floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
De Thee veragters sijn gemeenlik van die Heeren, Die by Hippocrates en by Galenus sweeren, En bidden haar bykans als Goden aan: En mits sy noyt iet nieus en willen leeren, Soo last’ren sy al ’t geen sy niet verstaan, En volgen d’oude trant, al sou ’t den sieken deeren.
Den eenen jagen sy de siel Ten lyv’ uyt door een plas van walgelijke sappen; Den and’ren doen sy ’t leste bloed aftappen Het geen hem nog in ’t leven hiel Ik hoop in ’t kort de Mannen aan te wijsen Dat sy maar Moordenaars en Botterikken sijn: Ik sal daar toe een boek uyt geven in ’t Latyn, Waar door ik niet beoog mijn kennis te doen prijsen; ’t En is ook niet uyt haat dat ik haar doen verdoem: Ik soek maar door dat schrift de waarheyd soo t’ontdekken, Dat die mijn naasten mag tot nutte leering strekken.
* Dan sal men sien, dat veel die voor Doctoren gaan Van groot’ervarentheyd in siekten te genesen, Nog de beginselen niet half te deeg verstaan Van d’ed’le konst, waar in sy meesters willen wesen.
’k Geloof wel, al versta ik ook die dingen niet, Dat uwe stellingen niet sijn te wederleggen.
Mijn Heer, gy sult dat eerst met reden konnen seggen, Als uw verstand eens klaar in mijn gevoelens siet.
Laat ik daar toe met een uw herssens wat bereijden, Met tien of twintig kopjes Thee.
Ik dank u seer mijn Heer, ’k wagt iemand daar ik mêe* Te spreken heb.
Seer wel, ik sal dan van u scheyden, ’k Versoek maar d’eer van op een and’ren dag U aan myn huys te sien, en myn Thee t’onthalen.
Mijn Heer, dat is een saak die ik niet weyg’ren mag, Mits Thee soo heylsaam is voor veelderhande qualen.
Den Doctor gaat heen.
Hoe heeft dien Doctor my met sijn geswets gequeld!
My dunkt dat hem het breyn is door de Thee ontsteld: Al had de Thee die schoone kragten, Daar hy soo veel van heeft geseyd, Indiense d’oorsaak is van sijn laatdunkentheyd, Sal ik my van dien drank myn leven lang wel wagten.
Lisander, Erastus.
Lisander.
’k HEb onder dit geboomt u al van ver gekent, Myn Heer, en straks daar op mijn gang tot u gewend.
Ik moet u, als mijn Vriend, eens een Courant doen hooren, Die van myn maaksel is, waar van de wijs al d’ooren Der kenders aan het Hof vernoegd: Van meer als twintig sijn daar woorden op gevoegd.
’k Heb Goed’ren, Adel, en een reed’lijk ampt daar neven, En mag in Holland met genoegsaam aansien leven; Maar ’k wou niet, om al ’t geen ik daar heb opgeteld, Dat ik die Sang-wijs niet en hadde t’saam gesteld.
La, la, hem, hem, ey wild uw aandagt hier toe geven.
Hy singt sijn Courant.
Gaat dat niet schoon?
Og ja.
Lisand.
’t Eynd heeft wat geestigs in.
Hy singt het eynde wederom 4 of 5 maal agter malkander.
Hoe vind gy nu de wijs?
Gewisselijk seer aardig.
Den dans, die ik daar op gemaakt heb, is ’t niet min, Voornaamlijk de figuur is gans verwond’rens waardig.
Hy singt, spreekt, en danst’ te gelijk, en doet Erastus de figuren van de vrouw maken.
Dus danst de man, waar na de vrou dus danssen sou: Nu ’t samen: dan van een, en daar moet sy nu komen.
Hebt gy die kleyne trek van feint’ in agt genomen?
Die fleuret, die coupés in ’t loopen na de vrou?
