floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wat soo Brecht, helder uyt den borst of het kout of heet,, is, BRECHT.
Soo moet’et* gaen, LIJS.
Nou sout quaet sijn datewe t’huys oock eens gingen besoecken, NEEL.
Wel neen, Sout noch wel ongeschent ginder staen op sen vier hoecken, LIJS.
Laet ons gangh maecken, GRIET.
Alsje wilt, Wel ick bedanckje van ’t goet geselschops weegen Brecht, NEEL.
Ick mee, LIJS.
En ick mee, HAES.
Ick jou oock, GRIET.
Adieu vroome ziel Lantsert inde Lantsknecht,.
Ja adieu,                                                    HAES.
Maer Moeder siet hier eens, wat heyt Vaeder hier al gaen maecken, BRECHT.
Wat sel dit sijn Man, LICHT.
Daer in sel ick gaen een ander manier soecken om aen de kost te geraecken, BRECHT.
Maer hoe sel dat hieten, LICHT.
Rustje hooft, want ’tis jou noch niemant in ’t lant te maecken wijs, Off: het ’t most die weesen, die daer strackx heen gingh, want dat leeck                                al een verstandige Lijs, BRECHT.
Nou Vaer, segh: wat selmer doch in doen, LICHT.
’K en kentje hier soo niet al verhaelen, Je moest’er in sijn, en daer sel icktje aen-wijsen, BRECHT.
Wel nou dan, Sy gaen daer in, een weynich in gheweest hebbenderaeckter Lichthart behendich uyt, en sluyterde andere in, en spreeckt, als volght, LICHT.
Hier in sel ick gaen leeren alderhande Taelen, Als voor eerst Reynsburghs, Noortwijckx, Catticks, Wassenaers, Voorburgs,                                Warmens, en Dams, En dan Voorschoots, Soetermeers, Segwaerts, Benthuysers, Hasersous,                                Leyerdorps, en Oest-geest, opsen Lams, Daer nae, Leys, Delfs, Haechs, Gouts Woers, Amsterdams, Haerlems,                                en Rotterdams, by den elementen, Mijns gelijckx in heel Hollandt niet, die het elckendien soo sel in prenten, HAES.
Jy Vaeder, LICHT.
Neen kint, BRECHT.
Maer wie dan?
Soo som Leeuwen, Beeren, Tygers, Wolffen en Olyphanten, Kamelen,                                en wat scheeldet mijn, En som Haenen, Hennen, Haesen, Knijnen, Harten en Hinnen, by ’t dosijn, Oock Honden, Katten, Rotten, en Muysen, Ossen, Koeyen, en Schaepen,                                en jou, ô je Vercken, Jou sel ick noch doen Jubi seggen, dat’s Latijn, wel te verstaen by Penleckers,                                en Klercken, Nou benjer binnen, en ick hier buyten, helder op aen ’t fluyten, en seghme                                waer al ’t goet ebleven is Daer ick soo suer voor heb moeten wercken, en wroeten ’thuys koomende                                jou en ’t schoone goet mis, BRECHT.
mijn alderliefste Man, HAES.
Vaeder vergeeft’et mijn, LICHT.
Wech wech: daer ’s noch geen gehoor in Isrël, daer seljeme noch wat in verblijven, En ick ondertussen mit datter noch is, een goet heen koomen esocht, eerse ’t                                morgen beschrijven, BRECHT.
KASPER en POLEX, als Klapper-Luydenmet Klap en Halliff-Pieck, uyt: En onse Griet, ginder op ’t Katten-ent, heyt soo een Ringh ekreegen op Trou, POLEX.
Van wien Casper?
Van Iaep Flooren.
POLEX.
Jy gecktet?
’k En doe, POLEX.
Wel soo heyt Griet al wat goets enoomen voor de kou, En al ist al Vastelavont een goe deecken en is noch niet te versmaeden, En jy Kasper, op, en onder soo een deecken, is oock noch wel een Mensch sen lust te versaeden.
