floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Die aanstonds gelooven, dat zy slechs hooren Dat zyn maar platters, met eezels ooren.
Ik verhaal niet, of ik deed, en zag het in t veld.
Dit is wat anders, als dat me verteld.
Myn heer, na hy zegt, heeft zich dapper gedraagen.
'k heb met deeze hand, duizend Franssen verslaagen.
En wie weet, hoe veel Waalen, en Zwitsers meer?
Ook wel wat spanjaards, die vallen licht neender.
In Ramelies, heb ik d'eerste de Linie beklommen, 'k Verjoeg de stoutste, met gantsche drommen.
Keurbeijeren, zyn paard was te vlug, en te rad, k Had hem aârs meê, by de lurven gevat.
Hadden haar beesten, niet snel konnen loopen, 'k Had duizenden 't nog met de dood doen bekoopen.
De Fransjes, in t rennen, zyn sneedig, en goed, t is volkje, dat rank is, en luchtig te voet.
De naaste Campanje, zal ik ze wel mollen, den honger, zal er zo wild niet doen hollen, Zy zyn verminkt, door een leege maag.
Gebrek aan voër, en geldloos, maakt vadsig, en traag.
Daar heb je gelyk in, dat s niet te weeren, Zonder geld, zonder brood, is het konst te marcheeren, Ik zwyg loopen, dat heeft nu geen nood.
Zy villen malkaar al, om een stuk brood.
Zo jy de Franssen, de nek wilt breeken, zo betrapt.
Zo moet jy maar brood, op jou pieken steeken Want anders kryg jy de mollen niet uit 'er nest.
Al dit praaten, doet niet tot de rest.
Met al dit zwetsen, snorken, en snoeven Zou jy de Kraamvrouw maar meerder bedroeven.
Is u dit meer, als uw overwinst waard?
Jy vraagt noch niet eens, hoe de Sloof nu al vaart.
Gezond hoop ik, de zieken doen haaten, Zy zyn wat haastig, de klocke Soldaaten.
Waar is myn leeven, myn Isabel?
Hier in de kamer, maar zwak van gestel, Zy is noch pas drie daagen geleegen.
Al was 't drie wecken, zy kan 'er wel teegen, zy is het leggen nou al gewent.
Isabel met het hoofd uit 'er bed.
Of Alexander my niet meer kent?
Zyn al myn diensten hem ook vergeeten?
Dat moest ik liegen, of beeter weeten.
Wel neen, myn schoonkind, och!
leg je der toe?
Stierf gy, myn zielschat, het licht was ik moc.
Ik zou aanstonds, weer na de vyand loopen, Om haar myn daagen wel duur te verkoopen, een douzyntjen, of twee, die nam ik noch mee.
Maar, dat jy noch eerst wat verstandiger deez.
Hier is geld, en alles van nooden, en nu veel te winnen, dat is my verbooden.
't gaat hier zo breed niet, als jy wel meend.
'k heb van dien Heer, al wat plaaten geleend.
Had ik geen troost, by die Peetoom verwurven, Uw zoon, en ik, was van honger gesturven.
Myn zoon, waar is hy, die zuikerde blom?
Ik geef u uw geld, zo aanstonds weezen.
Daar is hy, de Prins van alle juweelen, het is een jongen, men zou hem steelen.
Hy is een Soldaat, en een Krygsman van aart, hy zag pas het licht, of hy riep om een zwaard.
Hy is de myne, 'k moet het gelooven.
'k sprak in de wieg ook, van houwen, en klooven.
Hy ziet er waarachtig, al mannelyk uit.
Hy lykt jou, gelyk als een duit een duit.
Dat speur ik ook in zyn weezen, en trekken.
Malle praatjes, konnen voeden, noch dekken.
Ik leg hier, als een beest, of een hoer, jy houd meer van het kind, als de moër.
Waar zal ik myn wellust meë konnen dienen?
