floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hou op, Louis, hou op, die geen die van u beiden Niet opsteekt, ’k zweer, dat ik my zélve daar party Zal tégen stéllen.
wat vrémder zaak komt my Te vooren.
Maar, myn Neef, hoe koomt gy* hier tóch binnen?
En gy Lukrétia, ik kan het niet verzinnen, Wie heeft u hiér ontdékt?
wat port u Jodelét, Dat gy staag kwéstie maakt?
ik sta ’er van verzét.
Ik zal ’t u zéggen.
JONKER JAN. Neen, ik zal dat bést ontdékken.
Maar eer ik zég wat reên de kwéstie kwam verwékken, Diende ik te weeten, óf Lukrétia altyd Zich hier verschuilt heeft, én óf gy vermaagdschapt zyt Met dézen Heer.
Het is myn Neef.
wil my nu zéggen Hoe dat de omstandigheên van déze zaaken léggen.
JONKER JAN. Wél, is ’t niet rédelyk dat eene knécht voor de eer Van zyne meester stryd, wat zégt ge ’er af myn Heer?
JONKER JAN. ’k Zal u zéggen, hoe de zaak is by gekomen.
’k Heb in deez’ kamer strak een naar geschrei vernomen, ’k loop daar op hier* na toe, én hoorde toen, als dat Lukrétia uw Neef alhier gevonden had, Alwaar uw dóchter slaapt.
Ik zou voor vast vertrouwen Dat hy den heelen dag zich daar in heeft onthouwen, Vermits ik altyd héb voor aan de deur gestaan, Zo dat ’er niemand, óf ik zag hém, in kon gaan.
,, Hy heeft te veel verstand om eene knécht te weezen.
,, De eêlmoedigheid is zélf uit zyn gezigt te leezen.
JONKER JAN. Waar méde ik zéggen wil, dat, Jonker Jan, gewis, Wyl hy de Bruidegom van uwe dóchter is, En ook de Broeder van Lukrétia, op héden Aan beide kanten heeft een groote hoon geleeden.
Des, dunkt, my, is ’t myn pligt, in ’t af zyn van myn Heer, Dat ik hém wreek én daar voldoening van begeer.
Doe vry u bést.
Ik zég steek aanstonds op uw dégen.
Ei, Jodelét, ik bid laat u tóch ook beweegen.
,, De knécht die is jaloers, wie hoorde oit vrémder zaak?
,, In plaatze van zyn Heer.
Ei, stél tóch uit de wraak.
JONKER JAN. Laat my begaan, myn Heer, ik meen ’k zal hem betoonen, Dat zich een éd’le ziel van niemand ooit laat hoonen.
Ei, doe dat niet.
ik zég Louis, dat ik begeer, Dat gy zo aanstonds zult opsteeken uw geweêr.
Nou, Jodelét wat moogt gy langer tégenstreeven?
Wat zou ’t u baaten als gy hém al bragt om ’t leeven?
JONKER JAN. ’k Zal ’t doen om uwentwil.
dóch op die voet, myn Heer, Dat gy deez’ juffer in haar Broeders handen weêr Zult stéllen, én dat gy ook zult voldoening geeven Aan Jonker Jan. LOUIS.
voor my ik gaf myn leeven, Myn woord niet aan een knécht.
JONKER JAN. Wél, weet dat Jonker Jan Niet anders is als ik.
strékt zulks tót nadeel van Uw eer, dat wy alhier te zamen dit besléchten, Ik zal haast waardig zyn om mét u zélf te véchten.
s FÉRDINAND.
Ja ’t word u toegestaan.
geef hém uw woord, myn Neéf, Hoe staat gy dus?
Wyl gy het my gebied, zo geef Ik hém myn woord.
ik zal uw meester zien te vinden.
JONKER JAN. Al ’t geen ik zég, dat zal heer Jan zich onderwinden.
Kom gaan wy na hém toe, om hém dit voor te slaan.
JONKER JAN. Zo hy niet dronken is, zal alles nóch wél gaan.
Einde van het dérde Bedryf.
