floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Die wil met syn gedrag naer aeppen groote Heeren, is op de reghte weg om alles te verteeren.
Gy slaet dat padt al in, en soeckt al naer de schuyt, Van Schipper holle Jas, op t Veer van sint Reyn uyt.
Wat rede geef ick dog om over my te klaegen?
Uw wispeltuerigheyt en kan my niet behaegen.
Gy stelt u nergens toe, voor desen hadt gy lust, Tot Vaeren, maer een toght heeft die strax uytgeblust.
Had gy volhart, men had u ligt een Schip verkregen, Soo gy bevordering gesogt had door den Degen.
Myn vaders doodt heeft daer de voortganck van belet.
De WEERHAen.
13 waermond.
Of d'onstantvastigheyt, waer door gy syt besmet, die tot de Koopmanschap u daer naer heeft gedreven, Uw Vaders oeffening, bedryf en styl van leven.
Maer die geen kennis heeft, daer van, nog geen verstant, Vindt inde plaets van winst syn schaede voor de handt.
Daer by wiert gy haest moe de Postdag waer te nemen, En daeglijcx op de Beurs naer tyding te vernemen, Soo dat gy kortelings daer uyt gescheyden syt.
Nu spilt gy weer uw goet op t Landt, en jongen tydt, in plaets dat gy behoort te tragten om te paeren, En ons geslagt, daer door, in wesen te bewaeren.
Ick sou niet gaeren sien uytsterven onse naem, of anders ben ick selfs tot trouwen nog bekwaem, en heb nog kragt genoeg, een Naesaet te verwecken, Die myn nalatingschap soud' aen uw hoop ontrecken.
HANEBOL, stil.
Dat is ons minste sorg, myn Heer krygt wis uw goet, indien dat anders niet 't hem naemaels missen doet.
Oom, mits gy my dat raedt, sal ick naer uw behaegen, Gelijck 't een Neef betaemt, gewillig my gedraegen, ick ben niet 't eenemael afkeerig van dat werck, indien ick door myn keur kan raecken uw oogmerck.
Wie meent gy, dat ick moet nu regtevoort gaen vryen?
WAermONDI.
Ick vrees dat gy daer in beswaerlijck sult bedyen.
Gy hebt soo menigmael een Maegt de tong geschrapt, Uw handt haer aengeboon, dan weer te rug gestapt, dat niemandt, op dat stuck, sal willen u gelooven.
Indien hy maer begint, durf ick u wel belooven, Dat niemand hem daerom sal stooten voor het hooft.
Het is der juffers aert, dat yder ligt gelooft, Dat sy verdiensten heeft, die d'anderen ontbraecken, en dat haer schoonheydt hem wel sal stantvastig maecken.
WAer edt by Google BLT-spel.
Dies stel ick u dan voor een rijck en eenig Kint, Wiens Vader heeft veel goet vergaert in het bewint, Dat hy by Trappen heeft in Indien verworven, En is in 't Vaderlandt, pas aengelandt, gestorven.
Soo dat syn dogter nu besit een groote schat, dies vlammen op haer goet veel Vryers vande Stadt.
Is t Juffrouw Zitsenburg, myn Heer, die gy wilt seggen?
Ick hoop niet dat gy wilt uw Neef een Vrouw toe leggen, Wiens vel Olyfvert is, in plaets van lieflijck wit, om dat sy blinckt in t gout, en tonnetjes besit.
Al is haer huyt wat geel, die sal te sagter wesen, syn voorhooft hoeft dan oock voor geen gevaer te vresen.
Dat hangt aen haer planeet.
Een moye werd gevraegt, een leelijcke vryt selfs, als ymant haer behaegt.
Het nootlot wyst dat uyt, en 't is niet voor te komen, wanneer men heeft een Vrouw van ligten aert genomen.
Die 't overkomt, en 't merckt, voelt daar door weynig leet, en het is niet met al, als hy het niet en weet.
De inbeelding maeckt het kwaet, die daerom niet en geven, Bevryden haer gemoet van een onrustig leven.
Het is een groote geck, die syn gedagten kwelt, om dat men van syn Wyf wat beuselingen meldt.
En ick nog grooter geck, om dat ick leen myn ooren, Om sotte kaeckelpraet eens snappers aen te hooren, Terwyl syn Meester swygt, en my geen ant woort geeft, op 't geen, myn goeden raedt, hem voorgehouden heeft.
