floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Dat pruikje, en dat gewaad zyn my gantsch onbekend, Spreek, jongen, uit den borst zo weet ik of jy 't bent.
Ja, vader, 'k ben het zelf.
Wil myn misdryf vergeeven?
Jou, bengel, waar is al myn schoone geld gebleeven?
't Is alles wel bewaard.
'k heb 't noch niet aangeraakt.
Waar is de kist, op dat zy open werd gemaakt?
Daar in myn kamer.
Schout, tegens de Dienders.
Gae, en wil ze by ons sleepen.
De sleutel?
De Schout tegens Hartje.
Ziet, hoe staat den bengel nou beneepen.
De Dienders de deur van Hartjes kamer openende haalen de kist daar uit, en sleepenze tot voor aan het Tooneel.
Ik bid je, vader, laat jou toorn toch overgaan.
Vergeef my deze maal.
Jy hebt te veel misdaan.
Waar blyft de sleutel?
Hartje in al zyn zakken zoekende, haalt eindelyk de sleutel daar uit.
'k Bid, wil u zo niet ontstellen, Daar is ze.
Schout, doe op, en wil de zakjes tellen.
Ik meen 'er tien zyn.
Schout, de kist openende.
Ja, tien keyen groot en zwaar; Stort uit de kist, daar leit het zootje by malkaar.
help my, ik bezwym.
Swaantje, hem ondersteunende met den Schout.
Een stoel, een stoel, ey zet je Wat neer, myn ouwe bloed, daar 's Brandewyn kom betje Daar mede, en neem zomtyds een klokje daar van in, Om 't hert te sterken.
Een der Dienders brengen een stoel op 't midden van het Tooneel, en Swaantje Justus daar op zettende, neemt een glaasje Brandewyn van tafel, en daar de neusdoek in doopende, vryft hem daar mede 't aangezicht rondom af.
Justus laat onder 't spreeken 't eene klokje voor en 't ander na door de keel loopen.
Justus, al stamelende, en met interposen.
dien Zeun, die 'k zo bemin.... Moet die op zulk een wys my, ouden man, bedriegen?...
Eerst steelen zo veel gelds .... en dan zo schelms noch liegen .... 't Is onverdraaglyk.... Hartje.
Ik zweer't je Vader lief, Het is myn schuld niet, maar, den een of d'and'ren dief Heeft in myn afzyn daar zyn handen aan geslaagen.
Jou guit, jy bent alleen gebooren my te plaagen.
Fobert, Swaantje, Justus, Schout, Hartje, Saartje, twee Dienders.
Fobert, met een brief in de hand.
Swaantje, booden brood.
Wat tyding heb je dan?
Een brief van onzen vriend.
Dat's goed waar is de man?
Dat weet ik niet, want ik heb de brief noch niet geleezen.
Breek op, en lees ze zelf.
Swaantje, de brief openende.
Wat duiker mag dat wezen?
De vriend niet wederom, en slechts een brief in stee, Dat dunkt my wonder vreemd.
Ja, Swaan, dat dunkt my mee.
Maar wie bracht u den brief?
Een onbekende jongen Die kwam daar als een hart in 't donker aangesprongen, En snap was hy weêr voort, en dryvend op een pad, Als of de drommel hem met zweepen was aan 't gat.
Heeft hier meer volks geweest?
ô ja, twee groote Heeren, Waar van den eenen voor een week hier kwam logeeren, En d'ander eerst van daag, op 't kostelykst gekleed, Met twee Soldaaten, daar hy mee naar 't Leeger reed.
Dat zullen dieven zyn, gewis; maar, laat ons hooren, Wat zy toch schryven; want, hier dient geen tyd verlooren.
Swaantje, leest.
Swaan schud onder 't leezen 't hoofd al heen en weer, en d'anderen hooren scherp toe.
En Fobert haalt zomtyds zyn schouderen eens op.
Aan Swaan met de broek aan.
