floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Voor eerst heb ik goed gevonden, na rypelyk en voorzigtig overleggen, Let ’er wel op, dat wy beide, als boeren zynde gekleed, Want die meubeltjes kryg ik licht by de werken, en gereed, Hier zullen verschynen, dewyl zy ons niet zullen kennen, Mits conditie, dat gy u voor dat oogenblik tot het boersch moet gewennen: Dan zul je met de boerinnen eerst om springen, en maaken goed sier; Ondertusschen zal ik my vervoegen by Izabel en haar Kamenier; En als ’t tyd word, zal ik je waarschouwen, en voor u zorge draagen.
Dan moet je aanstonds, op een boersche manier, Izabelle vraagen, Of je met ’er een gangetje gaan meugt; dit zal ze niet weigeren, gelyk Katryn my heeft gezegt; Want, als men iets van belang wil uitwerken, diend de zaak wel overlegt.
En terwyl jy danst, zal ik met de bruigom ruzie maaken, Zo dat wy, zonder twyffel, handgemeen zullen raaken.
Nu, onder dit vechten moet je passe par la speelen, en loopen maar voort; Ik zal je met Katryn volgen, en laaten Anzelmus by ’t heele consoort.
Verders heb ik overlegt van met haar kort weêr by ’t Gezelschap te koomen, Om dan te doen, dat ik noodig acht, en de droes niet zou kunnen droomen.
Maar, waar zal ik ’er meê heen in ’t donker, en by nacht?
Ei kyk, is ’t niet genoeg, als jy ze by provizie hebt in uw magt?
Och ja, myn lieve Flipje, dan ben ik zeer wel te vreden.
Vraag dan niet meêr, als je meêr weeten moet, zal ik je meêr ontleeden.
Ik heb met de Waardin wat te verhandelen.
Laat me alleen.
Je moest me nu niet verlaaten.
Neen, zeg ik; ga maar heen.
KLAAR en TYS met stoelen en banken.
JE bent een flink van een vrouw, die overal raad toe weet te vinden.
Weet je ook twee boere Pakken te leen by een van uw vrinden?
Want, wyl ’t Jongspel hier weezen zal, zou myn Heer en ik, voor ons plaizier, Ons graag verkleeden, en meê joelen, op de boere manier.
Je zegt daar zo iets.
Wel ja; we hebben van Kees Knol, de neef van Jaap Bonken, Twee pakken kleêren leggen, die hy hier in ’t gelag heeft verdronken; Daar kun je u van bedienen, want ze zyn zinlyk bewaard.
En waar is die Kees Knol?
die goeije Borst is al op de vaart.
Ik mag ’er niet om denken.
Je moet me, by myn eer, gelooven, Dat, sedert zyn vertrek, al onze neering uit het huis is weg gestooven.
’t was zulk een kortswylige Snaak; elk een wou by hem zyn; En die hem maar een goed woord gaf, was ’t aanstonds, Klaartje tap wyn.
Ik had altemet geen tyd over om in en uit de kelder te loopen; Ik heb ’er wel honderdmaal om moeten lachchen.
Kinderen!
wat wierd ’er gezoopen!
En, toen ik zag, dat het hem aan plaaten ontbrak, dacht ik ’t word myn tyd.
Dat is recht.
Als ’t is.
ik verschryf om sunst niet al dat schoone kryt.
Hoe stelde jy ’t dan?
Ik kreeg hem, op een avond, onder vier oogen, En ik hiel me, of ik niet langer tegens de borg kon, en of ik bitter huilde.
Dit maakte hem zo bewoogen, Dat hy my aanstonds bragt de twee pakken kleêren in pand: En sedert heb ik hem niet meêr gezien.
Zeker, je hebt een doortrapt verstand.
Dat geloof ik wel, ik heb zo menigmaal leergeld moeten geeven, Dat ik eindelyk op de streek van ’t kompas eens ben geworden gesleepen en bedreeven.
Al goed.
Maar, hoe staan we met de spys?
Die zul je met je tienen niet verteeren, maak daar op vry staat.
