floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Kom weer aan, gy Vrijers dat gaat 'er aan 't spoelen, En wil met uw Vrysters eens lustig krioelen, Want, zo geestig een Bruiloftsfeest Is nooit in het Dorp geweest.
De Boer en Boerin, Zingen te zaamen.
Laat ons te zaam 't geselschap gaan vermeeren, Arieus.
Recitatief.
Nu alles is ter eeren; Het heele Dorp is toch genood, En Kryn die spaart van daag geen vrinden brood.
De Boerin.
Kom, Jaapje Floor.
De Boer.
Kom, Lieve Kniertje.
Te Zaamen.
Kom, oorzaak van myn minneviertje, Wy zullen volgen 't zoete spoor, Want, Bruid en Bruigom gaan ons voor.
Einde.
DEN GROOTEN EN ONVERWINNELYCKEN DON QUICHOT de la MANCHA OFT DEN INGEBELDEN RIDDER MET SYN SCHILTKNAEP SANCEPANCHE.
In Rym ghestelt door CORNELIS WILS VERTHOONT OP HET SCHOUBORGH VAN DEN OLYF-TACK Den 6.
April 1682. t’ AMSTERDAM, Voor Michiel de Groot, Boeckverkooper op de NieuweDijck, tusschen de twee Haerlemer Sluysen, in degroote Bybel.
Anno 1682.
Goedgonstigen Leser AEnghesien dat alle Consten een beghin ghehadt hebben, maer altoos meer en meer verbetert syn, soo wilt my verschoonen dat ick dese ongegronde Reghels soo stout aen U. E. ten thoon derf stellen, en in Druck laet uytgaen, want door dien het myn eerste Werck-stof is, Sult ghy’t om de mis-slaegen dieder souden moghen in syn, niet verstooten; maer in teghendeel in danck ghelieven aen-te-nemen, terwyl ick U. E. het selve met een goede gheneghentheydt Op-offere verhoopende dat U. E. oock soo sal ontfanghen, waer door ick altydt verplickt sal syn, en blyve U. E. Alder-oodtmoedighsten Dienaer C. WILS,                    NIET DAN DOOR WILS, De Poesye, niet sonder macht Wordt door den wil in’t werck gebracht LAUWER-KRANSOP HET BOERTIGH WERCKVAN MYNEN BROEDERCORNELIS WILS.
HOe nu wat geestigh Werck weckt myn geruste sinnen En stiert myn swaere Pen naer’t zuyver wit Papier, Apol’, ey styft myn breyn met neghen sangh Godinnen Op dat ick’t naer waerdy met vaersen belauwrier.
Den schimp* Godt Momus in het aengesicht versteent Nu hy den WIL soo siet met het verstant vereent Geen soo vernuft verstant in Boertigheyt hervaren Heeft noyt jets aerdiger de Druck-Pers toeghewydt: Als nu dat uwen WIL, u Geest wou evenaren Waer door gy by Apol’ op’t hooghst’ verheerlyckt syt.
Een Schutters eerste schicht die’t Wit getrof, en heeft Belooft noch hooger Prys eer dat den Meester sneeft.
B. WILS.
VEEL WILS, KLEYN VERMOGEN.
Den Ridder, Don Quichot.
Sancepanche, Syn Schilt-knaep.
Ian, Den Boer.
Andries, Syn Knecht.
Rombout, Een Herder.
Eenen Meulder.
Dulsina van Tobosa, aliàs Lyn een Boerin.
Truy, Oock een boere Meyt.
Ariaen Een Trompetter, aliàs een Hoeren-blaeser Eenige Boeren inden krygh-stom.
De Klucht speelt in Hoboken smorgens vroegh Vrydaeghs en eyndight op den selven morgen.
DON QUICHOT, gewapent synde, en een Barbiers Becken op syn Hooft gebonden, met SANCEPANCHE.
Siet Sancepanche, hoe Auroor haer helder Straelen, Met desen Morgen-stont, al rée op d’Aert laet dalen, Hoe sy ons gunstigh is op onse Reys, Sanc.
