floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
seg hem, dat ik Lidamant al hoore, En dat ik roem sijn min, die my in ’t hart komt booren; En doe hem sien, dat ik, spijt jaloesy, hem min; Toon hem mijn driften, die uit een verliefden sin Tot hem, als Bruidegom, van my, sijn voortgekoomen.
koomende by Diane.
Ik heb tot noch Mevrow uw gunstig hart vernoomen.
Die woordjes hebben my genoeg in ’t hart geraakt, Die gy flus by Valeer en by uw Broeder spraakt: Ja, ja, ik weet dat gy aanbiddelijkke Schoone, Als ’t licht van mijne siel, my wenst uw min te toone’, Om dat de tong niet dorst, heb ik uw liefde, stout Beantwoord met mijn hart, en met mijn oog beschowt.
Die min-konst, die Valeer ontfing met greetig’ ooren, Bedroogen door sijn vlam, quam door mijn siel te booren, So dat ik van die drie gelukkige, soo ’t scheen, Stond onbedroogen en gelukkig ben alleen.
Gemerkt mijn yver u vernoeging by quam setten, So diend Heer Lidamant voorts op sijn plicht te letten.
’t Is noodig datmen sich van sulk een schuil-plaats dien, Daar uw jaloerse Broêr ons niet by een kan sien.
Dees nacht diend elders, niet op deese plaats, gesleeten; Dat overleg is swaar; doch wijl gy my doet weeten Dat gy beleeft sijt en een edelmoedig Heer, So weet ik, dat gy niet besoedlen sult mijn eer.
Wy kunnen deese nacht dan saamen in mijn kamer In kuisheid toeven!
geen vertrek schijnt my bequamer, Want Lise melden sal, so dra haar iets ontmoet; Al keurde gy misschien mijn oordeel niet te goed, Wijl dat de kamer van mijn Broeder is naast mijne; Maar wie hoort stil gesprek?
dit browt my duisend pijne’, Te weeten, hoe gy noch van hier sult raakken; want De jalousy bewaakt ons huis aan alle kant.
Gy waagt wel mijnent wil, mijn Heer, uw edel leeven; Maar ’t leeven waagende, so vrees ik, dat daar neeven Mijn maagdelijkke eer gewaagt word.
Laat ons dan Het een en ’t ander best beschermen, so men kan. Lid.
Mijn leeven en uw eer doen my gevoelig weesen.
soud ik om uw eer Mevrow mijn leeven vreesen?
Daar, schoon ik al verloor mijn leeven door ’t geweer, Het sterven my sow sijn doorluchtig, en tot eer.
Maar liefde, die my noopt, als schutsheer mijner daagen, Helpt trowwe minnaars, die voor hem hun leeven waagen.
Tot noch toe waagd ik veel, en ’t hart was noit vervaart.
In ’t kort, ’t is wel bewaart, al wat de Min bewaart.
Men soek een veil’ge plaats om onse quaal te stelpe’.
Sta toe dan, dat mijn * knecht, die schrander is, ons helpe, * Philippien.
Dien ik op morgen wek, al vroeg, voor sonne-schijn.
De nacht, de liefd’, en hy, ons raadslui sullen sijn.
VYFDE HANDELING.
Klingdor.
Lise verbaast.
WEl Lise, wel hoe hier dus vroeg?
wat ’s dat te seggen?
Ik kan niet langer in die bange veeren leggen.
Ik heb de gansche nacht geen oogen toegedaan.
Ik sag een spook omtrent mijn bed-steê staan, Als Bremer Roeland, en het brulde als de Leewwen.
Ik schrikte, doch de schrik belette my te schreewwen.
In ’t einde gild’ ik met de deekkens over ’t hooft.
Mevrow wierd wakker; sei, sottin je bent berooft Van sinnen, slaap noch wat, het sijn benaawde droomen.
Maar ik kroop uit mijn nest, en ben het spook ontkoomen.
’t Sijn swaare dampen, die so naar u droomen deên.
