floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wel je meughtet aennemen sooje wilt, ik heb altijd mijn conscientie gequeten.
Wat dochtje van die predicatie?
ik geloof warachtigh se wort noch heel teut, Nimant sout konnen gelooven wat hertseer ’tis huys te houwen met sulken ouwen neut.
De moeyelijkheyt die ikker gestadigh van ly en is niet om te herden.
Sal dit dan al sijn leven duren dat ik dus van ’t gemelijk wijf gebrotst sal werden?
De eenen kijvage is soo ras niet gedaen, of de andere die vanght weer aen.
Datse eens quam te sterven de blyste vrienden souwen de alder voortste gaen.
Of ik dien dagh noch wel eens leven sal denk ik, dat de ouwe pestilentie van kant is?
De ziel isser soo in verwerd, dat ik geloof datse noch soo langh sal leven dattet sunt en schand is.
Nou leytse deurgaens op al de niuwe modens en kijft en knort.
Den eenen is de broek te langh en den anderen het wambas weer te kort.
’s En kant niet wel verdragen, dat de jonge lie hedendaeghs soo hoovaerdigh bennen Dat de ouwers eens mochten opsien, seyd’se somtijds, ’s en souwen haer eygen kinders niet kennen.
Ia ’s en kant in haer vijf sinnen niet verdouwen, dattet nu altemael jonkers en juffers zijn.
Sulke en diergelijke praettjes dat is dagelijcks brood voor mijn, ’t Was noch yet datse somtijds op dokten, maer ’tis of s’et van haer hert snee alsse wat sal geven: Sulke ouwe peukel penningen slachten de verkens die nimand goed doen soo lang alsse leven.
Wat helpet mijn ofse daer al eenen goeyen vetten aep heeft aen een sy staen.
Ik sweerje dat ik sal die verschimmelde munt anders aen de man helpen kom ikker eens aen.
Als ik den handel overdenk, dan kan men somtijds de kop wel om loopen.
Maer of sy wat kijft en knibbelt en mijn aen ’t hooft lijd en maelt, Een jonk kerel moet sich fris houwen, en hoopen dattet een goed huwelijk noch altemael betaelt.
DERDE BEDRYF.
WYBRANT.
JE mostmen bylo soo niet praten buerman of de moet soumen heel ontsakken.
Wybrant.
Hebben wy ’t onsent wat te seggen, live vriend, soo is ’t daer den turf leyd of in’t Paradijs daer de Hoenders kakken.
Wat zijnder de luy besukt qualijk aen als sy getrout zijn met sulken boosen helle veeg!
Al saten wy samen in de Haens-balken ik geloof niet of wy waren noch al in de weeg, Soo langh ik t’huys ben moet ik doorgaens niet als quaje woorden hooren.
Ik heb ook al langh gemerkt dat de mijne my liver van achteren siet als van voren, En dat mijn absentie haer aengenaem is kan ik wel hooren aen de woorden diese tegen men seet.
Mijn bon jour bestaet ook meesten tijd in ’t gat geleydje met twee paer scheet.
Ja wel sulke wijfs te hebben ’t is om de waerheyt te seggen niet te herden, En daer staet by te vreesen dat het van dagh tot dagh noch erger sal werden.
Maer soudmender meenje met goede woorden die parten niet wel krijgen uyt?
O live man alst peertjen niet pissen en wil soo ist al verloren gefluyt.
Al badjese als Brughman, ja al songhje haer soo schoon als een lijster, Datje dat meent een weyts wijf sal darom niet laten te spelen de vrijster.
Ik heb de mijne met alle minlijkheyd en sachtmoedigheyt tot noch toe ontmoet, Maer wat is’t?
niet anders als hooy gedorssen: ’t is te besukt quaed te laten dat men geeren doet.
Wat dunkje dat wese dan eens met hout en goey reden sochten te belesen?
Dat ik de mijne een lap gaf ik kreeger honderd in de plaets sou ik vreesen.
O heer je kent dat stael noch niet dat ik haer hand of vinger raekten aen.
Als eenen brisende leeuw, ja de duyvel uytter helle, soo souse tegen my te werk gaen, Sulken boosen creatuer als dat is, dat is te byster en te wonder!
