floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
my dunkt dat ik die naam te dikwils hoor.
Hoe zyt gy noch zo dwaas!
gelyk een zieke door Verbodt, in d’hoogste brant van zyne koorts gelegen, Het drinken wert ontzeit, maar evenwel daar tegen Wert toegelaten dat hy zyne mont slechts spoelt, En met een weinig nat zich voor een wyl verkoelt; Zo ben ik ook, nu ik Margreetaas byzyn derve, Gevoel ik zulk een brant die my byna doet sterven.
En wyl myn ziel haar niet na wens genieten kan, Laaf ik my door myn tong, en spreek daar zomtyts van; Dit wil den hemel tot myn troost maar slechts gehengen.
Is ’t mooglyk; kan men u tot geen bedaren brengen?
Ik ben vol pyn, en vind’ hier geen verlichtenis.
Heb maar gedult, het zal wel bet’ren na ik gis.
Wat zal ik doen, myn Lief gaat haar door d’echt verbinden.
Wacht tot zy weduw wort, of tracht een aâr te vinden.
Dees hartstocht raakt te fel, myn ziel zo kout als ys Tuight dat myn doot genaakt.
Men hoeft hier geen bewys, Dewylje ’t zelver zegt zo dunkt me was ’t geen wonder.
Myn lukstar en myn zon die gingen t’evens onder.
’k Beken, u ongeluk in ’t lieven is wel groot; Maar, Heer, van sterreven en hebje noch geen noot; ’t Geen u nu overkomt, ziet men wel meer gebeuren.
Heel onbegryplyk is myn liefd’, gy kunt het speuren; Want schoon ik heb getracht noch meerder dienst en min Aan haar te tonen, ’t was onmooglyk, mits ’er in Myn borst geen grooter min of liefd’ oit wiert gevonden.
met wat vreugt, indien ik wiert gebonden Aan haar door d’echtebant, zou ik u heel vernoeght Dank zeggen eeuwiglijk voor ’t luk my toegevoeght.
Hoe woud gy trouwen, Heer?
dat wil ik nimmer hopen.
Men zou de grootste schat niet dierder konnen kopen, En na ik merken kan, gelyk men ’t my verbeelt, Zoo is ’t een zaak die licht eer als men meent verveelt; Daarom bedenkt u wel, ’k verzeeker u, het trouwen Geeft niet als ongemak, en al te laat berouwen; Wilt gy gewroken zyn van die u zo misleit, Zo laat haar trouwen, en blyft gy in vryigheit.
’t Is wel gezeit voor die, die geene weerliefd’ achten, Maar ik vind’ by my zelfs heel andere gedachten, En acht myn liefd’, en zorg, en dienden, wel besteet, Mocht ik in zulk een staat eens zyn met Margareet.
Voor my, ’k heb noit gedacht in ’t slaafs verbont te treden, En vraagje my waarom?
hoort toe, dit zyn de reden: Een vrouw die puntig is, en altyt net wil gaan, Past zelden dat in huis het nodigst wert gedaan; En slordig zynde of vuil, zy staat u altyt tegen; Een jonge is al te veel tot minnespel genegen, Ze tokkelt altyt aan, men doet meer als men kan; En out, men heeft noch nacht of dag geen vreucht daar van, Maar wort eer dat men ’t weet al levendig begraven: En neemje een weeuw, je moet voor and’re kindren slaven.