Wat of je doch sowd sien?
Ik droomde niet, ô neen!
Ik segje ’t geen ik sag; een monster, grof van leeden.
Ik voeld’ het yslijk spook schier op mijn hielen treeden, Toen ik hier by u quam, ja ’k sag het hier noch strak, Gelijk een reus, of dwerg, of droes, of bullebak.
Koop nieskruid, Lise, dat sal u de spook-schrik stelpen.
Gy hebt het nodig.
daar komt het weêr!
kom helpen!
Lidamant vermomt, meteen pistool in d’eene, en deegen in d’ander hand.
SIe daar, daar komt het spook.
Neen, ’t is na mijn verstand, Een man met een pistool, en degen in de hand, Die met bedekt gesicht recht op ons aan komt setten.
Dat kan geen mensch sijn, neen, die droes sal ons verpletten.
Doe op de deur, doe op.
O gooden wat een schop!
Doe op!
of’t gaat ’er deur.
Voort, haastje wat, doe op.
doen de deur op, en Lid.
sijn pistool los schietende, gaat uit.
Hy ’s uit.
wat is dit voor mijn meester schande!
hoe vrees ik nu voor wippen, geeslen, branden: En ’t is niet onverdiend.
Ik had hem door mijn dood Lise binnen.
Afkeeren moeten, en so niet op d’eerste stoot De deur ontsluiten, daar wy waaren met ons viere’.
WAt onraad hoor ik?
wat geraas is hier Tomire?
Ia, ongetwijffeld Heer verraad men u, sie toe.
Uw eer lijd schipbreuk, en voorwaar, ik weet niet hoe.
Schoon ik noit schuldig aan verradery was, echter Kniel ik als schuldig neêr, voor u, mijn Heer, als Rechter.
Spreek op, en lieg niet, laat my hooren, hoe het leit.
De angst besit mijn geest, die leeft in onbescheid.
Vertel my ’t schelmstuk, so gy ’t niet hebt helpen pleegen.
Een onversaegde dief quam met gestroopten deegen En poffer in de vuist, ommenschlijk op ons aan.
Hy dwingt de deur op, die wy op deên.
Die uw vertelling maakt mijn duisterheid veel dikker.
So was dan in mijn huis een dief en eer-verklikker?
Hoe quam hy hier doch in, dat hy ’er so quam uit?
Ik sweer, dat ik ’t niet weet, of howme voor een guit.
Mijn onschuld spreekt my vry van schellemachte laagen: En echter moet ik noch, als schuldig, my beklaagen.
Dat ik so angstig was, en niet als meester greep Dien vyand, die op u sijn eerloos lemmer sleep.
Ik kon geen weêrstand biên, om dat de dood so na was.
Ik setten ’t op de vlucht na daar ik sonder scha was, En docht, ’t is beeter bloô, als doô Ian, daar men vecht.
Ik ben wel trow Heer, maar een bloô, onnoosel knecht.
Daar d’ingang toe is, en geen open deur tot mallen, Door welken schoorsteen is hy uit de lucht gevallen?
Wie bracht hem binnen?
maar wat hoor ik hier?
wat ’s dit?
Uw Suster meld u licht, waar hier ’t geheim in sit.
Misschien heeft Lise u die pots eens willen klaaren, Ten voorbeeld, wat het is een Iuffer te bewaaren.
In ’t kort, gy had uw eer geen overlast gedaan, Had gy die wedding, niet, die mal is, aangegaan.
Daar komt sy, die misschien so onbeschaamt sal weesen, En ’t stuk ontkennen, dat haar aangesicht doet leesen.
HA ongelukkig wicht!
wie had ooit gedacht, Dat mijne eer door u sow worden so verkracht?
Al had gy schoon dan d’eer vergeeten van Telame, So had gy voor u self, u self, doch moeten schaame’.
in mijn huis een man te brengen?
wat een spijt!
Al weêr an?
wordje gek, of benje ’t spoor heel quijt?
