floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wel de drommel haalt de meyt, met al dat blaffe, Of meenje weêr in ses maande een kees van vijf pont Met elkaar te smulle, seg jouw verbruide stront, Heb ik van daag geen schaa genoeg te dragen, Myn kop loopt ’er al van om, en dan moetje myn noch plagen, Met Sinjeur selje geen kees, Zijtjen.
Wel Sinjeur ik vraag het maer, Frans.
Ik seg hout smoel of ik dryfje ’t gat uit met elkaar, Zy sullen ’t wel stellen al vreten zy geen kees met elkander, En dient het haer niet, sy meugen vertrecken d’een na d’ander Meles.
Sinjeur daer is iemand aen de deur die naer u vraegt Fran Dat sel dien verbruiden Backer zijn die myn voor middag soo heeft geplaegt, Laet hem binne komen, ik sel sien of ik hem tot morgen kan uitstellen.
Want ik mag vandaag van geen gelt uitgeven horen lellen.
U Dienaer myn Heer, hier kom ik nu alsje mijn hebt belast Frans.
Ja ik sie wel datje nouw op jouw tijt wel past, Maer pasje wel so op, als ’er by jouw gelt moet wanken?
Ik weet van geen wanken, geeft mijn mijn gelt so sel ik jou bedanken.
Wel hoe Ioost buur, hoe maakje sulck een slechte praat, Joost.
Geeft mijn myn gelt, eer dat het hier hooger gaat, Frans.
Weetje wel tegens wie datje so stout spreekt sonder sorgen?
Ia tegens Monsieur Frans die by alle man gaet borgen, Frans.
Wat bruit men dese backer met zyn stijve bek.
Wat leit jouw te becken, seg gierige vrek Ik doe noch so niet als jy met jouw dienstbare geesten Die je van honger schier laat sterven als warent beesten.
Meles ter zijden roepende Vaer al voort backertje.
Ia wel wat moet ik hier al horen van so een sellementse dick kop Joost.
Wat leit hier te dik-koppen ik brui ’er daer meê eens op.
Hoort Ioost nouw moet ick uit gaan, want myn tijt is verstreken, Maer komt morgen ochtent dan sullen wy samen spreken.
Wat heb ik daer aen, ik kom niet om te spreeken maer om myn gelt.
Wel nu ik sel dan mijn kassier last geven dat hy’t jouw telt,* Joost.
Selt dan niet falideren; so sel ik nog so lang wachten.
Neen sonder faut komje morgen ochtent ontrent achten.
Seer wel Sinjeur u Dienaar.
Hier hey Meles laat Ioost uit.
Hoe ben ik ook van soo een sellementse backer gebruit.
Maer Sinjeur ick... Frans.
Maer Sinjeur ik wat isser nu Sinjeure Zijtje.
Ick moet immers gelt hebben, Frans.
Wat jouw verbruide leure Spreekje ook al om gelt, haalt alles op credijt, Och Sinte Christoffel verlost myn van dese meyt.
De backer wil my nu voortaen geen broot meer lange Hy tiert en raast, en wil eerst gelt ontfange.
Van voorlede jaar, hy seit dat onse kerf-stok Al over lang yser is geweest als een Smits blok.
En Swaentjen het pens-wijf maent myn vast alle dagen?
Voorleden trokse myn de kap van ’t hooft en heeft myn wel lustig af geslagen.
En Iochem de turfboer komt ook loopen om zijn gelt, En van Kees de melk boer ben ik om die reden voor een hoer uitgeschelt.
Is ’t mogelijk Zijtjen wel jy heb wel hart voor jouw schenen, Ie bent te beklagen tot in ’t merg van jouw benen.
Hoe sel ik dan doen sel ik dan alles gaen halen op crediet.
Fra.
Ia doch, want van myn gelt schey ik van desen dag nog niet Nouw ik moet gaen, komt Meles doet mijn de deur eens open.
