floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Maar, myn lief, het zal geen tyd zyn voor ons hier lang te staan: Want Margo heeft my gezegt, dat uw Vader is na den schout gegaan, Mogelyk homt hy haast weêr, hy moest ons niet verrassen, Ik zal tot hy weer komt, hier zo lang oppassen.
Ga Filipyn, verberg u met myn lief zo lang in een stoep; Maar kom niet voor den dag, voor dat ik u roep.
Is ’t met uw wil, myn hart?
Myn lief, ik volg uw gebieden Heel gaarne.
Het zal niet als om beters wil geschieden.
KOENRAAD, RYKAARD.
Wel Filipyn, gy hebt uwe dingen heel wel gedaan.
Oom, wat dunkt u daar af?
Ik weet niet of dit wel mag bestaan, Komt het gerecht hier achter, gy zult het beklaagen.
hy heeft haar niet tegens haar zin weg gedraagen.
Maar wel tegens haar Vaders zin.
Die dingen gaan wat veer.
Hy mag zyn dochter ook niet opsluiten, dat reken ik kamp, myn heer.
Zo hy den schout by zig heeft, het zal hier honden.
Geen nood, ik heb daar al een loopje op gevonden.
GORIS, SPAARPOT, RYKAARD, KOENRAAD.
’t is aan alle kanten verbruid, De schout is op een komparitie, en de dienders zyn op een exploot uit, Myn dochter is gestoolen, en ik weet niet waar ik haar zal zoeken.
Booze waereld, ik heb reeden om jou te vervloeken.
Myn dochter weg!
wat gruwerlyker kruis, De meid heeft ’er kennis van, die moet voor eerst na ’t Spinhuis, Of na de Boeijen, daar zal ik haar doen op de pynbank leggen; Ja van malkander laaten tornen, zo zy de waarheid niet wil zeggen, Wie dat myn dochter gestoolen heeft.
Maar hoe gaaje zo an?
Je moet wat bedaaren myn goeije man.
Als het jou gebeurd was, jy zoud het ligt noch slimmer maaken, Ik wou dat ik dien schelm zag aan de gallig raaken, Rabraaken, en de kop af hakken van het lyf: Want daar is geen straf genoeg voor zulk een gruwelyk bedryf.
ik zal me verhangen, of verzuipen.
Maar neen, het zal beter zyn, dat ik levendig in een doodkist gaa kruipen, Dan ben ik nog geen moorder van myn eigen lyf.
Wel overleid zei de man, en hy sloeg zyn wyf Met een vossestaart voor haar bil,* om dat ze geen blaren zou krygen.
Maar myn Heer, is het myn beurt nog al om te zwygen?
Heb ik geen reedenen om te klaagen, dat gy my hebt misdaan, Wyl uw dochter met een ander zo schandelyk is door gegaan?
Daar ik in eer en deugd haar van u verzogt heb om te trouwen?
Je hebt gelyk Koenraad, spreek, ik zal myn bek houwen, Ik heb u verongelykt, ik beken het graag.
O eerzelooze gierigheid!
gy verstrekt my tot een plaag, Gy zyt de oorzaak, dat myn kind my is ontnomen.
ik voel de traanen over myn wangen stroomen.
Myn eenig kind zo te missen!
Neef, houw de man niet langer in verlegendheid, Ik heb deernis met den ouwen bloed, om dat hy zo bedroefd schreid.
Maar zo gy uw dochter gezont en fris zaagt in het leeven, Zouje wel zo goed weezen om haar aan my ten huwelyk te geeven?
Want gy weet dat haar deugd voor lang aan my beviel.
Ja, met al myn hart.
Maar gy zult uw woord houwen.
Ja, by myn ziel.
Neef, gy moogt den man op zyn eed wel vertrouwen.
ik sterf van verlangen, om myn kind weêr te aanschouwen.
ik bid, help my doch uit de ly, Laat zy tog voor den dag koomen; geloofme vry, Ik zal ze u geeven.
Maar zelje uw woord houwen?
dat doet my vreezen.
Ei, myn heer Spaarpot!
wilje myn borg weezen?
