floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
’t Is om dien Graef te doôn die u hier kerck’ren doet.
Men speelt hem deese part, om dat hy heeft geslaegen Een Graef een kinbackslagh.
Een briefje van uytdaegen Brenght hem by Kattenburgh by ons in d’avondt tijt, Daer m’hem dan sonder moeyt stracks in het waeter smijt.
Ghy doet ’et heel goedt koop.
Een Heer ter hel te stueren Om soo een weynigh gelt?
’t is sondt.
Men moet niet trueren Noch denckend ’er meer aen, ’t is een begonnen dinck.
Wie sullen helpers sijn?
De Kreupel, Hinckepinck, De Smeerigert, en ick, de Linckerpoodt.
dat ’s neegen.
Uw’ wapens?
Sijn te vuer.
Een ponjaert en een deegen Verseeckeren u best.
Wy hebben ’t allebey.
Ick vloeck dit duyvels kot, dat ick u niet geley.
Ghy schimmelt ’er noch niet.
Wie sal my teegen streeven?
Het braeve gelt, dien godt, het welck men my sal geeven.
Ick heb voor my alleen twee deelen maetje.
hoortÉÉ.
Provoost.
VErtreckt.
blijft Warrenaer en sluytme voort de poort.
Sjap.bin.
Men wouw my voor de doodt van Heer Louis doen buygen, Waer van ick ben ontlast door bygebrachte tuygen.
De Heere Warrenaer eêlmoedigh sonder gae Beticht noyt tegens weet, hy sal noyt tot mijn schae, Al wierd hy vry daer door, een leugen willen liegen.
Seght waerheyt Warrenaer.
Ick sal u niet bedriegen.
Hoe meer ick hem besie dees Heer, en die het spel Begon, sijn ongelijck; dien ghy meent, die was rooder Van aensicht, dicker lijff, en kleyner, maer niet blooder.
Soo vet als speck, niet fraey, sijn beenen stonden krom, En maeckten omgekeert een Grieckse Ypsilon.
Sijn knien die stonden saem en waeren ingeboogen.
Dees Heer heeft van gestalt en weesen meer vermoogen, In rechtheyt als een kaers.
Het geen ick segh, is wis. Kar.
Oordeelt nu of ick ben de moorder van Louis.
Ick ken u vry mijn Heer met prijckel van mijn leeven.
Sijn tuyghnis heeft aen my meer lust in ’t hart gegeeven Om u te dienen.
Ick sal danckbaer daer voor sijn.
Selfs sonder borreghtocht mijn Heer ontquaemt ghy mijn.
Men heeft u ondervraeght.
Soo drae men heeft de reeden Gegeeven aen de Graef, krijght ghy uw vryigheeden.
Getuyghnis spreeckt u vry.
Ghy sijt hier niet bekendt, En sonder meerder blijck sijn wy niet min gewendt Dan u uw’ vryheyt weer te geeven.
Maer het slimste Is, datter noch soo sijn onkosten, die in ’t minste Behoorden afgedaen, ick vraegh niet veel nae ’t goedt,   Karel geeft de Provoost gelt.
Mijn Heer weet doch wel dat men niet om niet en doet.
Dat ick u schuldigh blijff mijn leeven, lijf en siele.
’k Souw sijn der guyten guyt, en fiel van alle fielen Op eenigh schelm geënt, had ick uw’ moedigheyt Niet trouwelijck gedient.
Ick heb u met bescheydt Van dichte by gesien, maer nimmer van mijn leeven Soo ’n man, wiens moedigheyt ick meer heb toegeschreeven, En my geprickelt heeft te dencken op mijn moedt.
Voor ’t laest, weet dat den Graef die u hier kerck’ren doet Sijn schult betalen sal.
Wat wilt ghy daer mee duyden?
’t Is al met hem gedaen.
Een troep van brave luyden, Vol moedt, vol raedt, vol daedt bespringen ’s Graven rugh, En moorden hem terstont by Kattenburrighs brugh.