WY Heeren van de Calis benden, Dan ryk, dan arm, naer 't Rad wilwenden, Vassalen van het wissellot, Dan op een troon, dan op 't schavot, Uitvinders van de fyne streeken, Om kist en kasten op te steeken, Of beursen knippen, zonder dat, Den eigenaar het voelt, of vat; Om u niet ongerust te laaten, Omtrent het missen van de plaaten, Zo zeggen wy in dezen brief, Als dat wy hebben, tot gerief, En om niet weer te kort te koomen, Al 't geld van Hartje mee genoomen, Op intrest enkel, en ter leen, Doch wy belooven 't met ons tweên, Weêr op St. Jutmus te betaalen, Zo ons de henket niet komt haalen.
Noch hebben wy wat snuistery, En vry wat kleutergeld daar by, Daar boven in een kast gevonden, Met zo wat lappen, goed voor wonden, En tot verschooning zeer bekwaam, 't Geen wy met al den santen kraam, Ook hebben in de kist gestooken, En mee gepakt, doch niets gebrooken Aan sloten, hengzels, deur of kast, Wylonze sleutel altoos past, Ter plaats, daar ietwes is te veegen, Zo dat wy nergens staan verleegen.
Vaar wel, hier mede goeden nacht; Houd op een aêr tyd beter wacht.
Piet Pothuis, en Jan de Rolder.
Swaan en Justus neemen den Schout tusschen beiden, en trekken hem dan aan d'eene, dan aan d'andere zyde.
Schout lief, sta me by.
Wil toch de dieven vangen.
'k Word dol en desperaat.
De schelmen moeten hangen.
Ik bid verzuim geen tyd.
Myn goud en zilverwerk en gelt gespolieert.
Myn schoone Capitaal!
Myn kostelyke Linden.
Geeftyd, geeftyd, 'k zal zien, of ik dat ruigt kan vinden.
Zie daar, ik geef de helft van 't geen jy achterhaalt.
En 'k zal bezorgen, dat jy ryklyk word betaalt.
't Is wel, 't is wel, houd op, 'k zal aanstonds order stelllen; Tegens de Dienders.
Maak drie reipaarden klaar, je zult m'op reis verzellen, Wy kunnen dezen nacht een schoon end weegs te paard Afleggen.
De Schout, Justus, Hartje, Saartje, Fobert, Swaantje.
MAar, jy Swaan, bent niet veel beter waard, Jou Feeks, jou Helleveeg; ik kan jou niet beklaagen Die alle daag jou man onthaalt met knuppelslaagen.
Dat 's waarheid, Schoutje lief, getuigen is myn huid; Ik zal 't je toonen, help maar eens dit rokjen uit.
Dat hoeft niet, houd maar aan, ik zal 'er raad in schaffen, En zulk een heyby, als jou wyf, behoorlyk straffen.
Ja, neemze vrylyk mee, en 't kleine kind daar by, Ik gun 't jou uit myn hart, tast toe maar, neemze vry.
Zo haastig niet, myn vriend, 'k moet maar executeeren Myn Heer zyn order, en die zal ik pronuncieeren.
Dat is?
Dat is, dat zy in een geheel rond jaar Niet tappen zal, en dat jy kunt weêr by jou vaêr Zo lang gaan turven.
dat 's goed.
Wat meug jy kallen?
Maak hier geen rusie, en laat jou geen woord ontvallen, Dat maar naer quaestie ruikt, of 't zal noch anders gaan.
Jou mans plaag, daar gy zyt.
Dat 's op zyn kop geraên.
'k Zal 't haar inpep'ren, wacht.
Maar, waar zal ik dan blyven, Als zy de winkel sluit, en niemand mag geryven?
Dat heeft geen haast; zo zy noch beterschap belooft, Zal ik myn Heer, 't paenael wel praaten uit zyn hoofd.
wou jy dat doen, Schout, ik zweer 't je by myn leven, Ik zal myn Fobertje nooit een kwaad woord weer geven.
