floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Zacht, zacht, laat ons hier niet beginnen Te vechten, maar liever oppassen, op dat ieder an zyn geld geraakt; En hier toe is ’t noodig, dat door ons het huis wel word bewaakt; Want daar word gezeid, dat haar Man, al voor Soldaat dienst het enoomen.
Dies is ons de wacht bevoolen, om an ons geld te koomen.
Haar Vader en Moeder, hebben haar schulden, al zo dikmaals betaald; Dat ze ’t niet miêr doen willen, daarom moeten wy oppassen, en in de voorbaat zyn, eer ’t alles weg word ehaald.
Ik ben te vreden, maar ik zal die Mof noch betaalen, voor zyn schimpen en raazen.
Heur, Trien, je moogd mie een mool in myn hinderste blaazen.
Jantje!
wat zal ons noch overkomen?
maar, Waarom, of Grootvader en Moeder toch hebben willen, dat wy daar Tavond zullen komen?
Wel, Zus, hoe kan ik dat weeten?
Ik zal, terwyl wy alleenig zyn, myn stuk, met een gaauwigheid op eeten.
Och, Jantje!
daar word weêr geklopt, ’t zal Moeder zyn, steek weg.
Jou stuk, hoe sta je zo?
hoor je niet wat ik je zeg?
SARA, RYMERIG, ELIZABETH, JANTJE.
RYMERIG.
Waar is jou Moeder?
Die is uit.
gaat ze uit, en laat ons ontbieden, Om hier te komen?
dat is al heel fraai!
Maar, wat waaren dat voor lieden, Die daar zo knorrende uit uw huis kwamen, met malkaâr?
’t Waaren Luiden, die Moeder, zaamen spreeken wouden, maar Waarom, dat weet ik niet.
Zy scheenen wel lustig te kyven.
Maar Kind, weet je niet, of jou Moeder lang uit zal blyven?
’t Zal best zyn, dat wy maar weêr vertrekken, ’t lykt nergens na, Iemand te noden, en dan zelf niet in huis te zyn.
’t Is waar, Agatha Doet daar niet wel aan, de tyd diend beter waar genomen, Wanneer de Mannen uit zyn, om by malkander te komen.
Ik geloof dat ze iewers weêr aangezeild is, daar ze geplakt zit, want zy heeft, Pik aan haar Rokken, als zommige Mans aan haar Broeken, als ze komt, daar men de Fep geeft.
* Elizabeth doet op.
AGATHA, RYMERIG, SARA, ELIZA- BETH, JANTJE.
HEer Juffrouw!
ben je hier al?
ik dacht u tot Kaatjes te vinden, Want my wierd gezeid, toen ik na de Kok ging, dat ze eenige Vrienden Op een Theetje had genood, ik dacht, daar zal Sara en Rymerig meê zyn.
Maar, my dunkt, dat dat Theetje, geen kleintje met Brandewyn Is gelardeerd geweest.
Neen toch niet!
’t was zuiver Kanneelwater, Daar ons een zeker Heer meê beschonk, maar ’t was maar voor Pater en Mater; Want eer hy ’t liet haalen, waaren ’er eenigen, die eerst weg moesten gaan, En die ook onder ons Collegie niet zyn, jy kund het wel verstaan.
Maar, hoe veel Kanneelwater is ’er dan wel gedronken?
Een pint.
Hoe stark waar je daar toe?
Met ons vieren.
En ben jy daar van beschonken?
Ik mag wel een pint alleen op, en dan weet ik noch nergens van.
Maar, de voorste maaken zomtyds dat ’er de achterste niet in kan, Zeid het oude spreekwoord.
Zo is ’t; want, om jou de waarheid te zeggen, Ik had ’er al zo een half pint, eer ik uit ging, binnen leggen; Maar, ik weet raad; wy zullen ’er zo een ketel water op zetten.
Elizabeth, Haal ondertusschen het Theegoed, lustig als een kind, en zet Het in order.
AGATHA, SARA, RYMERIG, JANTJE.
