floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hy heeft de naam van Wys heel gaaren willen derven, Om niet in ’t afzyn van zyn Ziels Vrindin te sterven.
Maar zeg eens, welk geval heeft hem by ons gebragt?
Ik zal ’t u zeggen Heer, geeft maar een weinig acht.
Ik zal: maar tragt niet van de Waarheid af te wyken.
Myn Vader zyt gerust, die zal ons klaarlyk blyken: Wy zullen hem terstond gaan spreeken.
Kan ’t geschien?
Wie heeft door Liefde ooit meer zo vreemde zaak gezien?
Na dat gy met uw koets tot Brussel waard gekomen, En uw verblyfplaats had in ’t zelve huis genomen, Daar wy vertoefden, wierd terstond myn Meesters hart In Liefde ontsteken tot uw Dogter; hy benard En gantsch verlegen, wyl hy u in ’t minst niet kenden, Gaf hy my order, dat ik alles aan zou wenden, Om te verneemen, wie gy waart; ik sprak den knegt, Die u wel kenden, en alreê was onderregt Van uw koetzier, dat gy naar Holland trokt, en toonde My vorder door gesprek, dat gy niet verre woonde Van Brussel op een groot en deftig Land-huis; ’k deed, Zo haast ik zulks verstond, myn Heer daar van de weet, Die my hier op aanstonds beval, om alle zaken, Die nodig waaren, om te Reizen, klaar te maken, En u te volgen; ’t geen geschiede, wat in ’t end Gebeurden, is myn Heer, zo wel, als my, bekend.
Dit rest ’er nog, dat hy het gekke kleed deed maken, Om in geselschap van uw Dogter te geraken.
Dit is, al ’t geen ik weet.
Myn Vader, laat ons gaan: Wy zullen ’t breder zelf uit Karels mond verstaan.
Roset.
Ik volg.
MYn Lief?
Rosander, staak het kussen: Ik word zo klugtig door al ’t soenen, en dat brussen.
Wel waarom niet, myn Bruid?
het staat ons immers vry.
Is ’t vaatje niet verzynst?
’k Versta uw meening: ei!
Als of je zeggen woud.
Neen Vrind, dat zal niet lukken, Ik laat myn Roosje niet, voor dat het tyd is, plukken; Hoe wel ik graag beken, het is by u verdiend.
Maar ’t is nog wat te vroeg, myn alderwaardste Vriend, ’k Bewaar het ook voor u; voorzeker, vaste brieven: Maar hoor, Rosandertje, wat wagten doet wel lieven.
Geef aan uw Minnaar dan voor ’t minste nog een soen.
Myn Hartje, ’k heb geen tyd, ’k zou ’t anders gaaren doen.
Wy moeten in der eil ons t’zamen derwaarts wenden, En zien, hoe op het laast, dit klugtig spel zal enden.
Einde van het vierde Bedryf.
RUDOLF, ISABELLE, ROSETTE.
IK sta verwonderd van het geen, ik zie en hoor.
Wie quam zo vreemde een zaak in ’t leven ooit te voor!
Ik ben van hem gehoont, dien ik myn kind wou geven, Ik vind dien geen, die my behouden heeft het leven.
Wel ik beken, dit werk dat ziet ’er wonder uit, Myn Neef vind ik verloofd, Rosette is reets de Bruid, En Jonker Karel hier; hoe kan het mogelyk wezen.
’k Heb in geen Almenak ooit zulk een klugt gelezen.
Daar zal de Historie van Olyf of Palinaryn, Van Fortunates beurs, van Orsel, Valentyn, Van Zansje, Don Quisjot, of van de jonge Jakken, Of Meurse Besje, dat niet eeten kon of kakken, Maar enkel prul by zyn.
Zwyg maar; je hebt gelyk.
Maar spreken wy, myn Heer, van Jonker Ludewyk, Wyl hy de naam van Neef by ons niet meer is waardig, Die zyne pligt en Eed geschonden heeft, ligtvaardig Nog wil verlaten, daar hy zig heeft aan verlooft, Na dat hy haar van Eer ontbloot heeft en berooft.