Toen ik u in den Hof alleen liet met uw Lise, Toen wist gy, booswicht, sulk een aanslag te verkiese’.
Een koorde-ladder heeft, in ’t naarste van de nacht, Dien eer-dief, t’mijner smaat, licht in uw bed gebracht.
Wijl gy dan van u self sijt self een vyandinne, So sie mijn deegen, door uw bloed, mijn eer beminne’.
Meent haar te doorsteekken.
Help Ionkker!
help my uit den aanval, die ik ly.
Trek hem ter sijden en verset sijn raserny.
tegen Dia.
Bekommer u niet.
Heer aan wie slaat gy uw hande’?
Ik moet my suiveren van opspraak en van schande.
Ik moet haar straffen, die my schand’ en oneer baart.
Ik hoop, dat sy wel heeft haar maagde-bloem bewaart.
Ook moet men d’oorsaak tot verwijt, Mevrow, doen mindren, En mijden d’aankomst van die kriele Venus kindren.
Een van uw minnaars hier, stil ingesloopen, leit Op uw onteering toe, na ’s broeders seggen.
Vleit U self niet, want ik sweer, so ik dien schelm kon vinden, Die d’eer wow quetsen van mijn Amiraal sijn vrinden, Dat deese kling... maar sacht, wie is ’t die ons bedriegt?
Mijn Heer, ik sweer u, dat hy al mijn schande liegt, ’t Is om mijn goed te doen.
’t is wel, hy sal het erven, Ik soek mijn toevlucht in een klooster te verwerven.
Men help my slechts van hier.
Ik walg van ’t minne-soet, Gy, dood mijns leevens, weg gy suster-beul om ’t goed.
Het klooster schenkt my rust, en kent geen dwinglandye, Daar gy, jaloerse broêr, my onrust dwingt te lye’.
Daar is geen dood, die ik niet liever lijden wow, Als dat hy langer noch my so onthaalen sow.
Ga, doe u opset, en veel liever nu als morgen.
’k Sal u een soet vertrek besorgen.
Dat klooster is niet ver.
Ik kom u strax weêr by.
tegen Phil.
Ik bid u, past ’er op, en blijf wat op ’er zy Handhaver onser eer.
Hoor hier, Tomire, deese Stalmeester sal heir in mijn afsijn Huisvoogd weese’.
IK moet haar troosten; weg Tomire, wijk ter zy, Ik wil haar spreekken, en geen derde sal ’er by.
tegen de Schildw.
Ik ga. Neem sneedig acht op sijn doortrapte trekken, Op dat geen Lidamant meer onheil kom verwekken.
Maak met ’er haast, Mevrow, dat Lise voor u haal Uw kaper, masker en rugsluijer: tijd en taal Ons toelacht.
gy moet voort.
uit al uw ongelukken Moet ik Mevrow, spijt al uw vyanden, ontrukken.
Hoe doch?
Wel gy sult sien, of ook uw Schotse vriend De naam van Fielebeert, onweerdig, heeft verdient.
Gy sult my t’uwaarts, so gy iets kunt doen, verbinden.
Wel aan dan.
Lise, hoor.
Haar iets in luisterende.
Ik sal ’t my onderwinden.
Heer Lidamant, die van Akaste word verselt,    Lise bin.
Heeft aan sijn siel al sijn aanstaande vreugd vertelt.
Maar weet gy wel, dat hy my mint?
Ik derf wel sweeren Dat hy Mevrow aanbid, en dat hy sow verteeren En sterven van verdriet, so hy niet deesen dag, U, als sijn Bruidje, in sijn arm geslooten sag.
Hoe sult gy doen, dat gy de voorpoort open werkte?
Ik heb noch geld Mevrow, en ’t geld heeft wondre sterkte.
,,Hier is ’t, Mevrow, gereed, waar door uw Broeder sal ,,Bedroogen sijn.
,,Hou stil, maak dat u niet ontval.
Terwijl Tomire noch niet byster aan komt vliegen, Moet ik die bloedjes, om te lachchen, vast bedriegen.
