floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Maar, Heer, verwachtende tot dat zy uit mag koomen, En gy uw goede gunst aan haar te kennen geeft; Men zegt, dat Henrik in het bosch gevochten heeft.
Dat weet men niet, maar na dat ik kan gissen Uit het gepraat, is hy van uw gestaltenisse: En zo gy gisteren dien heele dag eens van My waard geweest, ’k zou u wis houden voor den man.
Waar was ik dan, toen gy na Adelgond ging vraagen?
Was dat een trek dan, om van my te zyn ontslagen?
Wy vochten gist’ren, en ik had een eed gedaan Van nooit te zeggen, hoe ’t ’er mede was gegaan: Maar u, die van myn hart zyt de een’ge Sekretaris, En van al myn geheim de Grootdepositaris, Zal ik niets heelen, wyl ik zulks u heb belooft.
Lang had ons dit gevecht gelegen in het hoofd; Maar nooit bekwaame tyd daar toe zich voorgedraagen, Dan gisteren, dat wy elkaâr in ’t oor uitdaagen.
’k Maak my u quyt, en vlieg ter plaats daar ’t was gezegt, Daar, zonder tuigen, ons verschil wier neêrgelegt, En, hem doorrygende met twee lynrechte steeken, Stelde ik hem in een staat, daar hem niets zal gebreeken.
Na ’k hoor, zo is hy dood.
Hy viel voor zulks ter neèr.
’k Beklaag zyn lot, hy was een eerlyk borst..... Ach!
Heer, Daar komt zyn geest.
Roemer, Henrik, Lekker.
’k Wil van de voorspoed myner zaaken, En van myn blydschap u, myn Vriend, deelachtig maaken.
Myn Vader... Roem.
Die komt zo daadlyk in den Haag.
tegen Roemer zachjes.
My dunkt, als gy het zyt, zo reveld gy gestaâg.
Uw vreugd is ongemeen; en goede kinders meugen Met recht in ’t weêrzien van een Vader zich verheugen.
Een die tot de ooren toe, als ik, in blydschap steekt, Meend, dat men hem verstaat, als hy een halfwoord spreekt.
Weet, dat de dag genaakt, die my en myn beminde Will’myn zal, door den band, des huuw’lyks zamen binden.
Men wachte Vader slechts, om alles toe te staan.
Dat is, het geen voor my viel duister om te raan.
’k Ben uwenthalven bly.
Gy gaat zo na haar vraagen?
ik moest haar voort die goede tyding draagen, En, in ’t voorby gaan, u doen hebben meê uw deel.
Gy wint, dus doende, dit verplicht gemoed geheel.
Uw liefde vreesd dan nu niet meêr voor ongenaden.
Terwyl myn Vader zich wat rust, dunkt my geraaden, Dat ik met haare, ’t uur der ’tzamenkomst bestel.
De lui, die gy vermoord, die vaaren noch al wel.
Ik heb niets, dat my meêr tot wantrouw kan verwekken.
Verschoon, Heer, aan myn min dit haastiglyk vertrekken: Vaar wel.
’t Geluk, myn Heer, voor ramp uw huuw’lyk hoê.
HY ’s dood!
wel hoe, myn Heer, gy teltze my meê toe?
My, die van gansch uw hart ben de een’ge Sekretaris, My, van al uw geheim de Grootdepositaris; Ik mogt wel zorgen, dat zo hoog een staat my niet Zou schootvry stellen voor de flitsen, die gy schiet.
Hoe, meend gy, dat ik u een sprookjen heb verslagen?
’k Zal ’t al gelooven, om u geensints te mishaagen, Maar ’t gaat met u zo grof, altyd, en overal, Dat hy een Duker is, die u ontslippen zal.
Moor, Christen, Jood, of Turk, ja niemand uitgeslooten, Gy scheertze alle op een kam.
Heeft Henrik u verschooten?
De staat, waar in ik hem liet liggen, was vol nood: Maar nu weet men een kunst, die weêr roept van de dood.
