floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Bezef hier uit, wat gunst myn liefde kan geschiên, Van eene, die de hand, en niet het hart wil biên: Ik houde, ik raakze; maar dit raaken mag niet maaken, Indien ik by de hand het hart ook niet kan raaken.
De minnevlam, myn Heer, daar gy van spreekt, schynt vreemd Aan haar, die nu daar van slechts de eerste vonk verneemd; En is uw hart dus in een oogenblik aan ’t blaaken, Het myn’ kost nimmer noch zo ras aan brand geraaken: Maar moogelyk, nu ik ze weet, zal licht daar in De Tyd bereiden plaats voor een’ge wedermin.
Erken in tussen, dat gy onrecht hebt te klaagen, Dat op uw brand ik eêr geen acht en heb geslagen, Die my was onbekend.
Dit wyt ik ’t ongeluk, Dat my steeds heeft geplaagt met tegenspoed en druk, Sint ik de Duitsche kryg liet vaaren: Van die tyd af al, heb ik om uw deur gaan waaren, En u in hof en kerk, en waar men Juffers ziet, Gezocht, en vaak verëerd met meenig avondlied!
En nooit, dan nu alleen, geleegenheid gevonden, Om eenmaal u den brand myns harten te verkonden.
Gy zyt in Duitsland dan, en in de kryg geweest?
Daar wierd ik lang, gelyk een donderslag, gevreesd.
aen een zy.
Wat maakt hy haar al wys!
Roem, En nimmer wierd daar zege In veldslag van belang by ’t Sweedsche heir verkregen, Daar deze ontzichtbre hand, en dit manhaft geweer Niet tegenwoordig was, en had zyn deel aan de eer.
Ja, de Koeranten zelf begosten op het leste My... Lekk.
Roemer by de mouw trekkende.
Gy verzind u, Heer, en praat gansch buiten westen.
’k Zeg, gy reeveld, of... Roe.
Hou smoel, Eer ik ’t u leer.
Gy waart te Leuven, of de Drommel haal my, Heer, En kwamt op gisteren heel laat in ’s Graavenhaage.
Tegens Lekker.
Rabauwt, zwyg stil, of ’t zal hier euvel met u daagen.
Tegens Willemyne.
Ik heb, gelyk ik zeg, veel roems daar ingelegt, En moogelyk word zy hier ook verbreid met recht.
Wie heeft u van zo braaf een oeffening getoogen?
Het lodderlyk gelonk van uw’ betov’rende oogen, Het welk ik de eerste maal voorleeden herfst vernam, Als ik hier in den Haag my wat verluchten kwam.
Myn hart besprongen van zo onweêrstaanbre schichten, Hoe onversaagd van moed, moest zwichten voor die lichten.
’t Beveelen in het heir, ’t verwinnen in ’t gevecht, Zeeg’boogen t’ myner eere en glorie opgerecht, En al de fierheên, die myn grootsche ziel bezaaten, Heb ik, alleen om u te dienen, vaaren laaten.
Tegens Willemyne zachjes.
Mevrouw, zyt op uw hoed’, Heer Hendrik naderd.
Heer, Met uw verlof, wy gaan, en hooren namaals meêr: Vaarwel.
Hoe, zal zo haast my al myn luk verlaaten?
De tyd staat ons niet toe, hier langer te staan praaten: En, schoon ik groot vermaak schep, Heer, in uw gesprek, Zy wil voor deeze maal, dat ik terstond vertrek.
Geef onderwyl verlof aan myn’ verliefde zinnen, Uw schoonheid, die myn ziel beheerscht, te moogen minnen.
Die minnen wil, en hoe men minnen moet verstaat, By niemand om verlof, dan by zich zelven, gaat.
VOlg, Lekker.
’t Hoeft niet, Heer, want, wat men kan bekomen, Heb ik reeds uit den mond van de Lakey vernomen, De schoonste van de twee zyn Vrouw was, na ’k verstond, Zy woond hier aan den Berg haar naam is Adelgond.
Wat Berg.
De Vyverberg, daar de and’re woond beneven, Die hy nochtans niet wist haar rechte naam te geeven: Doch zo gy ook daar toe, myn Heer, nieuwsgierig zyt, Ontsla u van die zorg, en laatze aan myne vlyt.
Neen, staak die moeite: zy, die met my heeft gesproken, Die, door haar tovertaal, my heeft de ziel ontstoken Met heete minnebrand, is wiss’lyk Adelgond’: Haar schoont bevestigt, en myn hart het my verkond.
