floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Om dat, dat wederom te mogen trouwen, ons maar steld in weer nieuwe zorg en swarigheid.
als ik maar om trouwen deink, zo krijg ik een grilling deur al mijn leden.
Mijn Heer Baardman, wat dunkje, hebben wy niet wel dubbeld, en dubbelde reden Om er een schrik veur te hebben?
hebben wy er niet wel te degen proef van?
och men hooft is men als de ydele wind.
En dan volgd er dit, dat hy alle jaaren aanje zel moeten betaalen twie honderd guldens tot onderhoud van zyn kind.
En vorder is hy gecondemneerd, om aan zyn geweezene vrouw drie honderd guldens jaarlijks uit te keeren, Doch, zo ze mogt komen te sterven, of te hertrouwen, dan houd et op, en koomen als dan de geseide drie honderd guldens te cesceeren.
Maar dan isser noch iet, waar over ik vertrouw, dat je een weinig zuld zyn versteld.
Wat is dat doch men Heer Baardman?
Den Officier moet hebben twie honderd ducatons in gereed geld.
Twie honderd ducatons in gereed geld!
twee honderd ducatons!
Ja myn vriend die zellender moeten weezen.
En dat zo dadelijk, of hy zelje doen executeeren, dat staetje te vreezen.
Twie honderd ducatons, ô jou galge brok, jou verleider, wat doeje ons al verdriet aan?
Twie honderd ducatons men Heer Baardman?
Dat zel eevenwel zo glad niet gaan, DIWERTJE.
Gaan!
laate wer dan noch liever in den Haag om pleiten, zo men Heer den Officier niet wil accordeeren.
Dat geld moet er weezen Diwertje, daar vald in ’t minst niet teegen t’appelleeren.
Dat moet er weezen, al zo daadelijk?
en zo strijk en zet?
wel dat staad men zeeker schoon.
Maar Jan Jasperzen, Jan Klaazen zit nou in gijseling, institueert je actie, en doed arest op zijn persoon.
Hy heeft inkomsten genoeg.
Ja inkomsten genoeg, op verre na zo veel niet als de luiden wel vermoeden, End die paarden dien hy op stal houd, die vallen al hiel kostelijk om te voeden.
En al zijn goetje staat vast, en d’inkomst dien hy heeft daar kan hy zelfs noch kwalijk mee toe; altoos komt er noch te kort.
Maar eevenwel men Heer of ik et by der hand nam, zouje men willen helpen?
Zeer gaeren, we zijn hier in een stadt daar regt en justitie gehandhaaft word, En hebben ze geen schriftelyke order van jou, om aan Jan Klaazen te betaalen, Zo is je zaak goed, en ’t is voor haar reekening, daar kan niet ter weereld aan faalen.
Nou, daar selje men daar na wel onderrechting van doen, maar terwyl dit zaakje nu ten einde is geraakt.
Zo heb ik myn declaratie van kosten ook iens op gemaakt.
Ziet daar Jan Jasperzen, DIWERTJE.
Noch al meer zwarigheid?
Vaer, wat schort er aan?
hoe staeje dus verslagen?
Neegen en tneegentig gulden neegentien stuivers acht penningen?
wel dit is al hiel conscientieus, kwanzuis om dat et gien honderd zou bedragen.
Maar men Heer Baardman, ik kan hier niemendal uit verstaan, hebje dit nou zo wat redelykjes gesteld?
Zo veel cittatie, vacatie, retenue, en resumeeren, insinueren, PROC.
Hoor Jan Jasperzen, het meeste gedeelten is altemaal verschoote geld, Ie kendze iens na zien, en hebje men in die andere zaak van noode ik ben je dienaar, zo spreekt men maar an, En zie daar men vriend, daar is de acte van scheiding beneffens alle de stukken, nou is je Dochter zonder man.
Het gaatje wel met je beiden.
Procureur binnen.
Ik ben je dienaar, ja, je zeld me niet ligt weer zo doeken, En eer ik deze reekening betaal, zo zel ik noch eerst deur een rekwest moderatie van kosten verzoeken.
Neegen en tneegentig gulden neegentien stuivers acht penningen!
wel ik zel die reekening noch ses maal over leezen.
Hy het hem ligt ingebeeld dat de naam van honderd, wat aanstootelyk zou weezen.