Ga heen Roset, daar is de sleutel van de kamer, Die voor my was bereid, ik wist geen plaats bekwamer, Om haar te brengen, tot dat ik u sprak, myn Heer.
Verzoek de Juffer, met beleeftheid, om my de Eer Te doen, van straks by ons, in dit vertrek te komen.
Ik ga. TWEEDE TOONEEL.
ISABELLE, RUDOLF.
’k ZAl al ’t geheim, ’t geen ik heb voorgenomen, Ontdekken, zo haast als de Juffer hier is.
’k Weet, Wat my te doen zal staan, zo hy zyn Eer en Eed Geschonden heeft, en zulks volkomen is gebleken.
KORNELIA, BREGITTE, RUDOLF, ISABELLE, ROSETTE.
MYn Heer?
Wat zoekt gy hier?
wat mag u dog ontbreeken?
Een eerlyk man, myn Heer; om my in dezen staat Te redden: ik alleen ben daar toe ’t einde raad, En ’k twyffel niet, myn Heer; of ’t is in uw vermogen Den slag te schutten, dien ik met bekretene oogen Niet kan verhinderen.
U zal geen leed geschien Van my; zo gy my klaar uw ongeval doet zien, Hebt gy niet anders, als myn hulp en troost te wagten.
’k Zal uw geleeden leed, zo ’t mooglyk is, verzagten, Want ’t roud my, dat gy van een fiel bedrogen zyt, Zo wel als ik; maar ik verzeker u, de spyt, Die hy my aandeed, zal hem waarlyk haast berouwen; Hy zal myn Dogter, schoon aan hem verlooft, nooit trouwen; Wat voor verzekering gaf hy u met zyn woord?
Dit Borst Juweel, ISABELLE.
En dees beloften.
Ongehoord Zyn zulke gruwelen: hy hoorde zig te schaamen.
Wat doed de Jeugd niet al regt tegens het betaamen!
Dit is gezegeld en geteekend met zyn Ring, Het schrift zyn eigen hand, ook de onderteekening.
Tegens Isabelle.
Is Ludewyk bewust, dat ik hier ben gebleven?
Neen, niemand heeft aan hem daar kennis van gegeven.
Hoe zal hy opzien, als hy u hier vind?
Hy heeft zyn Eijeren niet weinig vuil gebroed.
Dit ziet ’er lelyk uit: wie dorst ooit met gedagten Zo snode een schelmery van myn Couzyn verwagten?
Waar is die brave kwant?
ik zal hem doen verstaan, Hoe my zyn slegt bedryf ter harten is gegaan: Hy zal zig voor myn haat in ’t minste niet bescharmen.
LEONOOR, RUDOLF, ISABELLE, KORNELIA, ROSETTE, BRIGITTE.
WAt komt ons over?
lacie!
en och armen!
Wat scheeltje, Leonoor?
wy zyn hier tot uw hulp.
zo ik kost, ik kroop waaragtig in een schulp, Of in een hol, daar Zon nog Maan schynt, is dat schrikken?
Myn hart dat breekt me schier van vrees aan duizend stikken.
Wat gaat u over, meid?
hoe maak je zulk gedruis?
myn goede Heer, het spookt hier in ons huis, Ik heb de Drommel in een groot zinjeur zyn kleeren Zo datelyk gezien, dat wil ik u wel zweeren; Ik ben myn leeven nooit zo zeer verschrikt geweest, Och wat heb ik gedaan, dat my een booze geest Te vooren komt!
ik heb my zelve nooit verswooren.
Wat reeden heeft de droes zig dan op my te storen?
Hy had een pruik op ’t hoofd, een veeder op zyn hoed; ’t Is wis een Kappetein van ’t onderaards gebroed.
Eer hy van hier geraakt, zo zal ’t hier drommels kluizen, Och, had ik maar myn huur, ’k vertrok straks met myn luizen.
Was hy in ’t zwart?
Wel neen, hy was niet in de rouw, Maar in het kleurd; hy zag, of hy me vreeten wou.
’t Is ki ka kousje, LEONOOR.
