floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wyl ik, ô Prinssen, u beschouw in eenen staat, Dat gy van uwe Min u aan het welbehaagen Van myne Dochter wel geheelijk wilt gedraagen, En dat gy met myn wil, wel mede Minnaars zyt, Maar alle vyandschap vergeeten heb, en myd, Zo weet, dat ik aan haar heb vryheid willen gunnen, Van keur, en dat ge alleen uw heil van haar zult kunnen Bekomen.
Opent dan my beyde eens uw gemoed, En zeg me oprecht, wat hoop, dat uwe liefde voed, En hoe gy ieder meent, te staan in haar gedachten.
Mevrouw, ’k beken, ik durf naauw gunst van haar verwachten.
’K heb al gedaan, wat ooit de liefde een minnaar ried, Of ingaf, maar vergeefs, myn smeeken is om niet; ’K heb, om Erifile te winnen, hart en oogen Doen spreeken, maar zy toont zich even onbewoogen; Myn’ onderdaanigheid, beweezen dag aan dag, ’T geduurig onderhoud, myn zuchten, myn geklag, Myn’ smarte, duizendmaal door de allereelste tongen, In schoone vaarzen, op ’t beweeggelijkst gezongen, Myn traanen, tolken van de wanhoop myner ziel, Dat alles zag ik nooit, dat haar het minst geviel.
En gy Prins.
’K heb, wyl ik alleen heb kunnen merken Haar onverschillendheid, niet vruchtloos willen werken, En geen vergeefs gezucht aan haar persoon besteed, Noch traanen, noch gevlei, dewyl ik zeker weet, Dat zy zich t’eenemaal wil aan uw’ keur gedraagen, En dat aan haar geen Man, noch Bruid’gom zal behaagen, Als van uw’ hand alleen.
Dit’s de oorzaak dan, Mevrouw, Wyl ik van u ’t geluk verwacht van haare trouw, Die my bewoogen heeft u om haar’ gunst te smeeken, En van myn’ liefde alleen met u te willen spreeken; Beliefde het de Goôn, Mevrouw, dat uw gemoed Geraakt wierd, om haar’ plaats te nemen, en den gloed Van myn’ verliefde ziel met uwe liefde te eeren, Gy zoud, met reden van een Minnaar triomfeeren, Als van een buit, dien gy slechs hebt voor haar gemaakt, En aan haar overgeeft, hoewel... ARISTIONE.
Ik bid u, staakt Die woorden, Prins; ’k beken, ’t is net van u verzonnen, Gy weet het spreekwoord, dat een Dochter ligt gewonnen Kan worden, als men eerst het hart der moeder wind; Schoon tot uw ongeluk men ’t hier heel anders vind, Dewyl ik van haar’ keur my geen meest’res wil maaken, Maar aan haar zin laat, wie zy kiezen wil, of wraaken.
Wat vryheid, dat zy ook door uwe goedheid heeft, ’K weet, dat zy t’ eenemaal u aan haar overgeeft.
Mevrouw, verdenk my van geen veinzen, wyl myn zinnen Princes Erifile, hoe schoon, alleen beminnen Als ’t bloed van u, en ’t beeld van uw’ bekoorlijkheid, Ook eer ik niets in haar, als uwe Majesteit.
Dat ’s alles wel.
O ja, Mevrouw, geen sterff’lijke oogen, Die door uw’ gaaven, en bekoorlijkheên bewoogen, Niet overwonnen... ARISTIONE.
Prins, ik heb ’t u reeds gezeid; Spreek my, zo ’t u beliefd, van geen’ bekoorlijkheid.
Gy weet, dat my voortaan die taal niet kan bekooren: ’K ly, dat men my den lof van myne deugd doe hooren, En dat men my, om myne oprechtheid, eere, en roem, Of met den naam van goed, en van milddaadig noem: ’K mag veelen, dat men my toeschrijf’ bedaarde zinnen, Dat ik gantsch vuurig ben myn’ vrinden te beminnen, Dat ik geleerdheid acht’, verstand, en deugden eer, Maar van bekoorlijkheid, dat walgt my thans, myn Heer; En wat voor waarheid ook dat zeggen kon verschoonen, ’T voegt niet voor een Princes, die zich als moeder toonen En draagen moet; ook is die lof myn’ Dochter waard.