Ja Heer, Gy peyst weer op Auroor, maer ick peys noch al meer Op dien Ombyt, die wy daer fluskens binnen smeerden, En hoe wy haeten, en noch niet een Duyt verteerden, Godt sy gelooft myn Heer, t’is een gewensten Dagh, Wanneer men by’t Gheboert soo somtydts smeeren magh, Don.
Ja seker, Schiltknaep, t’is een Dagh voor ons van welden, Vermits wy desen mael van Ridderlijcke Helden Soo Heerlijck syn onthaelt op hun bewalt Casteel, Van Bruggen tweemael dry, van Koper in’t geheel, Die m’op afreckt, als den Vyandt comt, de Poorten Yser, Of van Metael gemaeckt, Sanc.
Wel Heer syde niet wyser Het is een Boeren-huys, hoe syde soo verdwaelt, En dat, dat Ridders syn, daer hebde ingefaelt, Het waren Boeren, maer geen Ridders of geen Graeven, Die ons in stée van Bier, maer Boter-meclk gaven, Don.
Dat was den nieuwen Most, u Oogen sagen scheel, Saeght gy niet hoe’t geboomt omringelde t’Casteel.
Neen, maer ick sach, het was geheel met strooy beloovert, Don.
Dien grooten Toovenaer, heeft u gesicht betoovert Dit Eerelijck Paleys daer wy-lie dese mael, Soo saten aen den Dis, hadt een vergulde Sael, Daer ons dees braeve Graefs, en Ridders gingen spysen.
Met alderleye Wilt, van Sneppen, en Patrysen, Sanc.
Daer waren Mosselen, en anders niet een vees, Don.
En dan dien Amelen bout, Sanc.
Dat was eenen platten Kees, Don.
Gy syt een dwase Narr’, berooft van al u sinnen, Saeght gy niet die Princers, een die ick moet beminnen, Spyt alle Jouffers van de Werelt, t’sy wie’t sy, Ick min geen ander als Dulsina, die myn sey Bekleeden dese mael, en waren dit dan Boeren, Wie Droes sou dees Princers by dit gheboert vervoeren, Sanc.
Ey seker Heer, die gy meynt een Princers te syn, Dat is een boere Meyt, en haeren Naem is Lyn, Maer niet Dulsina, het gesicht heeft u bedroogen, Don.
Meynt ghy dat k’stof, in by myn Ridderlijcke Oogen, Gehadt heb, t’welck wel beurt, door’t stuyven van den wint, Wanneer men reyst op Wegh, dat dan ’t ghesicht verblint, Neen, k’heb my heel den Dagh, in dese Stadt ghehouwen, Om dat ick hoop met dees Dulsinia te Trouwen, Sa sadelt my myn paert, het Reysen ben ick moe, K’wil met myn Rosinant, recht naer Dulsina toe, Schoon dat ick als een Helt met u heb voorgenomen Om heel de Werelt door te reysen, als de vromen, Om dat ick sien sou watter in dees Werelt ront Geschiet, om jeders Deught te loonen, jeders sont Te straffen naer verdienst, om soo bekent te maecken Myn Naem, om soo daer door aen een Princers te raecken.
En t’wyl ick hier een ken, die my op’t hooghsten trap Sal heffen, soo staeck ick myn dolende Ridderschap, Ia soo sy met myn min en liefden niet wilt spotten, Soo maeckt sy my in ’t cort noch Coningh, Sanc.
Van de Sotten, Don.
Gaet haelt myn Pegasus, waer hebt ghy het bestelt, Op dat bewalt Casteel, Sanc.
Ia op dat Boere Velt, Just op een mager Wey, heb ick het gaen tracteeren, Want, Heer, ick docht, het sal hier t’alder-minst verteeren, Doch ick hadt deerenis, de magher beest die hadt Al of het in geen weeck hadt geten, en om dat Het niet in ’t wilt en sou gaen rennen, oft gaen loopen, Soo heb ick’t met myn Cousebant aen eenen Boom gaen cnoopen, U Broeder staeter by, Don.
