floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
't Verteert my, want 'k Zie d' een voor d' aêr verbrandt, En ik ken haer biên geen handt, Om dat ik ben gevat Van die ik niet Na lust geniet, Schiet gulde Zonne schiet, Blijft verdronken in uw' badt.
Voort trage doodt, Doet open uwen schoot, En verlost my uit deez' noodt; Eer door een wondt, Of strik, of geestige vondt Ik verkort de laetste stondt, Zoo hoeft te zijn bedroeft Noch Sylvia Noch ook Laura, En ik krijgh zelfs dan dra, Daer ik lang' na heb vertoeft.
De leden laf en mat begeren zoete rust, Waer door mijn smert alleen kan werden uitgeblust.
Leght Tyter leght u neer in deze groene grazen, Zoo voelt ghy uw' ellend niet in uw' leden razen.
Rust waerde Tyter vry, Ik zal my aen uw' zy Zoo stil in 't gras begeven, Dat ghy gantsch geen gebaer Van my en wordt gewaer, Voor 't slapen is verdreven.
Wat drommel zie ik hier!
is dit geen Vrouwe staf?
Ik wed waerachtigh, dat hem Sylvia deez' gaf; En zoo zijn zingen zeit, moet zy hem ook beminnen, Ach kond ik nu voor eerst ontstelen zijne zinnen?
Nu Laura zet u neer, Mijn waerdst' geeft my de eer, Dat ik dit kransje magh om 't hooft of hoedtbandt langen, Het leidt, het leidt niet vast, neen neen zoo zal 't wel hangen.
Wie stoort mijn zoete rust, voor die begonnen is?
Zijt ghy het Laura Nymph?
Den Herder raet niet mis.
Wat port u Tyter dus op 't zoetste van de tijden Met doodt-gelijke slaep de zoetigheidt te mijden, Die in de velden is?
recht uw' gestrekte leên.
Ha eenigh voorbeeldt van mijn Daphne!
Van die geen, Die met een wulpsche min tot Tyter was begeerigh, Nu door een ander min van Tyter is afkeerigh?
't Schijnt Laura dat gy raest.
Verzeekert u daer van.
Verzeekeren daer van?
neen Herderin ik kan My dat niet beelden in; veel minder dan gelooven.
Zoud Daphne zoo de glants van haer peru ik verdooven?
Wat malligheidt, wat praet, uitstrooyingh van die geen, Die maer benijden haer volmaekte fraeyigheên, Wie is het die zy mint?
Een Coridon zou 't wezen.
Een Coridon, een Stier!
'k Heb nochtans wel gelezen, Dat eer een Koninx Vrouw vergekten op een Stier, En ruste niet, voor zy genot had van het dier.
My dunkt ik zie alreè met wijtgespalkte benen Het maeghdelijk geslacht verwachten, wat verlenen Den milden Hemel wil, of bul, of bok, of mensch; Nau vintmen heden een, die derven moet haer wensch, Of zy kan van fluweel haer zelfs een vryer maeken Of 't eene meisje zweet by 't ander in het laeken; Wie had het ooit gedocht, mijn Daphne meê dus gail!
Wel Herder dat 's niet vreemt, zoo d' Herderin is vail, Denkt, dat zy is een mensch.
Maer Herderin uw' zeggen Van Daphne, waer op magh dat doch gegrontvest leggen?
Op een en uit uw landt, dre t' avondt aen uw' stal, Om u te spreeken, buiten twijffel komen zal.
Ja wel wie kan een Vrouw?
Dit 's 't loon der trouwigheden, Dus langh by u gepleeght: voorwaer ghy hebt wel reden, Om u dus eenighlijk t' onthouden in het woudt.
Ziet Tyter, haer, om wien ghy onz' gezelschap schout, Is zy 't niet dubbel waerdt?
Indien ik kan bevinnen Dit waer te zijn, ik zweert'k en zal haer niet meer minnen.
