floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik trok myn stoute Schoenen aan, en trad een weynig nader, En riep: ik ben een Man die verdoold is goeye Vader, Wel vroeg hy doen weder, waar leyt de Reys naar toe?
Ik antwoorden, daar 't geval my stuurd al waar 't na Boxtehoe Loop dan al regt uyt riep de Pay, en sloot zyn deur als of ik een Schavuyt was, Zo dat ik geloof, dat dien oude knevel met den kop gebruyt was, Want hy moest ten minsten gezyd hebben, als ik regtuyt liep, waar ik dan te Landen kwam, Ik vloegten, en scholt hem lustig, want ik waar drommels gram, Dog al myn tieren, en raazen, kon zeer weynig baaten, Zo dat ik heen ging, en heb dien oude Klompe maker verlaaten, En daar op zong ik.
Knorre pot, ô!
Greyze zot, Die in dat schot, U leven zo versleyten wil, Ik lag, ik lag, om zulk een gril, Blyf vrey alleen, Ik kuyer been, Maak klompen weest te vreen.
Ik gooyden tegen zyn Wooning met een grooten steen, Om te hooren of hy niet iets tegen myn zou snakken, Maar hy hield hem stil, zo dat ik zoetjes af ging zakken, En liep wel twee etmaal eer ik mens, of mens gelyken zag, En de alder eersten die ik vond, was een Boer die op het Land te slaapen lag, Ik waar niet luy, maar voelden of zyn zak wel gelardeerd was, Dog ik vond niet als elf duyten, en een neusdoek die braaf met snot besmeert was, ô!
Dagt ik, laat dat den Armen duyvel maar houden hy heeft het wel van doen, En daar meê zo trapten ik hem eens heenen weer op zyn Smoel met de pollevy van me Schoen, En ik begon te zingen, als een blinden vink zonder treuren, Want ik dagt van dezen Man zal myn wis onderregting gebeuren, Waar ik ben, want al dat dwaalen stond me veels te dier, hy Zingt.
Al heeft een Ruyter groot plysier, By Trommelen, en Trompet, En draagt een sluyer na de swier, Op 't hooft een Hellemet, Nog liever waar ik eenen Boer, En lag gerust op 't Land, Als steets te leven in Rumoer, By Rooven, Moort en Brand.
Mit ontwaakten hy, en sloeg twee blikken op als een Olyfant, En vroeg wat myn begeren was?
ik antwoorden met beleefden reeden, Dat ik graag weeten wou, als ik oostwaard aan ging waar ik dan na toe ging treeden!
Ik kreeg tot antwoord, daar gaat gy na Konstantinopelen, daar den Grooten Turk zyn Hof is.
Ik bedankten hem, want die reeden maakten my een weynig fris, Ook zo had die zoeten, lieven Boer, niet geloogen, Want ik liep omtrent een uur, doen had ik die Plaats al voor myn oogen, Gut!
wat waar ik bly, doen ik daar de Poort in trad, En wat zag ik daar Venten, met Sabels op haar gad, Van anderhalf el lang, en eens zo breet als hier de Beschuytbakkers Messen.
hy Zingt En ik boorden haar wel swetzen, Maar ik kon het niet verstaan, hy spreekt.
Ik dagt ô wee!
hoe zal 't met myn nog gaan, Zo ik geen Kristen Menschen ontmoet die Duyts kunnen spreeken.
Hy!
wat valt hier meer te preeken, Ik liep zonder Kruys, of Munt.
Dog t'savonds wierd my evenwel Herberg vergund, By een Rynegaard, dien ik al myn avontuur vertelden, Die maakten myn zyn Lyf-knegt, zo dat ik hem overal verzelden, Maar na verloop van vier weeken, speelden ik een aardigen rol, Wand hy had een Jong Paart op stal, daar ging ik meê aan de hol, En bruyden van Konstantinopelen, na Roomen, als of me de Nikker agter 't gat waar, En daar veylden ik het Paart uyt, door dien ik het reyen al zat waar, Nou ik raakten 't nog al wel kwyd, want ik verkoft het aan een Frans Capiteyn, Voor honderd Hollandse Guldens, en twee kan Rinssew yu, Ha, doen waar ik een Man, trots Cresus, trots Alexander, Ik at, ik dronk, en zong.
