floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
dat ’s dievery, Ik matze gistren noch, en vondt te naasten by Vijf pinten.
Wel ik heb ’t zoo net niet nae gemeeten.
Maar ’t is te weinig moetje weeten.
De wijn is boven dat te zuur.
Ik weet goê raadt, wy zellenze verlengen, En met twee ming’len waater mengen.
z’Is stark, zoo zal ze beeter zijn, als puur.
z’Is ros van kleur daer by.
Dat zalze blanker maaken.
Oudt Tonnevleisch an ’t spit, en zuure rosse wijn, Gemengt met waater; wat, het zal te schandigh zijn.
Ik schafte varsche kost, en drank, als ’t my zou raaken.
Wel als’t jou raakt, zoo moey jou met jou zaaken.
Tot andre kost is nu geen tijdt, het is te laat, Wy zellen voor de beurstijdt eeten; Want Joachim heeft niet ontbeeten, En zoo men zoo lang wachte, wat een praat, Hy at licht alles op, dat ik hem veur zou zetten; Geen tijdtverzuim zou ’t hem beletten.
Nu moet hy’t in een hallef uur, of min, Of hakken, daar ik wel een oortje broodt by win.
Maar ’t is te slecht; was ik als jy, ’k zou vreezen... Geer.
Was jy, als ik; was ik, als jy, Dan was ik maar een quistgoedt; deeze Pry Maaktme altijdt, dat ik... maar de kost moet vaardig weezen Omtrent half twaalven, repje wat, Wy moeten op de beurs zijn, datje ’t vat.
Zie daarom dienj’er op te letten.
Maar zulje geen bankket op zetten?
In ’t Pakhuis staat een zak vol scheeps beschuit, Katrijn, zoek daar de grootste brokken uit, En leg die in een Schaal; ’k heb ook een hoop karstengen Daar ginssen by een boom zien brengen, Waar uit de Jongens wel de heele helft, of meêr Half goeden weeten uit te pikken: Haal daar een schoot vol van, en kom hier daadlijk weêr.
Maar in der daadt, Monfreer, het zal niet schikken.
’k Zeg haal ’er maar een schoot vol van, Lees daar de besten uit, en braa die in een pan.
Neen, blijf Katrijn.
Monfreer, ’t zal immers schande weezen Karstengen by een boom te raapen, en daar meê Een gast t’onthaalen.
Koop die liever.
Benje al reê.
Wel jy hebt altijdt wel te vreezen Veur schande; acht jy’t gelt niet meêr, Als zoo een zotte schandige eer, Die noch op reeden rust, noch gronden?
Wie droes kan proeven, wat gekoft is, of gevonden, Of opgeraapt.
Ik raad’ alleen Monfreer... Geer.
Hoe is’t, heb ik j’om raadt ontbooden?
En wat weet jy van gasten nooden, Of schaffen?
Blijf maar hier, Katrijn, Wy hoeven geen bankket, daar zal geen tijdt toe zijn; Veur beurstijdt zullen wy noch van de tafel scheijen; Jy kunt dan ’t braaden vleisch bereijen, Gelijk gezeidt is.
Maar... Geer.
Maar zeg ik, houd je mondt.
Katrijn, doe jy ’t, als ik gezeidt heb, en terstondt.
WEl Juffrouw, wie zou op zulk gast gaan niet verslingeren?
Dat zel eerst smaaken; ’k vrees jou Vryer zal zijn vingeren Tot an de knokkels toe opeeten.
Praatme van Mijn Broêr, noch Vryer, noch van eeten.
Katrijn, ik wou veel liever weeten, Dewijl ik ’t niet begrijpen kan, Hoe dat om mijnen ’t wil de reis zou blijven steeken.
’t Was immers aangeleidt alleen om mijnent wil?
En ’t is een groot verschil, Om mijnent wil een reis te maaken of te breeken.
Daer haapert iets, maar waer het vast Mag wezen, weet ik niet; ik heb zoo daadlijk last Van Joris, uit de naam van jou Monfreer gekreegen, Dat hyme wel ekspresslijk liet gebiên, Als dat ik wel te deegen toe zou zien, Dat niemandt, wie ’t ook was, door geenerhande weegen, Met u, van buitens huis, het allerminste woordt Zou spreeken.
