floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Als goel aen my die gaff, Theun.
Waert ghy niet mijnen?
Mijn Heer 't kan waer sijn, om dat ghy het selver seght... theun.
Waer is mijn liverey gy schelm?
Niet veer ie soecken, als ick u thoonen sal, en wilt dan soo niet vloecken, 'tstrijdt teghen uwe eer, en teghen mijn respeckt, claes.
Mejoncker siet ghy niet als dat hy met u geckt, de peer is rijp ghenoegh om aen een galgh te knoopen, Theun.
Schud' strack u kleeren uyt, ghy sult my niet ontloopen oyt 'k steeck u soo te neer sult.
Hier staen ick wel beschaemt.
Sy schudden hem.
En thoont geen tegenweer.... thiss.
Doet dan gelijck 't betaemt Eer ick 't in kennis neem en doen, der repareren.
U eer is goet om een galgh med te stofferen.
Vytgeschud sijnde ontdeckt de Livraj.
Siet daer oft loghens sijn, dat is mijn Liverey, en ist niet waer ghy dief?
'k was liever op de hey als hier soo naeckt te staen, 'k en dacht niet meer op trouwen... theun.
Soo moet men sulcken bruygoms leeren kermis houwen, houd itized by google.
Houd dat, en dat... sult.
Den diet en is niet anders weert Houd dat, thiis.
En dat gy oock... suit.
Gy rekel sonder steert Die my bedroghen heeft, dat u de droes moet haelen!
Stondt ghy maer op de leer, ick sou den Beul betaelen Om op te hanghen schelm, en uytgheruyfden boeff, binnen.
Houd dat voor uwen loon ghy luyshond, vuylen floeff.... ick wist wel dat sultaen haer liefde sou bequelen, en op het lesten van dit Spel op t soutvat spelen, ghelijck als nu wel blijckt, my deirt haer ongheluck..... lauv.
My oock Mevrouw... ick sal noch sterven van den druck... heu, heu, heu..., sult.
Wel lauw, wat 's dit geseydt... hoe siet ghy soo begresep, is dat om mijnen t'wil... lauw.
't en kan niet anders wesen, om dat ick u bemin, en soo bedroghen sijt, sult.
Wel ick en ben daerom mijn eere noch niet quijt, 't is beter, 'eer men die verliest, den aert te kennen Van die door vals bedrogh mijn eere socht te schennen, ghelijck als dyen Fiel Thijs Quinckslach was van sin Te doen tot mijne schand', o haetelijcke min, van sulcken lichten volck, lauw.
Soo magh ick dan noch hopen Te krijghen dat ick wensch... sult.
Wil ghy met my gaen loopen, daer ghy begheert, ick volgh, en gheef daer op mijn woort... lauw.
Noyt blij 'er maar en heb ick tot mijn baet ghehoort, als desen dagh van u... Wilt pack en sack dan maecken, ghelijck ick oock sal doen, wy sullen wel gheraecken, 't is beter los en vry te saem te sijn ghepaert, En dat men in de trouw sijn eere wel bewaert, als die te breken door den lust tot ander Vrouwen Of 't Dochters, als men weet dat men die niet kan trouwen, Schoon ick onnoosel sien ghelijck ghesoute vlees Dat in de pekel leyt, ick sal u uyt de vrees Van meerder slaverny, als daer g'in waert, bewaeren, En maecken dat wy alle twec wel sullen vaeren, sult.
Als ick u Vrouw sal sijn, ick bid u daer op let... d'aub.
Is't saecken dat gy my daer naer geen borens set, die vassen door den hoet, maer dan sout met u vuylen, Die 't niet en straffen als 't gheschiedt, en sijn maer uylen, En hoeren die het doen, sult.
Siet ghy my daer voor aen?
Neen scker als ick 't sagh en werdt het noyt ghedaen Mijn suyvere Diaen, u klaere Caters ooghen Brandende als een vuur, om haringh op te diooghen En uwe borstiens sect paramidael en rondt, Blosende lippekens, en vrindelijcken mondt, als Gocltjens ondersiel soo root en sacht, behaghen Een jeghelijck, die daer sijn ooghen op magh staghen hoe sou ick dan oock niet op sulcken Morghenstert Verlieft sijn, en daer med' wegh loopen mij en verr' om beter als Claes Nar met dees sultaen te vaeren... sult.