Nu rug aan rug, en dan van voor op haar gedrongen.
’t Sijn uytgelesen sprongen.
Voor my, ik lagh’eens met Dans-meesters.
’k Sie dat klaar.
De passen dan.... Erast.
Sijn treffelijk voorwaar.
Wel, wild gy dat ik u uyt vrindschap die sal leeren?
’k Heb waarlijk tegenwoordig wat Dat my belet.
’t Sy dan, wanneer gy ’t sult begeeren.
So ’k nu de woorden by my had, Wy souden die te samen lesen, En sien eens welke dat de beste mogten wesen.
Na desen eens.
Vaard wel.
Baptist’ myn waarde vrind Weet niet van mijn Courant, ’k moet sien dat ik hem vind: Wy sijn seer eens gesind in Musicale saken, En ’k sal hem bidden daar partyen op te maken.
Hy gaat heen gedurig singende.
Og!
moet d’aansienlijkheyd van staat, Waar meê men alles wil bedekken, Ons daaglijks dwingen tot het dulden van veel gekken, Uyt een beleefdheyd, die soo verre dikwils gaat, Dat wy ons self daar door verneeren, Om met loftuyttingen haar dwaasheyd te vereeren.
La Montange, Erastus.
La Montagne.
ORphise is nu alleen, en komt van dese sy.
Og hoe ontroerd gevoel ik my!
Ik kan myn liefde tot die wreede niet verlaten, Myn reden evenwel wil dat ik haar sal haten.
Myn Heer, uw reden weet niet eens wat sy begeerd, Nog dat een Juffer ’t hart soo kragtig overheerd.
Schoon wel gegronde reên een minnaar toornig maken, Een woordje van sijn Lief, vereffend weêr veel saken.
Helaas, ’t is waar, ik voel alrêe dat haar gesigt In al myn gramschap my nog tot ontsag verpligt.
Orphise, Erastus, La Montagne.
Orphise.
IK kan seer weynig vreugd bespeuren in uw wesen.
Erastus, sou mijn komst u wel misnoegd doen wesen?
Wat is ’t?
wat schort u dog, en om wat ongenugt Is ’t dat gy nu dus in myn bysijn sugt?
Ag wreede, hoe kont gy my vragen Wat dat myn droevig hart soo doodelijk mag plagen?
En is het niet een werk van een boosaard’ge geest, Dat gy u als onwetende wild dragen, In ’t gene daar gy selfs sijt oorsaak van geweest?
Die man daar ik u flus meê heb voor by sien komen... Orph.
Is dat het geen gy soo ter herten hebt genomen?
Spot, ongenadige, nog met mijn ongeluk.
Ondankb’re, ’t voegd u niet te lagchen in myn druk.
Ik kan de swakheyd die ’k voor u heb niet verbergen; En gy misbruykt s’om dus myn minne-brand te tergen.
Orph.
’t Is seker lagchens waard; ’k beken gy sijt wel mal, Dewyl gy u soo seer ontsteld in dit geval.
De man daar gy van spreekt, ver van my te behagen, Is een daar van ik my met loosheyd heb ontslagen; Een Quel-geest, van dat slag van sot-beleefde maats, Die niet en lijden, dat een Juffer op een plaats Alleen sy, maar terstond met soete taal haar komen Een hand aanbieden, die met spijt werd aangenomen.
Ik veynsde weg te gaan, om met gevoeglijkheyd Myn oogmerk voor hem te bedekken: Hy heeft my by de hand tot aan myn koets geleyd.
Dus wist ik van dien mensch my met der haast ’t onttrekken, En kom langs d’and’re weg u by.
Orphise, mag ik op uw redenen vertrouwen, En is uw hart gans ongeveynsd voor my?
Ik vind u seker soet met sulken praat te houwen.
En ik verschoon my vast op uw onnut geklag; ’k Ben nog t’onnoosel, en myn malle goedheyd... Erast.
