floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
WIGGERT VETTEBEURS zacht.
Ik zal my om al die heksche taal niet eens verstooren; Want ik heb dat Varken van doen.
Tegens Fytje.
My dunkt gy zyt zeer korswylig, naar ik kan hooren.
Ik ben al redelyk vry in ’t spreeken, gelykje wel hoord en ziet.
Dat bruit al heen, ik mag dat wel lijen, uw praat verveeld my niet.
Maar zeg my, waar ik uw Juffrouw het allerbest mêe kan behaagen?
Datje maar aanstonds sterft, je zelt ’er nooit meêr dienst doen van al jou daagen.
Dat vraag ik niet, maar van wat humeur zy is, wat deugden zy bezit?
Och, zy is van de allerliefste aard van de Waereld, en zy heeft maar een Foutje.
En dit?
Al wat ’er maar in ’t hoofd komt, moet ’er schielyk zyn, moetje weeten, Of zy schreeuwt en tiert en raast, en krabt en spuuwt, als een, die is bezeeten: Maar, als dat over is, dan is zy de goedste mensch van de Waereld; ja toch!
Dat is al een heel lief humeurtje!
Maar schort ’er ook iets anders aan?
Zy is een volmaakte Juffer: ze mag wel wat moois lyden, van Linten of Kanten, Of iets dat wat zwierig is; zy houd veul van Zulver, Juweelen en Pandanten.
Zy heeft heele goede zeden; daar is niet een Saletje in de Stad, niet een, Of het word daagelyks van heur met zulk een modieuse staatsy betreên, Dat ieder het oog op haar heeft, want dan is ze zo net, of ze uit een koffertje was gekomen; Nou ze spaard ’er ook geen geld aan, by dag moet ze hebben, dat ze ’s nachts kan droomen.
Zy weet zo aardig te speulen, met de stienen, zo wel, als met de kaart, Verliest ze een honderd guldens of zes, dat achtze geen olykoek waard.
Het geld slaat men maar met hamers, zeidze, verlies ik wat, ik kan ’t daar na weêr winnen.
Dat is een groote gaaf!
Ja toch, en als ze geen geld heeft, dan weet ze wat aârs te verzinnen, Dan gaat ze met eenig huisraad naar Jan Oom, daar krygt ze weêr wat; ô ’t Is zulken handigen ding, nooit is zy ledig, altyd doet ze dit of dat.
Maar mind zy my?
Zou ze niet!
je zoud, myns dunkens, heur rechte Partuurtje weezen.
Wel voorzeker, FYTJE.
Sta jy heur dit nou alles toe, dan zelje ze wis beleezen; Dat zyn nou de beste hylikken, daar den Man de Vrouw in alles laat begaan.
Zo zy eens myn Vrouw werd, ik zal haar nergens in tegenstaan.
Begint dan nou maar met uw hylik niet al te sterk voort te zetten; Want dat is ’er wil, die moetje niet teugenstaan, het mogt jou zaak beletten.
Ik ga om haar dit te zeggen, het zal heur aangenaam zyn, naar ik gis.
Al is de Meid wat vuil in de bek, ’t lykt dat zy daarom niet zot is.
Maar ay, kyk, dat ’s een aardig postuurtje!
WIGGERT VETTEBEURS, LICHTHART, Verkleed, met een Pleister op het oog, en een Vergrootglas in de hand.
BA, saud gay may ’t Loogemand, van den Hiere Vettebours niet konnen waizen, main Hiere?
Had gy iets met hem te doen?
Wo kik hadde hem, ien klain Aksignoositje te vertounen, van mainen Kompiere Sinjoor Schoonproot, die may de eire died om dat ter hand te stellen, op dat kik, kik, Ein klain Bagetel van twie honderd Pistoelen zaude ontfangen, van hem in ien oegenblik, Voor ien sneurke Poorlen dien hay van mainen Kompiere gekocht hieft.
Ik ben de Man, waar is uw Aksignatie?
