floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ziet dien ouwen eens in de fles pikken... Stuurman daar komt een sloep.
Waar, waar?
gants bloed z’is dichteby, Loop Daan zegt het de Luitenants.
moet ’er geen volk op zy?
Neen, ’t is den Hofmeester, ik ga meê voort.
En ik van gelyken.
HENDRICUS KORTWIEK, DIRK WYSNEUS, KEES.
Spring in de rust jou beesten: waar sta je daar naar te kyken?
Vat je achter touw, jou reekels.
HENDRICUS KORTWIEK, DIRK WYSNEUS, HEIN LEKKERBEK, KEES.
Hoe Hein, is dat voor goed aan boord?
zoo vroeg?
HEIN.
ô Ja myn Heer, ’k heb men paspoort, daar is geen borg meer in de kroeg: Den Domine haalt de plank op, pakt zen spillen, en wil verhuizen; Hy zeid dat hem de Luitenants, Schryvers, Docters en Hofmeesters, kaal pluizen.
Wat beest is dat, noemt hy daar zoo de Luitenants maar by?
Dat ’s recht, men Heer, wel ze komen het eerst van zen klanten in de ry.
Maar weet je wel dat je smoddermuiltje zel aan boord komen?
Gans bloed wat zel der nou een oly over den akker stroomen; Nichje komt meê, de nikker hoe zel ’t ’er weêr van gat gaan.
Dunk je dat, wel de wyn in jou kelder, mach ook wel vast staan.
GUILJELMUS HOOGHART, HENDRICUS KORTWIEK, DIRK WYSNEUS, HEIN LEKKERBEK, DAAN.
Hoe drommel meen je ’t hier, zal ik geen meester blyven; Singjeur, waar, kom je van daan?
en wat kom je hier bedryven?
Ken je me dan niet meer?
Wel ja myn Heer; maar ’k heb uw maat gezegt... GUILJELMUS.
Wat heb je gezegt?
Wel dat ik scheep was: ’k weet niet dat hier quaad in legt.
Zoo lang als ik hier ben, zoo wil ik, dat men my zal kennen: Ik zal u al te samen, gy groote Signjeurs, wel tot je plicht wennen: Alle ordres, al het nieuws, al wat ’er omgaat, en al wat men hoort, Dat moet men my alleen bekent maken, als de meester hier aan boord; ’k Versta niet, dat ’er iemant in ’t heele Schip, een touwtje zal weg leggen, En dat ’er niemant iets zal brengen, of men zal het my zeggen.
Wel vaar ik hier dan zoo maar meê Kameraat, gelyk de groote mast?
Maak jy, dat je op de Kok, op ’t spil, en op de valreep past: Die drie posten zyn voor jou geschikt; de rest zal ik wel maken.
Ja myn Heer, zoo zou my dan niets meer, als dat maar alleen raken?
Neen, niet, of ’t moet je gecommandeert worden, dan is ’t jou beurt.
Wel ik moet ’er om lagchen: meen je ’t maat?
je bent versteurt.
Hoe, dat respect dat ik jou bewys, moet je my weérom geven, Of wouwje met my als met een Matroos leven?
’k Weet van Matroos, of van der niks: men moet doen dat ik commandeer: Of de duivel zal om de stukken danssen, versta je dat Heer; Doch ik mach myn hoofd hier nou niet meer over breken, En zal, als den Kapitein aan boord komt, hem daar over spreken.
HENDRICUS stil.
Ja, ben je van dat hair, zoo mach je de nikker luizen, maat.
Monsieur grootshart, flikflooijer, en gatlikker daar je staat.
Wat prevel je daar al?
spreek uit je mond, zoo kan ik je hooren.
Ik zeg dat den geveinsden drommel over al een gat wil booren.
Wat meen je daar meê?
Och niemendal, ’t is een inval, zwyge best.
Dat zou ik je ook raân.
maar hoe hebben we de wind Dirk, west?
Dirk kykt met een groote graviteit op het Kompas.
