floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Gedaan in den Haage, onder Onzen grooten Zegele hier aan doen hangen den xix September in ’t Jaar onzes Heeren en Zaligmakers duyzent zes hondert vier entachtig.
De tegenwoordige Regenten van de Schouburg, hebben het recht der bovenstaande Privilegie, voor dit Kluchtspel, vergund aan de Erfgenaamen van Jacob Lescailje.
*               VERTOONERS.
MARTYNTJE, De Besteedster.
CEELY, Dienstmeid.
SYBILLE, Vrouw van Ceely.
DIEUWERTJE, Buurvrouw van Sybill.
LOBBERIG, Waterlandse Meid.
ANNA ELIZABETH, Dienstmeid.
JAN, Gewaande MoffinHANS. }
Omgekocht van Sybill.
STOFFEL, Een Snyer.
JURRIAEN, OLFERT, } Ratelwachten.
PIETERNEL, Dienstmeid.
KRYN, Schoenlapper en Violist.
* Het Tooneel verbeeld het Voorhuis van de Besteedster.
DEBESTEEDSTERvanMEISJES en MINNEMOERS.
HANS, JAN, verkleed in Moffinne kleederen.
MAar, Jan, zal je nu genoeg konnen veinzen?
want de Besteedster is als de Duivel zo loos?
JAN. Zo veel Mofs schud men haast uit de mouw, en al kwam ’t uit, zy is weer niet boos.
Ze zou ’t meê, gelyk wy, voor een klucht moeten aanmerken.
Ei, zy het geen gedagten dat men haar zal bedriegen.
Betraptze ons; evenwel oremus; dan zal ik myn konst toonen, en ik zal je, als de beste Maakelaar, gaan liegen.
Dat ’s nu altemaal wel; maar met al de Meiden, Keerel, wel zo ze ’et merken, ze*steeken je wis onder de rok.
JAN. Ja dat wou ik wel eens zien; ik zou ’er byget datelyk weêr onder de rok steeken.
hoor, wat hebben zy het daar achter drok.
Geen wonder; nu is ’er bast dik, en de gestoole wyn begint ’er in ’t hoofd te loopen.
Daar is een Meid, die een Boutelje, met haar Heers Maagwyn, ik geloof wel van tien of twaalf mingelen, heeft meegebrogt, die hebben ze al leeg gezoopen.
JAN. Ze mochten de droes!
Nu beginnenze aan nomber twee.
JAN. Dat luwt weêr een beetje, ik docht waarachtig dat ik te laat kwam.
Maar hoe staat het ’er mee?
heeft Ceely jou al gezien?
Ja doch; maer ik hiel me of het heel tegen de borst was dat me Stoffel mé nam.
JAN. Maar, Hans, hoe kan het jou van je hart?
zal je jou Ceelitje zo verraaden, daar je zo veel van pleeg te houwen?
Wiske de waske, ik heb de Meid wel wat wysgemaakt; maar ik had noit in ’t zin haar te trouwen.
Dat ik ’er vryden, dat was maar om by de week .
Maar trouwen, holla!
zo gek niet, dat heb ik noit gedagt.
Jan, roep nou maar, of stamp met de voet, maak datze jou hooren.
Ik gaa terwyl op straat, en stier Juffrouw Sybille om de Raatelwagt.
JAN. Dat’s wel; maar wat dunk je van men habyt?
zal ik nu niet wel een Overzeesche uit Groenland gelyken.
Dat kan wel toe, zo jou ruige kin het niet komt verbruijen; maar je moet jou niet te nauw laaten bekyken.
JAN. Dat gaat je ’er dan op los; maar, gelyk ’t gezeid is, niet anders als getuigen, de rest komt op jou an.
zinkt het hart jou al in de schoen?
’t meest heb ik al afgehakt; zo doende is’er weinig staat op jou te maaken; je most moed houwen als een man.
JAN. Heel wel, en vol moed.