AGATHA, tegens de Juffrouwen.
HEt water zal de starke lucht weêr verdryven; En daar na zullen wy eens lustig smullen, want myn Man zal wel tot middernacht uit blyven, Gelyk ordinaar zyn gewoonten is.
De Kok zal de Kiekepastaai, Met het gebraad, over een uur brengen; ik heb ’t alles fraai En net beschikt; en van de morgen acht lekkere botteltjes Wyn gekreegen, Die wy met malkanderen van avond leeg zullen veegen.
’k Heb Juffrouw Kaatje, met noch een stuk of twee, meê genood.
En wie zyn die toch?
Zy woonen hier achter by de Sloot.
jy lui kend ze wel, ’t zyn meê van onze Compliesen, Die geen struif, om een ei, bederven zullen, noch tyd verliezen, Om meê eens vrolyk te zyn by ’t gezelschap, zy zyn ook heel geestig van aard, En, onder de trein van ons volkje, voor braave drinksters vermaard; Zy doen altyd botje by botje, en willen nevens een ander meê betaalen.
Wy zullen hier, niet minder, als myn Lichthart in de Kroeg, ons hart ophaalen, En met malkanderen, van dezen avond, een lustig vrolyk zyn.
AGATHA, SARA, RYMERIG, ELI- ZABETH met het Theegoed, JANTJE.
Is ’t water haast klaar?
Zo strak, Moeder.
Juffrouw, laat ons eerst jou Wyn Eens proeven, en een boeteltje zamen van de huig lichten; Want ik heb van middag te gast geweest, by een van mijn Nichten, En vry hartelyk gegeeten, zo dat ik al wat dorstig val, Daarom heb ik rechtevoort wyndorst.
Ik ben te vreden, ik zal Der jou een haalen.
SARA, tegen Elizabeth.
Jy moet ’er wat op letten, En ’t goed zo wat ter deeg in order op de Tafel zetten; Zie zo, Kind, dat daar, en dat weêr hier, en dat aan de andere zy.
Juffrouw, ’t staat immers wel.
Het staat niet wel, Kind, ô gy Zyt noch jong, en weet niet beter.
Zy zal wel beter leeren, Als ze eens een jaar of tien ouwer is, en by de Theegezelschappen komt te verkeeren.
AGATHA, SARA, RYMERIG, ELIZABETH, JANTJE.
AGATHA, tegens Elizabeth en Jantje.
Ga jy lui maar binnen, en pas op het water, dat het gaar word.
AGATHA, SARA, RYMERIG.
Wat dunk je, Juffrouw, als ’er zulke acht leeg zyn gestort, Zal ’t dan niet wel gaan kunnen?
’k Denk, dat we ’t ’er wel meê zullen stellen.
Meê stellen, zeg je; ik zou jou wel and’re deunen vertellen Kunnen, die ik onlangs noch zelver by heb gewoond, Onder een gezelschap van vieren, daar der van zulke twaalf, niet een wierd verschoond.
Dat was ook al wat grof gesponnen, trouwens, daar zyn Vrouwen, Die yder, voor haar hoofd, wel een Stoop binnen kunnen houwen.
Ja, maar het Theewater doet ’er tegenwoordig ook veel toe, dat weet ik by my zelf; Want zo dra ik voel, dat my de Wyn of Brandewyn by de neus krygt, zo zet ik ’er een Kopje of elf, Ja, zomtyds wel twintig, met water, op, dat me weêr fris maakt, en zo geloof ik dat and’ren Ook doen, als zy eens te veel gedronken hebben met malkand’ren.
Dat ’s recht, want door het water raakt men die starke vochten weêr kwyt; Jy weet wel, wat ik zeggen wil.
Heel wel, maar laat ons de tyd Met praaten niet verslyten.
Juffrouws, ’t zal je gezondheid weezen, Elk een trooitje in het rond, wy zyn nu buiten vreezen.
Als de Mannen haar hart ophaalen, mogen ’t de Vrouwen meê wel doen.
Zie daar, Nu is ’t jou beurd.