Zo myn gevoelen mogt het uwe wederstreeven, Ik zou aan de andere de prys van schoonheid geeven.
haar, die al die tyd was stom, gelyk een steen, En niet een woord en bragt te pas in onze reên?
als een vrouw die gaaf heeft van te konnen zwygen, Bezit zy deugden, die ’t gemeen te boven stygen: Zy is een konstjuweel, dat naauw gevonden word, Ja, noemze een wonderwerk, gy doet haar noch te kort.
Ik heb, in deeze staat, geen keur noch van beminde, En voel ik prikkeling, ik neem ze, die ik vinde: Een zwygster heeft nochtans natuurelyk by my Zo veel voor uit, en in myn hart zo veel waardy, Dat, schoon al had ze een lyf, gebochcheld en geboogen, Twee scherpe kaken, een breed voorhoofd, twee scheele oogen, Een neus, plat, als een schol, een kromme keevirkin, Zy droeg wis weg de prys van schoonheid in myn zin.
Des houd ik ’t voor gewis, en ’t kan niet anders weezen, De naam van Adelgond komt niemand toe, dan deeze, Een ander aan uw Lief: zy, die zich van ’t gesprek Onthield, was, Heer, de schoonste, of houd my voor een gek.
’k Geloof u zonder eed, en alle die bravaden..... Maar, zie de waardste van myne oude kameraden, Zy schynen in gelaat verbaast, en gansch ontzet.
Roemer, Henrik, Eelhard, Lekker.
Tegen Henrik.
in de groente zang, verzeld met een banket?
Tegen Eelhard.
Banket met zang.
En gist’ren laat?
Omtrent ten achte.
Schoon?
Heerlyk.
En van wie?
Dat is ’t, daar ik na trachte, Dat wist ik gaern.
Hen beiden groetende.
Myn vreugd, dat ik u wederom In welstand zie, is groot.
Myn Heer, zyt wellekom.
’k Ben licht wat onbeleefd gevallen in uw reden.
Doch schryft het toe de drift van myn genegenheden, En ’t vergenoegen, dat ik schepte in u te zien.
By Vrienden, Heer, als wy, mag alle ding geschiên.
Maar, waar van was’t gesprek?
Van zek’re geestigheden.
Van vrijery?
Ik bid, vervolg uw reden, En ly beleefdelyk, dat myn nieuwsgierig hert Van deze vreemdigheid zyn deel gegeeven werd.
Men heeft onthaald met zang en speelen Een zek’re Juffer.
In de groente?
In lustpriëelen.
De koele lommer vaak ontsteekt de minnegloed.
’t Gebeurt.
En gisteren by avond?
Als het doet.
By donker zal de vlam op ’t allerhelderst glooren.
Het was de rechte tyd, en wel van pas gekooren.
De Juffer, is zy schoon?
Daar word zy voor geschat Byna van yder een.
En ’t zingen, hoe ging dat?
Zeer treff’lyk.
En misschien verzelschapt met banketten?
Men zegt zo.
Heerlyk hè?
En wel geschikt in ’t zetten.
En u is onbewust, van wie dit gansche werk Is aangerecht?
Gy lacht?
Ik lach, om dat ik merk, Dat gy verwonderd zyt, in ’t geen ik heb bedreeven.
Ja ik.
Hebt gy u reets tot min begeeven?
’k Waar anders maar een lomp, een loer, een bloed; hoe!
Heer, ’t Is reeds een maand geleên, dat ik van Leuven weêr Ben in den Haag geweest; doch om byzond’re reden Zo ziet men over dag my zelden straat betreeden: De nacht ik onbekend heb in bezoek besteed Van de eene en de andere: zo..... Lek.
zachjes tegen Roemer.
Gy mist, Heer, en gy weet Niet wat gy zegt.
tegen Lekker.
Hou smoel, en zo gy..... Lek.
aen een kant.
’k Brul van tooren, Om dat ik zwygen moet, en niet als liegen hooren.
tegen Henrik.
Zie, hoe gelukkig dat van zelfs, te deezer stond, Uw meedevrijer u komt loopen in den mond.
weder by hem komende.
Ik wil u, Heeren, als myn waarde Metgezellen, Het gansch beloop der zaak, van stuk tot stuk, vertellen.
