floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ja, als ik u aanschouw, Moet ik bekennen, dat je u zo weet op te schikken, Dat deze Minnaar voort zal vallen in je strikken: Want wie zou denken, die jou in dees kleed’ren ziet, Dat jy zo kaal waart, en nog minder had als niet.
’k Verzoek dat gy uw tong wilt snoeren, ’k kan die reede Van u niet veelen, Meid.
’t Is wel, ik ben te vreede.
Maar Juffrouw, zie my ook nu eens, met aandacht, aan; Ben ik niet fraaij gehuld?
Ja Klaar, dat kan wel gaan.
En ruikt myn adem lekker?
Hoe is het scheeren.
Meid?
gy wordt hoe langs hoe gekker.
Niet gekker als je meent, ik denk ook nog tot staat Te komen, zo als jy, Juffrouw; myn schoon gelaad Is oorzaak, dat ik flus een kusje heb gekreegen, Van zeker Potentaat.
Meid, hoe is ’t gelegen?
Gy zyt een spotster, foei, ’t staat qualyk, wen dat af, ’t Koomt door goedaardigheid dat ik u niet bestraf; Men vindt wel Juffers die zich zo niet laaten quellen.
Ja de oorzaak is alleen uit vrees, dat ’k zou vertellen Hoe ’t met u staat is.
Klaar, wat prevelt ge?
Ik, Juffrouw?
Zeg niemendal, als dat ik heel veel van je hou, En dat het mogelyk in ’t kort zou kunnen weezen, Dat ik je nicht wierd.
Meid, swyg stil, of gy moogt vreezen.
Als jy Graavin wordt, wordt ik vast een Baronnes.
Ja, licht een Koningin, op allerminst Princes.
Wat weet ik wat geluk my over ’t hoofd mag hangen.
Maar om je langer niet te houden in verlangen, Weet dan, dat als ik flus, den Graaf, die bootschap bracht, Dat de Baron my kuste, en schoon ik al myn macht Gebruiken moest, om die vrypostigheid te keeren, Het was onmoog’lyk, in myn magt, my te verweeren; Hy zeide, in ’t byzyn van den Graaf, dat hy verlieft Op my geworden was; dies als ’t Juffrouw belieft My wat te helpen, zie ik kans, om ’t zo te maken, Dat ik nog Baronnes zal worden.
Schoone zaaken, Gy Baronnes?
wat beeld, gy u al in.
Ja lach niet; want dat is wel moog’lyk in myn zin.
De Heer Baron, Juffrouw, krygt dikwils malle vlaagen Die ik, als Baronnes, heel gaeren wil verdraagen.
De zaak zal heel wel gaan, al ben ik maar een meid, Men kan niet weeten waar dat myn geluk nog leid; Ei laat ik my dan ook wat Jufferlyk opschikken.
Weg, weg, KLAAR.
Je weigert het?
’t is wel, ’k zal alles klikken, Hoe ’t hier gelegen is.
Aan wien?
Wel aan den Graaf.
Ja, Juffrouw, die Heer is al te braaf; ’t Is slecht dat wy hem zo betoveren door liegen, En met een schyn van staat aan allen kant bedriegen; Het is kontsientie werk: maar ’k stap ’er over heen, Als jy me helpen wilt.
’t Is wel, ik ben te vreên.
Maar ’t heeft geen schyn, zou die Baron op u verlieven?
Hy is puur stapel gek.
Hoe weet gy ’t?
Vaste brieven: Je Minnaar heeft het me geluisterd in het oor.
Wees maar gerust, Juffrouw; ik volg de haas op ’t spoor.
,,Wat heeft de inbeelding op den mensch een groot vermogen!
Wat zeg je Juffrouw?
’k Zal uw toeleg dan gedoogen.
Maar hebt gy Fop, uw broêr, van alles onderrecht?
o Ja, seer grondig, maar, daar is hy zelf, de Knecht, Met Hans, myn vryër; en... TWEEDE TOONEEL.
CHARLOTTE, KLAAR, CONSTANCE, HANS, in Koopmans gewaad, en FOP, in Boeren gewaad met drie zakjes geld.