Hy was zeer verleegen, en verstoort, En praate van jou op te sluiten; Ten waar hem Joris van mijn trouw, Verzeekert had, en dat ik ’t zoo wel maaken zou, Dat niemandt vreemdts jou spreeken zou van buiten.
Hy zeim’er by, dat hy de reedenen niet wist, Noch hoe de zaaken leggen; Ten minsten wou hy het niet zeggen.
Maar Karel zal misschien door d’een of d’andre list... Izab.
Zwijg, daar is Joris.
Izabelle, Joris, Katrijn.
NEem Katrijn, Sieur Geeraardt zendtje Dees roeste spyker, en dit endtje Gespliste marling: maak het vast, Gelijk als hy ’t jou strakjes heeft belast.
Ik weet niet, of ik ’t doen zal konnen.
Wacht dan, tot dat ik by je kom, ’k Ben hier zoo daadelijk weêrom.
Waar gaeje?
’k Breng een zakje dukatonnen In konsingnasie tot Lenooren.
Waarom dat?
Om reeden, die men niet mag weeten.
Welke grillen!
Mag ik ’t niet weeten?
’k Weet het zelf niet.
Heintje van buiten op straat.
Kammen, brillen, En messen, koopt ’er niemandt wat?
Ey Joris, ik hoor daar een Kraamer; Koop nou het schaertje, datje mijn Zoo lang belooft hebt.
Breng hem by ons op de kaamer.
Ik denk niet, datje ’t meent, Katrijn?
Je weet wel, dat Sinjeur.... Katr.
Die zal ’t niet weeten.
Kammen En brillen.
Zoo j’ em weg gaen laet, En niet en haalt... Jor.
Hoe, benje quaedt?
’k Beloofje... Jor.
Maar hoe zou Sinjeur zen zelf vergrammen, Indien hy ’t wist.
Nou Joris doe haar zin, Voor deeze reis, en laat hem in.
Ja wel, zie daar, ik durf niet.
Kammen, fijne Schaermessen, schaertjes, kristallyne Gesleepen brillen.
Wel ik zweer Jou, Joris, by mijn maagdlijke eer, Zoo jy hem weg laet gaen, dat ik je van men leeven Geen vriend’lijk woordt zel geeven.
Katrijntje!
Laet jy mijn met vreên.
Wel hoor ten minsten eens mijn reên.
Ik wil niet hooren, zeg ik.
Meisje!
Weg, van men lijf.
Ey, hoor een reisje, Ik zal hem haalen; maar zieme eerst eens vriendlijk an.
Wel, ’k zal het daadlijk doen, zoo vriend’lijk als ik kan; Maar loop wat rasjes, als een man.
’t Is wel, ik zal hem binnen laaten; Maar maak, eêr dat ik weêrkom, dat De koop doch klaar is, en dat jy niet op het mat Gevonden wordt, noch ook dat jou Sinjeur hoort praaten.
DIe Kraamer zal licht Heintje zijn, na ’k schat.
* My dunkt het aan zijn stem.
Dat ’s makkelijk te hooren.
Ik merkte straks, dat gy hem spreeken woudt.
Veurzeeker, ’t staet met ons licht vreemdt geschooren.
Wie weet of Karel ’t werk niet brouwt, Dat wy niet nae de Hofsteê rijen?
Maar daer is Heintje zelf.
Izabelle, Katrijn, Heintje.
Heintje een Brief overleeverende.
MEjuffrouw, lang geteem Wil nu de tijdt niet lijen, Lees daarom straks dees brief, zoo’t u belieft, en neem Een opzet, of gy al uw leevedaagen, Door ongegronde vrees, en schijn Van schand, wilt ongelukkig zijn, Of met een eerlijk man een eerlijke uitvlucht waagen.
Wat is ’er gaans.
Dees brief, als gy die leest, Zal u berechten wat Heer Karel hoopt, en vreest.
Izabelle leest.