Dat ’s lekkere Wyn.
Nou lustig, rep je maar.
AGATHA, SARA, RYMERIG, SMEERLAP.
Juffrouw, vind ik je eindelyk iens t’huis; kom, nou zel je geld schieten, Eer dat ik weg gae, want dat wachten begint my al te verdrieten.
Kom, kom, schiet kuit.
Wel, hoe kom jy in huis?
Door de deur, die an stond, Juffrouwbuur.
AGATHA, tegen de Juffrouwen.
Ik heb die vergeeten toe te doen, toen ik inkwam.
Hoor, Smeerlapje, kom over een uur Of vier eens weêrom, dan zal ik je betaalen, ik heb nou geen tyd.
Dat is maar wisje wasje, Ik gae hier niet van daan, dat zweer ik je by men dasje, Veur dat je me betaald hebt.
Wel, de Juffrouw zal je immers betaalen.
’t Is geen fatzoen, Op deze wys, een Juffrouw, in haar eigen huis te komen maanen.
Wat heb jy lui daer meê te doen?
Het zyne zaaken die buiten jou lui zyn, halfblanks Juffrouwen.
Zie, hier zuipt men de Wyn, en t’huis heeft men niet te eeten, en pas een scherf om zich meê te klouwen.
Wel, wat onbeleefden Beest is dat!
Recht my hier geen geweld aan, En wil me voort vertrekken, of ik zal je voeten maaken, en leeren jou gaan, Versta je dat wel, Smeerlap?
Jy, Juffrouw Uitzuipster!
wou jy my de deur uitdryven en voeten maaken?
Zie daer, byget, ik wou dat jy iens het hart had om my an te raaken, Ik mien, dat ik jou die gestikte Frontansje, met die gepoeijerde krullen, van jou Harsenbekken, met deze men handen, scheuren zou.
Hoe veel moet hy hebben?
Een gulden of dartig.
Wel, maakt de Vent, om zo een bagatel, hier tegen Jou zulk een geweld?
Ja, maar hy word spytig, om dat hy wat op de been komt, doch meest door valsch weegen En meeten, van Erweten, Boonen en Gort, en andere Waar... SMEERLAP.
Wat Zeg je daer?
dat lieg je dwars en dubbeld door je hart, verstae je dat, Juffrouw bedriegster, die alle menschen uitzuipt, en niemand zoekt te betaalen; Wou jy me zo een klak op den hals smyten, daer zel jou dit en dat voor haalen.
Jou Schandvlek van alle braave Vrouwen, jou Schuddemakooi.
Ei lieve, ziet ’er dat goed eens an haar gat hangen, zy beeld haar in, dat ze noch mooi En net opgedrild is; trouwens, van boven schynt ze nog wat te lyken, Maar jy Modde van Gompen, laet jou van onderen iens bekyken, Daer hangen moogelyk, de sletten en bellen, met spelden an malkaâr.
’k Zeg, ga me voort de deur uit, eer ik ’er jou uit stoot.
Hede Peetjannetje!
ien kantje van een daalder, maakt ien bakkesje van ien pond groot.
Ik zeg, dat je me voort gaat.
Belief je me eerst iens geld te langen, Want ziet, ik gae hier niet van daen, voor ik dat van jou heb ontfangen, Splint, Splint, moet ’er weezen, en daer meê is ’t edaen, Al zou de hiele buurd op de bien komen, en overend staen, Zo wil ik nou geld hebben.
Wel, dat zyn onlydelyke zaaken, Iemand in zyn eigen huis zo uit te schelden, en uit te maaken.
Hy zou het my voor niet niet doen, die rechte Schoft daar hy daar staat.
Wat schort jou te Schoften, Moêr Toffels?
ik geloof dat het by jou meê al zo gaet As hier; jy lykt al meê ien groote Dame, an jou kleêren; Maar, wie weet of jy het Biest niet en slagt, dat in het Spul van Janzopus komt, dat ze op het Akkedemie speulen, die hem versierde met andere Biesten heur veêren; Maar, toen elk de zyne weêrhaalde, was hy naakt enne bloot, Gelyk as deze bedurven Huishouster, die, as ze heur schulden betaalden, gien brood Om te eeten hebben zou.
