floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
De Kamer was vol reuk, van Muskaat en kostelijke Kruyen, Daar stonden vier hondert dozijn Stoelen van Makkerdanen hout, En in-eleyt met Suykere Mannetjes, en doe Juypijn met zijn Wijf eerst was                etrout, Doe haddenze deuze Stoelen, met Kussens van Hollantze zy genaayt, De Kannen die waren van Brootsuyker gedraayt.
De Drinck-glazen waren van Kaneel, de Servetten En Tafellakens wierden voor my gedekt, doe setten Ze my alleen an Tafel, ik lietme lustig dienen, ’k Had wel drie vier honderd Pagien en Lakkeyen, je zoud mienen dat ik de Potector was: al ’t volk is daar Rijk Men siet ’er niemant Arm, doe had ik geen gelijk.
Op mijn Tafel stonden wel vijftien hondert Visioenen, Die waren gevult met Papegaays-tongen; met eeter geen Hoenders noch Kal-                koenen, Noch Ossevleys, of Koevoet, neen!
ik leyder zoo’n sestig stoop Wijn in, daar                was niet aan bedreeven, Ja ik at wel zoo veel kost, daarwe met ons allen meer als een heel Jaar van zouwen                konnen leeven.
De Vrouwen die warender as onze Juffers Halsdoeken, ja als heur Hemden zo                wit, En de Oogen die zijn ’er zo swart als een Smit, ’t Zijn zulke berookte Vellen niet as deuze Wijven, Zo ’k er noch eens weer kom ’k zal ’er altijt blijven.
had ik toch een van de schoone Wijven voor my meegebrocht, Hoe slecht zouwen hier de Juffers staan kijken, maar ik docht Als ik ’er mee in den Haag, of t’ Amsterdam kom, ze wortme toch voort af epolt, ’t Is hier zo vol Snoeppers, die hebbenze haast met ’er Gout bekolt, En daarom liet ikze in den Hemel: ’k heb ’er nu al 6. jaar Graaf eweest.
Ha, ha, ha, ha hy was noch te nacht zo Dronken as een beest.
Dat was ons dagelijks werk, men atter en men dronker, Men wister van geen kommer, en Bacchuys die schonker Altijt Wijn, dat was zijn werk daar alle daag.
In zijn Kamer lag een Vat Wijn, wel zo groot als onze Haag.
Juypijns Wijf brochtme een Santee uyt een Schaal van vijftig Pint, Ik most haar met een toog nadoen, doe was ik bemint Van elkien, en Bacchus was Bottelier vande Wijn, Ik docht, na zijn doot vervalt die plaats gewis an mijn, Dat had eerst een baantjen eweest, o!
kon ik de weg weer vinde.
die lekkerde suykerde, gestoffeerde, welbeminde Tafel.
Nu stelt zulke Droomen uytje zin, Dat zel toch noyt niet schien.
’k Ben zoo quaat as een Spin, ’k Heb al te veel vertelt, ’k vrees ze zellent inde valsche Geest van Jan Tamboer zet-                ten, Maar ik zel ’t zelf laten Drukken, daar zel ik op letten, ’t Zel veel beeter weezen als de Man inde Maan, of vroolijke Fransje, En dat zal ik Tituleeren, dus, De Wonderlikke en nooytgehoorde vreemde Reys                van Dronkken Hansje.
Loop dan met alle ouwe nieuwe blaauwe Boekjes, en alle Snorrepijpen, ’k Ben nu Rijk genoeg, ’k zal ook een Pothuys huuren, ’k wil niet meer Slijpen.
’t Zel wat aars te seggen wezen kom ik met men nieuwe Tijtels voor den dag, ’k Wed dat ik altemaal die Quacksalvers, en Jan Doesburg in zen Boekkasje                wat uytlag.