MEJUFFROUW, Ik heb eindelijk uwen Broeder de grootste uitspoorigheidt des waereldts doen bedryven.
Hy heeft met my om twee honderdt dukatons gewedt, dat hy u acht daagen lang zoo opsluiten zou, dat niemandt met u spreeken zal.
Houw dan uw woordt, aanvaerdt mijne trouwbelofte, die gy beslooten zult vinden achter in mijn portret, dat ik u in plaats van een trouwpenning zend, en sta my toe, dat ik een middel aanwende, om bedekt in uw huis te komen, en u van daar, ten huize van mijn Nicht, te brengen, daar gy van alle opspraak zult bevrijdt zijn.
Het staat nu aan u alleen ons beide de allergelukkigste of ongelukkigste van alle menschen, voor al ons leeven, te maaken.
Katrijn, hier zienwe nu de reeden Van Geeraardts vrees, en al d’omstandigheeden; Hierom sloot hy het huis zoo vast In ’t slot; hierom gaf Joris u die last Van my zoo vlytig te bewaaren.
Wel, wel, is ’t meuglijk.
Heintje.
Ey, verspillenwe geen tijdt; Maar denk Mejuffrouw, welk een angst Heer Karel lijdt, Zoo lang hy van mijn weedervaaren Geen tijding heeft.
Wat zal ik doen Katrijn?
och, och!
Wel Juffrouw, valt hier noch Te twijffelen?
ik zou ’t met Karel liever waagen, Als al mijn leevedaagen Met Geeraardt, of met zoo een ouwe Saggelaar Geplaagt te weezen, ja,’k zou my niet eens bedenken?
Katrijn, gy hebt het vry goedt zeggen; maar Bedenk eens, hoe ’t mijn goede naam zou krenken?
Met lang te denken gaat de tijdt voorby, En gy raakt nooit uit uwe slaverny.
Wie weet, wat hy met u noch zal beginnen?
die zich meester van uw heele vryheidt maakt, Wat komt zulk een niet in de zinnen?
Gy ziet niet, wat gevaar u naakt.
Nou Juffrouw, resolveer, eêr Joris In huis komt.
Voor een Juffrouw van geslacht, Als ik ben, dunkt my, dat het vry wat buiten spoor is, Zoo weg te gaan.
Och, ’t is al t’onbedacht!
’t Geschiedt uit noodt; de noodt breekt alle wetten.
Jy hebt jou maar gerust te zetten; Maak van de noodt een deughdt.
Wel Heintje, zeg uw Heer, Dat hy in ’t werk stel, wat hy kan, om ons te redden; Dat hy mijn leeven, en mijn eer In handen heeft.
Dit malle wedden Bevrijdt uw goede naam veur opspraak by elkeen, Die maar verstandt heeft.
’k Wil het hoopen.
Waar is de trouwbelofte.
In zijn portret.
Doe ’t oopen, Ik vind het knipje niet.
Dat deê mijn Heer om reên, Op dat men iets daar binnen kon versteeken, Dat niemandt vinden zou, als die het kunsje wist.
Zoo gaat het op, Mejuffrouw; zie, daar is ’t Ontslooten.
’k Vat het.
Laet ons van een schaertje spreeken, ’k Hoor Joris komen.
Izabelle, Katrijn, Heintje, Joris.
IS de koopmanschap gedaan.
De Kraemer is te duur.
Het komtme meêr te staan.
Als jy me biedt Jor.
Nou ras Katrijn, jy moet het neemen, Of laaten; hier valt niet te teemen.
Bie jyme dan niet meêr?
Niet meêr, als ik je zey.
Het kostme zelf acht stuivers.
van ’t kantoor roepende.
Joris, hey!
Waar blijfje?
’k Hoor Sinjeur daar roepen, seldrementen, Kom, kraamer, kom, gaa haastig uit.
Laat my mijn goedt met vreeden venten.
Waar blijfje Joris.
Och, Katrijntje, ’t is verbruit.
Daar roept hy weêr.
Wel geef hem negend’halve stuiver, En laet hem uit; ik houw dit schaertje.