De wind, myn Heer dat scheeld noch wel een halve streek, zoo myn oogen, My daar zoo even, op het kompas, niet hebben bedrogen.
En hoe lang moet de eb noch gaan?
zal ’t niet wel twee uuren zyn?
Een half quartier der over, of daar omtrent, zoo dunkt het myn.
Wel Hein, wanneer zal de Kok by jou schaffen?
Dat ken ik niet weten: Want de Kok moet gereed wezen als je gelieft te eten.
Waar zal ik de tafel dekken, boven in jou hut, of beneên?
Hier boven Hein.
Zoo als je maar wilt.
Ja, dektze daar, om zekre reên.
Zel je gasten hebben, zoo zal ik het ’er een beetje na maken.
Kaat en Tryn.
Dan kan je met een klaar raken.
Een luimpje, na de schafting, is aan boord een schoon tydverdryf: En ’t is scheep de mode zich te diverteren met een andermans wyf.
Niet te grof Hein, je bent een schoft, en je zult een schoft blyven.
je moet hier geen schaamten hebben van je bedryven.
Ga maar heen beest, en maak dat we zoo vroeg eten als je kent.
Maar, à propos, hoe stel je ’t met Nichje, als je nou by Kaat bent?
Daar zel een nikkers huishouwe leggen komt ze dat eens te weten: Want ze is verhamert van de jaloersen duivel bezeten; En Klaartje, zal dul worden, dat m’er ’t aas uit de bek haalt.
Me dunkt, Hein, dat je ze daar al vry wel hebt afgemaalt.
Kom, kom, laat dat zoo blyven: en jy Daan: reekel!
waar zyn je zinnen?
Laat Kees je helpen, en maak het theegoed schoon daar binnen.
Wel, wel, men Heer, en wat dan?
Dan de klodder klaar, met wat koek: Doch vryft het porcelein ter degen af met een schoone doek.
Moeten de vrouwtjes niet wat hebben, ze zitten zoo zuur en kyken?
Ja gauwdief, vertrek, of... DAAN.
Ik ga, je hoef me de rug niet je stryken.
En ik ga maken, met drie paar haasten, dat je wat te schaften krygt.
GUILJELMUS HOOGHART, HENDRICUS KORTWIEK, DIRK WYSNEUS.
Hoe, heb je de klem in je mond Dirk, dat je zoo lang stil zwygt: Je placht noch wel eens, op jou manier, hier of daar af te praten.
Ja, dat is waar: doch ik meen het voortaan wat na te laten; Die veel zegt, heeft veel te verantwoorden, het gaat hier zoo raar.
Wel hoe raar?
wat wil je daar by zeggen?
of wat meen j’er meê vaar?
Daar is nacht en dag, zulk een leven tusschen deks, met zuipen, Dat’er je de tranen van zouwen uit je oogen druipen.
Men kan geen volk tot het kruiszeil krygen, den gantschen nacht: En dit maakt, dat men geduurig onklaar touw heeft: schier elke wacht Heb ik een geraas en getier om vyf zes man te krygen Dat j’er dul om worden zoud’; de rest die zel ik zwygen.
Spreek op, dat ik weten kan hoede vork in de steel steekt.
Je weet wel myn Heer, als men hier aan boord te veel spreekt, Dat men dan voor een verklikker gaat.
Wel ik wil het weten.
Ze hebben te nacht zoo louter gevochten, en gesmeten: Leuiwammes heeft dicht met vuisten voor zen lange neus gehad; Den beest was zoo vol als een kartouw, en als een meir zoo zat.
Roep Phlip de quartiermeester daar om laag!
laat hem bove komen!
Daar word geroepen.
Zoet, wat zel je doen myn Heer?
wil toch je gramschap betoomen: Je zult maken dat men my een quaje naam geven zel.
Laat my daar meê begaan Dirk, ik versta alle ding wel: ’k Moet maar eens weten wat voor leven daar om laag word gehouwen; En zoo dien schoft schult heeft, zal ik hem dicht de rug krouwen.
