floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Wat zal ik doen, om nu van die gelegentheid My wel te dienen?
Dit diend wyslik overleid.
Ga ik in huis, zo zal die kwant zien weg te raaken; En wat ik ook mogt zien, hoe bont dat zy het maaken, Men zal my op myn eed geensins gelooven, light Wel zeggen, dat ik droom, en t'onrecht haar beticht.
Zo ik van d'andre kant, haar Ouders hier doe koomen, Voor ik versta, of hy zyn afscheid heeft genomen, Dat zou het zelfde zyn, en 'k zou my dan al weer Op nieuws gestort zien in die ramp van flus.
Wel heer!
Zou 't my niet mooglik zyn, te konnen ondervinden, Of hy in huis noch is.
Och waaren hier haar vrinden!
nu, nu kan ik niet langer twyft'len 'k hoor, Hem spreeken, och 't gaat vast!
ik zie hem door De reeten van de deur!
't geval geeft in myn handen, Nu een gelegentheid, waar door ik van haar schanden Haar overtuigen kan; en om de gantschezaak Gelyk nu af te doen, vergond zy my 't vermaak, Dat ter bestemde tyd, de rechters ook verschynen, Die 'k hier toe noodig had.
'k Zie 't eind van al myn pynen.
Heer, en Mevrouw van Hoogadel, Lubbert Lubbertze.
Lubbert Lubbertze.
WEl nu, jy woud flus niet gelooven, 't geen ik u Verhaalde, u Dochter kreeg toen noch gelyk; maar nu, Nu heb ik 't in myn hand, om u te doen aanschouwen Hoe zy my handeld, hoe zy heeft haar trouw gehouwen, En, dank den Hemel!
nu is myne schand zo klaar, Dat jy niet twyff'len kond; het blykt nu openbaar.
Myn Schoonzoon, hoe!
zyt gy dan noch in die gedachten?
Ja toch, en noit had ik meer recht, wil maar wat wachten.
Komt gy ons hooft al weer warm maken.
Ja Mevrouw; Aan 't myne doet men noch vry erger.
O die trouw... Hr.
Wel houd gy dan noit op, zo moejelik te weezen?
O neen.
Maar ik hou op, voor jool, gelyk door deezen Geschied is, oit of oit, na dit bewys te gaan.
Wild gy u noit van die uitspoorigheên ontslaan?
O neen Mevrouw; maar 'k zou wel willen, kon het lukken, My van een vrouw ontslaan, die door haar quade stukken My zo onteeren durft.
Myn Schoonzoon leer Doch spreeken... Hr.
Wacht u ons te raaken, aan onze eer.
Zoek andre woorden, die min haatlik zyn.
De zaaken Zyn noch meer haatlik, als de woorden die wy maaken.
Ja toch... Mevr.
Denk dat gy een Juffrouw hebt getrouwt.
Ja ik bedenk 't genoegt, en zal het zonder fout, Zo lang ik adem schep, meer dan te veel bedenken.
Zo gy't gedenkt, wild dan haar achtbaarheid niet krenken, En tracht met meer respect van haar te spreeken.. Lub.
Maar, Waarom neemt zy haar plicht niet van gelyken waar?
En waarom tracht zy haar niet, als 't betaamt, te draagen?
mag zy alles vry doen, na haar wel behaagen, Met my zo handelen als 't haar gevalt, Mevrouw, Om dat ze een Juffrouw is, en zonder dat ik zou Eens moogen kikken?
wat hebt gy doch te zeggen, Hebt gy u deeze dag niet hooren wederleggen?
En hebt gy niet verstaan, dat zy ons heeft verklaard, Dat zy de Man niet kend, daar van gy klagtig waard?
Ja, maar wat zeg jy, zo ik jou kan daadlik toonen.
Dat hy nu by haar is, kund gy dat ook verschoonen?
by haar!
Ja, by haar, en in myn eigen huis.
Uw eigen huis!
't Gaat vast, zy is niet pluis, Hy is in 't voorhuis.