Bae, ik heb hem hier ’t auwen dienste: ik verzuek, Hier, bae doe may die grootie Van may cito te expedieren, kik kik hebbe noch ienige affaires te doen, en ’t is loot.
Dit is zyn hand; maar ik weet niet dat ik u ooit zag, beste maat.
Kik, kik ben Sinjoor Schoonproot, zainen Kompiere, en woerde geheten, Joest den Potschrooper, kik ben gepreveligierde Klierkoeper ordinaire van het Hof te Brussele moetje weeten.
Zoe gay may bekwoom oerdielt au door ienige diensten te duen, gelieve gay te gebiên, Het zal, met ien kordoote expieditie, zeer resolutelayken geschiên.
Ik ben u verplicht, Monsieur den Potschraaper.
Kik kik hiebbe, door dieverse vrienden te lande; Mainen Broeder is den Klokkeluuder gienerool, en Kiurmiester van de Brobandsche Mande; Mainen Zwogere, Tielke den Zanger, is onder Deurwoorder van et Hospitool.
Die vrienden konnen grooten dienst doen.
Bae, jo wisse, main Hier, altemool; Kik kik hiebbe mainen Kompiere Schoonproot iene groete amande doen zalvieren, Voer ’t anhoolen van ienige guederen, die men door niet mogte vermarchandieren, Moor hay is may die Service wel tien dobbel woord; Want et is ien broof man, die viel van may houd, en main bieste vrind op Oord WIGGERT VETTEBEURS.
Wel dat ’s een hups man, ’t is jammer dat hy een oog kwyt is.
Kik kik bidde may moor te depeschieren want het mayn tayd is.
Ik zel ze gaan haalen, wacht my hier voor de deur op straat.
LICHTHART, EELHART, IZABELLE, FYTJE.
Dat gaat tot noch toe wel, maar is dat Eelhart niet die daar staat, Met Juffrouw Izabel en Fytje?
zy zyn ’t; ik moetze eens aanspreeken, Zy zullen my mogelyk niet kennen.
IZABELLE, ter zyden.
Ik blyf by ’t besluit.
Mejuffrouw, ik reken, My zelfs onwaardig te zyn zo groote diensten te ontfangen van uw hand, LICHTHART.
Met permissioon, main Hier, bae, zait gayliens hier lang gewiest te land?
Goon auwe amoureuse zookjins wel?
Wat dronkaart komt ons hier stooren!
Kik kik bin ien ierlyk gezel, die auwe zookjens fondomentilik wiet, goot het auwliens wel?
loot iens hooren?
Lichthart, zyt gy dat?
ik konje niet.
Gy ziet wat ik voor u doe, Als het Scheepje zo voor de wind binnen zeild, krygje straks twee honderd pistoolen toe.
Dat ’s een monster van een Eenoog!
Hebt gy middel gevonden dat geld van Vader te ontfangen?
Hy is in huis en haalt het, dan moet ’er de snoer aan, of ik zel me’er aan verhangen.
Maar ik heb straks wat handig volk van doen, weetje die te beschikken, Heer?
Ik ben tot je dienst, al zo handig als mondig, en noch al meêr.
jy Fytje?
wil je ook by nacht werken?
dan valt het meest te verdienen, En hebje ’er meer van doen, ik zal noch een kennis vyf zes lienen.
Ik zou myn leeven geen beter kampioenen wenschen, neen, neen!
Maar daar komt Heer Vettebeurs; ga jy lui al jou best heen; Wacht my aan het end van de straat, daar zel ik strak by je koomen, En overleggen wat ’er tot de Serenade moet werden ondernoomen.
WIGGERT VETTEBEURS, LICHTHART.
Daar zyn twee honderd goude pistoolen, in deze beurs, laat zien heb ik my ook vergist?
Door zayt gay al te voerzichtig toe, Sinjoor Vettebours.
’t Is om de zekerheid, Monsieur den Potschraaper.
Bae jo, jo zoe is ’t.
Het is ’er net, zie daar.