Ja wel Mesjeurs je ziet wel dat ik uyt men Graafschap ben verweezen, En dattet me is mislukt, ’t kan nu aars niet weezen, Maar had ik in men Staat gebleeven, ’k hadje altemaal te Gast enoot, Ses weeken haddenwe open-Hof gehouwen, maar ’t is geen noot, Als ’t weer beurt dan zel ikje die groote Schaal met Wijn laten koomen, Die zeljeme altemaal bescheyt doen: goenacht, je hoeft er niet van te Droomen.
M. F. UYT.
Klucht van de KALE EDELMAN.
Door JOANNIS van DALEN.
Gespeelt op de Amsterdamse Schouburgh.
ANNO 1657. t’ AMSTERDAM,               By Ian Iansz van Santen, Boeck-verkooper, achter de Oude Kerck, aen de Zuyd-zy, ANNO 1657.
Namen derVERTOONDERS.
Pieckedenise, Een kael Edelman.
Snaphaen, Zijn Dienaer.
Helena, een Rijcke Iufvrouw.
Boutje, haar Kamenier.
Naeyster.
Spaens-koopman.
Glase-maker.
Franse-kramer.
Waerdt.
Engels-makelaer.
Huys-heer.
Hooghduytse Baecker. }}}}
Crediteurs van Pieckedenise.
Op de Reegel.
De hedendaeghse Vrijery Bestaet al meest in zulck gevry, Als ick u stel voor oogen.
Een vrouw die vast haer zinnen stelt, Op geen persoon, maer op het gelt, Die wort veel tijts bedroogen.
De KluchtVan de KALE EDELMAN.
Pieckedenise, of de kale Edelman met Snaphaen uyt.
Edelman.
NUw ick door groot practijck, gekreegen heb dit kleet, Zoo is de beste raet, die ick ter werelt weet Dat ick ter wijl ick nu weer ben van grooten aen,,sien Terstont uyt vrije gae, maer ’t ken geen open baen,, sien, Helena is te Rijck, en adelijck van bloedt, En ’t meeste dat mijn quelt, dat is ick heb geen goet Maer in mijn adeldom soo wil ick haer wel veur gaen Snaphaen.
Hoe wil jey aen de meydt soo wil ick noch niet deurgaen Ick had schier aers gedocht, te nemen voort de wijck, Maer eer jey jouw zinnen lecht, is Helena al heel Rijck?
Mijn dunckt het alderbest dat jy ’t eerst onder vraegden Ick loof in Amsterdam ben noch al rijcker maegden, Edelman.
O neen, als ick haer heb, zoo staeck ick al mijn Rouw, Snaphaen.
Kom dan is’t dubbelt wel, want siet eens heer, met jouw En kander een beetje niet in diepen nog in droogen, Edelman.
haer goet is wel zoo veel, dat ick naer mijn vermoogen kan leven als een Prins.
Snaphaen.
Wel heer ick zey uw strackx, dat ick schier was van ’t sins Te woonen op en aer, maer nou wil uw sweeren Indien jy mijn maer koopt een nieu pack Bruylofs kleeren Dat ick jou niet verlaet, Edelman.
Ick zel dat doen o ja.
Wel kom dan heer, Je meugt hoopen daer eens gelt geweest is, daer komt het wel eens weer.
Dat hoop ick oock, zie daer, jey most dan datelijck knap, gaen Bestellen dese brief, Snaphaen.
Wel heer jou trouwe Snaphaen Die zel dat heel wel doen, kom an langh mijn de brief, Edelman.
Hou daer is de voorbo, aen mijn volmaeckte lief, Snaphaen.
Hoe is het een voorbo, dan heb ick niet te schroomen Loop voorbo gaet voor uyt, zeg dat ick datelijck zal koomen Edelman.
Wel schelm wat is dit?
gooy jy de brief zoo wegh?
Hoe isset geen voorbo?
Ja wel soo waer ick zegh Datmen zoo dommen siel, als jey bent geen zal vinde, Ick zegh het is en brief, waer in dat mijn beminde Zal zien de groote liefd, die ick daer in ondeck Snaphaen.