Ik zei aan de Meiden, dat ik eens op straat most zyn, en dat ik voortzou weêrkomen.
Tot noch toe gaat alles gewenscht; maar dat ’er achter schuild, daar zullenze niet eens van droomen.
Van nu af heeft ze ’t al weg, zo veel blyken heb ik al gehoord.
JAN. Zeg, wat hoordenje?
doe opening van zaaken?
’K heb geen tyd, ze staan me voor de deur en wachten, ik moet voort.
JAN. Hebje dan de goude Ketting en Bel?
of weet je waar ze is?
dan zel ’t met ’er Duivels stinken; Want ik ken haar Juffrouw.
Ik heb ze niet gezien; maar doen ik ’er aanvatten om te zoenen, doen hoorde ik ze klinken.
JAN. Goed, goed: ga maar heen; dat Varken zal ik nu wel voort wassen.
Laat ik nu zien, of ik de toon op ’t Mofs, of op zyn Hannekens kan vinden.
hee!
Zynt hier nigt lieden?
ben ig jo nigt to regt?
hee.
JAN, MARTYNTJE, LOBBERIG, ANNA ELIZABETH, JAN. BEn ig to regte, Jonfer, ze had me jo hier geweezen?
MARTYNTJE.
Waar moet je weezen?
waarom kom je hier zo kloppen, en raazen?
wel gek je ’er meê?
JAN. Ig schol jo bie einen Jonkfer weezen, die eure profession meket van itzonder derrens te bestedden.
Dan benje hier in het rechte huis.
I neé toch, ig ben voor woor nigt to regt, worste mien redden.
Dit zynt all met ein ander, ydel Jonffers, und ich meut zein door men de Meekens ont Minnens bestaat.
Wol i me dat wol wiesen?
Laat ’er an de galg loopen, of naar ’t Willige Rasphuis.
wat bruid jou een Moffin, ik moet lachchen om ’er praat.
ANNA ELIZABETH.
Martyntje, ik beken het, je neering neemt hand over hand toe.
een paar kouzen te stoppen op Paaschavond.
JAN, MARTYNTJE, LOBBERIG, ANNA ELIZABETH, STOFFEL.
Stoefel*.
STOFFEL.
* DOe je hier negotie met Moffinnen?
Wel, Snyer, wou jy ’er een voor je opdoen?
JAN. Wat hebt sto met mi to grenen deeren?
LOBBERIG tegen Hans, hem in huis wenkende.
Hans, komt binnen.
Hier hebben we ’er een van onze nabuurige Steeden, nou ziet ze eens aan.
HANS uit.
Wat bruit my een Moffin; Ik moet weer na achteren na myn Ceelitje gaan.
MARTYNTJE tegen Jân.
Meisje, laatze maar praaten; tegen my moetje spreeken.
JAN. Jo, jo, ig wol dat i mi bi einen Her ont einen Mevrou bestedden ont wan .
,, hier blyf ik wel in de Moffin steeken.
By einen Her, ein Amther, die wan ig ein joor oder tzwey my zolt oetheiliken aan ein man.
Die mi dan voor mien gontze dooge vretse ont souffe zol beschooren.
LOBBERIG tegen Stoffel.
Wel, Snyertje, dat zou jou recht gelyke; dat het die Moffin niet kwaalyk voor.
Wel, dat kan ik verstaan; maar hoe raak an?
Anne Elizabeth, zouden ’er wel meer zulke gekinnen in ’er land zyn?
JAN. Mien Fedders naburs Moget is na Hollande getooge, die is nu einen Mefrouw; dat meut i mi belove, ig scholder jo nigt umme leegen.
Martyntje, wil ik om de Notaris loopen, dat ’er die een acte op een zegeltje gaf, datze in een half jaar ook Mevrouw zal heten?
JAN. Doe must mi nich up holden noch mi bedregen.
Ja, ja, een acte, een acte Notariaal.
Wel, Meisje, daar kan jy zelf al veel toe doen, benje wat aardig, welleevend en net.