Wel, gen dagh.
KAtrijn, hoe minzaam is dit aanzicht.
’t Is wel zuiver Geschildert.
Dat zijn oogen, ach!
Wat vriendelijker zwier speelt door dit heele weezen!
Ik zouw ’er zijn gemoedt uit leezen; De zeedigheidt... Katr.
Daer is je Broeder; bergh ’t portret.
Waar laat ik ’t.
Smijt het op het bedt.
WAt droes, moet ik dan eeuwig kijven?
Hoe, hoorde ik Joris hier beneên niet?
Ja, Sinjeur.
Waar drommel is hy?
Hy is veur.
My dunkt, ik hoor hem an de deur.
En daadlijk hier.
Wat magh hy daar bedrijven?
De droes!
zoo hy weêr uitgaat, wel ik zweer.... Neen, neen, ik zie hem, hy komt weêr.
Geeraardt, Izabelle, Katrijn, Joris.
WAt deedje daar aan ’t slot.
Wijl niemandt t’huis zal blijven, Dan ’t Vrouwvolk, en dat jy, en ik uit moeten gaan, Zoo dochtme diende ik acht te slaan, Dat alles hecht was.
Geef de sleutel hier.
Zy zouwen* Jou wel bedriegen: ’k durf mijn zelven best betrouwen.
Maar is het nachtslot ook ontstelt?
Je moet eens zien, wat nou het bankgeldt gelt: Ik moet ’er iemandt oover schryven.
Maar ik ga metje, en moet eens hooren gaan, Of ik van mijn Kozijn niets kan verstaan.
Ik kan op mijn kantoor niet blyven, Zoo leidtme dat in ’t hooft en maalt, Sints dat my kortling is verhaalt, Dat hy van Kalikoet te Kadiks is gekomen.
Veur ik hem zie, heb ik geen deeg.
’k Ga met jou daadlijk uit.
Ik moet jou onderweeg Wat zeggen, daar ik na vernoomen Wil hebben; maar maak jy voor hallef elf Weêr t’huis te weezen.
Kom, laat ik nou mijn zelf Wat spoên, van stilstaan zel de tijdt niet lengen.
Waar is de schuyer, en mijn hoedt, Katrijn?
Hier is jou hoedt, Sinjeur, ik zel de schuyer brengen.
Waar blijftze.
Ik zoek vast.
Zou zy hier op ’t bedt wel zijn?
Maar wat is dit voor een Juweel, met diamanten Zoo kostelijk bezet aan alle kanten?
Wel hoe komt dat hier op het bedt?
Maar na ik zie, is ’t een portret.
Ja doch, daar staat een Jongman in geschildert.
Gansch bloedt!
’t is Karel.
Wel, de duivel haal de vent!
Wat zal dit weezen?
seldrement, Ik ben de wedding quijt.
Wel benje zoo verwildert, En hebje zoo jou plicht vergeeten, Izabel, Dat jy’t met Karel houdt.
Maar hoor, Broêr.
’k Wil jou Broêr niet weezen.
Ey hoor toch eens.
Ja wel, ’k wordt dul; Foey, foey, laat jy jou zoo beleezen.
Maar ’t is zoo quaedt niet.
Het is boevespul, ’t Zijn hoereparten, die geen vroome dochters passen.
Ey, hoorme eens, maar een oogenblik.
Zwijg stil, jy smijt jou eer zoo schandelijk in ’t slik, Dat jou ’t al ’t waater van de Zee niet of zel wasschen.
Maar ’k zelje dat verleeren.
Broêr.
Jy bent mijn Zuster niet; mijn Zuster is geen hoer, Als jy bent, die met schilderijen, En diamanten, die jou zoo een lichtmis schenkt, Jou zelf in ’t heimelijk laat vrijen.
Foey, datje om d’eer zoo weinig denkt.
Maar wacht, ik zal dat wel beletten, Dat zweer ik, varken; ’k zal jou doen in ’t Spinhuis zetten.
Daar ik jou andersins had uitgetrouwt An iemandt, die veul braaver Kaerel, Als Karel is, een man, gelijk een paerel, Want hy heeft op het minst wel twee, dry tonnen goudt.
