floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
En eerst eens rond kykende, of het ook iemand van ’t volk zag, Zoo ley den reekel ’er een pop van werk gemaakt in de armen, En toen onder de kooijen kruypende, begon hy te karmen: Als een klein waawwaawertje, dat eerst in de Weereld kykt: Doch wat zal ik je meer zeggen, ’t is recht een kind dat naar zyn vaar lykt.
Die was meê een welgemaakte gaaudief, al zyn leven: En waarom hy ook op zyn sterfplaats heel deftig is verheven, En t’ Amsterdam aan de galg hangt; op zen Engels, recht, en net; Naar dat men hem al drie verscheyde wapens had op de rug gezet.
Is hy van dat hair Evert, dan mach hem de drommel luyzen: Zoo dat de Luitenant ter ooren komt zal hy vast verhuyzen.
Ja, wie wilt hem zeggen?
ik altyd niet.
maar, wat zal dit zyn?
Zoo net en zindelyk uitgestreken, wat bruid me Tryn.
VIERENTWINTIGSTE TOONEEL, EVERT KRABBER, DAVID RUIMPEN, KLAARTJE BRUINPOORT, TRYN KRULLEBOL.
Schipper, als ’t je niet verveelde, zoo wou ik je wel een woord spreken.
Als het je belieft Tryntje: maar je moest het wat kort af breken.
Ik ben gelyk je weet, een jonge getroude vrouw, Van een eerlyke vaar, en moer: die niet graag hebben wouw, Dat me der man afgronteerde, met lasteren, en schelden.
Wel wat zeggen ze dan Tryntje?
Ik durf het qualyk melden: Ze zeggen dat hy een hoornbeest is: en dat is immers te grof.
Weg Tryntje, je bent buyten je zinnen: wel dat is tot zen lof.
Doet het Schipper?
Wel ja ’t kind, waar meug je je hoofd meê breken?
’t Is te zeggen dat hy een mooije vrouw heeft, en noch al meer teeken: Als dat ze bemind word van elk een, heel handig is, en goed: Ja, dat ze, als het te pas komt, veel menschen vermaak doet: Maar wie zeid het evenwel?
Leuiwammes.
Om dat ik by de Luitenants geweest ben.
Hoor stel je te vreden: Je hebt immers by de Luitenants Tryntje geen quaad gedaan.
David en Klaartje lagchen.
Neen ik Schipper, niet als wat genaait... Ze lagchen der om Schipper Evert: ik meen linne-naaijen.
Wel dat verstaat zich hartje: hoor!
ze moeten wat kraaijen: ’t Is scheeps manier dat men me kaar voor een hoornbeest scheld: Laat dat zoo maar stilletjes henen loopen: word hy ’er meê gequeld, Denk dat’er zoo veul zyn, ja dat’er heel weynig vry varen... Daar is de Luitenant, kom, kom, wil je gemoed bedaren, En zwyg stil: ik zal strak eens om laag gaan, hoor je Tryn.
GUILJELMUS HOOGHART, EVERT KRABBER, DAVID RUIMPEN, KLAARTJE BRUINPOORT, TRYN KRULLEBOL.
waar mach dien schurk wezen?
Hy zel zeker in de hut zyn.
jou beest.
Hier hang ik men Heer.
Laat Leuiwammes eens hier komen.
Als ’t je belieft: Phlip!
Phlip!
Zoo ’t waar is, mach hy wel van de duyvel droomen.
Wis is ’t waar men Heer: ik was’er by: en heb het zelfs gehoord.
Wat zeg jeTryntje?
ik weet niet waarom dat je de Luitenant stoord: Ze wil van hoorns praten men Heer.
Doet ze: en ik van drinken.
De nikker, hoe zal het noch met dien leuijen reu stinken: Nacht noch dag is’er geen rust: en de Kapitein zeid, dat’er door ’t heele Schip Genever verkocht word: is dat waar Schipper?
maar daar komt Phlip.