Wel, kont gy ons dat ontdekken, Wy zullen tegens haar, u zelf tot hulp verstrekken.
H. van Hooga.
Ja toch, d'eer van ons huis is ons veel meerder waard, Dan alles, dies zo gy die duistre zaak verklaard, Zo gy dit toonen kond, wy zullen haar verzaaken, Ons bloed te zyn; en hoe gy 't ook met haar moogt maaken, Ons niet bekreunen.
Gy hebt maar te volgen.
Ziet, Dat gy u niet bedriegt.
Maar doe dan weder niet, Gelyk terstond.
Myn heer, jy hebt maar toe te kyken.
Zie daar; lieg ik het nou?
hoe kan het klaarder blyken?
Zie, nu hoe dat ik werd verraaden, en verkocht!
Izabel, Hoveling, Fransyn, Heer, en Mevrouw van Hoogadel, Lubbert Lubbertze.
VAar wel, 'k vrees dat men ons in't end verrasssen mogt.
Ik heb mesures, daar 'k my na moet reguleren.
Mevrouw, ik bid, dat gy my dan wild consenteeren, Dat ik u deeze nacht nog eens mag spreeken.
'k Zal Doen, wat my moglik is.
Draag toch wel zorg voor al, Dat zy ons niet en zien; laat ons op 't stilste trachten Van achtren toe te treen, daar zal ze ons niet verwachten.
och Mevrouw!
het is nu t'eenemaal gedaan!
Zie daar jou Vader, met jou Man, en Moeder staan.
O Hemel!
Houd u stil, als of wy haar niet zagen, En laat my maar begaan; ik zal wel zorge draagen.
en gy durft dan noch zo stout zyn na het geen, Flus voorgevallen is?
verborgt gy dan voorheen Zo uw gevoelen?
my wierd daadlik opgestreeden, Dat gy my liefde droegd, dat uw vermeetelheden Zo ver zelf gingen, dat u voorneem was, om my Te willen spreeken van u zotte minnery, 'k Betoon myn spyt, en ik verklaar myn zelfs voor d'ooren.
Van heelde waereld, daar het ook myn Ouders hooren.
Gy loochend het zeer sterk, en durft verklaaren, dat Gy geen gedachten, om my t' offenseeren had.
En op die dag, durft gy myn noch visites geeven, Gy neemd de stoutheid, door een wulpze drift gedreeven, My noch te zeggen, dat gy my van harten mind; En hondert spreukjes meer, op dat ik zo verblind U weer antwoorden zou op uwe zotternyen!
Of ik een vrouw was, op die wyze te verleyen!
Een die de trouw zo duur aan haare Man belooft, Zou konnen schenden, en zich zien van eer berooft, Verlaatende de deugd, waar in ik onder weezen Wierd van myn Ouderen.
Gy mogt met reden vreezen, Zo dit myn Vader wist, hy zou wel maaken dat Gy noit hier na meer lust tot zulk een aanslag had.
Maar wyl een eerbre vrouw niet zoekt gerucht te maaken, Zal ik hem, noch geen mensch oit spreeken van die zaaken.
Ik wil betoonen, dat schoon ik maar ben een vrouw, Ik moeds genoeg heb, om al die, die myne trouw Belaagen, haare straf door myne hand te geeven.
De daad, die gy zo stout hebt tegens my bedreeven Is schandelik, geensins, die van een Edelman.
En 'k handel u ook niet als Edel, maar verban... Zy neemt een stok, en slaat haar Man in plaats van Hoveling, die zich van tussen haar beide weg maakt.
ik ben schier dood geslaagen.
O'Lubbert Lubberts.
Sla, sla; dat men hem moet draagen.
Leid u noch iets op 't hart, myn antwoord is gereed.
Ziet op een ander tyd waar jy je min besteed.
Och Vader!
zyt gy daar?
Ja kind, en'k zie met vreugden, Dat gy in wysheid, moed, en ia verheeve deugden, Uw van Hoogadel toondt een recht, een waare spruyt.
Kom nader, dat ik u myn groote blydschap uit.
Kom, dat ik u omhels.
