floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Het is onmogelijck dat ick vanje af kan blijven, Mijn hartje springt van vreught.
Ey lieve laet me gaen.
Het is me niet mogelijck dat ickje kan ontslaen, Je bent soo soet, soo soet, soo soet, jae soeter als een suycker.
Ick bidje laet mijn op, je breeckt mijn hals, wat duycker.
Giertje Goris.
Daer sinnense.
Hangebast, luyshont, bloetsuyper, scharluyn.
Ick pack mijn spillen op.
Hanghje dus u siel over een tuyn, Hoereerder, bordielpol, beedelbrock, fun, guyt der guyten.
De duyvel moet men wijf hier gebrocht hebben.
Dat der buyten, De nicker het mit mijn niet te doen, maer hy soeckt jou, Echtbreecker, opmaecker, leefje dus met een vrou, Segh droncke-drincker, en verteert haer gelt met hoeren en snoeren?
Ick selje daer een schut voor schieten, jy selt de beurs niet meer voeren, Ick selje op een aere kam scheeren, bin ick aers Goris en Giert.
Schaemje, wat meugen de luy dencken, datje hier dus tiert.
Schamen!
jy soutje schamen, en u goddeloose lust temmen, Stuckediefs, jy hebt al groot geluck dat ickje de baert niet gae kemmen, Luysebos, en haelje de oogen en dat hayr uyt jou beseten kop, Durf jy van schamen seggen, wel wat komtme noch al op, Jou eervergeten beest, die noch wel op een kaeck mocht raecken, En ick versweer het niet jou een plaets in ’t tuchthuys te laten maecken.
Nou Giertje, bedaertje, het is mijn van harten liet, Dat is al eveneens, ’t is wel gedocht, maer de saeck is niet geschiet.
Maer daer bedenck ik wat, om mijn wijf weer goet te maken, Sal ick haer slechts met dit betoovert ceeltjen aen raken, Dan krijgtse me strax soo lief, als Haesje heeft gedaen, Soo de kunst hier oock fix is.
Hy raeckt haer met het ceeltje aen.
Jou schelm.
De kracht is al vergaen.
O gallighveugel wat hoef jy jou met andre te vermengen?
Je hebt t’huys wercks genoegh, en hoeft niet uyt te brengen, Wat duyvel schortme meer als een aer, ben ick scheef of lam?
Segh drasbroeck, gatvinck, doenje mijn eerst nam Was ickje goet genoegh, en ben ick nu bedurven, Och wat bedroefder vrou ben ick, was ick slechts gesturven Doen ick mijn beenen de aller-eerstemael byje onderstack, So sou ick dese hartseer niet beleven.
Nou Giertje, met gemack.
’t Is wel geseyt, och, och, och, hoe sel ick het langer aenstellen!
Goedeloos, en eereloos.
Je moetje soo niet quellen: Sie daer, ick beloofje, vergeeft het mijn nou, en soo het dan weer geschiet, Soo doet metme watje wilt, en vergeeft mijn u leven niet.
Och Hans, Hans, hoe selje dit kunnen verantwoorden, Deynckt om het eynd dat soo lang is, och!
datjer eens na hoorden, Ghy wort te met een daghjen ouwer, en je valt al van quaet, in quaet, Wat selje dan ten lesten worden, segh booswicht, onverlaet?
Kan ickje tot geen genade bewegen, daerje mijn dus siet schreyen?
Jae Crokedils tranen, ick weet wel vanje vleyen, Jou hart is een afgront van valsheyt, soo bedrieghje mijn altijdt, Want ghy speult een mans leugen is een vrouwe troost, maer o spijt, By een hoer te loopen, een hoer, sie daer had ickse gekregen, ’k Souwer soo gehaneveugelt hebben, datse op geen wegen Daer van roemen sou, dat sy onder mijn handen had geweest, Dat wou ickje wel geswooren hebben, ghy overgeven beest, Deynckje niet dat een stadt om duske dingen kan verdrincken.
