floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Sus snap-key zwijgh, ghy loopt te ver met uw gedachten; Wy dencken sulcx niet, wy schuwen d’hoovaerdy Als d’alder snootste pest, en grootste slaverny, Die eenich reed’lijck mensch hier opter aerden quelt, Of immer quellen mach: sulcx tuyght ons het gewelt, ’t Geen elck een meest aen-wend in ’t slaefelijck begeven Van sijns gelijcke glans, en glory t’overstreven, Ontsiende wind noch weer, waer selfs de minste schijn Tot meerderingh haers lof, ooghschijnelijck mogh zijn.
Hoe lofs genegentheydt, in ’s menschen driftigheden, Den minst niet is van al, blijckt by d’eersuchtigheden, Dien elck aen hangen blijft tot ’t laetst sijns adem toe, Waer elck sijn laetste eer noch kittelt, ’k weet niet hoe, Sijn zieleloosen romp beveelende te samen, By Testaments geschrift, aen all’ zijn erfgenamen, Na staets gelegentheyd te graven in sijn graf, Met wapenen verciert van ouder herkomst af.
Gewis moet sulcke lien de key in ’t hoofde schorten.
Maer Gijs sal ’t oock met u soo effentjens al horten?
Ja Griet, want ick mijn lijck oock sonder klock-geluyt Ter aerd’ beveelen sal.
’k weet wat dat beduyt, Ghy slacht, en zijt gelijck de zedige Menisjes, Die door die zedigheyt haers klederen gewisjes Ten hemel binnen gaen: maer God, die alles weet, Sal oordeelen nae ’t gemoet, en niet na ’t schapen kleed, Daer vaeck een wolf in schuylt, om schapen te verscheuren.
Ghy spreeckt seer wel, dan ach!
dat sal de sulck gebeuren, die sulcke gangen gaen, Voor my, ick ben niet t’huys, om d’hemel te verraen Met schijn van heyligheydt.
Ick wil dat wel gelooven, Dat wy ’t bene’en so wel niet sien, als die van boven.
Dat weet d’alkenner, die een yders herte kent, Of ick; met schijn van deugd, mijn deughd oyt heb geschent.
Ick gis ghy dat wel zwijght, ’t geen dienstigh is te zwiegen, Schijn-heyligheyt van deughd kan best den mensch bedriegen.
Wie dat sijn doen met schijn van deughd niet te verwissen weet, Die wareloost het lof sijns deughdelijcke kleed.
Ha Griet, hoe gaeje an!
dat het geen menschen horen, Ghy waert uw eere quijt.
Daerom noch niet verloren.
Gys.
Nu Griet, ick schey’er uyt, geen gras wascht voor u mond, Ghy spreeckt al watje denckt, en dat goet Zeeuws, goet rond.
Doch waerom niet?
ick soeck met u also te hand’len, Als g’op de stoel leert, dat een Christen hoort te wand’len.
Gae wand’len datje zweet, uw kaek’len my verveelt, Mijn tijd is dat ick gae, de klock heeft al gespeelt, Die my ter Misse port, adieu!
D’ Heer wil je leyen, Gys.
En u deselfde Man, die my van u doet scheyen.
Ick magh hem vollegen, en hooren wat hy preeckt, Waer sulck een goede schijn van ware deugd in steeckt.
Inhoud des vyfden Bedrijf.
* EERSTE UYTKOMST.
KIecker-key is bly van sijn Meesters key-kunstige neeringh; noodight den key-kranckigen; wordt van den Doctor bevolen den Steen met sijn toe-behoren, ten dienst vande keyaerden toe te stellen; voorts laght met al het keysche volck, van wegen sijn Meester, diese al in haer eygen graf gegraven neer doet vallen; eyndelijck hy sijn goeden raed, hulp, en dienst aen-biedt.
Key-kruyn gaet met sijn wijf, om hulp en baet, na den Doctor Kancker-key, als die de kancker vande key genesen kan; alwaerse op de deur fel bonsende, hen Kiecker-key in-laet, die hen beright, dat sy moeten tucken en toeven, tot dat den Doctor sijn Keyaerden eerst geholpen heeft; waer sy niet langer nae willende verwachten, henen gaen.
Den Doctor gebiedende Kiecker-key der narren uylschen Steen gereet te maken, seyt liever den wreeden oorlogh te willen volgen, als het gerammel en ’t geraes van alderhande gecken waer te nemen.