Ik Hollander, Trots Brabander, s'Nagts op straat, Zeer Laat.
Ik leefden van die honderd Gulden, niet als een gedisserteerden Soldaat; Maar als een banjer Heer, dog het begon heel ras te mind'ren, Want hier verteerden ik een Ducaat, daar een Ducaton, en smulden als de Wittebroots Kind'ren, Hoewel ik bleef niet lang te Roomen, maar trok heel ras, Na Parys, daar hoorden ik dat Konink Lodewyk overleeden was; ô!
Riep ik wel driemaal, is Konink Lodewyk de veertiende overleeden, Dan zal hy niet meer met zyn Fulpe Muylen, op het geborduurden Tapyt treeden, En daar op zong ik de spreuk van Solon.
Hy, wat Mensch hoe Ryk, of groot, Niemand gelukkig voor zyn doot.
Want men schilderd het geluk, met zyn eene been op een ronde kloot, En 't is ook wel de waarheid, want een die heden zit te praalen, Leit morgen neer geveld, die hoog vliegt raakt aan 't daalen, Gelyk Ikaris, die met zyn wasse vleugels zo hoog, Dorst vliegen, dat Febus gram wierd, en hem wel Drommels bedroog, Vermits zyn vlerken los gingen, en hy viel plomp verlooren, Over hals over kop in Zee, dog om niet in myn reden te smooren, So weet dat ik tot Parys ook niet lang bleef, hy Zingt.
Maar ik beef, maar ik beef, Maar ik beef, maar ik beef, hy Spreekt.
Nu moogen de Heeren vraagen, hoe Krispyn beeft gy?
Ja Mesjeurs, en 't heeft ook zyn reeden, Mits ik niet zonder beeven verhaalen kan wat ik doen heb geleeden, Want voor eerst gink ik een Bosscagie door, van ruim twintig mylen lang, Daar dansten de Wolven en Tygers, poot aan poot, dog elk op zyn rang, Wat verder sat een Leeu, die kraude aan een tak die van den boom gewaayt was, Ja 't was 'er zo vol, als of 't 'er met dieren gezaaid was, Ook ontmoeten ik een Draak, die was van kleur als een Pappegay, en keek als of hy me vreeten wouw, En ik sag een Slang, die wel zo lang waar, als van Ouwerkerk tot Abkouw, Dog, doen ik hallef weegen waar, schootme deze deun te binnen.
Onlangs geleen, ging ik bedroeft van zinnen, Al door een Bosje, daar 't zo eenzaam was.
Ik bad menigmaal aan Diana de Jagt Godin om een vryen pas, En zo stelden ik myn cours naar Engeland, maar 'k verviel in handen van de Schotse Rebellen, Ben je een van de Wigse, riep den Graaf van der Mar, dan sal ik je dryvend ter neder vellen, Neen, Heer Graaf antwoorden ik heel beleeft, ik ben een man, Die Jacob voor wettig Koning van Engeland, Schotland, en Yrland kan. Goet riep hy wederom, wilt dan met ons voor Jacob u leeven waagen, Ag dagt ik!
nu zien ik voor my een droeve Zon opdaagen, Ook vroegen zy my nog wel honderd maal of ik een Torris was, ik riep al: Jis, Jis, Door dien ik wel wist dat dit woord op zyn Engels Ja gezeid is.
Ook hoorden ik een van deeze drollige knevels zingen, Wy sullen hem dwingen, Met Snaphaans, en klingen.
Ja dagt ik gy bent 'er een vent na, want hy waar zo styf, dat hy pas over een strootje kon springen, Dog de eerste nagt de beste, nam ik myn Gat in myn arm, en ik bruide voort, Als of ik gewed had, in een uur te loopen van de Wyk na Santpoort; En zo quam ik in Engeland, en zag de Graven Kentmorre en Derwntwater, den kop af bruijen, Ook zag ik den Pretendent zyn beelt op een kruiwagen, door de Stat kruyen, Maar het stond my daar weinig aan, door dien ik myn lyf niet zeker waar.
Want alle avonden saten de Wigse en de Torris, elkander in 't haar, Den een die riep: Lang leeft Koning George, den ander riep: Lang moet Jacob leeven, En dat klopte elkander met stokken en knuppels, dat 'er al meenig doot bleven, En lagen op de straat, half verzoopen in het bloet, So dat ik begon te zingen.
