floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Zo hoor dan gaauw toe; de Mof kén niet lang wég blyven, En jy hébt zyn beurs; geef die voor eerst niet weêr: Maar zég hém, datje raad weet, omze hém mórgen, óf eer Te doen hébben, indien hy... maar gins onder de boomen Schynd hy zélf mét de Schout én zyn Dienaars aan te komen, Ik hoor ’t aan zyn spraak, houw jou stil, laat my begaan, Zég amen, én ja, op myn zéggen, én laat alles op my staan.
OLOF HARMENSZ PRÓPDARM, DE SCHOUT, en twé DIENDERS, WILLEM, HERMAN, EELHART.
Zé door, die door stoon weeten von minen budel.
Vatze Barent.
Sta áf.
Vat de Deeven, man hén nicht.
Ik meende zy waaren ’t, Die jy me weest, ik zie geen andere, myn Heer.
Dat leuf ik wol, wén y zie zogen, bie miender eer, Dan woor ’et jo kliene kunst de Deeven to vangen, Dan wolde ik het ook wol doen, odder ik loot mich hangen.
Wél zouw ik ze vangen, zonderze te zien?
Woorom nicht?
Is dat nicht it affecie van den Scholtetis, ond zyne pligt?
* SCHOUT.
Ja; maar zégme waarze zyn.
Wet ik ’et?
ik zal jou bringen.
Op den zélften oord, door ’t mi namen is.
Wat zótte dingen!
Scheerje de gék mét my?
Nee, y drieven den Narren mit mie.
Rytje de drommel, zél ik vangen die ik kén nóch zie?
Zegd man jo, nicht dat de poplesy to Amsterdam zo groet is, Dat man jet wédder récht doot, dé man in noet is?
De Policy is hier goed; maar men is’er niet zót.
Ik loof dat de vént mét my, én met de justici spót.
Y spotten mit mie; und y zollen mi de Deeven vangen, Odder ik wil dy waarhaftig it Procéssi an den moors hangen.
Zie toe, dat ik het Prosés mét de executie niet begin, En zétje vast om jouw moet wil.
Kam jou dat man in den zin Y zolt it jou bekloogen, ik bin ein Jonker, dat y ’t weeten; Des zo vang mi de Deeven, odder jy werd étter und blood zweeten.
Hoe Messieurs jy lacht; hébje mét mekaâr bestémt My wat te foppen?
dat voegtje niet, én ’t dunktme vrémt HERMAN.
Neen, wy lachchen niet om u; maar om zyn redeneren En al zyn spoorloosheid: want wy hébben hém niet konnen weerén Naar uwent toe te gaan.
Hy verstaat de manier hier niet.
Waar is de manier Te vangen, datmen ziet nóch weet?
ik zat by myn Vrouw an ’t vier.
En praatte; mit word’er gebonst, óf men ’t huis in wouw klóppen: Maar wie dócht dat het was om my hier zo te fóppen.
Ik vraagde wat hy begeerde.
Hy zêi: ga daad’lyk mêe; lk héb een beurs met hondert vyftig Dukaaten verlooren, én zal jou ter steê Bréngen, daar ’t my ontstolen is, je moet niet toeven.
Ik dócht dat hy my in een gezélschap van Dieven, én Boeven Zouw bréngen, én was misnoegt dat ik maar twé Dienders had.
Jo snak joe wat, je zollen mie den budel geven, versto y dat?
Odder ik zol zeen, óffer kein récht in Amsterdam is.
Ik geloof weréntig, dat hy op zyn manier nóch gram is.
Je ziet zyn onnozelheid, én dat hy meind verongelykt te zyn.
Hy behoord béter te weeten, is hy gék, wat raakt dat myn.
Wat wilj’er van hébben?
Hy diende myn vakatie te betaalen.
Zook mie mien budel eerst.
Die magje de Drommel haalen.
Dan werd ik dyn ein half dozyn dokoten geven, odder meer.
Ik zie wél mét de Gék lang te hassebassen, is me geen eer.
Adieu Messieurs.
Ik werd mie euver die bekloogen; Zo groeten onreed’likheid zag ik niemolen van mien dogen.