Ick ken uw korselheyt, en vrees een grauw te krygen, 't ontsag, dat ick u draeg, heeft my soo lang doen swygen, Om dat de Vryster my, schoon rijck, niet aen en staet.
Gy OO 13 de wEERHAen.
Gy meent dat s menschen heyl in rijckdom maer bestaet, my dunckt, dat sulcx alleen voort komt uyt het genoegen, dies sal ick nimmermeer my naer uw voorslag voegen.
Ick had gehoopt, dat gy van ymandt hadt gehoort, Dat Juffrou Leonoor myn Neyging hadt bekoort.
Vrouw Sorgharts oudste kint, en dat gy met verlangen, Om Maeckelaer te syn, de mantel om woudt hangen.
Maer daer is weynig goet, en gy hebt veel van doen, om Wyf en Kinderen en huysgesin te voen.
Bedenck u vry ter deeg, eer gy wilt verder treden, neem tot uw raetsman niet de liefde, maar de reden.
Wy sullen naderhandt dit verder overslaen.
Ick heb geen langer tydt, om u te woort te staen.
HYLAS, HANEBOL.
Wat of dees oude paey u langer voor sal draegen?
Denckt hy dat aen uw oog een half blyck sal behaegen?
Hy siet soo gaeren gout, dat hem de verf daer van, Op ymants aengesigt, genoegen geven kan.
Die gelt heeft, schynt hem schoon, daer voor moet alles wyken En men trouwt anders niet als om sig te verrijcken, al sou men Kinderen voort brengen masteluyn, en wagten maer alleen syn heyl van de fortuyn.
Hy soud' u mogelijck aen een Morin verbinden, Soo hy die rijcker nog, als dese, wist te vinden.
Maer ick verwonder my, dat gy verdraegen kondt syn voorstel, en hem strax niet naer sintfelten sondt.
Het is myn Oom, daer van ick heb veel goet te wagten, en daerom wickel ick my steets in syn gedagten, al stoot ick nimmermeer hem opentlijck voor 't hooft, joogle ted by De BLTSPEL.
De tydt maeckt, dat hy my ten lesten nog geloost.
Het is genoeg, dat ick syn eysch heb afgeslaegen, En dat ick hem myn keur, daer naer heb voorgedraegen.
My dunckt niet dat hy sig daer korsel tegen steit, hy maeckt maer swarigheyt, dat daar is weynig gelt.
Ick vrees, dat ick dit werck heb al te laet begonnen, Soo Constantin al heeft des Juffers gunst gewonnen, en sy haer sinn'lijckheyt al heeft op hem geset, Dan soud' ick te vergeefs gaen vissen achter 't net.
Nu kan ick van uw vlyt geen grooter blycken trecken, als dat gy dit geheym, door loosheyt, tragt t'ontdecken, dat gy doorgronden meugt, hoe dat sy saemen staen, en of het met myn hoop is 't eenemael gedaen.
Dat gy van my begeert, is niet soo ligt te mercken, de minnaers syn gewoon in 't heymelijck te wercken.
Die vanden toestant wil oordeelen op de schyn, sal in syn gissingen veeltyts bedrogen syn.
Het ambagt vande min is loos, en logenachtigh, en de verandering werckt op de Vrouweu kragtigh.
Die haer van daeg behaegt, krygt morgen weer de schop.
Soo ligt als Kinderen verwisselen van pop.
Een nieuweling vergaept sig dickmaels aen het vleyen, Van een doortrapte Feex, die hem soeck te verleyen, op dat een yders oogh op hem sou syn gehegt, En dat men niet ontdeck, wie haer aen 't hart regt legt.
Sy houdt een Vryer aen somtyts om mee te jocken, en door syn pogingen een ander aen te locken.
't besoecken is het naest, niets werdter min volbroght, Heer, als een Huwelijck dat nimmer werdt versogt.
Schoon ick tot Leonoor myn neyging aen voel groeyen, 'k heb evenwel geen lust om tegens stroom te roeyen.
Veel tegen stribbeling is strydig met myn aert, res en de wEERhaen.
En voor een blauwe scheen ben ick vooral vervaert.
Is dat soo pynelijck?
wie siet men daer om hincken?
Sal dese vrees uw moet doen inde schoenen sincken?
