floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Al syn de kamers schoon, de bedden niet te maecken, en dat van nettigheyt de vloer en solders kraecken, ick sou verwondert syn, soo gy geen werk en vondt, dat my niet op een stoel, om te panduynen, bont.
Voor leeg gaen hoef ick u geen kost en loon te geven.
Gy woudt wol dat ick u naer uw vermaeck liet leven, dat ick u slaeppen liet, soo lang als het u lust, En dat de middag sou eerst stooren soud uw rust.
Men mag wel seggen, en men hoeft dan niet te jocken, de meeste Meysens syn verkeerde swavel stocken, die kosten weynig gelt, en geven groot gemack, maer dese weynig nut, al legen sy de sack.
Myn Dogters naederen, 'k wil haer hier niet verbeyden, om dat ick door een Heer, haer herwaerts sie geleyden.
Volg my naer binne.
Strax, soo ras als Isabel, yets heeft van mij verstaen, volvoer ick u bevel.
Cvyf.
29 vyfde tooneel.
ISABEL, LEONOOR, HYLAS, AGNIET.
AGNIEt tot Isabel.
Zy sult uwe saemen spraeck haest dienen af te breecken, mits ymant is in Huys, die wensht met u te spreecken.
Ick heb uw wederkomst hier aende deur verwagt, op dat gy niet versuymt, daer op te syn verdagt, hy brengt aen u een brief, waer op gy weer moet schryven.
Vergeef het my, myn Heer, dat ick hier niet durf blyven.
Ick hoop dat gy 't van my niet kwalijck nemen sult, dat ick u soo verlaet, ick heb daer aen geen schult.
Maer moet, in tegendeel, eer danckbaer aen u wesen, Voor de beleeftheyt, die gy hebt aen ons bewesen, Dat gy hebt, in het gaen, uw handt aen ons geleent, En vrolijck onderhout in t wandelen verleent.
Verlet om mynen't wil, mejuffer, niet uw saecken, het is genoeg, dat ick met u mag kennis maecken.
't geen uw afwesentheyt tot nog toe heeft belet, sins ick weer inde Stadt myn voeten heb geset.
Al heeft men my somtyts tot uwent sien verkeeren, ick hoop, dat my daer naer uw by syn sal vereeren, als de gelegentheyt dat beter toe sal staen.
Dat weyger ick u niet, schoon dat ick nu moet gaen.
SESDE tooneel.
LEONOOR, hylas.
Gy gaet ter goeder uer, haer afscheyt kan my baeten, Indien gy, nevens haer, my nog niet wilt verlaeten.
Ter edt by google de wEERHAen.
30 Terwyl wy syn alleen kryg ick gelegentheyt, om opening te doen van myn genegentheyt.
Begaefde Leonoor, ick soeck uw gunst te winnen, soo gy toe laeten wilt, dat ick het mag beginnen.
En dat een weynig hoop wert in myn hert gestigt Door uw beleeft onthaei en vriendelijck geligt.
Daer sal ick regtevoort myn lot in konnen lesen, En ingeschreven sien myn wel of kvaelijck wesen.
Het opslag van uw oog voorspelt my het geluck, of het verkondigt my den oorspronck van myn druck.
Uw suster heeft aen my de spraeck soo lang benoomen, daer myn omsigtigheyt niet meer voor hoeft te schroomen.
En wederhout my niet, te brengen aen den dagh, het geen in myn gemoet soo lang verborgen lagh.
Nu gy myn oogmerck weet, moet ick van uw begeeren, Dat ick op d'eer voet mag aen uw Huys verkeeren, En ick, door dienstbaerheyt, mag dringen in uw sin, naer dat gy hebt gespeurt de opregtheydt van myn min.
Ick ben u seer verpligt, dat ick u hoor verkonden, Dat uw verkiesing, Heer, my waerdig heeft gevonden, Om aen my t'offeren d'aenbieding van uw hert, hoe kleyne aenminnigheyt in my gevonden werdt.
Indien ick 't meeste deel der Vrouwen wouw gelijcken, soud' ick myn Segeprael aen yder een doen blijcken, en maecken dat op nieuws wierdt door de Stadt gesegt, Dat ick een Minnaer heb weer aen myn kar gehegt.