Servitorio, Sinjoor.
zacht.
,, Dat ’s poen om de Serenade te betaalen.
Die Meester Schoonpraat is wel verbruit happig in ’t geld op te haalen, Hy vreest, geloof ik, dat het roesten zal.
Nou, ik ben gekwiteerd van alles, daar steekt niet in.
Maar myn aanstaande Huwelyk leid my misselyk in myn zin.
Ik zie den dag is verdweenen, en ’t is reets al duister op de straaten, Wel waar of die Musikanten mogen blyven?
zouden zy my wel verlaaten?
WIGGERT VETTEBEURS, NATHALS, Dronken zynde.
NATHALS, zingende.
LA lera la la lera, lera la la, lera la, la lera; lera la la la.
Daar hoor ik de Musikanten aankomen, myn hert springt op van vreugd, zyt gy dat, Heer van de Opera?
Ik heb daar lekkertjens geweest, die Lichthart dat ’s een noble ziel, hy weet het wel te schikken, Zie daar hou ik veul of, het tuigje fiks houwen, en altemets eens likken.
Zyt gy dat, Heer Muzikant?
Wel ja, zo, ten naasten by; zeg, Paay, weetje wie ik bin?
een dronken beest, WIGGERT VETTEBEURS.
Gaat dan uw ’s weegs, Vrind.
Myn ’s weegs?
Eerst kennen, Breur; zieje niet dat ik nuchtere ben geweest?
Wat bruid my dien Schoft hier?
dat ’s men naam.
Wel hei, dit moet een ouwe kennis weezen.
Zeg jy, Amicie, weetje, myn kop... myn kop, is nou veul zwaarder, als voor dezen.
Ik weet niet of myn beentjens... myn beentjens, wel zo diskreet, zellen weezen om den drank... Den drank, die ik gedronken heb, naar huis te voeren, tegen wil en dank; Want, Paaytje, ik heb tegen wil en dank moeten stuuwen.
,, Dien Guit komt vast om myn Serenade te stooren.
Hei daar!
die alleen preeveld, by parenthesis genoomen, zo laat me nou eens hooren, Hoe ver ik noch van huis ben?
Waar woond gy?
Dat ’s nou een kasus positie, als ik ’t wist, ik zoudje niet vraagen; neen.
Wat komt gy hier doen?
Dat ’s me vergeeten, maar ik weet wel, dat ik ergens om gekomen ben, zo ik meen; Laat zien, ken jy Sinjeur Vette, Vette... Vette... Vette... Vettebeursje niet, beste Maatje?
Ik bedrieg me niet, ’t is zeker een guit, die van myn Zoon komt.
Zeg, Paay, woont die Vette Kneevel niet by dit straatje?
’t Is wis een Bedrieger!
Ja, een Bedrieger is ’t, daar moet ik weezen, ’t is dezelfde, zo een oud gierig Zwyn.
Tegen wie meenje te spreeken, kaerel?
ik ben ’t zelfs.
Het Breemertje spreekt al zo waar, als Wyn.
Wel, als jy dan dien Kneevel bent, zo laaten we niet hairklooven, maar voet by ’t stuk zetten.
Die Schoft zou my ’t geduld doen verliezen.
dat’s goeije waar; nou met geduld dan, je moet ’er op letten; Zie, je weet wel dat tusschen den eenen bedrieger en den aâr, is weinig onderscheid?
Schoonpraat dan, die eene Schoft, het aan jou den andren Schoft een Snoer verkocht, zo hy zeid, Zie, daar by komt nou.... maar de droes speult ’er meê, ’t is of myn memorie raakt aan ’t hollen.
Loop, loop, gy hebt uw les vergeeten, wat verdienje voor ’t speulen van zulke rollen?
Ik win by myn Tagryn niet veel, maar ik leef heel soobertjens, en op myn diëet.
Me dunkt dat ik het zien kan. NATHALS.