Hans, langer niet te draalen, Daar is de valsche ring.
Ik ken wel koeterwaalen, En zo natuurlyk als een povre Savojaard, Ik heb die kunsjes, als je weet, wel meer geklaard Maar wanneer koomt de Graaf?
Die zal hier aanstonds weezen.
Maar doe u dingen wel.
Mevrouw heeft niets te vreezen.
Hans gaat uit de deur.
CHARLOTTE, KONSTANCE, KLAAR, FOP.
Maar Fopbroêr, doe voor al je dingen, met verstand.
Ik zal my houden als de plompste Boer van ’t Land.
Om geld te winnen, laat ik my geen ding verveelen; Al moest ik voor een droes, in* plaats van kinkel, speelen.
Fop gaat uit de deur.
CHARLOTTE, KONSTANCE, KLAAR.
Dochter, ’k mis by na myn zinnen, door de vreugd!
Dat geld, van Broeder, doet aan ons een groote deugd: Gy kunt uw’ Minnaar nu met eeren doen verschynen; Ook doet een dubb’le vreugd, in my de zorg verdwynen, Dat is, dat ik van daag myn Zoon nog hoop te zien, Met zyne Gemaalin.
’k Hoop dat het zal geschiên; Zyn tegenwoordigheid, gemist zo veele jaaren, Zal onuitspreekbre vreugd in onze harten baaren.
Ook zal, myn Graaf, als hy zich by zyn aankomst vind, Meer indruk krygen, van myn staat.
o Ja, myn kind: De hoffelyke swier is Karel aangebooren.
Zyn zeden zullen, vast, myn’ waarden Graaf, bekooren.
Maar is ’t al zeker, kind, ’t geen hy te kennen geeft?
Heeft hy u al gezegt waar hy zyn Graafschap heeft?
Nog niet, Mevrouw; hy zal ’t niet weig’ren te openbaaren, Als wy ’t hem vergen, om het aan ons te verklaaren: Maar zo veel weet ik; hy ’s aan ’s Keizers hof gevoed, En ’k merk hem aan voor heus, en aadlyk van gemoed.
’t Bedrog is hedendaags zodanig in de menschen, Dat ik, als Momus, van de Goden wel mogt wenschen, Dat ieder, in de borst, een glaaze venster had; Om dus te zien.
of ’t hart met valsheid waar beklad.
Mevrouw vergeet ons zelfs, met haar verlof; ’k zou denken Dat Momus ook zo deed.
Kan de achterdocht ons krenken?
Niet eer voor dat men die laat blyken aan elkaar.
Dan is het veinzen goed.
Mevrouw dat laat ik daar: Ten minste dient het ons, als ik iets groots zal hoopen.
Hier word gescheld.
Daar zal de Graaf licht zyn, ras Klaartje, doe eens open.
Ik heb na hem verlangd, Mevrouw, en nu hy koomt, Voel ik my zeer ontroerd, ik vrees.... KONSTANCE.
Zyt niet beschroomd.
LODEWYK, KONSTANCE, CHARLOTTE, KLAAR.
’k Heb de eer, Mevrouw, van u te komen zien, en spreeken.
De eer is aan ons, myn Heer, ik hou het voor een teken Van achting, tot ons, dat ge u zelfs zo veel verneêrd.
Mevrouw.
Ik zag my nooit zo veel, als nu, geëerd: Dewyl ik zien mag die ’k myn hart reets heb gegeeven, En in wiens schoonheid, ik uw eerste jeugd zie leeven.
Gy vleit my Graaf.
o Neen ik spreek myn hart regt uit.
Het zy het waarheid is, of uit beleeftheid spruit; Gy toont uw hoflykheid, door ’t slypen van uw zinnen; Om my, van uw kant, met beleefdheid te overwinnen.
Myn agting hebt gy reets gewonnen.
Mevrouw!
Vergun my dan, dat ik dees schoonheid onderhouw’, Met woorden, die de min my afperst: ’k ben verwonnen; Geen hoofsche Juffer heeft my ooit behaagen konnen.
Ik heb de Min gehaat; nu dwingt zy my in ’t end.