'k Zal 't eens beproeven, maak slechts dat je sorge draagt, Dat my nooit door uw man werd over u geklaagt, En pas dien Heer wel op.
Heer Spaarpot, wilt hier wachten, Tot morgen naêr bescheid; ik zal, naêr myn gedachten, Goe tyding brengen, want zo hier, als hier omtrent Zyn my de wegen meer als dat geboeft bekend, Vaar wel.
Ik zal haar met wat snel te galopperen, Den weg afsnyden; 'k hoop niet zonder haar te keeren.
Daar slae geluk toe.
Ja, stel maar jou hert gerust.
Justus, Hartje, Saartje, Fobert, Swaantje.
SPreek op nu, goeden Heer, en eisch maar, wat je lust.
My lust die stoute guit, die daar staat, wat te kloppen.
Vader, 'k bid pardon.
Ei, wil niet langer moppen, Hy zal 't niet meêr doen.
'k Hoor dat noch niet uit zyn mond.
Hartje op zyn kniên vallende.
Ik zweer 't je Vader lief.
Is 't wel van 's herten grond?
ô Ja, 'k zweer 't andermaal, je moogt me vry gelooven, En om je in alles te believen, daar en boven Van nooit te trouwen, als den geen die gy begeert.
Dat zal ik schutten, want, die schelm heeft my onteert.
Wat praat jy, kladdegat, vaar jy maar voort met schutten, Hy 's minderjaarig, en dat huuwlyk kan ik stutten.
Jou kaale schytfleirs, wat beeld jy jou niet al in?
Jy hebt myn Zeun verleit, jy hebt hem tegens zin Vervoert, en hy jou niet Jy bracht hem aan het taaken, Van zulk een kist volgelds, om jou maar ryk te maaken.
Kom, Zoon, laat ons te zaam maar aan de maaltyd gaan, En jy, steekneusje, scheer jou aanstonds hier van daan, Of 'k zal 't den goeden Heer van Puiterveen voordraagen.
't Is goed, 'k zal gaan, maar, jy zult het u noch beklaagen.
Kom, Heeren, volg my na, de tafel staat gedekt, In d'and're kamer.
Maak toch, dat dit aas vertrekt.
Het zal geschieden, Heer, heb maar geduld tot morgen, Justus.
't Is goed, myn vriend, men zal haar tot die tyd toe borgen.
TRYNTJE CORNELIS.
DOOR CONSTANTIN HUYGENS, Heere van Zuylichem.
In ’s GRAVEN-HAGE.
By ADRIAN VLACK.
Met previlegie.
Aen den Leser.
HIer heb ick my nu ernstelick ende oprechtelick te ontschuldigen van de menighvuldige aenporringen die my al te goede vrienden hebben blyven doen, ten einde ick oock dese vodderye met de reste aen den dagh soude laten komen.
Vele, mijns bedunckens, goede en wichtige bedenckingen heb ick daer tegens aengewent, daer ick oock noch op stae: maer niemant en heeft willen gehoor geven.
Soo geraeckt het verwerpen jongh uyt het nest, Leser, daer in ick hope ghy gedencken sult beteren slagh van Schepselen uyt-ghebroeyt te zijn.
Is u het werck een paer uren lesens en lacchens waert, weet, tot mijn naerder onschult, dat het my altoos geene dry volle dagen tijts en heeft gekost, uytgesondert de Byschriften, die ick lange naderhant, ende met stade, tot mijn vermaeck, ende moghelick niet sonder eenighe nuttigheit van Geletterde Lief-hebbers, daer by hebbe gevoeght, doch alles met die meeninge, dat het moghte een CAMER-SPEL onder de vrienden, ende in hare Cameren blyven, ende geensins om het op Thoneelen viese en wyse, rekelicke ende onbescheidene menschen allerhande slagh van vonnissen te doen uytwerpen, sulx een yeders recht is, maer daer aen sich niet elck een en heeft te onderwerpen.