Een ander sou misschien u vrugteloos doen draeven, En u bedriegchelijck met valsche inbeelding laeven, waer door gy geen genot verkrygen soudt tot loon, als dat men opentlijck u stellen sou ten toon.
Maer ick ben al t'opregt, om ymant te misseyden, op dat ick daas door sou myn noem en eer verbreyden.
Loftuyting kwelt my niet, sy moet wel ydel syn, die BLTSPEL.
31 die sig opschicken wil met ander luyden pyn.
Ick wil dan in t begin uw neyging t my waerts stremmen, nadien ick uw versoeck, myn seer, niet toe kan stemmen, een schoonder mensch als ick, sou konnen syn vereert, soo haer geboden wierdt, dat gy van my begeert.
Schoon ick geen reden heb, om over u te klaegen, versoeck ick, dat gy my toelaeten wilt te vraegen, Of uw afkeerigheyt is tegens my gekant, Dan of uw hert alreets aen ymant is verpant?
Gy moet myn weygering niet averegs uytleggen, Hoe wel dat ick myn handt aen u niet toe kan seggen, Werdt uw hoedanigheyt des van myn niet veracht.
De plaets is al vervult, daer gy naer hebt getraght.
De minnaer, die gy kiest, mag sig geluckig heeten, Indien hy kan de prys van uw verdiensten weeten, die niemand beter kent als ick, en 't is daerom, dat ick heb lang gewenst te syn uw bruydegom.
Ick heb uw geest verligt, nu kont gy verder mercken, schoon gy volharden wouwt, dat gy niets uyt soudt wercken.
Soeck elders een Meestres, mijn keur is al gedaen, al seg ick u niet meer, gy kunt my wel verstaen, en op dat gy daer op niet meer soud' blyven teemen.
Sal ick met u verlof myn afscheyt van u neemen.
Hy las.
Al vindt ick niet veel troost in 't endt van uw bescheyt, bedanck ick niet te min uw openhartigheydt.
HXLAs, alleen.
Dat blauwtien heb ick weg.
Ick sal daerom niet treuren, een geek sou mogelijck, uyt spyt, syn reusel scheuren.
Ick aed by Google de wEERHAen.
Ick heb geen noot.
Danck heb myn ingebooren aert, die my voor raserny van ongedult bewaert.
Een andre schoonheyt kan myn seere scheen geneesen.
Haer suster sal misschien soo weygerig niet wesen, die staet my beter aen, mits ick haer fraeyer vindt, Hadt ick haer eer gesien, ick hadt haer eer bemint.
Eer dat dit rugtbaer werdt, sal ick het haer gaen vraegen, of myn persoon en goet de juffer kan behaegen.
Ick ben, naer dat my dunckt, soo kwaelijck niet gemaeckt, en om myn middelen werdt ick niet ligt gewraeckt.
LEONOOR, sCHALCKAERT.
LEONOOR Y schynt uw onderhoudt soo spoedig af te breecken, of u geen goet onthael, daer boven, was gebleecken.
Dies ben ick u gevolgt, op dat ick weten mag, waer die verandering uyt spruyt in uw gedrag.
Voor desen most men u met moeyte doen vertrecken, en gy sogt steets den tydt van uw besoeck te reeken.
Nu hebt gy menigmael, wat u er het was, gevraeght.
Of ons geselschap u hadt regte voort mishaeght.
Men merckte, dat gy waert geduerig vol gepeynsen, Gestadigh ongerust, hoe seer gy sogt te veynsen.
Men speurde weynig vreugdt, in uw bedeest gelaet, en gy waert nimmermeer soo weynig milt van praet.
Wanneer een minnares niet beter werdt ontfangen, blyft, dat haer weerkomst niet gewagt is met verlangen, Of dat men tegens haer yets opgenomen heeft, dat onmin heeft verweckt, en op de lever kleeft.
Die, edt by Google BLT spel.
Die, denck ick niet, dat is door agterdogt ontstoocken.
Want sy heeft nauwelijcx met ymant vremts gesproocken, Veel minder heeft sy daer een Vryery begost, waer van dat het gevolg uw hert ontrusten kost.
Wat reden hebt gy dan van Isabel gekregen, die sedert haer vertreck, tot koelheydt u bewegen?
Hebt gy, van haer bedryf, een kwaet gerugt gehoort, dat oorsaeck wesen magh, waerom gy syt gestoort?
