floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
wel men zouw de deugd uitje trony leezen; Je speeld al een aerdige Rol, wel machmen zeggen, de Weereld wil bedroogen weezen.
Maar Angniet, om weer ter zaake te koomen, hoe leg ik het dan best an?
Dat moet jy weeten Ian Klaazen, Roeland is een rechte dommekracht van een Man Die niet te verzetten en is.
Maar Angniet, datje Martyn zelfs iens ging spreeken, ze woond achter de Nieuwe Luiterze Kerk, boven de verguld’ Haamer, De Trap gaed van buiten op, tree maar recht deur nae de achter-Kaamer; Ze weet van de zaak, laetze maer zien datzet kind krijgt, en voort te Min besteld, ’t Zy in Waaterland, of elders, dat Vrouw-mensch is znó, ze zou de Duivel dienen om geld; Laetze ’t maar of maaken, op wat wijs datze maar kan, al kostend noch zo veul schijven, ’t Mach dan ook kosten wat het wil, als de zaak maar verhoolen mach blijven.
Dat wil ik gaeren doen Ian Klaazen, kan ikje dienst doen, ik ben willig en bereid, Ik gae dan zo drijvenden heen; maar ik vrees, ik vrees, dat et hiel op een andere moer leid.
JAn Klaazen, hebje dat alles zo besteld?
Ia Vaeder, en ik hebber met eene laeten aen zeggen, Alst altemaal niet op nommer B en kon, datze dan vier of vijf lasten op nommer C zouwen leggen; IAN IASP.
Dat is hiel goed, isser ook iet anders gepasseert?
Neen Vaeder, van importantie niet, Als Arent Schram heb ik gesprooken, en gezeid wat Pieter van Haerlem veur zijn Vriesche Garst bied, En dan isser een brief van Eeverd Klaazen uit de Rijp e koomen, en alzo ’t zeegel niet en hiel, deed ik hem open, Waer in dat hy schrijft dat men zijn zeeven lasten Tarw maar volgens de markt zou verkoopen; En laet met eene weeten, of ik toekomende week, met mijn Vrouw, Alsze’er Kerkgang heeft gedaen, iens over koomen wouw, En dat hy zelfs haast meend hier te zijn om metje te reekenen.
Geef mijn de brief Ian Klaazen, dat ikze aen de lias rijg, ik zel met een het port aenteekenen.
De Brief Vader, die is me daer ik weet niet hoe ’t kwam, of het is deur onverzigtigheid, Zo als ik op de Lijnbaens-brug kom uit de hand in ’t waater geweid; Doch, daer is niet aen verbeurd, terwijl datwe den inhoud weeten.
Ian Iasperz.
Ian Klaaz.
Diewertje.
WEl Vaer, komje niet in huis?
de Vrouwtjes zellen haest koomen, laetewe eerst wat gaen eeten.
Moer!
daer heb ik wat nieuws gehoord!
jawel je zeld schier een gadt in den Heemel slaen!
Wel wat toch Vaar?
Wat doch!
dat zelje in gien ses reyzen raan!
Ia zo wat nieuws!
datje ’t inder eeuwigheid niet zou denken of droomen!
Wel dat moet al wat wonders weezen!
Zo doed het, Hillegond, Roelanden Dochter is daer van een jonge Zeun in de Kraem e komen; DIWERTJE.
in de Kraem!
Ia Moer, in de Kraem, en dat gelijkze zeggen, by een getrouwt Man; DIWERTJE.
en zoumend wel voort meugen zeggen.
Zou men niet, elk heeft’er alrie de mond vol van.
Zulken Fijnen Diertje!
zulken Coleegie Zuster!
die altijdt op elk ien wat wist te zeggen!
Zulken Schijnheilig!
dus een ey in ’t ried te leggen!
En de Moeder is zulken eerlijken Vrouw, ja wel zie daer ik loof dats’er zinne schier mist; Maer wie isser de Vaer van?