Hoe icker toe kome, Leser, heb ick sonder geveinstheit verklaert.
Poëta tabulas cum cepit sibi, Quaerit quod nusquam est gentium, reperit tamen.
Facit illud verisimile quod mendacium est.
Plaut.
Pseud.
Ut in vita, sic in studiis pulcherrimum & humanissimum existimo, severitatem co- comitatemque miscere, ne illa in tristitiam, haec in petulantiam procedat.
quâ ra- tione ductus graviora opera lusibus jocisque distinguo.
Plin.
INHOUT TRijn, aenghehaelt en uytgheplondert by de Kan, Wreeckt sich met vuysten, en bedrieght haer eyghen Man.
CLAES GERRITSZ.
Schipper.
Schippers Vrouw.
KEES, Schippers knecht.
MARIE, Snol.
FRANCISCO PASCHIER         } Pollen van Marie.
HANNEKEN UYT.
Klapperman.
ThooneelT’ANTWERPEN.
PRO PARAGRAPHIS.
VErba volui Batavos Romana docerent, Plurima quae dixi dicta fuisse prius.
Si quid enim scitè, quod idem me scitior alter Dixerit, exemplo gloria major erit.
Si quid ego insulsè, quod idem me salsior alter, Ilicet, huic veniam qui dat, utrique dedit.
Istuc summa redit, cum magnis saepe stetisse, Nec nisi cum magnis me cecidisse viris.
VOORBERICHT, Aen ’t Volck.
DE Vrede was in ’t landt, den uytslagh van Westphalen, Dien ’t vre-loos Engelandt in d’asschen socht te maelen.
De Seven Volckeren bejegenden de Thien, Als Vrienden, emmers als twee swarmen noeste Bien, Verscheidentlick beheert, maer vrienden; als Gebueren, Die d’een den anderen sijn’ welvaert noch betrueren, Noch overgunstigh zijn, als Bueren door de banck; Die slagh van Vrede sagh soet Nederlandt in swanck; En winst of wilde Vreugh dê d’een en d’ander lusten Van hier naer Brabantsche, van daer naer onse Kusten.
Claes Gertze van Saerdam ley op een vrachtje toe, Daer winst op vallen moght; Trijn Knelis Kint, sijn’ koe, Sijn weeld’righ’ hónigh-bie, sijn Wijf, om kort te spreken, Had’t op de vreught gemunt, de vreught van hooren preken In Kap en Keuvel, vreught van Monick en Bagijn En Klooster-goet te sien; van t’ Antwerpen te zijn.
Claes gunden haer ’t vermaeck, en packtes’ in ’t Voor-onder: Sy waeren nieuw getrouwt; hy docht, ’t en waer geen wonder, Of ’t Wijf wat schorten moght dat Jonghe Vrouwen schort, Als ’t goedje gémelick en vies en lustigh wordt, En dient voldaen te zijn, all souder ’t land om wagen: Oock koste ’t hem geen’ vracht van Schip, of Peert of Wagen, En beter hadt hij Moer ontrent hem binnens boorts, Dan of sy t’huys alleen moght vallen in een koorts, Een’ Koorts van ritsigh bloed, daer kluchtighe Doctoren, Gehaelt of ongehaelt, wat haest naer moghten hooren, En meesterense soo, of sy ’t verschoonen wouw, Dat Moers Buyck draghen moght, dat Vaers Hooft kroonen souw.
Soo raeckte Trijn mé t’scheep, en ’tschip door Kil en Keeten T’ Antwerpen aen de Kaey: daer Claes begon te sweeten In ’t venten van de vracht, in ’t lossen met sijn maet, In ’t rollen over ’t Hooft, in ’t slepen langs de straet.