Want je ziet dat ik myn dochter aan u niet geeven kan. SPAARPOT.
Dat is ook niet noodig, want zy is by den regten man.
Nu jonker Koenraad, ik zal voor heer Goris borg blyven; Laat zyn dochter maar voor den dag koomen, hy zal haar niet bekyven.
Ik maak geen pretenzi, verstaaje wel?
dat past u best.
En heb ik iets te klaagen, ’t is beter eerst als lest.
Ik wens u veel geluk met uw voorgenoome zaaken; En dat gy binnen ’t jaar wat jongs in de wieg moogt maaken.
Waar benje Filipyn?
kom herwaars.
Hy zal datelyk koomen, hy kent myn stem.
NEEGENENTWINTIGSTE TOONEEL.
MARGAREET, GORIS, SPAARPOT, KOENRAAD, RYKAARD, FILIPYN.
Wel deugeniet, komje daar met myn dochter pronken?
Je moet niet kwaad op haar weezen.
O neen, zy is uw neef geschonken.
Vader, ik bid u om vergifnis.
Nou, nou, je bent gepaard; Maar ik moet bekennen dat hebje mooi geklaard.
De liefde is oorzaak van het geen hier is bedreeven.
Daarom werd het u alle beide uit liefde vergeeven.
Ik heb nu ’t geen ik wensch, en ik bedank u, Filipyn.
Dat zou zeeker al te goed koop weezen: neen Heer, daar moest wat anders zyn.
Je steld my zo niet te vreeden met mooi te praaten.
Ik zie wel wat ’er weezen moet.
Het beursje met dukaten.
Dat zou men zingen als ’t een liet was.
Heb ik het niet geraân?
Ik ben niet beter als myn woord; daar Filipyn, neem aan.
Ik bedank u hartelyk.
Wat ziet men niet gebeuren!
Voor zulk een loon zou men een roof voor de hel van daan scheuren.
Dit is voor myn Margo, ik moet eens kloppen, holla!
MARGO, in ’t Venster.
Wie raast daar zo aan de deur?
Wie anders als ik?
kom of, malle pry.
Zy vliegd van de trappen zo haast zy my kwam te kennen.
Zo moeten de haantjes haar hennetjes weeten te wennen.
GORIS, SPAARPOT, MARGAREET, RYKAARD, KOENRAAD, FILIPYN, MARGO.
Wat zegje nu, Margo?
daar is de beurs met goud.
Zo gy niet beeter waard, dan bleef ik ongetrouwd.
Hoewel Filipyn, het geld zal de koop niet versteeken; Maar die daarom alleen trouwd, trouwd dikwils veel gebreeken.
Margo, dat is heel wel gezeid, je spreekt na myn zin.
Het beste huwelyk werd geboud op kuische min.
KLUCHT Van de Aerdige Colicoquelle.
Gerijmt door JAN van DAALEN.
Gespeelt op d’Amsterdamsche Schouburg.
t’ AMSTERDAM, By Dirk Cornelisz.
Houthaak, Boek-verkooper op de Nieuw-zijds Kolk, in ’t Jaar 1654.
HAANREY, Meester Kleermaker.
COLICOQUELLE, de Knecht.
LEVYNTJE, de Dochter.
KAPITEYN CROL, een Optrekker.
MONSIEUR KATER, zijn Medegesel.
DE SCHOONE WAARDIN.
Op de Regel: Een die liegt, die wordt belogen.
Die bedriegt, die wordt bedrogen.
De Klucht van deAerdige Colicoquelle.
Haanrey en Colicoquelle.
LEt wel op ’t geen ik zeg, hoorje Colicoquelle?
Houdt daar, neemt deze Brief, en wilt die gaan bestelle, Je weet wel waar ik meen?
gins tot de schoon Waardin.
Wanneer als gy ’er komt, zo vraagt, is Juffrou in?
Maar geeft ze niemant als haar zellever in handen, Of anders raakten ik en zy te zaam in schanden.
Colic.
Maar zeg, wat hangt ’er uit, en hoe hiet ook de straat?