WILLEM, PRÓPDARM, EELHART, HERMAN.
IK wist wél datje by de Schout niet opdoen zoud; Maar geloof my, ik weet béter middel als de Schout.
Deze goede Heer, weet waar de Dieven saamen vergaaren, En spreekt heur taal, indien hy wil hy zéltje wel klaaren, Dat je weer aan je budel, en de dukaten raakt.
Och, wolde hy dat doon!
Garen.
Maar ’t is nodig dat men maakt Dat hy der uitziet, als u lieden, in postuur én klêren* PRÓPDARM.
Jo doch?
Ay?
Zéker.
Gewisselik?
Ik wiltje zweeren.
Forwoor?
Je hoeft niet te twyffelen.
Noeu!
Is ’t van je zin?
Worom nicht?
jo dóch.
Makenwe dan straks een begin.
To Hoes héb ik nóch drie kleider, und sieben Perroeken, Alle van den zulfstén hoor, und wand, he kan eine gébroeken Van jet wéderen.
Zyn al jouw klederen van een stuk, én een fatzoen?
Jo gewisselik.
Wél waarom hébje dat laaten doen?
’t Is reputierlich und héb ik noch wel ein dozyn kroogen Und krawaten met knupken, om dogeliks te droogen,* Al op een fatsoon, meinen jy hoozekóppen veel licht, Dat wy jet wéder ding afzonderlich maaken?
dat do wy nicht.
Dat steit to Kwaksalverhaftig, zo viel diversche fatsoonen.
Hoe kun jy lui nóch zulken krankzinnigheid verschoonen?
Want dus acht men die alle een én ’t zelve kleed.
Dat mag man doon, ’t is genoog, wan ik’et man weet.
Hier lachtmen daar meê.
Wie lachchen oek mit joe Hoozekóppen; Und zoe zeetman de eine hélft von der wéld de ander fóppen.
Kaam jy man morgen vreug in onzer Hérberg an, Zoe ’t joe beleeft, on hold joe woerd als ein eerlik man; Ik werd joe stoot’lich oet monst’ren, ond Perroekieren.
’t Moet daadelyk geschiên.
Jy moten mi verékskuzieren, Ik moot alzoe bald bi meiner Jonfer zein; ond it is mein tiet.
Maar je bént je beurs kwyt, zo’t niet daadelyk geschied.
Wat rammédy?
Ga hier naast in Nantes verand’ren van kleeren, En verkleed jou weêr in jouw Hérberg, je kunt straks weêrkeeren.
In een oogenblik is dat beschikt.
Kom loot ons dat doon.
Wy zullen je hier wachten.
Wil je nicht mit in goon?
Neen; haast je maar wat.
HERMAN, WILLEM.
Waarachtig Willem, je hébt daar een wérk begonnen Dat wél gerokkent is: maar nóch niet afgesponnen.
Wat héb je voor?
dienst te doen aan d’een én d’aar Ik weet dat de Juffer Eelhart bemind, én krygenze malkaar.... HERMAN.
Zo haalen we de haat van de Mof op de hals.
Ay is dat praaten!
Je bént te zwaarhoofdig Herman.
Is hy niet lukkig genoeg zyn Dukaaten Zo weêr te krygen?
zonder ons was hy ze ommers kwyt: Maar daar komenze.
PRÓPDARM, EELHART, HERMAN, WILLEM.
Wat werd ik minen Herrn toe seiner tyd Vereeren, wan ik min Dokooten wéder bekaamen?
Niet mét allen, Als de eer van uw vrindschap, zo’t je kan gevallen.
Wi werden Broderschap op minen kosten zoepen.
Maar wat heeft die broederschap in?
Groete virtoet.
Man mag den ander Du, ond Baerenhoeter neumen, cojonnieren, Und alle alberheid andoon, oon offencieren.
Alle Narrenpotsen sunt vrie, oetgezondert dem sloon, Und man mag dat in kein beuzen zin nemen, oder verstoon.
Of ik je dan een pots speelde?
Ik zol ’t joe vergeven, Dat zweer ik bi miner eeren, dat is jo meer, als it leven.
Vrinden, jy hoort, wat hy zeid, houd’er memori van.
