floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
En zal de hoop mijn wensch, door uw strafheyd bedriegen?
Dat laet gy nimmer, ô gy Minne-god!
niet toe, Want ik te trouwen dienst om de Princesse doe; 22 Princes!
ik voel mijn hert ontsteken met de minne, Door 't lieve oogs gelonk, ô zuyvere Godinne!
Wiens oogjens oogen niet  Maer eerder twee morgen-sterren zijn; 't Sneeuw-witte vel gemengd met lieffelijke bloozen, Draegt op haer kaeckjes puyk van inkarnate roozen; Die 't minnend herte voên met grage minne-lust; O min!
ô zoete brand!
mogt gy eens zijn geblust!
Princes Cecilia, pronk-perle aller Vrouwen!
In 't diepste van mijn hert zult gy uw woonplaets houwen, In 't koor van mijn gedacht, voor 't altaer van de min, Word gy steeds aengebeên alleen voor mijn Godin.
Cecilia uyt.
Daer rijst mijn morgenster met opgepronkte leden, Gelijk Aurora komt ten Hemel afgetreden; Het schijnt zy heeft haer gang tot my waerts aengeleyd: Een Prins voor 't altaer knield van uwe Majesteyt, Uytmuntende Princes, van afkomst, en van staten, Sóo gy u vergenoegd met mijne dienst woud laten, Ik maekten my uw slaef, en trouwen onderdaen.
Uw meening, Prins!
heb ib uyt uwen Brief verstaen, Die gy my heden door Rodrigo hebt gezonden; Hebt gy voor dezen niet zoo vaek in my bevonden Afkeerigheyt?
waer toe my op een nieuw verzocht?
Uyt hoop, dat ik Princes noch eens bewegen mocht.
Wanneer 't hartnekkig paerd den rijer niet wil hooren, Nocht luystren na den toom, zoo dwingt hy 't met de spooren; Voor dezen heb ik u met alle goedigheyd, Uw aengeboden dienst zoo dikmaels afgeseyd; En ziende dat het my tot voordeel niet kan strekken, Doet gy, met reden my, tot toornigheyd verwekken.
Verschoon my, ach Princes!
zoo ik u yets misdeed, Ik kniel voor u, en sweer 't is my van herten leet; Denk dat de kracht des mins heeft krachtelijk vermogen, Waer door den minnaer werd zijn redens kracht onttogen; O schoonheyd!
liefdens vreugd; ô strafheyd!
minnaers smert; Princes, is 't dan uw wil te pijnigen mijn hert?
Te plagen mijne ziel met onverdiende plagen?
Ey schoone, dood uw slaef!
Cecil.
Waer toe dit zotte klagen?
Waer toe van my begeert het geen de liefd verbied?
Uw slaef te dooden, ach!
vermach u liefd dat niet?
Princes, gy spreekt geveynsd.
en gv spreekt tegen reden.
Met welke reden kan Princesse dat bekleeden?
't Is bot, en plomp gevraegd, ja nauwlijks antwoord waerd; Wat waend gy, dat ik ben onmenschelijk van aerd?
23 Dat ik op uw begeert, en eyschen zonder meenen, aen u zoud zoo wreede straf verleenen, En zijn een moorderin door 't dooden van die geen Die my om weêr-min bid; 't strijd tegen alle reên.
't En doet, vermits Princes wil dat ik liefd zal derven.
Dat wil ik.
't Kan niet zijn, ten zy gy my doet sterven.
Ik u doen sterven?
Dat niet, maer wil dat gy Uw lieven staekt, en noyt weêr-liefd verzoektaen my.
Dit's oorzaek van mijndood.
Wie doet u d'oorzaek an?
Mach ik het zeggen?
Gy zijt 'er oorzaek van.