Is 't yetwes, dat gy selfs schroomt aen haer uyt te leggen, gebruyck daer toe myn tong, ick sal het haer wel seggen, en maecken, dat gy haest genoeging daer op krygt.
Het is niet redelijck, dat yemant pruylt en swygt, SCHALCKAERT.
Mejuffer, het is waer, ick was by haer verlegen, myn overtuygt gemoet hielt myn verklaering tegen.
Ick weet wel, dat gy selfs verwondert wesen sult, als ick uytspreecken sal myn vonnis, en myn schuldt.
Wat dit beduyden wil, gaet myn begrip te boven Hoe soudt gy trouwloos syn?
Dat kan ick niet geloven, schoon gy 't bedecktelijck genoeg geeft te verstaen, soo gy niet klaerder spreeckt, neem ick dit nog niet aen.
Het is onmogelijck, dat ick sou konnen dencken, dat gy soo schandelijck uw woordt en eer soudt krencken.
Daer u myn suster heeft soo menig gunst getoont, die door ondanckbaerheyt sou werden nu geloont.
Daer sy niets heeft versuymt, om u steets te verpligten, Gy voorgenomen hebt, haer daer voor op te ligten, en hebt alleen gesogt haer oneer en haer schandt, in plaets van dat gy nu haer geven soudt de handt.
Ick hadt de meening niet uw suster te verleyden, noch uyt myn vryery, daer naer, weer uyt te scheyden.
Ick heb het toen gevoelt, al wat ick heb gesegt, myn hert sprack door myn tong, 't voornemen was opregt.
De tong, wat dat belangt, heeft nimmermeer gelogen, maer 't ondoorgrondlijck hert heeft selver my bedrogen.
Dat heeft my toen belooft, dat het volharden sou, En dat niets, als de doodt, beletten kon ons trouw.
Nu sie 'k, dat op dat lit geen staet en is te maecken, En dat men op de min syn borgtogt hoort te wraecken Dat die verseeckering is los en ongewis, Nae dien de liefde selfs noyt ecuwig duerende is.
Ged uerende den tydt dat sy heeft uytgeblven, ben ick haer toen ontvlugt, of hoeft sy my begeven!
Die eerst uyt d'ommegang van syn beminde scheydt, Heeft van verwyderingh de grondslag selfs geleyt.
Haer schierelijck vertreck van hier heeft my gespeeten.
En dat men niet meer siet, werdt ligtelijck vergeten, Het geen het oog verlieft, geraeckt haest uyt het hert, Dat door d'afwesentheyt weer ongevoelig werdt.
Uw reden syn soo slegt, dat sy sig selven schaemen, Soo verr' gehaelt, dat sy geen eerlijck Man betaemen.
Het is aleven eens of gy my hielt voor sot, en uyt kors wyl met my nog dryven woudt de spot.
Most Isabel haer moey, waer van sy veel moet erven, Niet by staen inde noot, wanneer sy lag op t'sterven?
Die haer ontboden hadt.
Het was niet uyt pleysier, maer uyt nootsaecklijckheyt, dat sy vertrock van hiet, gy selver hebt de reys haer doenmaels niet ontraeden, Terwyl gy wist wat haer 't versuym sou konnen schaeden.
Gy hebt, in tegendeel, daer toe haer aengeset, nu schynt het, of daer door uw liefde was belet.
Uw hertstogt most wel kleyn en ongestadig wesen, Die sig laet in een maent uytblussen en genesen, die soo geringen tydt niet uyt heeft konnen staen, was niet op reyne mio gegrontvest, maer op waen.
Wanneer men regt bemint, volhart men selss veel jaeren.
Men lydt en neemt gedult.
Laet dees uytvlugten vaeren, die strecken niet soo seer tot onschuldt, als verwyt, het blyckt aen alle kant dat gy ligtveerdig syt.
Hoe looslijck dat gy soeckt uw misdaet te bedecken, myn suster sal hier naer met sig niet laeten gecken.
Daer is goet regt in 't Landt, als men haer klagten hoort, sal d'uytspraeck vande Wet u houden doen uw woort.
Ten sy, dat gy van selfs weer in uw pligt wilt treden, en dat gy, sonder dwang, nakomen wilt uw eeden.
Voorkom uw schaed' en schandt, indien gy my gelooft, En wilt goetwillig doen, het geen gy hebt belooft.
