floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Die zal geld aan jou verdienen, Want je houd platte Kit tusschen negen en tienen.
Dat leg ik in kennis.
Arien Kraan geeft hem een oorveeg.
rijd daar mêe te Peerd.
Jou Wijf is een Hoer, en jy bent een Hoere-weerd.
ARIEN KRAAN.
KRaan koop, Kraan ruil.
Wonderlijk word de kost gewonnen, ’t Is goed, dat ik deze Koopmanschap heb verzonnen; Men heeft ’er buiten schaad’ noch al een kluchjen onder, Dat is een schoone zaak, en daar ben ik byzonder Op gesteld, te meer dewijl ze is onderworpen Eenige aantrekkelijkheit tot vocht en slorpen.
TWEEDE BEDRIJF.
Verbeeldende een Plantagie.
EERSTE *TOONEEL.
DINA, MARIA, PETRUS, voor de Deur van zijn Hof.
Zy worden beluisterd door een Boer en een Boerin.
’t IS hier heel plaizierig met zoo een schoonder weer.
Zie nou eens, zou je wel zin hebben in dien Heer, Die je daar recht voor de deur van zijn Hof ziet staan?
Wat zou my dat konnen scheelen, als ik maar aan Goeje kost en loon kan raaken, ben ik te vreden.
Maria wenkt hem.
Ik zal hem eens wenken: Hy wenkt my aanstonds mede, En heeft ons al gezien.
Kom, gaan we nou maar heen Na mijn Hof.
Je loopt zoo snel, of je slechts een been Om een deuyt had.
Hy zal morgen wel by ons komen.
ARIE, MARRITJEN.
Marritjen.
Verlaidster van minnig kynd, kosten de boomen Spraiken, wat zauwen ze al hebben te vertellen, Ja daar zauw gen end an zain, ik zwair heur, we zellen Het onder ons nyt hauwen, maar heuren haindel De gainze waireld openbaaren.
Heur waindel Ken waigens de godlooshait mit gen raine tongen Aitgesproken worden: welke vervlukte sprongen An daize Baan van heur al nyt zain aitgeveurt, Wait de Man hier boven; en wat’er is gebeurt Deur heur bedraif, zauw men op gen hail mairgen Lains Kunnen beschraiven.
Ik zaag bai me zoolen kains Om en gains Ressement van Hoeren op te rechten, Die deur heur al zain verlaid, en hoe minnig slechten En onnozelen Daif loopt ’er onder.
De Auwers Mosten daar ens achter kommen, ik gis die gauwers, En Hoere Bestaidsters zauwen van den Aal kraigen.
Arie.
Daar is de Kochelijn weer, wild een lutjen zwaigen.
Zy gaan wat aan een zyde.
MARIA, DINA.
ARIE, MARRITJEN, van ter zyde.
DEwijl we in mijn Hof toch niet nuts konden maaken, Moeten we maar na huis toe gaan, of zien te raaken In den Hof van de Mennist.
’t Is of ’t zoo wil zijn, Daar is de Perzoon zelfs.
MARIA, DINA, GERRIT, kykende uyt zijn Hof.
WEl, Gebuer, heb je mijn Manshoofd niet gezien?
Noch altijd niet.
Maar kom in.
Ik zou niet derven, dewijl ik deze Vrindin By me heb.
Dat zie ik aan je.
Kom beyde binnen, De Koffie hangd over.
Hoe zou men ’t zoo verzinnen.
HAi mach zo en stijnkend Vel noch wel in verzeuken: De Beul, hoop ik, zel’er ruk haast paars en blouw beuken, Ik zauw’er en dait an verzien.
In en vrai Laind Most men dat kwaad nyt toelaaten nyt; het is schaind, Dat men zukke Todden de waigen laat betrai-jen, Men most ze in ’t Tucht-hais zetten, en doen ze nai-jen Of spinnen om de sjoone kost.
