floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Twee dingen, die strijdendt zijn konnen doch niet In 't zellesde lichaem ooit hebben gebiedt, Kan schoon dan met wreedigheidt wezen vermenght, Daer d' eene den ander gestadigh verzenght?
Of veinst ghy u, En houdt u altijdt schuw?
Sleghts om verzek'ringh van mijn trouw, Daer 'k alle minnaers wel meê tarten wouw: Of houdt ghy vast, Dat veinzen uw' lui past Meer als onz' Harders, die dan terstond: Opentlijk spreken all' ons hert en grondt: Neen Daphne den Hemel haet dubbelt gemoet, Niet achtend' of 't knechjen, of 't meisjen 'et doet; En zeker d'oprechtigheidt past uw' veel meer, Om dat uw' lui toekomt d' uitmuntenste eer.
Ghy zijt volmaekt, Mijn waerdste, en ghy raekt 't Punt van de fraiste frayigheidt, Zoo mier uw' wreede wreedheidt van u scheidt, Of veinzerij U niet en blijve by; Maer zoo ghy met een zach ter zin Uw' Tyter loont zijn langh gedragen min; Dan zwoer hy, dat hy had zijn wil en zijn wensch, Dan zwoer hy, dat hy was de lukkighste mensch Hy achte noch Kroonen, noch Schepter een zier, Als hy maer bekranst was met zoo een laurier.
Bedrogen Herders klaght.
Verba Puellarum foliis leviora caducis Irritáque ut visum est ventus & aura ferunt.
Lieve Nymphjes, acht het praten Van het nijdigh volkje niet: Ziet wat norscheidt, ziet waten haten Ziet wat quaedt daer uit geschiet.
Incerta venus.
LIchte Nyza valsche Meisje, Daer geen trouheidt in en woont, Ziet toe, dat u dit een reisje Niet ter degen werd' beloont: Nemezis is niet gesturven, Z' heeft noch al haer oude macht, Venus macht is niet bedurven, Hoewel zy nu tot u lacht.
Maer wanneer de strenge wraeken, Van uw' lichtelichtigheidt, U van verde komen raeken, Denkt dan, 't is u al gezeit, Damon wasser mee beladen Damon lach het op de leen; Damon heeft het langh geraden; Damon zagh het langh voor heen.
Niet dat Damon zigh verblijden Zal, wanneer hy heeft verstaen, Dat zijn Nyza zelfs moet lijden 'T geen, z'een ander had gedaen; Maer hy zeidt, dat slechts voor henen, Ziend', wat ghy een ander doet, Zeght doch eens, wie zoud' niet menen, Dat ghy 't zelfde lijden moet?
Chloë zal mijn helpen tuigen, 'K wist ik voelde van geen min; Chloë zocht mijn hert te buigen; Chloë brocht het in mijn zin; Chloë lelden aen mijn ooren, Lustigh Damon als een man; Nyza heeft u hoogh verkoren, Zoekt ghy Nyza weder an.
Nyza zeidt, zy wist voor dezen Niet, wat min of liefde was; Maer na dat een brandt gerezen Is hier in dees herten-kas, Ken zy nacht noch dagh gerusten; Zy verteert gelijk de snee, Zy vergaet z' en heeft geen lusten, 'T gantsche lichaem doet haer wee.
Niemandt ken haer van genezen, Niemandt wordt van haer geacht, Of het most een Damon wezen, Daer zy met gedult na wacht; En zoo Damon niet wil komen, Of zoo Damon noch wat beidt, Zoud' ik wel voor Nyza schromen, Dat zy van de wereldt scheit.
'z Nachts, wanneer haer droeve oogen Met het doodtgelijke vel, Zoetjes worden overtogen, Roept zy Damon hoor jy 't wel; Moet ik u noch langer derven, Zoo ghy niet en komt na mijn, Zoo zal ik van liefde sterven, En ghy zult de oorzaek zijn.