Gy zegt ons veel, myn Heer; maar ons is niet bekend Wien die betuiging doet, LODEWYK.
Mevrouw gelieft te weeten, Waar dat myn Graafschap is, en hoe het wordt geheeten?
Ik zal ’t zeggen: schoon ik ’t liefst verhoolen hou; Het legt in Polen, en de naam is Habislouw.
Myn Vader heeft my jong naar ’s Keizers hof gezonden, Wanneer de Turken na ’t bezit van Polen stonden.
En, zonder roem gezegt, ik wierd daar zeer geëerd.
’k Had, mogelyk, nu nog in ’t Duitze Hof verkeerd: Indien, Heer Vader, in het leeven waar gebleeven; Zyn dood dwong me, om my na myn Erfland te begeeven.
En korts, kreeg ik eens lust, te reizen; met myn Neef, Dien ik de schoonheid van dees landstreek zo beschreef; Dat ik hem overhaalde, om reisgezel te weezen.
Is dat de Heer Baron?
KONSTANCE tegen Klaar.
,,Swyg stil, of gy moogt vreezen.
De reis is meest tot zyn verlugting aangeleid: Wyl hy swaarmoedig is, en vol dofgeestigheid, Ja buitenspoorig; doch niet altyd: maar by vlaagen.
Hy heeft vernufts genoeg: maar als hem deze plaagen Bekruipen, schort het hem ten vollen in ’t verstand, ’t Geheugen gaat dan weg, dan weet hy Vaderland, Noch staat, noch afkomst, noch zyn eigen naam, te noemen Maar anders is ’t een Heer vol moeds, en waard te roemen, Die door manhaftige krygsdaaden is berucht.
Dan is hy waard beklaagt.
Mevrouw, ’k heb groote zucht Voor zyn persoon; hy waar’ volmaakt om te beminnen: Indien hy meester, als voorheen, was van zyn zinnen.
daar wordt gescheld en Klaar doet open.
KONSTANSE.
Wat is daar voor geraas?
wie stoort ons hier al weêr?
FOP in boeren gewaad, met drie zakjes geld, LODEWYK, CHARLOTTE, KONSTANCE KLAAR.
Dag Joffrouw, dag Mevrouw, dag Klaertje, dag myn Heer.
Mevrouw, verzinje wel, nou kom ik je betaelen.
Is dat je Zeun?
ja wel, hy lykt niet van de schraelen En povre jonkers, neen, verzinje wel; o bloed!
Wat het hy al een goud en zulver aan zen goed!
Ho welkom Heerschip, ’k hiet je welkom, om een koekje, Verzinje wel.
Het is myn Heer niet, gek.
Ja zoek je Me wat te pieren?
neen, dat ’s mis, verzinje wel.
Hy is myn Zoon niet Kees.
Hoe of dit weezen zel?
Verzinje wel, men Heer, laet ik jou iens bekyken.
Nou zie ik ’t eerst, ja daer ’s meer eigen as gelyken.
Vergeef ’t me Jonker: want ik was verabbezeerd, Me dogt, om dat je zo bekant was, en geveerd, Dat je onze Jonker waert.
Dat maak jy aardig, baasie.
Al bin ik maer een boer, ik hou myn rippretasie.
Ik, en myn wyf, die gaen met al de groote lui Van ’t stee om, KLAAR.
Wel ja ’k, ik breng ’er altyd hui, En zoete melk, en kaes, ik mag met elk verkeeren.
Zo doende, Keesje, kan jy gôe manieren leeren.
Hoe is ’t op onze Plaats?
Daer staet het alles wel.
’k Loof dat het met ’t gewas dit jaer wel slaegen zel: De boomen bloeijen uit de kunst, en in ’t bezonder Staet ’t op jou Hofstee schoon, verzinje; ’t is geen wonder; Dat komt dat Joffrouw op geen schuitje mist en ziet, ’t Is allemael gien schâ, het geen juist schaade hiet.
Jou Tuinman, Jaep, verstaet ’em schier op alle zaeken: Nou is hy bezig, om een bloemperk op te maeken, Vlak voor het huis; dat moet je haest iens komen zien: De zoete tyd komt ’an.
