floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
IK kyk myn oogen uit: wie mag, ik wel gelyken, Ik ben een Docter en geleert in de praktyken, Per medicus: der edele Medisyn, Ik boven Dokter, onder Turk kan ’t wel zyn, ô Ja dees Doctors rok die geeft myn ’t deftig wezen, Op dat ik myn patient van grillen zou genezen.
En sotte fantazy, ik Dokter, ô gants bloed, Ja ik bent zeker, aan myn ronde breede hoed, En myn ponjetten, en myn bef heel fraai van kanten, En posito myn rok, gezoomt met breede ranten, Myn rol zal heel wel gaan, want wis ik ben Doctoor, Bekyk my zelver vry van agteren en van voor, Wat komt dees wyen rok aan my al wysheit geven, Ik heb nu verstant genoeg, al was ’t voor al myn leven, Want wis ik ben Doctoor; maar binne schuilt den Turk, Die jou herknaauwen zal ma foi jou groote schurk, Dan gins komt hy al aan; aan my zal niets onbeeren, Al moest ik van een Turk weer in een droes verkeeren, TIENDE TOONEEL.
GUSTAAF, CRISPYN, om de hoek.
DE Duivel is al weg, die straks zoo bloedig scheen.
Dit is de plaats nog daar ik zag dat hy verdween, Dog nu ben ik ontgaan, die bange zwaarigheeden, Maar nog een tweede blyft my legge op de leede, Dat is dat vryen, van dien lobbes, van myn Zoon Kan het wel weezen, ag... of niet ô groote goon, Daar ik hem anders wou met edelder doen trouwen, Van hoger staat als wy: wat voel ik al benouwen, En schrik en angste, om dien schellevis, die guid.
Die m’ in myn ouden dag, nu zoo vertoornt en bruid.
En deze brief, die ik moet van die fielt aanschouwen, Dog ’t zy zoo ’t wil, ik sweer dat gy haar niet zult trouwen, Ik wou veel liever dat ge u broek vol kole had, Dog ’k lees dit schrift nog eens en zie wat het bevad: Hy leest den Brief.
Myn lief en uitverkooren, Of waarde Leonoor Ik heb door u gezigt, myn vryheit reets verlooren, Den honing van u min my over lang bekoor.
Al myn Vaders rasernyen En zyn kwaa oplopentheit.
Zal ons door de tyd bevryen, Door veel meer beschydentheit, ’k Zal terwyl al onderwinden, Tot ons trouw, al wat ik ken, Om ons van zyn straf te ontwenden, Verders ik uw Dienaar ben, En gants verpligte Minnaar, JUSTINIAAN Dan hy, je dienaar hoe ken hy ’t zoo bedenken, Je minnaar, wat al meer, ’t komt my verstant te krenken ’t Is waarde Leonoor, en minnaar op het end, Zyn naam tot het besluit, en met een compliment, Hoe krygt hy ’t soo by een, om haar alzoo te eeren, Wat ziet men langer in de Waereld niet verkeeren, Hy dient naar Vrankryk, daar is men dat gewoon, Want yder Compliment, gelt daar wel ruim een kroon, Maar hier in Holland komt men dat niet eens te eeren, ’t Is slegts, ja, en neen: ’t geen dat men hier komt leren.
CRISPYN, GUSTAAF.
Och, och.. GUSTAAF.
Wat, wat, CRISPYN.
Och... GUSTAAF.
Hoe nu, CRISPYN.
Og, heer, Kwam die verbruste Krol Mogel, of Turk niet weer.
Wat, Turk vent ... CRISPYN.
Dus slegt hebt gy het niet vernomen, Dat hy zoo dadelyk, een Jongman heeft genomen, GUSTAAF.
Van waar, CRISPYN.
Van’t Strand, GUSTAAF.
Hoe werd gy gek, of dol, Of is het scheeren vent, CRISPYN.