Maar dat ’s nou uit.
Jy hebt die kans verkeeken.
Ey hoor toch... Geer.
Lichtekooy, ’k wil jou niet hooren spreeken.
Hoor mijn dan.
Noch jou ook, karonje; jy luy staat Het samen; ’k merk ’t an jou gelaat.
Maar ik zal al jou hoerestreeken An Luikas Oom, en al de Vrienden gaan Eens fraay van stuk tot stuk verslaan.
Ik moet eens hooren, wat ’er die van zullen zeggen, En voorts met heurluy ooverleggen, Hoe dat men je allebey best voort in ’t Spinhuis krijgt.
KAtrijn, ’k ben zoo ontstelt.
Want hoe ik ’t keere of wende, Ik ben mijn raadt ten ende.
Dat ’s een oploopendheidt, die alles overstijgt.
Geef gy my goede raadt.
Wist ik’er een te vinden.
Maar wie zou denken, dat jou Broêr op’t bedt Zou zoeken.
Denk maar, hoe men hem die pas verzet, En dit gevaar ontkom; hy zal my by de vrinden, En meest by Luikas Oom zeer zwart Uitschildren, en het werk ten quaadtsten duijen.
Katrijn, ik vrees voor donkre buijen.
’t Zal licht geen noodt doen.
jy hebt te kleinen hart.
Waar is de brief, en trouwbelofte?
In zijn portretje Geslooten.
Zoo hy die eens vondt!
Hy weet het kunsje van het knipje niet; Ey zetje Te vreeden, en gerust; dat ’s bang zijn zonder grondt.
Kon ik maar eens met Heintje spreeken, Of met Heer Karel, ’t was met al mijn vrees gedaen; Zy zouwen ons hier in niet laeten steeken.
Ik zel na booven an het venster gaen Oppassen, om te zien, en om te hooren, Of d’een, of d’ander ook tot Joffrouw Leonooren Te spreeken is, die ’t Heintje zeit.
Jy bent ontstelt, gae jy te bedde, en wilt niet vreezen.
Een mensch moet voor de tijdt niet ongelukkig weezen.
Zoo draage een uitkomst ziet, zoo brengme toch bescheidt.
Einde van het Tweede Bedrijf.
Karel, Eduardt gekleedt als een Spaansch knecht; Leonore, Kornelia.
MEjuffrouw, ik misbruik uw heuschheidt.
Niet met allen; Ey, maak daar toch geen woorden van, Gebie maar.
Ik verzoek u dan, Dat gy hier wat blijft staan, of ons iet voor mogt vallen, Daar uwe hulp in dienen kon.
Heel gaeren, ’k wou, dat Heintje maar begon.
Ik ben benieuwt zijn trotse spaansche treeden, Zijn wellekomst, en vordre omstandigheeden Te zien.
’t Is alles klaar; Mejuffrouw Leonoor, Kornelia kan u terwijl verzellen; Wy gaan met Heintje ’t werk bestellen: Hy wacht ons achter aan de poort.
Wilt gy hier voor Niet liever uitgaan?
Neen; dat moght het werk verbrodden, Zoo Geeraardt zag, dat Heintje uit uwe wooning quam; Want niet een mensch moet hem hier kennen t’Amsterdam; Hy is door d’andre weg veel lichter te bedodden; Vaar wel dan Engel; maar ga hier doch niet van daan.
Doe maar uw dingen, en laat ons begaan.
Leonore, Kornelia.
JA wel, Mejuffrouw, ’t is, dunkt my, een stout bestaan Van Juffrouw Izabel; ik zou zoo stout niet weezen.
Waarom, Malloot, wat zouje vreezen?
Het smaalijk praaten van de luy.
Zoudt gy dat praaten zwaarder weegen, Als zulk een overlast te lijden?
Wel te deegen: Jy niet, Mejuffrouw?
