floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
VVy sullen dese saack dan soo by woonen: VVy sullen hem in schijn van heyligheyt, soo om den thuyn leyden, Dat als ghy ’t by hem moey zijt, en wilt van hem scheyden, Dat hy u de helft van ’t goet zal moeten uytreycken; Daar kunt gy dan altemet een schoone maaltijt in de Kamp, of schapekaesjes uytweycken, Daar komt de Priester, dat gaat naar Jan Hen met ons drien.
’k VVed dat hy ons sagh, hy soud van ons afvlien,    Gelijck als van de Pest.
Priester.
Weest gegroet Broeder Jan Hen, ’t Is vreemt dat ick tusschen u beyden noyt veyligh ben: Daar ick immer soo menichmaal myn best hebbe gedaan; Ick versoeck dan dat ghy dees condity sult aangaan, Die d’Heer Advocaat my gecommuniceert heeft.
En die hy daar nu schrijft, in termen heel beleeft.
Myns halven, ick wil de Geestlijckheyt submitteren, Want ick ben bewust, dat zy my wel recht zal presteren.
Mijn Heer hebt ghy gedaan, soo leestse de Comparanten eens voor.
Ja, ick heb geeyndigt.
Vrienden geeft doch wat gehoor: Compareerden voor my Advocaat van den Hove Provinciaal, en de naar- beschreven getuyge, Mons.
Jan Hen Poorter alhier, ende Juffr.
Sybille, Echte Luyden, dewelcke verklaarden, om redenen in seker Request geexprimeert, in de bestendigste forme, des doenlijcx sijnde, met malkanderen over een gekomen en veraccordeert te sijn, gelijck zy over een komen en veraccorderen mits-desen; dat den voorschreven Jan Hen nimmermeer sigh zal mogen verstouten, of sijne Huysvrouwe Juffr.
Sybille sal mogen vergen om by den anderen te slapen of in- dien by desen Contracte quame te overtreden, dat hy Jan Hen sal gehouden sijn sijne Huysvrouwe vrymoediglijck te laten passeren, waar het haar sal gelieven, en boven dien noch moeten uytreycken een gerechte helfte van alle de Goederen, het zy roerende of onroerende actien en credijten egeene uytgesondert, met welcke somme zy Juff.
Sybille haar belooft gecontenteert te houden, en sal moeten afstaan.
Verbindende zy-luyden hier onder haar Persoonen ende Goederen, submitterende alle Rechten en Rechteren, ende specialijck den Hove Provinciaal, aldus gedaan by de Contrahenten, ter presentie vande Heer Priester, en was onderteyckent, Jan Hen, Sybille, Priester, Advocaat.
Wel wat dunct u nu hier van Juffrouw Sybille?
Ick bekent wy hebbent gekregen naar ons wille.
Nu mijn Heer, wy sullent mettet salaris wel stellen.
’tIs goet, ’k blijf u Dienaar.
Nu ’k moet eens gaan vertellen, Aan myn Lief, hoe ver de saack sigh heeft toegedragen, Wel wie heeft van sulck een geck gehoort sijn leven dagen.
Daar staat myn Engel, Soetert, ghy komt wel te passe, Gaan wy om een schaapekaasje; soo salmen ’t vercken wassen, Dat de bostels blincken!
d’Hemel schijnt gunst te toonen, Hoort eens.
om dat ick hem Hoorens opset, hoe hy my moet loonen: Hy magh noyt by my slapen, ja niet toe versoecken, ’kMagh heen gaan met de helft van ’t goet, ja selfs tot myn doecken.
Nu ick zal u dan eens een moy les voorhouwen, Waar op dat ghy magh vast gaan en u selfs vertrouwen, Gy sult alle avont aen ’tvenster dat op den Dam uytkomt, tweemael kloppen Dat zal te seggen sijn, of een teecken: doet oppe.
Maer komt ordinaris, als de klock zal elf slaan: Want ghy weet, dat ick uyt myn, door sijn kamer moet heen gaan En als ghy vroeger quam, dan mocht hy ons verrassen: Want ick geloof dat hy nu fel zal op-passen.