Neen, nee, ik ben niet vol Van zulke streeken, hoor ik zal het jou verklaaren, Daar is zoo daadelyk een Schip aan komen vaaren, Uit Barbaryen, van den Krol, Mogol, Vesier, En maakte aan het Strant, een wonderlyk getier, Ook lyter een Galey, daar hondert duizent mannen, Voor ’t alderminste wel gelyk op roeien kannen, Hy sleept maar wie hy krygt, en heeft nog straks gevad, Een Jongeling zeer fraai, hy leek wel uit de Stad, Of wel een Steedeling: hy riep staa by, ô Hemel, Gants vyven, zulk een vent, hy’s grood gelyk een kemel, Zyn hoofd dat weegd alleen, ontrent de vyftig pont, Zyn lyf dat men byna twee hondert voeten vond, Te zyn in grooten, ô had gy hem iens gekeken, Gy zout voorzeeker, als een levend zyn besweken, Ook steekt hy ’er op een rys wel twintig aan zyn spit, Zyn blikkers, zyn als vier, zyn knevels als een git, Als ’t blanktste vermieljoen, zoo is zyn muil beschildert En als een tamme, is zyn aangezigt verwildert, In yder schoen van hem, kunt gy wel slaapen Heer, Heb jy wel zulk een vent gezien je leeve meer, GUSTAAF.
Hoe was hy dien hy stal... CRISPYN.
Wel blank van vel, en bruin van oogen.
En reedelyk wel gezet; GUSTAAF.
Zoo is myn hoop vervloogen, ’t Is myn Justiniaan, myn Zoon ben ik dan quyt, CRISPYN.
Hoe word jy dol myn Heer, waarom is’t dat jy schryt, GUSTAAF.
Myn Zoon, og, og, myn Zoon: men dientze te verbranden, Die dus hier komen, om te roven in de Landen, Ag had ik jou helaas, gegunt aan Leonoor, Myn Zoon, ag, help, staa by.... CRISPYN.
Maar Heer geef dog gehoor, GUSTAAF.
Neen, neen, ik ga, en zal het met zyn bloed uitwissen, Wie zou dat van die Krol, of groote Turk ook gissen, Dat hy ontsteelen zou, Justiniaan myn Zoon, ô Opperrover, zeg, wie heeft u dat geboon, Wie gaf u dat bevel, vriend wilt het my verklaaren, Wat werpt den Hemel my, helaas in veel gevaaren, Wie riep hem hier... CRISPYN.
Hoe weet ik dat myn Heer, Hy mogelyk zig zelfs GUSTAAF.
Wel dan, ik wil geen meer, ô Kwam die boozen schelm, myn Zoon aldus te taaken, Men doet hem door de Beul, zoo aanstonts kraake braaken, En zyn vervloekte pens tot Carmenaade braan.
Ey Heer ’k bid jou wilt eens by die loze rover gaan, En geeft u zelfs in plaats, en zent weerom myn Zoontje, Zoo ben ik, dankbaar, en den groote Turk, loondje.
Dat deet ik geerne, maar de Turk zal dat niet doen, GUSTAAF.
Ja mogelyk wel van jaa, vraag hem het met fatsoen, Hy ’s ligt zoo kwaad niet eens... CRISPYN.
Wel gaat uw zelfs dan stellen, Hy zal jou al zoo min, als hy wel, my zou kwellen, Dog loof voorzeeker, dat den Duvel is zyn vaar, GUSTAAF.
Wat zegje, og, ik schrik, CRISPYN.
Wel ja, voor zeeker waar, Dog wie zyn moer is, zal ik deze tyd wel zwygen, Gy zout voorzeeker Heer, een apoplexie krygen, Te meer om dat zy is, ervaaren in die konst, Maar wil jy komen in de groote Turks gonst, Was ik als jy, zou ik myn afgeleefde tyen Aan hem vereeren, om u Zoon dus te bevryen.
Het is maar regt naar eys gelyk het ook betaamt, En mogelyk den Turk die werd hier door beschaamt, Waagt het maar voor u Zoon, hy kan u maar doen sterven, Wat kooken, braaden, of voor ’t alderminst wat kerven, Gelyk men wel de bly, of andere visschen doet, En als dat is gedaan, werd ligt de Turk zoet, GUSTAAF.