’k Denk in een dag of tien Te komen, licht nog eer; dat kunt gy Jaap wel zeggen, FOP.
Dan zel je ’t blomperk daer al opgemaekt zien leggen.
Koom, laat ons reek’nen, Kees, ik heb niet langer tyd.
Goed, als je wilt, Mevrouw; dan raek ik ’t vragje quyt.
Je loopt die kamer in?
ik mien je na te treeden.
LODEWYK, CHARLOTTE.
binnen wordt geld geteld.
O schoone, die myn hart, met uwe aanloklykheden, Doet buigen voor de min; gy hebt myn staat gehoord; Nu hangt het maar aan u, ei laat een troost’lyk woord, Uit uwen lieven mond, myn quynend hart verquikken!
Zo haastig niet myn Heer.
Ik tel al de oogenblikken, Myn allerwaardste, ach troost uw’ minnaar, ja uw’ slaaf.
Het geen gy eischt, myn Heer, is zulken grooten gaaf, Dat ik my honderdmaal, en meerder, moet bedenken, Eer dat myn plicht vereischt, myn hart aan u te schenken: ’k Heb uw’ stantvastigheid, in ’t minnen, nooit gezien; By and’re Juffers, spreekt de Graaf, ook zo, misschien.
Ik zweer u schoone ziel, by ’t bloozen van uw’ kaaken; Die rooze gloed, die my in zuiv’re min doet blaaken; Die gloed, die ’t schitt’rend vier van Tirus purper tart, En met zyn straalen schiet, in ’t allerkilste hart; By ’t diamante licht, van uwe tweling zonnen, Wier straalen allereerst myn minnend hart verwonnen, By ’t leevendig albast, van uw’ volmaakte leên; Dat ’k niemant min als u, noch heb bemind, voorheên.
Gy siert uw reden op, en schynt te poëzeeren.
wat kan ons de min door haare kragt niet leeren?
Myn lief, ’k ben onbequaam te schild’ren, met wat kragt Van schoonheid, gy myn hart gebragt hebt in uw magt.
Al die aanloklikheid!
al die bevalligheden!
Zyn machtig, myn verstand van ’t regte spoor der reden Te leiden!
zo gy niet uw’ strafheid wat verzoet.
Gy vleijt my, Graaf.
o Neen, zie wien u valt te voet: Een die zig onderwerpt wat vonnis gy zult geeven.
Aan u, o schoone!
hangt myn dood nu, of myn leeven; Maak dat dit oogenblik voor my gelukkig zy.
Staa op, myn Heer, en heb wat meerder heerschappy Op uwe driften, poog die vlam in tyds te dooven; Uw adeldom, en staat, gaat onze ver te boven; En kreegt gy eens berouw van deeze keur, zou ’t licht Te laat zyn, dat gy wist, wat zaak gy hadt verricht.
Die keur, myn Schoone, zal my nimmermeer berouwen.
Mag ik ’t gelooven?
’k Zweer, dat gy my moogt vertrouwen.
Gy zyt een Edelman, ’k geloof u, op uw woord, En ik beken, dat uw’ beleefdheid my bekoort: Myn hart kan langer dan niet onverschillig weezen: Doch van Vrouwmoeders kant, hebt gy licht meer te vreezen; Schoon ik ’t bezit u van myn hart al toe wou staan, ’t Moest met haar wil zyn, en dat zal bezwaarlyk gaan: Zy heeft geen dochters meer, als my alleen, in ’t leeven; Gy zyt een vreemdeling, dien zy my niet graag zal geeven: Omdat zy dan te veel myn by zyn missen zou.
’k Zal haar, en u, myn Lief, in ’t Graafschap Habislouw Geleiden, daar gy zult als myn Graavin regeeren, Dit land vergeeten, en u zien van ieder eeren.
Ik zal my schikken naar Vrouwmoeders raad, myn Heer.
Gy kunt my de eer doen... daar wordt gescheld, maar wat ’s dat?
wie schelt daar weêr.
Hee Klaartje, Klaartje!
KLAAR, LODEWYK, CHARLOTTE.
Wat belieft Juffrouw?