'k en weet; maer dat zal leeren ons de tijdt.
Terwijl uw' jonge jeught u vruchteloos ontglijdt.
Van waer komt deze krans?
Ik hebze t' zaem gebonden, En u daer meê vereerd.
Ha waerde Nymphje!
konde Ik loonen deze gonst, het waer de grootste zaek, Daer ik met alle vlijt en naerstigheidt na haek.
Hoe netjes!
kijk, dan witt', dan roode matelieven!
Wat doet een Herderin om d' Herder te believen: Dit pluimpje moet' er op.
gelijk deez' veer verweit, Zoo lichtelijk en ras mijn Daphnes zin verdreit.
Neemt Lauraes hert gelijk met deze veer en bloemen.
Magh ik dan vryelijk van Lauraes weêrmin roemen?
'k Verzeeker u daer van.
En ik zal alle vlijt Doen, dat ik my in 't kort van Daphnes minne quijt; Geeft my wat uitstels, dat de liefde magh verkouden.
Ja door een weinigh tijdt zal die veel meer vrouden.
Doch ondertusschen wil ik blijven u we slaef, Die met gestage loop na uwen wille draef.
Kom zoeken wy de Rei, ik zoek my te vermaeken.
Op dat de lichte teef u uit het hooft magh raeken.
Damon.
LIchte Acme valsche meisje, Daer geen trouheidt in en woont, Ziet, dat u dit niet een reisje Weêr ter degen werd beloont: Nemezis is niet gesturven, z' Heeft noch al haer oude kracht; Venus wreek-macht niet bedurven; Hoe wel zy u nu toelacht.
Maer wanneer de strenge wraken Van uw' lichte lichtigheidt U van verre komen raken, Denkt dan 't is my al gezeidt.
Damon wasser meê beladen; Damon lagh het op de leên; Damon heeft het al geraden; Damon zeid' het langh voorheên.
Niet dat Damon zich verblijden Zal, wanneer hy heeft verstaen, Dat zijn Acme zelfs moet lijden 't Geen z' een ander had gedaen: Maer hy zeit dat slechts voor henen, Ziend', wat ghy een ander doet, Zegt doch eens, wie zoud' niet menen, Dat ghy 't zelfde lijden moet?
Chloë zal my helpen tuigen; 'k Wist, ik voelde van geen min: Chloë zocht mijn hert te buigen; Chloë brocht het in mijn zin; Chloë lelden aen mijn ooren, Lustigh Damon als een Man, Acme heeft u hoogh gekoren Zoekt ghy Acme weder an?
Acme zeit zy wist voor dezen Nooit wat min of liefde was; Maer na dat een brandt gerezen Is hier in haer herten kas, Kan zy nacht noch dagh gerusten, Zy verteert gelijk de snee; Zy vergaet, zy heeft geen lusten, 't Gantsche lichaem doet haer weê.
Niemand kan haer van genezen; Niemand wordt van haer geacht, Of het most een Damon wezen, Daer zy met gedult na wacht.
En zoo Damon niet wil komen, Of zoo Damon noch wat beidt, Zoud ik wel voor Acme schroomen, Dat zy van de wereldt scheidt.
's Nachts wanneer haer droeve oogen Met het dood-gelijke vel Zoetjes worden overtogen, Roept zy, Damon hoort ghy 't wel?
Moet ik u noch langer derven; Zoo ghy niet en komt na mijn, Zoo zal ik van liefde sterven, En ghy zult de oorzaek zijn.
Dit quam Chloë alle dagen, Waer dat zy my zagh of vondt, Jammerlijken aen my klagen, Tot ik wierd' op 't laetst gewondt: Chloë zeide tijdt en stonden, Ende waer ik komen zou, Daer ik Acme heb gevonden, d' Eerste oorzaek van mijn rou.
