floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
t’Geen misschien in seven Iaer hun niet in’t sin sou vallen, Te voren spreecktment maer van Deuntjens van rallen Ken queet niet wat voddery, maer naer een ghekyf Soo spreecktmen niet als van twee Zielen en een Lyf.
Die de Vryagie laet uyt Kyvery en laster t’Is een Vliegh inde Web, hoe meerder weir hoe vaster; Ia de Krackeeltiens syn de Vryery soo nut Dat menige Dochter daer eenen Vryer uyt put, En dat op dees manier, als ick eens heb hooren vertellen, Een Dochter wert verlieft op een die onder jonge Gesellen In fraeyheyt en in Geest wel een was vande best, Toch sy droegh Liefd’ alleen, want hy noch eerst, noch lest, Haer aengesproken had’, en sy hem onbekent,, was Sy voeghden haer alle sins by, waer dat hy jevers ontrent,, was Maer hy heeft ongemerckt dit alles laeten gaen: Eens comt een, van syn, en heur kennis haer spreken aen Van langh gebuerschap, en oude Cameraetjens, En naer veel vyven, en sessen, en menichte van praetjens Soo sey sy kent gy die Ionghman wel?
Ia sey d’ander, helaes die Ionghman verdient de Hel, Mits dat hy van my strooyt veel duysent Clappernyen.
Is het soo sey d’ander: laet my daer me betyen En liep strackx met een vaert recht naer de Ionghman toe En bekeef hem, sy vraeght hem wat reden, waerom, en hoe Dat het comt dat hy een lastert daermen noyt blaem af hoorden, Haet en Nydt Hy verschoont hem, en gaet met haer tot syn verantwoorden By de Dochter, die dit looselijck had’ bedocht, Op datse soo mocht worden aende spraeck gebrocht.
Hy vraeght haer heel beleeft, waer med’ sy hem beswaerden?
Sy antwoort dat sy nu Onnoosel hem verclaerden Dat hy een Ionghman was vol reden, en verstant s’Had’ de Persoon gemist: het was een ander quant Die haer belogen had’ dus sey sy bid’ ick mindelijck Dat gy’t my toch vergeeft, hy die haer oock soo vriendelijck, In’t tegenspreken was, als sy in haer verschoon Die brenght de saeck soo verr’; dat voor een Clappers Loon, Hun beyden Houwelijck wort corts daer naer gesloten: Soo was dat Houwelijck uyt loos gekyf gesproten.
Clara roept van Binnen.
Sa ras Lieven loopt om den Pastoor, en daer naer om den Kock, Lieven.
Her, her, sa, sa, hut, hut, ick salder te Peert ryen, op eenen Bessem-stock.
Heb ick’t niet wel geseyt dat het hier me sou gedyen?
Ick verstaen my wonderlijck de quintesen van het Vryen.
GY Leegh waegen, hoe gaet gy soo vaddigh Lender braeyen Ist noch geen tydt te Wercken?
wat meynde uwen luyen Sack te laeyen Met Eten, en Drincken, en brengen niet ter Werelt in?
Och Griet k’en heb toch geenen Werckens sin Marg.
Dat’s schoon, en waer meynde dat wy sullen by Leven?
Die de Gansen de cost gheeft salse ons oock wel geven, Marg.
En die gaen Berrevoets en Eten den Dreck vande Straet, Teeuw.
Och Griet!
dien Luyck staet soo in mijnen Haet Dat ick geensins en can op Wercken gepassen, Want Luyck en doet nu niet als Vrolijck syn, en brassen Marg.
Wel wat gaet u dat aen?
t’Is te suer dat men siet Dat den eenen Gebuer Ryck wordt en dander gaet te niet, Marg.
Dat is des Wereldts loop men moet hem dat niet stooren, Teeuw.
Ick peys oft ghy my ginckt op staende Voet vermooren En dat ick sey dat het Luyck hadt gedaen, oft hem dat, Niet connen brenghen sou aen een Galgh, oft op een Rat?
g’En syt niet alleen afgunstigh maer gy syt’er arger als de Sotten,, by!
