floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ja Vrienden, den oprechten Canis Marinis, die voor thien jaren in sijn bloeysem stont, Het oprechte t’ Sestigertje, soo goet als by Wijn-kooper is te vinden, Daer binnen preysense me geweldigh?
Die Vrienden, Voor my ick kense niet, al vielicker over heen, Sy hebben voor de middagh hier een Visje gepeuselt met haer tween, Het een lijckent een grand Signoor met een Fulpe Mantel, en ’t ander een fraye Burgerinne, Teeuw.
Ken jy haer namen niet?
Dat kan ick niet wel versinnen, Een Heerschop met een Fulpe Lap, en daer by een Burgers Vrouw, Dat ick niet en wist, dat jy een eerlijck Man waert, ick weet niet wat ick dencken souw, Waert.
Wat roert mijn, wie hier komt, als ’t eerlijcke luy schijnen, en sy my wel betalen.
Kom, dat praten en gaet in ’t lijf niet, laet ick jouw vanden verschen eens gaen halen.
Te Duyvel, Joor; Soo ’t mogelijck is, moet ick dat gat eens door sien: Jor.
Alsje dat in’t sin hebt, ken jyse om den hoeck van de deur wel bespien.
By mijn Sieter nae, ’t is Trijntje naest de vergulde Bock, dien Snyer sijn Wijf, En de Vent is Laurens Teunisse inde Wale straet, naest ’t gestickte lijf, Wat bruydtmen dien Kockert met de Snyers Wijf op een padt!
wie hoorde sulcke streecken, En de Vent heeft selver t’ huys genoegh te doen: want dat hy overheyt mach hy wel in’t Gast-huys steecken.
Jae Vaer, soo gaettetter toe inde Brouwery van de Wereldt, maer is hy sulcken Haen?
Ick heb al meer van sijn Snoep-reysjes gehoort, hy zal op’t lest noch wel voor Stadts Bul uyt gaen:* Maer daer schietmen yets in, ommer die parten wel te verleeren: Jor.
Alsse die in’t gat hebben, sullense die niet uytkacken, al gingjese driemael daeghs klisteren: Teeuw.
Ick wilder ten minsten mijn playsier van hebben, en een ander eens om lachen doen, Ick sel een Jongen met twee Brieven afveerdigen, en laten die na den Haegh toe spoen, En schrijven aen sijn Wijf, dat wil sy haer Man voor ’t laest noch eens spreecken, Datse aenstonts hier na toe moet komen, ende de Schuyt voort laten af steecken: En aen haer Man, dat, wil hy haer noch levend’ sien, Dat hy niet moet komen wandelen: maer datelijck heen vlien.
Blommer-herten!
dat’s aerdigh bedocht, hoe willen sy op malkander staen kijcken?
’k Quedter wel anders van gat sal gaen, sy sullen malkander als Hoeren en Boeven uytstrijcken, Gelijckse oock inder daedt sijn.
Raeckense maer niet met malkander in’t haer, Teeuw.
Dan sullense doen, gelijck ’t met Laurens flus alleenigh waer.
Hospes, hou, brenght wat Pen en Inckt, en roept een vande Lappers gesellen,* Ick sal een briefje schrijven, dat moet hy te Post gaen bestellen, Jor.
Brenght den Hospes eens, en daer mee op ende wegh, Neemt jy de Pen in de handt, maer schrijft naer dat ickje voor segh.
Monsieur Snyer: UW Vrouw die is een Mes tot ’t hecht in ’t lijf gesteecken, Haest uw na Voorburgh toe, wilt gy haer levent spreecken, De wont leyt noch en gaept, daer is geen stoppen aen, Den steecker sitter by die ’t haer heeft aengedaen.
Bon die, noch soo een quant, ’t is stemmigh sonder liegen, Teeuw.
De leugen is sonde, Vaer, hy sel hem maer inden uytlegh bedriegen.