Maer alsien loopen gaet, moet men sijn eer bewaeren En noyt besmetten door een onghelijcke min... lauw.
Die 't anders doen sijo vuyl, komt gaen wy dan Vrindin, Niet eerelijcker als in deught en eer te leven, En soo malkanderen het woordt van Trouw te gheven sult.
Terwijlen dat ick ben uyt mijne staverny Bedrieghelijck verlost, soo set ick aen een zy Al mijne droefheydt, druck en leet my over komen Als ick ghevanghen werdt en ben op Zee gheno nen, en hier voor een Slavin verkocht, 'k gheeff u mijn handt, en daer by oock mijn woordt tot eenen onderpandt.
Een quaedt verholen blijft, dat heeft hier wel ghebleken een oock dat niemand' in een gat sijn hooft moet steken Daer hy niet door en siet, men wordt te licht verbrandt Als men 't vuur komt te naer, dat doet het misverstandt Dat qualijck wordt ghebruyckt, om jemand' te bedrieghen Met loghens, die noyt voor de Waeiheydt konnen vlieghen, Sy worden eens ontdeckt, en nimmermeer ghelooft, Schoon datter menighmael de Eer wordt door ontrooft... bynde.
Waerheyd baert Nidt.
De haegsche eermis.
BLYSPEL IN 'sGRAVENHAGE, gedruckt by GERRIT RAMMAZEY, boeckdrucker in de Houtstraet, by 't Pleyn, in 't Schermstraetje, 1710.
Aen de diETITESBERs DER POEZY Antsluyden die de kunst van Poëzy beminnen, En daer in altemets verlustigen de sinnen, oock selver, van die stof, iets brengen voor den dag Daer Neerlants Sang.
godin haer roem op draegen mag.
U kom ick, uyt Boisleau, dees lessen meede deelen, waer door men, op Parnas, kan goede vrugten teelen, syn digtkunst is de bron, vaer uyt sy syn gehaelt, En voor, die t Frans niet kan, heb ick die dus vertaelt.
Een digt is maetgesang, en kwetst de Leesers ooren, Soo hardheydt hem belet den regten toon te hooren.
Als midden in het Vaers de sin een weynig rust, en hy daer adem loost, geeft hem de klanck meer lust.
Een letter van geluyt laet geen vokael ontmoeten, Of smelt haer beyde in een, dat kan de klanck versoeten.
Soeckt woorden, die met een verwecken soet geluyt, uyt welckers saemen vloet geen tegenstryt en spruyt.
De snyding moet uw vaers soo niet in stucken breecken, Of het geen voeten had, en maeteloos wou spreecken.
Last aen te korte maet geen overspringent woort, Dat tot de sin en t rym van t volgent vaers behoort.
Die hobbelige trant van snyding kan t vermincken, als of gy Pegasus wout, onder u, doen klincken.
Hoe dat een Vaers min stoot, hoe soeter dat het vloeit, hoe minder dat de tong des Leesers werd vermoeit.
Men moet, tot dat behulp, syn Poëzy niet wennen, Of men geeft van syn geest d'onvrugtbaerheyt te kennen, en toont syn maegerheyt, om te gering genot.
Die sig ter deeg bedenckt, vind ligtelijck een slot.
De rede moet altyt het stege rym geleyden, En men moet nimmermeer die van malkand'ren scheyden, al schynen sy somtyts in onderling geschil, De voorste voert de magt, het ander heeft geen wil, En sal gehoorsaem syn, al laet het sig wat wagten, soo gy het vinden wilt, soeckt het in uw gedagten.
Leert dencken eer gy schryft, gy die genegen syt, aen phoebus en synchoor, op t'offeren uw tyt.
Het geen men wel beseft, werd dan ligt uytgesproocken, daer toe syn een Poëet de woorden noyt ontbroocken.
Wat syn vetnuft versint, geeft hy klaer te verstaen, en doet het, op t papier, met weynig moeyte staen.
Maer toetst met oordeel eerst, het geen gy hebt versonnen Of wel een Leser oock uw sin sal vatten konnen, en of gy niet soo hoog genomen hebt uw vlugt, Dat hy niet volgen kan uw vleugels in de Lugt.