Ick bidje, moertje Goris, laet jou haestige moet wat sincken.
Nou flucks me nae huys, ’t het hier lang genoegh geduurt, Wy sellen mekaer noch meer spreecken in onse buurt: Ick sel mijn Kreelis-oom ontbien, en al dese dingen seggen, Die selje dan de Text en ’t besluyt noch wel beter uytleggen.
Binnen Lichthart.
Deur gaense, armen bloet, hy had het soo niet gedocht.
Kom margen weer, ghy hebt u ey wel om een braspenning verkocht.
Het viel hem een duur soenen, ick sou wel durven achten, Dat hy hem voortaen het loopen met dese reys wel sal wachten.
Hy is uyt-gestreecken, soo dat hy neffens hem andre leeren kan, Dat het vreemde vrouwe vervolgen niet en past voor een getrout man.
Het BELACCHELYCK KLUCHT-SPEL VAN LEMMEN MET SYN NEUS.
Nieuwt her-vormt tot vreughdt Der Brusselse Jeughdt.
te koop TOT BRUSSEL By Joan de Grieck, Boeck-verkooper op de Graen-merckt.
AEN DEN LESER.
WEerde Landts-ghenooten?
Ick neme met uwen oorlof, de vryheydt, dese belacchelycke Farsse, ofte Klucht-spel van Vaer LEMMEN met syn Neus, hier op-te-draghen         Aen het Groot gheneust Gheslacht, Dat met kleyne Ghevels lacht.
Ende aenghesien het by vele een groote vreughdt is het besichtighen der langhe, hooghe en wel-ghe-coulereerde Snuyten: heb ick niet on-wyselyck ghe-daen, tot dien eynde op ons Brussels Klucht-tooneel te laeten verschynen den voor-schreven Wel-gheneusden Lemmen?
Wilt u dan daer mede vrolyck maecken, des te meer;         Vermits den Koningh Salomon, Dat groot verstandt, die wysheydts Son, Ons leert niet beter hier te zyn Als wel-doen, ende vrolyck zyn.
Wy moghen somtyts wel iet kluchtighs in gril worpen, als het niet loopt buyten de paelen van eerlyck jock: anders-sins magh het den naem niet ghe-gheven worden van vrolyckheydt, maer in teghen-deel van dertele malligheydt: want ghelyck een schoon Vrouw, niet schoon te achten is, die dese gaeve maer uytwendigh verthoont ende van binnen een leelyke ziele heeft, insghelycks syn niet te achten, maer weerdigh ver-acht te wesen alle dertele Spelen strydende teghen de goede manieren.
Soo dat het geen wonder is, dat de oude Vaders de selve soo seer versmaedt hebben, ende als doodelyck ziel-verghif die verboden hebben te aen-schouwen.
Laet ons dan al-tydt wel-doen, en vrolyck zyn: want wel-doen ver-oorsaeckt eene gheruste Conscientie; ende een gheruste Conscientie, een gheduerighe Maeltydt; ende nae een treffelycke maeltydt volght ghemeenlyck musicale sangh; ofte wel een eerlyck Klucht-spel.
Daer van ons Lemmen met syn Neus, Nu Catholyck, voor desen Geus, Al-soo in hem geen valscheydt woont, Een waere Af-druck hier vertoont.
’t Is waer, hy wilt een Soon Met eenen neus tot aen syn mondt: Maer mits hy heeft een open hert, En vast ghelooft dat wit is swert: Soo weet syn Wyf Dewyl haer Man is op de reys, Hem soo een Soon te haelen gaen, Die hy nemt voor den synen aen: Doch eyndelick valt hem te lot, Dat raeckt syn Sones Neus capot, Waer door dat al syn vrolyckheydt Seer derelyck in d’asschen leydt: Soodanigh, dat nae langh ghekyf, Men valt malkanderen aen ’t lyf.
Dus dat, tot laste van de huyt, Al vechtende dit Spel gaet uyt.