Doe open: Gy hoort wel, dat ’er wordt gescheld.
Ik zal gaauw loopen.
Myn Heer, het moeit my, dat we in dit onvry Vertrek Gebleeven zyn: ik wist juist niet, dat ons gesprek Zo lang zou duuren, ik zal voortaan de eer genieten Om in ’t zalet.... LODEWYK.
Myn lief, hoe zeer ’t my moet verdrieten, Ons staag gestoord te zien, in dit Vertrek; ik hou Het voor het beste van dit adelyk gebouw; Om dat ik de eer heb... CHARLOTTE.
’t Is een koopman in juweelen, Monsieur le Poerlaron.
HANS in koopmans gewaad.
HANS, onder de naam van Poerlaron.
Ze zel hier niet verveelen, Dat ze aan Madamoizel service presenteer?
Ze ’eb deezen dak kehoor, dat jou juweel begeer.
Brengt gy iets mede?
Oui, jou ’ep aan ma Boetike Van daak keweest vergeefs; mon frient was juist ’eel zieke, Dien was ze gaan bezoek, ze bid, Madamoizel, Exkuse moi?
Gy zyt geëxkuzeert, ’t is wel.
Is u van daag een snoer met paerels voorgekoomen?
Un paerelsnoere?
Ze is van myn’ hals genomen, Door dieven, op de straat, wordt zy u aangebracht; Neem vry de snoer, en hou de dieven in uw’ macht.
Dat zel ze doen.
Wat hebt gy mêgebracht?
Juweelen, Zo zuivre poer de kieke, un dief die zou hum steelen.
Wat dunk jou is ’t niet bon?
Waar voor is dat te koop?
Akt ’ondert kulde ’t minst.
Dat is te veel, loop, loop.
Bezie ze wel ter deek, hum ’eb niet eene foute; Als jy een foute vindt, mak jou voor niet hum oute.
Hum ’andel veul met jou, ze weet jou ’ep verstand Van de juweel, veel betre als al de Daam van ’t land.
Jou koop altyd koet koop, ze ’eb eens van jou kehatte, Cinq’ mille Ekuus gelyk; keen klant in deze Statte Die zo veel koop, als jou.
Het is geen quaad juweel: Maar, Monsieur Pourlaron, de prys is veel te veel.
Zes hondert gulden is genoeg; ’k zou niet meer geeven.
Ze moet niet dingen.
Madam’, zo waar ze leeven, Ze zou verlies, ma foi.
Mag ik ’t juweel eens zien.
Heer Graaf ’t is tot uw dienst.
Jou moet zo slekt niet biên.
Bezie zyn Exelense.
Ik ’eb nok van myn leeven.
Zo weinig niet kewon.
Ik zal nog fyftig geeven.
Zo valt gy in myn bod, myn Heer?
Gy biedt te min.
Geef hem zyn’ vollen eisch, heer Graaf, is ’t zo uw zin.
Gy kunt als ’t u belieft, Monsieur, uw geld dan haalen; ’k Zal, in myn logement, u deezen dag betaalen.
Bon, waar logeer jou?
In de Goude Muizeval.
Zy Exelense zek, hoe hum daar noemen zal.
De Graaf van Habislouw?
De Kraaf van Kabeltouwen?
Je suis vôt serviteur.
Ze kan dat wel onthouwen.
LODEWYK, CHARLOTTE, KLAAR.
Myn Lief, ’k verzoek dat gy my de eer doet, dit prezent Van my te ontfangen.
’k Zie dat gy myn’ aard niet kent.
Myn schoone, ik bid dat gy ’t prezent niet af wilt wyzen, Al is het wat gering; gy zult ’t misschien mispryzen, Dat ik my, tegens u, in ’t bieden heb gekant?
’t Zal my een eer zyn, om ’t in zulken lieve hand Te moogen zien; En heb ik daar door iets misdreeven; Gy moet de mode van het hof de schult dan geeven.
Ik bid u neem het aan.
’k Bedank u dan, Heer Graaf.
Myn lief ’t is zulks niet waard; ’t is al te slechte gaaf.
Ik was byna in toorn, op dezen Waal, ontsteeken: Omdat hy onze reên zo schielyk af quam breeken.