Een vryer die syn wensch in t Minnen niet geniet, verliest daerom syn eer nog syn verdiensten niet.
Uw medevriyer komt, soeck selver te doorgronden, of hy voortaen de weg heeft van haer hert gevonden.
Veyns u geluckiger, als gy syt inder daet, op dat hy dencken mag, dat gy niet kwaelyck staet.
Dan sult gy mogelijck syn minne nydt ontsteecken, en daer door t goet verstandt van de gelieven breecken, die door verwydering geraecken in kraeckeel.
Ten minsten haelt gy hem de waerheyt uyt de keel.
CONSTANTIN, HYLAS, HANEBOL, LECKER.
CONSTANTIN.
Teer hylas, laet gy nog uw vryery niet steecken?
Moet juffrouw Leonoor nog duydelijcker spreecken?
Merckt gy geen onderscheyt in myn en uw onthael, en wilt gy niet verstaen die spraeckeloose tael?
Siet gy niet, dat sy wil uw onderhout verlaeten, op dat sy naderhandt met my sou konnen praeten?
Dat uw lief kosery geduerig haer verveelt, en dat haer lonckend oog gestaeg op t myne speelt.
RYLAS.
Inbeelding altemael.
Gy syt door schyn bedrogen, mits de laetdunckentheydt u draeyt een rad voor d'oogen.
Gy siet wat tusschen ons in t openbaer geschiet.
Maer wat sy naderhandt my seght, dat weet gy niet.
Ick wil het uytterlijck aen u wel overgeven, soo sy vertrouwelijck met my wil blyven leven.
Myn deel behaegt my wel, tot dat het is gewis, wie o blospel.
Wie dat haer Lieveling, of de deckmantel is.
Het laetste dat ben ick, en sal 't opgeven moeten, nu gy hebt 't wassent gras gemaeyt onder myn voeten.
Het is met my gedaen, gy syt haer gunsteling, en ick, rampsalig mensch, blyf een verschoveling.
Lagt soo lang als gy wilt, de tydt sal het ons leeren, wie dat sy van ons twee, sal tot haer Man begeeren.
Die dat geluck verkrygt, heeft eerst tot lachchen regt, ons redekaeveling werd door haar keur beslegt, Soo lang die niet en blijckt, is nog de prys te trecken.
Gy moogt, Heer Constantin, niet eerder met my gecken, al werd ick niet gevoedt door loncken van 't gesigt, de woorden, die sy spreeckt, acht ick van meer gewigt.
Indien sy regt opbiegt, soo sal sy moeten seggen, het geen uw liefde niet tot voordeel uyt kan leggen, dat haer genegentheyt tot myn waerts overhelt, en dat sy groot verschil in ons verdiensten stelt.
Indien ick klappen wouw, maer dat sal niet behoeven Al wat gy niet en weet, en sal u niet bedroeven, ick spaer dat ongenugt, uyt vrientschap, aen uw geest.
Al wat gy seggen kont, en maeckt my niet bevreest.
Uyt vrientschap wil ick oock niet in gebreecken blyven, dies raed ick, dat gy moet uw dwepery verdryven, daer is geen hoop voor u, Heer hylas, rust uw hooft.
Heeft juffrouw Leonoor sig dan aen u verlooft?
Wanneer het tydt sal syn, sal ick dat openbaeren.
HYLAS, indien gy seecker waert, soud' gy dat wel verklaeren.
Soo lang uw liefde niet op 't jawoordt is gevest, sal de wEER haen.
18 Sal ick volstandig syn.
Vaer wel, elck doe syn best.
CONSTANTIN, LECKER.
Hy schynt niet ongerust van hier te syn gescheyden.
Soeckt Juffrouw Leonoor hem om den tuyn te leyden, of, 't geen ick niet geloof, houdt sy met my de spot?
Het kan niet anders syn ick werdt, of hy, bedot.
Ick kan al evenwel dat van haer niet vertrouwen.
LECKER.
Gy kent dan niet te reght, myn Heer, den aert der Vrouwen.
Die wat ervaeren syn, beminnen het getal, indien haer d'een ontslipt, boet d'ander 't ongeval.
De heckens van dit Huys syn, naer my dunckt, verhangen, Wy werden daer soo wel, als voormaels, niet ontfangen.
Een Knegt, die kennis heeft, merckt aen de kamermaegt, hoedanig dat syn Heer aen haer Meestres behaeght.
