floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
gy die van eersten aen Mijn Eer, mijn Rijk, mijn Kroon getrouw hebt voorgestaen, Gezocht met Lijf en Ziel mijn vyand te bestryen, En 't Rijk te stutten dat geheel was aen het glyen; 338 Als ik de waerdigheyd van uw verdienst erken, Bevind ik, dat ik u belooning schuldig ben; Eyscht van my wat u lust, gy zult niet eyschen kunnen, Zoo 't in mijn macht bestaet, dat ik u niet zal gunnen.
Een heusch gemoed eyscht noyt, grootmogend Majesteyt, Belooning van zijn dienst, ik dank de goedigheyd Des Konings, waer aen ik meer schuldig ben te toonen, Als wel zijn Majesteyt my schuldig is te loonen.
Hoe wel hebt gy geleert de rechte heusheyds wet, Door welk gy op uw hooft den Kroon, Heer Ridder!
zet Van eer, van lof, van deugd, en meer als ik op heden Wel zeggen zoud, het geen ik hier verfwijg om reden; Ik wil, zoo in mijn Rijk yets is dat u behaegt, Dat gy 't my zegt.
Dewijl zijn Majesteyt my draegt Zoo grooten gunst, en liefd, zoo zal ik dan ontdekken, Hoe dat tot een verzoek al mijn begeerten strekken; Doch, of begeerlijkheyd ging wat te hoog in my, Zoek ik verschoning.
Geen verschoning, 't zy hoe 't zy, Eyscht maer, en wat gy eyscht ik zal het u vergunnen.
Zoud ik met eyschen niet wel licht verbeuren kunnen By uwe Majesteyt?
Geenzins; dewijl ik weet Dat gy, Heer Rosiljon!
noyt buyten 't spoor en treed Van rechte billijkheyd, maer gaet de weg van reden, Derhalven doet den eysch van uw genegentheden.
Grootmogend Vorst en Heer, de vreeze twist met my, En noemt mijn wensch te zijn des liefdens hoovaerdy; De reden en mijn wensch als nu te zamen strijden, De wensch wil eyschen, maer de reden kan 't niet lijden.
Is 't dan onredelijk daer uwe wensch na strekt?
Onredelijk oft niet, na dat men 't neemt, oft trekt; Mijn wensch ontstaet uyt liefd, en liefde drijft mijn zinnen, Dat ik, ha Sire!
moet uw Rosanier beminnen; In dien ik eyschen mach, eysch ik Princes ten Echt.
'k Verwonder my, op 't geen gy my te vooren legt, Dat gy mijn dochter zoekt, Heer Rosiljon!
te trouwen; 'k Heb u, uw eysch belooft, en zal beloften houwen, Indien uw liefde haer zoo veer bewegen kan. Rosiljon.
Met alle dankbaerheyd, ha Sire!
neem ik an Het geen gy my belooft; en zal mijn lijf en leven Ten dienste van dit Rijk altoos ten besten geven.
Gy zijt het die my hebt, door Ridderlijk gewelt, Als ik verdreven was, weêr in mijn Rijk gestelt; Gy zijt het, naest de Goôn, die 'k voor mijn opkomst hou we, Dies ik beloften doe u aen Princes te trouwen; 339 Gy zijt het die my hebt in 't ongeval gestut, En in de laetste nood voor 's vyands macht beschut; Gy zijt het die als toen my bystand hebt geboden, Als ik ter nauwer nood, mijn vyand was ontvloden; Dewijl uw weldaed heeft verdiend een hoogen loon, Ha!
Ridder Rosiljon!
zoo wil ik Rijk en Kroon U erven na mijn dood, voor 't luk door u verkregen; Weldoen verdiend het loon dat weldoen brengt te wege.
Twee RAEDS-HEEREN met ORONTE.
Raedsh.