Nu ’k blijf u Minnares, ’k kan hier niet langer blijven.
Ick u Getrouwe; ick zal u dan soo gerijven.
wat straf is oyt soo wreet, of ’k hebse moeten smaken?
Ghy doet ons raat te niet, wilt eens u wreetheyt staken.
En denct ick ben een mensch in swackheyt voort-geteelt, Of ist vermakelijck datmen met ’t schepsel speelt?
Al had ick Atlas schouderen en Hectors Helden-schilt: ’t Is immers niet met al, als ghy maar delgen wilt, Het maacksel van u hant, hebt meedogen, groote Goon!
Staat af van tegen-sin, en schuwt de bittere hoon, Gun voorspoet in ons doen, bekrachtigt onse daat.
Nu ’t is lang genoech geklaagt, het wert al vry laat: Het is lang tijtd, dat ick daar magh henen gaan, Slapperement!
hoe wil icker met myn voorhamer opslaan!
De steel zal wel toegeven; want zy is van elf duym!
Hoe zal ik warmoes hacken in ’t hackbett!
ja dattet schuym Boven de wederzijdse randen sal uytraacken: Maar ’k versoeck u mont te houden, soo ghy yet hoort kraken.
’k Hoor myn Engel al, sie daar staatse in haar hembt.
Wel Liefje, wel hoe dus, geeft u dat seker soo vremt?
Tast eens door de Traly.
Jan Hen van binnen.
Dat mogt de Duyvel halen.
Neen soetert als ick binnen ben, zal ’k u betalen.
hoe wil ick u, nu Hoorens leeren planten!
Nu sult ghy sien, hoe zy groeyen aan alle kanten.
Sta Hoerejager sta, nu zal het u gelden, ’k Heb noyt de gelegentheyt soo gehad of selden.
Sie soo!
sie soo!
soo zal ick u eens recht leeren VVattet is andere mans vrouwen te onteeren.
Trijn, Trijn, helpt doch Mons.
Frederick, Of Jan Hen slaat sijn heelen Hamer wel aan stick.
Jesus Marie!
heeft hy Frederick nu eens voor!
Al viel ick op myn knyen, soo kreeg ick geen gehoor, Vrouw, myn dunct hy ist ontsnapt.
Den Hemel zy gelooft!
Dat zy my noch niet gants, van myn hoop heeft berooft.
Ick docht dat hy hem al lang de rest had gegeven.
Had ick ’t konnen doen, hy hadd’ in’t leven niet gebleven.
Daar ghy Hoer, doet de deur op, ’k wil by u slaapen, ’k Wil voor u poort de wacht houden, hy zal de vreucht niet raapen.
O Kronje!
’t is u schult, dat myn muts in de loop most blijven, Nu daar morgen de Buuren haar van gerijven: Het is een teecken dat ick my socht te weeren.
Doet op Duyvelin, of ick sal u mores leeren.
Set ghy u gat soo hoogh niet, ghy mocht my beschijten, ’k Woud’ om geen stront in u bakhuys, dat ick so geck was gy soud my verwijten.
Slaapt gerustelijck, neemt het oorkussen in u erm, Soent het en lict het soo dickwils, tot dat ghy werm Daar van wert.
Wel wat gaatter al om met de molen?
Het most eens uytbersten: want zy doen niets verholen.
Het was immer noch geen jacht voor de Venus-uylen: Want die gaan eerst ten twaalve voor by de deur huylen.
Soo moetet eens sijn: want zy is te ritsigh in ’t gat.
Nu wat roertet my, ’k magh naar bedd’ gaan en rusten wat.
By gad, hoe was icker gisteren avont aan vast!
dat ick van dien Jan Hen soo most worden verrast!
Daar komt myn liefsten aan, die moet ick eens verhalen: Hoeveel te duur dat ick dat gelach moest betalen ’T was of ick in een Hoerhuys was.
O mijn Sybille!