Haanr.
’t Is in de Vis-steeg, naast de vrolijke Soldaat, In de frisse Roemer.
Ha, ’t weet.
Dat ’s byget een Motkas: De Brief die ziet ’er uit schier of ze half verrot was.
’t Is een Minne-brief; ’k hebze in drie jaar gemaakt.
In zulken korten tijt?
Ik rijmde dat het kraakt, By nacht en dach, en ’t hoop hier mee haar gunst te winnen.
Byget dat ’s wel bedocht, je hebt wel kloeke zinnen; Wie zou zeggen dat ’er zo veel inje hooft steekt.
Nou, gaat heen, zie toe datje ze niet op en breekt, En groetter uit mijn naam, zo krijgje een vereering Voorje brief-loon.
Ja makel-gelt van de fijne neering.
En zeg, dat ik al mijn zin op haar heb gezet.
Maar isze zoo schoon datze de naam van Schoon het?
Ja door haar schoonheit leeftze staag in mijn gedachten.
Nou Baas, ik gaan ’er heen, je meugt me hier verwachten.
Doet zo ik u belast, en wilje lustig voortspoen.
Al mijn vrees is, dat hy zijn bootschap niet zal wel doen.
Haanrey binnen.
Colicoquelle aen d’een zy.
Terwijl ’k alleenig ben, moet ik dees brief eens lezen.
Is ’et een Minne-brief, zo moet ’er vry wat wezen.
Ik ben belust te weten wat ’er mag in staan: Maar dat hy ’t evenwel wist, hy zou mijn wakker slaan.
’t Is al een drollige Baas, onze Meester Haanrey.
Ik zie hier niemant niet, me dunkt nu is de baan vry, En zonder lang te staan, ik zalze allijkewel op doen, En zoze niet en deucht zal ikze gaan vergoen, Wel ja, ’k ben mee een Poëet: zie daar, ik wil wel zweren Als datze niet en deucht, ik moetze eens korrigeeren.
Eele wijze Goddin, U lieffelijke oogen, Zo krachtig van vermogen, Gelijken zelfs de Min.
Ja wel docht ik het niet dat hy hem had verzind!
Doch het is hem te vergeven, want hy is van liefde blind, Waar door hy zijn zelven noch zal aan ’t ent quellen.
Kom, kom, ik zal ’t veranderen, en op zijn voeten stellen.
Geele grijze Waardin, U scheele katte-oogen Die hoop ik noch te loogen Zo blaau gelijk een Tin.
Dat ’s wat aars te zeggen, en van veel beter stof.
Nu al voort, laat hooren, luidt dit mee zo grof.
Hy leest voort.
U montje ik verkoor, En tantje van gelijken, Die hoeven niet te wijken Voor ’t alderschoonst Yvoor.
Dit is noch veel slimmer!
ik durf de Brief niet geven, Trouwen, ’t is een korte tijdt in drie jaar geschreven.
Ik mag dit al mee uit doen, en stellent na mijn zin, Dan fraaitjes toegesloten, en ’t geefze de Waardin.
Van ’t een tot ’t ander oor Zoo is u mond van wijtte; U tanden om te bijtte Gy over lang verloor.
Puik, puik, beget, Homeer moet hier zijn broek veur stijken.
Ay wat myn hooft doet zeer van al dat rederijken.
U hals gelijk een Zwaan.
Haanrey uit en luistert.
Foey, dat ’s te vuil.
Dat hy noch zei, u jalsje gelijk een Uyl, Of als een... Haanr.
Jou schelm, wat durfje jou onderwinden?
’t Is een nieuw Lietje.
Colicoquel Haanr.
Ik zal ’er de vois op vinden.
valt op zijn knien en bidt.