Laaten we nou maar tot de zaak komen, ik ben Nathals, datje ’t weet, En gy bent Wiggert Vettebeurs; kom, Vettebeurs, geld, geld.
zou ik u geld geeven?
Ja, geld Paay!
meen je nou ik eens gedronken heb, dat ik niet weet hoe men moet leeven?
Ik moet honderd twee gouwe Pistoolen hebben, kom hier ik zelje ’t briefje laaten zien, beste Maat.
Dat ’s nou op de zaak gekoomen, maar om te bedriegen komje veel te laat.
Kund gy ’t briefje vinden, ik zal ’t u geeven.
Recht zo!
dat is verstandig gesprooken, Nou hoor ik noch datje een resenable Vent bent, maar waar heb ik het ding gestooken?
Gansch vyf en drie, is ’t moogelyk!
hoe kan ’t weezen?
zeg, Paay, ik vind het briefje niet.
Zoek ter deegen.
Hier, meér Zakken, hier niet, noch daar niet, neen, weg is de mies, gelykje ziet; Ik weet evenwel dat ik het by me had, eer ik noch in de Bremer Kraakeling ging zitten.
Zoek het dan.
Zoeken!
hoe zou ik ’t zoeken, ’t is te veel gevergd van een eerlyk man; als men eens geweest is uit kitten, En dat men zyn eigen huis niet kan vinden, wouje dan, dat men een aâr zyn briefje weêr vond?
ADHOC Dat’s geen zeggen, Paay, die reden, verstaaje wel, is zot van een wys man, en ongegrond.
Je bent vol reden zonder grond.
Zacht, zacht, niet alle bei te gelyk, eerst zellen we ’t een, en dan ’t aar of handelen, Ik was nuchtere verstaaje wel, doe... doe ik ’t verloor; als ik nou weêr eens ga wandelen, Dat ik nuchtere ben, dan zel ik het wel weêr vinden, dat ’s vast, dat gaat deur.
Wou jy, als je nuchtere wat verlooren hebt, het weêr gaan vinden, als je dronken bent, Sinjeur?
Haddie, Broer, tot weêrziens.
Myn Zoon zal my in myn voorneemen zo niet verzetten, Zoekt hy dat door Schoften uit te werken, ik zweer, ik zal hem dat beletten.
WIGGERT VETTEBEURS, LICHTHART, met eenige Muzikanten, waar onder IZABELLE en FYTJE Vermomd.
Myn Heer, ik kom, volgens afspraak, met eenige Musikanten hier, Om de Serenade te geeven met een aangenaame zwier.
Maar, Heer Muzikant, wat is dit al voor volk?
dat dien ik wel te weeten.
Het zyn Muzikanten, Heer, maar ik weet niet hoe ze zyn geheeten, Zy hebben, naar allen schyn, uw voorneemen van den een of den aâr gehoord; Want zy kwaamen my hun diensten bien, en doen raakten ik met haar akkoord, Zy speelen wonder fraay, gelyk als gy zult kunnen hooren; Ik heb ze een voor een, voor my doen speelen van te vooren; Het volk is oud en jong, gelyk men dat gemeenlyk ziet, Als zy hun zaakjens wel doen, dan ziet men op de Jaaren niet.
Maar waarom hier geen licht gebragt?
kan dit wel gaan in ’t donker?
Zo veel te fraaijer, Heer, ik doe nooit anders, voor een verliefden Jonker.
Gelieft myn Heer dat wy beginnen?
’t Sa, Mannen, lustig in de weer, Rep jou handen en Vingeren, op dat het wel uit valt met respekt en met eer.
De Violisten speelen eenige Airtjens, terwyl Izabelle en Fytje Vettebeurs en Lichthart de Hoed en kleederen afneemen.
Heer Muzikant, zy neemen myn hoed af.
Laat die maar passeeren, ’t Is de moeite niet waard om een ouden hoed te kwerelleeren.
* WIGGERT VETTEBEURS.
Dat hun sint felten haal, zy trekken myn rok uit.