Doe begost ik eerst te minnen; Doe vloogh 't Goodtje in mijn hert; Doe gevoeld' ik in mijn zinnen, Hoe de zoete minne smert; Doe gink Venus eerstmael zetten Mijnen naem in 't groote boek; 'k Leerde doe de minne-wetten Voorgeschreven aen den hoek.
Al het komen, al het praten, Al 't gekus, 't gevlai, 't gestreel, Al deed' ik het boven maten, Nimmer was het u te veel: Als ik niet genoegh en kuste, Liet ghy dalen zelfs uw' mondt Aen mijn lip, op dat g' uw' lusten Bluste, door die nieuwe vondt.
Als ik juist niet alle dagen Quam bezoeken uwe stal, Dan was daeghs daer aen uw' vragen Na uw Damon overal, Of ghy veerde deur de wegen Om en om mijn open deur, Tot ik u in d' oogen krege, Volgend' waer ghy my ginght veur.
Wat heeft u nu dus bewogen, Wat heeft u zoo ras gekeert?
Dat ik in mijn hoop bedrogen Ben, gy acht my nu niet weerdt Uwe min, die ghy gaet wenden Na een ander, t' mijnder spijt; Doch hoe of dit ook zal enden, Leert ons d' albeziende tijdt.
Ghy zijt lichter als de webben, Die de zwerte spinne spint; Niemand zal meer aen u hebben, Als aen d' alderlichtste windt.
Lichter als de dorre bladen, Lichter als het drooge stof, Dat de draëiend' ronde raden In de Zomer smijten of.
Lichter als de bloem van klissen, Als de pluimen van een zwaen, Als de kaffigh lichte wissen, Die als 't weidt, door d' Hemel gaen.
Als de wol van onze kudden, Die van hare vellen wait; Als z' haer lijven schurkend schudden, Als de weerhaen, die daer drait.
Lichter als de lichte hoppe, Die men na den Hemel smijt; Lichter als de lichte noppen, Die men van het laeken snijt.
Lichter als de lichte haren, Van uw' licht verkeerden kop, Ongestadigh als de baren Van 't ontstuimigh Hoorensch hop.
Dies zal ik mijn minne keeren Na een ander, lichte meidt, 'K zal mijn zinnen van u weren: Hemel geeft my sterrikheidt; Acht ghy my uw' liefd' onwaerdigh; Ik onwaerdigh u mijn min, En is Acme licht veraerdigh, Damon wordt ook licht van zin.
Tyter, Laura, Chryzes, Sylvia, Thyrzis, Acme, Damon, Doris.
Seneca in d' eerste Rey van zijn Hyppolito.
GO din geboren uit de Zee, Als d'oude Godt zijn vaêr besnee, Van wie, de zoeten tweling' roemt Kupido, en zijn Moeder noemt.
Hoe zeeker spant het kindt zijn boogh Op alles, wat het krijght in 't oogh, Of Godt, of Mensch, of Beest, of Vis, Zijn pijltjes vliegen nimmer mis.
't Gebeent doorkruipt de razernij, Noch pols, noch ader blijfter vrij; Hoe groot het vier is en de slagh, Men nimmermeer lidtteekens zagh.
Maer 't murgh met benen ombezet Versmelt, verteert het altemet, Daer boven is het dertel kindt, Zijn leven niet tot rust gezint.
Het gulde Goodtje rad van leên Spreit over al zijn pijlen heen, 't Landt, daer de held're Zon ontluikt Ken 't Kindt, en daer hy nederduikt.
't Landt, dat de herde heete Kreeft, Of grooten Beer recht boven heeft, En altijdt vlugg' inwoonders voedt, Voelt deze zwoelingh in 't gemoedt.
Der Jongelingen heete vlam Ontsteekt het meer, en haer, die stram En slap zijn van den ouderdom, Geeft 't Kindt haer tergingh wederom.
Een maegt, die weet nau watze voelt, Als haer de vlam in 't herte woelt, En maekt een kittling in het bloedt, Die d' een of d' ander klauwen moet.