GUILJELMUS HOOGHART, EVERT KRABBER, DAVID RUIMPEN, PHLIP LEUIWAMMES, KLAARTJE BRUINPOORT, TRYN KRULLEBOL, DAAN.
hoe laat me daar om laag de Geneverfles zoo zwieren?
En hoe houd m’er zulk een geweld, met schelden, razen, en tieren?
Dat weet ik niet Luitenant: ik zie geen Genever.
Doe je niet: Watte loopjes heit den beest: ik weet wel dat je ze nou niet ziet; Maar wie verkoopt ze tusschen deks?
dat zal je me vertoonen.
’k Weet het warachtig niet men Heer.
Neen je toch niet: elk zal hem verschoonen.
Dat ’s gewis, daar zal niemant te vinden zyn.
Dat m’er drank verkoopt, Dat weet ik heel wel: gy knevel!
maar me zegt dat m’er meê omloopt: Een klein glaasje voor twee stuyvers: en Janhagel zal ’t geven, Al zouden haar wyven en kinderen van den armen leven.
Ja men Heer, daar zyn al te mets wel groote hanssen die ’t doen: Ik heb’er wel Kapteins van me leven meê zien vet voên, En dat’er niemand in ’t Schip een woord dorst van kikken.
Zeker Luitenant, die’er de grond wel wist van te stikken, Moest het liegen, toen hy bekent maakten waarden aap lag.
Dat weet ik meê, men moest zich toen ter tyd houwen of me niets zag: De Schryver gaf geld, en Matroosje gong het aanstonds besteden: En die monny, quam dan met heel veel ordentelykheden, Uit de Konstapel zyn beurs Met verlies van twee per cent, weêr in de Schryver zyn kas.
Daar waren der veel die hadden over de honderd gulden aan schulden.
Wel dat was Barlaris!
moesten dat de Luitenants dulden?
wat wouwen ze doen?
maar de Luitenants doen ’t somtyds ook wel: Ik heb’er eens een gekeunen Die wist’er meê wel drie vier kappetalen op te winnen; Den Bottelier was zyn verkooper.
Hoe zou men ’t verzinnen!
Wel door wat streken krygt vrouw en kinderen gebrek.
Hô, hô!
als je zoo een steun in ’t Schip heb, dan is’er stek: En dan doen ’t ’er zoo veul, dat men ’t niet kan beletten: Want wie wil der zich teugen zen Officiers aan zetten; Dat heeft ons de Artykelbrief nooit van zen leven geleerd.
Immers is het spreekwoord waar, die niet en weet, die niet en deerd: Ik heb van myn leven noch zulke dingen niet hooren zeggen.
Kom, kom, al lang genoeg, je hoeft’er niet meer van uit te leggen: ’t Gaat hier al gelyk aan land, elk vist’er op zyn gety; Phlip, weet je dan niet wie drank verkoopt.
Neen men Heer, gelooft me vry, GUILJELMUS.
Zacht, daar komt de Kaptein.
Gaan we dan onze piek schuuren.
Wel de hamer Evert, kyk den Bol eens naar Tryntje tuuren.
DON FREDERICO, DONA KRISTINA, wat aan een zy.
GUILJELMUS HOOGHART, DIRK WYSNEUS.
Wat is dat voor een jonge vrouw Luitenant?
waar komt die van daan?
Guiljelmus met de hoed af.
Uit Noordholland myn Heer.
Wel hoe komt ze hier zoo te staan?
Ik weet niet Kaptein, toen ik van je gong heb ik ’er hier gevonden.
Ik geloof immers niet dat je ze ongetroost hebt weg gezonden, Toen ze in je hut geweest is.
Hoe, in myn hut myn Heer?
Ja in jou hut: treên ik je op je teen?
doen ik je zeer?
ô Neen myn Heer: ze worden wel beest die met slimmer kaart spelen.
Dat verzeker ik je: ’t is een hondje, bequaam om je hart te stelen: Nu kom, ik heb meê jong geweest, en noch zie ik graag een mooije Meid; Maar heb je dat gedaan, dat ik je daar flus heb gezeid.