Jo, hóld ik min woord nicht, zo hold mi voor kein eerlik Man.
No ’t geit joe wól.
Jou ook, tot mórgen ten négen uuren.
Dat is altyd een goed begin.
Maar wat zélder uit zuuren Zei de Bakker, én hy kakten in de Tróch?
vind hy jou In zyn schyn te moesjanken, by zyn toekomende vrouw?
Dat’s myn minste bekommering.
Aan een zy, de deur gaat open.
ALIDA, EELHART, TRUITJE, HERMAN, WILLEM.
ALIDA.
Kom straks weêr Truitje.
’t Is haar stém, ik begin te hoopen.
TRUITJE.
Ja wél Jufvrouw, je zéndme heen, én ’t is zo jouw wil, Maar ik wouw nóch wél een woordje spreeken, zo ’t je gevil.
Wat wou je zéggen?
* TRUITJE.
Me dunkt, je zinnetjes loopen speulen, Dat jy zo geweldig verlangd naar die Malmeulen, Die Própdarm.
Dat is zyn naam.
De daad ook, ’t is schand, Dat j’em veur Eelhart kiest; want gien eeler Borst is’er in ’t Land.
Ja somtyds zietmen zen misslag, alsmen die gedaan heeft.
Maar hoe kwam ’t by Jufvrouw?
Om dat Moeder verstaan heeft, Dat ik niet meer mét Eelhart verkeeren zouw.
Wél wie raakt’et meer, Jou, of jouw Moêr?
Ja kind, de Ouwe luy zien veer.
En ze zouw’t nooit toegelaaten hébben, dat weet ik zéker; O zeize altyd, zie toe, Eelhart is zulken fynen Aptéker.
Wachtje veur hém, hy praat als een Engel; maar, maar, Lietmen hem betyën, een Dochters eer liep gevaar, Alhoewel dat ik zulks nooit aan hém héb bevonden: En door dien ik vreezde, dat zyn zaaken niet wél stonden, Héb ik hém de zak gegeeven.
Maar hoe kwam het by, Dat’et zo op een sprong geschiede?
Wat, wat, mét al dat gevry, Is’et niet te doen; ik zag dat’et jaaren an zouw loopen, Zo als hy ’t anlei, én wat was’er tóch voor hém te hoopen; Hy deê niet als zuchten, én spreeken met eerbiedigheid; En ik héb hém wél honderd én honderd maal gezeid: Eelhart, ’t is te vergeefs; ze zullen my an jou niet geeven; Ik draag je wél een goed hert toe; maar een Dóchter moet leeven, Na heur Ouwers zin; én zo lang als men my mét kracht niet dwingd Dat ik een Vrouw word; ofje pypt, ofje zingt, ofje springt, Zo zélder niet van worden; behoorden hy niet te dénken, Dat het een eerlyke Dóchter niet past haar zelve wég te schénken.
Maar men heit sommes de koerasi niet, al het men de wil; Uit vrees van jou kwaad te maaken, was hy licht beschroomd én stil.
Een Jongman van verstand, weet uit een Dochters oog te merken Wat haar liefde én genegenheid alteméts uit kan werken.
Maar Jufvrouw, licht gaf jy hém daar gien gelegenheid toe.
Och Truitje, hoe praatje!
jy bent zo dom, als een Koe.
Hoe meenigen uurtje heeft hy dikwils alleen by my versleten?
En lest nóch op de Hofsteê, ik zelt men leeven niet vergeten.
Kyk ik bén nooit gediend geweest mét veel malle en laffe vleyery, Maar openhartige betuiging van liefde staat een jongman vry: Want men moet niet meenen met heel stil te zwygen ons hart te winnen, De Vryers die dat doen zyn Sullen, en weeten niet hoe men moet beminnen.
,, Is dat voor myn respékt?
Maar asmen hiel onbezuist En stout ien Juffer an boord komt, behaagd ien ménsch dat juist.
Tusschen eerlyke vrymoedigheid, en onbeschofte treeken Is een heel groot onderscheid te maaken, na ik het reeken.