Door de bejegening, die k onlangs heb genooten, als Angeniet my heeft ter Keucken uyt gestooten, En suer heeft aengesien, om ick en weet niet wat, heb ick, niet sonder reen, dees argwaen opgevat.
Gy selver, hebt gy niet verandering vernomen, sins dat uw mingenoot is op de baen gekomen?
Als ick my wel bedenck, lest kwam my Leonoor, In onse saemen spraeck, soo vriendelijck niet voor.
Ick vond haer koelder, en geduerig in gedagten.
En ick moest op de straet, hoe kout het was, u wagten, daer men voor desen my liet sitten aen den haert, als daer geselschap was, dat speelde met de kaert.
Vrouw Sorghart bleef by haer, en wilde niet gehengen, dat ick haer dogter toen mogt op de Schouburg brengen.
Hoe seer ick dat versogt, het wierdt niet toegestaen.
Men segt, dat hylas toen is in haer huys gegaen, Naer dat gy dat verliet.
't Verdrag kan syn getroffen, waer op gy datelijck hem soo hebt hooren stoffen.
Schoon ick dat niet geloof, soo moet ick evenwel, Den handel gade slaen van dese metgesel, en Juffrouw Leonoor verpligten my te seggen, Of sy nog langer wil ons inde weegschael leggen.
En sigh niet uytten sal, voor wie sy sig verklaert.
Kom gaen wy naer haer toe.
Die mint werd ligt vervaert.
AGNIET, HANEBOL.
AGNIEt.
Wat gat hanebol, hebt gy soo lang gesteecken?
Ick heb u niet gesien in meer dan twintigh weecken.
Ick vreesde, dat ick was myn oude Vryer kwyt, en dat gy hier of daer een ander hadt gevryt.
Heeft hy syn Meesters aert, dagt ick, al in gesogen, die als een Weerbaen werdt door alle wint bewogen, Daer ick soo menigmael bits kyven heb gehoort, Om dat ick sorgeloos hem heb gestaen te woort.
Neen soete honingbey, gy laet u niet vergeten, al steeckt gy my lomtyts, als ick van 't Seem wil eeten.
Schoon gy geen angel hebt, ick voel een losse hant, en gy verweert uw korsf met nagelen en tandt.
Maer dit is t niet, waerom ick agter ben gebleven.
Myn Heer, soo lang als 't duert, bemint het buyte leven, en itized by de wEER haen.
En heeft gewilt, dat ick het opsigt hebben sou Op 't arbeyts volck, dat daer werckt aen een nieuw Gebouw Ick most gehoorsaem syn, hoe seer ick was verbolgen.
Een Dienstknegt heeft geen wil, maer moet syn Heers sin volgen.
Denck hoe verdrietig ick heb doorgebragt myn tyd, en daerom ben ick niet gekomen daer gy syt.
Wanneer ick om u daght, wierd ick schier onverduldig, nu syt gy myn voor 't minst wel hondert kusjes schuldig, als ick mag reeckenen voor yder dag een soen, dat ick ben uytgeweest, gy moet die schult voldoen.
De hooftsom en verloop sal sig daer nae wel vinden, Wanneer men door de trouw ons handen sal verbinden.
Dat staet aen u myn lief, ick ben daer toe bereyt, Soo gy my t jae woort geeft, werdt haest de knoop geleyt.
't is lang genoeg gevryt, wilt my niet tegen streven.
Maer als dat was gedaen, waer souden wy van leven?
Myn inkomst is niet groot, al heb ick lang gespaert, en gy, van uwe kant, hebt oock niet veel vergaert.
Ick ben daer meé te vree, soo gy 't maer wilt gehengen, en ick beloof u, dat ick 't myn wel in sal brengen.
Maer dat is niet genoeg, soo ras men is getrouwt, Wanneer men honger lydt, is haest die min verkouwt.
Daer is een middelweg waer door gy gelt kont winnen.
gy moest geen sotte klap beginnen.
Swyg seg ick, of.... HANEBOL.
Het is in eer en deugt, uw sinnen staen strax stil, op yets dat haer behaegt, schoon ick 't niet seggen wil.
Ick ken uw guytery van dubbelsinnig spreecken.
Ha! google blospel.