Op sodanighe maniere komt Lemmen hier syn snaeck-achtighe Rol te eyndighen.
Op dat elck door syn schots-bedryven Kan alle droefheydt van hem dryven.
Wilt u dan daer mede vermaecken, opdat wy hier een eynde van dese brabbelinghen maecken, ende naer hondert wensinghen van alle goedt u voor slot segghen uyt een recht ghemoedt: ick blyf uwen Dienar, weest, Leser, ghe-groet!
Lemmen met syn Neus.
Heyltje, Lemmens Wyf.
Jenne-Moeye, Buer-wyf.
Jonghen Lemmen met syn neus.
School-meester.
Hyntje Lauw.
Teewis Knip.
Lauken Dick-muyl.  }
School-jonghers                 De Dronkaerts, achten ’t braeve Mannen Die lichten konnen wel de kannen?
Een Licht-mis, die bemindt een Vriendt, Die vreughdt in twist en vechten vindt.
Me Joffrouw Prat, pryst moye kleeren: Heer Kalis Malis, jente veeren: Maer Lemmen, goedt, oprecht, en heus, Acht boven al een groote Neus.
KLUCHT-SPEL VAN LEMMEN MET SYNNEUS.
EERSTEUYT-KOMSTE.
LEMMEN met syn NEUS, enHEYLTJE syn Wyf uyt.
LEMMEN Hoort, Vrouw, eer ick vertreck, heb ick noch wat te segghen, Komt hier, en luystert toe, ick sal ’t u gaen uytlegghen.
HEYLTJE Wel, Lemmen, goeden Man, spreckt uyt en vry ghebiedt, Indien het my bevalt, ’k en sal het laeten niet.
LEMMEN ’t Is heden, soo ghy weet, dry Jaeren nu gheleden, Dat wy in echten staet te saemen syn ghetreden: Maer trouwen baert veel leet, en niet als herts-sweer gheeft, Wanneer een Man als ick, geen Erfghenaem en heeft.
HEYLTJE Jae, jae, dat docht ick wel, ghy loopt weer in de boonen; ’t Is koeck-koeck eenen sangh, dit syn weer d’oude toonen: Die praet is my niet nieuw’, ick ben dat al ghewoon, Hier heb ick weer ghekerm om de gheneusde Soon.
LEMMEN Jae Moer, ’t is om een Soon, ick wilder eenen hebben.
HEYLTJE Wel, dat komt seker schoon, komt snyt hem uyt myn rebben.
Wat dunckt u van dat spel?
wie kan den sin verstaen?
Hoort, Lemmen, gheeft my gheldt, ick sal een koopen gaen: Hy wilt van my een Soon, geneust nae syn behaeghen, Wie hoorden sulcken klap van al syn levens daghen?
Is dit in myne macht?
wel, kinders, wat een deun.
LEMMEN Jae, jae, het is u schuld’; maeckt dat ick heb een Seun Of siet wy sullen saem in twist gheduerigh leven: Jae ’k sal my tot den Krygh begheven; Daer om schaft my een Soon, gheneust als een Marquis, Want al die tateringh’ en is maer tydt-verlies.
HEYLTJE Is dat niet groot verdriet?
wel, sou my dit niet spyten?
Al wat ick van hem hoor, is tieren en verwyten, En altydt om een Soon, al of men die nae wensch Kon schudden van een boom: wel Man, wat voor een Mensch Zyt ghy, stelt u gherust wilt reden plaetse gheven.
LEMMEN Noyt swygh ick daervan stil: maer al soo langh ick leve Soo roep ick om een Soon: eer ben ick niet verblydt; Maer hoort wat dat ick segh: ick gheef u noch respyt Soo langh myn reyse duert, die ick heb voorgenomen, Want ick voor de twee jaer niet weder t’ huys sal komen.
soo ghy dat beschickt; dat als ick wederkom Dan vind’ een jonghe Soon, ick springh van vreughdt rondt-om.
