floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hy wort van avont hier verwacht, en onder de vleugelen van sijn Joncourtsche heiligheit, sal hy wonderen doen.
Die peste van uwe raisonnementen, que dit-il, wat segt hy?
Monsignori met de permissie van uwe Eminentie, is ’t my gepermitteert een klein woortjen te spreeken?
Spreeke.
Ik sal met respect spreeken, eminentissime Signoor.
Lang genoeg, spreeke.
Is ’t dan gepermitteert?
Spreke ik enrageer.
Met eerbiedigheit en met permissie van u hoogheit, die knaep segt dat Meester Melchior al weniger gebooren is om brand te blusschen, als Coccejus om Aucteur te zijn.
* Avers.
N’importe daer niet aengeleeg is, ikke Grand Maistre de la Morale*, * Entr.
Avers.
7 Seigneur de Buona* testa & bono gousto*, * Chef de M. p. Entr.
170. sal hem wel leer die vier blus, het is nu niet met een emmer met lasteringe te doen, om die vier te blusschen, gelijk die oude Barbons Atrabilaires deeden*, * Entr.
p. 9, 23. en meester Melchior ook wel deede, ik sal hem leer die vier blus door siffleren, railleren, insulteren, turlepineren*, * Entr.
p. 32. helpe secours, helpe meester Melchior, helpe maer, en gy ander broertjen, water, water!
Wel Vent sijt gy met den kop gebruit, of benje gek, waer ik heen sie, daer is geen brand, ik geloof gy hebt na uw gewoonte wat gecollationeert, en bouteille* wesen drinken, de brand is seker in jou hooft, sa, na bed toe.
Arm Hollandertje van basse en slegte conditie, afgemat door gedurige prescherie*, * Entr.
p. 246.
Ch de M. durf gy soo tegen my spreek, weet gy niet dat ik ben Monsieur Joncourtisaen, Grand Maistre van de Morale, sonder kennisse, bonne teste van een goed smaek, levendig doorbrengent, tot in de pels van  .
klugtig van geest, Franschman, Cartesiaen van de eerste ordre, die ’t * clarum * Entr.
p. 15. en evidens van de nieuw Philosophie triomphante verstaen *, * Entr.
Chef de M. 43. door experience en goet gevoelen van my selven; arm Coccejaentje, hoe durf gy uw aen my frotteren, moï!
Die railleren, siffleren, turlepineren insulteren kan, ik sal u in stukken kap.
Sagt!
Meester Pieter, ik ben geen hoen om ’er een fricasse van te maken, of soud gy Monsr.
de bon goust appeteit krygen!
was ik een bouteille, ik stont u niet, want ik weet, dat gy in den Wijn een bon goust hebt.
Brande, brande, helpe, helpe, Broertje!
Joncourtisaen, Jongbl.
Bernardiners, Benedictiners,* le Clerk.
Sy komen met groote furie gelopen.
Wat is’er te doen?
Wat schreeuwt gy broertje lief, heeft u ymant misdaen?
Brand, vier Brand!
in die Nederlandsche, die Hollantsche Kerke *, * Entr.
Chef de M. 18. die nu veel jaer die ingewant daer van verteert, en en daer is niet een vreedsaam man opgestaen die publijk die vier heeft willen blusch*, * Avers.
p. 2. dat my eindelijk verobligeert heeft, acht gevende op mijn groote capuerteit, om te railleren, te siffleren, te turlepineren, te insulteren, om die hand aen die werk te slaen, om my generalement te doen applaudisseren, als een groote Mensch: en soo naivement en natuurlijk mijn portrait te traceren, op dat een ieder mag weet dat ik die waerdig telg van Mevrouw mijn Mama ben.
* * Chef de Moc.
Le Clerk.
Maer hoe sult gy dit in ’t werk stellen.
Met hulpe van u eene en die andere broertje, principael sal my Maistre Mel- chior helpen, de Methode sal Fransch Joncourtisaen wesen, ik sal die vier turlepineer, siffleer een blaes*.
p. 391.
Ha, ha, ’t is een blaeskaek, hy wil blasen om ’er den brand in te krygen, nu sie ik de waerom hy meester Melchior roept.
ter syde.