Wie is myn Broer segh op Sanc.
Ey K’verabbeseerme Heer, ick meyn myn Ezel daer ick op ry, Don.
O grooten botterick, ghy stelt myn eer en faem!
Dat ghy my vergelijckt by eenen Ezels naem, Ha cleynen Ezels cop, k’hadt noyt gedaght voor desen Dat in soo cleynen hooft groot onverstant cost wesen, Ghy Luys bos als gy syt, hoe can myn Ridderschap Dit lyden, dat ghy soo myn eer met voeten trapt, Myn eer, myn grootsen naem, daer niemant derft van kicken Ia daer de Duyvels selfs in d’Hel voor moeten scricken, Want ick ben dien onverwinnelijcken Don Quicot, Dien Heer, dien grooten Helt, Sanc.
Dien Heer, dien grooten Sot Don.
Die menigh Ridder heeft door’t stael naer stuy gesonden, Om soo myn naem, oock inden af-gront te verconden, Hoe ick ben Ridder van de droevige figuer, En uyt een Edel Huys, Sanc.
Ia uyt een Boere Schuer, Don.
Sou ick my van myn slaef soo laten schand’leseren, Ick sou myn grootsheyt en myn naem, daer mee verneeren, Oock can een Edel-man, niet lyen t’minste smaet, Indien het Eelmans sijn ghelyck als ick, van staet, Ick twijffel niet, oft dat den grooten Teurck myn Vaer is, Want k’heb het lest ghedroomt, soo weet ick wel dat waer is, En dat hy meerder slaefs hadt onder sijn ghebiet.
Als ghy op t’Hooft van uwen Ridder, Aren siet, En om een slaef die ick maer heb, sou die my schelden, Ick sweer dat ick u dit sal met de Doodt vergelden, Sanc.
Myn Heer ten was maer geck, Don.
Dit dient tot gheen verschoon, K’heb u het goet gheloont, voor t’quaet is desen loon, Sa knielt hier voor my neer Sanc.
Bloet Heer, wat wilde maken Don.
K’wil saem, u tongh en ziel doen uyt u Lichaem braken, En acken met dit Sweert t’hooft van u leden Sanc.
Ia Dat waer alleven eens ghelijck een Opera, Hy treckt sijn Sweert uyt.
Sa knielt ontfanght het Sweert uyt d’Handt van eenen Edelen, Sanc.
Wel Heer wie sou den cost dan voor sijn hoogheyt bedelen By het gheboerte, als u Schilt-knaep doodt waer, ey Waer dit dan loon myn Heer voor al myn bedeldery, Don.
Ick wil maer seggen, dat gy sult geluckigh sterven, Als ghy van myne handt sult dese Eer verwerven, Sanc.
Die eer waer seker cleyn, ick g’loof niet dat gy’t ment, Don.
Ick sweer u by myn eer, maeckt vry u*Testament.
,, Best bidt ick om genaey, want hy mocht door sijn Sotheydt ,, Hem wel aen my misgaen, ô Heer vergeeft mijn botheydt.
Het was een misverstant, ick bid u om genaey, Och Ridder Don Quichot, ick sal u dan soo fraey Als dienaer, en als slaef, voor-daen al eer bewijsen, Don.
Hier helpt geen bidden, t’is te laet, veel min u grijsen, Knielt, syt u arm Ziel gedachtigh en schep moet: Op dat ick met dit Sweert, veroest van menschen bloet, U oock naer stuy toe sent, Sanc.
Den Duyvel moet den Vent haelen, Don.
Sa knielt, op dat k’u doen naer Plutos duyster Tent daelen, Sanc.
O Heer moet ick dan sijn van’t leven als ontlast, En woonen in dat Landt, daer men noch meerder vast Als hier, ô lieven Heer, dit comt my te beswaren, Men weet soo lutter als me doot sijn, waer-me varen, Ey Heer steckt in u Sweert, hoe sijt gy soo verwoet, Dat gy’t besmetten wilt met Sancepanches bloet, Don.