Dat sweer ickje schaeps-hooft, POLEX.
Stil: mijn dunckt ick hoor de Klock daer al slaen, Kom maet soo ist tijt dattewe beginne, want, een quartier wercx eerwe t’ Bon                                omme gaen, BRECHT.
ick sterff, POLEX.
By gort Kasper hier’s onraet, hier sijn Dieven, of ’t selder voor-seecker spoocken, KASPER.
Waer maet?
Daer .·.
’t is Vrou-volck, KASPER.
Se ben daer waerendich in ebroocken, POLEX.
Willewese aen tasten: HAES.
Neen: KASPER.
Stil: Niet sonder konsent of last van mijn Heer de Schout, Want het hadt lestent Jochem sen Klap by kanst doen neer leggen, POLEX.
Ja worden hy soo begrout, KASPER.
Wel lustigh, POLEX.
’t Is best hem dan ehaelt, KASPER.
Hier sel by gort den Bruyer al aen koomen, POLEX.
ja hy ist: KASPER.
Genavent mijn Heer.
De Schout, met sijn Rackers hebbende een Lantaren, een Stee-boó, Huys-Heer, en &c. uyt.
Wats hier?
Spoockery mijn Heer, of van jou best bekende onvroomen, SCHOUT.
Gae heen, en volght jou koers, wy sullen ’t stuck hier nou wel off-sien, KASPER.
Al wel rnijn Heer.
Wel hoe ist hier estelt?
Licht eens, HUYS-H. Daer hebjer een van de rechte die ick mien, SCHOUT.
Mijn dunckt dat hier den Boogaert eslooten is, en daer en mach niemant                                in, van die der gaeren in waeren, Steé-Boó.
Wel dit’s een aerdicheyt, SCHOUT.
Hoe duycker komjer in?
Och, mijn Heer!
als ick ’et ummers sel en moet verklaeren, Mijn Man dien schelm, heeft met een list mijn hier in ekreegen,                                en in zijnde toe eslooten, en is deur egaen, Maer segh wat wil mijn Heer, SCHOVT.
doen ’t goet beslaen, BRECHT.
soo ben ick op den dijck, Huys-Hr.
Je mocht in tijts koomen om jou Huys-schult te betaelen, SCHOVT.
Waer’s jou Man, BRECHT.
mijn Heer ’k en weet maer ’k en looff niet datje mijn of sijn komt haelen, SCHOVT.
Is dat jou Dochter BRECHT.
Ja mijn Heer, SCHOVT.
Hier Symen breeckt dit op, B. en Haes.
Het slot wort op-ebroocken, en zy werdender uyt ehaelt, en t’saem gebonden, ondertusschen gaet Schout enStee-boo, Huys-Heer, om ’t goet te beschrijvenbinnen, en koomen haest weer uyt.
Steé-Boó.
Mijn Heer, was dat niet wel eraen den spijcker op sen kop, SCHOVT.
Hier ander raet eschaft, Huys-Hr.
Jou Varcken waers al ’t goed, BRECHT.
Gae heen en vraecht mijn Man, Huys-Hr.
Dat’s aerdich, Steé-Boó.
Ja wel, wat raet daer niet en is, Huys-Hr.
’t Is waer, maer mijn Heer die brenghtse vaerdich Op ’t Hoff van s’ Gravesteyn, Steé-Boó.
Wel dat’s al een braeve plaets, SCHOVT.
Mijn Vorstelijcke Lust-prieel, Huys-Hr.
Nou mijn Heer, maeckt dat ick gelt krijch, soo ten halven als ten heel, BRECHT.
Je meucht sien datjet krijcht, Huys-Hr.
Niet langer als tot aen den dach van morgen, Steé-Boó.
Dat’s geen quijt schelden, Huys-Hr.
Neent seecker niet, men sel Aers-gat-sonder-sorgh, nu wel leeren sorgen, BRECHT.
Doetje best: — Wat mijn geschiet, Om schult en hanghtmen niet.
