floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Nochtans den koning derst op u Louise roemen.
Ick sterf van toornigheydt.
Zijn zelfs een minnaer noemen Heb ick vol leets gehoort, geveynsde, wilt gy meer?
Hoe ick den koning haet, weet gy als ick mijn heer: Wat waend gy dat hy my door loosheyt zou bedriegen?
'k Heb achterdocht zien strax ten hemel vliegen, Maer viel als Lucifer uyt dien verbeven troon; Want ongelijcke min is ydel, ja heur loon Bestaet in druck, en rouw, hoe kan ick my verblijden?
De Fransche majesteyt poogt Karel te doen lijden, Wiens ooghwit Blanche is.
Wat zal Arnoldo dan?
Hoe mint Arnoldo my?
Gy weet al nergens van.
Ha lichtgeloovige!
wat staet my te verwachten Van u in 't Fransche Hof, als oneer, en verachten?
Verstoor u niet te vroegh.
Te vroeg niet, maer te laet.
Uw dartelheydt verschopt Philippós goeden raet.
Kan Koning, Graef, en ick gelijck Louise minnen?
Niet hooger, of gy zult verstooren mijne zinnen, Schoon my al duyzende beminde, 't is al niet.
Mijn liefde die verkout, gy zult uw zielsverdriet Gevoelen, als gy voelt hoe gy vergeet uw plichten.
Eer zal de zon, en maen, daer by de starre-lichten Neêrstorten hellewaerts, al eer ick wenschen zou Om uwe wedermin, veel min te zijn uw vrouw.
Princesse, luyster, hoor...... Lou.
Onweetende ga wandelen.
Sluyt haer venfter.
Gy hebt haer al te straf gehandelt in dit handelen, Nu zal Arnoldo met de Vorst rot Karels schant Gaen brouwen uw verderf, Philippós huw'lijxband Raeckt al te schandelijck door dit vergrijp aen 't breecken.
'k Won dat een Ernás brant had in de brant gesteecken Mijn huys, op dat ick zelfs daer zonck ten asgront meê, Mijn Dionisio, 'k ben nauwelijx te vreê, De zeeman lijd niet 't geen ick ly op woeste baren, Hem is niet dat my is al over 't hoost gevaren, Schoon een onstuymde golf met het gestarnte kant, Zoo dat men masten kerft, geduurig pompt, geen lant, Maer lucht, en water zier, zijn anckers moet verliezen De zeylen strijckt verbaest, noch zou ick graeg verkiezen Zijn noot voor myne noot, getrouwe Leonel.
Begeeft u rot de rust, laet varen uw gequel.
De nacht gelijck gy ziet is reets al aen 't vertrecken, In 't Oosten daegt het al, laet mijne voorzorg strecken Een trouwe toeverlaer, de komste van Auroor Van het gevogelt wert verwelkoomt.
Lof, en gloor Te eerloos zijn bezwalckt door 't eereloos verraden.
Ia by den hemel 'k zweer, het zal heel Vranckrijck schaden Zoo Blanche my verleyt, 'k zal toonen hoe mijn bloet Geen Koning Henrick vreest, hoe fors hy is van moer.
Arnoldo, Tancredo, met reysgewaed uyt.
IS alles vaerdig wat tot reyzen is van nooden?
Ia heer.
Waer 's Fabio?
Die is voor uyt gevlooden, Om te volvoeren 't geen de Graef hem heeft belast.
Zoo doet hy als 't behoort, hy is een vaerdig gast.
Leonello, Arnoldo, Tancredo.
MYn heer den Ammirael verzoeckt dar zijn Genade Een oogenblick vertoeft, hy sprack u graeg.
Dus spade?
Wat wil zijn Hoogheydt doch?
Gins koomt hy zelver al.
Karel, Arnoldo, Tancredo, Leonello.
HEer Graef dus op de reys?
Wat jaegt u ongeval Dat gy my ophoud heer?
laet hooren my de reeden?