Waer vontmen in de Werelt oyt soo botten,, pry Die peysden naer syn Doodt, noch jemant te beliegen?
Wel Kloeten wie soude als u selven bedriegen?
Dan, waerde maer van cant het waer my even veul Want gy syt een Tyran een ongenadigh Beul Van my, en van u selfs, u haecken en u weiren En dient maer, om den Segen uyt ons Huys te keiren.
O Teeuwen, Teeuwen, Godt vreeckt dat hy niet en spreeckt, Men terght Godt soo langh tot dat ons den Droes den hals breeckt.
Sa Teeuwen, daer is Werck wy hebben daer Schoenen gecregen Om te vermaecken, en de Lien syn daer seer by verlegen, Valter aen, gerieft de Lien soo ontfanghde Gelt, Teeuw.
K’en weet niet hoe ghy my altydt met Wercken quelt?
Haet en Nydt t’Is Avont, het Werck en sou niet deugen dat ick met de Keers sou Lappen, Marg.
Den heelen dagh en doede niet als clappen Soo Werckt dan met de Keers, oft sent het Werck weerom, Teeuw.
K’sal sien wat ick doen sal, als ick wedercom.
K’moet sien oft ick Luyck noch niet een Pert can Koken, Marg.
g’En moet niet keeren, oft g’en hebt eerst Hals en Been gebroken.
JORIS, en TYS Dieven.
WIe schuyfelt daer?
dien schuyfelt ghelijck Tys, Ick schuyfel tegen, want ick ben syn fluytjen ?
wys, Tys.
Wel Joris ô Broer g’en cost noyt beter comen Ioris.
Tys.
Ick hebbe flus een saeck tot ons profyt vernomen De cans die dient ghewaeght, want soo ons die ontsnapt, Soo syn wy weert den Naem van Dieven uytgeschrapt.
Ick heb vier Sacken Gelts sien in dat Huysken voeren En k’heb hier wel een Uer oft onderhalf staen loeren Maer t’is geen Werck alleen, nu breecken wy met de vlucht De Deur oft Venster op, en rooven al den Bucht.
Een Lapper plachter in dat Huys nu corts te woonen, Tys.
Hy heeft nu een versterf van twelf duysent Croonen.
Daer soume wat om doen, en isser niemant t’Huys?
Neen niemant isser in, maer daer is eenen gruys Den Lapper naest syn Deur heeft allen oogen-blicken Dan ginder heen, en weer, wat wonder te beschicken, Haet en Nydt Die maeckt ons aenslach slecht, en gansch een onvry Baen, Ioris.
Al evenwel sa, sa, daer dient een Proef ghedaen.
LIEVEN.
HEt Trouwen wort met haest, als Kacken gepalleert.
Ommers dat veur-knoopken is gepasseert d’Ondertrou is klaer, nu raemtmen maer van trouwen, En my dunckt dat’s een groote Feest sullen houwen.
ABRAHAM, CLARA, TANNEKEN, LUCAS.
HEer Bruygom veel geluckx, u Bruyt, oock vans gelijck: Clara.
Ick wensch u dat ghy t’saem wordt Saeligh ende Ryck.
Ick wensch een Bruygom stuck, en u een goet genoegen Lucas.
Ick danck een jeders gunst, en sal my danckbaer voegen.
Wat Vraeck verheyst gy nu van Teeuws vervloeckte daet?
Geen, want wie weet oft Godt syn quaedt niet toe en laet Om my te proeven, oft ick can in voorspoet smaedt verdragen, En als het Godt mishaeght sal’t Teeuwen oock mishaeghen.
Gy hebt een groot geduldt, Lucas.
Die lasteren door Haet, Die syn hun eygen straf, en smilten in hun quaedt.
K’en sout al evenwel alsoo niet laeten blyven.
Soo sal ick, Abra.
En volght noyt quaeden raet van Wyven.