Gy spreekt als onbedacht, en oordeeld zonder reden, Mits gy geen meester zijt van uw genegentheden; De oorzaek van uw quel, en doodelijk verdriet Ontstaet uyt uwe min; want minden gy my niet, Soo kost ik immers u mijn weêr-min niet ontzeggen, In welk ontzegging al uw quelling schijnt te leggen; Schoon ik u weyg'rig ben, en gy geen weêr-liefd vind, Niet tegenstaende gy oprechtelijk bemind, So hebt gy recht nocht reên om my voor wreed te schelden, Maer wel u zelfs, vermits dat gy uw liefde stelden Op een die uwe liefd geen weder-liefde draegt, Om dat de liefde haer in 't minste niet behaegd, Allerdus uyt.
Florentius, vaer wel, en leef nae wet van reden, En toom, door reed'lijkheyd, uw liefds genegentheden, Die vruchteloos aen my na weder-liefde staen; Vaer wel, het is voor my op heden tijd om gaen.
Allerd.
Vind ik zijn Hoogheyd hier gescheyden van de menschen?
'k Wensch u geluk, en al wat men een vrund mach wenschen; Hoe dus verzuft?
mijn Heer!
uw wezen my betoond, Dat droeve fantasy in uw gedachten woond; Dit ben ik ongewoon, hoe dus verzuft van zinnen?
Allerde, vrund, ik swerf in 't dool-hof van de minne; Ik dwael van redens spoor, ik loop ik weet niet hoe, Ik ben niet dien ik waer, ik weet niet wat ik doe, 't Gedacht is op de hol, de zinnen zijn aen't rennen; Ik schijn met Phaëton der zonnen jagt te mennen; Allerde, lieve vrund, waer dat ik koom, oft ga, De droefheyd volgd my staeg, gelijk mijn schaduw, na, En brengt my in gedacht haer wreede ongenade, Ik heb op hoop gemind, dies voed de hoop mijn schade; Genade was mijn hoop, maer ongena betoond Haer straf zoo wreed, dat hoop in my geen meer en woond.
Gemoedigd Prins, en vrund!
van rechte vrundschaps wegen, Ben ik met u veel meer, als met mijn zelfs verlegen; 24 Ach!
mijn verliefde hert drijft in een woeste zee, En 't gun uw Hoogheyd schort, dat schort Allerdus meê; Het geene dat u queld, dat zelfde doet my plagen, Ik kan 't niet melden wat ik al in 't hert moet dragen.
Wie is d' oorzaek uws quel?
wie hindert u uw wensch?
Florentius, eylaes!
eylaes, 't is Emmerens, Die met een zoet onthael van minnelijke reden In minne-vlam ontstak al mijn genegentheden; 't Aentrekkelijke zoet van haer korale mond, Heeft met de pijlen van mins kusjes my gewond; Haer gunst, op mijn verzoek zoo minlijk zy betoonde, Dat ik noyt dacht, dat daer geveynsdheyd onder woonde; O minnelijk bedrog!
ô Vrouwens tover-kunst!
Hoe veynsd gy in uw min, hoe speeld gy met uw gunst; Ach, Prins!
men mach voortaen op menschen niet vertrouwen.
Florent, Allerde, waerde vrund!
voornamelijk op vrouwen, Die met een schoone schijn zien wat den minnaer peynsd, En wetende zijn grond, is al haer schijn geveynsd; Fy valsche dubbelheyd, gemeen in veele Vrouwen, Is mijn Princesse valsch, wie zal men dan vertrouwen?
Nu ik die valscheyd heb gespeurd in Emmerens, Nu kan ik nimmermeer vertrouwen op een mensch; Ik trek mijn min van haer, en heb nu voorgenomen, Dat ik niet meer by haer wil komen; En voor het best zoud ik u raên.
Uw liefd t' onttrekken haer, eer dat het u mocht schaên, Florent.