We moeten evel mans hand boven spelen, sey de man, en hy lagh onder, Want het voeghd wel dat een man een man zy, en een vrou een vrou.
’t Is heel goed seggen nabuer, ’t was gemakkelijk kakken als ’t wel volgen wou.
Ik weet heel wel hoe ’t hoort, en sout haer wel nettjes konnen voor oogen leggen, Maer het bassen van een hond geld t’onsent soo veel als mijn seggen.
Als ikker maer van verren wat wil vermanen, soo en isser geen rust in huys.
Ik hoor wel watter af is, arme knecht je leghter al me in ’t swijgertje tuys.
Het gater t’onsent, sey de man, soo ’t gaat, maer ten gater evenwel niet soo ’t hoorden.
Dat sommige mans sulks wijfs hadden als wy, se souwense levend vermoorden.
Ik salder evenwel tegen wesen, al sou ’t alles t’onderste boven staen.
We mogen wel wat waters vuyl maken maer we wassen maer de Moriaen.
We moeten dat werkje tegen gaen of de pryen souwen meenen dat het ons niet en scheelden.
Dat sey de koster ook, daer moet ontsagh zijn seydi, en hy geesselden de beelden.
Ik geloof de jouwe heeft al weer wat in ’t sin, sieje wel hoe haer lokjes zijn gekrult?
Ik kan niet meer als mijn best doen, die sijn best doed is niet meer verschult.
We zijn in een ongelukkig planeet geboren, dat we geraekt bennen aen sulken vrouwen.
’kWas een rijk man had ik soo mennigen roosenobel als mijnen troudagh my wel is berouwen.
Hoe mennighmael wensch ik wel van ’t wijf ontslagen te zijn!
Ja dat mense met wenschen quijt waer.
Ik sou de mijne ook wel haest met busboom besteken, en schenkense Belsebub tot een Niuwe-Jaer.
Wat was ik een gelukkig man geweest had ik Juffer Josijn mijn eerste vryster genomen!
Want dan was ik tot desen ongelukkigen staet en dit elendigh leven niet gekomen.
Ik hadder nu soo slecht niet aen geweest had ik haer genomen met haer eer en met haer kleer: Nu heb ikker wel een die wat heet, maer wat ist se verdoetet weer.
Met wie is je eerste vryster nu getrouwt?
’t Is een Amsterdammer, De kerel isser de gelukkigste man me van de wereld, ja se leven samen als twee lammer.
Darom soo en moetmen soo veel naer het goed niet sien, als wel naer d’eer van een vrou, Want die de eer mist, die mistet altemael, dat bevind ik nou.
Wat wil ikje veel seggen, lieve buerman, mijn wijf vervalt van’t eene quaed tot het ander: Se heeft daer een deel dronke commeren, en die bederven malkander.
Daer is Neel slempemp ons buerwijf die doetter al vry wat quaeds in, Wat souje met je goetje doen seyse, als van leven, en dat is de mijnen wonder na de sin.
Se hebben nu alle morgen wil ikje seggen, haer optocht tot Geertje Floris, En daer sittense dan dik tot middagh toe met den anderen in den Brandemoris.
Daer hebbense haer dubbelde anijs, haer maeg-water, haer neukwater, haer angelica, Haer wachel-water, haer rosolis, haer hekkepost, haer hemdeken op, en haer aqua vita stapintica En meer andere diergelijke narren dranken en heete wateren: Ie hooft doeje seer als j’er ontrent komt, soo gaen haer de snateren.
Daer halense dan de goe luy over, en spreken van een ider een quaed, Ia daer is haest in de heele stad niet een dider niet een veer en laet, Die maer wat op sijn horens heeft die weten s’et en strax op sijn brood te geven.
Dat ’s kleyne konst.
Ik meen stondt haer eygen doen voor haer voorhooft geschreven, Datter al vreemde Historien in souwen te lesen zijn soo hier soo daer, Dat moet ik evel seggen, de mijn is geen drinkster, maer ’k wou datse wat man vaster waer.