Neen ik myn Heer, ik zal der zoo straks zelfs naar gaan kyken.
Hoe, moeten dan myn affaires, voor de uwe wyken?
En heb je geen tyd, om te doen, wat ik je gebie, en ordonneer?
’k Wil de zakken hebben, en de rest meê.
Guiljelmus buigt zich.
’t Is zeer wel myn Heer.
je moest het doen, dat het je maat niet kan merken: ’k Zal dien beest, die zoo veel van het Rantsoen weet te snappen, kort vlerken.
Ja myn Heer, hy zey het my de laatstemaal, wel spytig en vuil.
Wat heeft hy’er meê te doen, denk ik!
dien praatjes maker, dien uil, Hoe veel geef j’er nou?
Myn Heer, ik geef égaal aan al de bakken: Al vreten ze zoo veel boter niet, ze zullen evenwel wel kakken; Zeven man geef ik drie pond boter, met twee loot op de andere schaal, En zes t’half pond Kaas.
En de Officiers?
Die geef ik al te maal Even eens als het Volk.
Wel je meugt’er wel wat meer geven.
Och myn Heer ik ben dat zoo gewent: ze zullen wel leven Al krygen ze niet meer Kaptein; Watjekal deê meê zoo: Als de Paertjes te weeld’rig worden dan zet men ze op stroo.
Frederico lacht eens als iemant die ’t wel gaat.
Nu kom, het Kruiszeil?
Dat zal ik morgen aan stuk laten snijen, Als myn maat naar de wal gaat: ey laat’er my maar meê betijen: Ik zal den haspel wel draaijen: de kasjes zyn meest gedaan, En dan zal hy aan de tafeltjes, en de linnekist gaan: Je engelse sloep zal ik meê laten verwen, en opschikken.
Frederico lacht weêr.
Maar zegt me toch eens, wat zeid je maat?
zoekt hy je niet te verstrikken?
Wel, hy zal zen darmen wel haast met stokvis en erreten voen: Met de lange honden zal hy vreten.
Dat zou ik meê doen.
Zwyg maar, hier op de Ree zal hy noch aan de tafel blyven: Maar, als we over den drooge zyn, dan zal ik hem zyn paspoort schryven.
Nu kom, ik wil van deze nacht eens vrolyk zyn: maak de Speelluy klaar: Trompetters, Tamboers, de Zanger, en de Dansmeester: maar Daar moest ook een Pluggedansje by zyn; heb j’er die ’t kunsje kennen?
Ik heb’er twee, zoo goed myn Heer, als’er in ’t heele land bennen: En twee vrouwtjes ’er by, daar j’er zoo een van hebt gezien, Zoo rad als de wind.
Hoor je dat wel Mevrouw.
Laat my maar betien.
Nu Luitenant, maak dat het wel is, want daar zal volk wezen Die ’t werk op zullen nemen.
Alles zal wel gaan, je hoeft niet te vreezen.
Wel, dan kryg je Nichje by je.
Dat ’s vast: Maar, Mama, ’k weet niet of je de Luitenant daar niet wel aan het hart tast; Ik geloof dat ze malkander verstaan, KRISTINA.
Wel ik heb’er niets tegen; Men ziet wel meer vryages, of minnerytjes, aan boord plegen.
Nichje heeft al een schoone stuyver geld: en is niet leelyk van smoel.
Dat weet de Luitenant meê wel: hoe staje met het gevoel?
Kan ze je hart raken?
je zucht dunkt me.
Wat zal ik zeggen: Ik wenste dat ik wat meer liefde kon in haar hart leggen.
Zoo denk je dan dat je meer hebt als zy?
Ja Mevrouw, tot myn ongeval.
Wel ik beloof je, dat ik al wat ik kan, voor je doen zal: Doch je moet zelfs de gelegentheit vast houwen dat ze niet kan slippen; Want als me de Fortuin by ’t hair heeft, moet men ze niet laten glippen...... Maar daar komt Nichje zelfs, wel Heindriette, waar kom je van daan?
DON FREDERICO, DONA KRISTINA, JUFFROU HEINDRIETTE, GUILJELMUS HOOGHART.