Den Doctor door sijn kloecke doortrapte wijs-makingh, met d’hulp van Kiecker-key, solt alderhande soort van Keyaerden den key-steen in, die haer voor laten staen, dit d’eenige medicijn haers malligheên te zijn.
Het moeyt Fijtjen en Key-kruyn sy effen nae ’t sluyten van der Steenen Steen zijn gekomen; edoch Kiecker-key vertroost haer met het haestigh weder-keeren van sijn meester: die alle de keysche backelingen, op het bevel sijns meesters uyt de steen haelt, die door den vuylen roock en damp dier vuyler aertelingen, van selver sich opent: den keyaerds haer doeck ontdoeckende, vind alderhande vuyle ydelheden des werelds, haere key kruyn uytgekropen: edoch de logenaers en nijdigers blijven in den Steen, verandert in swijnen, esels, en bocken.
Den pasquil-maker sijn key-doeck af genomen hebbende, aen-wijst hem sijn pasquillen en fouten in de selfde doeck; voorts veynsende hen heel te sullen genesen, met dien sijn doeck om sijne lendenen te doen, ontknoopt sijn broeck behendigh, en touwt hem, neffens d’hulp van anderen, so lang met keysche doecken, tot dat hy inde steen al slaende komt.
Op de voys : Wie dat een Meester brilt, die kryght een sulcken bril.
Lust imand mee van dese moes, die hoes.
Symen Kiecker-key en Doctor Kanck.
OF ick het segh, of singh, het valt mijn Meester mee, Nu hy gevonden heeft den Bergh steen hier ter stee, Waer hy den krancksten Key van d’alder-krancksten Keyaerd, Door uyt treckt, en geneest: wie ’t niet gelooven kan, Die kom op dit Toneel, en neemt’er proef-stuck van.
Mijn meester is niet ver, dien elck een kan betoonen, Door sijn Key-uylschen Steen Hoe d’alderwijste mensch daer selfs mee is gequelt, Waer oyt sijn sinlijckheyt het breyn hem heeft ontstelt: Ontstelt door sulcken sucht, als geen van all’ de gecken, Die aen de malle key van ’s werelds blindheyt trecken.
Maer siet, daer komt hy aen, met alderhande slagh Van Keyaerden om-heynt; dit wil een blijden dagh Hem geven in sijn beurs.
Men maeckt geen borse stijver, Als met genesinghs hoop, verruckt door blinden yver.
Hoor Kiecker-key kom hier.
Wat is mijn Heer sijn wil?
Dat ghy soo datelijck uw gangh, en tijdt verspil.
Ick sal u dat met weynigh woorden seggen.
Soo doet.
Der steenen Steen sult ghy aenstons beleggen Met het Helleborum, seer dienstigh voor de key, Die steeckende aen brand met af-geplaeghde hey.
Maer of men ’t dee met hout?
sou dat niet willen lucken?
’t Heeft sijn mystery in, volvoer ghy maer u stucken.
’t Volvoeren past een knecht, het ondersoecken niet.
De waere lof eens knechts men in ’t volbrengen siet.
Is het daer al?
ghy sult hem mee beroken Met key-kruyd om en om, en dan van binnen stoken Met Sal sapientiae, het geen dat elck gebreeckt, Wie ’t een of ’t ander mal key-broets in ’t hoofde steeckt.
Mijn Heer ick sal soo doen.
Maer hoor, wilt niet versuymen, De vuyligheyt des Steens met Aqua fort te schuymen, Op dat geen dreck, geen boone lucht, of stanck Den mensch aen hangen blijf, want dan gingh mijn kunst manck.
Heer Meester zijt gerust, ick salder wel op letten.
Hy keert sich naer het volck.
Wat dunckje volck?
spant nu mijn Meester niet sijn netten, Om all’ de keyaerts selfs haer malle steene praet * Te trecken over ’t â¡ hooft, die elck van hem uyt slaet.
Nu Kiecker-key gae heen, wilt hier niet langer tucken, Mijn Keyaerds, die hier zijn, vergrooten thans haer nucken.
Wie niet in tijdts toesiet, eer ’t quaed sich meer vergroot, Die vind sich, eer hy ’t weet, vervallen in meer noot.
