floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ja maar, myn lieve Vaar, hy is al mede een Haan: Hy zou dan, op jou Kop, zodanig vliegen vangen, Dat jy zoudt wenschen, dat je al zalig waart gehangen; Gelyk je wel verdient, voor jou bedriegery.
Hoor Monsieur Poerlaron?
HANS, haalt de trouwbelofte uit zyn zak.
Je bent een vuile pry, Een lichtekooy.
Ik zweer je zelt het je betreuren.
Zie daar ’s je Trouwbelofte; ik zal ze aan stukken scheuren; Ik ken je nou niet meer; ik wil je niet meer zien.
KLAAR, haalt ze ook uit.
Zie Hans, dat gaat je veur; het moet gelyk geschiên.
Maar wacht een beetje, Klaar, is ’t ernst?
of is het scheeren?
Dat is my even veel, zo als je zelt begeeren.
Ik doe ’t maar om te zien of jy me nog bemint.
Ik meen het ook niet, Hans; ik was alleen gezind Om je eens te toetsen, en het geen hier is bedreeven, Dat moeten wy malkaêr van harten weêr vergeeven.
Daar slaa geluk toe, drie pond Vygen op de Koop.
Vier Vaten Wyn daar by; drie Ankers met een Stoop.
Maar zacht daar is Mevrouw.
KAREL, KONSTANCE, CHARLOTTE, KLAAR, HANS.
lakkei van Karel.
Gy zegt my wond’re trekken, En listen: maar de tyd zal alles wel ontdekken.
Die brief is my verdacht: dewyl ik niemant kan, In Brussel, die zo hiet, gelyk als deeze man.
Kristoffel Ossekop, Bankier der heeren deenen!
’t Is een verdichte naam.
Zou dan myn Broeder meenen, Dat zulken Graaf bequaam zou weezen, tot bedrog?
Het geen men nu niet weet, leert ons de tyd licht nog.
’k Heb meer Messeurs gekend, die om fortuin te maaken, Opsneden van hun staat, en wonderlyke zaaken Verzonnen, om een Duif te lokken in het net.
Daar is te Brussel korts een Karel vastgezet, Die zig een Graaf noemde, en ook niet ontzag te vryën, By Jufferen van rang; hy had die schelmeryen Al lang gepleegd, eer hy bekend wierdt voor een guit: Derhalve, Zuster, dient u Vrijery gestuit, Tot dat men naar zyn’ staat ter dege heeft vernomen.
’k Zal hem verzoeken of hy hier belieft te komen, Zo dra myn lief hier is: wyl ik nieuwsgierig ben, En niet gerust zal zyn, voor ik dien Graave ken.
Zyn deugden kan men aan zyn ommegang bespeuren.
o Zuster, ’k waarschouw u, men ziet het meer gebeuren; ’t Kan een bedrieger zyn, al zyt gy kloek van geest, Daar zyn wel wyzer, door den schyn, bedot geweest.
Dat hy een Graaf is, Heer, daar wil ik wel op zweeren: Want hy voert staat, en ’t gaat niet aan zyn kouwe kleeren Al douwt hy me een pistool, uit Vrindschap in myn hand; Daar is geen Nobelder noch beter Heer in ’t Land.
Dat is een schoon bewys, zulks kan genoeg geschieden, Al is hy juist geen Graaf: men kan verachte lieden Niet onderscheiden, van de grootste; indien het geld Hun Veinzery bedekt.
’k Zie veel het geen ons meld Dat wy bedrogen zyn, de tyd zal ’t best ontdekken.
Maar Frere, uw onderzoek mocht hem tot gramschap wekken.
Ik merk hy heeft u reets al binnen door de min.
’k Zoek maar te peilen, hoe hy ’t met u heeft in t’ zin.
’k Zal hem beleefd, gelyk een edelman, ontmoeten, En in zyn Logement, flus in passant, begroeten.
Maar laat ons, met malkaêr nu heen gaan, na de poort.
De Wagen wachten.
Hoor Klaartje!
hang eens voort Tee Water op, wy gaan myn Dochter t’zamen haalen, Maak alles op zyn stel, ’t za wakker, niet te draalen: Wy komen, denk ik, in een klein half uur weêr hier.