GUILJELMUS HOOGHART, HENDRICUS KORTWIEK, DIRK WYSNEUS, PHLIP LEUIWAMMES.
PHLIP.
Wat is ’er van je dienst myn Heer?
Hoe ziet jou den bek zoo blaauw?
Spreek reu, of je zult hebben.
HENDRICUS vat hem by de schouder.
Hoe staat je de smoel zoo nors?
heb je ’t graauw?
Wel neen myn Heer, ik heb gevallen.
Jy hebt gevallen.
Kom, kom, ik weet wel raad met je, myn ruintje moet eens verstallen.
breng me myn rotting daar eens achter* uit de hut.
Daan roept van binnen alree man,en komt met de rotting uit.
Ik viel waarachtig Heer met myn bakkus tegen de stut.
Wat stut meen je beest?
ik geloof dat je een stut meend van vyf klaauwen.
Wel maat, hoe kan je dien onnoozelen bloed ook zoo toe snaauwen: Ik wed dat hy nieuwers of weet; doe je niet Phlip?
Wel neen myn Heer, ik weet noch wel wat.
dronken hond.
Ze hebben me te nacht by ’t hair gehad: Maar, wie het geweest, dat kan ik je waarachtig niet zeggen.
Wel, kom, kom, dan zal ik het jou eens op je rug uitleggen.
Hy dreigt hem met de stok.
Phlip wykt.
Ey, ey myn Heer, slaat me niet, ik zel ’t je zeggen: het was Jaap en Jan, En de derde konstapel, geassestreerd met de dronke timmerman.
Hebben die jou wat knokkelvleis voor je koonen gegeven?
Om wat reden schoft?
zeg op, en lieg niet, wat had je bedreven?
Niemendal, als dat ik de jeneverkan aan stukken sloeg, En het mutsje daar ze meê maten.
Hoe, wat nikker, houd m’er dan kroeg?
Wel neen Heer, dat is maar, om recht en egaal op de maat te drinken.
Reekel, kon j ’er de kan met jenever niet voor de bek klinken!
Wie was’er meer by?
Myn Heer, dat weet ik niet recht op myn duim: Maar de Meester was bezich met myxturen te maken in ’t ruim: En het luik stond open, zoodat hy ’t wel heeft konnen zien en hooren; Nou zyn ze al weêr bezich, en ik durfse by myn sieterna niet storen.
of ik zal je... PHLIP.
’t Is’er wacht niet.
Ey zie hoe fyn.
Zeg op hangebast.
Wel om dat ’er wyven hier boven by jou zyn.
En of die hier boven zyn schurk!
leid jou daar wat aan gelegen?
In het minste niet, ô neen: ik heb’er niet een hair tegen: Maar men dient’er dan noch, om die redenen, wat meêr te ontzien; En je zelt’er dan beter naam by behouwen, men Heer, zoo ik mien.
GUILJELMUS HOOGHART, HENDRICUS KORTWIEK, DIRK WYSNEUS, PHLIP LEUIWAMMES, KAAT en TRYN loopen DAAN met muilen in de hand na.
Jou schelm, jou schoft, ik zel je die blaauwe oogen uit je kop scheuren: Och ik ben zoo onsteld; wat zel me noch aan boord gebeuren.
Wat is hier nou weêr te doen?
hoe ben je zoo ontroerd?
zeg Kaat.
Dat doet dien vagebond, dien galgbrok, die daar heen gaat: Hy zingt een liedje van Capecornis, puur of ik wat had gestolen.
Myn Heer ze jokt het, ’t is Capricornus, haar harssens dolen.
Ze lagchen altemaal.
Houw op, houw op daar, kom zing dat liedje voor my eens Daan.
Hoe kan ik zingen myn Heer, als je me dreigt te slaan.
Dat geloof ik meê wel, zie, zie onze Daan nou eens beven.
Daan zingt.
* HENDRICUS.
Wel Kaatje, hoe kan je zoo gek wezen?
dat liedje raakt jou niet.