Is ’t al een vryster, zy is vies en haast geraakt, Die van de moeder vaak hartnekkig wort gemaakt; En zooze een Vader heeft, zo looptze lichtlyk klagen; En heeft z’er geen, het gelt dan iemant van haar magen, ’t Zy peet of bestemoêr; en isse boos of quaat, De duivel in de hel en weet tot haar geen raat; Goet zynde en milt, je wort al slapende bedurven; Een gierige, zo is ’t veel beter eer gesturven; En isse wys, je hebt jou meester altyt t’huis; En isse mal, waar is ter werelt grooter kruis; Zo ze eerlyk is, ze zal altyt van u begeeren; Oneerelyk, zo zal ze u door haar doen onteeren; En adelyk, denk vry dat gy haar dienaar zyt; En arm, gy voed de muis die u de keel afbyt; Groots zynde, zalze altyt die minder zyn verachten; En nederig, wat heeft men meer als schant te wachten; En isse ryk, zy zal ook wis hovaardig zyn, Dan hoort men dikmaal, ’t is van ’t u niet, maar van ’t myn; Een lelyke die is verdrietlyk voor u oogen; En is ze al schoon, je moet zomwyl noch wel gedogen, Al benje een Heer van ’t lant, dat men jou duivel maakt, En ziende zelfde zaak, noch wert de zaak verzaakt, Zo kan dat gretig goet haar aan hun lust verbinden.
En neem, ’t was naje wens, je kond’er eentje vinden Die net en was noch vuil, te jong, noch ook te out, Te goet, noch niet te quaat, te nedrig, noch te stout, Te gierig, noch te milt, te wys, noch van de malste, Niet te begeerlyk, noch t’oprecht, noch van de valste, Niet aadlyk, arm of ryk, met weinig hoverdy, Te lelyk noch te schoon, het zy ’t een vryster zy, Of weduw, hoe zy is je bint ’er meê bedrogen, Al wasje noch zo gauw en zaagt met Argus ogen; ’t Schynt zo in ’t eerst wel wat, als ’t meisjen opgepronkt Gelijk een hoofse pop, de vryer eens belonkt, En helpt het kalf op hol die al de kermis prullen, Door zalfjes, pleistertjes, door strikken, quikken, krullen, Zo raakt Heer loshooft vast, en eer hy ’t weet om hals.
uw zotte reên verveelen my in all’s; En leer beleefder en met meerder eerbied spreeken Van ’t vrouwelyk geslacht, dat ik als god’lyk reeken.
Onnodig met u snap hier meerder tyt verspilt; ’k Verlaat het hof, gy moogt my volgen zo gy wilt.
Karel bin.
Zo doen ik ook, ik zal in noot jou niet verlaten; En heb ik my vergist in wat te vry te praten, Vergeef het, Heer, het is om beters wil geschiet; Die niet getrouwt en zyn geloven het doch niet; Doch ’t zy hoe ’t wil, ik heb ’t niet uit myn duim gezogen, Zo ’t al geen waarheit is, ’t is alles ook geen logen.
Karel alleen in ’t dorp.
EEn zeeman ploegt de woeste zee, En zwerft met kommer op de baren, Op hoop dat hy na lang bezwaren Zal ank’ren op behouden ree; Maar echter onverwacht, door felle storm gedreven, Kan ’t nootlot vaak niet wederstreven, Wyl een onzichtb’re dootse klip, Daar hy zyn haven meent te kiezen, Hem t’evens weghrukt met zyn schip, En doet hem lyf en goet verliezen.
’t Verliefde vogeltje vermaakt Zich zingende op de groene bomen, En gaat vernoegt verwellekomen Zyn ega die van weêrliefd’ blaakt; Wanneer een vlugge pyl zyn treurspel komt voltrekken, In ’t midden van zyn trekkebekken, Daar hy zyn grage wellust boet; Zo dat, in plaats van vreugt te vinde, Hy nederstort in ’t lauwe bloet, En vint de doot by zyn beminde.
Een hart dat, als de vlugge wint, Door bos en bergen weet te vliede, En schoon hem iemant stryt aanbiede, Geen wederga in snelheit vint, Raakt evenwel door list des jagers in de netten, Die hem zyn snege loop beletten, En end’lyk met gevelde spriet En jagt-zwaart ’s levens draat afsnyen; Dies kan daar hy hem op verliet, Hem van de doot niet meer bevryen.