Wat jey zeyd een voorbo, ick ben bylo niet geck, Edelman.
En brief is een voorbo, hoe meugje men zo quelle, Snaphaen.
Wel kom geefse men dan, ick zelse gaen bestelle.
Is ’t niet aen Helena, die adelijcke Jufvrouw, Edelman.
O ja die ist, Snaphaen.
Kom an ick benje nou zo trouw, zo trouw, Gelijck en luys.
Hoe als en luys, die laet hem te licht vangen, Snaphaen.
Maer hy is weer zo trouw, hy laet hem met zijn meester ophangen.
Zo waer hy heeft gelijck, maer hoor als jyser geeft, Zo neemtje hoet fraey of, en vraegt haer mooy beleeft Of het haer oock gelieft, dat ick haer een kom spreken, Snaphaen.
Wel heer ick zel dat doen, wil jy jou hooft niet breken.
Snaphaen binne.
Fortuna helpt mijn nuw, en endicht togh mijn leet.
d’Edelman binne.
Helena, met Boutje uyt.
Jey praet gelijck ick zeg niet beter als gy weet, En neem ick wou nuw al, ick kan alleen niet trouwen, Mijn voogden zullen oock het houwelijck ophouwen, In dien de Jonghman is van minder staet als ick.
Zy hebben oock gelijck, want ziet het is een strick Die lange jaren duert, voor een van twee haer leven.
Boutje.
Ja wel ick zeg als noch, als ick mijn ga begeven Te trouwen, ick nemer een al had hy niet een duyt.
Als hy is van mijn zin.
Roept binne.
Hoe isset binje uyt?
Ga Boutje na de deur, zie wie daer zo mach tiere.
Snaphaen uyt, en zeydt.
Mijn heer wenst jou veel goets, en na alle heuse maniere, Zendt hy uw desen brief, Helena.
Wat is jou heer voor ien?
Hy zijdt hy heeft jou lief, trouwes ick machje me wel zien, Nou Jufvrouw ’t gaetje wel, ick ga weer packen mijn biese, Helena.
Maer hoor hoe hiet jou heer?
Mijn heer hiet Pieckedenise, Tis een rijck Edelman, maer hoor een woort in ’t stilt, ’k Geloof hy wil jou wel hebben, alsje hem maer hebben wilt, Helena.
Wel dat komt zeker schoon, wegh, wegh, roept noch zo luydt,, niet, Jou heer die danst noch wel, al danst hij met de bruydt,, niet.
Kom wil hy anders niet?
Ja hy verzoeckt ofje hem gelieft te woort te staen, Helena.
Nuw hy ’t beleeft verzoeckt, zo zal ick ’t hem niet of slaen, Zegh dat hy datelijck komt omtrent te half achten, Snaphaen.
Wel nou ick ga dan heenje meugt hem voort verwachten.
Mevrouw ’k verlangh al vast wat datter mach in staen, Helena.
Na datje hem hebt gehoort, zo meughje me eens raen, Wat mijn nu staet te doen, Boutje.
Me-vrouw ay wilt niet vreese, U wenschen neemt een endt, Helena.
Wel hoort ick zal hem leesen, Aen de volmaeckte uytsteeckenste Jufvrou, meJufvrouw Helena, Volmaeckte Helena, uytsteeckenste der maeghde, D’eefese kuysgodin, wordt van u gemannierdt, Ghy geeft den Phenix guer, die heel Arabien vierdt, Geen Flora met haer Lent, mijn ooyt zoo zeer behaegden, Had Paris Priaems soon, die Troojen brocht in ly, Op Ida u gesien, daer hy ’t oordeel most strijcken Van Pallas Iuno zelf, en Venis des gelijcken, De Grieckse Schoonheyt niet, maer D’appel die had gy, Had ick u maer soo wis ick sou u niet verliese, Maer sluyten in mijn hardt, en seggen harte schat, Ick heb u nouw soo wis als ghy den appelhat, Ghy zijt mijn Helena en ick u PIECKEDENISE.