Mijn Heer, 'k zal u verzoek den Koning doen verstaen, Niet tegenstaende hy beloften heeft gedaen, Van Princes Rosanier, naer d' eysch, te laten trouwen, Met Rosiljon; aen wien den Koning is gehouwen, Vermits de trouwe dienst die hy den Koning deed; Doch, mits den Raed Princes acht waerdiger besteed Aen uwen Prins, als hem; gaen wy den Konink spreken, Verzoeken, dat hy wil dat houw'lijk laten steken, En trouwen Rosanier met Prins Celiodant; Daer komt den Koning aen.
Ik ga en kus zijn hand.
CONING met alle de Hofgezinde Raedsh.
Naest heusche groetenis, en wensching aller ze gen, Aen uwe Majesteyt, zijn wy op 't hoogst genegen De welst antvan dit Rijk te voorderen, door raed En wijsselijk beleyd, als steunssels van uw staet; Wy zoeken yets aen u Heer Koning te ontdekken, Indien het hof-gezin een weynig mocht vertrekken, Op uwe Majesteyts beveelen.
't Zal geschien; Vertrek u altezaem manhafte Edellien.
Gy Heeren kunt aen my uw voorstel nu ontdekken.
Dewijl dat Rosiljons genegentheden strekken, Om Rosanire te verzoeken tot zijn Bruyd, Werd zulks by uwen Raed, genadig Vorst, gestuyt, En diend in hooger acht by u te zijn genomen; Schoon hy wel heeft verdiend tot dat geluk te komen, Zoo vinden wy nochtans dat houw'lijk ongeraên Mits dien'er beter kan, ha Zire!
zijn gedaen; Dies vinden wy als nu daer tegens andre wetten, Waer op den Koning zal gelieven eens te letten; Dewijl Celiodant een Koning groot van macht, Uw dochter Rosanier voor zijne Bruyd betracht; Is 't nutter haer met hem, als Rosiljon, te trouwen, 't Is meerder Eer zich aen een Konings stam te houwen, 340 Als aen een slecht gemeene Ridder; schoon zijn jeugd, Princes wel heeft verdiend, door Ridderlijke deugd; Wat is doch Rosiljon by dezen te gelijken?
Wat is een Ridderschap geacht by Koningrijken?
Hy, die met zijne macht het Rijk van Pictes heerd, Die is het die de Echt met Rosanier begeert; Uw Majesteyt gedenk wat heyl hier uyt kan spruyten, Het zijn de middelen, waer door men mach besluyten Een wel gewenschte vreê, voor het gemeene nut, De vrede in dit Rijk waer d'alderveylste stut, Die uwe Majesteyt de Kroon zal helpen dragen, Bevryen 't Koningrijk voor 's vyands looze lagen; Een wel gewenschte vreê diend uwe Majesteyt; Door vrede 's Konings hand gerust den Scepter sweyd; Uw Rijk dat wint een Rijk door dit gelukkig trouwen, Den Koning die gelief dit in gedacht te houwen, En letten op het geen wy hier om beter raên.
Het raden is te laet, beloften zijn gedaen, Doch tot mijn nadeel, zoo ik nu te recht bevindt; Wat raed, gy Heeren!
om 't gebonden weêr 't ontbinden?
Daer schiet my yets in 't zin, en 't diend zoo aengeleyd; Ik heb aen Rosiljon ten Echte toe gezeyd Mijn Dochter de Princes, en zal op dit mijn zeggen, Gegrond in reden, dit op ander wijs aen leggen; En is Cephise niet mijn dochter?
ja, och ja!
Zoo kom ik Rosiljon dan mijn beloften na; 'k Heb Rosiljon belooft mijn dochter te doen trouwen, Doch, ben in geener wijs verbonden, oft gehouwen Dat ik juyst Rosanier, en niet Cephise zouw Aen hem vergunnen tot een wettelijke Vrouw; Ik vinde stof genoeg hun beyde te vernoegen; d' Een zal ik Rosanier, d'ander Cephijs toe voegen, Hier op ik in een kort neem, Heeren, mijn beraed.