Trijn trock ’t haer weinigh aen; sy docht, het goed sal komen Al slapende; men seght, soo sent het Godt den vromen, En Claes soud ’t redderen: sy was daerom niet daer; Maer om een kijckjen uyt: soo schicktse muts en haer, Als of t’huys Kermis waer: ’t Bruyts pack wort aengetrocken, Het beste Boven-lijf, en bei de beste Rocken; De Trouw-ringh aen de handt, met noch een Suf daer by, Van Claesens Petemeu; de Sleutelraex op zy, De Beurs, de Kussebuijl, de Sonnendaeghsche Messen, De Beurs, verstaet, versien; Ducaetjens met haer sessen En Ducatontjes toe, en Schellinckjes daer op, Om hier en daer wat tuyghs te koopen voor een’ Pop, Die dood of levendigh, dat jaer haer kind moght vallen: De zyde Koussens en hadse niet vermist; Sy ginghen aen ’tgebeent, en, of men ’t niet en wist, Het korte Keursje kon ’t tot bij de Knie toe melden: In ’tend quam de Cabas, of, als ick ’t wel vertelden, ’T bruijn-houten Emmertje met spyckertjes vergult; Daer mé was onse Moers toe taeckeling vervult.
Op trockse voorde wint: Claes liets’ haer buyck vol wandelen, En sey, Kint, siet wat om na moye suyck’r’ Amandelen Voor onse Besje t’huys, ’t sel hier niet qualick gaen, Capittel-stocken toe, het magh’er al op staen.
Past voort wat op je stick; daer komt een ding by tye Met belle langs de straet, dat moetje machtigh mye; Daer loope kaersen om by klaere Sonne-schijn, En ’t volckje knielter voor, dat moet je laete, Trijn, As ’t onse Domené t’ Saerdam quam te verneme, ’k Mien dat hy Claes en Tryn% een poosje voor sou neme.
Pas was sij ’t hoeckjen om, haer quam een’ Bel te moet, Hier hebb ick ’t, docht sy strack, daer voor ick wycken moet, En snapten in een steegh, tot dat het ding voorby was: Als s’om sagh, was ’t een Karr die niet voll rystenbry was, Daer voor sy hadt geschrickt, door ’t bellen van het Paert: ’k Hadd, seyse lachende, die moeyte wel espaert, En stapte Stewaert in; daers’ aen de ruyme straeten, Aen blauwe Balien, aen blauw’ ronde deuregaten, Aen Vensters sonder hout, aen Traelien sonder end, wel vatten kost ontrent, Dat Saerdam op sijn best en op de Kermis-maelen ’T Antwerpsche werckendaghs niet heel wel op kan haelen: Sy sagh ’t oock aen ’t Stadthuys; sy sagh ’t oock aen ’t gerots Van Joffers, galge vol, de straet langs in de Crots: De Kercken spraken ’t oock met all haer’ moye borden: Daer meende de goe Vrouw schier aers als aers te worden, Van hooren en van sien aen Orgel-pijp en Vaen.
Juyst vonds’ een Paep op stoel in witte doecken staen, Als of m’ hem scheeren souw, en mit se recht op ’t punt quam Soo wouws’ eens hooren schier wat gelt daer uyt die munt quam: ’t En was niet eers genoegh te seggen, dat Godts Woort Vergalt wort bij dit volck, en doemen ’t ongehoort, Al souse Domené t’ Saerdam noch eens bekijven.
Soo kroopse dichtjes aen by de devootste wijven: Maer s’ hadder niet veel duers: het Paepje brack veel wints Met mond en handen; maer sy sat als doof of kints, En kost geen enckel woort beseffen of besinnen, Soo wardens’ inde Tael, al spandes’ all’ haer’ sinnen; Soo verr was ’t Antwerps bot van ’tgeestige Saerdams, Of van haer hoofsche spraeck, het suyver Amsterdams.
In ’t end vlooghs’ over end, en, om haer spijt te decken, Deeds’ ofse swijmen sou; maer morden in ’tvertrecken, Ja, ja, watje toch seght!
’k verstae je niet een woort; Ick schick, je staet en lieght, dat heb ick dick ehoort Van onse Domené; die ken ten minste spreke* Voor Vrouwe van verstant: maer dit en lijckt gien preke.