Laat ons daer regtevoort een spelletje by steecken, En luyster wat ick meen, myn Meester is verlieft, soo gy syn min gerieft, En wilt behulpsaem syn om in haer gunst te raecken, kan ick verseeckeren, dat hy het goet sal maecken.
Heer hylas, als gy weet, is soo veranderlijck, Dat het kan overgaen, eer ick myn handgeldt strijck, dan soud' ick vrugteloos my tot syn vlyt besteeden.
Ick breng geen woorden voort, maar tastelijcke reden.
Hoe dus, hebt gy geen handt, neemt gy de beurs niet aen AGNIEt.
Ick moet met myn gemoet de saeck eerst overslaen.
Ick heb uw raed van doen, en sal myn hart ontblooten.
Ick heb van Constantin alreets veel gelt genooten, op dat hy my daer voor sou krygen op syn handt, en dat ick tot syn wil sou neygen haer verstandt.
Myn mes mag immers niet aen beyde kanten snyden?
Indien ick wil daer naer my van verwyt bevryden.
Wat maeckt gy swarigheyt, neem aen dat men u biedt, Of anders soo verstaet gy 't ambagt langer niet.
Wy moeten dat verval, als het ons beurt, niet stuyten.
Gy meugt, soo lang gy kont, de beyde Vryers snuyten, soo wint gy huwlijx goet, en krygt een Bruygom stuck, hoe het uytvallen kan, door t wanckelend geluck.
Die bot vangt, mag daer naer wat op syn tanden byten, maer hy sal nimmermeer die streeck aen u verwyten, op dat gy swygen moogt, dat hy het blauwtjen hadt, En dat men met hem niet sou gecken door de Stadt.
Maer ick sie niet veel kans om yetwes uyt te wercken tot voordeel van u Heer.
HA! de wEERHAen.
22 HANEBOL.
Laet hem dat selver mercken.
Het is genoeg, dat gy hem voedt met goede hoop, En dat hy mildelijck uw voorspraeck t'elkens koop.
Vraegt hy somtyts of gy vindt ingang in haer sinnen, of sy wil luysteren!
Dan antwoort maer, wy winnen, soo meent hy, dat hy krygt meer magt op haer verstandt, en gy verstaet de winst, die gy vindt in uw handt.
Heer Constantin sal haest myn Maecklaerdy bederven, Heeft hy het jaewoort niet, hy sal 't eerlang verwerven Want zijn vryadie staet hier op een goede voet, indien Vrouw Sorghart neemt.
genoegen in syn goet.
Dien uw van myn berigt, maer 't moet verholen blyven, Of anders sou myn volck vervaerlijck op my kyven.
Gy weet nu het vernael, en hoe 't hier is gestelt.
1.. i.
Ick ben genoeg voldaen, ontfang nu vry het gelt, maer op een ander tydt moet gy soo lang niet teemen, wanneer men u wat geeft, en datelijck het nemen, Soo 't door de Vryer selfs u niet werd mee gedeelt, dan voegt het u, dat gy dit Personaedje speelt.
Hadt ick d'inbeelding niet, dat ick met u sal trouwen, soo hadt gy sien den Aep weer in myn diefsack douwen, dat vetje had gewis u neus voorby gegaen, maer ick ben vande kunst, en heb uw streeck verstaen.
Behandel nu dit werck, gelijck ick heb bevolen, Dan sal ick 't waeter oock doen komen op uw Molen.
Mits dat ick naderhadt het voordeel deelen mag, als alles werdt gemeen door onse bruylofts dag.
Wat segt gy, wilt gy daer uw regterhandt op geven?
Wy sullen met elkaer, als tortelduyven, leven.
Myn jonckheydt sou vergaen, ick wordt het dienen moe, Wy hebben lang gepraet, ick slae de koop u toe.
TWEE BLUEsPEL.
SCHALCKAERT, AGNIET, HANEBOL.
SCHALCKAERT.
Is juffrouw Isabel al weer in stadt gekomen, of heb ick te vergeefs die tyding aengenomen?
Heer Schalckaert, het is waer, men heeft u niet misseyt, sy heeft op gisteren de reys eerst afgeleyt.
Heeft men hier geen belet, mag ick naer binne stappen?
Juyst is hier niemandt t'huys, daer valt nu niet te klappen.
't sal Juffrouw Isabel wel leet syn, als sy weet, Dat gy die moeyte hebt vergeefs voor haer besteet.
