floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik kan ’t niet vatten, én het schynt voor my een wonder, Dat de een den ander kan beminnen, én dat zonder Malkaâr te zien, wél, dat ’s een groote razernij, Hoe is het mogelyk, dat sléchs een Schilderij U kan ten eersten aan ’t verstand, én zinnen raaken, Uw ingewand, ja, hart én ziel in min doen blaaken?
JONKER JAN. Zwyg, groote zót, gy kénd de kracht dér Liefde niet, Zyn groot vermogen, en zyn onbepaald gebied.
Ik wil ’t grootste ongeval, wél om die schoone lijen.
De drommel mogt op ’t zien van een pórtrét gaan vrijen.
Je bént dan van die geen, die door een mooi pórtrét, Gelyk veel zótten, mét die ziekte zyn besmét?
Een konstig Schilder zal u een portrét gaan maaken, Dat u een Afgodin, zeer schoon, met roode kaaken Verbeelden zal, maar dat men op een klaare dag De Juffer haalden, én daar tégen eens bezag, Je zoud haast zien, hoe dat de Schilders kunnen liegen; Waar door de juffertjes de jongmans meest bedriegen.
’t Is ook onmogelyk, dat ge aan ’t pórtrét, ’t gebrék Van ’t lichchaam speuren zult, ô ’t is een groote gék, Die daar geloof aan slaat, je kund daar aan niet mérken Of ze in een harnas gaat, om ’t lichchaam te verstérken, Nóch óf zy ziekk’lyk is, in ’t énd, je weet ook niet, Of haar ook ietwes schort, dat haar de trouw verbied.
Myn Heer, ei luister, ’k zal vertéllen een Historie, Die my zélf is gebeurd, ik héb ’t nóch in memorie: Ik had een juffertje bemind, Zy daar én tégen had me ook wonder wél bezind; Ik dacht niet anders óf haar veesten zouden ruiken Als muskus, én ik kan haar water mê gebruiken, Wanneer myn mondtje mét de scheurbuik is gekwélt, Zo raak ik ’t goed koop kwyt, en ’t kóst my ook geen géld; Want, Heer, ’t is médicyn, wanneer een knéchtjes snater Daar mê word omgespoelt, ’t is krachtig ’t maagdewater.
Ik kreeg dan eindelyk het ja woord van de meid, Daar ik twé dagen mét veel smart had om gevryd, ’t Wierd ’s avonds laat, zo dat het tyd was om te scheijen, Ei, zei ze, laaten we eerst eens met ons bloote beijen Maar voor een hallef uur uit onze kleêren gaan; Dat is gezeid te kooi, het stond me heel wel aan.
Wat dunkt u van die kuur?
’k had daar in ’t minst niet tégen.
JONKER JAN. Maar.... JODELÉT.
Zéker, heer, zy was ook niet met al verlégen.
Zy stak de hand na ’t haar, dat zy met ééne streek Van ’t hooft aftrok, zo dat ze een ouwe hoer geleek, Daar op zo vólgde dat het venusje aanging randen Haar réchter Oog, én lei ’t daar by, én toen de handen Voort na haar bakhuis toe, en haalden van het zeer De plaisters af, daar zy het schurft me dékte, heer: Maar op het laaste toen gebeurden ’er eerst zaaken!
Toen ze in haar bakkesje al de tanden lós ging maaken.
Ik keek gelyk een Bok die krakelingen at, En loerde als eene kat doet op een muis óf rat, Ik dócht de droes, wel hoe, moet dat al saam by ’t ander?
Wat zal ’t een zootje dan uit maaken mét malkander; Ja, ’t was gelyk ik dócht, ze leyze ’er fyntjes nêer.
JONKER JAN. ’k Zég, dat gy zwygen zult van ’t staaltje.... JODELÉT.
maar, myn Heer, Ik wil slechs zéggen, dat een ménsch zo word bedroogen; Daarom zo bid ik jou, ziet ze eerst eens voor jou oogen; Want daar is niemand, die jou ooit beklaagen zou, Zo jei te trouwen kwaamt met zulk een fraaijen Vrouw.