Laat my doch myn verlangen Nu ook volbrengen, in myn armen haar ontfangen.
ach!
ik schrei van vreugd; ik ken, ik ken myn bloed.
Ja toch myn Dochter, aan de dingen die gy doed.
Myn Schoonzoon, hoe moet gy van vreugd zyn opgetoogen!
Was is dit toeval zoet, en aang'naam voor uw oogen!
'k Beken het; gy had stof, om u te omstellen; doch Uw voorige achterdocht verdwynt gelyk, en noch Op d'aangenaamste wys, die gy zoud konnen wenschen.
Gy moet u schatten de vernoegst van alle menschen.
Ja toch myn Schoon-zoon, 'k sla daar ook geen twyffel aan.
Voorzeker.
Dat 's een vrouw!
wie zag haar wederga.
Gelukkig zynze, die met zulke Juffers trouwen, Gy kond haar deugden noit genoeg in weerde houwen.
Ja kust vry nederig d'aard daar zy over gaat.
Verraderes!
Wat 's dit myn Schoonzoon?
waarom staat Gy zo versteld?
waarom zien wy u uwe plichten Niet by uw huisvrouw zo gelyk 't behoort verrichten?
Waarom bedankt gy haar niet voor de gonst die zy Voor u getoont heeft?
wat is dit?
hoe komt dat by?
Neen, neen myn Vader; dat 's onnodig, 'k ben te vreden, Tot die dankzegging heeft hy niet de minste reeden, Schoon hy dat zag.
Al 't geen ik daadlik heb gedaan, Deed ik om volgens plicht myn eere voor te staan.
Waar heen myn Dochter?
'k Ga myn Vader, om te myden, Dat 'k niet verplicht ben, zyn dankzeggingen te lyden.
Zy heeft gelyk myn heer, dat zy vergramd, het is Een vrouw wel waardig aangebeden, ja gewis.
Jy handeld haar geensins gelyk 't behoord.
Ontrouwe!
Karonje!
hoe kan ik dit langer zo aanschouwen!
't Is een herdenking, een klein overblyfsel van 't Geen flus gebeurde.
Draag u nu, gelyk een Man.
't Zal overgaan, met haar zo wat te Caresseeren.
Vaar wel myn Schoonzoon, gy hebt 't geen gy kond begeeren.
Gy ziet u nu in staat, om noit na deeze tyd U weer t'ontrusten; ga, en zorg met alle vlyt, Dat gy weer tusschen u de vreden maakt, wild trachten, Door u ontschuldig, haar weder te verzachten.
Ga, excuseert by haar uw groote drift.
Gy moet Zeer wel bedenken, dat ze is deugdzaam opgevoed, Een jonge Juffer die niet was gewoon te hooren Dat ymand haar verdenkt of 't minste dorst verstooren.
Ik ben verheugd nu ik het ende zie van al Uw twisten, en de vreugd die gy door dit geval, En door haar wys beleid, vooru nu ziet bereiden.
Vaar wel myn Schoonzoon, 'k ben genootzaakt om te scheiden.
'k Zeg niet een woord, want ik zou met myn spreeken doch Niet konnen winnen.
Wat afgrysselyk bedrog.
O Lubbert Lubbertze!
Ja ik sta zelf verwonderd, Zo of ik 't hoorde dat het binnen Keulen donderd, Als ik myn leed bedenk, en het doortrapt beleid Van die Karonje, van myn wyf, die listigheid, Om my steeds ongelyk, en haar gelyk te geeven.
Zal ik altyd met haar in zulk een stant dan leeven?
Zal dan de schyn altyd zich wenden tegens my?
En zal ik nimmer wat zy doed, en wat ik ly, Zover geraaken, dat ik klaar die onbeschaamde Kan overtuigen, dat zy dee 't geen niet betaamde?
O Hemel sta my by!
betoon my uwe gonst, En maakt in 't eind te niet, haar zo vervloekte konst!
Helpt my toch, dat ik kan aan al de waereld toonen Dat die ontrouwe my zo schandelik durft kroonen.