Jai praat zo waif, De Heersjops zain nyt gek; het hait te veul om ’t laif, Zo en Bojyn van Venis in het gat te bruyen, Dan was ’t, laik of ze mit de klok lieten of luyen De Kochel-stukjens, die dat Vrauw-minsch veur heur aigen Hait aitgerecht: dan waaren ze ummers verlaigen.
Meugen de Sijnjeurs meer zundigen as en ainder?
Dat wait ik nyt, dat beheuven wai mit malkainder Nyt t’onderzeuken.
Ik zel ’er nyt veur betaalen.
Wil die Taif het doen, laat z’ alleen dan Hoeren haalen Veur ongetrauwde, maar nyt veur getrauwde Laiden, Die al groote kynderen hebben, en noch haiden Bai heur Waifs heur harten geneug ophaalen kunnen, Die ook zo happig zain, dat ze nyt zauwen gunnen Een aar heur plek: of de Staik-pennink van heur Man.
ADRIANUS, ARIE, MARRITJEN.
Adrianus.
HOe ben je zoo verbouwereerd, wat schort ’er an?
Die bekende Kolraidster was ’er ailing weer Mit een jongen bleuzem; den gemaintelden Heer Winkten heur aanstont.
Zauw ’k daar nyt over ontstellen!
Dat zie ik hier dagelijks, en zijn bagatellen Voor mijn, maar in ’t eerst’ kwam het my wat vremd te voor, Doch door den tijd zoo ben ik al die gekheit door.
Dien Meusjanker, hoorden hum in zain hart te sjaamen, Dat hy dyngen doet, die zo en Heer nyt betaamen.
Het was veel beter, dat hy een ander voor ging Met een goed exempel.
En zai an de Galg hing, Dan had die zaakereerze Snol heur rechte loon.
Moedertje, je zingt wat te hoog van toon.
Ik doe waarenteling nyt.
Ze naimen de zaigen Ait ons Laind, Vajer, en ze zeuken aller waigen Die Hokkelyngen, om te brengen an den dains.
’k Heb ’er nauw zo dik opgelet, daar gaat baikains Genen* Kleuter verbai, of ze word an gereupen, Van hum of heur, en vraagen gâa je Blommen zeuken?
Zo kom maar bynnen, Hartjen, hier in daizen Hof.
Main Waif liegt nyt Kynd: ’t gaat waaragtig al te grof.
ADRIANUS, ARIE, MARRITJEN, WILLEM,met een Kind op zijn arm.
Willem klopt aan de Hof-deur van Gerrit, en die doet open.
DAar heb je mijn, leevens groot.
Gerrit in zijn Deur.
Je komt net van passen, Jou Wijf is hier ook.
Die moet ik dan eens verrassen.
DAar was den Bol van de Kombof, dien goejen Sul Heeft ’er weinig erg of list in.
Het is een prul, Wat het Ventjen an gaat; maar hai hait looze greepen Van Jan Bonk onder zain gat, en wait al de kneepen Van de vervlukte Roffeljaanen op zain duim.
As ’er wat spul is, vliegt hy as en WITTEN PLUIM, En kan bai avonden en ontaien de hoolen En gaten deursnuffelen zonder ens te doolen.
’k Geloof dat hai van en Vlairmuys is aitgebreud, En dan van en Kairk of Rainsuyl is opgeveud.
Het gezicht staat hum zo grauwelaik en wansjaapen, Laik of hai de Grot-Vajer waar van alle Aapen.
Zo Waif, je sjaint ’er al en lutjen op te smakken.
Zauw ik nyt, Vaar.
Het zain Funnen en Sjobbejakken, Die de geuje Luy Kynders helpen in ’t verdriet.
Daar is Aivertjen.
ADRIANUS, ARIE, MARRITJEN, EVERTJEN, Evertjen.
’k WAit mêe wat ’er al geschiet.
Wy spreeken ook, daar we gisteren nog van spraaken Onder ons beiden.
Evertjen.
’t Zain beschraielaike zaaken, En tair om zo te laaten vallen ait zain mond; Ik zeuk nyt achterhaalt te waizen, waint den Hond, Mogt ens hynken, en dan zauw ik getaigen meuten, Daarom gâa ik stappen, en wil je Laiden greuten.