't Gebiedt de groote Goon, dat zy Den Hemel zetten aen d' een zy, En komen in vermomde schijn Tot daer, der Menschen Kinder's zijn.
Ey ziet, Apollo hoedt alree Der Thessalen vernaemde vee; En roept de stieren met een fluit, In plaets van d' hoogh-geminde luit.
Hy die den Hemel en de Lucht Gestadigh houdt in goeden tucht Hoe dikwils heeft hy wel aenvaerd Een ander leven op der aerd?
Nu met een witten langen hals Roert hy zijn wieken, zingend', als Een zwaen, die zich ter doodt bereidt, En levend' noch zijn lijk beschreit.
Nu knielt hy neder als een Stier, Neemt op zijn rugh hetspeelsche dier Des Koninx Kindt, en loopt in Zee, En voerde zoo zijn proye meê.
Hymaekt zoo door de baren ruimt, Dat aen zijn borst het water schuimt, En is beangstight, dat zijn bruit Zijn broer niet werde tot een buit.
De Nacht-Godin, de klare Maen, Is brandend' van haer koets gegaen, Haer broeder doch dit ongewent, Heeft op verzoek haer jacht gement.
Hy leert de Paerden van de nacht Kort draien, doch de zwaerder vracht Maekt, dat de raden zachter gaen, En 't ochtent-roodt komt later aen.
Alkménaes Zoon versmijt zijn boogh En 't vel, daer hy de Leeuw uittoogh, En lijdt gesteenten aen zijn hant, En op het hooft der kammen tant.
Veel gouts hy om zijn knien doet, En gele sloffen aen zijn voet; De handt, die eer de kollef hiel, Drait nu het vlas en d' ander 't wiel.
't Rijk Perzen zelver heeft gezien, En Lydia zagh 't ook geschiên, Hoe dat des woeden Leeuwen huit Lagh den Staet-Joffers tot een buit.
En hoe de hals, die 't steunzel was, De enk'le zuil van 's Hemels as, Omvangen wierde met een py Van Wijve pronk en purp're zy.
Het vier heeft een vry heyl'ge kracht, En daerom altegroote macht, Gelooft den genen, dien 't bedroeft, En die het dikwils heeft beproeft.
Het Kindt heeft over al 't gebiet, Den Hemel zelfs ontvlucht hem niet, De Lucht en Sterren altemael, Die zwichten voor zijn snelle stael.
De Zee-Godinnen allegaer, Die worden zijnen boogh gewaer, En al het water, dat de strandt Belikt en bluscht met dezen brandt.
Het vrolijkhertigh pluimgediert, Dat door de groene takjes zwiert, Is nimmermeer vry van de vlam, Die van de Godt zijn handen quam.
Wat voert de jonge Stier een strijdt, Eer hy een mede-springer lijdt; Der Harten bloodigh hart wordt stout, Wanneer de heete Bronst haer houdt.
Dan vreest den droogen Jndiaen, En durf niet door de bosschen gaen, Het swijn beschuimt zijn gantse mond Het wet zijn tanden, dreigt een wond.
De Leeuw in Barbaryen wendt Zijn hairen dan recht over endt, Dan briescht het bosch met wreet geluit, Want ieder dier haekt na zijn bruit.
Geen Olifanten ook, hoe groot Of zy zijn voor de pijlen bloot, Den Walvisch in de dulle zee, Laet dezen brandt ook niet in vree.
Kort om in Hemel noch in hel, Op aerd, noch zee is niet zoo fel, Dat voor 't Kints Godtheid niet en buigt, En met zijn doent geen eer betuight.
Hoe machtig is die Godt, wat maekt hy vreemde grillen.
Hoe werrikt hy in ons veel zonderlinge willen.
Voornamelijk in haer, die met een wufsche tocht Hier zoeken, en daer weèr versmijten het gezocht.
De kiezing die is vry.