Is hy zoo Rijck van goet, gelijck hy is van Reen, Zoo zeg ick hier recht uyt, dat hy, en anders geen Mijn Bruydegom zal zijn ick wil en sal nu Trouwen, Boutje.
Me vrou, ick zeg als noch, ick loof het sal u rouwen, Dat ghy zoo kuerigh zijt allenigh op het goedt, Ick loof het is haest tijt dat hy nou komen moedt.
Ick schick mijn dan wat op, ’t is beeter nou als laeter, ’k Verlangh na dat hy komt gelijck een vis na ’t water, t’ Zamen binnen De Edelman, met Snaphaen uyt.
Ick leg u vast en wacht, op de leuningh van de stoep, wel hoe ist?
Komje moeter voort na toe, Edelman.
Stil roep, Zoo luyt, niet, wel wat bescheydt heeftse uw’ gegeven?
Het is gelijck ghy zegt, dat jy uw’ heele leeven Zout slyten als een Heer, gelijckje bent gewent.
Kom ’t half acht moetjer wesen en ’t is aldaer omtrent, Edelman.
heeft sy dat selfs bestemt, de tijt van half achte?
Wel jase en ick zy noch je meugt hem dan verwachten.
Haer weesen hoe stingh dat, wanner gy gaeft de brief?
Heel aengenaem, en wel de Brief die was haer lief, Edelman.
Kom an dan ga ick heen, maer ’t slimste datter quaet,, is, Dat is ick heb geen gelt, wel aen de beste raet,, is Dat ick iets koop op dagh en verkoop het voort contant, Maer ’k heb geen meer krediet, o alder schanden schandt.
Daer is geen beeter dingh als dat ick kordt ga vrijen En zet het haer zo na als ’t immermeer kan lijen, Snaphaen.
Dat is het alderbest ick wouje maer begon En soo het niet en luckt, zoo ga ick metje deur, voort met de noorder zon, Maer heer ick denck daer wat een raedt die wonder goet,, is, Ick heb aen haer bespeurt, dat zy heel hoog van moet,, is, Daerom zoo doe jy voort dees penningh omje hals, En maeckt Helena wijs, Als datje bent wat groots, ja een Ridder van dees order.
Wie hoort dees penningh toe?
Ay wat en vraeght niet vorder, Het is mijn pellegift, ick heb het van mijn peet, Ja ’k hebse staegh bewaert, al schoon dat Jy ’t niet weet, Hier in mijn onderbroeck, want had jy ’t oock geweeten Jy had hem vast geset voor drincken of voor eeten, Edelman.
Ze staet mijn wonder wel, Snaphaen.
Ick sey haer datje waert een fray Rijck Edelman, Maer jee hoe mooy is ’t biesje ’t heeft een nieuwe hals bant an Maer heer al wat ick doe dat is om ’t nieuw pack kleeren, Want ’k lijck een palm-boom ’k ben swinters en somers even groen Edelman.
’k Zelje wat leeren De wijl gy zelver zegt, dat zy is hoogh van moet Zoo kon het lichtelijck zijn dat zy vroegh na mijn goet, En is dat zy dat doet zoo zal ick haer wel noemen Een groote zomme gelt en jy moet dan noch roemen Van twee drie mael zoo veel, als of ick ’t niet zeggen wou Ja wat dat zy mijn vraegt, zoo zeg jey maer mevrouw Het is wel eens soo veel zijn goet is zonder weer,, ga Zijn afkomst is heel groot, hy noemt jou niet op veer,, na Int ’t kort zeg eens zoo veel, op alles wat zy vraeght Snaphaen.
Ick zeg wel ses mael meer, indien het jou behaegt, Ick zel dat Juffertje, wel sien in slaep te wiegen, Kom gaen wy datelijck heen en tijen an het liegen t’Zamen binnen Helena met Boutje uyt.
Maer boutje is het waer?
ben ick soo net gehult, Hoe staen mijn locken dan?