Ik heb wat in de hut gezeten Neef.
En nou wil je beneên gaan.
We gaan meê myn kind: laat je de Luitenant een hand geven, Dat je niet en valt.
Mejuffer, was dat een handje voor al myn leven.
Heindriette lacht eens tegen hem.
Ik bid, myn hondje!
dat je die complimenten maar spaard; Want je weet immers, een goed paerd, is altyd een goed voer waard.
Einde van het tweede bedryf.
Hier achter, word in de Kajuit, beneden getrompet, getrommelt, en op Instrumenten gespeeld, als mede gezongen.
GUILJELMUS HOOGHART, een weinig beschonken, DIRK WYSNEUS.
heyla!
Kees!
hoerekinders, wat doe je daar binnen?
Beide de Jongens komen uit de hut loopen.
Niemendal men Heer: wat is’er van je dienst?
Wacht, dat moet ik verzinnen: Ja, haal stoelen by de werken, en een tafel of twee Hier op het half dek; daar staan om laag zes kaarssen ree, Met pypen, tabak, wyn: breng al dat je daar beneên zult krygen.
DAAN en KEES beneden.
Wel, wel men Heer.
Hoe ben je zoo stil Dirk?
Men moet aan boord zwygen.
Jy zwygen: jy: als je de tong verliest, jou kakelaar daar je bent.
Wel dat is ook niet redelyk myn Heer, dat je me zoo schend: Ik spreek immers van jou niet; mag ik den Baas niet te vriend houwen?
Ja, maar niet van myn te praten, of ik zel je op je ribbe touwen.
Neen werentig niet, ik weet dat je maats bent.
Dan is het wel.
Daan en Kees met stoelen uit.
Daar komen die schurken: zet maar neêr.
Ik zel men Heer, ik zel.
Loop haal meer; en laat Jan, en Jaap, je beydegaar de handen leenen, Dan heb je ten eersten gedaan: ey hoor die beesten eens steenen.
De Jongens loopen terwyl af en op, en brengen alles.
Maar, wat zal der te doen zyn myn Heer?
’t Is daar in de kajuit Al te warm: Mevrouw kent’er niet harden; ze wil der uit.
Wel hoe sta j’er by Daan?
is het goed haast altemaal boven?
Waarom heb je die tafel zoo dicht tegen boord geschoven?
Jan en Jaap brengen een mande met wyn.
Zoo de bruy Jan, dat gaat wel, zet dien Aap daar tegen boord neêr.
JAN. Ik sta der myn part an men Heer.
Ik geloof het wel: haal maar meer.
JAN. De Jongens weêr met goed.
Zoo gaan we doen.
Jou broodbeesten, waar zal je dat nou laten?
Zet maar neêr schurken, en spring jou reun: al dat talmen kan niet baten.
Strak zel je de rest krygen men Heer.
’t Is wel schoft, ga maar voort.
Jan en Jaap met noch een tafel.
JAN. Weêr een tafel.
Kom zet’em hier aan stuurboord.
Jan en Jaap weêr heen.
GUILJELMUS HOOGHART, HENDRICUS KORTWIEK, DIRK WYSNEUS, HEIN LEKKERBEK.
Kammeraat, is het klaar?
daar komt den Kapitein van beneden.
Ja, ja, ’t is klaar: schikt het wat net Hein: daar komen ze al aan treden.
DON FREDERICO, DONA KRISTINA, JUFFROU HEINDRIETTE, GUILJELMUS HOOGHART, HENDRICUS KORTWIEK, HEIN LEKKERBEK, DAAN, KEES, vier Gasten stom.
Weêr aan jongens, haal nou de heele kraam van Muzikanten hier: De Trompetters, Tamboer, Pluggedanssers, met haar wyven: en Paschier Onze Franse Dansmeester, die moet je voor al niet vergeten.
Luitenant, waar blyven ze?
GUILJELMUS met de hoed af.
Myn Heer, ik heb ’t ’er al laten weten: Ze zullen komen.