Maer als de eerste kiezing Niet zonder reden is, en dan de tweed' verliezingh Brenght van de eerste keur, zoo deught de tweede niet.
Thyrzes.
Geen kiezingh isser die niet door de drangh geschiedt Van Venus gulde zoon.
Als d' eerste geeft geen reden, Waer om men zoud op hem niet wezen wel te vreeden?
Hy heerscht in ons gemoet, waer toe de reden dan?
Wel Herder schaemt g' u niet?
zoo grooten laster van De Godtheidt van het Kindt zoo schandelijk te smalen?
Zou 't Kindt wel willen, dat ons keur zoo zoude dwalen Van d' een op d' ander mensch?
volstandigheidt en trouw Wil 't Goodje anders niet.
Onlukkigh is die Vrouw, Waer op uw' wufsche keur met malle zinnen strekte.
'k Geloof dat niemand ooit zijn Godtheit meer bevlekte, Als die zoo lasterlijk van zijne Godtheidt spreekt.
Ik wedd' dat hy eer langh die grove laster wreekt.
Kom Laura lieve Nymph mijn Lantsman mocht my wachten, Of blijft gy noch wat hier?
Neen Tyter want ik trachten Te zorgen voor mijn vee, dies zal ik met u gaen.
Ik ga met u, want 't is hier langh genoegh gestaen.
Kom Thyrzis laet ons hier door deze groent wat wandlen.
Op dat g' u nieuwe min te beter mooght verhandlen.
Ik Sylvia met u. Damon.
Met Doris Damon dan.
Den Herder biedt zijn dienst, die dat niet weig'ren kan. Sylvia.
EY Chryzes watte mallingh!
't En is geen yd'le kallingh; Ghy zult haest zien de daet, Volvoeren mijne praet; Ik zweert, ik zal ook sterven, Moet ik u langer derven.
Maer watte zottigheidt, Moet ik daerom bereidt Zijn, en tot u genegen?
Neen dat is ongelegen.
Te meerder daer ghy niet Een schijn van reden ziet Om Chryzes te verachten.
Maer ik ken uw' gedachten: Ik zie wel watter schort, Ik zie wel wie u port; De vreemd heeft u betoovert, En uwe wil verovert, Het blijkt wel aen uw staf.
Dat ik die Tyter gaf, Was billik, en met reden, Zoud hy zijn lijf besteden In doodts gevaer om my, Van schand te maken vry.
En zoud ik wederom met dit of dat te toonen De man haft van zijn daet niet plichtigh weêr beloonen?
Wat groot' ondankbaerheidt Wierd my te last geleidt?
Wat heeft hy ooit verdient aen u om loon te erven?
zonder hem moest ik in smaet en schande sterven.
In schandt en smaet hoe dat?
Laetst als my had gevat Een Satyr met gedachten Mijn zwakheidt te verkrachten, Heeft Tyter op die tijdt My van de bok bevrijt, Met prijkel van zijn leven Den bok van mijn gedreven.
Is 't vreemt, dat ik hem dan tot looningh van die daet, Tot teeken van mijn gonst mijn staf genieten laet?
Ha Tyter wat zal ik tot dank baerheidt bewijzen!
Geen loon is groot genoegh, geen woorden om te prijzen U na verdiende loon!
Ha waerdste Sylvia!
Hebt ghy aen Tyter zin, en Tyter weder na U staet, ik kent, hy heeft 't gewonnen, ik verloren; Doch zoo my 't avontuer had tot die daet gekoren, Ik had waerachtigh al zoo wel als Tyter deê Verdedight uwe eer en uwe maeghdom meê.
'k Gelooft wel Herder, ik ken uw' genegentheden, En daden, dis my van uw' min nooit twijff'len deden; Maer nochtans moet ghy nu  Verg'leeken by deez' vreemd' doch wezen d' alderlest.
Wilt d' opgeleide plagen Nu doch volstandigh dragen; Toont uw' manhaftigheidt, Geeft reden nu 't beleidt Van u en uwe zinnen, Wilt nu uw' zelfs verwinnen.