Kend gy die zalf noch niet, daar wond’ren door geschie’en, De Franschen noemenze, pouder de Sympathie, Veel zeldzaamheden men daar daaglyks af verneemd?
Zy zyn nochtans op ver zo groot niet, noch zo vreemd, En nimmer hoorde ik, dat zy is van zulker krachten, Dat iemand, die voor dood men in zyn bloed laat smachten, Dat iemand, door en door gesteeken en gewond, Zal ’s and’ren daags weêr zyn zo frisch, en zo gezond.
De zalf, daar gy van spreekt, en is maar van de slechte, Die word niet meêr geacht.
Ik weet ze toe te rechten, Datze ons, moorsteken dood, zo vlug weêr ’t leeven schenkt, Dat, in een oogenblik, men daar niet meêr aan denkt.
Die die kan maaken heeft een zeer groote avantagje.
Leer my die kunst, Heer, en ik dien u zonder gagje.
Ik zouze u leeren, en dat met een kort bericht; Maar al ’t geheim meest in Hebreeuwsche woorden ligt, Die al zo moeilyk zyn, en zwaar om uit te spreeken, Dat het verlooren moeit’ waar u die in te preeken.
Gy kund dan ook Hebreeuwsch?
Dat kan ik op myn duim; Tien taalen heb ik tot myn wil.
Tien hebtge ’er ruim Van doen, om op haar beurt bekwaamlyk voor te stellen Alle uwe loogenen, die naauwlyks zyn te tellen.
Gy hakt en kaptze kleen, als frikkedillevleisch, ’k Houw, gy vol waarheid steekt, ja meêr, als na den eisch; Want nooit komt’er eene uit.
O hoofd vol ydelheden!
Maar zacht; myn Vader is ’t die na ons toe komt treeden.
IK zocht u, Roemer.
Ik u niet.
Wat ongemak Baard my nu zyn ontmoet; en wat een lastig pak Verstrekt een Vader aan een Jongman van myn jaaren.
Gemerkt de naauwe knoop, waar in dat twee vergaâren, Die, door het huuw’lyk zyn verknocht, geen scheiding lyd, Is ’t gansch onbillyk, dat gy van Orfize zyt.
Dies ik haar Vader heb beleefdelyk geschreeven, Hoe, na gy my de zaak te kennen had gegeeven, Ik hoogelyks ben verheugd, en my gelukkig acht, Dat zulk een Dochter zal vermeerd’ren ons geslacht, En brand om haar te zien, het steunsel van myn leeven: Gy zult de bode zyn, en u op weg begeeven, Om zelfs haar in perzoon te haalen; want een knecht Daar heen te schikken waar te smaâlyk, en te slecht.
Voor my ik ben gereed; maar gy hoefd niet te peizen, Dat hy zal toestaan, haar in zulk een staat te reizen: Ze is zwanger.
Zwanger?
En reeds over ’t hallef jaar.
Wat vreugd gevoeld myn hart uit zulk een blyde maar!
Gy wilt haar zwangerheid niet in de waagschaal stellen?
’t geduld zal my, gelyk de vreugd, verzellen.
Vaar wel; ik ga myn brief veranderen, en bid Hem, dat hy zorge draag voor kraam, en vrucht, als ’t wit En eenigst oogmerk van myn wenschen, en gebeden.
De goê man gaat op ’t hoogst vernoegd, en wel te vreden.
zich omkeerende.
Schryf hem zo wel, als ik.
Het zal na uw begeer Geschiên.
Hoe goed is hy!
Zwygt stil, hy komt noch weêr.
Maar zegt, uw Schoonvaârs naam is my geheel vergeeten, Hoe noemd men hem?
Het is onnodig die te weeten: Ik zal daar ’t opschrift wel op maaken, als ik ze in De myne sluit, des stel die zorg vry uit uw zin.
Als ’t is de zelfde hand, zal ’t eerlyker gelaaten.
by zich zelfs.
Kan ik hem dan die zaak niet uit den hoofde praaten?
Het komt zo naauw niet, of het de uwe is, of de myn’.