Myn al te strenge Schoon’, en wild u niet verstooren, ’k Geloof nu blindeling, alleen op uw gesag, Al wat uw mond my sal gelieven te doen hooren.
Bedriegd, indien gy wild, een armen minnaar vry; Ik sal ontsag voor u behouden tot myn sterven.
Verwerpt myn min, laat my geen wedermin verwerven, Bemind, daar ik het sie, een ander boven my.
Ja alles wil ik wel van myn Meestres verdragen, ’t Sal my de dood aandoen, maar ’k sal’er niet van klagen.
Wanneer soodanige gevoelens in u sijn, Sal ik van myne kant ook weten te betoonen.... SEVENDE TOONEEL.
Alcander, Orphise, Erastus, La Montagne.
Alcander.
MYn Heer een woord.
Mejuffer wil verschoonen, Soo ’k door geheym gesprek onhoff’lijk by u schijn.
Sy gaat heen.
Mijn Heer, ik kom ongeern u dit versoek voordragen; Maar mits een keerel my daar even t’onbeleefd En t’onverdragelijk met hoon bejegent heeft, Soo wens ik dat gy straks, Uyt mijnen naam hem voor de kling gaat dagen.
Gy weet, dat ik met vreugd, in diergelijk geval, U in de selve munt het weêr vergelden sal.
Erastus hebbende eenige oogenblikken sonder spreken geweest.
Ik wil my self hier niet door snorkery beroemen; Maar ’k heb my eer Soldaat, als Hoov’ling konnen noemen.
’k Heb veertien jaar gediend, en agt my wel in stand, Van my gevoeghelijk een Lijfgevegt t’ont-trekken, En niet te vreesen dat het weyg’ren van mijn hand Hier in my tot verwijt van blooheyd oyt kan strekken.
Dit vegten brengt een mensch te deerlijk in de ly: Want onsen Prins en is geen Vorst in Schildery, Maar oeffend strenge straf aan die geen wetten agten.
Hy houd de grootste van het Land Daar door in pligt, en doet daar in Het geen men van een deftig Vorst sou wagten.
Al heb ik harts genoeg, als ik hem dienen moet, Tot iets dat hem nishaagd ontbreekt my gans de moed.
Mijn pligt is, van sijn wil mijn hoogste wet te maken; Soekt iemand anders, die daar tegen aan wil gaan.
Mijn Heer, ik spreek rond uyt, en ben in and’re saken Altijd bereyd om u ten dienst te staan.
Hoe quellen my de moeyelijke menschen!
Waar heen vertrok sig straks ’t lief voorwerp van mijn wenschen?
’k Weet niet.
Maakt dat gy ’t weet, en soekt haar over al, Terwijl ik in dees’ dreef u weêr verwagten sal.
Eenige nieusgierige komen rondom hem swieren om hem te kennen, en maken dat hy voor een weynig tijds vertrekt.
Het Tooneel is een openbare wandel-plaats.
WEl, syn sy eynd’lijk weg, mijn moeyelijke quanten?
Het regend hier sulk volk, dunkt my, van alle kanten.
Ik vindse, schoon ik van haar vlugt, En tot mijn meerder ongenugt, ’k Vind die niet daar mijn hart om sugt.
’t Heeft maar een korte tijd gedonderd en geregend, Mits my op dese plaats nog soo veel volks bejegend.
Og of de gunst des Hemels door dit weêr Maar al die menschen had verdreven, Die moeylijkheyd aan iemand geven!
Ik sie de Sonne daald al seer, En ’t geen my wonder geeft, mijn knegt komt nog niet weêr.
Alcipe, Erastus.
Alcipe.
GOên dag.
Hoe, moet men dan mijn liefde steets beletten?
Alcip.
Mijn Heer, vertroost my in een seltsaam spel Piquetten.
Het geen ik gisteren verloor, Aan St. Bouvain, die kruk, die ik wel vijftien voor En daar de voor-hand by wil geven, en nog winnen.
