floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
So gy My hier in niet gelooft, so moogt gy vry gelooven Al ’t geen wat u belieft; maar ’k seg u daar en booven, Dat so gy my mijn eer nishandelt, dat ik al Uw wreedheid aan ons bloed, na waarheid, melden sal.
schaam u wat.
My dunkt, ik hoor op ’t bekken klinkken Van een stads roeper.
Laat ons luistren.
Stads-roeper, met een kooper bekken uit, en, daar op geslaagen hebbende, roept: Is ’er iemand, die een schilderytje in een goude blaaw-gemailjeerde kas, rontom met diamanten beset, gevonden heeft, die breng het we- derom aan die persoon die ’t na geconterfeit is, de welke het van daag op het plein van VVithal heeft verlooren; men sal hem tien Ia- kobussen vereeren tot een drinkpenning.
,,Hier sal ’t stinkken ,,Voor ’t Heerschap.
,,Hoor je ’t wel?
,,Ia klaar, en met bescheid, ,,Dit is van Lidamant verstandig aangeleit.
,, Speld’ ik u niet, dat hy ons sow behulpsaam weesen?
,,So dra mijn klaght hem trof.
Doe op dan sonder vreesen.
Doe op.
Mevrow... Dia.
,,Ialoerse achterdocht, ,,En ydle vrees!
de eer houd haar gemoed verknocht.
Telame luistert Tomire wat in, waar op Tomire binnen.
IK sie dan, suster, uw onnooselheid in ’t vryen, Dies kom ik u mijn sculd en misverstand belyen.
Schoon gy misbruikt uw macht, en t’onrecht my beticht, So denk ik echter aan mijn susterlijkke plicht.
Een eedle dochter, welgebooren, draagt de smarte Haars noodlots met een kloek en onbeweeglijk harte; Maar die manier van doen, dat gy u selven maakt Tot een tyran van my, een yder in u wraakt.
Ik merk, dat men alom met uw beleit gaat spotten, En houd uw handel voor een kluchtspel van de sotten.
Doch, spijt uw streng onthaal en breinsgebreekken, door De welke uw ontsag haar luister gants verloor, So min ik u doch, en vergeet uw hardigheeden.
Maar seg, waarom gy my hier so bewaart en sluit?
Weet, so my iemand wow verbinden tot sijn bruid, Dat ik, spijt al uw wacht, u sow doen sien, eer lange, Dat nooit een dochter sit, als met haar wil, gevange’.
Gy kunt ons lichaam wel sijn vrydom weigren, maar De wil en kunt gy niet verkrachten.
’t Is dan waar, Dat gy gekeurt word een jaloers’ en trotse broeder.
Gy sluit haar slimmer als een vader of een moeder.
Geen bedelaarster stond soo ’n huwlijx leeven an; Voor my, ik seg, weg, weg, met een’ jaloersen man.
Ia, Lise, so ik u mijn reeden quam te uitten, Gy soud de eerste sijn, die haar de deur soud sluitten; Want dat ik haar bewaak, en sorg draag voor haar eer, Daar hangt mijn eer ook aan.
verdenk my dan niet meer.
Ia, ’t is hier wel ge-eert.
Gy stelt aan alle kanten drie starkke deur-trawwanten Die ik noch flusjes met vermaak en handgeklap Smoor-dronkken hoorde, en sag ronkken op de trap.
Te toonen, dat men wel uw schildwacht had ontkomen, Indien men geen vermaak in ’t lachchen had genoomen.
NU wel Tomire?
’k Heb sijn beeld hem weêr gebragt; En sonder drinkgeld.
’t Is te wonder wel bedacht.
So gy ’t ontfangen had, ik deê ’t u wedergeeven; Want nu hy ons in rust en sorgloosheid doet leeven, Schonk ik hem liever iets, als dat ik iets ontfing.
Mijn Heer, een Edelman, die hier wat wandlen ging, Wenst u te spreekken.
Uit wiens naame doch?