Wis, beziet ze maar.
Me dunkt, je ziet ’er zo wat pouzegroezig uit, je most jou dan zo wat op zyn Hollands opschikken.
Ja, als ons Annaatje.
Je kapje fraai gezet.
En op die wys moetje jou in de lui ’er gunst weeten te dringen.
Maar, wat kan je al?
JAN. Jo in ein dag wol ich wol tzwey pond Flasse verspinne, on ich kander ook wol ein deuntje onder zingen.
Ich hadde haste in onzer land upper Veddelen leiren spielen van eine keirl, die had nen vedle zo groht, Als hy dreggen kon, de kon he auck bezuckede up hantyren, het hadde jo einen regte slag vor mi ewessen; mor die konst gyter jo um broht, Un de Vedle was jo al tho groht, on dat kon men zo nigt leiren, dar was ich auk nicht stark enoeg tho, un dat had mi al tho vel ebruins inne.
Dan zou je maar in jou land gebleven hebben; hier moet men al veel doen om de kost te winnen.
Maar ze zeid dat ze zinge kan, daar ben ik mee een liefhebster van, dat wou ik wel dat je eens begon.
JAN. Strak, strak, ik had noch nicht gevretze, ich habe stoute in mien rantzel.
dat’s noch van ’t Linde dat ich zelve spon.
Laat jou eeten maar blyven, hier is ’t nou overvloedig; waar hoor je thuis?
waar komje nu van daan?
JAN. Zo even wiet boven Campen oder Deventer, wan ynen Haaze in ein dag kan runnen.
Dat zeggenze al den brui, ze koomen meest oet et Groefschap Bentem, van Campen of Deventer, en ze liegent, ze zyn meest van Fustenou, Lubeke, Tomkrooge, Oldenbeeke, of Hazelunne.
Ik volg Hans, wat leid my aan de Noorin.
Maar, Martyntje, wil ik het jou eens net zeggen?
Wel als jy ’et weet, Lobberig, zo zeg het ras.
Overal, behalven hier; maar als ik ’er niet om liegen zou, zo wou ik wel dat ze hier al van daan was.
Dat schepzel!
men zou ’er wel van spuwen.
Martyntje, wil ik Ceely eens voor roepen, die zalder zo wel als ik van gruwen?
Neen, dat wil ik niet.
Maar, Meisje, hoe hiet jy?
Ziet dat had ik haast vergeeten, dat je me dat eens zei.
JAN. Laat zien .
,,Hoe Duivel zal ik nou hieten?
Geeske, oder Gebke van Kwakkenbregge.
Ich kueme nu oet et Swolske Schip, met den ransel op mien regge.
Zol i mi helpen, Jonfer?
Ja, wil je maar doen ’t geen ik je zeg, dan zal het wel gaan.
Hier komen de Meisjes altemet eens zamen, het zyn geen Juffers, ziet ze daar niet op aan, Het zyn Dienstmaagden, die uit haar volks huis elk wat toe hebben komen leggen,* om hier met’er vryers vrolyk te zyn.
Trouwens, dat zal ik je daar na wel leeren, onnoodig het jou nu juist altemaal zo net te zeggen.
Kom, ga met ons na achteren, en eet van ’t geen jou lust.
JAN. Schol ich dan nicht ein sloopploots zoeke?
of blief ich bi ou luden in.
Wees nou maar gerust, van deeze nacht zal je hier slaapen, verstaaje de zin?
JAN. Dat mach ich doun, unt zein dat ich wat in ’t lif krige, dem balg is my zo dunne als ein windhund.
’t Spreekwoord zeid, de stoute bezitten het dardendeel van de wereld, maar my dunkt de Moffen die hebben ze al heel binnen.
Ja, zy slokken ’t al den brui op, en ’t is er leet dat onze inboorlingen slegts de zoobere kost winnen.
Zy meenen dat het ’er toekomt.