’K dagt dat hy u te nagt by na levend’ woud’ villen.
Mijn half hemt en mijn bef is evenwel aan stucken.
Dat is niet met al, als de rest maar wel wil lucken.
Hy quam met ’t stuck van u bef, voor mijn kamer, en riep, Hoer!
Ist noch niet waar?
doet op, of ’k bruy de deur op de vloer.
Hy mach het stuck van u bef op sijn hoet steken, En gaander med’ proncken als een Triumph-teecken.
Maar hoe sullen wy ons saacken verder beleggen?
Daar weet ick soo wel raat toe, als tot twee Stuyvers weggen.
Hy moet u de helft geven volgens u voorwaarde: Ick weet geen beeter raat, als dat gy het soo klaarde, Te weten: als dat gy u van alles soud versien, Dat gy de Schult-Boecken soud nemen en van hem af vlien Syb.
Versien!
Dat heb’ ick al langh gedaan van te vooren.
soud’ ick dien Jan Hen niet door de neus booren?
Hoort een Staaltge.
Hy had lest een liberale buy.
’k Seyd hy soud mijn Pandanten koopen.
Wel lieve Truy, Seyd’ Jan Gad, ick salse u terstont gaan beschicken.
O broer?
dagt ick ’k sal u nu voor een goed somm’ licken; Ick ginck daar stracx voor heen en sprack de luyden aan Dat al wat hy boodt, sy hem de koop souden toe staan, En ick soud’ de rest byleggen: soo dat hy meende, Dat hy maar voor hondert gulden de koop vereende, Daar sy hondert Rijcxdaalders in ’t geheel beliepen.
Meent gy, dat wy in sulcke gelegentheyt sliepen?
Nu lest noch gaf ick mijn Neef een heele pont groot meer In ’t schilderen.
Dat geschiet soo menige keer.
Nu ’k sal dan mijn gat aan de post vande deur schuuren, En wy sullen onse Griet over en weer stuuren, Om gedurigh te hooren onse gelegentheyt: Want gelijck gy wel seght het schijnt een trouwe Meyt.
Wel liefje, dat is een soentje op het goet succes, En datw’ eens mogen opseggen ons O, J, O, les.
Hier med’ adieu.
’K sal my u gedienstigh thoonen.
Wie soud’ ook by sulcken Saggelaar willen woonen?
Ick geef haar daar gelijck in.
Nu ’k hoop, ’t sal wel vergaan: Want sy was altijt met sugten en droefheyt belaan.
Daar wil sy heen gaan, ’t schijnt by na een droom te wesen.
Sy hebben daar even de Mis noch hooren leesen.
Wat mompelt sy daar weeder, die moer reutels?
Hier hout daar, behandight u Meester dese sleutels.
Ick neem de schult-boecken mee, seght hem goeden dach, En dat ick by dien Jan Hen niet langer woonen mach.
Hy sal hem nu aan zijn wijf niet verhappen.
Hy sal syn hoet als hy ’t hoort met voeten trappen.
Ick mach gaan doen mijn werk eer Jan Hen mijn leeg vint.
En eer hy my van boosheyt met syn tanden verslint.
’T is evenwel al tijt dat ick mijn Griet eens heen sen: Om te sien hoe’t al staat tusschen mijn Lief en Jan Hen.
Griet, Griet, gaat tot Sybils Moeder, en siet hoe sy vaart, Of sy seer besigh is in’t verschieten van ons kaart.
Dats gangh.
Maar waar of ick hier het huys sal vinden, Ist niet in dees Papenhoeck, onder dese Linden?
Nu ’k mach aankloppen.
Ick hoor haar self voor-komen.
Wel Sybille mijn Meester wilde, dat ick lang had vernomen Naar uw’en syne saack.
Treed binnen ’k sal’t niet spaaren, U alles te seggen hoe dat ick ben gevaaren.
Jan Hen uyt.
Heer wat komt my over?
sy is naar haar moer gebruyt.
En ick sal de helft moeten uyt-reycken, tot een duyt.