Raetsh.
Hier door zijn Majesteyt verzek'ren zal zijn staet.
ROSANIERE, CEPHISE, en BELLINDE.
'k Weet niet, Princes, wat dat my let, En my 't gemoed zoo zeer ontzet, My leyd yets swaers op mijne leden; Ik weet, eylaes!
niet wat my schort, Daer is yets dat mijn geesje port Tot zuchten, en tot treurigheden.
Princes Cephise!
speurd gy niet Uyt mijn gelaet een droef verdriet?
341 Kunt gy uyt mijn gedaent, en wezen, De droefheyd, die my leyd op 't hert, En tot de ziel van binnen smert, Niet grondig als door letters lezen?
Ik zucht, ik klaeg, ik treur, ik ween, Daer leyd yet swaers my op de leên, 't Geen mijn gemoed beweegt tot treuren; Cephise, ach!
Kunt gy ook zeggen wat dat mijn Voor ramp oft onluk zal gebeuren?
Cephis.
Princes, ey stelt uw hert gerust, Verdrijf uw vreeze door de lust, Door lust tot zulke zaken, Die niet als vreugd, en wellust voên, De swarigheyd verdrijven doen, Waer doorzich geest en ziel vermaken, De vrees die uw gedachten queld, Inwendig het gemoed ontsteld, Die spruyt uyt fantazyen; Vyt sware dampen van het bloed, Waer door zy voeden in 't gemoed, Inbeelding, vol bedriegeryen.
Den mensch die is gelijk de aerd, Die zomtijds sware dampen baerd; Begint de Zon te schijnen, De dampen vliegen na de lucht, De nevel van het aerdrijk vlucht, All moet het voor de Zon verdwijnen.
Indien een damp van swarigheyd, Princes!
u op het hertje leyd; Ey!
laetze daer niet blijven, Tot nadeel van uw Eele jeugd, Maer wildze, door de Zon van vreugd, En vrolijkheyd, uyt u verdrijven.
'k Heb daer een rijmpjen, op die zin, En't heeft veel zoet bedenken in, 't Zeyd veel van zulke dingen; Het rijm is aerdig, en zeer zoet, Dies gy het ons, Bellinde, moet Nu eenmael hier te vooren zingen.
342 BELLINDE zingt.
Stem:Laura zat laest by de beek.
's MEnschen hert is als de aerd, Als de bloempjes die daer groeyen; Als het aerdrijk bloempjes baerd, Bloempjes die al bloeyend bloeyen; Op wiens versche blaedjes vloeyen Hemels drupjes, morgen douw; Als Auroor begint te bloozen, En het aerdrijk pronkt met roozen, Schept men vreugd in droeve rouw.
Zoo de Zon zijn straelties schort, En de aerd ontrekt zijn schijnen; Als het dagie korterword, Roos, en bloempjes heel verdwijnen; 't Vrolijk hertje schijnt te quijnen, Als de Zon zijn glans bedekt Zoo is't met den mensch gelegen 't Hert is nimmermeer te degen, Daer de vreugd geen Zon verstrekt.
Rozani.
Hoe zoet is dat gezeyd.
Hoe aerdig is't van zin.
Princes Cephise, ach!
daer is veel zoetheyd in.
Zeer aerdig word den mensch by aerd, en bloem geleeken.
Princesse Rosanier, 't is menigmael gebleeken, Dat ik mijn hertje vond, gelijk het weêr gestelt.
Daer schuylt yets in het hert, Cephise, dat my quelt.
Wat is 't Princes?