Een Franssen Edelman heeft haer belooft te geeven Een braeve somme gelts voor ’t neemen van sijn leeven.
Een Briefje van bedrogh stiert hem ter plaets by haer, Daer sy voor haer en u verwinnen het gevaer.
Ick moet voor deese maer my weêr aen u verbinden.
Geheym.
Gy sult my trouw en nimmer ontrouw vinden.
DOor ’t duister mistigh weer de son geeclipseert, Of onder, soo ghy wilt, swart armosijn, begeert Met u te spreecken.
Een Vrouw in welckers weesen Ick meer een eedel-vrouw als meulen kan beleesen Soeckt u te spreecken.
sy neemt de tijt niet waer, Sy mach wel heen gaen.
sy komt door groot gevaer En wil u sien mijn Heer, al souwmen haer hier houwen.
Ick ben nu niet gestelt Goodinnen aenteschouwen, Of dencken op de min.
maer sacht!
daer komt sy aen.
Verwacht, ô Warrenaer, mijn danckbaerheyt voortaen.
Houwt op mijn Heer ick bid, ick my tot eere reecken Als ick u dien.
Begeert Mevrouw haer slaef te spreecken?
IAe braeven Ridder, wijl ick wist wie dat ghy waert, En uw’ gevanckenis, en dat ghy onvervaert Rijck van verdiensten sijt door u kloeckmoedigh leeven, En ryckdom hebt gebreck, die kom ick u hier geeven; Op voorwaerd ghy my niet sult vraegen nae mijn staet, Soo ghy myn naem niet kent, ghy sult my voor dees daet Danckweeten die ick doe.
Al was ’t my van de Gooden Dat ick u offer souw aenvaerden, aengebooden, Soo kon ick ’t echter niet ontfangen sonder sien, Noch u, eer ick u ken, een danckbaer hert aenbiên.
Ick vrees de wreede naem van een ondanckb’re staedich; Ick was ’t al, soo ick nam uw’ weldaet overdaedich, En kon den doender niet.
sal ick uyt beuselingh My toonen ondanckbaer?
Uw’ reedenkaevelingh Doet my myn goet begin en voorneem weer verdwijnen.
Ghy laet uw’ geest hier meer als danckbaerheeden schynen.
’k Vertreck dan weer van hier, het aensicht als beschreyt.
Ick dacht niet dat mijn wil u worden souw ontseyt.
Dat u niet heeft behaeght, ’t geen ick u voor quam leggen Was my wel eens soo licht om doen dan om te seggen.
Soo ghy ’t ontfangen had, ’k had u noch iets geseyt dat u geluck bereyt.
Maer ’k val u lastigh Heer.
Men moet u wil volbrengen Mevrouw, men wil of niet, maer myn gesicht te mengen Met ’t uw’ om u te sien, is dat u haeten?
nu Om niet verstoort te sijn.
Begeert ghy nu voor u Het geen onmooglijck is.
Ick kan u jonge kaecken Niet sien, en my doch selfs voor u onsichtbaer maecken.
Saecht ghy my nu mijn Heer, ghy souwt u al te snel Aen mijn geleegentheyt vast houwden, ofte welÉ.. Ier.
Mijn Engel toon my eens uw’ Armosijne wangen.
Soo ghy my had gesienÉ.. wilt nae geen schae verlangen.
Was ick ’t gesicht dan quijt?
Uw’ vryheyt.
Wel laet sien Soo veel te beeter.
Maer daer is weer op de bien Dien drommel die my haelt, nu word ick meegenoomen.
Och Heer!
By de deur sie ick den Grave koomen.
Help heemel!
’t is mijn Broêr, ô Goôn!
verberght my doch.
Sijt ghy ’t Mevrouw?
Mijn lief Margrietje leeft ghy noch?
Treet in, treet in, ay ras.
Hier selme gruwlijck vloecken Heeft hy haer nu gesien.
MYn onverwacht besoecken Dat overvalt u. Kar.
Jae, ghy overvalt my Heer, Ghy geeft my een besoeck, en sluyt my eeven seer.