Och mijn Keizerlijke Kleermaker, mijn Koninglijke Kleermaker, och gena, Mijn Hertooglijke, mijn Prinsselijke Kleermaker, ik bidt datje mijn niet en sla, Mijn Graeflijke, mijn Baronnelijke Kleermaker, och wilt het mijn vergeven, Mijn goe Edelmannelijke Kleermaker, ik zel ’t niet meer doen van al mijn leven, Mijn zuikerde Koopmannelijke Kleermaker, ik bidt, wilt my te recht verstaan, Mijn geconfijte Burgerlijke Kleermaker, ik heb ’t om best wille gedaan, Och mijn Kleermaker, die de beekers zoldeert daar de Boeren de biilen in dragen, Op die daar zit op uwen Ed’len Tafel als een doorlugte Triumph-wagen, En voert een scharpe Lans in U E. ontzaggelijke wel strijdbre hand, Ja gy, die de Kroon boven alle Vorsten en Ridderen in u Wapen spant.
Dat is drie Luizen op een root lapje.
Wilt zwijgen, Jou lourhangel, of ik zal een ende houds gaan krijgen, En slaanje half doodt, op datje niet kan gaan; Maar ik ben al te eerlijk dat ’k mijn handt zou slaan Aan zoo een schelm, die verandert zijn Meesters Brieven.
Ik ben een dubbelde schellem, ja slimmer als al de dieven.
Hy maakt noch dat ik lach, hoe quaat dat ik ook ben.
Ick bidtje Miestertje, datje niet je hantjes schen.
Staat op, je hebt gena, maar wilt hier wel op letten, Datje niet een voet zult buiten de deur gaan zetten Terwijl ik uit ben, en tapt ook voor al gien Wijn, En laat ook niemant in, draagt zorge voor Levijn, Of sluitze liever op, ik geefze in uw bewaring; Daar is Kapitein Krol die houdt hier staag vergaring Met Monseur Kater, en ik zorg dat is haar Pol; Want al wat datze spreekt is van Kapitein Crol.
Kom, geefme de sleutel, ik zel ze in de kamer Sluiten.
Daar, loopt naar huis.
Wel Baasje.
Geen bequamer Dan de man zelver, ik gaander zo voort na toe: Hadt hy de Brief daar zo gebrocht, denkt een reis hoe Quaat zou zy geweest hebben, doch niet zonder reden; Wel aan, ik spoei mijn gang, om haar mijn min t’ontleden.
Kapiteyn Crol uyt.
Mijn hart is nu verheugt, ik ga zo na mijn Lief, O lang-gewenschten dach, waar in ik mijn gerief Genieten zal!
ik schijn als op een nieu herbooren, Haar Vader is nu uit, en zal ons niet verstooren, Hy quam mijn in ’t gemoet.
Levijntje, waarde Vrou, Gy legt zo in mijn zin, ik u niet ruilen wou Voor d’alderschoonste Maagt, of Dochter hier ter Steede; ’k Weet zy na mijn verlangt, ik stel haar hart te vreden, Zo dra ik by haer ben, zo zeer is zy verblijdt.
Nu voort, niet lang te staan, ’t is over dubbelt tijdt, Ik klop vrymoedig an, of val terstont aan ’t schellen.
van binne.
K. Crol.
Ik, ’t is de Vriend, Monseur Colicoquelle.
Colicoquel uyt.
Ho, ho, ben jy ’t Kaptein?
wat doeje aan de deur?
Is Levijntje niet in?
ay, laatze komen veur.
Ja, ja, ’k weet wat jou schort, jy woutze garen spreeken.
Mijn lieve man, je moet eerst de deur opbreeken.
Hoe, Colicoquelle, heb jy de sleutel niet?
Ja, ja: maar wil ikje wat zeggen?
ziet, Je verstaat wel.
Hier moet een vereering wezen!
Ja, zo meen ik ’et ook.
Maar ik begin te vrezen, Mijn Dienaar het de beurs, nu is het heel verbruit.
Mijn Baas het ook de sleutel, en die is nu juist uit.
Wat dunkje van die schelm!
ho, ’k begin wat te hooren.
Goet, heel goet.
Hier mee zo, ’k docht datze was verlooren.
’k Hebt.
Daar ’s een Konings daalder, nu loop ras; Want ik ben zo verlieft, ’k wouze al by me was, Mijn hart is daar binne, en ik bender noch buiten.
