floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
dan hébt gy geen reên meer u te wreeken Nóch ik tót verder’ haat, schoon dat ik bén versteeken Van ’t schoonste voorwérp dat oit aarde heeft betreên, En die ik hoopeloos dus lang hébbe aangebeên, Dewyl zy nimmermeer my ’t alderminste téken Van wéderliefde gaf.
ik kom van u te spreeken, Bekoorlyke Izabél.
’k doe afstand van myn min.
En gy, myn Heer, verban die argwaan uit uw zin.
Het is wél waar dat my Beatris heeft verbórgen Te nacht hier op ’t Balkon, én ook van déze mórgen In haare Kamer, maar myn Nicht heeft daar van niets Geweeten, want zo ras als zy daar van maar iets Verstaan had, wou zy dat Beatris zou vertrékken.
’t Is waar, myn Heer, al ’t geen myn Neef u komt te ontdékken.
’t Is lang genoeg getwist.
hy heeft u nu voldaan.
Daar komt Lukrétia mét myne dóchter aan.
Kom hier myn kind wil u nu in uw lót verblijen: De twist is nu volénd, die strydige partijen Zyn nu vereenigd, dit is uwe Jonker Jan. En gy Lukrétia verwacht Louis tót man.
Omhéls élkanderen, laat ons geen tyd verkwisten, Ik dank den hémel dat ze een énd maakt van ons twisten.
JONKER JAN. ’t Geen gy gebied myn Heer vólg ik gewillig na.
De vreugd die ik gevoel is zonder wédergâ.
* Wél is het spreekwoord waar, dat alles kan verdraaijen.
Eerst waar ik ’t Heerschip, én nou moet ik weêr lakkaaijen.
JONKER JAN, LUKRÉTIA, LOUIS, IZABÉL, FÉRDINAND, JODELÉT.
Wat vólgt ons na zo veel gelédene verdriet Al vreuchd!
Is ’t nu niet waar?
verzékerde ik u niet Toen gy zo jammerlyk uw huwelyk beweende, Dat hy zo hatelyk niet was gelyk gy meende.
’k Mag nu dit Heerschips kleed wel uit gaan schudden, én Het myn weêr haalen, wyl ’k geen Jonker Jan meer bén.
JONKER JAN. Neen blyf vry Jodelét het kleed werd u gegeeven.
Tot blyk van vrindschap, die ’k zal houden al myn leeven, Zo wil deez’ schoone van myn hand ontfangen.
JONKER JAN. Gy, Die ’k strak zo hatede, en een vyand hield van my, ’k Draag u myn Zuster én myn hart op.
Gaan wy heenen Om op ’t sukcés eens van dit dubbele vereenen Te drinken.
Houd, Messieurs, de twist is nóch niet uit.
Ga zo niet wég, voor my, ’k heb ook noch een dispuit Aangaande myn Pórtrét, het wélk by Isabélle Berustende is, ’k wil dat men ’t my ter hand weêr stélle.
Wat weet ik wat je daar wél méde uit réchten zoud.
Ik geef ’t Beateris zo dra zy met my trouwt.
Einde van het vyfde én laatste Bedryf.
ONKUYSHEYDT.
Gasp: Bouttats.
Onkuysheydt DE ONKUYSHEYDT.
SPEEL-GHEWYS VERTHOONT Op de Kamer vande VIOLIERE Den 18.
OCTOBER ANNO 1646.
Onkuysheydt VOORREDEN, Tot de goet-willige Aen-Hoorders, in’t Iaer 1646. op de Kamer vande VIOLIERE.
VEle Hystory-schryvers verklaeren dat by de oude Romeynen seker tyden waeren verordonneert in welke sy hunne slaeven de vryheyt tot alle ongeregeltheyt toelieten, ende als sy ten hooghsten van alle misbruycken waeren brachten sy hunne Kinderen in tegenwoordigheyt der selver, niet op dat sy alle ongeregeltheyt van hun als fraey soude leeren, maer om hun vande selve te doen grouwelen ende ontwennen!
t’selve syn wy nu uyt-beldende inde slaeven van de ongeschickte sonde van Onkuysheydt, gelykmen bevint soo in alle Anticque als moderne Comedy ende Hystory-schryvers soo de Tyrannye van Nero, de ongeschicktheydt van Heliogabalus ende andere, als de deughtsaemheyt van Augustus, Vespasianus &c. Uytgebeelt ende beschreven soo wel om de quaede van ghene te verworpen als om de Deughden der deser aen te nemen.
