floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hy vertelde my nu flus, den fielt, hoe Dat hy was verlieft op een schoone Juffrou, hy stont eerst lang te dralen, En dorst niet zeggen wie ’t was, ten lesten ging hy verhalen Het was mijn Suster, hy beloofde my hondert ducketons Zoo ’t voortgang had.
grijsen dief.
Stil, de buyt is ons, Ik weet de Wolf te vangen.
Dus, ik zal hem wijs maaken Dat mijn Suster het toestaat, dat hy deeze nacht zal raaken By heur te kooy, mits dat hy ses duysent gulden heur op rente doe, Ik zal ’t jou in ’t huwlik geeven, daar weet ik raat toe.
Hier in de kaamer slaapt onze keuken-meyt, daar zal de vangst weezen.
Maar weetje wel die ouwe Rotten dat die de val vreezen?
Ik gaa ’t achtermiddag by hem, en maak hem diets al wat ik wil.
Maar men swijg dit, en houw’et voor Moeder en Suster stil, ’k Zalje dan de weet doen, hoe ’k met hem ben besproken.
Denise uyt.
Deni.
Wat nieuws hebje hier onder je bey’en?
We praaten dat ’et yslik in ’t noorden begint te rooken, Van de Deense en Sweedse Kooning, waar dat al die Sweetse zielen zijn verhuyst.
En of Chaarons boot niet zincken zal, van zulken vernijnig bloet begruyst?
Zoo raakt de Sweed’ aan ’t daalen?
O ja, om tijt te winnen.
Maar laat ons gaan, want Moeder wacht ons binnen.
’t Gebraat is al van ’t spit, ’t is twee uuren, kom niet lang toeven.
Kom Monfreer, laat ons de wijn eens proeven.
’k verlang na Olivier, waar of hy blijft?
’t is al vier uuren, Ons tijt was nu bestemt, ik kan in huys niet duuren, Zijn Suster weet’et nu al, o!
dat gout heeft groote kracht op de vrouwen, ’t Heeft ’er zoo meenig betoovert, die men ’t niet zou betrouwen.
De eer die was wel eer om gout noch om zilver niet te koop.
Maar nu isse om een kleyn gelt te krijgen, maar loop Vry alle daag met de eer te mart, ziet watjer veur zult krijgen.
Maar veur dat gelt, o!
dat heylige gelt, daar gaatme veur buygen en nijgen.
Daar neemptme de hoet voor af.
’k mach hier veur deur wat wand’len.
Olivier gaande naa ’t huys van Wolfert, die hem ontmoet.
Wel Monseur Olivier, hoe is ’t, hoe laatzer nu toch hand’len?
Hadje gehoort hoe jy en ik de duyvel tot een nieu jaar kreegen, Je zoud schricken, ’k wou zulcken buy niet weer uytstaan, daar ik zoo verleegen Zou zijn, al schonkjeme ook jou halve goet, ’t Is wonder, seyze, dat zich de aarde niet open doet, En swelgt dien baaviaenskop in, jae hadze je toen gegrepen, Ze hadje van quaatheyt langs de vloer gaan sleepen.
Maar de vrouwen slachten de weerhaan, ze wayen licht om, Ten kortsten geseyt, ik kreeg het recht haast krom.
Zel ik dan in deeze nacht in heur armen?
Roept zo luyt niet, ja, je zultje by heur verwarmen, De tijdt is bestemt ten een uure, datjer wel op let.
Maar hoe kom ik in heur kamer, en op ’er bedt?
Ze slaapt in die kamer, en juyst heeft onze meyt doeze flus turf afliet, de mand’ laaten hangen, Ik zelje daar in ophaalen, ze zelje al stilletjes in ’t doncker ontfangen.
Daar brant geen licht, maar je mostme hier naa swijgen, Of je zult voor men Suster in je pens men rapier krijgen.
’k Weet dat ’er zen leeven zoo ’n pots, als ’er nu zal schien, niet eschiet is.