Allerde, hoe!
my kan geen dienst geschieden, Van die, die 't minnen my tot mijn Princes af rieden; Ik min, ja min haer zoo, dat eer ik 't minnen staek, Ik my eer vyand van de gantsche wereld maek; Cecilia die moet, en zal met my ooktrouwen, Of 't zal gantsch Grieken, oft mijn eygen zelfs berouwen.
Bezadig, Heer, en Prins!
heb ik u door mijn raed In 't minste deel verkort, en duyd dat niet zoo quaed.
Allerde, neen, ô neen!
het oprecht ware teeken Van uwe vrundschap, is genoegzaem my gebleken; En van uw gunst tot my, ik wel verzeekerd ben, Zoo dat ik dat, mijn vrund, niet qualijk nemen ken.
Lofwaerdig is den mensch,en meest dien mensch te roemen; Die zelfs de reedlijkheyd een reedlijk mensch mach noemen, Ten waer de reedlijkheyd in 't Princelijk gemoed Huysvesten, dikmaels loonden hy met quaed het goed.
De reedlijkheyd is zoo, zy kan in quade zaken, Door oprecht onderscheyd een zeker oordeel maken; 25 Of 't quaed met reden mach voor quaed doen zijn geduyd, Vermits de reedlijkheyd merkt uyt wat grond het spruyt; Indien 't zijn Hoogheyd lust met my noch wat te wandlen, Wy zullen breeder van dit stuk te zamen handlen.
Derde handeling.
IK dacht vast by mijn zelfs, alzoo ik herwaerts ging, 't Verloopen van de tijd veranderd alle ding; Tot wat geluk had my de tijd verkoren; Het geen de tijd my gaf, is door de tijd verlooren; Waer was doch mijn gedacht?
doen ik heb versmaed Een aengeboden gunst, om op te treên tot staet; Waer waert gy domme geest, toen gy u liet ontvlieden Die gunst die een Princes u gunstig quam aenbieden?
Wiens aengeboden dienst, en vriendelijke reên; Ik tot belooning gaf een bot, en plompe neen; Berouw, eyales!
berouw, hoe plaegt gy mijn gedachten, Die door 't geheugen, mijn verlooren luk betrachten; 't Geheugen, ach!
Princes, herwenscht verloopen lust, Mijn ongerust gemoed voed op versmade rust, Mijn wensching is vergeefs, gelegentheyd verloopen, Verzuymenis belet my eenig troost te hoopen; Die kans is al verzien; ervarentheyd ons leerd, Dat de verloopen tijd noyt wederom en keerd.
Doch Cicero zeyd recht, en 't mach ook wijsheyd heeten: 't Verloopen te herwenschen is maer tijd versleeten.
Onnut is 't dat ik klaeg van mijn verlooren luk, Onnut is 't dat ik nu bewe en 't verlies met druk.
Daer komt zy zelver aen, hier moet ik noch wat wachten, Om zien of ik ook kan yets van haer grond betrachten; Ik schuyl my wat ter zy, hier onder 't schaeuw van 't groen, Om zien wat dat Princes hier op het land wil doen.
Mijn hertje brand van zoete min Zoo zeer, dat ik die hetten Niet uyt mijn zieltje, nocht mijn zin, In 't minste deel, kan zetten.
Ach roover!
die mijn vryheyd steeld, Gy maekt my een slavinne; Ik ga, ik sta, gestadig speeld, Uw heusheyd in mijn zinne.
26 Slavin, door will'ge slaverny, Ben ik van liefdens wetten; Ach Herder!
ik kan uw waerdy Niet uyt mijn zinnen zetten.
Hoe zoet is minne als men mind, Daer ziel en zinnen neygen; Als liefde haer genoeging vind, Zoo krijgt men haest een eygen.