Maer alsoomen gheen besmette Poelen sonder stanck en can beroeren, veel min ist oock mogelijck yets van de Onkuysheyt uyt te wercken ten sy die van yder een ongesienheyt verwecke, toch te beter, want dit in eerbaer Oogen geen splinter en sal maecken, ende in bedampte can het eenen balck weiren.
Mits alle werckingh van begin tot het eynde deser Comedie geen behoorlijckheydt oft inleydinge tot ontucht en sal verthoont worden: maer het ongesontste, gevarelijckste ende ten hooghsten het onsalighste: ende dit alles niet ten halven ghenoegh, want oft wy schoon de verderffenis en tydelijcke welvaert en eere hier verspilt sien, soo en canmen de grouwelen vande eeuwighe verdoemenis het menschelijcke verstant niet ghenoegh in scherpen, die daer naer moet volgen: ende dat buyten alle twyfel, want in vele sonden en misbruycken vervaltmen door eene schynelijcke oft inleydende oorsaecken, als dootslach uyt thoren door de tochten van gramschap, tot de dronckenschap allenskens door de soetigheydt en smaeck van leckeren dranck en wyn &c. Maer tot de Onkuysheyt stapt den Mensch henen met nuchtere verstant?
met beestige moetwil, ende hertneckige voor-weet, een sonde teghen Godt den heyligen Geest.
Alle eerbaere, ende deughdighe Ionffrouwen,*ende maeghden, sullen hun niet belgen datmen hier de ontuchtighe en verdoolde Vroupersoonen is wat dapper overhalende in bedriegerye aenlockingen onder verscheyden schynelijcheyt ja oock onder voorbelt van aenghenomen deughden: vermits allen dit mede is dienende om de eerbaerheyt, ende kuysheyt van alle wel geregelde tegen dese ondeughtsaemheyt*als het licht tegen de duysternis, ende den Diamant by gelas te doen uytmunten.
Wy verhaelen hier vele jammers, ende catyvigheydt de Mannen uyt dese beestigheydt overcomende om te beproeven oftmen by uytbeldinghe van de daet con de selve af leyden van het gene daer soo vele treffelijcke Predickers met soo vele heftige Sermoonen en redenen geiren sonden afhelpen.
Wy bidden dan volgens dese waerschouwinge desen onsen arbeyt tot eenen Spiegel te willen gebruycken, ende met behoorelijcke discretie aen te nemen gelyck die aen U. E. met hooghste goetgunstigheyt wort geoffert om te verblyven U. E. OnkuysheydtWAERSCHOUWINGHEAEN DEGOETWILLIGHETOE-HOORDERSOver, dese uyt-beldinghe die wy doenRAECKENDE DE SONDEVANONKUYSHEYDTGhespelt in’t Iaer 1681.Op de Camer vanden Olijf-tack.
t’IS vier-en-dertich Iaer’ gheleden dat wy spelden d’ Onkuysheyt op’t Thooneel des Schilders: en verhelden Die grouwelycke sond’ naer ons vermoghen uyt: Wy hadden oock’t gheluck, t’begintsel en besluyt Beviel de kenders wel: soo Gheestelyck als Weirelyck, Vermits, behaeghen mist, en alle dingh soo deirelyck; Naer ziel, en Lichaem eynd’ ’t is waer wy brenghen voort Van dees’ vervloeckte pest dat noynt en wordt gehoort Op Predicanten stoel: om dat de weerdigheden Van sulcke mannen, niet bestaen, onnutte reden Te sprecken, want die stoel de suyverheyt betaemt.
Maer even-wel die sond’ wordt altyt uyt-geblaemt, En soo de eerbaerheyt van sulcke wyse tonghen Uyt schaemten lieten, voor de simpel ende ionghen Onnoosel ooren, ’tis voorseker datter gheen Berispelycker sond’ soud’ syn als dees’ alleen En wecken door berouw’ de sondaers uyt te trecken, En wysen wat dit quaedt al quaelen can verwecken.
Onkuysheydt Maer soomen heeft gheseyt den stoel gaat dat voorby Die wel bekeeren wyst, maer myt de filtery.
Toch een Thooneel meer ruym en vryheyt toe-gegeven Daer de Poëten met de pennen vryer leven Dat spreeckt wat ruymer: en het schynt hun toe-gestaen Als Weireldts synde met de Weireldt om te gaen.
