen.
Kruisje bewaart me.
’k Zal my na het eind dan spoên.
TEEUWIS tegen Flip.
Keelt dat gierige varken, dat niemant, dan als het dood is, nut kan doen.
ik vrees deze duivels zellen my noch afgronteeren.
Ey lieve geesten gaat van my af, ik zel al toestaan watje zult begeeren.
AARDIGAARD tegen Joris.
’t Is om de trouw van mijn beminde lief Kristijn, Dat ik hier dus veur u, noch na mijn dood, verschijn.
Ik wil dat gy haar zult toelaten my te trouwen.
Kom teikent dit: ’k Beloof, van geen waardy te houwen De trouw-belofte, en sta van mijn pretensie af.
JORIS gaat na de tafel toe, daar ’t briefje op leyt.
Kom an, ik doe ’t.
Zo niet, ik geefje straks uw straf.
JORIS geteykent hebbende.
Daar onder staat mijn naam, wat kun jy meer begeeren?
Doet hier jou eed ook op.
Dat wil ik jou wel zweeren.
Zo ’k ooit Kristyntje trouw, zo haal my stokebrand.
Zie toe, beloof je dat?
Reiktme dan jou hand.
SELITJE Joris terug trekkende.
Doet het niet, Joris, je zoud je zelven aan hem zengen.
Steek dan jou vingers op.
Nu moetje ’t ook volbrengen, Of ik, en dit gespuis, die komen alle nagt U by.
En sleepen u aêrs meê, met duivels kragt.
spaart die moeite doch.
Als jy jou woord zelt houwen.
Ja, zeg ik, ja.
wil jy mijn woorden niet vertrouwen?
Ik zel ’t doen.
laat my gaan, eer ik een stinkert maak.
AARDIGAARD tegen Flip en Teeuwis.
Ik neem jou samen tot getuigen van deez’ zaak.
G’hebt uitgedient, gaat weêr van waarje bent verrezen.
’k Betrouw jou woord.
Ja, wis. AARDIGAARD.
Vaar wel, mijn uitgelezen.
AARDIGAARD agter de bedtsteê.FLIP in de kist, TEEUWIS in de kas.
JORIS, KRISTYN op ’t bedt, SELITJE.
KOm laat my uit den huis, Sely, ik ben te schrikkelijk vervaart: Mijn leven zel ik niet meer komen daar het spookt of waart.
’t Was een zeer Gemeenzame Geest, dat zweer ik by mijn zolen.
Nigtje, doen hy jou zoende, voelde jy doe geen gloeyende kolen?
Hy was al vry heet, dogtme.
JORIS aan de deur trekkende.
Doet de deur open, Sely, houd men hier niet tegen mijn dank.
’t Ruikt hier zo misselijk Nigt.
De duivels scheyen altijd met stank.
Neen, ’t ruikt of ’t gegeten nooddruft was, dat wel een slechte lugt,, is.
Mogelijk dat ’er by Joris wat uitgeborsten, of evlugt,, is.
Seldrement laat men uit.
Jy bent ook een verbruide haastige kwant.
Dankje me niet voor de waarschouwing, datje jou hand niet hebt ebrandt?
Ik heb mijn leven van duivels met handen nooit hooren lezen.
Nou Sely, wilje mijn uitlaten of niet?
hoe pikken zelt hier wezen?
Nou kan ik juist de sleutel vande deur niet vinden, wat ik zoek.
KRISTYN tegen Selitje.
Laat hem gaan Nicht.
Ik zel ’t doen: ’t liep anders onder uit zijn broek.
Ik zou wel gelooven dat ’er schelmery onder dit werk is verborgen.
De duivel haal.... SELITJE.
Zagt.
EMMERENS, KRISTYN op ’t bedt, JORIS, SELITJE.
FLIP en TEEUWIS als voren.
WEl wat geroep is hier, dus vroeg in de morgen?
Och Juffrou Emmerens!
ik ben zo schrikkelijk verbaast, Ik heb de geest van Aardigaard ezien.
Ey Joris, je raast.
Aardigaard is niet dood, ik heb gistren avond noch een brief elezen, Die van hem eschreven is, en van deze morgen vroeg zel hy hier zelfs al wezen, Zo hem onderwegen geen ongeval verhindert.
Je foptme.