Wel zoo den brus, wel zoo, wel gaat uw zelfs dan stellen, Weet gy geen andere raat als die my maar zou kwellen, Dat kooken, braaden, en staat my op ’t minste aan, Dat kan veel beeter in zyn eyge Land om gaan.
Ik weet iets anders Heer, dat had ik haast vergeten, Dat myn de Krol Mogel, heeft daadelyk doen weten, Gy hoeft niet in de plaats zoo waarlyk als gy leeft, Zoo gy den grand Vesier, slegts duizent kroone geeft, Het is maar een bagatel, GUSTAAF.
Zyn dat maar bagatellen, Ik zie dien zak dief, zoekt maar naar myn geld te hellen, Neen dats hem mis singnoor, hy krygt niet eenen bruy, ’Tis schelms van die vent, hoe meent hy dat de luy Het plukken uit den hof, CRISPYN.
Wat doet u ’t geld zoo moeijen, Zoo gy hem niet ontlast, zal hy voor eeuwig roeijen, En dan, ô jammer wis zyn tong, werd uitgesneen, GUSTAAF.
Wel ik wou dat den droes, hem straks brak hals, en been.
Zoo zou hy nimmer weer hier in de lande komen, CRISPYN.
Uw rouw is my zeer leed, GUSTAAF.
Ja, ja dat zyn maar droomen.
Maar zeeker is het waar, is ’t zoo een groote vent.
Og, og!
myn Heer, og, og!
ik hoor hem hier ontrent, Ik bid wil dadelyk, aan my het geld maar geven, Of gy loopt zeeker groot perykel van je leven.
Hy is wis gramsteurig, dat ’k zoo lange heb gewagt, ô Droes die vent die heeft de dag en nagt in magt, GUSTAAF.
Zie daar myn vriend, zie daar, het is hem dan gegonnen, Daar zyn ses hondert sesensestig ducatonnen, Die als gy ’t reekent ruim duizent kroone zyn, Maar zeg dien rover, dat hy daadelyk aan myn, Myn Zoon weerom zent, of de duiker zal hem haalen, CRISPYN.
’Tis wel myn Heer, ik zal hem uwe reen verhaalen, GUSTAAF.
Neen droes verhaalt hem niet, vraagt hem het met fatsoen, Want ik en heb met hem na des niet meer te doen, Daar is nog iets voor uw, geeft hem geld.
Maar Heer gy zout my hoonen, Exkuse mooi, ik zou... GUSTAAF.
Ey, neem maar aan, CRISPYN.
Wel dan ik zal betonen, Myn onderdanigheit, GUSTAAF.
Dat maar den Krol Vesier, CRISPYN.
Je meent je Zoon niet waar, ik breng hem dadelyk hier, Ik zal zyn Majesteit, den grooten Turk bepraaten, Dat hy ten eerste zal u Zoontje straks los laaten, Ik beloof’t uw zoo waar, steld slegts uw hert gerust.
GUSTAAF, alleen.
DAt kan wel weezen, maar die zaake zyn verbrust.
Zoo duizent kroonen, op een tyd weg te geven, Aan zulk een rover, die myn nimmer van zyn leven, let goeds gedaan heeft, ha het gaat my aan ’t verstant, Ik wou dien dolle dief, zoo aanstons wierd verbrant, Dog wenschen is geen doen, dat weet ik over langen, ’T geen niet gehangen is, dat, dat niet is gehangen, Maar ligt wel hangen ken, en dat is voor altyd, Dan og dien rover zoo gy eens gehangen zyt, Zoo zal myn droeve beurs zig in u lod verheugen, Dan og, wat ’s dit, wat vent, hier zal ’t wis niet deugen, Den eenen drommel is eerst effentjens gewent, Of den ander op het mad, die komt ’er straks ontrent, DARTIENDE TOONEEL.
CRISPYN, als een Turk, GUSTAAF, in een hoek.
ZElum, hou: Zarossa, grand bassa, ik ben Krol, Uit Mahomeths gebeent: of wel den grand Mogol, Per Ararax ik sweer: by alle vier de winden, De geene die ik kryg: zoo aanstonts zal verslinden, En snyen hem zoo fyn als hakzel in de pan, Verklaar myn eenig schurk, ô Heylige Zoliman, Mustapha help my, ô roem der Turksche Keysers, Op dat myn tande, die veel sterker zyn als yzers, Eens mag herknaauwen, in dat overhyloos bloed.