Komt ghy ’t geval van een ellendige vermeeren, En voed u met myn ramp waer door ick my verteere?
Bespringht ghy soo een mensch die in den kercker sit Gevangen sonder weer, geboeyt van lit tot lit?
Dat is niet eerlijck Graef, dat ’s een verraeders teecken En schelms, ick had uw siel veel moediger gereeckent, Dan dat ghy u op my soo schandlijck wreecken souwt!
En duyt niet quaelijck.
sijt verseeckert van mijn trouw.
Op morgen sijt ghy vry, dan salmen u ontbinden; Vry sijnde, sal de wraeck elckander ons doen vinden.
Wie geeft my uytkomst?
Ick, dien ghy soo seer misprijst.
Ghy sijt ’et die aen my dees groote dienst bewijst.
Ick selfs, en kom, om dat aen my geen feyl souw schijnen, Om te verseeckeren dat ymandt van de mijne U noch te Leyden sach dien dach, doen Heer Louis Door uwe staele klingh en vuyst verslaegen is.
Is dit dan schelms gedaen, en een verraders teecken?
Kan ick mijn moedigheyt om langer uytstel smeecken?
O gooden!
sal ick dan altijt de minste sijn?
Maer vyandt die ’k bemin, en die ’k door stervens pijn Moet t’onderbrengen, of selfs vechtende verliesen.
Indien ghy my verlost, scheelt’ u dan in het kiesen Mijns vrijdoms, of ick nu of morgen uyt magh gaen?
Of ’t nu of morgen waer daer was geen scheelingh aen, Ten waer myn naem en faem daer veel was aengeleegen: Want als ghy vry sult sijn, soo daegh ick uwen deegen, En ick moet midlerwijl my om een ongeval De rest van deesen dach verbergen overal; Al socht ghy my voorwaer ghy souwt my nimmer vinden.
Wat hebt ghy dan voor haest om u nu los te binden?
Ay wacht tot morgen vroegh.
My leyt ’er noodigh aen, Ick sweer ’t u. Pomp.
Laet ons dan de wraeck wat stil doen staen.
Seer wel, geeft my uw’ handt op voorwaerd dat die morgen Sal eynden.
’t Sal geschiên.
Dat ick u met mijn arm als grootste vriendt omvat, Doch grootste vyandt.
ay!
Ha avontuerlijck rat!
Ha wonderbaer geval!
moet ick u doodlijck haeten, En minnen op een tijt?
maer zacht!
’k hoor vaeder praeten.
IAe soon, ’t is my heel wel gehoorsaemt, ’t is den raedt Eens vaeders wel gevolght met soo een laffen daedt.
O fy!
kleynhartigh kindt, ondanck’bre Soon, fy snoode!
Onwaerdigh voor de mensch, onwaerdigh voor de Gooden.
Wreeckt ghy op deese wijs uw’ seer gekrenckte eer?
Voldoet ghy dus uw’ ouwd’ en grammen Vaeder weer?
Denckt ghy dan soo aen uw’ onteerde Susters schande?
Bewaert ghy soo uw’ woort?
ghy, die ’t met sulcke banden Soo strenghlijck houwden kunt, dat ghy min staet nu maeckt Van my dan van een eedt.
Die my mijn eer ontschaeckt En schellems heeft ontrooft, hebt ghy die niet geswooren Dat ghy op hem de wraeck soudt neemen nae behooren?
En dat ick door dien arm, waermee ghy hem omvielt, Sijn lichaem souw gewont aenschouwen, jae ontsielt?
Had ick hem soo omvat gelijck ghy flusjes deeden, ’k Had hem sijn schellems hart al uyt de borst gescheurt, En dat ick oock eens omhelsden, onbetreurt Souw ick u ’t selfde doen.
kunt ghy uw’ Vaeders traenen Wel sien, die u niet meê een wegh tot schreyen baenen?
Siet schaemteloose, siet een volle traenenvloedt, Warm sijnse van de schuym, mijn siel geeft al haer bloedt.