En zien ze andere wel vaaren, hoe beleefd dat ze schynen, zo barst haar hart inwendig van spyt.
’t Is niet te bedenken, inzonderheid zo ze wat rug hebben wat een mens van dat Overzeesche Moffegoed moet verdraagen, en wat me’er al af lyd.
Daar komt Hans en Stoffel, gaat vast na achteren.
Jongens, waar ga jy lui?
STOFFEL, HANS, MARTYNTJE.
GA jy maar heen, Martynje*, wekomen straks meê binnen.
Ceelitje, en de andere Meisjes, verzochten ons dat w’er een ogenblik alleen zouwe laaten.
Martyntje binnen.
Maar, wat Duivel, keerel!
waar zyn jou zinnen?
Trouwen?
wel dan ben je voor al jou leeven bedurven: heb je van je leeven wel iemand zien trouwen, die by zyn zinnen bleef?
Ja, als je om ’t heilike maar begint te denken, dan wordje aanstonds puursteeke blind.
Hoor, op dat ik je een gelykenisse geef.
Niet beeter kan je ’t trouwen vergelyken, als by een doek die je zo vyftig of zestig maal hebt toegevouwen.
Als je die voor je oogen hebt, dan kan je niet zien; maar als je’er dan aan vast bent, dan gaat altemet een plooitje los, zie dan kenmen jou niet meêr voor blind houwen.
Want dan zie je het trouwen door en weer door, maar dan is ’t te laat.
Daarom, ziet wat je begint: schei ’er uit; je kent ’er noch wel weér af, kameraat; Want de wereld is wel op een andere wys voort te planten.
Ja, hoe meenigen brief word ’er wel geschreeven, daar men de lettertjes van langs de straat ziet loopen aan alle kanten.
En dat zyn van de beste Keerels, die die zaak wel tien of twaalf jaaren in bedenken neemen, en scheijen ’er dan, Als ze ze wel inzien, zo goed koop als ze het begonnen hebben, der weêr van.
Ik zeg van de schranderste, daar jy en ik maar bloeds by bennen.
Want de Drommel noch zyn Moer, ja al had je met Argert honderd oogen, zo kan je de fratzen van de Wyven niet kennen.
De trouw word evenwel van de meeste, gelyk men ziet, gezocht.
Dat ’s waar: maar die praaten als jy; het zyn jonge melkmuilen, lafbekken, ei!
datje jou eens ter deege bedocht.
Wat steckt ’er in?
en dat noch een Dienstmeid!
dat zyn immers de hovaardigste wyven.
Ik dacht dat je my ten besten zoud raaden, en je doet niet als kyven.
Maar, nou zie ik het wel, ik ben kwalyk by jou geadresseert; Ja, het moeit me, dat je me al die schoone gedachten van ’t trouwen, zo troubeleert.
Als ik nou Ceelitje liet vaaren, en zocht na een Burgers dochter, zou ’t dan na jou zin weezen?
Een Burgers dochter!
al zogt jy met Diogenes slonsje, waar zou je ’er een vinden?
Ja, was Amsterdam als voor deeze.
Maar nu geenzints, de heele Stadt, beziet ze vry, gelykt, in deze zaak, haar zelven niet.
Ja, ’t zyn altemaal Juffrouwen en Damozeljes watje hier ziet.
Weet je wel, zo lang als je vryer bent, dan zalje van de Meiden opgepast en gediend worden.
Ik wou altyd niet trouwen, schoon dat het honderd Advokaaten my rieden, of toe porden.
Hoor, Stoffeltje broer, ik mag het ook niet lyen dat men de Meisjes zo onderdrukt.
Inzonderheid nou jy ’t op myn Ceelitje zo gemunt hebt.
Ik zeg, je bent ’er de oorzaak van zo ’t mislukt.
Leg het maat op my; daar na zal je ’t me noch dank weeten.
trouwen.
Hoor, eer je een maand getrouwt bent, zo is ’er ’t nieuwetje al of, en om zo een korte vreugd, gaat men dan zyn kop krouwen.