Dit quam Chloë alle dagen, Waer dat zy my zagh of vondt, Jammerlijken aen my klaegen, Tot ik wierd' op 't lest gewont: Chloë zeide tijdt en stonden, Ende waer ik komen zou, Daer ik Nyza heb gevonden, D' eerste oorzaek van mijn rou.
Doen begost ik recht te minnen, Doen quam liefde in mijn hert, Doen gevoeld' ik in mijn zinnen, Hoe de zoete minne smert; Doe gingh Venus eerstmael zetten Mijnen naem in 't groote boek, 'K leerde doe de minne wetten Voor geschreven aen den hoek.
Hemel dacht ik wat is ditte, Dat hier in mijn boezem woelt, Wat is dit doch voor een hitte, Die mijn herte dus bezwoelt; Toont Kupido zijn vermogen, Meent hy dat ik killigh ben; Neen voorwaer, hy is bedrogen, 'K min zoo veel ik minnen ken.
En daer quam wat, ik most scheiden, 'K zey, Godt geef u veel geluk: Zy den Hemel wil u leiden, En behoeden u voor druk.
'K gingh standtvastigh van u henen, 'K meende ghy standtvastigh waert, Maer uw minne is verdwenen, Ende t' eenemael veraert.
Als ik weer quam, liet ghy zeggen, Dat ik u niet meer geviel, 'K moght nu voort mijn minne leggen, met lijf en ziel.
Ghy waert t' eenemael afkeerigh; Ik die ghy beminden eerst, Die te voren was begerigh, En de naest, ben nu de veerst.
Ghy zijt lichter als de webben.
Die de zwarte spinnespint, Niemant zal meer aen u hebben.
Als aen d' alderlichtste windt: Lichter als de dorre bladen, Lichter als het kleine stof, Dat de drayend' ronde raden, In de drooghte smijten of.
Lichter als de Bloem van klissen, Als de pluimen van een Zwaen, Als de kaffigh lichte wisschen, Die als 't weit door d' Hemel gaen, Als de wol van onze kudden, Die van hare vellen wait, Als z' haer lijven schurkend' schudden, Als de weerhaen die daer drait.
Lichter als de lichte hoppe, Die men na de wolken smijt, Lichter als de lichte noppen, Die men van het Laeken snijt, Lichter als de lichte haren Van uw' licht verkeerden kop, Ongestadigh, als de baren Van ons hier naburigh hop.
'K gingh terstondt aen Chloë klagen, Dat ghy waert verkeert zoo ras, 'K gingh terstondt aen Chloë vragen, Wat daer van de oorzaek was, Chloë zey 't zijn quade menschen, Die benijden uwe vreught, Die beletten uwe wenschen, Die verleiden hare jeught.
Eens zeid' Galla, dat ik hoorde, Kindt beschijt doch ons geslacht Niet met Damon, acht mijn woorden, Ziet dat ghy u van hem wacht.
Uw' geslacht met mijn beschijten!
Mijn is alzoo goet als 't jou, Ghy kent 't mijne niet verwijten, Als ik 't u wel moogh'lijk zou.
Voort zeidt Chloë isser eene, Vals in 't hert maer schoon in 't oogh, Die g' u toegedaen zoudt menen; Maer gelooft, dat zy niet doogh, Altijdt is het met haer raden, Nyza ziet wel wat ghy doet; Kindt ik ben met u beladen, Schout ghy Damon 't is u goet.
Noch een ander maer een ouwe, Nyza, zoudt ghy dat bestaen?
Neemt ghy Damon 't zal u rouwen 'T zal u nimmer wel vergaen, Laet op my staen, ik zal vinnen Wel een Vryer, zoo een knecht, Die ghy waerdigh meught beminnen, Ziet ghy Damon dan ontzeght.
Dit heeft Nyza zoo bewogen, Dit heeft Nyza zoo gekeert, Dat ghy in uw' hoop bedrogen Zijt, zy achtu nu niet weert, Haere min, die zy gaet wenden Tot Sylvander, 't uwer spijt, Ende hoe, of dit zal enden, Leert ons d' albezien de tijdt.