Daarom zet hy ’t zelve een halve stuiver minder, ô vrienden, elk wagt hem toch voor Advocaten en Procureurs, En die gerust wil leeven, die houd veur al die vageviers gesinden uit zijn beurs.
Ay Moer belief je mee men mantel met mijn hoed iens te geven?
nou ben ik in duizend vrezen.
Of ze niet al gescheiden zijn, daar om mach ik men wel spoeien, nou Moer ik ga heen.
Saartje Jans, hebje gien trek tot eten Kind?
waar hebje lust in?
Och neen, Mijn lieve Moeder praat men doch van gien eeten, ik mach van gien eeten horen spreken.
Ja wel Saartje, zo lang als je noch gien smaak in ’t eeten en krijgt, dat is noch al gien goed teken.
Spreek maar waar je toe genegen bend, wille we iens na de hal gaan?
of heb je lust tot een sootje Vis?
Wel je moet wat eten Kind, nou ik ga iens op de Solder en zien of het klein goed droog is.
Isse weg?
heb je gien trek tot eeten seid men Moeder?
ja wel heb ik trek tot eeten, dat zou men hopen, Ik ben schier flauw van honger, kom Sibil, met der haast doed de sluitben open; Krijgt het stuk rookt Vleis, met het potje Botter, en’t Brood, nou elk wat e schaft, knap enne ras.
Ja wel Sibil, ick wenschte met deze rol te spelen, dat de komedie al ge-eindigt was.
’t Zel alles wel gaan Saartje, watisser aan gelegen of de lui al wat zeggen.
Zie daar zijn noch wat Appelen Cinaas, en in dat Papier de Makrons, ’k zeld al te maal by malkander in’t bennetje leggen, Voegje nou maar weer op je plaats, in je ouwe postuur, en wringd en smijd je armen van mee kaar.
En tierd je aan of de dood je naakte, maakt dat men versteld staat over je uiterlijk gebaar; Begin jy maar Saartje, ik zel je Moeder roepen, of ik dapper met je waar verlegen.
Help, help, wat komd mijn over!
E Grootje, e grootje.
Wat isser te doen Sibil?
Och Grootje, Saartje het daar zulken over val e kregen!
Och mijn liefste Moeder help mijn!
och help me doch, de dood die komd men aan!
Och mijn liefste Moeder vergeeft et mijn heb ik je voor dezen wat misdaan.
Och Moeder, Moeder, och mijn alderliefste Moedertje wil mee doch helpen; ’t Is of ’t gedarmte uit men lijf werd gescheurd, och de winden zellen mijn ’t hart over stelpen!
Och, och, ik ken niet meer, ay my, ay my.
Nou mijn hartje, nou mijn kind, waar schort et jou?
Och daar, daar, daar.
Zie je wel Grootje, zy wijd al in er linker zy.
Och ik kan mijn aasem niet langer halen, de Docter, de Docter, och Moeder de Docter.
Het ze al een weinigje van ’t drankje ingenomen?
Neen ze Grootje.
Loop al je best, vlieg na de Docter toe, en zegt dat hy daadlijk met je hier moet komen.
Och mogt ik mijn Vader noch iens spreken, dien ik zo menigmaal beledigt heb, en verstoord.
Ik hoop dat hy ’t mijn vergeven zel, ik weet dat ik mijn altijd niet gedragen heb als ’t behoord.
Och mijn lieftste hartje, je moet je hooft daar nou niet mee leggen breken; E Willemijn, loop al je best na je Miester, in de Draak, en zegt hem zo hy onze Saartje noch iens veur ’t lest wil spreken, Dat hy daadlijk t’Huis komd, och wat zel ons noch al over komen!
wat is my mijn hart bekneld!
Diwertje, hoe is ’t hier dus gelegen, DIWERTJE.
Och Docter onse Saartje sel der niet lang wezen, och wat ben ik er van ontsteld!
Hoe is het Saartje?
hoe ist kind?
Ay my.
Ze wyst al aan er linker zy, en gedurig doed ze niet als na er adem hygen.
Het spreeken schijnt er ook te verveelen, men ken schier gien woorden meer van er krijgen.
Dit is een formeel pluris Diwertje, met een sware colijk, verzeld met een coly kompas; En zo hier op ’t spoedigst niet in en werd verzien, zo kond ligt gebeuren dats er niet lang en was.
Och Docter staat ons doch by!