Een zaek die ik alleen moet dragen, En geene maegden voegt daer van te willen klagen; Dies lijd ik in mijn hert een tweederleye pijn, Dat is mijn quelling die geen mensch ontdekt mach zijn.
hoe veel luk heb ik van u verkregen; O Hemel!
zijt gedankt voor uwe gunst, en zegen; Gy hebt van aenbegin den weg voor my bereyd, Den weg die Rosiljon na werelds Hoogheyd leyd; Ik heb dit Rijk en Kroon beschut in nederlagen; Ik heb door's Hemels macht den vyand op geslagen; Ik heb den Koning zelfs bevrijd in alle nood, Zijn leven voor gestaen met p'rijkel van mijn dood; Ik heb met dees mijn hand voor 's Konings Eer gestreden; Den Hemel zy gelooft, al 't gun ik heb geleden Tot nut van het gemeen, in d' oorlog uyt gestaen, Dat is tot heden toe gelukkig my vergaen; Gelukkig in mijn dienst, gelukkig in mijn leven, Dank zy den Hemel die 't my alles heeft gegeven; Dank zy den Hemel die al dees mijn diensten loond, En tot belooning my de hoogste gunst betoond, Die van de Goden oyt een mensch verkreeg op aerde, Den Koning loond my zelfs met Koninglijke waerde; 't Geluk dat lacht my toe, den Hemel my bemind, En 't loon van mijne dienst dat is een Kooings kind; 343 Een Konings kind is zelfs tot mijne liefd genegen, Ik heb van Rosanier, op mijn verzoek, gekregen Toe-zegging van haer trouw, en lieve gunst tot mijn; Waer kan er meer geluk voor my gevonden zijn?
Ik heb mijn Rosanier op heden voor gehouwen, Dat my haer Vader heeft belooft aen haer te trouwen; Waer op een bloos van schaemt getuygden, dat haer zin, Door dit mijn zeggen kreeg beweeging tot de min; Princes, op mijn verzoek, vergunden aen liefds lusjes, Omhelzing, neffens dien, een zoet genot van kusjes; Verzeekerden mijn liefd, belosten van haer trouw, Aen welk belofte ik mijn hoop verzekerd houw.
Daer rijst mijn morgen star, ik moet my wat versteeken, Om nooren wat mijn Lief u hier alleen zalspreeken.
Hoe speelt en streelt den lossen Mensch, Hier met zijn wellust, en zijn wensch, In tijdelijke zaken; Hoe hold, en sold ons't aerds verdriet, Dat heden was is morgen niet, Wat boven lag kan onder raken.
't Geluk dreyt opeen losten spil, Die heden heeft al wat hy wil, Die moet het morgen missen; Wie op zijn wensch zijn gissing maekt, Al eer 't gewenste hem genaekt, Vind hy zijn hoop vaek tegens 't gisten.
Een jongen boom in zomer lucht, Vertoont zom wijl een schoone vrucht, Doch, eer men die zal plukken, Zal vaek een buy van windig weêr, De vruchten slaen van boven neêr, En doen des plukkers luk milukken.
Den schipper, die op Zee, by nacht, De gunst van wind en weêr verwacht, Als sterren baken strekken; Als 't niet te hert waeyd, nocht te stil, Heeft wind en stroomen na zijn wil, Ziet op een kort de lucht betrekken.
De stille baren opwaerts gaen, De felle stormen neder slaen, Die stond op stond verstijven; 344 En doen by duyster nacht het schip Hier op een rots, daer op een klip, Gantsch tegens hoop des schippers drijven.
Zoo gaet het heden ook met mijn, Mijn hoogste vreugd verkeerd in pijn, Nu dat mijn's Vaders zinnen, In 't lieven stellen my een wet; En willen dat ik liefde zet Op hem, die ik niet kan beminnen.
Ik min geen man als Rosiljon, Die is mijn liefdens Ziel en Zon, Die is't, die 'k liefde drage; Die is't, tot wien ik ben gezint; Die is't die Rosanier bemind, Als dien haer oogen't liefste zagen.
't Is Rosiljon, die 'k min, en eeuwig zal beminnen; Ach!