Gy bidt dan om genaey, Sanc.
Ia Heer, en om myn leven, Want als gy’t my benemt wie sal’t my weder geven, Don.
Knielt neer, doet myn ghebot, Sanc.
Seght my dan eerst hoe veul Dat gy gegeven hebt voor damtschap van den Beul, Myn Heer met u verlof, Don.
t’Staet al in myn believen, Te doen, te laeten, te gebieden, ja de Dieven Te leggen op een Rat k’vermach het al-te-mael, En daerom buyght voor my, en voor dit gladde stael, Sanc.
Wel als het dan moet syn, ô Heer gedenckt myn Ziel toch, Hy knielt.
Schoon my een Beul onthalst, k’ben daerom gheenen fiel noch, Don.
,, Maer t’sou my deiren noch van dien armen knecht ,, K’sal hem genaey doen, k’sien naer vrientschap niet nae recht ,, t’Gebuert wel meer, schoon jemant heeft verdient te sneven, ,, Dat m’hem in plaets van’t Sweert gaet een Officie geven, ,, Ick volgh het out gebruyck, die’t recht soo wel verstaen ,, Als ick, soo wil ick Sancepanche Ridder slaen, Sanc.
Heer comde noch niet aen, ick sou in slaep geraken, Want myn gebedt is uyt, Don.
Ick wil u Ridder maken, Sa buyght u hals en neck, Sanc.
Nou ben ick haest een lyck Don.
Gy sult een Ridder sijn.
Ia, ja, van Plutos ryck, Don.
Laet my alleen de spraeck, Sanc.
Ia ick ben wel te vreden, Ick sal stil swygen, als myn hooft is af gesneden, Don.
Ey Sot syt niet vervaert, ick slaen maer op het plat, Sanc.
Wel als gy slaen wilt Heer, soo slaet dan op myn gat, Don.
Dry slagen is het recht, die moet ick op u lyf slaen, Dan syt gy Ridder.
Bloet, myn Heer, wilt dan niet styf slaen, Hy slaet hem Ridder.
K’maeck u met desen slagh een vasten Ridder, want Ick maeck u Ridder, van den selven Cousebant, Daer gy myn Rosken me hebt aen den Boom gebonden Staet op myn jongen Ridder, Sanc.
Heer heb ick nou geen wonden, Don.
Gy sijt gans ongequetsts, Sanc.
Ey bloet dat is noch wel, K’staeck al myn schuyt van cant, want ick docht inde Hel Een Adel borst te syn, en onder Plutos Stand’ert, Maer nu is het Godt lof, tot mynen’t wel verandert, Ick ben nu Eel, Don.
Ia Eel, Sanc.
Ick dank syn Edelheyt, Maer k’bidt sijn Eelheyt, dat sijn Edelheyt my seyt, Oft my nou d’Edelheyt, myn botheyt sal genesen, En niet meer segh, daer flus krackeel is om geresen, Don.
Den Edeldom, die heeft met Ryckdom, soo veel cracht Dat wie die Sot is, wort door Ryckdom wys gebacht, t’Wyl ghy dan bot sijt, cont gy tot verstant geraken, Sanc.
Soo bidt ick Heer, wilt oock myn Ezel Edel maken, Want Heer hy is soo bot, ja botter noch als ick, Ey slaet hem Ridder Heer, soo wort hy oock van schick, Don.
Spot met geen Edeldom, gy lastert door die schennis, Schoon gy nu Eel syt, soo hebt gy noch weynigh kennis, Wat Eeldom is, Sanc.
Neen Heer, k’ben nou soo Eel van Stam, Nou ick een Ridder ben, dat ick de Eelste Dam Die inde werelt is, wel aen sou dorven spreken, Ia k’sou haer dorven, k’weet niet wat doen, Don.