Wy comen niet alleen met woorden, maer verthoonen Een vol’ gheschiedenis in veel-der-leyd’ personen Heel schandigh als een walgh voor deughdelycke lien Om dat-men sou verschil van quaedt en deuchde sien.
Merckt wat een droeve wegh, met ongesonde stappen De Goddeloose gaen beneden langhs de trappen Der eeuw’ghe duysternis, ter-wyl hun hert verteert Hier in een corten tyt, die langhen tyt begeert.
Sy wenschen langhen tyt te leven, en sy schouwen De grondt van’t leven, om een leven op te bouwen: Sy dansen met de doodt, en spelen met hun lyf Vergaen in vuyligheyt van Duyvels tyt-verdryf.
Toch ’tsal de eerbaerheyt schier vremt aen d’ooren tuyten Den naem van hoeren, en een vuylen hoop der guyten Te sien, en hooren: want het is een kot ghewis Daer niet een eerlyck mensch by uyt te kippen is.
Verheught u in’t gheluck dat Godt is by u bleven En u tot noch beweert van soo rampsaligh leven.
t’ En is gheen sond’ te sien, noch weten; alsmen went Behaeghen uyt de wil: en valt in gheen consent.
En die sou wonderlyck in boosheyt sich behaeghen Die aen soo droevigh eynd’ genegentheyt sou draeghen.
Dies oordeelt redelyck want soo ghy’t wel bevat Gheen droever thoon als dit heeft treur-spel noyt gehadt.
Onkuysheydt PERSONAGIEN.
Ian de Quist, Een oude Man.
Livijn, Een Hoere, sijn Bastaert.
Gores de Quist, Sijn eyghen Sone.
Adolf, Stief-Vader van Livijn, Timmerman.
Petronel, Een lichte Dochter.
Sandryn haere Moeder, Wouter haeren Vader Speelt met den Avondt.
Onkuysheydt ONKUYSHEYDT.
JAN DE QUIST, MET LIVYN EEN HOERE.
MYn Engeltjen waer is den ganck?
houdt een weynigh spraeck Livy.
Ick gaen mynder vaerden Ian.
Maer t’is een vreemde saeck Dat de Maeghdekens altydt spytigh syn als m’hun ter goeder trouwen Yets beleefdelyck vraeght: en teghen d’ onbeleefden houwen s’ Hun goedertieren: comt hier myn treuseltjen en spreeckt my toch eens aen Livyn.
Ick sal moordt en brandt schreeuwen, oft laet my dadelyck gaen Ian.
Wel Lief k’en doen u geen gewelt, een Lutsken met manieren Livyn.
Ick segh u laet my gaen oft ick sal lustich tieren.
Wie meynde dat ick ben, Hoer oft vod’?
Maer schaepken wie seyt dat?
Livyn.
Ick heb daer altydt toe te eerlycken Hert gehadt Al ben ick Arm ick heb my tot noch toe degelyck ghedragen Maer die armoey, die armoey, die sou jemant wel jagen Daer m’een Hoer worden sou Ian.
Myn suycker-mondeken, gy lodder-haer Klaeghde ghy van Armoey dat waer een dinghen dat sond’ waer Hoe sulcken knapsen dier?
siet, siet, in alle Eeuwen Is Bermhertigheydt goedt geweest                             Toont haer Gelt.
Myn Heer ick sou wel schreeuwen Van soo veel Ghelts te sien als oft ick een Oyvaer in een Swaluwen nest sagh* Ist oock al Silver?
en ist niet vals, als m’het siet by den dagh Onkuysheydt Ian.
t’syn Spaensche Matten van ’t beste Silver: niet te houwens, maer wel me spelen.
Wat sou ick moeten doen om die te bekomen sonder te stelen Ian.
Com gaen w’eens t’samen op de Bors daer sullen wy rap Accoort slaen Livyn.
Men doet daer savonts geen Coopmanschap Ian.
Alle tyden syn goedt om het nootsaeckelyck voor te wenden Livyn.
Soo sal ick met u gaen, maer verbie myn Eer te schenden.
GORES DE QUIST.
Gores.
