floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
'k loof hy 'er op de teen had getreeden, dat by de Wyven niet word geleeden.
Zeldrement zy geeft zoo vonk, als zy begint, De Grootste Wytbek is by haar maar een kint.
Maar myn Heer om haar mont wat te verschoonen Sprak, myn wyf heeft een goet hart by 'er ernstige koonen.
Onze Fyne stemde het zoo ver mee, als men t niet wat al te spotlyk dee.
En die loboor, onder die zeedige termen, voort met zyn bek als een Roeland te schermen, daar verschynt myn Heers neef, hy lykt wat bedroeft, deese heeft van de spys en drank pas geproeft.
De luy die geplaagt zyn met minne stuypen, konnen pas half eeten en zuypen.
Onze juffer, is er de oorzaak van, en die is zoo vies, als de Pest voor een Man.
't is Digitized by Google Of de Vermomde Bedrieger.
't is myn tyd, 'k gaa heen in schyn om te werken, maar in der daat, om myn hart wat te sterken.
ROBBERTenREDRIK.
Dat het Vroumens loopen, wat bruit jou de Meid?
't is maar een winkel vol spytigheid, De Natuur heeft 'er slegte gaaven geschonken, Zy trekt haar bek scheef, als zy u ziet lonken.
'k loof 'er weinige zoo kwaat en boosaardig zyn, 't Is een Wolvin, in 't vel van een Bagyn.
't is noch tyd, laat het trots kreng loopen Wy zullen beter vlees voor ons geld koopen, daar komt alle daag genoeg op de mart, alleen, snyt dees kanker uit jou hart.
Den Dam, zal u keur van vrouwen beschikken, Daar verschynenze op bezien, met kwikken en strikken.
De Comedie veilt twemaal 's weeks 'er een schoon getal, Daar verschynen zy, als Paaslamm'ren, in de Hal.
't is te zot, zig aan een Vroumens te steuren, gy moogt de beste uit duyzend keuren.
Eer gy u op uw oordeel verlaat, Zoo gaat eerst met wyze Mannen te raad.
Op de comedie daar zou menze beeter krygen!
Van dat Klapschool 'er kind'ren meugje wel swygen, voor dat zoort, word onnut geld verspilt.
Zy lyken daar Exters, verdarteld in t wild.
Dan wil ik het nog met myn Celida waagen, hoe trots dat zy valt, zy kan my behaagen.
En gy haar niet, waar wurmje doch om?
Hoe zyn de jonkers in 't minnen zoo dom!
Wel zockje te mallen, of wat te vryen?
Zoo zoek na een Vrouwmens, dat een kaerel mag lyen, dit schepsel is het copy van jou Moer, Die nergens van houd, als een Geestlyke Broer, Maar niet dat ik weet, juist om te trouwen, die taal behaagt.
Hy klaagde, dat hy uit de Palts was verjaagt, En dat zyn Ouwders, door de France bedurven, Van enkel hartzeer en verdriet waaren gesturven.
Of het waarheid is, daar twyffel ik aan Daar zyn er zoo veel, die met dit opschrift gaan Van uit de Palts, en het France verdreeven Dat zy van die schaade, met profyt konnen leeven.
Myn Heer, die dit alles hoorden en zag, kost zig nau bedwingen van openbaar gelag, hy deeze zyn best om het fatzoen niet te krenken, en als hy meesmuilde, belaste hy in te schenken als kax of het om wyn, of iets anders was Maar hy knikte zyn Broer toe, op ieder glas.
Die zag ik, dat dit spel begost te verveelen, Maar die moest om zyn Wyf, de geduldige speclen.
't is jitzed by Google Of de Vermomde Bedrieger.
Wat moet het Vroumens loopen, wat bruit jou de Meid?
't is noch tyd, laat het trots kreng loopen Wy zullen beter vlees voor ons geld koopen, daar komt alle daag genoeg op de mart,, alleen, snyt dees kanker uit jou hart.
Van dat Klapschool 'er kind'ren meugje wel swygen, voor dat zoort, word onnut geld verspilt Zy lyken daar Exters, verdarteld in 't wild.
Hoe zyn de Jonkers in t minnen zoo dom!
Zoo zoek na een Vrouwmens, dat een kaerel mag lyen, dit schepsel is het copy van jou Moer Die nergens van houd, als een Geestlyke Broer, Maar niet dat ik weet, juist om te trouwen, om 'er de slenter wat mee te houwen.