Ick sal u, als een Dam, in goude laecken kleeden, En soo op staende voet een koetse doen bereeden; Och, had’ ghy dan een Soon, die my In alles wel gheleeck, en my wel stapte naer: Die soo een fraeye Neus, als ick ten thoon moght draghen, Dat was een staeghe vreught voor al myn leven daghen: Want siet, het waer een schand’, dat soo een Neus als myn Geen Neusen winnen sou, ô!
dat waer my een pyn, Te meer, mits ons Gheslacht, van over vele jaeren, Met Neusen wonder groot, verciert te gader waeren.
’t Is waer sy syn langh doodt, ick heb die niet ghekent, Maer ’k heb hun Naem in schrift seer net en pertinent: Als mede elck syn Neus, ghecoulereert nae ’t leven, En voorts haer qualityt, en watse oyt bedreven.
Sy waeren overal ghe-eert en seer gheacht, Ghesproten van Keyserlyck Gheslacht?
O deftigh Neus-gheslacht, die weerd zyt alle Eere, Wat worter niet verhaelt van u tot ieders Leere.
Myn Over-groote Vaer, soo als ick heb verstaen, Die kon wel met syn Neus een bier kan stucken slaen: Wat dunckt u van die gast?
magh soo een Neus niet praelen?
luystert maer wel toe, ick sal noch meer verhaelen.
Wanneer hy met syn handt daer tegens aen eens klanck, Soo trilde hy ten minst een haelve ure lanck, En uyt dat Neus-gheslacht Is dien grooten Man, Myn Heer myn Vaer, ghesproten, Wiens Neus was weerd’ ghekroondt, mits hy had’ sulcken Quandt Dat, als hy hem om-greep, hadt eene volle handt.
Peyst eens wat braven Baes wel eer myn Vaer moest wesen, Hoe elck hem moest ontsien en syn gheboden vreesen, Te meer, vermits syn Neus, bloedt-roodt en brandigh was, En dat besonderlyck, als ’t volle maene was.
Waerom dan sou ick oock niet brenghen voorts eene Sone, Soo wel gheneust als ick, ghecoulereert en schoone?
Te meer, vermits ick weet, voor seker en ghewis, Als datter syns ghelyck in ’t heele Landt niet is.
Veel proncken over straet met kostelycke kleeren, Maer ick pronck met myn Neus en dat doen ick met eeren.
Wat isser dat een mensch doch deftigher verciert Dan soo een brave Neus, daer ieders oog op swiert?
Alwaer ick gaen en kom en dat men sou gaen eten, Niemandt en set sich neer voordat ick ben gheseten: Ick worde by elck een voor een persoon gheacht, Niet van gheringhe staet, maer Princelyck Gheslacht.
Dus dat ick noyt verkeer, als wel met Officieren, Daer gaen ick als een Pauw’ mé langhs de straeten swieren, Ick laet my overal by groote Lieden sien, Opdatse soo myn Neus nae weerde eere bien.
Ick ben een wonder voor de menschen.
Heb ick dan niet ghelyck, dat ick roep ende wensche Te hebben eenen Soon?
neen Vrouwtje, dat moet zyn, Of anders leef ick staegh in onlust ende pyn: Och, waer het doch soo ver!
kon ick myn wensch bekomen; Dan sou myn Buer-man Claes niet meer soo legghen klomen, Ghelyck hy lestmael dé: Gans bloedt, het spyt my noch Als ick daer maer om denck.
HEYLTJE Maer Man, wat seyd’ hy toch?
LEMMEN Wat dat hy tot my sprack?
wel hoort, ick sal ’t u segghen En u in alles gaen precies en wel uyt-legghen.
Lest heeft hy my ontmoet, en dat by klaeren dagh: Terstondt, soo het betaemt, bood hy my goeden dagh; Wel Lemmen met u Neus, sprack hy met groot vermeten, Ghy syt een deftigh Man, maer ’k moet u laten weten Dat groote schaende is en voorder deert aen my, Dat ghy geen Soon en hebt, met eenen Neus als ghy.