Ik bin ook van dat gevoelen, ’k héb ook iens een Vryër ehad Die zo blo was, én niet als meesmuilen deê, dog’t was ien rechte Jan Gat: Maar Jonker Própdarm zel die na jou verstand beter bedyën?
Och Jufvrouw, de Moffen houwen ’t mit de Beeker, ze zyn te grof in minneryen.
Dat zel ik aan de tyd bevoolen laaten, hoor iens, de trouw Maakt de menschen vrypostiger, én een man hoeft zyn vrouw* Juist altyd mét geen weidsche komplementen te streelen.
Maar Jufvrouw, hoe kan zulken dikken Grobiänus jouw zinnen steelen.
Wat drommel zie je dóch in die verbruste Knoet, Eelhart is duizendmaal mooyer, en veel beeter opgevoed.
Ik zie der niet veul in; maar liet ik ’t werkje sleuren, En wachten op een andere Vryër; wie weet wanneer’t zou beuren.
Eelhart heeft de kans verkeeken, en zo ik Própdarm nou niet nam, Licht dat’er in een heel rond jaar geen ander Vryër uitkwam.
Ook hoeft’er zo veel grasy niet om een man te worden Hy is stark en gezond, én dat ’s een groote zaak.
Maar zulken Jorden, Eelhart is meê gien Popperuiter.
Zwyg van Eelhart stil; ’t Is een koelen troevert.
Maar.... ALIDA.
Maar zwyg jy, én doe myn wil; Het moet’er nou zo me deur, ik derf niet van hém spreeken hooren.
Ga na myn Própdarmpje, dat ’s nou myn’ uitverkooren, En zeg hém, dat hy.... maar daar is hy zelf.
Jonfer Olido, Sto jy hier zoe?
goon wi in hoes, om de Grovomino, Von Eelharts wegen; he mocht ons zeen, ond ich zol nicht zwigten.
Loop, haal een Kaars, Truitje, om myn Heer binnen te lichten.
Nee blief hier; goon wi man in hoes mein leve broed.
Ik moet joe einmaal sekreetlik vryën, ond léggen joe oet, Wie it mi it zonder om’t hart licht.
Hoe dus Jonker, Zonder licht?
Jo, ein Vriër vriet jo Vryër in ’t donker.
Zeen wie nicht verlooft?
’t is under ons.
Ai maar.... EELHART.
No, no, go man.
TRUITJE, WILLEM, HERMAN.
IK loof hy het ien gons!
Zeker ’t moet ien Haan weezen zouwmen zéggen an zen kraayén: ô, Daar ’t zo begind te stormen, zel ’t gemienlyk op ’t land waayen!
EELHART om de hoek van de deur, TRUITJE, WILLEM, HERMAN.
EELHART, tegens Truytje.
Teuf door wat, bét mein knécht komt, dém doolder is voor joe.
Grooten dank.
Die schillingen oek.
En ien kleintje toe.
Man wél dat’er komt, loot kein ménsch in hoes tréden, Op ongenoden; ik moot mit der Jonfer wat zonderlings reeden.
TRUITJE, HERMAN, WILLEM.
Ja wat zonderlings zég ik’er teugen, nou wat raakt’et myn; Ik héb’er myn profyten óf; maar hoe bedriegt de schyn; ’t Leek zulken Hotsklóts; ik dócht, hoe hébben z’em evonden.
Men mag wél zéggen, stille waters hébben diepe gronden.
* Wachtje veur die Moffen; óf zyn knécht ook zo is Deink ik?
maar daar komt hy an, zien myn’ oogen niet mis.
HERMAN, WILLEM, OELKE, TRUITJE.
Gaanwe wat vérder.
Neen zienwe wat’er uitbroên wil, laat ons wachten.
Ze gaan aan een kant.
Hébje mien Jonker nicht gezeen?
’t is ongeveer den achten Und om half achten moest hy jo by jouw Jonfer zien.
Hy is’er al by.
Ik moot by im goon.
’t Mag nóch niet geschiên; Want hy hét’et myn wél duidelyk verbooden, daarom wild jouw veurneem staaken.
Hy handeld mit Jufvrouw ienige partekeliere zaaken.
Man ik héb ein boetschap doon, de he weten moot.