Wel Sinjeur Frans.
So je nu niet op en past, ô wopen, Ik sweer ik sou jouw havenen, daerom siet watje doet En so daer iemant om gelt komt, segt dat hy weêr komen moet Frans binnen.
Nouw is ’t onse beurt, gants honden duisent planken, Hoe ellendig sel hy dat slaen van myn bedanken, Sa nu eens lustig omgesprongen, het hek is van den Dam, Komt myn soete lieve bekje, myn suikerde lam.
Wel hey Meles hoe benje nu so amoureusig?
Wel alderschoonste engeltje, hoe jy so dreusig?
Wel sie we hebbe elkaar immers trouw toegeseit, Zijtje.
Wel wat bruit me de jonge?
Wel wat bruit me de meyt Zijtjen.
Iy hoeft met my degek niet te scheren, Meles.
Och soetertje ik wil je veel liever wat carresseren, Zijtjen.
Alsje myn lief had, waerom geef je myn dan niet een soen Meles.
Ke daer, ke daer, mijn boutje ik wilje nog wel wat anders doen, Och bekje ik hebje so lief,* Zijtjen.
Heb je myn dan uitverkore, Meles.
* Och ia, en jouw heb ik alleen myn trouw geswore, Siet daer is myn hand, ik verlaatje nimmermeer, Zijtjen.
Wel ik beveel dan alles aen onse lieve Heer, Meles.
Kom myn engeltje laet ons nu wat gaen eeten, Zijtje.
Wel nu myn speel meyt Annetje dient het ook wel te weten, Want ik heb haer belooft als Sinjeur eens uit was Dat ik haer by ons eens sou node te gas, Meles.
Welja dat’s goet die sloof moet’er hart ook eens ophalen Wat bruit het ons doch, de baas moet alles betalen, Wel nu ik ga haer halen, soetertje maak dan alles klaer, Zijtjen.
Wel hartje lief, komt dan voort weder met haar.
Meles binnen.
Zijtjen alleen.
Och nouw ben ick gerust nouw dat de koop is geslooten, Ik was seper in ’t eerst wel wacker verschoten, Ik wou hem eens beproeve of hy al trouw bleef, En ’t was aerts noch aerts dan of hy op myn keef, Doen hy sey wat bruyt men de meyt, och dacht ik nu sel hy myn verlaten, Och meisjens meisjens laatje dog so ver niet bepraten, Gelijk ik heb gedaen, want recht uit geseit, Hy heeft zyn eyeren in myn nesjen geleit, Maer hoor Juffertjes sout gy-lieden ook niet wel eens sonder schromen, Een kansje wagen, maer wat is ’t, wy vresen dat ’er een kint mocht af komen, Sonder dat ik wouw voor niet een van jouw alle borge blyven, maer dat ’s de bant Die jouw vrijsterkens in toom hout, anders bleef’er niet een maagt in Holland?
Nou laat ik gaan, en beschicken het een en ’t ander, Op dat alles klaar is als sy komen met elkander.
Annetje.
Ey Meles buur ik durf niet.
En waerom durfje niet.
Tut tut, wel hoe ’t was groote sottigheid dat jet liet, Komt maar binne, gut wy sullen samen so vrolijk wesen, Daer is ter werelt geen swarigheit, voor wie souwje vresen, Ik ben nu Sinjeur van alles.
Wel als ’t jou dan so gelieft.
So mag ik het doen.
Wel ja, maer je bent ’er niet meê ontrieft, Wy sullen uit de kunst eeten en drinken en deuntjes singen, Wy sullen soenen en sabben, en lustig in de bocht springen, Wel ey waer is myn liefste?
Zijtjen uit de kelder roepende Hier ben ik hartje, ik tap wyn en bier.
Hoe hier ben ik hartje, wel de drommel wat hoor ik hier Wel jongens, hoe hebbe wy ’t met elkaar sulje samen trouwe?