Dat weet men niet, daer word noch maer nae gegist.
Foey wat eeuwige schand is dat!
van een getrouwd man hem zo laete misbruiken!
En ze zeggen dat et hier in ’t Kattegat zou schuilen, ontrent de ses stiene kruiken,* En wie woond toch hier die men daer mee bedenken zou.
Wat dunkje van zulken staaltje Jan Klaazen?
ja wel zie daer, ik wouw Om al ’t goed van de Weereld niet dat mijn zulkx van de mijne kwam te treffen.
Zy is gevallen, ik bekend, maar men moet de gevallene niet drukken, maar weer op zien te heffen.
Die snaversnel, ja wel zie daer ik gunter van harten.
En ik zeeker niet.
En, als ik nae den aerd der liefde zel spreeken, zo wensten ik wel dat’et niet en was geschied.
Wel het zel mijn lusten wie dat dit dus besteld heeft!
Dat zelje nae de middach best hooren, Want dat is recht stof op een Kandiel-maal, de Vrouwen zellen dat in’er hart niet smooren.
Jan Klaazen, hebje je Vader van de brief uit de Rijp gesprooken?
Ia moer, hy het men den inhoud’er van gezeyd.
Maar de Brief is hem by ongeluk op de Lijnbaens-bruch uit de hand in ’t waater e waeyd, Doch daer is niet aen verbeurd, terwijlwe weten waer nae datw’ ons kennen reguleeren.
Kom laetewe binne gaen.
Ian Iasperzen, Diwertje, binnen.
Dit zel nou over al klinken, nou staen ik in bedenking, wat dat ik zel resolveeren; Of ikze allebey wil laeten zitten, en ligten zo veul geld als ik kan, en peurender mee aen de wind, Dan of ik zo lang wil wachten, tot dat ik Angniet spreek, wat dat die geraden vind.
IK gae iens nae de Nieuwe-brug Moer, ik moet zien of ik Feyke Fetjes Swaeger van Saveren, ken op loopen.
We zouwen naede middach zien of we die twintig lasten Garst, dien hy noch in heeft, kenne verkoopen; Hoe wel, het is hem gisteren op de Beurs al aengezeid, We zellen op de Niewen-dijk in de Swaan weezen, daer is de Comparicie aen geleid.
Ie meugd de Vrouwtjes ondertusschen verwachten en die vast tracteeren.
Ian Iasp.
Diwertje, Ian Klaaz.
Reinier Adr.
Meestris Maery.
DAer komd Reinier Adriaenze met zijn Vrouw aen, hiel op zijn Engels geklied, maer heer wat een verandering maken de kleeren!
Wellekom Reinier Adriaenze, kom je daer met je Vrouwtje aen?
’t is ’t eerst zeederd je komst uit Engeland dat ik je heb ontmoed.
Hoe ist, kanze hier wel aerde?
REYNIER ADr.
Zo wel, al wasse al er leven hier opgevoed, JAN KLAAZ.
Ze zel ook hoe langer hoe meer koomen te wenne.
’t Is om een jaartje of twie te doen, daer mee zelze de spraak en de manieren wel wat beeter keren kenne; Niet waer Meestris Maery?
kanje wel verstaan?
Jis, jis, ay onderstend en littel, REYNIER ADr.
De Engelse taal is van natuur, dat, Die deselve wel verstaet, verstaet van alle taalen wat.
Is de Kraem wat veurspoedig geweest?
Na wens Reinier Adriaenzen, tegenwoordig krijgze weer moy’er kragten.
Zo, zo, in een Kraem-bed zijn al veel toevallen te verwagten.
Het Kindtje, groeid et al moytjes?
Groeien!
het groeid als een kool, ’t word een jongen als een spijker zo hart.
Zo, zo, als de Moeders dat zien, zo gedenkenze niet meer aen’er geleede smart.
Is het met jou ook noch al tamelijkjes?