Die Vent is gevaerlijk, men sal hem moeten op den haspel passen, de gehele Haeg met mijn Moeders huisje mogt in brand vliegen, en waer quam ik armen hals dan henen — — Aen Joncourt.
Hoor gy meester vier-blaser, siet toe wat gy doet, daer is nu geen brand, en soo ser komt, sy sal sekerlijk door ’t blasen komen.
Jongbloed spreekt soo qualijk niet, daer moet brand wesen, want Monsieur Joncourt heeft ’t gesegt, dat moet u en uws gelyken genoeg sijn; gy moet weten dat Monsieur Joncourt soo goet als de Paus, ja selfs Paus is, en daerom niet alleen in-fallibel is in rebus fidei, maer ook in rebus facti, en dies, als hy segt daer is brand, wy moeten ’t gelooven, al kan ’t niemant sien, die Man, de Paus heeft ’t gesegt*.
* Chef de Moc.
Hoe, benje met den kop gebruit, jou rechte pana a .
likker, niemant siet een brand, en soo men de Staten van ’t Land vroeg, sy souden ook seggen, daer is geen brand, en egter moet ’er brand wesen, Joncourtisaen heeft ’t gesegt?
Hy en gy moet een wonderlyken bril of verrekijker hebben om dien brand te sien; sou jou bril ook wel van Benedictus Spinosa, die ’er sig wel op verstont, geslepen zijn, of zyn ’er andere brillemakers?
Die borsten, die hy flus riep, schenen al mede van dat geselschap te zijn; waer sou doch de brand van daen komen?
daer sulken goeden ordere op den Kerk-brand gestelt is door mijn Heeren de Staten, en hare vigilantie.
Monsieur sie wel toe dat se hem niet by de ooren krygen, en ’t sal seker geschieden soo hy niet naer huis toe trekt, en ophoud sulken straet gerucht te maken.
Wat geeft Monsieur Joncourt om de Staten; weet gy niet dat hy een Fransman is *?
p. 376. geboren onderdaen van Louis de Groote, seer geaffectioneert aen sijn Koning?
en daerom wat raken hem de Staten, zy sijn geen Koningen, en de Fransche natie is te eel als datse onder andere als Koningen staen, hoe!
sou een Fransman sig laten beheerschen van menschen die selfs niet als Burgers, immers voor ’t grootste gedeelte zijn?
Neen, neen, dat lijd de Franse trotsheit niet, zy moeten regeren, of alleen van Koningen geregeert worden, dat siet gy in Monsieur Joncourt en sijn mede broeders, over al willen se immers boven krayen en ’t hoogste woort voeren, sy kunnen geen juk nog banden verdragen.
Maer was ’t niet Keiser Carel die te seggen plagt, dat de Fransche Koning der eselen Koning is, die men onbeschroomt met allerlei pakken mag beladen; ja die hoe meer gedrukt soo veel te beter zijn.
Dat willen se wel van Koningen lyden, maer hun aengeborene edelmoedigheit laet niet toe, dat se ’t minste van Staten, Magistraten, verdragen, zy moeten regeren.
ik heb ’er evenwel nog wel gevonden, die onse vrye Hollantsche lugt nog wel kunnen gewennen, en de soete vryheit van ons Land, met de Fransche Tyrannye niet souden verwisselen, die ook niet schroomen sig onder de Walen te laten tellen.
Die hebben de edelmoedigheit van Monsieur Joncourt niet, die liever ik weet niet wat sou willen genoemt worden, als een Wael, gelijk hy laetst in een schuit seer wijs heeft beweert, gelijk hy dan ook sijn kinderen buitens huis by de Franschen laet opbrengen, op dat se van de Hollandsche moeder niet te veel Hollands mogten leeren, en te veel van den Franschen aert verbasteren.
Wat hebt gy groot raisonnenenten, ondertusch sou die vier alles verteer.
le Clerk, Leidekker.
Monsieur wie komt daer na ons toe treden?
Ik se niet weet.
Salve eminentissime Domine — Joncourt.
Fy Domine.