’t Vliegt me alles van de hand.
Ik kan rijen en omzien, Kameraat.
Dat zie ik wel.
Kom aan, ’t word tyd, wilt ons de kleêren geeven; Want, kreeg ik ze niet, was myn paspoort haast geschreeven.
Je moet je reppen, daar staat een fooitje op.
Dat gaat je voor.
Ik volg je aanstonds, ik ben klaar.
KLAAR, TYS.
TYS, Tys.
Hier ben ik immers.
Sa, weêraan, Treuselaar.
Je moest hier oppassen.
Jan en Knier zullen hier aanstonds koomen.
Niet te sammelen.
Heb ik dan myn pligt ooit kwaalyk waargenoomen?
Lustig, blyf hier, met je pligt.
Daar koomen ze al.
Ik ben hier aanstonds weêr, En zal ’t achter beschikken.
Hou jy ze gezelschap, en zet ze op die bank neêr.
TYS, JAN, KNIERTJE.
JAN. GEnaevond, Tys; heb je noch niemand van ’t zeldschop binnen?
Neen, Maat, daar is noch niemand van je volkje.
JAN. Dat kan ik niet bezinnen.
Dat is wongder; nou, ze meugen kommen, we zynder vast.
JAN. Waer blyven de Speullui?
Die hebben snedig opgepast; Want ze zyn daar achter bezig om heur maagen te versterken.
Eerst eeten en drinken, riepen ze, en dan peuren we aan ’t werken.
Laeten de goeije Slokkers wat wils hebben; men zaid, ze winnen met vreugde heur geld; Maar, men speuld altyd niet uit weelde, al is de vioel al esteld.
JAN. ’t Is toch maar om ’t zobere kosje, de ryken niet te nae gesprooken, ze slagten de veugeltjes, die voor de mensken kwinkeleeren, En hebben voor heur zelfs niet anders als lichte pluimen en luchtige veeren.
Nou, dat ’s tot daer en toe.
Maar, ik wou dat ze haest hadden edaan.
Ik zal ’t ’er vraagen.
Daar komt Heer Anzelmus, met zyn Nicht en Kamenier al aan.
ANZELMUS, IZABEL, KATRYN, JAN, KNIERTJE.
DAar zyn we, Jan Kattestaart.
JAN. Je doet wel.
Dat is ter eeren!
Je houd je woord, en je kund eischen wat je lust is en begeeren.
zyn wy de eerste?
dat is wonder!
dat had ik niet gedacht; Want wie boeren nood, moet weeten dat hy vroege gasten verwacht; Die men de wyn en ’t bier niet behoeft, met moeite, in ’t lyf te praaten.
Ze zyn zo goed inneems, dat ze liever zouden gaan leggen by de vaaten, Als ze niet langer konden staan, en zetten de kraan voor den mond, En ’t zou ’er leed zyn, dat ’er een dropje bleef leggen op den grond.
JAN. Wel, als de Maats op een vetje zyn, meugen ze wel eens toevlooijen; Als ze maar maaken, dat ze zo taamelyk de weg rooijen.
’t Beurd ’er niet alle dag, als in Steê wel geschied, Daer men ook wel vol en zat t’huis komt, al weeten ’t de buuren niet.
’t Zy heerschop of boer, de goeije daer uit geslooten, Ze zyn allemaal met een sop overgooten.
Hoe weet jy dat, Jan Kattestaart?
en, waar heb jy dat gehoord of geleerd?
JAN. Al ben ik een boer, Heerschop, ik heb ook wel by steêlui verkeerd.
mien je dat we bot zyn?
dat is mis, en ’t spreekwoord kan niet liegen: Dat men een Boer meê moet brengen, zo men een Boer wil bedriegen.
lieve Maat, zommenke Boeren zyn zo plat niet, als een mannetjes duit, Al praaten ze uit en in as de rangt van een ouwe schuit.
Spreek ’er vry wat dieper an, as van botter, kaas en melk, ploegen, planten en zaaijen; En bezoek eens, of je ’er wel een kool zult andraaijen.