Dat meer is, dat door u soo bondig is geschreven, En dat gy haer op trouw voor desen hebt gegeven.
Gy weet wel, dat sy dat sorgvuldig heeft bewaert, En dat gy schuldig werdt, soo ras sy 't openbaert.
Ick heb veel gunst, 't is waer, van Isabel genooten haer goetheydt tegens my hoeft gy niet te vergrooten.
Verwyt my langer niet het geen ick selfs beken Ick lochen het oock niet, wat ick haer schuldig ben.
Maer 'k weet niet wat gy wilt van trouwbeloften seggen, indien men my dat schrift oyt kan voor d'oogen leggen, sal ick bevestigen getrouwlijck metter daet, in weerwil van myn hert, wat daer geschreven staet.
Uw suster komt daer selfs, ick wil haer niet verwagten, gy kunt, vindt gy het goet, haer seggen myn gedagten.
LEONOOR, ISABEL.
IISABEL 'k heb soo lang vertoeft tot hy vertoecken is, om kondschap u te doen van syn ontsteltenis.
'k heb gants myn kas geleegt, doorsnuffelt al de hoecken, pa.
Ik heb papieren naegesien, en ben versuft van t soecken, maer wat ick heb gedaen, ick vindt tot myn verdriet, In layen nog in schuyf, syn trouwbeloften niet, hoe wel ick die voorheen daer in heb opgeslooten, zoo ras ick dese kast hadt tot een gift genooten Van Schalckaert, die hy my lest tot een Kermis sondt, Naer dat hy sig, met my, door dit geschrift, verbondt.
Gy sult geluckig syn, is het daer by gebleven, en dat gy hem niet hebt de leste gunst gegeven.
Ick vrees, dat hy daer voor genooten heeft uw eer, die Trouw beloften neemt, biedt selden tegenweer.
Een vesting, die begint voorwaerden aen te hooren, Naer een Belegering, is meer als half verlooren.
Een Vryster, daer een Man door schrift, sig aen verlooft, raeckt haest haer maegdom kwyt, soo zy te ras geloost.
Ach suster ick bekent, ick heb myn pligt vergeten, Schoon my de schaemt weerhoudt, gy moet het echter weten, En dienen my van raedt, ick wert helaes gewaer, tot grooter ongeluck, dat ick ben by hem swaer.
Gy hebt daer yets begost, dat u lang sal berouwen Want, naer ick heb gemerckt, hy denckt u niet te trouwen.
En als uw Moeder eens het schennis weten sal, wat sult gy dan gaen doen?
Dan naeckt uw ongeval.
Het is haer eygen schuldt, dat ick my heb verloopen, ick sag wel, dat ick noyt kon haer toesegging hoopen, ten sy van myne kant alvoorens was geschiet, yets, dat haer dwingen kon, dat sy my trouwen liet.
Maer daer door, dat gy haer hebt soecken te bewegen, daer door heeft Schalckaert ligt afkeerigheyt gekregen, die door Trouwloose hoop u heeft soo lang gevoedt, tot google BLTSPEL.
Tot dat hy, naer syn sin, syn lusten heeft geboet.
Nu kryg ick meerder ligt, als door syn duyster spreecken, waer door hy tegens my bewimpelt heeft syn streecken.
Het blijckt aen alle kant, dat gy bedrogen syt, verwagt syn inkeer niet, gy syt uw vryer kwyt.
Gy hoeft oock op het schrift geen langer staet te maecken.
Ick vrees, dat hy daer weer heeft weten aen te raecken, en 't is waerschynelijck, dat my die meening geeft, mits hy het heeft ontkent, dat hy 't gegeven heeft.
Soo hy wil lochenen, en den trouloosen speelen, daer hy wel beter weet, sou het my niet veel scheelen, naer dat syn valsheyt blyckt, al scheyde hy daer uyt.
Wat goede dagen kan ick wagten van een Guyt?
Het swellend' schortekleet dat my sou konnen krencken, maeckt, dat ick wenschen moet, dat hy sig sal bedencken.
Indien ick voor de vrees van kraemen was bevrydt, En het wil overgaen, scholdt ick hem selver kwyt.
Soo gy 't papier weer vindt, sult gy hem konnen dwingen, Om het bestant te doen, soo hy daer uyt wou springen.
