floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
’T herdenken van uw liefde, en tederheid, alleen Verjaagd alle angst, en steld het kwynend hart te vreên.
Aan wat elenden my het lot zal overgeeven, Blyft ge aan my denken, ik zal daagelyks herleeven*.
Maar, wat of dit beduid?
waarom men in de nacht, ’T gevangenhuis onsluit?
ik had u niet verwacht.
EELAARD, JODELET.
DE rechters, om uw zaak, by een vergaard, dus spaade, Zyn medelydende, en doen u, in ’t eind genade.
In plaats van dat gy word gebragt Op morgen op ’t schavot, sterft gy noch deeze nacht.
Is dit de vrucht dan van der recht’ren meedelyden?
Acht gy dit niet?
zal die u niet bevryden Van schande en opspraak?
wilt gy sterven op ’t schavot?
Hoe kan ik dankbaar zyn de meesters van myn lot, Voor ’t vonnis, en de gunst, de dood my doende erlangen?
Met blyder aangezicht moest gy die gunst ontfangen.
Voldoed uw pligt, myn vriend, en praat zo veel niet meêr.
De dienaars van ’t gerecht verwachten u, myn heer.
’T gezicht van deeze zal misschien u best vernoegen.
EELAARD, IZABELLE, KATRYN, JODELET.
IK hoor hen; laaten we, Katryn, ons derwaards voegen.
Ik zal hem eind’lyk zien.
Wat zyt gy in uw schik?
Heb ik geen reden, daar men, op dit oogenblik, Door zyn verlossing, my het leeven weêr komt geeven, Zou niet een zelfde slag en hem en my doen sneeven?
Kend gy die dienaars, kend gy deeze rechters wel?
O onverwachte vreugd!
zyt gy ’t, myn Izabel.
Tegens Jodelet.
Wat ben ik u verpligt, al hebt ge my bedroogen, Gy hebt my wel voorzegt; noch te eenemaal geloogen, Dat ik zou sterven, en gewislyk deeze nacht, Maar van te groote vreugd, die ’k nimmer had verwacht.
Myn waardste!
Eelaard.
laat ons geen tyd verliezen Met dit omhelzen, maar aanstonds de vlugt verkiezen: Wy hebben tyds genoeg tot deeze vleijery, Als wy zyn buiten schoots, en van verrassing vry.
is Katryn voor hem?
Hoor, hoe ze u was genegen, Door haare min heeft zy uw vryheid weêr gekreegen.
Verhaal ’t in beter plaats, en in een vrijer lucht, Nu is het raadzaamst dat men zwygt, en spoedig vlugt.
Wel aan; maar eerst moet gy ons beiden vast beloven Dat ge ons niets vergen zult, noch tegens dank ontrooven.
Wy blyven anders.
Wil daar vry gerust op zyn.
’K beloof ’t u, by myn woord.
En ik het meê, Katryn.
Op die beloften zal ik alles met u waagen.
’T word tyd; vertrekken we, want het begint te daagen.
VRees nu voortaan voor geen gevaar noch onlust meêr, Hoe zeer men hen vervolgd, elk keerd toch vruchtloos weêr.
’K herleeve in ’t eind.
Hier na, twee jaaren nu geleeden, Heeft hem zyn goed geluk doen hooger staat bekleeden.
’K zal niet ophaalen wat gewesten deeze vier Zyn door gezworven, licht verveelde u alles hier; Noch door wat kunst zy zyn zo hoog in staat getoogen; Genoeg is ’t dat gy hen zaagt vlugten voor uwe oogen; En zonder dat ik u noch meêr verlangen laat, Zal ’k hen vertoonen in hun adelyke staat.
Maar om volmaakter te vertoonen al hun leeven Is ’t nodig dat ik in myn grot my ga begeeven, Om nieuwe geesten te verdaagen naar om hoog; Want die gy daadlyk zaagt voor uw nieuwsgierig oog Haar vlugt verbeeldende, en niet zonder u te ontroeren, Zyn zo bekwaam niet om het ov’rige uit te voeren.
’K heb geesten nodig van een hooger rang en staat; Maar ’k heb, terwyl ik u in deeze groente laat, Alleen tot uw vermaak iets geestigs voorgenoomen, Om uw’ verlangen, met tydkorting in te toomen.
Ik koom haast wederom.
vaarwel; wees niet beschroomd.
Gy, spooken, dat gy met uw kunst te voorschyn koomt.