TYS, KLAAR, ANZELMUS, IZABEL.
KARELen FLIP in boere kleêren.
KATRYN, JAN, KNIERTJE.
Boeren en Boerinnen, Speellui.
genavond, Volkje.
JAN. Jou ook zo, Vrinden; jou ook, Kameraat.
Al te zamen.
Wy wenschen je altemaal geluk, in den Huuwelyken staat.
Houd op met schreeuwen: wat droely!
’t lykt wel foppen, Of laat ik eerst myn ooren met boomwol vol proppen.
Karel voegt zich by Izabel, Flip by Kniertjeen Katryn; en Anzelmus by Jan. JAN. Zaag op, Speullui, wakker, een Boere Meitje, of ’t een of ’t aâr, Watje in de kop schiet, we zyn al klaar.
Of speul, te Haarlem in de witte Swaan; of, een Bredaas Biertje; Of diergelyke soort; ’t is evenveel, een Sesje of een Viertje.
Drie Boeren en drie Boerinnen maaken een dans.
Joffrouw, dat we ook iens een sprongetje deeden, ik word zo luchtig als ’t wel hoord.
Wat is ’er an elegen; wat zeg je?
geef je me jou woord?
Zacht aan, Vriend, wat zou dat zyn?
ik heb meêr lust om toe te kyken, Als meê te danssen.
zou je hier, als een Viesneus, zitten te pryken?
Kom, kom, je kund toch danssen; daar toe heb je gelds genoeg verleerd.
Ik ben niet hartnekkig, als ’t Oom zo verstaat en begeerd; Maar, dan moest de Bruid ’er meê aan.
JAN. Ja, ja, die zel wel willen.
Sa, sa, Knier, nou zel je iens zien, hoe of myn bientjes kunnen drillen.
De Speellui speelen.
Karel en Izabel, Jan en Kniertje danssen; onder den dans treed Flip, al danssende, toe, en vat de Bruid om den hals.
JAN. Jou, Hondsvot, wat doe je daer?
hier zel ’er meêr as ien meê speelen: Zel jy myn Bruid, daer ik by bin, zoenen, sabben en streelen?
Stae vast: hou daer.
Zy vechten.
De Speellui speelen voort, en Anzelmus, nevens de anderen, willen hen scheiden, onderwylen danst Karel en Izabel de Kamer uit.
Zacht aan, Mannen; gaat dit zo, zonder wyn?
Laat malkanderen los.
Houd op.
Zy laaten malkanderen los, en Katryn stoot Flip de Kamer uit.
TYS, KLAAR, ANZELMUS, JAN, KNIERTJE.
JAN. HAd ik gien gelyk, Heerschop?
de droely mogt dat lijen, Daer ik zo een ronde streeke aêr half jaar over heb moeten vrijen, Dat hy dat zou verfomfaaijen en versollen; ja, kedaar, Had ik ’em hier, ik sneê ’em vlak deur midden, en van mekaâr.
Men moet zo haastig niet zyn, en zo wraakgierig niet leeven, Om zulk een beuzeling.
Myn beenen staan, onder myn lyf, te trillen en te beeven.
JAN. Ik vergeef ’t hem dan, om jouwent wil; laet die Hondsvot myn Bruid Met vrede laeten, of de Rekel zel het zeldschop uit.
Wel ter degen.
Maar, waar is Izabel, met de Boer, gestooven?
Die zullen misschien met malkaâr gestreeken zyn naar boven, ANZELMUS.
Izabel, Katryn, waar ben je?
wat droes is dat?
FLIP in boere kleêren.
Boerenen Boerinnen, Speellui.
wat zou het zyn!
myn Breur is, met de Joffrouw, op ’t haazepad.
KATRYN klaagend.
Onze Juffer is, met de Boer, buiten in ’t donker, weg geloopen!
Wat gaat my aan!
ik zal ’t met de dood moeten bekoopen.
Wat scheelt je?
ben je zot?
wat wegloopen met den Boer?
Ik geloof dat je dol word.
FLIP schreijende.