Wel dan zullen de zeylen van de nacht rond staan.
Kom lustig, schenk wyn, ik zal de begers blessint eens drinken gaan.
Wat is dat voor een gezondheit?
Mevrou, ik ken je dat niet zeggen.
Ey bekje, ’t is een goeje gezondheit, ’k zal ’t je daar na wel uitleggen: Kom weêr aan.
Zy drinken.
Myn Heer, de Provoost vraagt om de wacht op te zetten.
Hy heeft drie honderd steken.
Drie honderd!
wel waar lykt dat na?
Ja myn Heer, daar is gespoeld.
Dat ’s wat anders, laat hem maar roepen.
Guiljelmus geeft Heindriette stil een zoen.
Hô, hô Luitenant, ik zie je wel: je moest daar niet snoepen.
Gaat je gang Provoost.
De Provoost klopt onder aan de trap met een hout, en roept.
Hoort, mannen hoort!
Den eene zeid ’t den and’re voort; Graaf Mauris Quartier heit de eerste wacht; ’t Fortuin verleend ons goede nacht: Goede nacht, en goede vreê, Geluk en behouwe reis ’er meê; Luy je klok, en keerd je glas.
Rys Graaf Mauris Quartier, na boven.
Hier word de klok geluid.
Hou op daar, hou op: al lang genoeg geluid.
Hou op jou basterd, dat je de nikker schend: schey uit, schey uit.
De Jongens weêr boven.
Men Heer de kramery is gereed gelief je dat ze boven komen?
Ja, maar zoo ze ’t niet wel maken, zoo zullen van de duivel droomen.
Daan aan de trap.
Kom, mars op Messieurs: maar houd je in je soort by me kaar.
Hier komen vier Speelders, een Zanger, en een Dansmeester in.
DON FREDERICO, DONA KRISTINA, JUFFROU HEINDRIETTE, GUILJELMUS HOOGHART, HENDRICUS KORTWIEK, DIRK WYSNEUS, JAN DE PLUG, JAAP HOUWJEBEK, KAAT DE BRAKKIN, TRYN KRULLEBOL, DAAN, KEES.
Kom hier Snarestrykers, kom hier!
zet je daar.
Trompetters en Tamboer, wil je wat dicht aan een kant houwen.
Zangmeester, gy eerst: helder uit, tot recreatie van de Vrouwen.
De Zangmeester zingt een Italiaans air, en daar word onder gespeeld.
Na dat het gedaan is klappen ze in de handen, en de Trompetters blazen.
Wel Hartje!
die karel zingt wel: dat had ik nooit gedacht: Hy heeft zulke fraaije manieren: zulk een schoone stem: en zoo zacht; Neen, neen, ik moet het je bekennen, dat kan me bekoren.
’t Is me lief Mevrouw dat hy je behaagt, strak zal j’em noch eens hooren.
Nou Paschier, ’t is jou beurt: toon het gezelschap nu eens wat je kent.
Speel op, laat de Dansmeester niet wachten.
Hier word van Paschier gedanst, en na dat hy gedaan heeft, weêr in de handen geklapt, en getrompet.
Wat bruid me de vent; Het is of bey’ zyn beenen aan twee yzerdraatjes hongen; Dat prys ik meê ’t is zoo wel gedanst als gezongen.
Hofmeester, geef nou die twee, een goeije borrel met Wyn: En laat ze gaan waar ze willen: maar de bottel moest hier weêr zyn.
Dat ’s recht myn Heer.
zie daar, een glas’er by; nou kun je drinken.
Zy buygen zich tegen den Kapitein, en gaan met de bottel heen.
Ja, ja, dat is de ouwe manier: ga maar heen, ik versta je winken.
Wel nou Guiljelmo.
Myn Heer, als je wilt, ze zyn gereed.
Jan, en Jaap, wat zegje, wil j’er meê aan?
JAN. Een dansje; dat ’s niet een beet: Als ’t je maar belieft, wy zellen ook eens in de bocht springen; En als we gedanst hebben, zoo hoord myn wyf dan ook eens zingen.