Elck haertje is gekrult De lockjes fray van swier, ick zag nooyt geen bequamer, Helena.
Hoor boutje als hy komt, brengt hem in dees kamer Boutje.
Mevrouw ’k verlangh al vast dat ick hem eens zal zien Helena.
Het is een Edelman als ’t die is die ick mien Men dunckt an ’t levery maer hoe zou Leonore En nicht Cornelia en noch meer andre hoore Wanneer ick was de Bruydt, ick wed Juffrou Margriet, En Adriana nicht, en Maddelena oock niet Waren wel te vreen, zoo ick haer voor gingh trouwe d’Edelman, of Snaphaen klopt.
Boutie.
Me vrou daer wort geklopt, wilt u ter zijen houwe De Edelman met Snaphaen uyt, Edelman.
Goenavont jonge maegt?
is schoon Helena in Helena.
O ja hier ben ick Heer, Snaphaen.
Nou wacker maeckt begin Edelman.
Na wenselijcke wens kom ick u Juffrou zegge Snaphaen.
Dat ’s een Jufvrou is, dat weetse wel, dat hoef Jijer niet uyt te legge, Edelman.
Dat ick u schoonheyt kom begroeten met een groet, Snaphaen.
Dat se schoon is, dat weetse me al wel, Jou rechte slechte bloet, Edelman.
En dat ick u naer waerdt niet kan kongratuleeren Voor eerst ick soeck pardon, dat ghy ’t wil exkuzeren Indien mijn stout versoeck u schoonheyt niet behaegt Snaphaen.
Je bent al geexkuzeert, en ick heb ter oock gevraegt Ofjer koomen mocht of niet, en se sey noch zelf ja al wilset nou niet weeten, Edelman.
En de wijl de liefde mijn dwongh, Snaphaen.
Ja wel is dit vrijen?
zoo is het mijn vergeeten, Edelman.
Mijn Engeltje, zoo was dat ick bedocht Te zenden u dien brief, Snaphaen.
Wel ick hebser gebrocht, Edelman.
’k Hoopje zult mijn verzoeck niet of slaen Snaphaen.
Zoo wijs isse immers wel zou ick hoopen, Wat weetje anders niet te zeggen, soo laet ons weer na huys toe loopen, Ick wed hadje mijn tong je hadder al langh bekoort, Maer ick verzoeck een bee, dat is ick maer een woort Toch met je liefste spreeck, Edelman.
Wel nou* ick ben te vreen, Snaphaen.
kom staet dan wat ter zijen, En hoor te deegen toe, ick zel voor u gaen vrijen Jufvrouw wat voor dach is ’t van daegh?
Wats dit voor een Edelman.
Het is mijn dienaer, Snaphaen.
Ja maer Jufvrouw wy staen al kluchtigh met malkaer Edelman.
’k Seg Snaphaen datje swijgt, en spreeckt alsje moet spreecken, Boutje.
Wel foey het is en schandt, dat de knecht over al zijn mont komt in steecken Snaphaen.
Als ick zel swijgen hou jy dan oock jou backus toe, Het is om beste wil al ’t gene dat ick doe, Maer kom ick zel nou wel swijgen tot datse me wat vragen Helena.
Maer doet hy dit wel meer?
O Ja meest alle dagen, Daer zijnder noch soo veel hy ist niet alleen die ’t doet, Maer mijn huys is een huys vol van weelde en overvloet, Daer niet ter werelt ontbreeckt ze hebben watse begeeren, Dan ’t is waer die qua konsiquensy hoorden ick niet te laeten tolireeren ’k Beken dat wel maer ziet ick ben zoo wat Goet over mijn dienstboon, en al ’t volck ja zoo dat, De mijsjes vooght, en de dienaers schier heer,, zijn En om dat voor te koomen zoo zou mijn grootst begeer,, zijn Op u volmaeckte beelt, dat ghy wout weesen vooght Over haer, en al mijn goet, ja ick bidt dat ghy beoogt U dienaer met een lonck van liefde en genade, Helena.