Van dry Karossen, dien ’t by tyds was aangezeid Dat ons ter plaatze, daar ’t banket vast wierd bereid, Heen sleepen zouden, was ’er een verzien met fluiten En bas en veelen, en een andere met luiten En puik van stemmen: wier zoetvleijende geneugt Het alderdroefste hart zou prikkelen tot vreugd.
De derde was de grootste, en voerde myn beminde, My, en dry Juffers, en noch zo veel van myn Vrinden.
Deez’ reedt voor uit, en wierd, terwyl de paerden traag De raden door het zand doen wentelen, gestaag, Nu onderweeg begroet van fluyt, van bas en veelen, En dan weêr toegejuicht van luiten en van keelen: Tot dat wy eindelyk ter plaats geraaken, daar ’t Beschooren was, de nacht die reeds viel, met elkaâr In volle vrolykheid, en weelde te verslyten.
Hier wierd in een priëel, omheinigd met tapyten, Die de Natuur van loof en zomergroente vlecht, Op onzer aankomst, straks de tafel aangerecht, En met veel keur van drank en spyzen overlaaden, Daar wy terstond met lust onz’ honger aan verzaaden; Terwyl de lucht dreunt, beurt om beurt, van spel en zank, En ’t naast geboomte, en veld weêrgalmen op dien klank.
Het maal gedaan, ontsteekt men Vuurwerk, dat by donker, Met zulk een schittering van vlammen en geflonker ’t Rondom geleegen land verlichte, dat het scheen, Of al het hemelsch vuur van boven kwam beneên.
Hier op, tot tyd verdryf, verkoos men voort te danssen, Tot ons het Zonnelicht verraste met zyn glanssen, Welk, had het my ontzien, of onze wensch volbragt, ’t Had deeze nacht gerekt tot eene dubb’le nacht; Maar zynde niet gezind, te volgen ons begeeren, Bragt ons vermaak ten einde, en deed elk t’huis waart keeren.
Dit wonderstuk stelt ge ons bevalliglyk ten toon: De Haag, zo preusch als ze is, ’er weinig zag zo schoon.
’t Was zo wat heen; maar ’t moest myn gasten dus genoegen; Men overviel my; dus kost ik ’t niet anders voegen: Want zy, die op myn ziel voerd opperheerschappy, My niet meêr tyds gaf, dan slechts van een uur, twee dry.
Maar de orde is echter schoon, het toestel boven maaten.
’t Was na de kortigheid der tyd ons toe wouw laaten.
Vaar wel, ik moet nu voort, tot op een ander tyd.
Ik blyf uw dienaar.
En wy de uwe.
Tegen Eelhard in ’t weggaan.
Ik barst van spyt En jaloezy.
Gy kwelt u echter zonder reden: De tekens scheelen veel van deez’ vermaaklykheden, En die, waar op uw Lief zou zyn te gast geweest.
tegen Eelh.
De plaats stemt over een, en ’t uur, en dat ’s het meest.
HEer, kan ik, zonder schroom, u nu te spreeken krygen?
Ik stel het in uw keur te spreeken, of te zwygen: Maar, als ’er iemand is, zo speel de bok niet weêr.
Te rev’len, als gy spreekt, gebeurt u dat wel meêr?
Waar revelde ik?
zeg op.
Zo noem ik, moet gy weeten, Het geen ik, waart ’t gy niet myn Heer, zou liegen heeten: ’k Spreek met eerbiedigheid.
Wel, bloed!
Dat word ik kwyt, Als ik u zwetsen hoor van maaltyd en van stryd.
Gy kund gansch buiten nood den oorelog hanteeren, En kost- en schaâloos met de Juffers banketteren.
Maar waarom over ’t jaar uw wederkomst verdicht?
Myn praat heeft beter val, myn brand geeft meerder licht.
Waar meê brengt toch de kryg uw minnevlam te vooren?
Onnoz’le streeken om de Juffers te bekooren!
Wanneer men dus begint: ’k Wy aan uw schoonigheid Een nieuw gekomen hart van de Universiteit.
Indien gy hebt van doen de Wetten en Rubriken, Ik kan het Codex heel, met alle de Authentiken, Het oud en nieuw Digest, daarby ’t Insortiat, Wat Baldus daar van zegt, Accurs, en Alciat.
Wat zal zulk een verhaal ons by haar achtbaar maaken!
Wat zal men licht daar door ten harten in geraaken!