Z' is overal teegen, en muisvaal van huit, Wilje wel doen, soo schey 'er uit, Fredrik.
't is een Bruynet, wat mag hy al keffen!
Zulk bruin kan het blank ver overtreffen.
'k zie daar myn Moeder, met den balling verzelt, laat ons beluyst'ren, wat hy verteld.
CORNELIA, GOETHART, FREDRIK en ROBBERT ter zyden.
Ik speur niet, dat zy myn zoon is geneegen.
Goethart.
Laat my zorgen, 'k zal haar wel beweegen, 'k heb haar grond weg, zy moet op een vreemde manier ingeboezemt met het minnevier.
Laat my begaan, zonder u te kwellen, haar fier gemoed, zal ik doen overhellen, zy moet wel buygen, het gaa hoe het gaat, k zal haar doen beminnen, uit enkelen naat.
Wat raars!
Iemant uit haat te doen minnen.
Ik zal u hier een Comedie beginnen Dat diergelyke nooit is gezien.
Cornelia Ongezien, dat kan geschien.
Zoo zeid de spreuk maar na myn gedagten, Zoo hebben wy dat zoo vast niet te wagten.
Je moet gelooven dat ik het kan, Of anders zoo gaat het zyn daagen niet an.
Ik wilje gelooven, uw verstand en deugd, gaat alles te booven, 'k zal 't ook beloonen, als het is volbracht.
Daar is geen ding, dat ik min verwagt, k ben reets veel schuldig, wat valt er te loonen?
Belet geen mensch, zig dankbaar te toonen.
Zie daar myn zoon, die het ook erkennen zal.
FREDRIK, GOETHART, CORNELIA en ROBBERT.
'k wordt geluistert, en my bediend van 't geval, 'k verlang om u die rol te zien speelen.
Gy zult uit den haat, de verlieftheid teelen?
En uit verachting, noch slimmer als haat, 'k Weet hoe het Vrouwvolk dat trots is.
Houd u maar stil, laat my betyen.
'k zal haar tot u, door versmaading lyen.
Bedriegt my het oog niet door het geboomt, zoo dunkt my dat zy daar herwaarts koomt, Gevolgt van myn knegt, en verzeld van de vrinden, Verschuyl u, en laat u by my niet vinden, Gy kunt ons van verre heel licht bespien, En op uw gemak t al hooren en zien.
CELIDA, CORNELIA, GOEDHARt en JOOST, FREDRIK en ROBBERT ter zyen.
Celida.
Wel ik verwonder my meer en meer!
Is hy altyd zoo koel en zeedig uw Heer?
Hy heeft my niet eens verwaardigt t'aanschouwen.
Hy is te kuis, en vies voor de vrouwen, die schoon zyn, schuwt zyn gezigt.
Hy vreest voor de blusschers van t geestlyk ligt.
Hoe zou een Vrouw zyn devotie steuren?
'k heb hem wel vaak zien schreijen en treuren, dat zyn oog juyst by ongeluk viel Op een jonge schoonheid, een pest voor de ziel.
Zien wy hem met onze moey daar niet wand'len?
Waar of zy zoo ievrig van t'zamen handlen?
My onbekend.
Is dat myn Nigt niet in 't verschiet?
De schynheilig mist my het oog niet, my dunkt zy ons ziet.
Zoo alleen, 't is een blyk van ontruste gedagten!
't is tyd, om myn zoons geluk te betragten.
Wel nigte, 'k ben verblyd dat ik u hier ontmoet, myn zoon kwynt, en zugt, en hy valt u te voet, 'k zag hem gaaren aan een dochter, zo vol gaaven, zyn heyl, leyt in de schoot van uw gemoed begraaven, hy zal behoude zyn, met een maagt zo vol deugd, ik vertrouw hem aan u, als de zon van zyn jeugd.
Spreek my niet van uw zoon, nog voor eenig mens op der aarden.
Het huwlyk is by my veracht, en van geen waarden, geen ding, dat my minder ter harte gaat.
'k bemin alleen de kuisse en onbesmette staat.
Daar heeft zy gelyk in, ik moet haar pryzen Het huwlyk, was nooit gerust voor de wyzen, Lees in haar boeken, t gevolg van de Trouw, jy vind er niet een, of het meld van berouw.
Soo wy ons in het vuur van de wellust branden Daar is niet als verdriet en plaagen voor handen.