Ja, ’t is waerhaid.
Hoor hoe ik voer.
de Juffrouw heeft myn Breur bedroogen: Ik mag ’er niet om denken, of de traanen staen straks in myn oogen.
Hoe is ’t dan toegegaan?
Toegegaen, zeg je?
hoor toe.
’t Was zo donker, als een hel, Zo als we buiten de deur kwamen; en daer loop ik, met myn trony, ergens tegen: verstae je ’t wel?
Ja; vaar maar voort.
Ik tast toe: wel ja; waerom niet?
want ik kon niet zien noch hooren: En wat mien je dat ik voelde?
wat was ’t?
’t Was een biest met twee ooren.
Een beest met twee ooren?
en al moest ik de dood sterven, zo was ’er een Chaise achter an vast.
Nu, ik gryp al voort, in ’t donker En ik kreeg, of ’t spul sprak, twee gelyk by de neus; waar van de eene, niet links van handen, My vyf vingers, met een vuist, zo rechtdraeds, voor myn bek slingerde, dat twee van myn beste tanden Door myn keel vloogen.
Voel vry of ik, in myn verhaal, het minste woord Af of toe doe.
Dat is onnoodig.
Maar, wat deê jy?
Ik riep, moord.
Op dit geluid wierd ik zo hartelyk omhelst, dat me de ribben noch in ’t lyf kraaken, En met een hoorde ik een stem, die zaide, och!
myn lieve Breur, ik wist niet dat ik jou zo net zou raaken.
Vergeef het my.
Van harten gaern, riep ik, laet me maar los, want je drukt me plat.
Zo gezaid, zo edaen.
Maar, zaid ik; ik heb ’er noch een by de neus evat, Wie is die?
wel, zai men Breur, wie zou die anders weezen, Lachchende.
As myn Bruid.
Breurtje lief, hier kakt een koe zo veel, als duizend meezen.
Wie is ’t dan?
zaid ik: dat ben ik, zai ’er een, en myn naam is Izabel; Zeg an de ouwe Knorrepot, dat zult gy zekerlyk weezen; verstae je ’t wel?
Ja, al te wel.
Zeg dan, zai ze, aldus zingende: * 1.
Flip zingt.
Dat ik ’er dit nob’le Boertje min, En dat ik met hem gae doolen, Dat is ’er zyn wil, en ook myn zin; Hy heeft myn hartje gestoolen.
Al knort ’er of mort den oude Gryn, Die stikken zal aan zyn schyven, Ik wil dit Boertje zyn Vrouwtje zyn, Hy zal my de tyd verdryven.
Lachchende.
Is ’t niet waer, myn Bakkesje, zai ze.
Hier op antwoorde myn Breur, Jongen gae, en zeg an de Sinjeur, Dat Izabel my tot haar Bruidegom heeft verkooren.
Schreijende.
Genacht, tot weêrziens.
ik ben hem kwyt; ik heb myn Breur, voor eeuwig, verlooren.
Maar, waarom hield gy ’t paerd niet vast?
Om dat het niet wou blyven staen, Schreijende.
’t Scheen of ’t onnoz’le biest de snof in de neus had, dat de Joffer met myn Breur deur wou gaen.
Wie heeft zyn leeven ooit gehoord opgeraapter en voorbedachter loogen.
Zo zoud gy denken, dat ik alles uit myn poot heb gezoogen?
Met reden, want je hebt in ’t honderste gedeelte daar geen tyd toe gehad, Om zo veel morgenspraak te samen te houden, versta je dat?
Wel hoe, Sinjeur, ze spraaken allebai gelyk, zo ras, zo ras, in en door malkander, Lachchende.
Dat je ’er geen oog op houden kon, en al had je Midas ooren gehad, zou je onmoog’lyk hebben kunnen verstaen de een voor de ander.
’t Geen ik ’er van heb kunnen begrypen, heb ik je gezegt; De rest moet Katryn weeten.
hoe beklaag ik die vroome knecht: Klaagend.
Wat zal hy met zulk een Steêpop, en zo veel geld gaen beginnen!