Kom gaanwe na mijn huys, wat lustje, Rinse, of Franse, of Spaanse wijn, men moet ’et yser smeen wijl ’t hiet is.
We zullen de zaak dan beeter overleggen, hier mocht iemant staan Die ’t hoorde, en dan waarenwe genoeg verraan, Ook zal ikje ’t gelt terstont tellen, en komt hier na altemet eens uyt, en proeft men wijn.
Dat zal ik wel doen, maar wistje hoe de Vos de Kraan te gast zal nooden, je zoud zoo vroolik niet zijn.
’t Is wat of niet, hy heeft ’et of ’t is mis, wou Jupiters gulde reegen zo koomen, Nooyt zou ik wenschen om aangenamer droomen.
Maar of de duyvel gek was, en liet ’em villen om ’et vel.
Hy heeft ’et zelf van doen voor ’t schrooken van de hel.
Zou die Woekenaar zo licht van zo veel gelt scheyen, hy liet ’em liever opknoopen.
O, ho, de luy die waagden nu licht heur Corpus om gelt, al zouwenze prijkel van de hel loopen.
Ja wel, zo ’k het krijg, ik nood’ al die mooye Juffertjes die daar sitten, in de nieuwe Graaf van Hollant te gast.
Maar hoe, zouw hy ’t hebben, zo ben ik zeker aan mijn belofte vast.
Olivier komende uyt ’t huys van Wolfert.
Daar heb ik dat vergulde kruyt daar ’t nu over al om is in roeren.
Dat kruyt dat zo menig in heyntjemans zalet met Charons boot dee overvoeren.
Dit is het kruyt daarme nu malkander om in ’t haar zit, dit is de kracht Daarom men de werelt door ge-eert wort en geacht.
kruyt weest wellekom, hoe wel komje ons nu te pas.
’k Mach dit kint in de luyeren gaan leggen.
Albertus ontmoet hem.
Wel Monfreer?
Hier heb ik de Veel met de Bas, Daarme de Bruyt mee te bed’ zal dansen, wat dunkje van zulke gooden?
Dat ’s nu de beste saus daarme nu de luy op te gast kan nooden.
Hoe droes kon hem dit van ’t hert?
je haalt een roof voor de poort van de hel, Hy is immers zo gierig, hy vilt de luyzen om ’t vel.
Zo moetmenze van de huyg lichten, die eerlijke dochters zoeken te bedriegen.
’k Wed dat deeze doffert zen leeven in zen meesters slach niet weer zal vliegen.
Maar, hoe zal men ’t nu stellen, hoe krijgewe hem in de knip?
Je zelt byje neef gaan, de Kapiteyn, die heeft te nacht de wacht, en passen datje hier met en wip Bent, alsje gerucht hoort, je kentje hier ontrent zo wat voegen.
Dat ’s goet, wy zullen ons hier in een van de kroegen Zo lang wat roosten, en spoelen de keel, ’t wijl wort ’et tijt.
Kom brengewe deze verklickers ’t huys eer ’t ons ontglijt.
En zeggen datwe te nacht te gast gaan, de meyt mach wat oppassen.
binnen en voort weer uyt.
’t Gaat wel Monfreer, hoe zellewe hem te nacht de voeten wassen.
Gaanwe terwijl wat wand’len, ’t is noch te vroeg, en leggen ’t te deeg over, dat ’et ons niet mist.
Hij heeftme te gast genoot, hier dient geen tijt vergist.
Olivier met Wolfert.
Is ’t nu tijt?
hebje alle dink al bestelt als ’t behoort?
Wilje zo schreeuwen, zo schey ik ’er uyt, je maakt dat ’et de heele buurt hoort.
Wat meenje datje hiet inde Padmoes by de blauwe Brug, of by ’t stront-steegje bent?
Je bent hier by eerlicke luy, op de Keyzers graft, hier zijn geen hoender noch duyvehuyzen ontrent.
Ik vrees ’t is al verbrot.