Uit naame Van Schotlands Amiraal.
Sijn Paagjes altesaame In blaawwe lievery, ses peerden leiden, met Fluweele blaawwe kleên bedekt.
Gy breekt de wet Van achtbaarhied, dat gy dien Heer so lang deed wachten.
Seg dat hy intreê, en ’t niet duide voor misachten Dat hy wat toefde.
Sie, daar komt hy met sijn praal.
Philippien, als een Stalmeester, met gevolg van ses Lakkeyen en ses peerden in blaawwe lievery met geel geboort.
UW hooggeboore Neef, mijn Heer den Amiraal, Heeft my met deesen brief tot u, mijn Heer, gesonden.
’k Ontfang die blijdelijk en blijf mijn Heer verbonden.
Sijn niew Stalmeester schijnt u onbekent.
Mijn Heer Stalmeester, welkom hier.
Gun dat ik heb de eer Van aan Mevrow mijn dienst te bieden, wijl uw oogen Aan ’t leesen sijn, en dat ik haar sal vraagen moogen Hoe haar gesondheid vaart.
Mijn Heer Stalmeester, gy Vermoogt dit veilig, ga, besoek, en spreek haar vry.
Haar schoonheid meer is, als ’t gerucht wel heeft beschreeve’.
Onthaal hem Suster, als Stalmeester van ons Neeve.
Ontfang een groetenis met dit geschenk Mevrow In diep’ ootmoedigheid.
tegen Lise.
,,Hoor Lise, ik vertrow ,,Dat dit de Kramer, die my ’t beeld flus gaf, sal weesen.
Lise tegen Dia.
,,En is hy ’t niet, soo sweemt hy wonder na sijn weesen.
,,Hy komt van Lidamant, of ik verstaatme niet.
’t Is onverwacht!
leest de brief, met verwondering.
,,So dit van Lidamant geschied, ,,So munt die middel uit, als vol scherpsinnigheeden.
Hoor Suster, dits de brief vol beleefde reeden.
Telame leest de Brief.
Mijn Heer en waarde Neef, IK voel my oneindeig aan Uw Edt.
verbonden ter saakke van de goe- de diensten, die uw Edt.
my beweesen heeft.
Ik sende uw Edt.
hier mijn Edelman en Stalmeester Fielebeert, met ses jonge peerden, die de schoonste sijn, diemen in onse bergen van Schotland vind.
Inge- valle het huwelijk van de Koninginne voltrokken word met den Broeder van den Koning van Vrankrijk, waar van de geruchten hier stark getuigen, so sal ik ’er uw Edt.
in vergeldinge noch veel gaawwer in tournoyen laaten toekomen.
Maakke meede self staat van soo een uitsteekkende feestdag in persoon te koomen verheerlijkken, om uw Edt.
alsdan met levendige stemme te moogen verseekkren, dat ik ben Mijn Heer en waarde Neef, Uw Wel- Edts.
ootmoedige en seer verplichte dienaar d’AMIRAAL VAN SCHOTLAND.
P. S. By gebrek van mijn persoon send ik Uw Edt.
deesen Edelman Fielebeert, die een aansienlijk Heer is, en onder mijn aangetrowt maagschap: also hy deese peerden self heeft opgebragt, en weet hoemen die handelen en dwingen moet, so kan uw Edt.
hem so lang houden, tot hy uw Edts.
Stalknecht in de sorge voor deese beesten sal hebben on- derrecht.
Die gift getuigt de macht van een vermogend Heer.
En onse Neef doet my, onweerdig, te veel eer.
Men sie eens Suster, hoe die peerden ons gevallen.
Hier staanse alle ses.
Men doet die daadlijk stallen.
Waar van de voorsorg, u mijn Heer word aanbesteed.
I. Lakkey uit.
Lakkeyen!
datmen voort de rustkoets maak gereed, Mijn Heer is licht vermoeit.