De kuisheid beschermt de ziel van een maagt, 'k zeg dat die deugd boven al my behaagt.
Dat my om laag een Princes mogt gebeuren, 'k liet my van de kuische banden niet scheuren.
En waar zy de mannen voor dekt en beschut, noch is zy de Vrouwen van hooger nut.
Wie wys is laat zig die schat niet ontjaagen Want anders wat swaar valt, dat moet zy draagen.
Wat deftige reeden uit een grootmoedige ziel!
'k Dagt, my de trouw alleen niet beviel, maar deeze lyktze nog meer te verachten.
'k Dorst zoo veel koelheid in geen mensch verwagten, 'k ben te swak teegens zoo veel deugd te bestaan 't is raar dien Heer spreekt beleeft, en hy ziet my niet eens aan!
't is de weg niet, om 'er min te verwekken, dit is den draad van de kuisheid onverstandig rekken.
Laat my begaan, 't schynt gy de spreuk niet kent, 't geen gy onderneemt, doet voorzigtig, en ziet het ent.
Wat is hier ryke stof, om dit gewest te roemen!
Dees Digitized by Google Of de Vermomde Bedrieger.
Dees hof vercierd met blad en geurelyke bloemen Verwekt myn zanglust, hier is een gedrongen stof, k zal iets opheffen van de kuisheid, tot er lof.
Air, op de wys, helaas myn zugjes zyn om niet.
Niets blanker als een kuis gemoed, Verciert met deugd, en Hemelsche gedagten Dat alle wellust kan verachten.
En d'eed'le ziel bestendig blyven doet, dat zig vermaakt in 't onbesmet.
En haar begeerte dempt, en paalen zet dat dag en nagt belust op eerbre weegen Zig onvermoeyt stil, en geneegen, Na het beste spoeyt.
Gelida.
Dit airtje gevalt, den Maaker is ter eeren, kon het zyn?
'k wouw van u dat wel leeren.
Van my Madame, dat was wat te stout!
Myn stem is hees, ik ben wat verkout, ook is myn swakheid niet veel te betrouwen, 'k Mogt my verblinden met u t'aanschouwen, 't Is te gevaarlyk, ik bemin myn rust, u te hooren alleen, is te veel voor de lust.
Dan zal het tyd zyn te vertrekken.
Goedh.
Geensins, 't is alleen om uw liefde te verwekken, neem het niet euvel, dat ik my zelve mistrouw Niets zoo gevaarlyk, als het oog van een Vrouw.
Wat dubbelzinnige taal!
zou hy zelfs wel vryen?
Al wil ik gaan, ik kan nog niet schyen.
A propo, voor de liefde, daar valt my iets in, hoe datse gepleegt word, met vermaak en gewin.
En terwyl myn zang uw gehoor schynt te treffen, zal ik tot stigting daar iets van opheffen.
Air, op de wys, het best op aard is een gerust gemoed.
waarom dees dooling niet beschreid?
Elk eert de Zon van s Waerelas ydelheid, daar waare deugd verschopt wvord en verschooven.
De glants van staat behaagt ons ver daar booven, die niets verzeld als bitter, gal en roet, d'ootmoedigheid is een aanbid'lyk goed.
De pracht Verstind de ziel, en slokt 'er gaaven in Nog bid 'er aan van d'een tot d'ander morgen, wie als op 't lest, zal voor zyn welstand zorgen?
Schoon ieder uur men vaardig weezen moet, voorzigtigheid is een nootzaaklyk goed.
Wie isser die behoeftige wat geeft?
Wie die ten dienst zyns evemaasten leeft?
Wie dieze troost, zijn bloed en naake vrinden?
Men zal pas een, geneigt tot weldoen vinden Waar door de ziel met voorsmaak werd gevoed.
De liefde alleen is 't allerhoogste goed.
Hoe gevald u dit lied?
Dit is de regte liefde, en zugt van de wyzen zyn naasten te hespen met goed en bloed.
Evenwel zoo niet dat men zelf daar na beed'len moet.
Dat is regt, maar zyn overvloed moet men met haar deelen.
Duysterder spel, zag ik nimmer speclen.
Myn Nigt, om de liefde begunstig myn zoon.
Voor uw zoon, dese liefde is verboon.
'k vertreek, 'k wil hem niet zien, nog meer hooren.
FREDRIK, ROBBERT, GOETHART, CORNELIA, joost.
