floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
voort, voort, har uyt, je zelt toch het gat ruymen, En je leven niet weer nau maeken.
Har uyt, her uyt, her uyt, voort, voort, voort, Zoo siet, wech is hy.
So zelme die deughnieten hebben.
Wel mannen is ’t ook van sijn leven wel mier ehoort?
Ik loof niet dat het mier eschiet is, dat een moer om ’er Seuns wil so ekrabt wordt en eschonden.
De rekel sou de Bruygom wesen mit ien eerlijke dochter van Haerlem, en hy is hier an ien stront-nayster verbonden.
Die kael is, en van morsige Hollanders esproten, daer hy van klare Brabanders is eteelt.
Wel, is het wongder, dat die goe God die goddeloose dingen heelt, Een werelt sou ’er om vergaen.
Een stadt as Amsterdam sou ’er om verdrenken.
Ick loof niet dat die van Sodoma en Gomorra zucke stucken zouwen hebben durven dencken.
’t Is gien mensche werck, zou ’t mijn kijnd al wesen?
neen, ’tis mijn kijnd niet; dat’s wis: Hy magme moer noemen; maer ik mien dat hy in’t doop-huysjen al verwisselt is: Want ik, en mijn man zalr: waren veul te eerlijke luy om sucke eerloose eerdieven voort te telen: Dan wat sel ik doen?
’k bin’er uyt estudeert.
’k mag naer huys gaen, en sluyten mijn deur toe, en God de saek bevelen.
Frik ziet eerst eens om de hoek, en comt dan uyt Isz’ al wech?
o bloemerharten, is dat van ien oud wijf slaen, ’k Wed ik morgen blond en blau bin: en wat nood wast?
maer wat raed gaet men aen ’t Heylick of, uyt mijn ouwers huys, songder geldt, van elck veracht, schande veur de menschen, Is ’er wel iemand van je allen, diemen quaêr uyt ien goed hart sou kunnen wenschen ’k Loof ’t niet: of het most de weerga wesen van Gerrit zalr: de man van Juffrou mit de pluym; Die mit ien dubbelde leer na den hemel klom; en, eer hy 20. sporten hoog was, ter syen af viel in ’t ruym, En bleef juyst, tot sijn geluk, vast hangen in twie stricken, Of aers had hy van boven neer elegen, en hals en hoofd an sticken: Die mogtme slimmer gunnen; want hy stond op de Vygendam, en mocht niet sien dat sijn eygen vaer, Toen hy egiesselt worden, ien slag minder of sachter kreeg as ien aer: Maer hy riep vast teughen de beul: raek wat: raek wat: ’t schaed hem niet dien ouwen strond-ben.
wat mag ik ook al uyt-stooten: hoe can ic noch op ien aer denken, die self soo in den hond ben?
Ik word immers verschopt van elk ien.
Mijn moer drijftmen uyt.
Het huys sluyt sich toe.
De stienen spatten teugen my aen.
De boomen gieslen my.
De straten zijn te nau.
Och, och, och, waer sel ik gaen?
Zacht wat, wie comt ’er gins?
tis Saar mit noch ien Feex.
’tis best dat ik ga slippen Want weetse mee van ’t loon, se het de duyvel in, die souwe wel haest kippen.
Saartie, en Tryntie uyt.
Maer degelijke deeg, weetje seper niet watse van my hebben wil?
Se hetme aers niet belast, as dat ikje dit seggen sou, gelijk ik edaen heb, hiel stil.
Ay, wilje dan wat hard veur uyt treen, en seggen dat ic koom?
Tryntje treed voor uyt.
Saartje spreekt voort.
’t Het denc ik, weer een stront te beduyen.
Se steekt ien hiele tijd vol blauwe bloempjes.
Mijn werk blijfter om ongedaen.
Wat, gort zegen ons voor al dit bruyen.