Zwyg, zwyg, daar gaat de myne ook heen.
zellen we doen?
ik kan al ’t volkje niet, zy zyn sterk, en wy alleen.
Muzikant, daar gaat myn Goudbeurs heen, die vermaledyde dieren!
In myn zak vondenze niemendal; zwyg; ay, wil toch zo niet tieren.
Daar neemen zy een snoer Paerlen weg, myn Vrind, wat raad?
Hou je maar wat stil, wy zullen die beesten straks betrappen op de daad.
daar bruijen zy met myn goed heen!
Dat zullen wis een party dieven weezen.
Wat komt, wat komt my over!
ik geef geen Serenade meêr na dezen.
Myn Paerlen; myn Goudbeurs en myn kleêren, ja wel ik verwensch het uur, Dat ik het allereerst bezeeten wierd, van zulk een zotten minnevuur.
Zie daar, nou wil ik, aan Dibberig van Overzy, myn woord niet houwen, Zy mag haar Dochter wel vry aan een ander uit trouwen.
EELHART, LICHTHART, WIGGERT VETTEBEURS, IZABELLE en FYTJE Vermomd.
kan ’t moogelyk weezen!
Vader, waar komje zo van daan?
Van een Serenade, Heer.
Zy hebben my de kleêren en een snoer Paerlen ontnoomen, wat gaat my aan!
Ik heb ’er, aan Schoonpraat, by de drie duizend guldens voor geteld, och!
ik kan nau bedaaren!
En myn kleêren leggen hier verstrooid.
Ziet hier het volkje, die dit zo wisten te klaaren.
IZABELLE en FYTJE, haar mantels en hoeden afdoende.
Ja, myn Heer, wy zyn ’t, die u dit kunsje hebben gespeeld.
Gy raakt daar niet meê vry, na ’t Rasphuis toe, wat of jy jou verbeeld?
Och myn snoer!
myn schoone snoer Paerlen!
weet niemant te zeggen waar dat ze is gebleeven?
Wie my die weêr weet te beschikken, ik zal ’t hem vergelden al myn leeven.
Heb ikje niet gezeid, men Heer, dat onze Juffrouw zo aardig en geestig was, Behaagt ze je nou niet?
wat dunkje, is zy niet een vrolyke tas?
Zo gy my toestaat Eelhart te trouwen, dan zal ik u de Paerlen doen toonen.
Ik sta het u volkomen toe, en ik zal u noch daar en boven loonen.
WIGGERT VETTEBEURS, Na de Snoer grypende.
Die schoone Snoer!
EELHART, Dezelve te rug haalende.
Met uw verlof, dat ’s niet gezeid, Ze is u wel beloofd te laaten zien, maar niet te geeven; de billikheid Vereischt, dat men by het trouwen de Juffer eenige Juweelen moet schenken, En, wyl gy Izabelle aan my afstaat, en zy de Paerlen heeft, zo valt ’er niets te bedenken.
Ik bid u, myn waarde Engelin, myn liefste en waardste pand, Ontfang deze zeer geringe snoer van uwen dienaars hand.
Dat hem de droes haal!
Nu is het myn beurt; om excuis te verzoeken.
Neemt het niet kwaalyk, Heer, ik ben dien Potschrooper, die auw voer die Pistoeltjens wist te doeken, Ik ben ook geen Muzikant, veel min van de Opera, maar uw Zoons Dienaar en Vriend.
Schoften te hoop!
ja wel ik zeg, dat my dit tot zulk een les diend, Dat ik in eeuwigheid niet meêr denk te trouwen, noch te vrijen: Wel mogt my dat Huwlyk zo zwaar op ’t hert leggen, wist ik dat het zo zou gedijen!
Nu sny ik u altezamen af, ik wil geen Zoon, noch Dochter kennen, zie daar, FYTJE.
Wel, dat vuur van jou liefde is wel gaauw uitgedoofd, myn lieve vaâr!