Een Paragraphenman is een belachlyk knecht!
’t Heeft vry een beet’ren zwier te spreeken van gevecht: Dat gansch geheim bestaat slechts in een weinig krassen, Te liegen aardiglyk, te vloeken wel te passe, Te braken woord op woord, dat schrik en aandacht baart, Te zwetsen van Lambooy, Banier, en Jan de Waard, Te noemen Slooten, wier uitheemsche, en vreemde naamen, Hoe meêr zy kwetsen ’t oor, hoe zy ze mooijer raamen, Te hebben in den mond, Loopgraften, Storremkat, Borstweering, Halvemaan, en nad’ring tot de Stad, Hol over bol; dat zeid niet: zy staan opgetogen, En luist’ren met vermaak en aandacht na die loogen: En zulk een, onder gunst van zulk een handgebaar, Gaat voor doorluchtig, en verkrygt geloof by haar.
Gy maaktze wel wat wys, die u gehoor gaan geeven.
Maar deze kan ’t verloop haast weeten van uw leeven.
Dan sta ’k al diep in ’t hart, en zet haar licht ter neêr, Daar door zal nooit my ramp ontspruiten, maar veel eer, Zo iemands byzyn ons ooit ongemak komt brouwen, Zal onderling verstand ik met haar kunnen houwen.
Zie, Lekker, dat ’s de min gehandeld met verstand.
Om niet te jokken, Heer, ’k val magtig door de mand, Maar nu eens van ’t Banket.
Urgande of Melusine Kost zich nooit, op een sprong, zo heerelyk doen dienen, Puf al haar tovery, gy wind op ver de kans, Gy zoud een Feniks zyn in ’t dichten van Romans.
Mits gy den oorlog, en ’t banket dus hebt in handen, Zou met der vaard uw volk doorreizen alle landen, En ’t zou voor uw verstand geen werk zyn, pracht en praal Doorgaans te mengen by ’t gevaar van vuur en staal.
Die hooge dichtsels u zeer aardiglyk aenvallen.
My lust, die snakkers van wat nieuws zo dood te kallen, En als’er een komt, die zich durft voor laaten staan, Dat zyn verhaal my met verwond’ring zal bevaân: Zo doe ik hem terstond zo vreemde dingen hooren, Dat hy staat, als een beeld, en gaapt met neus en ooren.
Indien gy wist wat vreugd het my is, Lekker, als Die snoevers hun gesnork weêr haalen in hun hals... Lek.
Ik schatze groot genoeg; maar eind’lyk deeze treken U zouden, eer gy ’t gist, eens zuur op kunnen breeken.
Daar tegen dag en raad: maar dit vergeefsch gesnap Bevorderd, na myn Lief, myn gang niet eenen stap.
Kom, volg my na, en laat ons weder t’ haarwaarts keeren.
’k Zal u een and’re wys wel haast van leeven leeren.
Willemyne, Geeraard, Klaare.
IK twyffel niet, of zyn waardy is overgroot; Dewyl hy is uw Zoon; maar hem ten bedgenoot Te aanvaarden, door uw lof alleen daar toe beleezen, Toond groote graagheid om getrouwd te willen weezen; Dat meêr is, zyn bezoek en minnepligt te ontfaân, En hem, als vrijer, in ons huis te woord te staan, Zo ’t beurde, dat uw wensch haar doel niet kwam te raaken, Zou my ten spot en praat van al de Waereld maaken.
Des schaf my middel, Heer, waar door ik hem aanschouw, Bevryd voor achterklap, en schandig naberouw.
Uw woorden zyn gegrond, Will’myne, op recht en reden, Dies zal ik al myn vlyt tot uwe wensch besteeden; Te meêr, wyl ’t ons nu past te volgen uw geboôn.
Ik zal dan binnen ’t uur hier weêr zyn met myn Zoon, En hem zo lange voor uw venster stal doen houwen, Dat gy van top tot teen hem maklyk zult beschouwen, En zien, wie ik u tot gemaal heb toegelegd, En hoe ’t al waar is, wat ik van hem heb gezegd.
Hy is van ’t Hoogeschool eerst gist’ren t’huis gekomen, Maar ruikt ’er gansch niet na: ja ’k durf wel zonder schroomen, U zeggen, wat Schoolier hy ook mag zyn, dat gy Ten hove ’er weinig vind, die braaver zyn, als hy.
Doch zelfs, als gy hem ziet, zult gy hem daar voor houwen.