Mijn lieve Frikje hetme daer ooc linnen te stijven ebrocht, door een vrou, die al onse doen weet; Dat avond edaen moet wesen: daer is noch gien stijfsel ehaelt, en alle dingh leydt noch ongereed: Hy sou op ien veur-bruyloft gaen: dan brengt hy me gemeenlijk wat mee; dat dien ik immers niet te verpruylen.
Grietien in ’er deur staende siet Saartien aen komen, en loopterschielijk tegen.
Tryntje volgt soetjens after aen.
Och Saartje, Saartje och, wat raed, wat raed, wat raed, Saartje.
Wat letje dus te huylen?
Sus, sus, houd op.
Swijgh stil.
’t Is schande voor de luy.
Ja wel is ’t schangde!
’t Sel wel overwaeyen, ’k denck ’t is ien Meertse buy.
Laet hooren watje seggen wilt, ’k heb niet langh tijd.
Gaet altoos ierst sitten.
Jy mee Buurwijf.
Maer Saartje, daer ikje om ontboden heb, dat is ditte: Ik bin ien Kraemvrou van 6. weken, gelijkje ook self wel weet: En datik ongetrouwt, en ondertrout ben, en niet trouwen sel mit de vaer van ’t kind, dat is het leed Dat me drukt; want sijn moer comt hier datelijc mit ien stoute staticheyd andrayen En brengtme linnen, om hemden, beffen en neusdoeken te doen nayen.
Teugen ’er Seuns Bruyloft, die mit ien aer trouwen sel, tot spijt van my, En aen het briefjen, daer de letters op stingen om te merken, merkten ic al de schelmery En ik vraegden haer of sy soo hiete, en ’er zeun soo, waer op se daetlijk ja seyde; daer ic so boos om wierd, dat ikse aenvloog, en louter ofsmeerde, en is so gescheyden Wat dunkje van dat spulletje?
is dat niet de pijne waerd omje iens te ontbien?
En, also we secrete vrienden binnen, je raed te hooren wat hier in moet geschien?
Maer deuse eereloose bedrieger, mach men zijn eerlijke naem niet weten?
Ja Waerom souje niet, daerom ontbied ikje.
Hy is Frik.
&c. geheten Saartje met een smeeligheydt.
Wat zegje daer?
Diewertjes Zeun, daer coom jy niet iens aen te pas, Jou proper, ontbiedje me daerom, so dat so is, so wod ik dat Frik etc.
inje stak, en datje soo mit hem voor den duyvel was!
jou verken!
jou karonje!
jou aenhouster!
jou ritse teef!
jou sletvink!
* jou kolreyster!
Jou valse proy, jou vunse pry, jou tochtzwijn, jou hongdaes, jou beschete nayster Jou duyvels-kop!
’t Is wonder dat ikje dat duyvel* gesicht niet uyt jou ogen hael.
Jy an hem verlooft; dat liegje; verstaeje dat wel; Tryntje.
Jase, ’t is goe Nederduytse tael.
En soo ’t al waer was, je selt hem evenwel niet hebben.
Doetje best, jou hoer der hoeren, Ik sel hem hebben, ’k heb Schrift van zijn hand, mit bloed onderteykend; dat hem de duyvel levendig moet weg voeren, Soo hy mijn verlaet: en daer en boven noch een Kijnd van ien jaer Onse Abrampje, dat hem soo gelijkt, of’t uyt zijn vaers aensicht esneen waer.
Wech, wech!
deuse flers.
Je selt sijn gat niet iens ruyken.
O God, nou bin ik immers de ellendighste van de werelt, en moet over al mijn wangen laten hangen en mijn oogen duyken.
O God, o God, o God, wat sal my noch overkomen; waer sal ik gaen; Saartje mee huijlende.
