floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ja soo dat hy selfs nog ter nauwer nood te Kracouw is binnen geraekt; Daer is sulken alteratie onder de Broeders om het weer op te bouwen; Dog sy meugen doen so sy ’t verstaen, ik meener myn buyten te houwen, Ik ben altoos blyd dat ik’er niet in en wort behaelt.
Soo ist Vaer laten sy soo wat woelen, se setten malkandren al moy betaelt, Ik houwer niet van datmen malkendren op die wijs so soekt te doeken.
Zaertje Jans daer wort geklopt, ’t is Stoffel Thysen met syn Swager, dats wis om het hylik te versoeken.
Gae jy zo daedlijk wat aan een kant, en houje hier wat ontrent, ’t Is niet wel voeglijk van die dingen te spreken alsjer by bent.
Zaertje binnen.
V. TOONEEL.
Jan Jaspersz, Diwertie, Stoffel Thijze, Tierk Heindriksz.
Stoff.
Thijs.
GOeden morgen je beyden, wel dits regt van pas gekomen.
Soo doet het Stoffel Thyzen, want ik had soo veur genomen, Om na de Kooren-markt te gaen en van daer iens na ’t Zardammer veer.
Diwertie.
Zartje Jans, breng hier wat stoelen Kynd, ey Stoffel Thysen, setje dog een weinigje neer.
En gy Tjerk Heindrikse, ay wiltje wat by je swager neersetten.
Tjerk Heind.
Wat doeje al moeyten Divertje, ’t is ons leet dat we je wat komen beletten.
Je wort me al goet ouwers moer, en doen men dan wat het valt ien dadelijk suur.
Niet met al Tjerk Heindrickse, onse meyd is daer Soo daedlijk vertrokken uyt ’er huur, En t’avont heb ik weer een Knaphandig diertje te verwagten: Maer ik wilje dat wel seggen, die sijn eygen werk kan beheeren dat hy wel geluckig is te agten.
Thys.
Nou Jan Jaspersen, en Diwertje Gerbrans, ik denk datje onse boodschap ten naesten by wel weet; Wy komen uyt de naem van Reinier Adriaensen, en Lysbet Fransen zyn Peet, Om heur versoek, deur ons aen jou beyde veur te dragen.
Als dat’er zin wel sou wesen, en ten hoogsten ook wel sou behagen.
Dat de Vrienden van wederzyden zo mogten komen over een, Dat’er neef, en je dogter, mogten samen in den egten staet treen.
Gelijck je kent het geslagt, en van wat afkomst datse benne, En wat de Vader voor een man was.
Diwer.
Souwen wy dat geslagt niet kennen!
Dien ouwen Adriaen Pietersen dat was een eerlijk man Die niemant sou verongelijken, ja hy had een gruwel ’er van, Dat’er onder de Broederen so swacken wierden gevonden, Die’er hart aen Swerelds goet zo hadden verbonden, Datse deur oneerlijk gewin sogten te verrijken hunne staet.
Tierk Heind.
Ja wel, ’t is schandelijk dat ’et selve der onder nog in swang gaet.
In swang gaet, ik weet niet by wat voor Volck dat mense sel gelijcken, Zijnder niet die’er selfs met zo onbehoorlijck woeker verrijcken?
En op ’er luimen leggen, of’er ook iemandt verlegen is of in onmagt leyt, En nypender dan zo thien of twaelf ten hondert of; op een scheepe kennis, of op andere goede vastigheyt.
En dan nog anderen die ’er heymelijk al me ondersluypen, Die’er mede broederen deur bedrog van gout te leren maken, zo weten uyt te suypen, Datse hiel uyt de veren raken, te enemael tot niet, En komt het dan aen den dag, wel zo is’t deur een verrucking, of uit menschelijke swakheyt geschiet, En so wetense dan met een schijnheilig gelaet hun gout sugt te bedecken.
Tot schandael der gansche Broederschap, en die, die zoo een linie trecken.
Jan Jaspersen.
En aengaende sulk bedrog en knevelery, wel dat dat Joden doen die maken der of er werk, Maer die de vromigheit selfs schynen te wesen, en den naem dragen van een regt zinnige Kerk, Behoorden voor al vry te zyn van ’er mede leden soo te knellen.