Hoe schoon Erifile mag weezen, hoe vermaart, ’T is slechts uw’ goedheids schult, en uwe tederheden, Mevouw, dat gy de plaats van moeder wilt bekleeden, In spijt van ieder een.
Geen oog, dat niet als ’t myn, Uw opzet wederspreek.
’T staat slechts... ARISTIONE.
’K heb ’t u gebeeden, Myn Heer, verveel my toch niet meêr met zulke reden; Want schoon ’t een ander ligt behaagen zou, ’k beken, Ik wil haar moeder zyn alleen, om dat ik ’t ben.
Vergeefs zou ik my ook van deezen tytel poogen Te ontlasten.
Zy heeft ook niet haat’lijks in myn’ oogen, Dewyl ik, met myn wil, ben in een staat geraakt, Die, door des Hemels gunst, my moeder heeft gemaakt: ’T is onzer kunne zwakte, en zomtijds zwaar te draagen Maar ’k ben, dank zy de Goôn, geheel daar van ontslagen: ’K steur my aan geen getal van jaaren, als men ziet, Dat veel’ zottinnen doen.
’K heb daar in geen verdriet.
Maar, laat ons weder van onze eerste reden spreeken, Kan ’t mooglijk zyn, dat geen van beiden is gebleeken, Tot wien haar neiging helt?
’T is duister voor myn oog.
My een verborgenheid, voor myn verstand te hoog.
De schaamte wederhoud haar mooglijk in ’t verklaaren, Om u, ja zelf aan my, haar liefde te openbaaren; Men keer het, om eenmaal den grond van haar gemoed Te ontdekken, zo men kan, eens op een and’ren voet: ’T zal Sostrates, dien last te aanvaerdigen gelieven.
Wil deezen Prinssen met dien kleenen dienst gerieven.
Zie, of gy weeten kunt, tot wien haar’ neiging held, Wie zy van beiden mint.
ik sta verstelt.
My met zo groot een gunst uit duizend and’re te eeren, Die best bekwaam zyn, om te recht Mevrouws begeeren Volkomen te voldoen, onschuldig my; ’k beken, Dat ik gantsch onbekwaam in zulke zaaken ben.
Uw’ kloekheid, Sostrates, is niet alleen gebonden Aan ’t geen het oorlog voegt.
Men heeft genoeg bevonden, Wat geest, wat kennis, en bekwaamheid in u woont; Ook heeft myn’ Dochter, u haar achting steeds betoont.
Een ander kon Mevrouw.... ARISTIONE.
Neen, neen, vergeefsche reden.
Mevrouw, gy wilt het?
’K zal myn’ gehoorzaamheden Doen blyken, maar ik zweer u heiliglijk, dat gy Hier niemand kiezen kunt, zo min bekwaam als my.
Ik vind my in geen staat... ARISTIONE.
Uw’ zedigheid gaat boven Uw’ waerde; ’k durf my meêr van uw vernuft belooven: Gy hebt steeds wel verrigt al, wat u wierd belast.
’K eisch, dat gy zoetelijk haar zinnen ondertast.
Maak haar indachtig, dat zy zich wat vroeg laat vinden In ’t Bosch.
IFICRATES, THIMOCLES, SOSTRATES, CLITIDAS.
’K acht Sostrates, een van myn beste vrinden, Te meêr, nu ’k zie, wat eer u van Mevrouw geschied.
Geloof, myn Heer, dat ik een groot vermaak geniet In ’t kiezen van Mevrouw.
Nu kunt gy vrinden maaken, Heer Sostrates.
Gy zyt in staat om ’s vrinden zaaken Te schikken na uw’ gunst.
’K val u niet lastig, gy Moet doen na ’t u belieft.
Ik spreek u niet voor my.
’T is ook* onnodig my, myn’ Heeren, te verplichten.
Ik zal myn last alleen naar myn bevel verrichten: En het mishaage u niet, dat ik in deeze zaak Voor de een, noch de ander spreek, of my onzydig maak.