Ei laat my gaan.
ik bid wil my niet wéderhouwen.
Hoe juffrouw wilt gy gaan?
gy moogt voor vast vertrouwen Dat myne vader zal misnoegt zyn, want hy tracht U mét uw Broeder te vereenigen, ei wacht Een weinig, ’k bid u wil zo haastig niet vertrékken.
’k Weet dat myn Broeder niets kan tót voldoening strékken Als ’t leeven van uw Neef, die hy zo dood’lyk haat, Des is myn béde op u dat gy u sléchs ontslaat Van een rampzalige, die steeds moet traanen pléngen, Zy kan de minste vreucht niet by u huw’lyk bréngen.
’k Zie Jonker Jan, ga wég, loop door de Galdery Naar onze Tuin, juffrouw, ik kom u aanstonds by.
Ik zal my mid’lerwyl hier érgens gaan versteeken, En hooren wat hy in zyn eenigheid zal spreeken.
zingende uit.
Ik lach eens mét een mooije Tryn, Ik hou veel meer van ’t wyntje Dat doet de Borsten vrolyk zyn.
Dat is myn médicyntje.
Wéch Venus mét uw geil gespan, En alle vrouwe winkels.
Ik hou ’t met glas én mét de kan, Dat maakt geen drooge schinkels.
Dat maakt geen drooge schinkels.
Leef lang, leef lang, myn kittebreurs, Met al uw braave bénden.
Gód Bachchus schraapt alleen de Beurs, Maar Vénus Beurs én lénden.
Maar Vénus Beurs én lénden.
Ik haat dan al het vrouw gebroed, Dat lyf én Beurs vermagert.
Ja ’k bén te naau ook van gemoed Om zo te zyn verzwagert.
Om zo te zyn verzwagert.
Het Haagje staat my heel wél aan.
’k Was straks pas uitten huis gegaan Of Haagsche Barend komt me ontmoeten.
Na dat we élkand’ren feest’lyk groeten Verzócht hy me op een kolation, Het geen ik hém niet wyg’ren kon.
Ik ging dan mét hém na zyn wooning.
Daar at én dronk ik als een koning.
Het zétte my ten eersten voor Wat Koevoet, mét een Varkens oor, Een Schotél huspót, mét een veugel, Waar van maar overbleef een vleugel.
Hy schafte me alles na den eisch.
Maar ’k voel nóch dat dat veugel vleis My bruijery maakt in myn Tanden.
Kom ’t moet ’er uit.
wat was ’t een schanden Voor Jodelét dat hy daar door Zyn Tandjens uit zyn mond verloor?
Zyt nét myn Tandekens én kiezen.
Wie zou u gaarne zo verliezen?
O Haagsche Barend dat onthaal Hébt gy gemaakt heel kordiaal.
staat gy hier myn Heer?
men loopt door alle hoeken Van ’t huis, uw édelheid met groot verlangen zoeken.
En niemand vind my niet?
wél dat is drommels raar!
’k Bén uit de waereld niet, zy moesten daar ik waar My zoeken, wanneer zy my érgens wouden vinden, Noem my die zoekers eens, wat zyn dat al voor blinden?
De een is Heer Ferdinand, en de andere Louis, De dérde is uwe knécht.
Beatris, bénje ook vies?
Wat vraag is dat, myn Heer?
’K wou u een zoentje geeven: ’K héb Koevoet straks geschaft, de droes de lipjens kleeven Daar van zo aan malkâar.
Ei, sta op uw respékt Ik bén een Meid, dénk dat u dit tót nadeel strékt.
Wat sléutel hébt gy daar?
’t Is die van uwe kamer.
Myn heer, heeft my belast dat ik u een bekwaamer Vertrék beschikken zou.
Al weer wat nieuws?
ja wél!
Hy vreest voor opspraak om dat gy by Izabél Zo na geplaatst zyt.
ziet gy niet aan myne oogen Hoe ’k door uw schoonheid bén in min gantsch opgetogen?
Ik weet niet hoe het is, van dat ik was een kind, Héb ik gestaadig de Beatrisjes bemind.