Het is een loopend jaer, gelijck gy weer, geleeden Dat wy geheel vernoegt laetst scheyden van malkaêr.
Arnoldo, zeg my eens of 't loogen is, of waer, Ick weet mijn gramschap niet te dwingen, zeg de oor, zaeck Die u tot vechten dreef, weest nu uw eygen voorspraeck.
Mijn deuchdelijck gemoed ontbreeckt stoutmoedigheydt, Gy zijt misleyd na 'k hoor, ick ken uw goedigheydt; Wat misverstant doet u dus over my verstooren?
Wilt gy mijn klachten wel verduldiglijck aenhooren?
Nu bloohartigheyt draegt kennis van uw schult, Uw eereloos bezoeck weckt op mijn ongedult.
Kan onze vrindschap niet uw gramschap needer leggen?
Ick kan u niet verstaten.
Zoo luyster, ick zal 't zeggen: Die om Louise stelt een straetgerucht verwoed In 't midden van de nacht, die tergt mijn eerlijck bloet, En voor mijn eygen deur, past schelmen, en geen mannen Uyt adelijck geslacht gesprooren, het verbannen Voegt zulcken uyt Parys.
Dat ick uw zuster min, 'k Heb zulx voor nooyt gedacht, noch had het in den zin; Gy ziet het zelfs mijn heer, als dat gy zijt bedroogen.
Nochtans gy haer bemint.
Die zulx zeyt, heeft geloogen.
Dit reysgewaed doet blijck, hoe ick door eygen lust Meen naer Italiën te trecken, om in rust Twee jaren achter een mijn dagen te verslijten.
Zeg dat dit reysgewaed uw schelmstuck koomt verwijten, Die met zijn Majesteyt derft wezen hantgemeen, Heeft reên hy 's morgens vroeg, eer 't hof raeckt op de been, Parys verlaet, en gaet Italiën opspooren.
'k Ben Karel de Valoys, Arnoldo, mijne tooren Geen Konings stoutheyt schroomt, ja 'k acht mijn zusters eer Zoo waerdig, als de eer van Blanche, wie niet meer Eerbiedigheydt betoont zal nimmer haer verwerven.
Mijn heer...... Kar.
Wie haer ontëert zal door dees handen sterven.
Tancredo, Arnoldo.
VErweckt gy zelfs, mijn heer, dit schand'lijck straetgerucht?
Ick sta om d' Ammirael verslagen, en beducht.
Gy toonde dan noyt min?
Neen, ben ick niet loofwaerdig?
Wat schelm heeft dit verdicht?
ick moet aen u iets aerdig Verhalen, van het geen my stadig speelt in 't hoost.
Dit is besteecken werck, zoo my de Graef gelooft Zoo volgt Louis de meyt, die ziel, en hart gestelt had Op een goet rijckmans kint, die landen, goet, en gelt had.
Zy spreekt haer biechtvaêr aen, hem klagende haer noot, Die by de Iongman gaet, vermaenende hoe groot Het onheyl was dar door haer doot hem stont beschooren.
Is liesde in u doodt?
sprack hy, wilt my wel hooren.
Dees koelen van gemoed veranderden terstondt, Waer door hy met haer tradt in 't huwelijx verbondt, Toen Paters listigheydt een koppelaer verstreckte.
Louise volgt dit spoor, schoon Karel dit bedeckte Met schendig straetgerucht, hoe dat den Koning zou Met Graef Arnoldo zijn geweest om zulck een vrouw, En voor zijn deur in een gevecht, ô!
dat is loogen, De liefde die zy draegt te uwaerrs, doen haer oogen Steets vlammen op mijn heer, nu vrolijck niet gesuft.
Ogoddelijck verstandt!
O ongemeen vernuft!
Heeft mijn bevalligheydt Louise overwonnen?
twijftelt noch de Graef?
't Waer best dan niet begonnen; Veel min te vorderen mijn reys op deze wijs, 'k Verlaet Italien, en blijf hier te Parijs.
War weerelts deel verschaft oyt zulck een zielsbeminde.