Ja mijn lieve Moer hier vald niet veel te ordonneeren, Hier moet maar op het spoedigste een lating geschien, en dat men ze voort te bed legt, en zo aanstonts doed klesteeren: En hier moet ook niet op werden gesloft, want ze lijd groot gevaar!
en ik wilje dit wel zeggen ze staat mijn gants niet aan, Sibil, ga jy na de Barbier toe, en jy Diwertje, diende wel zelfs met dat briefje na d’Apteeker te gaan, Dat hy ’t doch daadlijk klaar maakt.
Zeer wel Docter, ik ga zo heen.
Ik zel hier onderwylen zo lang vertoeven.
Docter nou moetenwe voort.
Is alles gereed Saartje?
Ja, die sluitben is vol gepropt van alles wat wy behoeven.
Vat jy maar op, we zelle de deur die achter in de gang uit komt door gaan, Sibil het de Kruier al besteld, Hy wagt ons ontrent dat kleine bruggetje op de hoek van ’t heekelveld.
Hebje daar de brief, kom smijtze maar op de tafel en laat ze daar leggen.
SIBIL met gevolg.
waar is Saartje met den Docter Sibil?
wel dit lijken wel droomen!
E Saartje, e Saartje, och wat ben ik gealtereerd!
kyk e reis rondom, leyts’ ook op het bed?
Och kryg men een stoel, ik kan langer op myn bienen niet staan, dat ik men tog wat neer zet.
Ik verneem niemand niet Grootje.
Niemand niet!
’t was daadelyk ofze van de wereld wou scheien!
E Saartje, e Saartje, och men gemoed is zo vol, ik zou wel en ik kan niet schreien.
We benne verzeker bedroogen, ik voeld aan men heele lijf, ’t is niet dan al te wis!
Sibil, loop iens na achteren, en ziet of de gangdeur over de plaats noch geslooten is.
Och dien schelm het et er op aan geleid dat hy my na d’Apteeker liet loopen.
Och had ik tog thuis gebleven!
wel hoe ist Sibil?
De deur die in de gang uit komd Grootje staat wyt oopen.
Docht ik het niet!
ô jou bedriegster, en waar is die sluitben die daar neffens de bedstee heeft gestaan?
Dat weet ik niet Grootje.
Nou is het niet als al te klaar dat ze te zamen bennen deur e gaan.
Help, houwd den dief, houwd den dief, die myn kind gestoolen het en ontdraagen.
Hoe ist Moer!
wel je moet je wat maatige, ’t is waar, men mach zyn verlies wel beklaagen.
Och, och.
Nou Moer, je moet alle dinge verzetten, wy moeten mee sterven, ze kon altyd niet leven.
Och had ik ze veur myn oogen zien sterven wat wasser dan aan bedreeven.
Willemyn, je seld zo daadlijk iens na Roeland Freerikxe gaan en verzoeken hem en zyn vrouw, Of ze terstont eens hier believen te koomen, dat ik er alle bei wel iens spreeken wouw.
Och Vaar, dat ons nou over komd treft ons meer dan alle de rampen van voor deezen.
Och wasse toch gesturven!
wat zoude we gerust en gelukkig wezen.
Dat Doctertje, dat Doctertje het ons zo schelmachtig bedrogen, och wat heb ik er al veur gevreest.
Al onze Saartjes siekten, en al er gebaar, is niet anders als maar puur bedrog en veinzery geweest; Ze benne daar zo over een uurtje zamen deur e gaan.
Zamen deur e gaan!
maar Moer hoe meugje zo leggen mijmeren, en droomen!
Och Vaar zy zijn zamen voort.
Wat isser te doen Diwertje!
dat men hier zo verslagen is?
Och Aaltje van Kampen!
Aaltje van Kampen, wat zel ons noch over komen!
Wel mogt jou Man veur de middag zeggen, dat Doctertje, dat Doctertje!
of hy zeggen wou hou ter je van en kom ter niet aan.
Och Roeland Freerikxe!
hadden wy hem zo wel e kend, daar is hy met onze Saartje deur e gaan.
Deur e gaan!
Ja deur e gaan Aaltje van Kampen!
Daar het hy ’t altijd op toe geleid, om eerlijke lui kinderen te misleiden en van er eer te beroven.
Maar hoe komenze weg Diwertje?
Och ik zeg teegen onze Saartje noch zelfs, kind, ik ga iens heen en weer na boven, Om na ’t linnen te zien; straks komd de Min en roept, Grootje, Grootje, och och, Saartje leid in doods gevaar.