Dies volgers, die my volght, en volgende kunt komen, Waer yder door mijn kunst sijn worm-key word ontnomen, Naevolght niet min den gangh, dien ick voor henen gae, Als wel de re’en, dien ick tot uwer heyl uyt slae.
Ick weet een yder sal my hertelijck bedancken, Dat ick hem heb verlost van die key-wormsche rancken, Waer door hy van sijn Godt Van’s werelds ydelheen onwetend wiert verleyt.
Wie goede reden volght, ontgaet die ydelheden, Waer hy mee key-mals wordt bevochten en bestreden.
* Suo sibi jugulantur gladio.
‡ Die een steen om hoogh werpt, valtse op sijn eygen kop, TWEDE UYTKOMST.
Gosen Key-kruyn, Fijtje key-kranck, en Symen Kiecker-key.
Kom Fijtjen gaen wy heen Nae Doctor Kancker-key; die door sijn medicijn De kancker vande key kan helpen en genesen, Hoe seer in ’t harssen-vat gewortelt en geresen.
Fyt.
’t En is dan heel niet vremt, men Kancker-key dien heet, Die selfs de kancker van de key te helpen weet.
Jae Fijtje lief soo is ’t, geen sulcken is te vinden In ’s werelds omme-kreyts, die soo de keysche blinden Kan helpen, als hy doet.
Ha is dat alsje seght, Laet ons op ’t spoedigst heen dan spoeden onsen wegh.
Wel aen alst u belieft; om spoedigh ons te haesten, Dunckt my dat dese wegh ons wesen sal den naesten.
Soo dunckt my mee.
Tsa klop daer an, ick gis, hier is Alwaer den Doctor woont, na de gestaltenis Der keyen, die ick speur rontsom sijn deur gehangen.
Ey Gosen klop noch eens, ick barst schier van verlangen.
Hy klopt, en Kiecker-key komt uyt.
wat jaeght u hier dus driftigh allebey?
Om Doctor Kanter-key te spreken van de Key Die inde kruyn mijns wijfs hoe langs hoe meer in-kanckert, En aen die kabel-key haers ydelheen geanckert, Veel vaster is, als selfs het alder-vaste Schip, Dat van de golven heen en weer oyt wierd gewipt.
Mijn meester, vrienden, is thans besich met verbinden Van alderhande soort der wereldlijcke blinden: Ghy comt seer wel te pas, om voorts op staende voet Aen u te laten doen, ’t geen hy den Keyaerds doet.
Wel segh my Kiecker-key, hoe langh blijft hy noch beesich, Dat hy op staende voet, ten dienst van ons, sich leedigh, Of gereet toonen can.
Soo ghy het weten wil, En ick u seggen sal, houw maer een poos noch stil.
Hoe langh?
Sy.
Niet langer als dat hy den key-daes heeft verbonden Van vuyle achterklap der goddeloose monden; Die puur uyt nijdigheyt haers naesten eer en lof Beliegen valschelijck, met waerheyts valschen stof.
Steets in en uyt.
Magh ick nu binnen staen?
Noch niet, ghy moet vertoeven, Tot dat die dobbelaers, die snoode loose boeven, Dien keyschen speel-lust is voor een-mael af-gedaen.
Noch niet, ghy moet verwachten, Tot dat de kaeckelaers, of die sich spreeuwers achten, Haer’ ongebonde key van redeloose klap Bedroopt is met het sap van beter wetenschap.
Noch niet, ghy moet vertucken, Soo ’t u belieft, tot dat den nieuwelist sijn stucken Van alderhande nieuws, te voorschijn heeft gebracht, Die hy door Famaes gunst waerschijn’lijck heeft bedacht, En selfs het alder-eerst voor waerheyt uyt dorst stroyen, Die waerdigh zijn weer in sijn logen-sack te goyen, Daer hy de tijdinghjens tot sijn gerief uyt schut, Die hem, noch imand oyt zijn loffelijck, of nut.
Wie ’t eerste nieuw verhaelt, maeckt ’t leelijcker als moyer, Want, nae ons Cato seyt, schijnt hy een leugen-stroyer.
ghy moet noch blijven, Tot dat de wedders, of, die om het wedden kijven, Haer wed-schap is voldaen, by vindingh van accoort, Wanneer m’om weynich geld herroept sijn woord.