Hoor, daar wort geklopt, doet op, Selitje.
kwam hy daar, wat zou ik my verblijden.
Boôn brood!
boôn broot, Nicht zet nou al je druk ter zijden: Daar is Aardigaard zelfs, ’t was zijn geest niet, ik heb hem by zijn hand evat, Zo dat ik niet hoefde te twijflen, doen ik voelde dat ik hem hadt.
Laat hy dan binnen komen, om hem voor ons te vertoonen.
AARDIGAARD, KRISTYN, EMMERENS, JORIS, SELITJE.
GOê morgen vrienden.
wilt mijn vryigheid verschoonen, Dat ikje zo vroeg wakker maak, by nagt, en maneschijn.
’t Is my maar alleen te doen om t’aanschouwen mijn lief Kristijn.
Met verlof, dat ik haar, en zy my, de welkoomstkus mach geven.
KRISTIJN van ’t bedt hem tegenloopende.
Welkom, mijn Engel!
’k Dankje, mijn hartje!
Hoe staat het leven?
Tot uw dienst, mijn waarde.
maar wat doet Joris hier?
Gaat hier, als ik uit ben, een vreemde pot te vier?
Altemaal dus vroeg op?
is jou wat over ekomen?
Heer Aardigaard, wy hebben hier een spook, of jy ’t zelfs waart, vernomen, Zo straks.
Ja, ik zie nou wel ’t was een levende geest.
Gelijk je ziet, mijn vriend, ik ben het zelfs geweest: Het diende maar om jou dit briefje te doen onderschrijven.
Kristyntje is nou veur my, en zy zel mijn eigen blijven.
Jy hebt bedrieglik met my ehandelt, daarom weet ik daar niet van.
’k heb’er getuigen by, daar ik me mee verweeren kan. Kom uit de kist en kas, vertoonje niet meer als kwâ geesten.
AGTSTE TOONEEL.
FLIP en TEEUWIS haar momkleerenin de kist en kas latende.
JORIS, AARDIGAARD, KRISTIJN, EMMERENS, SELITJE.
DEze kaerels, zie ik, schoeyen niet op duivels leesten.
Hoe Teeuwis ben jy ’t?
Ja ik, Joris.
mijn vrindt, Ik râ jou dat jy ’t nou niet te loochenen begint, Datje straks zwoert, ’t welk was nooit na Juffer Kristyntje om te kijken.
Zie wat jy doet, wy zullen by eeden de waarheit doen blijken.
ik kan ’t ook niet ontkennen, met een goed gemoedt.
Dies wensch ik, Aardigaard en Kristyntje, in d’egt, geluk en voorspoet.
AARDIGAARD en KRISTIJN.
Wy dankenje.
Een vrouw tegen haar zin te trouwen, zou my ook heel niet behagen.
Laat my nou gaan, eer ’t laater word, en mijn volk ontmoet, ’t begint al sterk te dagen.
Selitje doet de deur veur open.
gemorgen Joris.
Goede morgen al t’zaam.
’t Bedrog valt voor ons uit, gewenscht en aangenaam.
DE LISTIGE MINNAARS, OF DE JONKER BOER, EN BOER JONKER BLYSPEL.
DOOR R. N. T' AMSTELDAM, By Gerrit Kuyper, Boekverkooper bezuyden 't Stadhuys.
Eduward, een Edelman.
Izabel, Dogter van Eduward.
Jeronimus, Vriend van Eduward.
Karel, Vryer van Izabel.
Joris Fransz., een gewezene Schipper.
Kniertje Bouwens, Huysvrouw van Joris Fransz.
Bregje Joris.
Dogter van Joris Fransz.
Teeuwis, Hovenier van Eduward, en Vryer van Bregje.
Klaas, Knegt van Eduward.
Klaar, Meyd van Eduward.
Joost, Knegt van Karel.
Tryn, Meyd van Joris Fransz.
Hidde Jelmers, } Neven van Joris Fransz.
Lutje Bouwes, }Neven van Joris Fransz.
Aagje Jelmers, } Vrouwen van Hidde, en Lutje.
Jeske Jeyt, }Vrouwen van Hidde, en Lutje.
Een Visdrager, ‘Het Blyspel speelt voor, en by de huyzen van Eduward, en Joris Fransz.