O sprakeloos geboomt!
gy die mijn treurig klagen Nu op een korten tijd gehoord hebt alle dagen; Hoe zeer dat ik, eylaes!
in liefde ben bestreên, En tot de Echt verzocht, van Princen aengebeên; Van Vorsten trouw geliefd, met smekende gebeden, Die ik op hun verzoek steeds toonden tegenheden, Mits ik Lands-douwe kies voor een vergulde troon, En min de Herders staf, meer dan een Konings kroon; Dies drijft de liefde my, verzeld met mijn gedachten, Na 't gun de liefde my meer als het Hof doet achten; Zoo dat ik mijn vreugde zoek in 't woud, Om dat mijn liefdens Zon hem daer verborgen houwd.
Ach boompjes!
bloempjes, vee, en klaverrijke-weyden, Vernieuwers van mijn vreugd, en zoete vrolijkheyden; O!
heugelijke plaets, waer mijn verliefde oog Ziels voedzel uyt de deugd van eenen Herder toog; Een Herder dien ik lief, en eeuwig liefd zal dragen, Een Herder, die my doet van rechte liefde klagen.
Zacht zinnelooze Maegd, verkies zoo lichtlijk niet, Want onbedachte liefd bracht meenig in 't verdriet; Pleeg raed met achterdocht; wat zou my deze raden?
Mijn liefd te staken?
veel eer wil ik versmaden Een Scepter, en een Kroon, ja Koninglijk bevel, Eer ik mijn trouwe liefd uyt mijn gedachten stel; Hoe!
zal ik dan een stok, in plaets van Scepter, sweyen?
Verschoven in het veld, de slechte Schapen weyen?
Zal ik een Herder dan verkiezen voor een Prins?
Soud dat mijn Vader wel gedogen?
neen, geenzins; Nochtans wil ik het Rijk veel liever noch verliezen, Als haten hem, die 'k min, en dien ik haet verkiezen; Dit oorzaekt my geween, en bitterlijke smert, De oogen vol getraen, met zuchten in het hert; De keurvorst van mijn ziel die ik heb uytverkoren, Is van een kleyne staet, en lage stam geboren; Hoe, staet het dan niet vry, dat hoogheyd zich verneêrd, En uyt oprechte liefd de kleynigheyd begeerd?
27 Daer rijst de Zon mijns ziels, en dwingt my noch te veynzen, Ik zal met deze brief ontdekken mijn gepeynzen; Wel Herder Floriaen!
ik wensch u goeden dag.
En ik u al het geen men yemant wenschen mach; Princes, dus eenig hier?
Zoud gy my eenig achten!
Mits ik u eenig vond.
Verzelt met mijn gedachten!
Gedachten, die misschien op u geliefde voên.
Zoo acht ik Floriaen, dat dikwils d' uwe doen.
Hier denkt men om geen min; wy arme Herders knapen, Zijn steeds bekommert, met veel zorgen, voor de schapen, Om houden oog in 't zeyl  Of men de Wolf ook na de Schapen komen ziet.
De schapen die gy meend, dat acht ik zijn de Maegden, Wiens zinnen dat uw liefd, wiens weêr-liefd u behaegden, Dat gy bekommert zijt met zorge voor het Vee, 'k Versta alleenig uw getrouwe min daer meê.
Vergeef my dat Princes, 'k ben zoo gelukkig niet, Dat my van eenig Maegd eenige gunst geschied; Ook heb ik noch mijn tijd in 't minnen niet versleten.
Soo moet gy, Floriaen, dan op u zeggen, weten, Dat gy niet oord'len meugt dat u geen gunst geschied, Dan of gy't al schoon zegt, ik kan 't gelooven niet.
Het zeggen staet aen my, aen uw, Princes, 't gelooven.
Ik meen dat mijn geloof uw zeggen gaet te boven.
Dat niet uw kloekheyd my verwind in dit verschil, Dewijle gy, Princes, uw tong hebt tot u wil; Had my natuur begaefd met kunst van wel te spreken, 'k Verstouten my wel licht een Maegd om gunst te smeken, 'k Zoud smeken met gevry om lieve weder min, Alwaerdige Princes, die, daer ik slaef van bin.