Tegen de Schildwacht.
Hoe gaat het vriendjes?...
Maar wat ongeluk!
Philippien trekt sijn handschoenen uit, wrijft sijn handen, en mist sijn linkker pink-ring.
Doch niemand sie ik voor een dief aan.
Klingd.
Heer persoon, Wat hebje dan?
Ik heb mijn pink-juweel verlooren.
Maar ’k twijffel niet, of sal, waar dat die is, haast hooren.
Sijt gy uw pink-ring quijt, die soo veel straalen geeft?
Ik denk niet, dat een dief u die ontstoolen heeft.
Ik weet niet, maar ik soud om sijn waardy schier seggen.
Na mijn onthoud so bleef die op de tafel leggen Hier booven, toen ik my daar waste in ’t lampet.
Ik schenk de vinder een tien dubbl’ Elisabeth.
Dat gy eens, vriendschap, by Tomire onderstonde, Of hy mijn diamant ook booven heeft gevonde.
Kli.
Daar heugt my, dat ik gister avond laat Mijn handschoen voor de poort hier uittrok op de straat, Om eens mijn neusdoek uit mijn sak te krijgen.
Seekker Daar is hy licht mijn pink ontschooten: en ik keek ’er Niet eens na.
Doe dan op, eer iemand die daar vind.
Wake doet de deur op.
Philippien stopt hem wat in de hand, en soekken voor de deur.
Ei soek eens, dat ’s voor u. soek wel.
kijk hier mijn vrind Aan desen hoek.
Ik sie noch niet.
,,Ik wil ’t wel looven.
Soek.
Tien Iakobussen schenk ik u daar en booven.
Ik vond hem, glom hy maar.
en Lise.
,,Stap uit nu met je tween.
O Liefd’!
op uw gelei ga ik kloekmoedig heen.
en Lise binnen.
Hy is ’er niet.
Waar ben jy?
binnen Heer?
ik soekje.
en Lakkei.
DAar sie ik Lidamant al wachten op dat hoekje.
Men ga daar by hem.
hoe jaagt my ’t ingewand.
Men schik ons toestel eerst.
Doen haar kaper, masker en sluiyer aan.
Ik waag ’t om Lidamant.
by haar komende.
Voort, bergt u Philippien.
Ik sal my t’huiswaarts voegen.
Ik stel my in uw plaats met hartelijk vernoegen.
Spijt al uw wacht-sorg en verdachte jalousy Gek ik met u Telaam.
Diana is voor my.
Maar Lise, mis ik, of heb ik Valeer vernoomen?
Gy mist niet, neen, ik sie hem en uw broeder koomen Recht op ons aan.
Ik sterf van angst.
Hou moed Mevrow, Ik weet geen reeden, daar Mevrow om schrikken sow.
Wie kan het raaden?
en wie sald’er doch na vraagen?
Diana en Lise vermomt.
Valere.en drie Lakkeyen.
HOe Lidamant!
hebt gy wat vrowlijx omgeslaagen?
Is al uw oogwit van ons af?
Wel, sijt gy niet Op deese Iuffers meê jaloers die gy hier siet?
En gaat u deese tijd, en dit geluk niet teegen?
Mijn Heer in tegendeel, bied ik u arm en deegen, Om u in dit besit te sterkken met Valeer.
Voor die geneegentheit blijf ik u dankbaar, Heer.
Geniet dees voorspoed u geschonkken van den hemel.
Wijl ik ook deel heb aan dat minnelijk geweemel.
Maar sulj’ iets op doen met ons wedding?
gaat die voort?
Dat sal de Koningin oordeelen, als sy ’t hoort.
,,Ik loof hy was het spook Valere, na mijn gissen.
,,Wat spijt dan!
uw volk, dat dronkken was, kan missen.
}Vaart wel gy Heeren.
Val.}
Gy twee ook.
Geluk uw trow.
en Val.
en twee Lakkeyen binnen.
Maar Heer, waar leit gy my?