En zo als ik beneden kom, leidze daar en wringd er handen, en smijt de armen van mekaar.
Och Moeder zeidze, ik sterf, och de Docter, de Docter, och ik word van pijn op genomen.
Straks zend ik Sibil na de Docter dat hy toch terstont hier moet koomen.
En zoo als hy komd ordineerd hy daadlik een laating, en datze voort geklisteert moet zijn, en midden in al dat getier Zend hy my na d’Apteeker, en Sibil na de Barbier, Gelijk miester Klaas en de Klisteerster daar beide noch staan, en zo we weer om komen zonder eenig quaad vermoeden, Vindenwe niemand als ’t kind in de wieg, datze noch kwanzuis spots wijs heeft gelaten, op dat wy ’t zouden voeden.
Voorts heeftze alles mee genomen, en de sluitben die hier omtrent de bedstee gestaan heeft is ook weg.
Kan ons ook noch meerder zwarigheid over koomen?
ô heiloos, vervloekt, en schandelijk overleg!
Jou olikke stukke vleis alsje bend, die zijn ouwers steld in duizend angsten en vreezen.
Hier leid een brief op taafel, Diwertje.
Een brief Roeland Freeriks?
Hier zelje ’t geheim in hebben, Jan Jaspersen die moetje leezen.
Och ja Moer, ze zijn zamen deur, en Saartje zel in de kraam.
In de kraam!
Aaltje van Kampen!
in de kraam!
wel offer wel ongelukkiger zijn als wy bennen?
O lichtvaerdige, eerlooze, en van alle deugd verbannene, in eeuwigheid zel ik je veur mijn kind niet kennen.
Ze moet in de kraam Diwertje?
wel vrienden jou komd ook wat over, ik had er dat zeeker niet toevertroud.
Ik hebje dat flus al gezeid, en zo heeft hy er veul bedrogen dien hy teegenwoordig noch onderhoud.
Maar Jan Jasperszen, de Min, zou daar niet wat achter schuilen?
dat men ’t er op aan lei, ik loof dat men er wat uit zou krijgen.
Ja wel ik hebber al lang gien goed oog op gehad.
Mijn dunkt ik zou ter iens hart op den hals tijgen.
Hoor Min, men dunkt dat er hier niet recht en gaat, ik merk dat je van den handel weet.
Ik Grootvader!
dat is altijd mis.
Zou ik mijn met zulke dingen bemoeien!
ik weter zo veul van als ’t Kind dat te nagt geboren is.
Al heb ik niet veel gezeid, ikheb ook al getwijfeld; altijd met dat Doctertje allienig ter zijen af te praten.
En dan weer met Saartje te leggen visselen.
Ja Vrouw, dat heb ik je noch van dezen dag gezeid, maar wat ist, mijn zeggen en mag niet baten.
Ik moet noch altijd ongelijk hebben, ik heb wel zo veul gezien, dat ik wel weet dat et haar alles is bekend.
Wat hebje gezien?
jy liegt al watje zegt jou olike vod als je bend.
Liegen!
dat zel haast anders blijken, ik zeg de waarheid, en de vrienden meugend ook wel vertrouwen.
Wel sletvink, wat heb jy hier te zeggen!
jy zou ter je snater maar buiten houwen.
En zwijgen.
Veur wien zou ik zwijgen?
veur een koppelaarster?
die, eerlijke lui Kinderen op den doolweg helpt, en verleid?
Al hoog genoeg, hou op alle bei, daar is veur dees tijd al genoeg gezeid.
Heb jy niet toen de Vrouw na de Solder ging, de sluitben helpen pakken?
of is dat ook al gelogen?
En heb jy niet de deur die achter in de gang uit komd stilletjes open gedaan, is dat ook niet waar, zo hebben mijn ogen mijn bedrogen.
Nou laat et daar by blijven, wat zegje Sibil?
Wat zou ik zeggen Grootvader, ik ben der geheel onschuldig aan.
’t Is wel dan, kom Willemijn, je zeld zo dadelijk iens na de Schout gaan, En vragen of ’t hem belieft met een paar Dienders iens strakx hier te komen; We zellen iens zien of we niet deur een ander middel dat hoekje te boven kennen komen.
Wat heb ik jou de hand altijd boven ’t hooft gehouwen!
jou vuile flaars als je bend, jou lelijke fatzoen.