Ick wil my, om sijn bloedt te tappen, wel verliesen, En sal dat storten, ’t welck het uwe doet bevriesen.
Maer laet ons daer dien Soon slechts blijven, die alree In ’t Vaederlijck gesicht veel slaefse daeden dee.
Hy ongeluckigh, sal sijn Vaeder noch, dien ouden, Van daegh de overhant sijns vyandts sien behouden, Of liever sterven dan te leeven gelijck hy.
Vermeet’le vuyle guyt!
lacht ghy noch om my En yd’le dreyginge?
’t getal van myne jaeren Kan noch haer vuer met ys vermengen en vergaeren.
Vermeetelheyt wordt vaeck tot bidden aengejaeght.
Men wort, door d’arm verhooght, en weer door d’arm verlaeght.
Weest op u hoede.
Ghy hebt een verstoorden vaeder.
Felix bin.
Ay Graef!
spreekt daer niet van, gy maekt hem langs hoe quader.
Denkt hoe hy is van u, vyandelijcke vrindt, Verstoort, en ons nu weer malckaer omhelsend’ vindt, Stelt u eens in sijn plaets.
kunt ghy wel iemandt wysen Die wyslijck deese drift sijns gramschaps sal misprijsen, En die soo is gehoont als hy door grootste smaet, Die voort niet nae de wraeck in d’eerste aenvangh staet, En die my niet soo hart, als hy my dee, souw hand’len?
’t Is waer, ick stae ’t u toe.
vaer wel, ’k moet van u wand’len, Wy sien ons morgen weer, van daegh my niemandt vindt, ’k Heb anders iets te doen tot dat de nacht begint.
’k Sal u wel vinden.
Ick sal u die moeyt ontlasten Van my te soecken.
Provoost met sijn dienaers.
HEer op ’t hoogh en starck belasten Van Felix d’eed’le Heer houw ick ongaeren vast Soo ’n man als ghy.
My vast?
wie gaf u deese last?
Heer Felix.
waerom?
Om een ontschaking Ridder.
Mijn siel is meer benouwt als d’uw’, ick beef, ick t’sidder.
Maer hoe kon hy soo drae doch klaegen aen de Staet?
’t Was hem al eer hy quam geoorlooft van den Raedt.
Ghy kent my, en ghy weet ick moet mijn last volbrengen, Kan ick u echter dienst bewijsen, wilt gehengen Dat ick u dien; gebiedt, ghy hebt volkoome macht.
Mijn Heer, ghy hebt uw’ plicht in alles wel volbracht.
Laet ons hier wat alleen, doet aen de schiltwacht weeten Dat Karel vry sal sijn en langh genoegh geseeten: En dat ick niet belet sijn uytgangh.
’t Is gedaen.
Laet ons dan hier.
Vaer wel ghy Heeren, ick sal gaen.
’t Moeyt my dat ick met u hier ingeboeyt moet spreecken, Vertrouwt u maer op my, ick sal de boeyens breecken, ’k Beloof, dat ick u sal doen door de schiltwacht gaen, En geen u kennen sal van alle die daer staen.
Ick sal Heer Karel weer door u sijn als verreesen; Is ’t anders, wis ick sterf van schaemt’ en van leedtweesen.
Men denckt, ’k maeck weynigh werck van mijn gegeeven woordt Wanneer ick iets beloof, daer ick doch als ’t behoort, Selfs aen mijn vyanden mijn woort en eedt kan toonen; ’k Moet stracx een kampvecht doen, en kan my niet verschoonen.
De tijt komt aen, voor ’t langhst is ’t noch een uer of twee Dat ick my vinden moet op de gesette stee.
Ick blijf nu achter, fy!
om u ben ick gevangen.
Wat hebt ghy op de deur voor macht.
Hebt ghy verlangen?
Graef wat vraeght ghy daer nae, als ghy d’er uyt kunt gaen, Wen ghy my hebt belooft van nimmer af te staen Van een besond’re last die ick aen u moet geeven?
