floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Tót Uitrécht.
Was het ook een Edelman?
Myn béste En trouwste vrind.
Hoe kwam het by dat gy hem kwéste?
Stak gy hem in duël?
O neen, ’t was onverwacht, Wyl het geschieden in het midden van de Nacht.
Myn Oom, het heugt u wel, hoe de oudste van myn Neeven Tót Uitrécht zou het maal van zyn promotie geeven.
Geduurende de tyd dat ik my daar onthiel, Wierd ik daar ’s Avonds op een Baal verzócht, ’t geviel Dat ik een juffer daar ontmoette, schoon van léden; Zy vong my in de strik van haar bekoorlykhéden, Ik smeekte om haare gunst, én vleide haar, tót zy Vervoert van wédermin, zich over gaf aan my, In ’t kort, terwyl ik haar, naar huis geleide, randen My vier vermomden aan, voor my ik sloeg de handen Aan myn rappier, om my te rédden in die nood, ’k Stiet blind’lings toe, tót dat ’er eind’lyk imand dood Ter aarde viel, ik moest tót rédding van myn leeven, Dewyl de wacht kwam, myn beminde toen begeeven.
Ik hoorde ’s mórgens Verstéld) dat* het de Broêr van myn beminde waar.
Dit zal nu imand van zyn vrinden willen wreeken, Wat staat my nu te doen?
my voor hem te versteeken Gedoogt myne eer niet, én ’t was grooter wreedheid, dat Ik hem om ’t leeven bragt.
Dat ’s waar kouzyn.
maar wat Inpertinénten Beest, hoor ’k aan de deur zo raazen?
Het steurt ons heel diskours, ’k hoor dreunen onze glazen.
’K héb hier een tyding die is honderd guldens waard, Uw dóchter Izabél zal nou haast zyn gepaart.
Uw Schoonzoon was ’t die op de deur zo heeft gestooten, Hy treed gelyk een haan mét vullis in zyn pooten.
Wat is ’t een brakje, Heer?
Gy hébt uw kind besteed Ten huw’lyk, zonder dat een van de vrinden ’t weet?
Gy moet wel haastig zyn.
’K weet wie ik héb verkooren.
Het is een braaf Sóldaat.
wat kom ik te hooren.
Ga, zég myn dóchter dat zy haar wat opschikt, ras.
O Hémel!
welk een maar?
,, Hoe maak ik het van pas?
,, Myn Schoonzoon is gehoont, én die hém kwam te hoonen ,, Is myne Neef, wie zal ik myne bystand toonen?
JODELÉT.in Heere kleederen, ge-volgt van Jonker Jan. Deez’ kamer is niet vrémd.
wat dunkt u Iodelét?
,, Hoe lykt hy ’t Schildery!
JONKER JAN. ,, Hoe lykt zy na ’t pórtrét!
De vloer is hier zo glat, men zou den hals schier breeken.
Zyt wélkom Jonker Jan. JONKER JAN. tégens Jodelét.
,, Nu wil ten minsten spreeken.
,, Hy ziet gelyk een Uil die Schoonvaâr.
’k dankje zeer, ’k Bén bly dat ik u in gezontheid zie myn Heer.
,, Wélk een bekoorelyk* figuur.
,, ’k Zou haast vertrékken, ,, Die paay kykt my zo aan, ’k vrees dat het uit zal lékken.
,, Myn zwager lykt wél zót hy mymert zo.
Zyt gy Van uwe dóchter, Heer, ook maistre Cermony.
,, Een schoone vraag.
JONKER JAN. ,, Die Gék zal ’t vrees ik nóch verbrussen.
Is ’t geen manier malkaâr hier wellekom te kussen?
’k Verzoek, myn Heer, dat gy uw dóchter kommandeert, Dat zyme mét een kus voor ’t minst’ kongratuleert.
,, Myn dóchter had gelyk, het is een Gék der Gékken.
Wat ’s ’t vólk hier vies!
hoe ziet men haar de neus optrékken?
’t Gaat anders in myn* land, een braave juffer ziet Daar voor een Jongman op een zoen tien twintig niet.
Nou lustig spreek een reis.
,, Hy is niet by zyn zinnen.