Neen Heer, hier by uw buuren Sal ik so daadlijk een gemeubelt huis gaan huuren, En dat ontrieft u minst.
Neen seekker, dat is mis; Mijn Heer sijn herberg sal hier weesen, daar hy is.
Ik derf ’t gebod van u en d’Amiraal niet schennen.
EN sieje wel dat ik hem daadelijk kon kennen?
Laat ons dit kasje nu eens open doen.
Daar leit Een brief in.
Sonder meer.
men hoor eens wat het seit.
Diana leest.
Aanbiddelijkke Diana; DE onrechtmatige wreedheid, die uw jaloersen Broeder seer hals- sterk dagelijx tegen uw Edt.
uitvoert, heeft my gedwongen dee- se middel te bedenkken, waar door ik uw Edt.
soude moogen doen blijkken de oprechte liefde die ik t’uwaarts gevoele, schoon deselve niet dan uit een verçiering sijn eerste oorsprongk nam.
Indien Gy u alle verdre overlast wilt onttrekken, so volgt den raad van deesen mij- nen gaawwen en getrowwen knecht, dewelke, sonder uw Edts.
eere te quetsen, sal middel vinden, om uw Edt.
te doen sien het leevend wee- sen van een beeltenis, die gy, als uw Edt.
niet onaangenaam, wel hebt moogen lijden.
Endelijk, gelooft, dat ik, om tot deese glorie te ge- raakken, vrywillig waagen sal mijn leeven.
LIDAMANT.
Ia, Lise, ’t is hy self, ik kan geen twijffel vinde’.
Sijn liefde schijnt vol drift.
Waant gy, dat hy my minde?
twijffelt gy, daar hy dit alles onderneemt?
En so hy veinst, dunkt u mijn onrust dan wel vreemd?
Maar mint gy hem Mevrow?
Ia, sou ik hem niet minnen?
Wat proeven eist gy dan van sijn ontsteekke sinnen?
Hy waagt het alles om Mevrow te helpen Dia.
Maar, Hier staan de wachters noch, en hoe bedriegt men haar?
Ook is ’t maar een wedding, en een liefd van avond-uure.
Moet ik gelooven, dat die waar is, en sal duure’?
Een die eerst minne veinst in ’t einde recht bemint.
In ’t kort, het min-spel is vol sorghelijk bewint.
Dat niemant speelt, of moet voor ’t minsaam hart beswijkken.
Dus doet de Minne-god sijn pijle krachten blijkken.
NU magmen spreekken, nu ’t rontom hier veilig is.
Ik heb uw brief verstaan; maar mijn gevangkenis, Die groot is, en waar van u kunt getuigen strekken, Maakt dat ik noch altans sijn eisch niet kan voltrekken.
Gy kunt Mevrow.
Ben ik, op ’s broeders woord, Altans niet in uw huis?
Spreek dat ons niemand hoort.
So noch uw kloekheid is, als voormaals, onbesweekken, So sult gy deesen dag sijn jaloesy sien wreekken.
Maar hier wordt d’eer gewaagt.
Ik sloeg ’t hem toe Mevrow; Men moet wat waagen, als men minnen wil om trow.
Mijn broeder is vol sorg.
Ik sal de saak wel klaaren.
En so de saak mislukt, so stremt mijn bloed in d’aâren.
Hebt gy een Tuin Mevrow?
Van hier af sie je die.
Die kans so schoon schijnt, dat ik ’t half gewonnen sie.
Ik sal het werk dan voor mijn Heer so wel bestieren, Dat hy hier in kom.
Door deese poort.
Tomire Scheit van de deur niet af, maar houd sijn vaste steê.
Seg door de schoorsteen, baas, so spot je daar niet meê, Want buiten, dat de deur in ’t nachtslot is geslooten, So staan drie wachten daar.
Door swarte konstgenooten Betoovertmen het graaw.
Ik val dan op uw zy, En waag my op uw trow; en so het schort aan my, En so my Lidamant komt ongeveinst te volgen, So vrees ik hem niet meer, maar min hem onverbolgen.