Ik val noch al vry wat doofachtig, maar mijn Man is noch sterk nae zijn jaaren.
Zo, zo, je word metje beyen mee al goed ouwers!
Zo doenwe, ik ken wel voelen dat we zo goed niet en zijn alswe wel veur deezen waaren.
Je vrouwtje word mee al rondjes, nae dat ik bemerken kan aen den uiterlijken schijn, REYNIER ADr.
Zo doedze, over een maentje of twie hoop ik datze al mee in die zelve staat zal zijn.
Wel, wel, dat is goed, dat is goed, dat mach ik leyen.
Maer hoe kanze et verdraagen?
is dit d’Engelsche moode het lijf zo stijf toe te rijgen?
Verstaeje wel watwe zeggen Meestris Maery?
datje zo een littel boytje, een littel boytje zeld krijgen.
Jis, jis, ay onderstend, een littel boy, een littel boy, is faire goed, faire goed.
Hoe wonderlijk ist ook!
alsmen zo in een vreemd land komd, datmen hem dat in ’t eerst zo behelpen moet.
De swier van ’t volk gevald’er hier heel wel, toch Lonnen gaet in volkrijkheid Amsterdam noch vry te booven.
Daer hebje gelijk in, zo is Parijs ook, en dat hebje gemeenlijk aen alle Koninklijke hooven.
Je blijft hier noch al woonen Diwertje?
ik zou mijn speculaatie ook wel hebben hier ontrent.
Zou ik niet!
dit huis de ses stiene Kruiken is al over de honderd jaaren bekend.
Men Man praat al te met van verhuizen, maar ik wilder gants niet nae hooren.
Hoor Vaar, zeg ik, al woonewe in ’t Katte-gat, in bender in gewonne en gebooren.
En ik miender ook te sterven, mijn Groot-vader Reinier Adriaenze die het’er noch d’eerste stien van e leid.
Zo, zo, dan is het billik, en dan heeft et ook zijn volkomen bescheid.
’t Is waar, ’t is hier al vry eenigjes; doch de stilligheid zou mijn noch al vernoeging konnen geeven.
En als ik mijn gevoelen zel zeggen, ik zou hiel wel in stilligheid konnen leeven.
Maer mijn Vrouwtje is wat woelens gewend.
Waer benje dan metje beyen nou zo lang thuis?
By me Peet Lijsbet, in de Gouwe Waagen, digt aen de Haerlemmer-sluis.
Tot ter tijdt toe dat we een gelegentheid vinden daerwe veur vast meuge blyven.
Wel, wel, dat is goed, dat is goed, datmen malkander in nood komd te gerijven.
Nou Diwertje, ik zel dan weer te rug gaen, mijn Vroutje heb ikje opje verzoek nou besteld, DIWERTJE.
Mits die condyci Reinier Adriaenzen, datjeze t’avond weerom haalen zeld.
Iis, jis, ay das faire goed, weerom haalen.
Ziet, om dat ’s onkundig is in weegen en in straaten.
Zo is de meening, ik of de Meid zel komen.
Wel, wel, dat is goed, dat is goed, we zellen ons dan daer op verlaeten.
Reinier Adriaenzen binnen.
Blijf jy by mijn Meestris Maery, ’t zel alles wel te doen staen.
Moeder, ik heb noch een bootschap of twie te doen, en daer mee heb ik mijn dingen af gedaen; DIWERTJE.
Ie moest voort weer thuis komen Ian Klaazen, als de Vrouwtjes by malkanderen benne, Zo zienzer gaaren de Man by, ten minsten ien Haen onder zo veul Henne.
Dat neem ik veur om te doen.
Jan Klaaz.
Baaker, kom breng Meestris Maery binne, daadlijk komen doch al d’andere Vrouwen Meestris Maery binnen.
Maer ay zie, daer komenze altemaal aen, wat, van zulke lui hou ik veul, die ’er woord houwen.
Teuntje Gerrits, en Elsje Lubberts, wellekom Keyeren, ’k Heb hier al een weinigje aen de deur e staen.