Neen, gy zult my niet doen doolen, Zyn oogen glommen in zyn kop, gelyk twee koolen, ’k Was byna in geen staat, om van het spook te vlien.
Had hy een staart?
’k Loof ja, maar ’k heb ze niet gezien, Die heeft hy mogelyk wel in zyn broek verborgen.
Maar hoor eens, Leonoor; ik ben niet buiten zorgen Of ’t u wel in het hoofd mogt scheelen.
Schoon bescheid.
’k Ben geen zottin.
Juffrouw, al ben ik hier de meid, En mogelyk, als ik stak in opgetooide veeren, Dat ik dan voor Madam, als andre, zou passeeren, Met Diamant in ’t oor, de Borsjes opgehaald Tot aan de kin, gants bloed, wie weet niet, hoe ik zwierde, Wanneer een Ku Pari myn agter end verzierde, En dan myn bakhuis met wat moesjes digt beplakt, Als of het van een zwerm van vliegen was bekakt; Dan zou men Leonoor veel meer, als nu, geloven; Maar ’k meen, dat myn geloof uw zeggen gaat te boven: Maar zeg my eens, myn Heer, hebt gy me niet belast, Zo dra als gy hier quamt met dezen groenen gast, Dat ik voor alle ding myn werk daar af moest maken, Dat hy niet onverwagt mogt buiten deur geraken?
En schoon ik daar myn werk in als heb van gemaakt, Zo is hy evenwel door ’t Venster uit geraakt, Of door het sleutel gat, of schoorsteen: al myn vreezen Is, dat de gantsche Haag wis zal in oproer weezen, Zo ’t Volk hem ziet.
’t Gaat vast; en wie weet, of ik mis, Dat hy van ’t slegte grauw reets dood geslagen is, Of ’t zal gewis geschien; en krygen hem de Boeren Op Scheveling, het raakt daar al in rep en roeren; Dan zal het mogelyk met hem nog slimmer gaan: Ze zien hem zeker voor een grooten kikvors aan, Of voor een Krokodil.
Of voor een Kazewaris.
Ik moet bekennen, dat die stori wonder raar is.
Hoe komt dat andre spook hier in?
en waar van daan?
hoe weet ik dat?
dat mogt de Drommel raân, Brabantze Tan.
Ei hoor, dit komt my vreemd te vooren.
Brabandze Tan?
Malloot, ik ben te Delft gebooren, LEONOOR.
Dan ben je een kalfs kop.
Zagt, scheld hier malkander niet.
Ik merk nu klaar waar uit haar dwaaling is geschied; Door Jonker Karel; want hy deed zig ligt verkleeden In eigene gewaad.
Roset, dit heeft zyn reeden.
Zy mist den eenen, en maakt nu al dit geraas, Om dat zy onverwagt een aâr vind in zyn plaas.
De Meid die kent hem wel; zy zoekt ons wat te doeken.
Is ’t zo niet, Leonoor?
Je helpt een mens aan ’t vloeken: Dat is maar gekke praat: of meenje ligt, Juffrouw, Dat ik met Belzebuik Korespondrentie hou?
Daar komt de Duivel zelf.
ô Moord!
waar zal ik lopen?
Hy zal my zekerlyk de Huid van ’t lyf gaan stropen.
RUDOLF, ISABELLE, ROSETTE, KORNELIA, LEONOOR, BREGITTE, ROSANDER.
MAar is ’er ooit wel zulken zotten zaak geschied?
Na ik bespeur, is dit de regte Drommel niet, Die straks zo zag, of hy my maken zou en breeken.
Heer Karel die verzoekt, myn Heer, om u te spreeken.
’k Wagt hem met ongeduld.
RUPOLF, ISABELLE, KORNELIA, LEONOOR, ROSETTE.
HOe kan dit nu geschiên?
’k Heb straks dat spookzel maar met een oog nog gezien, En nu heeft hy ’er twee, en kan je nog niet merken, Dat hier oogschynelyk de Droes komt onder werken?
’t Schynd, wat ik zeg, of niet, ’t werd van u niet gelooft; Maar ’t geen ik zie, dat praat my niemand uit het hoofd.