Daermé de Kerckdeur uijt, en met den neus op straet, Daer boven ’t hoogh portael de spitse Toren staet: Daer saghs’ eens opwaert aen, en ’t moght haer wel gelusten Dat steil eens op te treen, om soo de Vlaemsche Kusten Van boven t’oversien: maer, docht sy, ’k ben een Vrouw, Een Jonge Vrouw allien, en als ick ’t wagen souw, Wat weet ick hoe’ck het met den Tore-wachter klaerde; ’k En trouw dit volckje niet, se lijcke licht van aerde; Hy mochtme met gewelt doen voorgaen, en wat raet?
Het is een smalle trap: neen, neen, ’k houdt met de straet; En, waer Claes Gertsen hier, hy soudt me selver prijse: Nou ben ick oud enoegh men selve t’onderwyse.
Soo trock sy op de reys, en raeckte, voor ’t begin, Haer eenighe verlangh, een Nonnen-Clooster in: Daer kreegh sy bier aen boort, en praetsters bij dozijnen, Volck van geheilight vleesch, of die soo wilden schynen: Veel hadden sy te sien aen Trynens vreemt gewaet, Veel Tryn te hooren van haer Maeghdelicken staet, Van haer contentement, van haer mortificatie; All ’t poppegoed quam voor, en al wat tot de statie Van nieuwe Nonnen hoort; om of sy luyst’ren mocht, En ’t Ketters zieltje van de Hel t’ontkluyst’ren socht.
Maer Trijn viel op haer platt, en seij, ’twas all moij’ dingen, Dan sulcken veugel was in sulck nett niet te singen.
Sy hadd een man etrouwt, en hadt noch ghien berouw, En, haddens’ hier gien mans, soo was ’t niet as het souw.
De mater gafs’ een’ wenck, als of sij wilde seggen, Dat stond een yegelick soo nauw niet uijt te leggen.
Trijn merckte ’twuijven wel, maer ’tstondt haer heel niet aen.
Haer docht, dat souw soo naer den Toren-wachter gaen.
Soo scheidens’ uyt den koop en liet de Nonnen drijven.
Doe wouwse naer ’tCasteel Soo most sij voor het naest door ’tLepelstraetje gaen, De noble Lepelstraet, het steeghje vander minnen, Daer niet als vreughd en woont en vriend’licke Goddinnen.
Een vande snedigste kreegh Trijn-moer in ’tversier, En ranstes’ an, en riep: Moôr Siaesis!
Dan, siet hier, Ick scheider beter uijt; hier hebt ghij bey de vrouwen, Verstaet het uijt haer’ mond, soo sult ghij ’tbest onthouwen; Ick heb wel ander werck: sitt slechts still daer ghij sitt, De klucht is hoorens waerd.
I. Bedryf.
I. Uytkomst.
M.    Moôr Sjaesis, wat is dit!
Moôr, Nichtje, zayde gaijt?
Heer, wat e suet resconter!
T.    Dit dingh spreeckt as te Paep: me docht half ick verstont’er, En ick verstaese niet: hoe zeyse dat in ’tlest?
M.    Moôr zaydet?
T.    Wie sou’ck zijn?
wie’ck ben dat weet ick best.
M.    Wie dachge zaijt, me lief, en sou’ck ick da nie wete?
Da mochte sotten en ondanckbaer Lie vergete, Moôr maijns gelaijcke niet.
T.    Wat schortje?
M.    Niemendal.
E ratteken as ghaij, da schêurtmen in men vall.
Kom, siem’ ieens ôn te deegh: en hedde niet onthouwe Hoe dat ieens, over lang en menigh joôr, twee vrouwe, Hoe dat ieens vriendekens va vaer in Wôterland T.    Iae, ’kweun in Waeterlant.
M.    hoe dat ick en ma Tant Au mompeer en mameer eens hebbe gaen besuecke?
Ye stinckt na moskeljaet; ick magh dat goet niet ruecke.