Maar, Heer Vettebeurs, noch een woordje, ik bid; wil my ten besten houwen, Als men u de paerlen ter hand stelde, zult gy dan toe staan datze ’t zamen trouwen?
Ja volkoomen; maar eerst de paerlen in myn hand, en anders niet.
Myn Heer, daar zynze.
ik bid vergeef ons ’t geen ’er is geschied.
’k Verzoek meê om vergifenis van ’t geen ik heb misdreeven.
Wel aan, nu sta ik u alles toe; en ’t geen ’er geschied is werd u van herten vergeeven.
Ik neem u weêr voor myn Zoon, en Izabelle voor myn Dochter aan.
Kom, laat ons Juffrouw van Overzy hier van myn meening doen verstaan;* Ik twyffel niet of zy zal myn beleid hier in ten hoogsten pryzen.
Wie een trouwe Knecht van doen heeft die moet ze maar by my, Sinjoor Lichthart wyzen.
DE KLUGTIGE SCHOENLAPPER, OF DE NIEUWE HONDESLAGER.
Te LEIDEN, By HENDRIK van DAMME In de Sonneveldsteeg, 1702.
OPDRAGT Aan de Geestrijke Juffer N. N. Me-Juffer!
DE reden, waarom ik de vrymoedigdigheid heb genomen, om dit Klugtspel aan UE.
op te offeren, is niet alleen geweest op dat het onder de schaduw van uwe Vleugelen eenigsints een toevlugt sou mogen hebben, en vijlig zijn voor de haat, en nijt stokende Momus Soontjes, die als de Spinnekoppen venijn uit de Bloemen suigen, daar de Byen in tegendeel soeten honing uit halen, maar ook om dat ik ten dele getragt heb u vernuftige en breinrijke geest hier mede te vermaken, als wetende, dat die by wijlen lust schept in ’t lesen van sulke tijdverdrijvende Boekjes; hier mede het selve in UE.
bescherming bevelende; blijve u Onderdanigste en Ootmoedigste Dienaar.
ConStanter.
Onder de Spreuk van Plus Vltra.
FLIP, Schoenlapper, maar Hondeslager                    gemaakt van LAURENTIUS, de Koster.
GRIET, Moeder van Flip.
NEEL, Vrijster van Flip.
JORIS, een Waard.
JAAP, JOOST, } twee Jongens JAN, TRIJN, Vrouw van Jan. DeKlugtige SCHOENLAPPERof deNieuwe HONDESLAGERBLYSPEL.
EERSTE TONEEL FLIP, Komende in sijn Pothuis, Spreekt.
NU moet ik weer mijn werk beginnen, Soo ik mijn kost en drank wil winnen: Mijn hamer speelt staag klap, klap, klap: Terwijl ik muil en schoenen lap, Met spijkers, leer, en varkens haeren, Met was, pikdraat, en and’re waeren, Als nijptang, elst, slijpsteen, en mes, Snijspanen, smeervet, korteles, Spanriem, schootsvel en houte pinnen, En schonken van de Noortberinnen, Een suigleer, en een duimestok, Een klophout, en een voeteblok, Een hielmaat, en een schoenaantrekker, Een waston, en een lererekker, En ’t swarte smeersel voor de naat, En leesten klein en groot van maat.
Dit zijn Schoenlappers instrumenten, Hier van trek ik mijn levens renten, Als ik die samen na de kunst Gebruik, en heb des Menschen gunst; Soo kan ik noch mijn darmen vullen, En uit het Paters vaatje tullen.
’k Leef beter als een Man van staet; Of als een Raedsheer, Advocaat, Den een sijn oordeel geeft in ’t plijten, Den ander in de Beurs te bijten; Hierom acht ik het best te zijn In ’t Gilde, van de Heer Crispijn, Schoon ik nu wou wat anders wesen, Wie helpt mijn aan een Ampt gepresen?