VIERDE HANDELING.
Uw veinsen is verkeert in waarheid door de tijd?
Gy raakt dan al uw schat, uw rust, en vryheid, quijt?
Ia, ’t hart is my ontrukt.
Het daaglijx minnepeinsen Schenkt my met hartewee de vruchten van mijn veinsen.
De Liefde, die alom door d’oogen van Diaan In seegepraalen leeft, heeft ook mijn hart verraân, En overweldigt door haar schoonheids toverijen.
Ik liet mijn wapens door haar soete handen glijen.
Haar beeld, door listen haar onthaalt, staat, hoog gelieft, Met trekken als een vuur in dit mijn hart gegrieft.
Sy houd uw beeld uit gunst, sy antwoord lieve woorden, Waarom dan klaagje, dat de Liefde u komt moorden?
Ik voel mijn pijn maar half, wijl ik het ander deel In openhartigheid met u, mijn halsvriend, deel.
Ik vrees haar Broeder, dien jaloersen, booven maaten; Maar mag ik my op u, en op uw hulp verlaaten, So ducht ik geen gevaar.
Maar sie daar ’s Philippien.
TWEEDE TONEEL.
Wat liep ik op en neêr, eer ik u kom te sien.
Wat maakj’ons niet al wijs.
Wat wonders selje hooren!
Dat wonder moet ik u stil luisteren in d’ooren.
Tut, tut, spreek maar luit op.
Akaste Is als een van ons tween, en als mijn tweede ik.
Weet dan, dat toen ik bragt de peerden by Telame, Ik toen ook aan Mevrow uw briefje gaf, met naame Diaan.
Die ’t wel ontfing?
So wel, dat sy misschien U noch hoopt t’avond in haar Broeders huis te sien.
Hoe Philippien, dat sijn onmoogelijkke saakken, ’t En sy gy my door konst onsichtbaar weet te maakken.
Ik weet ’er raad toe, Heer, verlaat u maar op my.
Een schoon verlaaten, want uw onmacht staat ’er by.
Spreek sonder boert, en seg my sonder jok of loogen, De saak, waar gy op roemt, is die in uw vermoogen?
Ia, luister, ik sal u doen weeten, wat ik ken.
Gy weet, dat ik in ’t huis van Heer Telame ben Geherbergt, daar my elk eert als sijn bloedverwante.
Denk nu, of ik u daar niet in een hoek kan plante?
Maar Philippien, de poort is dag en nacht bewaart?
Heer, voor een hooveling, sijt gy vry dom van aart, Niet siende, dat ik elk met schelmery betaale.
Men praamt my t’huis, om daar mijn reis-goed in te haale’.
Waar toe men my dan moet de grootste koffer doen, Daar ik u heimlijk in opsluiten sal.
’t vermoên Op geen bedrog is, en ’t bedrog doch schuilt ’er onder.
Niet schijnt ’er voor uw geest onmoogelijk, dat ’s wonder.
Akaste, so hy wow, most hier de kruijer sijn.
Hy lykt wel, met verlof, een kruijer, na de schijn Van sijn breê schowwers en stark ruggebeen.
Ik segge Datmen op sulk een man een last sow durven legge’.
So ik goedhartig u kan dienen, spaar my niet.
Mijn armen offer ik, hoedanig gy ’t gebied.
Die vriendschap ging te hoog.
my dunkt, ik liever waagde Die inkomst heel alleen.
Indien mijn Heer behaagde Van my gekruit te sijn, ik sta, als kruijer, reê.
Mijn Heer, laat hem ’t vry doen, het slimmert ’er niet meê: Want so een plompe bok de wegen eens omwende, En wierp u in de slik, was niet het spel ten ende?
Men waag dit werk niet met een plompert of een gek.
O neen, het koste licht, mijn Heer, uw beste nek.
Sla toe de koop, en keur sijn kruijer-ampt van waarde.