JONKER JAN. Weet gy wel, Jodelét, dat, als gy zo wilt spreeken, Ik u de lastigste van alle ménschen réken?
Daar is geen knorriger als ik, wanneer men gaat Den heelen nacht, schoon ’t nóch zo koud is, op de straat, Of dat ik in een stoep vast stamp voet om te swieten, Terwyl ik u verwacht, wie droes zou ’t niet verdrieten?
JONKER JAN. Maar, Jodelét.
JONKER JAN. Ik meen, dat myn Pórtrét Zyn werking heeft gedaan, zo Izabél maar lét Hoe schoon ik daar in ben geschildert: uit de trékken Van myn gezigt zal zy myn liefde straks ontdékken.
Ik weet wel beter, Heer, daar is in ’t minst niet aan.
JONKER JAN. Wat zégtge?
Dat het u groot nadeel heeft gedaan.
JONKER JAN.
Hoe duivel weetje dat?
Om dat ze, in plaats van ’t uwen, Het myne heeft.
JONKER JAN. Wie zou niet voor dat schelmstuk gruwen?
Indien zulks waar was, schelm, ’k verzeker u, dat gy, Zoud sneuv’len door dees’ hand, om die verradery: Maar deze trouw’loosheid kan ik niet wel gelooven.
Wil vry uw trouwe knécht van ’t leevens licht berooven, Zie daar, stoot toe, ik mag wel lyden, dat ge u wreekt, Maar ’k bid tóch, dat gy my geen gat in ’t wambuis steekt.
JONKER JAN. Spót gy met my, voort zég hoe ’t daar mede is gelegen.
Je schynt vergramt, en tót bloedstorten zeer genegen.
Maar ’k zal ’t u zéggen, om uw dolle razerny Voor deze maal te ontgaan.
Wel, hoor dan toe, toen wy Uit Vlaand’ren reisden.... JONKER JAN. Wél.
Had gy zeer groot begeeren, Om weder herwaards aan naar Uitrecht toe te keeren, Maar gy vond op uw’ komst uw Broeder daar gedood, Uw Zuster wech gevoert, en van haar eer ontbloot.
Men wist niet waar zy was, men kon in ’t minst niet denken Wie zulks gedaan had, ja, ’t scheen uw ’t verstand te krenken.
Dat ’s jammer, dócht ik, dat hy gék word, daar hy nou Op ’t trouwen staat: óch ik beklaag die arme vrouw.
JONKER JAN. Waarom errinnert gy, ô schelm, die ongelukken My weder die myn Ziel zoo zwaar, én lastig drukken?
O’ Broeder die tót nóch de wraak van my ontbeert!
O’ Zuster die nóch blyft zoo schandelyk onteert!
’k Zal aan uw hoonder, en uw moorder, my zo wreekken, Dat ider daar van zal op ’t lóffelykste spreekken.
Maar laat ons wederom eens komen op ’t Pórtrét.
Dat ’s my onmogelyk, als gy het my belét; Zie, Jonker Jan, ik tracht in ’t spreeken, én in ’t leezen, Gelyk een Cicero, ordéntelyk te weezen.
Wy waaren naauwelyks weer naar dit land gegaan; Of Ferdinandus bood u zyne Dóchter aan: Men zond u haar pórtrét, zo dra gy ’t kreegt in handen, Begont gy lichter laag in haare min te branden, Te meer, dewyl de Vaar beloofde, dat hy jou Daar méde een tonne gouds ten huw’lyk geeven zou; Gy sliept hier dan niet op, maar gy stélde uwe zinnen Toen voort te wérk, om ’t hart van Izabél te winnen: Gy liet u schilderen, én wou dat uw pórtrét Ook wierd aan haar gebragt, om door het zélve nét Waar ge in gevangen waard, haar wéderom te vangen, Zy had voorzéker in die strik ook blyven hangen Indien ’t de hémel niet belet had.
JONKER JAN. Maar wanneer Zal die Historie eens volénd zyn?