Daar ben ik meê tevreden, nou weêr aan.
JAN. Kom Jaap, douw toe.
Zy danssen met hun vieren een Pluggedans, en gedaan hebbende, word er weêr geklapt, en getrompet.
Wel Mevrouw, wat zeg je daar af?
Goed: maar Vrouwtjes, ben je niet moe?
’t Moest’er al anders op an komen Mevrouw om ons moe te maken: Wy kunnen, als we ’t lyf te werk stellen, wel vier Mans kraken; Tut, tut, je moet danssen dat het schuimt Mevrouw, dat ’s de s’ jeu van ’t werk.
Ik hou niet veel van zweeten, myn natuur is niet heel sterk.
Ja Mevrouw, je bent wat drillekater als wy.
Wel begrepen: Maar Tryntje, in de Contreydansjes, is myn Vrouwtje weêr beter geslepen.
Hô, hô men Heer, die verstaan we meê: dat is van de staarte kom of.
Hoe Tryntje, scheld je de Engelse voor staarten?
dat is te grof.
Weêr aan nou eens helder gedronken, kom Hein, pas op je schenken.
Havous men Heer, een glaasje in gedachten, kan niemand krenken.
Waar loop je daar al weêr heên?
hier Jongens, geef wyn, wyn.
Kaat: het ouwe dronkje.
Ja, ja, dat zal het Bakkers flesje zyn.
Het Bakkers flesje, wie heeft daar zyn leven van horen vertellen?
Jan, laten wy de Kapteins gezondheit drinken.
JAN. ’k Zel je stellen.
Geef wyn: dat ’s meê het Bakkers flesje.
Wat ’s dat te zeggen Man?
Och Mevrouw!
dat ’s zulken steevigen dronk: is ’t niet waar Jan?
Hoe ben je daar zoo stil Nichje?
Och men Heer!
ze zit in gedachten; Nou Juffrouw, weest zoo bedroeft niet, elk moet zen beurt verwachten.
Nichje dunkt u wel dat ik stil zit?
Wel ja me kind je zit stil: Kom eet wat, en drinkt wat als je wilt: kom.
Als ik wil: Wel ik wil wel Nichje, doch liever eens drinken als eeten.
Geef wyn!
waar ben je Hein?
Hein schenkt rond.
Alhier men Heer.
Nou eerst gezeten: Want een dronk is een zeet waard.
Juffrou dat heb je wel bedacht: Heindriette lacht.
Het sluit beter dat me zit, als dat me staat; hoe!
je lacht.
Zou ik niet lagchen?
Lach maar uit Juffrou, je mocht anders barsten.
Tegen Guiljelmus stil.
Luitenant kyk me vent eens zien: ’t is of hy op zen tanden knarsten: Waren we nog eens aan land, ik weet wel wat ik doen zou: ’t Bloed kruipt daar ’t niet gaan ken; maar ’t is best dat ik me mond toe houw.
’k Weet wat je zeggen wilt: zwyg maar: de Juffrou zou ’t altemets merken.
Kom Jongens, geef al weêr wyn: je moet geduurig de maag versterken: Een stuk brood daar by, is noch beter: want zonder wyn en brood, is Venus wel haast koud en dood: TRYN.
Dat verstaan ik meê: die niet veel eet en drinkt, zel niet lang zy spinnen.
Nu Mevrouw, wat zeg je: willen we weêr van voren af aan beginnen?
Wel Frederik, ik meende dat Kaatje nu ook eens zingen zou.
Is ’t waar Nichje, dat was zoo gezeid.
Je hebt gelyk Mevrouw: Nu wyfje zullen we je zoete stem ook eens mogen hooren?
Als ’t je gelieft: maar ik vrees dat het je hart niet veel zel bekoren.
ô Ja, zing maar op Kaatje.
JAN. De hoer ken wel als ze wil men Heer.
Wil je niet zitten?
Neen, als ik zing, zet ik me nooit neêr, Ze zingt.
Wel Kaatje!
wel ik sta versteld!
wie zu dat van jou denken.