Wel ja dog daerom sulle wy nu voor-bruiloft houwe, Annetje.
Maer fopje, of is ’t ernst, Zijtjen met de kan uit de kelder komende, Neen ’t is seper waar.
Wel so dan, soo wens ikje veel geluk met elkaar.
Ik dank jou Annetje.
En ik u van gelijke.
Wat dunkje selt niet wel pare, wilt eens kijke, Annetje.
Uit de kunst, ik hebt in lang so fraey niet gesien, Maer wanneer meenje voor de roo deur te gaen jonge lien?
Morgen, niet waar hartje?
Ik sel morgen niet klaar rake, Over acht dagen, want ik moet nog een paer schoene laten make Zijtje.
Kosten wy morgen hartje, dan won ’t noch acht dagen uit.
Ik kan seper niet.
Hoe geern waer jy de bruyt, En je selt nog vroeg genoeg koomen.
* Zijtje.
Ach Annetje dat hoop ik niet.
Wat legje hier te dromen, Alles sel wel gaen, komt engeltje dekje maer de dis, En maekt by provisie dat ’er wat te eeten en te drinken is.
Zijtje Ik sel boutje Annetje wilje my de tafel helpen bereien.
Ja lang my het tafel laken, k’ sal’er over spreien.
Meles al singende en springende.
Hoe wil ik nu strelen myn lieve roselyn, Hoe willen wy heden nu vrolik zyn; Myn hartje, myn startje, myn suiker de doosje, Myn soete bollebuisje myn maagden roosje.
Nouw Bruidegom houdje wat stemmig by de luy, Meles.
Ho ho, hoe na krijgse meê een maegdelijke buy, Wel myn lieve, maer ben je al meê beswalkt van sulke dampen.
Wel ja dog, want ik brand van liefde als koestront in de lampe.
Nou kom aen hebje botter, broot en kees gekregen, Zijtjen.
Ja het staet ’er al.
Kom sa nou aen ’t eeten getegen, Juffer Annetje, kan ik je dienen met een boterham.
Als ’t jouw belieft Bruigom.
En jouw ook soete lam.
Ja bekje.
Hou daer, en dat is voor jouw Annetje, Anders hebbe wy niet, lang nou eens het kannetje.
Zijtjen geeft hem de kan en roemer.
Hou daer liefste Hy schenkt in de roemer.
Ey so lave wy alle daag, Zey vader Lucas.
Hy drinkt het uyt.
Wel soo dat maekt een schoone maag, Hy schenkt en geeft het over.
Hou daer mijn Liefste, drinkt uit, het selje niet deeren, Nouw leven wy ook eens als groote Heeren.
A vous Annetje.
Ik dank jou juffrou Bruit.
Wel so myn bekje, suprum naglum schoontjes uit.
Wel bekomtje Annetje.
Ik dank jou, à vous Bruidegom Meles.
Heb dank: wel soo die roemer is nog wellekom.
Maer heden Annetje, nouw is goet raet deur, Onse Sinjeur verwacht gasten, en daer is niet met al op ’t vuur Meles.
So denkje daarom, ik denk nou om geen swarigheit, Ja moet maer vrolijk wesen, want de romer is vol klarigheit.
Ja maer seper jongens, gaet dog soo los niet te werk, Je moet het wel overlegge, dat hy d’aenslag niet en merk.
Wel hoe so denk ik, weetje niet als hy t’huis komt te vragen Of alles gereet is, dan moet myn liefste klagen.
Dat niemant haer wou crediteren sonder gelt, Dan sel hy soo schrikelijk syn ontstelt, En rasen en tieren, ja roepen en smyten, Datje anders niet sou denken, of hy sel syn selven de neus af bijten, En als hy dan seit bruit heen daer is ’t vierkante gat, Dan sel ik segge, bedanken u Sinjeur fiat, En dan kennen wy voor de roo deur gaen, al wilde wy morgen, So bennewy van die gierige duivel verlost, en leven sonder sorge Annetje.