En dat noch aan een prul van een Meid!
zo dat goed hier maar eenige maanden komt te woonen, Wat zie je haar niet aardig en jent langs de straaten vertoonen?
Wat krulletjes, wat strikjes, wat een moije paerel aan yder oor; Wel zegt men West Frankryk; ziet zo swierig komje dat gespuis te voor.
Dat Ryglyf met malien moet uit; een Zamaartje en een Chitse Tab- bertje met zy gevoerd, kander beter behaagen.
Voor een Byleveldze linne trekmuts, zullenze haast Franse Fontanjes draagen.
Ja ze veranderen haar taal en tred heel parmantig en fier; De kin in de borst, de armen achter uit, trip, trip, na de a la mode swier.
Ziet, zo bedriegen ze, niet alleenig jou, maar al die gezind zyn te trouwen.
Dat stel ik’er tegen, dat jy een haater bent van alle Vrouwen.
ik spreek alleen van Dienstmeiden; want die maaken het langer zo bond, Dat me ’er nauwelyks een goeje kan vinden, of ze hebben een kwaaje kop, of een vuile mond, En dat noch niet alleen, Hansje, onder die lichte dunne kleeren Heb je ’er die bezet zyn met fontenellen, pokken en zeeren.
wat stootje niet al uit je hoofd?
je maakt me misselyk als je zo leevendig colloreert.
Al ries?
ik begin eerst: al winnenze al veel, dat is door haar baldadigheid, ja eer ze ’t verdiend hebben, van ’er volk opgenoomen, en verteerd.
Maar, zeg me eens, hoe duivel komt dit grut nu zo hovaardig?
weetje wel dat ze eertyds lyfeigene waaren?
Datze, neffens Ossen, Ezels, en Schaapen, de rykelui voor Huwelyksgoed verstrekten, als ’er kinders kwaamen te paaren.
En dat ze noit mogten trouwen, als op vrye voeten gesteld?
Weet je wel, dat men toen de Meiden deê verkoopen en koopen voor geld?
Gelyk men noch hedendaags handeld in Poolen, Lithauwen, Boheemen en Indiën, met Swarten en Swartinnen.
Weet je dan ook wel, dat men toen een Meid kon koopen voor minder als ze nu jaarlijks winnen?
Weet j’et, Hans?
of doe j’er ’t swygen toe?
maar hoor, Steld het ten minsten wat uit, nou tot May of Alderheiligen; op die tyd moet ik meer vreeten en zuipen als ik kan; Dan gaan ik met ’er na de Doolhoven, of na de Comedy, Jan Hanzepad, Driebaarsjes .
Wel, kost jou dat niet een schoone stuiver aan geld?
Neen, zy moeten ’t betaalen.
Daar kom ik je dan met zo een regiment Meiden an.
Het is een pleizier, hoe je het ’er op die tyden, in Comedy, en Doolhoven ziet krioelen.
Ja het kan Zondags aan den Overtoom van dat Waterlands Boeregoed niet meer woelen, Als daar van de Meiden.
Wilje het trouwen zo lang uitstellen, of leeven na myn zin, Dan kom je zonder werken aan de kost, alhoewel het de naam heeft dat ik by de luiden ga naaijen.
Doe als ik; want het scheelt my niet hoe ik de kost win.
schei’er uit?
Ik mag jou wel wat vertellen.
In plaats dat je me zoud raaden, zo doe je niet als foppen en kwellen, STOFFEL.
Ik doe niet; maar ik brogt jou zeer gaaren te recht; daarom raad ik jou een trouw van een week an; Daar kan je af als je wilt, en je raakt ’er makkelyk van.
Ik had jou gaeren in dat gevoelen, daar ik my meen by te houwen, Dat is, altyd te vryen, en de Meiden wat wys te maaken, maar aber niks te trouwen.
Maar, Hans, kenje dat Vaersje wel van die drollige Poëet .