En, zo zyn ’er veel van die kaale Juffrouws en Jonkers, Die ’t op bedriegen en uitzuipen an leggen; die onbenierelyke Pronkers En Pronkeressen mienen, as ze naar fraai voor den dag komen; dat men heur hoorde te ontzien; Ja, ze durven je noch wel, as je komt maanen, de deur wyzen, en ’t huis verbiên, Gelyk me deze Dame zo even noch wou voeten maaken, en het huis uitjaagen; Maar, ik ben byget voor gien driegen bang, noch voor slaagen.
Wacht maar een beetje, Jurriaan de Bakker, met Brandewyns Tryn, Die willen nou ook geld hebben, en zellen dadelyk hier zyn; Ze binnen maar even iens naer huis gegaen, en lieten my zo lang oppassen, Om jou waar te neemen, en, as je t’huis kwam, te verrassen; Want, we hebben hier alle drie eweest, toen je noch niet t’huis was: Want, iemand zo geduurig voor de gek te houwen, dat komt niet te pas.
AGATHA, hem slaande.
En dat komt nu te pas, voor jou raazen en voor jou schelden.
men neusje is an bloed.
SARA, hem ook slaande.
Op deze wys moet men zulke Schoften vergelden.
dat zel een blaau oog zyn.
RYMERIG, hem ook slaande.
En dat is ’er dan noch één.
Nou heb je de Rotterdammer fooi, ga daar nou meê heen.
och help!
men geeft me slaagen voor geld, ô gruuwelyke dingen!
Kom, willen wy hem de broek afstryken, en leeren hem wat fynder zingen?
SMEERLAP, op zyn kniën vallende.
Ik bid om genaden.
hoe raak ik hier best van daen, ,, Ier dat my deze drie helsche Fuuren noch te schanden slaen!
Heb ik wat te veul ezeid, ik bid u, wilt het me vergeeven, Ik beloof ’t u, dat ik het nae dezen nooit miêr doen zel.
zie hem nou eens beeven.
Neen, neen, jy moet noch wat meêr hebben.
Kom, laaten wy hem Eerst handen en voeten vast binden, en dan yder met een stok braaf kloppen; wat zeg je?
Ik geef myn stem Daar toe.
help, zy willen myn hier de huit afstroopen; Dies zal de beste remedie hier voor me zyn, dat ik het stel op ien loopen.
Deur is hy, daar mag een glas wyn op staan; daar, vat an, Ik zal de deur sluiten, om dat... Maar, och!
daar komt myn Man.
AGATHA, SARA, RYMERIG, LICHTHART.
LICHTHART, grypende zyn Vrouw de Boetelje, en Sara de Roemer met de Fontansie van ’t hoofd.
dat ’s recht van pas, by lo!
hou, wil my excuseeren, Juffrouw, en denk niet, dat het geschied om jou te afronteeren; Ik meende de Roemer te grypen, en ik kreeg juist jou Fontansje meê vat.
Ik vlugt, en blyf hier niet.
Ik volg u na.
LICHTHART, AGATHA.
Wacht noch wat, En drink nou eens met my.
Deur zijn ze, ja laat ze loopen.
Wel, Juffrouw Slampampster, kan jy zo mooi jou Diamanten verkoopen, En valschen in de plaats hangen, om my te bedriegen?
ik docht Van avond, met het geld eens vrolyk te weezen, maar toen ik ze brogt By de Goudsmit, om ze te verkoopen, vroeg hy my of ik de gek met hem kwam scheeren: Hoe dat, zei ik: wel, om dat je my valsche Diamanten, voor fyne komt prezenteeren, Zeid hy my; en toen ik ze wel bekeek, zag ik ’t ook; dus liep ik voort Beschaamd ten huizen uit, en ik docht, nou slaat myn Wyf de moord.