Me Juffrouw: UW Man die is geraeckt seer hevigh in ’t gevecht: Een is ter neer geleyt met hem soo staet het slecht; Sijn hooft dat hanght hem al, om dat hy gaf de steeck, Hy kreegh een wack’re Snee, en na ’t noch daet’lijck bleeck, Ten zy gy herwaerts komt, soo raeckt hy licht niet weg.
Komt ras, en siet het selfs, ’t is waerheyt dat ick segh.
Puycx puyck, hier Jonghman, weetje waer de gouwe Boeck uythangt, en daer naest een Snyer woont, Jongen.
Weetje waer de Wale-straet is: Jongen.
Bestelt daer dit Briefje, soo wertje geloont, Een schellingh met een paertje selder by wesen te winnen, Jongen.
In een groot half uyr, sal ickse beye gaer wel weten te vinnen.
Ackerment wat wil dat een Bataelje geven, my dunckt ick hoor ’t gerommel al aen.
De Snyer is evenwel ongeluckigh, dat hy met sulck een schot-beest moet te bedt gaen, Nu hy mach hem met het Lietje van Overbeeck troosten, dat hy eens geestigh op de hoornen gingh maecken, Teeuw.
Ken jy ’t van buyten, soo singh eens op, dan kan icker ook eens aen raecken, Ick hebber dickmael van hooren praeten: maer nimmer quam’t my ter hant, Joris.
Ick ken soo een Veersje of twee.
Singht dan eens op voor de stant.
Joris singht: I. ERtijts lacht’ ick, danst en spronger, Als ick was veel Jaeren jonger, Maer nu laet ick mijn ooren hangen, Exaltatus Cornubus, Nu Jacomijn gaet quade gangen, Cornua sunt omnibus.
Wijl ick slaef en ploegh heel wacker.
Zaeyt een ander in mijn Acker, En dat Duyvels weeligh onkruyt, Exaltatis Cornubus, Is s’ morgens al vroegh al voor de Son uyt, Cornua sunt omnibus.
’t Komt suyver apropos, soo gaet het daer mee maer: wat dunckje sullense niet al haest moeten komen?
Ick geloof van jae; want na ick aen de klock heb vernomen, Soo isser wel soo veel tijdt voor by, datmen gints en weer souw kunnen gaen: Teeuw.
Sy sullen byde hier even schielijck willen wesen, om het werckje terdeegh te onderstaen.
Houwje stil, daer komt ’t Wijf aen.
Hey, vollick hey, waer is mijn Man gebleven?
Is hy al doot, seghtme, haesje wat, of is hy nog in ’t leven?
Snyer.
Och mijn liefste Wijfje, Hospes, waer isse?
isse heel deerlijck ghequetst?
ick ben mijn selven niet, wat komt my noch al over op het lest?
Spreeck, honsvot, waer is mijn Man?
hoe isser mee?
Wat weet ick vanje Man, wilj’ hem hebben, loopt hem soecken, Wat heb ick metje geraes te doen.
Helpt my niet aen ’t vloecken, Waer Duyvel is mijn Wijf, vraegh ick?
Wel kijckt het, in haer vel.
Soo jy mijn niet en seght waer mijn Man is, ick alles hier in roeren stel.
Wat, bruydt dan inde Kamer, daer is soo wel, denck ick, den eenen, als den ander; Want na dat ick dat vollickje ter degen door sie, soo lijckenent wel hoeren en boeven onder malkander.
Annetje doet de Kamer open.
Och mijn Alderliefste Man, hebjer oock een ter neer geleyt?
Wat neer leggen?
wie heyt jouw van ter neer leggen geseyt; Snyer.
Mijn soete Vrouwtje, wie heyt jouw komen steecken met sijn Mes in ’t Lijf?
Wat boosdoender is dat geweest?
waer is dien schelm?
segh mijn gesuyckerde Wijf?
Ick weet van geen steeck, veel minder van Mes of Degen?