Mits hy myn eenigste is, zoek ik hem uit te trouwen.
En wensch hem boven al te zien in uw gebied.
Gy eerd my hooglyks, door het bod, dat my geschied, ’k Zal u verwachten, Heer, met onverduldigheden; En min reeds door ’t betrouw, dat ik heb op uw reden.
Willemyne, Klaare.
Dus zult gy hem dan zien, en buiten schande en schaâ, Wil.
Maar of ik hem dus zie, wat komt my dat te staâ?
’t Gezicht vertoond ons wel het uiterlyk, de leeden; Maar niet het innerlyk, de zeden en de reden: En schoon in minnekeur het wel de voortogt houd, Veel hangt hy aan ’t geluk, die gansch daar op vertrouwd.
Wie leeven wil in rust, het oog niet moet mishaagen, Men mag het wel voldoen, doch alles niet opdraagen, Het volgen, als het af, en niet als ’t aan wil raân, Maar onze liefde doen op vaster voeten gaan.
De Huuw’lyksknoop, die, eens gelegd, niet is te ontbinden, Zal, zo men ’t niet belet, zeer dikwyls zaamen binden, Twee tegenstrydige, de heete met het koud, Het bitter met het zoet, het jonge met het oud.
Dies woude ik, eêr ik my hier in ga dieper steeken, Hem kennen tot in ’t hart.
Wel laat hem u eens spreeken.
Maar zo Heer Henrik dan verneemt dit nieu gevry, Verkeerd zyn minnebrand in brand van jaloezy.
Wat raakt u Henrik, als gy Roemer komt te trouwen?
’t Is my om ’t eeven niet, of’k hem verlieze of houwe; Want onz’ beloofde trouw, tot blussching onzer vlam, Zou worden uitgevoerd, zo maar zyn Vader kwam.
Twee jaaren heeft hy reeds ons Huuw’lyk dus doen hangen, Dan is het zwakheid, dan zyn ’t zaaken van belangen, Dan is de weg niet goed door storm of regenvlaag, In ’t eind, de goede man komt nimmer in den Haag.
’k Besluit hier uit, dat hy niets op hem kan verwerven, En ’k heb geen hoofd, om van standvastigheid te sterven.
Elk oogenblik besnoeid het loof der Maagdebloem, En met de jaaren raakt zy kwyt haar glans en roem.
Zo zoud gy Henrik om een ander laaten vaaren?
Ik schoot hem op, als maar myn hart verzekerd waare, Dat het, in plaats van hem, een minnaar na myn zin Bekoord had, welkers vaste, en yverende min, Verdrietig van dus lang te hoopen en te loopen, Door de Echteband in ’t kort ons mogt te zaamen knoopen.
Maar, buiten dat, ik gansch daar toe niet stemmen zal: Want Henrik onderwyl is meêr, als niet met al; Zyn Vader, hoe hy toeft, noch eindelyk kan koomen.
Op dat gy, zonder voor zyn jaloezy te schroomen, Moogt Roemer spreeken na uw wil en welgeval, Heb ik een vond bedacht, die u behaagen zal.
Uw speelnoot Adelgond, noch vry van vrijeryen, Hoeft niet beducht te zyn voor vrijers jaloezijen; Zy schryve aan Roemer, dat hy aan haar venster stil Verschyn, als ’t donker is, dat zy hem spreeken wil.
Hy, jong en luchtig, zal gewis niet achterlaaten Te koomen; daar gy dan zult met hem konnen praaten; Vermomd met haaren naam, bevryd voor kaak’lery, Voor Roemers achterdocht, en Henriks jaloezy.
Die vond is goed: zy zal ook om my te geryven, Zeer lichtelyk, een woord vyfzes, aan Roemer schryven, En ik boet dus myn lust.
Maar, zo my dunkt, is hy ’t Die flus u onderhiel in ’t bosch zo lang een tyd.
Klaare, waar hy slechts zo braaf van lyf en leeden, Hoe licht zou hy de schoen uit Henriks voeten treeden!
Spreek zacht, Mevrouw, hy komt.
In ongelegenheid.
Ga voort by Adelgonde, en doe, als ’t is gezeid.
Willemyne, Henrik.
Will’myn!
Willemyn!
Lichtvaardige, Onstandvaste!
By zich zelven.
Zou hy wel blindlings na dit nieuwe Huuw’lyk tasten?