Einde van het tweede Bedryf.
Derde bedryf.
Hoveling, Lammert.
DE tyd verloopt, het is nu reeds al middernacht, 'k Vrees, dat ik al te lang heb met myn komst gewacht.
Het is hel donker.
Ik zie niet waar ik moet treeden, Hou Lammert!
Hei myn Heer!
daar had ik haast gegleeden.
Het is zo glat.
Is 't hier?
'k ben noch niet wel bekend In deze nieuwe buurt.
Ja hier, of hieromtrent.
Wel dat 's een zotte nacht.
Dunkt jou dat ook niet jonker?
Men kan niet zien.
Zy is gelyk een hel zo donker.
Voor zeker Lammert, zy heeft ong'lyk; maar indien Zy door haar duisterheid belet, dat wy niet zien, Zo maakt zy ook, dat ons geen andre zien.
Waarachtig, Dat heb jy recht myn Heer, wel dat bewys is krachtig.
Neen, zy heeft groot gelyk.
maar jy bent gestudeert, Myn heer.
Ik bid je, dat jy my nu ook eens leerd, Waarom dat het des nachts geen dag is.
Dat zyn zaaken Van groot belang, daar elk zo licht niet uit kan raaken.
Gy zyt nieuwsgierig.
Ja, zo ik geleerd was; 'k zou Aan dingen denken, daar men noit aan dagt.
Maar nou Is 't niet de moeite waard.
Gy zyt de studie waardig; Uw geest dunkt my subtil, doordringend, en heel vaardig.
Dat 's waar myn Heer, ik kan verklaaren het Latyn, Al heb ik 't noit geleerd... Hoveling.
Zo dat gy gaauw moet zyn.
Noch onlangs ziende voor een groote poort geschreeven, Collegium; docht my, dit wou te kennen geeven.
Collesi.
Treffelik, gy kond dan leezen.
Ja, Gedrukte letters, als ik lang daar over sta.
Maar noit, wat moeite ik deê, kon ik geschreeven leeren.
Gy kond heel aardig, en heel wyslik discoureeren... Maar stil, hier is het huis.
Ik zie het teekep, dat Fransyn, als 't lukken zou, aan my versprooken had.
Die meid is geld waard, en 'k bemin haar ook van herten.
'k Nam u ook meê, om dat gy van uw pyn, en smerten, Haar onderhouden zoud.
Myn Heer, ik ben... Hoveling.
Zoet, zoet!
Ik hoor gewach, en zie wie dat de deur opdoet.
Izabel, Fransyn, Hoveling, Lammert.
Volg, en laat de deur maar hallef open.
'k Heb zo gedaan.
Wy zyn behendig hem ontsloopen.
Zy zyn 't.
Hoveling, tegen Fransyn.
Mevrouw... Izabel, tegen Lammert.
Hoe... Lammert, tegen Izabel.
Myn Fransyn!
Wat 's dit?
Hoveling, tegens Fransyn.
Mevrouw, wat vreugd, wat ongemeene schyn.
Lammert, tegens Izabel.
Fransyn, tegens Hoveling.
Zoet, zoet myn heer.
Izabel, tegens Lammert.
Zo Lammert.... Hoveling, tegens Fransyn.
Zou ik missen?
Zyt gy 't Fransyn?
En ik my ook vergissen?
Ben jy 't Mevrouw?
'k Merk, Mevrouw wy zyn misleid, En hebben zo gedwaald door deeze duisterheid.
's Nagts ziet men niet een brus, waarachtig, selleweeken, Ik met Mevrouw, in plaats van met Fransyn te spreeken.
Zyt gy 't niet Hoveling?
Mevrouw ik bent.
Myn Man Slaapt reeds al dat hy snorkt, en weet nu nergens van.
Ik neem die tyd waar, om my u t'onderhouden.
Ik ben u duizend maal verplicht.
Wat minnaars zouden; Maar zoeken wy een plaats, om wat te zitten.
Zy gaan na 't eind van het Tooneel.
Dat 's treffelik bedagt, ga, 'k volg u op die voet.
