floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Spreekt hallef van ter zy, gelyk in vreemde landen Al de edelluiden doen, hoord zelver naar uw reën, Verbeeld u Ciceroos welspreekendheid, waar heen, Dat gy uw troonie wend, toond steęds een vorstlyk wesen, maakt dat gy overal, als Kato, word gepreezen, zeg nooit tot iemant, jy, als slegts tot uw koesier, Noemd ieder een myn Heer, naar de allemode zwier... maar zacht, daar komt myn Baas, o bloed!
gantsch selleweeken!
Had hem de drommel toch de beenen eerst gaan breeken, nu hy my dus versteurt, daar ik zo in myn schik En opgetoogen was.
Maar stil, 't is best dat ik Ga naar de luizemarkt, om my een kleed te koopen.
Eer hy my hier betrapt.
Wel aan, laat ons dan loopen, Om hier in t kort weërom, geheel verkleed, te zyn, terwyl Helene brand, tot my, in minnepyn.
FERDINAND, HELENE in Kameniers gewaad, onder de naam van Agnes.
HELe ne.
Myn Heer, met uw verlof, ik mag niet langer beiden, myn Juffrouw zal hier straks... ferdinand.
Wil niet zo haastig scheiden, myn Agnes, blyf, ei!
blyf, myn waarde zielsvoogdes, wiel gy myn noordster zyt, myn schoone minnaares, om wien ik alles, ja, myn leeven zelfs zou waagen, als ik myn Agnes kon, myn engelin, behaagen.
Uw vleijery, myn Heer, en uw welspreekendheid Heeft Digitized by google MINNAAR.
Heeft menig Juffrouw, als elk is bekend, misleid.
'k Beken, dat ik voorheen nooit Juffrouw zo bezinde, Die 'k waardig achte, dat ik haar oprecht beminde, Dat ik veranderlyk, en wispeltuurig ben, In myne min geweest, is waar, ja, ik beken, En veins zulks niet voor u, dat nimmermeer voorheenen, een Juffrouw zo volmaakt is voor myn oog verscheenen, Die ik oprechtelyk, met een stantvaste zin, Behalven u alleen, op droeg myn hart en min, U, zeg ik, voor wiens glans zich Flora zelf moet buigen, Gelyk hier in den hof de bloemen ons betuigen, Die, met eerbiedigheid, uw groeten waar gy gaat, Zich spieglende in het blank en blos van uw gelaat, Ja ieder schynt, om 't meest, u om uw gunst te vleijen.
Leeven?
Gy zult my met die reën, hoe schoon, geensins vermy is te wel bekend uw leeven naar de zwier.
Een deftig edelman, zocht nooit geen kamenier, Tot nadeel van zyn stam, als slechts uit joks te minnen.
Dit zelfde komt my nu van Hendrik ook te binnen, Die, naar het schynt, om my, gestadig zich ontrust, maar ik verzeker u, dat nimmermeer zyn lust Met myn genegenheid oprecht zal evenaaren, ik wil myn liefd'e nooit met zulk een minnaar paaren, Die, door bedriegery, als gy en Hendrik doet, Bemind alleen in schyn, nooit met geen trouw gemoed.
Schoon Hendrik u, met list, al zocht in slaap te wiegen, zo gy myn min erkend, ik zal u niet bedriegen.
Neen, neen, myn Agnes, neen!
ik zal u, door de trouw, zo dra als 't u behaagd, voort maaken tot myn vrouw.
Wat juffrouw durft haar toch, met u, recht engageeren, daar uw gedachten met de winden staag verkeeren?
Neen, ik waag myn respect, noch eer, nooit met een man, Die als hy wil van zin en min verand'ren kan. Zyt gy uit edel bloed, gelyk gy zegt, gesprooten, Wyzyn, zo wel als gy, uit adelyke looten, Schoon ik, voor kamenier, Mevrouw Helene dien, ik ben niet minder, als gy zyt.