Se siet liver een vreemd haertjen als haar eygen, dat heeft men dikwils verdroten: ’kEn hebber noyt een goed woord van, ja se siet tegenmen als een stier die wil stooten En komter eene jongen melkmuyl se neyght datter hemt sleept.
Soo gatet in ’t gemeen, Wanneer de vrouwen de smaek wech hebben dat twee meer konnen als een.
Het schijnt een vrou is een noodsakelijk quaed, men is niet gerust of men moeter een trouwen.
Darom seggen de franse wel, een vroom man neemt een wijf, maer die verstand heeft salder sich van onthouwen.
Doch of wijder al wat voor praten, dat is nu voor ons al te laet.
Maer alewel ik moetje waerschouwen, jouwe Joris en Godefroy haddent tans heel druk op straet.
Ik en hadder geen goeye muts op.
Ja ja, ik sal hem die steek wel versetten.
De handen die gingen geweldigh je diendter wel wat op te letten.
Verseker weet dien olykerd dat ik flusjes sal moeten te begraeffenis gaen.
En dat sal hy lichtelijk door mijnen schelmsen knecht selfs hebben verstaen.
Se haddent altoos heel druk.
Isset ook wel om te lyen?
De guyt houd hem of hy mijn getrou was, en sijn mes, denk ik, snijd aen weer syen.
Ik dankje datjemen dat heb gewaerschout, ja seker warent sulke maets?
Dat heeft al wat te beduyen.
’k Wilje wel recht uyt seggen ik vermoey wat quaeds.
’t Is geen nood nu ik dus den draet heb, hoop ik, sal ik het klouwen wel krijgen.
Ja wel soosemen quaed spel spelen, soo meen ikse beyegaer te door rijgen.
De wacht is je bevolen.
Ik salmen houwen als wou ik ter begraeffenis gaen, En ik sal soettjes achter werom in komen en beloeren watmen sal vangen aen.
Ik wilje wel versekeren, dat soo ikse op de daed kan beknellen, Dat ikse soo sal tracteren dat s’et geen van beyen sullen na vertellen.
O Gantsch suykerde koek en vijgen hier is het heele spel te leelijk verraeyen.
Ik ben tegenwoordigh soo bang men sou wel een ey in mijn eers braeyen.
Nu vrees ik niet anders, als dat den heelen bommel hier me sal leken uyt.
Ik hebse al menen te waerschouwen, maer se zijn soo besich datse niet en hooren of ik tuyt of fluyt.
En heel groot rumoer te maken en derf ik niet uyt vreese voor den ouwen.
Hier is de kans leelijk verkeken: maer wie sou denken datse niet anders toe sien souwen?
Hoe dikmael heb ik haer geseght, kinder ghyli gaet soo los te werk, Den ouwe heeft de snuf al in de neus, en past op jen handel daer ik merk, Daerom moetje wel toesien dat de baen eerst ter deege klaer is, Een mael sout al betalen: maer nu sullense wel sien dat mijn seggen waer is.
Ie moet je dingen wel beleggen, sey ik soo, want den ouwen is slim en vals, Aen een sy daer is ’t heerschap selfs: maer wat duyvel heeft hy daer om den hals?
Naer ’t hem laet aensien so sout een bril van een secreet niet qualijk gelijken.
Ik moetmen hier wat verschuylen, en dit werk eens ter deegh bekijken.
O bloemerherten daer was ik geen kleyntjen aen ’t teefje vast!
’t En waer desen onverwachten toeval ’k sou meenen dat ikse daer sou hebben verrast.
Mijn wijf en Godefroy waren in onse kamer met haer bloote beyen.
Nu is ’t tijd om op te passen docht ik, want se souwen ’t men daer verfonfeyen.
Ik gink my dan dicht aen de kamer met een stilligheyd stellen op sintenel In den ontfanger van de verteerde kosten, van waer ik kon hooren al haer gerel.
En juyst alsse naer gissingh waren om hare amoreuse propoosten te concluderen, Soo quam my eenen gruwelijken hoest over, die, hoe ik hem meer meynden te weren, Hoe hy heviger wiert: op ’t lest en wist ik geenen beteren raed Om mijnen hoest te bergen, als ’t hooft de steken door den bril van ’t privaet: En soo ras alsser ’t hooft deur was soo hoesten ik eens uyt den truren, Maer de sterke lucht van ’t gegeven brood maekten dat ik daer niet lang kon duren.