Maer soo t verlooren is, of in syn handt geraeckt, verbreydt gy selfs uw schandt soo gy het rugtbaer maeckt.
Ick moet uw slorsigheyt in dese saeck misprysen, Dat gy verwaerloost hebt den dwang van uw bewysen, want een gewisse, dat syn woordt en eedt vergeet, Wanneer het pleyten moet, geeft om geen valschen eedt.
'k heb soo veel sorg daer voor, als 't moglijck is, genomen, en sonder tovery heeft hy dat niet bekomen.
Ick heb geen haeppering gevonden aen myn kast, het werck is hegt en sterck, de deuren sluyten vast.
Hier is geen smit geweest, die t slot heeft opgestoocken, en nergens siet men yets gebogen of gebroocken.
Soo dat daer uyt weerom most komen voor den dag, de wEERHAen.
Al wat, voor myn vertreck, daer opgesloten lag.
Gy hadt uw eer soo ligt behooren niet te waegen, hadt gy die regtevoort hem nog niet opgedraegen, Dan was het even eens, of gy dit vondt of niet, En bleeft in uw geheel, schoon dat men u verliet.
Maer nu gy buyten t spoor syt vande deugt geweecken, sal yder een de spot, met uw verdriet, nog steecken, en door de gantsche Stadt, sal men u roeppen uyt Voor een gebroocke pot, of voor een vuyle Bruyt.
Al wat men niet en weet, daer sal men niet van spreecken.
Daer syn wel andere, daer 't noyt aen is gebleecken.
Men vindt voor 't voorhooft niet van elck geschreven staen, wat dat sy heymelijck voor desen heeft gedaen.
Die niet verraeden werdt, kan haest een packje losen, En werdt al evenwel voor reyne Maegt gekosen, Van ymandt, die niet is nauwkeurigh van gemoet, En sig verlocken laet door haer gesigt, of goet.
Als ick myn swangerheyt niet langer kan bedecken, sal ick naer Waeterlandt, om 't uyt te sweeten, trecken, en als ick daer een Min aen 't wurmpjen heb bestelt, en weer te voorschyn kom, werdt daer niet van gemeldt.
Soo langh de jeugdt van my, nog schoonheydt, is geweecken, geloof ick, dat my noyt een Vryer sal ontbreecken.
Als ick myn aengesigt eens inde spiegel kyck, dunckt my, dat ick voor geen van myn gebueren wyck.
Een vlackjen op myn rock en sal my niet bederven.
Gy syt een lugthart, en gy sult een lugthart sterven.
Indien ick my bevondt in uw verlegen staet.
Men wiert het haest gewaer aen myn beschaemt gelaet.
't gemoet sou myn bedryf doen blijcken op myn kaecken.
Ligt sal ick oer als gy, nog aen de man geraecken.
Te Google BLT spel.
Te veel voorsigtigheyt belet.
Die waegt die wint.
Maer die te veel omarmt beswaerelijck verbindt, en die sig heeft gebrandt, behoort het vuer te schronen.
Swyg Leonoor, ick sie Heer hylas naer ons komen.
Wie weet, of hy my niet syn dienst begeert te bien, flus heeft hy my somtyts bekoorlijck aengesien.
Toen heeft hy my syn hert ootmoedig opgedraegen, maer om Heer Constantin heb ick het afgeslaegen.
Gy waert in huys gegaen.
Te meer heb ick gelijck, die Weerhaen, als gy weet, is wat veranderlijck.
Een vogel van dat slag moet men ten eersten knippen, en maecken hem soo vast, dat hy niet kan ontslippen.
Hy komt ter regter tydt, heeft hy wat goets in 't sin, om de gelede schae te boeten van myn min.
LEONOOR, ISABEL, hylas.
HYLAS tot Leonoor.
Ejuffer, ick versoeck, dat gy my wilt verschoonen, dat ick uw suster kom, in uw by wesen, toonen, dat haer behoorlijckheyt myn oogen geeft geraeckt, hoe wel ick naer uw gunst te voren heb gehaeckt.
Maer nademael gy my niet waerdigh hebt gevonden, Om door een Huwelijck aen u te syn verbonden, vertrouw ick, dat gy my sult houden buyten schuldt, En dat gy my, by haer, uw voorspraeck leenen sult.
Ick hoop, dat sy van my verdiensten sal ontdecken, daer door ick heb uw sin op my niet konnen trecken, dat, in haer oordeel, het niet strecken sal tot kwaet, dat de WEERHAen.