Je word nyt Gek nyt, Aivertje, je meut nyt denken, Dat we van zulk stof opgelait zain, en jauw krenken, Of achter op ligten zauwen.
Neen, zeute Kynd We zain van dat slechte Volkjen nyt, die om Vrynd, Of mit giften of gaaven heur omkoopen laaten, Daarom kun je gerust zain, dat ’er gen na praaten Van vallen zal.
Wat braid hum main; ik heb de kloot Lustig herom rollen laaten.
Wat zaakerloot, Wai en zeuken nyt onder dat Heersjop te zai-jen, Die zain gewoonten maakt van Maisjens te verlai-jen.
’t Is ens gebeurt, dat hai een Hoer achter na was, En deur den yver zain Snotdoek verloor, ik ras Ze opgerapt, en riep, jai hebt hier wat verlooren; Hai volgde zain Boek, en wilde my eerst nyt hooren, Maar toen zain drift over waar lainkde ik ze waider.
Ik heb zoo veel Historien en Staaltjens zeder Eenigen tijd van hem gehoord, en ook bevonden, Die d’een bewyzen, d’ander niet bewyzen konden.
Niet lang geleen, is my in stilligheit verteld, Dat ’er in de Stad een Huisjen is, daar dien Held Zijn loop des avonds had, en ook zijn teken wisten Aan ’t kneukelen geklep, het geen dat zelden misten: Alwaar woonachtig was een WITT’ en snaare Meid, Tot vreugden van dien Heer, en tot zijn wil bereid.
Haar Kapzel was Mennist, haar krullen uyt den ruigen, Voor dat geweid’ Altaar ging hy zijn knien buigen.
Het Zeyn of woord was dikmaals ook MOURELLE-BOOMPJEN, En door dat gegeven woord kwam hy aan het toompjen Van zijn beminde Lief.
Maat, gaat ’et ’er zo toe!
Dat de Stailuy hum al in de Neus hebben.
Meenje, dat wy Jooltjens zijn?
neen, mijn goeje Hartje; ’k Weet al zijn ont-aarde Guite-stukken: Ik tartje Alle uyt, wie het meeste tot zijn nadeel weet, Die zal hier de prijs trekken.
Ik heb je gezeet, Dat ik wel vaif-en-twyntig-maal mit bai main oogen Heb aangezien, dat ’er Vrauw-laiden, die nyt doogen, In zain Hof zain gegaan mit de aige Sleutel.
Dat is niet gelogen; je waart ook een Teutel, En ’t licht niet nut, als j’ er niet meer by dêe als of, Tot zijn reputatie en Hoerenjagers lof.
Dit kan zo wel gaan, Breur, ik kom gewis maar zelden, Doch ’k meut ’er laikewel en woord bai doen, en melden, Wat me van geujer haind gekomen is ter oor.
Daar ’s en junk Vrouw-mins, ze geneert ’er, zo ik hoor Mit nai-jen en staiven, en bootsjappen te loopen, Een Burgers Dochter, men zauw ’er wat geuds van hoopen; Die wait, as zain Vrauw en Maiden in de Kairk zain, Bai hum in huis te komen, en ze maakt ’er plain Ook heur meut’ en wairk van, om tot zain dienst te waizen; En z’ is gezwynt wair weg, as hy ze hait belaizen.
Ze brinkt hum zumtaids ook wel Brieven van den een Of den ainder in zain Hof: onder ’t woord, zo ’k meen, Van KLOKJEN BOM.
Je hebt gelaik, ’t is zemer waar: Ze hait zo wat een hooge neus, en pek zwart haar, En oogen van de aige kleur, wat laink van bek.
Die is ’t, en nymand ainders.
Wat braid me de Gek, Zai malle Frains.
Begynt die Dairn al raids te speulen Veur Koppellaarster?
Daar gaat meer om als de Meulen.