Daar was niet overig; gy hebt myn wil gehoord.
Gy moet belooven, aan Vrouw Moeder, niet een woord Van ’t geen gy op myn hart gewonnen hebt, te zeggen: Ik zal het, op zyn tyd, haar zelf te voore leggen; Gy kunt my midlerwyl bezoeken, als Galand.
Lastig uitstel, voor een hart vol minnebrand!
daar wordt gescheld.
Doe open Klaartje, wie of daar al weer zal koomen?
Ik hoor de stem van myn Koezyn!
Wat doet u schroomen?
Het is de Heer Baron, die door zyn zotterny My overal beschaamt.
Myn Hart, ik vrees dat hy Iets aan zal vangen, dat u ligtlyk zal mishaagen.
Een die verstand heeft, kan wel zotterny verdraagen.
De Heer Baron zal nu misschien niet spoorloos zyn.
JAN, LODEWYK, CHARLOTTE, KLAAR.
JAN. Je suis vôt serviteur, Madame, en mon Koezyn.
Vergeef my, dat ik jou gezelschap kom verstooren.
Zyn Exelentie zal een’ blyden tyding hooren.
Kent gy den schryver van het opschrift van dien brief?
Hoe hebt gy brieven, Heer Baron?
dat is my lief.
Hebt gy ’er geen voor u?
JAN. Ik heb ’er vyf gekreegen.
En tegen jou gezeid, ik was al wat verlegen Om geld; de wissel komt nou juist heel net van pas: Ik loof dat al myn geld geen duizent Ginjes was, En dat is niet: want wat kan duizend Ginjes maaken?
CHARLOTTE terwyl Lodewyk leest.
,,Dat is een groote som.
,,Ja kon je daar aan raaken, ,,Dat zou ons dienen, in ons kraam.
,,Swyg: hy is gek.
JAN. Mejuffer, dat is al een kostelyk vertrek.
Myn Heer, zo passelyk.
JAN. o Neen: het is zeer aardig.
Is dat tapyt niet wel een duizend guldens waardig?
Dat weet ik niet, myn Heer: dewyl ’t by erfenis.
Van iemant van ’t geslacht, aan ons gekomen is.
JAN. Mejuffer, jy komt my zo aangenaam te vooren, Dat jy myn hart byna tot liefde zoudt bekooren, Ja zo de Graaf, myn Neef, jou Minnaar niet en waar, Wy wierden, zekerlyk, in korten tyd een paar.
’k Heb overal geweest, in Spanje, in Hongaryen, Mezopotamien, en ook in Pikardyen, In Zweden, Persiën, ja in Luilekkerland: Maar nergens Juffertjes, zo schoon, en vol verstand, Als jy bent, ooit gezien.
,,Ha schelm wie kan ’t verdraagen!
Mejuffer ik verzoek.
Zwyg maar, ’t zyn malle vlaagen.
In Etiopiën, heb ik ’er een gekend, Die lykt jou op een draad, ’t is of je zusters bent, Het was de dochter van Paap jan, die voor twee jaaren Getrouwd is, met den Cham, of Keizer der Tartaaren; Ik was ’er aan verloofd, ze was alreets myn Bruid: Maar die verbruste Cham heeft juist myn trouw gestuit; Ik meen, dien beest, wel haast, dat schelmstuk te betaalen.
of.... JAN. De drommel zel hem haalen!
De Cham zel weeten wien hy heeft geäffronteerd.
Zwyg zeg ik of.... JAN. Op ’t minst dient hy wat afgesmeerd.
Hoe, zou die vent, myn Bruid, die ik zo lief had, houwen?
Zou hy, ten spyt van my, Paapjan zyn dochter trouwen?
’k Wou liever dat hy op een heete hekel zat, Of dat, die Cham, zyn broek vol brandenetels had, LODEWYK.
Zwyg liever, van dien Cham, en spreek van and’re zaaken.