Wy moeten ons ten Hoof geduurig laten vinden.
Voort treek mijn laerzen uyt, verandert uw livry; Volg haere dienaers nae in kleeding, op dat wy In kleeding als in liefd' malkanderen beminnen.
Wat dunckt u van dees raet?
Mijn heer heest rijpe zinnen, Gy doet voorzichtig dat gy u hier houd ten Hoof.
Den Adel u bemint.
Tancredo vry geloof Dat my den Ammirael begunsligt reets op heeden.
Te meer nu gy den naem van minnaer komt bekleedẽ.
Hy is mijn vrind, zwijg stil, gy kent hem noch nier wel.
Leonello, Karel.
't ZAl niet geraeden zijn.
boert gy Leonel, Daer ick deez' eere-strijdt beöog vol dapperheden, Met macht, en kracht verzelt, nu derven wy wel treden smart, De trotse toornigheydt op 't opgeblazen hart.
'k Stae zelfs verwondert dat een mensch in zulck een Die zoo verward is, als ick leef, kan langer leven.
Ick ben my zelfs een strijt, mijn eere aengedreven Die heeft de voortocht, ach!
elendige wat raet.
Wie sterckt dees zwacken arm, gins zie ick een soldaet Die my manmoedig maeckt, daer ginder noch een ander Wiens trouw my is bewust, zy nad'ren al, wie kander Nu tegen Karel op.
Dionisio, Karel, Rufino, Leonello.
HIer is Rufino nu.
Vervloekten schelm, zijt gy zelfs voor uw wreetheydt schuw.
Zoo gy trouwloozen niet wilt door dees handen sterven.
Zoo zegt my datelijck, wilt gy mijn gunst verwerven, Waerom op 's Konings disch mijn oneer afgebeelt, Het tafelkleet geruygt boe zijne geylheydt streelt.
Hoe kan ick zulck een Vorst gedogen voor mijn oogen?
her bloem-cieraet getuygt hoe licht vervloogen Genooren weldaet is, een kroon van lijngewaet Mijn achterdocht stoockt aen, mijn Blanche leeft versmaet.
Den Ammirael, noch haer wert nimmer wijn gegeven, Wel water..... Ruf.
Luyster..... Kar.
Zwijg, de taerten hoog verheven In Henrix groote zael, met kroonen zijn bezaeyt, Met lelien gepronckt tot vreughde, daer dees maeyt Een oeghst van rampen, voort, geef antwoort op mijn vragen.
Vrunt Dionisio, wie helpt dees man beklagen, Mijn Heer het broot..... Kar.
Dat is met lelien gemerckt, Een ziels vergift voor my, nu 'k zie hoe yder werckt Tot haesting van mijn val, het water zy vergisten.
Ick hoop dat mijn gezicht haer schelmstuck zal doorziften, Op dat ick razende den dullen hondt beöog Die my gebeeten heeft.
Zie voor u, niet te hoog, De Vorst had my ontboôn, hoe zult gy schuldig houden Rufino, op wiens trouw u zeecker eer vertrouwde.
Den Koning beeft door list uw Juffers op de handt, Uw eygen u verraet.
O snooden!
vol van schandt.
Wert dus den Ammirael bejegent?
Buyten weeten Van uwe bed vriendin.
Wraeck, Hemel!
wraeck.
Versleeten Hebt gy de Prins t'onrecht; want Lisida zelfs hem Door een verhoolen plaers stil doorlaet op haer stem, Om Blanche waer hy kan geduurig na te spooren.
Waer het gezicht bereyckt, gaet zomtijts d'eer verlooren.
Wie is al schuldig aen dit schelmstuck.
Tweê.
Hoe na..... Ruf.
De eene Filis, en de and're Lisida.
Spreeck my hier na, vertreck, ick zie mijn vrouw daer komen.
Een groorer strijt heb ick, als ick wel dacht, vernomen, Wijl dees bespieder my des vyants list verhaelt.