Ik héb altyd veel van de Jonker Jans gehouwen, Ik brande in min, zo dra ik u kwam te aanschouwen.
Myn bakkesje, ei laat ik.... BEATRIS.
Nou répje, hoe dus mal?
Kom wys me nou de plaats daar ik logeeren zal.
Wél aan, dat gaatje voor, trarrare.
Watte dingen!
Neen, harte diefje, jei zult my zo niet ontspringen.
Hoe bénje nou zo schuuw?
nu ’k myn genegenheid Juist openbaren wou.
IZABÉL, JODELÉT, BEATRIS.
Stoeit gy mét onze Meid?
Wél hoe, wat ’s dit, myn Heer?
Wél zyn dat zulke zaken, Dat doe ik sléchs alleen om my wat te vermaaken.
Dat had ik nooit gedacht dat gy u zo gemeen Zoud maken met een meid.
Nou Engel weest te vreên; Dénk, ’t is de Jeucht, die ik zo licht niet kan vergeeten: Myn Kallefsklauwtjes zyn nóch niet geheel versleeten.
Men loopt die zo niet af, daer toe is tyd van doen.
Dus doende bréngt ge my in een heel kwaad vermoên, Ja ’k zou uw liefde licht daar door in twyffel trékken.
Ik deed het sléchs alleen om mét haar wat te gékken.
Loop, ga jei hier van daan, je hébt het nou verbrust, Kom jei eens weêr jou feeks, in plaats je word gekust, Zo zal men mét een stók u fraai de Ribben smeeren, En u op zulk een wys die wulpsheid wél verleeren.
Myn liefste is van natuur een Juffer, én kan my Licht trékken tot haar min, én liefde, wyl dat zy Nooit buiten de eerbaarheid zal treên.
ik bén voor dézen Haar Dienaar staag geweest, én zal ’t ook altyd weezen Zo lang ik leef.
jei hébt myn gunst Juffrou.
ik mien ’t.
Loop mal jei mét zulk vólk dat daar meê is gedient.
Ik zal vertrékken om u vryigheid te geeven.
Dat kunje heel wél doen.
de Droes ik bén myn leeven Zo niet verrast als daar.
nou zie ik eerst te récht Hoe billik dat het is, ’t geen Aristot’les zégt.
Mét harde spooren moet men ’t Vrouwvólk staag bereijen, Of ’t speelt aârs strak den baas, want ziet, zeid hy, ’t zyn preijen, Hou haar wat kort én vat somtyds haar in de wol, En willen zy nóch niet klóp haar zo plat als Schol.
Die gulde spreuk, is fraai en dienstig voor de mannen, Op zulk een wys zal ik haar kwaadheid ook verbannen.
’t Gaat* in een huis niet wél, alwaar het wyf is voocht, Door zulk een man als ik word dat tóch nooit gedoogt.
FÉRDINAND, JODELÉT.
’K héb u gezócht myn Heer.
Wél Heer wat ’s u begeeren?
Ik bén uw Dienaar jei hébt maar te kommandeeren.
Weet gy uw knécht niet?
Neen; maar ik zal hém misschien Van achtermiddag óf eer ’t Avond is wél zien.
Ik moet u van een zaak van groot belang eens spreeken.
Waar van myn Heer?
Gy zyt gehoont én moet u wreeken.
Fiat my wreeken.
maar hoedanig?
In duël.
’k Speel mét myn leeven niet.
wat zóttigheid!
ja wél ’k Zou véchten daar ik op het punt sta om te trouwen.
Ik had u voor een man van meer verstands gehouwen.
Zo ’k raakte om hals, het wélk licht kon gebeuren, want De ziel, is zo suptiel, én dun, Heer Ferdinand, Dat zy door ’t kleinste gat gemak’lyk kan passeeren.
Hoe zou dat Izabél dan jammeren én deeren Als ik gestooken wierd?
ja wél, zy sturf van rou, Want denk dat zy daar by het meest verliezen zou.