Lichthart, eerst om ’t hoeckje kijckende komt met een Kan, en een hieltje van ’t hammetje heel verblijt uyt, en seyt: Hey!
by gort den Wolff is ewegh, die bly is dat ben ick kick, Nou macher by gort een kan op staen, mit soo een excellent Vastelavents-stick, Is mijn Wijff, en mijn Dochter in de knip, se meugen schoon fluyten als gisteren, en sien datser uyt koomen, Off valt ’et lot anders, ’t is oock wel, laetse mee eens van de duycker droomen, Alse mijn doen* hebben, in een korten tijt, soo ’t by de Bueren is bekent, Maer ondertusschen ’t gaet soo ’t wil, en ick gae tot jou esseyt, met de Rommel-                                pot: Aensiet het Ent.
En soo ick ’er van de goe-luy veul krijch, ’k nooje dan al te samen morgen                                op het vetje, Dat gelardeert met een pijp-toeback, een Heeren eeten of een Duyckers banquetje, En al die niet en heyt, en sel niet hebben, want ick en hebt voorwaar selfs niet, Of men al huylt, en schreyt en klaecht, en de Stee-Boó stuert, ja, en noch soo                                leelijck siet, ’t Stuyter al van mijn hoornen off: trouwens ick zie daer staet wat eschreven, Daer sel ick alst behoort naer                                gaen leven.
Nou, hoort gy Luytjes hoort, heytet jou behaeght, seght jae: Ick bidje roept dee’s Spreuck met mijn dan eensjes na.
Dat is: Wat mijn geschiet, Om Schult en hangtmen niet.
Hier onder Leyt’er Een, nochtans hy is in ’t Leven, Wat rucktend’ d’Aerd’ dan lest een Niet in haere schoot?
Baron: Hy speelt zijn Roll’, soo is hy dan niet Doodt, Waerom ghy al reês om ’t Goet gekeven?
EEN ANDER.
’T Is Lichthart die hier onder leydt, Hy heeft veel voor sijn Doodt ver-zeyd: Al sochtje in een Spinné-Webben, Soo selje niet hebben.
Hier ist daer Lichthart Rust, soo is hy wis begraeven, Hoe springt nou Aers-gat-sonder-sorgh, sijn Wijff, van vreucht?
Wijl Ioncker Beesem, gins met Haesje speelt de deucht, Neen!
Lichthart is niet doodt, maer vlucht voor Wolff, en Raeven?
ICK ben Wel, daer ick ben evoert, Nu zijnder Veul, heur tongh esnoert, Die mijn t’Huys, of op ’s Heeren-Straeten Met Rust, noch Vreê en konden laeten?
Aensiet het Ent.
Z. BARON.
REYNSBVRGHSROO-ANGIEREN, Daer men Schrijft’t WOORT IS KRACHTICH.
Op de Klucht vanBARONS LICHTHART.
DOor-leest dee’s Klucht,, of Lichthart sucht, ’t Is naer ’t behaegen, Voor yder een,, hier in ’t gemeen, Wilt sulckx verdragen, Met lieff gedult,, Och!
’t is om Schult,’ t Wert u vertoont, De Schuld’naers haet,, mijt spot, en smaet, Leeft ongehoont, ’t Angier seght nu,, Al t’saem tot u, Wilt dit aenvaerden, Want ’t Spul speult heus,, elck veecht sijn neus, Voor die’t stoff spaerden, ’t Quam ons ter handt,, door een Jongh quant, ’t Is excelent, En elck sijn best,, Baron de rest, Aensiet het Ent.
Doet naer Godts Wil.
C. P. K.
DE BEDROOGE SCHAAKERS, KLUCHTSPEL.
Vertoont op d’ Amsterdamsche Schouwburg.
t’ AMSTERDAM, By Jacob Lescailje, Boekverkoper op den Middel-dam, naast de Vismarkt.
Persoonaadjen.
Hillegond, Jonge Dochter.
Brecht, haar Minnemoêr.