Indien de Graaf hier komt, zo geef hem dit papier Van Stoffel Ossekop, ’t geen hy hier heeft verlooren.
Als gy hem spreekt; zo laat hem vry de tyding hooren, Dat ik gekomen ben.
Dat zal ik doen myn Heer.
Nu, als gezegt is, Klaar, wy komen daatlyk weêr.
En ik belast u, dat het water dan moet kooken.
’t Is wel, ’k zal met ’er haast wat hoepelstokken stooken: Wy hebben juist geen hout, tot nog toe, in ons huis.
CARLOTTE, KLAAR, HANS.
Maar Hans, Ik hoorde flus hier zulken groot gedruis, Wat was dat?
Ik hoorde u nogtans kyven.
’t Geen hier geschied, moest tog vooral verhoolen blyven.
’t Was onder ons, Juffrouw, het raakt jou zaaken niet.
Hans keef op my: maar ’t is door Jaloezy geschiet.
Ik heb het hem, uit grond myns harten, al vergeeven.
Hy docht dat de Baron.... CHARLOTTE, tegen Hans.
Heb jy daarom gekeeven?
Daar wordt gescheld en Klaar doet op.
Wat heb jy groot verstand!
zou zulken Edelman Zyn zinnen stellen op een Meid?
my dunkt dat kan Niet weezen.
Hy is gek.
De Graaf zou ’t niet gehengen.
Juffrouw, hy zou de Meid, misschien, in schande brengen.
Ik heb voor al geen zin in horens, dat je ’t vat.... ’k Praat van den Drommel, en daar komt hy zelf op ’t mat.
Gy moet dien Edelman behoorlyk respekteeren; Gelyk ’t den staat vereischt van zulke groote Heeren.
JAN, KLAAR, CHARLOTTE, HANS.
JAN. Vind ik je t’huis, dat ’s goed, myn zuiker zoete Klaar.
Ja Heer Baron ’k ben tot je dienst, gebie my maar.
JAN. Juffrouw, myn Neef heeft lang hier voor de deur staan wachten.
En tuuren na ’t Balkon: maar tegen zyn gedachten, Quam een aanzienlyk Heer, hier uit het huis; Mevrouw Verzelde hem: hy wist niet wat hy denken zou.
Te meer, om dat hy ook een stoet zag van lakkeiën; En daarom kom ik hier.
De kaerel zou schier schreiën, Van droefheid, om dat hy niet weet wat dit beduid.
Hy denkt al dat je bent veranderd van besluit, En dat dit mooglyk zal een medeminnaar weezen.
O Neen de Graaf heeft daar, in ’t minst, niet voor te vreezen, ’t Is Juffrouws Broeder, die flus t’huis gekomen is.
JAN. Dan zal de zaak nou niet gelukken, naar ik gis.
De Graaf kan hier... daar is hy zelf, de deur was open.
LODEWYK, JAN, CHARLOTTE, KLAAR, HANS.
Mejuffer, ach!
heb ik te vreezen of te hoopen?
Ik wacht het vonnis van myn leeven, of myn dood, Uit uwen lieven mond, ach was uw’ gunst zo groot Dat gy myn wedermin... maar neen ’k moet altoos zuchten, Een nieuwen Minnaar zal... CHARLOTTE.
Myn Heer, de Minnaars duchten Altyd het zwaarste, laat ons in ’t zalet wat gaan.
Ik zal u zeggen, hoe wy met de zaaken staan.
De Heer Baron gelief ons beide te verzellen.
Daar wordt gescheld, Klaar doet op.
Wie of daar is?
o bloed!
Wat dunkje van zulk schellen.
Die brengt voorzeker geld, maar basta; dat ’s abuis.
HANS, KLAAR, HENDRIK, JORIS.
Goên avond Klaar, is nu Mevrouw en Juffrouw t’huis?
Mevrouw is uitgegaan, het komt nou niet gelegen.
Geef my je rekening, wy zellen ze ter degen Bezien, en Nazien.
Mevrouw, heeft die al lang Gezien, en Nagezien; dat is weêr de ouwe zang.
Hoe raasje zo?
