floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Maar daar bedenk ik iets, waar door gy zéker kunt U van uw Crediteurs ontslaan.
Ja, schoot gy munt.
Neen, na Oostindien, wy zullen 't zien te maaken, Dat gy voor Assistent óf zo iets aan zult raaken.
Zyt gy te vreên?
Wel ja: maar par nécessité.
Geluk, Heer Eelhart, met Konstantia, kom treê In huis, men moet my dien doorbrooken muur eens toonen.
Ai Juffrouw, bid Mévrouw, dat ik mag blyven woonen.
Konstatia.
Jakomyn tegen François.
Wel spreekt gy uw Gravin nu niet eens aan?
Is uw genegenheid, myn Heer, zo haast vergaan?
Ik blyf uw dienaarés tót allen tyd.
Mais je te payerai.
Wat koeterje, wat maalje?
François tegen den Kruyer.
Hoe rékel, komje nou eerst weêr?
Neen, 'k hebje al lang Gewacht, myn Heer, maar ik was al te schrik'lyk bang Om jou te steuren.
Jy meugt voor den duivel bruyen.
't Is béter dat jy jou laat naa het dolhuis kruyen.
O varken!
Vlégel breng myn equipagie weer In huis.
Moffinne pels!
Ik lach met jou, men Heer.
Van elk bespót, veracht, is 't niet om te creveeren?
Maar'k zal my, zo ik ik kan, dat zweer ik, revengeeren.
Monsieur François heeft hier natuur'lyk wel verbeeld De dwaaze en slechte ról, die meenig lósból speelt.
Einde van't Vyfde en laatste Bedryf.
Copy van de privilegie.
DE Staaten van Holland en Westvriesland, Doen te weeten, Alzo ons vertoond is by die van het Kunstgenootschap NIL VOLENTIBUS ARDUUM, tot Amsterdam, hoe dat zy Supplianten, op 't voorbeeld van Italiaansche, Engelsche, en Fransche Academien, voor veele Jaaren, met zorg, moeiten, en ongemeene kosten, hun Kunstgenootschap hadden opgerecht tot opbouwing en voortsetring van de Nederduitfche Taale en Dichtkonst; ten welke einde de Supplianten, en hun Kunstgenootschap, door ons op den 14. van Maart, 1692. was beganitigt by continuatie van hunne voorgaande Privilegie of Octroy, om geduurende den tyd van vyftien Jaaren, alle hunne Werken, en die deizelver Leden, als toen reeds gemaakt, gedrukt, en ingevolge van tyd verder te maaken, te drukken, herdrukken, uit te geeven, en te verkoopen, en zulks by uitsluiting van alle anderen, onder wat pretext dat het ook zouden mooge weezen, alleen te mogen drukken, herdrukken, uitgeeven, en verkoopen in zodaanigen formaat, en Taalén, als het den Supplianten geraaden zouden vinden, en dat op zulke straffen, of peenen voor de Contraventeurs als breeder by 't voorgaan de Octroy uitgedrukt stont.
En dewyl de gemelde Onze Privilegie op den 14. deezer Maand Maart, stont te expireeren, en zy Supplianten gaarne in hunnen arbeid en yver zonden volharden, en groote onkosten hadden gedaan, dagelyks doen, en vervolgens doen zouden, onder andere met het uitgeeven van eene Nederduitsche Grammatica, gelyk ook met hunne werken te vercieren met titelprenten, en andere kopere kunstplaaten, en Muzykstukken, naar vereisch der zaaken: En beducht zynde, niet zonder reden, dat eenige baatsoekonde Menschen, op de oene of de andere wyze, tot ontluistering hunner werken en groote schade en nadeel der Supplianren, ben daar in zouden zoeken te onderkruipen, met hunne werken in 't geheel of ten deelen, met, of zonder net Muzyk, en de kunittitels, en andere prenten na te doen maken, drukken, verkoopen, of verruilen; vinden de Supplianten zich genootzaakt haar wederom te keeren tot ons, verzoekende dat het onze goede geliefte mogte zyn, de Supplianten met onze privilegie als boven gemeld te begunstigen voor den tyd van Vyftien cerst komende Jaaren, om gedurende den zelven tyd alle de voorlchreven werken, in zodanigen formaar en taale, reeds gemaakr, gedrukr, en ingevolge van tyd verder te maaken, alleen te mogen drukken, herdrukken, uit te geeven en te verkoopen, en zulks by uitsluitinge van aile anderan, onder wat pretext dat het ook zoude mogen weezen, en dat op zulke straffe en peene, en Confiscatien van alle zodanige nagedrukre Exemplauren, tegens de Contraventcurs te stellen, als wy zouden achten te behooren, en vereischt te zyn, ten einde de Supplianten in toekomende mogen erlangen volstrekter effect van ons voorschreeven Octroy, als zy tot nog toe hadden genoten, ter zaake van baatzuchtige lieden, niet tegenstaande onze voorige verleende Octroyen, haar niet hadden ontzien verscheiden van 's Kunstgenootschaps werken en derzalver Leden, te hebben doen nadrukken, en de Contraventeurs daar over door de Supplianten niet gecalangeert, en in rechten betrokken waaren, om in geen zwaarder kosten te vervallen, als de boeten als toen daar op gesteld hadden kunnen goet maken.