Zo heb ik als een schip geholt, Door woeste golven, heel verbolgen, Gelyk een vogel moeten volgen, Waar hem het onluk heenen rolt; Ja, als een vluchtig hart, in myne doot geloopen; Dies is ’er niets voor my te hopen.
Ik leed myn schipbreuk op een rots; Een wreede pyl myn borst doorgriefde; Een jaghtspriet trof myn hart, dat trots Het wankel luk stantvastig liefde.
WEl Karel, ’t dunkt my vreemt u nu alleen te zien, Weet gy niet dat de Vorst met al zyn Edelliên Hier in ’t geberregte zo daatlyk is gekomen?
Hy blyft hier voor een wyl; en na ik heb vernomen Zo wil hy zich ter jagt vermaken dezen dag; Dies waar ’t niet vreemt dat men u ook genegen zag, Om nevens andere zyn Majesteit t’ontfangen.
Na Karels byzyn zal men nu niet zeer verlangen, Dies is ’t onnodig, vrient, dat gy my zullex vergt, Ook als zyn Majesteit komt jagen in ’t gebergt, Zo is hem wel bekent ons aller onvermogen, Hy zal ’t genegen hart met goedertieren ogen Wel inzien zo ik meen; en blyft hy deze nacht, Daar wert al wat men kan tot vreugde bygebracht, Om na behoor de Vorst en zynen stoet t’onthalen.
Maar zeg, zaagt gy Margreet met goddelyke stralen Niet blinken als de zon in ’t heerelyk gewaat?
noch schoonder dan de schone dageraat, Die hare schoonheit van dit schone beelt moet leenen; Daar wort gezeit dat haar den Koning wil vereenen Met Frederik zyn Neef, door Hymens heil’ge bant.
O pijn!
Zyt gy ontstelt?
Het gaat my aan ’t verstant.
’t Is vreemt!
Zyt gy minnydig dan?
Met reden: Een minnaar wert altyt met achterdocht bestreden.
Zo mint gy de Princes?
Zy is het die myn zin En ziel alleen gebied.
Wat voordeel kan die min U geven?
niet met al.
Haar eeuwig te beminnen Myn lust en oogwit is.
Wat zultge daar me winnen?
’t Is my genoeg als ik haar dienaar maar mach zyn.
En zonder liefs genot voor al uw minnepyn?
Zo dwaas en ben ik niet, dat ik zal liefde dragen Diens grootsheit my veracht, dien ik niet kan behagen, Schoon dat ik haar behaag, vermits de hoofse eer Niet toelaat dat zy haar gedachten tot my keer.
’k Beken, ’k heb Margareet voor lang myn hart gegeven, Eêr dat haar ’t luk zo hoog hadt boven my geheven: Maar toen zy wiert bekent, zo heb ik voorts getracht Die liefd’ te bannen uit het diepst van myn gedacht; Want iets te minnen dat men nimmer kan genieten, Is zotheit, die niet brengt als quelling en verdrieten.
Verbant dit uit uw geest, wilt gy u laten raân.
Hadt ik als gy bemint, ik hadt zulx licht gedaan: Maar neen!
myn liefde is al gebouwt op vaster gronden, ’k Vind’ vreugd’ in myn verdriet, en balsem voor myn wonden, Wanneer ik aan haar denk, kan die gedachtenis Myn ziel verlichten, die vol pyn en droefheit is.
U staat is t’ ongelyk, bezin u eens te degen, Een lantman zal die een Princes tot liefd’ bewegen?
Wat lantman?
’k zeg gy liegt, vermits het edel bloet Dat in myn ad’ren is, de deugt van myn gemoet Genoegzaam tuigen kan, dat niemant kon verneêren.
Ik ben een Prins, en wil by d’hemel u hier zweeren Dat yder een die my voor zullex niet en kent, Myn hoonder is, en al myn roem met onrecht schent: Want myn gedachten noit van ed’le daân vervremen, Maar doen hun lof tot by ’t gestarnte plaatze nemen.