Wat schort u, Henrik?
wel wat baard u dit verdriet?
Wat schort u, Henrik, hè?
Ontrouwe, weet gy ’t niet?
Vraag het uw hart, dat moeste u reeds al overreden.
Ik bid u, spreek wat zacht; myn Vader komt beneden.
Uw Vader komt beneên!
trouwlooze en valsche Pry, Gy hebt geen Vader, na het schynt, dan slechts by my.
Uit speelen vaaren.... ’s nachts.... Wil.
Wel, ’s nachts, uit speelen vaaren, Hoe zal ’t hier lukken?
En dat onder zang en snaren.
zonder schaamt?
Wat schaamt Heer, en waarom?
Hoord gy die woorden, en word gy van schaamt niet stom?
Stom worden, en door haar; wat hebben zy voor krachten?
Gy hoortze dan, en durft het ov’rig noch verwachten?
Heeft dan de schaamte, Eerlooze, op u geen vat, ten zy Ik ’t al ontdek?
Wat al?
Uw nieuwe vrijery.
’k Wil sterven zo ik iets kan vatten uit uw reden.
Als ik ’t u zeg, dan is ’t myn Vader komt beneeden: Dan weet gy ’er wel af; de trek is fraai bedacht: Maar om met uwen Lanst te danssen al den nacht... Wil.
Wel word gy zot?
Ik ben al van die kwaal genezen Nu ik u beter ken, als ik wel deed voor deezen Wanneer gy in gedans, en vrolyk handgebaar Den gansche nacht verslyt, Dan is het niet, spreek zacht, myn Vader komt beneden.
Hoe heb ik ’t, scheert gy my, of zyt gy buiten reden, Of droomd gy?
Neen, gy droomde niet, al was het nacht; Kies op een ander tyd een Baas, wat meêr bedacht, Hy ging my zelf de zaak, van stuk tot stuk, ontvouwen.
Roemer.
Roemer?
Ja; hoe slecht kan zy haar houwen.
Indien ik hem ooit zag, of ooit iets heb gedaan.... Henr.
Zag ik daar effen niet zyn Vader van u gaan?
Zwyg stil, Ondankb’re, zwyg: gy zakt van kwaad in kwaader: ’s Nachts brast gy met den Zoon, ’s daags praat gy met den Vader.
Zyn Vader is van ouds een groot vriend van de myn.
Hoe na mogt dat de stof van uwe reden zyn?
Gy voeld u overstemd, en durft het noch verzaaken; Wat is ’er meêr van doen, om u gansch stom te maken?
Zo ’k, weet hoe dat zyn Zoon van weezen is.... Henr.
De nacht Was dicht met nevelen bezet, toen gy hem zagt; Hy heeft u gist’ren niet met dry karossen t’ speelen Gereên, waar van de twee, de darde met haar kweelen Geleiden overweg; noch, onder spel en zank, In ’t koele groen onthaald met keur van spys en drank: En als zyn vuurwerk al ’t geboomt rondom verlichte, En hebt gy hem niet eens gekeeken in ’t gezichte: Gy hebt ook met hem niet gedanst den ganschen nacht, Noch hem gezien, toen gy wierd weder t’ huis gebragt.
Is dit genoeg, laat schaamte eens iet op u vermoogen.
’k Zal my niet schaamen, om ’t vertellen van een loogen.
ben ik dan een nar, of zot, of nesk van geest?
Daar ’s iemand die een pots u schuldig is geweest; Geloof my, Henrik.
Neen, vergeefs zoekt gy verschooning.
Ik weet uw slim bejag, en geef het zyn belooning; Lief gy uw Roemer, en laat Henrik in zyn rust, En blusch uw min tot my, de myne is al gebluscht.
Heer, Henrik, noch een woord.
Uw Vader komt beneden.
Hy komt noch hoord ons niet: kom, hoor maar naar myn reden.
’k Heb tyds genoeg om u te helpen uit den dut.
Al uw gesmeek is wind, en al uw praat onnut, ’t En zy gy my terstond uw hand op trouw wilt geeven, En tot verzegeling dry kusjes daar beneeven.
Om my te ontschuldigen, u uit uw misverstand Te helpen, eischt gy, wat?
Dry kusjes, en uw hand Op trouw.
Besluit, en niet veel tegenreden.
Ik heb niet tyds genoeg; myn Vader komt beneden.
Henrik alleen.