’k Sal uw geboode dienst met schaamte dan aanvaarde.
EN sonder na de markt te senden?
Ia, ik bid Besorg slechts, datmen haast aan d’avond-maaltijd sit.
Valere, onse vriend, daar op wy ons vertrowwen, Sal, sonder omslag, u en my geselschap howwen.
Ik stelle my met uw gewoonlijk maal te vreên.
Let, Heer, niet op ’t onthaal, maar op het hart alleen.
Het word dan tijd vast, om hier order toe te geeven.
MEvrow, uw suster, weet, mijns oordeels, wel te leeven: Daarom so dunkt my dat de Ridder Lidamant Heel geklijk heeft gewed.
Ik heb aan alle kant Daar jegens wel voorsien.
Hy kan ’t onmooglijk winnen.
En echter baart my dit bewaaken swaare sinnen.
Dies als ik eens de moeit’ en sorg daar over schat, So wenst’ ik waarlijk, dat ik noit gewed en had: En buiten dat ik dit gewed heb tegen reede’, So twijffel ik niet, of de weerelt gekt ’er meede.
Gy sijt mijn vriend, mijn Heer, en veins doch niet voor my; Maar geef my op dit stuk uw raad en oordeel vry.
Vertelt niet yder een op wagens en in schuitten, Dat ik uit jaloesy mijn suster op doe sluitten, En handel haar te wreed?
’t Gaat so al toe.
Maar Heer, Had ik een suster en aldus gewed, ik sweer, Om van die wedding eens een loflijk eind te krijgen, Dat ik die praaters sow, eer’t morgen was, doen swijgen.
ik sow haar huwen doen.
’t is tijd.
En dus raakt Lidamant sijn malle wedding quijt.
Die middel stopt de mond van al die qualijk spreekken.
Dus sult gy u op hem van alle opspraak wreekken.
Dat dacht ik ook.
daarom so ’k iemand, goed van aart, Gevonden had, waar deur mijn eer kon sijn bewaart, En die bemiddelt was met geldrijkk’ achtbaarheeden, Sy was met kort verdrag al lang ten echt getreeden.
Mijn heer Telame, gy kent mijn geboorte, en Mijn leeven, en gy weet, hoe ik van middlen ben; Dat ik my opdroeg aan uw suster?
Heer Valere!
Mijn Heer, van huiden af ik u, als Broeder, eere.
Mijn liefd’ en vriendschap sijn gesamentlijk gegroeit: Doch schuldig’ eerbied heeft mijn hart en tong geboeit.
Ook wijl gy nimmer quaamt uw siels-geheim verklaaren, So heb ik u mijn vlam niet derven openbaaren.
Maar, siende nu, dat al uw rust en welvaart leit In ’t huwlijk van Diaan, uw Suster, so verbeid Mijn tong niet, maar ik derf Voor reukkeloosheid keurt) haar tot mijn bruid versoekken.
Mijn Heer, sy is voor u, ik schenk haar tot uw bruid.
En twijffel niet: dus raakt de malle wedding uit.
Dat ik uw handen kus, als dankbaar, heer Telame, Voor ’t onverwacht geluk, dat ons hier bind te saame’.
DE Heer Stalmeester bonst vast louter op de poort Met noch een kruyer die veel vracht kruit.
Sonder ’t woord.
Van u, mijn Heer, derf ik de poort niet open sluitten.
Is hy geen huisgenoot?
hy haalt sijn goet van buitten.
Maar Heer, de kruyer?
Al so dra die is ontlaân, So tast hem over al en laat hem dan weêr gaan.
Een schraandren vyand moet men nooit te vel vertrowwen.
’t Geld van verraders kan niet weinig onheil browwen.
Sy is ’er ook die singt.
Laat vry de Sangster in.
tegen Val.
Die dint hier tot vermaak van uw en susters min.
Want so swaarmoedigheid haar moogelijk quam raakken, So sal ik haar met die gesangen wat vermaakken, By onse hof-fontein, daar d’echo weerklank geeft, Tot driemaal toe, van ’t geen elk voorgesongen heeft.