Fredrico in jagtgewaat.
Wat’s dit!
’t Is Karel, Heer, die zelf hier niet alleen Zich Prins noemt, maar durft noch door schandelijke reên My hoonen, dan ik zweer myn wraaklust haast te koelen.
Lafhartige!
’k zal u myn gramschap doen gevoelen.
Wat oorzaak hebt gy schelm, dat gy u zelf de naam Van Prins toeëigent, daar geen and ren erfgenaam Des Ryx en is, als ik; ’k zweer ’k zal u haast beroven Van alle hoop, die u dees zotheit deed’ geloven.
Gy zult niet straffeloos dees blykelyke hoon, My aangedaan, ontgaan, ô neen!
ik wil dan, schoon Het my tot schand’ verstrekt, dat ik, met een verachte En slechten mensch als gy, myn staal beproef en krachten, Dat gy u degen trekt, geen woorden, maar de daat Alleen beschut u ’t lyf voor myn gerechte haat.
Ik bidt myn Heer, wilt toch u toorne wat bedwingen, ’k Verzeker u dat ik zyn Hoogheit in geen dingen Ter werelt oit misdeê, ook nimmer doen en zal: ’k Ly met gedult het woên van ’t wankele geval.
Dat u ten troon verhief, onwaardig tot regeeren.
’k Zeg dat gy u verweert, of by den hemel ’k zweere Dat ik u dooden zal.
Is ’t mooglyk dat de wet Eens onderzaats myn staal nu inhoud, en belet Om dien hoogmoedigen van’t leven te beroven?
ô schant!
wat plicht gaat u gevoel te boven!
Het is nootzakelik dat ik gelegentheit In acht neem, Karels doot zal d’Oppermajesteit Van ’t machtig Napels my na wil en wens doen erven?
Noch eens verweert u, of ik doe u daatlik sterven; Voort trek u degen uit.
Myn eer laat zulx niet toe, Dat ik in zulx te doen my zelf en u misdoe, De Prins en zal my noit van myne plicht af krygen.
Zo zal ik u dan hier met steek op steek doorrygen.
Trekt degen, daar op Karel de zyne mede.
Wel nu gy my zo trots en overmoedig tergt, Kom aan, myn groot gedult is al te veel gevergt; Dan ’k neem den hemel tot getuige, dat u woorden My dwingen tot dees daat.
Mengo uit.
Men wil myn Heer vermoorden: Och, help!
sta by, och help!
Hoe maakt gy zulk gerucht?
Zwygt schellem, of ik zal.... Karel.
Ik ga, vermits ik ducht Dat ik in ’t end myn staal niet zou bedwingen konnen.
Twee vochten styf en stark, en niemant had gewonnen, Was ’t geen Romeinse daat?
Toont u vry dankbaar aan Zyn komst; want andersins ten waar zo niet gegaan.
Terwyl hy omkykt zal ik meê de vlucht verkiezen, Ten dient my hier niet meer.
Mengo binnen.
Ik moet myn hoop verliezen: Hy laat my hier, en is geweken zonder reên.
Wel Mengo, hebt gy... hoe!
dien fiel is ook al heen.
Wat toorne dwingt u om u staal hier dus t’ontbloten?
Zyn Hoogheit is ontstelt.
’k Heb Karels doot besloten, En voer myn voorneem noch van dezen dag wel uit.
Myn Heer die overdenk, ’t is al een vreemt besluit.
Zwygt Graaf, en zegt my niet, ’k zal hem alleen zyn leven Niet nemen; maar de Vorst ook zelf de dootsteek geven: Op dat doch eens myn hoop, door staatzucht opgevoed, De vrees verbannen mach van myn ontrust gemoet.
Kom gaan wy, ’k zal de zaak in ’t brede u openbaren; Wie dat iet groots bestaat moet bloheit laten varen.