Mevrouw zal je immers wel betaalen?
Hoe heb je niet gezeid dat ik myn geld zou haalen.
Dat ’s goed: maar kom dan als zy t’huis is, dat is raar.
Ze scheert met ons de gek, het is al over ’t Jaar Dat ik geloopen heb: ik zal heur affronteeren.
Ze draagen aan haar gat, begut de zelfde kleeren, Het zelfde stof, dat ik ’er heb verkoft, ik zal Heur roepen.
Meen je ’t ook?
ei, Hendrik, ben je mal?
’t Is maar een bagatel.
Het is twe honderd gulden.
Is dat een bagatel?
Ja waaren al je schulden... ’k Wil zeggen schuldenaars, zo goed als myn Mevrouw, Dan was je wel bewaart.
Hoor, weetje wat?
met jou Wil ik niet praaten, ’k wil Mevrouw nu zelver spreeken.
Je hebt ons lang genoeg bedrogen met je streeken.
Nu is Mevrouw niet t’huis; dan leid ze nog te bed; Dan zit ze aan Tafel; En dan heeft ze weêr belet.
’t Is altyd dit of dat.
Ze zel je ’t geld wel geeven.
Kom morgen ochtend weêr.
Ja; dan was ’t weêr om ’t even.
Al wisje wasjes!
komt Mevrouw niet haast weerom?
Is dan het geen dat jy moet hebben, zulken som, Myn Heer de Snyër?
dat kan zeker niet veel weezen.
Niet veel?
hoor toe, ik zal myn rekening eens leezen.
JORIS, leest: Mevrouw, Mevrouw van Adelpoort    Debet, aan Joris, Luberts Koort.
Ik heb aan Juffrouws rok genaaid.drie gulden: Item: ’t oud Rygelyf verfraait,een guld: tien st.
Item: een nieuw Korsjet gemaakt...twe gulden: KLAAR.
,,Item daar heb je toen geen kleintje van getaakt.
JORIS, leest.
Item: aan Rechtdraat, en aan zei,twe gulden twe st.
Item: een nieuwe Leverei......vyf gulden een stuiver Item: aan Gaeren en aan Lint.een gl.
twe st: acht pen.
KLAAR.,,Item: jou Lappedief je maakt my schier ontzind.
Item: nog ééns een zei Korchet:twe gulden.
Item: Balynen ingezet.zes st. acht pen.
Item: een Tabbertje voor Klaar.drie gl.
drie st. vier pen.
,,Item: doen haalde je myn Lappen deur de schaar.
Item: aan Voering en aan Baai.zes gulden twe pen.
Item: aan Monstering heel fraai.sestien st.
Item: een Nachtjak voor Mevrouw.een gl.
sestien st.
Item: aan Loot in elke Mouw.vyf st. tien pen.
Item: nog aan Mevrouws Japon.twe gulden.
Item: hou op!
Dat is zo klaar gelyk de zon.
’k Moet hebben.
Somma dartig gulden en een stuiver.
O Ja, ik weet het wel, jou rekening is zuiver.
Kom morgen ochtend weêr, jou geld is al gereed.
Ik heb den brui daar van: ik zegje dat ik weet, Dat jou Mevrouw hier is, ze laat zich maar verzaaken.
KLAAR.,,Hoe Drommel zal ik het met die quaâ geesten maaken?
Is zy in huis niet, ik zal blyven tot zy koomt.
Ei raas zo niet, sus, sus, ,,wat is myn hart beschroomd!
Hoor, Juffrouw is wel t’huis: maar ’t komt nu niet gelegen Daar is een zeeker Heer, zy heeft belet gekregen.... Maar zacht daar is zy zelf.
CHARLOTTE, LODEWYK, JAN, KLAAR, HANS, HENDRIK, JORIS.
,,Is ’t moog’lyk!
Juffrou ik kom nu om... CHARLOTTE.
’k Verzoek u dat gy zit.
Geef stoelen Klaartje.
’k Zal de Heeren aanstonds spreeken.
Juffrouw dat hoeft niet, ’k kom... de tyd is reets verstreeken.
KLAAR, tegen Joris.
Zit neer, je hoed op: want je luizen worden kout.