Ick brenght u Lucas op u gesontheyt fonck uyt, Lucas.
Godt segen u, Abra.
Siet daer Noch op de gesontheyt vande Bruyt, Lucas.
Hebt danck Abra.
Nu voor de Patientie die gy hebt met Teeuwen, K’wil dat men den heelen Avont anders niet sal schreeuwen, En drincken als op de gesontheyt van Lucas In spyt, van die het spyt, en daer hy af benyt was.
Dat raeckt Teeuwen, ick lach noch als ick peys hoe hy vocht om mijn Schoenen Abra.
Tegen wie?
Met syn Wyf.
Hoe quam dat?
Ick vontse als Campioenen Besigh in’t gevecht, de Vuysten vlogen naer malcanders Kop, Ick quam in’t bescheet, en hiel s’een weynigh op, Soo was hun gevecht soo hy’t my uyt ginck leggen Om dat syn Vrouwe niet Godt sy gelooft wou seggen.
Hoe wert hy soo devoot?
hy is dat niet gewoon Tannek.
Rechts Yprocrytery.
Geen woorden krygen Loon Want inde meynigh leyt het quaedt van’t goet te klieven, Lieven.
Hy sey Godt sy gelooft om dat hy m’had connen gerieven, En wou oock dat syn wyf het selve seggen sou Die om leven noch om sterven dat niet doen en wou.
Sy was dan slagens weert, Clara.
En syn de arme Vrouwen Genootsaeckt al te doen dat hun de Mans voorhouwen Abra.
Jase, als het streckt tot rust van alle bey, Haet en Nydt Clara.
K’en sout oock niet segghen al seyde my, dat hy haer sey, Abra.
En soude?
ben ick een Man gy sout het doen moeten, Clara.
Tet, tet, Abra.
Wat valter al te tet, tetten, de Vrouwe moet versoeten De Corselheyt des Mans, en soo sy’t niet en doet S’en doet niet soo’t behoort, en t’gene dat sy moet.
Soo souwen de Vrouwen min syn als de Kinderen, Abra.
S’en doen, maer sy moeten altydt twist verhinderen: Clara.
Ja stilt eens eenen Grimmer en Kekelaer van n’en Man, Want al doet een Vrouwe al t’gene datse can, t’Is nimmermeer genoegh, de Mans syn groote Hansen En doen d’onnoosel Vroukens naer hun pypen dansen Abra.
U reden heeft geen slot gy lastert al de Mans En t’is u kennelijck ghy weet wel hoe datge nochtans; Clara.
Wat isser nochtans, seght g’en moet noch Eten, noch drincken, Oft gy moet het seggen, Abra.
Ick gaf u noch liever een paer Klincken, Lucas.
Ey wat gaet u over?
Doeg’et hebde soo stouten Hert Gy Eereloose Man, soo ick maer aengeroert en wert Ten sou niet wel vergaen, Abra.
Ick segh hout op met snappen Clara.
Ia ick sou u die coppel Sleutels in u Back-huys lappen: Abra.
Dat moet ick sien, Lucas.
Gebruyckt verstant, Abra.
van mijn Wyf getrost?
My dunckt datter Meester vast al lustigh op botst.
Och ick ben soo verslagen.
Ick beef dat my de Beenen qualijck connen dragen.
Haet en Nydt Wel Lieven wat onbeleefderick is dat?
En had’ sy wys geweest sy had’et verhoet gehadt Meester heeft gelijck, Tannek.
Ick seg’ dat g’er om eenen Guyt,, syt Lieven.
K’langh u flus oock een Klinck, oft ghy noch eens de Bruyt,, syt Tannek.
Soude dat doen dat ’s u veur, Lieven.
En dat’s voor u Ten.
TEEUWEN.
HE he, men vechter al ree, t’is seker dat ick daer gebreck ben, Om onder schyn als Vrient, ten besten wat te spreken, Luyck met een Half-hout de lenderen te breken.