Porcia van d’eene, en Karel van d’ander zyde.
Ik heb myn tweede ziel, die myne ziel gebied, Om wien ik zorgend’ leef, en nauwlyx rust geniet, Na wens gezien: hy komt bekommert herwaarts treden, Zyn opgetogen geest die is geheel t’onvreden, Nu slaat hy zyn gezicht ten hemel, dan na d’aart; Zyn droefheit myn gemoet zo wel als ’t zyn beswaart; Myn hart op elke zucht door meêly schynt te breken; Hy gaat, ik roep hem hier, wel Karel, zonder spreken Hier dus verby te gaan?
Mevrouw, ’k verzoek dat gy het doch niet qualyk neemt, Ik was in myn gedacht een weinig opgetogen.
Zo heeft de liefde dan op u al groot vermogen.
Te veel, zy plaagt myn ziel met smart en ongedult, Zo wert myn nootlot door myn lyden heel vervult.
Uw edel hart is waart iets waarders te verwerven.
’k Moet stervend leven, om al levende te sterven.
Hoe leeft gy dan?
Mevrouw, ik leef verheugt met pyn, Porcia.
De pijn en vreugt nochtans heel tegenstrydig zyn.
’k Voel pyn, wanneer ik denk aan’t geen ik heb genoten, En echter d’eenzaamheit houd mijne vreugt besloten; Dies heb ik pijn en vreugt wijl dat ik ben alleen, En niet vergeten kan ’t geen is geschiet voor heen.
,, En zie ik Porcia en Karel daar niet beide ,, In redenstrijt?
zy zijn’t; wat mach hun hier geleide?
,, ’k Verberg my hier, en leen aan hun gesprek het oor.
Vol dankbaarheit geef ik Mevrouw na wil gehoor.
Uw staats verandering die ging my aan het harte, En heeft op ’t hoogst mijn ziel doorgrieft met pijn en smarte; Dan echter weet dat ik u noch in waarden hou.
,, Het is verlooren, ’k sterf van achterdocht en rou; ,, Ik nader.
Daar vertoont zich ’t leven van mijn leven.
Mijn ogen reets hun vreugt vernoegt te kennen geven, Vergode Margareet!
mocht ik u spreken aan, O hemel!
wat geluk zou ’t mijn te boven gaan.
Volmaakte Porcia, gelief u niet te belgen Mijn kleen verzoek, om hier, in schaduw van de telgen, Waar haar de glinsterende Aurora zelver toit, En alle morregen haar zilv’re peerlen stroit, U nevens my wat te vermaken langs dees vlieten, Die door een labb’re koelt haar ruissend nat doen schieten Langs d’oevers, daar de roos en geur’ge violet Turkois trotst en saphir, aan ’s Konings kroon gezet, Hier plagt ik heel gerust, van onrust vry, voor dezen vernoegt te wezen; Zo dat my dacht dat ik u ongelyk zou doen, Indien ik zonder u dees lust genoot in ’t groen.
Mevrouw ik blyf verpligt aan u genegentheden.
Kom gaan wy, ’t is een vreugt zich zo wat te vertreden.
’k Zal u gehoorzaam zyn, ,, hoewel het my verveelt, ,, Wyl Karel maar alleen in myn gedachten speelt, ,, Diens byzyn ik verlaat, maar werd’er toe gedrongen.
Ik ben Fredrikos toorn heel aardig noch ontsprongen.
’k Wil naderen, Mevrouw!
Ter zyde, snoden, voort!
Vertrekt uit myn gezicht; is dit u trouw, u woort, Trouwlooze, dat gy zwoert my eeuwiglik te houden?
’k Vervloek met recht den dag dat ik u eerst aanschouden.
Margareta en Porcia binnen.