Waar ofze zo lang blijft?
wilt de kamer op sluiten, Nu voort, waar wachtje na?
kom, laat me nu ook in.
Maar mijn Heer, die Koning het die geen Koningin?
Ja schort ’er dat aan, wat dunkje van die vlegel?
Zie daar, nu hebjer een.
Het is een vaste regel, Die de Dochter wil vrijen, moet met gelt altijdt, Of met wat te vereeren, de Knecht met de Meydt, Of de Diens-boon altijdt zoeken te vreen te houwen.
Ja, maar hoor, die Koningin het die geen Staat-Juffouwen?
Tast aan, daar zijnder twee, hoe quelt me deze bloet.
Maar hebbenze geen Coetsier?
zy gaan noit niet te voet.
Hoe, scheerje mijn, of scheer ik jou, wat zel dit wezen?
Daar is ’er een, gaat voort: ’t is zo gelijk wy lezen, Dat men liever met wijze mach hebbe te doen, Als met gekken, dat blijkt met recht aan dit fatzoen, Want nu de Vaar uit is, komt men dees zot noch quellen.
Nu zo wat Edellui, verstaje, die alle ding in ordre stellen.
Noch niet genoeg?
ik bender ellendig aan vast, Loop heen, daar zijnder twee, jou rechte hangebast, Ik zelje dat betalen, dat wil ik jou wel zweeren; Want waar ik kan of mach zal ik je affronteeren.
Wel benje noch niet heen?
voort, wanneer zelje gaan?
Ei, een Pasi of twee, die d’Edellui ten dienst staan.
Daar hebje al men gelt, doet nu de deur toch open.
Noch zo wat lakijen, die achter men Heers Koets lopen.
Je hebt byget het paart, daar hebje ook het toom, Daar zijn noch vier duiten: wel ’t lijkt men wel een droom, Al men gelt zo quijt!
’k zeg de drommel haal het vrijen, Kost het zo veel gelt, wel dit kan ik niet lijen, ’t Is Nobus parclesiom, ’k heb niet niet een spelt.
Ai, zo ’t je belieft men Heer, wisselt men ieens dat stuk gelt.
’k Heb niet een duit meer, hoe meugje men hooft zo breken.
’k Docht of ’er noch gelt in zen binnebeursje mocht steken.
Daar hebje de sleutel, treed nu maar stoutlijk in.
Gegroet mijn Engelin.
Hy sluit de deur op, Levijntje uit en spreekt.
Mijn Lief ook van gelijk: komt gy noch op mijn denken.
Tapt eens een kanne wijn, en wilt men Heer eens schenken.
O overschoone Maagt, gy lecht zo in mijn zin, Dat ik steets op u denk, het zy ook waar ik bin.
Nu, wanneer zelt lukken?
of moet men jou noch noden?
Maar hoor Juffroutje, jou Vader het ’et mijn verboden, Dat ik geen Wijn zou tappen terwijl hy uit was.
Dat ’s niet Colicoquellitje loop jy maar ras, En spoelt een frisse Roemer, dan zelje mee drinken.
Wel, ’k zelt doen, maaar komt de Baas zo schijt ik in de vinken.
Het is een aardig quant, hy doet veel om het gelt.
Dat ’s waar, hy heeft voor Vader flus een brief bestelt, ’t Geeftme groot wonder hoe hy ’er mee is gevaren.
Mijn uitverkoren Lief, ik kan mijn nau bedaren Van vreugde, om dat ik hier by u ben alleen.
Mjn overwaarde Heer, gy, en ook anders geen Die mijn op ’t hoogst behaagt, gy zijn mijn uit-gelezen, Wilt gy de mijne zijn, ik wil de uwe wezen, Mijn overwaarde Lief, gy legt zo in mijn hart.
Ik weet niet wat ik zeg, ik bender in verwart, Als in een Doolhof, daar de Min zelfs in gaat doolen.
Colicoquelle met een kannewijn uit, en spreekt.
Daar Juffrou, ’k hebt gedaan ’t geen ghy mijn had bevolen, Lev.
Gy hebt zeer wel gedaan, schenkt nu maar lustig in.