Fransyn waar benje?
'k HEb myn vrouw strak na beneden Voor zeeker hooren gaan, dat 's om geen goede reden.
Ik heb my ras gekleed, om haar te volgen.
Waar Of zy gegaan is?
Zo by nacht!
Wel dat is raar.
Zou zy wel uit zyn?
Neemt Lubbert Luhberts voor Fransyn.
waar heb je jou versteeken, Fransyn?
waar ben je?
Ei waarom wil jy niet spreeken?
daar heb ik jou.
Voorwaar, je meester is Daar wonder net bedot; die streek is ook niet mis.
Ik vind die al zo schoon, en loos, als flus de slaagen, Die my verhaald zyn.
'k Zag noit frajer van myn daagen.
Mevrouw zei, dat hy ronkt, gelyk een Ezel, en Niet weeten zal Fransyn, dat ik by jou hier ben, En zy by Hoveling, terwy!
hy leid te slaapen.
Wat mogt die bloed aan zo een Juffrouw hem vergaapen!
'k Wou wel eens weeten, wat hy tegenwoordig al Voor droomen heeft; dat moet heel kluchtig zyn en mal.
Wat of hy overleid?
Hoe hy zyn jaloezyen?
Voldoen kan; maaken dat geen andere haar vryjen?
Hy is een beest, ja toch, en myn Heer Hoveling, Doed hem te grooten eer.
Gy antwoord niet een ding.
kom volgen wy, wil my jou pootje geeven, Dat ik het zoen!
ô bloed!
dat 's lekker!
van me leeven Heeft my zo niet gesmaakt, my dunkt ik eet banket.
Terwyl by de hand van Lubbert Lubberts kust, sloot Lubbert hem hart voor het aangezicht.
Wat droes, hoe sloot jy zo, wat of dat vrouwmensch let!
Is dat een handje!
wel 't is duikers hart in 't slooten!
Wie daar, he!
waaren dat de kooten!
Hy vlucht, na dat hy my zeer net heeft onderricht, Hoe myn Karonje op nieuws geschonden heeft haar plicht.
Wel aan, 't is noodig, dat ik zonder lang te toeven, Haar Ouders hier ontbiê, nu heb ik klaare proeven.
'k Wil, dat die dienen nu tot scheiding van ons echt; Laat zy haar best nu doen, dat zy my dit ontlegt.
Lubbert Lubberts, Jan. Jan, in 't venster.
MYn heer.
ras!
kom hier beneden.
Jan, uit het venster springende.
Ik ben hier al, men kan 't niet doen met minder treeden.
Wel benje daar?
Jan. Ja heer.
Terwyl hy hem aan de eene zy hoort spreeken, gaat Jan na de andere.
spreek wat zoet.
Hoor, ga zo dadelik; maar dat jy 't spoedig doed, By myn Schoon-Vader, en Schoon-Moeder, jy zult zeggen, Dat ik zeer bid... Maar pas haar dit wel uit te leggen.
Dat zy zo staande voet, voort, moeten komen, ga Verstaa jy 't Jan?
ik bid je loop doch dra.
Verstaat jy 't Jan?
Jan. Myn Heer.
Wat zal dit werden.
Waar drommel benje?
Jan. Hier.
Terwyl zy na malkanderen zoeken gaat de eene aan de eene zy, en de ander aan de andere zy.
Wel 't is niet om te herden!
De pokken schend dien beest, die my ontwykt, zie daar, Ik zeg noch eens, dat gy voort gaat, zo daadlik naar Myn Vrouwen Vader, en zegt hem, van mynent weegen, Dat ik om hem, en om zyn vrouw zeer ben verleegen, Dat ik op 't ernstigst bid, dat zy zo voort met u Hier daadlik komen.
Voort, zo strak, verstaa jy 't nu, Zo antwoord my.
Jan, van de andere zyde.
Myn Heer.
't Is om zyn zinnen Te missen, voort kom hier, schelm!
wat wil jy beginnen.
Zy loopen malkanderen tegen het lyf aan.