Kan t geschien, zo laat ons dan verenend, door hymens zuivre banden, twee harten binden tsaam, en voor altyd verpanden.
Ik zweer u myne trouw, in allerlei geval, Zo lang ik 't leevens licht op aard genieten zal.
Een minnaar, die oprecht een Juffrouw wil beminnen, moet, als de Zonnebloem de zon, met hart, en zinnen, haar volgen op het spoor... Maar 'k zie myn Juffrouws nicht.
Vaar wel, Heer Ferdinand, ik ga, denk op uw pligt.
ANGELIKA, FERDINAND, HELENE in kameniers gewand, ter zyden.
Myn Heer, zo t u behaagd, laat ons een weinig wand'.
Langs geene laan, ik heb met u daar iets te hand' van groot belang.
Ien FERDINAND.
Wel aan, mevrouw, als 't u beliefd, wyl gy myn leidstar zyt, die my de borst doorgriefd.
Wat zegt gy daar, myn Heer?
Dat ik u nooit naar waarden, zo gy, bekoorlyk beeld, myn liefde wilt aanvaarden, kan eeren, schoone vrouw, uw aangenaam gelaat, Wykt geensins voor de glans der held're dageraad, Wanneer zy opgetooit, met purp're roode wangen Voor Phebus waagen rend, om Cephalus te ontfaugen.
Ja, MINNAAR.
6.0 ja, zelfs de Schuimgodin, hoe heerlyk dat zy praald.
By uw volmaakte glans, in 't minste deel niet haald.
Wel, zyt gy cephalus, ik zal Aurora weezen.
Neen, gy veel schoonder, moet zyn boven haar gepreegen, ANGELIKA.
Kom, laat ons gaan, myn Heer, ik zal u myn besluit Ontdekken op al t geen, dat gy my hebt geuit.
HELENe in Kameniers gewaad, AGNES in Juffers gewaad, LEONOOR.
Zy zyn al weg.
Ga heen, laat Kraagman binnen koo Gy, onderhouwd hem hier, terwyl ik by de boomen, Aan geene lustprieel, dicht by de waterkant, Daar zich Angelika zal met Heer Ferdinand Begeeven, my verschuil, om onder 't groen gelommer Te hooren zyne reën, myn hart noch vol van kommer Door achterdocht gevoed, in twyffel is, of hy My wel oprecht bemind, gelyk hy zeid, en gy... Maar daar komt Kraagman zie, hoe is hy uitgestreeken!
KRAAGMAN byzonder Gekleed, AGNES in Juffers gewaad, LEONOOR.
Mevrouw wil, in den hof, met u alleenig spreeken. dies trey vrymoedig in, zy wacht u al met smart.
KRAAGMAN byzonder Gekleed, in Juffers gewaad, onder de naam van Helene.
Tree nader, kraagman.
Ach myn zinnen zyn verward.
Kom, liefde, sterk my toch.
KRAagman, maakende eenige belachchelyke complimenten.
Dat ik u Excellentie, Behoorelyk, voor af, eerst doe myn reverentie, wyl deze eerbiedigheid is aan Mevrouw besteed.
Gy zyt heel aardig, net, en naar myn zin gekleed.
Wy, kleevers, zyn gewoon, om ons dus alle dagen, In t nieuw te kleeden, als men Juffrouws wil behaagen, Kan niets ons zyn te duur, al kosten t noch zo veel.
't is naar de mode, en heel hoff'lyk.
Is 't fluweel?
't is 't beste, dat 'er noch uit Ierland.
in veel jaaren Gekomen is, dat kan ik u oprecht verklaaren.
Wie heeft het u gemaakt?
Een snijer.
Wat gy zegt!
Maar, wanneer word de twist eens tusschen ons beslegt?
Uw schelmsche oogjes, en die witte albaste heuv'len, en... nou ik zeg niet veel, laat ons niet langer keuv'len.
Nu my een etnaas gloed ontfonkt tot nieuwe lust, is t tyd, dat deze vlam, in haast, word uitgebluscht, eer dat.