Karon bouw maar goeje moet, Hier werd uwe vragt heel goet, Kyk, hoe dat men in het honderd, Hakt en steekt en kerft en slaat.
Ja, daar men zo hout klooft, weet men dat het op een spaander raapen gaat, En zo bleef ik daar tot van de Winter, en zag al veel aardige klugten speelen, Maar doen quam 'er een Noortse Boer met een Narre-slee vol Eeke deelen, Dien hy daar verkoft, dog wyl hy zyn gelt ontfing, So maakten ik de Nar los, en rende als of ik om de Vroemoer ging; En bruide de Noott Zee over, zonder dat ik bang was om met myn gat in 't Ys te raaken, En ik quam weer tot Scheveling, by Heyn de Waard die zyn verbrande Stal weer op liet maaken, Daar bleef ik twee dagen, en verplakten de Nar, maar met het Paart brusten ik heen, Van Schevelingen naar den Haag, en daar van na Leyden, en van Leyden na Amsterveen, Gut!
wat keek myn Vaar, ja; hy sloeg twee blikken, Gelyk Prometus, wanneer den Arend bezig was om hem zyn Lever te pikken, Dog hy onthaalden myn beter als doen ik de eersten reys thuys quam, En ik had ook geen lust om weer te Reyzen, want ik waar al een weynig tam Geworden, door al de ongemakken dien ik had geleden, Ik ging by me Buurman, en verhaalden hem met reype reeden, Als dat ik zyn Zoon Jilles zonderbedrog in Oostinje gesprooken had, Bloet daar wierd ik s'avonds onthaald met een Wilde Kat, Zoet ik wil zeggen, op een gebraaden Haas in de Veenen gevangen, En den Man waar zeer verblyd, dat ik hem na veel verlangen, Deze aangenamen tyding brogt.
Maar ik zogt, En ik Kogt, Deze Kraamery.
Om eerlyk aan de kost te geraaken, en daarom heb ik van de Mey, Hier een Huys gehuurd, daar de Heeren myn of me hond altyd kunnen vinden.
Maar nu myn Kraamery eens opgenoemt, zou dat wel quaat zyn vrinden!
Ik geloof van neen, want wyl ik myn avontuur heb verhaald, Zo heb ik met myn Mars maar wat in 't hondert gemaalt, Zie daar nu begin ik, en staak alle and're grillen.
Hy, koopt'er niemand, Kristalyne brillen, Voor blinde kippen die niet kunnen zien, Kom by me Kraam, Want de faam, Heeft myn naam, Nog nimmer uyt geblaazen no dat ik beraam.
Balletjes om de baarden meê te vreyven, Oly de Sassemyn by Vlesjes vol, Ook Gespis trant, Rond, vierkant, Abondant, Haaken, oogen, en kurejeuze kousse band.
Zantloopers om den tyd te opzerveeren, Kurketrekkers van het fynste staal, Snuyfdoozen schrik, Tin, en blik, Even dik, Koeragie, dan Liefhebbers want ik wagt goetschik.
Pennen, die heel wel versneeden bennen, Poeyer al zo wit, en syn als poppe stront, Ook Naaysters schaar, Hy zie daar, Kyk het maar, Gesleepen van een Waal te haarelem op het Spaar.
Ook heb ik dompertjes, en kaarse snuyters, Koopere profytjes voor de zuynigheyt, Ook Naalden goet, ô Gants bloet!
Alsje Moet, U koussen stoppen tot verwarming van je voet.
Ook heb ik spiegeltjes zoeten lieven Meyskens, Daar gy u krulletjes in ciere kan, Ook Muskeljaaat, Dillekaat, Als gy praat, Met u beminde, dan ruykt gy als een privaat.
Ook heb ik balletjes, voor de witte muylen, En vlakballen om een duyt het stuk, Ook potloot pen, Ik beken, Dat Ian hen, Zal zeggen dat, ik een verhruyden Kraamer ben.
A, B, Bortjes om verstant te kreygen, Mallemoorie boekjes voor een domme droes, Ook pypedoos, Voor Mattroos, Word gy boos?
Dan zal ik eens wat anders zingen voor een poos.