Vergeef het my het is door al te hevig minnen, Zo ik u zeer doe.
Want ei voel, myn Heer, ik brand Puur óf ’t victory is, door al myn ingewand.
Maar gy myn Engelin ik wénschten wél te weeten Of gy ook mê zyt mét dat zélfde vuur bezeeten?
,, Hy redeneert niet vrémd.
,, Wat onbeschoft is dat!
Zy lachchen al te maal, wat drommel bén ik zat Dat ge om myn réden lacht?
jei luy bént al te zamen Wél drommels vies, je hoort jou in jou hart te schaamen Dat jei een eerlyk man dus uitlacht.
wél ik praat Niet als een hoveling maar als een braaf Sóldaat.
Is hier geen stoel in huis?
hébt gy hier niet te zéggen Heer Ferdinand?
voor my ’k zou daar de hand op léggen Indien ’t tót mynent was.
,, Ja wél ’k zég andermaal, ,, Het is een vuilyk.
loop, Beatris, én haal Voor deezen Heer een stoel.
’K bid wil my de eer vergunnen, Dat ik eens pas óf ’k u zou staande zoenen kunnen?
Wél ja, ’t zou lukken, maar zyt gy niet hoog geschoeit?
Zo zég ik dat gy braaf zyt uit den drék gegroeit.
Een aartig kompliment.
Wie mag die lafbék meenen?
Bestaat hy u in ’t bloed Juffrouw?
óf is het eenen Van uw Baal Rékels?
Neen, hét is myn eige Neef.
,, ’K zég voor de dérde maal: hy ’s zót, zoo waar ik leef.
Maar, Schéllempje, heb jei geen Tandestooker by je?
Ik weet niet wat my lét, daar is zo iets ter zyje Myn linker kies, ik héb het myne gist’ren door Het stadig peuteren, dewyl ik in myn oor Wat veel matery had, gebrooken heel aan stukken.
Wél hoe?
gy lacht al weêr, hoe drommel zal ’t hier lukken?
Scheert gy de Gék mét my, óf bén ik hier verraân?
Maar apropo, myn Nicht, myn Heer, is niet voldaan Op zyne vraag.
hy zei dat hy wel eens wou weeten, Of gy ook meê zyt mét dat zélfde vuur bezéten.
Zou ’k niet, hy mériteert dat men hem teêr bemind.
’K geloof niet dat men in den Haag zyn weêrgâ vind.
Dat ’s waar, myn Engel.
maar die hondert duizent gulden Is dat largant kontant, én niet belast mét schulden!
Heu, is het?
Hoe, myn Heer, ’k hoop immers dat gy niet Meer op het géld en goed als op de juffer ziet.
’t Zy ver, dat ik, haar om het Géld, óf goed zou trouwen.
’t Zyn schélmen, die daar voor, de leeuwenvélders houwen.
,, De Leeuwenvélders!
hoe hébt gy geen broeder meer Gehad in ’t leeven?
Ja; maar hy wierd schélms ter neêr Gestooten.
JONKER JAN. Zo Heer Jan de moorder op kon spooren, Door wien zyn waarde Broêr het leeven heeft verlooren, Hy zou zyn handen niet ontworst’len, maar het snood En Goddeloos bedryf, bekoopen mét de dood; Maar die verrader, weet na ’t schynt zich af te réchten, Veel meer op moorden, als op voor de vuist te véchten LOUIS.
Die knécht dunkt my voert hier het alderhoogste woord.
Ik héb nóchtans gehoord... JONKER JAN. Wél, wat hébt gy gehoord?
Dat het by ongeluk... JONKER JAN. ’K zég dat het is gelógen.
’t Was door verraat.
Wie kan die stouticheid gedoogen?
,, ’K zie de édelmoedigheid steekt hém ten Oogen uit.
Houd gy zulks staande.
JONKER JAN. Ja.
Hy is ’er meê gebruit.
’K zal u wél vinden.
JONKER JAN. ’K zal my voor u niet versteeken.
Was ’t hier niet, ’k zou u mét meer achting leeren spreeken.
* JODELÉT.
Hoor.
laat uw raân, zo gy veel van uw leeven houd.