Hola hey!
kom hier jou beesten, pas op je schenken: Daar zal een dronk op smaken.
wel Jan, waar heeft je wyf dat geleerd?
JAN. Ja Kaptein, ze ken noch wel wat meer: maar die niet weet, die niet deerd.
Nu Jaap, kan jou wyf meê niet een weynigje Muzyk zingen?
Neen men Heer: maar me wyf ken wel vry wat andere dingen.
Wat kan ze dan Jaap?
Wat Mevrouw!
ze danst hageneveld op de koord: Maar zacht, ik mach me wel wat stil houwen, dat ze ’t niet en hoord: Want ze wil ’t niet weten Mevrouw Kapteins, en houd het voor schanden; s’ Is gelyk veel vrouwtjes, noch al eerlyk tusschen de tanden.
Ja dat konnen we hier nou niet hebben: geef noch eens wyn: En roep nou de Dansmeester, en de Muzikant weêr boven, Hein: Maar Nichje, Nichje!
je ziet zoo zuynig of je de pip had gekregen.
Myn Heer, uw Nichje heeft iets op’er gemoed, dat ’er heel zwaar moet wegen: Want s’is stil: ze zucht: ze ziet bedrukt: ik weet niet wat’er deert.
Wat is’er te doen Heintje?
hebben ze je met vallen, of stooten, bezeert?
Hoe heb je ’t me kind?
Hoor Neef, men doet nooit quaad met zwygen: ’k Heb wel een beetje reden om zuynig te zien.
Vygen, vygen: Kom weest vrolyk, en verban je chagryn: weetje wel dat je aan boord bent?
Het scheeps leven myn lieve kind, is geen zorg, of kommer, gewend: ’t Zyn apen die zuynig zien, en verstandig in ’t Schip willen wezen: ’t Is altyd hier Kermis: morgen, heden, en twintig jaar voor dezen: Hier komt de Dansser en Muzikant in.
Kom, daar heb je de kramery weêr: Guiljelmo, laat voort gaan, De Dansmeester eerst.
Nou Monsieur francé: jou meen ik: weêr aan, Beschaam je nering niet.
Zoo, helder op de vrouw, de man is te kerken: Dat die beesten dit immers aan de wal deên, zoo hoefden ze hier niet te werken.
Hier word weêr gedanst en gespeeld.
Wel Mevrouw, wat dunk je daar af?
Ik moet bekennen Luitenant, het behaagt my.
Ja Mevrouw, de beste Dansmeester van Parys, is ’er maar een kreng by: Zoo leven we hier alle daag: wel men moet alles practizeren, Om aan scheepsboord, in vermaak, en vrolykheit, zyn tyd te passeren; Ik heb wel gevaren, daar men op de koord dansten Mevrouw.
Op de koord zeg je; hoe kon dit wezen?
waar spanden ze dat touw?
op het half dek; en beneên, daar had je Monsieur Poussienelle, Italiaanse schimmen, en al wat je wilde.
Wat zal je me noch al vertellen.
geloof je me niet Mevrouw?
vraagt het zelfs aan de Kapitein.
Ja, ja hartje, ’t is waar, hy liegt het niet.
nou kom hier Hein: Geef eens een bomper; we moesten de nood des keels niet vergeten.
Zy drinken een glas boordevol, en worden dronken.
Hoe vaar je Luitenant?
zoo kan me recht de grootte van zyn maag meten: Kom, waar is dat Zangbeest nou?
zing op, gy Monsieur Italiaan.
Als die gedaan heeft, Engel lief!
dan willen de Heeren gaan.
Elk kan gaan als hy wil, wat bruid het my: ik zal niemand houwen.
Ja bekje, ’t zal tyd worden: zie daar beginnen ze al te spouwen.
Hier spouwen der drie van de Gasten,met Guiljelmus de Luitenant.
’t Is maar een watergalletje myn Heer.
Dat is niemendal.
Al spoog je in Nichjes schoot.
’k Wed ik daar nu wel zorg voor dragen zal.