Salve Eminentissime & Sanctissime Pater, kent uwe Heminentie Meester Melchior niet?
mon Ami, wat komt gy a propos, laet my toe, dat ik de honneur mag heb, om u te Embrasseer, mijn Ami.
wat grooten eer voor my, dat ik soo uit de schuit komende, uwe Heminentie in den weg hontmoete, ik ik kom hom my voor uwe voeten neder te werpen, hom omagie aen uwe grootheit te doen, hom uwe voeten te kussen, en uwe halle hastistentie te belooven, hom ’t vier uit te blusschen, en de Coccejanen halle te mael te hextirpeeren.
Welkom mijn Heer, welkom meester, wat komt gy hier te goeder ure.
Mag ik ook de vryheit nemen om u eerwaerde welkom te heeten, en naer de redenen van u komst te vragen?
Ik ken uw niet, en wat de redenen van my komst belangt, die ebt gy geoort.
Gy komt dan hier om dat oude Collegium de propaganda fide & exstirpandis Coccejanis, dat eertijds als een rose aen een weeldrigen boom hier in den Haeg bloeide, weder op te soeken: want my dunkt ik hoort uit uwen gulden mont; maer ik verwonder my dat gy my niet kent, daer ik nogtans een leer-knaep van uwe reverentie ben, op dat * Collegium * Chef de Moc.
p. 52. daer gy de viros fratres soo meesterlijk wist te heekelen, en ons ’t oude dak der Kerke wilde leeren lappen.
Ik ik, seg nog eens, hick kenne au niet.
Loop aen de pomp Vent.
Nu Broeders te same, sa laet ons die vier op een mael uitblusch, en die vierstichters alle dootslaen.
Word je gek Karel, ei Eudoxe, en gy meester Melchior, maekt dat hy naer huis komt, en laet hem een Clysteer geven, op dat sijn hersenpan van de vierige dampen mogen gedechargeert worden; toch eer hy gaet vraeg hem ook eens, wie de brandstichter is, die hy in ’t oog heeft en te lijf wil.
Monsignori, met permissie, Jongbl.
vraegt wien gy voor de Brandstichter hout.
Den Kok van Breem, een Saxon *, * Entr.
p. 34. die wou ragouts maek op een singuliere manier *, * Entr.
p. 41. die niet over een quam met onse Fransche tong de bon gout, nog ook met de tong van sommig Barbons Arrabilaires, om se dan wel te assaissonneren en te appretteren stookt hy wat sterk aen, de vier vloog eerst in sijn huis te Leiden, daer na sloegse over in de Kerke, daer se nog brand, men heeft hem gegeef een nom in us, en noemt hem Coccejus.
Recte, bene, deftig, ha!
dat doet my goed.
Bened.
Dignus dignus es intrare doctum nostrum corpore.
Wat is dat liegen *, * Avers.
de M. p. 39 en 229. jou ongeschaemde leugenaer, ik ken die Bremer Kok al te wel, hy was vermaert van wegens sijn goede ragouts, en is ’t nog, spijt allen die ’t leet is: maer dewijl hy wat meer neering als andere kreeg, van wegens de deugdelijkheit van ’t geene hy opdischte, soo wierden sulke borsten als Melchior en sijns gelyken nydig, en staken selfs den brand in de Kerk, en schreeuwden doen brand!
brand!
en beschuldigden hun broeders die geen schult hadden en sig alleen verdedigden *, * Entr.
p. 26. als of sy den brand hadden gesticht.
En soo sie ik ’t nu met dit volk weder geschapen, sy steeken ’t vier aen, en willen als groote basen voor blusschers aengesien zijn, dat moortbranders en geen fatsoenelyke luiden werk is: in allen gevalle de Kok is lang gestorven, waerom laet men sijn gebeente niet rusten?
Que dit-il, wat segt hy?
Ik durf ’t niet seggen, Joncourt.
Spreek vry uit, ik wil het.
Sal uwe beveelen gehoorsamen, maer met uw permissie, hy segt dat uw Eminentie, soo te reekenen, een grooten leugenaer is, en dat alles wat uwe vertellen en seggen, om soo te rekenen, niet als godloose leugenen zijn, en soo ’er brand komt, dat uw Eminentie, om soo te rekenen, daer van de stichter is.