Neen ik, acht het maar een buy, Die schielijk overwaait; men zal na drie, vier weeken, Wanneer zy Karels Huisvrouw is, Niet eens mêer van dit deurgaan hooren spreeken; En dan zal zy, uit haar gevankenis, En slaaverny verlost, haar overige leeven Aan toegelaaten vreugdt in vryheidt overgeeven.
’t Is waar, ’t verschil van tween is groot; Maar pleegje d’opspraak niet te vreezen als de doodt?
Ja; maar Heer Eduardt heeft my zoo wel beleezen, Dat my die bullebak niet meêr vervaardt, En d’ ongelukkigste des waereldts zou ik weezen, Zoo ik na ’t oogwit van mijn voogden wierdt gepaart, Of ’t praaten van de luy zou vreezen.
Gy kent mijn oudste voogdt zijn zoon, Wat dunkt u van hem?
Hy is schoon, En waerdt om met een slab te loopen.
Die wou men my nochtans voor een juweel verkoopen.
Heeft Fobert u gevrijt, en weet ik daar niet van?
Neen; ’t was daar op de Vader doelde; Maar ’k heb hem zien doen, dat hy vrucht’loos woelde, En dat ik my wel zelf verzien zou van een man, Als hyme alleen in d’echt wou binden, Om daar zijn voordeel by te vinden, En daarom heb ik my stilzwijgend aan Heer Eduardt verloofdt, en meen mijn eigen voogden Te dwingen, om ons huwlijk toe te staan.
Zelf door bedwang van rechten, of zy ’t poogden Te weeren: want een voogdt wordt met groot recht veracht, Die eigen nut in plaats van ’s weezen nut betracht.
Wat aan belangt uw eigen zaaken, Dat gy u daar met ernst meê moeit, begrijp ik wel: Maar datge om Juffrouw Izabel, Of Karel niet ontziet op ieders tong te raaken, Is iets, dat ik me niet versta.
Gy acht quaadt klappen meêr, als ik, Kornelia; ’k Versta met u, dat ieder een moet mijen Op al de waerelts tong te rijen, Wanneer ’t maar weinig voordeel doet; Maar ik versta ’t heel anders, als men ’t goedt, Dat daar uit spruit, veel grooter kan bevinden, Dan d’opspraak; dat men zijn getrouwste vrinden Zijn hulp niet weigren magh, maar bystaan moet, Voornaamlijk, als zy teegen reeden Verongelijkt, geen andere uitkomst zien; Heer Eduardt, wien’t Karel heeft gebeeden, Verzoekt my nu, dat ik de handt zou biên Aan Izabelle, die haar kerker wil ontvliên: Hoe kan het Eduardt zijn beste vriendt ontzeggen, Of ik het weigren aan mijn Eduardt?
Behalven dat ik my ook laat geleegen leggen Aan Izabels en Karels smart, Want buiten reeden valt hen Geeraardt veel te hardt, En om een weinig smaalijk praaten, Behoorde ik, zoo my dunkt, dit goedt doen niet te laaten.
Zal ’t al de waereldt zoo verstaan, als gy ’t verstaat?
Dat d’eene goedt doen noemt, noemt d’ander dikwils quaadt.
Als al de waereldt quaadt wou noemen, Dat goedt is, en het goede doemen?
Korn Acht gy dan al de waereldt dom?
Heel dikwils; ’t spreekwoordt zeidt, doe wel, en zie niet om.
Ik acht het zeggen van de lieden Zeer veel in dingen, die maar middelmaatig zijn; In groote moet alleen de reeden ons gebieden.
Want eer en deugdt bestaan niet in de schijn: Wy moeten d’eer van d’achting onderscheijen.
’k Weet onderscheidt in geen van beijen; En ik meen eer te zijn, al wat men eerlijk noemt.
Ik niet; op die manier zou ’t graauw de wetten stellen; De botterik het vonnis vellen, Wat waerdig was mispreezen, of geroemt.
Maar wijl uw oog tot in het binnenst van de reeden Niet wel doordringen kan, en zien Wat waarlijk best is, doet gy veiligst uwe zeeden Te reeglen na gewoonte, en achting, en te vliên Al ’t geen maar schijn tot stof van achterklappen Verstrekken kan. Maar gints komt Eduardt Met Heintje.