O vagebont!
ik ben schier lam, en doof.
Waar benje, voort kom hier, dat ik de kop je kloof, 'k Geloof, dat hy my schuwt.
Jan. Wis!
'k Vraag, of gy zult komen?
Jan. Geensints.
Ik zeg je, kom.
Jan. Neen, jy hebt voorgenoomen My af te rossen.
Nou kom maar, ik zal je niet Het minste doen.
Ja kom maar, goed.
jy zier, Ik heb je nu van doen, dat 's jou geluk, ga heenen, Bid myn Schoon-Vader, en Schoon-Moeder ook met eenen, Uit mynen naam, dat zy, zo dra het weezen kan, Haar herwaarts spoeden; zeg, dat het een zaak is van Zeer groot gevolg, en zo zy zwaarigheden maaken, Om dat het nacht is, zo moet jy 't gewicht der zaaken Haar wel voor houden, en haar dringen, dat zy voort Meê komen.
Nu heb jy myn meening wel gehoort?
Jan. Wel ja myn Heer Lub.
Loop ras, en wild voort weder komen.
'k Ga onderwyl in huis, en wacht tot 'k heb vernomen... Maar 'k hoor daar ymand, zou dat ook myn wyf wel zyn?
Ik moet het luisteren; al was zy noch zo fyn, Nu is zy in het net.
Al was zy met'er tienen, Ik zal my zelfs wel van die duisterheid bedienen.
Hoveling, Izabel, Lubbert Lubberts, Fransyn, Lammert.
HEt werd reeds meer dan tyd dat ik my retireer.
Vaar wel Heer Hoveling, in 't kort zie ik u weer.
Zo ras!
'k daght niet, dat wy zo spoedig scheiden zouden.
Wy hebben lang genoeg elkandren onderhouden.
Mevrouw, ach!
kan ik oir genoeg u spreeken!
en In zulk een korte tyd, als ik uu by u ben!
De woorden vinden, die 'k van doen heb?
heele daagen Had ik van doen, om u myn hart recht uit te klaagen.
En 'k heb u 't minste deel noch niet verhaald van al 't Geen ik te zeggen had, ô bitter ongeval!
'k Zal op een ander maal u breeder konnen hooren.
wat donderslag dringt in myn hert door de ooren, Nu gy spreekt van vertrek.
in wat bittre rouw, In wat ontroeringen, verlaat gy my Mevrouw!
Wy zullen in het kort, tyd, en occasie vinden, Elkand'ren weer te zien.
Wy zullen hem verblinden.
Ja, maar ik denk, dat gy my laatend, weer een Man Gaat vinden.
Ach Mevrouw!
die gedachten kan My moorden.
't Voorrecht, dat de Mannen is gegeeven Is gruwlik in het oog van minnaars, die gedreeven Door yverige zucht, onlydelyke pyn... Izabel.
Myn Heer, zo zoud gy dan noch zo standvastig zyn, Dat deze zorg u treft, meend gy, dat onze zinnen, Een zeeker soor van Mans, gelyk'er zyn, beminnen?
Men neemtze, om dat men zich daar niet van kan ontslaan, Om dat men d'Ouders nie met kracht kan tegen gaan; Die op het geld maar zien.
Doch evenwel, wy weeten, Haar haar gerechte straf genoeg ook toe te meeten.
Myn Heer, men wacht zich wel, haar hooger te achten, dan Zy waardig zyn.
O Arm!
ô ongelukkig man!
Hoe wel moet elk verklaaren, Dat hy, aan wien men u met tegenzin deê paaren, Die eer niet waardig is, die hy daar door geniet.
Dat die vereeniging is tegens recht geschiet.
Wat wonderlyker band!
het pronkbeeld aller vrouwen!
Zo schoone beeld!
aan zulk een Lubbert uit te trouwen.
Ach arme Mans!
Zie daar zo stellenze u ten spot.
Ja zonder twyffel, gy verdiend een ander lot Mevrouw.