Geen noot, de middernacht die leevert nu geen menschen, ’k Zie niemant, ’t is muys stil, wy hebben ’t na ons wenschen.
Ik laat de mandt af; zie daar, treed in, ik weet dat mijn Suster je al lang verwacht.
Ja wel ik weet niet, hoe datme geluk zo toelacht.
Nu stap in, hoe, zouje schricken?
je behoort te verlangen.
Benje klaar?
Haal op.
Och ik schrik, wat straatschenders zijn dit?
Ik bidje, laatme niet hangen.
Ik ben men leeven quyt zo ik hier langer blijf, ik maakje vast tot flus.
Eenig gespuys al vechtende uyt.
Och hoe zal ’t hier zijn?
kon ikme nu wensen daar de peeper wast, hoe dus?
Niet naader, of ik bezeegel men hemt, o!
mijn, ik vrees ’t zel hier op ’t lant wayen.
Raatelwachten uyt.
Sla Kasper, we zellense armen en beenen afmaayen.
Drijvense binnen.
hier ben ik de Jooden geleevert.
Kasp.
Zintze alle weg?
wo su, door steyt jo noch een.
Daar in deem horn, kon y nicht seen?
mijn wat raat, hier zal ’t ellendig klinken.
Door, ze door ik heur ’m, y, ’t begunt hier al te stinken.
De Meyt verbaast uyt ’t venster en roept.
Help, help, dieven, dieven, moort, moort, brant.
Ros, rootel rootel, we raakt hier licht in ’t sant.
De Kapteyn met eenige van de Wacht, op ’t gerucht uyt.
Hoe dus, wat ’s hier te doen?
wel wat gerucht is dit.
Een dief.
Zee door, mijnder zeelen, ik wed dat hy in deem korf sit.
Ha, ha, hoe komt de keerl daar in?
daar is niemant in de mande.
I zuch en maal, he reurt zich, ’k zie zijn handen.
De Meyt, een brandende kaers in de hant hebbende, komt uyt: Meyt.
help, help, dieven, dieven, ze klimmen ’t venster in.
Waar zijnze?
wel ik zie niemant, benje berooft van zin?
Daar zit ’er een in de mande.
’t Is schaduw van de kaars, ’t zijn schimmen.
Och men heer, zie daar, ’k zie de hant.
’t Sa Marten laat ’er ’t vuur eens deur glimmen, Is je pistool klaar?
Och, och, och, o. oo.. o.. o mijn.
Ik bidje houdt op, ey lieve, hout stil, ik bin geen dief.
Binje geen dief, wat duyvel doeje dan daar in de mand’.
Dat isme zeeker niet lief.
Ik weet niet hoe ’k ’er kom, ’k ben ’er etoovert, ik koomer zeeker niet om te steelen.
Komje hier dan zonder speulluy, om een oubaade voor je vrysters deur te speelen?
Dat lijktme te potzig, maak los, datwe eens zien watter in de mand mach weezen.
Och wat gaatme nu aan!
nu mach ik wel vreezen, Och zat ik nu in ’t groote wijnvat.
Her uyt zeg ik, wel, wat ’s dit?
zien ik, of zien ik niet?
Zo men oogen geen kousen zijn, ’t is onze Wolfertbuer, besiet Hem eens te deegen.
Sr. Wolfert, wat droes doeje hier?
dit zijn immers nu geen droomen.
Ja wel, ik weet niet hoe ik hier in de mand’ ben gekomen.
Denise verbaast uyt.
Wat ’s hier te doen?
hebje de dieven al gevangen?
Ja, ziet hier je buurman, die vondenwe in deze mand’ hangen.
Wat ’s dit te zeggen?
wel buurman hebje niet gelts genoeg?
Wilje noch ons huys berooven?
Och zat ik in en kroeg Voor een hondert Rijxdaalers vast, nu zie ik, ’k ben bedroogen.
Nu zeg, wat hadje hier te doen?
dit ’s nu geen loogen.
Wel dit ’s wat vreemts, maar Wolfertbuur, hoe zal ik dit verstaan?