Doe al, wat u behaagt.
Doe, na gy ’t goed zult vinden.
’K zal aan Mevrouws bevel my trouwelijk verbinden.
IFICRATES, TIMOCLES, CLITIDAS.
MYn Clitidas gedenk, dat hy myn vriend is, en Dat ik zyn’ vrindschap, als ’t gebleeken is, erken.
’K verhaal, Mevrouw, hoe verr’ ge in alle deelen Verscheelt van Timocles, wil my uw’ zaak beveelen; Gy zyt te hupse Prins om niet voor hem te gaan.
’K zal ’t u vergelden.
* Goed: laat alles op my staan.
’K zie Clitidas u door myn mede-Minnaar vleijen; Maar weet, dat gy u nooit van myn belang zult scheijen, Gy hebt het my belooft.
Voorzeker; en dat hy Meent voor myn Heer te gaan, is enkel razerny.
Hy lijkt hem wel, om u de schoenen uit te treeden.
Die bloed.
’K zal eewiglijk aan u myn’ dankbaarheden Betoonen.
Ieder geeft my schoone woorden: maar, Ik zie Erifile: nu opgepast, om haar Te spreeken op zyn tijd.
ERIFILÉ, CLEONICE.
CLEONICE.
MEvrouw zal reden geeven Tot achterdocht, waarom ge alleen zyt weg gebleeven, En afgezondert gaat.
ERIFILÉ.
de eenzaamheid geeft vaak Aan myns gelijke, naar veel moeilijkheids, vermaak.
’t is zo zoet, na ’t Hoofs gevley, en yd’le reden, Een weinig tijds met zyn’ gedachten te besteeden.
Men laat my hier alleen wat wandelen in rust.
Ga, Cleonice.
Heeft Mevrouw dan gantsch geen’ lust, Om eens een proef te zien der Meesters, die op heden Uw’ gunst verzochten, om in uwen dienst te treeden?
’T zyn Danssers, die door hunn’ beweegingen doen zien Al, wat’er in die kunst het heerlijkst kan geschiên.
’T schijnt, Cleonice, dat uw’ zinnen altijd hellen My, met ontijdige vermaaklijkheên te kwellen.
Al, wat u voorkomt, dunkt u wonderlijk, en goed.
Gy hebt een aart, die u nooit iemand weig’ren doet.
Men hoort de Muzen, als de honger heur komt plaagen, Haar noot aan niemand, als aan u alleenig, klaagen.
’T is, of gy al wat kaal, doch kunstig is, bemind, Als hunn’ beschermster.
Zo ’t Mevrouw niet tijdig vind, Men laatze gaan.
Neen, neen, zy konnen.
’K ben in vreezen, Dat hunne Dans ligt niet behaaglijk zal weezen.
’K begeer hun Dans te zien, behaagelijk, of niet.
U af te slaan, was u te grooten zielsverdriet, En my slechs tydverlies; ’k wil daar van zyn ontslagen.
Zo ’t deeze reis, Mevrouw, niet mogt, na wensch, behaagen, ’T Is een gemeene Dans, doch naderhand...* ERIFILÉ.
’K gebie, Dat zy beginnen, op dat ik, haar kunst eens zie.
TWEEDE TUSSCHENPOZING.
DE vertrouwde van de jonge Princes, brengt haar drie Danssers te vooren, onder den naam van Pantomimers: namelijk, Meesters, die door hunne beweegingen alles kunnen verbeelden.
De Princes ziet hen danssen, en neemtze aan in haaren dienst.
BALLET VAN DRIE PANTOMIMERS.
ERIFILÉ, CLEONICE, CLITIDAS.
’K beken, ’t was wonderlijk, en waerd te zyn gepreezen.
’K geloof, dat in die kunst geen beter kunnen weezen.
Het is my lief, datze in myn dienst zyn.
Het is my Ook lief, dat my Mevrouw zo slecht niet vind, als zy My altijd heeft gelooft.
Wees niet te hoog verheven.