Hy gaat nooyt langens de straat, of hy ziet de menschen Zoo beestig onder d’ oogen, dat ze hem verwenschen: Hy meend dat het fraai staat, en dat hem alles past, Om dat hy de snater wat veel roerd.
Zoo de Kwast, Noch steegen voor straaten kenden, was ’t draagelijk, Doch d’ impertinentie maakt hem mishaagelijk.
Des avonds is mijn Heer met geen gezicht te vreden, Maar rand de Meisjens aan, en tast gezwind beneden Na de muilen, of wil haar fraaye koussen zien.
Ik moet om die Nar zijn dwaasheid lacchen!
ja thien En meer gevallen zou ’k te berden konnen brengen Van die zelfde Natuur.
Hoe kan men het gehengen, In een Land daar men recht en ook rechtmatig doet!
Dien Eerdief van het minsselaik geslacht: gains bloet!
Hai most an main of de mainen zuks nyt begynnen, Wai zauwen dat zo nyt bai leggen in ’er mynnen.
Dat Heersjop trekt wat al te hoog in top het zailtjen, As ’t stukkent brekt, dan is ’t een VEUT-WIS, en een dwailtjen Van alleman, zo wel van klainen as van grooten: Ik vrais hai zel zain kop noch zo ellendig stooten, Hai is van zain Vrynden een sjaintvlek en verwait.
Main Lainter is en kennis van hum, zo men zait, Ainders zauw ik het Pertjen baiter deur doen draaven.
’t Gezeide blijft hier en moeten we hier begraaven: We hebben daar genoeg op een reis van verhandeld, ’t Is hoog tijd, dat een ieder na zijn huis toe wandeld.
MARIA, WILLEM, DINA.
DAt vetjen lukten ons, en viel in onz’ slingeren.
Je had dat heel grif, je roerden met u vingeren De Koffie lustig om.
Ze smaakten even wel.
Die Klucht is waard, dat ik ze by geval vertel.
Gaf de Vriend niet vol op?
hoe kon hy meer tracteeren?
Jou Kind gaf ook vol op, maar ’t was op jou Mans kleeren.
De Bloedjens zijn zomtijds dunlyvig: meen je dat?
’t Schaap was heel tractabel, maar het kwam uyt zijn gat.
’t Zou jou beter als mijn voegen, het Kind te draagen, Maar by zulke Vrouwen zijn de Mans rechte Slaaven.
Het is puur, of jou noch veel ongelijk ontmoet, Waar bezorg ik jou kost en kleeren voor?
Zoet, zoet, Je kond wel grouwen al snou je niet.
‘t Is maar zeggen; De Man moet ’er onder en de Vrouw boven leggen.
’t Is ’t mooyste niet, dat de Kerk op den Tooren is; Hy verzuipt niet, die tot de Galg gebooren is.
Zou het niet raadzaam zijn; dat wy na Huis toe gingen?
Ik stem dat met jou toe, maar ’k wil voor af bedingen, Dat je morgen preciês ten twee’en* komen zult.
Je hebt, dat meer als zevenmaal gezegt, je lult Van nou tot morgen daar noch wel over.
’k Zal maaken, By je te zijn, en hoop ’t verhuuren slaags zal raaken.
DERDE BEDRIJF.
Het Tooneel vertoond zich als in ’t eerste Bedrijf.
MARIA, WILLEM.
HEb je alles op ’t Thee-tafeltje klaar gezet?
De Koekjens en Krakelingen heb ik heel net In een witte Schotel gelegt.
’k Hoorje niet spreeken Van de Wijn, ’k denk niet, dat die in jou lijf zal steeken.
ben je dol?
de twee Bouteljens staan’er by, En twee gespoelde glaasjens, alles ry aan ry.
Wy dienden voor haar komst eerst wel te overleggen, Hoe we de Meid zullen boven krygen.
’k Zal zeggen, Wy zitten beneden door ’t geloop wat onvry, Willen we liever boven gaan?
en dan zal hy Door zijn doortrapte streeken het wel verders klaaren.
Jy moet gezwint in de Kelder gaan, en bewaaren Kwanswijs het Huis, op dat ’er niets gestoolen word.