DAn seggen de Lie’ maeckt u niet gram, Gores gy valt heel uyt u snoesteren Gy siet soo mager, soo vies, hoe comet?
gy moest u beter koesteren Gy moest die Koten met Vlees vullen en u selven deugt doen g’En wetet niet, denck ick, ick ben soo kort gestooft gelyck een Venesoen Ick heb my soo laten bakeren dat het wonder is dat ick niet begin te vetten Want ick heb my ses weken te stoven doen setten En gedurigh Mondekens maet geten voor remedie van een verslymde Maegh Met een snipken Broot en met wat Rosynen en twee potten Sals quam ick alle daegh Nettekens toe: ick dacht toen sy my inde Kevie soo nau setten,, wouwen Datse my wel ter deegh gaen vetten,, souwen En de Menschen eters naer Indien senden voor een Present Maer k’werd’ haest anders gewaer: daer dacht ick inde Pockarius tent Och hoe geluckigh syn sy die hun Disciplinen Die t’Lichaem castyen om’t eeuwigh leven te verdienen Onkuysheydt Want die hop’ sterckt den gheest datmen t’Lichaem can weer staen Maer ick mocht voor myn penitentie wel van mondt ter Hel gaen.
En nochtans ly ick een Penitentie die alle penitentie gaet te boven, Oock en ist niemant wys te maecken als die selfs hebben sitten stoven Als die Duyvels Martelaers, die soo moruw’ syn als een doorsworen Ossen loos Die arger uyt hun Backhuys riecken als een Beirsteeckers Kruydoos: Daer men geen vrees voor en heeft datse jemandt sullen de keel af byten En oock datse jemant veel slaen connen sonder den arm af te smyten.
Gelyck lest mynen maet tegen syn Ionck Wyf krakeelden om’t scherven van een sop En door haestigheydt wierp hy haer den Hoet met den arm naer den cop.
Den anderen oock sey ick: neen sey hy daer moet ick die albasten Poppen Die treuseltjens, die Hoerkens noch wat me onder hun kin cloppen Tot teecken dat ick noch een oudt Voer-man ben, die noch soo geeren hoor het kletsen vande sweep Want ick ben, sulcken Wey-man, dat ick sulcken reep En Weyighe Snaer sal ontbieden, om my uyt te lichten, en coragieren in myn sterven En als ick inde Hel com, moet ick dan geen Hoeren derven Soo ist een cleyn?
och, dacht ick hoe sullen die grabbelaers die fielen Van die Duyvelen naer desen Vogel grielen.
g’En meynt dat niet dat u den Hemel daer voor bescherm.
Ick ben heel kouvorstigh en inde Hel daer is het werm.
En terwyl dat wy besigh waren van Hoeren en vodden te spreken Onkuysheydt Soo valt hem een Cathern op’t hert, en is seffens de moort gesteken Gelyck die van ons Gilde meesten-deel geschiet: Want een natuerlycke Doodt die en achten wy niet?
De Hoere-jagers worden meest den beck ghebroken van Duyvels oft van Menschen Maer van de Pocken te sterven is de soetste Doodt die sy connen wenschen: Want terwyl dat se gaen quynen en quelen, soo hebbense in plaets van een gebedt Altyt in’t ghedacht de vriendelycke Pry die’s hun heeft aengeset Met duysent segeningen van de Duyvel moet het vercken haelen.
t’Is oock qualyck gedaan datmen pleysier om Gelt coopt, en met d’ellendige Pocken betaelen Dan laeten is goet voor ’t hangen, want wy weten wel sulcken vyvers sulcken Visch En’t is t’sekerste van al datter af te verwachten is En dan comt d’armoe, ellend’, spot, en schand’ ons soo tacken, Datmen ons de Secreten verbiedt om op te kacken: Jegelyck spout van ons: ja de Hoeren selfs, soo haest wy t’wapen van ’t Gelt syn quyt Festeertse dan eens wat: ey, ey, suggense t’ en is nu geen tydt Daer naest geeftmen twee stucken voor een cleyn gelleken Ommers dan ismen van de Sots cap het aldergrootste Belleken Ia de duyvel selfs geckt met ons, en het is dan al maer,, af Ba de duyvel hael de duyvel dat hy my den raet,, gaf.
LIVYN, een deel Iongers Stemmen roepen van Binnen.
BY-KOMINGH.
Stemmen.
HOer, hoer, hoer, hoer Livyn.
Gy fielen, gy dieven, ghy galgen Aes, laet my gaen gy guyten Onkuysheydt Brandt moordt, moordt, moordt, help, help, help, ey my Iongers laet myn tuyten Los, ey my, ey my, is dat een clets ghegeven?
moordt moordt Gores.