Zie eens hoeze stappen.
Dat ’s op zijn Spaansch de stap van een grootmoedig hart.
Nu schort het niet, als aan zijn klappen.
Dat zal wel gaan: ’t is al een wonderlijke gek.
Ook lijkt Heer Eduardt natuurelijk een Spek.
Ik ben benuuwt hoe ’t af zal loopen.
Heintje, onder de naam van Don Gasparo, of Jasper, Eduardt, als zijn knecht, onder de naam van Ot,of Octavio; twee of drie Spaansche knechts,stom, met een kist, en bagazie; Ka-trijn in ’t venster; Leonoor, enKornelia, op haar stoep.
OCtavio.
Sinjoor.
Ga, klop de deur eens open.
Och Heintje, benje daer?
dat’s goedt, want Juffrouw is Te bedt gaen leggen uit een puure ontsteltenis.
Wat schort ’er?
Geeraardt heeft jou Heers portret gevonden.
De droes, hier is het halve werk geschonden!
Hoe drommel komt hy aan ’t portret?
Toen jy flus weg gingt, quam Sinjeur in haest beneeden, En Juffrouw smeet het uit verbaastheidt op het bedt, Daer hy het vondt, en nae wat anders zocht.
Mijn leeden Staen noch en trillen, zoo vervaerlijk ging hy aan.
Hy heeft de deur nae hem in ’t nachtslot toe geslooten, En is, als raazende, na Luikas Oom gegaan, Daer hy het werk zeer zel vergrooten, En schenden Juffrouws naam en faam; Want ziet, hy hoerde, en pryde, en sprak van Spinhuis zetten, En schold ons niet, als veur karonjes, vodden, sletten.
Ja wel, Katrijn, ’k ben onbequaam, Om ons hier door te redden.
Zoo is z’er quaelijk an; want Heintje, ’k wil wel wedden, Och ja, ’t gaet vast, dat Luikas al, Wat Geeraardt zeidt, gelooven zal; Zoo jy ons in het werk laet steeken.
Want Geeraardt zel met Luikas hier* terstondt Weêr weezen.
Wacht, ’k bedenk een vondt.
Dat waar ook wonder zou ’t j’er nou juist an ontbreeken.
Hoor, is de deur in ’t nachtslot; ’k weet goê raadt, Doe ook de grendels daar van binnen veur, en laat Den reekel wachten hier op straat.
Hoe zeer hy klopt, doe jy niet oopen, Tot dat ik weêr kom.
Wilje een wenschlijke uitkomst hoopen, Zoo toon nu ook jou kunst, Katrijn, Denk op een middel van wat schijn, Dat jy hem ophoudt: want komt hy der eerder binnen, Zoo is het heele werk verbrodt.
Laet jy my maar begaen, ik zel wel wat verzinnen.
Gae jy maar heen, daer zel ik wel een schot Veur schieten.
Heintje, Eduardt, dry Knechts, als vooren, Leonoore, Kornelia.
’t SChijnt daar niet te deegen, Want Heintje komt weêrom.
Ey, laatme niet verleegen, Verzie my daadlijk van een zwarte mantel, en Een kooper bekken, met een hooge hoedt; ik ben Te drommelsch in het naauw, vol angst en vreezen; Want Geeraardt is boos na zijn Oom gegaan, En quam hy met hem weêr, eêr ik gereedt kost weezen... Leon.
Wat zou ’t dan zijn?
De droes, daar komt hy aan!
Houdt hem Katrijn niet op, zoo is ’t gedaan.
Ey lieve, helpme straks verkleeden.
Maar zeg ons doch om welke reeden?
Kom, kom, ’k zal ’t binnen doen; want zag hy my op straat In deeze kleêren, of dees koffer, ’k wist geen raadt In al de waereldt.
Geeraardt, Luikas.
ZYn dat dingen die betaamen?
Wat zegje, Oom?
Luik.
’k Zeg, zy hoort heur in heur hart te schaamen, Zoo ’t waer is; maar ik ken ’t niet looven, wat een praat.