Bekend et maar Sibil.
Ik zel ’t je dan zeggen Groot-vader, maar met konditie dat je mee dan gien schanden zeld aan doen, JAN JASP.
Zo je regt op biegt, en de waarheid zegt, zo heb je niet te vrezen.
Och ik arme sloof, dat ik mijn zo schandelijk heb laten belezen, Ik ben verleid, och ik ben verleid, deur belofte, en deur zijn schoone praat, Ze zelle te nacht zamen slapen op een Kamer boven de Bakker ten einde van de Uiterze straat.
Om morgen met het openen van de Poort op een Chees na Loenen, en zo voort na Vreeland te rijden.
Na Vreeland Diwertje!
wel de menschen beschrijven wat, wat beleven wy wonderlijke tijden?
Och ik heb het al geladen dat mijn in ’t graf zel sleepen, in der eeuwigheid en kom ik niet weer op myn stel, Waar zelle ze daar er verblijf hebben Sibil?
Op een Hofstee Grootje, daar ze met ien in de Kraam leggen zel.
Kom laete we binne gaan, Roeland Freerikxe, nou wou ik wel of je met me na den Officier wilde gaan, om met hem t’overleggen Wat ons hier in te doen staat, we zelle Sibil meeneemen, die zal hem grondig hoe ’t werk leid konnen zeggen.
En dan zal men uit hem best hooren, hoe dat hy ’t zou mogen verstaan, Of men ze noch van deezen avond mogt betrappen, of morgen ochtend veur de poort, als ze gereed zijn om deur te gaan.
Dat wil ik gaeren doen.
Aaltje van Kampen, ay gae jy met mijn Vrouwtje zo lang wat in de Keuken, en houdje noch wat by malkandere.
Geen huisramp zaliger dan daar ’t eene ongeluk volgd op het andere.
T. ASSELYN.
C. de GRIEKS DON JAPHET van ARMENIEN.
Bly-Spel.
Uyt het Frans van den HEERSCARRON.
By Dirck Cornelisz.
Houthaak, Boekverkoper opde hoek van de Nieuwezijds Kolk.
Anno 1617.
Aan de Konstvoedende Heeren,             CORNELIS WITTENOOM.
JAN VOS.
TOBIAS VAN DOMSELER.
PIETER VAN SCHOOREL.
JOANNES SERWOUTERS.
SYBRAND CAMAY.
Jegenwoordig Hoofden en Regenten van de Schouburg t’Amsterdam.
MYN HEEREN,     Ik kome aan U E. opofferen den heerlijken en kluchtigen Ridder Don Japhet van Armenien, welke my in Duytse Vaarzen van Monsr.
Claude de Griek ter hand gestelt was, om U E. bescheydentheên aan te bieden of hy waardig was het Tooneel te betreden; maar daar verliep eenige tijdt dat hy tot mijnent onder andere papieren ongeroert bleef leggen; waar over den Vertaalder aan my, en Mr. Jillis Noozeman schreef, dat wy toch zouden bevorderen dat het in U E. handen wierd gestelt, en door den druk de Lief-hebbers mede gedeelt.
Ik heb het doen Mr. Noozeman overgegeven, om tegen het Frans eens te laten overzien, vermits den Brabander en wy ook wat in de woorden verscheelen.
Nu is ’t eyndelijk voor U E. bescheydentheên verscheenen, en hebt hem waardig gekent om ’t Tooneel te betreden, en eens bezocht of zijn Inkomen, ’t welk hy zeyt van Karel de V. genooten te hebben, hier enig profijt zou konnen doen aan den Armen, Nu heb ik, als eerste voogt daar over gemaakt zijnde, geen waardiger beschermers konnen uytvinden, als U E. dies ik ootmoedelijk aan U E. verzoek dit klein geschenk van uwen geringen Dienaar aan te nemen.
Het zal zommige wat vreemt dunken dat ik een ander mans werk zo wechschenk; maar ik doe niet zonder last, en offer het aan U E. in druk, zo als ’t mijn bevolen was in schrift te brengen.
Beschermt dan dezen Japhet, om de Drukkers wil, van alle quaatspreekers, want hy is verzekert dat hy, in U E. bescherming zijnde, geen gevaar zal loopen.