Voor my ik héb my nu in myne plicht gekweeten, En zo ge aan uwe kant niet de uwe wilt vergeeten, Moet gy van daag, die geen, die uwe Broêr by nacht, ’t Zy door verraad, óf voor de vuist om ’t leeven bragt Te keer gaan, én de dood van uwen Broeder wreeken.
was ’t by nacht dat hy myn Broedér kwam te steeken?
Hy vécht die wil, stoot hy ze ’s nachts ter neêr, Wat zou hy niet wél doen wanneer het dag was, Heer?
Daar by zo heeft die vént groot voordeel moetje weeten.
Dénk dat hy reeds weet op wat hoogten én wat breeten Myn broeder ’t hart droeg, dat hém dit de wég wyst, hoe Men die van onze stam bést zénd na Pluto toe.
Maar hoe, myn Heer, begint u nu de moed te ontzakken?
O neen geensints, wilt gy dat ik hém aan zal pakken, Wél aan ik bén gereed, waar komen wy te saam?
Is ’t vér van hier?
myn Heer, zég my hoe is zyn naam.
Louis van Héldestein.
Van Héldestein, de Duiker!
Dat is uw eige Neef, ô neen, myn Heer, gebruiker Een ander toe, gy voert een Stamnaam, ik zal tén Respécte van die naam dat tóch niet doen, ik bén Daar te édelmoedig toe.
laat ons hém gaan begroeten Als een Kouzyn, én hém mét minn’lykheid ontmoeten.
De dood uws Broeders, Heer, port u alleenich niet Tót véchten, dénk dat hy uw zuster schelms verliet.
En dat die over u alreeds begint te klaagen.
’k Weet dat hy tégens haar zich trouw’loos heeft gédragen; Maar ’k hébt verzwooren, én een zwaren eed gedaan Van voor een vrouwspersoon ooit in duël te gaan.
’k Bid vérg ’t my daarom niet.
Gy hébt dit zélf verzwooren?
Gy zyt een bloodaard in uw hart én ziel gebooren.
Vergramde schoonvaâr, die zyn eige schoonzoon port Tót moordery, én die myn bloed graag zaagt* gestort, Ik loof dat Bélzebuik u dit heeft ingegeeven Dénk dat het niet alleen een ménsch is die ’k om ’t leeven Zou bréngen, het is zélf myn zwager.
Uwe knécht Die zal dan véchten, hy heeft hém het toegezégt.
Heeft hy het toegezégt, heel goed, ik mag ’t wél lyden, Hy hou zyn woord ’k zal hém dat vétje niet benyden.
Wilt gy uw Broeders dood, nóch de geschondene eer Van uwe zuster dan niet wreeken?
Hoor, myn Heer, Ik moet in een humeur zyn om te duëlleeren, Of anders doe ik ’t niet, én nu, nu wil ik zweeren, Dat ik daar in het minst’ geen appetyd toe héb, Dés wacht zo lang tót ik daar meer vermaak in schép.
Ik dacht gy waart vol moed, maar ’k vind my heel bedroogen.
Als ’k op ’t Schavót kwam mét een mutsje voor myne oogen, Wat zoud ge ó Zuster én vermoorde Broêr, daar af Dan zéggen?
’k wêd gy my beklaagden tót in ’t graf.
Dat gy myn Schoonvaâr zélf om ’t aanraân zoud vervloeken.
Ga wil een ander vry ten huwelyk verzoeken.
Den Hémel geeft dat gy een Schoonzoon krygt, die als Een Kastiliaansche Cid, zyn Schoonvaâr breekt den hals, En toen daar na nóch ging met zyn Chiméne trouwen.
’K zég gy zyt een Póltron, ’k zal u daar ook voor houwen.
Hoor, Schoonvaâr, schoon gy nu nóch zo vertorent ziet, Ik blyf uw dienaar.
En ik ik blyf de uwe niet.
FÉRDINAND, JONKER JAN, JODELÉT.
Hoe zyt gy verstoort?
Dien bloodaard is vol vreezen.
Ik bid Schoonvaârtje lief, wil niet zo haastig weezen, Indien gy ziek wierd door die groote ontsteltenis.