Beginnen de rijke luy nu dieven te worden, zo zalt ’er wonderlijk gaan.
Ik sweerje, ik quam hier niet om te steelen.
nu spreek, wat kuuren Rechtje hier uyt, zooje ’t niet voort zegt, ik zalje een kamer onder ’t Stadthuys verhuuren, Kom mannen, pakt hem, ik kan ’t recht niet kreuken.
’k Zal ’t zeggen, Ey.... Kapt.
En dat al voort, ’k wil ’t weeten hoe hier de zaaken leggen.
Scheerje de gek metme?
’t sa brengt hem weg.
Olivier met Albartus ontmoeten haar, als onvoorsiens.
Hoe is ’t hier geschooren, wel wat ’s dit?
’k weet niet of ’k mijn oogen gelooven dorf.
Hier vondenwe uylenspiegel in de byenkorf.
Wel Sinjeur Wolfert, ha ha, wouje met de mand’ na boven vaaren?
He, Sinjeur Wolfert, wel buurman, hoe is ’t?
hebje ’t konnen klaaren?
Ik docht datje noch laagt in de armen van de Bruyt.
Hebjeze niet eens gekust?
Wel Monfreer wat ’s dit te zeggen?
Hy was op jou verlieft, hy wouje.
Jou guyt, Jou bazeliskuskop, stinkkende sater, zouje zulke dingen beginnen?
Jou fielt, jou schelm, jou eerdief.
Albart.
Ik zal jou de vinnen Korten, daar zal jou de duyvel voor haalen.
Nu laat dit staan.
Maar Olivier, verhaal ons hoe dat dit stuk is toegegaan.
Luyster, hy was op mijn Suster versot, en versocht mijn of ik kon maaken, Dat hy een nachtje by haar op de veeren mocht raaken, Hy gaf mijn hondert duckatons, en voor mijn Suster, ses duysent guldens, om Heur profijt mee te doen, mits dat zy se in ses jaar hem geeft weerom.
Wat zegje, is ’t niet zoo, jou fielt, meendje dat ik dit zou gehengen, Datje mijn eerlijke Suster zo zoudt bemorssen, en te schand’ brengen.
O gruwelijke spijt!
Hoe zalme dit nu maaken, wat zegje nu, he?
’k Heb niet te zeggen, ’t is alsje ziet.
Ja wel, alwaarenze altemaal te vree, ik niet, Ik zal de zaak bepleyten, ’k ben zelf een Advokaat.
Och vrienden ik bidje, och ik bidje om genaad’, Ik docht niet datjeme zoo soud verraan.
We zellen ons met de vrinden Eens bespreeken, hoe datwe het konnen goet vinden.
Peete Griet uyt.
Ja wel ’k verstaatme niet, de werelt rijt op stelten, ik wacht Mijn man vast t’huys, waar of dien ouwen droes de nacht Mach overbrengen, dat hem de hals breek, ik kan niet slaapen, Me dunkt ’k heb zo wat roemoer gehoort, wel, wat ’s daar te doen, hoe staanze daar zo te gaapen?
Ik vrees ’t zel met mijn al quaader afloopen als met de kreuple schoolmeester, die van elke discipel en rijxdaler an gelt Voor kakken nam, hy staat ook als en oneerlijk man in ’t Schouts boek, ’t is met mijn ook zo quaalijk niet gestelt.
P. Griet.
Och ik krijg en popelsy op men lijf.
ik hoor mijn mans stem, ’k zalme hier wat verschuylen.
Ja wel Wolfert, wat raat, hoe stelwe ’t nu?
je hebt een vuyle Daat begaan, steljet aan mijn?
ik maakt reedelijk, of anders zelje halve goet licht in de kaars vliegen.
Hoort dan, om datje deeze eerlijke Juffrou hebt zoeken te bedriegen, En ’er bruylofs-bed te schenden, zoo zullen de ses duysent guldens eens en voor altijt Aan de Bruydegom moeten verblijven, mits datje ’t heur noyt verwijt, En de hondert dukatons an Olivier, en voor mijn hondert dukaaten.