De Brabandsche Edelen daar al wat vies op zyn.
Hy is te wys daar toe.
Zoekt ’t niet meêr op een ander.
Zeg my... Roem.
wat zal ik... Geer.
Hy heet?
Pyrander.
Pyrander!
gy gaaft hem eerst een and’re naam.
Het was, laat zien, ja ’k weet het al, ’t was Appriaam.
Ja, dat ’s zyn eigen naam, en de ander voerd hy weegen Een heerlykheid, niet ver van Leuven af geleegen, En hy gebruikt doorgaans zo de eene, als de and’re naam, Nu is ’t Pyrander, en dan is het Appriaam.
Dat misbruik is gemeen; ’k ben meê al zo gevaaren, Toen ik het Hof hanteerde in myne jonge jaaren.
Vaar wel; ’k ga schryven.
’k BEn in ’t eind ’er door geraakt.
Hy hoeft geheugen, die zyn werk van liegen maakt.
De gaauwheid kwam te baat de zwakheid des geheugens.
Lang echter konnen niet bedekt zyn zo veel leugens: En, door ’t geen Adelgond gebeurt is, en Will’myn, Zal hier uw ambacht, Heer, in ’t kort onveilig zyn.
Gy zegt de waarheid, dies ik voor het raadzaamst vinde, Op ’t spoedigst Adelgond’ te mywaarts te verbinden.
Zie hier zo wel van pas, waar na ik heb gehaakt.
HOor, Zoetert; gist’ren was myn hart zo diep geraakt Van blydschap, dat het my niet toe liet eens te denken, Om u met briefloon voor uw brengen te beschenken.
Hou daar, dat ’s voor uw moeit’.
Geloof niet, Heer.... Roem.
Tast an.
Gy doet my ongelyk, myn Heer; ik ben niet van... Roem.
Neem.
Neem, zeg ik: ik wil niet ondankbaar weezen Den geenen die my dienst of vriendschap heeft beweezen, Kom, reik uw hand.
aan een zyde.
Zy wringt haar als een aal.
Uit gunst Moet ik die sloof een les meêdeelen in die kunst.
tegen Beelie.
Een woordje onder ons.
Dit weig’ren en niet willen, In zulk een voorval, zyn maar botte en zotte grillen.
Is een hand niet genoeg, steekze allebei vry uit.
By ’t ambacht, dat gy doet, de schaamte niet en sluit.
Sta niet te stip op de eer; maar neem vry zonder schroomen; Want hebben hebben is, en kunst ’er aan te koomen.
Die regen is zeer zoet, en als zy my geword, Hou ’k hoed en zakken op, op dat ’er niets en stort’.
Men neemd, in deeze tyd, maar slechts met alle handen; En niet te weig’ren is den braven geen meêr schanden, Onthou myn lessen wel: en zyt gy noch begaan, Indien gy wilt, ik zal ’t wel hallef met u staan.
Wil u maar gedienstig toonen, En ik zal met ’er tyd u noch al beter loonen.
Maar wyl ’k deez’ brief van u onfangen heb, wilt gy Wel weêr de brengster van myne antwoord zyn voor my?
Ik wil ’t wel gaerne doen, maar durf geen borge weezen, Dat myn Meestresse die zal neemen, of zal leezen; Maar ’k zal myn best wel doen.
aan een kant.
Hoe fyntjes dat zy fluit, Ze is rekkelyker, als een handschoen, of een bruid.
Dat ga zo ’t wil; toond gy ze slechts, en laat my raaden: Ik ben zo zeer noch niet by haar in ongenaden.
Vaar wel; ik kom flus weêr, bezien, hoe ’t is gegaan.
’k Zal u dan zeggen, Heer, al wat ik heb gedaan.
Lekker, Beelie.
GY ziet, hoe geeven voor belooven gaat, en praaten.
Het is een kaerel, die de zak heeft vol dukaaten.
Maar wyl ik veel voor u by hem kan door myn raad... Beel.
Doet gy ’t maar reeg’nen, en my voorts geworden laat.