Erigh, een Jongman.
Bruyn, Knecht van Erigh.
Everhardt, een Jongman.
Emmerens, Jonge Dochter.
Ioris, een Geldersman.
Els, Dienstmaagt van Ioris.
Fokel, Moeder van Hillegond.
Mr. Lubbert, een Doktoor.
Vechter, Wachtmeester.
Rochus, Knecht van Ioris.
Ioost, } Goossen, } Knechten.
Frank,} Eenige stomme Soldaten van de            Wachtmeester.
De Klucht speelt t’ Amsterdam, begint met den        morgenstont, en eindigt des avants.
DE BEDROOGESCHAAKERS.
Hillegond, jonge Dochter.
IK heb oprecht gebiecht van alle mijn secreten.
Bre.
Ia moêr', ’t was wel hoog tijt, zou ik het immers weten.
Ik bender toe geparst om ’t jou te dienen an.
Want ik, schoon of ik wil, ’t niet langer helen kan. Bre.
De stomme zouwen ’t uit ebrocht hebben hadje langer ezwegen.
Een zaak daar eer en goedt, en meer is aan gelegen, Dunkt jou dat vreemt dat ik dat zoo lang heb bewaart, Verkroppende en jou niet eerder geopenbaart?
De schaamte bondt mijn tong.
Dat ’s daar de mosselen leggen.
’t Was nergens na zoo pijnlijk te doen als te zeggen.
Maar nu ik mijn geheim aan u heb toevertrouwt, Zie toe dat gy ’t bedekt en zwijgend’ by u houdt: Ia dat ik wist dat iemant hier maar af zou denken, Krankhoofdig werk was het, om mijn te verdrenken.
Doch in tijdt van noodt moet gy my behulpsaam zijn.
Als ’t is kijndt, of ’er iemant was die jy beter mocht betrouwen als mijn.
’k Verwonder mijn nou niet meer dat jy zulken swarigheit maakten Om ’t mijn te zeggen; wist ik wat wagen datter kraakten, Of waar jou de schoen wrong?
want nou alsints een maant Had jy jou deegh niet, en waart om een haverstroo betraant, En jy zuchten dat men ’t t’Ouwerkerk zou hebben konnen hooren.
Dan woudt gy my wat zeggen, dan had jy jou spraak verlooren.
Hoe dik veranderde jy van verruw en van zinnen op een dagh, Ik docht altemet, ’t magh wezen dat ik niet zeggen en magh.
En als ik dan overleyde de ouwe tijt daar in wy zoo vrolijk waren, Dat gy de vreugt van de buurt waart, ontvillen al mijn snaren: Wel, docht ik, isze of zalze een begijntje worden of klopje, neen, En al efter isze als een Santin, of een Marie Maddaleen.
Ook hadden al jou kennissen en bloetvrienden dat gevoelen Van jou eenvoudigheit en stilheit.
Noch zey Barber Roelen, Hillegond is de wijste, de rekkelijkste vrijster die over twee voeten gaat, Zy is niet mal van lachen, zy loopt niet zwieren achter straat.
Hoe nedrigh met eerbare oogen dat zy my lestent toe sprak.
Zy is vol van geest, ik wou in onze Dochter ook zoo wat stak, Dat zey zy waarachtigh; maar had zy hier of geweten, In plaats van swijgen had zy het de Viswijven wel toe ekreten: Maar nou weetze van jou niet anders te zeggen als alle eer en deugt, Als gy de naam van vroeg opstaan hebt, zoo weetje wel datje wel lang slapen meugt.
’t Zijn al gien maagden daarmen palm voor strooit, geen heiligen dat santen schijnen, Daar schuilt zoo veel onder ’t kleet en achter de gardijnen.
Daar zijnder wel meer, Hillegondtje, als gy, die ook wel houden stil Haar negenmaantige ziekt’ die ’k om eerbaarheit niet noemen wil.