Slater op, slater op, slagen en is geen Gelt, My dunckt datse Luyck weer al te vreden stelt: O ja, t’is weer gedaen men houter op van Vechten: Ick gaen wat naerder by en sien wat uyt te rechten.
Hy roept naer Binnen.
g’Hebt daer eenen Schelm, eenen Dief, ja eenen Dief in u Huys.
IORIS, TYS, BYKOMINGH.
HOu Maet, wy syn verraen.
Ick had’ al ree het Kruys Vande Tralie af, daer was maer in te snappen, Ioris.
O cost ick dien Verraer, maer eens op straet betrappen?
Teeuwen roept.
Ia eenen Dief, eenen Dief, al schynt hy een Eerlijck Man, Ioris.
Daer is de schelm, pilt hem Tys.
Ha daer houter dat van, Teeuwen wordt ghesteken.
Ey my?
wie doetme dat?
helaes ick ben gesteken t’Schynt dat nu Godt het quaedt wilt seffens op my Vreken, O grouwelijcke steeck!
de Doodt die comt my aen Nu ly ick laes de straf, van dat ick heb misdaen: Lieven uyt, d’ander Dansen van Binnen.
t’Is nu weer seffens peys, daer is niet meer gequeel,, van Al waer het niet gheschiet, men danster met een Speel,, Man.
Daer nooyt krackeel en is, en maecktmen nimmer Peys: t’Was qualijck maer verstaen het is maer d’eerste reys.
Hoort sy springen, hoort sy dansen d’alle mande En ick sal fluskens oock gaen dansen Petit brande, Ick hou veel vande Vreught maer meerder vanden Brom K’wou m’allen dagen een Meysen hadden met eenen nieuwen Bruydegom.
BYKOMINGH Sy comen al dansende.
DE Dansers syn hier al den Bruygom is den Leyer, En fluskens was hy in het Vechten oock den scheyer.
Coragie lustigh dan, Heer Bruygom gy syt swack Gy danst al had’ een Been oft twee noch in de sack.
Ia Lieven t’moedt soo syn ick voegh my naer de Iaeren, MARGRIET BYKOMINGH.
WEl Grietjen, comt mijn Lief, comt laet ons oock gaen paren, Marg.
Ey Lieven syt gestilt, Lieven.
Ey Grietjen doeget dan, Marg.
Wel laetme spreken Sot, Lieven.
Neen ick ben nu uw’ Man, Gy moet een reysken gaen.
Wat quelme desen Bengel?
Nou Grietjen lustigh op, sa mijnen lieven Engel Marg.
Ia t’is hier wel gedanst, Lieven.
Het is nu dansens tydt, Marg.
En Lucas is misschien nu al den Huys-raet quyt.
Hoe soo Margriet, wat ist?
Sy heeft de Spit geroken, Marg.
U Huys is met gewelt van Dieven op gebroken Lucas.
Mijn Huys is dat Berooft?
Dat weet ick niet soo net Maer daers een Venster met een Tralie uytgeset, Lucas.
Soo synse met mijn Gelt voorseker al gaen strycken, Binnen.
Langht een Hellebaert met noch Degens en half Pycken.
Margriet blyft hier by ons, Tannek.
Ick volgh mijn Bruydegom Abraham weder uyt met Lieven.
Sa Lieven volght my na, Lieven.
Soo icker achter com Hoe sal icker onder slaen ick ben nu als een Herkelaes, Ick steeckse door de Huyt, gelijck als door een Verkeblaes.
Margriet heeft uwen Man dat peys ick af gespeurt.