Lichthart gooid de Tafel met Theegoed om.
daar leid den brui!
Wel zie zo, op deze wys zullen wy met een gaauwigheid de poort uit raaken.
Koop voor het geld van de Diamanten, weêr and’ren, of laat ze weêr maaken, Of lymen, Breek je wat, bid ook om zyn dagelyks brood, Zo ’er van de Diamanten, naar jou dunken, zo veel niet overschoot, Zo heb je ’t al den brus, dat je maar grypen of vangen kon, gaan verzetten of verkoopen, En dat met jou Kanailje en Bellemaflons, aan Wyn en Brandewyn verzoopen; Jou rechte bedurven Huishouster, en dronken Beest, daar je daar staat, Wat let me, dat ik deze Boeteltje, niet aan honderd stukken op je kop sla, ja ’t Zou me niet veel scheelen, of... AGATHA.
Dan zou ik jou, met deze vyf paar nagelen... LIGTHART.
Hou men de mond, of ik laat dadelyk, zo een dozyn muilpeeren op jou kop hagelen, Daar jy wel een maand genoeg aan te kauwen zult hebben, naar myn vertrek.
Wel; daar tart ik je, beget toe.
Ik zeg noch eens, hou me de bek.
Voor jou niet, dronken Beest.
LICHTHART, haar de Fontansie van ’t hoofd scheurende.
Kom, kom, voor eerst die Fontansie van jou Bakhuis.
Ei lieve zie, wat lykt ze nou, zo een rechte verzoopen Troonje, die men voor een Kakhuis Behoorde te zetten.
AGATHA, hem de Pruik afrukkende.
En wat lyk jy nou wel, met jou kaale ooren, Schelm!
Guit!
Dief?
LIGTHART, willende haar aanvliegen.
Daar zal jou, Karonje, de... ELIZABETH.
Och Moeder!
och Vader lief!
Sla malkaâr niet meêr, en hou toch eenmaal op van vechten en kyven.
Ik loop naar Grootvader, Zus.
Ik ga meê, ik wil hier niet langer blyven.
LICHTHART, AGATHA, LOUÏS.
Zo als de Kinderen de deur uitloopen, komt Louïs daar in.
LOUÏS.
Wel, wat maken jy al?
datte is niet mooje, datte men tegen zyn Vrouwtje vek, Jy moete tegen jou Vyand vek: ô Lichthart, dat isse al te slek.
Wel, ik weet niet, of men al grooter vyanden kan hebben in dit leeven, Als de booze dronken Wyven zyn, die na Duivel noch dood niemendal geeven.
Neen, Schelm!
ik geef na jou niet, al zou je me vermoorden op staande voet; Ik wou, dat ik maar de krachten had, ik meen dat ik myn moed Aan jou koelen zou, dat... LOUÏS.
Vrouwke, Vrouwke, jy moete zo kwaat niet weezen.
Wat roert het jou, rottige Waal, hou jy altyd jou bek, of je moogd vreezen.
Datte is een Duivele van een Wyve.
Ja, heur gelyks, is niet in ’t Land; Maar, ik steur der my weinig aan.
Laat ons een drinken, Monsieur Sargiant.
Ha voes, ik breng ’t jou eens.
Ikke dank jou, Monsieur.
Op ’t goed succes, van onze Campanje, Waar onder wy begrypen, dat het Huis van Oostenryk, mag zegepraalen in Spanje.
Monsieur, als wy in de Garnezoen kom, ikke zelle jou leeren, reks om, links om, zwenk, datte jy zult kunne draaije, als een tol; En mette de Snaphaane schieten, oppe den Vyand, zo nette, als de Boer van Tyrol.