So haast sy nadert, en in ’t weesen toont misnoegen, So sullen wy ons met die Sangster by haar voegen.
Maar sie, daar komt sy self.
Sangster.
SO veel ik merkken kan So schijnt het, broeder, dat gy legt op singen an.
Ia Suster, t’uwer eer.
,,Gesang alleen kan slisse’ ,,De droefheid, die ik ly in mijn gevangkenisse.
Wat doet de Ionkker, heeft die al geavondmaalt?
Hy schikt sijn koffer, die hy daadlijk heeft gehaalt.
Men toef sijn komst.
Hy seit geen eeten te begeere’.
Men ga dan.
,,Suster, seg, wat dunkt u van Valeere.
Hy is een deftig Heer.
Hy acht u veel.
gewis.
En wilje, ’k wed dat hy van daag uw bruigom is.
Die trow-vlaag quam te dra.
Om d’eer niet te verliesen, Wilt hem... Dia.
Al sachjes.
Voor uw bruidegom verkiesen.
altemaal binnen.
Akaste in schijn van een Kruyer.
Waar is de koffer?
Wel, hoe vraag jy dat so net?
Ik heb ginder in de kamer neêrgeset.
Sijt gy al wel betaalt?
Wat munt?
laat kijkken.
Een goede schelling.
nou vaar wel.
So niet te wijkken.
Laat eerst je beurs eens sien.
en heb je daar niet in?
Wel ouwe grijn, kapoen, wat heb je in je sin?
Dat jy my ondertast?
Ik heb wel hooren melde’ Dat hier de jaloesy de herssenen ontstelde Van meester en van knechts, en dat men leeft in schroom Voor liefd’, op dat ’er doch geen vryer binnen koom.
Het is geen kleene saak een Iuffer te bewaaren.
Een, die jaloers is kan sijn leeven niet welvaaren.
Maar voelt bloed-striemen van sijn eigen geessel-roe.
Wel hondsfot, hoe’s de wind?
hou jy je bek niet toe, So sel ’t hier daagen.
Iy my ’t spreekken te beletten?
Belet de hoorens maar, die ik op jou kom setten.
stoeijende weg.
Lidamant in een koffer.
NU schijnt hier alles klaar.
Help my dan uit de kist.
Met sijn hoofd en eene arm uit de kist.
Kruip in, ik hoor geraas.
O heemel!
wat is ’t?
Kruipt weêr in.
’t Is niet.
Help my dan uit.
Half weegen uit de kist.
De Duivel komt, kruip onder.
Neen: ’t is een rot, die langs de bank loopt.
Hoor ik donder, Lise maakt gerucht aan de deur.
Of Lise aan de deur?
Doe op, en helpm’er uit.
opent de deur.
kruipt uit de kist.
Lise uit.
Wat ben ik bang geweest!
’t Most haring sijn, of kuit.
Is ’t mooglijk, dat gy deur de wacht hebt kunnen koomen, En sonder dat men u gesien heeft of vernoomen?
Men sal u flusjes wel vertellen, hoe het leit, En niet ondankbaar sijn voor uw gedienstigheid.
In deese koffer quam ik hier.
Wie kan ’t gelooven!
Gy hebt my wel gediend.
Ik dank u, en daar booven Ontfang die Diamant, soet hartje, op het woord Van Philippien, en dien my verder, daar t behoort.
Ik heb u niet gedient, maar diende uw verdienste.
Ik was geloont, eer gy my loond’op ’t onversienste.
Die sprong is sorglijk en onmooglijk schier geweest.
Niets is onmoogelijk voor een kloekmoedig geest.
Sal ik Diaan niet sien, daar my ’t geluk toe porde?
Ia Heer, en sonder self van ’t volk gesien te worde’.
Hoor hier dan, wijl men thans ter tafel dient het ooft, So sluip in stilte met een neêrgeboogen hoofd De tuin in, daar ik u een heining sal vertoone’.