Dat ick haer geven wil, het geen gy hebt versmaet.
Gy beyde syt soo schoon, soo wel gemaeckt van leden, soo geestigh van verstandt, soo vol aenminnigheden, dat yder, die daer van tot kennis is gerogt, sou wenschen, dat syn borst twee herten hebben mogt.
Tot Isabel.
Had ick, schoone Isabel, u vroeger kennen mogen, En eerder hadt aenschouwt de straelen van uw oogen, soud' ick al overlang uw Minnaer syn geweest, En hadt u dan verklaert voogdessc van myn geest.
Maer 't nydige geval heeft syn genoegt genomen, Om door beletselen dat altyt voor te komen, Soo dat ick u van daegh heb d'eerste mael ontmoet, En naer uw wederkomst met kennis heb gegroet.
De liefde wil door my de Werrelt kenbaer maecken, hoe schierlijck dat syn schigt een boesem kan doen blaecken maer 't vuer is alsoo groot, dat ick in my bevindt, als van een ander, die heeft jaer en dagh bemint.
Ick weet, dat ick aen u geen diensten op kan tellen, Die 'k op de reeckening kan van vryadje stellen, het is myn ongeluck, dat ick niet heb verrigt, waer door ick uw gemoet, tot nog toe, heb verpligt.
Maer dat ick heb versuymt, beloof ick in te haelen, En door verdubbeling van yver te betaelen, Soo myn hoedanigheyt aen u behaegen kan, soo daenig, dat gy my verkiesen wilt tot man.
Eer dat myn suster u haer antwoort sal verleenen, nadien myn Heer in syn voorreden schynt te meenen, dat ick gebelgt sou syn, om dat hy my verlaet, En dat syn min van my strax tot haer overgaet, Moet ick, wat my belangt, alvorens openbaeren, sy kan, soo 't haer belieft, haer sin daer naer verklaeren.
De vrientschap bindt ons meer als het gemeene bloet, dies zed by Google BLTSPEL.
Dies ick haer noyt beny 't geluck dat haer ontmoet.
Ick sou gewillig haer een Vryer overgeven, al was 't schoon, dat myn hert niet elders wierdt gedreven.
Maer nademael het op een ander is gehegt, gelijck ick u, niet lang geleden, heb gesegt, sal ick u regtevoort, uyt danckbaerheyt, doen mercken, dat ick genegen ben, uw voordeel uyt te wercken.
Myn suster, soo gy hebt myn voorspraeck oyt verhoort, versoeck ick, dat gy hem nu geeft een gunstig woordt.
En dat gy toonen wilt, dat gy niet wilt verwerpen, een hert, dat sig aen my heeft willen onderwerpen.
Neem op uw reeckening syn sorgen en den tydt, Die hy verlooren heeft, toen hy my heeft gevrydt.
Op dat hy speuren mag, dat ick niet ben verbolgen.
Ick ben soo seer gewent myn susters raedt te volgen, dat ick vergeten wil, wat dat gy dencken sult, indien uw wensch, door my, soo schierlijck werdt vervult.
Schoon uw persoon genoegh behaegen kan myn sinnen, En my gelooven doet, dat ick u sal beminnen, verseecker ick u niet, dat daetelijck myn hert, Door uw genegentheydt gelijck ontsteecken wert.
Men kan 't, soo ras men wil, tot liefde niet werwecken, Al kan men t'aller u'er een huwelijck voltrecken.
Maer dat daer aen ontbreeckt, werdt naderhandt verrigt, Door d'onderdanigheyt vande beloofde pligt.
Soo gy dan met my syt gesint in d'echt te treden, Moet gy myn Moeder oock alvorens overreden.
Ick sou veergeefs aen u beloven dese handt, Soo sy daer naer niet wil goet keuren het verbandt.
't geval, gelijck het schynt, wil u geluckig maecken, En vorderen uw saeck, myn Heer, ick sie haer naecken, Indien het u behaeght, kont gy haer doen verstaen, Wat gy van my begeert, en hoe wy saemen staen.
VIERd by google de wEERhaen.
42 VIERDE TOONEEL.
VROUWSORGHART, ISABEL, LEONOOR, hyLAS.