Gy zult me ligt in ’t kort weêr nieuwe reden geeven, Maar laat my wat alleen.
Sta Clitidas, waar heen?
My is bevolen van Mevrouw haar hier alleen Te laaten; ’k raade u haar niet moeijelijk te maaken.
Laat my begaan, ik zal wel zorgen voor myn’ zaaken.
’T komt te onpas, en gy zult... CLITIDAS.
Van pas, of niet van pas.
ERIFILÉ, CLITIDAS.
CLITIDAS, veinzende te zingen.
LA, la, la, la, la, la, la, la, ah!
Clitidas.
Mevrouw, ik zag u niet.
Van waar zyt gy gekomen?
Van daar ik afscheid, met beleefdheid, heb genomen Van uw’ Vrouw-moeder, die naar Febus Tempel gaat, Van zeer veel volk verzelt.
Zeg, Clitidas, hoe staat Het u hier aan?
Kan ’t oog wel schooner plaats beschouwen?
Uw’ Minnaars zag ik haar gezelschap houwen.
De stroom Penea spreit zich hier vermaaklijk uit.
Schoon Sostrates was by ’t gevolg.
Wat of ’t beduit, Dat hy niet mede aan ’t strand geweest is van den morgen.
’T schynt, dat zyn hoofd ontrust door ongewoone zorgen, Geen’ vreugd’ kan scheppen in vermaaklijkheden; hy Zogt niet te spreeken; maar Mevrouw, dewijl dat gy ’T my hebt verboden, wilde ik hem het oor niet leenen, Maar zeide, ik had geen tijd, en aanstonds ging ik heenen.
Gy hebt niet wel gedaan, ’t waar beter eens gehoort, Wat hy te zeggen had.
Mevrouw, myn eerste woord Was, dat my tijd ontbrak, maar ’t hoord hem echter spreeken; Doch met beschroomdheid, wyl ik vreesde uw’ last te breeken.
Mevrouw, ’k beken, ’t is waarelijk een Heer, Die dubbel waerdig is, dat ieder een hem eer, En vrindschap doe.
Het is geen snorker; uit zyn weezen Is niet, als deftigheid, en schranderheid te leezen.
Al, wat hy zegt, dat komt geduurig op zyn tijd; Hy oordeelt nooit uit zucht, na gissing, of uit nijd; Hy is verdrietig, noch wydluftig in ’t vertellen.
Wat voor gedichten hy ooit hoorde, of wat voor spellen Van onze Dichters hy gezien heeft aan het Hof, Nooit hoorde ik uit zyn mond, dien man komt grooter lof Als ooit Homerus; ’k heb, in ’t kort, zulk een behaagen Te zien, hoe hy zich by een ieder weet te draagen, Dat, was ik een Princes, ’t was zyn geluk.
Gewis, Ik weet, dat hy een man van groote gaven is.
Maar waar van sprak hy u?
Hy kwam my zoetjes vraagen, Hoe u dat prachtig werk der Prinssen mogt behaagen; Hy sprak van uw Perzoon, Mevrouw, met zo veel blijk Van achting, dat ik nooit gehoort heb zyns gelijk: Hy roemde u hemel-hoog, en in dat kunstig roemen, Hoorde ik hem uwen naam zomtijds al zuchtend noemen; ’t Geen meêr zeide, als hy scheen te willen zeggen; maar, In ’t einde wierd ik, naar veel stribbelens, gewaar, Wat de oorzaak was van zyn bedroeftheid, die zyn weezen Zo klaar toont, dat al ’t Hof die daar uit weet te leezen.
Hy mort, wyl hy zich zag gedwongen, en benart, Bekennen, hoe dat hy verlieft was, en zyn smart... ERIFILÉ.
Hoe, hy verlieft?
wat ’s dit, welk een vermetel poogen?
’K wil dien ontzinnigen nooit meêr zien voor myne oogen.
Mevrouw, gy word te onrecht op Sostrates verstoort; Ik bid u, dat ge my eerst eens ter degen hoort.
Waar van beklaagt ge u?
My beminnen, en daar neven Zo stout, dat hy u durft zyn min te kennen geeven?