O Jan Jaspersen, ik souderje wel soo veul op een register konnen stellen, Dien ik om reedetjes wille sel overslaen, en wel weet.
Die ’er selfs gedurig mesten met ’er neeven naestens sweet, En niet dan met ligt gelt dat besnoeyt is ’t geense dan hebben, of weten met profijt op te halen, Daerse die arme luitjes, na datse die eerst wel hebben geknevelt er arbeyts loon mee betalen, Dog dit isser of, ’t wort onder de haren vry weer onordentelijk verteert; En die Jan Klaesen, die tot jouwend so men seyt nog dagelijks verkeert, En gelyk men meent nog volhart met je dogter Zaertje Jans te vryen, En daer elck de mont vol van heeft datse malkanderen ook wel meugen lyen, Die seg ik is al mee van dat selve stof opgeleyt.
Ja wel Tjerk Heindrikse, wat sel ik seggen, ons is so nu en dan ook al wat deur d’ooren ewayt, Maer we hoopen sorg te dragen dat et daer niet toe sel komen.
Hy myn dochter hebben?
in der eeuwigheit niet, wy houwen ’t met de vroomen.
En sullen daer wel een schot veur schieten, sie daer ik seg soo ik het mien, Dat ik ’er liever na ’t Kerkhof sag dragen, eer ik toe sou laten dat dat sou geschien; Sulken ondeugenden hoop, die aller goed met bedrog en knevelery hebben gewonnen, Wat warense nog over weynig jaren; se hebben immers met niet begonnen, En nou is men elk te rijk, in kostelijkheyt en pragt.
Hoor Tjerk Heinderikse, al heeft men ’t soo bried niet, soo hou ik nog veul van een eerlijk geslagt, Dat men syn hooft by elk een vry en veylig mag opsteeken, Waer dat men hem keert of wend, men hoort er niet dan maer schant van spreeken.
Stoffel Thjjs.
Daer hebje gelyk in Moer, ik kunder mee soo eenigen onder die spinnen al vry grof: Maer om tot de saek weer te komen Diwertje Gerbrants, siet dit isser of, Terwylje Dogter met Jan Klaesen so op de naem is of je ook yet kont bemerken Datse aen malkanderen verbonden mogte zyn, en dit so zynde, siet soo souden wy te vergeefs werken, Want wy en souden niet garen verhinderen’t geen alreede was gedaen.
Jan Jaspers.
Aengaende die saek Stoffel Thysen, daer is ons wetens tot nog toe niet aen, ’t Is waer, hy is ons veor dese wel tot twee of driemael voor gedragen, Maer telkens glad af geseyt, en tenemael afgeslagen.
Soo dat wy zedert dien tyt hem selden of seer weynig hebben gesien, En so hy al eens mogt komen, so soud buyten onse kennis, en ter sluyk moeten geschien.
Altoos ’t leyt so by ons, dat et nu, nog t’eeniger tyt niet en sal geschieden, Daer op hebben wy ook deur de twee en darde hant hem het huis wel scherpelijk doen verbieden, En houwen ook wel te deeg een oog in ’t zeyl waer datse gaet en staet.
Divertje.
Ik vertrou ook datse niet sel doen als met ons consent en raedt.
Soo dat wy, hoop ik die swarigheyt te boven sijn gekomen.
Wy willen dan verhoopen dat het soo mag zijn; ’t geen wy ter liefde van de vrienden hadden aengenomen, Hebben wy u beide bekent gemaekt; aengaende Reinier Adriaense, ’t iseen Jongman die de deugt gelijk is, Vroom en opregt, hoewel dat hy niet wel soo rijk is Als Jan Klaesen, maer die egter by versterven Van sijn Peet Lijsbeth en Kort-oom, mee een redelijk capitael staet te erven.
Geen Tuischer of Dobbelaer, of die werk maekt van krakeelen en twisten, Een vrient van sparen, en een vyant van verquisten; Geen gierigaert gelijk ’er zijn die er laten regeere van er goed.