Hoe soet dat ick fluyt, sy sal nimmer weder-keeren: Ja wel ick mach dit eens mijn vrienden Adverteren.
Nu Grietge wiltet u Meester alles soo verhaalen.
En dat ’k hem met sulcke munt altijt sal betaalen.
wat geschieden der vremde grillen!
Die verbruyde Hoerejagers hebben scherpe brillen!
Sy konnen verr’ sien, nu daar is hy: holla, hy soud wel hooren, Wel Meester dagt gy niet, dat ick was verlooren?
Ja inder daat.
Luystert toe nu sult gy eerst klugten Vernemen: ey let daar op: watte groote vrugten Van uwe practijck komt.
Jan Hen heeft by haar geweest.
De man isser ellendigh aan: hy is soo bevreest, Dat hy by zijn hielen neer schijt, dien armen bloet!
Hy heeft haar vijf-en-twintig hondert gulden geboon voor haar goet: Maar sy staat op haar eys, sy wil de helft trekken.
Had gy eens gehoort, hoe dat hy kon trecke-becken?
Och hy sprack soo vriendelijk mijn hertge!
mijn liefge?
Ick sal ten minsten noch eens by u te gast gaan, mijn suyker-diefge!
En gy by mijn; als gy dogh immers wil weg blijven.
Strax sy weerom, niemant sal my van die opiny drijven, Nu noch ten eeuwigen dagen, soo hebt gy nu gehoort: Hoe sy tegens hem geageert heeft van woort tot woort, Fred.
’T is wel gaat wederom aan u werk.
’K sal soo doen.
wat sijn het simpele menschen, die blicke hoen Dragen!
Doch dat kan men wel mercken uyt Jan Hen, ’k Soud’ anders klaren, ’k ben soo slecht als ick ben, Ick soud’ haar weer soecken t’huys te krygen met rechten, En een Italiaansch slot daar voor hangen, maar ’tis sulcken slechten Jan Hen, dat ick hem soo rade, hy sou ’t weer overbrengen, En seggen soud’ ick tegen u rechten, ’k zal dat niet gehengen.
Ick besijndese liever met myn mostert moolen, En setten dat ritsige gad op heete koolen: Want ’k geloof niet dat sulcken accoort kan kracht raapen; Waar in de Man verboon wert by sijn Wijf te slaapen: Want dat gebonnen is, en kan de menseh niet scheyden Seyt de Mennist, en hy zat met alle beyde Syn handen in sijn wijfs hayr: maar dat de Schout het Accoort Kond’ krygen, hy quam den Advocaat wel stracx aen boort, Om dat hy Crimen laesae Majesteyt heeft begaan: want ’t ontbinden van den Trou, gaat de Magistraat aan, Nu ick nemer het myn af naar myn genoegen, ’t VVas te wenschen, dat elck sigh na de tijt kon voegen.
Beminde Leser, soo u dese Klucht kan smaken: Soo sal ick hier naar ’t Appendix van de saack maken.
DE BOOTER-MARKT, KLUGTSPEL.
Op de ZINSPREUK: Geen Mensch op aarden doet oyt kwaat, Die met fatzoen Om winst te doen Eens na de Booter-Mark toe gaat: Of anders: Die ’t Werk verlaat om ’t Maandag houwen, Hy is de geen, Die hem Het aldergrootste kwaat kan brouwen.
Al meer door den tyd J. R. Aan den LEEZER.