Wel, mijn soete Vaer, van wie heb jy een snee inde hant gekregen?
Wat snee?
wat handt?
wie Duyvel het jouw hier gestiert?
Schort jouw oock niet met al?
of heyt hyje eens gebarbiert.
En is dat het Mes, dat jouw is in het lijf gesteecken?
Ben jy dat, staeltje, die ter neer geleyt is?
soo sel ick jouw eens anders spreecken.
Sy slaetter op.
Jouw uytgebruyde Varcken, daer, verleyt weer mijn Man.
Jouw Roffiaen, jouw Hoeren-dop, ick sal jouw den neck breecken soo ick kan, Daer Duyvel, neemt dat by provisie, en op een ander tijdt sal ickje lubben, Annetje.
en jouw gortig Varcken, sal ick van boven neer in’t water stubben, Bruyt de Kit uyt segh ickje, en laet mijn Man met vreede gaen, Snyer.
En jouw rae ick, dat jyje voort packt, soo ickje niet aen duysendt stucken sal slaen.
DOght ick het niet, dat het soo een slagh van Pavye sou geven; Die Snyer scheen al een Duyvel van een Compeer, hy heyt wel meer gevochten van sijn leeven; Hy sat hem al redelijck in de vlocken.
Dat gebruy van de Wijven stont oock heel schoon: Hoe grengsde den een op den ander?
Die Pry kreegh al een beetje haer loon: Maer hoe droevigh wil sy dat aen sommige Cornuytjes van haer Buyren vertellen?
Gantsch bloet, hoe willen die ophooren, ’k wedt sy wel dencken, begint men hier sulcke snaeren van te stellen Ist tijdt wy wat voor ons sien; want quamen sommige knepen van ons onder de man, Men sou al bet hooren dat de Winter kout was.
Ick druckten der noch wel eens wat nieuws van.
Maer weetjewel, datje dan daghwerck soud hebben, alsje aen dat toutje begont te trecken.
Daer sou werck genogh van vallen; doch dan konden sommige in de Wintersche avonden voor een kluchje verstrecken, En den Drucker kreeger gelt mee, en de tijdt wiert dan niet ledigh gepasseert.
Gy wilt seggen, een leegh mensch is een Duyvels oorkussen; Maer wilje schrijven, schrijft dat niemant en deert, Die seyt dat hy wil, moet hooren dat hy niet en wil.
Die niet schurft en is, en hoeft hem niet te klouwen.
Doch oordeel jy ’t soo best te wesen, ick salder mijn voortaen seer wel van kunnen onthouwen.
Wat hoeft men elck een waerheydt te seggen, en de spijckers op haer hooft te slaen.
Op sulcke Snoep-reysjes magh heel wel een bil-slagh staen.
Hier sieje naekt en klaer de parten van de Vrouwen, Die noyt vernoeght en sijn: Maer veel van snoepen houwen.
De list eens Practisijn; den Horendragers aert, Wat vuylheyt yemant pleeght, de tijdt het openbaert.
DE VERLIEFDE LUBBERT, KLUCHTSPEL VERTOONT Op de AMSTERDAMSCHE SCHOUWBURG.
't Amsterdam, By de Weduwe van Joost Pluimer, in de Kalverstraat, in Seneca, 1678.
Gunstige leezer, EEEnige tijd geleden, kwam my de Klucht van de Bedroge Vryjer in handen, over de welke ik met een van mijn Vrinden sprekende, vonden wy die zodanig, dat wy oordeelden, zo dezelve van alle aanstootelijkheden, en eenige misstellingen gezuivert wierd, dat die dienstig zou kunnen zijn, om tot proffijt der Armen, ten Tooneele gebragt te worden: waar door ik aangeprikkelt wierd om zulks te doen.
Ik heb daar by gedaan en afgenomen, 't geen ik noodig oordeelde.
Indien het UE.
eenigsints behaagt, zal ik mijn moeiten dubbelt betaalt achten.