Maar schurk, daar moet noch al meer aan zyn dat je zoo loens ziet.
Neen myn Heer, het doet niet, wy hebben het qualyk begrepen.
Ja, wy worden evenwel aan de eene of de andere zy genepen: ’t Is puur of ik het voel, dat hy ’t op my, of myn man zeit.
Neen, neen, ik doe niet.
Wel ik kan niet zien dat hier iets in leit: Het is een straatliedje, dat ik al over lang heb hooren zingen: Doch als je ’t weer doet, zal ik jou over dat stokje leere springen; Voort, voort gaudief, is alles binnen opgeruimt, en aan een kant?
ô Ja myn Heer, de pispot in ’t trezoor, en ’t porcelein aan de wand.
Loop, roep de Bottelier eens schoft.
Als ’t je blieft, ik zel hem gaan halen.
’k Moet om hem lagchen, schoon je de galg ziet uit zyn oogen stralen: Daar doet hy nou wis en waarachtig om laag al weer quaad; Want het quaaddoen volgt hem overal, waar hy gaat, of staat.
Hoe laat zyn we Dirk?
Myn Heer ik zal het eens op het kompas kyken.
Met wat een wysheit gaat hy: ziet hem de knevels eens stryken.
Op de zon is ’t by twaalven, hy is over ’t zuijen.
Dan is het schaftens tyd.
GUILJELMUS HOOGHART, HENDRICUS KORTWIEK, DIRK WYSNEUS, LEEN VINGERSCHAAL, PHLIP LEUIWAMMES, KAAT DE BRAKKIN, TRYN KRULLEBOL, DAAN.
LEEN loopt Daan, die hem mank houd, met een dag na.
Oeije my!
oeije my!
LEEN.
’k Zel je wel krygen, jou beest daar je zyt.
Al weer wat nieuws!
zacht reekel, wat doe je daar met de jongen?
Die schelm maakt me dul, ’t is of hy nou ’t been had versprongen: Dat je eens wist wat hy uitvoert myn Heer, en wat hy om laag deê, Je sloegt hem gewis, met je rotting, de jonge kop aan twee.
Wel wat doet hy dan?
Hy komt met zyn vinger geduurig wyzen, Puur of ik de schaal van ’t gewicht deê naar om hoog ryzen: En dat doen ik niet myn Heer, ik geef elk zyn zuivre rantsoen, Zoo als men ’t scheep gewend is, en wy de meesten tyd doen; Je bent’er immers om laag by, als het ’s weeks word gewogen!
Kom eens hier gauwdief.
Och myn Heer!
ik heb niets gedaan, het is gelogen: De Matrozen verwyten ’t hem, en hy beschuldigt my.
Hy doet het waarachtig Heer, en maakt het het volk wys, geloof me vry: We moeten malkander op zulk een manier niet gehaat maken, Of ik zou wel aan de naam van een rantsoendief geraken.
Leen, ik geloof dat je je zelve die wisje wasjes inbeelt.
Een bottelier heeft altyd de naam dat hy rantsoen steelt: Is het daarom waar?
die de huid niet jeukt, hoeft ze niet te krouwen: ’k Zou van zulke leuren, dat ik jou was, den bek maar toe houwen; Want hoe je den drek in dat geval meer roert, hoe ze meer stinkt.
Wanneer een paerd veel in ’t oog komt, kan men ’t wel zien als het hinkt.
Guiljelmus stil tegen Leen.
Houw je maar stil Leen, en doe zoo als ik het zeg met je wegen.
Laat hy by my komen heeft’er iemand in ’t Schip wat tegen.
Is ’t rantsoen gereed?
Wel dan kom ik beneên.
Tegen Daan.
Jou beest!
laat het volk om laag in rust, en over al met vreên: Of ik zal je die guitekop van de jonge romp scheuren.
Ga maar heen Leen, en steurje niet aan zulke bagatellen en leuren.
Leen gaat.
Luy de klok daar om te schaffen.