Denckt by u selven eens, hoe my dit heeft ghespeten, ’k Had’ van mismoedigheydt, myn Neus schier af-ghebeten.
Daerom, ick seght u, Wyf, myn moet die is soo vol, Indien ick krygh geen Soon, soo wordt ick sot of dol.
Dus wenst ghy rust en vré, wilt my een Soon besorghen: Hoe staet ghy soo en dubt?
wel hoort ick sal u borgen Tot dat ick weder kom: is dat niet redelyck?
HEYLTJE * Wel wat een geck is dat, wie sagh oyt desghelyck?
* Ick swygh, en vinde goedt te doen nae syn behaghen, * Om soo een langhe tydt van hem te syn ontslaeghen.
LEMMEN Wat babbelt ghy daer op, en dat al binnens mondt?
HEYLTJE Ick segh, terwyl ghy my soo vele tydt noch jont Tot dat ghy van u reys sult weer naer huys toe komen, Beloof ick u een Soon, al sou ick hem ’s nachts droomen, Daer om soo leeft gherust, en voordert uwe reys.
LEMMEN Maer met een neus als ick, recht op de selve wys.
HEYLTJE Jae, met een neus als ghy, ofwel nog eens soo grooten.
LEMMEN Ey, daer op past een spronck: wie kan dat woordt verstooten: Belooft ghy my dat net te stellen op een hair?
Ick wou wel dat den tydt nu al verschenen waer.
HEYLTJE Slaet daer geen twyffel aen, twee jaeren syn haest omme, Dan sal ick met uw Soon u heeten willekomme.
LEMMEN Adieu, ’t is weerd’ daer op malkaer de handt te bien.
HEYLTJE Al ’tgheen ick heb gheseyt, dat sal alsoo gheschien.
Lemmen binnen.
Hoe blyde ben ick nu van hem te syn ontslaghen, Wie sagh oyt soo een Man van al syn leven daghen?
’t Is altydt van een Soon, al’t ghene dat men hoort; Noyt quam’er uyt syn mondt een wys of statich woordt, Maer als hy weder komt, wie sal dit wel bestieren?
Heb ick dan geenen Soon, hoe sal die geck dan tieren.
Jae wel, goed’ raed’ is dier, ick vat de reys oock aen, En wil van stonden aen, nae Jenne-Moey toegaen Om haer in alles soo dees saeck te openbaeren; Misschien weet sy wel raedt, hoe ick het best sal klaeren, Want als ick ’t segghen moet, het is een snoode Vrouw: En is hier niemandt in?
waer sydy, Buer-wyf?
JENNE-MOEYE Jae, wacht wat, ick kom strax, ’k sal u terstondt inlaeten.
Syt ghy dat, Heyltje-buer?
HEYLTJE Jae wyf, ick kom wat praeten.
JENNE-MOEYE Dat doet ghy immers wel, ghy syt my willekom, ’t Gheselschap is my lief, ick sit heel daghen stom, Vermits ick niemandt heb, daerteghen ick kan spreken, En oock, mits ick myn hoofdt, niet meer met vryen breke, Want siet, ick wordt al oudt, en heb myn tydt ghehadt: Maar voor de doodt myns Man, soo was ick hups en prat: Doch nae ick hem was quyt en had’ ick vreught noch kluchten, Maer wel verdriet en pyn en niet als droeve suchten: Dus dat ick dickwils wensch, och Man, had’ ick u weer!
HEYLTJE En ick wensch mynen Man wel dickwils by den Heer, Soo waer ick van dat jock en lastigh kruys ontslaghen, Het gheen in my niet werckt, als suchten ende klaghen.
JENNE-MOEYE Wel kindt, hoe praet ghy soo?
ghy maeckt my heel ontstelt: Is’t seker, wat ghy seght, met ulien soo ghestelt?