Snoot gebroetzel, bitze tongen, Nijdigh volkje, slimste quaedt, Wat heeft u daer toe bedwongen, Dat ghy my zoo vinnigh haet.
Heb ik wel van al mijn leven, Met een woordt of metter daet, U daer oorzaek toe gegeven, Dat ghy Nyza zoo beraet.
Nyza, kun ghy door het praten Van dat exters slim geslacht, U zoo licht verrukken laten, Dat ghy Damon nu veracht: Damon die eerst al uw' leven Was alleenigh, en uw' ziel, 'T leven waer u langh begeven, Zoo het Damon niet behiel.
Schaemt u, Nyza, dat ghy zonder Reden Damon zoo veracht, Foey onwaerdigh, dat men onder 't Goddelijke Vrou-geslacht, Uwen naem zal mogen spellen, Ghy en doet niet alst betaemt, Meysjes komt wilt Nyza quellen, Nyza die heeft eer noch schaemt.
En ik zal mijn liefde keeren Op een ander lichte Meit, 'K zal mijn zinnen van u weren; Hemel geeft my sterrikheidt.
Acht ghy my uw liefd' onwaerdigh, Ik onwaerdigh u mijn min, Zijt ghy Nyza licht veraerdigh, Damon wordt ook licht van zin.
Hoe dikwils beurt het, dat geveinsd' afkeerigheidt De trouste minnaer van 't langh weigrig Meisje scheidt.
Wijze: Wel wat duiker, ben ik dronken.
Qui amant sibi somnia fingunt.
NU te nacht, wanneer de raden Van de Zon in Thetis schoot, Langhwijl hadden leggen baden, En Aurora weêr ontsloot 't Roozen-hof, en als de droomen voor heen bedien, Wat ons na sal overkomen, Watter sal daer na geschien, Doen heeft Morpheus my gedreven Maer sijn roe na Lethes stroom, Ende heeft in my doen sweven Eenen diepen vasten droom, Eene droom, waer door mijn sinnẽ Waren t'eenemael ontstelt, Eenen droom, die my van binnen In mijn hert en boesem quelt.
Want my docht, 'k lagh in de Weyden, Daer ik heel verwondert sagh, Hoe de wolken sigh verspreiden, En den Hemel open lagh, Daer de soete Weste winden Bliesen veel vioeltjes uit, Daer een reukje was te vinden Van het aldersoetste kruidt.
Van den Hemel sagh ik dalen Een geswinde maeghden-schaer Wien het guld' gekruifde haer Altemael hingh los, en waide Rondtsom hals, en schouders neer, Dat sigh na de winden draide, En bewoog' sigh gints en weêr.
In de midden wierd' een wagen Van twee Duifkens voort gehaelt, Ende door de lucht gedragen, Tot die neder was gedaelt, Meest de Wagen was van bladen Van veel Myrthen t' saem geset, Ende tot noch meer ciraden, Met gebloemt besteeken net.
Beide sijden waren Roosen Met veel Tijltjes doorgestikt, Krat en vleugels staen en blosen Met veel Tulpen deurgestrikt, Bei de cirkel-ronde raden, En de krommen dissel-boom, Waren al te mael van blaeden Van een schoone Myrthen-boom.
Voor op stond een kleine jongẽ, Voerman van het pluimgediert, Die het met den toom bedwongen Heeft, en gintsen weer bestiert, 'T toompje dat van sye draetjes Door malkander was gedrait; Ende met veel Roose-blaetjes, Hier en daet soo deur gebrait.
Midden op sat een Godinne, Moeder van de kleine Godt, Van de koesterende minne, Wien het blonde haer was tot Op de kruin in een gedrongen, Ende in haer rechter handt Wierd' van haer een hert gewrongen Vlammend' van de minne brandt.