Je zélt’er niet binnen, al was je boodschap nóch zo groot: Want hy hétme belast, dat ik jou zélf niet deur zou laaten, Daarom wacht mét myn hier, én laat ons wat praaten.
Waar komje zo verheistert van daan?
* OELKE.
Von den Ondervaagd.
Wat is dat veur ien biest?
De Schultetis.
Ik bin gien Maagd, Zo ik je versta.
De de Deeven ond Schélmen moot doon hangen.
Van de Beul?
De Beudel?
nee; man de de Deeven geit vangen.
Van de Schout.
Jo Jonfer.
Wat héb jy by de Schout edaan?
Ik wold im mit bragt hébben, man... TRUITJE.
Wél dat had schoon estaan.
Wat zouw de Schout hier doen?
Dat zund jo einige sekreeten, Dé ik nicht weet óf Jonker wil, dat y zollen weeten.
Zonsten Jonfer.... TRUITJE.
Wég, wég, de Schout!
Ik loof datje mit me spót Je hebt kwaelyk verstaen, Mof, óf jouw Miester is puursteeken zót.
Ik zol’et joe wol zagen... TRUITJE.
Neen ’t roerdme niet, kén jy het zwygen, Ik ook.
Aber Jonfer..... TRUITJE.
Ik begeer geen weetenschop te krygen, Van verboode dingen.
Man Jonfer.... TRUITJE.
Ik hiet gien Jonfer, kyk, Ik hiet Truitje, én ik zou Jufvrouw hieten, was ik ryk.
Troetje, y wét wonderliker noom!
’k Hiet gien Troetje, Ik hiet Truitje.
Truutje, Truutje!
Malle Gek, Knoetje; Jy kent onze naamen niet prommeseeren.
No, no, Dat leuf ik wól; ’t loet zo potsierlik, Truutje!
Ho, ho, Je scheertme loof ik; maar jou naam?
Oelke.
Myn leeven Hoorden ik van geen Oelke, ik wouw’er myn naam niet veur geeven.
Man wat wil joe noomen zéggen?
Wél, wat beduid de jouwe dóch?
By ons nént man ein Fagelken bi den zulfsten noomen nóch; Oelken is ein bekenden noomen.
Ik loof het zél Uiltje weezen.
Ja wél, die schoone naam!
Wél héft immer van Truutje geleezen?
Likt dat wol na ein ding op der Wéld?
De naam is goed, Al pastze juist niet in de mond van zo een domme Knoet.
Maar het jouw Jonker ook zulke drollige naamen?
Meine jy den geslacht noomen, door hi is von hérkaamen, Oder zein veurnoomen?
Zen veurnaam, want d’aare kén ik wél.
He hit Olof Harmensz.
wat Heidense naam is dit?
Holofarnus!
ja wél, de kyëren zouwender van verschrikken!
He hit Oelof, ond zein Voder Herman, zo moot men ’t schikken.
Wél ik kén ’t wél schikken, als jy ’t me maar wél zégd.
Zein toenoom Própdarm, zo jy weeten, is de noomen van zein geslécht.
’t Is ein goode Fomili to onzent; ond van ziner Moder Is he van de Bulderbalgen, to Frankfórt ander Oder; Beide Geslechter sunt Patrici, ond in den Rood, Die oet ydel Própdarmen ond Bulderbalgen bestoot.
Wél ik hoorme doof!
Wan ik joe mein sekreeten Ontdékken darfde; jy zollen nach al meer weeten.
Ik bén zo dicht als een mand.
Moogdlein ik kon von joe Mooken, wan ik man wolde, ein gants vorneeme Vroe, Zo groet van stoot als jouw Jonfer, oder de Meesten; Man gift mi eerst ein potsmôelken.
Je zélt wél veesten Al eetje geen praai.
Laat staan Uiltje, hoe is ’t?
Mein oeterweelste schat!
Ik denk datje jou vergist.
Wie meinje veur te hébben?
de Knécht is als de Miester; Hoe is het goed zo happig?
Je zunt jo min eigen Vriester, Und ik werd joe min Vroe mooken.
Of ik wil, of niet; En wanneer?
Alzoe bald.
Kyk hier, ze staen al riet!