Gy krygt de smaak ’er af.
Myn weig’ren, en niet willen Zyn, zo gy meend, niet eens zo botte en zotte grillen.
Ik kan myn ambacht wel, en met myn slechtigheid Speel ik myn rol zo wel, als gy met wys beleid.
Zo gy het kund, zo zeg, wat zal myn Meester hoopen?
Zal hy wat op doen, of zal hy een blaauwtje loopen?
Ik zal ’t u zeggen, wyl hy is zo braaf een kwant.
Myn Vrouw haar deel heeft in uws Meesters minnebrand, En is al half verliefd.
Dat liet zy niet zeer blyken, Toen zy voorleden nacht hem schamper door ging stryken.
Die halve liefdens zyn van wonderlyker aard.
Myn meester zeker, dat gy ’t weet, is haar wel waard, En wou hy myn zin doen, hy zouze laaten vaaren.
Hy heb geduld, de tyd zal meerder liefde baaren.
Men mind hem wis. Lek.
Maar tuigt hem dat wat ruuw en hard.
Zy heeft, gelyk men zegt, een gladde aal by de start, Vermits al wat hy spreekt, niet anders is, als loogen.
Zelfs gist’ren in ’t Voorhout heeft hy haar snoô bedroogen, En op die zelfde kam scheerd hy haar al te gaâr.
De grootste Logenaar zegt somtyds noch wel waar.
Z’ heeft reên te twyffelen, en voorzicht te gebruiken.
Hy heeft den ganschen nacht geen oogen kunnen luiken; Zy zet dies onbeschroomd haar wantrouw aan een zy.
Wat weet zy, of gy niet en liegt, zo wel als hy.
Gy doet my ongelyk, ik ben een man met eeren.
Maar gaat het vast, dat hy Will’myn niet zou begeeren?
Hy heeft ze nooit bemind.
Is ’t zeeker?
Hy vreez’ dan geensins, dat zyn vrijen vrucht’loos is.
Zo haast myn Vrouw u heeft zien nad’ren onze deure, Heeft zy my na u toe gestuurt, om te bespeuren, Of moogelyk uw Heer my niet zou spreeken aan.
Zo hy maar mind met ernst, het ov’rig zal wel gaan.
Ga heen, en, zonder my uw lessen voor te leggen, Vertrouw, dat ik wel weet, wat dat my staat te zeggen.
Vaar wel: en zo ge uw rol kund speelen met verstand, Wees zeker, dat ik ’t zal doen reeg’nen van myn kant.
Adelgonde, Beelie.
Toonende in de eene hand den Brief, en in de andere het Geld.
HOe blyde, en in haar schik zal myn Meestersse weezen, Wanneer ik haar dit geef te zien, en dat te leezen.
Daar komt ze al zelf bezien, wat ik heb uitgerecht.
Ja wel, wat hebben u de meester, en de knecht Al goeds gezeid?
Dat hy u mind, wat hy zou moogen.
En twyffeld gy, zie daar, geloof uw eigen oogen.
Na dat hy schryft, zo heeft de min hem diep geraakt: Maar de Bedrieger heeft genoeg ons wys gemaakt, Om op zyn woorden my niet meerder te verlaaten.
Los zyn zyn woorden, maar wat vaster zyn dukaaten.
Heeft hy ’er u vereerd?
En gy hebt ze aanvaerd?
Om u te helpen uit de twyff’ling, daar ge in waart, Heb ik een wisse blyk van zyne min genomen.
’k Misgun u ’t luk niet, dat u over is gekomen; Maar wyl, ’t aanvaardende, gy uwe pligt vergeet, Zo maak voortaan, dat ik ’er niet met al van weet.
Maar wat bescheid zal ik dien Milderd brengen moogen?
Dat, onbezien, zyn brief gescheurd is voor uwe oogen.
O zoete regen!
o geluk, waar vlied gy nu?
Vermeng iets lieffelyks daar onder van het uw’.