Magh ick nu binnen gaen?
ghy moet hier dralen, Tot dat mijn Meester sal den honde-key uyt-halen Van ’s Jagers botter kruyn, ’t geen meerder is verblind, Als selfs het woeste wild, ’t geen hy soo duur verslind.
laet u noch vinden, Mijn Meester beesigh is met sulck een Key te binden, Daer selfs een Os in steeckt; wacht na dien meesters band, Die ’t Admiraeltjen is van Ossen en vet Land.
ghy moet verbeyen, Tot dat de minnaers, en de dolle dronckers scheyen, Die door haer dolle lust soo key-mals zijn verblind, Als schier mijn Meester geen van all’ de Keyaerds vind.
Noch niet, ghy moet gedoogen, Dat m’eerst geholpen heeft den loogenaer van loogen, Den vrecken van het geld, ’t geen haren kruyn ontstelt, En duysend anderen van my hier niet gemelt.
Als Advocaten, pleyt-suchtige Procureuren, Valsche Notarisen, en diefsche Crediteuren, Die ’t bloed van weeuw en wees uyt-perssen met haer pen; O schand!
ick niemand noem, elck een sich selven ken.
Magh ick dan binnen gaen, als hy dees heeft genesen?
* O neen!
al mee noch niet, daer moet’er noch meer wesen, die voor u moeten gaen; En ’t meer van noden is, als u, thans by te staen.
Daer zijn noch gecken meer, meer gecken, ja meer gecken, Die aen het sot bedrijf van hare key-pop trecken: En thans mijn Meesters kunst ten hoogst van noden is, Tot beterschap haers key, en kruyns hersteltenis.
Magh ick niet binnen gaen, om noch meer keysche gecken, Soo is het over tijdt, dat ick my gae vertrecken: Men sou in plaets van wijs, eer selfs hier worden mal.
Gae keyster, gae, gae, waer het beter u geval, Soo ghy soo haestich zijt, dat ghy voorts moet vertrecken, Soo komt op morgen weer mer all’ de keysche gecken, Die mijne Meester in den oven van den Steen Haer key verbacken sal.
Fy.
Adieu; wy zijn te vre’en.
Doctor Kancker-key, en Symen Kieckerkey.
Nu Kiecker-key, ’t is tijdt, dat wy in’t werck eens stellen Der narren uylschen Steen, die met haer keysche bellen Door heel de wereld heen soo klincken op dees key dat Echoos naar geschrey Hergallemt en beweent, met Hecaclyt, die daesen, Daer Democryt om lacht, en half om schijnt te raesen.
Ja Meester, waer mijn tijd van u te dienen om, Ick nam mijn af-gescheyt, en koos Bellonaes trom; Dier narren naar geluyt mijn oogen meer verveelen, Als ’t alder-vreest geluyt, dat oyt haer trommen spelen.
Neen Kiecker-key, van daegh heb ick u hulp van no’on; Hael my de Keyaerds aen, die ick hier heb ontbo’on.
Seer graegh en garen Heern, ick salder wel op passen; Dan siet sy comen selfs ons thans alhier verrassen, En dat met sulck een hoop, als ick mijn leven sagh.
Nu wil ick toonen, wat mijn kunst aen haer vermagh.
Treed na haer toe.
Ghy Keyaerts altemael, wilje geholpen wesen, Sy roepen altemael.
Jae Doctor, jae!
So hoor wat ickje voor sal lesen: Dees’ over-groote Steen, waer ghy dit gat in siet, Daer moetj’ al t’samen in, of ick en helpje niet.
Jae all’s, wat ick voorslae, van stip tot stip naekomen: Dat ickje segh, en zijn geen yd’le keysche dromen; ’t Is Pyrrha de Godin, die, met haer egemael Deucalion, van ouds haer Godheyt t’eenemael Daer hebben in-gestort: dies, wilje zijn genesen, Bid eerst haer Godheyt aen; die met ’t gebed voor desen door middelen van steen, Het menschelijck geslacht weer hielpen op de been.
Soo ickje helpen sal, moet elck doen als sy deden, En slaen een doeck om ’t hooft, een gordel om de leden, Die mijn knaep Kiecker-key, d’een voor, en d’ander nae, Tot mijnent aen sal doen; mits elck alleen heen gae, En elck alleen weer keer: wie daer toe is genegen, Zy doen sulcx.
Die steeck sijn ving’ren op: dit zijn de naeste wegen, Die elck in wand’len moet.
Godvruchtigheyt gemenght Met kunst van medicijn ons heul en heyl aen brenght.