Haer suster Leonoor heeft vriendelijck gebeden, dat sy sig met haer wild' een weynig gaen vertreden.
Flus syn sy heen gegaen, maer komen haest weerom.
Ick kom alleenelijck haer heeten wellekom.
En op dat ick de weg niet sou te kruyssen hoeven, sal ick haer wederkomst, daer binnen, gaen vertoeven.
Haer kamer, naer ick hoop, is nu met in het slot, voor desen bleef ick niet daer buyten door verbot.
Maer, eer ick u verlaet, begin ick te bedencken dat ick, in langen tydt, u niets heb konnen schencken.
Houd op uw schoot, en neem het geen ick u vereer.
Dat sal niet nodig syn, ick ben beschaemt, myn Heer, sy neemt het.
Gy syt een braeve Meyt, men sou 't met u wel klaeren, als men een siecke Bruyt most op syn trouwdag spaeren, uw borsjes wit en tondt en schynen my niet sogt.
AG. de wEERHAen.
34 agniet.
Neen, handen vande banck, dit vleys is al verkogt.
SCHALCKAERT Weest niet bekommert ick wil uw goet hiet steelen, den eygendom blyft u, schoon ick het wat mag streelen.
Wat veel gehandelt werd, werdt flenterig gemaeckt, ick wil wel lachchen, Heer, maer niet syn aengeraeckt.
Hoe kruytje roer my niet, sou dat u Vryer deeren, dat gy wat gunstiglijck u droegt naer myn begeeren?
Soo hy dat mercken kon, was het een Tovenaer, dat gy hadt toegestaen een weynig handgebaer.
't is niet om synen 't wil, dat ick niet soeck te mallen, maer uyt myn eygen aert kan dat my niet bevallen.
De Heeren meenen strax, dat een geringe Meyt, als haer het jocken lust, tot grillen is bereyt.
Foey, sie soo spytig niet, gy kunt wel eerlijck blyven, al liet gy my myn wil somwylen eens bedryven, het is myn meyning niet, dat ick u kwaet sal doen.
Soudt gy bedurven syn, als ick u gaf een soen?
Ick moet met uws gelijck my soo gemeen niet maecken, de linckers rusten niet, tot dat sy verder raecken.
SCHALCKERT.
Hebt gy dat oyt besogt, hoe weet gy dat Agniet?
U schort een praetje Heer, gy syt myn biegtvaer niet.
Myn juffers kamerdeur staet open, gae naer binnen, en tot sy komt in huys, vergaeder daer uw sinnen, Ick heb al lang genoeg uw malle klap gehoort, gy houdt met my de geck, laet my gerust, gae voort.
Ick sal, indien gy wilt my daer geselschap houwen.
Zed by oogle BLT-spel.
Gy syt te dartel, ick durf my daer niet vertrouwen.
Siet gy my voor slegt aen, daer ick uw parten ken?
SCHALCKAERT, binne gaende.
Soo ras uw juffer komt, seg dat ick boven ben.
AGNIEt, HANEBOL.
Is dat uw juffers Broer, of ymandt van haer Neven, dat gy, tot haer vertreck, hem toegang hebt gegeven?
My dunckt hy kent de weg, en ging vrypostig in, of hy daer hadt gehoort, en was van 't huysgesin.
Maer dat hy soo gemeen ock scheen met u te wesen, Behaegde my gants niet, en deedt myn voorhooft vresen, als ick uw Man sal syn, en hy tot onsent kwam, dat ick in 't uythangbort sou woonen vanden Ram.
Hadt ick gedagt, dat gy tot argwaen waerdt genegen, gy hadt soo ligt van my het jaewoort niet gekregen.
Ick schey daer nog wel uyt, mits ons verbintenis, Door preeckstoel of het bed nog niet bevestigt is.
Mag ick dan niet een woort, om eens te lachchen, spreecken, of soudt gy datelijck het stroytje willen breecken?
Gy maeckt my dan maer wys, dat gy my hebt besint, mits uw beloften syn veranderlijck als windt.
Ick sie wel, dat ick eer daer op geen staet kan maecken, Voor dat ick sal met u geraeckt syn onder 't laecken, en dat ick aen 't verbont dat gy hebt aengegaen, tot meer verseeckering myn segel aen mag slaen.
Soeck dan een ligtekooy, die wel wil syn bedroogen, eer dat wy syn getrouwt, sal ick dat niet gedoogen.