Mejuffrouw’k kom... CHARLOTTE.
Myn Heer is onderdaags getrouwd?
O Ja, met uw verlof...... CHARLOTTE.
De Juffer is zeer aardig.
Myn Heer is ook de Min van zulken Vrouw wel waardig HENDRIK.
Dat ’s waar, ik ben vernoegd, maar.... CHARLOTTE.
’k Heb haar stem gehoord Zy zingt zeer fraai Muziek; voorwaar haar stem bekoort, Een ieder.
Ja zy kan my met haar stem vermaaken.
Maar als ’t Juffrouw belieft te spreeken van myn, zaaken... CHARLOTTE.
Zy is bequaam tot uw negotie.
’t Kan wel gaan.
Maar a propô Juffrouw... CHARLOTTE.
Zy heeft al lang gestaan In stoffe winkels.
By Ragoe altoos twee Jaaren.
O Ja, maar ik verzoek.... CHARLOTTE.
Gy kond niet beter paaren; Als met een Juffer die zo veel bequaamheid heeft.
Gy zult welvaaren: ze is aanminnig, en beleefd.
’k Denk morgen, by uw Vrouw, een modens stof te koopen.
Ja, maar Juffrouw..... CHARLOTTE.
Ik mag niet op een ander loopen.
Gy doet my wel.
Schryf dan met een uw reek’ning uit.
Gy wacht zo lang daar me, ’k weet niet wat dit beduid.
Ik heb myn rekening al lang aan Klaar gegeeven.
Ik heb myn rekening ook netjes uitgeschreeven.
O pry, waarom geeft gy my daar geen kennis van.
Juffrouw ik heb ’t versloft, en zo als ik den man Hier zie, begin ik om de rekening te denken.
Door zulke slofheid zoudt gy myn Krediet haast krenken.
Wat denken deeze lui?
indien dit weêr geschied, Zal ik u leeren... KLAAR.
Juffrouw, ik wist het niet.
Daar is myn rekening.
Daar myne.
Ik Zal bezorgen Dat gy, Messieurs, uw geld ontfangen zult, op morgen.
Uw dienaar Juffrouw.
En ik blyf je Serviteur.
,,Ras Klaartje, lei me dat kanailje na deur.
LODEWYK, JAN, CHARLOTTE, HANS, KLAAR.
Myn lief, het moeit my, dat ik nu zo ras moet scheiden.
O Ja, Heer Graaf, gy dient niet langer te verbeiden, Gy weet de reden: want ’t zou stryden met myne eer: Dewyl Mevrouw ’t verbied; wy zien malkander weêr Deez’ avond: Broeder zal u zekerlyk bezoeken.
moet ik dan!
Ei, ik bid wil u verkloeken.
Wel aan, ik wacht hem dan in myne Herberg, flus.
Vaar wel, myn schoone, met dees kus.
JAN. Ik volg je zo, myn Heer.
’k Moet nog een weinig praaten Met Klaartje.
Ik Zal myn Heer dan wat alleenig laaten.
Klaar, ’k gaa wat leggen op de rustbank, ik heb pyn In ’t hoofd, maar roep me als hier de vrinden weder zyn.
’t Is wel Juffrouw, ik zal.
KLAAR, JAN. KLAAR.
Wilt gy niet mêe vertrekken Myn Heer?
JAN. Neen, ’k zel jou tot gezelschap wat verstrekken.
Maar Liefje, zeg my, is jou Heer een Kapitein?
Ja tot uw’ dienst, myn Hart, Baron van schraalenstein.
JAN. Zo hy in Duitsland diend, zou ik hem mooglyk kennen: Hoewel men door den tyd, malkander kan ontwennen.
Hy komt uit Brabant.
JAN. Neen dan is ’t dezelfde niet.
Ik ken een Kapitein in Duitsland die zo hiet.
,,Het is myn Hopman niet;* nou heb ik niet te vreezen.
Ik heb een vaers op jou gerymd, meid, kan je leezen?
Heel wel, waar is het van?
JAN. Het handelt van de min.
Zo ben je mê poejeet?
JAN. Wel ja, steekt daar wat in?