Als sy nu op d' Aerde quamen, Trad' dat swermend' soet geslacht Na de wagen, en sy namen Venus tot haer armen-dracht, Zettend' haer Godin op d' Aerde Met veel Bloempjes overspreit, Tot daer al de stoet vergaerde In de groen begraes de Weid'.
Doen begost daer vreught te komen, D'een die speelde d' ander song', D'ander heeft een krans genomen, Die sy haer Godin om hongh', D'ander danste, d' ander sochte Bloempjes ende heeft terstondt Eenen hoet daer van gevlochten, Boven kruisweeghs onder ront.
In het midden van dees vreugden, Van dit lieffelijk gesang', Dat mijn herte soo verheughde, Viel het leven my te bang, Ziet de Duifjes komen hollen Met de Wagen na mijn heen, Die my scheen te sullen rollen Hooft en hals en lijf aen tween.
Dies heb ik de vlucht verkosen, Loopend' op een Maget aen, Die ik met een handt vol roosen Zagh een weinigh van mijn staen, 'K quam so haest niet in haer oogẽ, Of sy riep verraet, en moort, Waerom hebt ghy ons bedrogen, Ende onse vreucht verstoort Daetlijk heeft Cupied' geschoten, Zoo hy achter 't Meisje stondt, Door haer lijf, en heeft mijn bloote Borst op staende voet gewont, Heeft daer by een eedt gesworen, Dat ik niet genesen sou, Voor dat ik haer had' gekoren, En gekregen tot mijn Vrouw.
Ik aen 't bidden; ik aen 't smeeken; Maer voor eens dooden graf, Hoewel 't hert my scheen te breeken, Zy had geen gevoel daer af, Zy en konst geen hette voelen, Zy en wierd' niet liefds gesint; Want haer door de wondt verkoelen, Quam altijdt een kouwe wint Midden in dees droevigheiden, In mijn bidden en gesmeek, Gingh de slape van my scheiden, Dies al 't soet geselschap week; 'K wist niet, waer ik was te degen, Noch of 't droom, of waerheit was, 'K meende ik noch was gelegen In het groen beschildert gras.
Machtigh hooge, sterke Goden, Die geviert van yeder werdt, Laet dees dingen geen voor boden Zijn van Daphnes koude hert.
Van mijn kermen van mijn wenen, Van d' onlijdelijke brandt, Van 't geen in den droom verschenen Is, en ik nu leugen vant, De hoop en vrees die doet de menschen dikwils droomen, 'T geen dat men hoopt, of vreest, dat een zal overkomen.
Wijze: Indien na lijden.
Praestat mori, quàm odisse Daphnen.
Amantem redama.
LAet uw' gesichten Eens 't mywaerts lichten, Ziet eens uw' minnaer aen, Van wie g' uw' oogh' gaet slaen, En die ghy altijdt stuurs aen siet, Of vliede, Dien ghy versmaet, Vol droef heidt laet, Ja heel afkeerigh haet, Ik wil mijn sweren Met daet beweren, En toonen van mijn trouw; Want niemands vinden sou Stantvaster minnaer, als ik ben, Ja 'k ken Betoonen, licht Hoe uw' gesicht My drijft tot mijne plicht.
Wat 's dan de reden, Dat mijn gebeden Van u niet zijn geacht; Maer staegh bespot, belacht, Of hout ghy my geheel mismaekt, Of laekt Ghy my om 't goedt, Dat eb, en vloedt, Dus en soo drijven doet.
Wilt ghy my haeten, En stuersjes laeten, Om dat uw' Schaepke us sijn Meer in getal, als mijn, Ziet ghy niet eens jes op de siel, Die viel Uit d' Hemels sael, Ons geeft, ons tael Verlichtend' t' eenemael.
Went Herderinne, En keert uw' minne Tot hem, die het gerucht Doet blasen door de lucht; Zijn Liefstens naem, die hy staeg speelt, En queelt, Wiens Herders fluyt Zingt overluid' Zijn Engelin, fijn Bruidt.