Hoe leyd dat donders spel my ’t sedert in de sinnen!
’t Sou niet onreed’lijk sijn, soo ’k sey, de duyvel haal Om soo verdoemden spel de Speelders al te maal: ’t Is om in ’t openbaar sig selven op te knoopen.
Ik was op twee naar uyt, den anderen moest hoopen Op Pic voor ’t minst.
Ik geef; hy neemd ses kaarten aan, En vraagd of ik het spel op nieu wil laten gaan: ’k Seg neen, om dat ik sag dat ik van all’s voorsien was.
Aanmerkt mijn ongeval, gy sult verwonderd staan, ’K had harten aas, daar by Heer, knegt en agt en tien was Als ook het klav’ren aas.
Met bondig overleg, Dewijl ik my op ’t point moest houden, werp ik weg De schuppen vrou en tien, met heer en vrou van ruyten.
Ik krijg nog harten vrou, soo dat gy kond besluyten Dat ik van harten net een vijfden hoogsten had.
Mijn tegenstander komt, wie drommel sou dat seggen!
In slegte ruyten daar een sesden dans neêr leggen, En ruyten-aas daar by: Nogtans al had hy dat, ’t En gaf hem nog geen Pic; my kon geen vrees ontstellen, Ik dagt ten minsten wel een arme twee te tellen, Al had ik ruyten-heer verworpen met de vrou.
Vier schuppen speeld hy na sijn seven ruyte-bladen, Dit brengt my op het lest in twijffelend beraden Welk aas ik best behouden sou.
’k Geef dat van harten toe, en soo my dunkt met reden; Vier klavers had hy weg gesmeten, wonder lot!
En ’k sie my door een harte ses Capot: Ik stond verstomd van spijt, ’t moest egter sijn geleden.
Gaat dit verlies, dat elk voor gruwlijk agten sal, Niet billik mijn geduld te boven, Die ’t niet gesien en heeft kan die het wel gelooven?
Antwoord hier op, myn Heer.
De wond’ren van ’t geval Syn aldergrootst in ’t Spel.
Gy moet u oordeel geven, Of ik hier door met regt tot gramschap werd gedreven; Want overweegd ons beyder spel, ’k Heb ’t daarom in myn sak.
Dit’s ’t myn, besiet het wel, En dit..... Erast.
Ik heb het al gevat uyt u vertellen En vind niet vreemd, dat dit u geest kan quellen; ’k Heb iets te doen het geen my van u scheyden doet.
Troost gy u maar in dese tegenspoed.
My troosten?
neen de spijt sal steets mijn hert bewoonen Die’k door die slag ontfing, die ’k wel een donderslag Ja erger noemen mag.
Ik wil ’t ook, by mijn siel, aan al de wereld toonen.
Hy gaat heen, en seyd by herdenkinge.
Twee asen, harte ses.... Erast.
Waar ben ik hier belend!
’k Vind narren over al waar ik my henen wend.
HOe laat gy my naar u met ongeduld verlangen.
Myn Heer, ik heb so veel als ’t mooglijk was, mijn gangen Verhaast.
Brengd gy my nu van mijn Meestres bescheyd?
Ia, want de Juffer, daar gy uw genegentheyd Op hebt gevest, heeft my geheeten U iets te seggen.
ik wou ’t alreets wel weten, Seg op dan.
Lust het u te hooren wat het is?
Ia, ras.
Myn Heer, gy sult, soo ’t u geliefd, wat wagten; ’k Ben buyten aassem, want ik liep met al myn kragten.
Laat gy voor uw vermaak my in bekommernis?
Mits gy begeerig sijt om dadelijk te weten Wat uw’ Meestres my heeft belast Sal ik u seggen.... help, wat loopen en wat sweeten En was’er niet voor my aan vast Eer ik die Schoon’ heb aangetroffen!