Hy zelfs getuygt haer schult, ô Hemelen!
bestraelt My met lanckmoedigheydt, dit hoopt een bergh van schulden.
Louise, Blanche, Karel, Dionisio, Leonello.
HY sprack u moedig aen.
O ja, ô!
kost ick dulden Dat..... Lou.
Karel koomt daer.
Ach, mijn lief!
Getrouwe vrouw, Mijn eere loopt gevaer, en schipbrenck lijd uw trouw, De Fransche Majesteyt zoeckt Blanche te belagen.
Waer leest zoo helschen Vorst?
Wat maeckt mijn lief verslagen?
Twee aders moet ick voort doen openen, mijn bloet Is door de gal verhit.
Maer waer roe dus verwoet, Zal de eergierigheydt doen uwe staer vermind'ren?
Dat is de meening niet, mijn voorneem wilt niet hind'ren.
Mijne schult betalen aen die geen Die mijn verraders zijn, voort Leonel gae heen Met Dionisio, wilt haer tot my geleyden.
Wat wilt gy doen mijn lief?
Wy moeten eenmael scheyden.
Wy gaen met uw verlof.
Wat hebt gy in den zin?
Dat gy af keerig toont genooten liefd' en min.
Leonello, Dionisio, Karel, Filis, Lisida, Blanche, Louise.
HIer is nu Lisida, met Filis.
Wilt vertrecken Eer dar de kloek slaer twee, 't zou my tot nadeel strecken, Dat ick twee vyandins zou in mijn leger zien.
Den Koning zal door u nier meer mijn heyr bespiên, Het is een dwaesheydt, een die trouwloos is, te houden.
Daerom zoo wenste ick dat gy te zaemen trouwden Met die mijn oogwit keurt, zo eyndigt eens mijn druck.
Van uwe hant ick wacht, mijn voorspoet, en geluck.
Twee dienaers in mijn huys, oprechte geltzuchts vrinden, Zal ick door mijn ontzag wel haest aen haer verbinden.
Want zoo mijn zieckte neemt een stercker overhant Is 't aderlaten quaet, ja doodelijck, de schant Moer uyt mijn huys geweert, waer wacht gy na, gae heenen, Roepr Marsal, en Dampier, ick wilze t' zaem vereenen.
Het huysgesin verschrickt.
Mijn heer, zy komen al.
Marsal, Karel, Dampier, Leonello, Dionisio, Blanche, Louise, Filis, Lisida.
WAt wil den Ammirael?
Dat gy my te geval Met Filis u vereent, mijn wille moet geschieden, Dampier.
Wat of dit wil bedieden?
Nu zult gy mijne gunst bespeuren door dees trouw, 'k Geef Lisida aen u, maer eerr baer als uw vrouw.
Dat ick uw handen kus, lang moet heer Karel leven.
Mijn penning meester laet die elck zijn bruytschat geven.
Zoo haestig.
Dat hy elck twee duyzent kroonen relt.
Dit is geen huwelijck, maer openbaer gewelt.
Wilt gaen de poort van 'r Hof zoo datelijck uyt trecken.
Mevrouw, 'k verhoop dees reys u tot geen druck zal strecken.
Ick waer veel liever doodt, dan dat ick Karels smart Noch langer dragen zon, mijn ramp wert van mijn hart Geduurig opgekropr, mijn liefde moet hem volgen.
Het schijnt als dat zy iets bemerckte.
'k Zal verbolgen Uyt dit mijn Paradijs het kaf uyt 't kooren wannen, Twee Adams, en daer by twee Evaes voort verbannen.
Myn Karel, gaet gy weg, dus stil?
Zeg heel ontroert.
Zijn eerelijck gemoed hem tot dees daet vervoert.
'k Verhoop den hemel hem zal brengen tot bedaeren, En zijn bedwelmde breyn naer wensch weêr op doen klaren; Hy vreest geen Konings haet, te vroom is zijn gemoed: Wy lijden schipbreuck, 't zy 't geluck 't gevaer verhoed.