Ik zal hém laaten gaan voor die geen die hy is.... En snijen hém heel af, vermits hy komt te toonen Dat de édelmoedigheid by hém niet schynt te woonen.
Hy zeid hy ’s niet van sins de hoon hém aangedaan Te wreeken, ja ’t schynt hém niet eens aan ’t hart te gaan.
Ik bid dat gy hém tóch wat moed in ’t lyf wilt spreeken.
Draag zórge voor zyne eer.
zég dat hy hém moet wreeken, En toon hém wat een man dat hy behoort te zyn, Zeg hoe dat hém Louis belédigt heeft.
’t raakt myn Respéct wél iets, maar hy zal haast myn Schoonzoon worden, Derhalven is ’t zyn plicht, indien men my zo porden En dat ik op die wys van imand was gehoond ’t Mocht wézen wie het wou hy wier toch niet verschoont.
Louis verwacht hém, én zal van gedachten weezen Dat uwe meester reeds voor hém begint te vreezen.
JONKER JAN. Wat is ’er Jodelét dat ik nu wreeken moet?
Is de ouwe wegh?
JONKER JAN. Ja, ja, hy is al voort.
O bloed, Wat heeft die vént my daar aan ’t hoofd al léggen teemen, Hy wou dat ik Louis het leeven zou beneemen.
’t Is langer nu geen tyd dat ik speel voor uw’ Heer, En jei voor myne Knécht, geef my myn pakje weer.
En trék jei dit weer aan, ’k vrees dat het uit zal lékken, Wat zou Louisje dan dat Hondtje daar mê gékken?
Maar hébt gy hém voor my geeischt in een gevécht?
JONKER JAN. Ja zonder dat ik hém het minste héb gezégt Dat ik was Jonker Jan, héb ik hém voor den dégen Geeischt.
’t Was best geweest dat gy maar had gezweegen.
JONKER JAN. Zou ’k myn mêminnaar niet uiteischen in Duël, Die, die ik zélf vond in ’t vertrék van Izabél?
dit ’s ’t alleen niet, Heer, dat u verstoort kan maaken.
Daar is iets anders dat u meer behoord te raaken.
Dénk hoe dat u Louis beledigt heeft, myn Heer, Het is een wichtig point, het raakt het point van eer.
JONKER JAN. ’K Weet wat gy zéggen wilt.
ik zal hem wéderstreeven Zo lang ik kan, als gy my sléchs niet wilt begeeven.
Maar is ’er imand meer die daar van weet als gy?
De gansche waereld, Heer.
JONKER JAN. O spyt!
o razerny?
Maar, Férdinand, zég my, is die ons mede of tégen.
Naar ik bemérken kan, is hy ons zeer genégen, Hy wil dat u Louis voldoening geeven zal.
JONKER JAN. Staat hy zyn Neef niet voor?
O dat is niet met al.
Hy acht het Neefschap niet.
Louis staat my te wachten Hier buiten voor de deur.
hy is nóch van gedachten Dat ik bén Jonker Jan. JONKER JAN. ’K zal hém te keer gaan, maar Men word meest op de straat gescheiden van élkaâr.
’K zal hém uitdaagen in het Bosch.
’K weet een bekwamer En vrijer plaats, ik héb de sleutel van deez’ kamer, Gy kunt malkanderen hier veilig mét ’t rampier Begroeten.
JONKER JAN. Dat is wél bedacht.
ga haal hém hier.
Myn heer, ’t zou béter zyn, dat gy hém zélf ging haalen.
Men zou die boodschap my, vrees ik, te dier betaalen, Zoude ik daar heen gaan daar hy my voor Heer érkent?
O neen, ga zélf heen, én ontdék hém, wie je bént.
JONKER JAN. Zou ik wie dat ik bén hém nu te kénnen geeven?
Daar ik tót nu, alleen door minnenyd gedreeven Myn naam verzweegen héb?
ô neen dat doe ik niet.
Des zo gy Jodelét me in ’t uitterste verdriet* Niet bréngen wilt, moet gy nóch myne naam wat draagen.
Wél aan, myn Heer, ik zal ’t om uwent wil dan waagen.