't En schort u daer niet aen, dies steld u door de reden In alles vry vernoegd, en reedelijk te vreden; 't Is wonder Floriaen, ja wonder geeft het my, Dat zoo een braven Held leefd zonder vryery; Volmaekte schoonheyd, die uw jonge jeugd verçierd, En lieftalige tong, met reden gemanierd, Sijn machtig om een Maegd tot minnen te bewegen, Indien gy, Floriaen, daer toe maer waert genegen.
Genegentheyd, Princes, is wel tot min gezind, Maer, mits genegentheyd gelegentheyd niet vind, Is mins begeert te niet; dies moet ik 't minnen staken, Tot dat genegentheyd gelegentheyd kan raken; En zoo ik eenig Maegd tot my geneygd, mocht zien, 'k Vertrouw dat ik haer zou mijn liefdens dienst aenbien.
28 Cecilia Ik twijffel, Floriaen, of gy uw woord zoud houwen.
Mijn woord mijn zegel is, daer mach men op vertrouwen.
Wie al te licht vertrouwd, wel licht bedrogen werd.
Bedriegen kan hy niet die vroom is in zijn hert.
een vroom gemoed is heden quaed te vinden.
Princes, voor anderen kan ik my niet verbinden, Ik spreek alleen voor 't mijn.
De woorden die zijn goed.
En 't hert niet minder, als 't de tonge spreken doet.
Waer 't zoo, ik zoud u licht dan vry wat toe vertrouwen.
Van mijn getrouwigheyd moogt gy u zeker houwen.
Wat zekerheyd kan ik van uw getrouwheyd zien?
Mijn tong getuygd het hert, ik spreek gelijk ik mien.
't Sijn woorden Floriaen, en woorden kunnen liegen.
Daer waerheyd blijkt, daer kunnen woorden niet bedriegen.
De waerheyd, Floriaen, gaet dikmaels maer in schijn.
Daer schijn van waerheyd is, daer kan geen waerheyd zijn.
Wat raed dan als de schijn de waerheyd wil vertoonen?
In deze zaek, Princes, zal ik mijn zelfs verschoonen; Ik haet de dubbelheyd, en schuw bedriegery, Vertrouwd Princes my niet?
s' ontdek dan niet aen my, Ik verg haer Hoogheyd niet dat zy my zal vertrouwen.
Floriaen, ik kan my langer niet onthouwen, Want uw oprechtigheyd vertrouw ik zoo veel toe, Dat gy 't verschoonen zult, is 't zaek dat ik misdoe; Indien ik u ontdek mijn zin en welbehagen, Mishagen s' u, ik bid, wild dan geen roem gaen dragen, Dat gy een Konings kind tot liefden hebt bekoord, Maer toon u heusch, gelijk een vromen toe behoord.
Princes, den Hemel zal eer op het aerdrijk dalen, Eer ik u zoeken zoud met valscheyt t' achterhalen; Eer zal het zee gediert zich nestelen in 't woud, Eer ik u ontrouw ben in 't geen gy my vertrouwd; Eer zal 't gevogelt zich geneeren in de stroomen; Eer zalmen bergen zien veranderen in boomen; Eer zalmen 't water zien veranderen in land; De golven van de zee zien staen in lichte brand; Eer zal de lucht in vuur, en 't vuur in lucht verkeeren, Eer ik niet doen en zoud al wat gy moogt begeeren; Al waer 't dat gy gebood my in mijn dood te gaen, Soo zal 't om uwent wil, Princesse, zijn gedaen.
Onmogelijk dat ik mijn liefde kan verswijgen, Mijn hallef doode ziel moet uyt u leven krijgen; Gy zijt het Floriaen, gy zijt het die my doet Versmaden Rijk, en Kroon, en minnen nae 't gemoed.
29 Florentius uyt.
Zie hier een Konings kind van liefden overwonnen, Hoe zoud ik langer voor mijn Herder veynzen konnen?