Dies meenden ikker ’t hooft weer uyt te halen, maer ’t was van den bras Datter soo glad niet weer uyt en wou als ter wel in gekomen was.
Ondertusschen soo begon de bedste in onse kamer geweldigh te kraken*: Dat gehoetel most afzijn, docht ik, en ik de sulken ruk om weer los te raken, Dat ik den heelen bril aflichten, die my om den hals bleef hangen vast.
Maer laet ik gaen sien dat ik my van desen stinkenden hals-band ontlast.
Wat swarigheyt sinkt daer van mijn hert, ik kan mijn selven nau bedwingen, Ik sou van blijdschap wel cabriolen soo hoogh als een leggend blad pampier springen.
Laet ik nu Godefroy gaen waerschouwen, hier en dient geen tijd in versuymt, Want eer den baes weer komt soo moet de baen zijn geruymt.
VOort segh ik, pakje deur, snapt dat straetjen in soo sal hy je niet ontmoeten, Want dat hyje tegen quam ik versekerje hy souje vry wat oneffen groeten.
Godefroy binnen.
Hoe bly ben ik van sijnent wegen, dat hy dit noch soo is ontsnapt, Want ’k en had niet anders gedocht of den baes had hem verseker betrapt.
Maer wie hoorde sijn leven van sulke drollige dingen spreken!
De vent die gaet sijne kop door ’t gat van ’t kakhuys steken!
Naer dat ik ’t sie aenkomen soo word hy in ’t lest noch puersteken mal, Noit raektender een ouwe rat in sulken bescheten rattenval.
Ulrich uyt.
O bloemerherten baes ben je daer?
ist nu tijd om uyt te loopen?
Ik heb daer van goeyer hand verstaen dat Jonker Godefroy t’onsend achter in is geslopen: Versuymewe geen tijd: t’sa vallewer opstaende voet op aen.
Ik vrees van sijnent wegen dat werk sal sonder bloedstortingh niet vergaen.
DAer ley ik mijn hand te leelijk op een yle stee: o bloed hoe was ik daer bedrogen!
Ik meenden de vogel noch op ’t nest te kippen, maer hy was men effen ontvlogen.
Wat sal ik nu voorder gaen aenvangen?
goeden raed is hier dier.
Sal ik het schennis met een hevigheyd gaen aenbrengen aen den Officier?
Neen, het sal best wesen dat ik eens met een goed advocaet ga consuleren, En die sal my dan wel raden hoe ik my hier in sal hebben te comporteren.
Hier in dien ik mijnen Buerman wel de penningh te gunnen, maer hy valt wat licht in dat cas, Hy is sijn meester al wat te vroegh ontloopen, ’t is een advocaet als Judas een apostel was.
Het isser een van die, die noit gewichtigh proces verloren van haer leven, Wat wil ikje veel seggen, ’t isser een om op eenen goeyen toe te geven.
Dat moet ik seggen daer een ander ses schellingen neemt, dat hy met de gulden te vreden is, Maer het gaet daer me als men seyd, kopergeld kopere ziel-mis.
Ik moet bekennen hy weetje wel voor een duyt of een oortjen Latijn te verkoopen, Maer hoe ben je daer op gehard?
even ofje voorby een backers deur had geloopen.
Ik plagh voor desen meester Meerten wel te gebruyken, maer sey ik maer eens goen dagh heer.
’t Was strax ses schellingen legtsemen daer, en daerom krijgdmen die vogel niet weer.
’t Sal best zijn dat ik na meester Melis toe ga, se seggen dat hy een geleert advocaet is, Ook soo wort hy wel meest gebruykt in sulke saken van crimen lesae majestatis.
Hy sal my wel raden wat ik voor best in dese saek nu doe, Darom om geen tijd te versuymen dat gater met een opgetogen zeyl na toe.
BEteren aenslagh en kon my sijn leven niet in de gedachten komen.