En op de bruyloft zelje en oxhooft wijn zenden, en voor dit volk zelje eens wakker laaten Opschaffen, tot Frans de Gek, wat zegje?
je kent dit toch niet voorby.
Ik moet ’et nu zo doen, want ik ben nu in de ly.
Zoo zal ik morgen om mijn gelt zenden, je moogtet dan voorme tellen.
Maar mits kondicy men Heer, datseme dan nooit zullen quellen.
Hoe duyvel ist hier?
ses duyzent gulden, 100 dukaten, een oxhooft wijn, Ik brakje liever altemaal de bek, je gat vol venijn Zou ’k je geeven, ’k had’ liever datje de supschijt in ’t lijf voer, ’t Zel nie schien zoo lang als ik men handen als en wijf roer.
Wat quaader droes is dit, wel vrouwtje hoe beerje dus, ’t heeft ’et toch nu alle weg.
Alle weg?
ja wel ik sterf van boosheyt, had ik geweest in ’t beleg Van Koppenhaven, ik had de stadt alleen gewonnen.
Waar ik in ’t Sweedse leeger, ’k zou al de Sweeden de bek veegen, hoe duyvel hebje ’t begonnen?
Jou ouwen drasbroek, jou schelm, jou dief, je gaat dus by anderen opten tril.
’t Roerje niet flaars, stinckende pry, ’k ben voogt, ’k doe wat ik wil.
Jy doen watje wilt, ’k zel na de Schout gaan, of ’k je in ’t Rasphuys mach laten setten, Ja dat ’et hier vry was, dat de wijven de mans moesten dooden, alsse by andere liepen, ’k zou die wetten Uytvoeren, ’k zou dien ouwen guyt de kop af slaan, al wasser geen man in de stadt.
Ja, ja men heer, denk ’t is een karonje, en varken, ze heeft ’er gat Vol.
Och, och, wat komt men arme wijf over, ses duyzent guldens, hondert dukaaten, Hondert dukaaten, och, och, o mijn, o mijn, o o o..... Kapt.
Nu Wolfert zoo ’t gezeyt is, ik zalme op jou verlaaten.
Ja men Heer, vertrouwje maar op mijn.
Ik wensje dan genacht.
Kapteyn en zijn volk binnen.
P. Grie.
Ik raadje zo stout niet datje in men huys komt, ’k zelje verscheuren.
Ja wel Vrienden denkt eens watje dagelijkx ziet gebeuren, Vertrout wat op de mans, als de wijven meenen ze hebben de man alleen, Dan zijnze met den een of ander schotbiest op de been.
Ja, de wijven zijn noch tienmael slimmer, o!
ho, begond’ ik eens die stoory te verhaalen, Ik zou in al die helse streeken van die listige venusjes verdwaalen.
Meenje in huys te gaan, sta buyten.
Sta jy ’er buyten, hou daar.
Kom, ik zel je leeren, je zelt van men handen sterven, komje in huys maar.
KRISPYN, MUZIKANT.
T’AMSTERDAM, By ALBERT MAGNUS, op den Nieuwendyk, in den Atlas, by den Dam.
Also Ons vertoont is by de tegenwoordige*Regenten van de Schouwburgh tot Amsterdam.
Dat sy Supplianten sedert eenige Jaren herwaerts met hunne*goede vrinden hadden gemaeckt en ten Toonele gevoert verscheiden Wercken, soo van Treurspelen, Bleyspelen als Kluchten, welcke sy lieden nu geerne met den druck gemeen wilden maecken, doch gemerkt dat dese wercken door het nadrucken van anderen, veel van haer luyster, soo in Tael als Spelkonst souden komen te verliesen, ende alsoo sy Supplianten hen berooft souden sien van hun bysonder ooghwit om de Nederduytsche Tael en de Dichtkonst voort te setten soo vonden sy hen genootsaekt, om daer inne te voorsien, ende hen te keeren tot Ons, onderdanigh versoeckende, dat wy omme redenen voorsz.