Dat is seper wel bedocht, wat dunkt jouw juffroy bruyt?
Zytjen.
Wel ja dog, so raken wy met gort en met eere dit clooster uit.
Hy wou hebben ik sou alles op credijt gaen halen, En nu sal ik seggen daer was niet te krygen of ik most eerst betalen.
Wel ja so moetje seggen, is dat niet wel gepractiseert, Trouwens ’t is geen wonder, want ik ben uit gestudeert?
Sa nu weêr gedronken, ey à vous myn roselijntje, Myn suikerde Zijtjen, ey hoe lecker smaekt dat wyntje, Annetje.
Ia wel keiere, wat zyn ’t nu moye dingen, niet waer?
Zytjen Wel ey waerom niet, wy zyn dog jonge luiden met elkaar.
Meles Dats wel eseyt myn hartje, ey* waerom soude wy treuren, Voorlede jaar ten achteren, en nouw van te veuren, Is ’t niet waar beckje?
Wel ja dog, ik ben wel lustig bly, Hoe menigmaal heb ik om u in angst geweest als de gart in de pis ley!
De drommel daer wort geklopt.
Zytje.
Och hoe sullen wy ’t nu maken!
Niet met al, bergt metter haest de kan en tafel-laken, lk sal de tafel bergen.
Maer waer sel ik nu heen?
Kom volgt myn, gaen wy met couragie na de deur treên, Zijtje.
Och nou selt hier honde.
* XVII.
Wel hondsfot waer blijfje so lang, Meles.
Sinjeur ik kom voort gelopen, Frans.
Wel ke daer, ik sweer ik selje nog het vel afstropen, Jou schelm alsje bent, wel wat maakt Annetje hier, Annetje.
Sinjeur ik kom Zijtje vragen om een koolje vier, Frans.
doot dat werck deught hier niet wie heeft jou order gegeven Om in mijn huys te komen, Annetje.
Wel sinjeur is daer wat aen bedreven Dat ick in jouw huys kom Frans.
Wel ja als ickt niet en verstae Selje buyten mijn self in mijn huys komen Annetje.
Nou sinjeur ick gae Ick sel mijn wel wachten: om jou volck om vier te vrage Frans.
Kom vertreckt ick wil geen woorde van u verdragen.
Nouw stoot soo niet: hadie Melis buur, binnen.
Hadie Melis buur, Wel de Duivel wat’s dit: wel vlegel wat voor kuur, Hebje met de Meit aengereght: o sellement het sel hier honde Meles.
Wel sinjeur hoe praetje soo: hebje mijn dan op een qua saeck gevonden.
Qua saeck of niet, ick wil geen vreemde meit in myn huys sien.
’t Is immers een eerelijcke meyt en heeft altijt gewoont by fraje lien.
Eerlijck ja guit ick loof dat jy daer best af sout kunne praten, O dese wage gaet soo manck, maer waer hebje Zeyt gelaeten.
Hier ben ik sinjeur.
Wel Zijtje hoe staen de saken nouw is alles klaer Zijtje.
Och sinjeur daer wasser niet een die mijn borgen wouw Swaentje het pens wijs heeft mijn op nieuw geslagen en gesmeten.
Dat ick ’t wel heugen sel en in geen veertigh dagen vergeten.
O jouw Olijcke Caronje, och wat gaet my nou aen Wel kedaer ick weet geen raet.
Zinjeur het sel noch wel gaen Frans.
Bruit samen ’t gat* uit, ’k wilje niet hooren spreecken Meles.
Fiat Sinjeur maer geeft ons gelt van de tijt die daer is verstreecken, Frans Wel ja nogh gelt, niet waer wel rekent eens van die stoute guit.
Die durft nogh gelt eyssen komt bruit voort het gat uyt.