Niet dat ik hier by u wil op myn yver stoffen, Maar.... Erast.
Maar de duyvel haal uw dwase buyten-praat.
Sus, sus myn Heer, en word niet quaad, Men moet sijn togten wat bedwingen, En Seneca die seyd.
Ik seg dat Seneca Een sot is in uw mond, dewijl hy van geen dingen Die my belangen spreekt.
Segt gy uw boodschap dra.
’k Ben immers besig met mijn boodschap af te leggen Uw lief.... Een Beesje sit daar in u hair-lok, stil, Ik sal ’t.... Erast.
Laat blyven slegs.
Die Schoone doet u seggen... Erast.
Raad eens.
Weet gy dat ik niet lagchen wil?
De last die ik van haar aan u moet overdragen Is, dat gy hier na haar wat wagten blijft, soo lang Tot dat sy van een deel Dorp-juffers is ontslagen: ’t Bywesen van dat volk vald Hoofse menschen bang.
’k Hou my dan op dees’ plaats, die sy heeft willen kiesen, En sal terwijl ik wagt geen leege tijd verliesen: Laat my wat denken, want ik heb een liedjen voor Te maken op een wijs, die ’k haar veel singen hoor.
Hy wandeld in diepe gedagten opgetogen.
Orante, Climene, Erastus.
Orante.
’k VErtrou dat yder een my groot gelijk sal geven.
* Clim.
Meend gy te winnen door hardnekkig tegenstreven?
Orant.
Ik breng seer goed bewijs van mijn gevoelen voort.
Clim.
’k Wou dat ons beyder reên eens wierden aangehoord By iemand van verstand.
Seer wel, ’k sie hier een regten Al wand’len, die ons diend om dit geschil te slegten.
Een woord, soo ’t u belieft, myn Heer: Gy word gebeên Om scheyds-man tusschen ons te wesen Van sek’re twist, daar uyt geresen Dat wy verscheyden sijn van meening, in het geen Een Minnaars liefd op ’t hoogst kan toonen.
Mejuffers, wild my dog verschoonen De saak is swaar, gy moet by wijser Regter gaan.
Die praat is gans onnut om u hier van t’ontslaan: Uw’ schrandere vernuft doet door ’t gerugt sig prijsen; Men kend u wel; met regt werd u van yder een... Erast.
Vergeefd my.... Orant.
Met een woord, gy sult hier vonnis wijsen; Een oogenblik of twee moet gy voor ons besteên.
Gy gaat hier desen Heer ophouwen Die u moet tegen sijn, want soo ik derf vertrouwen, Hy sal ons seggen dat het mijn gevoelen wint.
Kan ik nu mijnen schelm die sorg in ’t hoofd niet steken, Dat hy om my hier af te helpen middel vind.
Ik vrees niet dat hy tot mijn nadeel uyt sal spreken; De proeven van sijn geest sijn my te wel gebleken.
Nu dit ’s ons groot geschil, of iemand die bemind Ialoers moet sijn Clim.
Of wel, om klaarder voor te dragen Hoe wy ’t verstaan, wie ’t meeste moet behagen, Een die Ialoers is, of een die het niet en is.
Den laatsten is vry meer Behaaglijk, dat is wis. Clim.
En na mijn oordeel moet hy voor den eersten wijken.
Ik agt, dat die het meest moet winnen op ons hert, Daar ons het meest’ ontsag van toegedragen werd.
Ik agt dat die aan ons de meeste Min doet blijken Meest weder-min verdiend.
Ja; maar de Min blijkt vry Wat beter in ’t ontsag dan in de Ialoesy.
Na mijn gevoelen, als Ialoersheyd iemands sinnen Vervoerd, so toond sulks best, dat hy seer sterk moet minnen.