Volgt een dans van Spooken, met vreemde postuuren.
VErschoon my, zo gy zyt zo lang alleen gebleeven: Het Tooneel veranderd, op het stampen van haar voet, in een vermaak’lyk lusthof.
Nu zal ik u doen zien uw zoon in staat verheeven.
Is dit niet Izabel?
wat kostelyker zwier!
Katryn volgd haare tred, en is haar kamenier.
Maar midlerwyl, voor al, wil niet het minste vreezen, Noch gaat van deeze plaats, ’tgeen u zou doodlyk weezen; Gaat gy voor my hier uit, zo is ’t met u gedaan.
’K zal my wel wachten, en niets zonder u bestaan.
IZABELLE, verbeeldende Hippolite, KATRYN, verbeeldende Klarine.
ZUlt gy dan geen verdriet in deeze wand’ling krygen?
En wiltge in deeze tuin de gantsche nacht verblyven?
Ik zal u zeggen wat my legt zo zwaar op ’t hert, ’K vergroot myn droefheid, met het veinzen van myn smert.
Prins Florilame... KATRYN.
Dat doed my klaagen, Dit’s de oorzaak, dat myn ziel moet zo veel pyn verdraagen.
Door zyne vriendschap, die gy licht’lyk merken kund, Heeft hy ons deeze deur in zyne tuin vergund.
Prinses Rozine, en myne ontrouwe, zonder schroomen, Als Florilame is uit, hier by elkander koomen; ’K verwagt hen op deez’ plaats, ik zal aan dien verraâr Verwyten zyne schuld, en zien doen zyn gevaar.
Mevrouw, in plaats van hem te ondekken uw’ gepeinzen, Zult gy veel beter doen alle uwe smert te ontveinzen.
Een man is altyd voogd, en al ons doen strekt eer Hem in zyn vrijery te sterken, meêr en meêr.
Zou ik ontveinzen zyn al te overspeelig minnen?
Zou ik zyn vrouw zyn, en een ander ’t herte winnen?
Kan hy wel, zonder smet, verbreeken zyne trouw?
Werd hy niet rood van schaamte op ’t aanzien van zyn vrouw?
Neen, dat ’s nu geen manier, maar in de tyd der ouden.
Noch woord, noch huuwelyk de mannen nu weêrhouden.
’T is eer in deeze tyd, mevrouw, indien een man, Die naar de waereld leefd, meesterssen hebben kan. IZABELLE.
Zwyg doch deeze ydele en oneerlyke gedachten, Dat men door huuw’lyks breuk en ontrouw zich doed achten.
Dat, zonder een meestersse, en met te zyn getrouw, Een man als hy daar door in schand vervallen zou; ’T is roem voor hem, zelfs tot die prys, daar na te trachten, Werd hy veracht daar door, ’k beminne dat verachten.
De schande die men, met zyn vrouw te minnen, heeft, Is een doorluchte schande, aan een die deugdzaam leefd.
De deur gaat open, stil, mevrouw, ik zie hem koomen.
Verbergen we ons.
Hy volgd, en heeft ons al vernoomen.
EELAARD, verbeeldende Theagenes, IZABELLE, en KATRYN, onder de naamen van Hippolite en Klarine.
GY vlugt dan myn prinses, me ontsteelende uw gezicht?
Zyn dat de zoetigheên, waar toe ge u had verpligt, Als wy in deeze tuin alleenig zouden weezen?
Vlugt dan niet meer, mevrouw, noch wild in ’t minste vreezen, Prins Florilame is uit, myn vrouw slaapt, nu is ’t tyd.
Zyt gy daar zeeker van?
Het is myn vrouw, ô spyt!
Ik waak, meineedige, noch ben nu niet bedroogen, In ’t midden van de nacht zie ik met heldere oogen.
Myn achterdenken is dan niet als al te waar!
En uw ondankbaarheid zie ik maar veel te klaar!
Gy zelf hebt uw geheim verraân en uw’ gedachten.
Hoe kon men dit van een bescheide minnaar wachten?
En wat voorzichtigheid is ’t niet, dat men zyn vrouw Voor een vertrouweling van zyne liefde hou!
Waar zyn uwe eeden, van geen mensch als my te minnen?
Waar is uw hart?
waar is uw trouw?
waar zyn uw’ zinnen?