Myn knécht slacht my wat.
ô hy is zo drommels stout.
Dés zo gy u mét hém wilt in duël begeeven, Hy ’s hart, voor my, ik geef geen oortje voor uw leeven.
Gedoogt gy Oom, dat hier een knécht dus stélt den beest?
O hémel!
is dat een begin van ’t huw’lyks feest?
Kom Izabélletje laat haar te zamen véchten, Wy zullen mid’lerwyl t’saam een akkoortje aan réchten.
Gy kunt heel wél muzyk, ’k zal speelen op de fluit, Voeg jei ,* daar by jou zoet geluit.
Ja, dat ’s veel béter als malkander doot te steeken.
Myn kind uw Bruigom heeft het huis nóch niet bekeeken.
Ga na de Galdery, en opent daar de poort, Beatris.
Nu myn Neef, ik bid u ga tóch voort.
Dat gaat u voor myn Heer, ’k haat al die Cérmonijen.
Dat is heel wél gedaan, voor my ’k magze ook niet lijen.
JONKER JAN. alleen.
Nu kryg ik eenig licht in al myne achterdócht.
* Ik meen myn zuster daar ’k zo lang naar heb gezócht Nu wél té ontdekken, én mét eenen* ook te vinden Die geen, die zich de moord* myns broeders onderwinden.
* Ik meen dat déze Neef, wis is de zélve man, Die ik mét myne knécht, deez’ nacht, zag springen van ’t Balkon.
Ik héb zyn’ knécht gesprooken.
uit zyn réden Konde ik ’t wél mérken.
ô gy minnaar, schoon ge op heeden Gelukkiger dan ik staâg mét myn réden spót, ’t Zal ook myn beurt haast zyn, verwacht dan ’t zélve lót.
DÉRDE BEDRYF.
Spreek my daar niet meer van, dat zyn gedaane zaaken, Die, wylze zyn geschied, niet anders zyn te maaken.
Waarachtig, Jonker Jan die hébt gy al te zeer Verongelykt, ik héb mêlyden mét dien Heer.
Is ’t niet genoeg, dat gy zyn zuster kwaam te onteeren?
Zyn Broeder doodsloeg?
hoe, hébt gy nu nóch begeeren Om hém te ontrooven van zyn Bruid?
Weet, dat een hért Geen reên erként, wanneer ’t door min gedreeven wérd.
Zyt gy ’t myn Heer?
’t Is Król mogól.
wat ’s uw believen?
Houd gy uw bakhuis toe, Kap’tein der Gauwedieven.
Hoe vaart de Bruigom al?
Die jonge Heer heeft van Deez’ middag als een vraat gevreeten.
ik kan Het naauw verhaalen, én daar by ook zo gezoopen Dat hy zyn wambus én zyn broek wat lós moest knoopen.
Toen hy gegeeten had, zo strékte zyne lust, Dat hy hém moest terstond begeeven tót de rust: Hy op de rustbank, voort aan ’t ronken, snurken, kreunen, Dat daar het heele huis, schier van begon te dreunen.
myn Beatris.
Myn Louis.
Myn toeverlaat, Wat zal ik doen?
gy kunt.... BEATRIS.
Uw zéggen dat bestaat Meest in belóften: maar ’k zal évenwél doen blyken, Dat ik myn eige zélf daar door niet wil verryken.
’k Zal ’t u beloonen; maar ik héb, vraag ’t vry myn knécht, Myn Goudbeurs, eer ik uit myn huis ging, afgelégt.
Heer Ferdinand heeft zélf een groot mishaagen In déze vént, ja wénst van hém te zyn ontslaagen.
En Izabél, die is zo toornig al te mét, Dat zy hém dikwils dreigt te geeven een souflét.
Speel hier uw ról in, ’k weet dat ge iets, het kan niet missen, Zult opdoen, want in troebel water is goed vissen.
Tracht haar te buigen, door uw smeeken, én gebeên, Wilt deer’lyk zuchten, spreek in prooze niet alleen, Maar zélf in Rym, en zég: ô juist gevórmde Léden, Hoe dring ik door ’t gedrang van uwe Gódlykhéden?