Mevrouw, ’t is niet, op u dat hy verlieft is, gy Verdenkt hem te onrecht.
Is hy niet verlieft op my?
O neen, Mevrouw, hy ’s al te zedig van gedachten, En al te wijs om ooit na zulk een lot te trachten.
Wie is het dan?
Het is van uw’ Staat-Juffers, een Genaamt Cersinoë.
Is die zo ongemeen Bevallig?
Vind hy die zo minnelijk, en aardig, Dat hy alleen haar acht zyn’ min, en liefde, waardig?
Hy mint haar op het hoogst, en hy bezweert, Mevrouw, Dat zy door haare gunst toch vordre deezen trouw.
Neen, neen, Mevrouw; ’k zie, dat gy geen behaagen In zulk een liefde neemt.
Ik durfde ’t straks niet waagen Te zeggen, wyl gy waard in een verbolgen zin.
Gy zyt alleen, Princes, het voorwerp van zyn’ min.
’K heb maar geveinst, om niet uw’ gramschap op te wekken.
Durft gy zo onbedacht door list myn hart ontdekken?
’T geheim van een Princes doorsnuff’len?
en uw plicht Zo stout vergeeten?
ga terstond uit myn gezicht.
Mevrouw.... ERIFILÉ.
Keer weder; ’k zal ’t u deeze reis vergeeven.
Mevrouw, uw’ gunst..... ERIFILÉ.
Maar met beding, dat gy uw leven, Op lijfstraf, niemand daar het minste woord van zegt.
’K zal ’t onthouwen.
Gy hebt recht, Mevrouw, dat gy zulks eischt, verliefdheên zyn sekreeten, Die niemand meer als zy, die ’t raakt, behoort te weeten.
Maar wees in my gerust.
Heeft Sostrates gezeid, Dat hy my mind?
ik heb door listigheid Zyn’ liefde ontdekt, die hy veel eêr in ’t graf zal draagen, Als openbaaren.
Hy stond op het hoogst verslaagen, Toen hy zich zag verkloekt; zyn weezen kan zyn smart En wanhoop toonen.
Verr’ van dat hy my zyn hart Aan u te ontdekken, vergd, zocht hy my te overreden Door goede woorden en beloften, ja gebeden, Dat ik u nimmermeer daar van iets melden zou.
Het is verraderlijk van my gedaan, Mevrouw, Dat ik ’t u heb gezegt.
Zulks is my lief te hooren, Wyl zyn’ eerbiedigheid me alleen maar kan bekooren.
Indien zyn stoutigheid zo groot geweest was, dat Hy zelf my kennis van zyn’ Min gegeeven had, Hy zou voor eeuwig myn gezicht, en achting derven, En nooit de minste gunst voortaan van my verwerven.
Wees niet bevreest, Mevrouw.
Daar is hy zelf; ga heen, En wacht u, zyt gy wijs, myn wil ooit te overtreên.
’K zal my gehoorzaam, en niet onbescheiden toonen.
ERIFILÉ, SOSTRATES.
’K durf hoopen, dat Mevrouw myn’ stoutheid zal verschoonen, In ’t stooren van haar’ rust, wyl ’t yverig bevel Van uw’ vrouw moeder, my hier toe verplicht heeft.
Wel, Heer Sostrates, wat is u voor bevel gegeeven?
Mevrouw, ’k ben herwaards heên, schoon tegen dank, gedreeven, Om uit uw’ mond de keur der Prinssen te verstaan, En wie van beide gy het meest zyt toegedaan.
Vrouw moeders oordeel, in dien last u op te draagen, Kan niemand aan het Hof, wie ’t ook mag zyn, mishaagen.
’K geloof, dat Sostrates dien ook met blydschap heeft Aanvaardigt.
Lang genoeg heb ik dien wederstreeft, Maar eindelijk, Princes, door mynen plicht verwonnen, Heb ik ’t gehoorzaam zyn niet langer weig’ren konnen.
Een ander hield misschien zich met dien last vereert.
Wat ’s de oorzaak, dat ge u daar zo tegen hebt geweert?
