floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Dus moetmen met de mannen leeven, heur klop, in plaats van drinkgeld, geeven.
Zou ik geen voogd zyn?
voor gewis, me dunkt dat dit ons eigen is.
Zy gaat naar 't pothuis.
Hier zit myn eezel weer te blokken... maar!
Zacht, hy is 'er uitgetrokken, wel hoe of 't langer hier zel gaan?
Ik zweer... maar, daar komt hy al aan.
K'es, griet.
Waar zy 'er gy weer geweest, sleeplenden?
K. EES.
Wel daar ik niemand heen kon zenden.
Wel, Luishond, is dat spreeken?
'k zweer!
Waar is de bullpees, geef me weër.
Zy staat hem.
Zulk dwars bescheid.
Voort, wil 't me zeggen, of 'k zal jou over 't bankje leggen.
KEES, Digitized by google.
De ontvogde 12 kees.
'k was daar de Vorst te voet moergaan.
Wel, wyf, wel, kunje t nou verstaan?
Dus myn rug te beuken.
Ja, maar dat is zeer goed voor t jeuken.
Doch, was t geen leugenkakje?
KEes.
Neen, neen zeper!
Wel, dan weest te vreën, en, als een man strak weer aan 't werken, 'k ga om myn hart eens wat te sterken.
geefme heiligavend.
Wis, geef jou daar heilige avond, 't is zo laat noch niet, dat moet je weeten.
Wel hoe, men zal terstond gaan eeten.
Dat liegje, guit, 'k wil dat je zwygt, en niet eer, als ik, honger krygt.
Heb jy eens t hart van uit te loopen, zo zulje t met de huid bekoopen.
Ja wel, wat is een man gebruid, die, als hy maar het huis gaat uit, zijn wyf daar van moet reekning geeven.
Nou, 'k hoop zy zal niet eeuwig leeven.
Daar leggen noch twee schoenen, k mag Die lappen, want indien ze zag Dat die noch ongedaan daar laagen, ik kreeg, in plaats van eeten, slaagen.
Kees gaat in zyn pothuis.
VYf, digitized by google vrouw.
JAN, kees in zyn pothuis.
JAN Zingt.
Za, Courasy!
Nou, myn hart, hey!
Verban nou alle vreezen, 'k wil uw droefheid en uw smart, met een frisse dronk geneezen.
Wat baat te zorgen?
Niemendal, 'k zweer ik daar niet aan denken zal.
Al speelt men wyf de lichte pop, al gaat zy ell een braveeren.
Al plant zy hoorens op myn kop, t gaat niet aan myn koude kleeren, wanneer ik maar mag lustig zyn, wie is niet vrolyk by de wyn?
Dat lag 'er boven, en dit zal hy drinken.
Er onder gaan.
Beget 't heeft val, 'k wou daar geen zoete koek voor eeten.
Maar inderdaad, k wouw wel eens weeten, Of men ook myns gelyk wel kend, Voorwaar ik ben al een snaakze vent Als ik begin.
Maar k moet ook denken, k zou aars myn rippetazy krenken.
Een Man moet heer zyn van zen wyf, Wat zynze ook aars als tydverdryf, Voor onze vaak ontstelde geesten?
En ik verfoeiy die man op t meesten, Die zich gestaag laat doeken van zyn vrouw, en haar de broek geeft an.
Doch wat mag onze Buurman maaken.
O kees je maat!
Jou snaak der snaaken, wil met my eens lustig zyn.
My niet, JAN. 't is brandewyn, wat zou men staag dus zitten duiken.
Men wyfje mogt het ruiken, wel laatze t ruiken, malle gek, en, zeid ze wat, fluit haar de bek, met vuistlook, en met knuppelslaagen, dat zel de reuk wel wat verjaagen.
KEES, uit het Pothuis komende.
Dat moest ik doen, als ik had lust Om dood te zyn, neen, k hou men rust.
JAN, terwyl Griet hem beluistera.
Wel, kees, moet jy je wyf dus vreezen?
En zou ze wel je meester weezen?