Aus armes!
aux armes!
in die wapens!
geef wapens om die Drole die Jongbl.
doode slaen, hoe durf gy voor my koom?
en u aen my presenteer?
ik sal uw een geheel magazijn Galimathias aen die kop smijt, Melchior loopt met Eudoxe en de andere toe om hem wa- pens te geven.
Siet daer mijn kracht en fakkel der waerheit, slaet en brand maer braef toe, al sou alles in brand vliegen, en soo dees wapens niet genoeg sijn, sal nog andere uit ’t magasin van mijn geeschauffeerte* herssenen halen.
Voila een Machoir d’asne, een schone esels kinnebak uit de Groniger Marais gehaelt.
en Bernard.
Daer hebt gy wat van de doots-beenderen van den Bremer Kok, die wy u te gevallen uit sijn lijf hebben gescheurt *.
* Chef de M. p. 246.
Slae maer lustig toe, wy sullen u helpen.
Soo schoone wapen in de hand hebbende, wie sou niet gaern vecht, ik sal daer by doen mijn railleries, turlepinades, en daer mee sal ik die Jongbl.
met al sijn broeders in-sulteer en pousseer *, * Entr.
p. 23, 31. en niet ophout tot se al ’t geen zy imagineer, humblement sal onderwerp aen die jugement van ons ander goed hoofde, en insonderheit van dat mijn *, * Entr.
Chef de Moc.
p. 132. a genoux, a genoux, kniele, kniele, Jongbl.
onderwerp u aen mijn jugement, of ik sal u op die oor geef.
Ik kniel voor niemant niet, veel min voor jou rottige Franschman en jou volkje.
Slaet doot, tue slae doot, helpe Zy vallen te gelijk op hem aan.
Jongbloet al weg loopende.
ah my!
soo veel over eenen man, en die nog sonder wapenen in tijd van Vrede, jou Moordenaers, jou Brandstichters, help mannen, help!
V. Jonc.
Ha, ha, he, hoe hy loop die arm Coccejaen van slegte conditie, het sal hem heug, dat hy onder mijn hand geweest is, nu zijn alle Coccejaen geslaeg, en sy sul nooit weer opstaen *, * Entr.
p. 404, 405. wie sou sich nu aen my durf frotteer?
IO Triomphe, singe triomphe.
Dank heb die my soo schoon wapens hebt beschikt.
Ha, ha, ba, bou, ba, bou.
Melch.
Bernard.vijf Vredemakers.
Vredemakers.
Wat straet gerucht wort hier gemaekt?
Help vrienden, help, Joncourt wil my vermoorden, hoort hoe hy aengaet.
Wat ter syden Ba, bou, ba, bou, Triomphe, Triomphe.
Vredemaker.
Dat kan niet wesen, hoe!
de meester van de Morale sou die soo aengaen of sou hy wel dronken wesen?
Want anders is ’t onbegrypelijk, en soo hy dronken is, laet hem wandelen, wat hebben fatsoenelyke luiden met dronkaerts te doen.
Hy is soo fijn niet als hy wel wil schynen, hoort wat leven hy maekt, is dan aen dronkaerts alles toegelaten?
ter syden.
Ba, bou, ba, bou, Morale, Morale, Triomphe, Triomphe.
Een der Vredemakers slaet Jon- court.
op de kop.
Wat straet gerucht maekt gy hier, weet gy ’t Placcaet niet tegens de rust-stoorders door mijn Heeren de Staten over al afgekondigt.
Wat my raek die Heer Staet, ah!
twee gaet in die hooft *.
* d’Outr.
Joncour.
p. 55, 56.
Een andere Vredemaker slaet lustig toe.
Zult gy nooit vreedsaem worden, gy hebt soo lang twist gemaekt.
Ah onen toucheert mijn oude sweeren, ah!
ah *!
p. Een derde met een spits- roede in de hand.
Wel mijn Heer, kont gy uw niet t’huis houden, is ’t dat uwe vermaerde Morale dat gy der Menschen rust stoort, en sulken staet-gerucht maekt, dat gy Menschen sonder wapenen, vroom in den gront, die noit andere hebben aengetast, maer sich alleen hebben verweert *, * Entr.
p. aentast en wat afslaet, dat past geen meester van de Morale kunst, en daerom sou ik u raden aenstonts naer huis te gaen, of ik sal u met mijn fyne spitsroede soo onderscheidentlijk op de huit komen dat gy ’t voelen sult, t’ sa aenstonts naer huis.