Ik byt me wel licht de keel af, want het raakt me an myn zinnen.
Verraad!
verraad, sta by: steek kaarsen aan.
Men moet den Roover volgen; yder zal een byzondere weg inslaan.
Dat kunnen ze wel doen; maar, dit waaren de laatste woorden, Die ik, zo als ze op de Chaise klom, uit haar mond hoorden: Katryn, vertroost Oom, en zeg hem, terwyl hy ’t Huuwelyk met Karel niet heeft toegestaan, Dat ik met Fynman Zonder Van niet trouwen wil, en daarom met deze Boer ben doorgegaan.
wat gaat my aan; waar waaren myn zinnen?
had ik ze dan liever aan Karel gegeeven.
Wat zal de waereld zeggen?
ik ben moê van myn leeven.
De Boer zal hangen: rep je, haald hem hier, ’t kost wat het kost.
FLIP, klaagend.
Myn Breur!
myn Breur!
en daar toe noch dicht afgerost.
Wat jou Breur; je naers, Vent, dat lykt wel scheeren.
KATRYN, schreijende.
myn zoete Juffrouw, met al die kostelyke kleêren.
Ik word raazend, en spring straks naar myn staart om.
Vervolg me aanstonds de Vent, Of weet dat ik je altemaal zal laaten rabraaken, bekend en onbekend.
Had ik dat Varken liever aan Karel besteed.
Maar, een Boer!
een Boer!
dat zal ik niet lijen.
Voort, voort, wil met malkanderen die Hangebast narijen.
mijn Breurtje.
Ik zal hem zoeken, en meê brengen, als ik hem vind.
Loop met jou Breur aan de galg, en hang daar te droogen in de wind.
TYS, KLAAR, ANZELMUS, JAN, KNIERTJE, KATRYN.
SInjeur, Sinjeur.
Katryn, wat staat ’er voor my anders te vreezen, Als dat dit doorgaan de eerste nagel aan myn doodkist zal weezen?
Ja wel, ik beloof, zo ze weêrkomt, dat Karel ze hebben zal.
Dat zou ik je ook raaden.
welk een ongeval?
Maar, wie weet, of Karel ze nu wel zal willen trouwen, Zo hy achter de zaak komt?
Wy moeten ons sjakes houwen.
Ben je slecht, Meid?
smoel toe, zo vliegen ’er geen spreeuwen in: Dat gebeurd meêr in de waereld, Malloot; zulk een wisje wasje baard geen tegenzin.
Als men door en door verlieft is, om naar reden en waarheid te spreeken, Valt zo een kleinigheid niet aanstootelyk: want, wie leefd ’er zonder gebreeken?
Wat zeg jy, Klaartje?
is ’t niet waar?
Zou het niet waar zyn, ’t is aan me zelfs gebeurt.
Toen ik met onze Tys zou trouwen, heeft Jaap de Mollevanger ook wel myn neusdoek gekreukeld, en myn voorschood gescheurd.
Zo als wy, met de kennisjes, eens helder in de bocht zoude springen.
Maar, dat nam onze Tys niet kwaalyk; ook, Tysje?
Ik denk wel dat Karel het zo min als ik in de wind zal slaan; Want voorschooden te scheuren, is even zo veel, als met malkanderen heen en weêr door te gaan.
Ik heb myn Klaartje zo lief, dat ik myn woord wel zal houwen, Van na heur dood aan niemand weêr te trouwen; Ja, ik wil wel by myn keel zweeren, dat als men met heur lyk te kerke zal gaan, Ik voor al zal laaten zorg draagen, dat zy de hoeken van de straaten niet te kort om slaan, Uit vrees dat men haar ergens tegens aan mogt stooten, en in die rust stooren; Hoewel ik de kist zo dicht zal doen spykeren, dat zy ’er met heur nageltjes niet licht zal door booren.
Nu moet ik bekennen, dat dit eerst oprechte liefde mag zyn genaamd.
ik heb een man die honderd duizend mannen overtreft en beschaamd; Dat myn Tysje alleen ’t zuipen wou naâr laaten, en al dat teeren en smeeren, Ik zou die goeije Slokkert met de tytel van Joachim Goedbloed verëeren.