Zeg hem, hoe dat het met de vrouwen is gelegen, Hoe dat haar’ harten met der tyd zyn te beweegen, En wijs hem boven al de steên, en stonden an, Daar in hy my te zien, of spreeken krygen kan. Beel.
wist gy wat hy lyd, gy zoud zo straf niet wezen.
Wel, om hem van zyn kwaal dan ietwes te geneezen, Zo geef hem hoop vermengt met vrees, en zo de zaak Bestuur, dat ik in ’t net, noch hy in wanhoop raak’.
Willemyne, Adelgonde, Beelie.
HY meend u in der daad, ik ben’er van ontslagen: Doch zal zeer lichtelyk die schade kunnen draagen; Myn Henrik boetze my, zyn Vader is hier al.
Dus zyt gy buiten zorg, en voorder ongeval.
En gy ’er midden in, dat u genoeg zal kwellen, Nadien gy weet, wat hy ons op de mouw ging spellen.
Zo hy toen loogens sprak, dat was maar misverstand, Nu zegt hy waar, ik stel myn hoofd daar voor te pand.
’t Waar mooglyk, maar het zoude een wonder moog’lyk weezen.
Hy is een Schalk, en heeft ons dat genoeg beweezen: Maar zo hy voorts zyn hart tot myne min besteed, Kon ’t beuren met ’er tyd, dat hy my twijff’len deed.
Zo gy hem mind, zo pas, dewijl gy kend zyn nukken, Ten minsten vinnig op, en let wel op uw stukken.
minnen?
neen, ik ben zo haastig ’er niet an, ’k Moet hem gelooven eerst, eêr ik hem lieven kan. Wil.
’t Gelooven, lieve Nicht, ons tot het lieven vaardig leid; Wie iemands liefd’ geloofd, geloofd ook zyne waardigheid, Die op ’t geloovend hart, zo hard een aanval doet, Dat straks, wie zich geloofd geliefd, weêr liefde voed.
Nieuwsgierigheid baard vaak in veeler menschen zinnen Het zelfde toeval, dat in and’ren spruit uit minne.
Ik zal ’t gelooven, Nicht, om dat gy ’t zo begeerd Beel.
Gy maakt my noch wel dol, gy hebt u fraai geweert Waar toe doch al die klap.
Ei lieve, kyk zo dreetsch niet, Houd u niet eens zo vies, noch trek uw mond zo scheetsch niet: Gy heet licht jas, en komt aan hem niet eens te pas.
Steur u aan geen zottin.
Maar, zeg my eens, wat was Het, toen hy gisteren ons in ’t Voorhoud gemoete, En uwe schoonheid met zo veel gezwets begroete, Min of nieuwsgierigheid; want, na ’k uit uw gelaat Kon merken, had gy groot behaagen in zyn praat?
’t was slechts nieuwsgierigheid, om my wat te verheugen In al de vleijery, die hy zou zeggen meugen.
Ik handel zynen brief ook met de zelfde zin.
Ik namze, ik lasze, en dat meede alles zonder min: ’t Was slechts nieuwsgierigheid, om my wat te verheugen In al de vleijery, die hy zou schryven meugen.
Wat anders leezen is, als hooren: dat schynt min, En dit ’s beleefdheid: doch volg gy uwe eigen zin, En maak uw reekening, ik ben ’er meê te vreden: Myn raad is zonder haat, en zonder nijd myn reden.
Myn Meid hem zeggen zal, dat ik ze heb gescheurd.
Geen roemens stof hem, tot uw nadeel, dan gebeurt, Gy zyt nieuwsgierig slechts.
Zo, als gy waart voor deezen.
Het zy zo.
Gaan we maar, het schijnt hoogtyd te weezen.
Doe, als ’t is gezegt, zo gy hem ziet.
Ik doe te deez’ tyd in dat ampt myn proefstuk niet.
’k Weet, wat u beiden schort, en zeldzaam zal het weezen, Zo ik geen raad vind, om u daar van te geneezen: Maar hy ’s te vatten, als een gladde aal by de staart.
’k Zal u gelooven.