Ondankb’re, als ik uw trouw ontfing, gedenk eens wat Verschil dat uwe staat toen met de myne had; Hoe ’k aan veel vryers, ryk en adelyk, deê blyken Dat niemand van hen all’ by u was te gelyken.
Wat teed’re vrindschap ik van vader ook voorheen Ontfing, ’k verliet die om te volgen u alleen, Tot myne ontschaakinge, reikte ik u zelf myne ermen, Om tegens vaders dwang daar door my te beschermen: Tot wat een uitterste ben ik zints niet gebragt, Na dat het wreed geval uw vlugt weêrstond met kracht?
Eer ’t los geluk in u te heffen nam behaagen, Van arm u maakte ryk, wat heb ik niet verdraagen?
Indien gy, trots op uw geluk, uw trouw verdrukt, Herstel my in uw hert daar ik ben uitgerukt.
’K deed alles, door de min die ik u heb gedraagen, Niet om uw groote staat, maar om u te behaagen.
Verwyt my toch uw vlugt, noch uwe liefde niet.
De min werkt wonderen als zy de ziel gebied.
Het was door hem, dat gy myn byzyn hebt geleeden, Gy volgde minder my, als uwe zin’lykheeden.
’K was toen niet veel, maar door uw vlugt, gedenk eens dat Myn staat, en de uwe, elkaar niet te verwyten had, Dat uw ontschaaking my zeer weinig konde baaten, Door dien gy al uw goed en rykdom moest verlaaten, Ik had van myne kant niet als myn zwaard, en ’t geen Gy my ten huuw’lyk bragt, was uwe liefde alleen; Het eerste heeft my dit geluk en staat verkreegen, Het tweede stelt myn lyf in veel gevaar daar tegen.
Wenst om uw vader, en zyn’ groote schatten, vry, Beklaag u dat gy gaat aan een prinses haar zy, Keer na uw vaderland, zie of uw geld zal konnen Verkrygen, deeze staat die ze u om my vergonnen.
In ’t eind waar van kund ge u beklaagen, zeg de reên?
By wat geval deed ik u aan ooit moei’lykheên?
Heb ik u ooit veracht?
verflaauwde ik ooit in ’t minnen?
De vrouwen zeeker zyn van wonderlyke zinnen!
Aanbid haar, laat uw min zelfs zyn zo groot, dat gy Op ’t alderned’rigste u steld onder haar voogdy, Hoopt haar met goeddoen op, wilt haare staat vermeêren, En weigerd niets aan haar genoegen of begeeren: Zo hy de minste breuk doet aen zyne echte trouw, Daar ’s na haar zin geen straf die daar by haalen zou.
Ik heb ’t u reeds gezegt, dat myn oprecht beminnen, Maar nooit uw grootsheid, was het voorwerp myner zinnen; Als ik myn vader heb verlaaten, dacht ik niet Als om te volgen u in armoede en verdriet.
Maar wyl deez’ hooge staat, en rykdom zo verheeven, U een lichtvaerdig hert daar nevens heeft gegeeven, Zo zal ik zwygen, voor zo veel het my aangaat; Maar denk aan wie dat gy verschuldigd zyt die staat; Prins Florilame is die ’t u alles heeft gegeeven, Hy kende u naauwelyks, of heeft u straks verheeven, En van een arm zoldaat een kapitein gemaakt, U kostelyk gekleed, daar gy bykans waard naakt, En niet genoeg te vreên, na zo veel groote zaaken, Heeft u zelfs in de gunst doen van zyn koning raaken.
Wat vrindschap heeft hy u niet al getoond?
en dat Hy ze onderhouden wilde als hy begonnen had: Door zyn gestaâge zorg, als ’t wel werd overwoogen, Zyt gy wel min van staat, maar meerder van vermoogen; Wat voor verplichtinge en wat dank was zulks niet waard, Ja, zelfs van een barbaar, hoe stout of wreed van aart?
En gy, voor dankbaarheid, wild zyne koets onteeren, In plaats van door uw dienst zyn gunsten te vermeêren.
Meend ge in uw beestigheid wel reên te vinden?
gy Beschermd, na zo veel gunst, noch uw verraadery.
Hy heeft u opgehoopt met goed, gy roofd daar tegen Zyne Ega; deeze staat hebt gy door hem verkreegen, Hy maakte u heer, en gy hem voor zyn weldoen hoond.
Ondankb’re, is ’t zo dan dat gy zyne gunsten loond?