Rosiljon alleen is d' afgod van mijn zinnen; Zoo zeer als ik hem min, zoo zeer haet ik die geen, Met wien mijn Vader wil dat ik in d' Echt zal treên; Zijn Koninglijke wet en zal by my niet gelden, Mits ik op Rosiljon al lang mijn zinnen stelden; 't Is Rosiljon dien ik, 't is hy die my bemind, Geen straf die mijne liefd tot hemwaerts overwint; Veel liever laet ik my dit hooft van't lichaem houwen, Eer ik een ander als mijn Rosiljon zal trouwen.
Daer komt mijn tweede ziel, mijn brave Ridder aen, Dien ik met tranen zal mijn droefheyd doen verstaen.
Hoe dus, mijn Lief, hoe dus, Princes, wat doet u treuren?
Uyt mijn bedroeft gelaet kunt gy mijn droefheyd speuren.
Gy droevig?
waerom dat?
verswijg doch niets voor mijn, Uw droefheyd my bedroeft, uw smert dat is mijn pijn, Uw lijden is mijn smert, en uw verdriet mijn fterven, Uw ongeval mijn dood.
Eer zalik't leven derven, Eer ik volbreng't gun my zijn Majesteyt gebied.
Wat is dat doch, Princes?
Het alder grootst verdriet Dat u en my, mijn Lief, zouw over komen mogen.
hoe vlieten dus de traentjes uyt uw oogen?
Wat is, helaes!
wat is de oorzaek uws geschrey?
De zaek waerom ik ween die raekt ons alle bey.
ik bid, wild my uw nood, Princesse, klagen; 't Is Rosiljon die u uw leed wil helpen dragen; 't Is Rosiljon wien deerd de droefheyd van uw jeugd; 't Is Rosiljon dien gy die last op laden meugt; 345 Neem al de smerten, Lief, die u't gemoed ontroeren, En legtze my maer op, die meer als gy kunt voeren; Ey!
stort geen traentjes meer, stut dees uw brakke vloed.
Hoe meer dat gy my smeekt, hoe meer ik schreyen moet.
Ben ik de oorzaek van uw schreyen, door mijn smeeken?
Zoo is het best dat ik het smeeken dan laet stecken; Hoe steeken Rosiljon?
troost Rosanier, Vaer voort met uw gesmeek.
Ach Rosiljon!
zie hier, Zie hier, zie hier mijn hert, zie hier mijn hert vol wonden, Een hert dat eeuwig is aen uwe liefd verbonden; Een hert dat niemaend wil als dien, die 't eygen kent; Een hert van 't welk dat gy alleen de voogt-heer bent; Een hert dat u behoord, en niemant wil behooren; Een hert dat Rosiljon alleen heeft uyt verkooren; Een hert dat droevig is, om dat zijn Majesteyt Dat hert wil stutten in zijn goê genegentheyd; Dat hert wil dwingen van uw liefden af te houwen; Dat hert wil dwingen om Celiodant te trouwen.
Hemel, wat ik hoor!
ô Goden!
kan het zijn?
ach neen!
mijn Lief, mijn Lief!