Door redelose drift een Digter opgenomen, waarde menigmael vervoert tot ydesheyt van droomen, en beelt sig selven in, dat men het niet en agt, dat door een ander ook, kon werden voortgebragt.
Dus gaet hy met syn breyn tot in de wolcken dwaelen, daer de regtsinnigheyt geen ligt weet uyt te haelen.
Ick speur vergeefs hem naer, en mis gestaeg de voet, om dat ick, op den tast, syn meyning voegen moet.
Waer in hy, door de banck, soodaenig wert bedroogen, dat hy door klaetergout verleyden laet syn oogen.
Als men aen valsche glans hoogdraevent sig vergaept, dan schemert het geligt, wyl het oordeel slaept.
Byvoegsels die de sin niet duydelijcker maecken, noch nadruck setten by, wilt als stoplappen wraecken.
Een woort dat, in syn plaets, te voorschyn wert gebragt, geeft aen een Vaers cieraet, en ongemeene kragt.
Soo doet de schicking oock.
Gy moet den draet niet breecken, van dat nu dient gesegt, en weerom laeten steecken, dat nog niet komt te pas, maer laeter uytgestelt, het gevoegelijck, in het vervolg, gemelt.
Weest befig, in uw breyn, met eedele gedagten, Geringe omstandigheyt wilt, als onnut, veragten.
Wat overtollig is, wert walchelijck van smaek, dies put de stof niet uyt van uw begonnen saek.
Indien gy my te veel doet van een voorwerp leesen, door al het lang geteem, sal ick versaedigt weesen, mijn sinnen werden loom, mijn geest wert uytgeblust, door de verandering verweckt men nieuwe lust.
De kunst is dat men soet met deftigheyt kan mengen, en, op syn tijt, nu jock dan ernst weet voort te brengen.
Een digter die van 't een niet op het ander springt, en hout de selfden toon, schynt dat hy Psalmen singt.
Wilt in een suyvre spraeck, het geen gy digt, beschryven, En al, wat nytheems is, mag in uw stijl niet blyven.
Ons Moedertael is rijck, en heeft een woordeschat, Die, sonder hulp, uytdruckt, al wat de geest bevat, sy laet ons, uyt gebreck, in een verhael niet steecken, al wat men noemen wil, is daer in uyt te spreecken, en, die haer kragt wel kent, vint dat haer overvloet, aen de bevattingen van ieder een voldoet.
Siet dat gy sonder feyl uw meyning voor kont stellen, mits geen onduytschen draey de spreeckwys mag versellen.
A3v, p. 17 igitized by gle Aen de Liefhebbers der poëzy.
Indien de Letterkunst uw Vaers niet doet verstaen, hoe helder dat het klinckt, mijn geest is niet voldaen.
Wat onverstaenbaer is, al bromt het in mijn ooren, Dringt tot de geest niet door, en kan hem niet bekooren.
Een opgeswolle stijl gelijckt een blaes vol wint, als men gebrecklijckheyt in sin of woorden vint.
Men kan eenvoudiglijck wel grootse dingen treffen, daer toe moet men syn geest, meer als syn stijl, verhessen.
Al wat de ziel ontroert, en door verwond'ring vleyt, spruyt eer uyt het verstant, als uyt hoogdraeventheyt.
In t onwaerdeerlijck schoon wert dat alleen gevonden, Dat aen een kleyn getal, door phoebus, wert gesonden, uyt duysenden, waer door het Hof hem wert gemaeckt.
Geluckig, die soo ver is in syn gunst geraeckt!
Verhaest u niet in t werck, door vaerdigheyt gedreven.
Wie vraegt, of gy het ras of langsaem hebt geschreven?
Hy toont, die ryment loopt, en sig de spooren geeft, dat hy veel verstant, als weynig oordeel heeft.
Want aenstonts sal een Vaers niet, naer dit voorschrift, vloejen, des moet gy d'eerste schets verkneden of besnoejen.
Schrapt uyt dat u mishaegt, boet beter woorden in, op dat gy 't metter tijt, moogt krijgen naer uw sin.
Ontsiet die moeyte niet, en laet u niet verdrieten, Al moet gy meenigmael het in de vorm vergieten.