Lubbert, een Vryjer.
Gerbreg, een oude Vrouw, } Buuren.
Jannetje, een jonge Dochter, } Buuren.
Mayken, een Brabantse Dochter, } Buuren.
Frans, een Sollisiteur of Verklikker.
Jaspertje, Neefje van Lubbert.
Abram, } Dienders van de Schout.
Jan, } Dienders van de Schout.
Het Tooneel is een straat te Amsterdam, het Kluchtspel begint te negen, en eindigt ten thien uuren.
De verliefde Lubbert, kluchtspel.
Mayken, Gerbreg, Jannetje.
Mayken.
BA es 't moôgelaiken, zau kik ook gevoôr laijen Van zijn impartinentie?
es hay zo dul in zijn vraijen?
Schaelet hem niet wie hay ansprekt?
Gerbreg.
Neen, als het maar een rok An het, en een huif op, al was 't een beusem stok, Lubbert zou 'er op verlieven; ô hy het hier zo lang loopen waaren, Jy bint op Sinte Lichtmis hier eerst in de buurt kome varen: Maar Juffrouw Mayke buur, had jy'er van Alderheiligen eweest, Jy zoud ons aanporren, in plaats dat je nou vreest.
't Is zulken Lubbert, Jannetje doe jy maar zongder vreezen Dat ik jou geraen heb, wilje van de kwiebus verlost wezen.
Ja moôr Uffrauw Gerbreg, is het niet wat te grof?
Wel neen het Juffrouw buur, hoe raakt z'er anders of.
Want wilmen zen zelfs daer niet te degen teugen an stellen Licht zelze moeten lijen, dat hy 'er noch een half jaar komt kwellen.
Tegen aanstellen, ja wis. Mayken.
Moôr kost men 't anders doen Op wat zachter manier, met groôsi, en fatzoen, Het zau gevuuchelaiker zijn, wante kik pais hy zal kwoôd worden Als men hem zo uitstraikt.
Wel, wat vraagt zy na de Jorden.
Wils hem dan niet trauwen.
Ik hem trouwen, wel Juffrouw wat een praat, Als ik dat in 't zin had, zo was ik zo verlegen niet om raad.
Raakte ik zo maar met eeren van de gek ontslagen, Hy maakt dat andere Jongmans na een mensch niet eens komen vragen.
Nou Juffrouw buur, ga jy dan om een hoekje, en kom hier voorby, Als we in 't kyven bennen, dan zel hy zyn gevry Van Jannetje wis op jou leggen.
Ba 't Jan 't is incroijabel, 'k Heb ik ook wel galants gehad moôr geen zo voriabel.
'k Ben ik curieus om hem te zien.
Ja wel hy het me belooft Van avond een allebade te laten speelen; ô, het hoofd Is hem zo vol wind, ik ben zo moe van zijn maalen, Hy leitje aan 't hoofd en rammelt met alderhande taalen, Hy referijnt, en rondeelt, hy termt, en hy rijmt, Die puur steken sokses, datter een mensch schier van swijmt.
Laet zien, 't is by tienen, hy zel geen half uur weg blyven.
Moôr zulke potsen te speelen is wat meer als kyven, Zauwer zich de Schaut ook in veugen.
Neen Juffrouw buur gien nood; Ik hebje ommers ezeit datter een Stollesteur is die veur mijn in de dood Zou gaen, die hetme verzekerd zo te maken, Datwe zonder een duit te geven daer of zellen raken: Hy weet hoe we hem uitstrijken zellen, en hy het ezeid, Als wy met ons drien met fatzoen zijn onfatzoenlijkheid Maar te degen aan mijn Heer de Schout te kennen geven; Al maakten wy 't noch eens zo grof, daer leit niet an bedreven: En om de vrypostigheids halven, verstaeje wel, Het hy ezeid dat hy ons een kruitje geven zel Datewe in onze prepoosten niet zelle blyven steeken, En dat de minste van ons als een Advokaat zel kennen spreeken.