Wat sou den Ezel doen, syn Broeck had’ hem gescheurt Had’ hyse maer gesien, ick hoorden jet op breken En heb’ doen boven uyt mijn Venster eens gekeken, Maer wist niet hoe?
oft wat, ick sagh twee Mannen staen, Den eenen riep, ô Maet, ô Maet wy syn verraen, Valt hy maer in ons Hant, ick sweer hy sal’t becoopen: Ick hoorden oock een stem van jemant die quam loopen, En riep vast t’is een Dief, voort hoorden ick niet meer: Ick riep aen ons Gebuer genaemt den stouten Peer Gebuerman comt eens uyt, hy quam met een Lanteren Gelicht aen elck Huys, k’en had’ doen geen verveiren Haet en Nydt Ick ded’ mijn Deur oock op, en sagen dat het was Aen Lucas Huys te doen, de Tralie en ’t Gelas Was uyt, maer ick en weet hoe het in Huys gestelt,, is Want ick quam metter haest by Lucas die’t gemelt,, is Clara.
En waer was uwen Man?
Dat’s my te veel gevraeght Wat weet ick waer de Guyt geduerigh loopt, en jaeght: Ick barst van enckel spyt, k’en can als ander Vrouwen oock t’hooft niet boven houwen: Ick sien dat ander Wyfs pleysier en Vreught gebeurt En ick gaen altydt Arm, verhackelt en verscheurt.
Och Jouffrou k’moet aen u mijn Hert eens uyt gaen claegen, Ick heb helaes!
het best ter Lombaert moeten draegen.
De ongeluckighste Uer die in mijn Leven quam Was doen ick Teeuwen laes!
voor mijnen Man eerst nam.
Ick staen soo ongherust my dunckt ick hoor jet stenen, Als icker wel naer hoor, dan is het weer verdwenen Marg.
Het is dat u t’gedieft de vreese dryft in’t Hooft, Clara.
Hy is Kranck van gheloof die d’Ooghen niet ghelooft.
Ja, ja, daer comter een op Hand’ en Voeten cruypen, Clara.
In Huys, in Huys, in Huys, Marg.
Die meynt in Huys te sluypen.
THIENDE UYTKOMST.
ABRAHAM, LIEVEN, Abra.
GOdt heeft hem wel bewaert het is seer wel vergaen, Ons Volck dat verlanght dat weet ick te verstaen Hoe’t af-geloopen is, Sa lustigh aen het cloppen, Haet en Nydt K’en hoor noch niet, noch eens, K’wed’ de vervaerde Poppen Niet dorven open doen                                      Uyt de Venster.
Al goey maets, In Lucas Huys en is niet een stuck uyt syn plaets, Noch niet een strooy ghemist dan daers een Venster open, In’t Straetjen sonder endt.
de Dieven syn geslopen En syn aldaer betrapt vande Patroellie die, Hun quamen te gemoet, en vraeghden aen hun wie Sy waren, maer sy syn hun alderbest gaen loopen Als Muysen in de Val soo synde daer becroopen.
Wy syn hier soo verveirt en hebdy niet gesien?
Hier croop flus eenen Dief op handen en op Knien Om heymelijck in Huys te comen en te Rooven Marg.
t’Is soo als Iouffrou seyt, Lieven.
Ick wil het wel gelooven My dunckt ick sien hem noch, w’en syn hier niet te pluys: O sackerloot doet op, sa laet ons haest in Huys, Abra.
Ghy blooy en laffe Knecht waer voor wild’ u vervaeren?
Sa Meester staet voor my, ick sal u rugh bewaeren.
Wat doet gy met geweir als gy’t op loopen stelt?
Daer niet te doen en is daer ben ick een dapper helt, Abra.
Wie syde spreeckt wie daer?
Hy is te luy te spreken, Abra.
Spreeckt segh ick, geeft bescheet Lieven.
Hy liet hem eer doorsteken Veel liever dan hy sou syn Backhuys open doen, Dat’s seker n’en goeden Mensch, van d’alderbest fatsoen, Hier moet ick eens een Proef van vroomheydt voor gaen stellen: Want den Onnooselen die moet het meest ontgellen.
Haet en Nydt Sa, sa, wyckt Meester wyckt, hy comt ons op het Lyf Abra.
Hoe syde soo vervaert?
gy syt gelijck een Wyf, Lieven.
Ver’ vande Man dat maeckt meest oud’ Soldaten.
Sa Iouffrou, haest u, wat met ons in Huys te laeten, Clara.