Hout echter nog niet op, schoon het u selfs behaegt, Tot dat gy van een vrient het oordeel hebt gevraegt, die gy verseeckert syt, dat u niet sal bedriegen, noch uyt onwetentheyt of gunst sal willen liegen, neemt sijn vermaening aen, en schaeft met hem uw Digt, Soo mag het eyndelijck verschynen in het ligt.
Dit leert hy hier en daer.
Ick heb hem nae gestaemelt En tot uw onderregt, Liefhebbers, het versaemelt.
Schoon syn oorsproncklijck rym myn nahoots overtreft Ick ben genoeg voldaen, heb ick de sin getreft.
Maer da by Google Aen de Liefhebbers der poëzy.
Maer daerom meen ick niet, dat men steets in myn schriften, Met een naeuwkeurig oog, geen stof vint om te siften, en dat myn Sang.
Godin, noyt overtreden heeft, De lessen die sy hier u tot een regel geeft.
Ick wys een ander aen de weg om lof te haelen, Schoon ick myn selven niet kan myden van te dwaelen.
't is geen laet dunckentheyt die Phaebus schat ontbloot Maer mede deylsaemheyt van uwen Kunstgenoot.
C. DROSTE.
PERSOONAEDJEN.
NOOM JAPICk, een kwaecker.
GEERTRUyt, syn suster.
FXTIE SUS, syn Dogter.
STOFFEL JAPICKSEN, syn Soon.
JUFFROUw VALENTIN, sin Nigt.
VALENTIN, syn Neef.
De schout.
SYBILLE, twee Koopvrouwen.
GRIET, overal, twee Gauwdieven, liGTVOET.
De diend'ren.
JONGENS en meysjes.
Het tooneel is in den haeg op het Buytenhof.
D'opag.
De haegsche. smi. blyspel.
GRIET, sYBILLE, yder in een kraem.
De plaets, daer gy nu staet, heb ik voorheen beslaegen, Gy moet den Onderschout best weten te behaegen, en hebt hem door gerief, gekregen tot uw vriendt, men weet wel hoe men gunst van sneukelaers verdient.
Indien uw Man begint sijn voorhooft eens te klouwen, Mogt hy sijn vingeren wel tegens horens douwen.
Hadt ick gelijck als gy, die Vent ten dienst gestaen, gy hadt my dese reys, geen ondersteeck gedaen.
Die van de ligten is, moet altyt boven dryven, daer men een deeglijck mensch sal aen de gront, sien blyven.
Ick hadt al langh gehadt, het geen ick nog ontbeer, indien ick hadt, als gy, my kwyt gemaeckt myn eer.
Boosaerdig montraveel met onbeschaemde kaecken, dat gy my daer verwyt, sal ick u waer doen maecken.
Een vredemaecker sal doen haelen in uw hals, Wat gy daer hebt gesegt, als lasterlijck en vals.
Maer gy schroomt selver niet Schout Haspel te betigten, of gy hem door vermaeck bekwaem waert te verpligten.
Meent gy, dat hem bekoort een oudt gerimpelt vel, dat, jized u na de haegsche kermis.
Dat, met verslete kaert, hy waegen sou het spel?
Hy moet wel hongerigh en lustigh sijn naer foppen, die men gesneden broot sal in de goot sien doppen.
Het is u leet genoegh, dat 't geen gy my verwyt, niet gebeuren magh, door afgunst van de tydt.
Gy syt oock jongh geweest, maer 't is soo langh geleden, Dat men vergeten heeft uw buytensporigheden, de sponcy van de tydt heeft die reets uytgewist, Soo dat men niet meer weet, waer in gy hebt gemist.
Mits gy myn ouderdom maer op myn broot kont leggen, weet gy niet op myn eer of handelingh te seggen, noch op myn ommegang, maer al het Sil verwerck Dat in uw kraem soo blinckt, heeft het sijn toets en merk?
Of anders sal men weer uw valsheyt achterhalen, En voor de tweede mael de boete doen betaelen, als toen gy hadt gekeurt aen ongekeurt gehegt, waer van het eene stuck was goet en 't ander slegt, schoon 't was aen d'eene kant geteyckent en gesteecken, Wanneer het wiert verruylt, is het bedrog gebleecken.
Hadt gy niet onder 's handts dit schennis afgemaeckt, Uw Man was ligtelijck op een Schavot geraeckt.