Avous, amoy.
Mijn Lief, hy brengt u, Engellin.
Stil, hou op, hou op, hoe meugjet zo vol gaan schenken Colic.
Kom, kom, dat is ook waar, je mocht ’er in verdrenken.
Wat dunkje van die quant, hy is op zijn verhaal.
Avous dan noch een reis, dat ’s voor de darde maal.
Hoe zelt hier lukken?
is ’t niet lang genoeg gedronken?
Hou daar, Juffroutje Lief, nu is ’t van pas geschonken.
Avous Santee.
Ik schenket jou vry vol.
Wat doet dat doch niet.
Wel lieve Kapitein Crol, Je meugt jou kroes wel uit, en wilt zo zeer niet weigeren.
Die wijn die zou een mensch wel dra in ’t hooft gaan steigeren.
Wel Liefste watje praat, ai, drink maar lustig an.
Juffouw, mijn dienst.
Wat zo mijn lieve man.
Brengt mijn eens op een kus, de dardemaal houdt kabel.
Geeft me de kan. Colic.
Vigus par Vossus Sinyor Diabel.
Nu voort, schenkt in, hoe staje zo Colicoquel?
Wel wijzer, ik ook een reis, ik mach het mee wel.
Daar, houdt ’et al te maal, maar gaat dan uit de kamer.
Ho, ho, jou schelm, jy wilt werken met de deurhamer.
Ik zie wat ’er of is, ik ga nier maar van daan.
Zo Colicocquel meent binnen te gaan, klopt de Vader.
Ik, doet op.
Och, och, wat gaat mijn aan!
Het is mijn Vader.
’k Weet.
Collicoquel wilt schelden, En tiert of ik het was.
Hoe zelt hier gelden?
Wilje op doen of niet?
Neen, me meugt weer heen gaan, Mijn Meester het ’et mijn verboon, hij zoume lustig slaan.
Ik benje Meester zelfs, doet op Colicoquelle.
Neen, jy bent de Kapitein gy komt den dief hier stellen, Jou schellem, jou dief, jou Crol, ’k zeg fluks gaat hier van daan.
Och, och, wat zel ik doen.
Ik hoop het zel wel gaan.
Och, waar jy maar uit.
Doe op, hoe zal ’t hier lukken.
Ik sloegje met de wijnkan liever de kop aan stukken, Eer ik jou in-liet.
Schelm, wil jy jou Meester slaan?
Ben jy ’t dan Meester?
Ho, ho, qualijk verstaan.
Mijn waarde Engelin, hoe zel ik hier uit raken?
Ik heb een list bedocht, zie daar, neem jy dat Laken, En hout het zo in die, en ik in deze handt.
Wanneer als Vader komt, zo zegt, het is gebrant, U Dochter die was flaau, ’k heb daarom wijn gaan tappen; Terwijl hy daar na kijkt, moet gy de deur uit snappen.
Terwijl de Vader uit komt, houden zy het Laken over endt, daar de Kapitein achter duikt, en raakt zo de deur uit.
Schelm, hebje wijn getapt?
o mijn ik ben in noodt.
Och kijk, mijn Meester kijk, jou Dochter is schier doodt.
Wel hoe mijn kint, wat ’s dit, wat hebje in jou handen?
Ja, ’t is een laken, dat het flus leggen branden.
Waar is ’et, laat zien.
Ja ik heb ’et weer gelapt.
Zo komt ’et dat hy heeft een roemer wijn getapt, Want ik was schier in zwijm, zo was mijn hart verslagen.
Wel Dochter, is het zo, zo moet ik u beklagen.
Colicoquelle blijft.
’k Moet mijn gelt iens tellen terwijl ik alleenig bin.
dat ’s de Koning, en dat ’s de Koningin, Die moet ik in mijn beursje allenig houwen.
Zakkerloote watte lichtvaardige Staatjuffrouwen Zijn dat, ze benne met ’er beije wel een hoope te licht.
die Koetzier het ook niet zijn gewicht Te degen.