Treffelyk, als ik dan eens uit de Campanje kom, zal ik, daar van den Oorelog gesprooken word, meê in ’t gesprek, toe worden gelaaten; Want, iemand die geen Campanje by gewoond heeft, mag in geen Kroegen, van den Oorlog meê praaten, Hoewel ’er wel genoeg zyn, die ’er groots van opgeeven onder de Kan, En geduurig snoeven, van zo veel slagen by gewoond te hebben, zo dat men haar zomtyds voor een dapper Oorlogsman Aanzien zou; want, als een Krygsheld, weeten zy haar verhaal te bezegelen, met vloeken; Maar, als men haar eens forze reden te keer gaat, zyn ’t maar rechte Schytebroeken, Die, al wat ze weeten of vertellen, uit de Boeken leezen, of uit de Courant.
’t Is met haar, als het spreekwoord luid, de beste Stuurlui zyn altyd aan Land.
Maar laat ons noch eens drinken.
AGATHA, naar de Boeteltje grypende.
Ik meê myn part van de Stokvisvellen.
Ik zeg je, Wyf, laat los, of ik geef je zo een paar bellen Aan jou ooren, dat het jou heugen zal.
Ik laat niet los, zie daar, al sloeg je me dood.
zie dat opstenate Varken eens aan, die van ’t zuipen in haar Bakhuis zo rood, Als een Kalkoenze Haan, ziet.
ALBARTUS, GEERTRUID, LICHTHART, AGATHA, LOUÏS, vier Arbeiders.
ALBARTUS, tegen de Schuldenaars die in huis willen.
Maakt geen geweld voor de deur, maar kom morgen tot mynent, dan zal ik je betaalen.
Wel, dat ziet ’er hier mooi uit, of het Maiaevond was, het Porselein by de vloer an stukken, en men durft noch Wyn laeten haalen, En helder om pooijen met malkaâr, daer de Schuldenaars voor de deur staen.
Moeder, dat werkje heeft myn Man, met zyn dronken gat gedaan.
Dat ’s waar, maar ’t kwam by dat ik viel.
De Wyn, daar van mag myn Wyf weeten, hoe ze daar aan is gekoomen.
Toen ik straks weêr t’huis kwam, zat ze met twee Slampampsters te zuipen, en toen heb ik ze haar afgenoomen; Haar Kornuitjes namen de vlucht, en ik docht, gaat het hier zo toe, Dan is ’t best, dat ik voor ’t laast, eer ik weg ga, meê doe; Want ik moet zo aanstonds naar ’t Garnezoen, wy moogen tot morgen niet wachten, Zo myn Sargiant zeid.
Ja, gy zult vertrekken, myn Zoon; maar in de reis, geloof ik, verscheelen wy van gedachten.
Waar meen je, dat je naar toe zult trekken?
Wel, naar myn Garnezoen, Vader, daar staat myn Sargiant, ik ben Soldaat.
Jou Soldaatschap, en myn Waal en Sargiantschap, is gelyk uit, Kammeraad.
Ik ben de Knecht van ’t Verbeterhuis, en jou Vader heeft my tot Sargiant gemaakt, om jou met gemak te betrappen, Want zo jy hier van de leus gekreegen had, zou jy hebben gaan stappen, Daarom hebben wy deze list bedacht, om jou, Lichthart, terstond Met jou Vrouw te brengen, daar je de Wyn, zo vol op niet meêr drinken kond.
Wel, hoe versta ik dezen handel?
wat wil dit alles zeggen?
Hoor, Lichthart, dat zal ik jou wel in weinig woorden uit leggen.
Ik heb een Schuit afgehuurd, en die leid hier voor de deur, aan de wal, Die my, jou en jou Vrouw, aanstonds naar Amsterdam voeren zal.
Daar zynde, zal ik jou bei te gader in ’t Verbeterhuis zetten; En zo je nou, door kwaadwilligheid, de magt, die ik daar toe van de Heeren heb, zoud willen beletten, Zo zullen deze Gasten, die wel gelyft, en gehand zyn, zo je kund zien, Jou handen en voeten binden, en met geweld heen draagen: kies nu, of het goedwillig, of kwaadwillig zal geschiën.
AGATHA, op haar kniën vallende.
Moeder, ik smeek om vergiffenis.
Neen, neen, ’t is nou te laat, hier baat gien smeeken; Ik ben doof.