RUDOLF, ISABELLE, KORNELIA, BREGITTE, KAREL, ROSANDER, LEONOOR.
HEb ik ’t geluk, myn Heer, by u bekend te wezen?
Dat is de regte Droes: ’k begin op nieuw te vreezen.
waar berg ik my hier ergens in een gat?
’k Heb in myn leeven nooit zo veel geluk gehad Als nu gy onverwagt vol vreugd my komt ontmoeten.
Lei, dat uw Dienaar mag met eerbied aan uw voeten Zyn pligt afleggen, om... KAREL.
Zulks sta ik nimmer toe.
Gy zyt my veels te waard.
Bescherm-Heer, ik misdoe, Indien ik anders deed; laat my, myn pligt betragten.
Nog eens, ik lei zulks niet, myn Heer, met geen gedagten; ’k Heb anders niet gedaan, als ’t geen my de Eer gebood.
Maar al te ver, myn Heer, in prykel van de Dood, Hebt gy u niet ontzien, om ons uw hulp te bieden.
Wat zou ik anders doen, myn Heer?
dit moest geschieden, Om u te vryden van dat hatelyk gespuis.
Dat spoek, na dat ik merk, is welkom in ons huis, Daar ik wensch dat het was tien Myl van hier gebanne.
Het is geen spook, of Droes, kom jy maar hier, malle Anne.
Waar is de Groene gek?
daar eerst eens na gevraagt.
Dien heb ik door myn magt ten schoorsteen uit gejaagt.
Daar hoor je zelver nu... och Juffrouw!
wagt uw handen.
Waarom, Malloot?
je zult ze zeker branden: Dat gaat hier wonder toe, ze geeft hem nog een zoen.
Het is een deftig Heer.
Het mogt de Drommel doen.
Tegens Bregitte.
Is dit myn Broeder niet?
myn Hart begint te beven.
Wat komt my over?
de Geest wil my begeven!
Myn Broeder, zyt gy ’t zelf?
maar gy niet waard De naam van Zuster, die zo schandelyk ontaard Van Eer, uw goede Faam hebt in het slyk gesmeeten.
Ik zal die misdaad nooit vergeven nog vergeeten.
Wat wonderlyk geval?
is dit uw Zuster, Heer?
maar ’t is my leet.
Myn Broeder, ’k bid, ei keer U w broederlyke hart niet van my af; ’t zal blyken, Dat gy gekomen zyt, om al ’t verongelyken En smaad, my aangedaan, te wreeken; neem geduld.
Myn Broeder, neen; vergeef my eerst myn schuld.
Zyt tog myn hulp en troost, gelyk gy waard voor dezen.
Zo dit zyn Zuster is, zal hy geen drommel wezen.
Ik ken haar al te wel: het is myn Heer zyn Lief, En zo ik ’t zeggen dorst, ik schold hem voor een dief.
Hy heeft haar eer berooft.
Myn Lief, op myne bede Vertroost uw Zuster.
Nu, ryst op, en zyt te vrede; Ik zal uw Eer in ’t kort herstellen, of dien geen Van ’t ligt beroven, die myn Glorie dorst vertreên.
Myn Heer, als ’t u belieft, ik zal een middel vinden, Om deez verwarde knoop gemakkelyk t’ontbinden.
Zeg Leonoor, waar is uw Heer?
Die ’s uit gegaan; Maar komt zo daatlyk weer na hy my deed verstaan.
Ga heen; wanneer hy komt, laat ons zulks daatlyk weten.
Myn Heer, het zal geschien.
RUDOLF, ISABELLE, KAREL, ROSANDER, KORNELIA, BREGITTE.
HEeft hy zyn pligt vergeten, Ik toon ze aan hem.
hy is niet waardig, dat hy leeft, Indien hy u en my geen vergenoeging geeft.
Hy beter zyne schult of ’k zal ’t hem doen berouwen.
Ik sta u toe, myn Heer, om met myn kind te trouwen, Indien zy in uw borst, als gy in hare woond.