Begint voor, en eindigd kort na de middag des zelven daags.
De listige minnaars, of de jonker boer, en boer jonker.
Teeuwis, al zingende met een Hark.
WAt regt de liefde wongderen uyt, Door Bregjes toverlonken, S'is als het regte Bachus kruyt, Waar van men word smoor dronken.
ô Bloedt wat is 't een medicyn Om wonden te genezen, Zy kwetst, zy heelt, en stilt de pyn, Wat kan 'er beeter wezen?
Og Bregje wat ben ik vervoert?
Ik brangd gelyk een oven, Jy hebt my 't ingewangd ontroerd, Van ongderen, en van boven; Og wist jy hoe ik waar gestelt, Jy zoud myn brangd wel koelen, Jouw Teeuwis lyd kragt en gewelt, Kan Bregje dat niet voelen?
Bregje in het venster.
Wel Teeuwis, wel Teeuwis, wel maet, kunje zo rederyke vaer?
Wel men zouw 't je niet aenzien, datje zulk een miester waer.
Jan Vidius en Vorkilius, dat waeren by jou maer regte bloeijen, Wel zo doende zel ons hiele langt, in 't kort vol Rederykers groeijen.
Teeuwis.
Og myn geschilderde Anjelier, myn kostelyke Goudsblom, Myn drie dubbelde Suringa, myn gesuykerde Lelikomvaliom, Myn Princesje Royal, myn gespikkelde montagne d'Angleteere, Gort Bregje kon ik je tot aen den Hemel verheffen ik deed het zo geeren: Want als ik jou bakkesje maer aenzie, zo vlamt het hart in myn ingewangt Gelyk een Goudsche kalkooven, daer men de harde stien in brangd.
Maer Heer Bregje lief, is je Vaertje weer t'huys?
Bregje.
Wel om datje moet boven blyven.
Ja Teeuwis Krelisse, hy is bezig om aen myn Oom Jan Bouwesse te schryven.
ô Ho!
aen die ouwe saggelaer?
Zagt Teeuwis Krelisse, maek het niet te grof.
't Is myn mortjens eygen broer, hy is ryk.
Ik kan die fokkert wel, maer Bregje kom reys of.
Ik durf werentig niet, want Vaertjen het men op de hals bevoolen, Dat ik zou boven blyven.
Tut, tut, wat vreesje, kom zagjes of op je kousse zoolen.
Wakker de muyltjes uyt: nou Bregje lief kom maer of, je hebt geen noot.
Geen noot, zegje, geen noot!
wel zie daer, wierd het myn Vaertje gewaer, hy sloegme half door.
Daer blyf ik je borg veur, je bent ommers met jouw eigen Teeuwis Krelisse wel te vreden.
Ja ik heel wel maer myn vaertje niet.
Nouw jy weet ommers hoe na dat wy met malkanderen staen, kom jy maer beneden Op myn woord, ik houw jou voor alle ongemak en prykel vry.
Wel zie daer dan op jou woort en die belofte kom ik je by.
Daer komt myn hartedief, om wien ik door 't vuur van liefde geheel tot assche zal moeten verbrangden.
Teeuwis, Bregje.
WElkom Bregje lief, welkom hartje, kom druk jouw Teeuwis eens met jouw twee gouwe hangden.
Ja je bent een Tovenaer, je maekt dat ik niet een nagt van jou gerustelyk slaepen kan. Teeuwis.
Heer Bregje, watje zegt, doet jouw Teeuwis dat?
kom zoen jouw Teeuwis dan.
Ik droom de nog gisteren nagt, datje buiten weten van Myn Ouwers waert in ons huys gekomen op myn kaemer boven.
mag ik dat al van jouw geloven?
Ik heb nog deze nagt gedroomt; datje als een Banjerheer Myn vaertje, en myn mortje had bedrogen.
Ja wel is't meugelyk?
wel watje zegt?
maer wat droomde je nog meer?
Dat ik met jouw was getrouwt, en dat... laet zien.... ik kan 't jouw altemael zo uyt myn hooft niet zeggen.
Joris Fransz.
Bregje Joris, Bregje Joris.
Gorr Teeuwis daar roept Vaertje myn, hier zel een huysje leggen, Og laetme los ik moet gaen.
Neen, neen, myn bakkesje nog eerst een zoen vier vyf.