de Supplianten geliefden te verlenen Octroy ofte Privilegie, omme alle hunne wercken reets gemaeckt ende noch in ’t licht te brengen, den tyt van vyftien Jaren alleen te mogen drucken en verkopen of doen drucken en verkopen, met verbot van alle anderen op seeckere hooge peene daar toe by Ons te stellen ende voorts in communi forma.
overgemerkt hebbende, ende genegen wesende ter bede van de Supplianten, uyt Onse rechte wetenschap, Souveraine magt ende authoriteyt deselve supplianten geconsenteert, geaccordeert ende geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen ende octroyeren mitsdesen, dat sy geduurende den tyt van vyftien eerst achter een volgende jaren de voorsz.
werken, daar door in geenige deelen verstaen, den inhoude van dien te Authoriseren ofte te advoueren, ende veel min de selve onder Onse protectie ende bescherminge, eenig meerder credit aensien ofte reputatie te geven, nemaer de Supplianten in cas daar in yers onbehoorlykx soude mogen influeren, alle het selve tot haren laste sullen gehouden wesen te verantwoorden; tot dien eynde wel espresselyk begerende, dat by aldien by desen Onsen Octroye voor de selve Werken sullen willen stellen, daer van geene geabbrevieerde ofte gecontrahcerde mentie sullen mogen maken, nemaer gehouden sullen wesen het selve Octroy in’t ge- heel ende sonder eenige Omissie daer voor te drukken ofte te doen drukken, ende dat sy gehouden sullen zyn een exemplaer van alle de voorsz.
De tegenwoordige REGENTEN van de SCHOUWBURGH, hebben het Recht van de bovenstaande Privilegie, aangaande dit Blyspél, vergunt aen ALBERT MAGNUS, Boekverkoper tot Amsterdam.
In Amsterdam den 8 November 1685.
ALBARTUS, Vader van Izabel en Dianier.
IZABEL, DIANIER.
KONSTANT, Minnaar van Dianier.
EELHART, Minnaar van Izabel.
BELY, Dienstmaagd van Albartus.
KRISPYN, Dienaar van Konstant.
BONIFAAS, Apotekar.
Mr. PIETER, Muzikant.
MARGRIET, Meid van Konstant.
JUFFER ANNA.
KRISPYN, MUSIKANT.
IZABEL, BELY.
IK ben dat dreigen moê, myn hart is vol verlangen, Myn vader dreigt ons op te sluiten als gevangen, Zo wy op zyn bevel niet in het klooster gaan: En gy weet, Bely, hoe dat onze zaaken staan.
’k Bemin heer Eelhart, daar ik nu al ruim tien weeken Ben aan verloofd geweest; gy weet ik moet hem spreeken.
Maar Juffrouw Izabel bedenk wat gy bestaat, ’t Zal schynen even als of gy uit vryen gaat.
Het past geen Juffer dat z’haar vryer op gaat spooren.
Zo hem trouwt zult gy dat daag’lyks moeten hooren.
Hy heeft veel goedheid, ook zo leevenwe in een tyd, Waar in ’t geen schande is dat een Juffer zelver vryd.
Maar dat komt niet te pas, daar valt niet mêer te vryen; Wy zyn aan een verloofd, en dat moet yder lyen.
Daar komt uw vader.
ALBARTUS, IZABEL, BELY.
* ALBARTUS.
Kind, waar meent gy heen te gaan?
Na Proontje peet op het bagynhof.
Gy moet u aan haar raad en lessen overgeeven,* Op dat gy, zo als zy, bemind het klooster leeven.
Dat klooster leeven is zo kuisch, zo rein, zo goed, Het baart het beste op aard, dat ’s een gerust gemoed.
Het klooster leeven leert al ’s waerelds ydelheden; Die vol verand’ring zyn met voeten te vertreeden.