Hy vraagde met grooten ernst wanneer het zou geschiên; En hy was zeer nieusgierig om onze potzen an te zien; Ik wil wel wedden, dat hy datelijk hier zel weezen, Altijd hy verzekerde me, dat we niet hoefden te vreezen.
Maar Juffrouw Mayke buur is jou hebbeding al riet?
Dat Instrumenteke paysdege, Uffrau, doede niet?
Ja 't is poôraat, zo kik moôr kan penetreeren, Dat het zo eenen inportunen is, zal ik kik au helpen hem vekzeeren.
Kijk Juffrouw Mayke buur, dat is hy, daer gunze komt hy an.
Ga om een hoek Juffrouw, nou Jannetje begin jy dan.
Ey vergeet niet dan wel op te passen Door 't schreefje van de deur.
Ik zal dat varken wel wassen.
Lubbert, Jannetje.
DAt de Poëten de liefde beschryven voor blind, Kan ik wel gelooven, maar datz'er by zeggen het is een kind: Dunktme na mijn verstand, verstaeje wel, onmooglijk te wezen; Want zou ik me van een kind hebbe laeten belezen?
Zou men een kind an doen dit groote torrement?
Ik had, verstaeje wel, de meid nooit gekend, En effentjes maar ezien, en voort vielen mijn zinnen Zo dat ik van die tijd aan haar heb beginnen te beminnen, Dat zou een kind doen?
verstaeje wel, al de Poëten van 't Land Die liegen 't zoze het zeggen, verstaeje wel, ofze hebben geen verstand.
Want zou dit kind verstaeje wel, zulk een knegt op zijn dagen, Als ik ben, dwingen, om de meisjes te gaen om liefde vragen?
Enevenwel ik moet minnen of ik wil of ik niet en wil, De pikken haal dat kind... maar daer staetze, laet ik eens stil Na haar toegaen, om te luisteren, watze zel zeggen.
Of wil ik haar liever, verstaeje wel, mijn liefde te vooren leggen, Dat zel best zijn, verstaeje wel.
Goeden avond meisje maat, Staje zo wat op je stoep, neemje een avond luchje op straat.
Leiter jouw wat angelegen; wat zel een mensch noch beuren.
'k Zeg het uit geen kwaedheid, verstae wel, of om je te versteuren.
Ik ben een eerlijk Jongman; ja van de eerlijkste van de stad: En het is zo gelege verstaeje wel, dat ikje al lang lief heb gehad; Maar ik hebberje nooit te dege van durven an spreken; Nou vind ik jou verstaeje wel hier op je stoep en 't hart zou me breken Zo ik nou niet an jou openbaarde mijn min, die ik zo lang Onder mijn hart gedragen heb.
Ik weet niet, of ik zel durven, 'k wordt zo bang.
Zegje wat meisje.
Niet, als dat ik me verwonder over jou propoosten.
Gorkes, meisje, wilje me trouwen, ik zelje, verstaeje wel, troosten, Alsje verstaeje wel.... Jannetje.
Houd je handen t' huys, wat rijtme deze gek, Of ik geefje wel goe koop een klater voorje bek.
Je zoudje noch wel wat bedenken, want mensche vleis is niet gaern eslagen.
Wel zottebol, als ik dat doen wou, zou ik het jou niet eens vragen.
Hoe benje zo moeijelijk, meisje, ik heb ommers gien kwaed gedaen, Zou ik jou zo eventjens niet meugen anraken, of zouje een mensch dreigen te slaen.
Ik waerschouje laetme met vreên, hoe zel 't hier lukken.
Laet ik een reis met mijn lipjes, verstaeje wel, aan jou trony drukken.
Ik zeg noch laet me in rust, of het zal straks geschiên.
Ei, je gektter me verstaeje wel, ik wou dat wel ereis zien.