Met het geld, dat ik van die Heer moest lienen.
Hoe veel is het?
Vyfhonderd gulden.
Niet meer!
Ik schenk jou honderd dukaaten weer zo meug je den intrest daar ook uit haalen.
Geef my de beurs, ik zal hem wel betaalen.
Daar is hy, ik meende 'k had wel gedaan.
Nou voor myn arbeid, wat zal daar op staan?
K heb jouwenthalven, veel smerten geleeden.
Dat zal ik goed maaken, wees zoet en te vreeden.
Dat zullen, stryd teegens myn zwak verstand.
Voor tien voogels in de lucht, best een in de hand.
't is wel verdiend, jy moogt my betrouwen.
Zy winnen het zuur, de bedurven vrouwen.
Daar is noch een beursje, van honderd pond.
Heb ik een duit meer, zo ben ik een hond.
Dat maakt myn ziel doodangstig, verleegen.
Jy hebt noch een vosje, daar aan jou deegen, dat dacht ik, dat gy my aan zoud biën.
Dat is verboden, het mag niet geschien.
't is voor bloed gekocht, in 't gevaar van myn leeven.
Daar het voor gekocht is, moet jy 't voor geeven.
Aan my wil jy niet winnen, lang het maar af, ik heb er voor gestreeden, tot aan myn graf.
Die gelykenis, hoe verstandig, zou my niet gelyken.
Ten minsten dan, dat ik het eens mag kyken.
Dat s toegelaaten, dien eisch word voldaan.
Gy zult er zyn Beeltnis op vinden staan.
Het gezicht, schenk ik jou onbekommerd.
't is by my beeter, als in de Lommert, Jy kunt het morgen lossen, met honderd pond, den zed by Google betrapt.
Den intrest, schenk ik jou.
Wat snooder vond!
'k ben in geen staat, om te konnen betaalen.
Als jy in staat bent, kom het dan weër haalen, 't Komt my op een weck, of zes niet aan.
De dingen moeten hier zo niet gaan.
Haal al den brui, weez'er van onder het laaken.
Laat er myn Nicht zo wat meë vermaaken, jy krygt het morgen, dien dag weërom, ik blyt jou borg.
Jy staat voor de som?
Gy zult het my morgen weder beschaaren?
SMUL, kees met het veld, ISABEL, KAREL, ALEXANDER en AGNIET.
De rest mag voor den Nikker vaaren, smul.
Wy hebben lekker, en zoet gesmuld, en nobel onze darmtjes gevuld.
Nou gebreekt ons niet, als wat Muizekanten.
Wat pokken!
zyn hier meer nieuwe trawanten?
't Kandeelmaal, geeven wy deezen dag.
'k wou ik dit ruigt aan de Voolewyk zag.
Is hy het zelf, of is het een ander?
Hy is het, wees welkom, myn heer Alexander, wy zien u gezond weer in de Stad, 'k Docht, jy al lang in de wurmen zat.
Grootmeester van smullen, en smeerige wangen, k Docht, jy voor lang al waart opgehangen.
'k verblyf uw dienaar, 't compliment dat is zoet.
Word binnen gespeeld.
Daar hoor ik Zaagers, sint Jurrien!
dat s goed.
Zeg, laat de jakhalzen binnen koomen.
Wy moeten een dansje, van onder de boomen.
Myn heer Kornelis, zyn ziel zoekt wat rust.
Hy is nou, op een Viertje belust.
't is een borst, die zich overal mild zal toonen, hy zel de Schraapers ryklyk beloonen.
Wy hebben geld, dat 's niet een brui, de plaaten moeten weezen onder de lui.
Ik denk geen duit, uit dit Pesthuis te dragen.
Een dansje, myn heer, is het niet uw behaagen?
Volkoomen, ik ben 'er nu toe gezind.
Maar op zyn boers, op de wys, als t begind.