De Hemel heeft u zeker niet geschapen, Om al u leeven in een Boeren arm te slaapen.
wou den Hemel, dat gy met haar waart getrouwd!
'k Verzeeker u, dat gy heel anders praten zoud.
Hy gaat in huis en sluit de deur.
Mevrouw hebt g' iets te zeggen, Tot lasten van u man, zo wild het ras uitleggen?
Haast u, het is reeds laat.
wat zyt gy wreed!
Zy heeft gelyk, 't is tyd.
'k Moet, schoon met herten leed.
Dan nademaal gy 't wild.
Maar 'k zal u eerst besweeren, Dat gy op 't minst met u beklag my zult vereeren, In d'oogenblikken, die ik droevig slyt, ô ja!
Waar benje dan Fransyn, eer ik noch ga, Moet ik je goede nacht noch wenschen.
Niet te draalen.
Loop, 'k wensch jou ook zo veel, zo kan ik je betaalen.
Izabel, Fransyn, Lubbert Lubbertze.
FRansyn, nu zonder veel gerucht weer stil in huis.
wat zal dit zyn?
dit is een groot abuis!
De deur in 't slot?
Ik heb de looper, wild niet vreezen.
Doed dan stil open.
Och Fransyn!
wat zal dit weezen?
Zy is van binnen toe gegrendeld, och Fransyn!
Hier zyn wy in het nauw, hier zyn wy in de pyn!
Roept stil de jongen die daar slaapt.
Dat 's wel verzonnen.
't Hooft te venster uit steekende.
nou heb ik 't spel gewonnen.
Ik knip jou eindling dan Mevrouw, myn wyfje!
Terwyl ik slaap, loop jy uit krollen?
fray!
wel ja!
'k Verheug my zeer, dat ik je voor de deur zie pronken, Zo laat al in de nacht.
waaren dat de vonken?
Ik zoek de stilheid en de koelte van de nacht.
Is dat zo kwaad?
Wel neen, dat is heel schoon bedacht.
En 't is de rechte stond, om na de koelt te haaken.
't Is eer de warmte, die jou kon uithuizig maaken.
Mejuffrouw smots, ik weet de heele handeling Van jou en jou galant, ja tot het minste ding.
Ik heb jou zoet discours gehoort, die schoone dichten, Die jy tot mynen lof malkandren zeid.
'k Most zwichten.
Maar myn vertroosting is.
dat ik zo daadelyk, My zal gewroken zien.
Nu zal ik door dit blyk, Jou Ouders klaar doen zien, dat altyd myne klachten Rechtvaardig zyn geweest, zy zullen niet lang wachten.
Ik hebze ontboden, en jy zult haar daadlik zien.
Die slag had jy misschien Zo niet verwacht; gewis, nu zal ik triumpheeren.
'k Zal jou die parten, en die trotsheid nu verleeren.
Jy wist tot deeze tyd al myn beschuldiging, Te loor te stellen, by jou Ouders; alle ding, Een schyn te geeven, om haar d'oogen uit te steeken, Wat ik ook zeggen mogt, met welke gronden spreeken, Jou sno doortraptheid won het altyd van myn recht, En altyd heb jy 't my nu zus dan zo ontlegt.
Maar 'k dank den Hemel, 't zal je nu zo niet gelukken, De heele waereld zal nu zien jou booze nukken.
Ik bid u, dat men my de deur doch open doed.
Neen, neen; verwacht dat niet.
Geensins, je Vader moet Jou zo laat in de nacht op straat zien, hy moet weeten, Hoe schandelyk dat jy hebt eer en plicht vergeeten.
Zie dat je onderwyl, dat hy zal komen, iet Bedenkt, zoek in je kop, verzin, of jy daar niet Weer wat in vinden kond; verdicht weer nieuwe gronden, Om jou uit dit parket te redden; zoek weer vonden, Daar door 't volk werd misleid en als begoocheld, om Te schynen, zonder schuld; zeg weer myn Man is dom.
Welk een waarschynelik pretext zul jy verzinnen, Van deeze nacht-reis?
wie, wie doch van jou vrindinnen Most kramen, en heeft jou ontbooden?