’t Is een duivels ding, dat ik zo kort van memory ben, en dat ik al den brui vergeet.
Esopus was ’et, dus is myn onthoud.
Dat hem de kranke schend, die weder zoekt te trouwen; Maar die ’t zyn eerste is, wil ik onschuldig houwen, Als hebbend noit beproefd; den ander is ’t bekend Wat dat het trouwen is, een pynbank vol elend.
Die man kon zo niet schryven, had hy ’t niet beproeft.
heb ik wel kwaalyk in de Poëeten gekeeken?
MARTYNTJE, HANS, STOFFEL.
ZAl dat hier zo de heele nacht duuren?
is ’t niet bedroeft dat je de Meisjes achter alleen laat zitten?
kan je niet een uurtje by haar vrolyk weezen?
Ben jy Vryers?
ik zal voortaan wel oppassen, dat ik jou niet meer alleen in myn voorhuis laat, leefde men hier zoo voor dezen?
Jou rechte bloeds, nou hoorden je de gelegentheid waar te neemen, die komt je zelden zoo zuiver voor.
Maar, wat schort de Moffin?
MARTYNTJE, HANS, STOFFEL, JAN. JAN. JOnfer ’t is mir zo euvel in dem balg, ’t is wan ich al mier binnenst schol oet min hindertst looten glien voorwoor, On das smeirig beir dats begint al te wellug innen balge te mooken.
Jonfer, woli mi te regte wisen.
Loop aan de galg, jou stoute Moffin.
men hoorde onbekende lui ook te regte te brengen, mag jy dat niet lyen?
Hiet jy ze onbekend.
Wel ’t is een Moffin, een Moffin, zeg ik, uit Mofferyen.
Meisje, je moet op de plaats weezen, de achter deur uit, als men eerst uit zyn land in een vreemd komt, ’t is of men niemendal en weet.
Piternel, breng Gebina, zo zal voortaan nou jou naam zyn, eens op het zekreet, Se moet haar dingen doen.
Gebina zeg ik ’er teegen.
Ja zo verander ik al de Overzeeze naamen, die haar laaten door my besteên.
JAN. ,,Hans, duurt het niet lang, konnen ze hier niet haast weezen, HANS.
,,Je moet ’er agter noch wat op houwen, ’t heeft zyn reên.
Hoe is, ’t Jongens, of heb je noch niet genoeg ingenoomen?
Je lui staat hier of je gek waart, of ben je al aan ’t droomen?
Of heb je van de nacht niet geslapen?
zeg, Keerel, dat ben ik van jou niet gewend, hoe ben je nu zo dof van geest?
Je bend altoos geen Liefhebber van een Vroumensch, maar van de bierbank wel het meest.
Kom nouw na de Meisjes, en maak ’er wat pleizierig, of ik zal je altemaal gelyk, het huis uit boenen.
Dat hoefje me niet te recommanderen, Martyntje; ik val al liberaal met zoenen; Maar ’t zal flus noch beter val hebben.
Daar moet noch wat in, en voor al wyn.
Hans, dat gaatje weêr na achteren.
Wel mag men zeggen dat een Snyer een halve brui moet weg hebben, zal hy vrolyk zyn.
Hy wil maar zeggen dat de wyn aanleiding tot de vreugd komt te geeven.
Hy is vrolyk genoeg; ik zag geen klugtiger Snyer van al myn leeven.
LOBBERIG, HANS, MARTYNTJE.
MArtyntje, daar het die duivelze Moffin gespoogen.
Anne Elizabeth kreeg een gulp; ’t is ’er niet af te krygen; ’t kleeft aan als pik, En het stinkt slimmer als een verrotte Fransman.
Zie ik, ik Kom ’er noch genadig af; ’t is maar een weinig over mijn voorschoot en schoenen.
Daar zo veel bohy niet van gemaakt; dat kan je ’er makkelyk weêr af boenen.
Daar dien ik by te weezen; ik val meê wat nieusgierig.