’t Komt soo wel alst magh datter dit niuwe volk word aengenomen, Ik sal seer licht door mijn vrienden maken dat den ouwen een Hopmanschap werd geoffereert: ’t Is wel eenen bloyen schijtebroek, maer de girigheyd sal maken dat hy ’t accepteert, Insonderheyd soo men hem doet gelooven dat hy niet in ’t veld en sal geraken: En als hy dees mijn genegentheyt speurt, soo sal ik weer beter credit by hem maken, Wel aen ik moet mijn best doen dat ik hem ergens komt te spreken of te sien, ’t Sal best zijn dat ik een straettjen om ga wandelen, ’k sal hem wel ergens gemoeten misschen.
DE saek is difficilis probatu: wat gink de kerel je daer een duytsch en latijn onder een lappen!
Men seyd van quaksalvers, maer ’k meen dat die maets ook konnen klappen.
Ik stont of ik gek was sulke wondere grepen had de kerel in sijn gat.
Dat souje niet konnen bewijsen, sey de vent, ’t en waer datjer een draettjen tusschen getrokken hadt.
Wat sellewe malkander wijs maken, sey ik, men weet wel dat hy daer niet quam om vligen te vangen.
Ie behoort te seggen, dat men soo een kerel hoort aen een galgh te hangen.
Heb jyt gesien seydi op ’t lest: neen ik, sey ik, maer ik hebt genoegh gehoort.
Al hadjet gesien daer by seydi, soo soukje evenwel raeyen datjet noch wat smoort, Tot datje meer bescheyd, en geloof weerdige getuygen weet by te brengen: Daer weet ik geen raed toe, sey ik, want sulken werken en wil geen getuygen gehengen.
In somma wist ik een spijkertjen hy wister strax een gaettjen toe.
Weet je men anders niet seggen sey ik op ’t lest, soo ben ikje praet al moe.
Ik smeet ses schellingen daer neer, en ik gink met eene quayen kop ten huysen uyt strijken: Krijghje anders geen geld meer als van mijn docht ik, soo selje je selven niet verrijken.
Anders geenen raed te geven!
’k wil wel bekennen ik beklaegh mijn geld: Maer ik wed dat hy in langh aen mijn penningen sijn vingers niet blau en teld.
Ik sie wel’t is maer malligheyd by sulken volk te loopen, trouwens ’t is daer wel uyt te ruyken, Dat de advocaten soo weynigh selfs procederen, als de doctoren de medicijnen gebruyken.
Maer soettjes wie is dit?
Uwen onderdanigen dienaer die wenst u goeden dagh.
Dat hy was daer ik hem wensten, ’k wedmen hem in d’eerste acht daegh niet en sagh.
’k Was tanssies eens t’ ouwend om mijnen dienst aen mijn heer te presenteren.
Hy mocht die moeyten wel gespaert hebben, want ik kan sulke visiteurs heel wel onberen.
’t Sal mijn heer aparentelijk wel aenstaen.
Naer ik van die vent vermoe, Soo sou hy de luy haer wijfs wel komen afsoenen, en verwachten noch ’k dankje peetje toe.
Yget dat ik nu een dertig jaer jonger was, ik meen men souwer een spelletje van hooren.
Maer laet ik mijn passie bedwingen, ’t is seer schadelijk datter d’ouwe luy verstoren.
Men seyd dat hy sterker is, die sijn selven, als die heele steden bedwingen ken.
Dit is een bequaem subject om mijn verstand te proeven en te toonen dat ik mijn sinnen meester ben:                                         Godefroy.
’k Heb overal naje wesen sien, ja gevraeght in alle stads hoeken.
Had mijn dat ongeluk niet overkomen, hy hadmen lichtelijk soo veer niet behoeven te soeken, Maer soumen licht eer gevonden hebben alst hem lief was geweest.
Soo’kje de reden van mijn komst vertel, Soo ben ik versekert dat het mijn heer seer wel behagen sel.
Daer sou ik vry wat aen twijfelen.
Daer wort jegenwoordigh volck aengenomen.
’t Is sodanigh dat je wel licht een Hopmanschap sout konnen bekomen.
Want de heeren hebben onder anderen al van selfs naje gevraeght.