Die vois is gemeen, dat zullen zy bakken.
Daar koomen de draagers, van leege zakken.
Zy krygen zomtyds, noch een volle pens, maar anders is het ruigt, overal lens.
MUSIKANTEN by de voorgaande.
Aag op Kanalje, en kal verstraats plaagen Was ik Vongd van het Rasphuis, ik zou jou doen zaagen, daar winnen de bloeds noch met werken de kost, Maar jy lui met schraapen, en zuipen te post.
Kom, jy bedervers van armen, en ryken.
Vaar voort ons een deun, na de konst, op te stryken.
Maar jy Bassist, hou jy jou maar stil, jy bromt met de bas, als een boer op de bril.
Zy zellen 't wel bakken, de vilejolisten.
Een Viertje van lully, of van de buptisten.
Ik ken die prullen, in daad, noch in naam, Verleend ons een stukje, het best uit 'er kraam.
Musikant.
Wel zullen wy speelen, zo moet jy zwygen.
Wat blaf jy, kaerel, zoek je te drygen?
Zaag je niet vliegend, en helder op Ik brui jou die doodkist op jou kop.
Hy neemt de bas, of hy 'er mee wil.
Breek jy de bas, jy zelt ze betaalen.
'k zal jou betaalen, Grootvorst van westfaalen, dit is munt voor, jou slag, en fatzoen.
De betrapt.
Agniet veerhoud hem.
De bas moet aan spaanders.
Hier zo veel spul, en geraas te maaken, men zou goed koop, in het Spinhuis raaken.
Zaag jy maar op, en jy hou jou stil.
Een viertjen, of vyfjen.
Wy voldoen uw wil.
Kom smul, wy zullen vooraf eens springen.
Dees Heeren, verstaan haar ook op die dingen.
Aan ons is de voortocht, stryk op, gaa jou gang, de leedige tyd, valt droevig, en lang.
Word door Kees en Smul gedanst.
Smul neemt de zak geld van Kees.
Halte Jonker, jy bent vlug op de beenen, k heb de Merkurius in myn scheenen k ben al moe.
Heer Karel, dans jy eens met Myn heer, k bid, doe een man van fatzoen, deeze eer.
Daar hoeft geen moeite, om my te beletten.
'k wil het vermaak geen vyand weezen.
'k was myn leeven geen Sanct, of Kritik.
Speel ons dan eens, een Engelsche Gik.
Terwyl wy die twee by malkand'ren laaten, zo gaa ik sigoo, en ik berg de plaaten.
Alle de voorgaande, uitgezonderd Smul.
Karel en kees danssen een Engelsche Gig.
Na den dans komt Smul verbaasd weer by de voorgaande.
'k deen bedurven, de deur is in 't slot, de Nachtmerrie zit 'er op, dat is een Bankrot.
Maar wat geraas, wat pestiger schellen!
Zo zou men een muur wel ter needervellen.
Vlieg Agniet, wat of 'er is te doen?
Dit schellen, en raazen, gaat booven t fatzoen.
Agniet binnen.
ROBBERTenJAS by de voorgaande.
Myn heer, pak jou weg, het zal hier honden.
Voor de deur zyn Schobbers, en Vagabonden.
fas.
Willen zy ons bestormen, ik trek van leer.
'k val van de schrik, al van booven neer.
Ik denk ook op myn handen te passen.
Hou u gereed, dat zy ons niet verrassen.
Ik met myn mesje, 'k schroom de droes, noch zyn moër.
AGNIEt by de voorgaande.
Jy zyn verlooren, de deur leid op de vloer.
Egniet.
't is den Officier, met de vaar van Kornelis.
Dan weet ik zeeker, dat het Rasphuis myn deel is.
Laat ons vertrekken, 't is hier niet pluis.
Bas, en vioolen, dat sloeg men tot gruis.
Staat 'er geen ander loon op ons zaagen, zo zal de Nikker de snaaren plaagen.