Nou, wat zeg je, Lichthart, zel ’t lukken?
wy moeten gaan, de tyd is verstreeken.
ik wil niet, ik zal, en moet by den... LOUÏS.
Vloek niet, wy zellen ’er op kloppen, maak je met goedheid geen gang.
Je ziet immers wel dat je moet.
laat ons maar gaan, Lichthart, wel moeten is hier dwang.
Maar, myn kind’ren.... ALBARTUS.
Zorg jy daar niet voor.
Komt, wil ze maar na de schuit toe brengen.
Ik zel de deur sluiten, Vader.
Zo moet het hen alle gaan, die haar geld en goed op deze wys verslempen, en geduurig, in overdaad, de Wyn en Brandewyn in haar huis plengen.
KLUCHT VAN DE GEKUYPTE VRYSTER.
Door H. D. G. Tot OVERVEEN.
Uyt de Druckerye van altijdt wat nieuws, over den Gerechte.
Vertoonders.
RYMONT, Vader van Leonoore.
ANTONIA, Stief-moeder van Leonoore.
HENRICK, minnaer van Leonoore.
KATRYN, de Meyt, Leonoors vertrouwelingh.
LEONOORE, Dochter van Rymont.
FREDERICK.
}Dienaers van Rymont.
Speelt in’t Huys van Rymont.
KLUCHTVAN DEGEKUYPTEVRYSTER.
ANTONIA, Stief-moeder.
WAt reen heeft Leonoor gegeven, Op’t gene dat haer is geschreven Van Lodewijk: zeg was de Brief Haer aengenaem?
Gelijck een Dief Die wech rooft ’t geen men pooght te houwen, Zy zal met hem doch nimmer trouwen, Schoon dat hy is befaemt voor Rijck, Men dwingt geen Maeght ten Huwelijck Uw Dochters wil, voor d’uw moet voorgaen.
Wel wat of haer die Pry laet voorstaen Mijn wille moet voor d’haer geschien Gy zult eer dat de Zon daelt zien!
Wiens wille dat sal gaen verlooren De wil van my, of Leonoore?
De jonckheydt die ziet ziende blint, Oock weet zy niet wat dat zy mint, Men stelt heel licht het hart en zinnen Op een daer niet mee te beginnen, In ’t een zoo wel als ’t ander is, Dies sal ick dees verderfenis, Zoo veel als ’t in mijn macht is weeren.
Gy zult uw eygen Eer onteeren, ’t Is al geen goet dat goet doen lijckt, Dies bid ick van de reen niet wijckt, Wat Vader hielt zijn kint gekluystert Zoo redeloos.
Haer zon verduystert In ’t rijzen, door uw strengh gewelt, Ick weet dat zy haer zelve quelt Met zuchten, en gestadigh weenen.
Ach Vader Rymont waer wilt ’t heenen Dat gy uw kint den trouw verbiet.
Ick wil aen Lodewijck.
Zy niet.
’t Is Henrick die haer kan behagen.
Ick bid hou op mijn Ziel te plagen.
Zoo gy geen afstant doet zoo zal In korten tijt een groot getal, Van laster-monden uyt gaen stroyen Als dat ick u heb op gaen royen.
Een Stiefmoer heeft het licht verbeurt Ontsla dan my, en haer die treurt Om dat zy leeft zoo strengh verbonden.
Heeft zy u tot my uyt gezonden Dat gy dus wijs’lijck voor haer pleyt.
Hoor Man?
ick volgh de redelijckheyt, En wilt gy niet, verhoe dan quader, En volgh de Zoon na die zijn Vader Vol moets bracht uit de Troysche brant Op zijne fiere schouwders.
Plant Me op uw rugh uw Leonoore Zoo blijft zy stadigh by u?
Ooren!
Kunt gy gedoogen deze reen.
Een yeder roept zie daer gaet heen De Juffer die in Kerck, en Maeltijdt Vervolght wert.
Vader laet dees dwaelstrijt Uw Ziele niet verheeren, Man!