Wel aen dan Kiecker-key gaet heen met all’ dees keyen, Soo datelijck naer huys, en smeert haer al den kruyn.
Ick sal dat doen, mijn Heer, met edick en ajuyn: Te weten, wel verstaen, haer by den neuse trecken, ’t Geen sy nu langh, met all’ dees’ hier neus-wijse gecken, Wel hebben t’recht verdient.
Soo pist mens’ in de sack, Die sich bedriegen laet met voordaght, en gemack.
* Mijn Heer, ick gae dan heen.
So doet, wilt spoedich keeren.
Mijn Heer, ick sal uw last voltrecken na begeeren.
Wat dunckje volckje?
segh, is hy niet wel gescheept, Die thans een sulcken schip vol Keyen met hem sleept?
Soo het maer niet en sinckt, eer sy tot mijnent komen, Soo loopt het beter af, als ick van haer niet droomen Of selver dencken sou.
Der keyen ballast is, Een sware last voor die, door kruyns onsteltenis Het malle roer haers schip t’ onmachtigh valt te stieren.
Dan ’t is behouwden, siet, daer komter al een zwieren Een uyt met een doeck om ’t hooft.
Soo lijdigh braef gedoeckt, als m’ imand doecken can: Nu desen moet, hy is wie ’t is, het eerst daer an, Al waer ’t een Crediteur.
Me vrind, hier moetje wesen, Hier is Deucalion, en Pyrrha, die voor desen Het menschelijck geslacht weêr hielpen op de been, Door ’t werpen over ’t hooft van groove plompe steen.
Dees sullen in den Steen u achter over werpen, Als eertijds hare Steen: en Orpheus sal op herpen, Terwijl uw’ key daer backt, soo soet u streelen ’t oor, Datj’op den Helicon daer niet soud wenschen voor.
Com, stae hier neffens my, wilt, ’t geen ick voor sal lesen, Nae bidden yverlijck; soo sulj’er strax in wesen.
Sy biddende, word binnen gespeelt.
heylige Deucalion!
Ter liefde van Pygmalion, En ghy, ô Pyrrha, de Godin, Helpt my mijn key-steen uyt; dees’ in.
Dit biddende, word onversiens rughwaerts                                over sijn rugh in de Steen, met dese nae-volgende woorden,                                al swymelende gherolt en gesolt.
By!
bof!
dees keyaerd in de key, By ’t boone-bloesem van de Mey.
Dat isser vast al een; ick salse anders doecken, Als Kiecker-key haer doeckt, schoon ofse my vervloecken, Ick geve daer niet om.
Wie met een Meester droelt, Verdient, dat hy sich eens soo weer gekeydoeckt voelt.
daer al een weer: Me vrind, hier moetje wesen, Hier is Deucalion en Pyrrha, &c. Als boven, tot dat hy inde steen is.
Dees leyt er al mee toe; en die gins verre staet, Die moet’er in, al waer ’t een Advocaet Soo wijs als Pallas selfs.
Me vriend, hier moetje wesen, Hier is Deucalion en Pyrrha, &c. Als voor.
Dat desen daer wat back, hy heeft het wel gebreck, Dien kroeghsen kaeckelaer, dien dwerse vuyle beck: Maer sus, ick swijgh, daer is.
Me vriend hier moetje wesen.
Hier is Deucalion en Pyrrha, &c. Als voor.
Soo moetender noch meer van slimme Procureurs, Voor al Pasquille-makers, en oock Solliciteurs, Ja veel Poëten selfs in dese Key-steen kruypen, Alwaer Deucalion en Pyrrha hare stuypen Geheel uyt-boenen wil Tot heyl van dese Stadt, en luyster van het Sticht.
siet’er daer noch een: Me vrind hier moetje wesen, Hier is Deucalion en Pyrrha, &c, Als voor.
Hy leyt’er oock al vast, die loog’naer van de stadt, Die niet dan loogens giet, waer mee hy elck beklad.
Doch of het is geraen, ick hem daer in laet blieven, Dat weet ick niet, dan doch ick set hem by die dieven, Uyl.
Als elck een weder geeft, ’t geen elck gestolen heeft, hy vleckeloos weer leeft.
Maer bey, wien sien ick daer?
my dunckt het is een steelder, Den heeler hanght den dief op sijn rugh.
En die hem volght, dat is een heelder.