Myn geest die staat door dees verwarringe verdwaalt; Is ’t mooglik Margareet, dat gy met smaat onthaalt Met zulke afkeerigheit die u zo trouw beminde, En in stantvastigheit geen wederga kon vinde: Is ’t mooglyk dan dat u verlaten Karel leeft, Nu gy hem onverdient zo smadige antwoort geeft?
Ter zyde, snoden!
voort, ach!
most ik zulx nu hooren.
Tirannige, ach!
ik sterf; myn zinnen gaan verlooren: O hemel!
waar ben ik nu?
Niet var Van ’t dolhuis na ik gis.
Zwyg, onbeschaamden nar, ’k Zal haar ondankbaarheit luitkeels te kennen geven.
Dat hoeft niet, want men ken jou wandel en jou leven, ’t Ging lang al buiten west.
Ik zal de zee en lucht Ontstellen door de galm van myn benaut gezucht.
Wat zal de wint dan doen, dat zou ik garen weten.
Veranderlyke vrouw!
hebt gy zo haast vergeten De liefde die ’k u droeg, en gy weêr toonde aan myn, Zo was u liefde niet oprecht, maar liefde in schyn; ’t Was alles maar geveinst, dat toont gy door u daden, De staatzucht doet u nu myn nedrigheit versmaden; Uw vleiende bedrog bedroog my voor en na.
Daarom is ’t dat ik elk het trouwen ook ontra; Want vrouwen wonder zyn, wanneer zy woorden krijgen Met ongelyk of niet, de mannen moeten zwijgen.
’t Is veeltyts zo gy zegt, ’t bevinden geeft ons blyk, Geeft haar een korsel woort, of ’t weinigste ongelyk In d’een of d’and’re zaak, al hadt gy duizent malen Haar opgepast, gedient, en wel gezocht t’onthalen, Het zal vergeten zyn; zy zal met afkeer, smaat, Belonen al u liefd’; zo verre strekt haar haat.
Geen wonder, want wie kan hem op een vrouw vertrouwen, De wispelturigheit is eigen aan de vrouwen, Zy zyn gelyk de wint die lichtlyk keert en drait, En als de haan die nu eens dus dan anders krait.
Zacht Mengo, ’k zie de Vorst hier met zyn hofstoet nad’ren, Gaan wy.
’t Is best op dat jou zinnen weer vergad’ren.
Beide binnen.
Koning, Albano, Arnesto, Lodovico, en gevolg.
Albaen.
Het dorp schept nieuwe lust zyn Majesteit te zien, En elk tracht nu verheugt zyn dienst u aan te biên.
De droefheit der Princes heeft my tot hier te komen Gedwongen, anders waar het licht niet voorgenomen.
Nu droef te zyn, dat ’s vreemt, quelt zy haar zelven dan?
Het zy hoe ’t wil, het hof haar niet vermaken kan; ’t Schynt haar genegentheên tot eenzaamheden strekken; Dies heb ik, om haar hart allengs tot vreugt te trekken, Voor goet gekeurt dat men haar lust na wil voldoet.
Albaan.
De Vorst doet wel, wyl zy is eenig opgevoed, Zal haar alleen te zyn licht allermeest behagen; Natuur haar trek hielp vaak voor ’t lichaam zorge dragen.
Die laat ik nu begaan; want vreugde, zang, en spel, Of wat men oit bedacht tot blytschap, om de quel Die het gemoet beheert, in ’t ende t’overheeren, Ten hielep niet, haar pyn scheen meerder te vermeêren, Dies stel ik d’uitkomst voorts aan ’s hemels goet bestier.
Maar zeg Albaan, wat doet, waar houd zich Karel hier?
De lees- en jaghtlust zyn zyn daaglykze oeffeningen.
Ik wensten hem te zien; want ik hem sonderlinge Bemint heb, om zyn deugt, dien ik het waardig von: Ik trachten hem in ’t hof te houden; maar ik kon Door myn verzoek hem tot verblyven niet bewegen.
Sint dat hy hier quam stont hem alle grootsheit tegen.