’k Zal door haar wijs te maaken, dat mijn Kind iets schort, Of krijt weer beneden gaan.
En dan zal hy maaken, Dat ze dronken word, en verrichten zoo zijn zaaken.
Wat zeg j’er nou van, Mantje?
is die list niet goed?
Het werk is aan jou besteed; de gewoonten doet Ook veel in die dingen.
Daar zal ze zeker wezen.
Ik kom op ’t zelfde uur, als gezegt is voor deezen.
Je past op als een Brak, van die luiden hou ik veel.
Dat doe ik even wel.
Daar is geen ding zoo eel, Als dat men zijn woord houd.
Zoo ik wil veranderen Van huer, moet ik oppassen, om met malkanderen Daar over te spreeken.
’t Voegd immers een Meid meer En beter een weinig te wachten, als den Heer.
Gaat maar in de Keuken..... Ik wil jou verzekeren, Hy zal u Barbieren en ook Apothekeren.
MARIA, PETRUS.
JY bent ’er by als de Kippen, Heer.
Is z’er al?
Hoe ben je zoo bezweet?
dat is niet medal.
Het loon zal de moeiten, en arbeid wel verzoeten.
’t Is zoo een chermant Hondje.
Laat ik ’er begroeten, Want ik ben ’er bezukts na.
’t Is voorwaar een pronk Van een Meisjen, ze is zuiker zoet.
Door den dronk, En liefkozeryen zal ik haar zinnen steelen.
Zy is daar niet van t’huis.
Dat kan me niet verscheelen, Door Bacchus tranen leer ik ze het Manuaal.
Ik gâa ’er aanstonds by, waar toe dat lang gedraal.
JUDITH, MARTINUS, METJEN.
DAt was hy, zei Jan Piet.
Die Vogel most ik hebben.
’t Spreekwoord zegt wel: men kend ze alle aan haar snebben, Ik heb hem al lang in de Neus gehad.
Wie durft Van zoo een Heer iets zeggen?
Ik zweerje, dat schurft, En zulk oneerlijk leeven zal hy nooyt bedekken, Want grooter kwaadspreker ken ik niet; die de vlekken Van andere menschen, al zijn ze noch zoo klein, Onder al het Volk brengt, en nu zullen de zijn’ Der ook haast aangelooven.
Ik heb hooren zeggen, Dat hy verdichtz’len uytstrooyd, om een lak te leggen, Op eerlyke Luiden, die ter goejer naam Staan.
Door zijn ingebooren aart, is hy bekwaam, Om Jan en alle Man aan den and’ren te hangen.
Is hy van dat hair?
dat zijn slechte Choor-gezangen.
’t Was prijz’lyker, dat hy onder dat ned’rig kleed Een nederig hart droeg.
Dat is waar, maar je weet, Dat die Gebroeders onder schijn van vroom te leeven, De meeste sprongen doen, en ’er vry meer als zeeven In de mouw hebben.
Dat zijn Vaar eens op mocht zien, Ik loof hy zou hem dat Kater-jaagen, en dien Draai wel verleeren.
Dat kwaad is hem alzoo eigen Als een Dronkaard de zoop.
Men most zulks niet verzwygen, Op hoop, dat hy by tijds mocht zien, het groote kwaad Dat hy zoo los bedrijft, Judith.
Dat noemd hy in der daad, Na genoegen leeven.
Hy zou niet willen hooren, Dat die dingen kwaad zijn.
Zou ’er iemand gebooren Zijn, die zulken leeven in de grond niet veracht?
De meesten van dien aart zouden ’t pryzen.
Maar zacht, Ik laat anderen van verstand zijn doen beschryven.
Dewijl hier niemand is, moet ik ’er Schaap aan blyven, En zeggen na mijn bot verstand, dat ik oordeel, Dat hy het ontuchtig leeven, tot zijn voordeel De Naam geeft van Galant te zijn, en te verkeeren Met geschikte Meisjens, om daar mêe te passeeren Zijn ledigen tijd, op een eerlyke manier: En dat is hedendaags de moden, en de zwier Van de Grooten.