Philippo, Theodoro, Blanche, Louise.
ONs was geseyt men zou den Ammirael hier vindẽ.
Ten minsten gy beöogt uw ziel, en harts beminde.
Wat's dit?
Uyt 's Konings naem, wy komen herwaerts aen.
't Zal niet geöorloft zijn hier lang te blijven staen.
Zal ick verwachten die my door zijn trotse woorden Zoo trots bejegende.
Toen ick aenhoorde Uw onverstandigheydt, toen was Philippo stout.
'k Sta om uw reên verzet, gelooft my, en vertrouwt Den wijzen Ammirael uw broeder, staeck uw vreezen, Kan een onnoozele aen misdaet schuldig wezen?
Geveynsde, ick vervloeck uw boosheyt, derft gy noch Louise naderen, daer ick uw helsch bedroch Onweetend eeden zwoer, gy hebt uw heyl verlooren.
Laet my gerust, en wilt mijn rust niet meer verstooren.
Mijn waerde, ach!
wanneer, en waer is dit gezeydt?
O onverstandige!
Mijn liefde voor my pleyt.
'k Draeg nu geen liefde meer, wilt vry van my vertrecken, Het schelden van dees nacht zal u tot nadeel strecken.
Ick schelden?
daer mijn hart u aen 't gestarnt verhest.
Gevoelt gy nu de smart, dieu, voor my, nu trest.
Den Koning, en de Graef Arnoldo zijn mijn minnaers, Ick overwin mijn zelfs, en kenze voor geen winnaers.
Heb ick dees nacht met u gesproocken?
En daer by My voor het Hof gestelt ten toon.
Bedriegery Bedriegt Mevrouw; ick bid acht waerheydt, en geen loogen.
Het is Philippo die alleen voert het vermogen.
Mijn broeder koomt, ay gaet.
Nu gy my hebt vervoert.
't Past beeter my als uw, wiens list my heel ontroert.
Karel, Philippo, Leonello, Dionisio, Theodoro.
PHilippo?
Heer?
War jaegt u herwaerrs dus bly moedig?
Uw pralende geluck, den Koning toont hem goedig, Het Opperjagerschap hy d' Ammirael vereert.
Ick kus de voeten van zijn Majesteyt, verneêrt Buyg ick voor zulck een gunst, en houze oock in waerde.
Voor uwe moeyten schenck ick u twee Spaense paerden, In schoonheydt ongemeen, maer wat ick aen de Votst, Die op zijn vaders troon de Lelyscepter torst, Zal schencken, eyst verstant, doch wijl wy daer van hand'len, Gaet zijne Majesteyt niet zom wijl 's nachts uyt wand'len Om luffers te bezien?
zoo magh ick mijn rappier En goude beuckelaer aen hem vereeren, 't vier Van Vorsten brant te fel, zoo kan hy steeckvry wezen.
Maer zeg my Eedelman, wat Eedelman is dezen?
Een Jager, die u zal getrouwe by standt biên.
Uw komst mijn ziel verheucht.
Mijn heer die zal haest zien Wat jager dat ick ben, 'k zal wat gy wilt volbrengen.
‘Dat hy te jagen tracht zal Karel noyt gehengen, Hy is op loosheydt uyt.
Dees land tstreeck is bewust Wat Theodoor vermach, geen vogel hoe gerust, Noch woedend wilt gediert, is vry voor mijne lagen.
Mogt ick aen Blanche nu die blijde boodschap dragen, Wat zou my eer geschiên.
Treê in, zy blijft verplicht.
Ick volgh Philippo na.
Ja volg vry, 'k ben verlicht Van al die zwaerigheên die my gestadig drucken, Vrint Leonello, zal ick noch veel langer bucken Voor Henrix tyranny, nu by my heeft gemelt Door Theodoro, welck een dootstrick dat hy stelt Voor Vranckrijx Ammirael, om hem als 't wilt te vangen.
Hy haeckt al na mijn doodt, zijn uytterste verlangen; Doch wie hy tot my zend zal missen goet en bloet.