Mijn Herder, dien ik min, en minnen zal zoo lang, Tot dat ik Floriaen voor bruydegom ontfang.
Princes!
Princes, wat 's dit?
ik bid, wild overwegen Wat swarigheyd dat hier voor u is in gelegen; Ik bid, Princes!
ib bid, zijt wijslijk onderrecht, En dat gy doch dit stuk wat beter overlegt, Op dat gy in liefds keur niet al te ver moogt dolen.
Ey Floriaen, laet my die zorge zijn bevolen; Mishaegd mijn liefde u, de waerom my verklaerd.
Mishagen?
neen Princes!
ik kniel woor u ter aerd, En acht tot dat geluk onwaerdig my te wezen.
Ontfangt dees Brief, daer in zult gy mijn meening lezen; Mijn wil en ook mijn wensch zult gy uyt dien verstaen, Vaer wel tot avond toe, vaer wel mijn Floriaen.
Vaer wel, Princes!
Vaer wel, uw heusselijk gebieden, Zal van uw Onderdaen goedwilliglijk geschieden.
Wat laet gy toe, ô God?
ach Hemel!
kan 't geschien.
Dat ik die trots en spijt moet met mijn oogen zien?
Fy u Cecilia, ik sweer het zal u rouwen, Dat gy, ach!
Konings kind, een Herder zoekt te trouwen; Cecilia dus zot, dus geyl, dus heet, dus licht?
Is 't oog betoverd, oft begoogeld mijn gezicht?
Ik weet niet wat het is, 't veroorzaekt my veel klachten, Ik twiste met mijn zelfs, ik kijf op mijn gedachten; Is 't droom?
is 't beuzeling?
oft duyvels spokery?
Soud zy hem minnen?
dat geloof is ver van my; Gelooven moet ik immers 't gun mijn oogen zagen; O Hemel!
moet ik dan die smaed en spijt verdragen?
't Waer my te zeer getrotst; ha!
edel Konings kind, Dat gy een boer, een boer meer als een Prins bemind, Dat ongelijk en zal geen Prinslijk hert gedogen, Is anders mijnen haet niet minder als 't vermogen.
Binnen, DIANA.
Droeve ziel!
beween uw druk, Klaeg de Goôn uw ongeluk, Al uw ramp, en al uw lijen, Al uw quelling al uw smert, Al de droefheyd van uw hert, Al uw ongelukkig strijen.
Hemel-voogd, die 't al gebied, En verborgen dingen ziet, Herte-kenner aller menschen; 30 Gun, in alles wat gy voegd, Mijn wil met uw wil vernoegd, Wat u wille wil te wenschen.
Valt mijn lijden my wat swaer, Is mijn zieltje vol gevaer, Angst, en vrees, door val der zonden; 't Berouw in my, weet gy, is groot, En wild niet, Heer!
des zondaers dood, Als 't hert berouwig werd bevonden.
Met walging ik de zonden haet, En al haer lusten boos, en quaed, De ziel tot groote schaden; Dewijl zy niet dan strikken zijn, Waer in men door een schoone schijn, Kan werden listelijk verraden.
De wereld is gelijk een klip, Den mensch niet anders als een schip, Gedreven door de woeste winden; Het schip drijft daer de wind het trekt, De klip met water overdekt, Schip, en schipper doet verslinden.
Zoo gaet het leyder!
met den mensch, Die al zijn lust heeft na zijn wensch, Veel prijkel loopt zijn ziel te wonden; Zijn wellust, ach!
dat is zijn wind, Die drijft hem, daer hy 't prijkel vind, Op klippen, welke zijn de zonden.
Den mensch, die door 't geluk verhoogd, En het verandren niet beoogd, Maer op 't geluk steld zijn betrouwen; Treft hem daer na de tegenspoed, Terstond ontvalt hem al de moet, Hy kan in ramp geen mate houwen.