Mijn neef dider een van is, gelijkje weet, sey tegen men ofjem ergens saeght, Soo ken jem wel eens te kennen geven, dat we sijn persoon in dese occasie wel wilden gebruyken.
Hoe quamen de heeren om mijn te denken?
Se kennen de luy haer bequaemheyd haest ruyken.
Ie moet weten se hadden geeren een ervaren man, die de andere kan helpen met raed en daed.
Daer hebbense gelijk in, want het bestaet soo veel in ’t beleyd, als in de couragie van een soldaet.
Soo dochtense noch om een oud eerlijk man, deense?
Daer wierter verscheyen voorgeslagen, Dan daer schorten altijd een dittjen of een dattjen, maer soo ras als jou persoon wiert voorgedragen.
Soo ripense strax dats een man die ons dient.
Segjet?
’t Was, dat was onsen rechten man, Loopter dan een onbedreven borst onder het kompter dan soo seer niet op an, Maer we moeten ten minsten een vast man hebben daerwe ons op mogen vertrouwen.
’kHeb al mijn leven een Martiael hert in ’t lijf gehad, en veel van den oorlog gehouwen.
Se soeken soo veel alst mogelijk is naer ervaren en bedreve lien.
Datje men hert open sneet, jen souter niet anders als een soldaet in sien.
Ik was noch nau in de broek of ik begost de trom al achter aen te loopen.
Dat weten de heeren ook wel, en darom ist datse alles goeds vanje hopen.
Se sullen in haer meyningh niet bedrogen zijn, want al ga ikker soo slecht heen: Maer ken wil ook mijn selven niet prijsen: eygen lof stinkt seydmen in ’t gemeen.
Se soeken naer mannen, en souwen niet geren sien dat de ampten door faveur* wierden onderkropen.
Dat wil ikje wel seggen, ik mochtse ontvallen, maer ’k en souse niet ontloopen.
De leden mogen met den ouderdom wel wat verstrammen, maer ’t hert blijft even goed.
En al ontschiten de ouweluy de krachten al een weynig, noit ontsinkter de moed.
De Jongeluy mogen soo met een lossigheyd wel somtijds wat beginnen, Maer die ou maets gaen piam piano, en doen alles met rijpe deliberatie van sinnen.
Ja wel ik heb mijn boodschap nu afgeleyt, het sal gaen worden mijn tijd om te gaen.
Ik bedankje datje de moeyten hebt geliven te nemen.
’t Is seer geren gedaen.
Naer ik dit aensie, soo souwewe de ouwe Romeynse tijden wel wederom beleven.
Doen men de luy van de ploegh haelden, om ’t gesagh over heele legers te geven.
Om de waerheyt te seggen daer het soo toe gaet daer gatet wel, Want soo doende worter noch altemet gesocht naer een uytstekend gesel.
Wie weet wat de fortuyn noch metmen voor heeft, daer kennen wonder dingen geschiden.
Datje dat meend ’t en waer geen mirakel, datjemen ook noch een heel leger saecht gebiden, Men weet hedendaeghs haest te sien watter in ons steekt al ist dat men sich al slecht houd.
Als ik de rechte waerheyd seggen sal, ’k en had mijn selver soo veel niet toebetroud: Maer wy weten dikmaels selfs niet wat voor basen dat we bennen, De menschen slachten somtijds de peerden die haer eygen sterkte niet en kennen, Als ik men ook wel bedenk, ik ben noch al eenen tayen quast, En om een compagnie te regeren, wel wat is daer soo veel aen vast Voor een man als ik, die sijn natuerlijk verstand wel weet te gebruyken?
Soo’ker mijn selven eens toestel, ik geefter noch altemael wel te ruyken.
Rechts om, slinks om dat heb ik in acht daegh soo vast als mijn a,b,c, En wat de rest belankt dat valt een man van verstand van selfs me.
Ja wel soo’ker dit hooft een weynig me breek, gelijk eenen top sal ik heele esquadrons noch doen draeyen.
Maer laet ik de fortuyn by de tuyten vatten dewijlse men van selfs in de handen komt waeyen.
Het tractement is noch al goed me genomen, ’t is gemakkelijk als men onder ’t zeyltjen wat roeyd.