Ja de vloer zou te koud zyn daar hy over ging; Al zou ik hem by ’t haer daar over sleepen, om de verandering.
HEerschop!
Heerschop!
zyt gerust, ik heb myn Breur weêr ekreegen; Hy heeft, by geluk, door de donkerhaid, met de Chaise om eleegen.
Is myn Nicht ook bezeerd?
’t Moet weezen, want zy klaagt zo erbarmelyk, dat een hart van steen Zo gedwee zou worden, als een vaatdoek.
’t Is ’er over heen!
En waar over klaagd ze?
spreek op.
Wat meug je my vraagen?
zy heeft gelyk.
Voel je jou conscientie niet knaagen?
Wat reden?
Om dat ze, onder het hikken en snikken, zaid, Dat je een Woekeraar en Schrok bent.
En een Patroon van de verfoeijelyke Gierighaid; En dat het jou schuld is, dat ze tot dit ongeval is gekomen.
Zy roept wel honderdmaal Karel, Karel.
Wat heeft ze dan te schroomen?
Want, zy zal Karel hebben; ik heb het immers toegestaan.
Daer koomen ze alle bai: zie eens hoe neêrslagtig dat ze gaen.
TYS, KLAAR, ANZELMUS, JAN, KNIERTJE, IZABEL.
KAREL en FLIP in boere kleêren.
KATRYN, Boeren en Boerinnen, Speellui.
* IZABEL.
Oom.
Wil ons deze misslag vergeeven.
’t Is geen Boer daar ik meê deurliep; ’t is Karel, met wien ik meen te sterven.
Karel ondekt zich.
Liever denk ik te leeven.
Bedriegster, is dat tot dankbaarheid?
Myn Heer, vergeef het haar, ’t Is myn, maar meest uw schuld.
Dat spreekt van zelfs; dat ’s klaar.
Zwyg jy altoos stil, Schavuit, van jou wil ik gantsch niet hooren.
Wel, Heerschop Ezelmus, heb ik het gedaan?
maatig toch uw tooren.
Wat zal Fynman Zonder Van staan kyken!
Zyt daar niet eens voor bevreesd, Want die Fynman Zonder Van heb ik zelfs in perzoon geweest.
Jou Schelm, dan heb je my aan alle kanten bedroogen.
Alwat ik zie gelyken wel Fielebouten en Rabauwen voor myn oogen.
’t is te ver gekomen.
Wie geeft me nu raad?
Geen beter, als dat je onze Juffer met Heer Karel trouwen laat.
Als ’t anders niet kan zyn, patientie: fiat, trouwen.
Ik blyf u dankbaar, Oom.
En ik, myn Heer.
Maar, zullen wy ook geen Jongspel houwen?
’t Is hier wat bekrompen, en dat kan beter geschieden in onze groote Zaal.
Nu, kom aan, Vrienden en Vriendinnen, ik nood je altemaal:* Maar, ik heb niet te eeten noch te drinken.
Daar is niet aan verbeurd, ik zal je de kost wel beschikken.
Wy hebben hier gezoden en gebraân.
JAN. En wy zellen de wyn en ’t bier toeleggen, dan kunnen we altemet eens likken.
Steek dan de lantaern op, want de weg is flikkerig, en ’t is donker.
Kom aan, Katryntje, myn Bruid; Wy zullen ze samen draagen, en lichten ’t Gezelschap voor uit.
De Dans van de drie Boeren en drie Boerinnenword hervat.
IZAAC VOS Singende-Klucht VAN PEKEL-HARING In de Kist.
Gespeelt op d’ Amsterdamse Schouwburgh.
’t Amsterdam, by de Erf.
van O.
B. Smient op de Regeliers Bree-straet.
1699 PERSONAGIEN.
Pekelharingh.
Vrouw.
Vaendrich.
Jongen.
PEKELHARINGIn de kistEERSTE UYTKOMST.