Maer die van sijn overschot, hoe kleyn dat is een arm mensch nog goet doet, Die de Herbergen haet, niet dat hy van geen eerlijke byeenkomst en sou houwen, Maer om die onnutte verquisting, en dat dobbelen en speelen, en gulsigheyt te schouwen, Snijt hy die te enemael af, en soo hebben onse Voorouders ook gedaen, Deur dat middel leydese capitalen op, en konden egter met’er Familie bestaen, Soo dat et een Persoon is van een net en Burgerlyk leven, En al had ik een Dogter met hondert duysent guldens ik souwse hem sonder omsien geven, Of men al op het uyterlijke siet, dat kan verleyen, daer hebben we ontallijk exempelen van, Een Jongman heeft capitaels genoeg, die een capitael regeren kan. Maer om nou tot ens Besluyt te komen soo soudenwe versoeken of je beliefde te consenteren, Dat dese Reinier Adriaensen, soo nu en dan sijn selven sou mogen komen presenteren, Op hoop, offer yet mogt uytgewerkt worden tot hun beyder sinlijkheyt.
Daer en hebben wy gants niet tegen, en hoe de saek by ons leyt; Wy sullen hem altoos geen party zijn, maer wenschen dat dien dag maer was geboren, Dog gelijk je weet Tjerk Hendriksen, de meysjen moeten meê er sin hebben of alle moeyten is verlooren, Wat onse gelegentheyt aen gaet, wy zijn soo tamelijk gegoedt, dog houwent wat deuntjes by mekaer, En ik doender nog soo wat onder, gelijkje weet ik ben een geswoore Makelaer, En ook soo staet mijn Dogter nog moy goedt van er Oom mijn Broeder te erven, Dog ’t zijn wereltse dingen, we meugen nog al te mael veur hem komen te sterven, Want staet te maken op Oomen zijn droomen seyd het spreekwoort, en ’t is ook altijt niet mis, Gelijk wy sien aen dien ouwen Pieter Florissen die aen sijn Meydt een vuyle morssebel getrout is, Daer de vrinden sulken staet hadden gemaekt om sijn goedt na sijn doodt te deelen.
En wat ist nou?
nou selter wel ligt de helft of nog meer verscheelen.
Wel dat ouwe Luy die weg ook inslaen, heeft immers gants geen val, Alst al ien van beyen wesen sel, soo ist nog beter jong als out mal, Wat halense anders op er hals, als dat zer in er ouwe dagen van sulke jonge klicspils laten overheeren.
En daer komt et van daen, datter soo veul zijn, die er van d’eene Knoetin of d’ander laten regeren.
Thjs.
Soo ist, nou wy mogen d’uitslag van onse verrigtinge de vrinden gaen dienen aen, En wagten af, of de twee Gelieven onderwijlen malkanderen in der liefde mogten verstaen, Jan Jaspersen en Diwertje Gerbrants, wy wenschen je alle voorspoet en heyl, en laete je ’t best besorgen.
Ik wens de vrint Stoffel Thijsen, en de vrient Tjerk Heinrikien beyde goedemorgen.
Jawel Moer, ’t is nou hoog tyt om de saek van Jan Klaesen iens te degen t’onderstaen, En ook om onse Zaertje op ’t alderscherpste met dreygementen t’ ondergaen, Offer nog yet mogt schuylen.
E Zaertje Jans.
Saertje.
Hier ben ik Moeder.
Hoor Kind, dit moet ik je veur vragen.
Hoe ist met Jan Klaesen staejem nog te woort, of heb jem of geslagen?
Sy hem te woort staen!
te woort staen, wel ik wou datse dat ereys docht, Heb ik’er daerom dus ver en met eeren gebrogt?
Veur sulken Lichtvink, sulken Dommenateur, die niet en weet als van verteeren.
Wilse somtijts by geselschap gaen, soo laetse altijt by eerlijke Luy Kinderen verkeeren, Maer niet by sulken hoop, daer elck ien maer schant of spreekt, Sy set ons een mooye Kroon op ’t hooft.
Ja sulken Kroon, die van scharpe doornen steekt.
Ik wiljedat wel seggen Zaertje, soo je soo voortgaet met jou eerlijk geslacht dus te schenne, Dar ikje van dese uur af veur mijn Kint niet sel kenne.
En al quamje te vervallen tot de uyterste armoede en elend, Soo sel ik gien meerder barmhertigheit met je hebben als had ik je noyt gekent.
En al sag ik se van honger vergaen, ja soo, datse niet een woort kon uyten, En ik konder met een stuk brood helpen, so sel ik er myn trezoor veur sluiten.