't Zy het geluk den mensch verheft, Het zy de tegenspoed hem treft, Hy toond in beyd vaek vreemde kuren; Verkeerd het luk, dan is 't, wel hoe!
In weelde zijnde, zie wel toe, Licht draeyd het rad van avonturen.
Hier ben ik by de plaets, en arme Cel, alwaer Gerust, en Godlijk leefd dien ouden Kluyzenaer; Wiens oeffening, en lust, is vasten en gebeden, Wiens rijkdom is de deugd, in kleynheyd wel te vreden; 31 Wiens huys-raed is een boek, waer in hy daeglijks leeft, Tot troost van zijn gemoed, en wellust voor de geest; O geestelijk vermaek!
uw vreugd gaet ver te boven De wellust die men vind in Koninglijke Hoven; O wel beraden man!
geruste Eremijt, Die hier in eenzaemheyd, met God, uw leven slijt, En eyndigd in de deugd den loop van uwe dagen, Om zoo uw ziel aen God ten Hemel op te dragen.
Waer zijdy, Godes vrund?
koom, Vader!
voor den dag; Ik wensch u al het geen, men yemand wenschen mach.
Eremijt.
God loon u wensching, en wil u voor onheyl hoeden.
Ik bid u, Vader, houd mijn stoutigheyd ten goeden.
Wat stoutigheyd hebt gy, Me Iufvrouw, my betoond?
'k Sprak gaerne yets met u, dies bid ik, my verschoond.
Spreek wat u lust.
Ik zoud u, Vader, yetswat vragen.
Vraeg my wat u geliefd.
Hoe moet die mensch zich dragen, Die, door berouw van zond, zoo grooten droefheyd maekt, Dat hy tot wanhoop geraekt?
Soo ver en moet den mensch zich zelven niet verloopen, Dat hy uyt droefheyd zoud van Gods genaed wanhopen; God wil berouw, doch geen die meerder zonden teeld, Maer God wil zulk berouw, 't welk zondens wonden heeld; En dat berouw bestaet in Goddelijke vruchten, 't welk is berouw, gemengd met tranen, en met zuchten, Leedwezen over't geen waer in men heeft misdaen, Dus verde moet de ziel in rouw der zonden gaen; Wie verder gaet die doold, en raekt in meerder dwalen, Gods goedheyd steld voor de zondaer palen, Dat hy niet verder gaet als God aen hem gebied, Mismoedig zijn, dat is het recht berouwen niet, Maer 't neemt berouw eweg; dit is oprecht berouwen; Dat men leedwezen toond, met vast elijk betrouwen Op Gods genadigheyd, wiens goedheyd is zoo groot, Dat hy bekeering wil, en niet des zondaers dood; Geen zonden, 't zy hoe grof van 't zondig hert bedreven, Sy worden by den Heer vergeten, en vergeven; Vergeven, om dies wil dat Christus heeft betaeld, En aller zondaers last op zijnen hals gehaeld; Hy wil, dat niemant zy om zonden uytgestoten; Mits hy zijn dierbaer bloed aen 't Kruys heeft uytgegoten; En met zijn dood verlost het zondige geslacht, Het welke door zijn dood in 't leven werd gebracht, Wanneer den mensch gedenkt op Christi dood, en sterven, Met vast besluyt, voortaen de zond te willen derven, 32 Dit is 't dat God vereyscht, hier kan men meê voldoen.
O Godlijk onder-recht!
om 't hert met troost te voên; Hoe zalig is die les, die gy my hebt gegeven; Hoe zalig, Vader!
slijt gy hier u sterflijk leven; Hoe wel gerust zijt gy, die d' aerdsche lust versmaed, En noyt boven natuur de lust te boven gaet; Hoe zalig leefd gy van de menschen afgescheyden, Daer geen bedriegers u tot quaed doen aen en leyden; Daer geen gelegentheyd tot zonden u bekoord, Daer gy noyt ydelheyd, oft geyle reden hoord.
had ik zoo geleefd, zoo had ik niet gevonden, Dien schender, die my heeft gebracht tot vuyle zonden; Verleyd, onteerd, geschend, op eeden van zijn trouw, O Goddeloos bedrog!
bewezen aen een Vrouw.