Foey, had ik nimmer jou gekend, se moet heur anders wennen, Vent, En heur fraay na je handen zetten, En deeze norse kop verpletten.
En zeggen doetmen dit of dat, Of geeven haar een voet in 't gat.
Ja, kanje met myn wyf zo leeven, 'k wil jou haar daad'lyk overgeven.
GRIET, KEES, JAN. GRIET.
Wel, waar wil dit noch langer heen?
Geef jy dat jou is, iammeleen.
Kom, kom, kmoet jou eens fraay weer kleunen.
JAN. hei, za Courazy, dat zyn deunen, ia wel, wat boozer dioes is dat kees.
Genade, wyfje, och!
Myn gat, myn rug, en schouders, kop en lenden, oey!
Oey, houd op je zult me schenden.
Hoe smaakt die knapkoek, zeg, oomkool.
Keet schreid, geef my we'er weg, jou rechte jool.
Noulstig, wakker, nou aan 't schreijen, JAM.
'k weet dat ik hier van daan zal teijen, eer 't mee myn beurt word.
Jan gaat in huit, ex kumt in 't venster leggen.
KEES, al bikiende.
'k loof het wel.
Heb jy noch niet genoes?
ik zel jou noch wel wat van t zelfde geeven.
Neen, 'k heb genoeg voor al myn leeven.
Kom, kus myn duim dan als een man.
Wyf, wat zal.
GRIET, hem dreigende.
Kom, al we 'er an.
D. ja wel!
GRIBT.
KLES.
Wat duizend schanden, de ontvogde GRIET.
'k zal jou verscheuren met myn tanden.
Kees kust haar duim.
Maar, nou hier onder deur.
Wat, wyf, je hebt jou man ook veur.
Hoe wil je niet?
Wel ik zou zeggen Hy loopt onder haar arm deur.
En, 'k zweer, hier zou een huisjeleggen.
Waar is die wyve smyter nou?
Kom hier, jou Plaager van je vrouw En kom u tegens my verweeren, 'k zal jou dat wyve slaan verleeren, jou rechte fun, jou dronken bloed, jou Raavenaas, die niet te goed Zyt om de honden voort te smyten.
Jan, uit het Venster, ik zeg jou, Griet, laat dit verwyten, En schelden, of, by gorkom, k zweer.
Ik leg jou op je rug ter neer.
Jou hoorenbiest, durf jy me dreigen?
't is wel, ik zweer, laat ik je kreigen, ik veegje voort de bek van een.
Zy trekt haar mee.
Heb eens het hart, en komt beheen, 'k Heb gistren eerst men mes gesseepen, hoe wou ik jou in 't bakkus keepen.
Jan. meen jy dat ik zo gek zou zyn, En my zou steuren aan een zwyn Haar knorren?
Jou blooije schyter, jou Eerdief, focy, jou Wyvesm yter.
Hier tegen my durft hy niet staan, maar vruw.
Maár een onnoosle vrouw wel slaan.
Maak geen geweld meender voor de buuren, of k zel je straks men wyf toe stuuren.
Men wyf toe stuuren, zouje hond?
Kom jy 'er uit.
Jan. neel, gaa terstond Naar buiten, en dat wyf weg jaagen.
Ik loof gewis hy vreest voor slaagen.
Ik leg men handen aan geen vrouw, en beb 't niet tegen haar, maar jou.
Neeltje beneden, en ian boven uit het huis, kees in 't pothuis, GRIET, PIETJE, dirkje.
O che!
Grietje buur, houd op met kyven, en wil niet langer hier verblyven, men man komt straks beneen, wat raad?
Gy raakt voorzeker dood GRIET.
Ia, laat hy maar slecht komen fluks, doe open, of k zal de deur ter neder loopen.
K heb lust tot vechten, ja, ik wil..... neeltje.
Och, keesje, hou jou wyf vast, kees, uit het pothuis komende.
Ik durf niet, maar ik wil wel smeeken.... griet, bem weer in.
't Pothuis jaagende sa, kom jy hier jou neus in steken?