Lieven Heer, as ’t al overdacht is, wat ging mijn arme kattijf ook aen, Soo ’t waer was dat hy te Haerlem sou trouwen, want rijke luyden Hebben in ’t pleyten altijd voordeel: siet, se kunnen ’t d’Advokaten, uyt wiens naem de rechter oordeelen moet, beter beduyden, Als d’arme, die geld, noch goed, noch vrienden hebben tot faveur.
d’ Avokaten, en Procureurs slachten my: ik luyster ook so nau niet na ien zeesieke stinkebuyl, als na ien overgevende Sinjeur Veur ’t geld koopmen de wil van de wereld.
Die gelt heeft is eerlijk, en ken niet dolen.
Saartje en Grietje al huylende.
hoey!
och Heer: Trijntje.
Hoe weynigh waeyt het, en hoe gonst jou die Watermolen: Sus!
deuse mallooten, Schaemje je niet, je bint gien kyeren van een Jaer.
Swijght stil.
Je selt het noch deur je balken straetgemeen maken: soo wijsen je de luy met vingers na: hebje dan je wil: Wech, wech, al langenoch egrijnst: je weet noch niet iens hoe ’t af sel loopen.
Je meugt elk een honderd pond of twie in je hangd krijgen.
Mijn lieve kyeren, je moet hopen.
Hoop is lijdens troost, seyd het ouwe spreekwoord: hoopt slechs mee.
’k Mien ’er soo meenig daer boven zit, die ’er daer veur wel ereys, je siet my wel, en wesen al wel te vreen: Dat noch al Juffren ook na’er eygen rekening* wesen willen.
Souwent ’t juyst al hoeren zijn, die deur gedienstigheyt van bey ’er billen Zegen en welvaert verkrijghen, so waer ick’er al mee ien: want dat kaffa jakje, datje daer veur je oogen ziet, Heb ic noch onlangs met die consciencieuse neering ewonnen van dorstige Gerit, de zeun van manke Griet; Die zonger ope winkel allerhande ouwe klieren langs de huysen plag te verhandlen.
Loop, loop, het naut de vleys-hal niet of’er wat menschen deur wand’len.
Een enkle pos rekent Marri Korrens veur gien hiele zoo, al was hy van elf duym En al hebje ook schots’ ien reys mee espeult: mienje dat daerom eschent bent?
wech wech, niet een kruym.
De beste van de stad doenent wel, of ze schoon niet luyd roepen.
Weetje wel dat het de leckerste beetjens binnen, diemen snoepen?
Denkt datje mee wat esnoept hebt, datje nou opbreekt.
Neen zeker, je binter zoo qualijk niet aen.
Nou weetje altoos datje goed bint, en hoe ’t smaekt.
je keunt beytegaer voor moye jonge weeuwen gaen.
Je bint twie wackere tassen, je zelt’er knoopen genoeg toe krijgen van fluxe wenaers, en frisse gezellen Soo ’t je daerom te doen is.
Saartje met een barst.
Griet willewe ’t dan ooc iens licht stellen?
Grietje mee met een barst.
Wat brust het my Saar!
zo jy doet, zoo doe ik mee, Maer gaenwe ierst iens naer hem toe: Trijntje zel wel me gaen.
Ik ben te vree.
Dat’sje dan veur.
We zellen ’er iens louter boel-huys houwen.
Egut, krijgen we hem mit ons drien onger de nagels hoe onsacht willen w’ hem klouwen.
Wacht wat, ik sel ierst mijn ysere ellen mee nemen: en we moeten veur by jouwent gaen, neem jy dan ook wat met.
Ik sel de standert van ’t bord halen, daer ik mijn kragen op set; Dat’s moytjes swaer.
En ik mien d’ienen schrobber mit d’aer t’ ontmoeten.
’k Wod dat w’r slechs waren.
Egut hoe vriend’lijk willen w’ hem groeten, Grietje.
Hier Saar; deuse straet deur.
Ay, tree wat an.
Hoe meughje nou dus sacht gaen?
Grietje, Saartje, en Tryntye gaen d’eene scherm in, en komen d’and’re weder uyt.