Alleen, Mevrouw, de vreez’ van ’t niet wel uit te voeren.
Kon u die slechte vreez’ de zinnen zo ontroeren?
En waant gy, dat ik u niet hoog genoeg en acht, Om u te ontdekken, al wat gy van my verwacht, Of eisschen kunt, ontrent de neiging myner zinnen?
* SOSTRATES.
Mevrouw, ’k eisch niet voor my den grond van uw beminnen Te weeten; oordeel zelf, hoe verr’ ge u vind verplicht Aan uw’ vrouw moeders last, en wat haar dient bericht.
Ik heb tot nu den grond myns harten te verklaaren Geweigert; moeder dwong my nooit nog te openbaaren, Tot wien van beide ’t meest myn’ zinnen zyn gezint; Maar wijl ik my hier toe door u gevordert vind, Zal ik, zo gy ’t begeert, myn ’s harten grond verklaaren, En, t’ uwer liefde alleen, nog heden openbaaren Myn’ keur, die ik zo lang heb uitgestelt.
Mevrouw, Verdenk my niet, dat ooit myn oordeel zo verr’ zouw Vervallen kunnen; nooit zal ik u lastig weezen.
Te hoog is uw vernuft, en schranderheid gereezen, Om na eens anders raad daar in te werk te gaan.
Vrouw moeder, wil nochtans zulks uit uw mond verstaan.
’K heb haar genoeg gezegt, dat zy, in my te kiezen, Zich zelf bedriegen, en haar oogwit zou verliezen.
’K weet, uw ’s gelijken zyn doordringend van gezicht; ’K geloof ook niet, dat ge in de zwaarste zaak u ligt Verlegen vinden zoud; ’k wensch dan van u te hooren, Of gy, wiens liefde my het meeste kon bekooren, Daar ieder na verlangt, nog niet hebt kunnen zien?
Gy ziet, hoe yverig my elk zyn dienst komt biên, Wat ernst, en liefde zy my toonen toe te draagen; Wiens zorgen, dunkt u, dat my nog het meest behaagen.
’T belang, dat gy ontrent hunn’ liefde neemt, Mevrouw, Kan u meêr zeggen, als ik immermeer u zou Verklaaren.
Maar wie zoude u ’t meest behaagen kunnen?
Zeg, wie van beide gy my zoud tot Bruigom gunnen?
Uw’ keur, niet myne gunst, Mevrouw, moet, in dit stuk, Het waardig richtsnoer zyn van dat volmaakt geluk.
Maar zo ik my alleen aan uwen raad wou binden?
Ik zoude in dat geval, my zeer verlegen vinden.
Zoud gy niet weeten, wie van beide u ’t meest behaagt?
Wien gy my waerdig acht?
Zo gy ’t myn’ oogen vraagt, Mevrouw, ’k weet niemand, die die eer kan waerdig weezen: Al ’s aardrijks Prinssen, hoe geacht, geroemt, gepreezen, Zyn alle te gering te dingen na die kroon, Daar niemand recht toe heeft, als slechs alleen de Goôn.
De waereld zy vernoegt u wierook toe te spreijen.
’K vind u zo kunstig, en zo cierlijk in uw vleijen, Dat ik u voor myn vrind erken, doch, ik begeer Te weeten, wie u ’t meest behaagt, en wien gy meêr Als de ander waardig acht, wien uw’ genegenheden... VIERDE TOONEEL.
CHOREBES, SOSTRATES, ERIFILÉ.
CHOREBES.
PRinces, het Hof komt met uw’ moeder herwaards treeden, Op dat gy met haar na Dianaas woud zoud gaan.
knaapje, wat hebt gy me daar een dienst gedaan?
Wat komt gy wel van pas.
ARISTIONE, IFICRATES, TIMOCLES, ANAXARCHES, CLITIDAS, SOSTRATES, ERIFILÉ.
MEn wacht u met verlangen, Myn’ Dochter, en men toeft na uwe komst met smart.
Een ’s Minnaars mond is doorgaans vuuriger, als ’t hart; ’T verlangen zal zo groot niet zyn, als ze u doen denken, Mevrouw.