Laet dat steken, U woorden geven cracht aen mijn verlieft gemoet, wel Ghy ken Dulsina, die Princers van Edel Bloet wel, Die noch door haer verstant, de werelt sal gebien, Sanc.
Ick kense wel myn Heer, maer k’hebse noyt gesien, Don.
Verrader als gy syt, den blixem moet u schennen, Hebt gy haer noyt gesien, hoe kunt gy haer dan kennen Seght Schelm, Sanc.
Wel myn Heer, door luyden vande faem, Mits gy haer dickwils noemt, soo ken ick haeren Naem, Don.
Die Edele Princers, die daer, of daer ontrent is Van t’Lant Tobosa, van geboorte, en bekent is Geheel de Werelt door, gy weet wie ick meen, Sanc.
K’sweer by myn Ridderschap, ’k ken Lyn, en anders geen, Don.
Dat was Dulsina, Sanc.
Was dat Dulsina, dat was Lyn, Don.
Die ick heb gesproken Dat was Dulsina, Sanc.
Dat was Lyn, uyt t’Dorp van Hoboken, Don.
Het was Dulsina van Tobosa, Sanc.
Heer, gy syt selver Dul, T’Is Lyn, want Lyn is haeren Naem, Don.
O slechte Sul, Het is die Eel Prinsers Dulsina, Sanc.
Slechte Sebben, Het is de boere Meyt, doch t’wyl gy’t soo wilt hebben, Soo geef ick u gelyck, laet haer Dulsina syn En een Prinsers te gaer, Don.
Gy sult aen haer my pyn Ontdecken, door u spraeck mits gy niet meer een Slaef syt, Maer eenen Eelman, soo weet ick dat ghy begaeft syt Van Oordeel, van verstant, van reen, soo sult gy aen Haer Schoonheydt, als gesant, myn Liefden doen verstaen, Gaet offert haer myn Min, t’waer slecht dat soo een grooten, Als ick van Qualiteyt, syn Min sou selfs ontblooten, Gaet vryt voor uwen Heer, en Meester, als een Knecht, Maer dat ghy haer myn Staet en oock myn af-comst seght, En dat ick ben dien Helt, die over al geacht is, En dat myn Edelheyt, van Ridderlijck geslacht is Sanc.
Wel Heer dat weet ick wel, van buyten, als dat gy Soo Edel syt van Stam, en licht soo Eel als sy, Soo weet ick wel, dat sy u sal weer Liefden thoonen, Don.
Soo gheef ick tot een Loon, u vyf-thien Duysent Croonen, Sanc.
Ja van die Croonen Heer, syn’t die gy my belooft, Die m’op de Coningen Dagh de Coningh speet voor’t Hooft, Nou dat ’s al even veel, ick sal Dulsina spreecken, En seggen, dat gy syt in haere Min ontsteecken, En dat sy u niet langh in Pyn wilt laten, want Dat gy in haere Min, gelyck een Oven Brant, Don.
Soo doet, en t’wyl gy van myn saeck, met haer sult handelen.
Sal ick op ’t Buyten hof, tot myn verset, wat wandelen, Ick gaen, en sal u daer verwachten, groet haer seer Uyt Don Quichot syn Naem.