Jy moest jou al wat reppen, Want al wie dorstig is verlangt om eens te feppen.
Ook voel ik, dat myn lyf, en al myn ingewand In lichterlaagen, reeds om uwe schoonheid brand.
loe!
Ben ik dan zo schoon?
oogle KRAAG MINNAAR.
69 KRAAGMAN.
Natuur nooit schoonder teelde, t Verfkwasje van Apel kon u zo niet verbeelde, Of schild'ren, op t peneel.
Dan zal t onnodig zyn, my uit te schilderen.
Neen, schoone, om wie ik kwyn, vergeet my dat, t zou my een groote misslag weezen.
'k vry, als een spaansch Poëet, 'k heb nooit een Stuk geleezen, Dat in die taal was, daar geen minnaar, vol van brand, zyn lief uitschilderd voor de schoonste van het land.
De naam van die Poëet, zou niemand willen melden, die zulks eens naliet, maar, hem yoor een botmuil schelden.
Dat spaansch is hier al uit, men schilderd zo niet meer.
De meeste vrijers zien naar schoonheid, deugd, noch eer, maar, met een and're kwast, elk nu zyn Juffrouw schilmen.
(derd.
Hoe, is die mode, door de tyd, dan hier verwilderd?
'k bid onderrecht my toch, hoe hier een vrijer dan zyn Juffrouw schild'ren moet?
Met geld, myn lieve man, kan hier een minnaares haar minnaar t meest bekooren.
Wanneer een vrijer nu zyn vryster, naar behooren, afschild'ren wil, myn vriend, gelyk zy weezen moet Zo zeid hy, zy is ryk, zy heeft veel geld en goed, Veel schoone hooven, en veel huizen, erven, landen, Veel obligatien, lyfrenten, vaste panden, Veel scheepekennissen, beleeningen, daar by Veel acties op de west, en ooster maatschappy Zo veel inkoomen, en dan moetze zo veel erven Van vrinden, moei, en oom, zo dra zy 't leeven derven, Waar om men dag en nacht geduurig wenscht en bid, om zo, na hunne dood, te koomen in 't bezit.
Zie, zulke schilderys de minnaars t meest behaagen En, naar die olyverf, de meeste vrijers vraagen, als zy uit vrijen gaan, in deez bedurven tyd.
Wel, zo gy hier, Mevrouw, wel meê beschilderd zyt, zo zeg ik u voor af, myn lief, myn uitgeleezen, dat ge een schoon schildery voor myn gezigt zult weezen.
AGNÉS.
Dat zult gy wel haast zien, ik heb genoeg voor u. KRAAGMAN.
De blinde zei, ik wou dat ik 't al zag.
Maar nu Dat deze mode hier in t rymen is versleeten, Zo wou ik wel, dat toch, die bloeije van Poëeten, Die, tot Madrid, gestaag haar slaaven, moë en mat Ja zo, dat haar het zweet somtyds... Ik zeg je dat, En t is ook waar, Mevrouw, gy moogt my vry gelooven, Haar met die schilderys, in t rymen, meër afslooven, Als hier een ankersmit, met al zyn arbeid, doet, Die, voor vulkanus vuur, het yzer smeeden moet, Want, om de Juffrouws, ei, laat ik t u eens verhaalen, In hun komedies, naar de kunst, recht af te maalen Verbeelden zy ze vaak, naar hunne driften zyn, By haagel, weer, en wind, by lelie, of jasmyn, by water, vuur en lucht, by velden, struiken, boomen, by tulp, of angelier, fonteinen, becken, stroomen, byys, by sneeuw, kristal, koraal, en voorts, by al Wat haar schiet in den zin.
Ik zal u een geval... elfde tooneel.
FERDINAND, KRAAGMAN, AGNES in Juffers gewaad, onder de ugam van Helene.
Weezen, ferdinand.
'k zoek naar Kraagman, die voor my hier lang moest Doch kan, waar dat ik ga... maar, hoe!
Myn uitgeleezen, myn MINNAAR.