Weg, dikbast, straks weer op jou stoel, of jy krygt licht, als flus t gevoel.
Der bullepees.
Ik zal niet kikken, En my voort aan het werken schikken.
Ik bid maar dat je my niet slaat.
Dat heb ik voor myn tusschen praat.
GRIET, tegen Tan.
't is wel, joost Durfniet.
Ja, karonje, brui heen slegts.
Zal jou kleunen.
Konjegriet.
Wel nou, ik hou het dan te goed, je komt me ligt wel eens te moet.
Jan, 'k zal jou dan ook niet schuldig blyven.
Jou, Luizebos, jou nar.
NEELTje, voor deur komende.
Dit kyven Heeft lang gendeg geduurd, dies Griet, het was veel beter dat je t liet.
Ik zeg, hou 't smoel, of 't zelje rouwen.
Wel, 'k wil voor jou myn mond niet houwen, graauw jy je zuster toe, wel, ik Besta je niet.... griet.
Digitized by google vrout.
'k zeg weest goed schik, of jy zult my noch dosder maaken.
Jan. za, wakkerwyf, past wat te raaken, en geeft heur eens een klap aan t oor, ik geef jou straks er drie weezer voor.
K Wil niet, al wou je er vier voor geeven, tut, tut, daar is niet aan bedreeven, zetje schrap.
Tast toe maar wakker.
Ik geef een vaan voor de eerste klap.
Doe jy 't voor heur.
'k zal jou 't uitkornen, En jou die dikke muil optornen.
Jan. 't is best dat ik jou raazen laat, en steur me niet aan deeze praat.
Hy doet het venster toe.
Dat 's toe.
Nou jongens, nou an t zingen, hoe dat een vrouw een man kan dwingen.
PIETJE en dirkje.
Hy, sa courasy, Jan durft niet, jou, jou, jan durft niet tegen Griet.
Van hier, jou schelmen, met jou razen.
PIETje.
Zacht, sla niet, wyf, of 't geld jou glazen.
DIRKJE.
Maar, dit diend nu straks hor gemaakt.
Ia, maak maar dat het ruchtbaar raakt.
Kom, gaan wy al de buurt door kryten, dat ian de swarte Smit liep schyten, en niet dorst vechten met een wyf?
Dat hem uittarte, en wouw te lyf.
Jongens binnen, griet.
Ja wel, ik lag me noch ten enden.
Dit dienen aanstonts myn Bekenden Te weeten.
'k run daar voort naar toe.
Ja loopt zo lang tot jy bent moê.
JAN, neeltje, kees in 't pothuis.
Neeltje, dat was een Staaltje, dat was spreeken!
Wat weet dat wyf een wind te breeken.
Maar, maatje lief, dat was een bui!
Die is voorby, 'k hou 't met die lui, 't rag zel heur voor de mond niet wassen.
Maar, waarom wouje strak niet passen Op 't geen dat ik jou heb belast?
Wat was het, vaar?
Jan. dat jy ze een tast vier zoud om heur ooren geeven.
Op drie voor een.
NÉELTje.
Ik zal me dit wel wachten.
Jan. maar, ik wil dat jy in t een en t aar my nimmermeer zult tegenstreven.
Kom binnen, 'k zaltje nou vergeeven, maar maakt dat jy gehoorzaam zyt.
NEGENDETOONEEL.
K'es in 't Pothuis, is 't niet bedroefd, dus al den tyd Te zitten werken, of te draaven, En nooit het hart te moogen laaven?
En 't twyf dat trekt steets op den tril, en doet al 't geen dat zy maar wil.
Noch zou ik daar heel min om geeven, indien me maar gerust mogt leeven, maar al dit kyven, en dit slaan, dat staat me geeuzins langer aan.
Zy laat niet eenen dag passeeren, of komt me fraay de ribben smeeren.
Ja wel, waar vind men slimmer kruis, als zulk een booze droes in huis?
THIENDE TOONEEL, JAN, kees in 't pothuis.
JAN. kreelis buur!
Durf jy noch koomen?