Na een vertrek Mevrow, Het geen vrow Pembrok u bereiden liet van binnen.
Ik ben verpicht aan die doorluchtige Gravinne.
met hun Lakkeyen.
WAt moogje seggen Heer, men heeft haar uit sien gaan.
’t Sijn logens, daar sy toe sijn omgekoft, om aan Uw brein en oordeel, heel verrukt, te doen gelooven, Dat Lidamant met winst sijn wedding quam te booven.
Maar wat men u al seit, geloof het niet mijn Heer.
Ik ken Diana wel.
ik sta voor haare eer.
En weet, dat noit een schelm tot oneer haar bekoorde.
Gy hebt haar my belooft, ik hou my aan uw woorden.
baart u dan geen angst, al ’t geen men heeft geseit?
Dat is inbeelding, een een droom, die u verleit.
Een swaare damp, die uit de maag verrijst na booven.
’t Was qualijk aangeleit, woud gy die saak gelooven.
En so ik dit geloofd’, al meê so sot als gy, So mocht men vry een plaats in ’t Laz’rus huis, voor my En u gaan huuren.
Ik, om dat ik ben vol liefde: Gy, wijl de jalousy uw hart en brein doorgriefde.
Daar komt Tomire.
Wel, geloof, so ik hem spreek, Dat ik wel hoor of hy ook een Iakobus streek.
HY schynt als stom.
Tomier, wie komt dit so beleggen Dat gy mijn huis verlaat?
wat hebt ghy my te seggen?
Dat, spijt mijn wakkre sorg, Diaan, uw Suster, my Haar zelf ontschaakt heeft, met haar schaakker op haar zy.
Verraâr!
sy is dan voor uw oogen weg genoomen?
Men heeft uw order, Heer, in alles naar gekoomen.
Die Schotse Ionkker, in uw afsijn, Heer en Weerd, Is in der daad, meer als in naam, een Fielebeert.
Die tittel baarde my van eersten aan mis-trowwen.
Dies heb ik van ’t begin hem voor een guit gehowwen.
Komt dan die Ionkker van mijn Neef niet, d’Amiraal?
’t Is een bedrieger, en de bron van al uw quaal.
Hy hoort by Lidamant, en onder sijn geleide.
Dit speur ik uit sijn vlucht, en uit sijn koffer, beide; Daar ik niets in vond, toen ik die flus rukte op.
Licht kroop de schelm daar uit, die ons nu geeft de schop.
My is genoeg bekent die guit sijn listig mallen.
My dunkt, Heer, dat ik raas en uit de lucht kom vallen.
Ik heb u wel voorseit, en met een wijs vermoên, Dat gy uw leeven nooit kond maller wedding doen.
Ik heb een wedding, gy hebt een Meestres verlooren.
Doch hoe sy dit verraad goed keuren, sal men hooren, En sien, of hy, die my mijn Suster heeft ontschaakt, Ook hart heeft, dat hy met de kling dit effen maakt.
Ik sta, als tweede, om uw ongelijk te wreekken: Maar ’t malle wedden sal d’aansienbre wraaklust breekken.
Uw goed te neemen in uw weerwil?
Dat is mis.
So ’t is om my, so laat ik liever al, so ’t is.
Ik wil geen lichaam, daar de siel is voor een ander.
Maar u verdeedig ik, alleen, of met elkander.
Daar komt Akaste met een Wapendrager uit.
My dunkt, ik weet al, wat de rok en staf beduid, Van dien Stadhouder van de Koninginnes wachten.
Hun maâr is selden goed, sy hoonen veel geslachten.
Wapendrager, en drieLakkeyen.
Wake en Klingdor.
MYn order leit, dat ik u niet verlaaten mag, Gy Heeren.
Hebt g’ ook last tot mijn persoons beslag?
So maakt die hoon, en die besetting my verbolgen.
Wapendr.
Haar Majesteit gebied u, Heeren, my te volgen.
Men is ’er eer ik dertig stappen deê.
Ik ben gehoorsaam haar beveelen.