Ik vreesden ’t al; want ze riep, min heuvet doet mik zoo wee.
Dat hebje van al dat Overzeeze Moffegebrui; zy neementje, al wat ze kunnen krygen, slegts meê.
Ja wel, ik moet ’er evenwel nog om lachchen.
Daar is Anne Elizabeth ook.
Anna waar hebje die Mofin gelaaten?
LOBBERIG, MARTYNTJE, ANNA ELIZABETH.
Dat bakbeest zit agter.
Ik weet niet hoe een eerlyke meid met zo een Noorin mag praaten.
Ha, ha, je zoud ’er heuvit wat vast gehouwen hebben.
Je mogt by me gebleeven hebben, en haar achterheuvet vast gehouden hebben, dan had je’er zo goed koop als ik ’er aangeraakt MARTYNTJE.
Ei, laat ze ’er hart wat ophaalen; het ze’er bespoogen, ’t is reedelyk dat ze ’er zelfs weêr schoon maakt.
Je hebt goed zeggen, Martyntje, had ik toch hier gekomen, en Ceely maar alleen gelaaten; Zy zoekt doch haar vryigheid.
Nou wed ik dat ze al weêr van dat trouwen praaten.
Ze het Hans al binnen.
Ze zyn wis al aan malkander vast.
Deed ze myn zin, zo zou ze noch wat dienen; de verstandigste houwender uit die last.
Maar, Martyntje, hoe kom ik nou met fatzoen uit myn huur?
wat zal ons wyf, zoo ze’et hoord, rementen en baaren.
Want, ziet, ik wilder vandaan.
Daar heb je gelyk in, kind, ik zelje dat wel klaaren, En dat hoe eer hoe liever; maar ik heb het al gevreest Doen ik ’er jou besteede; maar wie zou denken dat het was zulk een beest?
De lui achten de Meisjes langer of ’t honden waaren; men hoorden ze ook zo niet te kwellen.
Die andere twee, die achter zyn, die moet ik ook een beter bestellen, Die hadden ’t ruim zo slim als jy, en waaren gestadig mee onder ’t kruis.
Maar, Lobberigje, jou heb ik verzien; beurt het maar weêr datze kyft, zo loop maar dryvend uit den huis.
Ik weet een Weeuwenaar voor je, met een kindje, daar zal jy Governant weezen.
Een Weeuwenaar?
en ik Governant?
’t is zulken fynen broeder, de deugd staat in zyn trony te leezen.
’t Is waar, eer hy getrouwt was, liep hy met zeekere Juffrouw uit de Stad, Maar brogtze binnen veertien dagen weêr tot ’er ouwers, ongemolesteert, dat je ’et vat.
Ging dat zo heen, Martyntje, kwam het niet onder de menschen?
Zy was datelyk de Bruit met een ander, wat kon de Vader meerder wenschen, En de Bruidegom was ook in zijn schik, en heel niet bedroeft, Hy het een schoone jonge Vrouw, ervaaren in ’s werelds zaaken en beproeft, Zy zal hem niet onnozel in die .
maar nu zullen ze ons achter zitten wachten, Dit heb ik je noch te zeggen, doe als ik in myn jonkheid, en wil niets achten; Je moet denken ik heb in myn jonkheid ook al veel versmaade woorden gehoord, Maar ik dacht raas wat heenen, en wees ’er myn achter-poort.
Trek het jou maar niet aan, en wil je niet eens verweeren, Of ze Verkent of Hoert, wis je wasje, dat brand geen gaaten in de kleeren.
Wy bedanken jou, Martyntje, voor jou onderrichting en goede raad.
Zeeker, zo een Besteedster mag wel Matres weezen.
Niet waar Annaatje, niemand zouw men ’er beter toe kunnen kiezen, want ze het zo een liefelyke praat Overder, ja eer ik je kon Martyntje, zo heb ik dit wel hooren van je zeggen.