K’en can niet open doen de Sleutel vringht soo stram, Lieven.
Soo synwer dan om kout, Abra.
Gy Sot gy maeckt my gram, Doet op want desen sou mijn Hooft met syn gekroch,, breken Lieven.
Ick sal terwyl van veers oock lustigh naer den Roch,, steken.
O, ô, de Deur is op                                      Clara doet open.
Ras langht in haest een Keers Op dat men siet wat t’is Lieven.
Och Meester al van veers: Wat wilde toch u Lyf soo roekeloos avontueren?
Hy leet gelijck een Koey hy wilt hem niet verrueren, Abra.
t’Is Teeuwen,                      Comen met de Keirs by.
Mijnen Man?
Hoe licht hy daer soo stil?
Ia langt hem maer een klets oft twee, op synen bil Hy sal haest wacker syn om u een weer te geven.
Hy is Doodt, Moort, Moort, Abra.
Doet niet ick voel noch Leven Lieven.
Hy is gesteken siet, Clara.
O ja, hy is vermoort, Marg.
Ist dat ghy spreecken cont ick bid’ u spreeckt een woort, Mijn Lieven Teeuwen spreeckt, och doet my toch een teecken, Wie heeft u dus Vermoort en deirelijck gesteken?
De Dieven die syn aen dees’ Moort voorseker vast.
Soo sal hun beter niet gebeuren als een Bast Marg.
Wat sal ick arme Weeu, helasy nu beginnen; Abra.
Hy leeft noch neemt hem op, en draeght de Man daer binnen.
Haet en Nydt Gaet loopt om den Barbier, Lieven.
t’Isser wel gebarbiert, eer dat hy comt tot hier Soo wed’ ick is hy Doodt, syn Bloedt is hem ontloopen.
* Te midden in syn quaet, te midden in syn spyt, Te midden in syn Haet, en lasterlijcke Nydt: En sonder datmen weet van waer het hem gecomen,, is Soo volght de Vraeck den Mensch, tot in haer verdoemen,, is.
Soo cryght hy Loon naer Werck: die tracht naer anders druck Die valt gemeynelijck eerst in het ongeluck, Wie voor syn Broeder graeft een Put om in te sincken, Die sal daer selver in Versmooren oft Verdrincken.
Maer die syn naesten Deught gelijck syn selven jont Die treedt in’t Eeuwelijck verbondt.
Haet en Nydt Besluyt om dese Pagie te vullen.
DEn balck die uwe Oogh te lastigh valt om draegen En wort gy niet gewaer: en wilt het meest beclaegen Dat in uw’ Broeders Oogh een Vesel-splinter steeckt.
Geveynsde, siet gy niet wat aen uw’ Oogh gebreeckt?
Weirt uwen Balck daer uyt, maer arme Mensch!
gy vind’er Niet, dat uw’ Ooghe smert!
en tast uws Broeders splinter, Soo stoutelijcken aen, als oft in u niet, waer?
Ey dwaesen!
gy en wort u Splinter niet gewaer!
Gy mist in eygendom geboort’, de Weth der oude En nieuwe Leeringh’, daer de Saligheyt op boude Haer Eeuw’ighe steun, en Kerck: de Liefd’, Gheloof, en Hoop, Hanght aen den Angel vande Saligheyt, te Coop.
En vele streelen hun, te wesen goede Menschen Niet dat sy Deughdigh syn, noch oock om Deughden wenschen.
Maer om dat schyn van Deught hun op de Tonge leydt, Wanneer sy lasteren op eens anders Schalleckheyt.
Den Nydige die sal sich meest daer med’ behelpen En weten hun Fenyn niet anders t’overschelpen Dan met die harde Schors, die niemant clieven can: Want die geveynstheyt heeft, geleerd’, noch wyse-man, En can geen onderscheyt Rechtvaerdighlijck besluyten Om dat de Nydigheyt weet naer de Mont te fluyten.