ZO IS'T, dat wy de zaake en 't verzoek voorschreven overgemerkt hebbende, en genegen wezende ter beede van de Supplianten uit onze rechte wetenschap, Souveraine magt en Authoriteit dezelve Supplianten geconsenteert, geaccordeert en geoctroyeert hebben, Consenteeren, Accordeeren, en Octroyeeren mits deezen, dat zy geduurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaren, alle de voorschreven werken by continuatie binnen den voorsz, onze Lande alleen zullen mogen drukken, uitgeven, en verkopen, verbiedende daarom alle en een iegelyken alle dezelve werken in 't geheel of ten deelen naar te drukken, ofte elders nagedrukt, binnen den zelven onzen Lande te brengen, uit te geven of verkoopen; op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebragte, ofte verkochte Exemplaaren, en een boete van drie hondert guldens daar en boven te verbeuren, te appliceeren een derde part voor den Officier, die de calangie doen zal, een derde part voor den Armen der plaatse daar 't casus voorvallen zal, en't resterende derde part voor de Supplianten; In dien verstande, dar wy de Supplianten met deezen onze Octroye alleen willende gratificeeren tot vergoeding van haare schade, door 't nadrukken van alle de voorschreven werken, daar door in geenigen deele verstaan den inhoude van dien te authorizeeren ofte te advoueren en veel min 't selve onder onze protectie en bascherminge, eenig meerder credit, aanzien, ofte reputatie te geeven, nemaar de Supplianten, in cas daar inne iets onbehoorlyks zoude influeeren, alle het zelve tot haren lasten zullen gehouden wezen te verantwoorden, tot dien einde wel expresselyk begeerende, dat by aldien zy dezen onzen Octroye voor alle de voorschreven werken zullen willen stellen, daar van geen geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie zullen mogen maaken, nemaar gehouden wesen, het selve Octroy in 't geheel en zonder eenige omissie daar voor te drukken, ofte doen drukken, ende dat zy gehouden zullen zyn een Exemplaar van de voorschreve werken, gebonden en wel geconditioneert, te brengen in de Bibliotheek van onze Universiteit tot Leiden, en daar van behoorlyk te doen blyken; alles op peene van 't effect van dien te verliezen; Ende ten einde de Supplianten deze onze Consente en Octroye mogen genieten, als naar behooren, lasten wy alle en iegelyken die 't aangaan mag, dat zy de Supplianten van den inhoude van deeze laaten, en gedoogen, rustelyk, vredelyk en volkomentlyk genieten en gebruiken, Cesserende alle belet tex contratie.
Gedaan in den Hage onder onzen grooten zeegele hier aan doen hangen, op den 14.
Maart, in 't Jaar onzes Heeren en Saligmakers, zeventien hondert en zeven.
Vt. Ter Ordonnantie van de Staten SIMON van BEAUMONT.
JULFUS, BLYSPEL, Vertoont op d’Amsterdamsche Schouwburg.
Praevalet Librae sapientiae gutta fortunae.
Gelukkige gekken behoeven geen wijsheit.
t’AMSTERDAM, By Jacob Lescailje, Boekverkooper op de Middeldam, naast de Vismarkt, in ’t jaar 1668.