Hoor, myn Heer, Zyt tóch zo haastig niet, de story, moet je weeten, Heeft veel omstandigheid, ik hébze schier vergeeten; Maar luister, ik zal ’t u verhaalen in het kort, Dóch op konditie dat ik in myn rêen niet word Gestoord.
JONKER JAN. ’k Beloofje dat ik u niet wêer zal stooren.
Waar was ik ook?
ja, ’k héb ’t.
u staat nóch wél te vooren, Dat my de schilder, daar gy u van schild’ren liet, Toen ook uitschilderde?
JONKER JAN. Dat weet ik.
Én voor niet?
JONKER JAN. Vervólg maar.
O wat was ’t een braave vént!
de duivel!
Wat kon hy békeren, hy mogt voor twé man zuyvel.
JONKER JAN. Dat raakt my niet.
ik wil dat gy my aanstonds zégt Waar ’t is, én wat gy daar al mê hébt uitgerécht.
Ik bid u, geef wat tyd.
ik zal daar aanstonds méntje Van maaken.
JONKER JAN. Wél men zou verliezen zyn patientie.
Nou, Heertje, luister toe, je weet ik bén een man.... JONKER JAN. Wie vraagt daar na?
Die zeer kurieus is, én dat van Natuur, dérhalven nam ik ’s middags de pórtrétten Van u én my, én ging ze eens by malkander zétten Om ’t onderscheid te zien, dat tusschen ’t uwe én ’t myn’ Mogt weezen, wiens portrét van ons het schoonst zou zyn.
Maar lét, hoe ’k voer, het was óf daar de droes mê speelde Zo dra als ik ze zag, ik weet niet waar ’t aan scheelde, Of ’t schortede aan myn oog, óf dwaaling in ’t verstand, Het myn’ keurde ik voor bést, én ’t uwe moest van kant Zo dat ik ’t myne na jou liefste héb gezonden Wyl ik het in myn oog het schoonste had bevonden.
JONKER JAN. Wat heeftze wél gezeid van zulk een troni!
Dat Je niet heel mooi waart nóch veel schoonheid over had.
Maar waarom moogt ge u aan die beuzelingen stooten?
Wie heeft zich zélf zo nét juist in een vórm gegooten.
Tén anderen, ’t is tót uw voordeel, want als zy Het principaal, myn heer, eens zien zal by ’t kopy, Zo zal haar vlamme zo veel hooger zich verhéffen, Als uw schoon bakhuis myn pórtrét kan overtréffen.
JONKER JAN. Zwyg ’k zie daar imant staan, ga, vraag’ óf hy ons kan, Het huis van Ferdinand aanwyzen.
Heer, die man Zal dat niet weeten.
JONKER JAN. O gy bloodaard gy zyt waardig Dat hy u lustig róste.
JODELET.
En dat zo onrechtvaardig?
Hei kavalier.
JONKER JAN, JODELÉT, STÉVEN.
STÉVEN.
Goedvrind.
Ik zeg, hou stand.
Ei maatje, met verlóf, waar ’s ’t huis van Ferdinand?
Dat ’s hier.
Hy heeft gelyk de Schoonvaâr is gevonden, Kom hier Schoonzoontje broêr, wil hem uw komst verkonden, Klóp hier vry aan.
,, De droes wat heb ik zót gedaan, ,, Dat ik haar ’t huis wees daar myn Heer is ingegaan.
JONKER JAN. Woont hier Heer Ferdinand?
,, Ja wel ’k begin te vreezen ,, Dat dit van Izabél ook zal een vrijer weezen, ,, Wat zal ik doen, ik vind het raadsaamst, en voor bést, ,, Dat ik die doffer door een list hou van het nést.
Ik bid u, stoor hem niet, hy ’s ziek gy mocht door ’t schellen, Hem wakker maken, en daar door licht meer ontstellen.
Wie ben je wat voor vólk?
Wy gaan het meest by nacht, En zyn liefhebbers van de vrije katerjacht.
Wy schuuwen ’t licht, het is ons haatelyk in de oogen, Noorwegen is het land daar wy zyn opgetoogen, ’t Leid aan de noorder pool, een land daar niemand slaapt, Daar zelf het schanden is, wanneer men geeuwt, of gaapt.