Mijn Heer meent ghy ’t in ernst?
O Ja ten zal u oock niet schade Ick ben een machtigh Heer, mijn goet is wel soo veel Als ghy niet Sout vermoen, allenigh voor mijn deel, Zoo heb ick aen Contant wel hondert Duisent gulde, Helena.
Zijt ghy noch Jongelingh want weeuwenaers hebben schulde Edelman.
Ick ben noch Jongelingh Helena.
Wel dat is noch heel goedt, Hebt ghy geen Ouders meer?
O neen alleenigh van mijn bloedt Zoo heb ick noch twee broers d’een hiet Colicoquelle, En d’ander Kakerlakoe, Helena.
Maer zijn die al getrout?
Ick sal het u vertelle, Ick ben de alder Jongst, de middelste is getrout, En die is heel Jaloers.
Het welck dat mijn rout, Hy is van ons geslacht de alderwijste proncker Maer wat ist hy heeft de naem, van de Jaloerse Joncker, Helena.
De minne nijdt is quaet, maer u vader wat waer dat voor een?
Dat zal ick van ’t begin tot ’t ende u ontleen Door dien mijn vader in de melisi had behagen, Zagh hy op d’artelery, oock wiert hem op gedragen De velt-maer-schalcks staf, ja veltheer ginnerael Snaphaen.
Daer sijnder noch zoo veel, hy noemtse niet altemael Kom Jufvrouw luystert eens, ick zal mijn Heers tolck weese, Wel hoor, drie van zijn vaders waren goe luy, ze worden van mijn geprese, D’eerste was een kaptijn, de tweede en vaendrigh en de darde een soldaet, Edelman.
Jou ondeught gaeter zy, Helena.
Is’t soo zoo is het quaet, Edelman.
Me vrou ten is soo niet, dat wil ick Jou wel sweeren Snaphaen.
Kom hier, heb jy niet geseydt, dat ick sou dubbeleeren, Edelman.
Ja het ander maer dat niet.
Ho, ho, ’t is dan wel, Helena.
Men heer verstoort u niet want na ’t geslacht zel Ick niet zien, als t’ander mijn behaeg,, is, Edelman.
Wel ’k hoor met iver toe, wat dat mevrou haer vraeg,, is.
Maer u gelt is dat zoo veel gelijck ghy hebt genoemt Edelman.
Ja, en noch vijftigh dubbeloenen want ick hou niet van die veel roemt, Snaphaen.
Hoe zegje vijftigh pompoene?
je heb wel hondert Pompoene en duysent komkommers in je tuyn?
Ick ben verwondert, Is die heer zoo rijck, wel vrou weest nou toch ree ’k Hoor hy heeft oock en tuyn?
O ja goen dag hofstee, Helena.
Zoo hebt ghy oock en tuyn?
Ja sloote, en gebouwe Helena.
Hoe sloote?
Ja sloote, kom dat zel ick u wel ontvouwe Wel vraegje sloote, mevrou hy heeft wel soo veel; Ja zoo veel slooten, dat hy de meesten deel Niet van doen heeft, maer ’k mien grendel sloote, Mael sloote, hangh sloote, die zal hy haer verkondige.
Neen, ’k zal door ondanckbaerheydt mijn zelven niet bezondige, Want daer is niet ter werelt of ’k hebt van alles, Helena.
Zoo hebt ghy oock wel huyse en alderhande vee Edelman.
O ja ick togh Me-vrouw, Snaphaen.
Hy meent onder de brugge al de kack-huyse, En sijn prinsepaelste vee, bestaet in zulcke luyse.
Maer heer hoe hoestje zoo?
hebje dat langh gehadt?
Een dagh of anderhalf, niet waer?
Me-vrouw hy lieght wat, Hy heeft die hoest wel gehadt wel hondert duysent dagen, Daer heb ick het romt geschoote, ’k wed hy men nou altijdt zel vragen, Helena.