Maat, gaat eens aan de kombuis: Dat doop en smeer geven, gaat met die kok niet al te pluis.
Ja myn Heer, dat is wel waar, ik hoor het volk geduurig klagen: Dien smeerdief verdient wel een schoone dragt slagen.
Dat me jou, de Kok, je Maat, Konstapels, en al de rest, Met een touw wat meer agter de ribbe zat, dat was je best.
Hoor je niet wat’er gezeit is?
wie zal daar nou de klok luijen?
Jou hoornbeesten, wat zal ik je van de reis noch op de huid bruijen.
Hier word slecht geluit.
Wie was je vaar hoere zeun?
is dat luijen?
laat de klok staan, Of de nikker zal je tot kley en potaard slaan: Luy op zen engels, naar de mode.
Luit me de klok dan niet meer als voor dezen?
Neen, neen, myn lieve Kaatje!
’t moet naar de mode wezen.
Hier word beter geluit.
Hoor nou eens.
lykt’er dat niet beter na?
is dat geen anderen trant?
zou je altyd naar de oude manier leven, dat was schand’: Alle dingen moeten een air hebben, tot het zoenen inkluis, Dat weet je wel: ô het gaat immers hier heel anders als t’ huis; Nieuwe dingen, maken nieuwe beweging in je ingewanden...... Hou op.
’t Is waar Luitenant, dat doet me zomtyds watertanden.
Van zoo lang ouwe kost te eeten, krygje ’t scheurbuik in je lyf: Een nieuwe pekulharing is aangenaam.
DIRK tegen Phlip stil.
Wat bruid me dat wyf: Weet ze dat, zoo heit ze wel met de Prins over de maas evaren.
PHLIP stil.
Ze heit de lucht van ’t Schip lang in de neus en zel ’t je wel klaren.
Waarom ga je niet na de kombuis Phlip?
’t Is myn beurt niet myn Heer.
Zoo hou je beurten doe je?
Dat ’s zeker.
Jou ongelikten beer: ’t Zal noch meer doen als hard waaijen, kom gaat me met je volk schaffen, Je moet naar land; ik zal je de naaste reis dubbeld straffen, Jou dronken hond... ga maar heen, en spreek me niet een woord.
Phlip weg.
Daar is geen leuijer babok, noch grooter dronker aan boord: En dat is noch een Quartiermeester van den Baas moet je weten.
Ja maat, dat is ook de reden, dat me wat moet vergeten.
Nu, ik ga naar de Bottelier, by het rantsoen.
En ik by de Kok.
waar ben je tevekind?
Wel hier men Heer.
Daar, berg me stok.
Nu wyfjes, je zal je zoo lang achter wat alleen vermaken: Als ’t volk geschaft heeft, zoo krygen wy meê wat voor de kaken.
Wel men Heer, ’t is te veul beleeftheit, dat durve we niet doen.
Nu kom: je bent te mooi om je zoete lyf met scheeps kost te voen.
Excludeert ons dan men Heer.
Ja ja, ik zal je wel excuzeren.
KAAT, TRYN.
Het is immers waar, dat me noch alle dagen moet leeren.
Ja Tryntje!
’k heb zoo veel vreemde dingen aan boord geleerd, In die tyd, dat ik hier om myn man te bezoeken, heb verkeert, Dat ik het je in geen drie dagen zou kunnen vertellen: ’t Is jou eerste reis kind, of je de Luitenants wat quellen, Je moet dat zoo wat inschikken, en denken, ’t is scheeps manier; Alle dingen gaan hier zoo wat met een andere zwier.
Ja maar Kaatje, me man, me man, hoe zel ik het daar meê stellen?
laat je man wat gras likken: dat moet je niet quellen: Wel wat wouwen de mans zeggen?
men doet ’er hun deugd, en eer meê: Als wy by de Luitenants gaan, werken ze niet veel op de Ree; Zy krygen de lik, en wy, wat wy willen en begeren.
Maar ze zellender af praten.
Weg, weg, wat kan ons dat deren?