Musikanten binnen.
Digitized by Google VYf betrapt.
65 vyftiende tooneel.
OFFICIER, jaap, bouwe en diend'ren, by de voorgaande.
As wel op het voorhuis, laat niemand uit.
Daar is hy, die Vleegel, die Dief, en Schavuit.
Kneld hem vast, k zal dit spel hem verleeren.
Vat die veugel, ook by zyn veeren.
Dit is de bederver, van de jeugd, en uw zoon.
Voorzichtig, jy treed me op myn toon.
Eerste Diender.
Op zyn toon!
men zal jou de nek omdraaijen.
Isabel in het bed.
Waar zal ik vluchten?
dit onweer zal op myn kop waaijen.
Beroover van myn rust, van myn eer, en schat, Waar is het geld van de Slaager?
Smul die heeft dat, t is in zyn zak, is het niet onder zyn ermen.
Dat is een dief, hoe zal Meester Hans met hem schermen.
Ruk zo niet, 'k zal ze u geeven met gemak.
Schud uit de vodden, daar is licht meer in de zak.
Niet als de lucht.
Men zal ze jou weer vullen, zo dat jou de huit daar van op zal krullen.
Bind deeze boeven maar aan malkaar Schenk ze het Rasphuis, voor een nieuwjaar, en jy zelt zo lang aan de Schans logeeren, tot ik met u weer na t land zal keeren.
Tweede dienaar.
Hier leid de Pest van de Stad op het bed.
Ruk haar daar of, en boeid deeze slet.
een kraamvrouw van 't bed te sleepen!
De hoer heeft noch al vieze kneepen.
Hier vind ik noch geld, en een afbeeldsel daar by.
Dit geld, en het kasje, behoord aan my.
Aan jou, dat moesten wy beeter weeten.
Dat jou behoord, zyn luizen, en neeten.
Ongelukkiger dag heb ik nooit beleesd.
Het kasje, en 't geld, dat gy my dit geeft, Wy zullen doorzoeken, of 't u zal hooren.
Het komt hem toe, of ik verbeur myn ooren.
Hoere getuigen word niet geloofd.
't is hier licht gestoolen.
Ja, 't is my beroofd.
De pluggen moet me ook niet gelooven, De gasten hier, leggen meest toe op rooven.
Myn Vader, ik bid, vergeef het uw zoon.
Gy zyt al vergiftigd, verwacht ook het loon.
Die Vryer bezit ook noch roof, ik wil nu bekennen.
Die vermaalędyde hoer, de gard moet er schennen!
't is my betrouwd, en in handen gesteld.
Kom, geef my het geld Officier.
En bind deeze Pesten maar aan malkand'ren.
Dat hiet eerst droevig, het spel kan verand'ren.
Kom jy Boere Jonker, jy moet ook meê.
Zie hem naar buiten, daar staat een slee.
Zy roepen alle.
Help, help, buuren!
men doet ons geweld aan.
Jy zult met drie Kruissen haast weer in 't veld gaan.
myn maagje, wat staa jy me duur!
Die zal me weer streelen met garden, en vuur.
Schop ze voort.
Myn heer, kom gaan wy ook stappen.
Dat s recht, zy mogten de Dienders ontsnappen.
Zy worden alle weggevoerd, behalven Alexander, Jas, Karel en Robbert.
ALEXANDER, KAREL, JAS en ROBBERT.
Aexander.
Myn heer, gy zyt myn borg, voldoe t geen is beloofd.
De hoer heeft u de borg, en my het geld beroofd.
Maar Digitized by google betrapt.
Maar 'k had gedacht, dat gy uw kling daar voor zoud trekken.
Met de Justitie, vrind, daar is niet mee te gekken.
Ik ben weezer arm, en naakt, de hoer heeft al myn geld.
Een dapper man, als gy, vind het licht weer in 't veld.