Ick dacht dat ghy in rust, als lammers samen leefde, Want ick heb noyt ghehoordt dat ghy te samen keefden.
HEYLTJE Jae Moer, ick sweegh al stil, al quam’er een quae buy, Myn kruys en was niet kleyn, al riep ick het niet luy: Ghy syt noch d’eerste mensch, daer ick het aen bekenne.
Ick dacht, quets ick myn Neus, ick sou myn aen-sicht schenne: Maer nu is het soo ver ghekomen met myn Man, Dat ick het langher niet verborghen houden kan, Daer om soo kom ick u met leet, myn droefheydt klaghen, En saem nae goeden raedt voor myn verdriet te vraeghen: Dus Buer-wyf, gheeft ghehoor, op datge kont verstaen Met wat al swaerigheydt myn herte is belaen: Weet dan, dat Lemmen noyt sal rusten ofte swyghen, Ten zy hy van my komt een Soon te kryghen: Een Soon heel groot van Neus, aen synen recht gelyck: Wie hoorden syn leven des ghelyck?
Dit raest hy dagh en nacht, hierom komt hy te kryten: Jae, of het was myn schuldt, het selve te verwyten; Dus bid ick, gheeft my raedt en helpt my toch daer van.
JENNE-MOEYE Wel Buer-wyf, is dat waer?
is Lemmen sulcken Man?
Dat had’ ick noyt ghedacht.
HEYLTJE Maer hoort wat vremde grillen Die ick ben aen-ghe-gaen om hem syn hoofd’ te stillen.
Hy heeft, met myne weet, een reys ghenomen aen, Om, als hy weder-komt, een Sone te ontfaen.
Ick segh als hy nae huys sal keeren, Dat ick hem sal nae wensch een echte Soon vereeren: Want mits hy op syn Neus is byster amoureus, Soo wilt hy oock een Soon met soo een fraeye Neus: Kort ende al gheseyt, eer icker kon af raecken ’k Moest hem dit segghen toe, ’t was anders niet te maecken.
JENNE-MOEYE Ghy hebt dan, nae ick hoor, belooft hem eenen Soon?
Ha, ha, ick lach my suf: wel dat komt seper schoon: Een Soon, wel wat een praet, hoe sult ghy my dit klaeren?
HEYLTJE Jae, dat en weet ick niet, sulcks komt my te beswaeren, En daerom kom ick hier by u om goeden raet: Ick bid u, hoort noch meer, noyt hoordje vremder praet: Ten was noch niet ghenoch ick hem een Soon beloofde, Maer wel het alder-meest daer hy soo seer om sloofde Was, dat ik hem een Soon moest brengen aen den dagh Daer hy syn groote Neus volkomelyck in sagh.
JENNE-MOEYE Hebt ghy hem dat belooft?
noyt hoord’ ick sulken treken, Den Man die wordt heel gheck, ick moet de waerheydt spreken.
HEYLTJE Maer had’ ghy eens ghesien, hoe seer hy was verblydt, Wanneer ick hem een Soon nu hadde toe-gheseydt.
Hy sprongh van vreughden op, en d’oude in myn handen, En trock soo van my wegh, nae vergheleghe landen.
Het gheen ick van u wensch nu tot myn hulp en baet, Dat is u bystandt hier, en voorder goeden raet.
JENNE-MOEYE Hoort, wyf, indien hy hem met reden niet laet stille, Maer ’t gheen ghy hebt belooft wilt hebbe nae syn wille, Soo moet ghy door practyck u tot die saecke spoen, En sien wat u hier in het beste staet te doen.
HEYLTJE Dat heb ick oock ghedacht, wilt my dan raet beseffen.
JENNE-MOEYE Wy moeten sien het wit van dese saeck te treffen: Wel hoort, dewyl ghy my dus bidt om goeden raedt, Soo dunckt my desen vond’ gheraedsaemt en niet quaedt, Dat ghy een Soontje naemt van Hanske vroegh bedorven.