Jan. wel waarom niet?
wie zou ik schroomen?
Men wyf.
Ik acht haar niemendal.
31 o oogle KEes.
Dat bleek strak aârs.
JAN. dat s malle kal.
Ik bleef terstond om reden binnen, ik ging by me zelfs verzinnen Hoe datmen heur best temmen zou, dat jy weer'er voogd wierd van je vrouw.
Zo jy me nu verlof wilt geeven, ik zal heel aardig met heur leeven.
Neen, jan, jy spinde licht te grof, ik houje van men wywel of.
JAN. wel, k zal haar in u by zyn temmen, lou rechten nar.
Uit het Potbuis.
Wel dat zou klemmen.
Maar, zeg my eens op wat fatzoen, jan.
Hoor, ik zal uw gewaad aandoen, en als zy straks weerom zal keeren, zal ik met heur de gek wat scheeren, en volgt ze dan heur ouden aard, zal ik me houden als vervaard Voor eerst zo wat, maar zy mag vreezen Begind ze my te bullepeezen.
't zal heel wel lukken, na ik meen, Want wy zyn haast van lyf en leeren Van een gestalte, en daar beneeven Heeft ons het daglicht meest begeven.
Maar gaan wy hier van daan, want ziet Men wierd hier lichtelyk verspied, en 't was verbruid rook zy de vonken.
Kom, eens op 't goed sukses gedronken.
Wagt, k zal men Pothuis toe doen, jan, Digiteerd by google.
Wat bin jy een rechtschape Man.
Kom, gaanwe nu.
Wat sakkrelooten, kwam doch deze aanslag wel te vlooten!
GRIET, lobbRIG.
Wel, Grietje, binje zulk een haan?
Wel, van wanneer woey jou dat aan?
O lobbrig!
'k was het al myn leeven, Ik heb al menig klucht bedreeven.
Maar al de vrouwtjes van onze aard, Die dienen wel by een vergaard, doch, maar die voogd zyn van haar mannen.
Men moet terstond de krygsraad spannen, En eens beraamen wat voor straf, Datmen voor Neeltje liefje laf het best keurd.
K zalje, zonder draalen, de buurt straks over end gaan haalen.
Griet klopt aan de huigen van de enderstaanda Personagies, en komt yder uit met een hyzonder gereedschap in de hand.
FOKEL, luitje, LYSBETH, MAAYKE, GRIET, LOBBRIG.
I MAAYKE, met een han in de houd.
Ebuurtje, wat is jou begeer?
FOEL, met een haspel.
Wel, Grietje, binje daar al weer.
Met lobbrig, luitje met een schrobber.
Mag ik jou wel vraagen, wat dat er scheeld, LYSBETH met braaywerk.
Wat mag.
Jou jaagen Te mywaarts, buurwyf?
ja, 'k vertrouw, dat lichtelyk jou broeders vrouw Wil kraamen, dan hebje ons van nooden.
O een!
'k had jou dan wel ontbooden Met teuntje.
Maar kom voegje by De bak, hoor wat de reden zy.
Ons Sekse heeft men onderwonden Te hoonen, ja, op t hoogst geschonden, en zoumen lyden deze hoon?
By gorkum, neen!
wat myn parzoon Belangt, ik zweer my zo te wreeken, dat al de stad daar van zel spreeken.
MAAYKEN.
Maar, griotje, zeg wie deeze het jou?
Jan Smit, die altyd slaat zyn Vrouw En tegen niemand anders durft vechten.
Jan Smit, dat is een knecht der knechten!
Nou hy zen Neeltjes mooije goed Heeft opgesnapt, slaat hy heur bloed Moest my niet beuren.
Luitje.
Wil niet spreeken Van zyn opsnappen, 't is een teken Dat Neeltje maar een Slapscheet is.
Was zy, gelyk t behoora, gewis Zy zou dan de enden zamen houwen.
Voorwaar het is de pligt der vrouwen wanneer de man de baas zo speeld.
LYSBETH.
Natuur heeft heur schynt misgedeeld Met moet, om eens een kans te waagen.