Hy las. erwaerde Vrouw, ick kom ootmoedig aen u vraegen, of myn persoon en goet u sal genoeg behaegen, dat gy het Huwelijck gewillig toe soudt staen, dat ick met Isabel sou wenschen aen te gaen.
Ick hoop, dat ick haer, daer sal konnen toe bewegen, soo ras sy van u heeft daer toe verlof gekregen.
Sy weet, wat dat haer pligt aen u verschuldigt is, Eer dat sy treden durft tot die verbintenis.
Gun, dat ick mag aen een verbinden ons geslagten, ick sal dat voor veel eer en vergenoeging achten, en aen u danckbaer syn, soo gy my waerdig vindt, dat ick door d'gelyken bant genieten mag uw kindt.
Ick sal, gelijck een Soon, u steets ontsien en eeren, En schicken myn gedrag altyt naer uw begeeren.
Soo dat gy niet als vreugt sult speuren in ons Trouw, en nimmer syn gekwelt door eenig na berouw.
Heer hylas, door de saeck die gy komt aen te bieden, sal aen myn dogter oock geen minder eer geschieden.
Ick houd' uw bey te gaer malkanderen gelijck, En ken uw afkomst, des hoef ick geen naeder blijck, Waer door het nodig is, dat verder te beduyden.
Uw ouders syn geweest fatsoenelijcke luyden, die door de Koopmanschap geraeckt syn aen veel goet, haer handel was opregt, soo wel, als haer gémoet.
Dies ick geen reden heb, de voortganck te beletten, maer om dit Huwelijck behoorlijck voort te setten, dunckt my nootsaeckelijck, dat het Heer Waermont weet, Het is uw Oom, die heeft veel forg voor u besteedt.
En wiens naelatenschap gy naer syn doodt moet wagten.
Geef hem daer kennis van, eer gy wilt verder tragten.
Op dat den ouden Man u naemaels niet verwyt, dat gy vergeten hebt, wat gy hem schuldig syt.
Soo ras my blijcken sal, dat hy het goed sal keuren, laat ick uw Huwelijck met Isabel gebeuren.
Ick ben door uw bescheyt verpligt, en soo voldaen, dat ick op staende voet nog naer myn Oom sal gaen.
Vrouw SORGHART, LEONOOR, ISABEL.
VROUw SORGHART tot Isabel.
'k danck den hemel, dat ick niet meer hoef te vreesen, dat Schalckaert eyndelijck uw sinnen mogt beleesen.
Gy syt een losse Meyt, nogh jong en onbedagt, die my vaeck heeft gekost een ongeruste nagt.
Nu schynt het, dat ick u met eeren kwyt sal raecken En dat voor uw gedrag ick niet meer hoef te waecken.
't geduerige geloop van Schalckaert wierd' ick moe, en ick stae het verioeck van Hylas liever toe, om dat hy rijcker is, en meer geschickt van leven, daer dese door de Stadt veel grillen heeft bedreven.
Soo dat hem yder een hier voor een ligtmis kent, die sig tot eer nog deugt van jongs op heeft gewent.
En evenwel uw hooft scheen naer hem seer te hangen, dies ick bekommert was voor averegtsche gangen.
Maer Moeder, hebt gy dat van my wel oyt vertrouwt, daer gy myn ommegang hebt dagelijex aschouwt?
Meent gy, dat ick myn eer ligtvaerdig sou vergeten, en dat ick van myn pligt de lessen niet sou weten?
Uw voorbeeldt en gedrag heeft ons dat niet geleert.
Schoon dat hy meenighmael tot onsent heeft verkeert.
Ick mogt al evenwel die ligte vendt niet lyden, en om syn moeylijckheyt te schuwen en te myden, heb ick met voor beraet den toeval aengevat, Om naer myn Moey te gaen, die my van nooden hadt.
Die diergelijcke waer, als ick, heeft ingeslagen Moet sonder tyts versuym, die martsgang overdraegen.
Geluckig is hy, die daer sonder schandt afraeckt.
Laet ons nu binne gaen, en sien wat men daer maeckt.
AGNIEt, LECKER.
Wel lecker, leeft gy nog, LECKER.
Wat s u daer aengelegen?
Wat grillen, malle geck, syn in uw kop gestegen, om soo voor by te gaen?
Ick heb voor u geen praet.
Wat heb ick u gedaen, hoe syt gy nu soo kwaet?