DE Nyt wel eer gebelgd, om dat ik iets kwam schryven, Verhoop ik dat nu in haar Nacht-Spilonk zal blyven, En daagen myn niet in het wreede Worstel Park; Ik Zing nu van geen Goôn, maar van de Booter-Mark, Hoe ’t daar op Maandag gaat, en wat ’er is te vinden; Dog zo myn Pen zig niet aan alles komt te binden, Doorlugte Leezer, wie is zo volmaakt in staat, Dat hy ’t Beschryven zal, en niet iets overslaat: Ik Zing dan wat ik weet, en hoe ’t al gaat met veelen Die daar gewoon zyn om den breeden Haan te speelen, En Teeren moedig tot de alderlaatste duyt, En moeten dan berooyt van hoofd het Zee-Gat uyt: Weêr and’ren koomen daar hun vry wat beeter kwyten, Ze gaan te s’Maandags uyt, en zoeken hun profyten Met dit of dat, dus heeft de Booter-Mark veel eer, Die daar tot Koopmanschap zyn Beurzen menig keer Mag vullen, en zo voort op hunne pligten letten; Elk doet zyn best om daar zyn winste voort te zetten; Gelyk op Maandag daar al eenig zyn profyt Zoekt op de Booter-Mark; Al meerder door den tyd.
J. R. Aan de Minnaars van deBOOTER-MARKT.
MAandag makers, vlugge Bollen, Kneevels die heel graag eens bollen; Ha!
hier hebje in het kort, Hoe dat veele raare snaaken, Hun op Maandag eens vermaken, Wat ’er al bedreeven wort Op de Booter-Mark: wat trantjes Dat men daar van ligte Kwantjes Ziet gebeuren, dog geen noot, Wyl den een daar veele schyven Al te reukeloos laat blyven, Wint een ander daar zyn Broot; Het is tot plysier geschreeven, En daarom ook in ’t ligt gegeeven Voor de Minnaars van myn Werk; ’k Weet den een die zal het pryzen, Een aâr weêr van de hand af wyzen, ’t Is de mooy, of slegt, of zwak of sterk, Of plomp, of lomp, of zoet, of aardig, Ik had myn Pen daar nu tot vaardig.
Al meerder door den tyd.
J. R. Op de BOOTER-MARKT, KLUGTSPEL.
Door J. R. DEn Amstel die zo prat mag boogen Op Koopmanschappen en gewin Der Beurzen, ziet ook voordeel in Zyn Markten, waard dat yders oogen Die eens bezigtigd, maar voor al De Booter-Mark, die eens beschreeven, Hoord wat J. R. u zeggen zal; Zyn snaakze Pen is weeder vaardig, In weêrwil van de zwarte Nyt, Die te vergeefs haar tanden slyt Op al zyn Digt, hie zal hy aardig, In Klugt veroonen al de zwier, Der Maandag trantjes vol plyzier.
D. KIENEMANS Op de BOOTER-MARKT, KLUGTSPEL.
Door J. R. BOertig, Zinryk, zoet van Reeden, Vloeyend, aardig, wel door kneeden Is de Booter Mark, die hier J. R. komt op te kweelen; Laat vry de Nyt haar hooftrol speelen, Het kwest geen Snaaren van zyn Lier.
P. V.L.
Op de BOOTER-MARKT, KLUGTSPEL.
Door J. R. VAn Rusting die aan ’t Scheep-Ryk Y Bemind wiêr om zyn Boertery, Die hy heel aardig wist te Digten, Maar te ontydig en te wreet Geschooten van Atrop haar schigten, Te scharp zyn leevens draade afsneet, Toen treurden Neêrlands Helikon, Die in zyn tyd blonk als een Zon- ne Glants, en praalde in volle kragten, Hun roem bezwalkte door zyn dood, De Muze storte niet als klagten, Over ’t verlies van Febus Loot, Maar nu J. R. zyn Ganze Veer Versnyd, neemd droefheyt eene keer, En juigd vast door zyn overaardig Kweelen, want wie eens doorleest Vrouw Venus Feest, en niet roep vaardig, ô Puyk van Parnas!