JAN. Koezyn, ik voel myn hart zo in de liefde blaaken, Nu ik die Juffer zie, dat ik niet laaten kan, Te spreeken, van myn Bruid, de Dochter van Paap Jan; Om haar, zal ik altyd deez’ schoone Juffer minnen, En ook myn best doen, om haar tot myn bruid te winnen Doe jy je best al mê, en zie, wien ’t hagje krygt.
,,Ik zweer u. Heer Baron!
JAN. Ja Graaf, of jy me drygt, Dat Bruit me nietmendal.
Ik wil dees Juffer vryën Doe jy je best ook maar; ik mag het heel wel lyên.
Mejuffer, ’k bid vergeef deeze onbescheidenheid, Van myn Koezyn: gy weet.... JAN. Myn Schoone, ik ben bereid Om u te toonen, dat ik hier niets heb misdreeven, Het geen hem redenen kan tot misnoegen geeven.
Myn Heer, wees vry gerust: dewyl ’t maar kortswyl is.
JAN. Maar, dat ik jou bemin, dat ’s zeker, en gewis.
Wat meen je, Graaf, dat jou Heer vader toe zou laaten Dat jy zoudt trouwen?
neen; hy zou jou dood’lyk haaten; Je Vader is een man, die staat na qualiteit.
Hy heeft je een hartogin, voor ’t minste, toegeleid.
Het is de waarheid, je behoeft me niet te wenken.
Myn Heer, hoe spreekt gy dus?
wat zult gy al bedenken Om my te quellen?
myn Heer Vader is lang dood.
,,Ik heb ’t Haar wys gemaakt.
JAN. Myn min is reets zo groot, Dat ik warentig schier de waarheid heb vergeeten: Maar nou bedenk ik my.
Hy ’s dood, ja wel te weeten, Zo dood gelyk een pier: hy sturf, geheel te onpas, Toen ik de Bruîgom met Paap Jan zyn dochter was.
Op wat wys sturf hy?
hoe heeft hy den geest gegeeven?
JAN. Wel kind, hy sturf, omdat hy langer niet kon leeven.
,,o Fielt, gy zoudt my, door uw’ losheid, schier verraân.
Myn Heer, het wordt al tyd, koom laat ons t’zamen gaan.
JAN. Laat ons dees Schoone nog een weinig onderhouwen: Of wil jy gaan?
ik blyf.
,,Ha schelm!
het zal u rouwen.
JAN. Dewyl je ’t zo begeert, ik zal gehoorzaam zyn.
En in ons logement, een helder glaasje wyn Op haar’ gezontheid, door myn edel keelgat gieten.
Vaar wel, myn Schoone.
ik hoop ’t geluk steets te genieten Van u te dienen: zo gy my zulks waardig kent.
JAN. laat een brief vallen Ik meen het ook zo, met dit zelfde kompliment.
De eer is aan my, en ’t is my leet, dat ik myn’ Heeren Niet beter, naar hunn’ waarde, en staat, kan regaleeren.
CHARLOTTE, KLAAR, KONSTANCE, FOP.
Wat dunkt Mevrouw, heb ik myn rol niet wel gespeeld?
En heb ik, na de kunst, niet fraay een boer verbeeld?
Tot nog toe gaat het wel, myn Kind; nu moet men maaken, Dat hy gelegenheid verkryge, om u te schaaken.
Mevrouw, dat dunkt my vreemd.
Hoe durf ik zulks bestaan?
Wat reden hebt ge, om my tot zulken zaak te raân?
Die zo uitspoorig is, en strydig met ’t welleeven.
Dus doende, hoef ik u geen huwlyksgoed te geeven.
Ik doe ’t uit nood: want wierdt gy, met myn wil, de bruid, Dan quam gewis terstond ons onvermogen* uit.
Daar wordt veel gelds vereischt, tot al de omstandigheden Van zulken bruiloft; met een’ Graaf, in d’Echt te treeden, Dat is iets ongemeens: alwaar ’t een Edelman, Van minder staat; weet dat ik ’t niet uitvoeren kan. KLAAR.
Mevrouw heeft groot gelyk, ’t is wonder wel verzonnen; Die zaak diend niet versloft, maar met ’er haast begonnen.
Verlies je ’er ook iets by?
Myn reputatie.
Ja, zet die maar aan een zy.