Dat je ’t eens wist Tryntje, een gestole brokje smaakt zoo zoet.
Wel fiat Kaatje: hoor!
ik zel meê doen, al wat dat jy doet.
’t Is wel, dan kunnen we playzier hebben, by dagen en by nachten: De drommel mocht hier anders zoo lang by de mans aan boord wachten.
zou men om zoo een pikbroek hier in’t Schip blyven?
neen, neen: Ik voor my ik ben met myn plug niet wel te vreên, En ik geloof dat het tot jouwent ook zoo zel wezen; Dat kan ik wel door een verrekyker uit je gezicht lezen.
Ja, ja, ik trouwde de myne meê om dat ik een man hebben zou.
Het is gerust, een contfertyfje te maken, voor een vrouw.
Als je vryster bent, dan steekt’er te veul gevaar in, Kaatje; En het brengtje vliegens, als je wat doet, door de Stad op een praatje.
Dat is waar, de naam van man, wast al de kakelary of; Het blyft onder zyn hoorns zitten, al maak je ’t al wat grof: Men is ’t aan de Oorlogs Schepen toch gewent, daar wort’er niet van gesproken; Tut, tut, daar is hier zoo meenig hoentje aan het spit gestoken.
Meen je dat de Officiers in dit geval heel vry gaan?
Neen: die maar wat goelyk van smoel zyn, moetender meest altemaal aan.
Och myn lieve kind!
dat de Luitenants met ons bedryven, Dat doen de Kapiteins al weêr met haarluy wyven: ’t Is of je hier in het land woonde, van alle goederen gemeen.
Maar komt hier niet wel questie deur Kaatje?
Weg Tryntje, neen, ô neen: Als je tusschen deks komt, zie je zoo meenig brootje leenen.
Daar zou ik niet van houwen, met de Luitenants bruit het noch henen: Die zyn noch wat beter van lucht, en stinken zoo niet naar de teer.
Dat vat je wel, en het plaizier dat je met’er hebt, beloonen ze weêr.
’t Is koffy, ’t is theê, ’t is wyn, of een goeje schotel eten, Alles ken je krygen, wat je hebben wilt: doch geen geld moet je weten; Want de meeste part, is gemeenelyk, kaal, en gezont.
Ik vraag naar geen geld, maar vermaak!
och me dunkt ik ruik al lont, En wenste wel dat de Luitenants al weêr bove waren.
noch al meer: ’t gebeurd ook wel dat wy eens naar land varen: Dan moet je by jou Jaapje houwen, of je t’ huis moest zyn: Och!
men moet hier in het Schip zoo aardig leven, myn lieve Tryn!
Want als we aan land komen, gaan we hier of daar by een Boer slapen: Of in een Dorp, naar dat de gelegentheit is geschapen...... Maar zacht, daar komt de Schipper, met den Hofmeester.
En hier Daan.
De rest zel ik je morgen wel vertellen, laat ons nou gaan.
EVERT KRABBER, HEIN LEKKERBEK, KAAT DE BRAKKIN, TRYN KRULLEBOL, DAAN.
Zacht, zacht een beetje, heb je zulken haast?
waar zel je heen loopen?
Je ziet’er zoo vinnig uit, of je een paling het vel af zoud stroopen.
Dunkje dat Evert?
wel ik zie zoo als ik te moe ben maat: En die wat op een andre plaats te doen heeft, is het tyd voor dat hy gaat.
Je hebt gelyk den brui Kaat: hoor!
je zelt van deze middag smullen: Ben je hongerig?
Geen kleintje.
Wel ik zel je den buik vullen.
Hoe meen je dat maat?
we komen by jou niet eten Hein: De Luitenants zullen nou onze tracteerders zyn.
Dat weet ik wel, malle karonje!
loop Daan, gaat de tafel dekken.
Ik zel je van deze middag eens voor een dienaar verstrekken.
Hoe dienaar?
Wel om de wyn te schenken.
zal je gaan guit?
Ja, ga ik niet?
zie daar ga ik al heen: zacht eerst eens gefleuit.