En ik meê.
VErmits de Koningin my haar besluit quam seggen, Sal ik de wedding met Akaste nederleggen.
Diaan ga binnen, en gy ook Heer Lidamant, Sy sullen daadlijk hier verschijnen.
In uw hand Berust mijn welvaart, hoog-genadigste Gravinne.
Ik weet, hoe ’t stuk u raakt, gy weet, hoe ik u minne.
Indien gy sijt voor ons, ik voor geen onheil gruw.
So doe ik.
Twijffel niet, of Lidamant is d’uw.
Wapendrager.
Wake, en drie Lakkeyen.
HIer sijn de Heeren.
Wat begeert de vrow Gravinne Met dit beslag op mijn persoon?
De Koninginne U tot uw welvaart roept; dies oordeel beeter, Heer.
’t En is geen welvaart, wen men my ontneemt mijn eer.
Besetting op een Heer van staat en achtbaarheeden So smadelijk te doen, strijd tegen recht en reeden.
Sulk’ een besetting is geen smaad.
Wijl die geschied Om uit te spreekken, wie de wedding wint, of niet.
Het vonnis is dan, dat mijn Heer verliest sijn wedding.
So ’k d’eer daar meê verlies, hoe vind mijn eer weer redding?
Indien men u uw eer door ’t huwelijk wedergeeft, So wint gy meer noch, als mijn Heer verlooren heeft.
Gy kunt de eedle stam van Lidamant niet wraakken, Noch ook niet, booven hem, tot hooger maagschap raakken.
Hy kreeg mijn susters hart door quaade streekken in.
Dies ik sijn stam noch staat niet aansie.
Met mijn sin Krijgt hy haar nimmer.
’t Is de last der Koninginne, En het versoek van my.
Telame buig uw sinne’, Gy sijt de wedding quijt, dat anders ook niet kon.
Van mijnent weegen schenk ik haar, aan die haar won.
Weêrstaat gy mijn versoek, en ’t woordt der Koninginne?
Ik moet dan wijkken!
maar gedwongen.
Tegen Humph.
Roept hun binne’.
DERTIENDE en LAATSTETOONEEL.
Philippien, met sijn ses Lakkeyen.
Wapendraager.
Klingdor, en drie Lakkeyen.
TElaam’ omhelst haar.
met Dia.
Wy buigen voor u neêr.
Rijst.
Laat ons Lidamant, op de Gravins begeer En Koningins gebod als twee schoonbroeders, leeven.
Vergeeft gy my dit stuk?
Ia, howd het u vergeeven.
En, Suster, wijl uw eer niet is geraakt ten val, So is mijn wedding noch gelukkig, en niet mal.
Leert dan, op ’t voorbeeld van Telames wedervaaren, Dat het onmooglijk is een Iuffer te bewaaren.
Maar sie den fijnen Heer Stalmeester, sonder peerd.
Bedrieger... Wa.
Linkker!
Wel jonkker Fielebeert?
So iemand beeter kon bedriegen, ’t sow my wondren.
Hy is een able geest, van boovenen tot ondren; En heeft van my verdient vergelding voor sijn kunst.
Mevrow ik ben voldaan, wanneer ik heb uw gunst.
En so ik meer derf, so versoek ik u, om Lise.
Mevrow Diana weet, wat sy my quam verkiese’.
Maar, Lise heeft geen goed, en gy hebt ook niet meer.
Sorgt voor twee nieten, so als wy sijn, niet so seer.
Ik kan bedriegen, en dat sal ik haar ook leeren.
So raakken wy noch met vermaak aan kost en kleeren.
Want daar die moeten sijn, daar sijn bedriegers duur.
Elk weet dan, dat ik my, en dit mijn wijf verhuur.
Ik schenk twee hondert pond ter bruiloft van u beyen.
Ik schenk dien Schotsman sijn ses Peerden en Lakkeyen.
Voor my, ik schenk hem mijn gewonne duisend pond, Met al sijn jaaren huur, die hy te quaade stond.