Van waar gy ongesien sult kunnen sien uw schoone.
O Liefde!
help my in dit minnelijk gevaar!
Grijp moed en hoop mijn Heer, de baan is immers klaar.
Tot hier toe gaat ’et wel; nu moetj’er niet meê gekken.
Maar so men my ontdekt.
Geen mensch kan u ontdekken.
Maar Heer, daar diend niet veel gerochchelt, noch gekucht.
Sie daar ’t vertrek, verschuil u daar.
Ik sal ter vlucht Mevrow gaan melden, waar gy achter sijt gedookken.
Kom gaanwe Philippien, genoeg hier van gesprookken.
Mijn hartje volgt u, maar mijn voeten blijven staan.
Ik.. ik.. Lise.
souje wel verlieft sijn?
’t Is geraân.
Gy sijt het aanbeeld van mijn liefde.
Waart g’een kramer Als flus, dan keurd ik u, mijn man te sijn, bequamer, Dan had ik noch wat lucht op sulk een Bruidegom.
Maar nu gy treed, als een Stalmeester, die alom Gestrikt, gepluimt is, en gevolgt van ruiterye, Nu buig ik voor uw oog, en sidder voor uw vrye.
Want Lise, die niet meer als Kamenieren kan, Was maar een ondier voor soo ’n Schotsen Edelman.
Een struif jou gekje.
voel mijn pols eens.
al mijn adren... Lise.
Swijg, swijg, verhoetel ’t niet, ik sie ’t geselschap nadren.
Diana en Lise saamen fluistrende.
de Sangster.
Lidamant onsienbaar achter de heining.
DIe tuin is net gewied en wel gehandhaaft.
schielijk uit Tel.
omsiende.
Heer Stalmeester, welkom t’huis, waarom quaamt gy niet, eer Wy avondmaalden?
dat men daadlijk sonder beide’        Het een of ander tot mijn Heer sijn maal bereide.
Onnoodig Heer, my lust geen eeten, neen, gewis.
Uw koffer is al ’t huis.
Daar al mijn schat in is.
Ik ben d’er in beschaamt.
Wilt dit voor vriendschap achten.
,,Ia vriendschap.
Hoe laat ons die Sangster so lang wachten?
Sangst.
Mijn luit was ontstelt, mijn Heer, dat ’s nu gedaan.
Sing op, dat hoflijk is.
’t Sal wel sijn.
Hef dan aan.
De Sangster singt en speelt.
Toon: Nova I. AL hoed de jaloesy Met dubble schildwacht my Om niet in d’Echt te paaren, So kan men doch geen maagd Die min in ’t harte draagt Voor minnaars list bewaaren.
Een maagd van edlen aart, Haar eigen self bewaart.
Geen slot kan maagden sluitten.
De schildwacht, dom van sin, Laat self het lief wel in, En waant het lief noch buitten.
,,Ik vrees of hier niet wel bedrog mocht onder springen.
Seg my dat veers noch eens, maar sonder spel of singen.
Al hoed de jaloesy, &c.               en so voort het heele gesang.
Of singt een beeter lied of swijgt.
Noch beeter toon?
Elk vraagt ’er na, om dat de stof is niew en schoon.
Van wie doch hebt gy dat?
van schuilende Poëeten?
,,Die trek raakt Lidamant.
Ik moet dien dichter weeten.
De Koningin heeft my ’t vereert, en is heel soet.
,,Dat wijf is uitgemaakt.
Is ’t liedje dan niet goed?
De woorden, Suster, sijn veracht en onbehoorlijk.
De waarheid is ’er in, die maakt de toon bekoorlijk.
Want seg eens, wat gesag of tieranny oit dwingt De wil van sulk een maagd, wiens hart na vryheid dingt?
,,Hier schuilt verborgen list.
Mijn bloed ontsteld in d’aâren.
is ’t niet mooglijk dan een Iuffer te bewaaren?