gy zijt voor mijn; Ik geef u niet weêrom, die my eens zijt gegeven, Daer voor waegt Rosiljon noch eenmael lijf en leven; Eer zal de duystre nacht, verlaten van de Maen, In hare plaets de Zon in volle glans doen staen; Eer zal het aerds geslacht d' onsterffelijke Goden, Gantsch tegen de natuur, doen sterven duyzend dooden, Ja maken al de Goôn tot slaven; zelfs Jupijn, Eer dit geschieden zal, en zal geen God meer zijn; Eer zal ik met mijn hand verzetten rots, en bergen; Eer zal ik al de Goôn om wreede wrake vergen; En staep'len berg op berg, ja treen van trap op trap, Soo hoog, tot dat ik zelfs ten Hemel binnen stap; Waer Venus zit te recht tot straf van zulke feyten, Daer zal ik zelver gaen mijn ongelijk bepleyten; En zoo op mijn verzoek der Goden vonnis stuyt, Zoo schop ik te gelijk haer tot den Hemel uyt, En zal in Iovis troon my dan als rechter stellen, Daer ik het vonnis zal over het onrecht vellen, Dat u Celiodant en my heeftaengedaen; Princes, mijn Lief, ik zal na uwen Vader gaen, En hem, 't gun hy my heeft belooft, te vooren leggen, Om hooren wat hy daer als nu kan tegen zeggen; Soo gy stantvastig blijft en my niet af wild gaen, Weet ik tot ons behulp goe mid'len voor te slaen.
346 Rosani.
Op mijn stantvastigheyd mach Rosiljon vertrouwen; Ik ben, en blijf uw Bruyd.
Daer voor zal ik u houwen; Ik ben uw Bruydegom, en blijf die tot der dood.
Ik offer u alleen mijn maegdelijkr schoot.
wat is dit een blijdschap vol bedroeven; Mijn Engel, mijn Princes!
ik die mijn kracht deed proeven Zoo meenig strijdbaar held, ben noch dien zelfden man, Die 't recht van onze liefd met wapens rechten kan. Rosani.
Laat af, mijn Rosiljon, van diergelijke zinnen, In dit geval en is met wapens niet te winnen, Maer met geduldigheyd, stantvaste liefd, en trouw, Waer door ik my ter dood aen u verbonden houw.
CELIODANT.
OZoete kracht des mins!
die in de tegenspoeden, Mijn overwonnen hert met vreugde noch kunt voeden, In liefdens zoet gepeyns, op schoonigheyds waerdy; O schoone Rosanier!
hoe sweeft uw ziel in my; O schoone Rosanier!
alleen daer toe geboren, Als dat gy zielen zoud tot uwe min bekoren; O schoone Rosanier!
schoon zeg ik, over-schoon, En machtig om tot min te dwingen zelfs de Goôn; O minne-vonkjes!
die door 't stralen van uw branden, Mijn ziel gedwongen hebt tot liefdens Offerhanden; O Goddelijke troon!
vol Hemels Majesteyt, Waer in de hoogste schat van liefdens zoetheyd leyd; Goud-drade vlegjes, waer voor parlen, en paruyken, Als geen gelijk met u, voor schoonder moeten duyken; Gekruysde haartjens, gy die op albaster grond, Met zoet gewemel rold om rood korale mond; Uw strikjens boeyen my aen lusjes van de minne; O oogjens!
die alleen zijt machtig t' overwinnen, My, zeg ik, my helaes!
die overwonnen ben, En geen verlossing als van u verkrijgen ken; Van u, ha Rosanier!
die my mijn dood oft leven, Na dat het u belieft, vermogen zult te geven; Verschijn, ey goude zon!
verschijn voor mijn gezicht, En toon mijn eens een strael van 't Goddelijke licht, Dat in den Hemel van uw aenschijn straelt met vonken, Wanneer uw oog beoogt mijn oogen, door uw lonken; 347 Wanneer natuur bepronkt uw kaekjes met gebloos, En çiert albast er wit met inkarnate roos, Zoo tert uw schoone blos het puyk van alle bloemen; Hoe zal men zulk een schoon, als uwe schoonheyd, noemen?
Schoon ik het schoonheyd noem, en schoonste schoonheyd hiet, Noch kan men door dat woord de kracht begrijpen niet, Die in dat schoone schoon staet zichtbaerlijk voor oogen; O schoonheyd!
die dit schoon hebt Venus afgezogen, Die Paris als de schoonst, den appel heeft vereert; O schoone Rosanier!
aen wien mijn ziel begeert Te offeren, dit lijf, dit lichaem, deze leden, Oronte uyt.