Den Weledelen gestrengen Heere, MYN HEERE NIKLAAS VAN VLOOSWYK, RIDDER, HEERE VAN PAPEKOOP, DROST TE MUIDEN, BAILJUW VAN GOEILANT, &c. MYN HEERE,     Om dat al wat nieuw schijnt, veelen het brein kittelt en de ooren streelt, hebbe ik een Treurspel, Didoos doot genaamt, misschien d’eerste alhier, in dry deelen gedeelt, en gemengt met een Blyspel van de zelve verdeeling, genaamt Julfus.
Maar om dat ook, al wat nieuw schijnt, eenigen het brein tergt, en de tong scherpt, heeft deze nieuwicheit geen gemeen beschermer van nooden.
Ik draag dan het leste aan uw’ Weledt.
op, gelijk ik het eerste aan mijnen Heere Uwen Vader opgedragen hebbe, met het vertrouwen, dat Gy niet weigeren zult een beschermer van ’t een en het ander te zijn, wijl het niemandt beter en met meerder voorrecht voegt.
Maar buiten twijfel zal ik mijn dank al weg hebben, dat mijn inzicht hier op iets anders doelt, als op een erkentenis, die ik uw’ Weledt.
voor zoo vaak-genooten vriendschap en gunst schuldig ben.
Doch uw’ Weledt.
late zich niet mishagen, dat ik den hanthaveren der kunst hier mede aanwijze dien Heere, van wiens rechtzinnig oordeel, zonder vreeze van vooroordeel, zy den waaren prijs hunner werken hopen mogen.
Want, mijn Heere, den stof daar van Gy opgeleit zijt, doet ons haaren goeden aart van verstant en neigingen kennen in alle die ’t geluk hebben van den beroemden stam des Heeren van Vlooswijk te zijn; en dit voordeel van de nature heeft in uw’ Weledt.
grooten aanwas gekregen door de lessen die Uwe leergierige jeugt van ervaarene meesters in alle wetenschappen ontfing; maar endelijk haar volkomenheit en luister van den verscheiden ommegang, die uw’ Weledt.
in ’t doorreizen van verre en veele landen zoodanig geoeffent heeft, dat Gy met recht een waardigen Burger der waerelt heeten moogt; en by gevolg niet alleen door geluk van Uw geboorte, maar door Uwe eigene verdiensten, eene der waardigste Burgeren dezer stad zijt; om welker vermaax wil gezeide twee stukken, onder de schaduwe van zoo verzeekerde vleugelen, den dach zien, en het Tooneel betreden durven.
Alle deze ingestorte en aangewonne gaven zou uw’ Weledt.
immer met onrechtvaardigheit, ten minste te vergeefs bezitten, ten waare hunne vruchten tot eens anders nut gedijden.
Gun my dan eenige der zelve, mijn Heere, en laat toe, datze my strekken tot een schilt, waarop alle tongen, hoe scherp gevlijmt, en hoe hart verstaalt, zich stomp schieten.
Laat my toe, haar uit Uwe naam te zeggen, dat hunne onervarenheit eene nieuwicheit noemt, dat elders out en gemeen is; en schoon het eene nieuwicheit was, dat alle nieuwicheden niet verwerpelijk zijn; anders bleven verdorven zeden onhervormt.
Niet dat ik deze verdeeling stelle boven die van vijf bedrijven, die d’Oude naar een lankzame ondervinding voor best gekeurt hebben.
’t Is verre van daar.
De gemeine achting, die zy by alle verstandigen hebben, heeft my zoo diepen ontzach ingedrukt; dat ik veiliger acht, hun blindelings te volgen, als verwaant te wederspreken.
Ook hebbe ik dezelve stof van Didoos Doot voor ettelijke jaren eens ondernomen, en bond my geheel aan hunne wetten, voor zoo veelze my toen bekent waren; maar van die beginselen hebbe ik niet een gedachte, ik laat staan regel, behouden.
En als ’t daar alleen op aan quam, Gy, mijn Heere, en die zich der kunst verstaan, zullen ’er vijf bedrijven in vinden, hoewel ik maar dry delen stelle; alzoo het derde deel dry bedrijven begrijpt, de welke wat verlengt door voeghlijke in- en toevallen, of omstandelijke beschrijvingen en werkingen, met d’andere twee wat gekrompen, dat gemakkelijk geschieden kan, vijf gelijke deelen uitmaken zullen.