Kom kom Zijtje gaen wy, want hier is doch geen gelt te halen.
Want in plaets van gelt wil sinjeur ons met slaen betalen, Adieu sinjeur ick bedanck jou datje ons op vrye voeten stelt Zijtjen.
En ick u van gelycken sinjur, maar minst voor je gelt binnen.
Frans alleen.
Sie daer sy bruyen heen, wel de droes ik verlies mijn sinnen, Ick ben een schelm soo ick weet wat ick sal beginnen.
Wel ick geef het op: maer sellement ben ick wel wys Dat ick Adam en Eva, van Avont jaegh uyt het Paradys, Wel de droes wat sel ick nu doch, ick sal moeten vertrecken, Want soo myn gasten komen, sy soude schendigh met my gecken, Insonderheyt mijn neef lottje, want dat is sulcken spottigen quant, Als ick geloof datter niet een en is in Hollant En myn vrint gosen wat sal die seggen met zyn Suster madelene Wel ick raeck uyt mijn Tureluur: maer waer sel dit henen, Want alle die het hooren sullen soo wel met haer spotten, als met mijn, Om datse alle bedrogen gasten sullen zyn, Ik konse wel verwachten en brengense op den doele Maer t’ is te laet, en ook hoe schrickelijk sout ick in myn beurs moeten voelen, En wat noot wast al setten ick haer eens aen soo een dis Maer neen ick kom daer niet aen om datter sulcke slechte tyding gekomen is.
Waerop dat de actiens wel de helft zyn afgeslagen Ja wel sie daer ick moet banckrot, och had ick doch tot dese dage, Al mijn brieven verkoft: maer nu, ay my, nu is het veel te laet.
Och laet ick mijn biesen packen, eer dat de Klock negen slaet Mijn kneght heb ick verjaeght mijn meyt is wegh gelopen, En mijn kostelycke actiens moet ick voor de helft verkopen En nog daer en boven gasten genoot och my wat scha en schant Komt mijn soo gelyck over wel ick sweer ick moet van kant.
Wat sullen mijn gasten seggen alsse soo schendig staen te kloppen: Soo willen zy myn bekrissen en bekrassen, hoe willense Spreuwen foppe, Een hospus sonder spijs, en gasten sonder weert O ellement de klock slaet negen laet ick mee een veert Maer heen gaen, adieu myn huysjen ’k verlaet u nu met grote sorge.
Dat gaet na vader Jeremias, ’k Hoop dat die mijn gelagh sal borgen, Want ick ben nu soo kael als een rot, ick heb schier niet een duyt in myn maers Nouw laet ick vry heene gaen of de duyvel hout de kaers.
Madeleen.
Gosen.
Ja wel Masseur binne wy niet sot soo laet uyt te gaen eeten?
De Klock is by half tien: had ik het geweten, Ik souw soo laet en soo ver niet hebben gegaen om een mont vol broot.
Madal.
Wat is ’er aengelegen Monfreer; al zijn wy soo laet genoot, Dat heeft hy maar gedaen, om onse honger te verdrijven, Maer waght ik meen soo te schransen dat se om de overschoten brocke niet hoeven te kijven.
’t Sal mijn verwonderen wat dien gierigaert sal hebben opgedis Mad.
Ick denck een gebraeden bout: of een brave soo Vis, Altijt daer moet geschaft zijn: ’t zal wel haest blijken; Nouw zijnder wy haast.
Ick gader vast na kijken, Wel ja hier is ’t, ik weet altijt niet beter, ik klop vast aen, Soo het hier niet is, soo meugen wy een deurtjen verder gaen.
Daer is geen gehoor soo ’t schynt trouwens daer valt nouw veel te bestellen.
Zy sijn misschien achter Monfreer, ik souw eens schellen.
Hy schelt.
Sie daer soo sy dat niet hooren, soo kloppe wy voor een dootmans deur.