Dan naar de oudste meest, myn greetig herte woet, Dan gints zie ik er een, die zal myn beetje wezen, GUSTAAF.
Hy help, de moord sta by, og nou ben ik vol vreezen, Moord, brant, gants weg, ay my, help my, sta by gants bloed, Wat vent, wat Turk, og!
og... CRISPYN.
Valt dadelyk my te voed, En bid dat ik u wil, de zwaarste straf doen lyen, Die men voor moorders nooit, voor dees heeft doen beryen.
Wilt gy gebrand, geblaakt, gestooft zyn, of aan ’t spit, Maar met Condisie dat gy daar drie jaar aan zit, ’Tis maar voor ’t pleysier, dat ik u wil vereeren, GUSTAAF.
Ey Heer Mogol, ik bid, wil my dog exkuseren.
Excuse mooi: in ’t minst: ik zal met deze band U binden naar myn lust, GUSTAAF.
ô Zinte Gysebrand, CRISPYN.
Hoe schreeuwje, huilebalk, wat hebje zoo te tieren, Het is voor een luttel tyds, dat ik jou sny aan vieren, En dan ben jy Capot, ik geef u goede les, Legt maar een uurtjen stil: ik zal terwyl myn mes, Gaan slypen, dat jy ’t vad, GUSTAAF.
ô Krol, wil my bevryen, Ik hou zo zeker, niet van kerve, of van snyen.
Jou bloed dat diend alleen, voor ’t Mahomeths geloof, Het geen ik hem toewey: zoo aanstonds tot een roof, Als ’t Ketters bloed verdiend: waar in gy moet verstikken, En zal als morgen dan, niet eenen woord meer kikken.
Ey krol Mogol, hou op, gy doed myn zeker pyn: CRISPYN.
Wel als men sterven zal, zo kan ’t niet anders zyn, Geloof myn woorden maar, GUSTAAF.
Ik bidje laat my leven, Ik zal al wat ik heb, u al van’t herten geven; CRISPYN.
Wel dan, ik ben voldaan,* Ik neem heel gaaren uw beloft’ en woorden aan.
Ik dankje hartelyk.
Staa stil, ik zal u ontbinden.
Nog duyzentmaal merci... CRISPYN.
Ik zal hem strak wel vinden.
Wat ben ik dankbaar heer, vraag my, gy doet my eer, Op ’t alderhoogste Crol, CROL.
Wel hoor dan myn begeer, Hebt gy geen Zoons, GUSTAAF.
wat mag dit betyen, Ag!
was dien Mogol dog, maar slegts in Barbaryen, Zo was ik van hem weg... CRISPYN.
Wat zegje, hoe myn heer, GUSTAAF.
Dat ’k u gezelschap agt voor de aldergrootste eer.
Hoe zyn uw titels Vorst, dat wou ik garen weeten.
Myn titelen laat zien, die ben ik schier vergeeten, Dog zal ’t bedenken, zwyg, weet gy hoe ’k ze vier.
Die zyn laat zien, hoe is ’t den over grand Vesier, Mustapha is myn broer, geboortig van Pavyen, Hy had reeds ’t Keizerryk van Alexandryen, Gewonnen door zyn swaard, der edele tiranny.
Ik gun hem al die eer, heer Mogol van planny, Of van plavyen, ik kan dien titel pas onthouwen, CRISPYN.
Dat kan wel wezen, maar u woord moest u niet rouwen ’t Geen gy my daadelyk, zoo kragtig hebt gedaan, Neen, uw beloft en woord en dient niet te vergaan, Ik heb een dogter, die wel aan den man wil weezen, Die als een bloem is in de morgenstond gereezen, Aanvallig, minnig, lieffelyk en schoon, En die vergun ik, zoo gy ’t goedvind aan u Zoon, Wat dunkje van die taal, die gy komt te gehooren, Keurt gy die goed, of aars ik doe als van te vooren.