Myn lieve tortelduif, myn schoone papegai.
Die zo te klappen weet, diend die noch voor lakai?
Holla, mevrouw, ik zal 't u eens in stilte zeggen, En myn lakaisschap u wat nader uit gaan leggen.
Weet, dat ik ben de neef van jonker Ferdinand, en ik wyk geensins hem in rykdom noch verstand.
Maar hoor, om zek're reën, die my hier toe beweegen, Dien ik hem wel somtyds, wanneer hy is verleegen.
Voor lyfknecht, als hy vryd, om dat ik al zyn goed, als hy te sterven komt, alleenig erven moet.
Zie, om die reden is 't... ferdinand.
wat moet ik hooren?
Zyt gy dus Ferdinand verpligt?
Myn uitverkooren... kraagman zyn meester ziende.
Daar is myn baas.
Wie zag ooit zulk bedryf.
Hoe sta jy zo verzet?
Mevrouw, k voel in myn lyf, Zulk een gerommel.
Ras, laat u daar van geneezen.
Dat staat alleen aan u. och!
ik ben vol vreezen, Daar komt hy op my aan.
Zeg dat myn naam is, don Pantalion.
Wie 's die?
Kend gy Pantalion don kaskaron, niet meêr?
wat zyn dit voor dingen?
't is kraagman.
O gy schelm!
Zacht, wil uw tong bedwingen, en vaar hier zo niet uit, gelyk een appelteet, Want gy spreekt, of jy 't weet, hier tegens uwen neef, geen edelmans, als wy, zulk spreeken ooit betaamden.
Hoe nu, Mevrouw, wat 's dit, kend gy dien onbeschaamd' KRAAGMAN, zich in postuur stellende om zyn degen te trekken, word van Agnes weërhouwen.
in prezentie van myn Juffrouw, zulk een hoon Te dulden, is geensins betaamelyk.
Verschoon hem toch.
Zou 'k hem, die my tot wraak en gramschap porden... ferdinand.
zyt gy myn neef?
hy is dol geworden, hy kend my langer niet.
Bezie eens wie ik ben.
Wat houd my, dat ik niet myn handen aan u schen?
'k zal hem verschoonen, wyl hy vaak met fantazijen, besmet is.
Doch de reën, dat hy my niet mag lijen, is dat ik erfgenaam moet zyn van al zyn goed Zo dra hem steekt de moord.
Wat zal my van dien bloed, En schoft noch al geschien?
Ik lach eens met jou praaten Heugd Digitzed by Google MINNAAR.
Heugd u niet meer, hoe 'k u myn goudbeurs vol dukaaten Moest leenen, om daar meê... ferdinand.
Jou schoft, jou vagebond, ik breck je straks de nek.
Ei lieve, houw je mond, Want jy verstaat my niet, en durfd het wederleggen.
Hy wyst op Helene die uitkomt.
Maar, daar spreek tegens haar, ik heb je niet te zeggen.
Ik zal dien boozen geest, die u het brein bezit, haast kloppen uit uw kop.
FERDINAND, AGNES in Juffers gewaad, onder de naam van Helene.
Mevrouw, de zilversmit, van 't diamanten slot, dat gy hebt laaten maaken zo 't eenigsints uw zaaken Is daar, en hy verzoekt Toelaaten, of gy hem terstond betaalen woud.
AGNBS.
Heeft hy ze wel gezet?
Zy staan heel net in t goud, Zie daar, gy kund het zien, of t is naar uw behaagen.
O wreede lasten, die de minnaars moeten draagen!
AGNES tegens kraagman.
Vertoef een oogenblik, tot ik hem heb voldaan.
Voldaan, mevrouw, o neen, laat dat op my maar staan, geen edelman, als ik, laat zich zo affronteeren.
Dat hy zyn rekening uit schryft, t is myn begeeren Dat ik t betaal, o ja.
'k Moet lachchen om die zot, hoe zeer ik ben vergramd.