Blikke Veerekykers, om te zienen, Van Amsterdam zo regtuyt tot Iapan, Ook spelden fyn, Glad, en ryn, Groot, en kleyn, Pennemessen, veeters die met blik beslagen zyn, Naaldekookers, houten, en luvooren, Tinne knoopjes naar de alder nieuste swier, 'k Heb ook lynjas, Net van pas.
Hy den, den bras, Speetsje boekjes die nooyt eenig koopman las Fluytjes, Trompjes, en houten Rammelaaren, Hoede schuyertjes van 't fynste Tryp, Ook Grinse net, Van potret, Vrinden let, Om kinderen bang te maaken, en te jaagen na het Bed.
Ook heb ik halsbanden, voor alderhande bonden, Slootjes om die te hangen aan 't Tresoor, Dat knegt, nog Meyt, Buytens tyd Niet ontbyt, Van uwe kost, die daar dan in verborgen leyt.
hy spreekt Sie Zo Musjeurs daar heb ik nu al me Kraamery op gezeyt; Uytgenoomen de Lietjes, en al de Liedeboeken Daar heb ik een nette Register van zo dat ik niet lang hoef te zoeken, Als voor eerst, zo heb ik dat vermakelyke deuntje te koop, Van.
Knoop Meysjes knoop, Die 't knoope willen leeren, Die moeten by myn verkeeren.
Ik heb het loven van Bregje met eeren, Ook heb ik van, hy Zingt.
Scheele Frans verzoop zyn kleeren, Was hy doe niet wel gebruyd?
Ook heb ik de ontmantelde Apotheker, rotkeel zonder kuyt?
Ook Aran en Titus, boertig bereymd door ROSSEAU dat gekke Poëeetje, Ook heb ik een Treur gedigt, van een kalen Jonker die op den Amstel in 't Ys viel, met zyn Narre Sleetje, Ook van een Boer, die aan vier valse speelders zyn Gelt verloor.
Ook van een Fransse Barbier, die voor vier duyten den Baard schoor, Ook van een Hengelaar, die zo lang hengelden, tot hy om zyn heng'len wier gevangen; Ook heb ik van boezelaars Jaap, die zig zelven op de kleeren Solder, aan zyn dasje ging verhangen, Ook heb ik van.
Ionge Meysjes luyster toe, Die het werken nu is Moe; Laat het voor sunt Velte vaaren?
Ik weet een Ambagt van plyzier; Daar gy sebatten meê kunt gaaren, En gekleet zyn na de swier.
Ook heb ik een deuntje dat ik zelf gedigt heb t's wyl ik agterlant liep met de Lier, En dar is.
Daar is een Meyd gebooren, t'savonds al by de kaars, Zy bad geen Neus, geen ooren; Geen oogen, noch geen Naars, En wat dunkje, is 't niet raars?
Ja ik ben een wakker Poëet, als ik agter een Ham zit, of agter een schoote!
met Baars, Dog het mag geen kwaat wand ik zal met Rymen de kost niet winnen, Hier heb ik een boekje, om uyt de Tas te leeren Speelen, en ook een boekje voor die Minnen; Om te leeren, wat men al doen en laaten moet, aan de geen die me bemind, Ook heb ik van.
Blind, blind, blind, Riep Klaartje, is het Kind, Die met zyn boog en pylën, Springt, en vliegt, En ons bedriegt.
Ik geloof dat de Mesjeurs wel denken, dat Krispyn haar wat te vooren liegt?
Want niemand maakt eenige beweeging om wat te koopen, Dog ik heb evenwel handgift, en zal niet zonder geld na huys loopen, So toont dan dat je leesen kan, en koop wat, zo niet, yder doet zyn zin, Ik heb veel Historien ook, van Jan de Plug en Kaat de Brakkin, Ook van.
Wat 's een Koopman zonder waaren, Als een Bakker sonder Meel.
Wat 's een Speelman zonder snaaren, Als een Zanger sonder keel, Wat 's een Harder zonder schaapen: Als een Visscher zonder want, Wat 's een groen Boer zonder raapen?
Als een Huisman zonder land.
Bloet wat wert my de keel droog.
Ja het is als of men daar victorie brand.
Ook rommeld my den buik van honger, als of'er Beeren danssen en springen, Maar ik heb hier nog een vermakelyke deun, die moet ik eens voor de Heeren op zingen, Ja een zeer pleizierig vaars onder het plengen van den Wyn, Ook zullen de Mesjeurs bekennen dat het wel wil op zulk een tyt gezongen zyn.