GA, lach, nu ’k u verlies, vry om Myne ongelukken; Breek vry myn kluisterboei aan stukken, Waar door ik tot myn vryheid kom; Ja maak vry, dat uw beeldnis raake Heel uit myn zin, En dan myn hart, in plaats van min, In gramschap blaake.
Maar denk ook, dat, op dien gy mind, Ik my zal wreeken, Of dat hy my zal ’t hart doorsteeken, Eer uw bezit hy van my wint.
Van dage, indien hy moed heeft, zullen Onz’ wapens ’t luk Verzoeken, en uw ziel met druk Of vreugd vervullen.
Daar komt hy met zyn Vader aan, Onz’ vriendschap zwichten Moet voor myn haat, en dit gezichte In feller toorn myn bloed doet braân: Doch hoe myn boezem ook mag branden, Van haat en spyt, ’t Is, hier en nu, noch plaats, noch tyd Hem aan te randen.
Geeraard, Roemer, Lekker.
STa, Roemer, hier wat stil, dus stadig aan te gaan, Bragt my wel buiten aâm, of licht een krankheid aan.
Hoe schoon is dit gebouw van stand, van zwier, en orde?
De Haag, dus doende, zal in ’t kort wat wonders worden: ’t Is hier, sints myn verblyf te Leuven, heel verkeerd.
De grootsheid van den Haeg, van dag tot dag, vermeerd In tal van huizen, en voortreffelyke wooningen, Die niet te wraaken zyn voor Vorsten, en voor Koningen.
Maar, hoor wat anders.
Gy weet, wat ik van u houw.
’k Waardeer dat hooger, als het licht, dat ik aanschouw.
En wyl dat gy alleen zyt uit myn bed gesprooten, En nu, den oorlog te hanteeren, hebt beslooten, Daar de eer, en ’t jeugdig bloed u prikk’len zal, om in Gevaar uw leeven vaak te stellen; ben ’k van zin, Dat gy, aleêr gy hebt een been, of arm verlooren, Een vrouw trouwd, en ik heb ’er u eene uitgekooren, Schoon, eerelyk, en ryk.
voor een goede keur, Gaat gy ’er, in myn zin, al wat te ras meê deur.
Ik ken Will’myn te wel, ze is vroed, en zo ervaaren, Als iemand in den Haag, van haaren doen en jaaren: Haar Vader is myn vriend, en ’t Huuw’lyk is al klaar.
Ik schrik van dat gy ’t zegt.
Myn jonkheid met zo zwaar Een pak te kwellen?
Doe, ’t geen ik u beveele.
’k Zie hier geen uitkomst, zo ik hem geen trek en speele.
tegen Geeraard.
nu in het gevecht deeze arm, en dit geweer Door heldendaden moet behaalen roem en eer... Geer.
Eer dat het oorlog u ontrukke ’t lieve leeven, Begeer ik, dat gy my uit u een neef zult geeven, Die my ten steun verstrekke in myne ouderdom, En boete my ’t verlies van uwe dood: kortom, Ik wil ’t zo hebben.
Zyt gy dan onmeededooglyk.
Doe ’t geen, dat ik u zeg.
Maar zo ’t my is onmooglyk?
Onmooglyk?
en hoe dat?
’k Val voor uw voeten neêr, En bid vergiffenis; ik ben... Geer.
Te Leuven.
Rys, spreek uit, en wil niet vreezen.
Ik ben dan al getrouwd, wyl het gezeid moet weezen.
Zo zonder myn verlof?
Men heeft daar toe met kracht En onvoorzien geweld, ons alle bei gebragt, Door ’t vreemste voorval, dat u immer kwam ter ooren; Ach!
Vader, zo gy ’t wist.
Wel, laat my alles hooren, Verzwyg my niets ’er af.
Zy is van edel bloed, En treffelyken huize, en wat belangd haar goed, Zo het zo groot niet is, als Vader wel zou willen.... Geer.
Dat heeft het nu al weg, daar helpt nu geen bedillen; Hoe is haar naam?
Orfize.
Haars Vaders?
Appriäam.
’k Heb nimmermeêr gehoord van de eene of de and’re naam.
Maar gaat gy voort.
Zo haast ik daar was aangekomen, Wierd zy tot my, en ik tot haar heel ingenomen Met zulk een liefd’, dat ik in ’t kort het zo ver bragt, Dat wy een groot deel vaak verpraaten van den nacht.