Gy weet dat zou niet gaan, uw kind is een Turkin, Myn Zoon een Christen, heer.
Wel zoo hy haar toont min, Werd zy een Christen; wis GUSTAAF.
Wie zou daar borg voor weezen?
Vorst Mahomeths gebeent, en ik wil maar niet vrezen, Gelooft gy niet myn woord, ik zal u eden doen.
Maar Crol, uw dogter is van al te groot fatzoen; Myn Zoon alleenig, maar een burger in dees landen.
Zoo gy my wederspreekt, zal ik u wis verbranden, En gansch u darm en pens, tot potjebeuling slaan.
Ja wel de droes, gansch weg: wat vrees komt my nog aan?
Vroeg hy slegts geld of goud, ik zou ’t hem aanstonds geeven, Maar geef ik hem myn Zoon, zoo werd hy by myn leeven, Wel wis een Turk: ag ik kak nog in myn bed, Zoo hy daar nog van spreekt maar zeg heer Mahometh, Heer Crol Mogol, is dat zoo groot een Vorst?
Een Vorst van alle Vorsten, Die aarde, lugt en zee, op zyn schouders torsten Gelyk een Atlas, o dat was hem niet mendal.
Daar is nog iets wonders, dat ik u verhaalen zal, Hy draagt de waereldkloot, met alle vier de winden; De elemente weet hy aan malkaar te binden: Zyn mogentheyt is hoog, en vaster als een muur; Het speekzel uyt zyn mond, is anders niet als vuur, Het hoeste van zyn stem, is als de veege donder, Het onderst keert hy op, en bovenst keert hy onder.
Hy snee de waereld aan vier stukken in een snee: Herschiep veel menschen, als pilasters op een stee, En maaktent weer als voor, ook honderden van beesten Die liepen op haar kop, als menschen zonder geesten, Die anders niet en zyn, als been, als vlees, en vel: Het goede schiep hy quaad, en ’t quade schiep hy wel.
Wat dunkje van die magt, kom jy je zoon te geven, Zoo zult gy als patroon by Mahometh ook leven En ook die eyge magt bezitten dien hy heeft.
Hoe weetje dat, Mogol?
Zoo wel of hy niet leeft, Ik ben zyn zoon: GUSTAAF.
Wat heb je dan van noden, Te komen op der aard.
Papa heeft zoo geboden, Wat weet ik wat hy wil.
Maar was hy niet getrouwt, CRISPYN.
Ja met een jonge vrouw, van duyzent jaartjens out.
Maar ’t was myn moeder eerst, doen zy my heeft gebooren, Maar ik zag haar niet zo jong, of zy was al verlooren, En t’eenemaal tot stof en assche gansch vergaan.
Maar van uw zoon, myn heer.
Myn heer, dat is gedaan.
Terwyl het zoo moet zyn, zoo zal ik hem maar geven.
Wel zoo wy zullen dan te zaam, als broeders leven.
Maar hoe veel geld geeft gy tot huwelyks onderstand, Van dit geheyligt, en onbreekbaar huwelyksband.
Tien duyzend gulden, aan gesleepe diamanten, Een tonnegouds aan geld, en klederen met kanten, Van goud en zilver draad, rondom heel styf geboord.
Ik ben te vreeden heer, en stem met dit accoord, Ik haal myn dogter eens, gy zult haar niet veragten, Zou ik geloove, GUSTAAF.
Ik woon daar gints en zal u daar verwagten, Dog ik wou dien Crol Mogol, zyn broek vol koolen had, Of dat hy voor het minst op heete hekels zat.
LEANDER zingende.
Alle die teugen, O lekkere dwaas, Die niemndal deugen, Zegt onze baas, Hy mag het niet lyen, Het steekt hem als byen, En angels te zaam, Tot zuypen en drinken, Met glazen te klinken, Is hy onbequaam, Maar ik zal ’t drinken dat zy ’t vat Meer als jy zou denken En ’t zal my niet krenken, AI zoop ik een anker vol in mijn ... Myn zuster is van zints om in de egt te treeden, En Crelis heeft ’er om die zoete vlam gebeeden.