Heb ik myn pligt voldaan en uwen dienst beloond Met deze gift?
myn Heer, en ’k wil u zweeren, Dat ik gehoorzaam u zal als myn Vader eeren.
Myn Engel,.. ISABELLE.
Ach myn Lief!
Wat is myn ziel verheugd!
De Hemel, Lief, beloond altyd de ware Deugd.
Zo Juffer, dat gaat wel; ’t geluk begint te daagen; Gy zult na deez niet meer uw ongeval beklagen.
Na ik bemerken kan, gaan nu de zaken regt; Zy komen wel ter snee, zo ’t Heerschap, als de knegt.
Ik heb myn wensch.
Dit stelt myn hart geruster.
O wonderlyk geval!
vind ik in u myn Zuster, Die ik verkooren had voor myn behoudenis?
’t Schynt, dat het noodlot moê van my te plagen is.
Wat groot geluk voor my!
RUDOLF, KAREL, ISABELLE, ROSETTE, ROSANDER, KORNELIA, LEONOOR, BREGITTE.
IK heb myn Heer vernomen.
Verzoek hem, of hy eens by my gelieft te komen; ’k Moet hem noodzakelyk eens spreeken.
’t Zal geschiên.
RUPOLF, KAREL, ISABELLE, KORNELIA, ROSANDER, ROSETTE, BREGITTE.
GA beide in ons vertrek; hy moet u nog niet zien.
Volg al te zamen.
’k zal de waarheid best ontdekken Door hem alleen, en my uit deze doling trekken.
Pas op, Rosette, als ik u roep.
Heel wel, myn Heer.
RODOLF.
Myn voorgenome zaak krygt hier een andre keer.
IK had zo haast, myn Heer, de boodschap niet vernomen, Of ’k ben op uw verzoek straks herwaars aangekomen.
Ben ik bekwaam, myn Oom, om dienst aan u te doen?
Wie zou deze oneer in een Aadelyk hart vermoen?
Schoon dat ik reden heb, om hevig uit te varen, ’k Zal egter, koel van moed, myn meening u verklaren: ’t Is u bekend, dat ik op uw beleefd vermaan, Myn waarde Dogter u, als Bruid, heb toegestaan; De waarom weet gy, en ik zal die niet verzaken, Om dat uw beider schat niet zou in handen raken Van vreemden, en terwyl gy zyt myn Broeders zoon, Heb ik op uw verzoek myn kind u aangeboon, Zo dra de jaaren haar toelieten, om te paren, Die op zes jaren na met de uwen evenaren; Ik kom met haar, maar vind my schandelyk voor ’t hoofd Gestooten.
Waarom, Heer?
Om dat gy zyt verlooft, En vast verbonden aan een ander.
Vreemde zaken!
Wie is het die myn Oom die logens wys kwam maken?
Wie is zo boos geweest te brouwen zulk een kwaad?
Hy heeft te vreezen voor myn doodelyken haat.
Die my dit heeft gezegt, zal zeker u niet vreezen, Maar mogelyk met uw bloed zyn eer kwetzuur genezen, Indien gy weigert, om de Juffer, die u mind, Den hand als Bruidegom te geven, wyl een kind Reets geeft getuigenis van ’t kwaad door u bedreven.
Verzeker dan, ’t word tyd, uw Eer, uw Staat en Leven.
Wie zou hy vrezen, die geen misdaad heeft verrigt.
Ik heb myns wetens nooit geweeken van myn pligt.
schaam u, van de deugd zo weinig werk te maken, Daar gy uwe Eer en pligt zo eerloos dorst verzaken, En nog ontkend, het geen zo klaar blykt als den dag; Maar wyl myn heus verzoek by u niet helpen mag, Zal ik de waarheid klaar, aan uw gezigt vertoonen.
Ten is geen kunst, myn eer dus schamperlyk te hoonen.
ROSETTE, RUDOLF, LUDEWYK.
WEl, myn Heer, wat is van uw pleizier?
Ga roep de Juffer met myn Dogter aanstonts hier.
RUDOLF, LUDEWYK.