’t Is het doen van groote Heeren treffelijke geschenken te geven voor genoten deugden; maar ik heb anders geen macht als blote letteren, op papieren gedrukt, U E. tot dankbaarheyt van veel genoten vriendtschappen, meê te deelen.
Ziet dan, verzoek ik vriendelijk, dezen Japhet met U E. gunstige oogen aan, ten minsten om den Vertaalder daar door moed te geven, van hier na wat heerlijkers aan U E. over te zenden; en zijt, dit doende, alle schuldige dankbaarheit verwachtende van uwe E. alderdienstwilligste Dienaar, TYMON HOUTHAAK.
d’Uitvoerders van ’t Spel zijn: Don Japhet van Armenien, Nar van Keyzer Karel de V. Foukaraal, Knecht van Don Japhet.
Don Alfons Euriques, ridder verlieft op Leonoor.
Marc Anthoon, Knecht van Alfons Euriques, .
Schout van Orgas.
Leonoor, Dochter van Don Pedro de Tolede.
Marine, Meyt van Leonoor.
Kommandeur van Consuegre, Oom van Leonoor.
Don Alvares, verlieft op Elvire.
Rodrigo, Edelman van den Kommandeur.
Ian Vincent, Voetster-vader van Leonoor.
Elvire, Zuster van Don Alfons Euriques.
Pedro, Redenaar.
Postillion.
Lorente Riberos.
Toribio Poncil.
Meyt van den Kommandeur.
Het Spel speelt in Orgas, en Consuegre.
DON JAPHETVAN ARMENIEN.
Don Alfons Euriques.
Marc Anthoon.
M. Ant.
’t Besluyt is vreemt mijn Heer, dat gy hebt voorgenomen.
Alfons.
Indien gy mijn bemindt, ’t zal al ten besten komen.
O ik en vind’ niet goet dat nederig verzoek; Ook wagt ik niet veel goets uit dees verkleding.
’k vloek Den dagh dat ik met u ben uyt Madril getreden, Wierdt alles door een brief uw moeder noch beleden, Zo waar z’om uwentwil in minder pijn.
zy meynt Dat hare nicht nu is uw Bruydt, en dat ’er schijnt U over ’t hooft een Zon van voorspoet en gelukken, Door haren Broêr Don Sanch’, dat gy zijn goude stukken, En dochter al bezit, en dat gy, kalen Heer, Door hem geworden zijt een Edelman van eer, Terwijlen blijft gy in dit heyloos dorp verstallen, Om dat ’er een jong dier u oog komt te bevallen, Niet denkende dat u Sevilien verwacht, En dat dees blinde keur uw welvaart gantsch versmacht.
’t Boerinnetje is fray, en jong, ik moet het lijden, Men mag om hare min wel loopen wat bezijden, Wel jokken, en wel zoet verheffen haren glans; Maar dat een blinde liefd’ u zo verrukt, dat gans U welvaart en geboort daar schipbreuk door moet lijden, Dat ’s voor een bottigheit geacht in alle tijden, En kent gy nu ook wel dien Heer van zulken waard’ Dat gy hem dienen wilt?
Men heeft my daar verklaart Dat hy heel machtig is, en goet heeft zonder enden.
Dat ’s waar; maar hy dient rechts tot gekspel zijn bekenden.
En hy is ook gek.
Dat ’s best.
Zo weet ik noch met wie ik lacchen zal in ’t lest.
’k Moet u d’histori van zijn leven laten weten: Hy wert Don Japhet van Armenien geheeten, Gesprooten uyt de Stam van Noachs tweede Zoon, Als Karel, d’eer van Gendt, quam door zijn Dorp gereden, Zo wiert hem voor gebracht dit fraay gestel van leden, ’t Geen hy zeer kluchtig vond, en wonder wel verzag; Ja volgen deed’ het Hof.
min als in eenen dagh Wist hy zijn rol zo wel voor dezen Vorst te speelen, Dat hy hem goet gevolg van schijven deed meêdeelen.
Maar mits den Keizer heeft verlaten ’t Spaans gewest, Zo wou hy in zijn Dorp hem geven weêr te nest.
Al waar hem zijn Marot zo deed’ den meester maken, Dat yder Patriot wierdt vyandt van zijn zaken; Dies hem de kinderen vast hielden tot een spot, En van hun allen wierdt gerekent voor een Zot.