Veuroordeel heeft jou lichtelijk bedroogen.
Loof mijn niet, Oom; maar loof jou oogen; Dit is het konterfeitsel van Een van haar Pollen; Oom, het kan Niet anders weezen.
Wie zou zulke kostlijkheeden Veur niemendal weg schenken?
neen, zy moet Gestraft zijn, Oom.
Mit zinnen, zoet, Zoo haestig niet.
Mit groote reeden Behoorde zy gestraft te weezen, ik beken ’t, Wanneer het waer was.
Maar je bent Te haestig.
Oom, ik zeg de waarheidt, Wat droes, begeerje grooter klaarheidt?
Verdraagt men dit, zoo zel zy d’eer van ons geslacht Niet leelijk veurstaan.
Wat zou dan jou miening weezen.
Wat zou men mit ’er doen?
Daar heb ik op gedacht; Mijn meining, Oom, die is in deezen, Als dat men haar van al haar erfgoedt net En zuiver bastert maak, en zet Haar voort in ’t Spinhuis, en belet Dat zy der niet weêr uit komt van haar leeven.
Zoo kan zy anderen een goedt eksempel geeven.
Maar Gerrit neef, dat zou noch meêr Tot naadeel, en verkleining Van onze goede naam, van ons geslacht, en eer Verstrekken.
’t Is nochtans mijn meining.
Maar ’t is jou zuster.
Of ’t mijn zuster is, of niet.
Wat raakt die schandtvlek ons, nu ons die schandt geschiedt, Dat zy haar lijf zoo stout durft overgeeven.
Maar ’t is geen vol bewijs van heur oneerlijk leeven; Dit Schilderytje is licht.... Geer.
Ik mis ’t geduldt.
Neen Oom, ’t is wis, de pry heeft schuldt, Zy moet in ’t Spinhuis, en van ’t erfgoedt zijn versteeken.
Gy stemt dit ook, niet Luikas Oom?
want ziet Onze eer, onze eer!
Of ik ’t zel stemmen weet ik niet, Eerst moet ik Izabel eens spreeken.
Goedt, goedt, ik zel jou by haar brengen.
Hoe, Wat ’s dit?
ik draay het nachtslot open, En echter blijft de deur noch toe.
Hoe drommel of dit of zel loopen?
Och hier is onraadt.
Oom, heb ik ’t je niet gezeidt?
Zy is wis met haar Pol te bedt, en onze meidt Die heeft ’er lichtlijk een steekpenning voor genooten, Zie, daarom is de deur van binnen toegeslooten.
Begrijpje ’t, zy staan ’t samen.
Wel, ik stae Verslaagen, en verstelt; maar Geeraardt schel eens, drae.
Zie daar, dat rammelt.
van binnen.
Weg, weg jongens met je schellen, En raazen, van de stoep.
Je zoudt wat zoeter bellen, Of kloppen: Trijn mient, dat het jongens doen.
Gansch bloedt, Doet zy niet op, ik loop de deur op met de voet.
Wie klopt daer?
wat is jou begeeren?
Was ik ’er binnen Pry, ik zouje dat wel leeren.
Wel ’t is dan best, dat ik niet oopen doe.
Mijn moedt Loopt over, varken; ’k zeg doe op, of’k wilje zweeren... Luik.
Nou, doeje kennen, Neef, en zeg, wie datje bent.
Wat meenje, Oom, dat die sloerie my niet kent?
Zy zoekt maar uitstel, om haar pollen te versteeken.
Die looze hoer; ik ken haar treeken.
Doe oopen Trijn, ik ben ’t mit jou Sinjeur.
Katrijn, Geeraardt, Luikas.
SInjeur, stae jy hier veur de deur, Met Luikas Oom, wie heeft zijn leeven!
Jou varken... Katr.
Hebje noch niet lang genoeg gekeeven?
Jou zuster is’er zoo an vast, Ze leidt van schrik te bedt.
Hoe komt de deur van binnen Gegrendelt.
Juffrouw heeft het my ekspres belast.
Zy heeft het jou belast?
ja wel, ik mis mijn zinnen.