Maar hey, jy moet daarom zoo terstont niet schreyen, Ey lieven jy bent met kint, daar zel niet een haan te min om kreyen; Dat is niet nieuws, ’t gebeurt alle daag, die mode is gemeen, ’t Schaadt niet als het niemant weet als wy onder ons tween, Gy zult de werelt niet verminderen, maar wel vermeeren, Ik heb meê jong geweest, en gaf ook gelt van leeren, Ik heb ook mijn deel zoo wel gehadt als de best, Ia om mijn sestiende jaar vong ik al een jong vogeltje in mijn nest; Maar ik kon mijn reputacy en dat wel hiel vroom,, houwen, Doet ook zoo, of de vryers zouwen jou veur een weet-niet, en voor door loom,, schouwen.
Vervloekt zoo zy de uur.
Och kijndt, dat is al windt, ’t Is algien nieu-jarig pruis-vlas daar men garen af spint.
Maar hoe ben jy toch tot dit ongeluk gekomen?
’t Is Erigh die mijn hert en maagdom heeft benomen.
die preekstoelbijter?
die pylaar van de kerk?
Ik sla een gat in den hemel; hoe quam hy tot dit werk?
Deed’ hy ’t al willens?
Hey, dit lijkt wel scheeren.
Na dat hy t’onsent quam door vrients recommandeeren, Stelden hy al zijn liefde en zinlijkheit op mijn.
Ik mocht hem ook wel zien.
Dat blijkt wel malle Stijn.
Maar ’t is wonder boven wonder dat ik niet kon bespeuren.... Dan dat ’s alliens, praat voort.
Het mocht hem niet eens beuren Na d’Illustre School in de lessen te gaan, Of te doen daar hy hier om gezonden was, de lust was gedaan, De boeken raakten achter de kist, hy taalde na geen Academy, Ik was zijn lust, zijn les, zijn school.... Brecht.
Zijn schoolbordt mienje, jemy: Ik hoor wel de discipel heeft zijn les zoo wel opgezeyt, Dat hy de Matres over ’t hooft geleert heeft, en onder geleyt.
Hem walgde dans- en schermschool, hy had geen vermaak in een kaatsje, De meeste tijt brocht hy met mijn deur in ’t kleyn kamertje voor ’t achterplaatsje.
Doch laas, wat baat het mijn dat ik mijn ramp vertel, Als gy, noch niemant mijn kunt helpen uit de knel.
Ach ongelukkige, waar toe zijt gy gekomen!
’t Ontset dat komt te laat als ’t slot is ingenomen.
Ik hebje meening en den inhoudt wel verstaan.
Daarom moet ik met u alhier te rade gaan Wat ’t beste is gedaan.
Maar zwijgen, zwijgen, zwijgen.
Als wy de draad hebben zellen wy ’t klouwen wel krijgen, De rest die wijst hem zelfs, de zaak en lijdt geen last.
Maar ik ben dieze draagt, ik ben aan ’t hondtje vast Dat my gebeten heeft, ach!
waar ik maar gehulpen.
Maar de oester moet gapen eer men hem haalt uit zijn schulpen.
Maar hebt gy niet een teyken, of een pandt, Of trouwgift, of beloften, of een schrifje van zijn handt?
Of hebt gy niet met al?
Wat wilt gy daar meê zeggen?
Wel, dan zouden wy ’t met krijt en houtekool overleggen; Want of de zaak wierd’ openbaar, Zou hy jou moeten trouwen, waar d’obligacy klaar, En zoo zoudt gy uw eer onder de mantel van ’t hijlik bedekken, Zoo die by avontuur bekladt is door deze en diergelijkke schandvlekken, Gelijk nu de manier is.
Maar waarom schudje jou hooft?
Hoe na heeft hy jou trouw noch niet een sier belooft, Veel min gegeven?
Neen, ik docht ’er niet om, ’k had doe wat anders in mijn zinnen.
En had ik al een briefje by hem onderteykent, wat zou ik ’er meê beginnen?
Wat gy doen zoud schaap, acht gy dat niet een leur?