Uyt rechte liefd, en trouw, in dienste van gebeden.
Daer komt Oronte aen, wiens komst ik hier verwacht.
'k Heb aen zijn Majesteyt zoo veel te weeg gebracht, Dat gy verzekert u, mijn Heer, zult mogen houwen, Princesse Rosanier voor uwe Bruyd te trouwen; Den Koning en zijn Raed zijn daer toe zeer gezind; Hoewel dat de Princes nu Rosiljon bemind, En hy haer liefde draegt, moeten de liefde scheyden, Den Koning wil geen Echt als tusschen uwe beyden.
Gelukkig is de uur, de uur in welke tijd.
Dat gy, Celiodant!
alhier gevangen zijt; Gelukkig is dien dag, op welk ik hier gekomen, En van mijn vyand als gevangen ben genomen; Mits mijn gevangenis my d'hoogste vreugde geeft, Ik seg de hoogste vreugd die d'heele wereld heeft; Oronte!
my verlangt den Koning zelfs te hooren, En ook mijn Rosanier; wiens jeugt is aen gebooren De schoonste schoonheid die men oyd in Vrouwen zag; Oronte laet ons gaen daer ik haer spreken mach.
Binnen, ROSANIERE, ROSILION.
Den nacht die yder trekt tot rust, Trekt my tot nare, swate zuchten; Ik vind mijn leven zonder lust, 't Hert smoort in duyzend ongenuchten.
Nu ik bedroeft, uw droetheyd speur, Uw droefheyd, die my't quaetst doet vrezen, Is't reden, dat ik met u treur; Waert gy gerust, ik zouw't ook wezen.
Wat rust, oft lust, is hier voor mijn, Mijn Rosiljon, mijn wel beminde?
348 Hoe kan een hert vol druk, en pijn, Een lust tot vrolijk leven vinden?
Het is gelijk Princes daer spreekt, Wie zoo gemoed, die moed zal houwen?
Geen mensch, wanneer 't aen hoop ontbreekt, Oft hy vervalt in misvertrouwen.
Leander, in de woeste zee, Gevoed door hoop zijn lief te naken, Verloor zijn hoop, zijn liefde meê, Eer hy by Hero kost geraken.
De baek, zoo lang hy stond in brand, Deed hem de hoop in liefde stijven; Maer toen dat licht verdween aen strand, Most in de zee het leven blijven.
Geen smert, hoe hert, geen dood, hoe snood, En zal men Rosanier doen erven; Oft hare liefde is zoo groot, Dat zy uyt liefde die wil sterven; Ter liefde van haer Rosiljon, Die zy ter dood zal liefde toonen; Indien zy meerder geven kon, Zy zouder uwe liefd meê loonen.
O woorden!
zegels van uw trouw, O trouw!
hoe zal ik u vergelden?
of den Hemel wouw, Dat ik de Goôn tot borge stelden; Tot borgen van mijn trouwe min, Mijn hert, mijn lijf, mijn ziel, mijn leven; Al 't geen ik aen mijn Afgodin, Uyt liefde, wil ten offer geven.
Laet liefd ons stellen, Lief, te vreên; Laet liefde leed, in 't lieven, dragen; Laet liefde leven, Lief, na reên, Laet zijn een middel voor geslagen.