Hy fleuit het deuntje dat hy hier voor zong.
Ja, fleuit dat je barst, ik zel ’t je flus wel betalen.
De Bootsluy moesten hem by het hair eens op het halfdek halen, En roskammen hem dicht: HEIN.
De Luitenants zynder al te mal meê, Hy kan ’t niet verbruijen, hoe dat hy ’t maakt: maar dat het Kees deê, Dat hy doet Evert: knitteltjes zouwen zyn erfdeel wezen; En licht wel driemaal ’s weeks.
Ja Hein, dat zou ik meê vreezen... Maat zoet daar komt Guiljelmus.
GUILJELMUS HOOGHART, EVERT KRABBER, HEIN LEKKERBEK, KAAT DE BRAKKIN, TRYN KRULLEBOL.
Wel Hein, het word al wat laat: Het is best dat je naar den eten, meê naar de wal gaat, Of de Kapitein met Mevrouw quam, en je wat schafting moest koopen.
Daarom hoeft ’t niet myn Heer, want ik kan me noch wel wat bedroopen: ’k Heb kost genoeg, al was het voor drie dagen.
Hô, zoo ben je klaar: Blyft dan maar aan boord, waar is Daan?
DAAN roept van binnen en komt uit.
hey daar.
ben jy ’t men Heer?
Ja hoerekind, ik ben ’t.
wat doeje daar binnen?
De tafel dekken.
Wel waar laat je nou me schoone linnen?
Dat heb ik in de kist geleit.
En de sleutel?
In me zak?
hoe Evert, schaf je niet?
’k Zie noch geen volk aan de bak.
Meen je dat Schipper?
ze zitten al in de hut, en wachten je met verlangen.
’k Zeg dat je hier komt.
blaas op je wangen.
DAAN blaast zyn wangen op, enkrygt een harde slag.
De duivel is dat ook slaan?
Kaat lacht’er om.
Je zult noch al beter hebben, schurk.
Hy verdiend zoo veel.
Ja, ’k wou dat je verzonk als kurk.
Nu myn Heer, als je maar klaar bent.
Ik ben klaar, ga maar eten halen.
Kaat, me dunkt dat ik den honger zie uit je gezicht stralen.
Ja, maar daar is meer honger als brood honger, weet je dat wel: Zie hier komt je Maat van de Kok, ’k wed het die meê zeggen zel.
Nu ik ga wat schaften.
GUILJELMUS HOOGHART, HENDRICUS KORTWIEK, KAAT DE BRAKKIN, TRYN KRULLEBOL.
Zal den Hofmeester noch niet opdissen?
Het is al laag water Maat.
Hoe kan hy ’t ook op een half uur gissen... Daar komt hy al.
De drommel men Heer, met vier bottels wyn?
Wel ja, dat zal de man een vogeltje, en de boer een gans zyn: Kom gaat maar binnen, ik moet de Sloep naar de wal stuuren.
Val Roeijers, val.
GUILJELMUS HOOGHART, HENDRICUS KORTWIEK, FLIP LEUIWAMMES.
Al ree man.
Maak haast Phlip, het is al een uuren; Roey naar de wal, en wacht naar den Kapitein.
Wel myn Heer: Maar hoe lang zal ik wachten?
Laat zien, tot zes uuren, niet meer: Waar blyven die Sloeproeijers daar?
Moet ik je weêr ham geven?
Jou tevezeuns, kan je dan anders niet als met slagen leven?
Ze gaan als luizen over de teer.
Dunk je dat?
Weêr aan Phlip, heb je ’t kleet?
Ga Daan.
kom Maat, eten wy wat.
ABRAM MYXTUIR, WILLEM SCHYNSCHOON, DAAN, KEES.
Ja Magister, al myn zeggen, en vermanen, kan niet baten: Ze staander meest om en lagchen, en laten me wat praten.
Vloeken, lasteren, schelden, overspelen, is al wat ik zie, en hoor.