Hy is voorzichtig, wys, en zulk een inborst acht Het wankel luk niet dat hem schielyk t’onderbracht.
Ludov.
De schaamt en schant van dus de hoop der kroon te derven, Deed’ hem verlaten’t hof, en wensten hier te sterven.
Ik neem den hemel tot getuigenis voor myn, Dat ik wel wilde hy myn erfgenaam mocht zyn; Want ik kan nauw, dat hy myn zoon niet is, geloven; Iets twyffelachtigs wert my ingestort van boven: Myn bloet getuigt, door liefde en toegenegentheit, Natuur haar trek die tot zyn voordeel by my pleit.
Daar komt myn dochter, vol van kommer en bezwaren.
Margareta bedroeft met Porcia en Fredrik.
Van droefheit kon Mevrouw tot noch toe niet bedaren.
Myn kint, nu zyt gy op de plaats, daar uwe geest Zo na verlangde, op hoop dat zy haar quelling meest Verlaten zou, en ’t hart van smart door haar vermogen Ontlasten, waarom dan met neêrgeslagen ogen Het aartryk dus besproeit met tranen en geween?
’k Begaf my uit myn hof tot u vermaak alleen, En nu ik hier ben, schynt uw’ droefheit te vermeêren.
,, Vervloekte minne-nyt, hoe moort gy myn begeeren.
Nu vind ik waar te zyn, dat droefheit meest haar kracht Betoont aan die met recht men meest verstandig acht.
Myn Heer, ik kon my noch tot geen vermaak begeven.
Haar rusteloze geest wert door iets vreemts gedreven.
Geef u tot rust Princes; de rust vermindert pyn.
Ik wenste liever wat alleenig hier te zyn; Kon ’t wezen Heer, men zou my zeer daar door verplichten.
Het schreyen zal de smart, die haar bezwaart, verlichten.
Men doe haar wil, op dat zy wat genoegen vint.
Zyn Majesteit doet wel.
Den hemel spaar myn kint.
Alle binnen, behalven Margareta.
WAt helsche pyn ontsteekt op eenen tyt, Myn hart zo fel, met min en minne-nyt.
Kom tranen!
mindert myn verdrieten, Met staag uit myn gezicht te vlieten; Nu ik myn ziel vol toorn en liefde voel.
Maar neen.
gy zyt verscheide voortgesproten; Uit d’onlust heet en uit de liefde koel.
Dies doet het niet, gy zoudt myn brant vergroten; Vermits dat tegen d’achterdocht Myn liefde als vuur wert voortgebrocht; En als een Etna gloeit van binnen, En zult gy doch niet konnen winnen; Want ’t is niet meer in myn vermogen Die brant te blussen door myn ogen.
Indien barmhartigheit u immermeer bewoog Om wel te doen, zo ziet met een genadig oog, Doorluchtigste Princes!
uw’ Karel aan, verlaten Van liefde en van geluk, terwyl gy hem wilt haten.
Hy leeft bedroeft, en wenst de doot, met zucht, op zucht, Die d’harde rotsen zelf bewegen, en de lucht Zyn trouw gemoet, en zyn stantvaste liefd’ doet weten.
Wat zegt gy al?
Is ’t dan wel mooglyk te vergeten Hoe groot zyn liefde was?
hoe dikwils gy te saam Lief koosden in ons dorp, zo zoet, en aangenaam, Die u zo mint, en gy zo minde van te vooren.
Gaat heenen Mengo, ’k wil uw’ dwaasheit niet meer hooren, Door dien dat Karel een verrader is, die my Maar te bedriegen zoekt; want al het geen dat gy My zeggen wilt is vals, en uit zyn list gesproten.
De drommel mach Mevrouw, en hem, en my, wel stoten In ’t diepst van ’t vagevier, daar noit geen ziel verkout, Zo hy u niet bemint, en noch in waarden houdt.