Hou daar, ziet het, en voelt het te gelijk.
Dat zel ik je betaalen: Maar 't varken is al weg, de drommel mag er haalen, Wie mient die vuilneus, denk ik, wie ik ben, Een neskebol, verstaeje wel; een weet niet of een Janhen.
't Is goed moer, ik zel dit zo niet laeten zakken Datje dat mient, ik zeltje wel anders bakken.
Ik zou van avond een albade hebbe laeten speulen veur jou deur, Maar om datje me zo affronteert wil ik het niet doen, dat hebjer veur; En dat ook.
Jannetje, uit het venster.
Schelm, wilje de deur op de vloer lopen, Jou lichtmis, jou nachtraaf, jy zelt het duur bekopen, Ik zelt jou verleeren guit, datje hier zo de pijpe stelt, Je bent waerd, hangebast, datmen jou ooren aan de galg spelt.
Dat doet me schelmmen, en dieven, kom jy maar eens hier onder, Ik zelje leeren wat een hark is, is dat geen wonder.
Ik zeg Lubbert gaet van hier of ik gietje met deze pot op 't lijf.
Dat hart hebje niet, ik bin een schelm zo ik niet staen blijf.
Hou daar blijf nou staan, kom op een aar tijd weer uit vrijen.
Jou kronje had ik jou hier, ik zouje de bek op snijen.
Gerbreg, Lubbert.
WAt voor geraas is dit, wel, ben jy 't Lubbert oom, geefme bescheid.
Ei Gerbreg laatme in rust de drommel haal de meid.
Wel hoe gaeje zo an, spreek met banieren.
Zelderdement ik ben zo kwaad.
Hoe zoume zoo tieren.
Wat mientze datze een leekebreur veur het, dat 's mis, ik ben een studioos, Ik heb wel een maand latijn geleerd by domine woremdoos.
Myn zusters zeuntje, onze Jasje, zelme getuigen weezen: Ik kan schier zonder spelden een hiele regel in zijn gramatika leezen.
Mient die swijnskop, dat het slechtvoer is, dat 's mis, Kijk ereis, Gerbregje, hoe ik esteld ben.
Gerberg.
't Is werentig pis.
Maar hadjer kwaed edaen, datze jou zo kwam kroonen.
Neen, ik wouw er ereis zoenen, om haar mijn liefde te betoonen.
En ze wierd kwaed verstaeje wel, en gafme een flonk aan 't oor, Eer ik 'er eens om dacht, en zei, verstaeje wel, dat hebjer voor, En met zo liepze in huis.
Ja vaar, konjer benieren: Mijn lieve Lubbert, je zoudje zo wonderlijk niet an tieren, Ze wouje maar beproeven, maar is 't ook in jou aanzigt eraekt, Zie dan mostme voort zorg dragen, ofje wierd heel mismaekt.
En 't zou 'er als schurft uitzien.
Och, wat raad lieve Gerbreg, de droely.
Gien nood vaer, ik heb noch een compositie van gedroogde foely.
En gestoote mannetjes neuten, en zo wat van'tien, en't aan Dat is tot een salfje gemaakt, wacht een beetje zelje vaar.
Ei, loop toch metter haast.
Ik zelje zo een zalfje kooken, Datje jou wel wachten zult van weer in de buurt te komen spooken.
Zo zou dat varken mijn schoone trony bedurven hebben, die looze pry.
Waer ofze zo lang blijft, komje Gerbregje.
Gerbregje van binnen.
Ja ik komje zo by.
Men mag wel zeggen, datmen noch goeje menschen vind op de weegen.
Want had Gerbreg hier niet gekomen, 'k had mijn schoonheid niet weer ekreegen.
Gerbreg uit.
Nou kom mijn vaar, zet nou jou aansigt schoon dat ik het wat smeer, Met deuze sals.
Oei, oei, je doetme zo zeer.
Sta stil, of ik scheijer uit.