Poes, poes, hier is katvis.
Wan y mi wollen leuven Ik wil jou in hoogen stoot stéllen.
Jy bint half zeuven, Jy kaalvink, jy hébt pas nagels, tot’et klouwen van jouw poort.
Meister und ik sunt Vétters.
Wat ’s dat veur ien woord!
Wie sunt twie Broeders zeunen.
Kozyns?
Jo Kozienen.
Ik heit oek Própdarm.
Hoe komje hém dan te dienen?
Heurt, umb de Landen to bezeen, dat kóst, jo viel géld; Und it is by mienen Voder zóe wét armzolig gestéld.
Waar zou ik dan een groote Vrouw op weezen?
dat komt heerlik.
Op dat ik winnen zól; zunt wie arm, wie zunt eerlik.
Ik kak erais in die kaale eer.
Door mooten y kein acht op sloon, Wan wie oek al onz leeve doogen zolden bédelen goon, Zoe is ons geslécht dóch goot.
Ja géld nóch béter, kaale vinken Hoeven an myn niet iens te ruiken, óf ’t zouw’er stinken.
Ien klein Spaarpotje, dat ik zuinigjes héb vergaard, Zouw’er niet veul in klikken, én was op mit’er vaard.
Man heurt: Vétter wérd mi in ons land Proffessoor looten mooken.
Zo kénje dan Breeuws, Grieks, én Latyn?
Ne, man die Sprooken Zol he mi leeren looten, wan ik man leezen und schrieven kan. TRUITJE.
Wél Professoor in de koelte, jy sinter niet olik an.
Wat was je ambacht in jouw land?
Ik heude miens Voders zwinen.
OELKE, TRUITJE, PRÓPDARM, WILLEM, HERMAN.
MAn de donder nóch to!
door zie ik mein Jonker verschienen, Und jy zéggen mi, dat hy bi der Jonfer woor.
Ik hoor hem nóch praaten, ’t zél ien aâr weezen.
Bistu door Oelke?
goden ovond Truutje, woor is joe Modamme?
O ’t is ien Giest, wat komt men over!
stae vamme, Stae vamme, wat raad?
ien giest, ien giest: moord!
Jufvrouw, kom veur, kom uit.
OELKE, ALIDA, EELHART, PRÓPDARM, TRUITJE, WILLEM, HERMAN.
Hoe roozen jy zoe?
’t is schand.
Wat kom jy hier mooken?
Douzent kranken!
Du Schelm héft mi bedroogen, man du wérst di nicht bedanken.
Jufvrouw kom dóch veur.
Sto mi bi Oelke.
Sto mie bie, Min troeste Oelken, min goode knécht.
Bi wélken veug ik mie?
Bi mi.
Nee bie mie.
Dit ’s een spulletje, wél de pleister, Wie van tweën is myn Vryër?
Wél von twein is mein Meister?
Dien Meister bin ik.
Ik hak die bedreger den hals an twei.
Niet te véchten, Messieurs, maar laat toe dat ik je van malkander schei.
TWINTIGSTE én laatste TOONEEL.
GERBRECH, TRUITJE, WILLEM, HERMAN, PRÓPDARM, EELHART, ALIDA, OELKE.
GERBRECH.
Wél Truitje, is dat een keel op steeken?
wat is’er tóch te kwikken?
légje hier, zo lang als je bent?
Is dat verschrikken!
Gaat daar gunsen iens, én ziet, hoe’t daar gelegen is.
Hoe, twie Jonkers Própdarmen!
zien men oogen niet mis?
Laat’er ons nou by gaan, én’t wérkje zien af te spinnen.
Hoe Messieurs, de Degens uit; wél wat wilje beginnen?
Jy kénnen mi wól, Monster Herman?
Kénnen jy mi nicht, Monster Willem?
Ja, zagenwe jou in het gezigt.
Jy weeten wól.... EELHART.
Joe gedenkt wól.... PRÓPDARM.
Dat de Schélm.... EELHART.
Dat de Rakel.... WILLEM.
Spreek de een veur, de ander na; want deur al dit gekakel Weetme niet te deeg, wie men antwoorden zal.