Ik heb een Heer gediend; in Holland, die ’t me leerde.
Een Heer gediend?
JAN. Wel neen, ’k wil zeggen, ik verkeerde Met zeker Heer ,,de droes, ’k had my daar schier verpraat!
Dat is ’er een die net de poezy verstaat.
Hy rymelt op één dag ten minste zeven vellen; Hy hoest zyn kluchten, en hy zweet gestadig spellen; Hy weet het onderscheid van de en den heel net.
PH., dat is een beest; ’t moet aan een kant gezet Ae, die, zweert hy, zel nog van zyn handen sterven, En ’t woord, quansuis, zel hy in ballingschap doen zwerven; CK, die ’t a.b.c.
veel Jaaren heeft gebruid, Krygt van hem na de dood, nog steeken in de huid, En al de Prullevaars, die qualyk Conjugeeren, Zal hy met Knuppeldicht geen kleintje deklineeren.
Dan is het a.b.c.
tans in een groote nood?
JAN. ’t Leit al op sterven: ja, het is al ruim half dood.
Maar Meid, je moest de kunst ten vollen meester weezen, Eer jy dit vaarsje, naar den aard, zoudt kunnen leezen: Madame, ik zal ’t, met jou permissie, zelfs eens doen: Het is een rympje, dat jou raakt, na ’k zou vermoên.
JAN leest Wat is de liefde groot, Al in de wereld plane!
Myn harteken, minjoot, Je moet me helpen zane: Of ’k sterf de bitt’re dood.
O droefheid groot!
Let eens op myn aanschyn, O maagdeken verheven!
Dan zult gy haast sertyn, Bemerken daar bezeven, Dat door de min ik quyn; Tot myn ruwyn.
Oorlof myn lieveken ziet, Help my nou uit dangieren!
Ik bendere geenen bandiet, Maar vol kompleete manieren.
Ei help my uit verdriet, Al zonder verschiet!
JAN. Dat is eerst kunst, niet waar?
Hoe kan je ’t zo bedenken?
Zo zulke vaerzen jou de harsenen niet krenken, In ’t maaken; dan verstaa ik me op het rymen niet.
Maar, waar is d’inhoud, van dat rympje, toch geschied?
JAN. ’t Geschied op deeze plaats, o maagdeken verheven: Dat heele vaars is maar op jou alleen geschreeven: KLAAR.
Zo meen je ’t nog in ernst?
JAN. Voorzeeker, Engellief, Ik hou je voor myn Bruid, je bend myn hartedief.
Maar weet de Graaf het wel, dat wy malkaêr beminnen?
Hy zal ’t beletten.
JAN. Neen, dat durft hy niet beginnen, Ik zel je trouwen, spyt wie dat het je benyd.
Maar Heer ik vrees, jy zult verand’ren door den tyd.
JAN. Ik, ik verand’ren?
dat zal nimmermeer gebeuren.
Eer zal den Dom van ’t hoofd tot aan de voeten scheuren; Eer zal een olifant verand’ren in een luis, Een kikvorsch in een paerd, of in een haringbuis.
Eer zal je een Baviaan in een karos zien ryên, Met veertien uilen, als trouwanten van ter zyên.
,,De vent is zeker gek.
Maar als ik met je trouw, Moest jy me zeggen waar dat ik belanden zou.
JAN. Belanden?
hoor eens toe, voor eerst, om niet te doolen, Zel ik je brengen, in een koets, rechtuit na Poolen; Maar onderwegen ook wat pleist’ren, dat je ’t vat.
Nou, in dat Poolen, leit een heele groote Stat, Nog grooter als Parys, met Amsterdam, en Londen, Konstantinopelen, en Rome, aan een gebonden, Met Uitrecht ’er op toe; en deeze groote stat Zel ik je geeven, tot een bruidschat, vat je dat?
Je kent van de inkomst van die stat gemak’lyk leeven; Zo niet: ik zel je een stat nog op de koop toe geeven.
Ik heb van zulken stat myn leeven niet gehoord.
JAN. Hy is ’er evenwel, myn hartje, rechtevoort.
Dat is onmoogelyk.
JAN. ’t Is zo; ter goeder trouwen, De grond die is ’er: maar de huizen moet je bouwen.