Laetse met Jan Klasen dan aen de wint loopen, gelyk dat wel meer beurt en nog dagelyks geschied.
Het is immers niet om te harden, hoe kan ik ’t uit staen!
en wat ist men een verdriet, Alle dagen in sulken rusie en onrust te leven?
Ik seg nog ereys Vader, dat ik niet trouwen sel of je selter volkomenje contsent toe geven: Maer wilje me dwingen iemant te nemen daer myn sinlykheit niet toe en strekt?
Dwingen, ay hoor, hoe averechts, en hoe verkeert datse dat trekt.
Is dat dwingen?
jou het best veur te houwen?
Daer men so klaer jou bederf in siet, jy selt na onse sin en niet na jou sin trouwen; Je siet maer op het uyterlyk, op die aerdige swieren wulpse dartelheit.
J. Jasp.
Hoor Zaertje, al wat hier gesproken wort, dat wort tot jouwen besten geseit, Jy soud na ons luystren, en jou losse zinne wat tomen.
’t Geen ons daer van die vrienden soo daedlyk is veur gekomen, Souden wy wel gaern sien, Reinier Adriaensen is een deugdelijk en wellevent Knegt.
En van een eerlyk geslacht, suinig, spaersaem en opregt, Die wel gelt weet te winnen, en ook wel gelt weet te bewaren.
En wat is Jan Klaesen?
den hielen dag met d’eene ligtmis of d’ander op een Cheesje te tratare?
En alle kusten te besoeken, en van savonts tot smorgens vroeg, Wacker den elleboog te roeren, in d’ een of in d’ andre kroeg?
Dat sou moy huishouwen, ik miend, waerje niet regt een verloore kind?
Al is hy ryk, kac ryk, ’t is de beste rijkdom die men samen wind, Je soud daer onder een volkje komen, dat ik dog niet wil hoopen: Zynd niet meest al Ziele verkoopers, of die soo transpoorten en maenzeelen op koopen?
Is syn neef niet, hier digte by in de vergulde pelikaen?
Die syn eigen vrouw heeft laten sitten, en met een ander is deur gegaen?
En om er gien doeckjes om te winde, gelijk het elkien wel mag weten, Heeft syn oom Jan Stompvoet nou niet by de twee jaren by de wittebrootskinderen in’t tugthuys geseten?
En Evert platbek, hier buiten in de halve maen, Heeft die niet nog korteling om twee valsche verkeringen t’ Amsterveen aen de kaek estaen?
En dit zyn al van syn naeste vrinden, wel men behoorde dese als de pest te schouwen.
Ik zelder ook een schot veur schietden, al soud men myn leven rouwen.
Laet sien, of gy je hooft zeld volgen en verwerpen onse goede raed.
Maer moeder!
hoe meugje je selven soo moeyelyk maken, tis immers onnoodige praet, Ik zeg nog, gelyk ik daedlyk geseyt heb, en je meugt het ook vry gelooven, Dat ik niet zel doen als met je konsent, en daer en boven Myn tenemael voegen soo je’t selfs seld vinden geraen.
Goet Zaertje, hout daer in je woord.
En als je dat doet, soo doeje als een gehoorsaem dogter toe behoort.
Nou, dit overgeslagen, ’t zel myn tydt worden.
Maer hoor Vaer, dit wou ik eerst wel weten?
Of je veur of nade beurstyd belieft te eten?
Jasp.
Laet sien uyt de moorjanen moet ik wesen op ’t Zardammerveer by de Haerlemmer sluys, En dan heb ik nog een boodschap in de hasselaer steeg in ’t Schipper huys En met een loop ik dan wel iens aen by onse Krijnbuur om de courant te lesen, Zoo daeik staat maek dat het na de beurstyd zel wesen.
Goet vaer, we zellen ’t daer dan soo laten op staen.
Wat belief je Moeder?
* Je sel daadlik iens on een bootschap oft wie gaen: Eerst nade nayster, en seggen datse de hembden niet moet schuyne, maer deurgaens perfectjes zomen.