Wyn en Bier, ô!
pleizier, By een Vetten disch, ö Vermaak!
voor een snaak, Zo als ik, Hei gezwind.
tap een pint, Want het smaakt zo fris, Kyk, hoe eel, smeer de keel, Veeg, en lik, Voor de Man, voor de Man, voor de Man, Vry een kan, vry een kan, vry een kan, Vry een kan, kan, kan, Voor de Man, vry een kan, Of een mingelens kroes, Klink en drink, avoes, avoes.
Dat is eerst een deun, het mo t zyn zelven pryzen, Wie wil een loogenagtige Nacourant of een Mercuur van Jan van Gysen, Ook heb ik Catalogus van Boeken; die men morgen zal verkoopen op Katenburg in een stal, Ook heb ik Dominees briefjes, nieuwe Winterbeurt, om te zien wie die, en die tyd preeken zal, Ook heb ik het Rottenest der Poeëten, of de byeenkomst, van veel waanwyze Snaaken, Die alle daagen by een Boekebinder koomen, om een ander Digter zyn werk te laaken, Ook heb ik een nette beschryvenis van al myn avontuur op rym gezet, Ook heb ik de Batalje voorgevallen buiten de Leidse poort in 't Paarde wet, Van een jonge Waterhond, die vogt tegen twintig vliegen, Ook heb ik van Louw, die noyt de waarheid sprak, maar was altyt geneegen om te liegen, Ha!
dat is een boekje, dat by niemant te krygen is, als by myn, Ook heb ik van Julfes Puistneus, die nooit met mosselen liep als in de Maaneschyn, Ook heb ik van.
Wilhelmus zat op de zolder, Hy luisde zynen broek, En vond 'er ô gants kolder, Wel vyftig in eeu boek Met krukken, en met hamers Sloeg hy ze alle doot, Het alderkleinste luisje, Was als een Tor zo groot, hy spreekt.
Maar Mesjeurs, ik kryg zulk een drommelse noot, Dat is te zeggen, Krispyn die moet eens weezen, Daar den Prins te voet moet gaan, dog is iemand geneegen om te leezen, Het Journaal van myn reis, die komt aan myn Huis, Ik woon op het Varkens Eiland naast de gekroonde Platluis, Boven myn deur staat David vegt tegen den Reus met zyn barsse knevels, Ook is myn Huis verçiert met drie moye gevels, En de vensters van myn kit, staan altyt oopen om te zien, En in myn voorhuis hangt de fabel van Niobe veranderd in een Stien, Ook de stryd van Kupido tegen de Maagden, Ook van dien grooten Kunstenaar, die een stuiver op zyn kant aan negen stukken zaagde, Ook hangter een Schildery daar Pallas en Arachne weeft, Ook hangr 'er de val van Faëton, dat Apelles zelf geschilderd heeft.
Ia 't is wonder wel te vinden, Al was iemand nog zo dom.
Nu Heere beliefter iemand nog iets?
wan ik ga heen en kom niet weerom, Schoon dat je denken souw, dat is maar praat voor de Boeren, O neen!
ik ga want ik moet in myn huis nog waterenbrei roeren, En des zo neem ik myn afscheyd, met deze reen.
hy Singt.
Ha die, alle baazen, ô!
Drooge paay klaazen, Weg bruyen, weg raazen, Weg kannen, en glaazen, Ci cinken, deux aazen, Leeg vaaten, vul blaazen, Sla ballen, maak kaazen, Laat scheeten, vang haazen, Span Paarden voor chjazen, Weg sotten, weg dwaazeu, Ik wens u te vreen, Krispyn die gaat heen.
Want ik zie gy rookt, en niemand is zo beleeft dat hy my eens laat stoppen, Dog 't is goet dat ik zelf een doos met tabak heb en een tonteltje om vuur te kloppen, Nog eens ha die Mesjeurs, de wagt die roept van tien, En toekoomende week zult gy Krispyn hier wederom zien.
Daar word aan den Leezer bekent gemaakt dat in 't kort van den zelven Auteur staat uit te komen, MEDEA boertig berymd, als mede, de HELSCHE KERMIS en de HEL BESTORMT door de Goden.
DE VERSTOORDE SERENADE, KLUCHTSPEL.