Spreeck hem noch eens mijn heer, zie voor u wat gy doer.
Mijn oorlogsgeest verbant zijn goddelooze vreede.
Wat Rijx-gezant tot my in 't leger komt getreden Zal ick vermoorden, want mijn gramschap heevig brant.
Elendig die om d'Eer is spoor'loos het verstant.
Het darde bedryf.
Prudentio veebaest uyt, Henrick.
ZYn Majesteyt bedaer een oogenblick.
Bedaren?
O neen Prudentio!
in liefdes-zee de baren My rollen over 't hooft, kan ick genieten rust, Daer die ontsteltenis mijn roem en glory blust.
Een gloênde Etnas brant verbrant dees borst van binnen, Het kristalijne glas door hetten kan verwinnen De men schelijcke leên, door 't stralend zonnevuur: Zoo doet de liefde oock, ô wonder avontuur!
Dat ick, een Koning, moet in zulck een hel versmooren.
Blanche duld gy dat uw Koning gaet verlooren?
Wijl hoop mijn hart bewaert, en pijn my niet verlicht.
Gae haelt my voort een boeck.
Welck?
Bembos treurgedicht.
Ick ga..... Hen.
Blijf, want hy is niet minzaem om te leezen.
Hael my Petrarcha, voort: zal onuytbluschlijck wezen Mijn al te wreden smart?
ô duldelooze quael!
Uw wreetheydt my verteert, als was ick heel van stael.
Behaegt u niet mijn Vorst den Limozijnschen dichter.
Die schrijft te goddelijck, mijn heeten vlammenstichter Gebiet zulcks niet, ô neen!
laet Nazo mijne geest Verlustigen, die eer in Rome heeft geweest De minne-schryver, toen hy most die stadt verlaten, En Vorst Augustus haet die waerde man dorst haten.
Ovidius leert zelfs te schuwen dat bedroch.
Zoo lacht hem daetlijck uyt, nu hy geen kruyden, noch Veel min verquicking weet.
Zoo is 't..... Hen.
Laet voort verschijnen Mijn wapenmeester, ick zal zelfs, blijf hier, mijn pijnen Net stellen op papier, vertoonen al het leet Dat my wert aengedaen, en hoe de min my wreet Te schelms besprongen beeft, geeft my papier in handen.
Mijn Vorst, de vlam...... Hen.
't Is waer, zou het papier verbranden.
Philippo, Theodoro.
IS dit dat beelt waerom een Koning hem ontstelt?
Philippo weer, als dat het slechtste loot meer gelt Als 't goud, wanneer de ziel verheert is, wie koomt ginder?
Henrick, Theodoro, Philippo.
WEl Theodoro strekt uw komst tot heyl, of hinder.
Hoe grooter liefde heer, noch grooter af keer heeft Den Ammirael getoont, zijn loosheydt wederstreeft Het konincklijck ontzag, ick merckte aen zijn reden Dat hy waer dat hy kan archlistig na wil treden De Fransche Majesteyt, wie dwingt hem van u al?
Maer wat zeydt Blanche doch?
Die is, ô ongeval!
Heel spraeckeloos, en stom, uyt ons gezigt verdweenen, Gelijck een Engel.
O ja?
Vliên wy oock heenen.
Wat duyvel heeft zoo stout mijn engelin vervoert.
'k Verlies mijn zinnen, nu geveynsde Karel loert Op Vranckrijx ondergang.
Zijn list staet u te duchten.
Hoe zal een meerder dan voor zijne minder vluchten?
Dees kling verlaet my niet in 't uyterst van den noot, By hem te woonen was verhaesten zijne doot, Wiens aenhang Theodoor zou, eer hy 'r wist, verheeren.
Verban kleenmoedigheyt, gehoorzaemt mijn begeeren, Verbergh mijn liefde wel, zoo zult gy zijn bemint, Vervolg dat monsterdier, den snellen hazewint Kan door zijn snellen loop, het springend hart bespringen.