Uw zuiver lichchaam zal daar blyven rein en net, Gelyk een diamant in ’t dierbaar goud gezet, Wiens zuiv’re glans het vuil des waerelds niet kan krenken.
Daar doet men niet als goed, daar valt geen kwaad te denken.
’t Is zo als vader zeid voor die ’t zo aan mag staan; Wat my belangt, papa, ’k meen daar niet in te gaan.
Het harte moet daar toe inwendig zyn geneegen, Maar myn genegenheid stryd daar geweldig tegen.
Maar worstelt gy wel met de tochten van uw hart?
Ja, maar ik win niet.
Kind, weet dat my dat ook smart, IZABEL.
Een and’re neiging voel ik in myne aad’ren zweeven.
Wat zoudme een vreugd zyn, och mogt ik die dag beleeven, Dat gy in ’t klooster met uw zuster wilde trêen.
Dan leefde ik vergenoegd, dan sturf ik wel te vrêen.
En Bely jy mogt ook wel na het klooster wenschen.
Als elk na ’t klooster liep; dan sturven alle menschen, De waereld zou vergaan; het was veel beter dat Myn heer daar inging, want gy hebt uw deel gehad, En nu is ’t onze beurt, ei wil ons niet benyen De vreugd die gy genoot in uwe jonge tyen.
Voor die zo zyn als gy is ’t klooster leeven goed Voor lamme stramme leên, voor koud voor yzig bloed.
Voor menschen die verzaad en zat zyn van de lusten, Voor zulken die vermoeid maar zoeken uit te rusten.
Wel Bely jy spreekt daar al wat te vry van geest.
Ik sprak wel anders als ik anders was geweest.
Ik ken uw dochters, en ik ken ook myn gebreeken.
Hoor, heer, wy laaten ons niet in het klooster steeken.
Jou tomelooze tong, ô Bely, dient gesnoerd.
Hoor Izabel word met de waereld niet vervoerd.
Verban het denkbeeld van al ’t aardsche uit uw gedagten, Dan zult gy zelfs vol drift na ’t klooster leeven trachten.
Daar mist men ’t huis kruis dat de trouw volgt, veel verdriet.
En ook veel vreugd, myn heer.
Die vreugd die acht ik niet.
Nu gy verzaadigd zyt, meent gy, moet niemand eeten.
Wel, Bely, wat meen jy van de echte staat te weeten?
Jy hoort wat praaten, en dat snapje zo al voort, Maar van de waarheid weet jy niet een enkel woord.
Ik meen het wel met haar; ik wil myn kind behouwen.
Maar moetze daarom aan een ysre traly trouwen?
Een die gevangen zit, en die geen kwaad doen kan, Dat die geen ondeugd doet, dat maakt geen deugdzaam man, Noch deugdzaam wyf; maar die het kwaade kan bedryven, En goed doen, dat maakt recht goê mannen en goê wyven.
My dunkt dat Bely daar gelyk in heeft, papa.
Myn lieve kind, ’t gelykt, ’t gelykt wel zo wat, ja.
Maar ’t prykel is te groot, men moet altyd verkiezen Het veiligste, Izabel, ik vrees u te verliezen.
Ik meen dat vader vreest dat ik in de echt zal trêen.
Daar vader gaaren zag dat onze brôer alleen Wierd erfgenaam: da is alleen het deugdzaam leeven, Waarom dat vader ons wil aan het klooster geeven.
En onze brôer die leeft zo daaglyks in de kroeg, Al krygt hy tienmaal mêer, zo krygt hy niet genoeg.
Maar ’t eenig zeuntje dat en kan het niet verkerven.
Als hy maar vrolyk leeft, dan moogen wy wel sterven.
Het is de liefde tot uw broeder niet, ô neen.
Het is de liefde, kind, tot u, tot u alleen.
Ik wil u uit den drang van ’s waerelds ydelheden Na vaderlyke plicht nu trekken, en met reden.
Uw broeder heeft genoeg.
Daar spreekt elk anders van.
Maak dat uw dochter ook genoeg heeft; geefze een man.