Dat is transpoort, meer als Schepekennis, gy gingt altoos veur, En wou hy niet met dank, gy zoud hem konnen dwingen, En leeren de waggelgat een ander liedtje zingen.
’t Is geen gekspul dat men eerlijke dochters dus listig verleydt, En als men zijn wil gedaan heeft, ’t meysje de zak geeft, en van haar scheydt.
Dat hy het loochenen zou, om dat gy geen vreemde getuygen by ’t werk naamt:* Of gelijk hy een uytlander is, mocht tyen aan der heyden, En zoo hy hier door onweer gekomen is met stank van daan zou scheyden, En laten jou bestruyft?
Neen, dat en vrees ik niet, Hy zal hem wel wachten van hier te trekken.
Wat zoo ziet, Lijs jy bent mal, en gy weet het niet.
Zoud gy dat van my meenen?
Ik werp een kneppel in ’t hondert, elk wacht zijn scheenen.
En evenwel kan ’t geensins komen in mijn zin Dat Erigh my zal trouwen.
Zijn min, Zijn vuur is al geblust; nu dat hy heeft verkregen ’t Begeeren van zijn lust, staat hem ’t vergunde tegen; Hy haat my nu meer als hy my ooit minde.
Ia Wel, ’t is niet vroom gedaan, och kijndt mijn moeit jou scha.
Kent gy Emmerensje buur?
Iorissen dochter, wilt gy die zeggen?
Die keerel het ook zijn landt geruymt, en komt hier zijn eyers op ’t droog leggen.
’t Is een moy meysje.
Die zelfde vrijdt nu Erick.
Maar ’t zal hem noch dapper zuur opbreken, dat zweer ik.
Ik zalt ’er niet by laten, al zou Amsterdam Daar af wagen.
Wort hy de Bruygom, zo gaat zijn geboden schutten, of ’er een kijndt of quam.
Wis, dat zal ik doen; maar nou hoort gy wat ik al moet verdragen.
Maar met onwillige honden is ’t quaat hazejagen: Dus om de behoudenis van jou en van je vrucht, Gaat by jou moeder, en zegt dat d’Amsterdamsche lucht Ie valt te zwaar, en dat jy die niet kent verdragen, Zegt dat gy niet wel en bent.
Als ik zeker doe.
Gy zult haar vragen, En verzoekt dat zy voor eenige weken wil toestaan, Dat ik met jou na ’t landt in de Purmer mach gaan.
Om de Merry te ontzalen, En de diepe spijker al krakende uit jou voet te halen,=== Verstaat gy ’t nu?
ik zal daar een proef doen van mijn meesterschop.
Die raadt gevalt my wel.
Gaat henen, past ’er op, En neemt jou moeder waar, zegt dat jy bent wat slapjes.
Gelijk ik zeker doe.
Stap wegh dan, haast jou knapjes.
Erigh.
HEt is mijn schuld,’k beken’t, bedrukte Hillegond, Uw fakkels oogen hebben Erigh eerst gewondt, Die in de minnekunst noch jong en onervaren, Niet wist wat vryen was, gy bracht my tot bedaren; Mijn diensten hebt gy al te kennelijk geloont: Maar ziet, wat dankbaarheit u Erigh hier voor toont, Die u verlaat nadat hy jonste heeft ontfangen, En gaat zijn liefde aan een and’re Iuffrouw hangen.
Is ’t mijn schult?
neen, want ik ben nu my zellefs niet, De mingodt heeft my heel en al in zijn gebiedt.
wanneer zal ik eens komen tot mijn wensch, En drukken lippen aan de monde van Emmerens.
Maar holla, ’t is nu tijdt dat ik my spoey na Rochus heen, Haar Vaders huysknecht, of ik loop een blaauwe scheen; Ik vrees het, dan mijn hoop steunt alleen op de knecht, Die, zoo hy wil, mijn zaak kan redderen te recht.