Maar myn goede Heer, zal het in Lapland moeten zoeken.
Dit kraam, en hoerenspel, 'k zal 't tot myn dood vervloeken.
D'lexander.
En ik de Hoeren, maar waar blyf ik met myn zoon?
Dat kind is maar geleend.
Gy beide krygt recht loon.
Zo gaat het alle, die met hoeren zich vermengen.
Leer hier door, hoe men word bedurven van die Krengen.
De Hoeren zelden, of zy krygen meë haar beurd.
Vaak word t gestoolen geld haar van de huid gescheurd.
By de voorige Personaagien voegt in MUSIKANTEN.
692 de.. a DICA ZLEVEN, blyspel.
Teamsterdam, de wed van GYSBERT DE GROOT, boekverkoopster op de Nieuwendyk, kan AAN DEN E. E. heeren.
M. FLORIS KLOEK.
Rechtsgeleerde.
YNHEER, De veelvoudige gonsten, van u. e.
ontfangen, hebben my lang na gelegenheit doen wenschen, om u e.
Te doen zien, dat ik, alhoewel myn kleine macht my belet behoorlyke erkentenis daar echter de gedach yoor te betoonen, ten daar van steeds bewaard heb.
Dit is de oorzaak, waarom ik myn eersteling in de Dichtkunst, deeze Sipier van Zich Zelven, na de maat myner machten, uit Fransche vaerzen gebragt, u e.
vrymoedig opoffer hoopende, dat u ey.
Deeze vruchten van myne liefde uuren zo lang voor lief zal neemen, tot dat meerdere ervarenheid my eene styf van meerdere waarde zal verschaffen, dewyl ik staat maak altyd te blyven myn heer, u e.
Ootmoedige dienaar, en teer verplichte neef.
PIETER VAN GELEYN.
Het Hof van Napels, door een plompe Boer bedroogen By toeval, meent dien Boer Sisieljens Prins te zyn.
Terwyl de rechte Prins, door hooge nood bewoogen, Speelt voor Bewaarder van zich zelf, in and're schyn.
Deez warring doet het vuur des oorlogs feller branden Als ooit voorheenen, in twe vaynd'lyke landen, tot dat eens broederstrouw 't werk eindelyk ontwindt, en vier barten saamen bindt.
H. benjAMIN.
De koning van Napels.
FREDERIK, prins van Sisiliën.
EDUARD, infant van Sisilien.
CAURA, Infante van napels.
ZABELLA Prinses van Salerne.
ULIA, vertrouwde van Laura.
LORA, vertrouwde van Izabella.
DKTAAF, diencar van Frederik.
JENDRIK, Edelen des konings van Nagels.
ANCHE, iLFONS, hursdienaar van Izabella.
O deelt.
ASKAAL.
OLDAaten.
De digtized by google van zICH zelve.
Frederik, ditaaf.
Ktaaf, ay zal my van geen nieuwe zwak heen spreeken, Zie eerst de droeve stand, daar gy my in laat steeken, Dewyl ik door uw raad, tot myne hulp bedacht, verberg myn naam, en staat, in kleed'ren zo veracht.
Het is genoeg, als daar een Prins in li an vergeeten, uit inzigt van de Min, de staat door hem bezeeten, dat hy, uit vreeze voor zyn lijf, zyn daaden de eer Ontneemt, en stoot de roem van zyne stam ter neer.
Deez' kleed'reh, die gy tot myn vryheid wist te keuren, Kunt gy daar de erf'Prins van Sissijen in speuten?
Schyn ik die Fred'rik wel, nu ik in deeze nood.
Verlaaten ben van elk, en van myn staat ontbloot?
Digitized okt.
Myn heer, dit valsche kleet doet u de storm ontvlugten, Wiens dreigende gevaar u vreoslyk stond te dugten, maar zie, dat gy de toorn van 't noodlot niet en tergt.