Ghy die zoo menigh wolf alleenigh by uw' koi De woede ravens hebt gegeven tot een proi.
Maer isset dan zoo na, dat niemand u kan scheiden.
Neen Chryzes, want ik na zijn wedermin verbeide.
Die in een ander Landt Staet, zoo hy zeit, geplant.
Zoo leef ik noch op hoop.
Och ja gy, en met reden: Maer zeker het is tijdt, laet ons na huis toe treden.
Zoo isser dan noch kans of Tyter niet en wou, Dat ghy mijn waerdste noch kent werden mijne Vrouw.
Het vyfde bedrijf.
Hylas.
Oros.
MAer best is 't dat wy hem bespringen achter d' eiken.
Of in die elzen plant, daer niemands oog kan reiken.
Doorsnuff'len wy het bosch, hy ken ons niet ontgaen.
Wel ik ga deze wegh, loopt ghy door gene Laen.
Op deze driesprongh zal onz' weêr by-een-komst wezen.
Maer of hem niemand vond?
Dat is alleen mijn vreezen; Doch of het zoo geviel, zoo zullen wy hier na, Op d' een of d' ander tijdt inhalen onze scha.
VErvloekt geveinsde min; Vervloekt gemaekte treeken, Waer door men in ons zin Komt trouwe liefd' ontsteeken, Ja liefde, die niet breeken Kan, al zoo langh Diaen Zal door de Sterren gaen.
Vervloekt verziert gevlai, Vervloekt geparste lonkjes, Gezoen, ja al wat frai Is, tot blanket en pronkjes Van uw' vervalschte vonkjes En u, maer schijn-verdriet, Dat ghy en meen det niet.
Ha Daphne kan een Vrouw!
De schoonst noch vande Vrouwen, Haer toonen zoo ontrou Daer in gekreukte vouwen, Geen ander woningh houwen, Als veinzertjes van smert, Schijn van genegen hert.
Beulin kan van een Maeght, De schoonst noch vande Maeghden, Een Herder zoo geplaeght Zijn?
ja zoo men u vraeghde; Waer om ghy hem zoo plaeghde; Ik wed ghy klaeghde strak, Hoe u meer stof ontbrak, Hoe raez' ik?
zal ik licht om afterkonzigh zeggen My zelven groote smert, de schult mijn Nymph toeleggen!
Wel waerom zoud' ik niet, en isse niet een Vrouw?
Is zy een Vrouw, zy is het beeldt van deught en trou, En lichtelijk Amyntis, als hy was genegen Om my mijn Nymphje heel en gants te maeken tegen, Op dat hy haer te bed' zoud' krijgen op zijn zy, Maer hoe!
veranderingh staet Daphne alzoo vry En licht als Acme zelfs, den een is als den ander, Godt weet het hoe het is!
't Za laet ons met malkander Den Bloedt nu tasten aen; Geeft u gevangen dra.
Bindt gy de koord wel toe.
Hout gy zijn armen?
Coros.
Flux brenght ons by de Meyt.
Kom trek hem in de Boomen; Oros.
Zoo zullen wy wel licht tot onze wenschingh komen.
Chryzes, Sylvia, Damon, Laura, Thyrzis, Acme.
Wijze: Yets moet ik u Laura vragen.
CEres wiens vergulde hairen Zijn besteeken met de airen Van het alder beste zaedt, Dat zich in de Herrefst tijden Van het vruchtbaer veldt laet snijden, Als het op het eelste staet.
Dout ons Landen met uw' zegen; Hoedt ons Kooren voor slagh-regen; Voor de snelle Blixems slagh; Voor de Hagel, voor de Winden; Groote hitte, die 't verslinden In de groene bolster magh.
Ha Goden wat ik zie; splijt Hemel splijt aent wee, Waerachtigh Tyters staf zijn hoedt en kransje mee!