Heb ik hem flus noch niet met Porcia zien spreeken?
Dat kan daarom niet zyn by ontrouw vergeleeken.
Hoe wil men dat ik min, die ik niet minnen kan; Die my met achterdocht, gelyk een wreê tiran, Elk ogenblik vermoort, en aandoet duizent smarte.
Kan u dan zyn getraan niet raken aan het harte?
Nochtans het heugt my wel, dat gy niet zonder zyn Gezelschap leven kost.
Die tyt is, door de pyn Die ik geleeden heb, al lang uit myn gedachten.
Gy klaagt van weelde, daar hy reden heeft tot klachten.
’k Verzeeker u dat hy om u zo treurig leeft; Dat hy zyn zinnen meest alreê verlooren heeft; En duurt het langer Zal dees bezwarenis hem tot het uiterst’ brenge.
’t Is wonderlyk, hy zit den heelen tyt meest stil, En als hy dan een woort, of zo wat spreken wil, Zo vliegen uit zyn mont niet anders als Margrieten, Die hy, zo teer, zo schoon, en zo beleeft laat schieten, Dat, waren ’t parelen, ik hadt lang ryk geweest; Maar ’t valt nu slechter uit: ’k ben zekerlyk bevreest Zo ’t reets niet is, het zal hem haast in d’harsens raken; Want hy begint zo veel posturen al te maken, Dan kruist hy d’armen eens, en krabbelt als een haas Zyn neusdoek schier te niet, dan weêr met een helaas!
Zyn handen van malkaâr, en d’ogen na de starren, Ja zo veel dat ik zelf zou in ’t verhaal verwarren.
Wat zegt gy dan Mevrouw, wil ik hem roepen gaan?
Ja loopt, en blyft.
Ja loopt en blyft, je hebt ten hoof al vreemde streeken.
Hoe kan het loopen by het blyven zyn geleeken?
Begrypt gy zullex niet, is u ’t verstant zo dom?
’k Wil dat gy loopt om hem te roepen, dat hy kom, En voorts dan ginder blyft; nu weet gy myn begeeren.
Heel wel, ’k ben ook zo bot niet, of ik kan wel leeren.
geef in dit verdriet Dat ik myn Karel trouw mach vinde; Op dat myn ziel zich eens ontbinde Van quelling; en weêr rust geniet.
Gelieft haar Hoogheit aan haar slaaf iets te gebieden?
Hoe, ik!
wie zyt gy?
wat ’s uw wil?
Kan ’t wel geschieden?
Wat hoor ik hemel!
wacht gy dan Noch langer?
doot my, nu ’k niet langer leven kan. Gebiedster van myn ziel, de pyn dien ik gevoele Verstrekt een strik, die gy, om uwen haat te koele, My werrept om den hals, en smoort myn tong, die eêr U weerliefd’ badt; maar, ach!
zy kan noch wil niet meer, De snode ondankbaarheit, my op de nek geschoven, Verwart myn geest, en doet my zelven nauw geloven ’t Geen dat ik nu met smart meer als te waar bevin; Is ’t mooglyk, hemel!
dat zo grooten liefde en min Zo haast versmoort kan zyn?
is u reets vergeeten De tyt die wy vernoegt met vreugden hier versleeten.
’k Beken dat ik u minde, en mooglyk tot myn leet; Want te verzaaken ’t geen gy zelver beter weet Is vruchteloos, ik zou met recht de naam van wreede, Indien ik zullex deed’, of zocht te doen, bekleede, En ’t strekte my voor al myn leven een verwyt, Dan ik vertrouw uw’ deugt, wyl gy verstandig zyt; Doch eer ik vorder ga, zo dien ik wel te hooren, Wat gy met Porcia gehandelt hebt te vooren, Toen ik u by haar vond’.
Niet zonderling, Mevrouw.
Geveinsde, ’k wil dat gy my zegt het geen zy wou.
Begeert gy’t?