Een prins loopt groot gevaar, wanneer hy zich verbergt.
Door dien zyn grootse deugt, hoe hyze ook wil bedekken, Zelfs tegen zyn wil, hem zal tot tolk verstrekken.
Verlaat deez' wegen dan, eer dat zy u vermaán, dat 't om kudo fryn dood u al monet tegen staan.
De Staat heeft door uw arm zo vast een stut verlooren.
Fred Dit is maar tyd verauimd, dit lot was hem beschooren.
Ik weet, dat deze slag, die t groote renspel breekt.
Des konings haat op my, in eenen moede ontsteekt, dat zich de gansche staat laat tot de wraak bewegen, Maar hoe ik myn Prinses bemin, is nooit vert weegen Aan u, die liefde doet my wachten onverschrikt, Wat my ook 't staathelang en 's konings haat beschikt.
Myn heer, in welk gevaar zult gy uw leeven waagen Frederik De eer nodigt ons t gevaar zelze moedig te vertzagen.
Kom durven wy, alleen met onze min begaan, afwachten, wat het lot durft tegen ons bestaan.
Zoo zal ik myn Prinses doen blyk en myne hetten, het ov'rig zullenwe aan myn liefde, en 't noodlot zetten.
Maar 'k zie een ydle vrees in uw goed geprent, Nooit was myn weezen, of gedaante hier bek end Myn renkleed, wapens, en sieraden, die u deeden Door huunę kenlykheid vreezachtig zyn met reden, Mits elk een stem scheen tot bewys van myne schuld, Hebt gy my zien in 't hosch wegwerpen met geduld, Ter gonst van myne vlam, en tegen al myn streeven Dwong my de liefde zorg te draagen voor myn leeven.
Des is het recht, myn vrind, schiet ik er 't leeven in, dat ik 't weet offere aan de vorst van myne min.
Myn heer, wat neemt gy voor?
Zo daadlyk te vertrekken, in dit veranderd kleed naar een der naaste vlekken.
Myn paard, bezweeken door zyn wonden, ouder my, van zICH ZELven.
Doet my dit raadzaamst voor my vinden, en dat gy Naar Napels toe vertrekt, en slaat daar alles gade Wat hoop my troosten kan in deez myne ongenade.
Neemt acht op myn prinses, zie, of myn ongeval..., oktaaf.
Myn heer, ik hoor gerucht, verberg u doch.
Daar wandelt iemand, en zo 'k my niet laat bedriegen Komt een ontroerde stem tot in myne ooren vliegen.
Wy moeten ons in een geheimer plaats beraan Op midd'len, om het woën van's konings toorn te ontgaan.
Tooneel, ixabella, flora.
Ja, mevrouw, t is waar, dit afgezonderd leeven, kan my in dit geval niet veel vernoeging geeven.
Myn eer bestaat in u getrouwt te dienen, maar voor 't hof deeze eensaamheid te kiezen, valt te zwaar.
En als ik my de pracht van t renspel ga verbeelden.
Zo wensch myn jeugdig hart te deelen in die weelden.
Izabella.
'k vergeef u licht de lust, daar uw nieuwsgierigheid In 't allerbloeijenst van u jonkheid u me vlcit.
En 'k weet, hoe smartlyk 't valt in 't jeugdigst onzer jaaren, Voor zulk een woeste plaats het hof te laaten vaaren, Dewyl men zelden in die ballingschap iets vindt Dat ons kan troosten, als men derst het geen men mint.
Maar wist gy, hoe een vry gemoed steeds zoekt te ontvlien Het juk van dwing'landy, het heerschen, en gebieden Van aud'ren, en waar ons het lot somwyl in zet, Als 't ons maakt onderdaan van 's broeders straffe wet, gy stond my licht'lyk toe, dat ons niet zeer zal smarten, als we onze ramp ontvlien, met een de vreugd des harten Te missen, en dat hier zich op doet my gelux, Waar door ik worò ontlast van een verdrietig juk.