En haer soo schoon vermont, dat Wysheydt voor haer swicht, By die haer Doncker-linghs besiet: haer schroombaer aengesicht.
Vermomt sy met bedrogh soo Konstigh met Blanquetten Dat Venus niet en heeft haer Tronie by te setten, Wanneer sy haer behelpt noch met den goeden schyn, Van Vrienden achter-clap, daer Tafel vrienden syn.
VERANDERLYK GEVAL, OF Stantvastige Liefde.
L’AMOUR PEUT TOUT.
Vignet: Perseveranter] t’ AMSTERDAM, By Jacob Lescaille, Boekverkooper op de Middeldam, naast de Vismarkt, in ’t jaar 1663.
MYN HEER, DE HEERGERAARDTCOLTERMAN, Heer in Calans-oge, RAADTENOUT- SCHEPENIN HAARLEM, &c. MYN HEER EN NEEF, De liefde tot de Poëzy, die ik doorgaans in U E. bespeurt heb, heeft my de vryheit doen nemen, om U E. dit Bly-spel op te offeren, ’t geen ik voor langen tyt by leedige uuren, als een groot liefhebber, doch kleen uitvoerder der Dichtkunst, in Vaarzen heb gebracht; na dat het my uit het Spaans door d’E.
I. Barokus was vertaalt; daar af en toe doende wat my toen goet dacht; niet zo zeer lettende op een naukeurige navolging, als wel, om het na ons hedendaaghs Tooneel eenigsins aangenaam in d’ogen der aanschouwers te doen schynen, daar in ik my misschien zo zal vergrepen hebben, dat ik U E. volgens den gemeenen zwier, niet derf verzoeken de bescherminge daer van aan te nemen, verzekert zynde, in het oordeel van veele, te hebben misdaan; en voornamentlyk, in dat, van die neuswyzige, die met een verkeerde drift van schynheiligheit, alles ten argsten uitkryten; den Schouwburgh, en maakers der Speelen, bykans vervloeken: meer beyvrende hun botte eigenzinnigheden te volgen, als de goede inzicht en nuttigheit daar van te betrachten: dat ik my evenwel weinigh bekreune, denkende dat vry beeter werken die sporeloze quaatspreekentheden onderworpen zyn: zal my derhalven genoeghzaam vernoegt houden, zo daar maar iets in gevonden kan werden, dat U E. behaaghelyk is: my vorder myn gewoonlyke beleeftheit dan betrouwende, bidde alleen vergiffenis van dat ik U E. gedachten met deze beuzelingen van van wichtiger zaaken aftrekke, wenschende dat deze weinigh erkentenis van meenighvuldig verplichtingen U E. niet onbehaaghlyk macl zyn; en met eenen, dat U E. Stantvaslige Liefde tot U E. waarde MARGARETA eeuwigh bloeie, en nooit van ’t Veranderlik Geval ontrust werde, terwyl ik blyve MYN HEER EN NEEF, Uw E. verplichten Neef en dienaar t’Amsterdam, den 27van Lentemaant, 1663.
D. HEYNK.
OP VERANDERLYK.
GEVAL, OFSTANTVASTIGE LIEFDE; Aan de aanminnige AMSTELDAMSCHE JUFFEREN.
Omnia vincit amor, & nos cedamus amori.
B eroemde godlykheên, de Min, die zyn vermogen A cht nuttelyk geleent-Hit uwe aantrekkende ogen, R ust, nu in ’t goivig hair van uw gekrulde pruik, T hans op uw kaakjes schoon, als roozen op hun struik, H uist ook in putjes, die ’t zoet lachje komt te maken, O naangezien zyn kleent, werkt hy de grootste zaaken: L aas!
roept hy, hoe onteert ghy myn gewyde naam: O  goude eeuw!
die om ’t gout de werelt rosselt zaam: M yn zoete vrolykheên verkoopt voor bitt’re qualen.