Rabauwen wat meynder med’?
voeten voor’t gadt, voort, voort, Wat sou men de Meyskens soo sleuren?
gy mooght den tydt noch leven Dat ghy al u Ouders middelen sult aen de Meyskens gheven En lyen om hunnen’t wil noch Armoey en ellendt, Livyn.
Waer ick my keer waer ick my wend’ die Iongers syn m’ontrent.
Hoer, hoer, hoer, hoer Gores.
Comt maer eens by hebd’ jemant t’hert Stemmen.
Hoer, hoer, hoer, hoer Livyn.
Als gy maer hoer en roept, roept u selven swart Dat en let my niet Gores.
Als gy lied’ hoer roept bedencken moest daer by,,syn Oft oock geen hoeren in u naeste Maeghschappy,, syn.
Dat’s wel geseyt?
Myn heer gy oordeelt met verstant Maer den Naem van hoer te syn en acht ick nu gheen schandt Dan soo weerdigh, dat veel goddeloose Boeven hun niet en schamen Inde Kercken Godts tot hun verdoemenis de hoeren met hun namen Te tellen, en beclagen als’er van’t getal der hoeren een wordt gemist Seyt d’een souse wel daer ter Kercken syn, dat ick’t voor seker wist* Dat gingh’er naer toe: want s’is sulcken contentement in myn wesen.
t’Is al dat’s die snaer, en die sluyp, in plaets van jet te lesen: Veel schynen Christenen, maer het syn hoer-eerders Want s’eeren ons, sy dienen ons, en’t syn ons staet vermeerders.
Onkuysheydt Ha de hoeren sullen noch een seckte maecken met duyvels help Want s’hebben by vele voordeel, hoe wel omlommert met een schelp En eerlycken deck mantel, van d’onnoosel te beschermen Een Dochter vande Gild’ vint meestendeel ontfermen Tegen de geweldenaers: Met Gelt, en met practyck, geveystheyt, maeckt de dril Onnoosel, dat, melydentheyt noch voor haer spreken wil Eyndelyck sonder weyigheydt en schynter, geen geselschap van weerden In vergaderingh en Comedien vintmen hoeren gelyck Peerden En w’en hoevens ons niet te schamen, oock hebben wy de schandt En het Root-worden gedreven uyt der Landt En daer iss’ hals en been gebroken, en soo een eynd’ genomen Soo dat wy geen vrees en hebben datse ooyt sal weder comen Gores.
Laet my u eens besien: ghy syt een hoer gheboren een slim doortrocken vel g’Hebt eer gy Weireldt saeght u eer, en schaemt verloren, dat sien ick wel Gy syt als Anthecrist een secte van bederven Een hoer die hoeren looft, een hoere sult gy sterven Schaemt u Livyn.
Schaemen?
schaemen?
dat hem een Ionckman selfs schaemt, Daer hitsen w’hem toe op, en seggen dat het de Liefde betaemt Nieuwsgierigh alles t’ondersoecken, en gheven hem fuycken, en douwen Waer med’ dat wy stommelingh te kennen gheven wat dat wy geeren souwen En als wy een woordt spreken dan moet’er een Man een heel proloogh uyt verstaen En voor eenen slecht-aerdt nemen wy veel op synen kerf aen Onkuysheydt Gores.
Wy weten luttel hoe swaer het is met hoeren te verkeeren Wy meynen de hoeren te brillen en de hoeren moeten ons het brille maecken leeren.
s’En maecken daer gheen sond’ af van alles dat sy connen doen Den asem baert een Kint by sulcken vuyl fatsoen Een Vader allemans Kint.
Als wy jemandt soo connen pollen Dat heeten wy Lecenten en hoogen pacht vertollen Dat’s vry Privilegie daer niemant teghen en can t’Is ons al g’oorloft Gores.
Hoe machmen dan een Man Een Kint t’huys senden datse van al de Werelt raepen?
Hoort die met hoeren verkeeren en by wil slapen die getroost hem dit, Oft de pocken, of een Kindt Ist datter verhael is en wat op sit En syn w’oock niet soo veel weerdt, dat’s om ons soo veel souwen verdragen?
Ick hoper noch myn leven wel hondert naer’t smoor Bed’ te jaegen Daer ick myn spiculatie in sal hebben wat elck al ’t mynder eeren lydt.