Moordt, Hemel wat is dit!
zoud hy zich in de boomen Wel hebben door wanhoop het leven zelfs benomen!
Ach Tyter, Tyter ach!
hier in het zant Zie ik de spooren van twee Satyrs staen geplant.
Eylaes dat is om my!
'k ben d' oorzaek van zijn lijden!
Dit 's weêrwraek, dat hy my van Satyrs last bevrijde!
Neen Tyter 't is mijn schult, gy hebt uw' zelfs verdaen; Mits ik u van uw' lief te trekken heb bestaen.
Neen dit is klaer gewelt; de Herder is gesloten Van Satyrs en vermoordt, of in het bosch verholen: Dies is 't vergeefs gestaen, kom volgen wy het spoor.
En ieder luister gan, of hy geen krijten hoor.
Dit henen loopt het pat.
Mijn waerdste in wat kuilen Van 't diepe woudt mach u het snood geboeft verschuilen!
Coros drie Satyrs.
't Za lustigh makker kom en binden wy de guit Aen deze eiken vast, zoo hoort men geen geluit.
Houdt daer, daer is het tou, houdt vast laet ons het winden Twee driemael om zijn lijf, en dan om d' eiken binden.
Zoo dat is vast genoegh; flux zweert nu by uw' trouw, En Pan, dat ghy ons zult behandigen die Vrouw.
Om wien dat ghy my laetst de lenden zoo wat smeerde.
Is nu de bok zoo trots, om dat hy my beheerde, Dat hy de Herderin eischt om zijn gaile min, En broetze hittigheidt te koelen na zijn zin, Neen Satyr looft het niet al kond ik u believen, Volbrengen met een woordt, ik zoud u niet gerieven.
Wat zeit hy, al kond hy ons helpen met een woordt?
Doet ghy het niet, ghy zult van stouden zijn vermoordt.
Wat dreight gy met de doot my, die niet meer wil leven.
Zoo weet ik raet, men zal u d' huit vol slagen geven.
Maer die de doodt niet vreest, is die voor slaen vervaert?
Ik puf uw' stok, uw' strik, uw' water, vier en zwaert, En wat een ziel langh moe geleeft kan doen verscheien; Treet aen, maer, haest u flux, durf niemand van uw' beien hier maeken d' eerste wond.
Zacht Herder niet te trots, 't is met geen stijve mondt Hier uit te rechten, komt, wilt d' ander koord hier langen; Op dat wy hier omtrent hem aen een tak verhangen.
Ach, ach ik hoor geluit.
Chryzes, Sylvia, Damon, Laura, Thyrzes, Acme.
Hier Herders is 't te doen.
't Za lustigh vat haer aen.
Ras Laura wilt u spoên.
Maekt Tyter los, op dat hy ons de handt magh bieden.
Ach Herders!
Ach gena!
Laet Coros niet ontvlieden, Die schelm is d' oorzaek van al 't geen hier is geschiet.
Ha Tyter zijt ghy vry ontslagen van 't verdriet!
Wat wouden zy u doen.
Verhangen in deez' strikken; Of dat ik Sylvia zoud zoeken te verklikken, Te brengen in 't geboomt, en dan de Herderin Aen haer te geven tot volbrengingh van haer min.
Mijn Sylvia?
Ha guits ik zweer u looze boeven, Dat deze daet u zal op 't alderhooghst bedroeven, Hier aen de zelve tak en met de zelve koord, Zult ghy strax alle beid zijn met mijn handt vermoordt.
Hier hoopten ik een eind te vinden van mijn klagen; Hier scheppen wederom haer aessem mijne plagen.
Ha Goden tot wat smart wordt deze ziel gespaert!
Wat zeit mijn Herder al.
Za laet ons metter vaert Deez' vogels hangen in haer wijtgespalkte netten, Die zy om and'ren in te vangen zelver zetten.
Bidt Herderin voor my, hy heeft my aengeleidt.