Neen, gy weet De gansche zaak, en 't is my ook van harten leet.
Myn meening is geensins, om my te defendeeren, Or iets te loochnen?
maar vergifnis te begeeren.
Jy defendeert je niet, om dat je klaar ik ziet, Dat daar geen kans toe is; dat jou niets overschiet.
Jy weet, dat in dees zaak, jy niets voor jou kond zeggen, Of ik zou dadelik je konnen wederleggen, En overtuigen... Izabel.
Ja, 'k beken, ik heb misdaan.
Maar ymand, die noit valt, behoeft noit op te staan.
Ik bid u, dat gy my doch aan d'oploopentheden Van d'eerste gramschap van myn Ouders, die na reden, Noch maat dan hooren, onbarmhertig overgeeft.
doe doch spoedig op!
Wat is ze nou beleeft!
Jouw dienaar Juffrouw.
Ei myn Man, myn uirverkooren, Myn hartje, doe doch op: Ik bid, wil my verhooren.
Myn hartje, ja, dat 's recht, als of jy zeggen woud, Myn hoorenbeest, niet waar?
Myn liefste, deze fout... Lub.
Nou ben ik liefste man, om dat jy zyt verlegen.
'k Verheug my, en heb noit voorheen die naam gekreegen.
Zie daar, ik zweer u, dat ik u na dit geval Noit zal misnoegen, en dat ik my zelve zal.... Lub.
Dat 's allemaal maar wind.
Al bad jy met je tienen, Ik moet my nu van deez' gelegentheid wel dienen.
Het is noodzaak lik, dat men eens heel tot de grond Jou snoode streeken ziet.
hier helpt noch list, noch vond.
Ik bid u, dat gy dan een oogenblik wild hooren.
Wel nu; maar maakt het kort, veel praatens is verlooren.
Ik heb gedwaald, 't is waar, 'k beken noch eens myn schuld.
Dat g'u gevoelig toond is recht, 'k heb uw geduld Te veel gevergt.
'k beken, dat ik heb waargenoomen De tyd terwyl gy sliept, om uit het huis te komen, En op die wys gehoor te geeven, aan dien Heer, Die gy my zegt.
Maar ik zal hier na nimmermeer Iets diergelyks bestaan; en eindling 't zyn genuchten, Die gy aan myne jeugt vergeven moet, 't zyn kluchten Van jonge menschen, die van geen ervaaring zyn.
Die eerst de waereld zien, die zich licht door de schyn Misleiden laaten; 't is een losheid, die, die luiden Zo zonder dat men denkt, ymand 't kwaad kan duiden, Bedryven; zonder arg, of list, en zo men dat Recht van de grond ziet, 't geen niet schuldigs in zich vat.
Ja toch, jy zegt het.
Maar Mejuffrouw, zulke zaak en Vereischen een heel sterk geloof, om 't goed te maaken.
Ik zoek my daardoor niet te ontschuldigen, ô neen Myn al derliefste Man.
Ik bid u maar alleen Dat gy een fout vergeeft; waar van gy my van harten Vergiff'nis bidden hoord.
Bevryd my van de smarten, Die 'k zon gevoelen, door het lastige verwyt Van myn heer Vader, en vrouw Moeder, 'k Zal altyd, Zo gy my genereus dees beede wild vergonnen, U zo believen, als gy oir zoud wenschen konnen.
Die goedheid zal aanstonds myn ziel zo roeren, dat Schoon noch 't vermoogen, 't welk myn vader op my had, Noch ook de band des Echts, myn hart voort u kon winnen, Ik u in eeuwigheid standvastig zal beminnen.
En met een woord, die gonst zal oorzaak zyn, dat ik Geen ding ter waereld oir meer, na dit oogenblik, Beoogen zal, als uw vermaak.
Ik zal steeds myden Gezelschappen, en geen galanterien lyden.
Ja 'k geef u nu myn woord, dat gy van nu af aan Geen Vrouw zult zien, die meer haar Man ten diensl zal staan.
Ha Crocodil!