Voor my, ’k slaap nimmer, en myn meester, dat ’s een waaker..... STÉVEN.
Zeg liever dat hy is een groote moeitemaaker, Die my laast overviel, ’k meen dat ik hem wel kan, Voor my ik pretendeer daar satisfactie van.
Zyt gy uw leeven moe?
ik ben alleen u machtig.
’k Heb hier een endje staal, ’k zal u daar mêe waarachtig Een knoopgat draaijen daar je voort jou ziel doorspuuwt Des vlucht van hier, ik wil dat gy myn gramschap schuuwt.
De droes de vént blyft staan, hy schynt niet bang te weesen Kom avanceer myn heer, óch ik begin te vréezen Dat het hier honden zal.
JONKER JAN. Kom, fielt, ik kom u by.
Ik zal u deze plaats inruimen, maar zo gy My tót in de andre straat.... JODELÉT.
Ei, Heertje, maak hem vlugtig.
* JONKER JAN. Wél aan.
Ei, kyk, hy schaakt, dat is wél duivels kluchtig.
’k Was voor dien blooden hond nóch wél ter deeg bevreest.
Dat spytme zéker, ’t was récht myn partuur geweest.
Maar waar óf déze vént van daan komt?
JONKER JAN. LOUIS.
Stéven, Stéven.
Wie óf hy roept?
ik mag de gék eens antwoord geeven.
Ik kom, myn Heer.
JONKER JAN. Hy roept zyn knécht.
komende van ’t Balkon.
Ik bén verspied.
’t Zal bést zyn dat ik vlucht, eer hier gewéld geschied, ’t Belang van eer, moet nu, voor myne liefde wyken.
Ei, Heer, maak dat hy meê gelyk zyn knécht gaat stryken.
JONKER JAN. Ik zweer, dat gaat ’er deur, indien gy u niet méld.
’k Bén Jonker Jodelét uit ’t Dórp van Barnevéld.
JONKER JAN. JODELÉT.
JONKER JAN. Ach!
Jodelét wat raad?
die vént kwam daar van boven De Galdery.
Dat ’s waar, hy is ook al verstooven.
Die Heer slacht zyne knecht, hy dorst voor ons niet staan.
Maar is ’t de moden hier door ’t vénster uit te gaan?
Wél nou, wat drommel, spreek.
JONKER JAN. Zaagt gy hem daar afkomen?
JONKER JAN. Ik bén heel ontstélt.
My is de lust benomen.
* JONKER JAN. Wat raad, gy weet de reên, waarom dat ik hier kom?
Ja, om mét Izabél te zyn de Bruidegom.
Maar déze vént, myn Heer, die wy daar aanstonds zagen, Kon u het wapen van Boksbérgen licht doen draagen.
Gy kund wél dénken hoe dat hy reeds by haar staat, Terwyl dat zy hém ’s nachts door ’t vénster binnen laat.
JONKER JAN. Daar voor bén ick beducht.
Wat dunkje van die greepen?
Heeft Juffrouw Izabél alreeds al zulke kneepen, Wat zal ze niet.... JONKER JAN. Ik stél myn hoop alleen op u. Een zék’re listigheid die my de liefde nu Komt in te storten, zal my licht’lyk van dit vreezen Bevryden, als gy my daar in wilt dienstig weezen.
Gy moet deez’ mórgen vroeg voor myne meester gaan, Én ik dan voor uw knécht, trék gy myn kleederen aan, Wy zullen van ’t pórtrét wel licht iets wonders hooren, Wel hoe!
gy schud uw hooft.
Dat kan my niet bekooren.
’k Houw van dat kunsje niet.
wat wierd ’er wel gezégt?
Dat ik de meester waar, en Jonker Jan de knécht?
O dat is narre werk.
’k Meen dat die maskerade Wel licht zou ruiken naar een braave bastonnade.
Maar pózitó zy wierd dan eens verlieft op myn?
En ik ook weêr op haar, wat duivel zou ’t dan zyn?
JONKER JAN. Zyt daar niet voor bezórgt.