't JS met my gedaan myn hoop is verlooren.
De kuisheid, is te hoog door u op prys gesteld.
'k Weet van dit uur, dat zy haar zelve kweld, Om dat 'er iemand door verachtig kost verwinnen, 'k Weet dat zy reets bemind, en noch vierig zal minnen.
Fredrik, of de vermomde bedrieger.
Uw wetenschap, gaat te veer booven myn verstand!
Verwagt haar desen dag, uit myn eige hand, Of ontzeg my uw gonst, k bid wilt my niet stuyten, eer de zon weer verschynt, zal zy voor u besluyten.
Nu zoon, een enkele dag is er licht aan gewaagt.
Zy zal aan u zyn, eer het weer daagt.
Zal ik u helpen, moet gy betrouwen.
Te veel betrouwen, doet vaak berouwen, 'k heb geen hoop dat zy voor my besluit.
Goedhart Betrouw dan niet, ik schey 'er uit, ik kan de moeyte lichtlyk derven.
Laat myn zoon van geen wanhoop sterven, myn Heer vaar jy voort, jy begeerd maar deesen dag?
Maar ses uuren, beproef wat myn geest vermag, gy zult eer wy scheyen, haar verandert vinden.
Gaan wy van hier, daar naaderen de Vrinden, 'k Myd' het gezelschap, gy moet op dit duyster pad Ons meer verlichten, hoe wy koomen aan dees schat.
Geertruy, valentyn, francis.
Hoe komt jou Wyfaan die vent, met zyn lollen en fratzen?
't is een winkel vol schyn, en een mars vol grimatsen Myn Fontangie was te hoog, en het Lind veel te breed, Daar wierd te veel tyd aan den opschik besteed, men moest zig wat zeedig en needrig instellen.
Waar mee of dit volkje, haar hersnen al kwellen?
't is raar, waar dit ruigt een voet in zet, of zy stellen aanstonts aan haar meerder de wet.
Hy komt pas op onse plaats, daar hy heus wort ontfangen, of hy meld ons gebrek met onbeschaamde wangen!
Hy mogt op zyn keel wel oplettender zyn, hy vrat als een Leeuw, en hy zoop als een swyn.
Jou Vrouw, hoeft geen meer zulke gasten te brengen.
'k Wil zulke schrokkers, niet meer gehengen.
Ulke hongerige krietiken, staan ons te duur, k zou elders meer leeren, in een kleyn uur, als van zulke fantasten, in zeven jaaren.
Wel Vrouwtje, het past zo niet uit te vaaren.
De wil voegt geen Vrouw, die hoort aan de Man Zoo driftig te schelden, ik verschrik 'er van!
Geen meer sustersgasten, en vrienden gedooge Dat staat aan myn maar niet aan uw vermoogen.
't is schande voor my, dat myn broeder u hoort.
't is schande voor my, dat uw geest zig verstoort.
Wat raakt my uw Broeder, in zulke gevallen?
'k zeg zulke beesten, hier niet meer sullen stallen, ons voer is te kostlyk, voor zulk een vee, Zy zullen niet vaand'len, al brogt jy ze mee.
Francois, dan hoeft myn Broer ook niet veel te klaagen.
Gy zout, van my zelv dit bestaan niet verdraagen?
Wel Vroutje, delft leyd noch in ons land, Daar vind me verbeteraars, voor het verstand, 'k zou liever van na by, wat gemaatigt regeeren, eer gy 't zoo ver, noch zout moeten leeren.
Wat maalt hy van Delft?
Jou geboorte Stad, Wy hebben hier uylen, en malooren zat, en had ik jou niet van daar genoomen, zo was er geen gek hier te meer gekoomen.
Zuster, 't is wat heevig, uw toorn draaft te hoog,, gy treft uw Man, in zyn regter oog.
Zulk een scharp, zal ook nergens gelden, Ten eersten de liens, voor beesten te schelden, En wel meest zulke die gy nog niet kend!
Dat is de waagen verkeerd gemend.
't is waar, daar is wat spys en drank ingeslaagen, maar anders hy heeft zig zeedig gedraagen.
Waar moei jy je mee disponeer jy van t jouw, k Wil zulke voogels niet meer in myn kouw, t Wort ook tyt om er haast uit te vliegen, ik laat my van geen Ravens bedriegen.
Jy jou daar in steeken?