* Jonc.
Ik niet wil.
Vredem.
Slaet hem met spits- roeden in ’t aangesigte.
Voort Meester Lasteraer.
Een Vredemaker.
Komt laten wy hem eens dat masker, waer onder hy schuilt, afligten, gy sult vinden dat daer schuilen sal een volslagen Hypocrijt, een verachter van Godts woort en alle wijsheid daer in opgeslooten, een onkundige luyaert, een kwaedspreeker, een leugenaer, een fourbe, een verachter van sijn weldoenders en de gehele Nederlantsche Natie, een Egel uit Esopus Fabel, die niemant acht als zijn Franschen en de Engelsche *.
* Het Boekje Chef de Mocq.
Demarq.
geheel en wel pag.
177 ondraeglijk voor alle die hun Vaderlant liefhebben *.
Helpe, helpe, Maistre Melchior, en gy andere Broertjes.
Laatste Vredemaker.
Karel wat stoort gy onse rust, wat moeit u sulken straet gerucht te maken, ik seg u gaet aenstonts na huis, of ik sal u ongenadig op ’t lijf komen, gy zijt in u selfs niet waerdig, dat men veel woorden met u maekt, maer de vrede en rust van andere die gy stoort, verpligt ons om u van straet te krygen, en daerom pak u aenstont naer huis, en weest in ’t toekomende wyser.
I. Walo en Jongbloet malkanderen be-jegenende, en haer op ’t lijf loopen-de terwijl Jongbloet al huilt.
Walo.
Wel Monsieur Jongbloet hoe huilt gy soo?
Om dat de dronke Joncourtisaen my soo geribbesakt heeft, en help my ook wat Vader Walo.
Wel waer mede heeft hy u soo geribbesakt.
Daer waren eenige vrienden, die gaven hem een fakkel der waerheid met andere prullen in de hant, ook eenige dootsbeenderen, die sy uit ’t lijf van een vermaert Bremer kok gerukt hadden, waer me hy my naer ’t hooft smeet, ook sloeg hy my met een Esels kinnenbak in ’t Marais van Groningen gevonden.
Kont gy u niet weeren?
De Vent was niet alleen, hy had synen Panlikker by sich, en nog eenige andere knapen, die hem hielpen.
Wat waren dat voor knapen?
Van allerlei slag, ik hoorde roepen van Bernardines, Benedictiners, ook was ’er een Leidekker by met namen meester Melchior, wel bekent in de werelt, en ook een Fransche Clercq, die anders wel Parrkasius heet.
zy noemen malkanderen broers.
Maer wie was doch die Panlikker, was ’t ook een Haegs Pachter van de Wijn Accijs?
Neen die is geen maets meer met Joncourt, had ’er die by geweest hy had my wel geholpen.
Hoe soo?
Om dat hy op Courtisaen verstoort is, of om beter te seggen Joncourtisaen op hem.
Waer komt die partyschap van daen?
Om dat de Pachter Joncourt, by ongeluk voor Domine had uitgescholden, daer hy een Fransche Monsieur was *.
* Voorleden somer is ’t gebeurt dat Monsieur Joncourt, naar den Pachter sendende, om een vrybriefjen wegens der Haagschen accijs, de Pachter daer op stelde vry-briefje voor Domine Joncourt, die dit briefje in handen krygende seer gebelgt was, dat men hem de naam van Domine gaf, als verre sijnde beneden sijn waerdigheid, hy send daer op ymant na den Pachter om reparatie van ’t gele- dene afront, en wilde dat de Pachter daer op sou stellen voor Monsieur de Joncourt; doch de Pachter lachte eens hertelijk met Monsieur, en wilde geen verandering maken, seggende: onse Predikanten nemen dien tytel niet qualijk, en Monsieur is niet beter als de onse.
Dit verdroot Monsieur soo seer, dat hy sich aen een aensienlijk lid van de regering addresseerde, en sijn klagten daer tegen uitboesemde, die ’t soo verre bracht, dat den Pachter sou gelast worden voortaen Monsieur op ’t briefjen te stellen, doch alsoo de vryheit van accijs alleen aen de Dominees, en niet aen de Monsieurs was gegeven, dat Monsieur dan ook accijs sou betalen, en daerom hy most of Domine heeten, of accijs betalen, doch hy koos ’t eerste.