Hout op Monfreer myn dunckt ik sie ligt door dese scheur.
Ja ligt, wy sullen lang ligte, eer sy ons hier in ligte, Of zyn wy aen ’t verkeerde huys?
of is mijn gesigte verduystert.
Dat’s vremt datse dat schellen niet hebben gehoort.
Wil ick jouw wat segge Masseur; ick gaa voort, Wy zijn schendigh bedrogen maer wagt ick sal hem dat wel betalen.
Sagjes Monfreer, soo haastig niet; laet ons het schellen eens herhalen.
Ik hebber den bruy van, meen je dat ik hier voor de geck wil staan.
Monfreer sie daer warentelijk daer komt mijn* Neef aen, Gosen.
Ia vaeragter, XX.
Lottje.
U dienaer mijn Heer, komje mee ten eten By u Oom, Lotje.
Ja mijn heer hy heeft het mijn laten weten, Maer het is al vry vroeg genoot s’avonds ten half tien, Gosen.
Voor mijn ik heb sulk noode noyt gesien, En wat noch meer is, wy hebben wel een quartier staen kloppen.
En niet opgedaan!
wel ik denk niet dat hy met ons wil foppen.
Wel dat souw mooy wesen: mijn Heer waer hangt de schel Gosen.
Sie daer mijn Heer.
Ick sal schellen al of de drommel uyt de hel, Daar aen trok: hy schelt Sie daer soo sy dat niet en hooren, Soo geef ik van desen avont de moet van gast gaen verloren.
Och mijn Heer!
dat is al soo seecker als den dag, Ick bidt laet ons maer gaen want het wagten niet helpen magh.
Nouw Monfreer wagt noch wat.
*                      ’K moet met de klopper noch eens rinckelen.
hy klopt.
Alsof ik het al vernielen wil.
Wel ik kan niet bedenken Wat ’er aen schort.
of laetste BEDRYF.
Annetje uyt het venster.
Vrienden klopt dog niet meer, want het is daer puur nagt.
Het souw dog maer verloren moeyten zijn soo je langer wagt.
Hoe dat Vryster?
Vraegje dat, hy heeft sijn huysgenoten, Sijn Knegt en Meyt weg gejaegt, en heeft het huys wel vast toegesloten, En is soo deur gegaen: En sijn volck.
hadden my geseyt, Dat hy gasten had genoot, en daer was geen kost bereyt, Soo dogt ik in mijn selven, ik sel zijn bedrogen gasten Waerschouwen, op dat ik haer van ’t wagten mogt ontlasten.
Wel de duyvel hael de Vent, wel Vrind, wat seggen is dit Ja wel kedaer dat ik hem hier hadt, ick kapten hem van lit tot lit.
Sulke schendige bedroge gasten te zijn: ’k sweer ick sal ’t hem betalen.
Wel ik verseker hem dat ik daer revenje van sal halen.
Annet.
Ja wel je heb gelijk hy heeft ontfatsoenlijk gedaen.
Hoor Monfreer, het kyven helpt dog niet laet ons nu maer gaan, Speelt hem weer een pots: Gosen.
Foey soo schendig bedrogen, Wel sie daer dat ik hem hier had ick haelde hem het gesicht uyt sijn oogen.
Ick swcer ick sel hem dat Weer betalen letter vry op, Die gierige duyvel dien Deense dick kop, Die schent-brock, ja wel sie daer ik kan mijn schier niet bedwinge.
En ick souw schier van onverduldigheyt uyt mijn vel springen.
Ey doet dat niet Monfreer.
Wat ik bruy daer me al sijn glasen uyt Annet.
Ey doet dat niet mijn Heer, want in sijn huys is niet een heele ruyt Gosen.
Kedaer ik souw hem wel haast als een stuck vleys hacken.
Lotje Als jy* hem hier hadt.
Ey Monfreer laet ons onse biesen packen.