Ik moet haar zeper noch beklaagen!
Wat zal men dan hier in nou doen?
Ik moet weer haast naar huis toe spoën, ik durf niet heel lang hier verbeijen, ik vrees men kinders mogten schereijen.
Maar datmen heur eens deed ontbien.
Maar, Grietje, wat zou dit bedien?
MAAYKE.
Men moest heur 't leed te vooren leggen.
En, waar dat het op stond, eens zeggen, Datmen niet meer goed vinden kan Dat zy subject blyft aan haar man, Maar datze tand weezer bied, en dwingen hem om een andre deun te zingen, Of datmen haar gelykerhand Straks uit ons loflyk gild verband.
Wel aan, ik ben daar mee te vrede.
En ik voor my, ik stem dit meede, LYSBETH.
Ik geefje meë daar toe myn woord.
LUitje.
Ik wil geen breekspeul zyn.
met je zaaken.
Hoe eer hoe liever LYSBETH.
Maar, wie zel hier een aanvang maaken?
Deontvogde.
Wel buurvrouw Fokel, want zy ziet Zo wat aanzienlyk.
't Voegt mo niet, En lobbrig zel dat beter klaren En 't allerbest onze eer bewaren.
Is daar zo veel aan vast, 'k meen neen, en ben daar heel wel meê te vréen, en ga heer aanstonds by ons halen.
Wel ja, waar toe dus lang te draalen?
Lobbrig klopt aan Neeltjes huis.
DARTIENDETOONEEL.
NEELTJE, LOBBRIG, GRIET, FOKEL, MAAYKE, LUITJE, lysbroek.
Ag, neeltje.
Neeltje, lobbrig, goeijen dag.
Maar, mag ik jou eens zien?
Maar, mag ik jou wel eens een woordje spreeken?
Wel ja je, wat zou jou gebreeken? loebrecht.
Zo bid ik, kom eens voor de deur.
NaELTje.
Kom liever binnen.
LOBBRIC.
'k heb iet veur dat hier moet op de straat gevraagen, en in prezensy van deez' lieden.
Wat mag dat weezen?
Hoor, en weet, men heeft verstaan, met harteleet, Dat jou Man Jan, dien Eervergeeten, van plicht noch van manier wil weeten, Dit hy jou vaak de rug eens smeert, En datje jou gants niet verwerd.
Dit staat ons langer niet te aanschouwen.
Je zoud met hem ontrouwen, Of zo je dit niet aan mogt staan, moest jy voor 't minst fraay wederstaan.
Dat kwam men my noch nimmer leeren, En ook zou ik dat niet begeeren, ik maakten 't licht noch eens zokwaad.
Geen deugdzaam wyf haar man bestaat Te slaan, ook zou het gants niet voegen.
Men moet de mans in als vernoegen, dit s onze pligt.
En 't voegt een man zen vrouwtje, waar hy mag of kan, Met goed fatzoen te respekteeren, Ja sta'g haar als een afgod te eeren, 't zwakke vaatjes zyn, en vaak al heel veel moeten ly'en, Geen wyvesmyter zel bedy'en.
Te scheiden vind ik ongeraan.
**.. die 28 deontvogde.
Die dat deeze, is t noit wel gegaan, dies ik bereid ben te verdraagen, al wat hy doet.
Haal dan we'er slaagen.
Ik barst van spyt.
Foey, schaamje wat, zo 't myn man waar, ik zweer je dat, hy zou hier onder deur.
FOKEL, 'k zou 't houwen met jou.
Foey, schandvlek, van de vrouwen.
het is een man, die jy, noch ik niet over kan. GRIET.
K wou hy hier waar, ik zweer t zou blyken, of ik het zeil zou stryken.
Ik vloog hem aanstonds in t gezigt, en klopte hem wel warm en dicht.
'k zou hem de neus uit 't bakkus byten, en die weezer in zen trony smyten, en neemen zo voor jou de wraak.
Laat hy vry zyn een booze draak, ik zal een brazaliskus weezen.