Die volgens die trant niet wil leeven, Is een Lompert, en moet zich van haar af begeeven.
Gaat ’et ’er zoo toe in deez’ bedroefde wereld?
Zoo wil ’k liever in mijn staat zijn, als bepereld.
MARTINUS, METJEN, JUDITH, JOHANNA, DIRK, Johanna.
IS ’er wederom wat nieuws?
je most niets verborgen Voor me houden, wijl je weet, dat den dag van morgen Gekomen is, dat ’t Meisjen compareeren zouw.
Hoe zoo haastig, Buer-Dochter?
Zegt het ons dan Vrouw; Wy zijn wat nieuwgierigachtig.
’t Zal ’er niet deugen.
Dat we nu gezien hebben, is altijd geen leugen.
Wat is het toch?
Den zwarten is den Weuwenaar, Of geeft zich daar voor uyt.
Wat Drommel, zeg je!
daar Schrik ik van!
derft een getrouwd Man zijn trouw verzaaken!
Dat zijn dingen van grooter gevolg, en die smaaken Na niet goeds.
’t Is, of je u daar over ontzet.
’k Heb ’er ’s avonds verscheye reizen op gelet, Dat hy een witte Muts op had, en zich liet noemen, Als hy klopten.
Ben jy daar Pieter Buer?
verbloemen, Of Naam veranderen is hedendaags geen schand By ’t Canaille, maar wel voor een Heer van verstand.
Dat bagatelletje kan aan de zaak niet klikken; Hy knapten eens een Meid en een Naaister.
Hans Pikken Zeien ze,*Karel, of mijn Heer, loop na jou Wijf.
Dat doet hy slechts maar uyt korswijl en tijd verdrijf, Maar niet uyt geile lusten.
Neen, mijn goeje Vrinden; Hy is van dat Volkjen, die noyt een Vrouw beminden Als zijn eigen.
’k Moet om je lachhen.
Lach j’er om?
Hy is de Phoenix van deeze Stad, ja de Blom, ’t Vermaak in de gezelschappen, alz’em zien komen, Gaat ’er met gejuych een Vreuchden-galm op, de vroomen Zijn als dol na zijn presentie.
In geleertheit Is zijns gelijk niet.
Zeg liever in verkeertheit, Dirk.
In vreemde taalen is hy alzoo wel ervaaren Als in de duitsche spraak.
Puur of ze Broeders waaren, Weet hy met Koningen en Princen om te gaan; Daar heeft hy blyken van gegeven.
Je kond aan ’t Minste of geringste gemakkelijk bespeuren, Dat hy een Heer van oordeel is.
Die ’t mach gebeuren Hem apart te spreeken, is het een groot geluk.
My is gezegt, dat hy een Weetniet is, een Kruk, Die met schreeuwen ider meend te overrompelen.
Jy slacht ’er meer, en hebt zoo wat hooren mompelen: Je zijt ’er niet achter, ’t is een Heer van ontzag, En hy heeft bon Amies, als ik het zeggen mag, Daar hy groote wonderen door weet uyt te werken.
’k Wou dat je ’t zoo wel begreep, als ik ’t most bemerken.
Jy praat al even eens, als of je by hem school Gegaan had.
Al zie ’k ’er zoo wat uyt als een jool, Ik weet daarom mijn weetjen wel.
Ik kan ’t gelooven.
Tegens jou luy daar van te spreeken, is een dooven Tegen zijn deur geklopt.
Ik spreek enkel waarheit.
Je praat ’er al te veel onder, doch met naarheid.
Maar alle gekken op een stok.
Je hebt gesproken Of ’t jou Vrind was, heb je de gek daar mêe gestoken, Of is ’t ernst?
Maaltje de geest?
niet minder als dat; Ik wou liever dat hy op de Mooker-hey zat, Ik heb de Gauw-Dief daarom alleen uyt gehangen, Om u te beproeven, en te zien, of jou gangen Wel stantvastig waaren.