Jy weeten jo wól hoe dat ik deur ein groet ongeval Mein Budel kwiet rookte, ond dat joe Komerooten Mi den zulften wédder belaafden, wan ik’em to wolde looten Dat he mien kleider andede; ond der Bérenhuter geit In meinen schien by der Jonfren; door oet ontsteit Onze kwestion.
Jo, zo je zégd, is it togangen; Man je héft mi den Pótsen gespield, oder ik loot mich hangen.
Alida, kén jy’er niet schaijen?
zég, wie van’er twie Is je Vryër?
Hoe kan ik het zéggen, als ik hén niet zie.
Ze zyn éven eens van spraak, én kleed.
Ja die straks bijër ’Epraat het, dat is heur eigen opréchte natuurlyke Vrijër.
Zo is ’t Moeder.
Dat is ein lagen.
Schaamje wat, Een Jufvrouw te heeten liegen.
Wat, ’t is een Mof, in zen gat.
Ik bin it, die by der Jonfer was.
Man ze had mi geschreeven Dat ik’er bezoken zólde.
No, wél héft zein leeven!
Door brékt de Bommel oet, ik héb de breef nóch in mien zak.
Hy geeft de Brief aan Gerbrech.
Loop haal ien kaars, Truitje, zo zél men mét gemak Dit kluwentjen ontwarren, ja wél, van al myn dagen Zag ik zulken spul niet, de Stad zélder nóch van wáagen!
Geef hier de kaars, ja, ’t is myn brief.
Jonfer Alido, Heur ein mool.
Wég jou Guit, ja wél ik word dol.
Ik sto Und kiek it zonder, wie ein Oel op einder krékken.
Woor veur hold man ons Jonkers heer?
Voor ien hoopen Gékken.
Licht eens Truitje.
Eelhart bén jy ’t?
Ja ik bén’t; maar neem jou Propdarm vry, ik schélje kwyt.
Myn Heer, ekskuzeerme.
ik hébje maar wat willen kwéllen; Ik héb je Beurs, én komze je mét je Vryster weêr bestéllen, Daar zynze beide.
Ik dank joe Broderken; mein leeve Broed, Vat mi om den hals.
Sta af, hoe is ’t hier mét de knoet?
Wél Eelhart, zouwje me zo goeds moeds kunnen verlaaten?
Je hébt geen ménschen hart in jouw lyf.
Wat ’s dat veur ien praaten, Hoe, is het Eelhart?
hoe komt hy in dat weitse pak?
Zég Alida?
Wél Jufvrouw, het zy zen giest in heur zak?
Wie weet wat hy in ’t zin ehad het?
’t is zulken veugel!
Zo zou men ien mensch wél bedriegen, ’t mag niet deur de beugel.
’t Is maar om’t jóks, Jufvrouw, ik ben een eerlyk knécht.
Zo ik het somtyds eens verknól, ik hélp alles weêr te récht; Ik laat hem de Bruid vólgen, gelykje wél verstaan hébt.
Maar Eelhart, dénk je wél, wat beloften dat je me gedaan hébt?
Wat beloften het hy jou gedaan?
Wél Moeder niet als in alle eer én deugd.
Och wat beleeven de oude luiden als zottigheid van de jeugd!
Het hy mit jou van avond allienig esprooken, In Própdarms schyn?
En waar was ik?
In de Kooken.
En de Meid?
Op de Stoep.
Wél daar voor in huis Moeder.
Zo mit je beidjes allien?
Wél Heer, Moeder.... GERBRECH.
Och ’t is hier niet pluis!
Vaar voort, zég’et me dan.
Wél Heer, Moeder.
Hy wist me zo mooi veur te praaten, Dat ik hém altyd myn leeve daagen niet zel verlaaten.
Jouw Houwelyk met Própdarm is ommers eslooten.
Wél ja, Maar ik begeer hem nou niet, zie dat is uit én daar na.
Zól jy zi mi nicht loten vólgen?
Wél ik most zélf eerst willen; Wie zel myn dwingen, dénk ik?
Y Broedken, wat sunt dat veur grillen?
Eelhart, ik dócht dat jy opréchter waard.