Dat is een raare gek.
JAN. Wat zeg je, hartedief?
Myn Heer Baron, ik heb je waarlyk al wat lief.
JAN. Myn smoddermuiltje!
Maar, Waar is myn Heer geboren?
JAN. Myn Heer?
is hier... maar zacht, ze zeggen op een Toren.
Maar... ’k was ’er zelf niet by, ten minste, ’k weet het niet.
Hoe op een Toren?
JAN. Ja myn Zieltje, dat geschied In Polen altyd zo, daar worden al de grooten Op Torens voortgebracht; dat ’s eens voor al beslooten; Die dat niet doen wil, acht men voor geen edelman; Men dronk, morbleu, met zulken vent niet uit één kan; Wy staan op ’t point d’honneur.
dat zou jy niet gelooven.
HANS, JAN, KLAAR.
Het water kookt al Klaar: JAN. Wie komt my daar berooven Van al myn vreugd?
zeg op, wat benje voor een schoft!
’k Zeg handen van de bank: het vleis is al verkoft.
Al ben je de Baron, ik zel, de duivel haalje, Dat zo niet lyên.
JAN. Ha!
wat zeg je daar, kanaillje?
Dat ik geen schoft ben, en die Meid is reets myn Bruid.
Myn Heer, hy liegt het, ’t is een olyke schavuit.
JAN. ’k Zel, met dit entje staal, je zo de lenden smeeren, Dat je, op een ander tyd, my meer zelt extimeeren.
Dan haal ik hier terstond de buuren in het huis.
JAN. Ik zeg je Kaerel, maak me hier niet veel gedruis, Of ’k steek je voort aan ’t spit.
Je hoeft me niet te drygen.
Of ’k zel, ten eersten, ook een groote degen krygen.
KLAAR.,,Hier is ’er geen in huis, Baron, wees vry gerust.
JAN. ’k Zeg karel, zo je niet terstond myn rotting kust, Dat ik, zodanig, meen je ruggestuk te meeten, Dat jy de jaloezy ten eersten zult vergeeten.
Je doet my ongelyk, ’k zel ’t Jou betaalen, Klaar, Dat zweer ik; komt myn Heer, Mevrouw, en Juffrouw maar.
Hoe karel, durf jy haar, daar ik ben, affronteeren?
Morbleu!
’k spring uit myn vel!
JAN. ’k Moet jou de lenden smeeren: Want jy verzoekt ’er om.
Bid aanstonds om genâ!
JAN slaat Hans, met de rotting.
Daar, daar, daar.
Doe aanstonds ’t geen ik raâ.
vergeefme tog, het geen ik heb gesprooken!
De droes, is dat ook slaan?
myn ribben zyn gebrooken: JAN, geeft hans geld.
Daar, zalf ze hier wat mee, ’k vereer je dees dukaat.
Maak me op een ander tyd, door jaloezy, niet quaad.
’k Bedank je Heer Baron, zo veel!
o seldrementen!
Doet rotting olium, in Polen, zulke renten!
Dan is het goed, naar ’k merk, om daar lakkei te zyn.
Hoor Hansje!
Wat belieft, Mevrouw van Schraalenstein?
JAN. Mevrouw van Schraalenstein?
wel, daar moet wat voor weezen.
Hoor Hans!
kom hier eens Hans!
JAN. Hoor Hans!
kom hier eens by me staan: Je zelt wat hebben.
Maar ik vrees je zelt weêr slaan.
JAN. Mevrouw van Schraalenstein, vereert je twee dukaaten: Maar mits konditie, dat je ’er my zelt trouwen laaten; En wilje met ons gaan, na Polen, zel ik jou Hofmeester maaken, van den Graaf van Habislouw.
Je zegt zo wat, ’t is wel, ik zel me een reis bedenken.
’t Komt my niet qualyk voor, ik wil ze jou wel schenken.
Ik stap ’er dan van of; zie daar, daar is myn hand; En daar is ’t briefje, dat ik heb tot onderpand Van Klaar; ’k wil zeggen van Mevrouw, jou uitverkoren.
JAN. Geef hier, dat ’s goed.
wel zo, wel zo, dat mag ik hooren.