Wy zien ons met zo veel vermaaks beschenken, En zo veel’ prachtighêen, dat ons schier tijd ontbreekt, Om ze ieder op haar’ beurt te aanschouwen, ’k bid u, spreekt Zo koel niet meêr.
Laat ons ons weder vergenoegen In dat vermaaklijk bosch, en ons tot zitten voegen.
Einde van ’t Tweede Bedrijf.
DERDE VERPOOZING:HARDER-SPEL.
HEt Tooneel verbeeld een Bosch, daar de Princes genodigt word te komen; eene Bosch-nimf ontfangt haar zingende, en om haar te vermaaken, word een maniere van Bly-Spel, in gezang vertoont, waar van de inhoud is, een Harder, die zich beklaagt aan twee andere Harders, zyne vrienden, over de koelheid van zyn beminde; zyn twee vrienden troosten hem; zyn beminde Harderinne te voorschijn komende, zo verbergen zy zich met hen drien, om acht op haar te slaan; zy na een verliefde klachte uitgestort te hebben, geeft zich over aan den slaap; de Minnaar noodigt zyne vrienden te nad’ren, om de aanminnigheden van zyn Harderinne te zien, en bid haare rust niet te stooren.
De beminde ontwakende, ziet haar Harder voor haar knielen, terwijl zy zich beklaagt over zyn’ geduurige vervolging, doch zyne standvastigheid aanmerkende, geeft zich aan hem over, en vergunt hem, haar te beminnen, in de tegenwoordigheid van zyn’ twee vrienden.
VERTOONERSVAN HET HARDERS-SPEL.
DE BOSCHNIMF.
TIRCIS.
LICASTES.
MENANDER.
CALISTE.
INLEIDING.
DE BOSCH-NIMF VAN TEMPE, ZINGENDE.
Laat, Princes, de schoone straalen, Van uw Vorst’lijk weezen daalen, Op onze zo geringe vreugd’, Daar deze dag ons woud zich meê verheugd.
Hoofsche pracht, noch grootsche speelen, Hier het oog noch de ooren streelen; Liefde alleen heeft hier ’t gebied; Anders ziet ge’er niet als Liefde, Liefde, en anders zingtm’er niet.
TIRSIS.
&#146;K hoor u steeds, ô Nachtegaalen!
Anders niet als uwen gloed, Met verlieft gezang, verhaalen, ’T geen gy vrolijk klinken doet, Door deez’ lieffelijke daalen; Helaas!
gy zongt niet, voelde uw hart Van myn’ verliefde ziel d’ondraaghelijken smart.
LICASTES, MENANDER, TIRCIS.
HOe, Tirsis, zal de druk u eeuwig overwinnen?
Hoe, leeft gy eeuwiglijk in droefheid, en in pijn?
* Caliste, zal ik eeuwig minnen, En eeuwig ongelukkig zyn?
Toom, Harder, toom uw druk, waar van ge uw voeld verslinden.
door wat middel, ach!
Span, span uw’ krachten aan.
Myn kwaal is veel te groot, ik kan ’t niet tegenstaan.
LICASTE.
Uw kwaal zal wel een middel vinden.
De dood kan my van druk ontslaan.
LICASTE, EN MENANDER.
Ach Tircis!
Herders ach!
Toon, dat ge u kunt verwinnen.
Niets kan my hulp aan biên.
Gy pynigt u te veel.
Ik kan geen eind’ nog zien.
Wat zwakheid!
wat pyn gevoeld hy, die moet minnen.
Schep moed.
dat kan nog niet geschien.
Daar zyn geen’ Harderinnen, Hoe straf, hoe koel van binnen, Of liefde kan met kracht, Haar’ harten overwinnen, En brengen in haar magt.
’T zal dan nootzaak’lijk wezen, Dat, die de liefde vreezen, Wat hoopen op den tijd.
Zy kan hunn’ smart geneezen En maaken hen verblijd.
Ik zie daar herwaarts komen De ondankb’re Harderin.
Laat ons by deeze boomen Ontdekken, of de Min Nog niet beheerscht haar zin.
dat ons hart, zo teêr, De strenge wet van de eêr, Moet onderdaanig weezen.