Mijn woort en faelde noyt aen ymandt van mijn leeven.
Kom, ick sal elders wel verkrijgen seeckerheên.
Tot hier toe is den strijt van onse moedigheên Gedaen.
Sy moeten haest eynt neemen door een vechten.
Indien ick krygh mijn wensch, soo salmen vreed’ oprechten.
Soo wy ons sien alleen, soo weet men ’t morgen al, Met waepens in de vuyst, en ’t bloedtbadt overal.
HET VYFDE BEDRYF.
Cassandra, en Pompeus in de kleeren van Margriete, gaen door de Schiltwacht uyt de Gevanckenis, Margriete blijft sitten.
GUt Baes wat benj’er een, wat kunje potse maecken.
Wat benje voor een keerl?
soo uyt de boey te raecken.
Kunt ghy den kercker soo bedriegen fijne man?
Je bent soo slecht niet.
je weet ’er louter van.
En heb ick niet den Graef heel geestigh uyt doen komen?
En wierdt sijn Suster niet met vreesen ingenoomen, Doen ’s achter haer haer Broêr en niet Margrietje sach?
Dat schelmtje heeft u staegh vervloeckt met u bejach.
Swijgh nar.
Dees grooten Graef verkleet in vrouwe rocken Had meerder vrees als ghy doen w’uyt den kercker trocken.
’t Lijf met een Jack en Rock behangen, ’t hooft bespreyt Met sluyers, leeck hy wel sijn geest, maer niet sijn meyt.
Sijn Suster evenwel dien anghst op ’t lijf te laeden Op sijn woort, met verlof, sijn sottelijcke daeden.
Want seecker was dit spel of by geval begeckt, Of door nieuwsgierigheyt of andersins ontdeckt, ’t Naeloopen dat had ghy: de Dochter om het kallen Souw van het eene quaedt in slimmer sijn gevallen, En moeten uyt een kouw noch in een traelje gaen, En in het minst voor elck van ver geschooren staen: By voordeel souwmen in haer roose bloose kaecken Met blaeuwe plack op plack verschiet van verwe maecken.
Oock soo men my maer hadt in ’t halve deel gelooft: Ick heb haer steets gevolght hebt ghy dat niet beooght Tot sijn vrouw Suster stracks sich van hem af gingh geeven Om de verseeckerheyt.
D’onnoosele, gebleeven En om u soo verpant, sijt ghy geheel verplicht, Om soo een vrienden streeck.
maer ghy bekent het licht Dat ghy ’t niet hebt gedaen dan om te sijn geheeten Een Ridder al volmaeckt, die sich soo had gequeeten Als of ’t Orestes waer of Pylades.
maer Heer Wat is dit altemael?
windtbreeckery, niet meer.
En de gevangene Margrietje?
Die moet wachten Sy sitter noch al droogh, en kander wel vernachten.
Is dit dan voor haer dienst?
men sal haer wis Verlossen door wat gelt, soo drae het mooglyck is.
En soomen na haer vraegt?
s’Is op het lant.
Waerachtig Je bent een boef myn Heer, de grootste van het machtigh Neerduytslant: maer ick heb wat anders op myn leên Dat my meer raeckt als u uw’ snoo genegentheên.
Laet ons nu van gespreck verand’ren.
Liefste Heer Ey waer toe is dit goedt?
dit doodelyck geweer?
Waer toe dit instrument, Pistool om bloedt te storten?
Waer toe dees deegens al?
die lange en die korte; Waer toe dit yserwerck?
en waerom niet alleen, Maer wilt ick mee sal gaen belaeden ergens heen?
Tot glori leyd ick u. Ier.
Och Heertje ick hiet glori, En trachte noyt een plaets te hebben in Histori.
Ghy sijt soo drae niet vry uyt de gevanckenis, Of als een mensch die dol en buyten sinnen is, Komt ghy uyt ’t eene quaedt en gaet nae quaeder vraegen; Ick sach soo ’n boose geest als d’uwe noyt myn daegen.