Ja wel kom aen gaeje meê mijn Heer.
Ja ick heb hier al lang genoeg gestaen, Ik heb sulken honger dat ik qualijk voort kan gaen, Goeden avont Vryster.
’k Wens u het selfde vrinden.
Mijn Heer sootje gelieft gaat met ons op het geen wy t’huys sullen vinden.
Komt Sinjeur gaet met ons, Lottje.
Ick arme bedroge gast, Mijn buyck is ingevalle, soo heb ick hier op gevast, Ia wel ick mag dan met u gaen maer dan moetje weer by mijn komen, Gosen.
Dat sullen wy doen: maer niet soo als nu by u Oomen.
EYNDE.
KLUCHT Van den Pasquil-maecker Voor den DUYVEL.
Eerste Deel.
t’AMSTERDAM.
By Gerrit Swyger, achter de Beurs, in de Vergulde Pars.
Personagien of Speelers van de Klucht.
Anna, Marie de Suster van Anna, Cornelia, Theodora, }} Ionge Vrysters.
Coenraet, Rynhart, } Studenten.
Muytmaecker, Boer, } Getrouwt.
Koeckeeter, Pedel, } Ongetrouwt.
Pluto, Opperste der Duvelen.
De Wijt-beroemde en Hoog-vermaerdeTONEEL-SPEELERSVan deAmsterdamsche Schouwburgh, Met alle haereGoetgunstige Heeren en Lief-hebbers.
DAer Momus, opgehitst, stelt troupen in slach-ord’ren, Om door een scherpe tong sijn wraeck-lust te bevord’ren, Wort wetenschap belaegt, en men’gen kloecken Helt Door ’t vinnige vergiff op ’t alderwreetst geknelt.
Dit doet mijn onbeschroomt een goeden uytslagh hopen; Een kleynen dief men hangt, de groote laetmen lopen.
Een hoog-verlichte geest, wiens brijn is sonder smet, Wort van de Nijt voor ’t minst op Galg en Rad geset, Als ’t rechte Raven-aes: maer ick en mijns gelijcken, Die nauwlijcks in het boeck des werelds eerst komt kijcken, En achter d’ooren noch sijn eerste vocht vertoont, Wort by het nydich Dier heel lichtelijck verschoont.
souw een Edelman, uyt Koninx bloet gesproten, Een kalen Bedelaer met sijn geweer doorstoten?
O neen!
het edel stael is voor hem veel te goet; De nijt benijt dees eer aen sulcken slechten bloet.
Doch schoon den Hogen-raet van Momi trouste Tolcken, Dit dolligh rijm voor dreck in d’onder-aertse kolcken Verdoemde, daer den bril het oogh sijn hulp aenbiedt, Daer men’gen donder-kloot van boven neder schiet, Die door sijn plotse val en jammerlijck verplett’ren, Beklontert meer en meer de diep-verdoemde lett’ren, En daer geen minder kracht van bracke watren straelt Als of de Sluys-deur van Buycksloot, wiert opgehaelt; Geen lasteraer behoeft sijn neus eens vies te trecken: ’k Sal hem niet vergen om ’t verguld weer af te lecken.
’k Laet alle ding soo ’t is, en doe ’er af noch by, ’k Geef oock mijn Gedigjens niet hoger als copy.
’t Is mijn genoech, wanneer men waerdigh kent te spelen, Dit eerste broeytsel op de lustige Toonelen Van d’Amstel, braef versien met Hoofden, en geschraegt Met Speelers, wiens gelijck het aerdrijck nergens draegt.
Wiens geest ick roemen sal, schoon alle laster-tongen, Om dees verplichte roem mijn te gelijck besprongen.
Verwacht uyt loutre gonst wel haest het tweede deel, Soo ’t maer verstrecken kan tot vreugde van ’t Toneel.