Ik toon aan Tircis niet als strafheên dag aan dag, En echter voerd zyn’ liefde op my zo veel gezag, Dat ik in ’t heimelijk zyn’ smart wensch te geneezen.
O Bosschen, Boomen!
u alleen, Verhaal ik dit, wilt zulks verbergen!
De Hemel schiep my met een hart vol tederheên; Zou ik weerbarstig dan den grooten Mingod tergen, Met strafheid?
dat kan niet zyn, ô neen!
Ik wapen my vergeefs voor die ’t al kan verwinnen.
O harde wet, die ons aan de eer verbind!
Waarom mag men niet minnen Dien men bemin’lijk vind?
wat is het nootlot goed!
Onnozel vee!
gy leeft in vryheid zonder banden, Gy volgt en zonder vreez’ voor schanden, De zoete neigingen van uw verlieft gemoed.
Ach kleene vogelen!
wat is uw nootlot zoet!
Gy leeft in vryheid zonder banden Van yd’le eêr, of vreez’ voor schanden, En volgt de neigingen van uw verlieft gemoed.
Maar ’k voel, de slaap doorkruipt myn’ leden, En stort zyn’ zoetheid op my uit; Kom, smaaken wy die zoetigheden.
Daar is geen wet van eer noch zeden, Die ons verhindert in dit aangenaam besluit.
TIRCIS, LICASTE, MENANDER, CALISTE, slapende.
DAt men met zachte schreeden Myn’ Vyandin genaak’, Op dat zy niet ontwaak’, En val in toornigheden.
ALLE DRIE.
Slaapt, slaapt, schoone oogen, slaapt, verwinnaars van ’t gemoed.
Zo lang gy rust, ontsteekt ge in ’t hart geen minnegloed.
Slaapt, slaapt, schoone oogen, slaapt, &c. TIRCIS.
Gevogelte wees’ stil, Ei windjes roert geen’ blaaren.
Ruischt zagtjes waterbaaren.
Caliste slaapt, ei, volg myn wil.
Slaapt, slaapt, schoone oogen, slaapt, &c. CALISTE, droomende.
Zult gy my altijd plaagen, O duldelooze pyn!
mogt ik by u zyn, En eindigen myn’ dagen.
CALISTE, ontwakende.
Ach Harder!
wat ’s uw begeer?
Te sterven Harderinne, Te sterven voor uw’ voeten neêr, Alleen uit zuivre minne, Vermits ik vruchteloos myn’ klachten aan u doe, Dus ben ik ’t leven moe.
vlucht van hier, ’t medoogen zou misschien De liefde ontsteeken in myn hart: ei, wil doch vliên.
LICASTE, en MENANDER, de een na d’ander.
’T zy liefde of mededoogen, Een Maagt is altijd teer.
Ei sla genadige oogen, Op uwen Harder neêr.
Heeft hy uw hart bewoogen?
Spreek op, en veins niet meêr.
Ik heb te lang uw’ smart, Met wreed onthaal gesart, En u van my gedreeven.
Kom, wreek u op myn hart, Myn’ lief, ik zal ’t u geven.
Harders!
ach Caliste!
indien men sterft Van vreugd’, zo heb ik reeds het levens-licht verlooren.
O schoone prijs!
dien hy verwerft.
O waardig lot!
myn vriend beschooren.
TWEE SATYRS, TIRCIS, LICASTE, MENANDER, CALISTE.
EERSTE SATYR.
HOe vlucht gy my, ondankbre?
en moet ik zien, dat gy Een ander Harder hoort, met meêr gedult, als my?
TWEEDE SATYR.
Heb ik, ô wreede!
op uw gemoed niet kunnen winnen?
En moet ik zien, dat gy een ander gaat beminnen?
Dat komt van ’t noodlot meest van daan.
Dus neem gedult, en laat u raân.
De Minnaars zo verslaaft aan Min, Zyn in hun hart altijd te onvreden.
Maar zulks is niet van onzen zin.
De fles heeft ook bekoorlykheden, En stort ons troost en blydschap in.