FERDINAND, KRAAGMAN, HELENE in Kameniers gewaad, onder de naam van Agnes.
nou is t verbrod.
Zy gaat, en laat my hier.
Myn Waarde, wil vertoeven, En door uw afzyn, my toch langer niet bedroeven.
De liefde heeft zyn pyl op deze borst gewet Ik sterf, zo gy my niet uit myn ellenden red.
HELENe.
zyt gy dan gekwetst?
Beroofster van myn zinnen, ik ben ter dood gekwetst.
Waar is de wond?
KERDINAND.
Van binnen Hebt gy myn hart gekwetst, 't geen gy weer heelen kond Door uwe wedermin.
Van zulk een diepe wond, kan ik op uwen rok geen tekens zien, veel minder... ferdinand haar omhelzende.
Myn Agnes, waarde ziel, myn schat!
Gy doet my hinder.
Ik moet vertrekken, ei!
Laat my toch gaan, myn heer, indien dit iemand zag, 'k liep prykel aan myn eer.
Vertoef, o wreede!
't is al verlooren, die onmedoogende wil geensins naar my hooren.
Myne hurkjes, op myn knietjes, bid ik jou, myn zoete Heertje lief, dat gy uw dienaar nou Beschermen wilt, gy weet, ik heb zo menigmaalen Als sinte Rokes hond, getracht u wel te onthaalen, Daar by u trouw gediend, geëerd, ontzien, en dat Maar voor een broodje daags, daar hy 'er heeft gehad, Wel drie op eenen dag.
Wil myn geluk niet krenken, noch 't geen straks is geschied, dat bid ik, me 'er gedenken.
promoveer my nu, indien het weezen kan, Voor eerste schildknaap, Heer, dat is voor Edelman, Van de Antichamb're, Heer, het is u toch onteeven, Want wat de deur belangt, daar heb ik van myn leeven, Myn proef, als uw lakei, gelyk gy weet, gedaan, En u, in alles, Heer, getrouw ten dienst gestaan.
Wat is 'er aan, of ik nouzeg, ik ben van Adel?
Geen Ridder heeft my ooit gesmeeten uit den zadel, ik ben don Kasharon, door dapperheid vermaard, die veel heirlegers heb doen vlieden voor myn zwaard, die, door myn groote kracht, het alles kan ontroeren.
Daar zynder toch zo veel, die deze titels voeren, En groot op snijen van haar adeldom en staat, En, als men t onderzoekt, met my zyn in een graad, schoon zy haar brieven vaak vertoonen met haar zegels, het zyn toch, in der daad, maar rechte boere vlegels.
Wat schaad het u, of my Mevrouw Helene mind, wyl gy tot Agnes zyt, en niet tot haar gezind?
Wil my, Heertje lief, uw bystand toch niet weig'ren, maar help my langs die trap, met vreugd, naar boven steig'ren, myn Heer, naar onderen belangt Want, wat de trap, laat ik voor de patroon der Cellebroërs ontfangt gy Agnes, ik heleen.
Ha, schelm, hoe!
zyt gy dronken?
Of met de kop gebruid?
Ben ik noch niet beschonken, 'k behoorden 't wel te zyn, indien 't ging naar myn wensch.
Gy op Heleen, verliefd?
Ben ik zo wel geen mensch, als Paris, trooijens Prins, die hem zo had vergreepen?
Men zal my niet, als hem, hierom met duizend scheepen Bestormen, en het al verwoesten door het staal, als Agamemnon deed de Trooijers altemaal.
Myn vaartjes ryk, zal nooit, om haar, door 't vuur verteeren, myn moër, als Hekuba, nooit in een hond verkeeren.
Schoon dat uw vaders ryk... maar, hoe!
ik hoor gerucht, VYFTIENDE TOONEEL.
KAREL, HENDRIK.
FERDINAND en KRAAGMAN ter zyden.
Gy zult van uwe min, op morgen, Heer, de vrucht... wat 's dit!
Een doolend ridder.