Myn waardste, want noch eens, die naam zult gy niet derven, Maar blyven die altyd, zo lang tot ik zal sterven, Meend gy dan dat ontzag, of dood, of wat het zy, ’T geen gy niet krygen kond, verkrygen kan op my?
Noemt my ondankbaar, acht my vry vervoerd van zinnen, Maar doed geen ongelyk meer aan ons heilig minnen; Haar eerste en grootste kracht is by my noch te vast.
En zo de zotte min, die ’t hart my heeft verrast, Kon werden uitgedoofd wanneer zy wierd gebooren, Niet als uw liefde alleen zou my daar toe bekooren.
Maar ’t is vergeefs dat myne pligt daar tegen streefd; Gy hebt het zelf gesmaakt wat kracht de liefde heeft.
Die God, die u bedwong uw vader te verlaaten, Uw vaderland, uw goed en al uw’ rykke staaten, Om my te volgen in myne armoede over zee; Die zelfde God bedwingt nu myne lusten meê, Om drie vier zuchten aan u heimelyk te ontsteelen.
Laat myne dooling toch zo zeer u niet verveelen; Vrees niet dat uwe plaats, hoe zeer ik ben verleid, Zal lang bezeeten zyn met onrechtvaardigheid.
Al waar de deugd onbreekt, kan liefde zelden duuren, Verbreekt zich zelven, en is van zeer weinige uuren: Maar daar de trouw ons voegd, dat is een vaste min, Daar de eer in uitblinkt, en de deugd heeft zyn begin.
Haar duurzaamheid doed ons noch meêr in liefde branden, Ja zelfs tot aan de dood duurd haare vaste banden.
Myn waardste, mid’lerwyl vergeeft deez’ snoode daad, Daar liefde, die tieran, myn vryheid meê verraad.
Verdraag een zotte vlam die niet zeer lang zal leeven, En geen verzwakking van onze echte min kan geeven.
,,Helaas!
’k help zelfs daar toe op dat ik werd verblind, ,,’K zie my verraaden, en geloof dat men my mind.
,,’K laat my betoveren door al zyn vleijend praaten.
,,’K vergeef een snoode daad, en ver van hem te haaten ,,Aanbidde ik, hemel!
zelfs daar van den vinder noch.
Vergeef me, waarde man, deez’ myn vervoerdheid toch.
In zulk een voorval is de min van weinig krachten, Die onverschillende en gerust, zulks niet zal achten.
Terwyl myn verw verbleekt, myn schoonheid my verlaat, Zo is ’t rechtvaardig meê dat uwe min vergaat: ’K zal zelfs gelooven dat die vlam haast zal vermind’ren, En aan onze echte min in ’t minste niet kan hind’ren.
Maar denkt eens evenwel wie gy zo zeer bemind, Dat gy door deez’ meestresse in groot gevaar u vind, Houd u geheim, ontveinst, verbergd ’t geen gy zult krygen, De grooten konnen in haar liefde niets verzwygen.
De hovelingen, die hen volgen waar zy gaan, Zyn zo veele oogen die uw liefde gaade slaan: Niet een van hen die niet met alle magt zal dingen, Om door een valsch verhaal zich in zyn gunst te dringen.
De prins zal vroeg of laat ondekken eens uw min, Of door zyn wantrouw, of door ’t nydig huisgezin; En dan, ’t gedenken doed van schrik my ’t herte beeven, Aan welke straffen zal zyn woede u overgeeven?
Terwyl uw lust dan tot dit tydverdryf u nood, Loopt vry na uw vermaak, maar geensins na uw dood.
Ik zal uw ontrouw zien, zelfs zonder my te kwellen, Wanneer gy u daar door in geen gevaar zult stellen.
Noch eens, ’k zie dat ge alleen dan na dit zeggen wacht, Dat ik in myne min ook zelfs de dood veracht: Myn liefde is al te groot om het gevaar te schroomen, Ja trotst het dreigend kwaad dat my mogt overkoomen, Myn sterke drift verblind my de oogen, en geloofd, Dat ik te weinig waag’ zo ’k voor haar waag myn hoofd.
De tyd kan in dit vuur, dat my met heevig blaaken Het hert onlyd’lyk treft, alleen verkoeling maaken.
Wel loop dan na de dood, veracht dan myn’ gebeên, En met uw leeven al myn’ zuchten en geweên.
Meend gy dan dat een prins, na zo veel smaad en schanden, Met u te straffen slechts weêrhouden zal zyn’ handen?