Ex ungue Leonem.
Daer sou het Land omver gaen, hoe kwam ’t dat de Pagter Joncourt voor Domine uitmaekte?
heeft hy dan voor Domine gestudeert?
Ik heb wel hooren seggen, dat hy niet veel gestudeert heeft; maar hy speelt evenwel altemets eens voor Domine, of liever Fransche Monsieur.
Ik hoor wel tien ambachten seventien ongelukken, hy mag den naem van Courtisaen regt dragen, want dan eens voor nar, dan voor Monsieur: maer hoe heet de panlikker?
Hy noemde hem Eudoxe.
Wat dee die waerom gy hem panlikker noemt?
Hy kon al sien wat Joncourt seide dat hy sien moest, hy sprak hem gedurig niet alleen voor, maer stemde alles wat Joncourt seide toe, hoe gek ’t ook was, ’t was gedurig aep wat hebt gy schoonder jongen, ais ajo, negas, nego, en als Courtisaen my kroude, sloeg hy mee toe.
Maer waerom riep gy niet om hulp, waren ’er geen brave lieden die dat konden beletten, die voorkwamen dat dees Fransch Monsieur soo den lebour-lot speelde?
Ik riep, maer sy wilden my geen geloof geven, sy konden niet geloven dat ’t Joncourt was, om dat hy soo sinceer van de Morale wist te praten, hoewel gy Vader Walo wel weet, dat alle die fijn praten ’t niet zijn, en dat de achtkante broer sich somtijts als een fijn man wist aen te stellen; ook geloof ik, dat se sich te recht inbeelden dat hy dronken was, en dat ’t fatsoenelyke luiden niet past tegens dronkaerts te vegten.
Maer wat had gy den Man gedaen, hebt gy hem beledigt?
Hy schreeuwde brand, en ik kon dien niet sien, en sprak hem tegen, met een ernstige vermaning om naer huis te gaen, om den roes uit te slapen; maer ’t is al een oude pik die hy op my heeft, wel van ontrent van 20. jaren * herwaerts, * Ch.
de M. ik was by na nog een kintjen in mijn eerste leerjaren, doen ik van meester Melchior van Utrecht afkwam, en my elders had begeven, toen rencontreerde ik eens by ongeluk Monsieur dat hy uit ’t klooster of uit een assemblée-societeit-salet, of dat my’t naest toe scheen uit een kroeg kwam, daer bouteille had gedronken, want hy slingerde soo: in dat slingeren liep ik hem by ongeluk op’t lijf, toen meende hy dat ik de hogerhand wilde hebben, ** * Entr.
dat niet bestaen kon met sijn grandeur, daer ik maer een prul van een Periodist was, en hy een groote Man was, geapplaudisseerde meester van de Morale konst, waerdige telg van Mevrouw sijn Mama * * Chef de Moc.
p. Walo.
Waer is dese Signoor gebleven.
Hy is daer achter in ’t straetje geraekt, want daer kwamen eindelijk eenige fatsoenelyke luiden voor den dag toen hy soo veel geraes maekte, die seiden die Karel maekt soo veel geruchts op straet, slaet een onnosele, en voor dien tijd sonder wapenen en weerloos sijnde, ’t is best dat wy hem op de huit komen, dat hy van straet rake en den roes uitslape.
Hoe ging dat toe?
Eerst kwam ’er een die ik niet weet, hoe hy heete, sommige noemen hem Gabillon, die sloeg hem met een stok op de huit, waer van twee wonden kwamen, die niet sullen ge- nesen wat leugen-salf men ’er ook op stryken mag.
Toen kwam ’er nog een by, die taste hem op de oude verborgen sweren *.
Hoe sweeren?
ik dagt dat hy soo suiver was als een uitgebrande pyp; sou de Karel ook de Fransozen hebben.
Al uw Wale Chirurgyns hebben hun best gedaen om hem te genesen; maer hy is, soo men segt, nog niet gesont in den gront *.
Hoe hardt hy ’t nog soo lang?