NU zal de zaak zig zelver haast ontdekken, Hoewel ik die geenzints in twyffel hoef te trekken, ’k Verzoek u andermaal, wyl gy zyt van myn bloed, Dat gy u zelve dog voor ongeval behoed, En uw beloften houd aan die gy zyt verbonden.
RUDOLF, LUDEWYK, ISABELLE, KORNELIA, ROSETTE, BREGITTE.
DE Bok ryd op zyn gat: hier zal het zeker honden.
Kend gy dees Juffer?
Dan weet gy ook met een, Dat zy van u voor dees wierd hartlyk aangebeên, Eer zy haar eer by u op trouw te pande zetten.
Wie kan de ruwe loop der Liefde dog beletten?
Galanterie is zo gemeen hier in den Haag, Dat zy.... RUDOLF.
Maar, Ludewyk, zeg eens, dit is myn vraag, Of Trouwbeloften, Eer en Pligten te vergeten, Hier in den Haag met reen Galanterie mag heeten?
Dit kostlyk Borst-juweel, dat eer uw Moeder droeg, Aan haar geschonken, is dat geen bewys genoeg Van uw verbintenis?
Ik heb ’t aan haar geschonken.
Zy mag indien ze wil, voor altoos daar meê pronken, Of zo ’t haar lust, ’k agt haar hier meê vol op betaald.
’t Is wonder dat de droes dien vent niet weg en haald; Want onbeschaamder heb ik nooit gezien myn leven.
Waar blyft de paspoort, Heer, die gy aan my zoud geven, Op dat gy moogt gerust met deeze in ’t Huwlyk treên?
’t Was misverstand, myn Lief, ik bid, stel u te vreên.
Hoe ik uw Lief?
niet aan die kant te porren.
Zy is van ’t Witjes Volk, en gy bent van de Torren; En och!
dat volk dat, komt, in ’t minst niet over een.
Maar Neef, waar zullen wy met dees belofte heen?
Dit is voor ’t minste uit geen Galanterie geschreven, Wyl gy belooft met haar in Eeuwigheid te leven.
Hoor Oom, wat ook myn jeugd gedaan heeft, of verrigt, Ik hou my aan uw woord, niet aan dat schrift verpligt.
Zwyg, Malloot, hoe zal ’t hier wezen?
Of anders hebt gy voor myn ongena te vreezen.
RUDOLF, ISABELLE, LUDEWYK, KORNELIA, BREGITTE, ROSETTE, PIETER.
KAREL, ROSANDER, ALARDUS, agter op ’t Tooneel.
HOor, Ludewyk, voor ’t laast; laat u ten besten raân; Uw hoop, van met myn kind te trouwen is gedaan; Want zou ’t geen dwaasheid zyn, om haar aan een te geven, Die zig verbonden heeft?
waar toe dit wederstreven?
Gy zult haar nimmermeer genieten; want de reên En billikheid gebiên, dat gy met deze alleen, En met geen ander, schoon gy haar veragt, moogt trouwen.
LUDEWYK, steekt zyn vinger op.
Ik zweer, zo ik zulks doe... KAREL, grypende zyn hand.
Ik zweer, het zal u rouwen, Zo gy zulks niet en doet.
myn Heer, wat ’s dit?
Wat jaagt u hier?
De wraak, die myne ziel bezit, Om u, ontrouwe schelm, na uw waardy te straffen.
Nooit week myn Eedle moed voor scheden, nog voor blaffen; Maar ’k vraag u andermaal, hoe komt gy in myn huis?
Word ik verraaden door myn eigen snood gespuis?
Doch zo gy na ik hoor, hier komt om u te wreeken, Daar is myn handschoen, ga na buiten, ’k zal u spreken, En op myn zydgeweer beproeven uwe wraak, Vertrouw myn woord, vertrek, eer ik u voeten maak, Zy trekken hunne deegens.
laat af, myn Lief, myn leven.
Sluit toe de deur; myn Heer, waar toe dit tegenstreven?
Ik bid, berokken ons, mag ’t zyn, geen meêr verdriet.
Myn lieve Ludewyk, vermoord myn Broeder niet.
Uw Broeder?
Ja, myn ziel.