Wie zal myn toevlugt zyn, als uw verachte dood Aan zyn rechtvaarde wraak uw vrouw zal geeven blood?
En niet ten tweedemaal zyn wraaklust zal betoonen, Op my, de vrouw van een die hem dorst’ trouw’loos hoonen.
Neen, ’k zal niet wachten tot uw zeek’re dood en graf, Op my zou trekken ’t geen schoot over van uw straf, En dat hy van myne eer, die ’k zo in waarde houde, Eens een slachtoffer aan zyn wraak meê maaken zoude.
’K voorkom de schand licht daar uw gramschap my in stoot, Zo gy niet leeven wild, ’k zal vliegen na myn dood.
Dit lichchaam, daar myn min u liet van meester weezen, Zal haast ’t vervloekt geweld eens schenders niet meêr vreezen, Ik leefde om u alleen, maar voor die schande niet, Dat ik elendig, tot myne uitterste verdriet, Zou een slaavin zyn van de man van uw vrindinne, En in zyn booze lust verstrekken tot boelinne.
Vaar wel, zo ’k sterf eer gy, ik zal voor ’t minste gaan Verminderen uw schuld en u van de echt onslaan.
Sterf niet, myn waardste vrouw, ei!
wil u wanhoop staaken, Zie wat verand’ring dat uw’ deugden in my maaken.
In weêrwil van al ’t kwaad dat ik u heb gedaan, My noch te minnen!
en zelfs in de dood te gaan Tot berging’ van uwe eer!
’k weet niet waar van myn’ zinnen Zich meêr verwond’ren, of van uw standvastig minnen, Of uwe heldenmoed?
’k ben door hunn’ beider kracht Verwonnen, en ik keer weêr onder uwe magt.
Myne onbezuisde min verlaat haar spoorloosheden, Het is gedaan, zy sterft, myn ziel keerd weêr tot reeden, En breekt de strikken van zo schandelyke band.
Myn hert weêrstond te flaauw ’t begin van myne brand.
Vergeef myn’ misdaad toch.
’K heb ’t al gedaan, myn waarde.
Laat al de schoonheên en aanvalligen der aarde, Vry zaamen spannen en my doen den oorlog aan: Dit hert onwinbaar zal de strikken wel ontgaan Van haare aanlokzelen, myn’ ziel zal nooit gedoogen, Noch kend geen meesters, als de goôn en uw’ schoone oogen.
Mevrouw, ’k hoor iemand, stil.
EELAARD, verbeeldende Theagenes, IZABELLE, verbeeldende Hippolite, KATRYN, verbeeldende Klarine, ERASTE, en gevolg van het huisgezin van Florilame.
ERASTE, doorsteekende Eelaard.
ONtfang met vreugd, verraâr, Die gunst die uw meestresse u, door ons zend; hou daar.
EERRYK, aan Waarmond.
Men moord hem.
hemel!
wil hem toch uw bystand geeven.
ERASTE.
mogten zo altyd, al de verleiders sneeven.
Gy, wreede beulen, zeg, wat hebt ge daar gedaan?
Een zeer groot voorbeeld, ’t geen een yder nu voortaan Zal af doen schrikken, en de ondankbaaren doen leeren, Ten koste van hun bloed, nooit een prinses te onteeren.
Ik heb, door deeze hand, gewrooken niet alleen Prins Florilame en de prinses Rozine, ô neen!
Maar meede aan u, mevrouw, een zelfde wraak gegeeven, Opoff’rende aan u drie een trouweloozens leeven, Een die niet waard was de eer van uwe man te zyn.
Verdraag dan ’t straffen van een schelmstuk, zonder pyn, En als me u recht doed, wil u dan geenzins beklaagen.
Eraste en ’t gevolg binnen.
Gy hebt hem niet, als noch maar half, verslaagen; Hy leefd in my noch, kom, voldoed zyn vyand dan, Gy moorders, en beneemt my ’t leeven met myn man.
Myn’ liefste en waardste man, heeft men, zelfs in myne ermen, U dan zo wreed vermoord!
kon ik u niet beschermen?
Kon ’t minnenydig hert, met al haar kwaad vermoên, En haar voorzienigheid dan niet deez’ slag verhoên?
Uw langzaamheid, helaas!
is de oorzaak van myn treuren, Die ’t kwaad niet zien doed voor de slag komt te gebeuren.