Ik dócht van jou Het zélfde; maar vaar voort met jouw begonnen trouw; ’t Is ommers een teiken van liefde, dat ik, om jou te behaagen, Een ander myn plaats overgeef, al zouw ik’t me beklaagen.
Neen Eelhart, ik héb jou altyd bemind, én anders geen; Had ik misverstand, vergeeft’et me.
Nou malle Gékje weez te vreên.
Zol jy zi mi nicht volgen looten, mien goode Broder?
Zy moet’er zin doen, maar hoor Moeder.
He zégt Moder!
Steurje daar niet an ’t is een eernaam van ouwe luy, men Vaar PRÓPDARM.
Ik leuf jo, dat it ein schand noomen is.
Maar, maar!
Wat wil die gemeenzaamheid?
ik zie hoe’t hier is geschapen, Zo gaat’et als de meysjes zich aen ’t vryën vergaapen.
Men Heer Olóf ik zouje raaden, als een Vriendin, Datje niemand tot’et Houwelyk dwongd, teugen zyn zin.
No zee ik wól, wie ’t gestéld is, mit al dat Courtoiseeren.
Ja vaar, dénkt’er niet an, bénje wys ik raadje als ien Vrouw mit eeren.
He héftze nóch nicht, loot zeen, hier héb ik den Kontrakt.
Ik dénk, dat Jufvrouw daar op, als op jou, ereis kakt.
Veeg jy’er je poort an, zo behoef jy je niet te bevuilen.
Myn Heer, je ziet wel; ze wil my, om jou, niet verruilen.
Of... PRÓPDARM.
Is dat de mode zoe?
Ja, ze komt zo eerst van Parys.
Ik héb joe altyd bemind, al maakt he joe anders wys.
Of zo jy iets voor ’t Kontrakt eischt laat’et ons verblyven, Aan d’Uitspraak van Goede Mannen.
Ja, an kwâ Wyven; Want zy had al vast een groote Duwary ehad.
Ik wil kein profiet, Mien eer is offensiert, und dat is it dat mie spiet; Des zo wil ik mie alzo bald mit den Degen révenzieren.
Door licht den Kontrakt, den Fochtel oet.
Niet te tieren.
’k Zal véchten, zo ik het doen moet, al haat ik het gevécht: Maar weet je wél wat wy gezeid hébben?
Wat hébben wie gezegd?
Dat, als ik jouw je Beurs wéderom ter hand zouw stéllen, Dan zouden wy Broeders zyn, én dan zouw al ’t kwéllen En potzenspeelen vry zyn; deeze Messieurs waarender by; Is ’t niet zo?
Ja doch!
Wél ter deegen stond het jou vry, PRÓPDARM.
It is woor, woorhaftig, ein eerlik Duitscher moot zien woord hólden, Wan zie ziene Vroe, ik zwieg broed, oek afzonen zólden.
Alle gode moots.
Ik bin oek d’ongelukkigste nicht, Schoon ik de Jonfer verleez, zie likt mi vrie wat licht; Ond minen Budel wédder, is roem zoe viel gewonnen.
Door sunt nóch zo viel Jonfren onder der Zonnen, Jo zulft in Amsterdam; is man Mof, Poep, oder Knoet, Wan man geld héft, wie ik, zo zoken, wi ze man oet: Morgen vreug werd man mi wól wédder een stieg Jonfren opdroogen.
No viel geluks in heimrood, je mooten ’t joe nimmer bekloogen, HERMAN.
Ik bekén Konfrater jouw list is wél gelukt.
Je bént een man van beleid.
Ik zal uw beider dienst érkénnen mét alle dankbaerheid.
PRÓPDARM tegen Willem én Herman.
Kam goot mit mi in meinder Harbargen; wie zóllen zoepen Dat wie op hénden ond veuten no béd zollen kroepen.
Hoor maak jy luy op myn feest een Tafelspél als men Heer had verzócht Ik zélje... PRÓPDARM.
Sonsten unzer kleider.... EELHART.
Die worden je morgen t’huis gebrógt.
PRÓPDARM tegen Willem en Herman.
Kom mit mie, goon wie zoepen.
Ik moet na huis, anders had ik’er niet tegen.