De Paasjes en Lakaijen moet ik een reis kijken, Wel dat kan noch gaan, die zouwen noch wel wat lijken; Want dat volkje is doch altijdt wat licht van gemoet.
O die Koning die lijkt mee wel een rechte bloet.
Die schelmze Kapitein die gaat me quaat gelt geven.
Kapiteyn Crol uit, en zeidt: Dat is zeer wel gelukt, noch heb ik van mijn leven Zo niet benauwt geweest, dat ’s zo waar als ik leef; Als ik ’er maar om denk, zo staan ik noch en beef, Zo is mijn hart ontstelt, ik kom tot gien bedaren.
Wel Monseur Colicoquel hoe benje doch evaren?
Jey bent deegelijk een fraai vroom eerlijk man.
En jey bent de slimste guit die ik bedenken kan. K. Crol.
Hoe mijn groote maat, wel wat zijn dat veur woorden!
Segje noch maat, ik zouje byget schier vermoorden, Dat je mijn noch in die reine komenschop te kort doet.
dat verstaan ik niet.
Het gelt en is niet goet.
Kijk, daar ziejet altezamen by malkanderen.
Zeg mijn welk het is, ik zal ’t u graag veranderen.
Daar hebje altemaal, en wilt het zelver zien.
Zoo ik ’t te recht bekijk zoo is ’er hier niet ien Die veul bezonders is, ik moetje niet bedriegen.
Och neen, nu ziejet zelfs, ik zelder niet om liegen.
Dat weet ik wel, jey bent al te getrouwen knecht.
’k Heb mijn gelt vast weer, en volg de regel van ’t recht; Dat is, negera est premi regula juris.
Mijn Heer wat zegje, als dat de koop te duur is?
’k Zeg dat ikje niet en ken, benje noch zoo dom.
Maar hoor, scheerme niet, langt ’et mijn maar zo wederom.
Je bent te gaau, gescheert te worden van jou jonger.
Hou daar, Mansie Boeger.
Wijst hem het gelt met de Colic.
Och ik en heb geen honger.
punt van de degen.
Koppelaar, ik zoutje weer geven; ja als ik zel.
O toe ten parole Kaptein, ’t gelt is goet en over dubbelt wel.
Dat weet ik ook wel jou Koppelaar, jou Brief-drager.
Hadieu Koppelaar, Koppelaar.
Ja hadieu, Hoere-jager, Jou schelm, jou rechte gelt-dief, jou bure-verdriet, Ik zouje wel hebben hadje die degen niet.
Ik zelt mijn Baas zeggen, hoorje veugel, die zelme Wel bystaan, hy zelje leere krolle, wel wat quelme Dat, ’k benme geltje quijdt, ik armen slechten bloet: Hoe waar ik zoo slecht, daar ik ben in ’t Hof gebroet, En heb die schelmery geleert alle dagen, Daar ben ik ook Ridder met het braatspit geslagen, Als ik snijeren kan zel ik ’er weer na toe Gaan, het is een eedel werk, ik wordt ’et ook niet moe, Als ik die kunst maar ken, zel ik wel weer gelt krijgen.
Ik op mijn naaje, en ’t mach ’er maar van stil zwijgen.
Monseur Kater en Kapiteyn Crol uyt.
M. Kater.
Is ’t waar, ’t geen jey me segt: o mijn, ik lachme doodt; Maar seidt hy ’t nou tegen zijn Baas?
Tut, tut, geen noot: Wat is dat vanje Nicht ’t geen jeyme woudt verhalen?
Dat is van zijn Baas; maar ik zalt hem wel betalen, Die schelm, hy heeftme geaffronteert.
waar in?
Maar hoor eens, hy vrijt me Nicht de Schoone Waardin.
die ouwen Haanrey?
’k geloof dat niet.
’t Is zeker.
Hy schonk haar lestent noch een zilvere Beeker Met een gouwen Ring, maar zy hout hem op de tuil, Hy heeftme daar veracht wel schandelijk en vuil, Als dat ik was ene guit, een schelm, een hoerejager, Een optreckker, een straatschender, een bureplager, En dierglijke meer, wat dunkje van die guit?