Als ick daerom peys byt ick noch op myn tanden, o Barbier my dunckt dat gy noch al in ’t werck syt De droes hael de vodden k’en sal met hun niet licht meer tuynen oft heggen.
Want s’hebbent soo bont gemaeckt datme de Barbiers de gesontheyt ontseggen Livyn.
Hoe u?
Ia my.
He, he, he, he, prys, prys, prys, prys Gores.
Wel hoe gebeirde soo?
Mynen speciael hebde ghy sulcke vruchten van dat Paradys Ha gy syt een borst dat g’ons vereert liever met t’best als met t’slechtste Onkuysheydt Voor eenen Mothouwer syt ghy nu d’oprechtste, Gores.
Ten is myn meyningh niet met de vervloeckte Pest En Ziele-kancker seer van jemants hoere nest Te winnen mynen cost, en slyten myne daegen: Op dat een necker rey my soud’ ter hellen draegen Ick ben genoegh gestraft ach!
dat men soo verdwaelt Syn eygen Zielen-strop soo hoogh en dier betaelt, Livyn.
t’Is quaet waeter en hy cost niet swemmen: Als de Mus gecort-vleugelt is, is die licht om temmen.
Gy hebt inde Kevie sitten muyten en syt gedweegh gemaeckt, Maer dat gy misschien noch in een goedt vel staeckt En met volle veeren waert, ghy heulden weer’ met de rocken, Maer nu hebd’ een galgen berouw’ nu gy van een valt vande pocken.
Verwyt m’het noch eens, soo geef ick dat backhuys een sne deur Gy Hoer gy dobbel hoer Livyn.
Een Hoer ben ick, daer hou ick my veur.
k’En loochen mynen staet niet als duysent ander pryen Die heet ick pryen, die den hoeren naem en niet de daet en myen Die ons callanten af-sien, en bederven in de grondt, En onder eenen deughdelijcken schyn doen grouwelycker sond’ Als by ons ooyt wert bedacht: o costen’t de stoelen, en trappen De wanden, en deuren, de koetsen, en bedden clappen Daer souwer veel beschuldight worden vuyl en onkuys Die somwyl Bordeel maecken van hun eygen Ouders Huys.
O maet, daer gaeter al ettelycke niet vast in hun schoenen Terwyl veel degelycke Lien alle slach en fatsoenen Van hoeren vloecken, namentlyc die vande Lepelstraet, Soo wetense luttel wat’er al sluypery en list om gaet Onkuysheydt Die besteet wort tot ontucht en Boevery.
Ha gy syt een arge en doortrapte pry Om dat gy de Lien van u sout doen swygen Soo wilt gy andere als lichtvaerdigh betygen, Op dat het misbruyck van dese u dan verschoonen sou.
Dat ick by de Veel myn eer soecken wou, Ick sou met goet bewys mynen hoeren naem connen weder leggen: Maer ick beken het selfs, en daerom blyve’t een jegelyck seggen.
Oock strecke’t tot myn profyt en’t brengt calanten aen Want daer ick maer jevers over straeten gaen Daer hoor ick my prysen als een hoer van’t hooft tot de voeten, En soo my by geval Spélien met bassen en Violen ontmoeten, Den eersten thoon die’k hoor Hoer, hoer, hoer, Uyt d’orgels, en moesels can ick oock mynen naem wel halen En oock uyt d’eersten thoon van d’ele Nachtegaelen: Hoe wel veel valsch uyt-leggers seggen datse singen, suet, suet, suet, suet, Maer t’is hoer, hoer, hoer, hoer, dan wederom ander maecken dispuet En seggen, dat suet, en hoer, eenen naem is om dat sy jeder suetigheydt bewysen* Gores.
Den droes die salse haelen die sulcken suetheydt prysen Moort, moort, moort, ey my, Barbier Barbier, barbier, Is dat pyn, is dat pyn!
moort, moort, gy vercken gaet van hier En spreeckt van dat suet niet, oft my dunckt dat den Barbier syn tangen, Syn vlimmen, syn ysers, en poeyers en sals-pot gaet langen, Onkuysheydt Soo dat licht my sulcken grouwel door een vier jaegt.
Soo de boeven, van de hel gelyck door de hoeren worden geplaeght O jammer, o verdoemde hoe salmen u beclagen, Dan my dunckt lichter den brant, als al de poeders, en plaesters te verdragen, Livyn.