Laat jou een vogel, die zo vet is, niet ontslippen.
Hy mint u teder, kind.
Ja mooglyk met de lippen.
Kan ik een’ hoveling betrouwen?
Neen, niet veel.
Maar zou een die niet mint, u zulken schoon Juweel Zo los vereeren?
neen; het blykt dat zyne zinnen Geneigt zyn, te uwaarts: wilt maar vry de zaak beginnen, Wees niet beschroomt myn kind ’t moet wel voor ons beslaan.
Mevrouw, ik moet my op die zaak ter deeg beraên.
Ik vind een brief.
die heeft de Graaf misschien vergeeten.
Klaar, is hy open?
Dan moet ik d’inhoud weeten.
leest.
’k Neem de eer van u te kontenteeren, Genadig Heer, op uw begeeren, En zend twee wisselbrieven, op Den Heer Kristoffel Ossekop, Le grand Banquier der Heeren Deenen; Zy zyn op zicht, en reets verscheenen, Groot, ieder van twee duizend pond, Dien gy koerant ontvangen kond.
Hy woont te Brussel, in den grooten Kristoffel, naast de Kallefs pooten; Hy is het wiss’len lang gewend, En by de Deenen wel bekend.
Voorts valt voor ons niet meer te schryven, Als dat wy uwen dienaar blyven.
En groet genadig uw koezyn, De Heer Baron van Schraalenstein; Wiens quaal ik hoop dat nu niet zwaar is.
Hans Yzerfresser, Sekretaris.
Klaar, breng dien brief voort na de Goude Muizeval.
Hy zal verlegen zyn.
’t Is wel, Juffrouw ik zal.
Kon ik den Heer Baron, ook tot myn min beleezen, En mocht ik Baronnes, als jy graavinne, weezen; Ik was ’er boven op.
Ei zwyg die malle praat; Hy is een edelman, en gy van slechten staat.
Hoe kan die malligheid u komen in de zinnen?
In oûwe tyên was ’t de mode, om zo te minnen; In Cats staat immers van de schoone Aspazia, Daar Keunig Cirus op verliefde, en haar zo dra Niet had gezien, of liet haar door zyn’ dienaars schaaken, En tot een Koningin, ten spyt van and’ren, maaken.
Ben ik zo schoon juist niet, als deeze Harderin, Het Scheelt al evenwel heel weinig, in myn zin.
Ik zal myn best doen, om den kaerel te verleiën; En hy is gek; hy zel, wel luist’ren na myn vleien.
Is ’t ernst?
of boert?
’t Is ernst.
Hoe Klaartje, wordt gy zot?
Mevrouw, gy ziet dat zy met deeze zaaken spot: Want zy heeft trouwbelofte aan onzen Hans gegeeven.
’t Is immers beter met een Edelman te leeven, En weezen Baronnes, als met een’ armen knecht, Een Ordinaarisje op te zetten.
Jy hebt recht, Myn Zuster.
Doe je best, je zelt den gek bepraaten.
Dan zult gy Hans, daar ge aan verlooft zyt, dus verlaaten?
Die koop ik af: indien ik ryk wordt, met wat geld.
’t Is wel, doe vry uw best, en zie hoe dat gy ’t stelt: Verbrod ons werk maar niet, door die uitsporigheden.
Ik zal myn zaaken wel beleggen, en myn reden.
Zal ik nu, met den brief, voort na zyn Herberg gaan?
Nog niet; ik moet u eerst ter dege doen verstaan, Op welken wys gy met die Heeren dient te spreeken: Opdat, aan d’aanslag, die ’k bedacht, niets moog’ ontbreeken.
Men zy zo schielyk niet: de zaak is van gewicht.
Dat’s raar!
in myn zin, is de zaak niet zwaar: maar licht.
LODEWYK, JAN, Twe Lakkeiën.
JAN. Acht honderd guldens, Heer, in een reis weg te geeven?
Aan eene Juffer die jy twemaal van je leeven Aanschouwd hebt?
ik beken je bent vry kordiaal; Maar ondertussen wordt de beurs geen kleintje schraal.
Met speelen kan men weêr aan and’re schyven raaken.