t’Sal niet manqueeren Heer, Wat dunckt u van die Geck, of hy niet wel gebruyt ,, is Die soo een Meester heeft, het Bier dat enckel Kuyt ,, is, Noemt hy den renschen Wyn, sy selven eenen Helt, En hy is van’t Geboert als ick ben voorts geteelt, Die anders niet en dée als op het Velt te saeyen Te ploegen op het Lant, te dorssen, en te Maeyen, Maer sints dat hy syn Hooft wat met de Boecken brack, Docht hem, dat in syn Lyf oock wel wat Eeldom stack, Mits hy gedurigh Las, van Ridders, en van Helden, Soo heeft hy hem daer naer allenghskens in gaen belden Dat hy oock was een Helt, een Ridder, ja een Graef, En dat hy noch in’t cort becomen sou een Haef,* Daer hem een Koninckxschap sou worden aangebooden, Soo was hem, docht hem, gaen te Reysen, wel van nooden, Want hy gelesen hadt, dat noyt het minste Sant, Noch eenigh Mensch en wert verheven in syn Lant, Soo riep hy tegen my laet staen het Velt te plagen, Men soo een swaren last, onmogelijck te verdragen, Staeckt al dien Arrebeyt, set vry in’t schuer de* Ploegh, Ick sey wel Meester, syn wy dan al Ryck genoegh, Ja sey hy, gaet met my, ick wil my gaen vercloecken Om door des Werelts ront een Koninck-ryck te soecken, Gy sult myn Schilt-knaep syn, neemt gy den Ezel mée Ick neem het Paert met my, k’sey Meester k’ben te vrée, Ick staen tot uwen dienst, daer naer was myn verlangen, Om’t lastigh pack van t’Werck, en sonder Strop te hangen, Strack liep hy naer om hoogh op Solder, schier als Dul, En brocht een Arnas mée, dat in den Torf-gemul Wel over d’hondert Jaer daer misselijck hadt gelegen, Hier seyt hy heb ick Schilt, en Arnas gekregen, Dat’s van myn outsten Vaer, nu ben ick ommers Eel, En t’was van een Soldaet, vermitser een een deel Gelegen hadden t’huys, onwetent daer gebleven, Want het was soo ver-oest, dat het niet veel con geven Oft dat hy’t schuerden, vreef wel seven Dagen lanck, Het Arnas, en het Sweert, dat wiert al even blanck, En als wy wel gesaelt, en wel gearnast saten Soo heeft hy Ploegh en Landt, en Schuer, en Stal verlaeten, En syn tot hier geraeckt met arbeyt, en veel pyn, Nou meynt hy in het cort een Coninckx Soon te syn, O Hooghmoet, al te Sot, maer sou hy dit alleen sijn, O neen t’sijn plagen, die een jegelyck gemeen sijn, Daer sijnder laes soo veel, die bouwen inde Locht En woonen veel te laech ja sijn schier op gebrocht Van Allemoesseniers, als arme Vindelingen, En alsse groot sijn, sijn’t met recht wel blindelingen, Door dien sy niet en sien, noch kennen hun geslacht, Maer gaen het Huys voor-by, dar sy syn op-gebracht, En schoon sy van een Hoer daer op de Straet geleet sijn, Ick ben van groote staet moet even wel geseet sijn.
Ick ben te groots van hert, daer by te trots van aert, Ick voel het aen myn bloet dat ick ben Eel gebaert, Die qualyck van d’een broot, aen d’ander kan geraken, Die wilt sy selven Vorst, oft noch wat hooger maken, En die nou maer te Boeck voor een Notaris staet, Die meynt als dat hy is een wysen Advocaet, Ia, die nou heden-daeghs, noch qualyck Clerck is, Die belt sy selven in, dat hy een groot Monarch is, Soo ieder een, die is bedrogen door die schyn, Die Arm is, meynt Ryck, die Sot is wys te sijn, Siet sotsten hooft van al, meynt dat het laes soo schalck ,, is, In t’sien een jeder meynt, dat synen Uyl een Valck ,, is, Men acht geen ander Mensch, want niemant isser goet, Hy is alleen de Vorst, helaes, in syn gemoet, Maer desen Don Quichot dient noch te syn gepresen, Want hy meynt die hy siet dat het al Ridders wesen, Al waert de lompste Boers die m’hier in ’t Dorp siet gaen Het syn al Ridders met rooy Arnassen aen, Doch waer toe dit gespreeck, k’magh myn Sermoon veranderen, En sien dit Edel paer te knoopen aen malcanderen, Het is myn Meesters wil, soo volgh ick syn gebot, Een Knecht moet g’hoorsaem syn, als is syn Meester Sot.
Terwyl een Doeck opghetrocken wordt, staet een Ionghen aen een Boom ghebonden, die van een Boer wacker wordt gheslagen.