Ha! diwertje.
26 HANEBOL.
Ick meen 't oock anders niet, hoe benje soo gestoort?
Maer door uw haestigheyt heb ick nog niet gehoort, wie dat die Snoeshaen is, die gy hebt ingelaeten.
Eer Isabel vertrock, kwam hy hier dickwils praeten.
Heer Schalckaert is syn naem, het is een losse kwant, hy heeft veel goet, en hem ontbreeckt oock geen verstandt.
Maer mits hy niet en is ordentelijck van leven, tragt onse Vrouw aen hem haer dogter niet te geven.
Die met hem niet te min daerom niet breecken wil, En houdt haer ommegang, met dese Vryer, stil.
Ick ben van het geheym, dat doet my duymkruyt krygen, dogh dat ick daer verhael moet gy voorsigtigh swygen.
Indien het rugtbaer wiert, verloor ick al myn winst.
En raeckte boven dat, ten huys uyt, voor het minst.
Want het sou verder gaen, als tot kraeckeel en kyven.
Ick heb een goede huer, en soeck daer in te blyven, tot ick van alle beyd' een Bruydstuck heb verdient.
Wilt niet bekommert syn, ick ben een trouwe vrient.
Op dat gy my de mondt soud beter toe doen houwen, Wilt op myn lippen eerst een slot door kusjes douwen, dan soud daer het geheym te regt versegelt syn, en ick sou hessenis gevoelen van myn pyn.
Wy moeten regtevoort ons minne kosen staecken, tot op een ander tydt, ick sie Vrouw Sorghart naecken.
Sy komt eer noch te rug, als ick wel hadt gedagt, men siet altyt te vroegh, die men niet gaeren wagt.
'k heb voor u geen meer praet, sa lustig pack uw spillen, Soo 't Wyf ons saeme sag, sou sy my stracx bedillen.
En nogh sal 't wonder syn, of ick dat kan ontgaen.
VIER edt by google.
VROUW SORGHART, AGNIET.
VROUw SORGHART.
Indt ick u, Karimoer, hier aen de deur weer staen?
Is in het Huysgesin niet anders uyt te voeren, als ledig op de straet de Vryers na te loeren, Of watter omme gaet, te hooren inde buert?
Meent gy, dat ick u heb voor Stadts klappey gehuert?
Is het alweer geen deeg wat heb ick dogh bedreven, waer over dat ick nu soo spytig werd bekeven?
Men schrickt schier als men u weer komen siet in huys.
Want dan begint gestaeg uw knorren en ons kruys.
Ick heb nog ongelijck, sy sal my wel bewysen, dat ick in tegendeel haer luyheyt hoor te prysen.
't sal haer vergeten syn, dat ick haer heb belast, dat sy van stonden aen ree maecken sou de wast.
Naer dat sy hadt versien de mande met vuyl linden.
Als ick daer aen wouw gaen, kon ick geen gaeren vinden, en ick ging daerom uyt, wanneer gy herwaers kwaemt.
Een leugen kost u niet, en maeckt u niet beschaemt.
Hadt gy ter deeg gesogt, gy had de streen gevonden, die by de baly lag in een papier gewonden.
Dat is alevenwel het eyer eeten niet, myn rug is pas gedraeyt, of gy loopt uyt, Agniet.
Ick kan noyt inde Stadt eens met Vriendinnen praeten, En durf de sorg van 't Huys op u niet rusten laten, Of gy hebt datelijck een Vryer aan uw koort, het werck mag gaen soo 't wil, gy staet de Knegt te woort.
AG3r, p. 27 de wEERHAen.
28 agniet.
Om dat gy hanebol hebt by de deur vernomen, meent gy, dat hy daer was, om mynentwil, gekomen.
Kan ick dat beteren, is hier ontrent de straet, niet een gemeene weg, die voor elck open staet?
Al kan men aen het Volck den doorgang niet beletten, Behoeft men sig daerom niet op de stoep te setten, Gelijck een geyle duyf, die neer sit op het slag, Op dat sy door t gesigt, een doffer locken mag, en toont dat sy met hem sou gaeren trecke becken, Om door het troctelen hem in haer kot te trecken.
Al hadt ick dat in 't sin, gy laet my niet veel tydt, Om uyt te voeren, Vrouw, het geen gy my verwyt.