Ghy weet myn voorneem niet.
Dat loof ick is heel raer.
Hoe wilje swemmen gaen, om dat een waeterbaer Misschien afspoelen souw veel duysent vuyligheeden Die in den kercker kreegh u eelheyt aen de leeden?
Of gaeje aen de brugh en licht de luy het gelt?
Of keerl wat wilje doen met sinneloos gewelt?
’k Gae vechten.
Hoe al weer?
heeft jouw de droes beseeten?
Werentich Heer, dat ick uw’ voorneem niet en weete.
Ay lieve hoor noch maer vier woorden; niemandt swom Ellendiger dan ick, soeck jy de zee daerom: Soo ’t op een vechten gingh, ick souw de vlagge strijcken, Ghy hebt my hondertmael sien voor u oogen wycken; Soo ghy uyt steelen gingt, waert ghy met my gedient; Maer dat geloof ick niet.
Moy Heertje, beste Vriendt, Gun my dat ick my gae vermaecken Een quartier uers of twee; al sijt ghy wysheyt moe, Ick doch voorsichtigh ben.
Gaet heen, ick staet ’t u toe.
Maer soo ghy flusjes seght waer dat ick ben, ick sweertjeÉ.
Ons volck weet ’t ander wel.
adieu, adieu moy Heertje.
Hier is der dooden plaets, daer ick te krijgen hoop Een onweergaelijck eer.
Wat hoor ick voor geloop?
Dat sijn de rechte maets, ick moet my hier verschuylen.
DAt ’s puyk, al wel gemoet.
Hin.
’k sie weynigh bleeke muylen.
Hier sijn wy vyf in tal, van my al uytgekeurt.
Mijn braeve spitse broêrs, elck let wel op sijn beurt.
Wy moeten saemen van vijf hondert goude kroonen, Of van eens Graven doodt de reeckeninge toonen.
Kreu.
Wy sijn betaelt, laet ons getrouwe koopluy sijn; Ick haet de schelmen meer als d’alderwreetste pijn.
Was ick betaelt, om ’t hart mijns broeders te doen kraecken, Ick dee ’t al sonder eens Conscienti werck te maecken.
Messieurs, sa spant de haen, let wel op uw’ geweer, En maeckt geen olletjes.
men strijdt om gelt en eer.
Hinck.
Doen wy ons werck niet wel, en missen onse koogels, Dan isser geen genae, dan freeten ons de voogels; Men raeckt aen galgh en rat.
Daer komt hy al ten val.
Ick sal hem om de leus ophouden; maer voor al Siet toe dat ghy recht mickt, komt hem gelijck bespringen Met storremendehandt, en past wel op uw’ dingen.
Valt aen ter rechter tyt wanneermen moorden souw; Verberght u midlerwijl omtrent dit out gebouw.
MYn Heer ick kon niet eer my herrewaerts vervoegen.
Maer dat ik ’t weet sijt gy ’t dien ik moet vergenoegen?
Jae ick ben ’t.
Ick weet niet wat ick u heb gedaen, ’k Weet niet dat ick u oock met oogen oyt sach aen.
De Braves vallen op hem aen.
Verraders!
soo een hoop om my alleen te temmen?
Al waert ghy noch soo veel ’k sal in uw’ aeders swemmen.
Karel voor den dach springende, schiet een van de Braves met een Pistool ter neêr.
Ick stae voor u, houw moet, den snootsten is gevelt.
Hier is de vos in ’t net.
Sy vluchten uyt ’et veldt.
Vervolght ’er.
’t Was een nar die sich den hals liet breeken.
Laet, laet haer ’t leeven slechts.
Nu kom ick my te wreecken.
Verweert u tegens my.
My weeren?
tegens wie?
Tegens my.
Tegens u?
Wat ick sie.
Gunt gy my soo veel quaets?
Ick moet, ick word gedwongen.
’k Ben door uw’ hulp verplicht doen ik soo wierd besprongen.