Diwertje, Teuntje Gerrits.
Elsje Lubberts, Grietje Pieters, Marritje Iacobs.
TEUNTJE GERRITS.
JA wel Diwertje, ik had et al uit men zin gezet, maer Elsje Lubberts zei, blijf jy thuis, zo zel ik ook niet gaen, DIWERTJE.
Is het dan niet als ’t hoord Teuntje Gerrits?
Wel ik weet niet, ik ben elke reis zo kwaelijk, en ’s nachts kan ik niet wel rusten.
Mijn lieve Moer, je bent ligt met den eersten, of met lusten, TEUNTJE GERRITS.
Neen Diwertje, daer heb ik veur dees tijdt gien noodt van.
Dat zou wat wonders weezen!
wel hoe, je slaept by gien Begijn, maer by een Man.
ELSJE LUBBERTS.
Ie hebt gelijk Diwertje, oft niet meer e beurt was van zijn leeven!
MARRITJE IACOBS.
Ia wel Diwertje, had et Grietje Pieters niet gedaen, ik had ook thuis e bleeven; DIWERTJE.
Thuis e bleeven!
wel ik had et wel te deeg kwaelijk genomen, dat zeg ikje zo als ik et mien.
GRIETJE PIETERS.
Ik had et ook niet iens in men zin, hoor Marretje Jacobs zeid ik, wy moeten de jonge Zeun gaen zien.
Wel zouwje niet gebuurtjes, hoor, als ik iemand noo, zo mien ik van harten, dat meugje vry vermoede, Het is ’t eerste, en al komender meer Grietje Pieters, wy kenneze wel voeden.
Nou Teuntje Gerrits, en Elsje Lubberts, ay tree toch binnen, de Kraam-vrouw zit al op ’er plaats, en alles is gereedt, En ’t Kind is al veur een uur opgebaakerd geweest, en gekleedt.
Grietje Pieters, en Marritje Jacobs ay volgd doch metje beien.
Holla Diwertje, jy bent de Vrouw van ’t huys, ’t past jou ons binne te leien.
alte zamen binnen.
Jan Klaazen, Angniet.
HEbje Martijn gesprooken Angniet?
wat antwoord hebje gekreegen?
’t is alles te vergeefs, je zoud eer met je kop deur een muur loopen, eer datje hem zoud beweegen, Zulken stienen Roeland ist; hy sweerd by drommel en by hel, Dat hy ’t morgen op de Kooren-beurs, en deur de hiele Stad rugtbaar maaken zel, Daer komt dan wat ’er af komt, en dat hy je Moer en ’t Kind gelijk wil thuys zenden; Zo dat ’er gien woorden tegen te gebruiken en zijn: daerom, hoe je ’t wil keeren en wenden Ie benter aen vast.
Ackerment Angniet, hoe stel ik et?
niet beeter als dat ik ’et ontken, want niemand zeld op mijn vermoen; En alst er al op aen komt, wat bruid het mijn, al zou ik er een valschen eed op doen.
men zou d’eerelijkxte man, zulx, of diergelikx kennen op tijgen, En zou dat al waer moeten zijn?
Maer de Conscientie Ian Klaazen?
schijt Conscientie, kan ik anders maer geloof krygen, Zo lach ik met Conscientie, praatje in zulken zaak van Conscientie?
ja wy beleevender wel een tijt na, Kan men anders maar iemand deur listigheid uit strijken, tot zijn naestens verderf en scha, Daer maaktmen langer gien werk van, ’tis waar, ik heb’er iens by e weest, maer zou dat zo ten eersten strijk en zet zijn, wie ken dat zo uytleggen?
* ANGNIET.
Maar hoor Ian Klaazen, die Snoep-reisjes, die Snoep-reisjes Vaar die hebben wat te zeggen!
Hillegond heeft alles beleeden, de plaats, hoe, en op wat wijs het is geschiet.