Spreek op wie dat gy zyt, of 't gaat 'er deur.
Ik sidder En beef van schrik en angst.
Hou moed, daar is geen nood, ik zal u, met myn staal, beschermen voor de dood.
Men Digitized by google MINNAAR.
Men zie slechts de achterpoort in ons geweld te krygen.
Ik vrees zy zullen ons hier aan hun braadspit rygen.
Volg my maar na, en zwy KAREL zyn degen trekkende, noch eens, wie daar?
Welik ik ant woord niemand niet.
Ochl ochlmyn Heer, ik schrik, daar trekken zy van leer, om ons aan tweën te houwen.
Ontdek u, of ik... kRAAGMAN.
't is te koud, men mogt verkouwen.
Daar nad'ren zy, FERDINAND.
Kom, volg, hier is de poort.
Men stoot 'er maar ter neër.
Neen, wy gaan liever voort.
KAREL en HENDRIK volgen haar, doch keeren wederom.
Gy zyn t ontvlugt, myn Heer, en buiten ons vermoogen, hier door deze achterdeur.
Zo ik niet ben bedroogen, zo was t Heer Ferdinand.
Kom, laat ons binnen gaan, Om uit myn zusters mond de waarheid te verstaan.
HELENE onder de naam van Amarante, AY GELIKA, AGNES, CELIA.
HELENF.
Icht Izabelle heeft heel wysselyk gedaan, dat zy, voor dezen tyd, zo lang is uitgegaan.
Merkt Kraagman dit bedrog, hoe zal hy op my vloeken, heene tegens Celia.
Waar is myn nicht naar toe?
Haar speelnoods gaan bezoeken, doch zy heeft my belast dat ik in als, Mevrouw Wat gy my ook gebied, getrouwlyk dienen zou.
Maar, gaaft gy Ferdinand den brief wel zelf in handen?
Zo dra hy uit den hof, of uit uw lustwaranden Verscheen, gaf ik ze hem, hy, vol nieuwsschierigheid Doorlas ze voort, en heeft toen tegens my gezeid, Dat hy my volgen zou.
ANGELIRA.
Nicht, wil my mededeelen De reën waarom gy hier voor Juffrouw nu wilt speelen.
Daar gy, in tegendeel, de rol van Kamenier Hebt in uw huis gespeeld, zo kunstig naar de zwier?
't Geschied, om Ferdinand, door allerhande wegen, Te toetsen of hy my oprechtlyk is genegen, dies heb ik listig hier deez' strik voor hem bereid, Om klaar te zien wat in zyn hart verborgen leid.
Nu, Celia, gy weet wat ik u heb bevoolen.
Gy, Agnes, zie wel toe, dat gy niet komt te doolen.
Ik ben een vrouw, die naam is magtig voor die mind, Digitized by Schoon MINNAAR.
Schoon hy, als Argus, waakt, om hem, al ziende, blind te maaken eer hy 't weet.
LEONOOR, HELENE onder de naam van Amarante, ANGELIKA, AGNES in Juffers gewaad.
Hebt gy hem al vernoomen?
Hy naderd, met zyn knecht.
Nu is 'er niets te schroomen.
Gy, Celia, zult, als hy klopt, hem voort, naardien hy u niet kend, inlaaten door de poort, gelyk ik heb belast.
CELIA, t zal, naar uw wil, geschieden, gy moogt vrymoedig my, tot uwen dienst, gebieden.
Daar klopt hy reeds, mevrouw.
HELEne tegens Agnes, Angelika, en Leonoor.
Gaat met my in 't vertrek, op dat ik myn besluit geheel aan u ontdek.
Tegens Celia.
Doe, als ik heb gezegt, ik zal voort weder keeren.
FERDINAND KRAAGMAN, CELIA.
de poort opmaakende.
CELIA, ree binnen, heer.
't is met verlof.
't is met begeeren Van Amarante zelf.
Digitized by Google FERDINAND.
't Geschied met diep ontzag.
Vertoef, dat ik uw komst Mevrouw aandienen mag.