't is waar, des Prinsen van Salerno wond're zinnen.
De spier.
Zeg eer, dat blindelinga myn dristen hem verwinnen, en dat hy mot een magt, die hem de heemel heeft Gegeven over my, niet na behooren leeft.
Ja, dat het los zich toont hoe langer, hoe verwoeder, my geevende een Tiran in plaata van eenen broeder.
Niet, dat niet meenig werf hy door een brave daad Zyn warde blyken doet ten voordeel van den Staat, men acht hem, en het schynt onuoodig op te wekken Eens and'ren ridders arm om Napels te verstrekken Tot scheriheer, zelfs de staf, bevestigd in de hand Des Konings, troist door hem der nagebuuren land, Maar al die dapp're dadn by een verzaamd, die krachten Doen zyne straf heid eer vermuend'ren, als verzachten.
Gy weet het, hoe ik om dat strafgemoed te ontgaan, verzoekt, om my gerust hier neender te moogen slaan.
Hier sint zes maanden in een diepe rust begraven, belach ik alle pracht, al s waerelds ydle gaaven, wyl t aangenaam verblyf, t geen ons dit bosch hier geeft, al t ingebeelde zoet van t hof te booven streeft.
De rust staat ons voor zulk een ontust ver te kiezen.
Maar zo ik uw gene niet vreesde te verliezen, mevrouw, 'k zou vraagen, om wat reden ge u niet gaat verliezen.
Verlustigen een wyl in 't renspel vol van staet.
De prachtinge sieraan van wagens, wapens, kleëten, die moogt gy waardiglyk met uw gezigt verceren.
Eedwing uw gramschap voor die tyd, verlaat uw rust Ter gunst van t schouwspel, ay, weck wêder nieuwe lust.
Iab.
De onwaerdigheen, gelezen zyn magtig in te scherpen, al wat de lusten tot een schouspel doet ververpen.
Hier leef ik na myn lust, en ben van onrust vry.
'k geniet het eenzaam zoet van deeze woesterny.
En napels, die 't van daag vol heerlykheid zal schynen, moet met al dat vermaak voor deeze rust verdwynen.
Maar, Flora, 'k sta u toe, dat gy u zelve draagi, Na dat uw lust u port, en niet na my behaagt.
Gy kunt uwe yver strabs voldoen, en weeten heden, Digitized by Met.
VAN ICH zelven.
Met welk een eere de Prinses wordt aangebeden.
Dry van mijn volk na 't feest gezonden, naar ik acht, die zullen ons in 't kort vertellen al die pracht.
Voldoe met hun verhaal uw zo nieuwe gier' ge lusten, maar wie komt ons hier in onze eenzaamheid ontrusten.
Frederik, Izabella, Flora.
Mevrouw, deeze overval,, die u zo onbeleefd Fred, AGeschiedt, bid ik, dat gy my gonstiglijk vergeest.
Verdrukt door 't ongeluk, dat me in de grond wou delven En van 't geval vervolgd, en haatlyk aan my zelven, zoek ik, om te eindigen myn ongevalse rreën, een mensch, daar ik myn klagt gerust aan mooge ontleen.
Indien de droefheen, en verliezen, die my porden Na husp te zoeken, niet voor laf gehouden worden.
Rampzaalige onbekende, indien 't medoogen van Een vrouw u in uw ramp iot troost verstrekken kan, En ik daar door verkleiden 't gevaar, dat u komt drukken, zo neem ik vreemdeling, deel in uwe ongelukken.
Maar, eer ik u vertrooste, in t neodig, dat ik weet Uw ongeluk, verhaal my de porzaak van uw leed.
Moei my wederom dat droef geheugen kwollen, en ik u myn voorleen geluk voor oogen stellen, k zeg mijn voorleen geluk, om dat ik mis een schat, die onweërloos was, en ik noch koris bezat.