Foey, foey, en spreekt my dog van sulke Minnaars niet, In welker liefd’ en haat men geen verschil en siet, Die in de plaats van ons all’ eerbied toe te dragen, En alle dienst te doen, ons maar gedurig plagen; Haar siel is staagh vervuld met schendig’ agterdogt, Waar door in ’t minste ding een misdrijf werd gesogt; Om een onnoos’le daad derft haar verwijt ons tergen, Ja haar verblinde drift sal ons wel reden vergen Van d’opslagh van een oog: Sien wy’er treurig uyt, Sy klagen daadlijk dat sulks uyt haar bysijn spruyt; Of soo sy vrolijkheyd vernemen in ons wesen, Haar mede-vryer moet dan oorsaak daar van wesen.
Haar dollen yver strekt voor regt in haar bedrijf; Wy hooren niet van haar als morren en gekijf, Sy willen yder een verbieden ons te minnen; ’t Sijn Dwingelanden van haar eygen heerscherinnen.
Voor my, ’k wil Minnaars, die ’t ontsag altoos geleyd, Ons’ heerschappy blijkt best uyt haar ootmoedigheyd.
Foey, foey, wat moogt gy my van sulke Minnaars spreken, Die noyt om onsent wil met heete togt ontsteken, Maar laauwe Vryers sijn, in welker vreedsaam hert,* ’tVerlies van haar Meestres niet eens gevreest en werd; Om dat sy reets de saak voor haar versekerd houwen.
Haar Liefde vald in slaap op al te goed vertrouwen; Haar mede-minnaars sijn in goed verstand met haar, Sy laten haar de baan om ons te vryen klaar.
’k Werd gram om sulken min, die soo van onrust vry is, Hy mind wel koeltjes, die niet voeld wat jaloesy is.
’k Wil dat een Minnaars siel, soo hy van herten liefd, Met angstig’ agterdogt gedurig sy gegriefd, En dat men klaarlijk door sijn driftigheyd bevinde, Dat hy niet weynig werk en maakt van sijn Beminde.
Sijn ongenoegen geeft ons dan tot blijdschap stof; En maakt hy ’t altemets door bits verwijt wat grof, ’t Vermaak van hem dan wêer vernederd te beschouwen, Wanneer hy, met geween, ende innerlik berouwen, Ons om vergiff’nis smeekt van ’t geen hy heeft misdaan, Is magtig onsen toorn gans over te doen gaen.
Indien men om u te behagen Sig heftig moet in ’t minnen dragen, Soo ken ik vryers na uw sin, Ik weet’er meer als een hier woonen, Die sig seer dol verliefd tot vegtens toe betoonen.
Ik weet’er mêe voor u, daar geen jaloersheyd in Te speuren is, die u een wonder-groote min Betuygende met woorden, ondertussen Wel soo verdraagsaam konnen sijn, Dat sy u souden sonder pijn Van dertigh andere sien kussen.
Nu hoord het dat gy’t vonnis veld.
En seght wiens min gy ’t hoogste steld.
Mits ik hier niet dan met een vonnis af kan raken, Soo oordeel ik, op dat gy bey vernoegen vind, Dat die jaloers is meest, en d’ander best bemind; Dus sal ik ’t geen u wel gevald niet laken.
Gy vonnist geestig, maar..... Erast.
Mijn uytspraak is gedaan, Me-juffers, laat nu toe dat ik mag van uw gaan.
Orphise, Erastus.
WAt heb ik smart gevoeld, Me-juffer, door uw wagten.... Orp.
Neen, ’k wil niet dat g’om my een onderhoud verlaat Dat soo behaaglijk is.
Gy doet verkeerde klagten, Quanswijs als quam ik hier te laat, Die Juffers konnen u wel sonder my vernoegen.
Wild gy nu tegen my verstoord sijn sonder rêen,* En my verwijten dat ik heb door dwang gelêen?
En wagt dog.... Orph.
Laat my gaan, en loopt u ras weer voegen By uw geselschap.