Ik bortel traen op traen, eylaes!
uyt deze oogen, Om dat Florentius, den Prius, my heeft bedroogen; En is met zijn bedrog Diana nu ontvlucht, Die om haer eere schreyd, en om haer kuysheyd zucht.
'k ben gezind mijn vyand na te gaen, In onbekende schijn by hem te onderstaen, Of ik, door mijn beleyd, hem niet en zal bewegen, Tot waer berouw, van 't gun hy heeft bestaen te plegen; Dies ik op u verzoek, dat gy my doch vergund, Een zaek, waer meê gy my ten hoogsten dienen kunt.
Waer ik u dienst kan doen zult gy my willig vinden.
'k Zal my met dankbaerheyt weêr in uw dienst verbinden.
'k Doe gaerne t' uwen dienst, Jufvrouw!
wat ik vermach.
't Is dienstig om zijn quaed te brengen aen den dag.
Zeg my uw wil, die 'k met de mijne wil vereenen.
Wild gy my deze kap, Heer Kluyzenaer, wat leenen?
't Zy dees, oft diergelijk, Dia.
Wel Vader, 'k neemze aen, En zal in Kluyznaers schijn na 't Hof van Grieken gaen, Om onbekend den Prins Florentius te spreken, Die onderstond aen my zijn eed, en trouw te breken; Ik zal hem raken in het hert, En melden hem mijn leed, en onverdiende smert; 'k Zal ongeval, noch smaed, nocht ramp, nocht onheyl vreezen, Het zy hoe God het voegd, ik zal hem dankbaer wezen.
Wanneer mijn ziel op God een vast vertrouwen zet, En hy mijn helper is, wie is'er die my let?
Uw hoop, en uw geloof, uw Goddelijke reden, Getuygen, dat gy zijt vol deugd, en goede zeden; Het is een deugdzaem hert, dat als het onrecht lijd, Zich op een vaste hoop, van Godes hulp, verblijd; 33 't Geloof in u is groot, op God staet u vertrouwen; Ja ik verwonder my, dat gy, ô aerdsche Vrouwe!
In dit u ongeval, uw zelver troost door reên, En met de wille Gods uw wille steld te vreên; Uw werken die zijn goed, beleyd met Godes vreezen, En wie dat zoo begint, zal God behulpzaem wezen; Maer, wie met domme kracht op eygen wijs heyd leund, Met ingenomen haet op felle wraek-lust steund, Die doold, al waent hy't niet.
't Is, Vader, recht gesproken, Wie God de wraek beveeld, die vind zich best gewroken.
Gelukkig is dien mensch, die zoo op God betrouwd.
Gelukkig is hy die zich van de menschen houd, En niet en acht noch pracht, nocht wereltsche çieraden, Nocht steund op 's menschen hulp, maer al op Gods genaden; Gy, die uw jaren kort, en die uw dagen slijt, Uw Schepper te geval, de menschen tot een spijt; Die in de wellust, laes!
het weelig vleesch zoo streelen, Dat zy haer ziel, daer door, de rechte lust ontsteelen; Gy, die tot drank en spijs van 's levens onderhoud, De geur'ge kruydjes keurt, uyt dit begraesde woud, In schrale water-beek uw drooge tong doet laven; Ach Vader!
dat aen my, aen my God zoo veel gave, Dat ik zoo leven kost gelijk gy, Vader, doet, Soo dat ik zoud gerust zijn van gemoed.
Wie rust inwendig zoekt, die moet inwendig strijden; Wie leefd 'er zoo gerust, die niet en heeft te lijden?