Diewertje veur deur zynde om’er stoep uyt te vegen, en dese drie daerna siende aencome, loopt schielik in Huys, en smyt de deur met een slag toe.
al vegende.
Heer wat leyd hier een bayerd in deuse stoep, men sou de hiele buurt schier versmaen Om die ongure kyeren, die hier ien hielen dagh komen bick’len en poppen.
Maer laet’er iens iemandt weer in comen: ’kzel’er hem mit voeten uytschoppen, Dat sweer ik, al sou’er de hiele buurt om over eynd raken: ik pas ’er niet op: Hebben d’Ouwers ien quaed hoofd, ik heb ien quae kop; Dieme rechtevoort kroes genog staet, en lichtelijk raekt op hollen.
daer comt de Duyvel in schijn van een Hoer mit noch twie helsche snollen.
Ik wachtze niet in.
Hadiuw!
Daer liep de Moer in huys.
Ik zag het wel.
Klop dat het rammelt.
Grietje klopt.
Diewertje roept van binnen.
Wie maekt daer zuk gedruys?
Grietje al kloppende.
Doet op en siet het, doet op, wat binnen dit veur dingen, By hoog schoon dag te vragen wie ’t is?
’k seg noch iens doet op.
Diewertje van binnen.
’k Wil niet.
Doet op, jou rimpelbakhuys, doet op, Diewertje kykt van boven uyt het venster.
Wel fruwiele Juffer, ben jy dat?
hoe staetje mijn gevel al aen?
Druypneus, we seggen dat je op doet.
Soo ’k op doe, soo zel ik na de Schout gaen.
’k Seg datje je hier van daen pakt, jou kamer-katten, jou kakhuys-koeyen.
Wel, wat laet’er deuse leepoogh veur staen, wel sou ’t ien eerlijk mensch niet moeyen!
Jou Bazeliskus as je bint, ik vraeg noch iens of je de de deur op wilt doen, of niet.
Het Rappalje begint veur de deur te vergaren.
Diewertje spreekt.
Neen ik jou bremstige Merri, al hietenje noch 10. mael over Griet.
Noch meer Rappalie.
Ja Griet hiet ic, wat hebj’ op Griet te seggen?
spreek op jou verken, Hoe na mienje datje Griet Hang-kous veur hebt mit’er nachthals-doeken vol kant en binnewerken, Die niet weer spreeken durf?
neen begut!
ik suf niet veurje.
’kBen songer vrees: ’k Slacht de Kappiteyns dochter, daer in Oostinjen een hiel schip om of eloopen is, die mondige Lukrees.
Daerom seg ik datje op doet, of de hiele Fruwiele burgwal zel’er of wagen.
Noch meer Rappalje.
’k Seg datje van me deur gaet, of ik sel kracht en geweld over je klagen.
Klagen, jy klagen, jou Baviaen, hoe na coomtje noch geld i6n je hand?
och ja wis, Diewertje.
Dat’s een bakhuys as een kakhuys, daer gien dexel op de bril is.
Wech, wech, jou stront-baly.
Ruym op, of de dienaers doenje strax opruymen: So magh een ambachts-man de twiede schoftijd op een Zaterdag om jouwent wille mit eeren versuymen.
Jou sakkrementse tovernaerster, jou kolreyster, jou ouwe verlebde hoer, Saartje.
Klop, of ik klop.
Grietje loopt met voeten op de deur.
Op, op, op, Je selt toch op doen, al waerje de Duyvel mit sijn moer.
Op, zeg ik.
Op, of ik rinkink met mijn ellen deur al de ruyten.
Je zeun zel’er toch uyt, die schelm as hy is, die bedriegher, die veurloop van alle guyten: Op, op, op, seg ikje; of dat gaet deur de parken heen.
Nou Bestemoer, doe jy liever iens op: je siet wel, se worden toch niet eer te vreen.
Dat’s waer, Reutel-kut, konje mit zukken praetjen binnen mijn deur comen.