Ja wel Angniet, ik stae waerachtig in bedenking, of ik deur wil gaen of niet.
Maer hoor Jan Klaazen, Martijn zeimen datze zeekere Vrouw op ’er hand had gekreegen, Die wel met de Moeder stondt, nou wouze zien ofze de Moeder deur die Vrouw kan beweegen, Wou dat lukken!
De Duivel Angniet!
alje best’er weer nae toe, Zie maar datje’t klaard, ’t zy op wat wijs, of hoe, Als ik dit afront maar mag voorby gaen, ik zelder men veur verbinden, En ik zelje over een uur ontrent de Engelse-steeg weer komen vinden.
Mijn lieve Angnietje, ay gaet toch zo drijvende, heen, en belegje zaek doch wel.
Ja vriend, je gaet daerje gaet, ik loof niet dat Roeland van opzet veranderen zel.
Diwertje, Zaartje, Teuntje Gerrits, Elsje Lubberts, Marritje Jacobs, Grietje Pieters, Bauke Lolles, Meestris Maery, Brechje, Jan Klaaz.
NOu Jan Klaazen, hoe staeje dus te druilooren, je zoud de Vrouwtjes wat tracteeren, en aenspreeken.
Ay Moeder, ik mach men hooft met al dat ydel geklap niet breeken.
Doe jy ’t maar alsje ’t verstaet, maer ik zel iens aen de Brug moeten weezen, verstaeje wel?
Om Feyke Fetjes te spreeken, maar ik beloofje dat ik in een klein uurtje weer thuis weezen zel.
Dat moetje ook doen Jan Klaazen, want veur mijn allien wist ik et hier niet wel te klaaren.
Ik heb gien duur waer ik gae of stae, nou moet ik gaen zien of ik Angniet ontrend de Engelse-steeg ook zie waare.
Ter goe’er tijdt Kraam-vrouw, hoe ist al Moer?
Nae de tijdt Elsje Lubberts, kent reedlijk gaen.
MARRETJE IACOBS.
Ia Moer, ze zit daerze zit, ze het al een zuure togt uitgestaen; ’t Kwammer al dapper op aen.
Maar Diwertje, hadje daer de rechte Vroemoer al getroffen?
Ik houw niet veul van dat volkje die andere zo veragten, en op’er eygen werk zo roemen en stoffen; Die Vroemoer daerze daer zo lebbig van sprak, ben ik lest mee in Arbeid geweest, maer ik zegje dat, Datze’er werk zo wel dee, ja zo wel, dat’er deeze gien handwaeter by en had.
Geduurig zats, immers te dutte, en dan wast al weer dat ouwe teemen.
Ia Marretje Iacobs, vald et mijn beurd iens weer, ik loof niet dat ikze ook weer zel neemen.
Hoe vaerje metje borsten Kraam-vrouw, benneze moy geredderd en op zijn stel?
Met de Borsten Marritje Iacobs, dat zou noch wel gaen, maar ik schrik als ik de jonge aen leggen zel; Zulke zeere Teepels heb ik, ja ’t swiet breektmen uit als ik zel beginne.
Dat hy noch toevatten, en zoog deur, maer dat happen, en dan weer los laeten, ja wel het gaetje aen de zinne, Zulken pijn als het is, en daer by ist rondom de Teepel oopen, zo dat als hy gezoogen heeft, zo loopter et bloed by neer.
Ia Moer, ik hebt in mijn vijf Kraamen ook wel beproeft, maer ik zegje dat, het doed onlijdelijke zeer, Ik heb klooven in mijn Borsten gehad offer de Teepel by neer hing, gelijk Elsje Lubberts kan getuigen; En dan zijnder noch van die wieke bakke moers, och zeggenze, ik kend niet verdraegen, en daer mee moeten de Kinderen te Min, al hebbenze noch zo veul te zuigen.