’k Versta uw meening, ik zal dat kompas verzetten.
Ha, zy wil trouwen, goed, dat zal ik haar beletten.
Hoor, Izabel, gy moet u deze dag berâan Met Dianier of gy wilt in het klooster gaan, Of anders zal ik u opsluiten, en bewaaren, Zo lang gy leeft, ik laat u nooit door de echt vergaaren.
IZABEL, DIANIER, BELY.
DIANIER.
IS vader uitgegaan?
ô Ja, en heel verstoord, Gy moet in ’t klooster met uw zuster, en ook voort.
Hoor Bely, dat besluit zal ik wel haast verwinnen; Maar, zeg, zou Konstantyn my wel getrouw beminnen?
Zo als hy schryft bemint hy u in alle schyn.
Hy heeft my nooit gezien, wat liefde kan dat zyn?
Krispyn, myn vryer, heeft u hoog by hem gaan roemen, Hy heeft uw gaven by registers op gaan noemen.
Krispyn wacht noch op straat na antwoord op zyn brief.
Vaar wel Maseur.
Waar heen.
Na Eelhart, na myn lief.
Men zal van deze dag aan my een voorbeeld vinden Voor allen die door dwang van vaders, voogden, vrinden Gedwongen worden na het klooster, hoe men ’t kwaad, Die dwinglandy ontgaan mag in een vrye staat.
Ik meen my heimelyk met Eelhart te versteeken, Alwaar wy veilig onverhinderd moogen spreeken.
Daar ik bevryd zal zyn van een gevangen kot, Van ’t klooster leeven, en van vaders streng gebod.
Ik roep Krispyn: Krispyn, Krispyn wil binnen koomen.
DIANIER, BELY, KRISPYN.
Is ’t hier al veilig?
heb ik yemand ook te schroomen?
Kom maar vrymoedig in, spreek uit de borst, Krispyn, En hoor uit Juffrouw zelfs, hoe zy verliefd moet zyn.
Mejuffrouw, ik Krispyn uw dienaar, zal my draagen Zo trouw, dat ik u zal als koppelaar behaagen.
Heer Konstantyn die meent dat al de jufferschap Op hem verliefd is, maar nu is hy in de kap.
Zo dra uw Bely my te kennen had gegeeven Uw hoogste wensch om met heer Konstantyn te leeven, Ging ik de gaaven van uw schoonheid hem ontlêen, ’k Zey dat gy overtrof de schoonheid van Heleen.
Dat gy ’t borduurzel zyt vol glans van alle vrouwen.
Dat wie u ziet zich zelf onmooglyk kan behouwen, Maar smelt van liefde door een onwêerstaanbre gloed Van uw gezigt, dat zelf de zon verdonk’ren doet.
Ik zei ook dat uw hart van steen of staal gebooren, Onbuigzaam voor de min geen minnaar wilde hooren, Waar op hy moedig sprak dat ’s myn tallent alleen, Ik kan de harten van de Juffers algemeen, Gelyk week was, zo licht na myn believen buigen, Waar van tot Amsterdam veel Juffers zyn getuigen.
k Zey, zo haar glans u won, waar op hy sprak Krispyn, Zo zy my winnen kan, wil ik verwonnen zyn, Met glory zal ik my dat schoone beeld opdraagen, Om dat zy my behaagt die niemand kon behaagen.
Om kort te zyn; ’k heb hem van u zo veel gezeid, Dat hy geduurig roept, zoek toch gelegentheid, Krispyn, dat ik haar spreek; hy kan geen rust bekoomen.
Daags spreekt hy van u, en ’s nachts moet hy van u droomen.
Hy groet in ’t spiegel-glas u daaglyks hondermaal, En toont zyn minnebrand door een verliefde taal.
Hy gaat my op een reeks al de Amstel Juffers noemen, En vraagt by elk haar naam, durft gy haar schoonder roemen.
Gy roemt te veel, als hy my ziet word ik veracht.
Ik ben zo schoon niet.