Wat heb jy te Reutel-kutten?
jy Zee-monster!
jy draek!
siet teugen wie je spreekt, ik bin van de vromen!
Soo slachtje de Klooster-stronten: meugje die wel.
Dats goet vret veur mijn, jy selter jou tanden niet op breken, jou tandelose paddevel.
Jy strontvlieg!
jy vulles hoop!
jy steurs-rug: jy bullebak, jy half gebakken.
Dat’s ien tronitje om onger Dirk van Asses brugh veur de Stadts druckery te placken!
Dat’s een beeld as een duyvel, dats een bakoven mit een tong!
jou pockige hoer; j’hebt gien eer vanje spreken, swijg stil.
Ze zel niet zwijgen!
veur wie souse swijgen?
veur jou schoone kevelkin, jou Kockedril?
Lachje noch mit ons: had ikje hier, ik souje iens lieren lacchen en spotten.
Wat wod jy me doen, jou ondier asje bint, jou stinkende bunxemkreng an ’t verrotten Je mogt mijn brabantse kanjert iens kussen, verstaje dat wel, jou rechte helhont.
Voort, voort, van hier jou vulles schuyt, of de kyeren vullenje vol stront.
Kijc het volc lachtje uyt.
De hongden sellenje strax bepissen: En krijgt de duyvel die stanc in sijn neus, so zel hy sijn gat anje wissen.
Lustig jongens, roep Lello een gat in de kan; daer ’s toch niet an verbeurt: ’t is volcje van die stof, Daer gees de huyc of had.
Loop, loop, ick sluyt mijn venster toe: dan even wel vroutjes mit verlof.
Scheerje noch de gek mit ons, daer selje de Duyvel veur op Marken voeren.
Loopen wy de deur op de vloer.
Sy loopen op de deur.
Diewertje heur Venster weer open, en seyd.
Is ’t noch niet langenoeg, jou eereloose, en ooreloose hoeren?
Saartie.
dat leg ik in kennis, dat zelje bewijsen, jou addertong, jou scorpioen.
Diewertie.
Noch* meer Rappalie.
Loop, loop, ic steur men an gien geutgat.
Ic woon op ien Camer, ’k heb mit gien slijc te doen.
Diewertje sluyt’er Venster.
* Sy loopen alle drie op de deur.
Die-wertie doet het Venster* weer open.
Sy stryken alle drie heur kappen af, en laeten’er ooren sien.
Saartie spreekt.
Sie daer, jou zeeltesnuyt!
je segt datwe gien ooren hebben, binnen dat gien ooren: Dieuwertie.
Ja, nou beken ik het: maer se staen evenwel niet op de rechte plaets daerse behooren Grietie.
Waer wod jyse dan hebben daerse beter stonden, you duyvel dwingster: Diewertie.
Maer aen de Kaec.
Grietie van boosheyt huylende.
Ja wel mensche-kyeren, ist niet een droevige saec Lievenheer, kenje dit veureje oogen sien, en wilje ’t niet verhinderen.
Dieuwertie.
Ja, Jae; onse Lievenheer achtje niet; je bint maer een diel uytsuypsters, en aenhousters van goe* luy’er Kinderen.
Dat meug jy wesen, jou Lel by de neers: wat rydme deuse rogshuyd!
denck iens wat een egels-vel!
Jou leelijke, en ongeschikte mond van de Hel!
Ik sweer, ik barst van spijt.
Ja wel ik loof niet aers of deuze weereld is op ’t varste.
Doet liever een band om je middel, ghelijck Pieter-oom, als hy uyt windbreken gaet, soo hebje gien nood van barsten.
Doe jy liever een band om je keel; je bint hoogh genoech, jou hayevel, maekje slechs vast.
’k Wed, as je hangt, datje eygen seun seyd dat jou de band beter om je keel, as my om mijn middel past.
Ik steurme niet anje.