Ik zeg dat et gien recht Moederlijk hart en is, die ’er Kinderen zo ligt uit ten huis doen: Och wat is het aengenaam, als die lieve hartjes zo aen de Borst leggen!
en datjeze met je eygen zog kent voen.
Wat heb ikze wel gedrukt!
en alsze je dan zo van onderen toe lonken, en een lachje geeven.
Och het is zo lief en zoet; men haaldze wel zuur, maar men kender ook weer veel zoetigheid van beleeven.
Ie hebt gelijk Grietje Pieters, maar de noodtzaaklijkheid vereyst zomtijts dat et weezen moet.
Dats wat anders, maar ik spreek alsmen ’t uit puure dertelheid en niet uit noodzaaklijkheid doed.
Baaker, is de Kandiel klaar!
kom, het zou ons hier zo doende wel verveelen, BRECHJE.
Alst je belieft Grootje.
Kom, reik jy zeme toe, ik zelze wel omdeelen, Kraem-vrouw, hou daer kijnd, Teuntje Gerrits, en Elsje Lubberts, ay tast tog toe, ist al zoet genoeg?
Veur mijn ist van pas, DIWERTJE.
Nou Grietje Pieters, en Marritje Jacobs, zie daer Keyeren, daer staet de zuiker of het veur imand noch niet zoet genog en was.
Hou daer Bauke Lolles, en jy ook Meestris Maery, ay kom, elk slorpt zijn kopje uit, Kenje wel verstaen Meestris Maery?
Jis, jis, ay verstaen wel wat.
Arme sloor, ze weet ligt niet wat het beduid.
Wat is het een verandering!
alsmen zo in een vreemd Land komd, en men is onkundig in taal en zeeden, En hoe wonderlijk komd et ons veur, dat een Vrouw een hoed draagd!
Dat is noch d’ouwe Engelse moode, zo pleegender de Vrouwen van outs te kleeden, DIWERTJE.
Ze is veur drie virrendeel jaars met Reinier Adriaenzen getrouwd, en ze hebbender een poos te Lonnen onthouwen, En daer worden de Kwakers nou verjaagd, en ze dogten dats’er hier wat veiliger mogten onthouwen, Ik dogt, ik mags’ al mee by de rest noode, arme sloof, over drie maanden moetenzer mee al an.
Dat dunkme Diwertje, datmen ’t al een weinigje merken kan. DIWERTJE.
Nou Bauke Lolles, hebje niet medal te zeggen?
Wat zoud ik zeggen!
wy verstaen ons niet op zulke zaaken.
Het et wat smaaks gehad?
Hiel kostelik moer, als wy thuis zin kenne we zulke zuip niet maaken.
Nou Teuntje Gerrits, hoe zitje dus en peinst?
wat schorter aen ist gien deeg?
Och Moer, mijn schort nietmedal.
Brechje, Brechje, BRECHJE.
Wat belieftje Grootje?
Kom Baaker, de Kopjes staen allegaer leeg, Doedze iens weer vol, ze moeten onze Kandiel iens te deeg proeven.
Och Diwertje, ik hebt al hiel wel, men dunkt dat we alzo veul hebben alswe behoeven.
Kom Baaker, hebje daer weer wat?
ay tast toe Keyeren, en wagt tog niet, Nou Bauke Lolles, en Meestris Maery, ay gaet jou gang, je hoeft niet te blaezen, het is niet hiet; Zie daer, ik zelje veur gaen, nou jy ook Kraem-Vrouw, en daer mee zellewe wat pauseeren.
Nou zien ik Diwertje, datje veur hebt om de Vrouwtjes lustig te tracteeren, DIWERTJE.
Hoe gevaldje ons maakxel Grietje Pieters?
Excelent Moer, zie daer, daer heb ik et mijne al weer uit e klaert.
’t is wel te proeve Diwertje, datjer gien onkosten in heb gespaert, Maer de jonge Zeun, dienewe nou wel iens te zien.