Wel hoe, 't geboomte beeft, ik zie het lof verdreit.
God Pan die komt, ik voelt, de aerd dreunt van zijn tredẽ.
Dat 's goet, zoo zullen wy hem toonen 't geen zy deden.
Wat schreeuwende gewoel doorklatert al het veldt!
Wat is het voor gedruis, dat mijne rust ontstelt?
Wat maekt het woudt onveil en haelt my uit mijn holen?
't Hof dat natuer gemaekt heeft, en aen my bevolen.
Welzoete Meisjes hoe!
wel hoeders van het vee, Wel wat is dit gezeit, dat ghy lui hier dus twee Van mijne dienaers houdt?
zoo striktelijk gebonden, Onnoodigh is 't verhael, ik weet wat zy bestonden.
't Za levert haer aen my, ik zal hun wel zoo zeer Nu straffen, dat zy 't niet en zullen denken meer; De Herder is verlost, het Meisjen onbeschadight, Waerom dat mijn gemoet noch wat te meer bezadight.
En Chryzes daer 's uw' loon dat ghy den Herder vrijt, Zoo krijght uw' Sylvia die dien ghy waerdste zijt, En Thyrzes neemt ghy deez', op dat ik u beloone Hymeent Acme.
Hymeent Laura.
Met 't loon, dat deze vreemd u nimmer kost betoonen.
Ghy Damon voor 't verlies van deze Herderin Zult van deez' brave Nymph genieten wedermin, En Laura stelt u hier gerust in, en te vreden, Het is om best, ik weet wat deze vreemd ooit dede, Waer dat hy quam of was, waer meê hy toonen wou, Dat hy staegh was en is een dienaer van zijn Vrouw, Dit tuight zoo menigh liedt, dat hy met boersche fluiten, Of met gedwongen keel door 't ruime veldt gink uiten; Dit tuight zoo menigh padt, dit tuight zoo menigh boom, Dit tuight de maes, de wael, aen 't Y de brakke stroom, Dit tuight den rijn, de vecht, de vliedt en ook het sparen; Maer meest betuigen dat de Zuiderzeesche baren, En Tyter daerom zweer ik by de helsche poel, Dat ghy, of eer, of laet noch treffen zult uw' doel; Dat Daphne iemand mint is valsch verziert, gelogen, En Daphne is, en was altijdt met u bewogen; Die min blijft ook in haer tot dat de koude doodt Haer waerde lichaem brengh in 't aerdtrijx zwarte schoot.
Gaet heen en vaert na huis; laet u geen moeit verdrieten, Ghy zult in 't lange lest uw' liefste lief genieten.
Dus wat u overkomt, houdt steets uw' hart gerust, bruik Herders uwe lust.
Wy danken u Godt Pan, kom gaen wy na de stallen, En zeggen, wat ons in het bosch is voorgevallen.
Alle de stoet zeit.
Het derde Deel.
Coelum non animum mutant, qui trans mare currunt.
Opdraght Van Daphnes derde Deel, AAN Me - Juffrou, Me - Juffrou en Nichte, Agnes Heubens, Echtgenoot van mijn Heer, mijn Heer Francois Coget, Meester in de Filosofy EN Vermaard Koopman der Stede Antwerpen.
Door UL.
O. Neef en Dienaar, F. Piëns.
Ianuarij, 1668.
CUPIDO.
THETIS.
GOVERTJE.
SYLVANDER.
NYZA.
DOor 't ongemeten veldt, en dicht beplante boomen Van 't Schaker-bosch ben ik nu moe en mat gekomen Tot aen de klare stroom des Sparens, nu staet my Voor ruim zoo grooten wegh noch, en voor eerst het Y; De rest is voort te Scheep, en door de brakke baren Van 't ongestuime diep met prijkel te bevaren; Wel laet ons dan hier eerst vervarschen onze leên, Nu afgeslooft van gaen, eer dat wy verder treên.