Maar deez’ regen diend bewaard.
Geeraard, Eelhard.
DE Heemel doet my u zeer wel te pas gemoeten, Om al de lust van myn nieuwsgierig hart te boeten.
Gy hebt te Leuven, Heer, de Rechten meê geleerd, En, zo wel, als myn Zoon, de luiden gehanteerd, Wanneer gy daar ter school laagt in uw jonge jaaren, En kund my dies, het geen ik weeten wil, verklaaren.
Zeg my derhalven eens, hoe rijk, en ook van wat Geslacht Pyrander is?
Pyrander, wie is dat?
Een, die te Leuven woond.
Daar zyn myns weetens huiden Noch Burgers van dien naam, noch eenige Eedelluiden.
Gy kend hem beter licht by zynen and’ren naam: Men noemd hem ook, al zo gemeenlyk, Appriaam.
Zo weinig deeze, als die.
De Vader van Orfize, Die trotse Schoont’, die elk zyn vryheid doet verliezen: Gy zult wis kennen dit alom vermaarde Dier, Dat van gantsch Leuven is de Paerel, en het Sier.
Geloof my; Appriaam, Orfize, en ook Pyrander, En zyn ’er niet bekend, zo weinig de een, als de ander; En zo gy hier in bet wilt weezen onderrecht.... Geer.
Ter gunste van myn Zoon, houd gy u, Heer, dus slecht, Maar ’k weet niet, als te wel, zyn min tot deeze Orfize, En hoe hy haar door dwang ten echt heeft moeten kiezen, Betrapt in haar vertrek, daar hy op ’t bed zich school, Door ’t slaan van ’t uurwerk, en het losgaan van ’t pistool.
Ik weet en stem ’t, dus hoeft gy ’t niet bedekt te houwen.
is uw Zoon dan stil, en heimelyk gaan trouwen?
Wie heeft u zulks gezegt?
Hy zelf.
Ho, ho, gy kund Dan ook al ’t overig verneemen uit zyn mond, Als dien bekend zyn tot de kleenste omstandigheden, Niet, dat gy eenigzins moet twijff’len aan zyn reden; Maar hy heeft slechts, de gaaf van dichten uit den geest; En nimmermeêr ik een waarzegger ben geweest.
Gy zoud my door u reên hem wel verdacht doen houwen.
zyn woord gaat vast; gy moogt daar op vertrouwen: Maar hy heeft gist’ren, ons met een banket vereerd, ’t Welk uit een brein kwam, in ’t stoffeeren uitgeleerd; En, zo dit Huuw’lyk in de zelfde vorm geweest is, Is ’t wis een kunstrijk stuk, en ’t welk vol geest en keest is.
Hoe heb ik ’t hier met u: scheert gy de gek met my?
Gansch niet, Heer; maar gy hebt’er af, zo wel als wy.
Dus denk vry, ’t zal geen schaâ voor uwe vrienden weezen, Zo gy geen andere Schoondochter krygt, als deeze, Uw zoons zoon met uw goed nooit speelen zal mooi weer.
Ik denk, gy my verstaat.
Ik zeg niet meêr.
Geeraard alleen.
O Ouderdom, te licht geloovende!
O jonkheid zonder schaamt!
O laster, die, myn eer my roovende, Dit grys haar niet betaamt!
Is dan wel in den Haag een Vader Bet van zyn Zoon gesart!
Of is ’er hoon, om dulden kwaader Voor een grootmoedig hart!
Myn Roemer is een vuilen Loogenaar, Een Schalk die my bedroog, En maakt noch, na dat ik bedroogen waar, My, van het geen hy loog, De tweede stigter, en verbreider: Als of hy ’t eerlyk vant Voor my, dit ov’rig leeven, leider!
Te slyten in zyn schand.
Hy speeld en kaatst, na zyn behaagen, Met myn goedaartigheid: En ik moet noch de schemp verdraagen, Van dat ik ben misleid.
ZYt gy een Edelman?
by zichzelf.
Wie komt ons hier verstooren!