Maer daerom niet getreurt, dat kan u niet verdrieten, En wederhout hem niet sijn werck vol loot te gieten, Daer 't in de holtens is behendig overdeckt, waer door het swaerder weeght, en gy meer voordeel treckt.
Als een Boerin hier komt, een goude ketting koopen, Schoon onder goet alloy wat valsche schaeckels loopen, Die men daer naer bevindt van koper en vergult, Weet gy met lochenen te raecken buyten schult, om dat bewys ontbreeckt van wie het is gekomen, sal wroeging van gemoet u nimmermeer doen schromen.
Die Boere koopmanschap is tot bedrog bekwaem, men kan daer op niet sien de goutsmits merck of naem.
Google BLYSPEL.
Wel juffrouw Falbala, het voegt u wel te snappen, uw heele kraem bestaet, maer uyt gestole lappen, die door t oog van de schaer, sijn in de Hel geraeckt, En tot een Schortekleet of Mutsen sijn gemaeckt, Of tot een wytse Scherp, gelijck een vlag, vol trappen, Een Neusdoeck om den hals, of armosyne kappen, die scheele Joost uw Man dan haer gedaente geeft, Naer dat hy weyniger of meer gestolen heeft.
Hy werckt voor Mans soo wel, als mode siecke vrouwen, die, schoon hy lustig taeckt, hem echter nog aenhouwen, Om dat sy sien uw huys bekwaem tot haer gerief, Daer gy haer niet belet, te spreecken met haer lief, Soo dat de rocken ligt onder de broecken raecken, En dat een sijde keurs gevoedert werdt met laecken.
Het rocklyf dat dan past, moet wyder sijn gemaeckt.
Door dien de middel swelt, eer t jaer ten eynde raeckt.
Gy vindt uw rekening, by t'naeyen en uytleggen, en geeft daer weynig om, wat dat uw bueren seggen.
Heeft ondervinding u myn handeling geleert, Wanneer gy met uw pol tot mynent hebt verkeert, heb ick daerom somtyts myn kamer hooren kraecken, als gy joost heene sondt, om u wat te vermaecken?
Nu weet ick waerom gy, soo vaeck, tot mynent kwaemt, gy brengt dus aenden dag uw eygen schand'en schaemt.
Gy durft dan, eerloos stael, uw vuyligheyt bekennen, om door uw logenen myn goeden naem te schennen?
Het blijckt, dat gy voor winst een koppelaerster syt, En daer by dat uw Vent sig als een kogchel kwyt.
Soo ras ick, in uw huys, die neering heb vernomen, Heeft men my naderhandt daer nimmer in sien komen.
Ick was uw klant voorheen, maer nu syt gy my kwyt, en daerom toont gy my die bitterheyt en spyt.
Maer?
De haegsche kermis.
Maer juffrouw Valentin sal dit verlies goet maecken, indien sy door uw hulp, komt aen de Man te raecken.
De snoeshaen, die haer vryt, staet haer niet kwalijck aen, Schoon hem haer moey verbiet meer met haer om te gaen.
Sy weten in uw Huys malkanderen te vinden, En door die samenkomst haer vrienden te verblinden.
Gy krygt de vrye slemp, hy voedt u steets met hoop, dat gy genieten sult, het treckgelt van de koop.
De vrees voor straf sal sulcks uw baetsugt niet beletten, Al sou men u ten toon, in d'ysre Kooy, weer setten, waer in dat gy, tot spot, soo lang wiert omgedraeyt, tot gy van onderen en boven waert begaeyt.
GRIET, uyt haer kraem komende.
De steecken van uw tong wil ick niet langer lyden, ick sal u, met dit mes, den boosen beck op snyden, het kost dan wat het wil, en geven u een veeg.
Komt dienders staet my by, weerhout dees helleveeg.
GRIET, sYBILLE, de schout en dienders.
Wat hoor ick voor geraes?
Wie durft rumoer verwecken, en op de Kerremis baldadig messen trecken?
Gy kont niet lochenen, het geen blijckt door de daet.
Wel Vrouwtje weet gy wel wat boete daer toe staet?
Wy sullen naderhandt malkand'ren daer van spreecken, wanneer de klock gebiet, de Kraemen af te breecken.
Onthoudt het evenwel, dat ick u heb bekeurt, ick houd het soo lang goets, het geen gy hebt verbeurt.