TE AMSTERDAM,             By de Erfgen: van J. LESCAILJE, op den Middeldam, naast de Vischmarkt, 1708.Met Privilegie.
AAN DEN ED HEERE GYSBRECHT VAN TOLL, DER MEDICYNEN DOKTER.
Een Treurspel, by elk een geächt van meêr waardy, Als ’t Blyspel, dat, hoe schoon, moet voor haar luister zwichten, Verdienden wel, myn Heer, die ons zo vaak verpligten, U opgedraagen door uw vrienden aan het Y.
De Dichtkunst, die gy mind en onze Poëzy, Die gy begunstigd’, noopt onze yver om te dichten, Tot ’s Armen voordeel, en om door het Spel te stichten, Het zy dat men verkiesd dat droevig is of bly.
Dit Kluchtspel, hoe gering, dat u werd opgedraagen, Zal ons voldoen wanneer ’t uw oordeel kan behaagen; Wyl uw geächte Naam het strekt tot stut en eer.
Uw heuscheid zal ons wel in dit bedryf verschoonen, Als al te lang gewacht om dankbaarheid te toonen Aan u, die onze lust steets wakkerd meer en meer.
Uw ED.
Toegenegene, Onder de Zinspreuk CONSTANTIA ET LABORE.
Amsteldam den 21sten van Loumaand, 1708.
DE Staten van Holland ende Westvriesland doen te weten, alsoo ons vertoont is by de Regenten van het Burger Weeshuys ende Oude Mannenhuys der Stad Amsterdam, en, in die qualiteyt, te samen eygenaers, mitsgaders Regenten van den Schouburg aldaer, dat sy, Supplianten, sedert eenige Jaren hebbende gejouisseert van onsen Octroye of Privilegie van dato den 19 September 1684. waer by wy aen de Regenten van den selven Schouburg, in die tyt, hadden gelieven te consenteren, accorderen ende Octroijeren, dat sy, gedurende den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren, de Wercken, die doenmaels ten dienste van het Tooneel reets gedruckt waren, ende, van tyt tot tyt, nog vorder in het ligt gebracht, ende ten Tooneele gevoert soude werden, alleen soude mogen drucken, uytgeven en verkopen, nu ondervonden, dat de Jaren, by het voorgemelde Octroy of Privilegie genaemt, op den 19 September 1699. souden komen te expireren; ende dewyl de Supplianten ten meesten dienste van de Schouburg, waer van hunne respective Godshuysen onder andere mede moesten werden gesubcenteert,*de voorgemelde Wercken, soo van Treurspellen, Blyspellen als Kluchten, als anders, die reets gedruckt en ten Toneele gevoert waeren, of in het toekomende gedruckt, en ten Toneele gevoert soude mogen werden, geerne alleen, gelyk voorheenen, souden blyven drucken, doen drucken, uytgeven en verkopen, ten eynde deselve Wercken, door het nadrucken van andere, haer luyster, soo in tael, als spelkonst, niet mogten komen te verliesen, dog dat sulcx aen haer, na de expiratie van het bovengemelde ons Octroy, en sulcx nae den 19 September 1699. niet gepermitteert soude wesen, soo vonden de Supplianten hun genootsaekt sig te keeren tot ons, onderdanig versoekende, dat wy aen de Supplianten, in hare bovengemelde qualiteyt, geliefden te verleenen prolongatie van het voorsz.
Wercken, soo van Treurspellen, Blyspellen, Kluchten, als andere, reets gemaekt en ten Tooneele gevoert, en als nog in het ligt te brengen, den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren, alleen te mogen drucken en verkopen, of doen drucken en verkopen, met verbod aen allen andere op seeckere hoge penen, by U Ed.
daer toe te stellen, en voorts in communi forma; so is ’t dat wy de saecke, ende ’t voorsoek voorsz.
overgemerkt hebbende, ende genegen wesende, ter bede van de Supplianten, uyt onse rechte wetenschap, Souveraine magt en authoriteyt, deselve Supplianten geconsenteert, geaccordeert en de geoctrojeert hebben, consenteren, accorderen ende octroyeren, mits desen, dat sy, by con- tinuatie, de voorsz.