Tegen Geeraard.
Ia, zonder twyffel, wyl ik uit u ben gebooren.
En waand gy dat tot blyk uws Adeldoms genoeg?
Wis, mits ik in die waan my by gansch Holland voeg.
En hebt gy verder met gansch Holland niet vernomen, Van waar die eerennaam is allereerst gekomen: Dat, naamelyk, de Deugd ze alleen heeft uitgedeeld Aan die, die tot in ons ze hebben voortgeteeld.
’k Had niet vernomen, ’t geen een yder heeft vernomen: Dat, zo als ’t bloed ze geeft, ze uit deugd is voortgekomen.
De Deugd verkrygtze, daar het bloed ze niet en heeft: Maar de Ondeugd neemtze weêr, schoon dat het bloed ze geeft.
Het geene door het eerst word met veel roems gebooren, Gaat, door het laatste, met veel schande, weêr verlooren.
Dies door de schand’lykheid der Ondeugd, die gy doet, Zyt gy niet eedel, schoon gesprooten uit myn bloed.
Laat my spreeken; gy wiens scheeve en schelmsche trekken Die gift van de Natuur zo schandelyk bevlekken, Al wie zich eedel noemd, en liegt, gelyk als gy, Liegt, als hy ’t zegt, en was het nimmermeêr daar by.
Is daar wel laster, smaad, en schandvlek, zo onwaardig Aan een recht eed’le ziel, als deeze: wyl men vaardig, Op ’t minst verwyt daar van, zyn leeven niet verschoont, Maar wascht het af in ’t bloed van die ons heeft gehoond.
Wie zegt u, dat ik lieg?
Gy zoekt dat noch te weeten?
Zeg my eens, zo gy kund, hoe is uw Vrouw geheeten: Het kindersprookjen, daar gy gist’ren my meê paaid’?
Zeg, dat het in den slaap u is door ’t hoofd gewaaid.
Voeg, voeg daar ook noch by, met onbeschaamde oneerlykheid, De trotse naamen van uw Schoonvaâr, en zyn Heerlykheid; Vind nieuwe vonden, daar ik my meê doeken laat.
Roep uw geheugen, of uw gaauwigheid te baat.
Met welk een aanzigt zal ik onderwyl belijen, Hoe dat myne ouderdom door uw bedriegerijen Is om den tuin geleid, en reukloos heeft geloofd, ’t Geen, zonder schaamte, stiet een Lafbek uit zyn hoofd.
Gy doet my dan by elk ten schimp en spot verstrekken!
Gaan voor een breinloos hoofd, bekwaam om meê te gekken!
Maar zeg my eens, gebruikte ik dwang, of onbescheid?
Indien gy in Will’myn had een’ge tegenheid, Waar toe dat slim bedrog?
waartoe zo vuil een loogen?
Oft kost gy duchten, dat myn Vaderlyk meêdoogen Niet alles toe zou staan, daar het gerekt ten end, Stemden uw huuwelyk met een, my onbekend?
Die overmaat van liefd, heeft u niet eens bewoogen Tot wederliefde, ontzag, noch vrees; vliê uit myne oogen, Ik ken u voor geen Zoon.
Heer Vader, hoor my toch.
sprookjes, voor de vuist verdicht, en nieuw bedrog.
Neen, lou’tre waerheid.
Kan die in uw mond noch woonen?
Dit is een rouwe proef, om uw vernuft te toonen.
Verslingerd op een Schoont’, die ik naauw had gezien, Of wierd gedwongen voort myn hart en ziel te biên; In ’t kort, ’t is Adelgond, gy zult haar kennen moogen.
Ga voort, ik weet wie ’t is, en wie z’ heeft opgetogen; Haar Vader is myn vriend.
Myn hart was voort zo vast, Dat my Will’mynes trouw geen lust scheen, maar een last: En wyl my onbekend was, Heer, of Adelgonde Haar goed, haar staat, en stam met de onze paaren konde, Heb ik gezweegen, en gemeend tot nu toe, dat Een kleen bedrog in min geen misdaad wierd geschat.