En dan na Martyn de besteester, en zeggen dat et meysje tavond in ’er huur moet komen, Gelyk ze ons belooft heeft, en dat we tegenwoordig sitten sonder meyt, En soo ze na de middag uit gaet, datse iens aenkomt en seggen me bescheyt, Ik zel het linne vast uyt schieten, daer staet moy een baly kleeren van elf weken, En in’t weerom komen soo zelje by Maertje van Gysen aengaen, op de Kolk om bier te bespreeken.
Gaet soo dryvende heen, maer maekt datje precys op de middag weer thuys bent.
Dieuw.
Dit valt my wonderlyk schoon in de hant, ’t is ontrent Twee uren geleen, dat ik met Martyntje afspraek heb genomen, Om ten een uur met Jan Klaese achter de nieuwe Luterse Kerk by mekaer te komen, Om alles t’overleggen, ja wel nou ’t er op aen komt wensten ik wel dat ik ’et noyt begonnen had; Wat seld een geroep maaken en wat wilt een klank geeven over de hiele stadt; Ik weet gien stellen met myn moeder, soo zelse aen gaen komtzet te weeten, Ik vrees dat et er aen er zinne zel gaen, inder eeuwigheit en selzet niet vergeten: Tis ook als men ’t seggen sal al een wonderlyck stout bestaen, En nou ’t evenwel anders niet wesen en kan, soo moet et op die wys wel voortgaen, Ik mag myn bootschappen ondertusschen gaen of doen, en leven zoo lang tusschen hoop en vreezen.
En tegen die tyt maek ik staet dattet dan ontrent een uur sel wesen.
HIer ben ik nou daer ’t geseyt is, nou staen ik nog tusschen beyen?
Of ik myn woord wil houwen dan of ik er uit wil scheyen, Doen ik het zoo haal ik op myn hals een eeuwigdurent verwyt.
En doen ik het niet, zoo leef ik weer in een gedurige strydt, Ja de de liefde vrees ik zel myn ingewand nog tot assche toe verteeren, En dan denk ik weer als ’t uit liefde geschied, geschied het dan ook niet met eeren?
Alles sou nog wel gaen, maer al dat gedurig teemen is niet als op het geslagt.
Jan Klasen.
Martijntje.
J. Kl.
OCh Zaertje benje daer vergeeft et my myn Engeltje hebje wat te lang gewacht: Nou sugt soo met myn hartje, ick hoop je selje woort immers houwen.
Ay Jan Klasen, alles sou wel gaen, mogtewe maer eerst trouwen.
Praetje van trouwen moer?
myn Iieve Zaertje Jans maeckje daer of soo veul werk?
Die dingen beuren wel meer en darse daerna trouwen in de Kerk, ’t Is jou schult niet, maer je ouwers diet wederstreven.
Hoor Kynd, elk selje volstandigheit prysen, en je Vader en Moeder de schult geven.
Hebje niet tot noch toe eerlyk, en met alle reputatie by malkanderen verkeert, En is het hylyck niet tot drie mael toe versocht?
en zyn ze niet altyt onverichter saken weer omgekeert?
Soo dat er niemant is die iet onhebbelyks uyt jou doen sel konnen besluyten.
Maer ter contraer moeten oordeelen, dat dese vont uyt stantvaste liefde komen te spruyten; Daer om Zaertje weesje maer wel gerust, alles is vaerdig ’t geen tot de toestel behoort, ’k Heb daer noch een schoone boezelaer wesen lienen van onse Margriet by de Leydse-poort Om Jan Klasen veur te doen, wat dunkje Zaertje?
hoe sel hem dat harnas passen?
Hagendevelt, dats niemandal, ik selder ten eersten mee wacker schrobben en plassen, En voeren gedurig de beusem en luywagen op sy.
Ja wel je lagter alle bey om, ’t is niet om uyt te spreken wat ik er wel om ly.
Soo als ik alle dagen gehavent word ’t is ook niet langer om te verdragen, Te meer, je kent Lysbeth Francen wel Martyntje, op den dyk in de gouwe wagen?
Die hetme daer veur de middag, Ten hilik doen versoeken, veur Reinier Adriaensen, die Kwaker, er neef, En myn ouwers hebben’t versoek ook aengenomen, en erwoort al gegeven, Datje’t iens hoorden, ’t is sulken knecht!
en van sulken geslacht, en van sulken leven, Dat hy geen weerga en heeft; maer ik dogt hoe weynig weetje war er onder de hant wort gebrouwt.