Dat lijkt ’er beter na.
Het is onz’ tijd noch niet te spreeken, maar zoo drâ Het Werk eens verbruid is, dat licht’lijk kan geschieden, Dan zullen wy Stof lev’ren, dat niemand verbieden Of beletten kan. Ik heb ’er goeje moet op, Dat men hem zal begroeten met een Kermis Pop.
PETRUS, MARIA.
’t Is een aardig Meisjen, ik heb haar zoo bevonden, Als je my gezegt hebt; ja ik wil haar van stonden Aan wel onderhouden, en aan haar alle week Drie gulden geeven.
Ziet of jy ze door een streek, Of met list daar toe beweegen kond.
Daar en boven, Kan je aan haar vry’lijk toezeggen, en belooven, Dat ik ’er zomtijds noch wat mooys vereeren zal: Zoo je my ooyt verplicht, zoo is ’t in dit geval, Want dat lieve Lam heeft mijn Hart en Ziel gestoolen; Zoo ik haar presentie mis, moet ik mêe gaan doolen.
Men zou zeggen!
hoe kan zoo een jong wicht, een mensch Zoo haast verrukken!
z’ is alleen mijn harten wensch.
Ik zal mijn best daar toe doen, als een Vrouw met eeren Ook betaamd, ’k hoop dat ik mijn wensch en u begeeren Zal verkrygen: daar bestaat enkel mijn profijt En winst in.
Je toond dat je een braave Vrouw zijt.
Zegt ’er ook, dat ’k op Zaturdag ten zeven ueren In mijn Hof zal weezen, en dat ze voor de Bueren Een faletje op haar hoofd zet, en by me komt.
Mijn Heer, je bent al te gek na ’t Meisjen; verblomd Doch jou Liefde een weinig.
Zy heeft mijn gedachten, En zinnen tot ’er getrokken, ’k zal haar verwachten.
Maar..... Petrus.
’k Bidje, spreek me toch niet tegen.
Zy alleen Is waard van my bemind te zijn, en anders geen: Daar is niets aan haar lijf, of het is alles even Aanvallig, haar zoete omhelzing is mijn leeven.
Haar koraale Lipjens zijn met de frissche geur Van Violen en Ambrozijn omdaan.
De keur Tusschen Diaan en Haar zou me heel veel verschillen, Diaan zou ik haaten, en Haar beminnen willen, Haar Boezem is witter als ’t zuiverste Albast; Haar Zwaanen hals is te gelyken by een Mast Die recht opgeheven staat; haar poezele Handen Zijn als Sneeuw, het Ivoor haald geenzints by haar Tanden.
En buiten dat, is ’er noch een plaats, die ik meen, Dat niet te schatten is, die steund op Elpenbeen, Daar een verliefde zich zeer licht in zou verliezen.
’k Zal ’t wel stellen.
Je bent waarachtig in de biezen.
Ik ben tevreden, en zal het geheel en al Op u laaten staan.
’k Hoop mijn wensch gelukken zal.
PETRUS, JORIS.
Joris met een slypers wagen.
Zingt op de Wijs: De Jacht van jonge Juffers, &c. HEbje wat te slypen Zoo brengt het by me hier, Dan kan ik weder nypen Het oud’ en bruine Bier.
wilt niet langer draalen, Zoo ’er te slypen is, Je sult me niet betaalen, Als ik in ’t slypen mis.
Zoo eenig Letter kunden Ook wil geholpen zijn, Of iemand van zijn Vrunden, Die komt gezwint by mijn.
’k Zal zijn geweer verstaalen, Al was ’t geen Oortjen weerd, ’k Verbeter al de kwaalen, En help ze weer te Peerd.
Ik slyp zoo wel voor Gekken, Als voor de wyze Luy, Als ik ze maar kan trekken, Scheelt het my niet een bruy.
Ik slyp voor Professoren, En Chirurgynen mêe, Ik geef haar Mes en Booren Weer nieuwe steek en snêe.