Maar, ’t slopen van ons heerlijk out Tooneel, is dat geschiet, en de groote onkosten van dit nieuwe zijn die gedaan, om altijd speelen, op de gewoonlijke wijs, te vertoonen?
onze oogen getuigen ons immers, dat al dien omslag op wat nieuws en voornaamlijk op het nabootsen van den Italiaan zach: wien men niet dacht toetegeven in zijne slach van spelen, by hen Opere genoemt; gelijk blijkt uit een of twee op dien voet ten Tooneele gevoert.
Doch de Dichters der zelve de swaricheden bezeffende van alles op die manier uit te doen voeren, hebben getracht het mogelijkste, doch moejelijkste gedeelte te eevenaaren.
Dat zijn de werken, by hen Machine genoemt, die noch wel de vereischte volkomenheit niet hebben; maar buiten twijfel op het aanmerken van vorige wangestaltenissen en misslagen verre gebracht konnen worden; gelijk wy gespeurt hebben uit het onderscheit der twee Tooneelstukken van dien aart, waar in nochtans d’een en d’ander Dichter, de konstwerken uitgezondert, den ouden voet van vijf bedrijven gehouden heeft.
Ik stel ’er dry in mijn Treurspel, op’t voorbeelt van den Italiaan; die zulx doet, om de gaping tusschen de bedrijven met aangenaam tijdverdrijf te stoppen; dat somtijds byspelen zijn, somtijds zinnebeelden, somtijds danssen; en somtijds verdichte goden, als ’t gewoel der wereltlingen bestierende.
Op dat men ondertusschen de konstwerken, in de andere bedrijven te vertoonen, toebereide.
Maar toen mijn werk al heel opgestelt, en vry verre opgemaakt was, vond ik my zeer verlegen; om dat men de kunstwerken, die men invoeren wilde, ook zelf uitvoeren moest.
Want, mijn Heere, hoe slechten Dichter ik ook zijn moge, zoo vinde ik my echter noch minder tot het laatste als tot het eerste bequaam.
En om dat het qualijk voegen zoude iemands onbetaallijken arbeit te veel te vergen, hebbe ik ’er zeer veele uitgewist en uitgelaten, sommige gepast op ’t gebruik van die op ’t Schouwburg waren.
Van d’uitvoering der weinige die daar in blijven, komt my mede den lof niet toe; want een ander vrient heeft de moeite daar van op zich genomen, en ik niets als ’t verzoek daar toe gedaan.
Deze ordre, hoewel het den nieuwen Dichteren buiten twijfel raadsaamst is, der ouden wetten en ’t gemene gebruik te volgen, dunkt my nochtans niet heel berispelijk, noch onbequaam voor allen den genen, die hunne Speelen met Kunstwerken willen vercieren; en lichtelijk zoo veel voeghlijker, als het iemand, in een Spaans kleet, beter past, op die lands wijze, als op de Fransche snof, die in ’t gemeen boven alle andere geprezen wort, te strijkvoeten.
Des heb ik dit Blyspel gemaakt; op hoop, dat d’onnozele Julfus, die ik doe dienen, om de ongelukken van Dido met vermaak te doen afwachten, zoo veel te ontfankelijker by den Liefhebberen zijn zal, als ik de stoffe van ’t Byspel uyt die van ’t Treurspel doe vloeyen, en het eene onder ’t slechte volk speelt op den zin, die de Grooten in ’t ander uitbeelden.
Maar daar valt noch veel te zeggen tegen andere byzonderheden der Tooneelwetten, daar ik tegen aanga; als, dat de bygeschiedenis van Serestus en Anna, in vergelijking van’t voorneemste werk, veel te groot is; dat het leste deel, als gezeit, dry Bedrijven inhout; waarom ik het ook deelen, en geen bedrijven genoemt hebbe; alzoo ’t overwaar is, dat ieder bedrijf op een zelve plaats en aaneenhangende tijt afspelen moet; dat ik de verziering anders als Virgilius verhandel; dat ik ’t volk te Kartaag Amsterdams doe spreken, en de Vrouw van Julfus, om haar spraak te vermommen, in ’t eerste deel Brabands doe nastameren.