Het gansche zoodje is nu reede by malkaar, Daarom zoo zing ik eens eer dat ik nog by haar Of in ’t gezelschap kom, en moet myn zaak bestellen, En eerst het ut, re, mi, op klank van toonen stelle: Indien ik het niet dee, zoo wierd het ligt te laat, Maar staag gereet, zoo is men altyd in de baat.
GUSTAAF, JUSTINIAAN, LEONOOR, LEANDER.
EY ik bid verschoont my voor my al te losse zaken, GUSTAAF.
Neen deugniet, gy zult van daag in ’t Rasphuis raaken, Dies wederspreekt my niet.
Geef dan aan my gehoor, GUSTAAF.
Aan jou, wel ja de droes.
Ey laat dog Leonoor, Terwyl gy my niet wilt, vergunne deze liefde, Dat mogt gebeuren, om u herd GUSTAAF.
’t Geen zy u doorgriefde, Niet waar, ô loeres, ag, wat werd den mensch verblind, En dat nog dagelyks meer, neen ik kenje voor geen Kind.
Waar zyn ooit Kinders dien haar Ouders schrik aan jagen, Daar gy my door de schyn, van Turken zoekt te plagen, En geld ontstelen doet, ja wel ik word nog dol, En jy karonje, bent ook van die streeke vol, Maar wagt myn mogentheit: gy zult het duur betaalen, Ik zal zoo dadelyk Stads dienaars laaten haalen, Om u naar ’t Spinhuis straks te brengen als ’t behoort, Dit is myn laatste wil, die heb jy nu gehoord.
Wat duiker scheeld die paai, allon mordbleu ’t za stelje, Ik geefje strak een kol: wie duivel vent wie schelje, Leander gaat weg.
Wat duiker spookt hier dog, og, og!
myn ribbe stuk, Myn Zoon, og, og!
help, help, myn lende die zyn stik, Den duivel spookt hier wis, dees plaats die is onzeker, JUSTINIAAN.
Het is den Hemel die ons tragt te zyn een wreeker, Terwyl gy teegen regt en billikheeden steld U eygen zelfs in weer: LEONOOR.
Ag wat is hy onsteld.
Laat toe dat ’k adem schep: is het des Hemels toore.
Zoo hou ik op: allon, kom nader Leonoore, En gy Justiniaan, ik gunze uw tot Bruid, Myn malle kiezing heeft ons al te zaam gebruid, Myn doffe ouderdom, die gaf een kwalyk oordeel, Dog ik bevin dat min, uit liefde trekt haar voordeel.
Dies wens ik uw geluk, CRISPYN, uitkomende.
Ha: ha, ja wel ik lag, Ik zag nooit stokvis die veel beeter kreeg een slag; Dien troef die was heel vlak, nog heb ik van myn leven, ’K gaf hem een ducaton, mogt ik ’er ook een geeven, Gants bloed, ja wel ha.
ha... GUSTAAF.
Zien ik jou daar, o guid, Die myn elendige, twee drie maal hebt gebruid.
Myn Heer de Krol Vesier: men zal jou nou eens binden Zoo kan jou Hans de Beul, op Saturdag verslinden, Gelyk gy my wou doen, CRISPYN.
’K ben u knegt, GUSTAAF.
Wie heeft u dat gezyt, Gy bent dien valsche Turk: myn knegt ben ik lang quyt.
Dies zalje hange schelm: daarom wil niet meer spreeken, CRISPYN.
Maar Heer wie meenje, myn, GUSTAAF.
Hoe meenje door je streeken Weer te bedekken my, die gy eens hebt geblind, Straks geef myn geld weerom, kom ras maar en geswind, JUSTINIAAN.
Hoe nam hy geld van u, CRISPYN.
Hier komt het uit te breeken, Ja dog ik mam het om myn liste te besteeken, Dog weest gerust myn Heer ik heb het alles nog.
Waar is het dan, kom ras, en geef het my gedrog.
Maar Heer Justiniaan wil dog een woordje spreeken, Voor my ten beste, GUSTAAF.
Neen ik zal my van jou wreeken.