Hier zyn te zaam gesmeed, ô praal myns hófgezins, Op ’t Aambeeld van natuur, twé groote vyandins; Dat ’s schoonte én eerbaarheid.. myn Heer, en dan zo vórder.
Maar dat je ’er wél op lét, doe ’t nét, in goejen órder.
Me dunkt je lacht ’er om, en ’k ra jou als myn vriend.
Je bént heel nét bespraakt.
Dat doet, ik héb gediend In een Boekwinkel, die niet anders wierd geheeten, Als de vergader plaats, óf ’t beursje der Poëten, Daar kwam een vólkje, Heer, van allerhande soort.
Geap’teekt, gechirurgynt, ja zélver Gedóktoort, Ook mede geadvokaat, én een van haar bekoorden Myn juffer toen ter tyd, met diergelyke woorden.
die hoogdraavenheid die dócht haar wonder raar!
Doe jei by Izabel ook zo, dan raak je klaar.
Maar ’k hoor myn Heer.
wil u in aller yl versteeken In déze hoek.
én gy ook hanggat, wil niet spreeken, Maar houd je tóch wat stil.
Ja, ’k zég ’t als nóch, ik wou Veel liever stérven, eer ik myn belóften zou Weêrhaalen in myn hals.
’K bid, u wil my hooren.
Uw teemen hélpt hier niet, wil my niet meer verstooren.
Al ’t geen gy hoopen kunt, is uitstél maar van tyd.
Myn hooft dat loopt my om, ’k raak schier myn zinnen kwyt.
Wie zag verwarder zaak?
myn Schoonzoon is belédigt, En door myn eigen Neef, wie dien ’er ’t bést verdédigt?
Den een bestaat me in ’t bloed, den andere door de eer.
Wat komt my voor?
Heeft, Louis, de broêr, myn Heer, Van Jonker Jan gedood?
De Juffer die zo éven Hier by my was, heeft my daar kénnis van gegeeven.
Het was de zuster van Heer Jan. met fatsoen Ontzég ik haar myn hulp?
wat staat my nu te doen?
Louis weet ook niet hoe hy zig hier in zal draagen, Dies kwam hy hier aan huis, om myne raad te vraagen?
Ik zal by Jonker Jan uw’ Bruidegom eens gaan En van hém hooren wat hy my hiér in zal raân.
alleen.
En ik zal midd’lerwyl myn droevig lót betreuren.
Wat onverlaat moet ik voor myne Bruigom keuren?
wat word my van den Hémel opgeleid?
Dit kwélt my niet alleen, maar myn genégenheid Doelt op een voorwérp dat ik zélf my schaam te noemen, Wyl élk myn keur om zyn geringe staat zou doemen.
En dit stélt my in een beklaagelyker staat Dat my Louis bemint, die ik zo dood’lyk haat.
O ja rampzalige, vér van u te beminnen, Zo haat ik u, gy zult my nimmermeer verwinnen; Dóch zyn uw rampen groot, ’k meen dat de myne niet Veel minder zyn, verheug u vry in myn verdriet.
’t Verwerpen van uw min, ziet gy genoeg gewrooken.
Myn min strékt my tót schande, uw liefde is onbesprooken.
Ik haat, én ik bemin, ja bén in zulk een staat, Dat ik moet trouwen mét het voorwérp myner haat.
Wie zal my in die twee hartstóchten zo verschillig Verlichten?
Ik, Mevrouw, uw Dienaar die dienstwillig Tót uwe bystand is.
ik zal in korten tyd U van dien overlaat ontslaan, ik bid u, zyt Gerust, én wyl ik hoor, dat ik u kan behaagen Zo wil gebieden, ik zal alles voor u waagen.
’k Zal geen gevaar ontzien, alwaar het nóch zo groot, ’k Zal u van dézen dag, alwaar het door zyn dood, Van dien vermétele verlóssen.
ik bén vaardig: ’k Zal toonen, dat ik bén alleen uw liefde waardig.
ach, ik schrik.
wat snoode gruwel daad Word my hier voorgestélt?
’k wil dat gy aanstonds gaat Uit myn gezigt.
hoe durft ge, ó snoode, my beminnen?