Ick maghse bey gelijck thans stooten in de Steen.
Ick weet noch sie nauw keur of onderscheyt haers tween, ’k Spreeckts’ alle bey voor een.
Me vrind hier moetje wesen, Hier is Deucalion en Pyrrha, &c. Als voor.
Wel ’t sal nu tijdt zijn, dat ick gae den Steen toe-sluyten, My dunckt de Uyle-vlucht Heeft thans al meest gedaen; maer siet noch comt’er een Laveeren als een schip, ick magh hem tegen treen, Soo gaet hy niet te grond.
Daer leyt de doncke fun, den bier-balgh van touback, Ick laet hem leggen tot hy uyt ronck met gemack, En weerom nucht’ren word; ick moet mijn tijd waer nemen, Dat het my niet en gaet, als eertijds Klaes van Bremen, Die d’hond vond inde pot.
siet daer noch al een, Een minnaer, na my dunckt, maer niet heel wel te vreen.
Ick magh, al comt hy laet, hem even-wel in laten: Wie ’t soete ja-woort mist, of geen hoop can bepraten, Die lijd voorwaer genoegh, die moet’er voor al in.
Geen key-last schier soo groot, als ongetrooste min.
Maer dan niet meer, al waer hy van de besten, Die men in ’t zuyd, in ’t noord, in ’t oost vind, of in ’t westen, Uyl.
Die all’ d’ontsinnigheen van ’t aerdrijck heelen wouw, Wis, eer hy d’helft genas, het hem verveelen souw.
Nu ’k magh hem tegen gaen.
Leght minnaer datje zweet.
Waer ’t een vuur ’t ander heelt, Daer word een minnaers hart van alle pijn ontseelt.
daer noch al een!
dees moet’er buyten blijven, Ick wil, ick sal, al kon ick schoon, hem niet gerijven, Die keysche kaeckelaer, die seggen dorst voor heen, Ick moet de gecken mee sien trecken aen de Steen; Niet denckende, hy selfs mee een was van de sotten, Die met haer eygen gaen, en sien, haer selfs bespotten.
is die slagh mis.
Neen seker sy is wis. ’t Is tijdt dat ick vertreck, eer ick me hier vergis.
, Wie sich in tijds vertreckt, ontgaet het recht uyt-spreken, ’t Geen imand sou mogen wreken.
VIERDE UYTKOMST, Gosen Key-kruyn, Fijtje Key-kranck, Simon Kiecker-key, en Doctor Kancker-key.
Wy vissen achter ’t net.
Een weynighjen te laet, Is veel te laet.
Dat ’s waer, den Doctor soo heen gaet.
* Wat, wat, dat moeyt me.
Ey laet u dat niet moeyen Mijn meester sal aenstonds sich weerom hier aen spoeyen.
Om wat te doen?
Om ’t volck te lichten uyt den Steen, Tot sonderlinge lust, en leer voor yeder een: Toeft maer een oogenblick, ghy sult dat soo bevinden, Ha!
siet, hy komt’er aen, die all’ de key-gesinden Van die hier zijn vergaert, key-wijs’ vertoonen sal, Hoe uyt de Key steen selfs, in d’Amersfoortsche dal, Voor ons t’aemercken staet ons’ aller herdigheden, Dien elck blyft in ge-aerd, wie nae geen heyl’ge reden Van beterschap en hoort, maer harder sich verhard, Als selfs de groote Steen, die hier staet op de mert.
Nu Kiecker-key val aen, wilt my dees’ key ontsluyten, Want naer ’k van verren speur, en mercken kan van buyten, Door ’t zweeten van de steen soo hoor ick een vreughde-klanck Van Keyaerden daer in; waer elck schijnt bly te wesen, Dat hy van ’s werelds roock en stanck thans is genesen, Inwendelijck verlicht door wijse ware deughd, Die klare ziel vervult met eyndeloose vreughd.
Die ware vreughde soeckt, en ’t Hemelrijck wil innen, Die moet de ware deughd omhelsen en beminnen.
De Steen gaet op met roock en damp.
Heer Doctor siet, den steen der steenen steen ontsluyt, O wonderen!
van selfs; wat of dit doch beduyt?
Dat duyt, en seyt, haer vreughd thans rijp te zijn van binnen, ’t Is tijdt, ja over tijdt, De Keyaerds aen den dagh te halen uyt den Steen, Eer my de vrucht ontgaet.