Goe luy je moeter je oock niet an steuren; ’t zijn hoere knikkers, die niet veul stuyten, Kakhuyzen onger de bruggen, en sluyzen songer schutdeuren voor alle modderschuyten.
Tryntie.
Wat bin jy, jou Brabantse, ouwe, en uytgerede schans-teef?
Wat was je vaer, die te Mechchelen bankerot speulde: wat was je man, wat is je Beniste Jillis neef.
Wat is je seun nou: wat is je hiele gheslagt, waren wy daer boven by je, gansch wongden!
Je hoeft hier boven niet te wesen; daer zijn gien geut-stienen van doen, wy hebben gien pissende hongden.
Wilje ’n pot vol mensche pis op je hoofd hebben, dat krijgje wel licht goed koop: En loopt ’er dan ien brok of twie onger, die heb je toe; daerom pakje by tijds op ter loop.
Deur!
deur ic raedje ’t best; ’k sluyt doch mijn venster toe en doese niet weer open.
Heb jy dat hart ereys, jou karonje!
soo je het doet, we sellen weer met voeten op de deur loopen.
Wat wilje dan van mijn hebben, jou rechte gheweldenaerster as je bint: Grietje noch meer Rappalie.
Datje beneen komt, en doet je deur op.
ik can de trap niet vinden, ’k bin oud, en blind.
Laet het je seun dan doen: om hem koomenwe: we willen hem toch spreeken.
Soo gaet daer hy is.
Waer is hy dan: Diewertje.
Heb ic hem in mijn dieszac esteken.
Je most hem soeken.
hy is niet t’huys.
Dat heb ick al evreest.
Ick wil evenwel mijn eer verbetert hebben: Diewertje.
bin jy al me an ’t reutje vast eweest, Saartie.
Wat segje daer, jou schurfde teef: zie j’ ons dan an veur honden: Diewertje.
Wat weet ick wat je bint!
Saartien, en Grieten gelyk.
We waren eerlijcke luy, maer je seun het ons eschonden.
So seker je waert eerlijke luy: maer die tijd over, je bint het dan nou niet, Saartie al huylende.
Nou also wel, as toen: maer je seuns duure beloften brogten ons in dit verdriet!
Al soetjes al sachjes kijnd!
wilje wel doen.
spaert je tranen, wantse sellen hier toch niet veul beschieten.
Ja wel Grietje, binnen we dan zoo onse eer quij?
Wat nood was ’t, mogten w’ ’er wat veur ghenieten?
binje van dat volc, die ’t geld liever hebben, als de eer.
Noch meer Rappaelie.
Ja, waerom niet so wel as jy?
’kmien hier zijnder noch wel 100. diergelijke meer.
Gaet ooc iens mit je eer te markt, en neemt gien gelt mee, om de waer te betalen, Wat selt wesen?
wijnd.
’k Sie wel dat de eerelijcke herten lyen moeten dat hoeren en maek’laers ’t leckerst van de marckt veur geld halen.
Siet dan datje mee geld krijgt.
Is dat genoeg?
ic heb een Kijnd by hem van ses weeken, en een troupenning tot een pand.
Mijn Kijnd is al over ’t Jaer, en ic heb schriften van sijn eygen hand.
noch meer Rappalie.
Daer meugje je gat an vegen.
Dat woord dat selje rouwen.
Loop, gek loop, je meugt op ien aer tijd je gerietschappen uyt mekaer houwen.
Hy had ’er niet in verloren: wat had hy ’er dan in te doen?
#160;   Grietje.
Wat had je man in iou te doen, toenje sucken meneedigen bedrieger maekte?
jy leelijke fatsoen: Dieuwertje.
Wech!
wech!
’t is langenoch.
Ic schaemme dat ikje langer hoor spreken.
#160;   Diewertje doet de Venster op.
Tryntie spreekt.
Ja wel vrienden, je selt evenveul op doen, al stingje hier den hielen nacht te prevlen en te preken.