In 't aardigit handwerk van 't geen andere gewesten Uit hunne ryke schoot ons geeven mild ten besten, Juueelen, paerlen, en gesteenten, dier geacht, heb ik de jaaren van myn jonkheid doorgebragt.
En 't scheen of zigh 't geval nooit gonstiger wou voegen, Om een begeerig hart vol op te vergenoegen, Als 't my deeze.
Ging na wensch, en zonder moeite zag ik myn geluk, en schat vermeerd'ren dag op dag Zo dat ik met myn goed eens konings goed dorst tarten.
Dus nam een goede star myn welvaart eer ter harten, maar al die rykdom my van t noodlot toegeleid, gaf geen verzadiging aan myn begeerlykheid.
Een lust na grooter schat verbysterde mijn zinnen, en moedigde my aan om alles te beginnen.
Het renspel wyd berucht, door overvloed van pracht, Heeft my een nieuwe trek tot winst in t hart gebragt, en toog my na deez plaats, k liet niemand my verzellen Op reis, gaande aan t geluk myn goed geleide stellen.
De hoop van groote winst die trok my herwaarts aan met al myn kostelykste, en rykste schat gelaan.
Ik nam geen acht, want zig myn drift toe liet verrukken En dat ik van die reis, zo wrang een vrucht zou plukken.
In 't einde kom ik hier.
't gaat alles na myn zin, 'k verkoop, verhandel, en ik doe een groot gewin, Ja meerder als voorheen voorzien met ryke schatten, Scheen my geen spoed zo groot, of myne konze omvatten, wanneer ik in dit bosch, van rovers aangerand Op myn teruggereis bevond, 'helaas!
ik kan 't Naauw zeggen, dat my 't lot heeden had doen spaaren, En schat, die 't missen moet, om 't leeven te bewaaren.
Wreede noodd wang, moest ik u gehoorzaam zyn, myn zwakheid, moest gy my in nood verraan?
wat pyn!
Moest tegen haar alleen deeze overlasten weeren, maar schoon myn tegenstant haar woede deed vermeeren, ten minsten had ik afgewasschen in myn bloed De schanò, dat ik noch leef na myn verlooren goed.
Ixab.
Daar ons de nederlaag verzekerd schynt, en 't sterven, Daar wori de moed berispt, door dieme ons zou bederven Nooit moet een moedig hart zich in zyn ramp verslaan, Dat doet de deugden in hun vollen luister staan.
Ik zal met alle spoed de roovers op hunn stappen Doen volgen, licht'lijk dat zy ergens hen betrappen.
En zo die wreede slag van 't weifelend geval U toelaat in deez' plaats u op te houden, zal 'k u myn gonst doen zien, kan ik hen slechts het vluchten van zICH zelven.
Beletten deeze streek met alle haar gehuchten Staat onder myn bevel, en door het toestaan van Den Koning komt dit slot my toe, hier zultge, kan Het u verlustigen, zo lang uw toevlucht vinden.
Die aangenaame gunst doet myne pyn verzwinden.
Ik kan na waarde nooit erkennen dat geluk, Dat my vergeeten doet myn vaderland, en druk, En zelfs de schant, waar in myn ramp my zou doen leeven.
Alfons komt u van zyn verrichting kondschap geeven.
Frederik, Izabela, alfons, flora.
Uw wederkomst had ik zo haastig niet verwacht.
zou het renspel reeds ten cinde zyn gebragt!
Mevrouw, het is gedaan.
Wat wil deez' droefheid zeggen Isab.
Ik denk niet, dat Rudolfs Prinsessen eer lict leggen.
viel hy zyn verwinnaar ook te voet?
Ontbrak het hem misschien aan dapperheid, of moed Alfon.
In tegeldeel, nooit zag men met meer welgevallen De hette van zyn moed, en dapperheden brallen.