Wil den Hemel, dat van daag Soo veel Quel-geesten, mans en vrouwen Syn ’t saam gespannen tot mijn plaag, Om my ’t genot van ’t geen ik meest begeer t’onthouwen!
Ik volg Orphise naar, en, schoon sy weerstand bied, Ik moet uytwerken dat sy klaar mijn onschuld siet.
Terminius, Erastus.
Terminius.
Mijn Heer ’t is goed dat ik u kom te rencontreren, Mits ik u moet communiceren.... Erast.
’k Heb nu geen tijd.
’k Sal u niet lang importuneren, Maar kortelijk seggen, hoe ’t met uw Processen staat.
Het swaarste blijft nog ventileren, En in het andere, wie sou dat presumeren, Sijt gy gecondemneert van onse Magistraat, En dat cum omnibus expensis.
Dat is rampzalig, maar Heer Procureur, myn wens is, Dat gy uw reden hier by laat, En spreekt my morgen eens.
Ia dan is ’t al te laat Om van appel te protesteren, Want huyden sal den tienden dag Na ’t pronuncieren van het vonnis expireren, En mits men na die tijd niet appelleren mag, Diend gy my daad’lijk t’instrueren, Of ’t u beliefd te provoceren, Of niet.
Waarom hebt gy my dit niet eer geseyd?
Ik kom ’t u immers nog by tijds notificeren, Dies is het ligtlijk t’excuseren, Dat ik u van een saak, die u geen vrolijkheyd Causeren kon, niet straks en heb gaan adverteren.
Ik raad u dit Proces soo niet t’abandonneren, Dat waar een groote lacheteyt: Want nademaal daar meer dan eene nulliteyt In ’t vonnis is, moet gy het niet acquiësceren, Voor hooger Regt-bank sult gy seker triumpheren.
Leest die Deductie eens, daar is u goede saak Soo net geastrueerd, dat gy met groot vermaak Sult merken, dat party advers moet succumberen, Als gy t’Appel wild prosequeren.
Wel appelleerd dan slegts, dewijl gy ’t soo verstaat, Ik hoef dat tuyg daarom niet eens te lesen.
Seer wel, mijn Heer; maar nog een woordjen eer gy gaat; Wanneer men appelleerd, soo moet ’er geld toe wesen.
Een honderd guldens, na mijn reek’ning, is genoeg.
Wat kost het pleyten geld!
men sal ’t u morgen vroeg Beschikken.
* Term.
Hoord dog eens waar aan men ’t moet betalen; De boet van ’t fol appel, beneffens ’t mandament, Monteerd.... Erast.
Wat nut kan ik uyt dese termen halen, Daar van ik niets versta, als dat s’op geld in ’t end Uytkomen.
Hoe, mijn Heer!
de luy sijn niet gewend Het kostelijke geld soo los te debourseren; Men moet haar eerst specificeren Waar toe het strekken sal, Laat my in uw’ regard dit nu ook observeren.
En is ’t u niet genoeg als ik u ’t geld toesend?
Og ja, mijn Heer, ik ga, en heb contentement.
Lucidor, Erastus.
MYn Heer.
Wat sonde mag my ’s Hemels toorn verwekken, Dat ik dus ben gebruyd met alle slag van gekken.
Lucid.
Blijf staan, soo ’t u geliefd, ik heb u lang gesogt, Eer dat mijn goed geval my herwaarts heeft gebrogt.
’K moet mijn gedagten u mijn beste Vriend meê-deelen.
’t Is u bekend, dat nu het Neederlands Tooneel Den meesten tijd al Franse spelen Vertoond, die ook, hoewel’er veel Maar taam’lijk sijn vertaald, d’aanschouwers niet verveelen.
Gy hebt gelijk; hier mêe, vertrou ik, is het uyt Dat gy my seggen woud.
Uw Dienaar.
Hoor ’t besluyt Eer gy vertrekt.