Geen man heeft my noch ooit doen vreezen, noch nooit geen man myn meester was, ik leê het ook niet op dit pas.
Maar dit zyn al maar vieze vaazen, men kan geen man zo licht verbaazen, zo ik te doen had met een vrouw, 'k zweer ik myn end wel houwen zouw.
Maar 'k vrees zyn handen en zen voeten.
Waar meê hy my zomtyds komt groeten.
Ja wel, je bent een schoon fatzoen.
Maar, wat zelje hier in dan doen?
NEELT.
23 neeltje.
'k zeg alles met geduld verdraagen.
Wel, 'k wens jou dan de huid vol slaagen, jou dingen zyn hier afgedaan.
Jou lamgat, wil van hier voort gaan, 'k zou my aårs licht aan jou vergrypen, veertiende tooneel.
GRIET, LOBBRIG, FOKEL, MAAYKE, LUITJE, LYSBETH.
Maar men zinnen zyn aan 't gypen.
'k zeg noch, 't is onverdragelyk.
Wat krak is dit voor 't Vrouwe Ryk?
Maar zalmen dit, met goeije zinnen, Dus aanzien, en niet wat beginnen?
Wel, Grietje, t schynt t is dus heur zin.
Ik loof ze moet het vrouwvolk, in Moscovien of Poolen, slachten, die heur al heel gelukkig achten, als heur heur man slaat.
Maar, ik acht, hoewel ik daar niet ben voortgebragt, dat ik wel van geluk mag roemen, want ik zou deze mode doemen.
Ik ben ook meë van dat verstand, en ik vervloek wel haast dat land.
En noch zo zouden ons die snaaken, Op 't Schouwburg trachten wys te maaken, Dat men een vrouw betemmen kan met wiegen.
Maar, ik wou my man.
My maar een reis begon te wiegen, Ik zou bewyzen dat zy t liegen.
LOBBRIG. het is bedroefd, dewyl zy 't niet begeerd.
Maar, wat helpt al dit praaten?
't is best dat wy haar loopen laaten.
Men fluit vergeefs, wanneer het paard niet pissen wil.
Ik wou hy my eens kwam te outmoeten, Ik zou myn lust eens aan hem boeten, ik moet eens om een lugje gaan, misschien zo tref ik hem wel aan.
Gebuurtjes, k wens jou wel te vaaren, wy zullen flus eens weer vergaaren.
LOBBRIO, MAAYKEN, FOKEL, LUITJE, LYSBETH.
Maar, maaken, heb je smokkelbier, dat het vers is?
Lekker, kom eens hier En proef.
Ik heb al dorst gekreegen.
Kom, wilje meê?
'k heb daar niet tegen.
En luitje.... lui.
'k zal ook met je gaan.
En ik volg me ey al achter aan.
Alle tos maaykens binnen.
JAN en KEES, de een in des anders kleeren.
Ja wel, ik zeg het zonder liegen.
Men zou de droes dus wel bedriegen.
Je lykt me zeker nu zo wel, al stakje zelver in myn vel.
'k Dacht niet dat dit jou zo zou passen.
Keet maakt zyn Pothuis open.
Jan. ik hoop dat varken wel te wassen.
Dat jy... maar, k zwyg.
Ik wou ze hier al was, 'k verlangna dat plaizier, en voel men handen dapper jeuken, om heur eens fray de rug te beuken.
Maar kryg jy de onderlaag, och!
Jan, wat raad gong jou, en my dan an?
Je moet je zeper dapper houwen.
Maar, wilt me dat s segts toevertrouwen.
REes.
Zy is een vogel, eerje 't weet Heb jy een brui weg.
Jan. niet een beet Wil jou maar slegts in tyds verschuilen.
32 kees.
Hou daar, daar zyn twee ouwe muilen, lapt daar wat aan, daar 's niet verbeurt Verknolje die.
Jan. maar, kees, jy steurt onze aanslag wel met dit lang blyven.
Maak jou van hier... kees.
Zacht, wil niet kyven.
Ik ga, maar klop 'er wakker op.