Was hy een hart geweest, zo wist ick hem te dwingen, Nu schroom ick bet gezicht, en tanden van dien beer.
Wie dat mijn vrint wil zijn moet volgen mijn begeer.
Gehoorzaemheydt wil dat wy naer uw wetten leven.
Waer wert een Koning niet door liefde toegedreven.
Rufino, Henrick, Philippo, Theodoro, Prudentio.
WAer is zijn Majesteyt?
Kent gy niet meer Rufino, groote Vorst.
Rufino?
'k Buyg my neêr, Want ick de vrindschap niet ben van een Koning waerdig.
Mijn vrind wat is 'er gaens?
Den Ammirael heel vaerdig Heeft al u doen bespiet, ick ben voor u bedacht, Zijn schranderheyt die rieckt een and'ren oort, en lucht.
Laet hooren my uw zorg.
Soo luyster, zijne grootsheyt Rechtvaerdiglijck ontdeckt des Konings zorgeloosheyt.
Hy weet van alles, wijl de schuldigen zijn weg Verbannen uyt het Hof, geloof vry 't geen ick zeg.
Mits Lisida most voort, en Filis wiert verzonden, Geen mensch heeft dat hy heeft ter werelt onderwonden.
Heeft yders ampt in huys verandert, en verzet.
Daer dient voorzichtig op den Ammirael gelet, Hy is zoo ver dat by wil Blanche..... Hen.
Vermoorden.
Dat kan niet zijn, zy is die deze ziel doorboorde.
Wiens leven 't leven is van Henrick, zou 't geweer Haer dooden, neen, de steeck nam tot de Vorst zijn keer.
De thuyn een kercker streckt, daer hy haer houd gevangen, De bloemen schiltwacht zijn, ik hoop vast met verlangen Hoe dees verwarde strick ontstricken zal.
Hy sluyt De brant die my verteert, ô konincklijcke spruyt!
Ick sterf indien gy sterft, wat kan ick beters erven Dan dat ick door uw doodt zou mijne doodt verwerven.
Wilt gy iets stouts bestaen?
Is Graef Arnoldo niet Zijn buurman dar gy weet?
Prudentio, ga ziet Dat gy hem zelver spreekt, want ick de Graef moet spreken.
Zijn hoogheyt is terstont naer 't buytenhof geweken.
Wat is uw voorneem heer?
Een muur re rammen neêr.
Dees dulle liefde stoot mijn goede kans omveer, Hoe zal dir, Theodoor, de Graef naer wensch behagen, Wijl Karels zuster is die hem doet daeg'lijx klagen.
Arnoldo, Prudentio, Henrick, Philippo, Theodoro, Rufino.
ICk zal dan op uw woort de Koning nader treên, Niet buyten angst en vrees.
Mijn harts genegentheên Tot uwaerts Graef, doer my zelfs zien, en oock geloven Dat uw getrouwigheydt ten Hoof gaet veel te boven.
Gy weet hoe Karel is op my als u gekant, Zijn onbescheydend heydt de vrindschap heel verbant.
Hy hout n schuldig, maer uw Koning u onschuldig.
Wat Karel doet voor my ick blijf in als verduldig, Zoo blust mijn zachten aert zijn al te heeten vlam.
Zoo ziet men door uw deucht herleven uwe stam Waer uyt gy zijt geteelt, Arnoldo, 'k moet my wreken, Vergun my in uw buys een plaets om door te breken; Want ick de schelmery zelfs straffen wil, dees hoon Al t'opgeblazen steeckt heel Vranckrijck na de kroon.
Is zijne Majesteyt door loogenen bedrogen?
Weet dat den Ammirael heeft al te groot vermogen By bloet, en adeldom, wie roemt niet zijne lof?
Het zy daer meê zoo 't wil, voort volg my na in't Hof.
'k Ben op de Graef met haet, Louis' met nijt ontsteken, Hoe heeft den Koning dus zijn groot geluck verkeken Dat elck zijn liefde weet, Louise licht van aert, Als Blanche, schat den een zoo veel als d'ander waerd.