De harde Rootschen, En Boomen bootsen Mijn lullepijpje na, Wanneer ik Daphne slae De Nymphen stesten na 't geklank, Haer sank, Ghy wordt benijt.
Elk woud' om strijdt Wel wesen 't geen ghy zijt.
Af zijnde Herder.
DRoeffelijke droeve winters tijdt, Wat ist dat ghy gelijker zijt, Als mijn afzijnde Klager, Bar, stuur, zonder vrucht, of vreught, Een hel vol ongeneucht, Een alle-lust Verjager.
Dat het lieflijk schadurijke lof Van de Boomen is gevallen of, Is nergens door gekomen, Dan dat uw' de Zon verlaet, En u de windt beslaet Met afgestreeken toomen.
Dat mijn vleesch uur op uur verteert, Komt, dat 't hart rust noch lust beheert, Zoo langh 't zijn Zon moet derven, En met gayle Meissen moet, Of spijtigh trots gebroet, De meest onlust beërven.
't Boomptjes pronk, vermaekelijkst' gewas, Klaeght, verdort op 't verdorde gras, Door por van voet of winden, Dat 't nu zoo vertreden leidt Met vuil, met Sneeuw bespreidt, Daer 't yeder voorheen minde.
't Rondt gevlecht van Apolloos blaên.
Ciert niet meer 't gunt 't eer heeft gedaen, De schoont van mijn beminde; Maer blijft verlept van dat mijn Zon De laetste stralen zon Daer 's nau een klacht te vinden.
Wat een grijze huit bedekt 't geboomt, En het ruisschend water niet meer stroomt 't Vermaek van Bosch en Velden, Geen Son, geen gespel, geen rey, Is langer in de wey, Daer d'Herder 't lief verzelde.
't Hert is my; of 't heel was verkoelt; Want 't geen val van nieuwe min en voelt.
Mits ik de Nymphen schouwe, En ik derf 't zelschap van de jeught, En alle jeughts geneught, Zoo langh 'k my hier moet houwen.
Al wat yemandt d' heele Somer ziet, Is des Winters doodt, en gants te niet, Ja zelfs de wilde dieren, Sitten heel treurigh in haer kuil, 't Gevogelt kruipt meê schuil, Men hoort geen tierelieren.
Alles wat mijn hert vermaekten eer, G'lijk 't gekus, 't gekout, en zulke meer, 't Ghequeel van keel en fluiten, Blijft doodt, mijn Daphne, tot ik weer In onze Velden keer, Dan zal ik 't weder uitten.
Winters tijdt, noch is ons dit gemeen, Dat ik meê vaer, als ghy gaet heen, Ons zonnen zullen naeken, 'K zie d' uw' rijst al na omhoogh', Dit port my, dat ik poogh, Weer by de mijn te raeken.
Dan zult ghy ô overbarre tijdt, Die ik vol klaght, en tranen slijt, Verandert zijn in vreughden, Dan zal al mijn wereldt staen Bepronkt met Bloem en blaen, In middel-lentens jeughde.
Nieuwjaers gift aen Dominicus Sapma.
Wijze: O schoonste Perzonagie!
HOud op van 't sondigh leven; Laet ons den tijdt een goeleer meester wesen; 't Oude Jaer is verdreven, Is 't datmen geen wet meer behoeft te vreesen, Nu onse Christ' Geboren is, Zijn wy niet meer beladen Dat Godt ons loone, Maer dat hy wil betoone: Zijn genaede.
Doch wy moeten verlaten Ons' sonden, mensch!
en houden op van dwalen; Ons quado en nu te haten; Gelijkerwijs de zon houd op van daelen, En vlied 'et spoor, Waer in hy voor Heen zinkend' plagh te rijden, Laet ons de wegen Waer in wy souden plegen Zoo ook mijden.