Wel dat komt mooi, 't zyn regte gieren, voor jou Wyfskooi, laatze daar nest'len, en ons niet meer plaagen, of de vermomde bedrieger.
Zy zal hem licht meer als hy my behaagen.
'k doe de paarden inspannen, 'k verlang na myn huis, 'k wil my ontslaan van dit uitschot en gruis.
'k sal het Masseur ook aanstonts doen weeten, Dat ik 'er al veel te wys had versleeten, Als ons te plaagen met zulk een Jan Rap.
Wat vond hy dat schoon op Fontange en Kap!
Wel heer, waar moogen die uylen op smaalen?
De kap moet nu het gelag betaalen.
Wilt gy niet volgen?
ik ry vast voor uit.
't is lang genoeg met dit janhaagel gebruit.
VALENTYN, FRANCois.
Et zulke Wyven wy zyn behouwen!
Monfreer, wat hebben wy heusche Vrouwen?
Wat de myne belangt, die is op 'er best, Soo beleeft, als een bulhond in zyn nest.
Hoe koomen wy aan zulke goedaardige Wyven?
Tien jaar is te kort, om er deugd te beschryven.
Hoe bevallig is myn truytje van geest en van taal?
Haar stem treft zoo zoet, als een mond van metaal, en schoon er het scharp vlug uit is gedreeven, soo isser noch niemand dood gebleeven.
'k Prys noch de uwe, al kwyltze zoo wat.
Je schiet met geen schroot zoo dom na je gat.
Om dankbaar te zyn aan onze Heldinnen, wat ondernoomen, wat best eerst beginnen?
Haar beleeftheid heeft myn verstand verdooft, ik heb haar aan t schoone Delft verlooft.
Schoon dat gewest wort gezogt en gepreezen, soo scheen zy niet al te dankbaar te weezen, sy moeter na toe, 't is tot 'er beste bedocht Daar isser wel slimmer te recht gebrocht, 'k meen alles in kort 'er toe te bereiden, Om haar met twee Dienaars, te doen geleiden.
De schynheilig, Valentyn.
Dat was goed, en de kosten wel waard, Maar 't heeft al te veel voeten in de aard.
Kost menze daar lossen, die zoobre genooten, Soo mocht men Delft wel dubbel vergrooten, hier zyn er zoo veel dieze zat zyn en moe dat 'er geen dag was, of men zond 'er duyzend na toe, In kort zou men met timm'ren moeten spoeijen, Dat Delft en den Haag, aan malkaar zou groeijen.
Maar laat ons de zaak overweegen met geduld, Dat de wyven boos zyn, is dat niet de mannen 'er schuld?
De meeste Mans, als zy de vrouwen trouwen.
Laten haar de rol van de man, en zy neemen die van de vrouwen.
't begin van 't huwlyk is haar een wet, sy moeten speelen, ook waar m'er voorzet.
Die de Vorst in t spel wil vertoonen, Moet vrouwen gebieden, en niet boven hem kroonen, Maar de vrouw, die het regt heeft van een Vorstin,, die moeter tot dienst van de man maar in.
Semiramis een dag het gebied gegeeven, Dat koste Ninus zyn gebied en leeven.
Dit onze Vrouwen een uur toegestaan, is t voor altyd met je voogd, en fatzoen gedaan.
Hadden wy ook de Mans rol genoomen, 't Was zoo bedroeft 'er niet toe gekoomen.
Wy wilgen de pryen haar zottigheid in, En stuyten haar fratzen niet in 't begin, Waar meeze allengs ons gezag doorbooren, dat alles daar na, is vermald en verlooren.
Zie Broeder, van dit zoort zyn wy mee Wy hebben kwansuis, om de rust en de vree De rol van de Man aan het Wyf gelaaten.
Om nu te wissen van yder zyn staaten Dat is zoo onmooglyk, als ofje de zee Woud verand'ren, tot het gebruyk van de Tec.
Dies laat ons het jok wat geduldig draagen En stuyten zoo veel als wy konnen, die plaagen.
Een kranke troost, op een bedroefde weg, bedien je zoon van ons verkeerd overleg.
Hoe, Digitized by Google, of de vermomde bedrieger.
35 Hoe staat hy 'er mee, begind zy te hellen?
Myn vrouw zal ons flus dat vertellen, Zy nam de zorg op haar, van deeze galantery.
't sal my verwond'ren, of hy beeter zal kiesen als wy.