Niet beter as dat j’ hem veur Commissarisen ontbiet, so raekje an of van mekaer.
Dat’s goedt.
Koom gaenwe dan ooc datelijk naer de Koster.
Wat dunkt jou Saartje.
Ic bin Saar.
Sy gaen alle drie naer binnen.
Het Rappalie roept hoer!
hoer!
De Iongens trekkener de kappen af.
Sy slaen de Iongens, en raken so met horten en stooten altemael binnen: behalven Roodneus en Bliekvyst.
Roodneus al lacchende.
Ha, ha, ha, hay, wel ik zeg datter wat om gaet.
Wech, wech, nou mit Pieter schut, en al sijn lamme kuren, ’t Lyken ’er wel verhoetelde Arions, en Andromedaetjes by.
Dit was een deuntjen uyt een are toon: een recht consertyfje voor nijdige buren.
Wat duncje volcje?
dat waren drie duyveljaegsters, die waren hoofd veur hoofd bemond Ho, Bliekvijst, heb ik iou daer ooc?
hoe is ’t al maet?
Bliekvijst.
Kaal en gezont.
Hoe vaer jy al: Roodneus.
Al in die selve schuyt.
Maer weetje wat ic denc, ’tschijnt, Bliekvijst, as hem een aer gesont, of siec drinkt.
Dat het daer* mit ons hiel aers gaet; want me dunkt dat hem d’ien rood, en daer bliec drinct.
bliekvyst.
’t Is weynig enoch, Roodneus, zellen w’er ooc wat veur hebben.
An de klieren van de knechts kan men huydendaegs zien wie de miester zy.
zo ist ooc mit ons, wy dienen Bacchus, en onze aensichten dragen sijn aensienlike livry Bliekvyst.
Maer iens voort epraet.
Hoe gaet het toch mit de bier-narm, houdse noch al wat van oplichten, van hiele en van halve bieren, Roodneus.
Vraegje dat, of mienje daerse 20.
Jaer over eliert het, datse dat soo in ien ommesien weer can ontlieren, Bliekvyst.
Het pijpje het dat me noch wat trex, Roodneus.
Dat hebje immers onlangs wel esien, Toenwe daer over in ’t Meuletjen waren, daerwe dat ambacht bey te gaer wel konnen, zoo ’k mien.
Bliekvyst.
Egut, Roodneus, daer kreegje ook je diel wel van die tien vaen, Roodneus.
Neen seecker, we hoeven dat mekaer niet te verwijten.
d’ Ien zel mit d’aer sijn bier niet licht na de tobbe loopen, we houwe bey te gaer veul te veul van dat vochtig ontbijten, Dan dat ’s tot daerentoe.
Maer songer alven of boerten.
Wat dochtje stracx van die drollige klucht, Bliekvyst.
Noem jy dat een klucht, mijn dunckt het was wel te deegh een schandelijc buregerucht.
Het klootjes volc in ’t hol, of inde strontsteeg zouwen ’t ’er seker wel schamen Sulken geweld veur ’er deur te halen.
Ja vriend rijcke luy mienen dat ’er alle dingen betamen.
Dorst Frik, &c.  die slinger-lijf, die lange Guyl, die rechte lompe Boer, De huysvrou van goe Gerret nou noch onlangs niet uytslitsen veur een openbare hoer, Die ’r mans winst verlaryt, verassevijst, verwaerloost, vermooyt, en ten besten geeft an’er pollen, Daer hy self wel wist hoe veer en diep hy verseylt was met sijn twie vuyge snollen.
Daerom steldenz’ hem mit zijn hiele geslacht ooc soo schandelijc ten toon.
Dat’er de hiele Haerlemmerdijc sich in spiegelen can.
Soo comen d’ Heyligen om ’er was, en de dagheurders om’r loon.
’k Gunt hem geweldig wel, die quaedspreeker, die ophaler, die courantier van alle menschen.