Maar zo hy, eer ik hier aan huis kwam, eens van leer Wou trékken, ’t geen zeer licht gebeuren kon, myn Heer, Hoe zou het Jodelét die geen rampier mag hand’len, Die nóch zo graag wat lang de waereld wou bewand’len Dan maken?
JONKER JAN. Roep hém sléchs van vérre, én bréng hém dan Hier in* het huis.
Maar als hy my niet hooren kan?
JONKER JAN. ’t Is lang genoech, ga heen.
Hoor, ’k moet dit eerst bedingen.
Wanneer dat jei Louis alhier zult gaan bespringen, Dat jei voorzichtig dan in alles weezen zult, Want als ik mét hém kwam, mogt jei vol ongedult En Toorn in plaats van hém aan my een steek toebréngen, En zo myn édel bloed mét uwe dégen pléngen.
Wat zou het baaten, óf gy dan riep ik deed ’t mét Geen voordacht, ik beklaag die arme Jodelét.
BEATRIS, zingende uit.
Wat een groot verdriet Baart hier Kupidootje niet?
’k Wensch die Plat, mét zyn Gat, op een Heekel zat.
Alles is in huis Tot de Dienstmaagd in het kluis ’t Hart gegrieft, én verlieft, en geheel konfuis.
Elk steent, élk weent, als óf hy meent Van Liefde voort te stérven.
Men hoord die snoode Guit Het Land te bannen uyt Zo zou hy ’t noit verkérven.
Ja wél ’k had noit gedacht dat Liefde zulk een plaag was, Voor dézen meende ik dat ’er niemand in den Haag was Die ’t my kon doen, én nu, nu komt ’er een Kay lak, ’K wil zéggen een Lakay, die my in Liefde ontstak Zo dra ’k hém zag, en ’t gaat hém zélf niet eens ter harten.
O min!
ô min!
wat speult gy my al snoode parten.
Daar komt Mejuffer met Lukrétia verzélt.
’K loof dat het zélfde, dat my scheelt, haar méde kwélt.
Ei laat u raân, verdryf die droevige gedachten, Gy vórdert niet met al mét die onnutte klagten, Gy stort vergeefs juffrouw, uw’ traanen.
’k bid tóch hoor..... IZABÉL.
Wat doet Beatris hier?
’k Bereij een kamer voor Myn Heer uw Bruidegom.
waar komje métje beijen Van daan?
Ik kom om hier myn rampen te beschreijen!
Ik bid u zyt gerust, ’k verzéker u dat gy In ’s Gravenhage niet Eén keur te mogen doen:) zult vinden zyns gelyken; Want hy voor niemant niet in deugd behoeft te wyken, Ja als gy van zyn Stam zyt béter onderrécht Zult gy bekénnen dat het geen ik héb gezégt De waarheid is.
En ik verzéker u daar tégen Schoon gy hém nóch zo pryst dat ik niet bén genégen Mét hém te trouwen, want wat héb ik aan een man, Die zonder lachchen mét geen ménschen spreeken kan.
Die al te ékstravagant zich aanstélt als de zótten, In minen, aktien, die waard zyn te bespótten.
Ja als hy érnstig spreekt, moet de een óf de andre gril Daar tusschen komen, én zyn* beenen staan nooit stil.
Voor my ’k wou liever in een klooster my begeeven Als mét hém trouwen, maar ’k vind dat het klooster leeven My alzo zeer mishaagd als zyne trouw.
het één Stryd als het andere mét myn genégenheên.
Mejuffer, ’k hoór gerucht, kom laaten wy vertrékken Van hier.
voor my ik ga. men mogt ons hier ontdekken, Het is licht Jonker Jan, uw Bruidegom, misschien Zou hy u vraagen wat u dus bedroeft doet zien.
JONKER JAN.opent de deur, én tréktdaar de sleutel* uit.
Zy naderen, ’t is bést dat ik de kamer open, En my in ’t Lédekant verschuil.
ôch!
’k wil hoopen Dat nu myn Heer my niet zal laaten in de nood.
’k zie hém niet.
hy ’s wég.