M.    Foey!
’tzijn men handschoenen.
en dawe dagelayx Uyt spelen voeren?
maer wat hoef ick ick meer blaijx?
Auw oogskens, auwe neus, auw mondeken soudt klappe: Me dunckt ick sie ou noch me nockte beentjens stappe Langs ’twôter, lot eens sien, nie verr van Amsterdam, Die groote groote Stadt.
Wel jae, ’kweun te Saerdam.
M.    Saerdam, me lief, daer was ’t.
’T is wonder, eens memori Weurdt all keurt metter taijd.
maer ’ksou een heel histori Vertelle van die raijs, soo lustigh, soo plesant, Soo suet, soo nettekens was ’t in da Wôterland.
Maer ghaij zaij jong geweest, ghen kunnes nie gedencke All watter toens passeerd: ’kmach icker wel ôn dencke, ’Khebb icker wel geweest, en ’tlacker tractement He wel gemeriteert, all zaij wet wach gewent, Dat icker noch af kout.
moôr au suet converseren En gô noot uijt men hoot; ick wil’t men kinders leeren, En seght heur alle doôgh ôn Tôfel en bay’t vier, Hoe da lief maedeke, da Nichtje, kom eens hier, Hoe hiet’ oock?
T.    Ick hiet Trijn Kernelis.
M.    Iôge trauwe, Me lieveke, das woôr, soo had ick ’toock onthauwe.
En Mortje hiet Anne Ians.
M.    Goeij vrauw, wat all vermôcks Wat deys’ ons courtoisij, wat haddewer all sprôcks En discourerens ôn!
Maer salme sus stae kaute In wind en slaijck op stroôt!
kom, loôt ick me verstaute, Ge zaijt in maij geweld, ghen sultme niet ontgoôn.
l. Bedryf.
Da maijn ick ook wel, Maeij, heb ick ou wel verstoôn, En ken ick auwe sang, dif vogeltjen is binne.
M.    Hauch gaij au backes toe.
Hoe kanset oock versinne, Die nobele Fortuijn!
Cosayn Francisco, vrient, Hoe kondeme te pas.
heb ick ou oot gedient Mé maijn presentie, d’auw kamme seer obligere.
Kom gôwe sômen in, en helpme Nicht tractere, Men vleesselaijke nicht, men lieve Nicht Cotlain.
We moeten dese nacht en wa meer vrolayck zain.
Maer Nichje, ’twordt wat laet, en ick hebb varr te loope, Eer ick men slaepste vin.
M.    Ghe sult hier blaijve slôpe, Das sweir ick op men ziel: wel, wa gesegh is dat, Sauw’ck ick ou lôte goôn?
’ksat liever oppen rad: Om eens dat ick men nicht uijt Holland sie verschaijne, Sau ick me da geluck sien in de wiegh verdwaijne Met ast geboren is?
Ten woôr niet relaijck.
M.    Neen, Cosaijn Francisco, sie, soo waij het met ons tween Alleen nie machtigh zaijn, ick saller meer toe hôle, De feest moet nobel zaijn, ick kans genogh betôle.
Daer slae’ck gien twijffel an ’T siet hier wat slordighjes, en ’truijcter wat na ’tslett) Maer, Nichje, dat je ’t weet, men slaepste die ick zayde Is ’tbedde van men man, daer ick te nacht in laijde.
M.    Was seghde doôr?
wa man?
Mijn man.
M.    Heddene mann En zayde ghaij getrouwt?
Iaeck seper.
M.    Baij S.t Ann, Ge doeme lacche, nicht.
ken kan da nie gepaijse; Ghe prueft eens of gh’ons kunt uyt straijke met ou vaijse.
’Kmaijn dat ick wa verstands van moôghdom heb, en van De teeckene doôraf, het zaij in vrouw of mann, Moôr uwerlieden ist, of Krôij en is gee vogel.