’t Een en ’t ander waare in ’t opstellen met gemak voorgekomen, hadde ik’t voorbeelt der Italianen niet gehadt, en voornamelijk had ik niet geoordeelt dat het zoo meer vermaak als anders geven zoude; waarom ik ook Julfus, als te Kartaag op een stroowisch, gelijk men hier zeit, aangedreven, Westfaalsch of ander Nedersax zoude hebben doen spre- ken, waar het my zoo wel voor, als na het opmaken, ingevallen.
En buiten dit alles zal ’er noch genoegh te zeggen zijn; maar staat my ’t schrijven vry, waarom een ander het spreken niet.
’t Heeft tongen geregent op de werken der grootste Schrijveren, op wat gront als op een ydele waan zoude mijne hoop steunen, indien ik tusschen de druppelen droogh dacht door te gaan.
Ook moet menze niet alle vreezen.
Een slag van tongen jaagt maar wat schrik aan, dat zijn de nijdige; maar die bekennen, zoo haast zy den mont openen, door de spijt van hun licht betimmert te geloven, dat men hun te boven en voorby streeft.
Geen kleine vergenoeging voorwaar in vergelding van een weinig blaffen, dat hoewel geen doodelijke nochtans gevaarlijke beten dreigt; en die langzaam te genezen zouden zijn, zonder den balsem van uw’ Weledts.
en aller verstandigen goetwilligheit.
Voor hen is ’t, dat meest alle werken in ’t licht komen, aan hen is ’t daar van te oordeelen, van hen is ’t, dat men zijne misslagen gaarne ziet aanwijzen, en door hen is ’t, dat men die kent, en zoekt te verbeteren.
D’onwetende verdienen niet, dat men na hen meer omzie, als na kleine hontjes, welker gekef niet gevaarlijker is, noch meer geklaters maakt, als de belletjes dieze dragen.
Voor ’t overige zal my den grooten hoop der toezienders, wien het om ’t even is, of ’t maaksel wat beter of sleghter is, genoeg voldoen, zooze zich hunner uitgift niet beklagen.
Doch die konnen zich troosten, dat ’et dan een aalmoes is, die zy den ouden stok en arme wees doen, gelijk ik hen die van mijnen arbeit schenke.
Uw’ Weledt.
mijn Heer, stelle de bescherming die ik U verg, mede op die rekening, zoo zult Gy, de Godshuizen ten voordele, veele tot andere nieuwicheden moedigen, van ons alle bedankt worden, en ik blijven Uw’ Weledts.
ootmoedichste dienaar en verplichtste Neve A. PELS.
Julfus, Trojaan.
Lais,        Tiribus,        Mizo,        Quibus,        Kaja, }} Kartagenaars.
Dit Blyspel speelt bequamelijk met zijne dry deelen, achter ieder deel der zelve orde van Didoos doot.
Byzonderlijk aangezien, begint het een uur voor middag, en eindigt twee uuren naar den opgang der zonnen.
Den Lezer diene tot narichting, dat ik met ae, de klank van de Grieksche η, als men in waerelt, blaeten, en diergelijke woorden hoort, uitbeelde.
Qui facile credit facile decipitur.
Die licht gelooft wort licht bedrogen.
IULFUSBLYSPEL.
Op ’t spreekwoort: Die licht gelooft, wort licht bedrogen.
πολυθρύλλητον.
Te vertoonen achter het eerste bedrijf van Didoos doot.
Straat van Kartago.
Iulfus, Laïs.
Iulfus.
NEen Laïs, altijd die sekreten, En dat gestutsel; ’k wil het weten; Of aârs ziet toe, je kentje man.
Lais.
Je trektje dat nouw zoo hart an, Of dit het ierst was; ’k zel het myen, ’k Beloof het jouw, op aâre tyen.
Wat zelje myen?
dat ik niet Kom after datter al geschiet?
En om dat jy ’t dan zoo zelt klaren, Zoo zouwje ’t nouw niet openbaren?
Een schoon beloven!
Wel wat is ’t, Dat Julfus van zijn wijfje gist?
Mijn wijf!
ik lach mit zukke kuren.
Ik reê in ’t schip mit al men buuren.
Maar Julfus!
schaamje wat.
Mijn eer In twijffel trekken, gaet te veer.
Hoor wijf, als ’t ommers wijf moet wezen, Gien praatjes kennen mijn genezen.
Waerom heb ik den hielen nacht, Tot an den ochtent, op de wacht Staen moeten?
Hoe kan ik dat weeten?
’k Heb schier men oogen uit ekreeten.