Darom soo moet ik dit yser voort gaen smeden terwijlen dattet noch gloeyt.
JE spreekt niet meer van de schoonheyd dieje noch korts soo uytstekend hebt gevonden.
Al segh ik niet veel ’k en denk te minder niet, stille wateren hebbe dipe gronden.
’t Isser geweldigh stil geworden men hoord van Labelle geen meer gewach.
De vogeltjes die soo vroegh singen die eet de kat op den dagh.
Daer moet al evewel yet haperen, maer seght het my vry sonder schroomen.
Daer is soo al een luttjen, maer ’t en kander niet wel uyt komen.
Om de waerheyd te seggen dese stilswijgentheyd en ben ik van jou niet gewent.
Isser wat, openbaert het aen my, ’k was immers altoos je getrouwe confident.
Voor eerst soo selje dan geliven te weten, het huwelijk met mijn en de lieste is glad af.
Af segje?
Af, en ik heb met een aerdigheyd den ringh weer genomen die ’k haar gaf.
Wel hey, hoe is die virige liefde soo haestigh doch vervlogen!
O bloed, Juffer, sen leven isser geen cavalier soo schandigh bedrogen!
Dat ikje alle dingen sou verhalen, je soudt een gat in den hemel slaen.
Wel dit moet wat wonders wesen!
doedmen dien handel eens verstaen.
Laet ikje dan eens gaen verhalen een wonderbaerlijke Historie, Soodanigh als mogelijk niet en is geschiet by mensche memorie.
Ie mocht wel seggen, dattet niet al goud was datter blonk!
Wasset niet een onnutte morsebel?
Bat de pry die stonk.
Maer y live verhaeldmen eens.
Se had men tot haren huyse verscheyen: We sellen, seyse soo een half uyrtjen uyt ons kleeren gaen met ons beyen: Ik pasten op als een vink, want het was men wonder wel na mijne sin, En soo ras als ik aen de deur quam soo lietsemen datelijk in: Se leydemen op haer kamer, en se begon haer te ontkleeden.
Se mocht dat ik.
Daer most audientie wesen sou ik de saek ontleden.
Voor eerst soo leyse haer pruyk af, en doen sachser uyt als een ouwe hoer.
De pruyk segje?
Los een beetje: hoord hoe ik al voort voer.
Listentje seyse, wilje niet te koy gaen, maer ’k en was soo schilijk niet al wast datsemen porden.
Ondertusschen soo leyse haer rechter oogh neer: wat duyvel docht ik wilt dit noch worden!
En doen namse haer neus.
En die leys ’er ook by neer denk ik?
Hoord: Weet jyt beter te vertellen als ik, soo sal ik swijgen ga jy dan voort.
’t Is dat ik soo nius-gierigh ben om dese geschidenis ten eynden te hooren.
’t Is soo ’t is, ik heb liver datjemen in den drek valt als in men woorden.
Je hebt daer een quaey manier van datje de luy altoos in haer propoosten stoort.
’k Sal de vinger op de mond leggen en swijgen verteljy maer voort.
Se leyder dan de neus ook by neer!
en doe begonse aen de tanden te raken: Moetender die maets ook al by docht ik wat wil dit noch een sommetje samen maken!
Ik sat en keek als een boer die de kaert vergeven heeft terwijl syse vast los maeckten een voor een.
’k Gelooft mijn leven niet!
Soettjes, en toense boven gedaen had, doen begonse beneen.
Warom gaje niet te bed seyse?
’k moet sey ’k soo mijn nagels eerst wat korten, We mochten malkander anders krabben, maer ’t was dat eyer eten niet datmen schorten.
En ondertusschen soo begonse soo een luttjen te futselen aen haer linker been: Doen kost ikket niet langer herden ’k nam mijn wambas en mijn hosen en liep heen.
Maer het heeftmen daer naer noch meer als honderd mael gespeten, Dat ik al die afgeleyde materiale niet en heb genomen en hebse in ’t kakhuys gesmeten.
Wel heer ist mogelijk, wat hebjemen hier een raer stukjen verteld!
Ik versekerje het meriteert datment in de cronijken steld.