T.    Maer mijn mann isser ien, en van sen ierste vlogel, Te wete fris en fix; dat weet ick bij de proef, En schicket noch te nacht te weten, heit hij troef.
M.    En woôr is dese mann: tis niet t’imaginere Dach ghij getrouwt sout zayn, hoe ick ’tconsiderere: Woôr is hay evewel, indiender eenen is.
T.    lck segje datter ien flux op sen beenen is, Die mijn me maeghdom nam doe ’tpas gaf, vijftien weke Na Wormer Biestemart, nouw twie jaer overstreke.
M.    Woôr is hay dan noch eens?
ké helpt ons uijtten droom.
T.    All is hij niew etrouwt, hij brutst niet naer sen oom, As aere gecke doen: hij houtje voet bij steck, moer, En ’tvrouwe goed op zij.
Als elck op dat besteck voer, Men souw wat min verloops in schippers huijse sien, Daer ’tnou wat kluchtigh gaet, as ’twijf te lang allien, Gelyck de niewe Nonn in ’t Clooster na drij daghe Van ’tdack af mans wou sien, na mans beghint te vraghe.
M.    En ick en vroôgh ou moôr noôr eene mann, me kind: Ke, brenghtem veurden dagh: is ’touwen besten vrint, Het sal de maijne zaijn: da sweir ick baij men eer, Nicht, En das me lieste pand.
Een man die hier op ’tveer light, Niet wyd van ’thoofd voll Biers.
Het Bierhoot wilse segge.
T.    Van ’t Bierhoofd; Dat ’s mijn Mann.
M.    Ouwe mann, en hier, en aen de kôy, En weet ick icks niet eens?
Moôr dit wil hôp’re, Moij?
Wat duvel, heure man hier in stadt!
M.    Swayght toch, Hanne.
T.    Iae, dat ’s Claes Gerritse, mijn mann, en mann der manne.
F.    Per dio ’tsal honde, Môij, en waij zaijn van ons stuck.
M.    Och, erme kreupelen, hoe roôctij oôn een kruck?
Woôr bleef ick oot veur stoôn, woôr hedde da vernome?
En in wa qualitaijt is Cosaijn Cloôs gekome?
T.    Hoe hietje dat, quae tyd?
’k hoop dattet goe tyd is: Maer dat hij qualick tyd om t’eten heit, dat ’s wiss, Soo besigh liet ick hem van ochtent mit sen macker.
Dan dat gaet sommes soo, as ’t Core van den acker, De ladingh ’t schip uyt moet: en dit’s nou onsen Oest, En, denck ick, miest edaen, wangt ’twasser dapper noest.
M.    Ick vroôghde nô Signor Cosaijn Niclôs vocôcij.
Nou dunckme, Nichteke, behouwens ou goey grôcij, ’T sal ene schipper zaijn.
Wat dochje dat hij was, Een velleblooter of ijet vande vuijlen brass?
Neen trouwe, kindertjes, ’ten leiter t’ongsent soo niet: We gaen voor Burgers uijt, en vande beste, soo siet.
M.    Khoor mé contentement d’eer van maijn nôste bloed: Moôr, Nicht, nou isser yet dat ick noch vrôge moet; As ouwe lieve Mann in Stadt komt te vernachten, Ick hoop haij doeget doôr lie van condicij plachten: Woôr is die herbergh nou, op dat hem S.r Cosaijn Francisco veur maij eens ten dienste mach gae zaijn, En kussen hem de hand.
T.    Wat souw hy daeran kusse?
Se benne bey bepeeckt.
Ey lieve soete susse, Breeckt daer je hoofd niet mé: we staen niet op die snof: En soockje sen lodjijs, dat’s in sen eigen Hof: Sen eighen hout, verstaet, sen eighe stijve scheepje: Daer is hij Baes, ick vrouw, daer in bestaet all ’tsleepje.
M.    En sou S.r Nicolo Gerardi, ons Cozain, T’scheep slôpe, daer’ck ick woon?