En deuze morgen, toen ik t’huis Wouw loopen, had Menheer quansuis De daghwacht nodigh, ’k mocht bygommen Niet uit de kortegarde kommen, Tot nou toe, dat men Iulfus lost.
Wel zoo Menheer het deê, hoe kost Ik dat gebeetren.
Welke kuuren!
Ien aârmans doen moet ik bezuuren; Ia wel, ik raak mijn zinnen quijt.
Wat deê men t’huis in al die tijt.
Ik sliep te nacht, en deuze morgen Moest ik het werk van ’t huis bezorgen.
Het niemant t’huis nae mijn evraagt.
Nae jouw ook niet?
hoe plaagt Die man een mensch.
Ik heb ’t vergeten.
Ik zeg noch iens, ik wil het weten.
Wat was het, man of vrouvolk; spreek, Eer ikje an hondert stikken breek.
Deuz’ Radix is voor de memory Probatum.
strax, vertel de story.
Wel, wat beliefje dat ik zeg, Meer als ik weet?
Hoor wijf, ik leg Iou strax deuz’ riem om lijf en lenden, Of Serbaris die moetme schenden, Zoo jyme daadlijk niet vertrekt.... Lais.
Ik gae dan heên kynt.
’t Varken gekt Noch mitme, zelje nae mijn hooren.
Ik ging, om jouw niet te verstooren, Wijl jy my te vertrekken hiet.
Neen, dat vertrekken mien ik niet.
Ik mien vertrekken; dat ’s vertellen: Wat vrouwen, mannen, of gezellen, Wanneer, hoe lang, waerom, en hoe, Van gustren aevond, tot nou toe, Tot onzent, stuxwijs, of mit hoopen, Zijn uit, en in ons huis eloopen.
Als ik het zeg, wil jyme dan Beloven, datje daer niet van Begeert?
Wel wat zouw ik begeeren?
’t Geen my geschonken is met eeren.
Met eeren, of ten naesten by.
Wat schenktmen nouw om niet, jou pry?
’t Wierd mijn om jouwentwil eschonken.
Was ’t wijn, of bier?
het wijf lijkt dronken; Zoo praatze.
jou om mijnentwil Vereeringen edaen, en stil, Terwijl ik op de wacht most schilderen?
Ia wel, ik zel noch hiel verwilderen, ’k Wil weten, wat men gaf en deed.
Laïs.
Wel vaâr, men deê me niet een beet.
Wat gaf men dan?
Goet weg te brengen.
De duiker moet ’em daer meê mengen.
Hier hebjer, daer verliesjer weêr.
Hoor Iulfus, ’k zweer ’t jou op mijn eer, Dat alles waer is.
’t Het wel reden, Zooze eer het, plaats an zoo zwaere eeden Te geven.
Spreek dan op in vreê.
Zeg, waer vereerde men jouw meê.
Je zelt het werkje zonder quellen, ’k Beloof ’t je, nae je zin bestellen.
Serestis quam Tot onzent, Iulfus, en hy nam Mijn an ien zy... Iulfus.
Menheer het parten; Dat an een zy neem ik ter harten; Wat deed hy mit jou an een zy?
Ia wel, gien mensch lijt, dat ik ly.
Hy deê me niet; maar zaime, Laïs, ’k Geloof, dat ons vertrek hiel na is.
Want onze Vloot gaet onder zail.
Ik zai: Menheer, ik wenschje hail Op rais; toen zai hy weêr: ik dankje.
Maar zetje neêr, daer op dat bankje; Want dat ik jou nou zeggen zal, Mocht jou ontroeren.
Ik word mal; Wat geef ik nae die viezevazen?
Wat was het endlik?
Mit dit razen Beletje ’t me te zeggen.
Hoe Liep ’t of dan?
ras; ik luister toe.
Toen ging hy zelver by me zitten.
Ien swarten, en ien witten.
Die man die gunt een mensch gien tijt.
Wel teem dan, datje jou bekrijt.
Zo neêrezeten, zaid’ hy: kyntje, Den hemel wil ’t, maar jy bevyntje Vry ongelukkig; want jou man Moet meê op zee, en jy daer van.
Zoo word ik dan van jou ontslagen?
Ia, maar jy zelt ’et jou beklagen Wel duizentmaal; want zukken vrouw, Als ik bin, vindje nooit voor jou.