Met die geschenkken en Lakkeyen en ses Peerde’, Howd gy uw adeldom al in aansienbre weerde.
Noch wil ik, dat hy mijn Stalmeesterschap bekleed’.
Maar minje my noch so, gelijk gy gistren deed?
Ia Lise; maar ’t gemoed bedaart my wat van ’t raasen.
Weg met die beedel-pronk en lompe viese-vasen.
Dat men u kapp’ in ’t hair.
Schud voort die vodden of, En vat het luchtje van een Iuffer van het hof.
Want so wy dese nacht, met Venus t’offerhanden, Als bruid en bruidegom, ons bruilofts-toorts doen branden, So sal men Lise, als een Vrow, verijsen sien So edel, als haar Man, d’oneedle Philippien.
P. OVID.
NASOOSDERDE MINNE-SANGin het tweede Boek.
Aan een Eunuch, bewaarder van een ongehuwde Iuffer.op gelijk getal van vaarsen nagevolgt.
FY u, noch Man noch Vrow!
die mijn Meestres bewaarde, Noch weeten kont, hoe ons weer-zijdse Min behaagt.
Die ’t Manschap lubd’, en eerst van Mannen-aard ontaarde, Was waard de smarten, die ’t gewonde Manschap draagt.
Gy waart veel dweeger en dienstrijker aan de vraagers, Had gy mins-kittling tot een frisse Maagd gevoelt.
Gy hoort niet onder ’t rot van kloekke wapen-draagers: Uw spierloos vuisje na geen Lansce-drillen doelt.
Dat ’s mannen handel.
Laat al’t werk dat manlijk heete; U voegt het sweijen van uw Iuffers hemd-banier.
Verdien die Maagd, en poog haar gunst u toe te meete’; Want derf gy haar, wat sult gy waardig sijn?
haar swier, Haar voornloos voorhoofd, haar Ieugd-Lent’, haar kronkk’lend’ haaren Meer waardig sijn, als dus te slijten ongeacht.
Schoon gy haar weg stopt, kan sy doch min-listig paaren: Daar twee na haakken word altijd ten end gebracht.
Wy vraagen ’t u dan, wijl de vraagen ons best voegen, En ’t noch al tijd is u met giften te vernoegen.
VIERDE MINNE-SANGin het derde Boek, Aan een Man, die sijn Huisvrow bewaarde.naagevolgt, als vooren.
’t IS ydel, dat gy dus uw Huisvrow doet bewaakke’.
Elx eigen aart moet elk bewaaren.
So een vrow Vol vryheid, kuis is, die is kuis alleen, ter saakke Van dat sy vry mag doen, al wat een vrye wow.
Al hoed gy ’t lichaam schoon, haar siel sal overspeelen.
Geen vrow kan sijn bewaart, ten sy met eigen sin.
Geen slot haar sin sluit, schoon gy alles sluit ten heelen.
Daar alles uit schijnt daar is d’overspeeler in.
Een die misdoen mag, minst misdoet.
Misdoens vermoogen Maakt al te weeldrig saad van het misdoen verslenst.
Hitst, bid ik, door verbiên, ’t misdoen niet aan.
’t gedoogen, Sal u bequamer doen bewerkken, ’t geen gy wenst.
’k Sag laatst een moedig paard om kort geschorte teuglen Met een weerspan’ge muil, als blixem, rennen; maar Soo dra het leutren voeld’ het staal gebit en beuglen, So stond het, en de toom slap speelde langs het haar.
Wy streeven na ’t verboôn, en eisschen het ontseide.
Een krankke snakt altijd na een geweigert nat.
Alleen de Liefde dien arglistigen misleide, Die hondert oogen in sijn nek en voorhoofd had.
Wierd Danaë niet door een gulden reegen moeder, Schoon, opgeslooten in een ysre toorn-trans, maagd.
Penelope bleef kuisch, schoon sonder man of hoeder, Haar huwlijks eerbaarheid van geil-aards wierdt belaagt, ’t Geen meest bewaart word, word ook meest begeert.