Als ik dan laat op ’t Schouburg komen Een seker geestig stuk, het geen ik overset Uyt Frans in suyver Duyts en vloeyend rijm, ik wed Het werd met algemeen toejuygchen aangenomen.
’t Is een behaaglijk onderwerp, En waardig dat ik daar mijn rijm-schagt wel op scherp: Daarom heb ik het ook voor and’re willen kiesen.
’k Meen, ’t sal in onse taal geen aardigheyd verliesen.
Mijn Heer, gy hebt het werk gelesen in sijn spraak, En oeffend altemets de Digtkonst voor vermaak; Uw oordeel heeft daarom gesag in sulk een saak.
Gy sult hier in met my van een gevoelen wesen.
Siet daar, ’k heb al een gans Bedrijf, Met nog een Uyt-komst vier of vijf, Van dese week vertaald, en sal ’t u voor gaan lesen.
Ik bid u, doe u self die moeyte dog niet aan, ’k Moet om een seek’re saak, die spoedig diend gedaan, Mijn afscheid aanstonds van u nemen.
Een woord nog maar.
Ik haat het lang en moeylijk teemen Van die een ygelijk, ’t sy onbekend of vriend, Ophouden met een praat die nergens toe en diend: ’k Ontmoet dat volk altijd, waar ik my wend of keere, En sulke menschen sijn na ’t leven afgemaald In dees’Quel-geesten van Moliere, Die ’k nu ten deelen heb vertaald.
Ey lieve, seg maar, of gy niet mijn onderwinden Van die op ons Tooneel te brengen goet moet vinden.
Ten hoogsten; en gy moogd als eygen vinding vry By die verdrietige van uwen Schryver stellen, Die iemand met haar Rijmery Ontijdiglijk aan d’ooren lellen.
’k Verlies dus nog ten laatsten myn geduld.
Og of myn Schoone wist hoe vry ik ben van schuld!
Het Tooneel is ontrent de Wooninge van Erastus en Orphise.
’t IS waar, aan d’eene kant is’t na mijn sin gegaan; Orphise liet sig eyndelijk versagten: Maar ’t staat aan d’ander sy my byster qualijk aan, En d’ongenâ des Hemels heeft haar kragten Verdubbeld, om myn liefde te weêrstaan.
Ia Damis, Voogd van mijn Beminde, En die myn hardste Quel-geest is, Maakt dat ik nieuwe hindernis Ontrent mijn vryery bevinde: Hy heeft sijn schoone Nigt verboden my te sien, En wil haar morgen aan een ander Bruygom geven.
Sy evenwel in spijt van al sijn tegenstreven Laat desen avond my geen kleyne gunst geschien; Ik heb haar geest soo ver bewogen, Dat sy in ’t heymelijk sal mijn besoek gedoogen.
Verborge gunsten sijn behaaglijkst’ aan de Min, ’t Beletsel dat men dan verwind heeft soetheyd in; En als ’t verboden is sijn Lief te spraak te komen, De minste praat met haar werd in des minnaars sin Dan voor een wond’re gunst genomen.
Ik ga daar ’t is bestemd: het is nu d’uur by na, En ’k wil daar eer te vroeg verschijnen, als te spâ.
Sal ik u volgen?
Neen, ’k sou vreesen Dat gy aan sommige my soud doen kenbaar wesen, Die ’k voor verdagt hou.
Ik wil ’t niet hebben.
Wel, Ik moet dan doen naar uw bevel, Maar dat ik u altoos van verre... Erast.
Sult gy swijgen?
’k Heb ’t u genoeg geseyd.
Kan ik van u niet krijgen, Dat gy die quâ gewoonte staakt, Dat gy u t’aller uur een lastig knegt door maakt.
Caritides, Erastus.
Caritides.
Mijn Heer, de tijd is wel wat strijdig Met d’eer die ’k neem van u te sien; ’s Voormiddags waar het ruim soo tijdig Om u mijn diensten aan te biên.