'k Wil hoopen ja, ik zal het hem recommandeeren, maar zie daar onze balling naar ons keeren!
'k heb nu geen lust voor de kwylebabbery, Wilt gy my dienst doen, zoo gaa met my.
GOETHARTenJOOST.
Joosje zyn wy alleen?
Ziej' ook volk in de paaden?
'k zie niets, nog langs pad nog door blaaden.
My dacht, ik hoorde eenig gedruis, foost.
Niemendal, daar stappen onze Tractanten in huis.
Wel joost, hier is een Historie te wagten Ver boven myn beleid, en gedagten.
Madame Celida, hoe of t nog zal gaan, Ziet my niet onverschillend aan.
'k loof myn perzoon in dit kleed haar betooverd, En al haar koelheid verjaagt en veroverd 't lykt ongelooflyk, dat ik vertel Maar ik ken de Vrouwluy haar kneepen te wel.
Zy is getroffen, dat wil ik sweeren Zy wouw, dat ik flus zong, wel van my leeren, wat beduit dit anders, of sluit dit in, als een ingedronge zugt van de min?
Of my het Meisje nu ook mogt behaagen, hoe pokken zig in dit spel gedraagen?
't Heeft wat gevaar, in zyn eygenschap.
Maar zonder gaapen, smult me geen pap.
De vaar en de moer, als wy haar zoo vervoeren, zullen ons doen najaagen, als schelmen en hoeren.
En raaken wy eens, als dat gaat in de nood, 'k verwagt 'er geen duit van in leeven of dood.
En wat dan weer op nieuw ondernoomen?
Of zouden wy wel haast, een ander bekoomen?
Het lykt zoo, waarlyk, dit kleed is goet, 't Blykt, dat het hier Miraculen doet.
De waereld is groot wat zou me zig steuren, dit ziet men ommers dagelyks beuren.
De waanfyne, schoon zy meest worden bedot, kyken haar op het swart blind, en verzot.
En in alle geval, sonder my schroom aan te jaagen, kan ik het noch naast de slimste draagen.
Wat dunkje Joosje, hoe staat je dat aan?
Dat ik met dat Meisje ging deurgaan, zouje dat raaden, of my ontraaden?
Wy hebben van daag al wat vlees gelaaden, Maar zulke brokken, die vallen 'er schaars.
Jy verteld me waaragtig wat nieus en wat raars.
Zy scheen my zoo zeedig opgetoogen, en heeft zy dien Angel reets ingezoogen!
Het kost je wel missen, en als 't alzoo was, Waar blyfje met je huis en leeger tas?
Dat Vroumens, met regt op uw handel verbolgen, sal overal zoeken, tot de dood u vervolgen, hoe 't 'er ook mee is, ik raad het u niet, Voor datjer een veiliger gat in ziet Ik acht het geruster wat plaaten te schraapen, als onder de galg by een Vroumens te slaapen.
Laat ons de kunst wat geruster besteen, De winst van deesen dag bruyt al heen, Wy hoorden ons daar mee genoege te laaten, Wy hebben ommers al twintig ducaaten.
Goeth.
Ja, hier ons geluk duurd maar deezen dag, 'k heb belooft, Juffer Celida onder 't gezag Van haar Minnaar, eer morgen te buygen.
Maar als ik oprecht u myn hert zal tuygen, 't Was aan my zelve, dat ik dit versprak Ik merkte al datter wat gloed in stak joost.
Kostlyk, al wort er een ander bedroogen, soo hebje noch niet onverstandig geloogen.
Maar of de vermomde bedrieger.
Maar ik vind het slegt, zulk een kort verband.
Men is juist niet altyd by verstand.
Had ik my zelf voor haar oog konnen dwingen, 'k Had wel wat maanden moogen bedingen, maar ik merkte tot myn naadeel te ras, dat zy myn handel te gunstig was.
Ik zou my zoo mal niet laaten wiegen, de Vrouwluy zyn gewoon te bedriegen.
Gy vleid u te veel met een hachlyke waan.
Gaan wy ter zyden, daar komt zy aan.
Is zy getroffen?
Zoo zal zy het klaagen, de Vrouwen kunnen in stilte niets draagen.
CELIDA, GOETHART en JOOST ter zyden.
Celida zingt een air, op de wyze van mon vainqueur encor aujour d'hui.
Die myn hart zoo trots overheert, leest vry en onbewust van ons leed en myn lyen.