De goddeloosheit, vliegt het Schip, nacht en dag, door en door.
ABRAM.
dat is de mode aan boord, wat mach je lellen?
Is dat de mode?
’t mocht de droes: kon je me dat vertellen.
Och Schynschoon!
wy leven hier in een heel ander klimaat: De gewoonte maakt de tweede natuur.
Doet ze zeker maat?
Is dat dan de gewoonte, hier zoo te vloeken, lasteren, en zweren?
Ja ’t mallen beest, daar zyn ze in geconfyt, en wou jy ’t ’er af leeren?
De jongens lagchen.
Waar lach je om jongens?
Nieuwers om, meugen we niet lagchen?
Lagchen we dan noch eens Daan.
Zy lagchen weêr.
EVERT KRABBER, ABRAM MYXTUIR, WILLEM SCHYNSCHOON, DAAN, KEES.
waar wil je heen Jou hoerekinders?
houd den bek, moet je al weêr daggevleis vreten?
Ja kregen ze dat maar wat veel.
EVERT haald zyn dag uit de zak.
Ik zel ’er de rug eens meten.
Kom hier, waarom lach je schoft?
Wy lagchen om den Domine.
Wel, om dat die een and’re mode in het Schip brengen zel.
Wat voor een mode?
Hy wilder een goud grendeltje van maken.
Jou reu, hoe kan de mode hier een goud grendeltje raken?
Een menist kerkje, dat te Haarlem by de zeilbrug stond: Daar was de Gemeente zoo fyn als gehekelde poppestront.
Abram lacht.
Och Domine!
houd je mond, of je zelt noch al meer krygen.
Ik zie wel dat ik de Moorjaan schuur, daarom zal ik zwygen.
Hier word de hutsdeur op gedaanen Hein den Hofmeester roept Daan!
laat de Speulluy achter komen.
Als je maar wilt maat.
Viddelaars, Viddelaars.
Me dunkt dat’er daar wel een zôô in de kuil staat.
Ha, ha, alle zien den diender, kom op, je moet je niet schamen.
Daar komender vier met’erfiolen op de schouder.
Zoo, mars ordentelyk, die deur in: je geweer recht al t’samen.
Ze gaan in de hut, die word weêrgesloten, en daar word gespeelt.
Wat zeg je Domine, wou je meê niet wel Luitenant zyn?
Neen Schipper, ben je dul, den Domine is al te fyn.
Ja vroeg bedurven, ik hoor, en zie: je meugt wat lagchen en smalen: Maar ik leer hier, dat me geen wagens over zee, noch schepen over land moet halen.
Gaan wy om laag, daar komt de Stierman: hy treet zoo bars als schoppeknecht.
Steurt ’er je niet aan, ’t is toch vergeefs, ik heb het je wel gezegt.
EVERT KRABBER, DIRK WYSNEUS gaat naar ’t kompas, DAAN, KEES.
Wel Stierman Dirk, de lucht hangt zoo: me dunkt het wil waaijen.
DIRK strykt zyn knevels.
Neen, neen, mooi weêr.
Wel zie je dan de lucht niet draaijen?
Ja, maar ’t zel op donder uit komen, ’t is rechtevoort de tyd van ’t jaar: En ik maak ook geen andere staat als op zulken weêr vaar.
Hier word de huts deur weêrop gedaan, en Hein roept Daan!
laat Jan, en Jaap, wat voor de Luitenants komen danssen.
DAAN roept.
en Jan. DIRK.
Wel mannen!
wat zyn dat groote hanssen.
Weg, dat is niemendal, zou men niet eens vrolyk wezen op de Ree?
Dan zou ’t een mensch verdrieten, is ’t niet altyd armoe op zee?
Dat om de Noord kruissen Dirk, of naar Groenland te varen, Zou myn altyd niet lyken: men krygt ’er gryze hairen, En styve beenen van; maar waar blyven de danssers Daan?
en Jaap!
kom op, jou vermaledyde beesten, zel je voort gaan.
Wel schoft is dat spreken.