Neen, ik zal, met vermaak, op deze plaats vertoeven, Zo lang gy by my zyt, dies wil my niet bedroeven Met uw vertrek, myn lief, want uw bevalligheën Behaagen my, ik speur in u iets ongemeen, En gy bezit al 't schoon dat juffers kan versieren.
My dunkt myn Heer heeft zin in al de Kamenieren, die hy maar ziet of vind.
Myn Heer, wat zal dit zyn?
Terwyl ik u bemin, moet gy myn smart en pyn.
zyt gy zinneloos?
hy is noch veel slimmer, als zinneloos, myn kind, want hoor eens, hy komt nimmer Ter plaatze daar hy maar een meisje ziet... maar, zacht.
Mevrouw die naderd ons, neemt toch uw pligt in acht.
HELENE onder de naam van Amarante.
FERDINAND, KRAAGMAN, CELIA.
Eer Ferdinand, gy zyt my hart'lyk wel gekomen.
FERDINAND ter zyden.
Waak ik, of zou ik droomen?
Zet stoelen, en ga voort, zeg aan Lukrectia, en ga voort.
Dat zy de Chocolaat hier brengt nu, rept u dra.
Is 't chocolade, met bainilje, zoete Meisje, van guadaxarra, zeg?
Die mag ik wel een reisje, Met zo wat doortjes van varsche eijeren gemengd, Een stukje geroost brood, doch niet te veel gezengd, Daar by, dan is ze puik, ei, wil haar ordineeren, Dat zy tweë menglen brengt, met kopjes, die 'k, ter Van u zal drinken.
Eeren, tegens Celia.
Ga, en doet zo.
Ik verstaa 't.
FERDINAND, KRAAGMAN, HELENE, onder de naam van Amaranthe.
Jaar, laat 'er toch geen melk by doen, want choco met melk, is al te laf, behalven dat, men zweet 'er Somtyds te magtig af, met water is zy beter Te drinken.
Kraagman, zeg, hebt gy uw leeven wel, een mensch gezien, die zo naar Agnes zweemd?
Ei, kwel, noch vraag my dat niet meer.
Waar blyft de chocolade?
Zeg dat ze haar wat rept, mevrouw, want het word spade.
Gelykt zy Agnes niet?
Wel, neen, dat 's mis.
Gy ziet niet al te wel, want Juffrouw Agnes is wel twee span grooter, als deez' Schoone, daar beneven, valt zy van voorhoofd vry wat laager, zo verheven Niet, als deez' Dame.
wat maakt u zo bevreesd?
Want, naar ik merken kan, zyt gy verward van geest.
Gy staat verzet, myn Heer, en schynt gantsch opgetoogen In uw gedachten.
Neen, ik ben geensins bedroogen, 't is Agnes, aan haar stem en spraak.
'k zeg, gy hebt mis.
De stem van Agnes is muisgrauwer, en gewisten.
Veel donkerder, als deez', myn Heer, dat moet je weeten, maar ik zou, met jou praat, myn Chocolaat vergeeten.
HELENe tegens Ferdinand.
Myn vader, jochem, Hans Arnoldus van der Lust, Groot Heer, van Knorrenburg, die in 't gestarnte rust, was van een zuinige aard, en nooit geen geld verkwister, hy spaarde steeds.
Vangt ze aan, met haar geslagt register, Van haar gestorven Vaar, zo hebben wy noch werk Tot morgen avond toe, want, naar dat ik bemerk, zal zy, van duizend Jaar beginnen op te haalen, haar Overgrootvaars stam.
Het brein schynt u te maalen.
Myn vader, eer hy stierf, en dat zyn leevensdraad.
Wat drommel bruid ons dat, geef slechts de Chocolaat.
Heren, HELENE.
Wierd afgeknipt, heeft hy, myn Broër tot Voogd verkoogen, van my, en al zyn goed, als ik u zal doen hooren, daar na zyn dood, myn Broër zich meester van bevond, 't geen 's jaarlyks opbrengt meër als twintig duizend hy is uitlandig, doch hy heeft aan my geschreeven.