Een middel waer door wy den Koning doch bewegen; Een middel waer door hoop in liefde word verkregen; Een middel waer meê wy aen zijne Majesteyt Vervorderen de liefd die hy heeft toegezeyd, Ik vind geraden Lief, gy u ten hoof wild voegen, Op hoop de reden mocht mijn Vader vergenoegen; Stelt hem uw diensten voor, aen hem te kennen geeft, Hoe hy door uwe hulp, en trouwe daden heeft, In droeve nederlaeg, de overhand verkregen; En hoe gy doot uw macht bevochten hebt zijn zegen; 349 Staet vast op zijn beloft die hy u heeft gedaen, En hoe 't geen Koning voegt zoo in de wind te slaen Beloften, dien hy heeft met zijne tong gegeven, Dat Rosanier in d' Echt met Rosiljon zoud leven; En is 't dat hy hier door niet af staet zijn begeer, Soo zal ik niet te min na komen 't gun ik sweer; Dat is, mijn levens tijd u mijn verzelling deelen, En in getrouwe liefd de hooge Goôn beveelen, Mijn ramp, mijn ongeval, mijn treuring, en geklag, Tot dat ik komen zal aen mijnen laetsten dag.
Princes zal my gereed, op haer gebieden, vijnen, 'k Zal my van stonden aen ten hove doen verschijnen, Volbrengen uw voorstel, in dit ons ongeval; En zien wat uyt komst ons den Hemel gunnen zal.
KONING met het gantsche Hof, ROSILJON.
Ha Sire!
mijn gedacht inbeeldende de daden, Waer meed ik heb gedient uw Majesteyts genaden; Zoo vind ik, dat ik heb in 't bloedige gevecht, Veel vyanden gedood, en wonder uyt gerecht; Mijn goed en bloed ten dienst van 't Koningrijk gegeven, En voor 't gemeene best gewaegt mijn lijf en leven; Wat heb ik menigmael, gelegert in het veld, De eerste tot den slag, gemoedigt, my gestelt; Wat eyscht den oorlog meer dat ik niet heb begonnen?
Wat legers niet verstroyt?
Wat Steden niet gewonnen?
Wat mannen niet ontmand?
wat troepen niet vernield?
En wat niet vluchten kost gevangen, oft ontzielt?
Doo als ik dit herdacht quam my een zaek te vooren, Een zaek, die, Sire, u gelieven zal te hooren, Hoe tot Pavye is wel eer een Vrouw geweest, Die in de swarte kunst had een vermaerden geest, Waer door zy alles wist op 't nauwste te voor-zeggen, Ook wat 'er was geschied heel grondigh uyt te leggen, Ia tot verwonderingh van yeder die het zag; Als nu een Philosooph eens op een zeker dag Zich vinden liet by haer, als daer toe aengebeden, Om op een zeker vraeg te geven hare reden; Ey hoor een vreemde zaek die op mijn voorstel past; Na dat den Philozooph haer eerst had ondertast, Stelt hy een vrage voor, die haer ter ooren raekte; Welk 't beste veers was dat Virgilius oyt maekte?
Zy antwoord hem terstondt dit rijmpjen in latijn, Dit rijmpje, Sire!
't welk wel overdacht mach zijn.
350 Discite Iustitiam moniti & non temnere divos.
't Geen zekere Poëet dus stelt in duytsche woorden, En hebze vaek verhaeld, na dat ikze eerst hoorden; Leer, zijnde dies vermaend, de Goôn niet te versmaên, Maer na gerechtigheid voor alle ding te staen.
Wat wild gy Rosiljon!
hier meê te kennen geven?
Alzoo ten dienst van 't Rijk, geduurende mijn leven, Uw Majesteyt ten nut, gelijk ook voor 't gemeen, Ik wapens heb gevoerd, en Ridderlijk gestreên?
Zoo wenschten ik als nu den Koning eens te vragen, In welke dienst ik my het beste heb gedragen?
Mocht ik uyt uwen mond, ha!
Sire, eens verstaen, Wat dat het beste is van my, voor u gedaen, Zoo zoud zijn Majesteyt mijn trouwigheyd erkennen; Ik die van eersten aen getracht heb my te wennen Tot trouwe, dienst en nut van Koning, Rijk, en Kroon; Verzoek voor al mijn dienst nu mijn beloofde loon.
Wat loon wil Rosiljon?
Wat loon?
vraegt gy dat Sire?
Geen ander loon als maer uw Dochter Rosaniere.