En dénken dat ik zo verbastert bén van zinnen, Dat ik zulks toe zou staan?
neen, dénk niet dat ik u Bemin, maar dood’lyk haat, ja, dat ik voor u gruuw.
Ga, ga, naar Uitrecht, om uw trouw’loosheid te pleegen.
Ga daar de zuster weêr onteeren, én uw dégen Bezoed’len mét het bloed van haaren Broeder; maar Laat myn in rust.
ontménschte, is myne ramp niet zwaar Genoeg, poogt gy my nóch in al myne ongelukken, Te maaken deelgenoot van uwe schéllemstukken.
De droes spreek zoetjes, want uw vader die is mét Myn Heer uw Bruidegom, hier naast in het salét.
Ik weet niet op wat wys Louis hier uit zal komen: Want ik heb in de gang, als ik daar kwam, vernomen Die mooije knécht, die in ’t portaal op ’t schiltwacht staat.
Wat staat ons nu te doen, Beateris, wat raad?
Ach, zo ik dorst... IZABÉL.
Zwyg stil, ’k wil u niet hooren spreeken.
Ja wél, ik beef, juffrouw, laat ik hém gaan versteeken In uwe kamer, óf uw vader zal hem licht.... IZABÉL.
’t Verscheelt my niet als hy maar is uit myn gezigt.
Zét nou je Bakhuis in póstuur, én wil my schélden.
Zég, labbekak, die reên die zullen hier niet gélden.
Jou ydeltuit, én ook sleeplenden, ’k zal je dat Verleeren, feeks, heb jei die kneepen in je gat?
Ja raas gelyk een droes, nou lustig dan begonnen.
’K versta ’t, Beateris, dat is heel wél verzonnen.
Hoe, bén ik zot, óf gy dat ik het toelaat?
kan Ik zulks gedoogen, slét, is myne Jonker Jan Wanschapen?
dat ’s niet waar, én wat kan u dat raaken?
Hy is, zo als hy is, kund gy hem anders maaken?
’K wil dat gy van hém nu zult zwygen, ik bemin Hém om zyn deugd, wat raakt het u, waar dat ik zin In héb, ik meen, indien myn vader dit eens hoorde... ACHTSTE TOONEEL.
Wat zyn de reên, myn kind, waarom ge u zo verstoorde?
’t Is om een poeijerdoos, papatjelief, die zy.... JODELÉT.
Neen, ’t is iets anders.
ik héb ’t wél gehoord.
jou pry Bén ik wanschapen?
karonje, ha!
valzaris, Jou Izegrim, jou Beer, je bént een Kazuaris.
Hou jei zo myn réspéct by uwe Juffer op, Wat lét my dat ik u niet voort het gat uitschop.
Vertrék, zóttin, wég, wég.
Ei, wil u niet verstooren, Ik keef maar, om dat zy, geen kyven meer zou hooren.
’t Was sléchs uit korswyl, Heer.
,, Ik bén alleen bevreest, ,, En zeer bekommert, dat dien onbeschóften beest, ,, Zyn zuster vinden zal.
’k moet hém zien op te houwen ,, Door myne dóchter.
zo dra ik kwam te aanschouwen.... FÉRDINAND.
Myn Heer, ik moet u nu om zaaken van gewigt Verlaaten, ik zal dan, zo dra ’k die héb verricht, Weêr aanstonds by u zyn.
Heel wél, wil maar vertrékken.
IZABÉL, JONKER JAN, JODELÉT.
Ik bid myn Engelin, wil eens aan my ontdékken, Hoe dat ik uw hart te boek sta, én of gy Ook zulk een brand nu hébt, als ik inwéndig by My zélve daar gevoel, ik kan schier niet bedaaren.
’k Zal openhartig u de grond myns harts verklaaren.
Ik min myn Heer, én bén zo wél verliefd als gy, Het voorwérp van myn min, hébt ge in uw heerschappy.
Alleen zyt ge oorzaak, dat de min my ’t hart doorgriefde.
Ik was voor dézen ongevoelig van de liefde; Maar nu, bevinde ik my, heel in een andre staat.
Zo dra ’k u zag, zag ik, het voorwérp van myn haat, En liefde te gelyk.