Dit werk bestaat in haast, hier dient geen tijdt verlooren, Of anders staat het met mijn heel qualijk geschooren, Vermits mijn Vader schrijft dat hy hier haast zal zijn, En dan is hoop en hof en alles uit met mijn.
Doch ’t geen my ’t meeste port, dat is een medevryer Die haar wel heftig vrijdt, en na ik hoor, is zy ’er A5 Zoo gantsch niet tegen, dus zo moet ik voor hem reedt,, zijn, En vroeger op het werk, of ’t zou my anders leedt,, zijn.
Maar ziet, ter goeder uur komt hy die ik ga zoeken.
DERDE UITKOMST.
Rochus, Erigh.
Rochus.
’K Bewaarde daar mijn tong, zeer wel te pas, voor ’t vloeken Dat ik van zins was, om dat ik deze Ionker nergens vinden kost.
Wel Rochus, wat ’s ’er gaans?
Wat goets, een blijde post Voor u, ziet hier den dagh daar gy plag na te haken, Ziet hier de uur waar in gy by uw lief zult raken.
hoe kan toch zulks geschiên?
Die van den huize is, wat kan hy niet verspien!
Hoe kan het hem ontstaan van alles te doorbooren?
Ik heb den baas zoo lang gelelt flus aan zijn ooren, Dat hy heeft toegezeit te komen in een kroeg By een oude kornuyt van achternoen heel vroeg, Dit kan my niet ontstaan: ik heb hem zoo belezen, Dat hy niet beter weer of ’t moet noodzakelijk wezen; En dan is ’t onze beurt.
Zoo haast hy uit zal zijn, Zult gy ’er wezen in, wat wilt gy meer van mijn?
Dan kunt gy tot uw wil het dochtertje bepreeken, Indien zy maar gehoor wil geven aan uw spreeken.
Als ik ’er u by breng, heb ik dan niet voldaan?
Als gy dat brengt te weeg kan het zoo wel bestaan.
Dan montje toe byget, heer gy most my niet melden.
Dat niet alleen, maar ’k zal ’t ook rijkelijk vergelden, Betrouwt daar op, hoewel dat ik ’t onmooglijk houw Dat ik het alderminste van uw diensten zouw Beloonen konnen.
Pots hondert, ’k loof jou zonder eden, Daar is goet doen meê heer, ik ben met jou te vreden, Ik hou mijn aan ’t toezeggen datter is geschiedt, Dat is by ja en neen, koopluy en zweeren niet.
Maar Rochus, hoe zal men den aanslag best aanleggen?
Al wel, maar deze zaak aan niemant toch te zeggen, Als aan uw medebroêrs die gy besproken hebt; Want anders indien gy met uw tongklepel klept, Zoo is het spul verbrodt, en Rochus mach dan vreezen, Oostindien of het Tuchthuis zou mijn veurlandt wezen.
Heb ik u niet belooft, dat ik ’t stil houden zal?
Zoo niet, zoo vil ik plompverlooren van de wal.
’t En zal geen noot doen, gantsch niet.
Hoe zou men het weten?
Als ’t Heerschop uitgink heeft hy nimmermeer vergeten Emmerensje aan ons te bevelen op hals en keel, En vindt hy ’t leege nest, bloet!
dan dat ’s evenveel, Wist hy dat ik een handtje hier aan hadt ehouwen, Hoe elements zou hy mijn beste huydt aftouwen.
Weest vry gerust van mijn.
Wel aan dan, doet jou best, En laat jou vinden met jou volk in dit gewest; Doch houdt jou stil, en let alleen maar op mijn streken, Onthoudt dit tot een leus, en tot de intreedts teken: De achterdeur die zal los ongegrendelt staan, Een fakkel zal ik houden, die ik als een vaan Zal slingeren om ’t hooft, rukt dan vry stout na binnen, En doet her gene dat jou best dunkt in jou zinnen.
’t Is wel gezeidt.
maar zegt mijn, is ’er t’uwent geen Die my mocht hinderen in mijn voornemen?