En dan moesten de Meisjes eer je ’er verhuurde, zoo een maand drie vier by jouw School leggen.
Meen je zo een Avond School als wy tegenwoordig houwen, dan zou ik een hoope Schoolieren krygen, den kreegje wel mée als Ceely, het trouwen in ’t zin.
Nouw ik wist al weer raad met je.
Wat doch Martyntje?
Ik zou jou uit hylike.
Doe je in die Negotie ook?
Wel ja, het scheelt my niet, of ik met aanraaden, of besteeden de kost win.
Lest liet ik noch een getrouwt Man, by een van myn Meisjes leggen, ’t Is dat ’et nou juist in de reeden te pas komt, anders zo zou ik dat juist zo bot niet zeggen.
Ik vond ze op straat, en nam ze beide mêe na myn huis; maar nou mogtje ligt denken, dat ik ’er zulks ried.
Neen, ik hou wel zulke slapers; maar aanraden, daar hou ik me buiten; ziet dat doe ik niet.
De Meisjes vallen zo vîes nu niet, daar helpt geen meer t’of raaden.
Je kent euvel kallen, ’t is of je door de Meisjes gekroopen had; of spreekje nou alleen van de kwaaden?
Neen kind, ik spreek vande goeje, de kwaade zyn hier van bevryd; Daarom moeten die eeuwig dienen, aangezien haar yder een myd.
Dan wil ik noch liever een kwaaijen als een goeijen weezen.
Jy zoud ’et je al murwtjes laaten .
jy bend noch wel te beleezen.
Jy zoud Immetje van Durkerdam slachten, die met Ruth Klaas van Watergangs Knecht praate een heele nacht in de kombuis.
En kwam met de vroege morgen haar Mortje weer zuiver thuis.
Op de Waterlandsche Meisjes is altoos geen staat te maaken.
Want worden die bestruift, zy weezen noch altyd weêr voor Minnemoer aan te raaken.
Kom, ik moet het manvolk by je sturen, en zien of ik je niet wat leevendig kan laaten maaken, ’t is of men hier dut.
Maar, waar is Stoffel?
Die zit in ’t hoekje van den haart, met een kan bier tussen zyn beenen, en rookt toebak.
Nou rooken, dat komt nou niet te pas.
Nu moet men wat speelen en mallen.
Men hoord hem stom en doof, zo kan dat Martyntje kallen.
Ik magze zoo wel een reis hooren.
Ja dat praaten is ook, gelyk wy daar datelyk zeiden, haar kunst, Daar ze de Meiden mêe van de luiden af troont, en behoud haar gunst.
Ze mag jou by de Weeuwenaar bestellen.
Ja was het dan te deegen.
Ceely is gelukkig.
Was ’er iemand die me trouwen wouw; want daar hangt men hoofd mêe na, ik liet hem niet verleegen.
’t Verdriet een mens langer de voetveeg van een ander te weezen; neen, ô neen!
Waar je woont, en hoe je woont, altyd hebje moeijelijkhêen.
Woonje daar Dochters in huis bennen, daar hebje net zoo veel commandeerende Vrouwen.
By een Weeuwenaar, daar kan je jou onmogelyk buiten opspraak houwen.
De lui kyken na wat je om en aan hebt; ’t is van zyn Vrouw zeggen ze, dat draagt ze geenzins om niet.
By een Weduw zonder kinderen, dat is nog erger verdriet; Je benter slimmer als in een Klooster, want daar hebben ze zomtyds noch heilige daagen.
Daarom heb ik de brui van dienen, en wou het liever eens waagen, En trouwen; want hebje een man, je hebt ook iemand die voor je spreekt.
Dat ’s waar; maar je rept niet van al de swarigheid die ’er in steekt.
’t Schynt zo wel wat: het byslaapen zou een mensch niet hinderen, Maar denk eens op het end: de kinderen, ô die kinderen Verbruient!
met dat te denken, dan gaat het minnevier uit.
Wisje wasje, zou men zulke gedachten hebben?