Zie daar is ’t geld Myn Heer, maar og, zint Lamberd og, Ik val u nu te voet, ik bid vergeeft myn dog Myn stout bestaan, og: og.
JUSTINIAAN, tegen LEONOOR.
Ey laat u dog beweegen, LEONOOR.
Ik bid het zelfde, GUSTAAF.
Ik heb ’er dan niet tegen, JUSTINIAAN.
Maar zeg hem ’t woord van jaa, CRISPYN, ter zyde.
Dat is wel zoo gewis, GUSTAAF, tegen JUSTINIAAN.
Wel ik vergeef het hem, als hy gehangen is.
De droes dat loof ik wel, dat gaat op vaste gronden, Dat hy het my vergeeft; wanneer ik ben verslonden.
Ik wagt niet naar die gunst, GUSTAAF.
Crispyn stelt uw gerust, ’T is u vergeven, schoon gy ’t fieltelyk had verbrust, Ik neem geen wraak voor kwaad, wil my hier op vertrouwen, CRISPYN.
Zoo mag men op u Heer, wel wis een Kerk bouwen, Met paalen in geheyt, bezit jy zulk een deugd, tegen JUSTINIAAN.
Had ik uw beurs nu Heer, zoo was ik meer verheugt.
JUSTINIAAN, geeft hem de beurs.
Zie daar Crispyn, zy is u reeden al gegonnen, CRISPYN.
Ik dankje hartelyk, gy hebt haar nu gewonnen, En wensch uw veel geluk, in dees vernoegde staat, Dog zelde vind men menschen, die zoo een daet Niet zoude straffen, of een zulk bestaan niet loonen, LEONOOR.
Wy zyn nu reede eens, JUSTINIAAN.
Ik zal myn dienst betoonen.
Aan Vader en aan u, GUSTAAF.
Ik ben verkeert geweest, Dog wens uw nu geluk, naar lighaam en naar geest.
LEONOOR, en JUSTINIAAN, te zaamen.
Wat wy uw dankbaar zyn, CRISPYN.
Ik zal dat ook betoonen, En uw zoo lang ik ben, u door myn dienst te loonen, Het is alles nu volbragt: dies dient het eynt te zyn, Gy werd van Krol Mogol, gegroet of van Crispyn.
DUIFJE EN SNAPHAAN.
TE AMSTERDAM, By de Erfgenamen van Jacob Lescailje, op de Middel- dam, naast de Vischmarkt.
GOVERT, Vader van Duifje.
JURIAAN, Knecht van Govert.
DUIFJE.
SNAPHAAN, Vryer van Duifje.
JAN HEN, verliefd op Duifje.
Een JONGEN.
MEID van Duifje.
*EERSTE TOONEEL.
GOVERT, JURIAAN.
IA, Juriaan, ik blijf het zeggen, Niemant en zal my dat weêrleggen ’t Geen ik van harten zo begeer.
JURIAAN.
Daar hebje groot gelyk in Heer.
Hebt gy mijn reden wel onthouwen Dat ik mijn Dochter uit wil trouwen Aan een van mijns gelijken staat?
Wie meent gy is het?
Zo gy ’t raad Sal ik uw wijsheid hoog waardeeren.
Hier plagt een Jonker te verkeeren.... GOVERT.
Wie, Jonker Snaphaan?
zwijg daar van; Mits hy niet anders weet of kan Als slechts maar midd’len te verteeren.
Dat ’s hedendaags, by groote Heeren, De meeste mode: wie dat doet Die wert geacht van Edel Bloed.
Derhalven heb ik voorgenomen Dat noit mijn Dochter werd bekomen Van zulk een Lichtmis.
Wel gezeit.
Wie hebt gy haar dan toegeleit?
Mijn Heer, zou ik dat derven vragen?
Hier doet gy in na mijn behagen.
Raad eens, wie is het?
zo gy ’t doet, Ik schenk aan u een nieuwen hoed.
Ik ra dien Erentfesten, Wijzen, Dien uitgedroogden olden, grijzen, Indien ik niet bedroogen ben, Het is.... GOVERT.
Mijn Heer Jan hen.
Dat hebt gy wonder wel geraden.