E llendige als ghy zyt, ghy derst myn zonnestralen, U  schynvreugt baard verdriet: maar ghy die jaar op jaar S iet trouwe liefde, en vlucht> tot Minnaars groot gevaar, A ls ’t schuwe wilt door ’t vlakke en open velt, o wreedc!
B edenk u, zie door HEYNK hier liefde, en tegenheden, B eide asgebeeld, uit liefd’ tot d’ovcr-eed’le kunst.
A l wie Stantvaste Liefd’ vertoont, verdient uw gunst.
27 Maart 1662.
BARTHOLOMEUS ABBA.
KORT INHOUDT.
DE minne-nyt, de list, ’t verraat, en ’t los geval, Bestormen bier vergeefs twee Koninglyke harten, Die door Stantvaste Liefde al’s werrelts rampen tarten.
Stantvastigheit en trouw, in liefd’, verwinnen ’t al.
Vertooning voor het Spel.
HIer ziet men Henrik van zyn Broeder zelf verslagen!
Bedrog en Dwinglandy zyn met hem neêrgevelt.
En Karel wert op nieuw den scepter opgedragen; En op zyn Vaders troon in Napels weêr herstelt.
Dees kroont de Deugt voor deugt, die straft de Straf met schanden.
Den heemel hoedt de goên tot schrik der dwingelanden.
Vertooning na het Spel.
DE Liefd’ ten hoogsten trap van het geluk gesteegen, Vereenigt hier door Trouw’ met hart, en ziel, en zin.
Al ’t Hof, door vreugt vernoegt, dat wenst hun heil en zeegen.
De Minne-nyt is nu verwonnen van de Min.
Zo kan de Liefde in ’t ent door weêrliefd’ adem halen, Stantvastigh lieven doet de Minnaars zeegepralen.
Koning van Napels.
Karel, onbekende Prins van Napels, verlieft op Margareta.
Frederico, ’s konings Neef.
Porcia, ’s konings Nichte.
Margareta, onbekende Princes.
Albano, adelyk landman.
Leonido, zyn zoon, verlieft op Margareta.
Arnesto, Napolitaanschen Graaf.
Lodovico, Napolitaanschen Marquis.
Leonoor, Staatjuffer van Porcia.
1,2,3,4, Raatsheeren.
Mengo, Karels dienaar.
Klarette, Mengos zuster.
Pagie des Konings.
Pagie van de Prins.
Voorts gevolg van Hofstoet en Iagers.
Het Tooneel is in en omtrent Napels.
AI waar deze ,, teekens staan, geeft te kennen alleenspraak, die van d’anderen op ’t tooneel niet moet gehoort werden.
VERANDERLYK GEVAL, OFSTANTVASTIGE LIEFDE.
Koning.
Frederico.
Porcia.
Arnesto.
Ludovico.
Raatsheeren en gevolgh.
NU ziet men eind’lijk wat den hemel hadt beslooten; Na zoo veel jaren krijg, en zoo veel bloet vergooten, Er d’armen onderdaan te jammerlijk geplaagt, Daar Napels tot ons leet ’t gevoelen noch af draagt; Dat al t’ellendigh zoo veel wreetheit moest bezuren Van mynen broeder, nu gestraft ter goeder uren Voor al zyn dwinglandy en openbaar gewelt.
Ik vind’ my op mijn troon gelukkig weêr herstelt.
Doch om dat veel van mijn trouwhartige onderzaten Niet weeten waarom ik myn Ryxstoel heb verlaten, Behalven dat ik noch een zaak van groot gewigt Hun kenbaar maken wil, zoo vinde ik my verpligt U alles dezen dagh in ’t brede te verhalen, Op dat de blyde zon van eendracht eens haar stralen In dit ontruste Ryk, met heerelyker schyn Magh schieten, tot geluk van die ons gunstigh zyn.
De Vorst die volgh zyn wil, wy luist’ren met verlangen.
En wachten vreugdigh zyn gebooden staagh t’ontfangen.
De nyt en oproer zwicht op ’t Koninklyke woort.
Zoo bloei de vreê!
u lof werde aan ’t gestarnt gehoort.