Hoe gaet gy, Grietjebuer, sonder u te buyten?
Indien ick wild', ick soud' u doen de Winckel sluyten, 't is beter dat gy bloeit, en my te vreede stelt, Ick soeck uw schaede niet, dan wint gy nog wat gelt.
oogle BLT SPEL.
Wie kan sig meester sijn?
Sy heeft aen my verweten, Dat ick in d'omdraey Kooy voor desen heb geseten.
Hadt ick myn moet gekoelt, haer backuys opgehaelt, dan hadt ick vergenoegt de breuck aen u betaelt.
Soo daer was bloet gestort, en ick het hadt vernomen, soudt gy soo ligtelijck niet uyt myn handen komen, het is u wel geluckt, dat ick het heb belet.
Want voor een kleynigheydt kondt gy nu sijn geredt.
Hadt gy haer flus gehoort, op onse kennis smaelen, gy soudt haer, boven dat, montgracy doen betaelen.
Wist gy, wat sy met een ons beyden al verwyt Gy soudt, hoe seer sy piept, geen deuyt haer schelden kwyt.
DE schout.
Men kan een Vrouwe mont het snappen niet beletten, of haer een woort ontvalt, daer moet men niet op letten.
Indien geen feytlijckheyt moetwillig is begaen, kan men een quaede tong niet in de boete slaen.
Maer een geweldenaer brant altemets sijn pooten, wanneer, door overmoet, hy durft sijn mes ontblooten, al snydt of kerst hy niet, de wil is voor de daet, men straft hem in de beurs, voor 't onvoltrocken kwaet.
Maer, op de kermissen, werdt nu niet veel gesneden, De Wyn is al te duer in Dorpen en in Steden, de Boeren hangen nu het Mesje niet meer op, men krygt in geen gelag Voorvegters by de kop.
Het kermis bier wordt dun, en houdt elck by sijn sinnen, voor heelkunst nog voor ons en valt niet veel te winnen, men sit malkanderen nu selden in het haer, en werdt, aen alle kandt, de slegten tydt gewaer.
Ben ick daer oorsaeck van, moet ick dit nu misgelden?
Wie werdt niet ongesint, wanneer hy sig hoort schelden?
B3v, p. 14 de haegsche kermis.
14 de schout.
De woorden die men spreeckt gaen niemant in het lyf, ick hadt geen vadt op u, bleef het by het gekyf.
Het was maer haestigheyt al wat hier is bedreven, gy moet soo nauw niet sien, en my die schult vergeven.
Men is sijn selven niet, als ons de gramschap port, ick heb haer maer gedreygt, daer is geen bloet gestort.
DE SCHOUI.
Hadt ick 't u niet belet, gy hadt haer wang geschonden, En vinnig toegevlooyt, indien ick wiert bevonden, Dat ick oogluyckende myn pligt te buyten gae, En ymandt hadt verschoont, ick raeckte in ongenae.
JUFFROUwVALENTIN, en de voorgaende.
Juffrouw Valentin wilt dog ten besten spreecken, laet my hier by de Schout, in het verdriet niet steecken.
Gy hebt van overlang vermogen op sijn geest, en gy syt myn vriendin, gelijck het scheen, geweest.
Om kleyne beuseling wil hy myn buydel drucken.
Daer houdt men door in toom de boosheyt van uw nucken.
JUFFROUwVALENIIN.
Ick weet niet wat het is, maer soo gy my wat acht, Sie door de vingeren, en houdt haer buyten klagt.
Gy moet, om mynent wil, haer misverstandt verschoonen.
De schout ick heb al lang gewenst, aen u te mogen toonen, hoe seer ick u bemin, en oock uw dienaer ben, nae dien ick uw Persoon en goede seden ken.
Gy siet myn meenigmael ontrent uw Vensters dwaelen, Op hoop dat ick myn Son mogt door het glas sien straelen, Of oogle BLT.
Of op de stoep, met u, mogt raecken aen de praet, wanneer gy voor de deur in d'avondt koelte staet.
Maer noyt sogt het geval my, daer door, te verblyden, Soo dat het schynt, dat gy myn aenspraeck soeckt te myden.
Mits myn gelegentheyt u niet bekooren kan, En dat gy hooger denckt, als om een burgerman.