Denckt dat ghy die nôot ghekraeckt hebt, en verheught u in’t getal Die’t voor u geproeft hebben, en naer u noch volgen sal Gores.
Men seyt gemeyne smert, is licht om dragen Dies Magh ick m’in dees vuyl ongesontheyt behaegen En achten’t voor een Jentiligheyt gelyck de franschen het schorft: Livyn.
Het is een dingen dat g’u nau schaemen en dorft, Vertreckt wat, vertreckt en belet my geen profyt Ick sal eenen slemp ten besten geven ist dat gy my niet schadelyck en syt, Daer comt een Oudt Susanne boef die schiet lustigh schyven Gores.
k’Gaen wat aen d’een syd’.
JAN DE QUIST BY-KOMINGH.
DIe schelmse Iongers alsmen wat sou bedryven Wort men altyt gestoort, maer hoe, syde gy dat?
Hoe verachtelyck vraeghde my nu, ghy u pleysier hebt gehadt Van myn Maeghdelycke suyverheyt, van te vooren Was’t al Lief en hart: Ian.
Hoe, Maeght?
Wat vraegh dat ick moet hooren Wat over-comt my nu?
verlaten Dochter als ick ben O geschonden maeght!
vervloeckten tydt datmen nu geen eer en ken, Nu ben ick eereloos en diese my heeft bestaen te rooven Ist mogelyck, ist mogelyck, die willet niet gelooven Och ick heb uyt onnooselheydt nooydt voor peryckel van mans gegist Onkuysheydt Maer laesen, ach laesen!
ick ben verdroncken eer ick van water wist, Ick sterf van schaemt, en moet het met bloedige traenen beweenen Ian.
De hoeren hebben twee kunsten waer me datse de herten als steenen Betooveren sacht, en morruw’, en doen gelooven dat sy eerlyck syn, Dat syn hun tranen, en de tongh: ja sy weten dit fenyn Beter als d’apoteeckers hun drancken te mengelen, Soo, datse de mans gelyck de kinders rengelen Circe d’oude hoer gebruyckten dranck en kruyt Tot stof haer toover const, maer onse hoeren uyt Hun mont en oogen sulcken conste wercken Dat wie niet vroom en is verandert in een Vercken Als een Ulisses Knecht: maer ick ken der hoeren treck, Wie hun bermhertigh is wort licht een hoere geck.
Ey, ’k ben machteloos u woorden te weerlegghen, Maer wee, wee, wee u, ist dat gy meynt te seggen Van my: ghelyckmen van een Hoer met reden seggen mach Vermaledydt de Hoeren, maer d’onnoosele ach, ach!
Datmen die onder ’t getal van een deel Fielinnen reken!
Waer toe ben ick geboren!
och wilt my’t hert afsteken Ick sal’t u geiren vergeven.
My dunckt dat gy met my spodt Livyn.
Hoe dat myn hert te moed’ is weet den goeden Godt Dat ick om myn siel en liet, ick brocht my met eyghen handen,, om Ian.
k’En weet hoe ick’t hier heb, ick ben met allen myn verstanden,, stom Maer ginghde niet om profyt hier flincken over straet?
Geliefde wat te vraegen, vraeght dat m’en verstaet Ian.
Ick vraegh oft gy niet en ginck om Pollen te soecken Livyn.
Ick ginck om eenen halven stuyver boeck-wey Koecken Onkuysheydt En die Vrouw’ gheeft maer eenen Pol alsmen veel besteet Besonder maer aen diese voor vaste Calanten heet: Maer ick sou te vergeefs maer gissen op de Pollen Ick hael maer met een cleyn Ian.
Ho, ho, gy syt ten vollen Onderwesen, en de Hoere school al uyt, vaert wel Want ick hou u voor een argh, en slim doortrocken vel Livyn.
Och Sinjoor ick bid’ u?
ke laetme noch eens spreken Ian.
Wat dienter noch geseyt.
De steenen sullen ’t wreken Dat gy m’aensiet voor een Hoer: verandert u propost Op dat de meyning die gy dryft, u niet den hals en cost.
Wie soud’ my dat doen?
u braven, u boeven?
datse beginnen Livyn.
Hoe conde al dat quaedt vermoeyen van my versinnen?
Daer ick myn Bloedt sou geiren voor u storten in den noodt, Ian.
En dreygde my daer strackx niet met een haeste Doot?