Sturf van schaamt, en hels rasernyen, wierd d'ondankbre gewaar wat vlam myn ziel verteerd.
Myn swakheid, ach helaas!
Waar zyt gy toegekoomen?
'k Heb my tot noch gehoed voor minnelyke stroomen 'k Heb altyt deeze drift verwonnen en veracht, nu moet ik buygen voor een schigt van hooger macht.
Ten zy van booven ons die zugt word ingedreeven, zoo weet ik niet waar dat myn afschrik is gebleeven.
Niets zoo verachtlyk kwam my voor als deese band, Die meenigte niet laat, als lang berouw en schand.
Nu schyntze my de rust alleen niet aan te pryzen, Maar zelfs het zeeker pad na 't hoogste goed te wyzen.
Een balling, maar zoo t schynt, een wys en geestlyk Heer, Betooverd myn gemoed, en zinnen meer en meer.
De wellust is het niet, die my komt aan te dryven, Maar om my in 't getal der vroomen in te lyven.
Het heedendaagse rot van Vryers is te loos, Meest half verdronken, en gewikkeld in het boos, 't zyn dwaazen, die haar staat met zulke snoepers waagen, Die meest ons in 't verderf van ziel en lichaam jaagen.
Met zulk een deftig man vol gaaven, geest en deugt, wat wagt myn ziel niet zoete en nooit gebluste vreugt!
Maar laas hy is te koel, en schrikkig voor de vrouwen, hy zou geen koningin, schoonz' hem te beurt viel, trouwen.
Vond hy in t huwlyk smaak, hy had het licht bemerkt, dat zyn gesprek en zang, iets vreemts had uitgewerkt.
Patientie, laat ik best myn pynen swygend draagen, en zoeken hoe t gemoed weer vry word, en ontslaagen.
Kom Justus, hebt gy aan uw plichten wel gedagt, is ons gemeenlyk.
uur, aandagtig doorgebracht?
't noopt hier ons alles om een lofzang op te heffen, de zang kan ons gemoed met schoone beelden treffen.
Joost zingt een air, op de wys, o droevig ongeval.
Het aards gevald hem niet Die na den Heemel ziet.
Het sterftik is bedroeft, en vol geween, t onsterftyk bly, gerust, vol zaligheen.
De waereld is maur stof en aard, Verganklyk, broos, en niet beminnens waard, De vroome zugt uit een geperst gemoed, Steets om t genot van t eeuwig Goed.
Hy wenst om uit te gaan zyn kerker hem t' ontslaan.
Hy, als een vreemdling, bouwt hier hut nog huis, hy buigt zyn nek gewillig onder t kruis.
Hoe meer 't geluk hem teegenstreeft, hoe hooger dat hy door de wolken sweeft, hoe meer hy hier bespot word en veracht, hoe grooter roem dat hy verwagt.
Ach justus, of het aan den Heemel mogt behaagen, ik wensten ook al my van t aarts gewoel ontslaagen.
'k heb uw Dienaar met aandagt gehoord, het gevalt my van woord tot woord.
Zyn wy zoo gelukkig, door de zang te bekooren?
Een goed lied uit een gezonde keel mag ik wel hooren.
'k Denk noch altyd om uw reedelyk verzoek, maar by Mevrouw uw Moeder sta ik niet wel te boek, 'k zou u anders myn dienst presenteeren.
GEERTRUY CORNELIA, CELIDA, GOETHART en JOOST.
't is hier lang genoeg, met twee gekken narreren, kom Dochter na huis, onze paarden zyn ree, wie mee wil of niet, jy celi moet mee.
Heer Masseur, wat meugje zoo raasen!
Zoo schelden en haasten, dat voegt aan de dwaasen.
Zoo pestig te kwylen, dat past een zottinvoer hier nooit meer zulke Befreekels in, 'k zou diergelyk zoort nooit meer ontfangen, 'k heb 'er wel beeter, geloof ik, zien hangen.
Wat vergiftiger tong!
ik beklaag jou Man.
Beklaag jou dwaasheid, jy weet 'er niet van.
Heb geduld zuster, de wraak is verbooden.
Dat is regt, 'k heb geen verstoorders van nooden.
Kom iei, neem afscheid van dit geboeft.
'k ben om myn Moeders haat verleegen en bedroeft.
Gehoorzaamheid pas best de kind'ren voor hun ouders.
CORNELIA, GOETHART, joost.