Maar pósitó genomen Het viel eens kwalyk uit?
JONKER JAN. Dat zal op my dan komen, ’k Word in myn’ achterdócht, door deze veinzery Wel haast verlicht.
Ik zal dan met de knechten my Gemeen gaan maaken, en by ’t minste keuken meisje, De vrijer speelen.
Goed, maar blyf haer van het vleisje.
JONKER JAN. En duuwen haar dan een steekpenning in de hand.
Zo voel ik haar de pols.
Wat heb jei groot verstand.
JONKER JAN. Gy zult dan midd’ler wyl, met eeten, en met drinkken, Uw hart ophaalen, en in goude kleed’ren blinkken Gelyk de Koning van Peru.
Ja, ik begin Dat nou te vatten.
O ’t is wonder naar myn zin.
Hoe droes bedenkje ’t zo?
ik zal myn zelfs niet kennen, En daar is niemand die kan weeten dat wy ’t bennen, Maar eer ik word jou Heer, óf eer jei word myn knecht, Zo moest hier ’t geld zyn, óf daar wierd niet uitgerecht, Om voor de meisjens tót steekpenningen te dienen, Wanneer zy open doen; wel ja, men zou aars mienen Dat daar een rep’rateur, óf wel een snijers gast, Kwam vrijen.
op de eer diend wel te zyn gepast.
JONKER JAN. Ik zal ’t u geeven.
JONKER JAN. Hy zal u braaf trakteeren, En gy zult daag’lyks zyn, by Jufferen, en Heeren, Maar ik, in tegendeel door achterdócht gedrukt, Zal u benyden, dat het u zo wel gelukt.
Ja hoop’loos leeven.
wat zal het my ontroeren.
Maar, Heer, wanneer ik die karakter kom te voeren, Zo mag ik dan wel op uw adelyke rug Een rótting léggen, én uw’ beenen maaken vlug?
Of u tót myn plaizier de stókkedans doen danssen?
JONKER JAN. Gy moogt wel dreigen.
hoe duivels zal ik schranssen!
Gy kannen, kruiken, sta vry vast.
Kom, gaan wy heen, ’t Word licht, myn Heer, ’t is tyd dat wy ons gaan verkleên.
Pak vry uw goed op: ’k wil dat ge aanstonds zult vertrékken.
Wil my tóch de oorzaak van uw gramschap eerst ontdékken?
Gy weet die niet?
Voor my, ’k weet waarlyk nérgens van.
Het zy zo, ’k wil dat gy vertrékt.
Patientie dan.
’K verzéker u, dat ik, in ’t minst niet héb bedreeven, Dat waart is, om een meid daarom de zak te geeven, Ja zo ’k my érgens heb vergeeten in myn’ plicht, Zo straft me vry, want ik word valschelyk beticht.
Dat ’s waar juffrouw.
gy deed van deze nacht niet open Het vénster van ’t Balkon, nóch hébt bloots voets geloopen Om niet gehoort te zyn?
’k ging op ’t Balkon, Om uwe Lubben, die ’k by daag daar in de zon Te bleeken had gelégt, te haalen, ’k was vol vreezen Dat die wél lichtelyk gestoolen mogten weezen.
Wél waarom spraakt gy niet, toen ik u riep?
Ik las Myn paternóster.
Én zo hart?
Mejuffrouw, ’t was Door de yver die ik had.
Wat wilt gy doen gelooven?
waren ’t lubben, pry, die vént, die daar van boven ’t Balkon sprong?
Ach, juffrou, ik bid geloof het niet.
Dérft gy ontkénnen ’t geen men voor zyn’ oogen ziet?
’t Is waar, juffrouw, Louis.... IZABÉL.
Wat naam komt my ter ooren!
Wat was ’t voor een Louis?
Uw Neef.
Wat moet ik hooren!
Kwam die, door uw bedryf, in huis van déze nacht?
Zo gy médogentheid voor eene misdaad acht, Zo is het waar, dat ik héb grootelyks misdreeven.
Dóch ’k weet, zo gy my hoord, gy my gelyk zult geeven.