’t Slants Pagten is niet na mijn sin; Want dat heeft veel gebreken in: Men wort geagt als honden krengen, En soo men dan niet op kan brengen De Pagten van het Land, als ’t hoort, Aanstonts soo word men op de Poort Geset, om Diefjes maat te singen: Dan moet men Cabriole springen Met Blote rugge, een vreemden dans Door ’t kunstig ampt van Meester Hans, Die met de Roe doet wond’re kragten: Dit is de weerloon van het Pagten: Soo dat ik gants dit Ambacht haat.
Wil ik nu zijn in and’re staat, Wat sal ik best dan exerceeren?
Ik heb geen sin in ’t Schapen scheeren, Ik heb geen sin in Kakelaar, Of in een valze Makelaar, Ik heb geen sin de Klok te luyen Of door de Stad met Bik te kruyen; Loop ik met bukkig of met sprot Dat ampt is voor my veel te rot; Of loop ik om met soete knollen Met een Karos met twe katrollen Als een stads Jantje, foey ik haat, De naam van sulken mede maat; Ik wil niet zijn een Velle-ploder, Een Asman, of een Varkendoder; ’t Is best een Lapper van de Schoen, Als maar dat werk mijn buik kan vôen Ben ik te vrêen: mijn kunst is suiver, Ik lap soo goet voor eene stuiver Als voor een schelling, klijne prijs Doet imant werken na vereys, En circum, circa, TWEEDE TONEEL.
JORIS, uit met een Schoen.
BUurman, Buurman!
hoe spreekje mijn soo suur an.
Hoor meester flip!
mijn wijfjes schoen, Die is geraakt uit haar fatsoen, s’Is scheef, en om u ’t kort te seggen, Gy moet een agterlapje leggen Aan haar polvy, en dese naat Herstellen met een pikkedraat.
Daar is een soopje Brandemoris Tot loon uws werk.
meester Joris, Mijn brave vent, geef hier de schoen Ik sal het soo terstont gaan doen, In ’t kort kunt gy hem wederhalen JORIS.
Heel wel, dan sal ik u betalen, Het overschot.
ô Brandewijn, ô Drank so goet voor alle pijn.
ô Heilsaam kruit om ’t hert te sterken, Dat wond’re dingen uit kan werken, Voor Flerecijn; ô Brandewijn!
Die voor de beste Medecijn Gehouden wort van veel Doctooren, Aptekeren en Professooren, Die als een oorsaak van de vreugd, De doffe geesten maakt verheugd.
Ik laak rosool, magoor, Jenever, Als dranken voor een drogen wever.
Ik laak outbier, anijs, lavas, Wanneer ik vol heb sulken glas.
ô Bloet dat smaakt, kruipt in mijn clieren En maekt een jeuksel in mijn nieren, Kloek, kloek, kloek, kloek!
maar sulken nat ’t Geen voorkomt uit het paters vat, En uit kan werken wond’re dingen, Daar moet ik rijs een liet van singen.
Hy Singt.
DIe borrel is’er so seker so goet, Sy schiet haar kragten in al mijn bloet: Branwijntje, branwijntje, je bent’er soo edel By fluiten, bassen, fiolen en vedel; Branwijntje die maakt’er dat een Man Niet meer tuiten of blasen en kan. Branwijntje die doet’er een Boertje singen, En een Boerinnetje helder opspringen, Rink, kink, kinkel boven de kuit, Door kragt van sijn vermaklijk kruit.
Branwijntje die maekt’er seer ligte bollen, Branwijntje die doet’er een Mijsje rijs rollen, Rink, kink, kinkel, boven de kuit, Branwijntje is’er een wonderlik kruit, Branwijntje, branwijntje, die doet rijs soenen, Branwijntje doet’er een Mijsje poenen; Branwijntje die is’er seer kloek, kloek, kloek, Branwijntje hout af de Vrouwen en broek, Want sine Cerere wiljet vatten, En Bacho; lollen geen Maartse Katten, Branwijntje is’er een wonderlijk kruit Rink, kink, kinkel boven de kuit.