snaakze Geest, Begeert men meerder koddigheyd Van hem, die Al meer door den tyd Met Boerteryen ons wil streelen, Lees dan JAN VOS zyn droevig Spel, ’t Geen hy heel Boertig na kwam speelen, Of leest zyn Kermis in de Hel, Waar in hy volgt van Rustings Toon, Als een schrandere Febus Zoon, En mint men POOKS Hans-Zing Zangs reden, Zyn Zingend’ Kramer of Krispijn, Verheugd ons door zyn koddigheden, Lang moet hier zulk een Digter zijn, Door hem herleeve twee aan ’t Y, RUSTING, en POOK, laat Momus vry, Het puyk der Jongelings veragten; Hy vaart tot nog toe Boertig* voort, En schenkt daar wy het minst op dagten, Een Klugt die yder een bekoort; Waar ons de Digter toond in ’t kort, De Boter Markt, en ’s geen daar word Bedreven, van Duyven, en Honden Koopers, en op een snaakze trant, Bedank hem voor zyn raare vonden, Die hy u weder steld ter hand.
K. van REGTEN.
DOLKOP, een Luyaard.
KLAAGHART, Vrouw van DOLKOP.
KWANTZELAAR, een Kraamer.
DUYVEMELKER, een Duyveverkooper.
ZWIERGRAAG.
SPOTBOEF.
SCHREEUWERD.
VLUGAARD.
VROOMHART,}}}Minnaars van de Booter-            Markt.
Oom van CREDIET.
ZWETZER, een Kwakzalver.
BRUYMAARTOE, een Waard.
ROTKEEL, een Liedzanger.
GLUYPAARD.
GRAAGNABUYT.
}Twee Gaauwedieven.
Het Kluchtspel speeld t’ Amsterdam, by en op de Booter-Markt.
DEBOOTER-MARKT, KLUGTSPEL.
DOLKOP, komt met een Langepyp in zyn hand uyt zijn huys; en zingt, Voys: goeden avond al dat Sootje.
’t MAandag houwen zijt myn Vaartje Krenkt nooyt ymand zyn fatzoen, Ik heb meê dat zelve aartje, Want ik mag het graag eens doen; Ja nog eens, het Maandag houwen, Om de Booter-Mark, en al Wat daar is eens te beschouwen, Daar ik steets op roemen zal.
KWANTZELAAR, met eenig goed voor de deur by DOLKOP, en zingt Voys: Van Liereboela.
OM het Kosje moes ik zwoegen, Dan eens zoet, en dan eens zuur, Om het Kosje moet ik ploegen, Dat staat vast gelijk een muur; Om het Kosje moet ik werken, Of ik schiet een aas te ligt, Laat ik dan zoo veel bemerken, En volbrengen myne pligt.
Dolkop.
Ho Buurman!
Dat is eerst een weertje voor de Kraamen.
Kwantzelaar.
Dat doed het Buurtje.
dees dag hoeft niet te schaamen Van mooyte, warmte, alwaar ’t omtrent Juny.
Ik Ben beezig dat ’k myn goed vast by malkander schik; Want op zoo ’n schoonen dag wil ik geen tyd verzuymen.
Die hoend’re plukken wil, vreest nimmer voor de pluymen.
Dat ’s waar, ik weet wel als het reegend beste maat, Dat dan myn goed verroest, of voor het minst beslaat.
Kan dan de reegen u op Maandag weder houwen?
Ik durf me zelve in de reegen wel vertrouwen, Maar voor myn goed ben ik altyd met zorg belaân; ’t Is beeter nimmer na de Booter Mark gegaan, Als daar met schaaden zoo een halven dag versleeten, En tot een aârmans Gek voor niemendal gezeeten.
Voor een aârmans Gek?
Wel ja, men werd belagt; Dees roept, ik loof die Man nog Cooplieden verwagt, En dat sou immers vrind het goetste Mensch verdrieten.
Daar kan altyd nog een Brootje overschieten.
Ja, somtyds wel, dat ’s waar, dog somtyds weder niet, Als ik dit goed, het geen gy in myn Waagen ziet Verkoop, dan heb ik krek twee Dukatons gewonnen.
Zoo Buurman, dan is ’t nog te pynewaard begonnen, Twee Dukatonnen, goôn!
Die win ik in geen week.
Ik groet je Buurtje, want ik zie het is om streek Van negen uuren, dus moet ik wat voortgang maaken.