De Zon trekt aen het rijsen: Let menschen let, wat of dit is te seggen; Hier meê wil hy bewijzen, Dat niet genoegh is zonden af te leggen; Maer datmen moet Zich spoên tot goedt, En wassen in goê werken; En door gebeden, Zoo sullen Godts goetheden Ons versterken.
Dit gunn' ons Godt der goden, Die ons sijn geest wil mildelijken geven, Ons leeren sijn geboden, Op dat wy naer sijn woorden heiligh leven: Zijn wijs behoed' Leert ons tot goedt.
En schut ons voor beswaeren; Zoo dat wy mogen, En staegh te dienen pogen Veel nieuw' jaren.
Wijze: ô schoon Cariklea!
LEst buiten de Koepoort Was 't, dat ik nam mijn gangh en schepten lust, Daer quam my ras aen boort Kupido, die my nimmer laet in rust; Hy sprak, kom laet ons allebey Betreden eens dees' Klaver Wey.
Neen boefjen seid' ik neen, Ghy brocht my laetst op een verkeer de padt, Daer liet ghy my alleen Zitten bedroeft, van tranen was ik nat, En dat door uwe boevery, Hy sprak toen neen, kom gaet met my.
Hy brocht my niet te veer, 't Was aen de wegh, die men noemt Venuslaen: Ey set a doch wat neer, Ghy sult hier lichtelijk kunnen van daen Zien, hoe ik kan met pijl en boogh Schieten, daer meê vloogh hy om hoogh.
Het, was niet langh geleên; Daer quam een minnaer aen bedroeft van hart, Met uitterlijk gesteen Klaeghden hy van sijn vuer en bitter smart; Hier meê maekt hy sijn leden bloot; Woud' 't water drinken tot der doodt.
Doen docht ik Kupido, Hoe quelt ghy desen minnaer ook als mijn: Ik wil niet meer alsoo Hier komen om te sien dees bitt're pijn: 'K had't woordt niet hallef uit de mondt Ik sagh, een maget by hem stondt.
Hy bood haer goeden dagh, Doch sy bestondt seer haestelijk te vlien.
Maer 't Guytje, by haer lagh En kon het ook soo wel, als ik, 't hesien; Hy ley sijn tuigh, sijn vleugels neer, Kroop door haer mondt in 't hertje teer.
Terstondt was haer 't gemoet Verandert weêr, en quam naer hem toe gaen; Haer wangen als een bloedt, Ik sagh de tranen in haer oogen staen: Zy bood hem daer haer lieve mondt, Het scheen, hy uit den slaep op stondt.
Hy settense in 't groen, En leid sijn hoofjen in haer lieve schoot, Wat wasser al te doen!
Als hy sijn soete mondt aen haere sloot, Doen nu die sieltjes waren een, Het Boefjen vloogh doen daer weêr heên.
Doen quam hy naer my treen; Die gulden harren hingen hem om 't hooft; Zeer moe waren sijn leên: Hy sprak, hoe heb ik my daer uit geslooft?
Wat docht u van dees lieve Bruidt?
Ik seid ghy zijt een kleyne guit.
Hy sprak aen my, vaert wel, Zoo ghy mijn Wetten hier gehoorsaem zijt.
Ik sal u kort en snel Ook brengen op een padt, daer ghy verblijdt Zult sitten by een schoone maeght, Die beter u als iemandt haeght.
Eygen-lusts minne-liedtje.
Wijze: Vrouw-voedster van mijn jeught.
AY!
Hemel; ziet, hoe zoet, Bewoonen mijn gedaghjes Mijn eigen vreughts gemoet Mijn eigen minne-krachjes, ô liefde, waer Ik henen vaer, Of waer de vreught Mijn teere jeught Wil tot de rust, Van eigen lust Doen blaken, Daer zal ik my vermaken.
Ik zie, wanneer ik sta, Dat 't Minnelijke leven Zigh in het zoet gena, Van Minne-tught begeven: Want ik bevin; Mijn hert vol min.