Ik versta de konst niet: maer sy seggen, dat de Cartesianen van de eerste ordre, Benedictinen, Bernardinen, sich soo wat op ’t lapsalven verstaen.
Wel joegen die twee Heeren hem weg?
Neen, hy schreeuwde toen als of sy hem soo veel onrecht deden, als hy my gedaen had.
Wie hielp u dan nog meer.
Een Dorts Heer, die hem deels met soeter, deels met harder woorden, en somtijts met een streek van sijn spitsroede sogt weg te krygen.
Ging hy toen loopen?
Daer kwam nog een Vriend by my, die hem ’t masker afrukte, want ’t schijnt dat Joncourt Vastenavond had gehouden en daerom gemaskert wou zijn, en hem ten naesten by in puris naturalibus vertoonde: dees Vrient dat groote bohai niet konnende verdragen, nog min dat die Vent de dooden niet kon laten rusten, die raepte de gestole beenderen weder op, en touwde hem soo digt op de huit dat ’t hem heugen sal.
Waer by dan nog een Vredemaker kwam, die hem met veel ernst en deftigheit belaste aenstonds en cito naer huis te gaen, Ei lieve Vader Walo, gy bent nog oude kennisse, helpt ook wat.
Ik sal, ga gy maer naer huis of in de naeste herberg om uw wat schoon te maken, gy zijt al wat bebloet en bemorst om uwen kop.
Ba bou!
pestes die Hollanders, hoe sy durf sich nog aen my frotteer, my esprit vif en penetrant.
ik sal niet rust, ik sal die Diable en quatre maken, en die werelt sal van mijn groote exploict spreken.
Wel Monsieur Joncourt, schaemt gy uw niet, soo veel geruchts te maken?
Joncourt*.
Wat schaemte, die is maer voor die klein verstant, die Cartesiaen van die eer- ste ordre daer van niet weet, zy zijn in die hemel op Aerde, ik van geen schaemte weet.
Wel Vrient gy sult wat op die huit krygen.
Hoe moy?
Le grand Galimathicus, Hans onvertsaegt, ik drie Man seven arm af sla, wie sal sich aen my frotteer?
Hebt gy niet al wat gehad, my dunkt ’t schier?
Ik heb die onbeschaemt bakkus en dikhuid, ik een weinig niet voel.
Maer wat beweegt u toch soo veel geruchts te maken op ’s Heeren straten, wie raet u soo te kollen?
Ik geen raet van doen heb, ik moet toonen, dat ik een grand homme ben, die waerdig telg van Mevrouw mijn Mama, niet gelijk die Hollantsche Domines die geen lustig geest heb om eens op te kraai.
Maer Vrient al zijt gy dikhuidig, sy sullen ’er uw soo digt optouwen, dat gy ’t evenwel voelen sult.
Dan loop ik al mijn best in die Klooster, of by die Damoiselles, en kruip onder d’een of andere pels.
Dan sullen se uw uitlachen als een poltron.
Ik sal dat niet opschwets en bouffoneer wel belet, en als ik ’er weer uit kom, dan heb ik geen nood, Jongbloets Vrienden zijn de bonnes gens, sy houden sig altijt op de defensive.
Maer de Meesters van ons Chirurgijns gilt sullen u over ’t bankjen krygen, sy hebben uw alsoo dikwils geraden soo veel beweging niet te maken, op dat uwe oude sweeren niet verergeren.
Ik niet kan laet, een schreeu te meer, sy zijn bon hommes en sullen my niet seer doen.
De schout sal u agter de vodden komen als een perturbateur van de gemeene rust.
Sagt, dat hoope ik niet, ik sal wel hulp krijg, die ’t voor my sal goed maek.
Gy wilt niet geraden zijn, ik sal een party Chirurgijns gasten halen die u naer ons gilde huis sullen slepen, om u te doen laten of een lavement te geven; want my dunkt uw herssenen zijn geschauffeert en dat is gevaerlijk.
Het tooneel verbeelt een kamer,daer Jongbloet inkoomt.
Barbon.
Atrab.
Wel Jongbl.
hoe zijt gy soo bemorst om ’t hooft?
’t is als of gy onder jemants* handen waert geweest.