’k bén hallef dood Van angst.
myn hart begint te trillen én te beeven, Zie daar hy sluit de deur, dit géld gewis myn leeven!
sluit de deur achter hem toe.
Wél aan maak u gereed.
Voor my ik haat den stryd.
Vergeef het my, myn Heer, ik héb geen appetyt.
Wat wederhoud u nu om uwe hoon te wreeken?
,, Waar blyft hy?
hy laat my in de pékel steeken.
Gy spreekt niet eenen woord.
waar wacht gy na?
zo ’k my Maar in het minste zo belédigt vond als gy, ’k Verzéker u, dat ik niet half zo veel paciénsie Zou hebben.
Jonker Jan heeft zéker geen konsiensie.
* LOUIS.
Wat zoekt gy?
ik zoek koeragie.
Na dat ge u Zo moedig hébt getoont, zo dunkt my schynt ge nu Wat blo te zyn, maar daar ’s in ’t minst’ niet aengelégen, ’k Weet daar een middel voor.
De droes hy trékt zyn dégen, Ik kryg van angst de koorts.
Nu kwyt u in uw plicht.
Hoor ’k mag dat flikkeren niet veelen voor ’t gezigt.
Gy zyt een bloodaard óf gy veinst ’er een te wézen.
,, Nou ’s ’t wél.
’k zie daar myn Heer.
den hémel zy gepreezen, ,, Dat geef my weêr wat moed.
ik ra jou als myn vrind Fokseer myn gramschap niet, zo jei jou leeven mint.
,, ’k Bid heertje komt ’er uit?
ik begin* te schroomen.
JONKER JAN. ,, Wyk véchtende te rug, ’k zal u te hulp dan komen.
trékt zyn dégen zonder in postuur te zyn.
Wél als dan wézen moet, én wézen zél fiat, Dat gaatje zonder eens te biechten na je gat.
Na ’k aan u zie zo vécht gy heel wél mét den dégen.
Dat doe ’k.
,, ’k bén dood, myn Heer, zo gy my laat verlégen.
Hou, wacht wat, daar ’s aan myn rampier zo wat ontstélt.
Myn Broêr hebt gy die niet in ’t duister neêrgevélt?
Om u dan een proef van myne moed te geeven, Doof ik het licht, om u in ’t duister mê het leeven Te ontneemen, ’k wil op u geen voordeel.
ga nu vry Jou gang.
Na dat Jodelét de kaars uitgedaan heeft, vlucht in de Alkove, en Jonker Jan komt ’er uit.
meenende mét Jodelét te véchten, maer vécht mét Jonker Jan. Gy vocht zo wél by ’t licht niet, ik voel my Gekwést.
Beatris.
JONKER JAN. ,, Voort wil uit de alkove komen.
Myn vrinden wat is hier te doen?
’k Héb wraak genomen Van myn geléd’ne hoon.
En ik, ik pretendeer Daar van revénge ik bén gekwést.
Met wat geweer Is ’t u gedaan, myn Neef?
is ’t anders niet, een steekje Sléchs in uw hand?
kom, ga jou* gang maar weêr en wreekje.
Mét uw verlóf dan Oom.
Die zakkereerse grien, Hy groeit ’er in als hy ons maar mag véchten zien.
De gramschap maakt dat ik de reên geen plaats kan geeven.
Wél aan ik bén het die u Broeder bragt om ’t leeven En die uw zuster hebb’ misleid.
was ’t niet gedaan Zo zyt verzékert dat ik ’t nu nóch zou bestaan.
JONKER JAN. springt uit de Alkove.
Gy ként Heer Jan niet?
hier ziet gy hém voor uwe oogen.
Zyt gy ’t verrader die myn zuster hebt bedroogen En myne Broêr vermoord?
wél aan gy zult dat snood En goddeloos bedryf haast boeten met uw dood.
Wie zal ik van u twé voor Jonker Jan dan achten?
Ik bén het in parade, én hy in moed én krachten.
JONKER JAN. Ken Jonker Jan in my, ik bén ’t alleen die u In ’t donker hebb’ gekwést, én dénk vry dat ik nu Niet minder zal bestaan.