Maar nu, nu ik haar ken, bid ik uit grond myns harten, En om de liefd’, die gy my draagt, myn minnesmarten Bevoorderlyk te zyn: verkrygt gy ’t jawoord maar Van haaren Vader, en ik zal het wel van haar.
Gy maakt my weêr wat wys.
Wilt gy my niet gelooven, Geloof dan Lekker, hy weet al de zaak.
O grove En groote schande!
En sterft gy niet van schaamt, dat hy, Uw knecht, nu meêr geloofs by my verdiend, dan gy Myn zoon?
Doch hoor, ’k ben goed, en ongemerkt uw hoonen, Zo wil ik u noch eens een vaders hart betoonen, En Adelgond voor u ten huuw’lyk eischen?
maar Zo ik weêr ’t minst verlet van uw kant word gewaar... Roem.
Tot meêr verzeek’ring ly, dat ik ’er met u heen ga. Geer.
Neen, neen, vertoef my hier; ’t is best, dat ik alleen ga. Ik twyffel, en ik waag, en ik geloof u niet: Maar denk vry, zo gy, als de zaak nu is geschied, Weêr een’ge sporling maakt door nieuwe list of loogen, Gy u voor eeuwig wel moogt pakken uit myn oogen; Of anderzins, ik zweer, dat dit geweer, deez’ hand Zal wasschen in uw bloed myn reeds geleeden schand.
Ik steur my luttel aan dat dreigen, en dat zweeren.
Gy gaaft het wat te ras, gy moest u beter weeren, En, daar gy hem had braaf tot tweemaal afgezet, U voor de derde maal daar hebben doorgered: Want, Heer, de derde maal moet, zegt men, kabel houwen.
Spot niet te veel, ’t hoofd staat my kroes, het mogt u rouwen.
Een nieuwe ontsteltenis zich door myn boezem spreid.
Hoe na de wroeging van dat gy hebt waar gezeid?
Of nieuw bedrog, om weêr van deez’ te zyn ontslagen?
Want ik hard twyffel, of g’ haar liefde moogt toe draagen, En zie dat gy zo vol van zulke nukken steekt, Dat ik het tegendeel versta, van ’t geen gy spreekt.
Ik min haar, en hier in hebt gy niet wel geraaden; Maar ’k waag al wat te veel, en dies ben ik belaaden: Want, zo haar Vader het niet eens word met de myn’, Zal haar verkeering my straks afgesneeden zyn: En schoon het hen al schynt geraân, staat weêr te vreezen, Of daar de Dochter voort wel toe gezind zal weezen.
’k Heb in ’t voorbygaan straks gezien haar Gezellin, Die scheen voorwaar geensins de laelykste in myn zin, En heden, als ik haar wat naauwer ging beschouwen, Kreeg van myne eerste min myn hart al wat berouwen: Zo dat het zich, byna in tweën doorgedeild, Tot deez’ begeeven zou, zo ’t niet al waar verzeild.
Maar waarom u dan zo vol minnebrand te toonen, En uwen Vader tot het Echtverzoek te troonen?
Hy had my niet geloofd, ’k was buiten alle raad.
daar gy waarheid spraakt, loogt gy noch in der daad?
Ik zag geen* and’re weg, om Vader neêr te zetten.
Dat hem, die ’t spel my dus verbrod, de donder plette!
Die valsche trouw had tyd gegeeven aan myn min Te raaden met myn hart, te kiezen na myn zin.
Maar Heer, haar Speelnoot is Will’myn, die gy versmaade.
Ik heb my zelven dan dus dommelyk verraaden!
Hoe groot is Henriks luk, en hoe staa ik verzet: Maar als ik ’t wel bedenk, hy ’s ook maar Meugebet.
* Laat loopen, Lekker, nu ik hem myn plaats liet kiezen.
Gy zyt ’er bombam af, zo wel als van Orfize.
Wy biên dan Adelgonde een waggelende ziel, Die, in haar byzyn, schier Will’myne in handen viel.