’k Kom dadelyk sien of gy u goetje kwyt kan raaken Kwantzelaar.
Ik hoop van Ja, vaar wel.
Jou ook zoo.
Dolkop, alleen.
Bloed, ik lach!
Twee Dukatonnen wil de Man op eenen dach Wel winnen, daar zomtyds een aâr zoo’n vyf ses daagen Voor werken moet, en hem by na te barsten draagen; Ik wenste dat ik meê zoo’n wynig kraamery Kon krygen by der hand van alle Snuytsery, Gelyk als deeze Bol, Ja ’k wou het ook beginnen, Zo ’k daar twee Dukatons meê op een dag kon winnen; Dog ik geloof dat hy twee Schellingen meene zal; Ik geef geen Dukaton voor zyn geheele stal; Dus denk ik hy komt myn wat loogens wys te maaken, Hoewel, ik zie de Man kan aan het kosje raaken, En komt braaf voor den dag, daar ik, die Maandag hou Vast arm werd, en niet hoor als klaagen van me Vrouw; Maar ofze klaagd, of huyld, dees dag moet waar genomen, Daar kan niet erger als een kaale Beurs of komen, Die door zyn ledigheyd het hooft aan ’t hollen maakt; Dat Jonker Calis na het Aapen land toe raakt, Voor myn, een Maandag trant die speelt me door de ad’ren: Maar hou!
wie sien ’k met een Mand vol Duyven nad’ren?
’t is myn beste maat, zoo vrindschap dat is trant: Waar wilje heene met die Duyven in de Mand?
DUYVEMELKER, met een Mand met Duyven, by DOLKOP.
Duyvemelker.
WEl Dolkop, komje myn daar van de reede vraagen?
’t Is Maandag alsje weet, de Coning aller daagen, ’k Moet zien of ik voor myn wat Duyten winnen kan, Dolkop.
Wat Duyten?
ha dat’s braaf bedagt van sulk een Man Als gy, die immers van zyn zelve mooy kan leeven?
Wat winsten kan het Duyvemelken geeven; Hoe meenig is ’er niet aan ’t Sukkelen geraakt, Door ’t Duyven Melken?
neen dat werd van myn gewraakt, Vermits m’er weynig winst voor in de Sak kan steeken.
Hoe Dolkop, zal de droes de passie hier gaan preeken?
Wat Passie preeken, neen, myn eyge Vaders Broer, Die zag ik zelver dat na Winje Wanje voer, En ’t kwam niet anders als door kwantsele, en verkoopen; Het Duyve Melken deed hem zonder kleeren loopen.
Het geeft myn thans de kost.
Zyt gy te vreede Vrind, Ik mag wel lyden dat gy lustig Duyten wind, Melk Duyven, broeytse uyt, Ja leerd de Beesjes vliegen; Dog laatje nimmermeer gelyk als laast bedriegen.
Toen gy een Boere krak kogt voor een Tuymelaar, En wou niet weten als dat gy bedroogen waar.
Wie is zo wys myn vrind, die niet eens werd bedrogen?
Hebt gy het krakje nog?
’t is weg gevloogen.
’t Was mooy van kleur niet waar?
Ja, ’t waar een kaakelbont.
Maar Duyvemelker weet gy niet een mooye hond Voor myn te koop?
Een hond?
daar kunje aan geraaken.
Geen ding op Aard’ kan myn meer als een hond vermaaken, Zoo hy maar Manvast is, en ook wat kunsten kan. Duyvemelker.
waar wil dat heen, je bent een aardig Man, Nu lach ik, ô jou nar!
waar droely zyn uw zinnen, Dat gy de Honden meer als Duyven wil beminnen.
Ik min de Duyven, ja, maar honden eens zo veel; Kyk daar komt Schreeuwerd ook, met zyn verroeste keel.
Dat’s een knevel die geen Maandag sal versuymen.
Schreeuwerd, met een Kruywaagen by Dolkop, en Duyvemelker.
WAt heeft de Man te koop?
Schreeuwerd.
Ik heb Cattryne Pruymen.