Weest daar niet in belaên, daar ’s niemant die de macht,, het; Daar is een ouwe meidt, die ik goet koop onzacht,, zet: Dan dat zeit’er niet in, gaat met jou zaken voort, Ik zie ’t gelagh gemaakt.
maar goude heerschop, hoort, Wat zijn ’t voor gasten die gy in ’t werk hebt besproken?
Gy kentze niet, mijn lantsluy.
Hupse bazen.
stroken Van roode vossen kan veel doen.
Wat snakje?
’k Zeg De zaak dient aangeleidt met een rijp overleg.
Daar zal geen mangel zijn, ik zalder wel op letten.
Maar jy moest mijn byloo alzoo balde geen toot zetten.
Betrouwt mijn dat niet toe.
Hou op, het is genoeg.
Ik ga na ginsse straat, daar in de nieuwe kroeg, Daar zitten mijn getrouwe spitsbroêrs, en verwachten Mijn komste met gedult.
Die blijven wel tot achten, ’t School gaat zoo vroeg niet uit, en die daar zijn besteet In ’t avontschool die blijven langer als gy weet.
Dat mocht wel.
Maar en hebt gy noit van mijnent wegen Uw Iuffrouw iets gezeit, of quam het niet gelegen?
Ik dorst niet.
Wel, waarom, hoe na is zy zoo stuur?
Neen, vriendelijk genoeg, maar ik ken haar natuur, Indien ik haar begon van jou in ’t oor te tuiten, Zou ’t wezen nescio vos, wech lekkers, honden buiten.
’t Is wonder, ben ik dan zoo leelijk en mismaakt, Dat zy tot geender tijt zou konnen zijn geraakt Van wederliefd’ tot my, ’k ben zoo wel niet geschapen Als zy, in wien al dat schoonheit kan t’zamen rapen Te zien is.
Wel, jy bent ook niet lelijk van muyl, Gy lijkt malkaar zoo wel als de Uyl in den Uyl.
Erich.
Ben ik haar ongelijk van aart, of staat, of zeden, Of ben ik haar te boers zonder bevallijkheden?
[p. 35 Ik laat jou in jou doen, ’t luk wil de winner helpen.
Ik schey ’er uyt, dat was een heel onzachte zoen.
daar komt ontzet.
Vech.
Wel, wat is hier te doen?
Daar gaat de slagh weêr aan, blaas op trompetters wangen.
Als mannen, valt haar in, gy, geeft u flux gevangen.
Mijn altoos niet vrient.
Ieder hou zijn man gewis.
Hier is ’er noch een.
Ging die greep na mijn, zoo is ’t mis.
Leg ’t wildt aan bandt, en brengtze t’onzent na het hok,, toe.
Tot booze honden past de ketting of de stok,, toe.
DERTIENDE UYTKOMST.
Brecht, Goosen, Frank.
MAar burgers kijkt toch, wat komt hier een karpoes,, aan, Gestormhoet en gespeet,'t lijkt wel een wilde snoeshaan.
Wie of het is?
Gooss.
Wat ben ik daar een spul ontsnapt, Een spul daar schijf, noch kaart, noch peerkan in en klapt Als men de winner brengt; want vrient daar smaakt een dronk,, op, Dat zey de boer, en kreegh een vuyst in ’t oog van Ionkop.
Hier was wat aârs te doen, hier wankte bloot geweer, Ia in een maant krijg ik mijn oude verf niet weêr.
,,’t Is Goossen, dat slaagt wel, van hem zal ik wel weten Waar dat zijn meester is.
Die graag is die magh eeten Van dat gebraân en saus, die lust heeft, dat hy plokt.
Wat of hem letten magh dat hy dus staat en gnokt?
[p. 36 Gooss.
Ik had geen appetijt om met die stoet te pleisteren, Dat zy mijn Ridder zouden slaan, en schoon afteisteren, Daar hadj’et niet Kees, al te arg, ik ley my neêr.
,,Hier komt het mal reedts boven, en zijn buyen weêr.