Wat rijp is eyscht de reên, Men pluck, eer ’t ons ontvalt.
Ha sa dan niet te tucken, De Keyaerds stoofden aers wel lichtelijck aen stucken.
Siet daer Heer Doctor siet, hoe desen u aen-staet.
* *Die gesont uyt de steen komen, Zijn in’t wit gekleed met groene kransen om ’t hooft, behalven de Pasquile-makers.
Dat sal ick sien, waer g’hem sijn doeck van ’t hooft ontslaet.
Soo wil ick doen: maer hey!
wat vind’ ick hier in leggen?
’t Zijn stuckjens van touback, van glas.
Met een woord Kiecker-key, dien Keyaerd is ontlast Van d’aerd sijns key, die hem voor dees heeft aen-getast, Met daeg’lijcx in den kroegh te drincken en te suypen.
Geluckigh hy wie soo verlost is van die stuypen.
Ja segh vry, zaligh hy, die door gesonde re’en De zaligheyd bewerckt, die duysend lien vertre’en; Door haer onmaet’lijckheyd van drincken en van klincken.
Onmatelijcken dranck kon noyt geen deughd doen blincken.
T’sa krijght’er my dan een, wiens krans om ’t hooft soo gloort, Dat m’aen hem speuren kan, hy door de zael’ge poort Van beterschap heen gaet.
Nu Heer besiet den desen, Of hem de kruyden van uw’ zael’ge re’en genesen.
Doet hem sijn doeck maer af, op dat ick speuren magh, Wat key-pop hem dees Key doet brengen voor den dagh.
Sie daer ’t geen dat ick vind’ ten kruyn hem uyt-gekropen.
Dit is een Tuysscher, die door loop van winst verlopen, Det dobbel-steen en kaert verdobbelden sijn goed, Tot dat hy sich op ’t laetst bevond een arme bloed.
Een arme bloed voorwaer, die sich soo gaet verarmen, dat namaels buyck en darmen Door hongers-root vergaen.
Dan doch ick ben verheught, Dat dees’ sijn key quijt js; die hem de ware deughd Van beter beterschap en kennis eer benamen.
Heer Doctor, hey!
hier hebj’er twee aen een te samen: Doctor.
Doet dees’ haer doecken af, soo sien ick wat’er is, Dat haer de kruyn herstelt tot haer behouwdenis.
Het is gestoolen geld.
Dat moetense weer geven, Soo sy haer zaligheyd beminnen, als haer leven.
Non remittitur peccatum, nisi restituatur ablatum.
* Doctor.
T sa haelt’er my noch meer.
Soo veel als ’t u belief.
Een sulck halen acht ick maer voor tijd-verdrief.
Een sulcken tijd-verdrijf kan mijn Vrouw niet genesen.
Heer Key-kruyn hebt gedult, sy sal de eerst weer wesen, Jae d’eerst van all’ de keysche treckers van de hey, Dien ick met dese Key sal sal helpen van haer key.
Ghy seght seer wel.
Ick sal mijn seggen oock voltrecken, Ten spijt van al die heyse keysche gecken, Of wie sich voor laet staen, dat hy oyt wijsheyd heeft, Wanneer hy buyten Godt, die Eenige Wijsheyd, leeft.
Ick brengh u Doctor hier, voor ’t lest, den alderlesten.
Waer zijn de Logenaers?
die op den alderbesten Van Stadt en Staet oock selfs uyt braken haer fenijn.
Zijn met de Nijdigers of in één bock, off wijn, Of varreken verkeert.
Ist moog’lijck?
Gy sult ’t horen; Een natuurlijck Vercken krijt en schreeuwt uyt de steen, &c. Ey luystert maer eens toe.
waer ick niet geboren, Soo hoorden ick het niet, dat niet te hooren is, Voor die een reed’lijck mensch uyt God geboren is.
Nu dese voor het laetst, Moet ick ontdoecken selfs: hy schijnt maer half genesen.
Me vrind kom herwaerts aen: uw doeck is al wat grof.
Heer Doctor, ’t is niet vremt, sy is vol vuyle stof Van ’s Meesters key begruyst.
Wel ick moet dat bekijcken.
’t Is alsje seght: wie sagh oyt dier-gelijcken Key-rijmen in een doeck soo goddeloos gedicht?
Wel aen dat men hem doeck tot spiegel van het Sticht.