Hoewel gy daer, soo wel als ick, syt uytgesprooten.
Hebt gy meer goet als ick, dat kan u niet vergrooten, daer tegen heb ick weer een ampt dat ick bedien, en in het huywelijck moet men op 't meest niet sien.
Ick heb een vremdeling u dickmael sien ontmoeten, En u beleefdelijck, als kennis, hem sien groeten.
Wie weet van waer hy komt, of hoe hy waerlijck heet.
Het is misschien een schurck, al gaet hy weyts gekleet.
Gy sult u mogelijck aen 't uyterlijck vergaepen.
Een witte vagt bedeckt somtyts wel schurfde Schaepen.
Die met een vremdeling wil trouwen op de schyn, Heeft selfs bedrog in 't sin, of wil bedroogen syn.
JUFFROUw VALENTIN.
Het is soo Burgerlijck van Trouwen strax te spreecken, eer onderlinge Min, door omgang, is gebleecken, dat ick in myn gemoet, af keerigheyt bevint, voor ymant die, daer door, syn vryery begint.
Ick neem somtyts vermaeck, met ymant te verkeeren, dien ick al evenwel niet sou tot Man begeeren.
Ick houde een Minnaer aen, soo lang ick Vryster blyf, die wel te leven weet, alleen tot tyd verdryf.
Ick wil van yder een de wieroock wel ontfangen, maer aen den offeraer myn hant daerom niet langen, en oordeel meer vermaeck in t vleyen van de min, als in de sorg voor Man, voor Kint, en Huysgesin.
De moeyte die men neemt om my steets te vermaecken, syn soete prickelen, die myn inbeelding raecken, maer die lief kosery neemt datelijck een ent, google soo de haegsche kermis.
16 Soo ras als Man en Vrouw malkand'ren syn gewent.
En soo men, door de Trouw, sig selfs niet heeft verheven, Om met aensienlijckheyt en pragt te konnen leven, vint men in 't Huywelijck geen soetigheden meer, want hy die Dienaer was, wert naderhant ons Heer.
Ick vrees dat gy nog lang uw harsenen sult kwellen, eer dat gy, naer uw sin, u sult ter neder stellen.
Of een verlepte Roos sult werden door de tyt, Die gy door ydle waen hoogdravende verslyt.
Dan sult gy nog wel eens om myn aenbieding dencken, En aen geringer Man, als ick, het jaewoort schencken.
Dat is van uws gelijck gemeenelijck het lot, sy raecken van den tant, of werden eerst bedot.
Als haer verwagtingen, daer naer, in roock verdwynen, beginnen sy te kwynen.
En die geweygert heeft te syn een burgers Vrouw Blyft een bedaegde Maegt, en krygt te laet berouw.
Hout myn vermaningen altijt in uw gedagten, En wilt u voor bedrog, van een verleyder, wagten.
Uw Dienaer regtevoort kan hier niet langer staen, om dat ick moet rontom op alles gaede slaen.
JUFFROUW VALENTIN, GRIET.
Ick vreesde dat hy soud' in 't teemen nog volherden, en dat ick hem soo ligt niet kwyt sou konnen werden.
Ick wagt myn vryer hier, de Heer van Overal Heeft my belooft, dat hy hier aenstonts komen sal.
Wat is hy wel gemaeckt, hoe aengenaem van wesen!
Men weet wel, dat hy moet van goeden huyse wesen.
Soo wie wat kennis heeft, kan sien uyt syn gelaet, dat hy by Google BLTSPEL.
Dat hy gesprooten is uyt hoog geboore saet.
Ick was verschrickt, als ick hem eerst by my sag komen, Om dat hy was voorheen verscheenen in mijn dromen, en dat hy naer dat beelt, ten naesten by, geleeck, het geen ick in mijn slaep, met groot vermaeck bekeeck.
Dat my syn hand aenboot, om in een Land te leyden, vol Wyngaert, koren Land en groen begraesde Weyden.
Daer ick niet meer te voet behoeven sou te gaen, mits dat een Koets en stoet my daer ten dienst sou staen.
My dagt, dat ick my sag, door yder, feestig eeren, en dat ick aen een Hof met grooten ging verkeeren.
Heugt u niet, dat ick u dit alles heb vertelt, waer door my soo veel heyl en achting wiert voorspelt?