Mijn hart is bedroeft tot in den doot, fa, la, la.
Pe.
Ik weet een remedy voor al jou noot, &.
Mijn man spandeert dikmaels van huys, fa, la, &.
En brengt een geweldig paer horens te huis, fa, la, la.
Wel Pekelharing, hoe dus bedroeft, &.
Och pecel heeft van de liefde geproeft, &.
In sulk een angst ben ik noyt geweest, &.
Siet dese mijn salf u smarte geneest, fa &.
So zijt gy dan oock een Doctorin?
fa, &.
Ja dees mijn profecy bestaet in de min, fa, la, la.
Kom mijn medecijn, laet ick u eens cussen, fa, la, la.
Om so mijn staende Coortsen te blussen & Vr.
Waer is jou pols?
lief geef men jou hand, fa, &c. Pe.
Daer isse voelt eens hoe hevigh zy brand, fa, la, la.
Dat gaet na de Camer: dat is jou veur &.
Ik volg; maer och, wie klopt aen de deur?
fa, la, la.
Jongen uyt.
De vaendrich is gekomen, O vrouw!
nu ist verbruyt.
Ogh ick begin te schromen, Laet pekelhareng uyt.
Hy brult gelijk een Varingh Wilt boven alle maten.
Och, nu moet Pekelharingh* Sijn eyer-corf hier laten.
Ick heb een list versonne.
Ick bid jou segh wat ist, Sou jy mijn helpen connen?
Ja kruypt hier in dees kist: Nu wacker niet te druylen, Want jy en hebt geen noot.
O lart ’k selme bevuylen, Ick ben schier hallef doodt.
Vaendrich uyt.
Va. Das dich pots doesent slapperment.
Waer vind ick nu mijn hart?
Zijt gy ’t mijn lief?
Va. O ja ick ben ’t.
Kom dan, geneest mijn smert.
Va. Ick meenden by mijn dapperheyt Dat ghy waert uyt gegaen.
O neen, mijn troost, mijn soetigheyt.
Maer ick legh hier gevaen.
Va. Waer is u man mijn waerste schat?
Mijn man die is niet hier Va. Waer is hy?
Hy is uyt de Stadt, Dat arm gehoorende dier: Hy is van huys die lompen loer.
Va. Dus valt ’er niet te sorgen.
Maer Pekelharingh o mijn broer, Leyt in dees kist verborgen.
Va. Bloet dat hy nu eens klopte, So was het heel verbruyt.
Ick wed, ick hem so fopte Dat ghy wel raeckten uyt, Ick heb hier noch een achter gat Voor u mijn lief alleen.
Van vooren heeft sy oock wat: Maar dat is elck gemeen.
Va. Och dat u Man mijn by u sagh, Hoe toornigh sou hy sijn.
Altoos voor dees geheelen dagh Wil ick u borig zijn.
Va. En of hy quam, wat scheelt het mijn, Ick kroop strac in de kist.
Neen, daer sout ghy niet veyligh zijn.
Mijn vrindt dat was gemist.
Va. Mijn lief verkeert doch nimmermeer: By slechte luy van staet, Kies voor een lomp een dapper heer, Of so een braef Soldaet Als ick, die stadigh in ’t getier Van Mars ben opgetogen, Ick ben een wacker Kavelier.
Mijn vrient dat is gelogen.
Va. Dat ick u eens vertellen wou Wat ick al heb versocht, Ick wed ghy u verwond’eren soud: Dee onlanghs noch een tocht Door Jakreta en Griekenlandt, En Babelon oock heen, Daer ick een doncker Lantschap vant.
Daer son noch maen en scheen.
Va. Gans bloet!
wat was daer een gespoock, Ick sagh mijn oogen blint, Sy leef den daer by mist en roock, By onweer en by wint: Sy hadden meest een lepelbort Recht onder aen haer lip, Haer armen waren krom en kort.
Als d’Anckers van een Schip.