Joris, Teeuwis, Bregje.
WEl de drommel, dat gaet fraay.
zie ik dat zo voor myn oogen?
Wyf, Wyf, Kniertje van binnen, Wat is'er te doen Joris Fransse?
Wel kom eens hier: aenschouw me die laekens eens, kyk, dat is een paertje!
Og Teeuwis ik ben bedurven, daer zie ik myn Mortje, met myn Vaertje.
Kniertje, Joris, Teeuwis, Bregje.
JOuw varken, zien wy dat zo veur ons eigen ogen, dat jy jouw zo laet hangdelen van een boer; Foey, schaemje wat, versmytje jouw eer zo, en wordje zo ligt een hoer?
Zulje juuw eerlyk geslagt zo bemorssen en bevlekken.
Nouw Kniertje Bouwes, ik ben jouw luyer Dogters Vryer.
Je moet alle dingen zo niet ten kwaetsten trekken.
benje myn dogters vryer?
Ja Joris Fransse.
Dat liegje schelm, dat is goet Duyts.
Zy vreyt jouw, na dat ik heb gezien, in stee van jy heur, stukke guyts.
Zy is jong en weet nog zo veel wat Vryen te zeggen is, als een varken van Saffraen te eeten.
Datze niet weet dat zel ik'er wel leeren.
Dat geloof ik wel, maer zy hoeft dat nog niet te weten: Dusken kleuter, van agtien jaer, zouw alree om trouwen denken en om een man.
Wel Vaertje, 'k ben ommers out genoeg, als jy 't maer toestaet, de rest komt op myn zelven an.
Dat 's waer, maer alsje dagelyks dan komt lellen en klaegen aan de ooren, Wat meenje dat dat ons aengenaem zou zyn, en dat wy dat graeg zouden hooren?
Ik zel't je wel zeggen, als het tyd is voor jonw datje trouwen moet.
Wat trouwen, de luy zouden zeggen, wat of die kyk in de Werelt alree met een man doet.
En dat nog met zoo'n kaelvink?
Vaertje 't is Sinjeur Eduwards Hovenier.
Je meugtme vry geloven.
Hy is Eduwards Hovenier!
wel wat drommel doet hy dan hier?
hier valt voor hem niet te hoven.
Maar 't is jouw vryer heeft hy gezeyt, vuyle pry schaemje jouw niet Datje jouw ouwers niet meer agt, maer doet ze dagelyks zo veel hartzeer aen, en verdriet?
Foey jouw, hy is Eduwards Hovenier!
ja wel wat moet men niet al hooren?
Benje voor zo een aerdwurm opgevoet?
en voor zoo'n Muyl ezel gebooren?
Ik dogt jouw uyt te hylikken, alsje oud genoeg zoud wezen, en bekwaem, Aen een Jonker, of Edelman van Staet, die van een beter afkomst was als hy, en van een groter naem, Waer deur ons geslagt in aenzien zou komen, en jy wil je nouw aen zoo'n plug versmyten?
Wel Joris Fransz.
wat weetje van myn geslagt te zeggen?
wat hebje van myn ondeugt te verwyten?
Myn Vaertje Kreelis Goossen dat waer byget een eerlyk man, En myn Beste vaer Goosse Krelis die was zo degelyk als een mens in de worrelt wezen kan. Myn Mortje Lobbetje Rymers, was een vrouw van zo eerlyken en deugdzaem leven, Dat s'er wel duysend nae heur dood een exempel heeft gegeven.
Jouw Vaers Vaer, jouw Vaer, jou Moer daer heb ik hiel niet me te doen, En met jouw nog veul minder; vertrek maer, en ik raed jouw niet meer zo koen Datje ontrent onze deur komt, of ik zelje de kop zo murruw als een stokvis beuken: En jy Bregje, voorr in huys, gaet zitten opje gat, binnen in de keuken: Jouw vuyle ligte kooy, wat doeje my al hartzeer aen en verdriet, Voort uyt myn oogen.
Kom kyndr ga jy met Mortje, en doe dat Vaertje jouw gebied, De guytery ziet dien fielt wel driedubbeld uyt zyn oogen, 'T is hem wel aen te zien hy heeft 'er wel meer als een bedrogen.
Teeuwis alleen.