Spreek dan récht uit, spél my geen leugens op de mouw.
Stoot my vry uitten huis, wanneer ik lieg, juffrouw.
Louis, kwam voor de deur, dees nacht, om u te spreekken, En wyl ’t hart régende héb ik hém op zyn smeekken In huis gelaten, ’t was wél tégen myn gemoed, Maar ’k wierd bewogen, door het bidden van dien bloed, Zo dra hy was in huis, gy weet hoe dat uw vader Steets kucht en hoest, hoorde ik zyn stem, hy kwam ons nader, Louis vlood op ’t Balkon, en schuilde daar, tót dat Uw vader, zig weer om te bed begeven had.
Hy zei dat hy u wénste een ogenblik te spreekken.
’k Antwoorde hem, dat ik my daar niet in wou steekken.
’t Was al Beatris veur, Beatris na, maar ik Ik dacht slechts kryt wat heen.
Want ziet Juffrouw, ik schrik Voor ’t kopp’len, niemant kan daar meer als ik voor gruuwen, Maar toen hy my wat geld zócht in de hand te duuwen, Meende ik hem de oogen uit het hooft te halen, licht Wierd hier een ander door verleid in zyne plicht.
Voor my, ’k ben van natuur een lam, Juffrouw, daar tégen Weer een Leewin’ zo daar uwe eer is aan gelégen.
In ’t kort, zo dra hy zag, dat ik het récht begon Te meenen, liet hy zich afzakken van ’t Balkon.
Hy was nóch nauwelyks benéden, óf ik hoorde Daar zulk gewéld, als óf men imand daar vermoorde.
Het was niet anders, als wie daar, schiet toe, sla, stoot, Blyf staan, zo gy ’t niet wilt bekoopen met uw dood.
’t Was óf daar alles zou geraken om het leeven.
Dit zyn de reên waarom ge op my zo hebt gekeeven.
Ik véste myn geluk, alleen op uwe trouw, Op hoop dat ik daar door van u verkrygen zou Een Bruilof stuk; maar ach!
wie zal my niet beklaagen, Nu ’k hoor dat Jonker Jan alhier in ’s Gravenhaagen Te komen staat, om u te trouwen, jaagt ge my Voort wech.
Jonker Jan daar ik voor gruw?
jou pry Derftge in myn byzyn nóch van zulk een Monster praaten?
Een Bullebak, die ik, in eeuwigheid zal haaten.
Gaa voort van hier.
Ik meen ’t.
maak al uw goed vry klaar.
Die Duivelse Louis is de oorzaak, dat ik daar Zo kyven héb gehoord.
Wat bén ik ongelukkig?
Hoe zie je zo beschreid Beatris?
hoe zo drukkig?
Om dat uw dóchter my de huur heeft opgezeid Daar ik niets héb gedaan, als haar maar voorgeleid Wat haare plicht is, én hoe dat zy hoord haar zinnen Te stéllen, om alleen haar Jonker Jan te minnen.
’t Is wél een kleene zaak.
zo moetje daarom voort?
Ja, zonder eens tot myn verschooning ’t minste woord Te willen hooren.
Kom, ga heen, én wil haar zéggen, Dat haar haar vader hier verwacht.
My dunkt zy léggen Te met eens overhoop.
wanneer dat onze vloer Niet is ter deeg geschrobt, is ’t strak jou voddemoêr, Of dat ’er by geval een breekt van onze Glazen.
Ja om een beuzeling, begint zy voort te raazen.
Zo Jonker Jan dat wist, wat óf hy zeggen zou?
Zy komt.
Dat jonge ding is slimmer als een vrouw.
Wél is ’t nou tyd myn kind de meid zo wég te jaagen?
Nu gy verwacht bezoek van vrienden alle dagen.
Ik meen myn hart eens op te haalen, ’k zal daar van Myn deel wél krygen.
ik verwacht uw Jonker Jan, Uw Bruidegom, myn kind, zal mog’lyk hier haast weezen.
Zyn trouw zal my veel meer als wél de dood doen vreezen.
Jei haakt meer na de dood als jei wel doet naar hém?