Ik zal, de drommel is dat bijten, Je wrijft, verstaeje wel, zo hard, ofje al het vel van mijn trony woudt afrijten.
Wat, je staet niet een ommezien stil, en springt als een kalf in de way, En dan kantje niet helpen, daer was onze peete May, Die hetme lang an eweest, dat ik haar de kunst zou verkopen, Maar ik wou niet.
Ei, brui heen.
Nou is 't gedaen, ik zel in huis loopen, En haalen een fijn doekje, daer ikje mooi me of droog.
Maar 't weer komen zel ik wel vergeeten.
Het bijt in men oogen als loog.
En het is zo glad in men trony, zou 't wel siep weezen?
Ja 't waarachtig: nou mag dat ouwe varken vreezen; Maar wat wil ik doen, de deur die is in slot, De drommel haal die ouwe kol, hier staen ik mooi als een zot En kijk, dat 'et de menschen wisten, hoe zouwenze me kwellen, Nou mag ik me met eeren teHaarlem op de bliek gaen bestellen, Want d'een hetme mooi in de loog eleid, en d'ander mit siep esmeert, Maer ik zelt die hoeren wel betaalen, zie daer ik zweert.... Gerbreg uit het venster.
Wel, wat wilje betaalen, Sottebol:kom maar een reis weer, ik zelje zo uitstrijken Dat het jou zal heugen, ja datje gien mensch zelt gelijken.
O jou ouwe tootolf, kom hier maar eens op straet.
Dat komtme tot noch toe niet geleegen, datjet verstaet; Want het is hier zo koel, dat ik er noch wat moet blijven leggen.
Komt morgen vroeg by daag, jongman, hebje wat te zeggen.
Ja morgen, als ik zel, ik meen van aevond nog by deSchout te gaan En klaagen hem, verstaeje wel, al watje me hebt gedaan.
Ja, ik verstaeje wel, loop heen als een man, maar jy meugt vreezen, Want wy mienen, alzo dra, als jy by de Schout te weezen.
Gerbreg, Lubbert, Mayken.
DOeje best..... maar gomme dat 's eerst een braaf juweel, Wat zou ik gelukkig weezen, kreeg ik zo een schelmptje tot mijn deel.
Daeris hy al weer verlieft, ik moet hier wat blijven kijken; En zien op wat manier juffrouw Maiken buur hem uit zel strijken.
Gen aevond jonge dochter, gen aevond jonge dochter; hoe!
ze antwoord niet, Wel, wat 's dat te zeggen, dat isme nooit meer geschiet; Of zou 't wel een Moffin weezen, ze draagt zulke lange panden, Ik magme reverensi eens op zijn mofs doen, en haar zo aanranden.
Holtzeligst creatoer dijn ooglijn schiese in mijn harts/ Gans vuirige pfijlen zo vol van aller smarts Das die liebe auf mier ergrimpt nuber alle massen Mier wie sen Felix odder Pellikaan wird ferbrande zu assen.
Noch zwijgtze, 't zel licht een engelsche wom weezen, ik spreek er in 't engels toe.
Melady ay ben jou servent servent, hou die jou doe, Wolje goo mit my, ondrink, en koppe Sek, zome denke.
Noch blijftze stom; kon ik het doen verstaen met wenke.
Wat wildy hebbe met ou gewenk paise kik, wordy zot.
Meisje, 'k wouje in de lotery te trekken waert, en viel my toe tot een lot.
Lesse cela.
Kanje ook Frans spreeken.
Laat my in rust en gaat auwe wegen.
Wat benje dan veur een landsvrouw?
Leit er au wat an gelegen?
Kik ben van Brussele, moôr kik hay lang in Vlaenderen verkeerd.
Ja, ja, daer heb ik op de Vlaamsche kamer retrosijne geleerd.
Gay lijkt er wel eene.
Juffrouw gelieft UL.
dat ik UL.
t'huis mag geleiden, Om dan zo met een behoorlijke grasy van malkander te scheiden.