Ik sla je strak wel voor de kop.
Jan in 't pothuis.
Wel aan, ik voeg my in de winkel.
Kom, spanriem, kurkbien, en klopschinkel, elk toon nu wat hy heeft geleerd, die t beste kan word t best geerd, gy moet me helpen als gezellen, ik zal ze fraay in order stellen.
Wat haalt een mensch ook op zen lyf, om t temmen van een nikkers wyf.
't verdriet me, waar of zy mag blyven?
Kom, 'k mag met jou men tyd verdryven, o nebele virgini blaan.
Hy stopt een pyp met Tobak.
En eens een pypje stoppen gaan, het geen me beter nu zel smaaken, als 't best dat kok oom toe kan maaken.
Het trek de dampen uyt het brein, En maakt ons het verstand weer rein, en gy, o edelste der dranken!
De rechte Medicyn der kranken, Gy tart het allerbest banket, Dat ooit op tafel wierd gezet?
Ja, 'k durf dat, zonder missag roemen, en 't best, dat in ons land is, noemen.
Voorwaar het smaakt als koek zo zoet, ik ben verslingerd op dat goed, en zou men laaste duit verdrinken.
Maar, daar komt Griet, nou zel t rinkinkken.
Eerst aangaan.
GRIET, JAN in 't pothuis.
ziet hier zit men Hangebast, wie dat voor my de kost moet winnen.
Maar, hey!
wat zel hy nou beginnen?
Zit gy dus leeg en kykt, Schavuit?
Dat sfraay.
He je gat toe, guit.
JAN. o!
Zybegint, t zal nou wel komen.
Wat droes of hy heeft voorgenomen?
Werkje niet als ik uit ben?
Jan. dat 'k niet werken ken, 'k ben moe.
Ja lui, wil jy licht zeggen.
Kom k moet de bullpees weer eens leggen, om jou verstramde lamme leeren.
Ik zal jou zo terstond, zo k meen, wel willig, en weeer gaauwer maaken.
Maar, hoe of deze koek zel smaaken?
GRIET, iveer uit komende met de bull pees.
Zie daar de bullpees myn geweer Griet, zet de hood van Jan op haar hoofd.
Dus lyk ik Pallas met haar speer, Uw hoed kan me een Helmet verstrekken, nu 'k lust heb om te veld te trekken.
Dat's een... JAN, haar staande met de spanriem.
Dat s twee, dat s drie, dat s vier.
Wel, man, hoe duiker heb ik 't hier?
Jy me slaan!
't eerst van uw leeven!
Kom ik moet jou noch bet wat geeyen.
Spanriem, toon hier eens je kracht.
Men alderliefste keesje, zacht, hou op, ik bid jou om genaden.
Jan, al slaande.
Een beet je klop dat kan niet schaaden.
GRIET, knielende.
Je schend men hiele lyf.
'k bid, denk doch dat ik ben jou wyf, jou eige vleisch en bloed, helaasy!
En ik jou man en voogd, temtaasy.
Kom, dans eens naar de nieuwe zwier.
GRIET, opstaande, termylfan haar staat.
Jan. geet nou die bullpees hier, die ik zo meenigmaal moest proeven.
Ga nou weêr al de buurt door snoeyen, Maar, kom an, dat gy men voogd zyt.
Eens door myn beenen heen.
Maar, man, ik bid je, weest... jan. durf jy noch spreeken?
'k zal jou de kop aan stukken breeken.
Zy kruipt onder zyn beenen deur, en hy gaat op haar zitten.
Kyk, vrinden, wat een vreemde zaak, hier zit Sint Joris op den draak.
Leg stil, en wil u niet beweegen, maar, luisterd naar myn reën ter deegen.
Zweert straks hier by de droes, waar dat Wel eer een vrouwe hoofd op zat, En by de kwaadste van de wyven, Daar de historien van schryven, Dat jy me zult gehoorzaam zyn, En nooit by Maay, of scheele Tryn Meer loopen, noch ooit iets beginnen, Dat stryd met myn oprechte tinnen.
GRLEI.