Wat Dochter zou dien Heer versmaden?
’k Weet gy tot hem genegen bent.
’k Heb hem wel veertig jaar gekend, Het is een Koopman, zeer verstandig, En in de koopmanschap knaphandig.
Zeer spaarzaam; en, na mijn onthoud, Is hy ruim zestig jaren oud.
Een man op ’t beste van zijn leven.
Gy kost haar iemandt beter geven.
Een man van zestig jaartjes oud?
Ik wed, zo Duyfje met hem troud, Dat zy bekend, dat zy ’t niet kwader Heeft, of ze t’huis zat met haar Vader.
Roep hier mijn Dochter.
’k Moet eens zien Of ’t ook zal met haar zin geschien.
GOVERT, JURIAAN, DUIFJE.
DAar komt zy, zeer beleeft en zedig.
Ja Duifje is beleeft; maar sneedig, En afgerecht op vryery.
Belieft mijn Vader iets van my?
Gy weet ik heb u voorgehouwen Om met een treff’lijk Heer te trouwen, Een man van reeden en bescheid..... DUIFJE.
Ik heb noch geen genegentheid Tot trouwen.
Laat my eerst eens spreken, Gy weet niet hoe ’k heb uitgekeken.
Het is een Vryer, rijk en goed, DUIFJE.
Al was hy schoon van Edel Bloed, En noch sso rijck en goed van leven, Ja schoon gy my Jan hen woud geven, Met al zijn geld, ’t bleef ongedaan.
Ja meerder houdze van Jan haan Als van Jan hen dat moetje weten.
Mijn Heer, mach ick my wel vermeten Met haar te spreken, licht’lijk ziet Gy of zy iemand mind of niet.
Doet zo, u zy verlof tegeven.
Wil Duifje dan zo eenzaam leven?
Gy weet het is der Duifjes aart Om zoet, en wel te zijn gepaard.
Als men een Wederpaar kon vinden, Die men om geld noch goed beminden.
Mocht ik een raden, ’k ried gewis, Wie Duifjes rechte Vryer is.
De Jonker in de Vinken.
Die ziet zen bakkes rood van drinken.
Neen, ’t is de Broeder van zen Snaar.
Dat is een vuilen Dobbelaar.
Of zoud gy Jonker Gaarlof meenen?
Die Jonker danst met kromme beenen.
De rijke Goudsmit op den hoek.
Weg, weg, dat is een Hangebroek!
Ny, nach al de and’re zullen schrapstaan.
Ik ken den rechten.
Noem hem.
Snaphaan.
Wie zegt gy?
genoeg bescheid.
Hier blijkt haar ongetrouwigheid.
Maar ’k zweer ik zal haar dit beletten, En strax het huw’lijk voort gaan zetten Met Heer Jan hen.
Mijn Knecht.
Draagt zorge tot ik wederkeer, Gy weet wat ik heb voorgenomen, ’k Zal daat’lijk met Jan hen hier komen, En maken voort dit huw’lijk vast.
Daar zijn de sleutels; dat ge oppast En zorg draagt: wil het zo besteken Dat Snaphaan niet met haar komt spreken.
Mijn Heer, ’k beloove u, op mijn trouw, Dat ik hem wel van Duifje houw.
Wel, ’k laat haar dan in uw bewaring.
DUIFJE, JURIAAN.
WAt was mijn Vder zijn verklaring?
Dat gy met Snaphaan trouwen zult.
Zo wert mijn hert met vreugd vervult.
Ey, neen: Jan hen was ’t die hy zeide.
Dien gants verdroogden, uitgeleiden Jan hen?
Wat naakt my al verdriet!
Jan hen heeft geld, en Snaphaan niet.
’t Zal noit geschien, en ’k wil u zweeren, ’k Had Snaphaan liever zonder kleeren, Als zulk een afgeleefden Bloed, Met al zijn schatten en zijn goed.
Juffrouw, gaat gy haast naar uw kamer.
Gaat voort eens naar de Fransche Kramer, En zegt, dat hy my ’t Garnituur Van Blommerant toch morgen stuur; Vermits ik my dan wil versieren.