Dan zou men heer niet wel zingen kinne door dien hy altijdt zoo braeckt, Edelman.
Hoe, ’k heb wel met mijn gezangh wel meenigh vrouw vermaeckt: Mijn knecht die praet zoo wat, hy komt me altijdt stoore, Dan ’k hoop datje wel haest de wel klinckende Orgel-pijpen zult hoore, Van mijn Nachtegaelse stem, Snaphaen.
Ja de klanck van heur gekt, dats daer zijn hert na hoopt, Edelman.
Ick heb geweest Opper-zanger van een Koningh, Snaphaen.
Ja die daer ’s winters met de Star loopt.
Hoe oudt is men heer dan wel?
Omtrent de dertigh jare, Snaphaen.
Wat hy heeft zoo veel gave, hy kanse niet al openbare, Want ziet hy is wel over de tsestigh, ja over de tnegentigh jaer.
Wech, wech, zwijght stil, jy bent een leugenaer, Mijn heer ick loof uw best, en heeft al uw zeggen klaerheydt, Gelijck ick dit wel zie, zoo zegh ick in der waerheydt, Dat ghy en anders geen, de schaemt die hout mijn tongh, Edelman.
Me-vrouw gelooft het vast, ick ben noch maer zoo jongh, En dat voor al mijn schat, zoo sloote, huyse, hoove, Zelf Kresus graegh voor zwicht, oock mooght ghy vast geloove, Dat ick heel deughdelijck ben, en adelijck van bloedt.
Zoo schipper hael opje zeyl, terwijl de windt is goedt.
’t Geeft mijn dan vreemt men heer, dat ghy na mijn komt kijcken, Wiens goedt geen meer en is dan dertigh duysent pondt, Edelman.
’t Zal blijcken Dat ghy mijn heel vernoeght, wanneer ick dat maer heb, Snaphaen.
Zoo lustigh spin maer voort, te zoomer weer en web, Edelman.
Ick loof uw oock Me-vrouw, zoo ick eerst kom te sterve, Dat ghy en anders geen, mijn groote goedt zal erve, Zoo roerent, als onroerent, hebbent, en toekomet, neen ’k Hou van geen houwelijcks voorwaerde, want men ziet wel dat die geen Die dat doen, daerom menighmael in twist raken, Maer ick zal jou vol komen Ligetima erfgenaem maken, Helena.
In dient zoo is verzien, ick jou dan oock men heer Van ’t geen ick heb geseydt, Boutje.
Me-vrouw je hebt ummers meer, Helena.
Ja dat heeft zijn bescheydt, Dat staet noch zoo in’t wilt, daer most om prossedeere, Edelman.
Ick heb daer aen genoegh, Snaphaen.
Hy zal geen meer begeere, Nou moer jy hebt hem al, je zit mooy inden druck, Wel benje luy dan eens, zoo wens ickje geluck Komje most voort jou goet, by mijn Heers groote goet leggen Helena.
Neen, Neen, Edelman.
Mijn Engeltje zulck af slaen hou ick voor toezeggen.
Ick niet men heer, neen, neen, dat was noch alte dra.
Hoor heer, als mijn vrou twee mael neen zeyt, zoo meentse eens ja, Helena.
Neen noch zoo niet, ick moet de zaeck eerst onder taste, Maer heer waer woont ghy toogh?
Me vrou ick weet het wel, Edelman.
Gelieftme te vergaste, Ick nood uw rechte voort tot onsent op Banket, Helena.
Wel heer ick slaet niet of, Edelman.
Kom gaen wy t’zamen heen, Helena.
Ick niet, Wel neen om d’opspraeck van het volck zoo moet ick dat noch mijen, Edelman.
Door u voorzichtigheyt zoo doet gy mijn verblijen Helena.
O ja een dochters eer die is heel rat geraeckt, Edelman.
Gaet geeft men koetsier last, dat hy de vergulde karos vaerdigh maeckt, Maer de straet is oock schoon, en smal, ick sout schier zelf niet raede, Helena.