DAer Hons-vot als gy sijt, en wilt u beter wachten, En op een ander tydt myn goedt wat beter achten, Andr.
Och Meester is dat slaen, Boer.
Ick ben het noch niet moe, Siet op een ander tydt gy Rekel, beter toe, Andr.
Och Meester geeft ghenaey, och Meester is dat seer doen, Och gratie Meester ick en sal het dan niet meer doen, Boer.
De slagen moeten eerst betalen myn verlies, Andr.
Och gratie Meester Jan, geeft gratie aen Andries Ick bid’u hout toch op, want gy myn smert verniefde Als gy noch meerder sloeght, ick bidt u om de Liefde Van mynen Pateroon, dat gy die slagen staeckt Eer gy myn huyt, gelyck een Sift, vol gaters maeckt, Boer.
Eerst moet ick bloet sien, eer ick op hou, Andr.
Och ick bidder Om, hout toch op, Don Quichot op sijn Rosinant sittende met een Lancie inde Handt.
WEl, gy onbeleefden Ridder, Stelt gy u macht te werck aen desen jongen Prins, Ghy hebt het goet te slaen, niet desen, al te kins, Die noch geen macht en heeft, en vast is, nemt u Lancie En climt te Peert, en vecht, met Don Quichot de la Mancie, Want ick ben schuldigh, die verdruckt sijn, voor te staen, Oock ist maer bloy-haerts werck, het geen ghy hebt gedaen, Boer.
Myn Heer, als t’Fruyt is ryp, dan vecht ick in den Acker, En desen is myn Knecht, maer eenen stouten lacker, Ia die soo sorghloos is, als hy myn Geyten hoet, Dat hy der altydt een daer van verloren doet, En daerom ist, myn Heer, dat ick hem moet vastyen, Om dat hy hem daer naer voor myn verlies sou myen, Andr.
Betaelt my maer my huer, ick sal haest heenen gaen, Boer.
Myn Heer, hy seet van spyt, om dat ick hem wat slaen, Dat ick syn huer onthou, maer Heer op myn Conscientie, Hy lieght het door sijn Hals, Don.
Derft gy in myn presentie Van liegen spreken, seght gy onbeschaemden, k’sweer U by de stralen van de Son, dat dese Speer, U noch door rygen sal, sa vecht hebt gy corasie, Oft wel betaelt terstont dees Iongen Gravens gaesie, En sonder langh te staen, want k’sweer by swert en wit, Dat ick u als een Hoen sou steken aen de spit, t’Is eenen dieren Eet, by Son en Maen te sweeren, En maeckt den Ridder los terstont, Boer.
Myn Heer seer geeren, Hij maeckt hem los.
Maer hem betalen, daer hy niet van my en vint, Don.
Hoe is u naem, Andr.
Andries, Don.
Ha Don Andries, myn vrint, Haelt eens u Rekeningh, hy sal u strack betalen, Andr.
Myn Rekeningh is hier al, sy is niet verr’ te haelen, t’Is negen Maenden, en ick won op jeder Iaer Tachentigh Schellingen, Don.
Laet sien hoe veel dat waer, Dat souder sestigh sijn, wilt hem die datelijck geven, Of anders laet gy hier op dese plaets u leven, Boer.
Myn Heer al dat hy seet is op myn Ziel niet waer, Ten is soo veel niet, want ick heb hem eens dry paer Hou Schoenen t’Huys gebrocht, en eens wanneer hy sieck ,, was, Wiert hy ghelaten want in sijnen Buyck t’Colieck ,, was, Verschoot ick hem een Schellinck, dry stuyvers jeder keer, Don.
Wel dat verstaen ick wel, maer nou die slaghen Heer, Die salmen tegen t’Laet-gelt, en de Schoenen rekenen, Soo hoef ick noch geen moet te doen, om dat te teeckenen, Want den Barbier als hy Sieck was, hem Bloedt heeft af gehaelt, Dat heeft hy u gesont, weerom met Bloet betaelt.