Wanneer ik zie, In zoet gebie, De teere jeught In rijpe deught Vergaren Om vreughdigh wel te paren.
als ik zie hoe graegh Twee liefjes beide kusten, Die zoet; en even-staegh Haer eigen liefde blussen; Dan denk ik, hoe?
Wie vant daer doe, De rijpste zin, In blinde min, Die, dieze laet Of, daerze gaet Bereyen De rijpe ziel te leyen.
Ik zegge, zoo ik meen, Dat nimmer hy verliest; Die zoete slaverny, Voor geile lust verkiest.
Nieuw-jaers-vers aen Daphne.
't OUde Jaer is wegh genomen, 't Nieuw is in de plaets gekomen; Let hier op mijn Herderin, Laet uw wreetheit ook verdwijnen, Laet in wreetheits plaets verschijnen Een beleefde weder-min.
G'lijk de Zon begint te klimmen, Schouwend' de Zuidwester kimmen, En de dagen langer maekt, Zoo moet uw weermin vergrooten, En met 't hooft de wolken stooten, Tot ze hoogh als mijne raekt, Zoo zal u Kupido sparen, En behoeden veel Nieu Jaren, Dat uw jeughde niet verou; Dat uw' vruchjes altijt blijven, Dat uw wenschjes staegh beklijvens, Dat ons minne niet verkou.
Maer in onze Lent magh bloeyen, En tot onze winter groeyen, Dat ons zomer vruchten draeght, En de herrefst ons moêdeele, Dat op onze schooten spelen Magh, zoo wort ghy weder maeght.
Geuse corfje, Gebrandt op Sinte Martens avondt 1639.
MIlde Marten is in zee, Witte Wittens isser mee: Marten die be waert de Stroomen, Hy weet dat Jan-gat zal komen, Sehaf nu Bier, wacker en Wijn, Roep, milde Martijn!
Teerton wil gebrandet zijn.
Kijk Jan gat komt uit zijn klomp, Strak verneemt hem Marten Tromp.
En hy deelt hem zulke bollen, Dat de koppen henen rollen.
Schaf nu Bier, wacker en Wijn, Roep, milde Martijn!
Sinjeer vlucht in Engelandt: Marten die be waert de Strandt, Want Sinjoor zoud hem verrucken En wel licht verongelueken.
Schaf nu Bier, wacker en Wijn, Roep, stoute Martijn!
Marten biedt hem goeden dagh, Daer hy aen zijn ancker lagh, En hy heeft zoo vier gegeven, Dat de Hel bestondt te beven, Schaf nu Bier, wacker en Wijn, Roep, Stoute Martijn!
Kijk lan-dwarsvoet krijgt de droop, Hy peurt schit'ligh op de loop: Marten heeft hem zoo genepen, Dat het hem kest veertigh Schepen.
Schaf nu Bier, wacker en Wijn!
Triumph milde Martijn!
't Kanon wil gelosset zijn.
Sinjoor kom zoo vry weerom, Milt heit maekt u wellekom.
Nu op Marten aen 't avonzen Met en half en heete Croesen, Sehaf nu Bier, wacker en Wijn, Triumph milde Martijn!
't Kroesje wil geleget zijn.
Nieuw-jaers liedt.
Wijze: Hier komen wy Heeren met onze Steeren.
Mensch ons Heyland', die wordt op heden Ten Tempel gebracht, en daer besneeden: Laet ons Godt bidden met seerst om strijdt, Dat hy ons herten Geest'lijk besnijdt.
Op dat wy met het winnen der dagen Van vaster geloove vruchten dragen; En als Godt wil met Hemelsche schaer Genieten een nieuwe nieuwe jaer.
Op de Nederlandtsche Vryagien van mijn Neef J. Buik.
HIer aengenaem geslacht, Verslijt uw' lieve tijdt in deze zoetigheidtjes, Die Buik te voorschijn bracht, En na het leven recht heeft afgebeeldt zoo freitjes, Dat ghy hier anders niet, Als Venus zelver ziet, Ziet hoe een Minnaer draeft, En flikfloit ende dient, om zijn liefs hert te winnen, Hoe heftigh, dat hy slaeft.