Blanthe, Louise.
O schoone planten, en vermaeckelijcke bloemen, Met cierlijck loof gedost, wie kan nae waerde roemen Uw mogentheydt, wiens macht beschaemt des Konings min.
Die oorzaeck is dat my mijn Karel haet, zijn zin Blijft onveranderlijck, hy geeft mijn droef heydt reden; Schoon hy my dreygt, en schelt, ick ben, en blijf te vreden En zal te vreden zijn, ô zuster!
tot ick sterf.
Waerom verschuylt gy u gehate blaeuwe verf.
O achterdocht!
koomt gy onnozelheydt dus plagen, Stantvastigheydt zal u, hoe fel gy prangt, verdragen, Zy tart uw straf heydt uyt; en gy, ô maegd' lijck kruyt!
Aenschouw dees fiere borst, wiens eerbaerheyt munt uyt Veel witter als Jasmin, de witheydt mijnder leden Die zijn met deucht verciert.
Hebt gy genoeg gebeden?
Blan.
Het geen ick niet volvoer, volvoert gy dat Mevrouw.
Al wie geen schult begaer, heeft van geen schult berouw, Gy weet hoe dat wy zijn bekerckert, en beschooten, De blaeuwe lely heeft zijn kleur geheel verschooten, Wijl vrees, en achterd ocht het alles onderwint, De Koning, door zijn drift, toont hem geheel verblint.
De schrick, ô Blanche, doet ons steets te rugge treden, Het nabedencken is een pijnbanck, die ons heden De ziel beangstigt, waerom 't hart geduurig zucht.
Van binnen gerucht, als of een muur neêrstorten.
Blanche, Louise, Henrick.
wat schrickelijck gerucht Vervaerd ons, hemel ach!
wat onheyl dreygt ons allen?
'k Zie gins Arnoldós muur ter aerde neêrgevallen?
Louise war is dit?
'k hoor yemant stappen, ach!
Verberg u niet voor my.
Dat ick u nimmer zach Waer..... Hen.
't Konincklijke bloet wil Blanche niet meer tergen.
Waer toe het vluchten?
daer gy u niet kunt verbergen Voor mijne oogen, want mijn glans het al bestraelt.
Wie zoeckt zijn Majesteyt?
Hoe ick hier ben gedaelt Dat weet ick zelver niet, voogdesse van mijn zinnen, Uw tintelend gestarnt mijn grootsheydt kan verwinnen.
O zoete moorderes!
uw zoete liefde is Den Ammirael zijn doodt, mijn ziels verderffenis.
Uw Karel die moet voort, of Henrick kan niet leven.
Dat schut den hemel, ach!
waer wert gy toe gedreven, Dat gy uw lusten volgt?
spruyt dit uyt liefde?
neen: Gy zijt op moorden uyt.
Mijn ziel is met de reên Verlooren, echter kan ick u voor dwingelanden Door mijne mogen theydt beschermen, mijne banden Veel straffer knellen als de alderstrasste doot.
Een Konincklijcke ziel buygt niet, ten zy door noot.
Wat heeft die noot, waer voor een Koning koomt te zorgen.
Die heden kroonen schenckt, en neemtze weder morgen.
Zijn Majesteyt zie toe, 'k ben voor haer doot beducht.
Karel, Henrick, Blanche, Louise.
DEn Koning hier, wat 's dit?
Gedoog ick dat zy vlucht?
een oogenblik moet ick haer schoont' beoogen.
Vermoort gy wreede my dan zonder mededoogen?
Kent gy uw Vorst niet meer?
ontzinnige ontwaeckt.
‘O Henrick!
spreek, waer langs zijt gy hier ingeraekt.
O snoode Graef!
ô Sinon!
ô verrader!
Maeckt gy mijn oneer, en mijn schanden noch veel quader, Dat gy my dus onteert.
ô god'loos Troysche paert!