Ik merk het aan zyn weezen.
Hy is het, voor wiens komst ik lang bestond te vreezen.
Stil uwe oploopentheid, ik val voor u te voet.
Ik voel verandering in myn ontstelt gemoed.
Moet ik dit dulden?
Rys, verban vry al uw vreezen.
Ben ik ontrou geweest, ’k blyf u getrouw na deezen; Het huwlyk met myn Nigt, heeft dit te weeg gebragt.
Myn Heer, indien gy my uw Zuster waardig agt, Zal ik eerbiedig, haar zelf van uw hand verwagten.
Wat zo, dat gaat heel wel; nooit schoonder met gedagten.
Als ’t u belieft, myn Heer; schoon gy me hebt misdaan, Neem ik met al myn hart u voor myn Broeder aan, En schenk u tot uw Bruid, myn lieve en waarde Zuster.
Myn schoone dit stelt nu myn hart in al’s geruster.
Myn mede Minnaar heeft myn Zuster tot zyn Bruid.
’k Zie alle zwaarigheid in uwe Min gestuit, Nu dat de zaken hier zo wel ten beste keeren.
Is ’t Spook, of Tovery, of Droom ik, waarde Heeren?
zal Karel met myn Nigt in ’t Huwlyk treên.
Hy is het, die ons heeft zo moedig vry gestreên, ’t Geen ik u op myn komst van stuk tot stuk vertelden.
Heb ik geen reedenen, die Weldaad te vergelden?
Met hem te erkennen voor myn Zoon en voor myn Vriend?
Heeft dees getrouwe knegt my toen ook niet verdiend, Die als een Kampioen heeft voor myn Eer gestreden?
Is die myn min niet waard?
O ja, Roset, met reeden Hy is uw Liefde waard, en vry met groot fatzoen: Daarom bemin hem vry.
Dat meen ik ook te doen.
’k Zal ’t Loon van zynen Dienst ook onder my niet laaten.
Rosander.
Ik schenk dees Goudbeurs met Ducaaten Aan u voor uwen Dienst.
Heb Dank, myn waarde Heer.
Myn Lieve jongetje, nu min ik u nog meêr.
Indien de derde zig kwam voor myn oog vertoonen, ’k Zou zyn Trouwhertigheid meê dankelyk beloonen.
Wel, myn Heer, wat is ’er van uw Dienst?
Zie hier de derde, Lief, hoe wel op ’t onverzienst.
Kom herwaarts, brave Borst, ik zal uw Deugd vergelden.
’k Bedank u Duizendmaal.
Ik ook zo, Held der Helden.
Hoor hier eens, Leonoor, wat zegje van die klank?
Zo ik ’er mede een kreeg, ’k zyde ook van harte Dank.
Zie daar, ’k vereerze aan u, op voorwaard van te trouwen.
Als ik het doen wou, vrind, je zoud uw woord niet houwen.
Ik zou voorzeker.
Als je wilt, ik ben gereet.
De Vryster doet heel wel, en beter als zy weet.
Hoe schielyk weet de Min door ’t geld haar zaad te zaaijen!
Wel ’t zal hier op het Land nog meer doen, als hart waaijen.
’k Zie elk, die krygt hier wat, en ik een groote niet.
Wie is uw gading?
Wel wie aârs, als onze Piet?
Kom, Pietje, kom eens hier, waar ga jy u verschuilen!
Kom hier, myn groote maat, je moet ’er niet om pruilen Schoon elk hier in het rond voorzien is met zyn Bruid.
Hoor, Pieter, is ’t u ernst?
blyft gy by uw besluit Gy hebt my voorgestelt, om met Bregit; te paaren.
Is ’t nog uw meening?
Ja, myn Heer, van harten, gaaren: Dat is ons beider wensch, niet, stookster van myn vier?
Ik sta het toe, en maak u myn Koetzier.
En ik zal aan Bregitte een deftig Bruid-stuk geven.
Wy danken u te zaam.
En wenschen u lang Leven.
Schud met de Beurs.
dat gaat heel wel.
Dit geeft de Mensch Koeragie.