J. Kla.
Och myn lieve Zaertje Jans, ik zelder je ook te liever om hebben, datje je so stantvastig houd, En wat stribbelingen die je nog sou mogen ontmoeten, Denkt alsjer deur bent, datet de liefde weer dubbeld sel versoeten; En licht kont geschien, als alles ten besten is bestiert, Dat ik noch op ’t laest een fyne en aengename Swager wierd; Gelyk wy sien aen de Dochter in de Blaesbalk met de knegt, de Ouwers woudend ook niet consenteren: Ze gingen iens acht daegjes samen van huis, nou laten se hem niet alleen ’t Kantoor, maer de heele Koopmanschap regeren.
En soo gaet et gemeenlyk, na een hevige storm volgt ordinari wel schoone zonneschyn.
Sullicke saken komen wel, hoor verlaetje maer op myn.
* ’t Sel sig alles daer na wel schicken, en genomen je moeder Stietje* al buyten de deur, was daer soo veul aen bedreven, Je kend met je beyen buyten haer ryklyk genoeg leven, Niet dat ik je daer toe soek te dryven of te raen, In ’t minsten niet, kend in ’t min en vrienschap geschien, ’t waar best, ’t zouderje ook niet te slimmer om gaen.
Ik weet zeer wel wat het is, syn ouwers huis en gunst te verliesen.
Maar wat ist?
als ’t anders niet weezen en kan moet men dan niet van twee quaen het beste kiezen?
Nou, dit slegs overgeslagen, en iens een overleg gemaekt, Op wat wys, en hoe je tavond op ’t fatsoenlijkst by malkanderen raekt, En ook om je Moeder gien achterdogt of teekenen te geeven van misnoegen.
* Zaartje.
Hoor, so als je ’t met je beyen overlegt, ik zelder me na voegen, Want dus langer te leven Martyntje, soume niet dienen, ik ben het huis ook soo moe, soo moe, Dat ik het schier verloopen sou.
Je hebter ook groote reede toe.
Hoor Zaertje, Jan Klaesen sel ik nou aenstonts gaen verkleeden, In dat selfde gewaed, als doen ik hem aen je Moeder veur meyd besteede, Het kapje wel geset, met een gryn manteltje en een rasse schort aen, en een kussentje en schaertje op zy.
Met ien doos onder den arm, en dan nog soo wat andre prulletjes er by.
En nog tot meerder fatsoen, soo sel ik hem selfs tot aenje deur leyen.
En leeveren hem zoo je Moeder over, en daer me zel ik er afscheyen.
En laeten jou dan de rest bevoolen, en daer mee is alles ten end.
’t Zel jou gien kleyne gerustigheit wesen, Zaertje Jans, als jer deur bent; Maar wanneer zullewe komen?
laet sien, komt soo een weynigje na achten, Dan sitten de ouwe luy over tafel, en ik zelje in onse stoep aen de deur verwachten, Ja wel het hart krimpter me van in ’t lyf, Martijntje, so vrees ik er veur.
Hoe ist, komt het mal weer boven!
stel je maer gerust het moeter nou me deur.
Nou alst gezeyd is, ik gae mijn bootschappen of doen.
Jan Kla.
Nog soo niet Zaertje Jans, eerst een half dozijn lekre kusjes.
Wat soo mijn hartje, dat smaakt.
Nou ’t gaetje wel Moer tot flusjes.
Zaertje bin.
Maar hoor Jan Klaesen, terwij1 alles deur mijn beleyt nu soo is besteld, Soo hoop ik immers dat je me daer veur ook ryckelyck beloonen zeld.
En niet met een wisje wasje payen, en laet me so loopen.
Jan Kl.
Hoor Martijntje, dat is de meening niet, vyftig ducatons heb ik je toegeleid, daer meugje wat moys om koopen: Maer dit sou ik wel op je versoecken, alsje ’t mee soo vond geraen, Dat je myn vrienden de penning gunde in plaats van op een ander te gaen; Hoe wel datse van elck veracht worden en weynig zijn die er prysen: Mart.
Maar waar moest ik dan weezen?
Op de nieuwen dyk, of in de Warmoesstraet, vraegt maer na Jan Klasens volk, het minste Kind zeldje wysen.