Va. Noch quam ick in een ander lant, O!
dat ick ’t seggen dorst, Wat deele dragers ick daer vant, Met d’oogen in haer Borst: Sy aten niet dan Ezel vleys En Bock en Buffels mee.
Vrient wagt jou voor de tweede reys, Aers vreeten zy jou mee.
Maer liefste is dat waerlijck waer?
* Va. Och ja ter goeder trouw:* Ik sal u treflijck doen daer Siet ghy het self mee Vrouw, Want soo ick u bedriege So sterf ick hier ter stee.
Vriendt als wy oock eens liege, Gelooft ons dan vry mee.
Va. Doe ’k met de Prins in Vlaend’ren lag, Daer ick een Schotsman vont Dien ick so sloeg met eenen slagh ’t Verhemelt uyt sijn mont.
Ick nam mijn Heer van Breauté Self in dien strijt gevaen.
Dat eer zijn Beste-vader dee, Seyt hy heeft hy gedaen.
Va. Een Olyfant verloor den strijd, Eens tegen eenen muys: Een Tyger raeckten ’t leven quijt Door ’t bijten van een Luys: ’k Quam in een Landt o vreemt bedrijf, Van kool waren de Luy, Kool was het hooft kool was het lijf.
Ja kool was al den bruy.
De Man klopt.
Man Doet op doet op vervloeckte Wijf, Segh hoe langh sal ick staen?
Va. Gans bloet hoe ziddert al mijn lijf, Van angst ick ben belaen.
Sacht laet ick eerst eens hooren Wie so geweldigh slaet.
Va. Och, och ick ben verlooren.
Dat ’s eerst een braef Soldaet.
Man Ick.
Och ’t Is mijn man.
Man Segh hoe lang sal ick pracchen.
Va. Och nu komt mijn de schrick eerst an.
Des krijgsman moet ick lacchen.
Va. Och liefste laet my doch hier in, En red my uyt zijn tooren.
Neen lief stelt dat vry uyt u sin Pe.
De sleutel is verlooren.
Hoor liefste treck u degen uyt, En stel u toornig aen, En seg dien eereloosen guyt Heeft mijn so schelms verraen: Eerst moet ghy maecken groot getier, En daer by gruw’lijck vloecken, En seggen dat ghy quaemt alhier U erf vyand te soecken.
Wel aen trect u Rapier mijn lief, En treedt hem onder d’oogen, En seg dien eereloosen dief Heeft mijn so schelms bedrogen: Ick sweer dat ick dien guyt, dien siel, Sal nimmermeer vergeven, Maer dat ick by pots-nickels siel, Hem nemen sal zijn leven.
Va. Wel hoe mijn liefste dat is vreemt, Hoe sal ick dat beginnen?
Terwijl men hier geen man verneemt.
Kunt ghy dat niet versinnen?
’t Geschiet nu slechts om beters wil, Dus bid ick vollegh mijn.
Va. Ick sal het doen mijn lief weest stil.
Gans bloet wat sal dit zijn?
De Man uyt.
Va. Vrouw segh myn op u ziel en lijf Waer dat hy ’t is ontkomen?
So waer ick ben een eerlijck Wijf Ick heb geen mensch vernomen.
Va. ’k Wou dat degen in hem stack Het sou mijn hart verheugen: Hy nam mijn buydel uyt mijn sack.
O Packs!
dat is een leugen.
Man Och Wijf wat wil doch dit rumoer: Wat doet de degen uyt?
De duyvel hael de lose Hoer!
Was ick hier slegts maer uyt.
Va. Ick sal ’t hem niet vergeven Dat zweer ick anderwerf, Voordat ick heb zijn leven.
O Pekelharing sterf.
Man Mijn vrient, ick bidt bedaerje wat, Mijn Vrouw is juyst met kindt.
Ja van een jongen slijpsteen.
Va. Dat Ick segh is geen wint.
Man Och Heer, mijn Vrouw weet nergens van, Vorwaer jy hebt gemist.
Ick bidje zwijght toch stille man, Hy leyt gins in de kist.
Man Je doet seer wel Mijn waerde wijf Och dat hy ’t slechts niet hoort.