Baaker, kom krijg onze Klaes Janzen iens veur den dach.
dats een jongen als een blok zo swaer!
’t is schier zo veul als ik houwen mach!
Ay ziet eens Teuntje Gerrits!
Kom, laet ik die gast ook iens bekijken; Dat is een Lief-hartje, dat is een Zeun, hoe ouwer dat hy word, hoe meer dat hy de Vaar zel gelijken.
* Ay zie Marritje Jacobs, watte vuysten het hy!
of hy’er al een half jaar geweest was!
Kom, geef mijn Klaas Janzen ook iens, ziet watte heldere kijkertjes het hy, ze staen zo helder als een glas!
Wat dunkje Grietje Pieters?
Zaartje Jans!
wat kind is dat?
wel Moer ’t is zeeker wat te zeggen!
’t Is gien wonder datje op ’t lest zo kwaalijk voort kon, wat heb ik wel e wenst datjer maar mogt toe leggen.
Keyeren ’t het al wat snaps in, die zo gelaaden negen maenden gaen moet.
Ay geeft hem my ook iens dat is een luttij veintje, mien Mantje, mein Mantje, dou bist zoet, dou bist zoet.
Hondaer kiend.
Ay dat is may littel boy, may pretje littel boy, ay leev jou toe al may hart.
Kom Baaker, verziet de kopjes iens weer, ze zitten al weer en wachten met smart.
Ay laet ik Klaas Janzen noch iens zien, wat is hy rien!
men hoort hem met gien onzuivere handen aan te raaken.
Ja Teuntje Gerrits, ’t is eenvoudig en slegt, men Man belastme wel zo dat ik het doch niet opzigtig zou maken.
Ik mach het goetje wel geparreld zien, ’t staet innerlijk kurieus, burgerlijk en net; ’k Heb veul van men klein goed de kantjes of getorrent, en ik hebber weer een parreltje aen gezet.
Maer ik heb lest op een Kinder-maal e weest!
dat was wat te zeggen!
doch ik zel de plaats niet noemen; Daer was het ierst kostelijk!
Diwertje!
het kind had een Das aen, van dat verheeven rankagie werk met bloemen, Zo van die poind de venieze, of poind de paris, ja wel zie daer, ik zegje dat Diwertje buur, Hadze ze veur twintig ducatons, ze hadze veur al niet te duur.
Het Feyteltje, en ’t mutzje was van gelijke, en zo was het van onderen tot booven, Ja ’t was niet als kant datmen zach, en ’t lach geheel in kanten bedooven; En Moer zat zelfs met’er Japonze Rok in’er stoel, en ’er Mans Moeder aen ’er zy, En op de Tafel stond een postelijne Lampet-schootel, op gehoopt met naerze van kandy, Men schonker niet als Rinse-wijn met zuiker, en men praaten’er niet als van groote dingen.
Zy had zelfs een kostelijke Diamant-Ring aen’er Pink, en dan laagender noch andere gouwe Ringen; Daer by stond een zilvere Kapdoos, met een zilvere Teljoor, ja wel ik docht hoe ist meugelik dat’er deeze Vrouw zo op steekt!
Ja Elsje Lubberts, ik kenze hiel wel, daerje daer van spreekt; Maar mijn dunkt eer zulke lui ’t zo bried maaken Zo behoordenze veur al eerst’er schulden te betaalen, en elk het zijn te geeven; ’t Is niet genoeg Elsje Lubberts, dat men ’t elkien of lorst, burgt, en haald; Ik weet dat’er eerste luiermants goed, tot op deeze uur toe noch staet onbetaald; En de Man weet nergens van, zy weet hem altijd hier, of daer mee te payen, En hy wurmd alzo voort, en zo weets hem altoos een rad veur d’oogen te drayen.
Komd’er een nieuw Stofje uit, ze moet et daadelijk hebben, en altoos isse eeven net.
En al watze koopt, al is het noch zo kostelijk, dat word al te boek gezet.