Zie daar, myn lief, daar is het schrift, dat ik van hem Gekreegen heb.
JAN. Scheurt de troubeloften aan stukken.
Wel zo, dat geeft de zaak wat klem.
’k Zel jou tot Baronnes; jou tot Hofmeester maaken; En moog’lyk zel je lui tot hooger staat geraaken: Want dat bruit my niet, weest te vreede, zo ik ’t schik: Je zult het, allebei, net hebben, zo als ik.
Zyn exellentie, denkt wel, om die twee dukaaten?
JAN. Hofmeester, zou ik niet?
’k vergat het, door het praaten.
Zie daar, myn vriend, ze zyn van harte jou gegund.
’k Bedankje, Heer Baron.
dat is schoone munt.
JAN. Nu dat is gearresteerd, niet waar, myn uitgeleezen?
Je zelt, van nu voortaan, myn’ Baronnesse weezen.
O ja; myn twede ziel.
JAN. Geef my daar op een zoen.
Hadie, ik gaa: ’k heb in myn herberg iets te doen.
Myn Hart ik heb’ een brief, heb jy die hier verlooren?
JAN. Laat zien, myn Engelief, o ja, myn uitverkooren.
Vaar wel, tot flus, myn Hart, ik kom hier daatlyk weêr.
Ik blyf je dienaares, en wachtje dan, myn Heer.
Einde van ’t vierde Bedryf.
VYFDE BEDRYFEERSTE TOONEEL.
KLAAR, zingt onder het schikken van ’t huisraad.
Wat is de waereld raar, en vol veranderingen!
Ja, d’een moet huilen, en den ander hoort men zingen.
Mevrouw van Schraalenstein is vrolykjes van geest.
Zie daar, daar staat den brui: ’t is lang genoeg geweest; Ik werk niet meer, o neen, ’k zal by den selleweeken, Myn Juffers handjes niet meer in kouwd water steeken: ’k Ben nou tog ryk genoeg: waarom zou ik het doen?
Je hebt gelijk Mevrouw: jou liefste heeft tog poen.
Nou ken jy in een Koets, als and’re Juffers ryën, Met Knechten achter op, en Paasjes van ter zyën Beneven de Koetsier.
heer!
wat zal dat een pracht, En Staatsie zyn, Mevrouw!
wat zal jy zyn geacht!
En ik Hofmeester, ha!
Wat ken je mooij vertellen.
Hofmeester doe eens op: ik hoor daar iemant schellen.
JAN, KLAAR, HANS.
JAN. Myn Suikerbekje!
kom ik nou niet gaauw weêr hier?
Dat had ik niet gedagt.
JAN. ’k Heb zulken groot pleizier, In jou gezeltschap; dat ik langer niet kon wachten.
Zo speult jou beeltenis my ook in myn’ gedachten.
JAN. Ik zal jou liefde ook wel beloonen, dat ’k wel weet, Ik laat jou maaken, zulken kostelyken kleed, Dat ieder, die ’t zal zien, zyne oogen uit zal kyken.
De grootste Dame zal, by jou, een dienstmeid lyken Ik heb een mode voor je alleen gepraktezeert.
Een nieuwe mode, liefste?
JAN. Ik zie wel je begeerd Dat ik ’t beduiën zal.
Hoor toe: ’t is myn begeeren, Dat je een bonnet draagt, die heel mooij, met paauwe veêren, In plaats van pluimen, of stenielje, is opgedaan; En recht voor ’t voorhoofd zal het ad’lyk wapen staan, Van schraalenstein, op die manier als de granaaten, Die op de mutzen zyn genaaid, van de Soldaaten.
Maar dat is al te vreemd.
JAN. Dat lykt zo in het eerst: Maar als je ’t voor doet, zel je elk volgen, om het zeerst.
Die paauwe veêren, met dat wapen, zou niet vleien.
JAN. Dat ’s om den adel van ’t kanailje te onderscheiên: Want hedendaags is al te weinig onderscheid; Al wat een Juffer draagt, durft tans een kaale meid Ten eerste nadoen, om een snoeshaan te behaagen; En dat ’s ’er dan belet, als Juffers Wapens draagen.