Wercken, soo van Treurspellen, Blyspellen, Klugten als andere, reets gemaekt en ten Tooneele gevoert, en als nog in het licht te brengen, den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren, alleen binnen onse landen, sullen mogen drucken, doen drucken, uytgeven en verkopen, verbiedende daerom allen en een ygelyk, de voorsz.
Wercken, in ’t geheel ofte ten deele, naer te drucken, ofte, elders naergedruckt, binnen den selven onsen lande te brengen, uyt te geven, ofte verkopen, op de verbeurte van alle de naergedrukte, ingebragte, ofte verkogte exemplaren, ende een boete van drie honderd guldens, daer en boven, te verbeuren, te appliceren een darde part voor den Officier, die de calangie doen sal, een darde part voor den Armen der Plaetse daer ’t casus voor vallen sal, ende het resterende darde part voor de Supplianten, alles in dien verstande, dat wy de Supplianten met desen onsen Octroye alleen willende gratificeren tot verhoedinge van hare schade door het naedrucken van de voorsz.
Wercken, daer door in genigen deele verstaen den inhoude van dien te authoriseren, ofte te advouëren, ende, veel min het selve onder onse Protextie en de bescherminge eenigh meerder credit, aensien, of reputatie te geven, nemaer de Supplianten in cas daer inne iets onbehoorlyks soude influëren, alle het selve tot haren laste sullen gehouden wesen te verantwoorden, tot dien eynde wel expresselijk begeerende, dat by aldien sy dese onse Octroye, voor de voorsz.
Wercken, gebonden en wel geconditioneert, te brengen in de Bibliotheecq van onse Universiteyt tot Leyden, ende daer van behoorlyk te doen blyken, alles op pene van het effect van dien te verliesen, ende ten eynde de Supplianten desen onsen Octroye ende consente mogen genieten als naer behooren, lasten wy allen ende een ygelyk, die ’t aengaen mag, dat sy de Supplianten van den inhoude van desen doen lasten ende gedogen, rustelyk, vredelyk, ende volkomentlyk genieten ende gebruycken, cesserende alle belet ter contrarie gedaen.
Ter ordonnantie van de Staten                    SIMON VAN BEAUMONT.
De Regenten van ’t Wees- en Oude Mannenhuis hebben, in haar voorsz.
qualiteit, het recht van deeze Privilegie voor de VERSTOORDE SERENADE, Kluchtspel, vergund aan de Erfgenaamen van J. Lescailje.
In Amsteldam, den 23sten Januari, 1708.
WIGGERT VETTEBEURS, Vader        van Eelhart, verliefd op EELHART, Zoon van Wiggert        Vettebeurs, mede verliefd op DIBBERIG VAN OVERZY,        Moeder van }}} Izabelle.
IZABELLE, Dochter van Dibberig van Overzy.
Mr. SCHOONPRAAT.
LICHTHART, Knecht van Eelhart.
FYTJE, Meid van Dibberig van Overzy.
NATHALS, Knecht van Mr. Schoonpraat.
Het Tooneel verbeeld een straat, voor de Huizen van Wiggert Vettebeurs en Dibberig van Overzy.
DEVERSTOORDESERENADE, KLUCHTSPEL.
Mr. SCHOONPRAAT, FYTJE.
IK zeg je noch eens, en dat ’s zo goed als honderdmaal, naar ik reken, Onze Juffer is niet t’ huis; en je moet eens weêr komen wilje ze spreeken.
Ik zal ’t dan eens hervatten.
maar ik wou dat gy uw Juffer de tyding brogt, Dat ik een schoone snoer Paerlen aan een Persoon heb verkocht, Die hy uw jonge Juffer zal verëeren, met wien hy denkt te trouwen.
Ik wou datje met die snoer gewurgt waart, dan zou je zulk spel niet brouwen; Foei, jy hoord jou wat te schaamen, jou ouwerwetsch fatsoen, Weetje niet dat zulke hylikken niet overeenkomen met jou doen?
Zo een Schachcheraar, als jy; mag zich bemoeijen met Conterbande Waaren, Maar laaten eerlyke Dochters, als onze Juffer, vaaren.
Ik moei my daar niet meê; want een Dochter is zo niet toe te zeggen op het woord, Als wel andere Waaren, en dat, om dat ’er te veel toe hoord.
men kan de Meisjens niet, als een vat met boter, geuten en spitten.
Men leerd die Waar eerst kennen, wanneer menze komt te bezitten.