Mijn weldaên konden u licht geeven eenigh loon, Soo ghy my hebt verschult, Doen ghy my hulpsaem waerd, soo komt ghy my weer hoonen Nu ghy my daeght ten strijdt, en lust tot wraeck komt toonen.
Doch sonder ’t misverstandt te dieper in te sien Wil ick wel vyandlijck met u sijn handtgemien, Maer eerst voldoet mijn sin en mijn nieuwsgierigheeden, En wilt ’et leengesicht van ’t recht gesicht ontkleeden.
Ghy sult geen reeden sien van vechten te sijn vry.
Dat schaedt niet, ’k moet u sien, neemt af de mommery.
Dat doen ick.
Groote Goôn!
kunt ghy u soo bemaelen Heer Karel met een mom?
Ick kom u nu betaelen ’t Geen ick u schuldigh was, ghy moet aen uwe zy My weer uw schuldt voldoen.
’t Is hartenleet voor my, Dat ick, mijn koenen arm, moet aen uw’ deegen leggen.
Ick looft wel; maer op ’t laetst wat souwmen van ons seggen?
Stelt dan niet langer uyt.
de teerheyt sy vervloeckt, De gaeuwigheyt en kracht is die den arm verkloeckt.
Karel sijn Momaengesicht, Pistoolen, &c. by sich neêr geleyt hebbende, vecht met Pompeus, alle beyde in ’t hemt.
Wat duyvel!
d’eerste slagh mijn kling aen twee te springen.
Nu moet ghy sterven, of van my het leeven dingen.
Doet wat ghy kunt, doorsteeckt, Graef ick veel liever wouw Dat ghy my ’t leeven namt eer ick ’t u eysschen souw.
Uw doot is in mijn handt.
Mijn leeven in mijn armen.
neen!
uw’ moedigheyt doet my mijn hardt ontfarmen.
Ick sal u wachten; loop en hael een ander stael, Weest wreecker van u hoon, en keert weêr sonder fael.
Moet my dan ’t ongeluck soo onverwacht beheeren, Dat my aen u verplicht?
Ick sal stracks weederkeeren.
Ick vind my niet te wel verseeckert hier te gaen, By dees verslaegen guyt, men greep my mooghlijck aen, En souwde my de moordt van deese schelm verwyten.
’k Weet raedt.
Ick sal hem voort hier in het waeter smijten.
Der Raeven graege buyck behoort sijn aes te sijn.
’k zie volck.
Legh daer, en proef verdiende pijn.
MYn beenen sijn al moe.
En kunnen niet meer draegen.
Mevrouw hier dorst mijn Heer my flusjes van sich jaegen, En bleef hier om een strijdt.
Ick twyffel d’er niet aen, Nu hier geen mensch verschijnt, of ’t is met hem gedaen.
Ons gaen dat is vergeefs, sy sijnd ’er bey gebleeven Of mooghlijck een van haer; sy hebben leer gegeeven, Waer ick haer volgen moet.
Cassandra ’t is te laet, En twyffel nu niet meer.
Ick volgh alleen de raet Die my de wanhoop geeft in ’t ongeluckigh leeven.
Dan minnelijcke Sus ghy sult my mooghlijck geeven Het geen uw’ snoode Broêr my anders geeven souw, Ghy sult melydent sijn aen al mijn quael en rouw.
Ick heb soo wel als ghy troostlijcke troost van nooden.
Door vreese van twee Broêrs sijn wy hier heen gevlooden, En voor haer Vyanden sijn wy niet min vervaert; Ick vind’ u dan niet meer als my beklaegens waert.
is ’t niet de Graef die nick daer gins sie koomen, Berooft van hoedt en rock omtrent de waeterstroomen?
Ick vrees helaes!
dat hier iets droevighs is verrecht.
’k Sie hem in soo een staet als ymandt die d’er vecht.
’t Gevecht is al voleyndt.
Och was ick noyt gebooren!
Hy is alleen.
Mijn Broêr heeft ’t leeven licht verlooren.