Laet jy me, als ’t pas geeft, daer veur zorgen, En maakt ien end; de hiele morgen Loopt mitje klap deur.
Menheer, Zai ik toen, ’k zel dat nummermeer Toelaeten; toen zai hy: ’t moet wezen.
Maar, zai hy, jy hoeft niet te vrezen; Wy kommen weêr, zoo ’t Iuipeter Belieft, zai hy, wy gaen niet ver.
Maar ondertusschen moet men eeten, Zai ik.
Ik heb jou niet vergeten, Zai hy; en daerom kom ik hier.
’k Bemin jou man; ik ken hem schier Zoo wainig, als mijn handen, missen.
Och Iulfus, Iulfus, jy kent gissen, Of ’t hart mijn klopte; want ik docht?
Beminj’em, zoo bin ik verkocht.
Toen zai ik: ô Menheer Serestis, Moet ik mijn Iulfus, die de best is Van al de mannen, missen, zoo Raak ik in ’t gasthuis, of op stroo.
Mit kreet ik, dat het hum verbarmde Tot in zijn hart; want hy omarmde Mijn strax.
Hy deê dat niet en deugt.
Maar ’t was in deugt en eer; je meugt Het wel gelooven, laetme spreken; Ik zelje fantlezyen breken.
Wie drommel of hier spreekt, als zy?
Maar is het end al dichte by?
Ik zeltje zeggen.
Ik verkropte Mijn rouw, zoo veul ik kon.
Mit klopte Daer iemand veur an onze deur; Ik docht dat jy ’t waert, en ging veur; ’k Deê op, en liet heur baide binnen.
Is ’t uit, of gaeje nouw beginnen?
Wie quammer toen?
Wel altijd Vaar, Val jy me in ’t woort, en steurtme maar.
Lais, Iulfus, Tiribus, aan d’een zy uit,dat het Laïs maar alleen ziet.
DAer is hy.
Zelje ’t me berechten.
Het waeren van Serestis knechten; Die brochten, eer Menheer vertrok, Een houwer, en een wapenrok Vuurnuuwt, en vol an alle kanten Van parlen, en van dijemanten.
Deuz’ gift hild an de Keuningin; En hoor het was Serestis zin, Dat ik het drinkgelt zou genieten; Want daer zel vry wat overschieten; Op dat ik in de bittre kouw, En als je weg bint, mooitjes zou Van deze penning kennen leven.
’k Dorst jou dit niet te kennen geven, Uit vrees, dat jy het zelf niet brocht Op’t hof, en hielt het gelt.
Ik docht, Dat my Menheer geeft, mag ik houwen; Want zie, ik durfje niet vertrouwen; Daerom zoo was ik op de gang, Toen jy me moette, uit noot en dwang, Om dit een aâr te gaen verzoeken.
Men zouw jou ommers wel vervloeken.
Bin jy mijn wijf?
Wat bin ik dan?
Wel wat bin ik?
Jy bint mijn man.
Dat mien ik ook.
Het past gien vrouwen An aârelui meer te vertrouwen, Als an haar man.
Nouw wijfje, geef Het mijn maar; ’k zel, zoo waer ik leef, Al watter van komt, jou strax geven.
’k Weet wel, mijn vrouwtje, jy moet leven; Al heb ik sommes iens ien buy, Ik bin een man als aâre luy.
Och Iulfus, mocht ik jouw gelooven.
Jy maaktme quaet, mijn krul komt boven.
’k Loof ommers wel, dat jou om niet Deuz’ weldaat van Menheer geschiet.
Ia wel ik bin niet te belezen.
Hoor doejet niet, zoo meugje vreezen.
Waer veur doch?
Veur mijn, en mijn’ stok.
Waer is de degen, en de rok?
Ik zeg niet veul.
Zel jy me gien aâr lietje zingen?
Is dat jouw woort gehouden, Vaar?
Jy gaaftme ’t jouwe voor ’t autaar, En zeg, hoe hebje dat ehouwen?
Gelijk al ons Kartaagsche vrouwen.
Hy lacht Waer jy Trojanen maar zoo goet.
Kom, zoo veel praats niet, want men bloet Wort warm, waer steken de geschenken?
Wel, in mijn zak niet, kenje denken.
Waer dan?
Op ’t zaeltjen.
Isset toe?