Jei kund fraai rédeneeren.
Waar droes héb jy geleert zulk nét Philozopheeren?
Gy twyffelt hier nóch aan?
’k zég andermaal, ik min; Dóch vérre dat myn hért de minste vreugden in Uw wéderliefde schépt, voel ik myn ziel gedreeven Om u te haaten, tót het einde van myn leeven.
’t Is heerelyk gezeid, al kan ik ’t niet verstaan.
By wat Madammetje héb jei tóch School gegaan?
,, De droes begrypt het.
dóch na dat ik kan bemérken, ,, Zo schynt de liefde in haar ook eenigzints te wérken.
Van ’t eerst dat ik u zag, Prinsésje lief.... ,, maar hoe ,, Geraak ik hier bést uit?
kom, Jodelét, én doe Myn komplimént.
JONKER JAN. Myn Heer.
’k Begeer geen tégenstreeven.
Gy zult haar bést, voor my myn min te kennen geeven, Gy weet myn oogwit, én gedachten, op een prik.
JONKER JAN. Ik zal gehoorzaam zyn.
Wat is den beest vol schrik.
Ei kyk, hoe beeft hy.
nou, ordént’lyk, zonder gékken.
Het bakkes in zyn plooi, wil ’t wat modéster trékken.
Nou onderhou haar, ik zal midd’lerwyl eens gaan Voor aan de deur, om op wat anders acht te slaan.
,, Ik weet niet, hoe Louis zal uit zyn schuilplaats raaken?
,, Die lomp vrees ik zal my een hoope spul licht maaken.
,, Wie had ’er ooit gedacht, dat Jonker Jodelét ,, Zo aartig vryen kon, én dat zo duivels nét?
,, Ik wist het zélver niet, nou kom ik eerst te weeten, ,, Dat ik ben onder één der lukkigste planeeten ,, Gebooren, het geluk loopt my nu te gemoet.
,, Zo ik myn meester nu de schoen uit zyne voet ,, Kon treeden, wél ik zou het waarelyk niet laaten, ,, ’t Mankeert me aan geen verstand, ’k tart een Poët in ’t praaten.
,, Wel aan dan, laat ik nu, gelyk ik héb gezeid, ,, Van vooren by het haar Mevrouw gelégentheid ,, Gaan vatten, wyl zy is van acht’ren kaal gebooren.
,, Dóch wie zou dénken dat zy my zou bekooren?
,, Dat apetronitje.
Maar hei daar, Jodelét, Héb ik je by haar om te fluisteren gezet?
’K zég hou je bakhuis toe, óf wil me harder spreeken, ’K héb u daar niet gestélt om haar wat in te steeken.
JONKER JAN. ’k Sprak zoetjes, wyl ik dacht dat gy het zo verstond.
Neen, neen, myn wil is, dat gy hélder uit de mond Zult spreeken.
JONKER JAN. ’k Zal u dan ’t geheim myns harts ontdékken: Maar ’t geen ik zég, moogt gy zélf vry in twyffel trékken.
Ik bén hier niet die geen die ik behoor te zyn, Myn néderige staat is nu maar in de schyn: Maar als ik aan ’t geluk eens dénk, ’t geen is beschooren Aan die, die door u is tót Bruidegom verkooren, Word ik geheel vervoert door minnenydigheid.
Dit zégt u reets genoeg wat my op ’t harte leid.
Houd smoel.
Sta af.
’k bedénk daar iets ’t geen wonder raar is.
Myn ziel gesuizebóld, Mevrou, die zal.... maar daar is ’t My al vergeeten.
ô de zinnen zyn van huis, ’t Vermaak van u te zien dat maakt my heel konfuis.
Dat doe jei, Jodelét, én jei al mê, jou Guitje, ’k Zég, ga hier voort van daan; en laat my by myn bruidje Hier wat alleen.
JONKER JAN. IZABÉL.
Myn Heer, wat zal dat zyn?
Om dat Ik zulks nu zo begeer, Mejuffer, dat je ’t vat.
Ei, laat Beatris maar... JODELÉT.
Wil my het hoofd niet breeken Met uw Beatris, ik begeer geen tégen spreeken.