En so het dardedeel mach op’nen de gordynen, Sal den verduvelden Poët voor ’t laetst verschynen, Kreeg hy dan tot geley heel Momi krijgs-banier, Een dardepart van Sticht bleef lichtelijck niet hier.
Coenraet,  Anna,  Marie,  Cornelia,  Theodora.
Coenr.
MEn mach wel seggen, dat lang boompjens te gaen tellen Wel gesont voor de beurs is, maer niet om den buyck te doen swellen: ’k Ben so moey en mat, of ik een heel schoft, by de Venus-joffertjens had overgewerkt, ’k Hou’er meer af, dat men met een botteltje onder een pijpje smoor het hart wat sterkt.
Een helen tytel de ventre in spiciendo heb ik van daegh al afgehandelt, En daer op wel een geslagen uur de Malie-Baen op en neer gewandelt, Men moet het al sagjens op nemen, en sien, datmen sijn ouwers geen hartseer aen en doet Want die te veel studeert, moet na verblak, of daermen de luy uyt ysre beckens voet.
Maer of ick hier al lang stae en prevel, ’k moet eens een eynt maken; En sien by den loffelijcken Vedder, by de Schoutin, of ivers aen geselschap te raken, En so ’k het daer niet alles op mijn elf-en-dartigste en vin, Dray ik mijn koers recht toe recht aen d’Engelse Parlements kamer in.
Daer kanmen voor een stuyver een heel kopje Coffi en beyde sacken vol nieuws kopen, Maer ’t sijn al geen Evangelien, die s’er een mens wel op de mou knopen: Der loopt somtijts al so vry wat van St. Anne onder, maer!
gans muysen vier en drie Wat of dat voor Joffertjes sijn, die ’k daer ginder op de stoep sie?
’t is kennis na mijn dunckt: wel jae ’t by myn zolen!
Dat een mens oock wist, waer sijn geluck altemets lach verholen, Watte moye capriolen sou hy dikwils springen; men mach wel seggen, de fortuyn is ront, So alsse den eenen achter uytvaert, vliegse den anderen in de mont.
waer mag ik mijn over staen bedenken?
’t is immers geen haven om verby te zeylen Maer de beste gelegentheyt van de weerelt om een uurtjen of twee te gaen korswijlen.
Men schiet alle daeg sulke ringel-musjens niet, ’k breek van stonden aen op, En bruyer maer avec een swier met een studenten darm na de kop, Votre tres humble serviteur, indien ik de Joffertjens niet en sal incommoderen, Versoek ik, datse mijn voor een weynig tijts met haer soete compagnie gelieven te vereren.
Monsr.
Coenraet, wy konnen dit u beleeftheyt niet weyg’ren: maer het was Onder ons besloten eens uyt te gaen: Coenr.
Mejoffertjens, in dit kas Sal ickje in ’t minst niet impediëren; ’k versoek maer ’t geluk te genieten, Om tot convoy te verstrecken van sulck een aensienelijcke swiete.
Je weet wel Monsr.
Coenraet, ’t kan niet passeren, so veel Hennetjes met eenen Haen Gelieft de moeyte maer te spaeren: maseurtje salder wel eens alleen na toe gaen.
Goet; eer de duker sijn schoen aen heeft, salje mijn al weer sien keren.
So kan ik evenwel niet nalaten, Joffr.
Marie, aen u mijn dienst te presenteren.
’k Bedankje voor u presentatie, Monsr., ’k versoek, hout niet langer aen: Mijn Moertje was bly, doense sach, dat ik alleen begon te gaen.
en Mar.
Hoe vergult is de Kerel nou, nou hy met een Joffr.
mach gaen spanseren.
Segt dat vry noch eens, hy treet ’er so hoogmoedig op, als een Pau op sijn veren.
Je meent, als een Spinnekop op een Preeck-stoel.
of jyder mee gekt, Hy isser al so wel af gehart, of hy eens aen een vaed-doek hadt gelekt.