Hoe heer voor mijn neen ’t hoeft niet.
Hoor hoe maeckt hy de bravade, Edelman.
Mijn Engel komt dan strack, met uwen kamenier, Helena.
Wel heer ick zal dat doen, Edelman.
Hoort dochter komt eens hier Je weet wel waer het is?
Ja heer dat bonte huys met die gout leere kamer: Men hiet jou de Rijcke vrijer.
Dats waer, Snaphaen.
Geen bequamer, Houwelijck, als ick en jy slechs mee Boutje.
Dat was geen wonder dingh, Snaphaen.
Wel neen, ben jy haer kamenier, ick ben sijn kamerling Boutje.
Ja mijn korfje had lang vol geweest, had ick sulcke roosjes wille plucke Snaphaen.
Kom geeft men eens en zoen, Boutje.
Wegh, wegh, hoe zal ’t hier lucke Snaphaen.
Wel kameniertje, wil jy ’t dan niet doen?
Wel neen, ick heb meer van wigen gekost als jey van op voen, Edelman.
Nou Engeltje lief ick gae dan heen en sal uw stracks verwachten, Helena.
Soo doet, Edelman.
Hier mee beveel ick mijn gestaegh in u gedachten.
d’ Edelman en Snaphaen.
binne.
Maer Boutje zegh recht uyt staet hy u oock wel an, Boutje.
Heel uyter maeten wel, het is een Edelman Zoo heerlijck van postuer, als ooyt mijn oogen zagen, Maer staet hy u wel aen, ick moet u oock eens vragen, Helena.
Dat wees mijn kleur wel uyt, want ick kreeg bloos op bloos, Boutje.
Ick zegh, dat ick voor hem niet koos Een graeffelijck parsoon, ja Prins der monarghijen Maer Jufvrou is’t niet zoet zoo t’samen staen te vrijen?
Wel ja het is wel fray, maer men is soo verbaest, Boutje.
Kom Jufvrou maecktje ree de tijt genaeckt al haest.
t’Zamen binnen.
De Edelman in zijn huys en zeyt.
Mijn huys dat is wel groot in ’t sal wel heerlijck toonen, Maer daers geen huysraedt in, hoe sal ick dat verschoonen Mijn meubelen staen verset, en nouw mijn mantel mee.
Dan dats een kleynigheyt ick zel nu haest in vree Weer leven als een Heer.
Die niet meer kan begeeren ’k Zal op mijn mantels gelt, mijn liefste fraey trackteren ’k Wed ick door gauwigheyt, noch worden zal haer man Want die suptijlijck lieght, die zeydtmen dat wel vrijen kan. ’k Zal haer van stonden aen mijn trouw,, bien, Maer als ick ’t wel bedenck, ick weet niet wat ick zou,, bien, Wel aen ick weet noch raet, dees penningh is heel goet, Nu ben ick weer te paert, die raet verfrist mijn bloet, Haer kuysheyt, en haer schat is daer ick ’t meest op hoope, Hoe wel datter nu veel na lichte schoonheyt loope, ’k Heb oock wel schoonigheyt by nacht en dach verzelt, Maer ’k sterf die wereldt of, en zoeck nou niet als gelt, Mijn dunckt de zoomer tijt en teelt geen schoonder Roose, Als witte en roode Roose die in haer aenschijn bloose, Haer asem geeft de reuck, aen leli en fiool, wel benje daer?
Snaphaen, uyt en zeyt.
Ja de mantel is verkoft, en alle dingh is klaer, Edelman.
Waer hebje dan ’t Banket en oock de wijn gelaten?
Wel men docht dat ickje met yemandt hoorde praten, Daerom heb ick het altemael inde kelder gebrocht, Edelman.
Mijn trouwe Snaphaen dat hadje dan wonder wel bedocht, Kom laet het daer maer staen, tot strack alsje de tafel gaet decke, Snaphaen.
Wel waerme zel ick dat doen?
Hoe je most niet metme gecke, Edelman.