’k héb my verpynt tot zwygen Op hoop dat ik daar door zou meerder licht verkrygen.
Van myn Heer Broeders dood.
de hoon my aangedaan Héb ik als knécht geleên.
gy ziet my moog’lyk aan Voor een persoon die door blohartigheid gedreeven Zyn Broeder, die gy zo verrad’lings bragt om ’t leeven, Niet wreeken durft.
maar ik ik zal niet rusten voor Dat ik u bloed tót wraak van zyne dood héb door Deez’ hand gestort.
Meent gy dat ik voor u zal vreezen?
JONKER JAN. Schoon dat my hier in huis mogt alles tégen wézen, Begeer ik dat men my Lukrétia ter hand Zal stéllen, wyl gy zulks belooft hébt Ferdinand.
En gy Louis ’k wil dat gy aanstonds hier zult tégen My véchten, én ’t geschil besléchten mét den dégen.
Neem wat geduld myn Heer.
JONKER JAN. O neen laat my begaan, ’k Héb door te veel geduld myn wraak te kort gedaan.
Om wélke reên zyt gy dus lang bedékt gebleeven?
JONKER JAN. Alleen om dat ik wierd door minnenyd gedreeven.
Ik was jaloers.
van wie?
JONKER JAN. Van hém.
Van my.
JONKER JAN. O ja van u, ’t is u niet onbeként dat gy Te nacht zyt van ’t Balkon van Izabél gekomen.
Wie zégt dat?
JONKER JAN. Ik.
ik héb u zélve daar vernomen, En vond u naderhand in haare Kamer weêr, Daar ge u bedékt hield.
’t wélk myn minnenyd nóch meer Vergroote.
Ik héb u toen alleenig maar versleeten Voor een mêminnaar, kort daar na kwam ik te weeten Dat myne Broeder door uw hand was omgebragt.
’k Zag u wél aan voor een verliefde; maar wie dacht Dat gy een Moorder waard?
nu port de wraak my meerder Nu ’k zélf hoor uit uw mond, Verraâr, dat gy de onteerder Van myne Zuster roemt te zyn, nu gy belyd Dat gy de moorder van myn eige Broeder zyt; Schoon dat my alles ja den Hémel zélf was tégen Zo zweer ik dat gy hier zult stérven door myn dégen.
Wat u heer Broeders Dood belangt, myn Heer, ’t is waar, Hy is door myne hand wél omgekomen; maar Op wélk een wys?
men kwam met uitgetooge klingen My onvoorziens by nacht verradelyk bespringen, ’k Stiet blind’lings in den hoop, én meende toen sléchs dat Ik een verrader maar ter neêr gestooten had.
Dóch ik kwam ’s morgens vroeg heel onverwacht te hooren Dat hy myn Vrind was die daar ’t leeven had verlooren.
Wie heeft ’er meer als ik toen zyne Dood betreurt?
Nu hoort gy dat het niet mét opzét is gebeurt.
Zo dat ge een voorwérp hier nu staan ziet voor uwe oogen Dat niet uw wraak verdient, maar eer uw mededoogen.
Dóch dénk niet dat al ’t geen door my hier word gezeid Uit vrees geschied, myn Heer, óf door blohertigheid.
JONKER JAN. Een Edelmoedige kan lichtelyk vergeeven.
’k Geloof ook dat toen gy myn Broeder bragt om ’t leeven Hy u was onbeként.
Maar ik vind my gehoond Van nóch iets wigtigers waar van ge u niet verschoond.
Myn Zuster is onteerd, gy hébt haar eer benomen Zy zal niet rusten voor zy heeft haar wraak bekomen, En wyl ik aan haare eer de myne vind verknócht Zo zou ik eerloos zyn, wanneer ik ’t niet volbrógt.
Zo lang als die niet is herstélt zal ik u haaten En ’t is me onmogelyk in ’t leeven u te laaten.
Wél aan ik zal u hier ook in voldoen, myn Heer.
Ik zal haar trouwen, én door ’t huwelyk haar eer Herstéllen.