En daer by isse zo uithuyzich, en geduurig op straet, of by de buuren; Maar daer zijnder al eenige, die de Huishouding in ’t verzier hebben, of ’t ook al lang zel duuren.
En dit wil noch al van de fijnste zoort weezen, en mijn dunkt datmenze wel mag stellen by de grofste slag.
Ia Marritje Iacobs, ik ken ook zoo een Huishouding, die ik om redens wil niet noemen mach, Ik bender laest iens geweest dat de Iuffrou bezig was om eenige Vrienden op een Theetje te tracteeren, Wat ik dee, ik moest mee aen zitten, ik kon het onmoogelijk niet excuseeren, Toen elk zijn genoegen had, wierd het Thee-goed weg genoomen, en alles weer op geklaardt.
Mit zo kwam de Meid, en bragt met groote eerbiedigheid op een zilver teljoor een schoone Kaart.
Men voegde zich in ’t rond, en men wilde mijn mee omdeelen, Maer ik sloeg et af, als dat het mijn gewoonten niet meer en was om met de Kaart te speelen.
’t Ging zo een reis of twie rond, de Juffrouw van ’t huis verloor wel het meest, En nae datze weinig trekken had gehaald, wierdze endeling van vijf en veertig Schellingen Beest; Dieze ook zonder dispuit en met een bly-gelaat gewillig in zette; Mit komd’er een slegt hooft uit den hoop, die krijgt Lanterlu, en die strijkt ’t hiel resje, zonder dat et’er iemand belette.
Maar wat zey de Man, maakten die gien gepruttel of getier?
De Man!
die het’er niet te zeggen, die zat slegts in ’t hoekje van den haert, en druiloorde by ’t vier.
Ziet, zulke Vrouwen kennen een Man, al won hy noch zo veel, ’t eenemaal ruineeren, En al hebbenze noch zo schoonen Kapitaal, deur zulken middel moet et konzumeeren, Want al dat gasten en brassen kost Geld kijnd, daerom houw ik’er niet van; En ondertusschen moet er al van de Mans winst af komen, zo dat et mijn wonder doet hoe dat et noch zo lang duuren kan. DIWERTJE.
Teuntje Gerrits het gelijk.
Maar wat dunkje van zulken blaam?
Daer is manke Loendert, zen Vrouw en de Meid, die zellen gelijk in de Kraam!
Wie had dat van die Man gedacht?
ze hebben uur noch tijdt, en gaen bey op het leste; En dat Ionkertje, die met zijn poort uit komd aen de veste, Die daagelijks brageeren gaet met zijn Kaamezool van Goud, Die die Juffrow van Vriesland geduurig gekaamerd houd, Doed immers anders ook niet, dan dat hy elk ien uitstrijkt, of zoekt et zijn ouders te ontfutzelen of te ondragen, En dat alleen om zulken sluik-hoer, en Schot-beest te behaagen, En dan, beeld hy hem noch wel in, dat hy ’t rijk alien bezit, maer zy weet wel anders wat et beduit, Komd hy van veuren in, ze laet weer een andere Pol deur een achter deur uit.
gebeurender zulke dingen?
Wel men zouwer wel Boekjes of drukken, en Lietjes of zingen.
Maar wat dunkje van Hillegond Roeland en Dochter, dat is een werk, Zulken Coleegie Suster!
zulken stijl van de Kerk?
Die zo in de by een komst wist te spreeken, en zo euvel kon disputeeren!
Je zach ook waerje ze zach, altoos wasze by die, die de Coleegies frekenteeren.
En nou laets’ het zo slegt leggen!
maar wie zeggenze toch is ’er de Vaer van, DIWERTJE.
Daer word noch wonderlijk van gesprooken, altoos ze zeggen by een getrouwd Man.
GRIETJE PIET.
Mijn is van deezen dach de Persoon genoemd, daerz’et veur vast op vertrouwen, Maar dat komt hier niet te pas, ik mien het ook by me te houwe.