Heeft hy de Schoenen t’Leir gebroken, of versleten, Daer voor hebt g’hem de huyt in stucken oock gesmeten, In somma, dat comt over een, betaelt hem cloeck, Boer.
Myn Heer myn gelt dat steckt just in myn ander Broeck, Maer laet Andries met my maer naer myn Huys toe dralen Ick sal hem tot een duyt, sijn huer daer wel betalen, Andr.
Met u naer Huys toe gaen, al wist ick dobbel huer, En Ploegh, en Landt, en Peert, en Koy, en Stal, en Schuer Daer mée te winnen, soo en sou ick noch niet willen, Want Heer hadt hy my t’Huys, hy sou my weder villen, Ghelijck een tweeden Sinten Heyligen Bartholomees, Don.
Hy sout niet derven doen, dat is maer ydel vrees.
K’weet dat hy myn bevel sal voor ontsachelyck houwen, Oock derf ick my wel, op den Eet van hem betrouwen, Want by sijn Ridderschap heeft hy geswooren, Andr.
Och, Myn Heer, myn meester die en is geen Ridder toch, Noch hy en heeft noyt Ridderlycke Wet vercregen, Hy is een Boer als ick.
Daer is niet aen gelegen, Die konnen oock wel Ridders sijn, al saeyt hy’t Lant, Een jeder heeft sijn werck, en sijn besonder Ampt, Andr.
Wel dat is al wel waer, ick ben een Geyten hoeder, En hy onthout myn loon, Boer.
Doet niet myn lieven Broeder Andries, maer doet my slechts de vrientschap, gaet met myn.
Ick sweer myn Heer, by soo veel Orders alsser sijn Van Ridderschappen, dat hy niet nae’t gelt sal wachten, Maer hem betalen sal met stucken noch van achten, Don.
Ten geeft niet, of ghy hem in Schellingen maer betaelt, Ick bender mée te vreen, maer Ridder, soo gy faelt In uwen dieren Eet soo sweer ick by den selven, Schoon ghy u inde Aert, uyt banghe vrees ginght delven, Dat ick u vinden sou om u te straffen siet, Om dat gy weten sout, wie dat u dit gebiet, En moet gehoorsaem syn, soo kent aen my den grooten, En dapperen Don Quichot uyt Edel bloet gesprooten, Beschermer van die verdruckte, Weeuwen troost, En Weesen Helper, k’dien de Werelt, als den Oost, Daer mée Adieu, maer dat den Eet u niet ontg’leyt is, Op pene, dat ick u sou straffen alst geseyt is, Vaert wel, want ick sien gins twee Legers recht voor my, Van Ridders altemael in ’t Wit daer moet ick by.
Hy siet een Cudde Schapen.
Ja bruyt maer heen, de Droes moet sulcken wetten haelen, Com hier myn Soon Andries, ick sal u nu betalen.
Dat ick u schuldigh ben, gelyck my is belast, Andr.
Ja Meester t’is het best dat gy my Gelt nu past, En hem gehoorsaem syt, soo raeckte inde gratie Van desen braeven Helt, Boer.
Ick weet het wel, Elatie, O armen Andries, maer hoort om dat ick hou De schult, voor intrest, noch wat meer vermeerderen sou, Sal ick u weder aen den selven Boom gaen binden, Hy bint hem weder vast.
Och Meester vreest de straf den Ridder sal u vinden, Al waerde onder d’Aert, of ergens inde Hel, Dat heeft hy doch geseyt, Boer.
Ja, ja, ick weet het wel, Com, com, Sinjoor Andries, ghy sulter weer aen moeten, Al de verveirtheydt, die ick g’hadt heb, moet gy boeten: Hou daer, roept nu dien Helt, en Rechter wederom, Die Weesen by staet, dat hy u weer helpen comt, Hou dat’s den intrest, nu de rest mooght ghy verwachten, Andr.
Hou Meester, bloet sijn dat de stucken nu van achten, Boer.