Hy dan hier door getergt, is op het lest vertrokken, Ook zonder dat hy eens heeft luyen doen de klokken, En heeft, zints eenen week, in Orgas zich gedraayt, Daar geenen hen noch haan van zijnen handel kraayt, Dit is, in ’t kort, den aart van dezen Personagie.
Al ’t geen gy daar verhaalt is dienstig mijn vryagie.
Daar ginder komt hy met den Schout van dit vertrek, Die hem een Hoov’ling meynt, al is hy noch zo gek.
Vertrekken wy.
Don Japhet.
Foukaraal.
Japhet.
Heer Schout, hoe wel staan uwe zaken, Om dat gy mijn behaagt.
Noyt moet gy onheil smaken.
Misschien en weet gy noch te deeg niet wie ik ben.
’k Zal ’t u uytleggen is het immers moog’lijk, en Doen weten; want dees zaak al zwaar is te verhalen: Van vader Noë is ’t dat ik af kom te dalen, Van Noë die zich in een houten Ark behiel, Als ’t menschelijk geslacht meer dronk als hem beviel.
Ziet gy wel dat ’er niet zo net is als mijn oorspronk?
En dat ’er noyt Kristal zo net aan iemants oor honk?
Door zijnen tweeden zoon, Japhet, genoot ik ’t licht, Wiens edel bloet my loopt door ’t edele gewricht, En in deez’ werelt my alleen aan hem gelijk maakt.
De Vijfde Karel, die al zijne dienaars rijk maakt, Mijn Neef van ’t duyzenste en ’t negentiende lit, Zag dat mijn geestigheyt, en ’t zijn, voor hadt een wit, En heeft my, om dees reên, door al de Spaansche Steden Met hem doen wandelen, en korteling gebeden Te scheyden, overmits twee Zonnen in den schijn Voor zulken nauwen plaats te hart en vinnig zijn.
Maar mijne spraak die valt wat duyster voor dees luyden.
Heer Schout, verstaat gy ook wat dat ik wil beduyden?
Mijn Heer, ik ben niet vast in zulken hoofschen praat.
’k Bemin u des te meer, hoe gy my min verstaat; Want ik heel zelden kom mijn reên te degraderen: Doch nu zal ik z’om u demetaphoriseren, Dat is verlaegen, en min oppotzen, om fikx U te doen vatten, ’t geen u voor komt zo als Grikx.
’k Begin dan daar ik het gelaten heb voor dezen: Den Keizer, daar ik kom het sweemzel van te wezen... Verstaat gy mijn, Heer Schout?
Iaphet.
Dat ’s Parangon.
En dat noch min.
Zou ik verzwakken mijn Jargon!
Dat waar de kracht ontkent van mijnen ouden adel; Maar trachten wy ons wat te zetten uyt den zadel, Op dat ik dezen bloedt ten naasten by gerief.
Den Keyzer dan, die my was bloedtverwant, en lief, Heeft my tot Heer gemaakt, en Prince van Cockanje, En straks doen sluyten uyt de gasthuyzen van Spanjen; Want ziet, Heer Schout, ik trots de wereldt met mijn geldt, Zes duizent kroonen ’s jaars heb ik in mijn gewelt.
Den Cacik Urikis, en zijn kint Azateka, Gebooren alle bey van Chicuchikiseka, Verbleven om den aart huns lants te leggen af ten hoof, alwaar ik gaf Aen ’t kint zijn dochter my ten echt; maar op ’t begeeren Des Keysers, die zelfs quam ter feest tripudiëeren, Want hy als Neef daar aan verbonden was, en wou Dat alle heerlijkheyt ons bruyloft çieren zou.
Maar a propos, verstaat gy ’t woort tripudiëeren?
Neen Heer.
Dat ’s danssen: tracht ten eynd’ ook wat te leeren.
’k Heb my ten lest met eer tot mijn vertrek bereyt, En een gevolg gemaakt conform mijn edelheyt, En ben met mijn gezin na het gewest getrokken, Daar ik gebooren ben t’Almodobar; wat jokken Had ik met Urikis, en zijnen Dochter daar, ons genoegen was soo klaer Dat niet een wolxken onsen blijtschap quam ontstellen, Doch mijn Schoon-vader kreeg smaak in onz’ Muskadellen, Zijn Dochter, die met haar Papa een graagten had, En kreeg niet min vermaak in ’t smakelijke nat, Zoo dat het hun een hit heeft in het lijf gezonden, Dat zy ook beyde door de hitte zijn verslonden.