De wreetheyt van dien Graef sal nu al sijn versaet, En ’t ongeluck van my is nu soos eer verquaedt, Dat soo ick dencken durf om my op hem te wreecken Dan staet de wraeck nae my.
Kom laet osn hem gaen spreecken, Cassandra, kom, ay kom, gae nae dien Moordenaer, Om vraegen nae mijn Broêr, uw’ Lief, aen dien Barbaer.
Kom gaen wy.
Snoode guyt!
ô booswicht!
die mijn oogen Om soo ’n vervloeckte moordt noch qualijck aensien moogen.
Waer is mijn Broêr, haer Lief?
Wat hebt ghy hem gedaen?
Pompeus komende van ’t Waeter.
SOuw ick sijn hoeder sijn?
Ghy vinght ’et anders aen Indien u wreede siel, vervloeckte guyt der guyten, My soo had weer gemint als ick u wel deê uyten Mijn mins getrouwicheyt.
Weet ghy ’t u danck, spreeck fiel, Dat ghy my hooren liet uw onbeschofte siel?
Souw ick sijn hoeder sijn?
ô antwoort van een booze!
Mevrouw hy is niet doot, uw geest die doolt.
Trouwlooze, Mijn geest en doolt nu niet, maer doen sy uw gekarm, En veynsende gesucht en valsche klacht, och arm!
Aenhoorde, en te licht geloofde uwe eeden; Doen heeft mijn geest gedoolt.
Ick hoef u niet t’ontleeden Mijn swackheyt u bekendt, ick ben te seer verlieft, Dat weet ghy, en ghy kunt wanneer ’t u maer gelieft Selfs sonder vrees van straff my daegelijcks verstooren.
Soo ’t dencken van mijn eer en goedt en bloedt verlooren My dood’lyck is, niet min voor ’t geen my ov’righ,, is, Hoe ondanckbaer ghy sijt, edoch ’t niet mooghlijck,, is, Dat ick u haeten kan; ick kan niet langer ’t harte Versmaeden met de mondt.
Ay Suster!
troost haer smarten.
Troost ghy my selver maer, ghy sijt my hondertmael Haetlijcker als sy u bemint.
De selve quael En ’t selfde quaedt heeft u, geloof ick, soo doen spreecken.
Heer Kaerels min is my, en mijn min hem gebleecken.
’k Vind’ u beklaegens waert bey door de doot van hem.
Ghy sult oock mooghlijck sien dat ick te vreesen ben.
Dewyl mijn Suster nu beschreyen sal de tijden Van deese lieve doodt en droevigh overlijden, Die ’t echter niet en is.
Gelieft vrouw LeonoorÉÉ Maer zacht!
my dunckt dat ick uw’ Vader koomen hoor.
Nu word ick weer gevraeght nae Karel van dien grijsen.
Quam deesen dooden Heer weer uyt ’et graff te rijsen, Hy spaerde groot misbaer, dat nergens nut en vindt.
Provoost met sijn gevolgh.
SIen ick mijn dochter niet mijn trouweloose kindt, Die mijn ouwt eedel huys soo schandlijck dard onteeren?
Den hemel heeft gewilt dat ick souw herwaerts keeren, Daer ’k haer vind’ en haer Lief, die haer niet bergen kan. Pomp.
Den grijsert met sijn volck doet my veel moeyten an.
Heer Graef ghy sijt gevat, en mooght u niet verweeren.
wat heb ick gedaen?
Men sal ’et u wel leeren.
Ghy hebt mijn Soon vermoort, ghy hebt mijn eer verdooft, Ghy hebt mijn dochtertje met tegenwil gerooft.
Herstelt dit nu.
Indien Heer Karel is verreeesen, En ghy u Dochter hebt, sult ghy te vreeden weesen?
Lacht ghy daer om Barbaer?
uw bevleckte handt, Uw kleedt met bloedt besprenght sijn tuygen van uw’ schandt, Uw moordaedige siel komt u de moordt verwyten.
Waer souw dan ’t lichaem sijn?