Daar zelje grof gryne en zarge de dames vinden, en al andre stoffen naervenand, Maer ik wilje rade wel toe te sien, want se hebben som- tyts stucken die in de verf of pars zyn verbrant; Neemt het ook soo licht niet op er woort, want se vallen soo wat ruym van geweten.
En als je ’t gekocht hebt, soo past wel op ’er handen, siet, se zijn soo heel pluys niet in er meten.
Soo dat ik je dit seggen wil, koopje wat, past datje veurje siet.
En zyn dat je vrienden!
en die recommandeerje myn, neen ik hou van dat Jan Klaesens Volck dan ook niet.
Hoor ZAARTJE.
, wil ikje dat iens met een woort uytleggen: Ik wilse altemael wel recommanderen, maer ik wilder ook er gebreeken by seggen.
Neen dan gaen ik liever daer ik ordinary ben gewent, Op deVygendam, of by de Hal, of daer ontrent.
Dat syn eerlycke Luy die in de Koopmanschap zyn bedreven, Die men op er woort gelooven mag, en elck het zyn durven geven; En gae voor dees tijt al die andere soort verby.
Daer hebje dan je zin van te doen, wat scheeltet ook my.
Laet we maer gaen Martijntje,’t geen ikje belooft heb seljeook eerlyck genieten.
Alsje maer wilt Jan Klasen, en eer jy verkleet bent sel de tyt haest aen schieten.
Siet, soo plaegt men dat Meysje altyt, daer isser veur de middag uit te gaen en is noch niet t’ huis.
En dat is alle dagen weer aen, jawel het is me sulcken Kruys, En sulken verdriet, dat et me niet meugelijk en is langer te verdragen; En men man komt ook nog niet, de Klock is daer al lang twie geslagen: Maer sacht, sien ik wel teregt, soo komt hy daer ginder aen?
Benje daer Vaer; de Tafel heeft wel ruym een uur gedect gestaen.
Diwertje, Jan Jaspersen.
Ik kom soo van ’t Hamburger Kantoor, moer, de Brieven zijn gekomen die heb ik daer hooren lesen, En op dat schrijven is de Rog wel tien goudt guldens geresen, En nou isser ook seekerheyt gekomen van daer men soo lang heeft veur gevreest; Diw.
Hoe dat Vaer?
De Sweedse Kapers, zijn onder de Oosterse Vloot weer wacker doende geweest; Daer zijnder soo eenige van geknapt, ja wel, ’t zyn wel te rechs bedroefde tyen; Ik vrees, ik vrees, dit selder al weer een party de rug soo in ryen Dat mer van hooren sel, een Koopman isser et best ook niet aen, die zyn welvaert by der Zee avontuuren moet, Den eene tijdt is hy er hiel boven op, en dan leyt hy weer iens heel onder de voet: Daerom pleeger mijn Vader Zaliger in’t minst niet van te houwen, Van sijn Capitael soo lot aen de Fortuyn van de Zee te vertrouwen; Hoor zeyt hy kindren, laet ikje een stuyvertje na, volgt hier in mijn raedt, Van geen gelt te avontuuren dan daer de ploeg gaet; Brengt het soo veul niet op, je selt et weer door geen storm of onweer verliesen, Daerom wilje gerust wesen, soo wild altoos het sekerste verkiesen.
En die les heb ik nog onthouwen, daerom volg ik ook die selfde trant, Mijn middelen bestaen miest in vaste Goederen, en in Rente Brieven op het Landt: Altoos wy bezitten soo veel, dat wer mooy en gerust kennen van leven.
En de Maeklaerdy die kan daegelijx ook nog wat geven, We hebben maer een eenig Kint, soo dat onse last niet groot is, En dan kenne we somtijts nog wel een goet vrient helpen die in noot is.
Nou we meugen na binnen gaen, langer na Zaertje te wagten sel tog vergeefs wesen, Ik mien laetse t’ huys komen, dat ik er sulken cappitteltje sel leesen Dat et er heugen sel, dat stucke vleys, ’t Is immers niet langer te harden, en dit klarense me so reys op reys.
Marritje Jacobs.
Grietje Pieters.
DAt wou ook wesen Zaertje dat we mekaer daer soo moeten, maer mienjer op die wijs mee voort te varen?