Maar ook schandig en vol laster.
Ik, voor my, Ik ken een seekker Heer, die vol bedriegery     Speelt op Dia.
Loert op een maagd, die sit als in gevangkenisse, En die hy niet kan sien ten sy in beeltenisse.
En ik, ik ken een maagd, die als gevangen sit, Speelt op Lidamant achter de heining.
En doch haar minnaar met verliefde geest aanbid, Wijl hy, spijt d’opsicht en ’t jaloerse misvertrowwen, Sijn meesteres, self in hun bysijn, weet t’aanschowwen.
,,Sy heeft gelijk Valeer, en so ik ’t wel versta, So treft uw min haar, en haar weêrmin volgt u na.
,,Is ’t waar, so gaat mijn lot al ’t aards-geluk te boove’.
Seg, Echo, dat mijn lief geen jaloesy geloove.
Of schoon een ander liegt, ik seg de waarheid.
Goôn!
Waar is een minnaar oit so braaf onthaalt?
ga, schoon En helder beekje, wiens geruisch my kittelt d’ooren, Vertel aan Thetis, wat geluk my is beschooren.
Brengt by mijn minaar mijn verliefde suchtjes vry.
oogt na Lidamant.
Bevall’ge Zephyrs; doch spoeit niet te wijig.
Hy Verstaat en siet my, en de schaduwrykke heggen Geen woordt van achterdocht aan dien jaloersen seggen.
die my volgt, doe mijn verrukking sien Op al dees blaadjes aan die schoone, die ik dien.
Wilt aan mijn minnaar, mijn onnoosle vlam vertoogen, O Liefd!
hy sie mijn siel, so als hy siet mijn oogen.
Mijn vriend, die my van daag gelukkig hebt gemaakt, Mijn mins verrukking kan niet langer sijn versaakt.
Gedoog dan, dat ik die rond uit te kennen geeve Aan deese godheid, die door u mijn min deê leeven.
’t Is tijd ik klaarder spreek.
’t Is laat mijn Heer en Vrind, Men moet vertrekken, of de puperverwd’ Aurore Vind u noch morgen licht in onderling bekoore’.
’t Is wel, sij voelt uw min, die niet weêrhowden ward.
Vertrekkend laat ik in haar macht mijn machtloos hart.
Ik laat mijn hart, daar ik mijn wenschen heb gesonden.
In welke wenschen dat twee vrienden sijn verbonden.
Dwars door een klaare wolk en heldre duisterheid.
Sie ik de waarheid, daar uw beider min op leit.
En dat die waarheid komt mijn jeugdig hart te nijpen.
En ik spreek klaar genoeg voor die mij kan begrijpen.
Vaar wel.
Ik ga met u. Val.
Onnodig Heer, blijf staan.
Indien gy my bemint so wilt niet verder gaan.
Mijn voorzorg eist het, en my leit ’er aan gelegen, Dat ik, als ’t poortje sluit, de sleutel heb.
Geneegen Diana, suster, gaat gy meê in huis.
Ei neen; Gun my dees lomre koelt’ een wijltje noch alleen.
Ik rust dan beeter.
Doe uw sin.
want in ’s gelijkke Ben ik goedgunstig, die goedgunstigheid doen blijkke’.
Blijf, Lise, by Diaan, die uitgeloofde Bruid.
,,Ik ben vol jalousy, en recht ’er niet meê uit.
Altemaal binnen, behalven Diaan en Lise.
MYn hartje, stuur mijn oog door deese donkkre paaden, En soek de schaduw, daar myn son meê is belaaden.
lei my na de starre, die my mart.
Geen noord-, geen nacht-star, maar de starre van mijn hart.
Ontdek my mijn Diaan, en doe haar, sonder vlekken Van liefde-dwang, een hart, dat haar aanbid, ontdekken; Schoon ik mijn driftig’ en oprechte liefde sag Geteelt door veinsery en wedding, in een dag.