Zie hier het eind van ’t spel.
En vyfmaal Mariage.
B. KLUCHT Van de Bedrooge Vryer.
Gespeelt op d' Amsterdamsche Schouwburgh.
t'AMSTERDAM, By Jacob Lescailje, Boekverkooper, op de Middeldam, naast de Vischmarkt, 1672.
Aen Marten Kretzer, en Jan Meurs, Beyde Regenten der Schouburg van Amsterdam.
WAerde Vrienden, Ick offer U L. hier geen treffelijck Treurspel, noch uytmuntent Blyspel, maer eenige vermaeckelijcke vaersen, die ick noyt gedacht hadde voor den dagh te brengen; doch geparst door eenige quaetgunstige, heb ick dese mijne tweeden doen verschijnen, om mijnen eersten te aoen echten, die by sulck een volckjen, wiens snateren ick weynigh acht, voor onecht gehouden wiert, of het henlieden behaegt of niet 't is my al eens, als het U L. behaegt, reecken ick mijne moeyten genoeghsaem beloont: hoopende met den eersten yets grooters voor den dagh te brengen, om mijn gering werckjen te bevestigen, en om U L. met geen noodtloose praetjes op te houden, versoeck ick dat U L. gelieve dese mijne Bedrooge Vryer met redelijcke en gunstige oogen t' aenschouwen, ende het sal mijn genoegh zijn, ende hier door verbonden worden te blijven U Lieder Dienaer en Vriendt A. BOELENS.
Remmort Lubbertsz.
Jannetje Smickbuyls.
Tjemke.
Kolijne.
Rontifon, } Twee Speelluy.
Knipperdolling, } Twee Speelluy.
Advokaet.
Droncke Gerritje Procureur, Floris de Steeboô.
Jaspertje.
Gerbrech.
Klucht Van de Bedrooge Vryer.
Remmert Lubbertsz.
ICk kom hier als verbaest, en hey melijck uytgetogen Om mijn gesette tijde en Lièf te sien voor oogen, Gelijck sy heeft bestemt de tijdt van hallef acht, Dies ick haer met vermaeck hier op dees plactsverwacht, Die nu soo ick vertrouw mijn klacht en smart sal hooren, En dencken op mijn min so minnelijck uytverkooren: Waer is ter wereldt oyt voor Minnaer meer verdriet, Als dat men van sijn Lief geen wedermin geniet, Dan staet men als versuft, men soeckt staeg yet te maecken Om met geluck aen 't endt en minlust te geraecken.
Janntje uyt.
Maer sacht, daer komtse aen, gebloost en wel gestelt, Ist wonder dat die schoone eens menschen hart beknelt?
Jan. Wel Vryer benje daer, 't verdrietje al te wachten; Trouwen ten is niet laer, 't is eerst by hallef achten, Juyst de bestemde tijdt: nou, nou, weest wel te yree, 'k Weet daer een Minnaer wacht daer slaet benautheyt mee.
Soo lang u soet ghesicht en't glinstren van uw' oogen, My sonder veynsen voor u Minnaer kan ghedoogen, Soo is benautheydt weg, mijn hart is dan vol vreugt, Van uwe minn'lijkheyt, en eerelijcke drugt; Je siet ommers hoe veel ick uwenthalven doe.
Jan. Ick hoop je selt wel beter weten, Men schaeckelt soo niet aen malkaer als schaeckelen van een ysere keten: Maer soo je bemint wilt zijn, soo stelje wat eerbaer en zedigh in, Denck datje veur mijn doet, reeckent dat veurjou eyge gewin.
Maer hoor liefstentje, ick lief jou hartelijck na de wet te reckenen.
Jan. Sou 't soo weesen?
Soo hoordenwe malkaer eens in 't heymelijck de wet te veuren te leesen.
Dat is byloo geen dooven geseyt, ick meen 't iou uyt te leggen, o bloet!
Laet ick het bladt van jou genadige vrolijckheydt eens omslaen, doe ickje nou geen goedt?
Jan. Hoorje wel jy most wat suyverder te werck gaen of wy souden malkaer de deur wijsen.