Wel soo, wel soo, ik heb ’t nooijt geweten, Dat brandewijn ook maakt poëten En in de menschen scherpt ’t verstant.
Een deuntje op mijn eigen hant, Soo!
soo!
en voor de vuist te singen, Wel Brandewijn, wat wond’re dingen, Wat vlugge geesten maakt u kragt, Dat’s uit: nou op wat aârs gedagt, Nu mag ik reis na Caatje stappen En gelt ontfangen voor het lappen Van dese muyl.
LAURENTIUS, uit Nu is’t de tijd, Dat ik hem maken kan verblijd; Ik sal hem ’t ampt van Hondeslager, En van de Kerk een Sleuteldrager Vereeren, want Jan Bietekroot, Die dit bedient heeft, is nu Doot, En alsoo hem belofte schult maakt Soo is het goet dat die vervult raakt.
Hy is een Jonkman wel ter taal En altijd bly schoon noch soo kaal, Gedienstig, en van inborst aardig, Daarom acht ik dit ampt hem waardig, Vermits hy groot is van begrip: Hem!
benje in jou pothuis Flip?
Hy sit’er niet, ’k wagt wat, dieswegen.
VIERDE TONEELFLIP, uit.
NU ’k weer mijn geltje heb verkregen Neem ik weer bly mijn Laptuig aan; Maar wien sie ’k voor mijn pothuis staan?
Ik kom van passen hier aanstappen, Misschien moet ik wat schoenen lappen, LAURENTIUS.
benje daar?
ik quam by jouw, Vermits ik u wat seggen wouw.
Ik weet wel wat gy mijn wilt seggen, Om op u schoen een lap te leggen, Geeft myse Heer Laurentius.
LAURENTIUS.
Je bent wat haastig man, sus, sus!
Heb je dan jou polvy gebroken?
Wagt wat tot dat ik heb gesproken.
Wilje ook een Leertie aan jou schoen?
Geef my, ik sal’t terstont aandoen, Of moet ik u de schoenmaat eggen?
Neen, swijg, ’k heb u wat nieuws te seggen, Hoor!
ik heb van de Magistraat Verkregen, dat ik mag de staat Vergeven van een Hondeslager, En van de Kerk een Sleuteldrager, En mits gy zijt in handel trouw, Soo schenk ik dit Officie jouw.
Weg met mijn schootsvel, hamer, garen.
Weg met de spijkers, varkens haren, Weg met de spanriem en het leer; ’k Ben nu gemaakt een ander Heer.
’k Ben nu mijn Heer de Hondeslager, En van de Kerk een sleuteldrager!
ik blijf u hoog verpligt Dat gy die weldaat hebt verrigt, Maar nu wou ik alleen wel weten, Of ik wel van dat ampt kan eeten Spek, vlijs en broot met wijn gemengt?
Seg mijn hoeveel’t ter week opbrengt?
’t Brengt ruim ter week op een Rixdaalder.
Hier zijn wel Menschen die noch kaalder, Ja schraalder leven in dit Land.
Het brengt ook op vry ligt en brand, Een nieuwe Mantel alle Jaren, En soo gy suiniglijk wilt sparen, Al wat men u in Kerktijd geeft, Men waarlijk als een Burger leeft.
Flip, ter sijden.
Ik vrees, ik vrees, de Brandemoris, Die lekkre drank van Buurman Joris, Die sal’t verbruyen!
Niet, als dat ik ben wonder bly.
En als’er sal een paartje trouwen, Die moeten wat u mee toedouwen, En noch al meer dat smerig is.
Mijn Heer doe nu bekentenis Wat dat ik in mijn ampt moet maken, En wat ik ’sweeks moet doen voor saken?
Hoor toe!
dit is alleen u werk: Gy moet de honden uit de Kerk Verdrijven, als gy haar hoort rasen.
Gy moet de Jongens die sig basen Vertonen, door gekijf, geschreuw, De Kerk uitboenen als een Leuw.
Je moet die geen met slagen wreken Die rase en vegten onder ’t preken.