As ic het liegen sparen moet, ’k zou hem ooc niet veul beter wenschen.
Maer weetje wat ic noch wel wod, ’kwod datter iens een Poët op de baen quam Die ’er een klucht af rijmde voor de Schouburgh, ten profijt van ’t Wees-huys, en ou Mannen-huys van Amsterdam: ’k Wodder noch wel 4. stuyvertjes an verloeren, al zou ’t de biersnurf verveelen, En inzonderheyd as’er aerdige Dirk mit de sijne mee in zouwen speelen, De Koster uyt.
Bliekvyst spreeckt voort.
Maer kijk, wat wil dit wezen, gins coomt de Koster mit een briefjen in sijn hand Roodneus.
Dat gaet verzeker na sijnent toe.
Daer moet ic iens op letten.
daer houd hy stand.
stap wat aen, en laet het ons iens hooren.
Diewertje roept, op het kloppen vande Koster van binnen.
Wie klopter an mijn deur?
Wie komt me weer verstooren: Koster.
Al vriend Bestemoer.
Doet vryelijk op.
Ik koom van hooger last.
Diewertje heur deur open doende.
’k Sel iens zien wie je bent.
Wacht wat.
wat binje veur ien gast?
Koster.
Dat zie je wel buurwijf.
Ik ben de Koster, en koom uyt den naem van Grietje van Buren, Om je Seun Frik, &c. te verdagvaerden, tegen morgen nochtend te negen uren, Veur Commissarissen in d’ouwe Kerk, op de ghewoonlijke boet zoo hy versuymt, veur die ierste mael, Dan noch iens, ter selver tijdt en plaets, op de selve verbeurt, uyt den naem van Saartje Jakobs by de Wael.
wilje de boodschoppen eens an nemen, en, as hy t’ huys koomt, aendienen?
Neen ik!
hy woont hier niet!
je meugt het hem self segghen!
wat duyvel of deuse bezete hoeren mienen!
Diewertje loopt binnen, en lapt de deur tot.
De Koster spreekt.
Graut je verzoorde gat toe!
wat rijdme deuse besuchte pry?
Hebje jou leven onreedelijker woud-aep beleeft?
ze het het op een aer elaen, en ze lost het op my.
Ze moet dronken, of dol wesen die schijnheyligh, datse zoo aengaet.
Wat heb ick mit ’er te schaffen?
Dan of ze baert, of niet, ik acht het soo veul, of ick mijn eyghen hond, die me niet bijten zel, hoor blaffen.
De Koster binnen.
Roodneus spreekt.
Nocg egaelder as te vooren.
Wat zegje Bliekvijst, is ’t niet waer: Bliekvyst.
Wat zou ik zeggen, ’k wod werentig wel dat ik zelf wat rijmen con!
Mr. Pieter uyt.
Rodneus spreekt.
Wodj’er dan soo garen een klucht af sien: sie daer Daer komt Mr. Pieter; die selje dat Schaepsvoetje wel uyt een peper en eekje klaren Bliekvyst.
Dat’s beloo waer.
laten w’ hem iens gaen tyen aen sijn garen.
Sy groeten Mr. Pieter gelijck.
Bliekvyst spreekt.
Bonjour mon Maistre!
hoe dus fantastijk allien: waer na toe, en waer van daen: Mr. Pieter.
Van huys: en ick sou iens tot Aeltjen Verwous, Vader Abrams, Joost Hartgers of Jacotten om een nu tijnkje gaen, Bliekvyst.
Al’t nuw dat’er in Amsterdam is, of ’t best altoos, moetje uyt ongse mongd smaken Mr. Pieter.
We willentje wel seggen; maer je most ons ierst beloven datj’er ook wat nuws op zelt maken: Want dat Sinter Klaes Boekjen, datje liet in druk gaen over twie Jaer, stond me hier en daer zoo aen, dat me docht dat het niet te verbeteren waer.
M. Pieter.
Dat loof ik wel!