Moest dan... maar, ik verstik in al myn ongeluk, Myn’ krachten en myn stem bezwykken voor myn druk, Zyn grootheid troost my te gelyk en neemt my ’t leeven, En nu ’t ons zaamen voegd... KATRYN.
De spraak heeft haar begeeven, Mevrouw... ô goôn!
zy sterft, helaas!
wat gaat my aan?
Wat blyve ik hier?
laat ik om hulp na huis toe gaan.
Waarmond veranderd het Tooneel in het Haagsche Bosch.
WAARMOND, gaande uit de Spelonk.
ZO kan in onze hoop ’t geluk zich ommekeeren, Zy heft of smyt ter neêr, alleen na haar begeeren, Haar ongelyke zin, die het Heelal regeerd, In ’t midden van ’t geluk u weêr de nek toe keerd.
Die redeneeringe, aan een vader geensins eigen, Zou licht een minder smert doen na vertroosting neigen; Een minder zwaarigheid verlichte dit misschien; Maar t’zederd dat ik heb myn zoon vermoord gezien, Myn hoop verdweenen, myn vermaak ter neêrgeslaagen, Zou ’k ongevoelig zyn van zulke zwaare plaagen, Indien my zulke reên ooit kwamen in de zin.
al de oorzaak van zyn dood spruit uit zyn min.
Waarom verloor hy niet in zyne elende ’t leeven?
Moest dan zyn groot geluk hem eindelyk doen sneeven?
Verwacht geen klagten van myn’ smerten en myn pyn, De droefheid die men uit, wenscht om vertroost te zyn; De myne zal zich na zyn dood’lyk lot begeeven.
Vaar wel, ’k ga sterven nu myn zoon verloor het leeven.
Rechtvaarde wanhoop hebt ge in uw bedroefde ziel, ’K geloof ’t een misdaad was zo ik haar wederhiel.
Ja volg uw zoon, noch wil tot morgen geensins wachten; Maar wil zulks met uw hand niet te volbrengen trachten, Wacht u van zelfsmoord, waar van ge u misschien te laat Daar na beklaagen zoud, volg dan nu eens myn raad.
Laat uwe droefheid al uw ingewand verteeren, En zie zyne uitvaard om uw’ smerten te vermeêren.
Waarmond vertoond in ’t verschiet alle de Speelders, in hun eigen gewaad, aan een Tafel, bezig met geld te tellen.
Wat zie ik, teld men geld dan meede by de doôn?
Zie vry of ze alle niet begeerig zyn na ’t loon.
’K zie Eelaard, hemel!
hoe verloor hy niet het leeven?
Ik zie zyn’ moord’naars en Katryn, zyn vrouw daar neven.
Door wat voor tovery steld gy hen t’zaam te vreên, En mengt de dooden met de leevende onder een?
Zo is het dat ze aan elk, die op de Schouwburg speelen, Wanneer hunn’ rol is uit, ’t verdiende loon toe deelen.
De een moord, en de ander sterft met klaagelyke reên, Maar voor hunn’ vyandschap, is het Tooneel alleen.
Als ’t hunne rol meê brengt hunn’ vyand om te brengen, Zy doen ’t, en zonder ernst, in ’t minst daar meê te mengen Die dood of leefd, en die verraad of is verraân, ’T zyn vrienden met elkaâr als ’t speelen is gedaan.
Uw zoon en zyn gevolg, die hebben wel ’t vervolgen Ontvlugt, en ’s vaders haat op hen vol spyt verbolgen; Maar, wordende eindelyk met armoede overlaân, Zo keurden zy ’t Tooneel om eerlyk te bestaan.
Myn zoon komediant!
Door nood hier toe gedreeven, Zo hebben ze alle vier hen tot die kunst begeeven.
Zyne overspeel’ge min, zyn dood zo zeer gevreesd, Is van een Treurspel slechts het droevig eind’ geweest, ’T geen hy op ’t Schouwtooneel dit oogenblik vertoonde.
Ja zelfs heel Amsterdam, waar dat hy sedert woonde, Staat opgetoogen, en verheugd zich als hy speeld, ’T zy dat hy ernst of boert met zo veel konst verbeeld.
De konst is eerlyk, en de winst verstrekt ten goeden, Om de ouderlooze Weez’ en de oude Stok te voeden.
Die toestel, die gy zaagt, zo kostelyk en schoon, Behoord niet tot het lyf en kleeding van uw zoon, Als om zich daar meê ten Tooneele te begeeven.