Dat Digitized by Google MINNAAR.
Dat hy my aan zyn vriend ten huuwlyk heeft gegeeven, ook heeft hy, in zyn brief, t afbeeldsel van die man My leevend afgebeeld, die k niet beminnen kan. hy word, na hy my schryft, zo t my niet is vergeeten, myn Heer, Simplitius van Pomeren, geheeten, Deez' heeft, op t sterk verzoek myn's broeders, zyn portret, Op gist'ren my gestuurd, en, t geen my 't meest ontzet.
Ik kan zyn beeldtenis niet aanzien zonder vreezen, dies overweeg wat schrik, my 't Prinsipaal zal weezen.
Hy schryft my ook, dat hy haast in den Haag zal zyn, 't geen in myn hart verwekt een onverdraagen pyn.
Dies wenschte ik wel, dat ik een edelman mogt vinden, Aan wien ik my, myn Heer, door 't huuw'lyk, mogt verbinnen voor zyne komst, om zo te ontgaan zyn dwing'landy.
(den KRAAGMAN.
Die Ameranthe heeft gestaag het oog op my, t Verwonderd my ook niet, want na ik heb gedraagen dit allemode pak, heeft elk in my behaagen.
Maar 't is genoeg gezegt voor die verstandig is, terwyl ik aan u geef daar van getuigenis.
Myn Heer, tast toe, laat u dat brokje niet ontslippen.
Myn hart blyft hangen, Heer, aan de uitspraak van uw lipbord.
Hoe heeft een kamenier my, door haar glans, vervoerd, dat zy elk oogenblik myn hart en ziel ontroerd.
Deez' Juffrouw, die aan my, haar liefde komt ontdekken, verbeeld my Agnes zelfs, met leevendige trekken.
myn hart geheel bezwaard, weet niet aan welk een kant.
Hoe is dat vraagens waard?
wel fyntjes accepteeren ik zou die wisselbrief.
Heer, zult gy veel avanceeren.
Want zy betaald u voort kontant met zil vergeld.
'k verzeker u, gy zult hier na zyn veel geruster.
Mevrouw, met uw verlof, zeg my, hebt gy geen zuster?
Een bastertje, doch arm, hoe wel tot ons verdriet, die, om haar booze kop, myn Vader t huis uitstiet.
En hier voor Kamenier nu diend.
Maar, mag men t weeten, hoe dat haar naam is?
Ja, want ze Agnes word geheeten.
Zy lykt u wonder wel van spraak, van stant en zwier.
'hoor Agnes, Heertje lief, is goed voor kamenier.
Mevrouw, ik bid, dat gy myn mislag wilt verschoonen, dat ik uw liefde met geen wedermin kan loonen.
'Gut, was myn baas zo goed, dat hy ze aan my maar gaf.
'k beken dat ik hier door verdien uw toorn en straf.
Ik word gedwongen om myn Agnes steeds te minnen, die Agnes, zo volmaakt!
is meester van myn zinnen.
Schoon zy een basterd is, beroofd van goed en staat, Zy heeft myn zin bekoord door haar verliefd gelaat, en my, die nooit beminde, in kuische min doen branden, zy alleen houd my gekluisterd in haar banden.
Geen rykdom, staat, noch goed, noch schoonheid, hoe volmaakt.
Heeft my zo diep in 't hart, als Agnes glans, geraakt, ja, Agnes, Agnes is 't, schoon dat zy, als verschooven, hier diend voor Kamenier, zo gy my wilt gelooven.
Die ik, tot in de dood, zal blyven steeds getrouw 'k zal haar nimmermeer verlaaten neen, mevrouw.
Zy heeft op my alleen verkreegen deze zegen.
Maar, zo ik u, Mevrouw, kan eenigsins beweegen, 'k bid u, myn Broeder aan, voor my, tot Bruidegom, die voor my geensins wykt in staat en adeldom.