Sla my vry dood, zo kanders doe.
Hoe na ben jy jou leeven mod.
Nou jy me moet gehoorzaam weezen?
Maar, wakker, nou eens op gereezen.
I Xu! deontvogde.
Ik moet eens zien of jy jou woord Wel houwen zult, kom blaas me voort eens op.
Dus moetmen wyven temmen.
Zy hlaast op, en by geeft haar een kinnebak slag.
De spanriems slaagen moeten klemmen, doen zy niet, wyf?
GRIET heel beleeft neigende.
Ja, liefste Kind.
Jan. maak maar dat jy niet meer begint.
Neen, bekje, 'k zal me dat wel wachten, En dienen jou by daag en nachten.
Jan. wel aan, haal me eens een kanne bier, maar, kom me daatlyk weder hier.
GRIET, gaande in 't huis van Maayko.
Ik zel, men hartje.
KEes, IAN.
Seldrementen!
Wel, ian, je bent een vent der venten, en waard men jou in goud beslaat.
Ia wel, men allerbeste maat, hoe zelik my hier dankbaar toonen?
En jou dees goeije dienst beloonen?
'k heb eer genoeg, en loon vol op.
Nu ik jou wyf heur dolle kop Getemd zie, en gebragt tot reden, laaten wy ons weer verkleeden, en gebragt tot reden.
VRO. en draag je voorts gelyk een man.
En neem nou de voogdyschap an.
Jy hoeft je wyf nou niet te vreezen, Het smeerzel van de bullepeezen, En spanriems oly, is goe raad, dat jou nou maar te onthonden staat, kees.
Ik zweer gy zult nou niet meer hooren, Dat my men wyf zal ringelooren.
Maar, maaken wy ons hier van daan.
Jou wyf is eens om bier gegaan, Zy komt voort veer.
Zy most niet merken, dat gy deez' kuur my uit liet werken Of al jou rippetasy lag Weer neer, gelyk zy eertyds plag.
.. kees.
Nooit zag ik beter kuur bedryven, kom, doktor, van de kwaaije wyven, ik volg in alles nou je raad.
FOKBL, GRIET, LOBBRIG, MAAYKE, LUITJE, LYSBETH.
Alle uit het huis van maaike.
FOKEL, griet vasthoudende.
Maar, hooreens.
'k durf niet, krelis staat en wagt.
Kan dit zo ras verand'ren?
Wanneer wy flus noch by malkand'ren ve.
De ontvogde vergaderd waaren, toen scheen jou.
Geen droes te kwaad te zyn, en nou sta jy hier als pier snot te kyken.
Dat loof ik wel?
Het zou schier lyken dat jy heel bent getranksubmeert, luitje, ja, t blaadje schynt wel omgekeerd.
LYSRETH.
'k maak liever vreeden met men Jorden, eer 't ook misschien men beurt mogt worden.
Lysbeth, k zou je dat ook raan.
'k wou ik dit ook eer had gedaan.
Geen huisgezin kan ooit beklyven Als man en vrouw te zaamen kyven, die twee die moeten zyn als een, En in al t geen zy doen gemeen, den een des anders eer bewaaren De man in t zyn, de vrouw in t haaren.
De mee ter zyn, en zo 'er iet In 't heym'lyk tusschen heur geschied, men moet daar in 'et geen aar van spreeken.
Neeltje, over haar deur komende.
Hier zel de droes de Passy preeken!
Ja wel, de waereld loop op t end, en t rad schynd heel en al gewend, hoe wel schynt zy een van de vroomen.
LAAT, digitized by google, iouw.
39 laatste tooneel.
KEES, en JAN elk weer in zyn eigen gewaad, GRIET, NEELTJE, FOKEL, LOBERIG, MAAYKE, LUITJE, LYSBETH.
ik zie men Man daar koomen.
GRIET, beleefd nygende, geeft het de kan. gen dag, kornelis koerten, lief, heb jy hier mey nou jou geries?
Of kan ik je noch verder dienen!
O olin gebiê maar.
Wel, dat zou ik mienen.