Ik zie dan dat myn zoon in schyn verloor het leven.
Maar ik vinde over al een zelfde reeden van My te beklaagen.
zeg, is dit die grootheid dan?
Is dit die heerlykheid, en staat zo hoog verheeven, Die hem zyn groot geluk dan eindelyk zou geeven?
Hou op van klaagen.
het Tooneel, wel eer veracht, Is heden tot zo hooge en groote roem gebragt, Dat yder een haar eerd: en, schoende op hooger leesten, Is ’t leerzaam tydverdryf van de alderbraafste geesten.
Geen oor, hoe eerbaar, werd nu daar in ’t minst’ gehoond, Maar tot een spiegel werd de deugd u daar vertoond.
De Schouwburg is met recht, wanneer zy werd onslooten, De wellust van het volk, en het vermaak der Grooten.
Zelfs Aemstels Overheid, nooit hoog genoeg geloofd, Verpoozen hier haar geest, van Staatzorg afgesloofd.
Laat uwe geest eens van die dwaaling zyn onslaagen, Noch wil zyn goed geluk voortaan niet meêr beklaagen.
Ik derf niet meerder my beklaagen, ’k zie nu dat Ik het Tooneel niet heb na haar waardy geschat; Zyn’ konst, zo zeer geacht, myn handel gaat te booven.
’T is waar, ik kon in ’t eerst’ haar waarde niet gelooven: Ik heb de Schouwburg met veele and’re meê veracht, Onkundig dat zy had tot stigting zo veel magt; ’K heb daar noch nooit geweest: maar ik verban op heden Myn dwaaling en myn druk, geloof slaande aan uw’ reeden.
Geloof alleen uw oog.
Myn zoon heeft wel gedaan, Op morgen zal ik zelf na Amsterdam toe gaan: Myn’ ziel verlangd reeds, en kan zonder hem niet leeven.
Wat moet ik niet voor dank aan u, ô Waarmond!
geeven?
Om iemand dienst te doen, daar naar is ’t dat ik haak’, Ik heb my zelf geloond als ik u deê vermaak.
Vaar wel; ik ben vernoegd, dewyl wy ’t beide bennen.
Hoe kan ik doch genoeg deez’ groote daad erkennen?
O groote Toveres!
geloof dat boven al Ik die voor eeuwig in myn hart erkennen zal.
Einde van het Vyfde en laatste Bedryf.
DE VERLOOREN SCHILDWACHT.
----- De min is kloek, en lacht Om Argus oogen zelf, als hy op Ïo wacht.
T'AMSTERDAM.
By Albert Magnus, op den Nieuwendyk, in den Atlas, by den Dam.
Also Ons vertoont is by de tegenwoodige Regenten van de Schouwburgh tot Amsterdam.
Dat sy Supplianten sedert eenige Jaren herwaerts met hunne goede vrinden hadden gemaeckt en ten Toonele gevoert verscheiden Wercken, soo van Treurspelen, Blyspelen als Kluchten, welcke sy lieden nu geerne met den druck gemeen wilden maecken, doch gemerkt dat dese wercken door het nadrucken van anderen, veel van haer luyster, soo in Tael als Spelkonst souden komen te verliesen, ende alsoo sy Supplianten hen berooft souden sien van hun bysonder ooghwit om de Nederduytsche Tael en de Dichtkonst voort te setten soo vonden sy hen genootsaekt, om daer inne te voorsien, ende hen te keeren tot Ons, onderdanigh versoeckende, dat Wy omme redenen voorsz.
overgemerkt hebbende, ende genegen wesende ter bede van de Supplianten, uyt Onse rechte wetenschap, Souveraine magt ende authoriteyt deselve supplianten geconsenteert, geaccordeert ende geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen ende octroyeren mitsdesen, dat sy geduurende den tyt van vyftien eerst achter een volgende Jaren de voorsz.
Verbiedende daarom allen ende eenen ygelyken de selve werken naar te drukken ofte elders naer gedrukt binnen den selve Onse Lande te brengen, uyt te geven ofte te verkopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebragte ofte verkogte exemplaren, ende een boete van drie hondert guldens daer en boven te verbeuren, te appliceren een derde part voor den Officier die de calange doen sal, een derde-part voor den Armen der Plaetse daer het casus voorvallen sal, ende het resterende derde-part voor den Supplianten.