Zo ’t was een hófpop, die met een verwyfde stém U met een airtje wist van de op’ra te onderhouwen ’k Meen dat gy graag mét zulk een lanterfant zou trouwen.
O wat bedurven eeuw beleeven wy!
jou pry Gy lacht ’er om.
Ha ha... maar wélk een zótterny Dat ik haar na lach?
Gy hébt groot gelyk myn vader Dat ge u verstoort.
maar zie dit Schildery eens nader En gaat in uw gemoed.
’k wéd dat gy zélf beként Dat hy een monster is.
,, Hoe kom ik aan die vént?
Gy oordeelt ’t principaal dan na ’t kopy?
wat reeden?
Een lichchaam, schoon mismaakt, heeft wél eelmoedigheeden.
Het weezen, dat bedriegt.
’t is waar, dat hy wél wat Afschuuw’lyk in ’t pórtrét geschildert is, maar dat Beneemt zyn glory niet.
men hoort hém éstimeeren Voor een heel braaf Soldaat.
daarom is myn begeeren Dat gy hém minnelyk onthaalen zult.
myn kind ’K beloofje dat ik u, zo hy is, als hy in ’t Pórtrét geschildert staat, aan hém niet zal besteeden.
’k Verzéker u... maar ’k zie een Juffrou herwaarts treeden.
Hoe droes komt die in huis?
die sakereerse knécht Laat haar binnen.
ô die wagen gaat niet récht.
Ik kom, Heer Ferdinand, om uwe bystand smeeken, ’K wénsch u een oogenblik alleen te mogen spreeken.
Mejuffer, zonder dat ge eens zégt wie dat gy zyt, Zo kommandeer maar, ’k bén uw dienaar t’aller tyd.
Laat ons hier wat alleen.
LUKRÉTIA LUKRÉTIA.
,, ’K dien zo myn ról te speelen, ,, Dat zyn médogenheid komt in myn ramp te deelen.
,, Die juffrouw is niet vreemd van mienen, ik bekén ’t.
,, O Hémel!
wanneer zal myn ramp eens zyn vol end?
,, Ik bén nu zonder eer, ach!
waar ik zonder leeven.
,, In* welk gewést zal ’k my rampzalige begeeven?
dat den Hémel op my neederstorte óch!
,, Dat ’s Kats, uit het verhaal, vol jammer, én bedróg.
,, Waar berg ik myne schande?
óf dit gantsche weezen ,, Kwam storten op my nêer.
,, Zy is geheel doorleezen.
,, Wat ’s daar onze Izabél een botmuil by?
’k bekén ’t ,, Dat leezen van romans maakt Juffers elokwént.
,, ’k Was in myn tyd ook een liefhebber van de boeken.
,, O’ wat ging ik daar uit al kompliménten zoeken.
,, Amadis kon ik fiks, ’k las Flooris deur en deur ,, Hoe smoorig hy verlieft was op zijn Blancefleur.
,, ’k Hield uittermaten veel, van amoureus te dichten, ,, Ja waar ik ging, of sting, niets kon my anders stichten.
Vergeef het my, myn Heer, indien ik u belét.
,, De Sékretaris à la mode, heeft se ook nét ,, Op haare duim.
’k Hoop dat ge uwe ooren niet zult sluiten, Voor myn gebêen.
,, Zy kén hem heel te maal van buiten.
Zyt vry verzékert dat ik u niets weyg’ren zal.
’t Verveel u niet, myn Heer, dat ik u lastig val Door ’t kort verhaal van myn geslacht.
ik héb voor deezen Gehoord,* dat gy wél pleegt een trouwe vrind te weezen Van myn Heer Vader, toen hy binnen Roomen was.
Dat ’s uit Lizander, én Kalist’.
’t komt wél te pas.
Weet dan voor eerst, dat ik tót Uitrécht bén gebooren.
Daar my veel rampen van den Hémel zyn beschooren.
Myn moeder sturf toen zy van my lag in de Kraam, Tot groote droefheid van myn Vader.