Vreet zelf.
Dat hoop ik niet, ik denk een wynig geld Daar van te maaken, of het stond me slegt gesteld.
Waar gaat dat zo na toe?
Dat’s maklyk om te raaden, ’k Ga na de Booter-Mark.
Ik meê zo wat belaaden Met Duyven, als gy ziet.
Kom gaat ge dan met my.
Als gy maar wilt.
Wel zo, ik kom je daad’lyk by.
ô GOôn!
wat werd de kost al wonderlyk gewonnen, Wat werd ’er om het geld door Schreeuwerd niet begonnen?
Eerst hield hy Hennen, dog dat spel en wou niet gaan, Waarom?
dat goed waar meest verlegen om een Haan Die haar betreeden moest, en nu ziet men hem loopen Met Pruymen, dog of hy dat vullis sal verkoopen Dat is myn onbekent, de man heeft goede moet; Ha!
’k zie daar komt myn Wyf, nu werd ik wis begroet Met allerhande soort van schelden, Ja haar oogen Die duyen ’t uyt, beget!
zo ik niet ben bedroogen, Ey zie, hoe hangt dat gat, geen schotteldoek voor ’t lyf.
De Turkze Nikker haald dat wezeloose Wyf.
Dolkop, Klaaghart.
Klaaghart.
MAar man kan ik dan noyt door sméken iets verwinnen?
Al weêr niet werken?
het gaatme aan de zinnen, Gy weet zoo wel als ik, hoe onze saaken staan.
’t Is Maandag, ik meen na de Booter Mark te gaan.
Al weêr die Booter-Mark, wel wie heeft van zyn leven?
Man de Booter-Mark, zal ons de kost niet geven.
de Booter-Mark die geeft zo veel de knap, Wat is ’er aan, of ik daar ook eens heene stap?
Daar zynder wel zo veel die wel eens Maandag maaken.
Die kunne beter kind, als wy aan ’t kosje raaken.
Ey Tool niet aan me kop, Oost-Inje neemt nog aan, Wy kunnen met ’er tyd de breede weg op gaan; Wat meenje dat ik iets om u gekryt zal geeven?
Neen, ’t Maandag houwen is myn eyge lust en leeven.
Het Maandag houwen, ô!
wat spreekje onbedagt.
Hou Smoel of denk dat gy van myn een klap verwagt.
Een klap, is dat den Eed die gy myn hebt geswooren?
ô Droevig Trouw-geval!
waar ik noyt gebooren, Ja dat de Booter-Mark ons eenig voordeel gaf.
’k Zou zegge wandel heen, en hielje daar nooit af; Hoe veele zyn ’er niet door al dat Maandag bouwen In ’t onderspit geraakt?
wat deed ge myn te Trouwen: Als ’t eens gebeurden, ach!
het waar me nog geen spyt, Maar niet een Maandag dat gy aan het werke zyt.
Dat liegt den bek, dog of je huylen wil of kyven, Ik gaâ myn koers terstond, en denk niet thuys te blyven; En tegens hallef een maak dan wat eeten klaar.
Klaaghart, ter zyde.
ô Plaag!
ik wou dat gy al om een Lugje waar.
Man ik zeg, ik wil het wel bezorgen, Maar zeg waar voor?
ik dien haast alles wel te borgen, Ach!
al ons goed raakt op zoo gy niet anders wil.
Wat anders malle Gons, houd uwe Waffel stil, Want ik doe tog myn zin, dus wilt die reede zwygen, Zo niet, gy zult van myn eens braaf wat klompsak krygen!
Staan dan myn reede Lief op op zulk een lossen grond.
Nog eens, ik seg niet aârs als Vroumens hou de mond.
Hoe kan ik zwygen?
want gy dwingt me om te spreeken.
Wel Jem’nie smodder Smoel, wat kanje aardig preken, Zo ’t op springt waagt het al, de Maandag moet gevierd, Ey!
ziet eens hoe veel Volk dat gints al heene zwierd, En ik hier blyven?