Dat schijnd al een koddigen Haan, die my gelyken Zou in mijn Kraam, ’k moet hem eens aanspreeken en kyken, Of hy het kunsjen wel verstaat.
Goeden dag, Baas, Hoe gaat het u toch al?
Zoo en zoo.
Veel geraas Mag ’k in deez’ confituren van tyen niet veelen Aan mijn kop.
Wat schort ’er aan?
Wat zou ’er aan scheelen?
’t Heeft me zoo lang gescheeld zei eens een zeker Man.
Ik heb met mijn Neus al te veel over de Kan Gelegen, en nu wou ik wel eens lustig zwieren Gaan op de Kermis, maar al die lichte klouwieren Houwen my daar gansch van af, alzoo haar geweer Door ’t vechten ontpunt, en in geenen deelen meer In staat is, om het Land na plicht te konnen dienen.
Ik heb zoo veel werk, dat ik waarlijk met mijn thienen Het niet af kan, daarom moet ik na Huis toe gaan.
Ik bidje!
Vrindje, blijf toch noch een weinig staan.
Je hebt me te lang opgehouwen.
Wilt eens hooren: ’k Heb tweemaal geduëlleerd, en mijn punt verlooren, Ey!
slijpt ze weder aan, ik zal je dubbeld geld Daar voor betaalen.
Scheerje van de Kar, en leld Me niet aan de ooren.
Men zou van u niet denken, Dat je zoo een steekert waard; stâa ruim, ik moet zwenken.
Verzind, eer je begind.
Kom, laat ik je geld ook Al mêe neemen.
Geef op je geweer.
een Pook, Dat is Moordenaars geweer.
Petras.
De steek moet wis weezen.
Den Hond staat krom, daar moeten ze zeker voor vreezen.
Hy slijpt en zingt, op de Wijs: Arent, Pieter Gysen, &c. MOet ik deez’ krommen slypen?
de meesten krijg ik recht; Wat punt is u begeeren?
my dat aanstonds zegt.
Dat puntjen is niet slecht, he echt!
’t Is haast gereed, als ’t water speet.
Maak dat je niet meer vecht.
Wilje dan meer vechten?
zoo roept ’er my omtrent, ’k Zal u krommert rechten, en maaken ze weer jent.
Verstâa je my wel Vent?
he ent!
Dan blijft u Naam, als mêe u Faam Voor eerst noch onbekend.
Zie nu eens, of het goed is.
Zonder dat ik lieg, ’k Heb je uyt de beste Doos bericht: ik bedrieg Nooit iemand in het poinct van punten aan te zetten.
Je hebt ’er kennis van, daarom moet j’ er op letten, Dat het een Kolder-punt is, waar je stoot op stoot ’t Lichaam van je Parthy mêe kond inenten.
’k Bood Nooit mijn punt, of ik ben ’er heelshoofd afgekomen, Behalven in dit gevecht, waar ze my benomen, En kort gemaakt is.
Je moet uyt jou oogen zien, In wat gelegentheit en wie je punt gaat bien.
Hoe veel moet ik voor het aanzetten aan u geeven?
Ik mag op jou juist zoo nouw niet zien, als je zeven Stuivers in mijn hand legt, zal ik tevreden zijn.
Hou vast, beste Maat.
’t Breeken van mijn punt, heeft mijn Twee enkelde drie Guldens gekost, en behalven Iets aan verfrissing om de gekwetsten te zalven: Daar en boven noch een Itemje, aan die geen, Die my het Parthijtjen op heeft gedaan.
Ik meen, Dat dat Ponjardeeren groot geld komt te beloopen, Op die wijs zou men my ’t vel wel over ’t hoofd stroopen.
Je bent me al vry lang van stijl, Heer Orateur.
Blijf je, of gâa je meê?
Ik geef ’t u in u keur.
Gâa jy jou weg maar, ik zal de mijn’ ook wel vinden.
’k Zie wel, dat een Oog Koning is in ’t Land der blinden.
Sliep Scheeren en Mes, sliep, sliep.
Geluk op je reis.
Is die Vent niet gek, hy’s evenwel niet heel wijs.