'k En waar geen honneure waert, zo kik au zulks ontzey, Maar kik ben hier an mijn huis.
Wel hey, Woonje hier, en we zouwen eerst beginnen te vrijen, Dat spijtme, maar madameselle ik hoop datje wel zult meuge lijen, Dat ik altemet een reis byje kom, verstaeje wel, en wat met je praat, Och brabands vlaminkje wistje hoe 't geschapen staat In het hart van Lubbert Teunisz jou getrouwe vrijer, Zeun van Teunis Lubbertsze Zaliger, de allemode snijer En van Prijntje Prut verstaeje wel, de waster vande Prins, Je zoutje over mijn erbarmen, ik twijffel geensins.
Moôr zemers heb dy me zo lief.
Dat zel ikje doen blijken, Want ik mien van aevond wakker veurje op te doen strijken, En een mallebade te doen speulen van me liefde, recht uit ezeid, Verstaeje wel, die duren zel, van nu tot inder eeuwigheid: Ik hadze, verstaeje wel, an een aar belooft, maar die zel niet trekken.
Wel, hoe maakte my dan zo gelukkig?
Om jou tot liefde te verwekken, Daerom zo gaen ik zo datelijk na Piet en zen maat, En Jan met zijn lier, ze wachteme by de plaats Rojaal inde Kalverstraat, Met de Smaus die't hakkebort zo geestig weet te handelen, En Jasje me neefje, die mooi zingen kan, ik gader na toe wandelen, Zoje me vergunt, dat ik hier een allebade laet speulen voor je deur.
Kik hay doôr niet in te kommandeeren doet au plaizier, bonsoir monsieur.
Bon soir madam.
Gerbreg, Mayke, Jannetje.
GEbuurkens, woôr zy dy?
Gerbreg van binnen.
Juffrouw buur, we komen.
Ik ben hier al.
Wel zy de doôr, heb dy alle by wel vernoomen, Dat hy speelliens is goôn hoôlen.
Ik heb 't alles uit mijn venster verstaen, Maar waarom streekje hem niet deur als wy hebben gedaen.
Je had het ons beloofd.
Hoor gebuurkens, loôt my betijen Zalle kik 't wel moôke, way zoôuwe die harmonieuse melodijen Van de Overtoomse Musikanten niet hebben gehad, Hadde kik hem nu 't afgront gedoôn.
Goed, goed ik heb het gevat.
Ja dat 's wel, laet het uilskuike wat geld spendeeren.
Da pais ik, zal ekik hem evenwel affronteeren, Dat gay zult lachchen als gay 't ziet.
Frans, Gerbreg, Mayken, Jannetje.
WEl Gerbregje moer Is 't al gedaen?
ik kwam eens kijken, hoeje met de kabbe voer: Is hy 'er noch niet geweest?
Ja we hebben hem zo uit estreeken Jannetje en ik, je had jou oogen schier uit ekeeken.
Wat dat spijtme dat ik 'er niet geweest ben, ik had het zo gaarn gezien.
't Is noch niet heel gedoôn, doôr moet noch wat anders geschien.
Hy is ommers weg.
Hy is om speullui geloopen, Om een allebade voor Juffrouws deur te speulen, wy hoopen Van deuzen aevond zo veul te doen, dat hy hier na Niet weer zel komen, maar je weet watje me beloofd hebt.
Ja, ja, Je wilt zeggen, dat ikje voor de Schout hier over vry zou houwen, Dat zal ik doen, je meugtje daer vry op vertrouwen.
Hy zit en wachtme hier dichte by in 't gulde Vlies Op de Nieuwendijk.
Zo zeker, trekje mijn de achterste kies Ereis uit, hoe na wacht hy daer om ons in de knip te krijgen, Neen vaar, daer hadjet niet, dat 's mis.
Wat ouwe vijgen, Frans is zulken man niet.