Vind ik hem iens alleen, ik boor hem deur zijn huit.
Mijn Nicht weet noch veel meer, ik kantje niet verhalen.
Kom, gaan wy na haar toe, za wakker, niet te dralen, Hy zei ook wat van jouw.
Monseur Kater van mijn?
Ja, ganewer na toe, en drinken een roemer wijn.
Haanrey uit, Colicoquelle van binne.
Colicoquelle, Colicoquelle.
Jou rechte slobberdoes, komt voort hier, en legje Najen neer, hoorje wel?
en krijgt me je Fiool.
De kous is haast gedaan, ik ben al aan de zool.
Kom hier, nou lustig als een man, en stelt de snaaren.
Je kunt wel een Albaade doen?
’k Zal ’t wel klaren, Zeg mijn maar waar ’t is, zo loop ik datelijk heen.
’t Is by mijn Schoonste Lief, weetje niet waar ik meen?
Je mient de Schoon Troony, die ik de Brief zou langen, Doeje niet?
Ja, die meen ik, zy zel u wel ontfangen, En lustig onthalen met alderhande wijn; En zo ’t ’er heeft behaagt, zo zelje wat van mijn Mee krijgen.
Dat ’s een woord van goudt.
Nou niet te dralen.
Maar zoze me niet en schenkt, de Droely mach ’er halen.
Nou Baas ik gaander heen, en speelder dat het bromt.
Nou lustig dan, ik verlang tegen je weer komt.
Monseur Kater en Capiteyn Crol uyt.
Ja zeeker, is het zo?
wat brusme dat Levijntje.
Hier is ’t.
De Schoone waardin uyt.
’k Wensch u goeden avond Nichje.
S. Waard.
Wel Kouzijntje Ben jey daar?
Ik wensch u goeden avondt Juffrouw.
Ik zagje niet: goeden avondt Kaptein.
Wel nou Nichje, mach me je wel geluk bien metje Vryer?
Wie meenje, Haanrey?
Die stinkende Snijer!
Wel hoe Monsieurs, wech, wech, meenje dat hy mijn vrijt?
Met oorlof Juffrouw, heeft hy iets van mijn gezeit?
Zeg Nichje, heeft hy niet van ons zijn bek gaan roeren, Als datwe waren guits, en liepen ’s nachts bij hoeren?
Ja Monsieurs, ’k weet zelfs niet wat hy al het gezeit, ’k Heb wel een klucht gehadt wijl hy my het gevrijt.
Wat Juffrouw!
’ken hoop niet datje jou zo gaat verneren.
Benje mal?
’k doet maar om met hem de gek te scheeren, En daar zulje van avond noch een proef af zien.
Ay zeg ons wat het is, wat zelder dan geschien?
Hoort iens, hy het een Knecht... K. Crol.
Ja ’k weet, Colicoquelle.
ken j’em?
Ja ik tog.
Wel die zel hy hier bestelle, Dat hy van avond hier voor de deur lustig speelt; ’k Wout niet hbben: ’k bidt dat ’et je niet en verveelt Zei hy, mijn Hartjelief, ay!
wilt mijn niet versmaden, Ik zal mijn Dienaar stuuren, dat hy speelt een Albade Voorje deur, alsje gaat te rust, hy speelt heel schoon, En zingt miesterlijk alle Lietjens op een toon.
Ha, ha, ha, ha, ha, neen zeker, hy is aardig, Die lompe Kleeremaker is hem niet half waardig.
Alle maal op een wijs!
nou, ’t is een Musikant, Van Miester en de Knecht ze hebben goet verstant.
Van doen, meenje?
maar hoor, ay helpt me wat bedenken; ’t Is gezeit, als hy komt zel ik hem lustig schenken.
Ja met een entjen hout.
Of met een pot vol pis.
Ik heb daar wat bedocht.
zo dra als hy hier is, Zo tree jy zamen uit, en wilt hem hertig nooden Op alderhande wijn, wijn op de nieuwe mooden.
Maar ik versta dat niet, zeg wat is dat veur wijn?
benje noch zo bot, verstaje niet Cousijn?