Niet lang te futselen?
kom, gaan wy na ’t Balkon, Daar is het luchtig, én vermaakelyk myn zon.
JONKER JAN. ,, Wat heeft de gék in ’t zin?
’k dien ’t oog in ’t zeil te houwen.
Kom gaan wy dan myn hart, op dat ik mag aanschouwen Al uw bekoorlykheên daar eens in de ope lucht.
Ik zal dat tóch niet doen.
Waar voor zyt gy beducht?
Gy wilt niet?
ô daar moet gewis iets achterschuilen.
Verwék myn gramschap niet, zo jei begint te pruilen, Zal ik je by je vaâr een stókje steeken.
Kom, Ik zég u andermaal, ga mét uw Bruidegom.
wélk een overlast!
hoe kan ik dit gedoogen?
moet ik juist behaag’lyk zyn in de oogen Van zulk een onverlaat?
Nou, malle gékje, ik weet Je bént zo kwaad niet, ik doe je ommers nou geen leet.
Zo ik my niet ontzag.... JODELÉT.
Geen kwéstie hier te maaken, Ik geef u liefst een zoen, om aan de vrê te raaken.
Hou op vermétele.
Zy gaat, nou is ’t verbrust.
JONKER JAN. Ha, snoode schélm, zyt gy zo stout dat gy haar kust?
Wél waarom zou ik niet?
wanneer dat jou een Juffer Eens kwam te kussen, zoud jei dan gelyk een Suffer, ’t Haar niet weerom doen?
wél, dat is ook raar, myn Heer, Zy kusten my het eerst, én toen deed ik het weêr.
JONKER JAN. Jou Vagebond.
ik bén dood, myn hooft, myn armen, Ei, heertje lief, wil u, tóch over my ontférmen.
JONKER JAN. Zo ik een rótting had, ik zweer, dat ik uw huid.... Maar, ach!
daar ’s Izabél.
Jou sakkereerse Guit, Zég jei, dat Izabél niet schoon is?
’k zal je leeren Mét meer civiliteit de Bruid uws meesters eeren.
Myn Heer, ei, sla hém niet.
Die Beul.
Ik zal je slaan Dat je in een maand jou fiel niet uit je béd zult gaan.
Wat heeft hy tóch misdaan?
Laat my begaan, Madame.
Het is een schurk, hy hoord hém in zyn hart te schamen.
De impértinéntie van dien eerdief is zo groot Dat men hém zétten moet te water én te brood.
gy my zéggen dat zy schoonheid nóch verstand heeft, Daar ider weet dat haars gelyke niet in ’t land leeft?
,, De ondankb’re haat my dan?
JONKER JAN. ,, Nu kan ik my niet meer Verbérgen.
Voort vertrék, én kom hier nimmer weêr.
Maar hoef ik hém wél zyn levry te laaten vólgen?
Wat zég je ’er af, Juffrouw?
Hoe zyt gy zo verbólgen?
Ik bid u, dat gy hém voor deze reis verschoont?
JONKER JAN. ,, Wie zag zich oit zo van zyn eige knécht gehoont?
Myn Engel.
met verlóf, ’k ga heen en weêr eens myn Gevoech doen, ik zal weêr zo aanstonds by u zyn.
IZABÉL, JONKER JAN. IZABÉL.
Maar Jodelét.
JONKER JAN. Mevrouw.
’t Is waar, ik héb daar éven U de oorzaak van myn smart én lyden toegeschreeven.
Maar ik begeer geensints, dat gy u diend hier van, Al wat ik zei, zeide ik ten opzichte van Heer Jan, En wyl gy toen ter tyd uw meesters plaats bekleede, Zo héb ik ongeveinst mét u gevoert die réde.
JONKER JAN. Voor my, ’k stél myn geluk in dat van Jonker Jan, ’K acht hém gelukkig zo gy hém kiest tót uw man.
,, Die wreede schynt me dan, geen liefde toe te draagen!
Gy schépt in ’t huw’lyk van heer Jan dan uw behaagen?