Want siet, syn goede Vrouw die is helaes ghestorven, En nu soo sit de Man daer sonder gheldt en goedt, Och!
’t sal hem syn een vreught, soo ghy dit maer en doedt; Voorts, om dees saeck na wensch, vol-komen wel te klaeren, Soo sal men gheven uyt, dat ghy hem quaemt te baeren.
Ick wed’ den goeden Bloed, is wel soo slecht en mal Dat hy dit strax ghelooven sal.
HEYLTJE Dats seker wel bedacht, wie hoorden oyt syn leven Aen iemandt soo goeden raedt toch geven?
Daer past een dansje op, die vondt bevalt een Reus.
Maer hoe geraecken wy aen de Neus.
JENNE-MOEYE Ick ken een Chirurgyn Die Neusen, nae de konst, seer aerdigh weet te maecken.
Laet ons daer henen gaen, en spreken hem eens aen.
HEYLTJE U wil is mynen wensch, ten kan niet qualyck gaen.
Alle by binnen.
Jenne-moeye en Lemmens Wyf met den Jonghen uyt.
JENNE-MOEYE Wel wat een Klucht is dat, wie kan het lacchen myden?
HEYLTJE Jae Buer-wyf, ’k spreeck recht uyt, het doet myn hert verblyden.
Hoe ick hem meer besien, hoe ick daer meer om lach: Nu jonghe Lemmens Soon, sa rap komt voor den dagh, Weest met ons nu vernoeght, en laet vry blydschap blycken.
JENNE-MOEYE ’t Is seker Lemmens Neus als ick hem wel bekycke: Hy is hem soo ghelyck, als uw’ en myne tas, Hadt ghy u veeltje hier, ick spelden op den bas.
HEYLTJE Jae wel, ick segh het nogh, die konst is weerd ghepresen, Laet Lemmen komen nu, hy sal wel blyde wesen, Als hy siet dat de Neus, den synen soo ghelyckt.
JENNE-MOEYE Het is recht synen Neus, als men hem wel bekyckt.
HEYLTJE Hoort Soon onthoudt dit wel: soo haest ghy hebt vernomen, Dat Lemmen Buer, myn Man is weder thuys gekomen: Soo sult ghy, blyd’ van gheest, hem loopen te gemoet, En seggen Vaertjen Lief, weest wel-kom en ghegroet: Nemt fray u hoetje af, wilt my staegh Moertje heeten, En d’onderdanigheydt aen Vaertje noyt vergeten.
Wel Moertje, syt gherust, ick sal het seer wel doen.
HEYLTJE Soo kryght ghy wat u lust, veel suycker en ghesoen.
Kom Buer-wyf, laet ons gaen, hier sal een dronck op smaecken; Wy moghen alle daegh, vry goede cier nu maecken, Want voor die hupsche Soon met soo een groote Neus Wil ick geen Koningh-ryck, al had ick daer van keus.
Lemmen weder van zyn Reys komende, spreckt.
LEMMEN.
Siet, alles nemt een eynd’, als men den tydt kan wachten.
Die reys die ben ick deur: die my nu tydingh brachte Dat myn Wyf heeft een Soon, braef lustigh gestoffeert, Die werdt met hondert pond voor drinckgeldt strack vereert.
ick verlanghe soo dat ick het niet kan spreken, Sien ick hier niemandt gaen?
waer moghense al steken?
Wel, vind ick geenen Soon, het is my groot verdriet, Want sonder dese vreught, en kan ick leven niet.
Doch ick verhope jae, en vastelyck betrouwe, Dat Heyltje recht en goedt aen my haer woordt sal houwen, Of ander-sints, ick jaegh Met eenen dullen kop, hun al ten huysen uyt: ick klappe al te langh, ’k moet sien wel thuys te komen.
Hier leydt den korsten wegh, die dient nu waer-genomen: My dunckt ick sien ons huys?
och, hoe ben ick te moe!
Al weder swaerigheydt, my dunckt de deur is toe?