Ja mal is, smeekt, een deur, waerom?
zijn lief is binnen, En hy meent dat het hout Verstaet zijn malle kout.
Ziet wat hy een vermaek Maer uit een kusje schept, hoe hem uw' oogen trekken, Hoe een geringe zaek, Een d' wersch geworpen lonk zoo ken tot min verwekken, Dat hy zijn leven niet Uit uwe dienst en vliedt.
Hoe dat een minnaer tiert, Wanneer hy ziet zijn Nymphs te groote wreedigheden, Als zy een haet verziert, En zoo met reden schijnt te weig'ren zijn gebeden, En als zy licht als windt, Nu d' een dan d' ander mint.
Ziet hoe een minnaer sterft, Hoe hy gelijk de Snee moet in de Maert verdwijnen, Als hy uw' weerliefd' derft, Hoe hem zijn zoete vreught verandert in een quijnen, En leert dan hier voort uit, 'T geen men hier uit besluit.
Hoe dat een maeght misstaet Zoo'n onbermhertigh hert, en zulke wreê gedachten, Een Dier daer men geen quaedt, Maer niet als alles goedts van hoorde te verwachten; Dat tot zaghtmoedigheidt Gemaekt schijnt, en bereidt.
In 't kort ziet hier de Buik, Waer uit Kupido zelfs te voorschijn is gekomen, De glants van Venus pruik, Ziet hier de vliedt van gal, ziet hier de Nectars stroomen, Ziet al de vreught en pijn, Die in deez' minne zijn.
Komt ciert 't cierwaerde hooft, En toont hem dankbaerheidt van zijn lofwaerde dichten, Want door hem wordt berooft 'T vergank van uwen schoont, u schoont zal altijdt lichten, Toont hem voor min en konst, Niet anders als uw' gonst.
Aen Kupido.
Wijze: Indien naer lijden.
GOdt van de Minne, Die onze zinnen Zoo met uw'fakkel dringht, En met uw' pijlen dwinght, Dat niemandt ooit heeft uw' gewelt ontvloôn: Wat doe ik u, Dat ghy my nu Daeghs duizentmael komt doôn?
Heb ik uw' Autaren Voorby gevaren, Of ooit voorby gegaen, En u geen eer gedaen?
Of zoo 'k u ooit veracht heb, of geschelt, Zoo ken ik graegh, Dat deze plaegh My na verdienst verzelt.
Ik legh gebogen Voor uwe oogen, En bidde, dat de smert Verdwijne uit dit hert, Kupido, en dat al het naer gezwoel, En al de pijn Geslist magh zijn, Die 'k in dees borst gevoel.
Dat ik mijn leve My niet begeve Te minnen eenige Vrouw, Of haeke na haer trou, Om dat mijn Daphnes hert zoo is versteent, Dat zy staegh schiet Op eens verdriet, En lacht wanneer men weent.
Ah Goôn!
ah menschen!
Ah wat's mijn wenschen!
Kupido 'k meen het niet; Ey laet my dit verdriet Veel liever dat de Brandt dit hert verteer, Als dat ik zou Die waerde Vrouw Verlaten immermeer.
Doch is 't uw' willen Mijn pijn te stillen, Ey die te lichte wat; Zoo geeft Kupido dat Mijn liefd' met rechte weerliefd' zy geloont, Soo is gewis, Dat niemandt is Soo met Laurier gekroont, Veel eerelijker is 't door trouwe liefd' te sterven, Als door verandering' zijn zoetertjen te derven.
Herders liedt, Gezongen ter Bruylofte van Tyter en Daphne.
Vergadert in den Echten-staet den 24.
November 1630.
TWee Herders uit onz' wijk zich vonden by malkander, Orestes heet den een, den ander was Hylander.