JONKER JAN. O ja, zo doe ’k, Mevrouw, ’k acht géen geluk zo groot, Als dat gy hém verkiest tót uwe Bédgenoot.
kon ik nu tóch van haar min verzékert weezen, ,, Maar ik die héden leef, als tusschen hoop, en vreezen, ,, Zie nu geen uitkoomst, hoe dat ik ’t ook overlég.
* BEATRIS.
Die mooije spytige is dan eindelyk eens wég?
Nu kan ik uwe Neef, doen uit zyn schuilplaats komen.
* IZABÉL.
* Doet zo, maar maak dat hy van niemand werd vernomen, Wanneer gy hém hébt uit de deur geleid, zo kom Straks by myn in de Tuin.
Daar komt die sloof weêrom.
Zy ziet geheel beschreid, ’t schynt haar aan ’t hart te raaken, O liefde, wat komt gy al bruijery te maaken.
Tót nu héb ik vergeefs Heer Ferdinand verwacht; Dóch ’t schynt, hy myne éllende én rampen niet veel acht; Want ik héb zyne komst tót nóch toe niet vernomen.
’t Is bést dat ik vertrék.
Maar ’k zie dien booswicht komen Die my onteert heeft, ik trée nóch wat aan een zy.
* ZÉVENTIENDE TOONEEL.
Békoorlyke Izabél, waarom ontvluchtge my?
’k Vervólg u niet, ô neen, ei, zyt dóch niet verlégen.
Of gy de trouwloosheid die ’k te Uitrécht kwam te plégen Vervloekt, daar is alleen uw schoonheid oorzaak van, Vermits haar schoonheid niet by de uwe haalen kan. Ja weet dat ik haar nooit zo teêr als u beminde.
Ha trouwelooze, is dit de plaats daar ik u vinde?
Hier staat voor uw gezigt, die, die gy nimmermeer Oprécht’lyk hébt bemint, schoon dat zy u zo têer Beminde, ik haat u nu, én zal u eeuwig haaten.
Waarom kond gy my in myn voor’ge staat niet laaten?
Waarom hébt ge u geveinst op my verliefd te zyn?
Had gy my niet misleid door zulk een valsche schyn, Waar door dat ik myn hart u over héb gegeeven, Zo waar ik niet onteert, myn Broeder niet van ’t leeven Berooft geweest.
Maar hoe, meneedige, gy vlugt.
Ach, hélp!
Ik sweer, Mevrouw... ACHTIENDE TOONEEL.
JONKER JAN. JONKER JAN. Wat is dit voor gerucht?
,, Helaas!
wat zie ’k?
JONKER JAN. ,, Schynt dit myn zuster niet te weezen?
,, Is dit myn Broeder, niet?
ó ja, ’k begint te vreezen.
JONKER JAN. ,, Voorzéker,* zy is ’t zelf.
rampzalige.
Vermétele, wat wild gy doen?
sta af, óf ’k zweer... JONKER JAN. O neen, haar zal van my geen overlast geschieden: Maar ’k zal in tégendeel haar hulp én bystand bieden.
Zyt gy geen knécht?
JONKER JAN. O ja, myn meester is heer Jan. LUKRÉTIA.
,, Hy heeft licht reên dat hy hém onbeként houd.
Kan Ik zulks gedoogen, dat ik my laat ringelooren Van eene knécht?
wat komt my hier te vooren?
JONKER JAN. ’K wil niet, dat gy vertrékt.
hoe komt gy hier?
waarom Riept gy om hulp?
voort maak het my beként.
Ik kom Om juffrou Izabél te spreeken, wyl ik wachte Na haar, ontmoette ik hier dien Heer, die my voort trachte Te ontvlugten.
JONKER JAN. ’t Is genoech, de hoon my aangedaan Is my beként.
ik zal de deur eens sluiten gaan.
ik stérf van vrees.
JONKER JAN. Gy moet hier proeven geeven Van uwe dapperheid.
Dat zal u kósten ’t leeven.
JONKER JAN. Ruk af.
Wél aan, ik zal.
Doe op de kamer deur.
Zyt gy ’t Heer Férdinand?
Ik bén ’er zélver veur.
JONKER JAN. ,, Indien gy my ontdékt.... LUKRÉTIA.
Ik bid, wil haar tóch scheiden.