De kommer Voor diefstal, diefstal baart.
Men mint niet ’t geen men mag.
Haar mans-min ons behaagt, en niet haar schoon.
Geen dommer Noch meer bedwelmt verstand ik oit mijn daagen sag.
Sijn vrow, hoed hij haar slechts, sal hem boeleerend lief sijn.
Die diefstals angst meer loon als ’t lichaam self is waard.
My bolt het, wroeg u vry, dat wy haar harte-dief sijn.
My lust, die seit, ik schrik, en wensch te sijn gespaart.
Het voegt geen edel-aard vrow-timmer te bewaaren.
Uitheemsche jongkheid met die schrik bevangen sy.
Haar hoeder te geval schuwt sy oneerlijk paaren, Die roemt op haar beloert en snoepend min-gety.
Een vrow haar man kroont, om dat hy te naaw haar hoede; Dat slechte mans-hoofd kent sijn stads manier niet wel, Daar ’t eerste tweeling-paar uit Mavors geilen bloede By Rhea is geteelt door meer, dan overspel.
Wat sogt g’een schoone, so g’een kuissche vrouw begeerde?
De schoon- en kuisheid gaan heel selden met elkaar.
Vier dan u huisvrow schoot, eer gy haar overheerde, En trek niet al te hoog de mannelijkke snaar.
Eer d’eedle swagers, die uw Huisvrow u sal geeven; So maakt gy met gemak uitsteekkend maagen-tal.
So kunt gy kostloos by al ’t jong geselschap leeven; So kunt gy schaffen t’huis, ’t geen u kost niet met al.
MEDITANDO.
Op het Bly-spel van den Heer Mr. JOAN BLASIUS Rechtsgeleerde, genaamt MALLE WEDDING.
HOe bits de laster der gestorte hovaerdy, Uyt haet, sijn gal braekt op de Schouburgh, aen het Y; Noch offert Blasius, die trots de nijt doet swighten, Dit Blyspel ten Tooneel, daer ’t als de Son sal lighten.
Hem gaen, die kunnen dat sy willen, spijtig naer; Maer hy bereit meer roem alleen, als zy te gaêr.
DE EDELMOEDIGE VYANDEN.
BLY-SPEL.
Door JOANNES BLASIUS.
Gespeelt op d’Amsterdamsche Schouwburgh.
t’AMSTERDAM, By Jacob Lescaille, op de Middeldam, naest de Vismarkt.
MDCLIX.
INHOUDT.
EEn Vaeder wordt gehoont; een Broeder doodtgesteecken; Een Juffer wint een Graef, die haer de eer ontrooft; Twee Heeren staen nae wraeck, en kunnen doch niet wreecken, Want elck heeft weederzijds getrouwigheyt belooft.
De Trouw verwint de spijt, en Wraecklust wordt verdreeven.
’t Is beeter sonder Wraeck, dan sonder Trouw te leeven.
Aen de Eedele voortrefflyckeJONCKHEEREN, JH.
THOMAS FINCKIUS, Raedts-Heer der Doorluchtige UytheemscheStudeerende Natie in de vermaerdeHOOGHE SCHOOL TE PADUA.
MATTHIAS OLAI WORM, JH.
FRANCISCUS MARCELLUS, JH.
LUDOVICUS DE KEYSER, Der beyder Rechten en Medicynen STUDEN-TEN in de lofflyckeACADEMIE TOT LEYDEN.
GHy HEEREN, welckers Naem en Eer en Achtbaerheyt De snelgewieckte Faem de Weerelt door verspreyt.
Gy die om grooter Eer uw’ Vaederlantsche lusten Verliet, moet met gezagh door kiesing in de kusten Van het Latyns gewest, Frans, dubb’len Duyts, en Deen, En al d’Uytheemsche Jeught met welgesoute reên In saecken van verschil versussen en bevreeden.
Dies wordt uw’ kostlijck Beelt in ’t silver uytgesneeden.