Ik zou beschaamd zyn, wech, zy lachten me uit, op straat.
JAN. Neen: al wat de adel draagt, hoe koddig, ’t is nooit quaad.
Voorts meen ik jou een kleed van goud of zilver laaken Fraai, op zyn oud Romeins, of Grieks, te laaten maaken; Waar van de sleep, op ’t minst, moet dertig ellen zyn, Vol wapens geborduurd, van goud, niet vals; maar fyn; En deze sleep zal ik van Paasjes laaten draagen; Dan zal je zitten op een’ grooten zegewagen, Gelyk een Schipo, of als een’ Hanebal.
Daar wordt gescheld, en Klaar doet open.
’k Geloof, warentig, die Baron wordt dol, of mal.
Hoe zeg je broertjelief?
Niets: maar het lykt wel gekken.
JAN. Zwyg stil vent: of jy zult de wagen moeten trekken.
KAREL, SOFY, CHARLOTTE, KONSTANCE, JAN, KLAAR, HANS, FOP.
twee knechts van Karel.
KAREL, tegen Sofy.
Myn waarde lief, ik hiet u welkoom in ons huis.
JAN.,,De duvel!
’k ken dien vent, ’t is hier voor my niet pluis!
KONSTANCE, tegen Sofy.
Myn dochter welkoom.
En ik meen het ook zo, zuster.
SOFY.
’K bedank u altemaal.
JAN.                                  ,,Ik word nog ongeruster.
of is hy ’t niet?
ja ja, het is de vent.
Ik hoop dat hy me, in dit Baronnen pak, niet kent.
Wat is dit voor een Heer?
’t zal den Baron ligt weezen.
Ja ’t is de Heer Baron.
JAN.                                ,,Och!
KAREL, tegen Jan. Myn Heer.
’k heb de eer van u... JAN. Myn Heer, exkuze moy.
Ik hiet jou wellekom: maar ik vertrek; ma foi Het zou me spyten, dat ik je zou diverteeren.
Ik blyf je serviteur.
Myn Heer zal ons vereeren Met zyn gezelschap... maar..,,hoe lykt die heer na Jan!
JAN, tegen alle elk bezonder.
Je suis vôt serveteur.
Myn Heer Baron, ik kan U zo niet laaten gaan.
Indien ’t u zou behaagen..... JAN. Myn Heer ’k heb haast.
Ik heb u ééne zaak te vraagen: Heb ik den Heer Baron voor dezen nooit gezien?
JAN.,,Daar heb je nou den brui.
’t kon weezen, Heer.
misschien: Maar hebt je me gezien, zo is ’t geweest in Poolen.
Baron, wat kan een mensch, raar in zyn meenig doolen!
’k zou sweeren, dat gy een van myn Soldaaten waart, Die laatst gedezerteert is, met myn beste paerd.
Hoe lang is dat geleên.
Zes maanden is ’t geleden.
JAN. Dien tyd is, myn Lakkei, me ook met een paerd ontreeden.
KAREL.,,Ja wel, ’k zou sweeren, dat de schurk het zelver was.
JAN.,,Hoe zal’t hier met me gaan... Myn Heer, ’t komt niet te pas, Dat jy een man, van myn karakter, durft gelyken By zulken gaauwdief.
’k sweer, ik zal je laaten blyken Wie dat ik ben, als was ’t, mortbleu, met dit rapier.!
Myn Heer vergeef het my, wy hebben geen pleizier, Om heeren, van fatsoen, tot vyanden te maaken.
JAN.,,Hoe pikken zal ik uit dien vent zyn klaauwen raaken?
Myn Heer ’k vergeef het je, en vertrek met jou verlof.
SOFY, tegen Karel.
* ,,Myn liefste, gy vergreept u aan dien heer te grof.
KAREL.,,Het is de zelfde schurk, ik wil ’er wel op sweeren; ,,Hy is veranderd, door die pruik, en deze kleeren.
JAN. Uw dienaar dan, tot flus.
Baron, hoor nog één woord CHARLOTTE.,,Ik bid u, dat gy hem door vraagen niet verstoord.
Hoe is uw’ titel?