Och, och, hoe bangh wordt ick!
hoe beven myne leden, De vrees my wederhoudt, ’k en derf niet voorder treden: Wat staen ick langh en drael?
klop op myn manier: Soet, ben ick niet verdoolt?
neen, ’t is myn huysje hier; Wel hoe!
wat sal dit syn, dat sy soo langhe wachten?
Ick kack schier in myn broeck: komt ras, ’k verlies myn krachten.
Heyltje uyt.
HEYLTJE.
wel-kom, Lemmen, Lief.
Hebt ghy voor my goe leus?
Waer is myn Soon met synen Neus?
Hoe is myn hert verlicht, om dat ghy syt ghekomen.
Ick segh, waer is myn Soon, maeckt hier niet veel te klommen, HEYLTJE.
Ick heet u duysent mael van herte welle-kom.
’t Is welle-kom of niet, ’ken gheve daer niet om, Seght oft ghy hebt een Soon, spreckt ras, wilt u wat spoeden: Och daer en komt niet uyt, hoe droef ben ick van moeden.
En ick ben soo verblydt dat ick niet spreken kan. Ick hebbe al een Soon, ô jae!
myn lieve Man.
Dats goet, maer komt de Neus den mynen te gelijcken?
Seer treffelijck en wel.
Ras, laet ick hem dan kycken: HEYLTJE.
Gy sult verwondert zyn, soo haest gy hem aen-schouwt.
Nu krygh ick weder moet, maer flus was ick benouwt.
Ick segghe, ’tis een Neus vermaert tot in Turckyen, Men souer een hutse-pot af snyen, En even-wel, soo sout noch blyven een fray Neus.
By slabbrementen Wyf, ghy maeckt hem soo fameus, Dat ick niet sonder sien, kan leven meer of wachten: Gaet haelt hem dan terstond, of ick verlies myn krachten.
Waer bendy lieve Soon?
Ick tap een glaesje bier.
Komt vlughs hier voor den dagh, u Vaertjen die is hier.
Jonghen uyt.
Hoe danst myn hert van vreught,’ken kan my niet bedwinghen, Ick sou wel soo terstont een vrolyck lietje singhen.
Siet Manneke, myn Kindt, kyckt daer is uwen Vaer.
De Neus is als de myn, ’t gelijckt my op een hair, Sa wacker op de heen, ’k moet gheldt te grabbel stroyen: Wie sacher van ons oyt soo grooten, en soo moyen, Soo frayen blauwen Neus?
jae, ick ben soo verblijdt, Dat schynt of mynen Neus met my uyt spelen rydt: Hoe sal ick, als een Pauw, nu langhs de straet gaen strycken?
En toonen soo dat ick voor niemandt niet moet wycken, Te meer, mits ick nu heb, het gheen ick noyt en hadt.
Maer Man, ’t is al ghenogh, praet teghen my oock wat.
Wat seght ghy?
heb ick niet precies myn woordt gehouwen?
Jae myne suycker-mondt, myn troost, by jaege trouwen, Koopt nu al wat gy wilt, ick hou het voor ghedaen, Als ick maer met myn Soon by iedereen magh gaen, Ick hebbe Goedts ghenogh, en voorts al myn begeeren, Soo haest ghy my een Soon nae wensch quaemt te vereeren: Komt hier dan myn lief Kindt, laet uwen Neus vry sien, Op dat ghy wordt gheacht by alle staetsche Lien: ’k Segh u een Mantel toe, rond-om met goude kanten; Een hupsche Kante-kraegh, een Ringh met diamanten, Ponnetten aen de handt, nieuw Schoenen aen de voet, En boven dien noch een, een schoon Ghepluymden hoet, Die sult ghy, nae den trant, der Edele Cadetten, Heel lochtjens ende spits, staech op u neusje setten: Sal dat niet wesen moy?
Nu Man, hebt ghy ghedaen?
De taefel is al ree, laet ons wat eten gaen.