Zult gy de oorzaek zijn, laes!
van Uw Leonoors ontijdigh sterven Als zy dus heen sterft.
Wie zal erven Uw schatten die gy hebt gehoopt.
Gy niet.
Het schijnt uw breyn dat loopt Door uw onrust onrustigh dwalen, Ick zie ons by ten grave dalen, In schande blijft gy dus ontzint.
Wie trouwt oyt die hy niet en mint?
Gy treckt hier uyt meer scha, als voordeel.
Ick stoor my aen geen Vrouwen oordeel, Ick doe zoo ick ’t versta.
Laet zien Of ick, of zy heeft te gebien Zy zal met Henrick nimmer trouwen Of ’t zal in eeuwigheydt haer rouwen: Komt volght my ’t bloet my stijght ten top.
Dat doet uw dolle domme kop.
HENRICK.
Nu my de min Godt op komt wecken Uyt mijne slaep, most rust vertrecken Wijl ick gedeurigh leef in pijn Wat kan’der aengenamer zijn Als dat men mint, en weder minne, Geniet van zijne Ziels Vriendinne, Geen dingh ter Werelt.
Leonoor Uw schoonheydt flickert stadigh door Mijn Ziel, haer glans kan ’t al verdooven, En weer ontfoncken, gy kunt rooven De Vryheydt van mijn vrye Ziel.
Gy zijt die my in als geviel.
ick zie Katrijn gins treden.
Ick zal my spoen met snelle schreden.
Wel Henrick?
Wilt dees Brief Voort brengen Leonoor mijn Lief: Hoe vaert zy al?
Mijn Juffer jancker Uw’ Leonoore, en de kancker Oordeelt mijn oordeel in een staet, Hoe meerder hulp, hoe meerder quaet.
Zoo men geen hulp biet moet zy sterven, Hulp biedende, het leven derven.
Zy sterft wel duyzent doon, voor een Meer zegh ick u niet.
Henrick ween?
’k zie mijn Heer ay wilt vertrecken.
Komt gy Katrijn mijn ramp op-wecken.
’k Weet Leonoor om u staegh wenst.
wert haer schoonte om my verflenst.
Hy nadert ons wilt gintswaerts treden.
Acht dan haer Vader geen gebeden.
O neen?
hy valt haer veel te straf.
Zoo stoot hy ons gelijck in ’t graf.
’t Was Lodewijck die hem bekoorde?
of den Hemel my verhoorde.
’k Zal haer uw droefheydt doen verstaen.
Die my helaes!
naer ’t Graf doet gaen.
Schep moet, zy zal u niet verlaten.
kost die hoop mijn Ziel wat baten, Wijl Rymonts strengheydt my vermoort.
Ick bid?
Ga haestigh voort Uyt d’oogen van die uw beklaeghden.
Ha Leonoor?
ha pronck der Maeghden?
’t Is Henrick die op u vertrouwt, Een trouwe Ziel is meer dan gout.
RYMONT.
Mijn Heer?
Voort wilt u spoeden.
Wie gaet daer van u?
Hou ten goeden Dat ick met praet mijn tijdt verslijt, De Boeck-verkoopers knecht my zeyt, Dat dit papier moet zijn gegeven Aen Leonoore?
Wilt voort streven Om ’t gene ick u heb gestuurt.
Ga haest u eer ’t noch langer duurt, En laet my het papier ontfangen.
’k Zou ’t Juffrouw anders zelf wel langen.
LEONOORE.
Geen grooter ramp als nu ter tijt Voor u Me-Juffer, och ghy zijt Geheel in rampspoet nu gedompelt, Uw Vader heeft my over rompelt In Henrickx by zijn.
Leonoor Het scheen dat hy zijn Ziel verloor Van droefheydt, doen hy u most derven.
Het scheen schier of hy voort zou sterven Van rouw.
Wat zey u Henrick al?
Het is onmogelijck ’t getal Der woorden aen u te verhalen.
Och sprack hy eer dat ick moet dalen Na ’t graf soo geeft noch dit papier Aen Leonoore.