Zyne naam Was Fréd’rik Leeuwenveld.
hy kwam ons op te voeden Zórgvuldig, maar mét my ging ’t buiten zyn vermoeden!
’k Had nóch twee broeders, die myn Vader alzo teêr Bemind heeft, als hy my genégen was, myn Heer.
Wy leefden ook in rust én vreede met elkand’ren.
de liefde kwam haast myn geluk verand’ren.
’k Was te Uitrécht op een Baal: ’k zag daar een vreemdeling, Die ik, naar dat hy my heel minnelyk ontfing, En ook veel tékenen van liefde had gegeeven, Myn hart opófferde: Hy zwoer dat hy zyn leeven My niet verlaaten zou, dóch veinsde hém verlieft.
Daar ik, in tégendeel waar tót in ’t hart gegrieft.
Laat u de traanen, Heer, die uit myne oogen léken Het ov’rig zéggen*, want de schaamt’ verbied my ’t Spreeken.
Vermits ik de oorzaak bén van myn Heer Broeders dood, En dat myn Vader, hém Van droefheid vólgden.
’t Scheen dat ik door ’t driftig minnen, Al de eer gebannen had, uit myn verliefde Zinnen.
Hy trok uit Uitrécht, mét belóften dat hy* zou In ’t kort weêr by my zyn, ik hiel Hém voor getrouw En sloeg geloof daar aan, ’k bleef hém aldaar verwachten Twé jaaren lang, op hoop hy zou zyn plicht betrachten; Maar ik bemerkkende in het énd zyn trouw’loosheid, En dat ik listig van die snoode was misleid, Reisde ik hier na den Haag om hém zélf op te zoeken.
Wat Guit is dat, wie zou dat schélmstuk niet vervloeken?
’K rép van de vrindschap niet, die ge onderling wél eer Met myn heer vader hébt gehouden, neen myn Heer, Uwe édelmoedigheid zal u genoeg beweegen Tot myne hulp.
ik bid laat my tóch niet verlégen.
Mejuffer weest gerust.
’k bén tót uw dienst gereed.
Uw vader was myn vrind, ja die my de eer aandeed Van zyne Broeder my te noemen, ’k zal betoonen Dat ik genégen bén die vrindschap steets te loonen, ACHTSTE TOONEEL.
Myn Heer, daar is Louis uw Neef.
hy wenschte mét U eens te spreeken.
Lei deez’ Juffer in ’t Salét By myne dóchter.
wil een weinig patienteeren Mejuffer, ’k zal my weêr zo aanstonds tót u keeren.
Zég aan myn Neef dat hy my nu wél spreeken kan. NÉGENDE TOONEEL.
Na ’k aan haar reeden speur, zo is het Jonker Jan Zyn zuster, ik bekén ze is deerelyk bedroogen, Ik zal haar hélpen, ’k bén door haar verdriet bewoogen.
Wél Neef wat jaagt u hier om my te spreeken?
Oom, Het is om uwe raad, dat ik hier by u koom.
Een zeek’re vrind heeft my van Uitrécht zo geschreeven Dat my ontmoeten zal, een kwéstie daar het leeven Aanhangt.
én wyl ze alleen is om het point van eer, Dócht my het raadzaamst’ dat ik tót uw raad my keer.
Gy zoud in ’s Graavenhaag, geen béter raadsman vinden, Als my, ik was altyd één van uw trouwste vrinden.
Spreek openhartig, én verzwyg my niets daar van, Ik zal u hélpen mét myn raad zo veel ik kan. Is dat de Brief daar gy van spreekt?
die gy van wégen ’t Verschil, van uwen vrind, zo aanstonds hébt gekrégen.
Ja ’k zal ze u leezen.
Goet, ’k héb juist myn bril verleid.
Leest: MYN HEER, De jongste Broeder van die die gy dood gestooken hébt, is van daag hier uit Uitrécht getrokken, om u in ’s Gravenhage op te zoeken, om wélke réden weet ik niet, het was myn plicht, dógt my, u dit beként te maken, op dat gy op uwe hoede mogt zyn.
U Dienaar.
Maar Neef, waar viel tóch voor die buitenspoorighéid?