Maar Neef, zal den Italiaansen Muzikant nou noch niet eens uit halen?
Kom weêr aan, eens voor Nichje: hoor je wel!
niet langer te dralen.
Hier wordt weêr gezongen en gespeeld.
Zou me niet zeggen, dat het onmogelyk was: hy zingt wonderlyk fraay.
Ja, ja Mevrouw: hy zingt vry wat beter als een Bontekraay; Maar me dunkt, dat ik zoo wat regen voel, willen we ons met de tent dekken?
Frederico zwierd een weinig.
Sta vast den bruy: neen, we zullen naar de Kajuit vertrekken.
Och Neef, dat is goed; het word ook al laat: en de lucht is ongezond.
Dat zou je niet zeggen als je met Guiljelmus aan de wal stond: Nu kom, evenwel, gaan we; maar Hein, noch eerst eens te drinken; Wie wil der op de gezondheid van Hansje in de kelder eens klinken?
Ze klinkt met de Kapitein.
Wel dat wil ik wel eens doen men Heer, uit al men hart.
Zoo Tryn, een jonge Vrouw, moet altyd klaar wezen, als m’er uit tard.
Hoor Hein!
je zult die Vrouwtjes, met’er Mans, noch vier boutteljes geven.
Zoo men Heer, dat mach ik lyen: ’k hoop dat je noch honderd jaar zelt leven.
Kom Mevrouw, geef me je hand: goede nacht Kaat!
goede nacht Tryn.
Hy wenkt Guiljelmus, die volgt met Nichje, achter de Gasten.
HENDRICUS KORTWIEK, JAN DE PLUG, JAAP HOUWJEBEK, KAAT DE BRAKKIN, TRYN KRULLEBOL, DAAN, KEES.
Jaap stil, en Kaat luisterd.
Ik heb daar geen zin in Jan, als de Kapiteins zoo beleefd zyn: Dat loerd op een plakker maat, ik kryg vreemde gedachten.
JAN. Ja wel Jaap, die niet wil gebrand wezen, moet hem voor de vlam wachten: Ik ken der niet teugen doen, myn wyf is altyd den baas; Ze veegt’er haar elleboog an, of ik wat tier en raas.
Doet ze Plug.
JAN. Plug!
Ja Plug!
dat zouwen me koonen wel beter weten, Daar je zoo mennigmaal met je vuisten hebt op gezeten.
JAN. Wel wat drommel!
houd je mond Kaat: eer dat het de Luitenant hoord.
Wat is daar te doen?
ben je weêr bezich?
JAN. Ik spreek niet een woord: Zwyg Kaat: zwyg zeg ik: of de nikker zel in de willege raken.
Wel ik zel zwygen: maar als me je averhandsement wil maken, Dan word je quaad jou beest.
Je wyf spreekt altyd voor je Jan. JAN. Is dat waar men Heer?
Ja, draag je maar wel als een man, Daar moet een Schiemansmaat zyn.
Hier heb ik al om gesproken: En dat is door de Opper Luitenant, al zoo netjes bestoken: En by de Kaptein beschikt; datje ’t zekerlyk wel worden zelt.
JAN. Maar, de drommel wyf, ik geloof dat je me warachtig wat queld.
zel jy maken, dat ik Offecier zel worden?
dat zyn al rare dingen; Ey!
zeg men eens Kaatje, komt dit om dat je zoo mooy kent zingen?
Triel je me wat Jan?
JAN. Wel neen ik.
Ja dat doet het al meê: Den eene word Offecier door den degen, en de andere door de schee.
Meen je dat ze alle op eene manier haar Officy krygen?
Neen, neen; hoe het in de weereld al toegaat, dat zel ik wel zwygen.
Daar zyn der die geholpen worden door haar wyfs, Daar jy, als j’er by bent, maar als een hondsfot by staat; Ik heb wel Kapteins, Commandeurs, en Luitenants gekunnen, Die door ’er Nichjes geholpen zyn.
JAN. Wel, wou jy’er dat misgunnen?
JAN. Wel waarom zeg je ’t dan?