floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
't is my bewust, schoon gy 't niet zegt, zo even Hoeft iemand my een nieuw bericht daar van gegeeven.
ASTOLtus.
Een geest waar op ik my geheel verlaat, die zeer gemeenzaam met my altyd ommegaat, die in een oogenblik het al doorziet.
'k zal zwygen, als die 't u heeft verhaald.
Wil 't recht bescheid zelfs krygen van u, gy schept vermaak, en spot met my.
Niet waar, Ik vreesde, als ik zo loog, te loopen groot gevaar, Dat uw geheime geest my zou de rug wat smeeren, Maar echter, zo gy van my zelfs het wilt begeeren, zo zal ik u zeggen moeten, dat Myn Meester, rydende op het naastgelegen pad, Om zich te voegen, als een Krygsheld, by de Benden, Die Beijeren tot hulp aan Luik komt toe te zenden, Hier in verhinderd wierd, door die verbruide vent, 'k meen Frederik.
is u niet bekend, wie Fred'rik is?
En heeft de Geest u dat niet heden Verteld, hoe dat hy heeft tot Brussel aangebeden Een juffrouw Izabel, bevallig en heel schoon?
Wie dat myn Meester ook zyn dienst had aangeboon, En om dezelve wezen een ander had verlaaten?
Om deze trouwloosheid, die yder een moet haaten.
Verkorte Leonoor haar leeven, en uw Heer haald op zyn hals de vloek van haar geschondene eer, zy leefd niet langer.
Maar, wil my eens openbaaren, Of deze Schoone met uw Meester zich wil paaren, Of niet, ik zie wel dat ik 't raaden moet, kom aan, 'k zeg Izabel is met een ander deurgegaan, Die haar meender dan uw Heer behaagde en kon bekooren.
Dat zelfde nieuws kwam ons van Frederik ter ooren, Die ons schier overal had opgezogt, om dat hy meende dat myn Heer dat spul bestooken had, o had jy eens gezien zyn boosheid en zyn tooren, En met wat grimmigheid de vent ons kwam te vooren, gy had gezegt rond uit, de kaerel die is zot Digitized by t Waar TOVERy.
't Waar zyn begeerte dat myn Meester hem de strot Afsnyden zou, want hy met drommelskracht wou vechten, hy liet hem nochtans van myn Meester onderrechten Dat hy onschuldig was, en, eind'lyk, Izabel Vervloekten zy tot in den afgrond van de Hel, als hebbende de schuld alleen daar van te draagen.
Myn Meester, hoorende, van uwe kennis waagen Kreeg deze hoop, dat, in dit vreemde Mingeval, Uw groote weetenschap haar zeer verlichten zal.
Geloof vry dat myn kunst vertoonen zal gezichten Die haar niet dan te klaar in de oogen zullen lichten.
Maar kend gy niet.... ASTOLFUS.
O ja, ik kan zo daatlyk haar, Wat van het schaaken zy, vernoeging gegeeven, maar Ik heb een kunst, die is noch grooter van vermoogen, 'k zal and're wonderen vertoonen voor haar oogen, Die ik begoogel, 'k kan 'k u 't gehoor betoov'ren, 'k zal De schikking, als ik wil, verand'ren van 't Heelal, 'k Verbleek de Maan, ontstel den Hemel, ik doe blaaken, In grammen oorlog, het beginzel aller zaaken, 'k Maak dat de Zee bruld, en de Donder schrikk'lyk raast, De Wind ontsluit ik door myn stem wanneer die blaast, Ik wek de dooden op, en doe wat leefd weer daalen In 't graf, ik kan op u een bliksem neer doen straalen, En uw gedaanten in een beest verwiss'len.
My te verand'ren in een beest, holla wat!
wacht U daar wel deeglyk voor.
Myn Meester, moet je weeten, Heeft my wel honderdmaal een toomloos paerd geheeten, en dat s, waarachtig, noch al schapplyk.
Maar gy, Heer, Zoud, door een slagje van uw Toverrys, deze eer My niet vergunnen, maar ik vrees, en t heeft zyn reeden, myn gansche lichchaam met een ezelshuid bekleeden.
Dgitized ox N TC VERY 148 ASTOLFUS.
Ik wil dat gy van my noch vreemder wond'ren ziet.
'k ben niet nieuwsgierig, ik bedank je.
Vrees gy niet.
Maar dat Alfonzus hem bereid, en zich moet wachten Voor my, dewyl ik hem, door vreemde toverkraeften Verrasschen zal.
Met Spook en Geesten hy steeds lacht.
't kon mooglyk zyn, dat ik, ook spottende, hem bragt in vrees.
't is noch niet lang geleeden, dat hy met Frederik in 't Bosch zich ging vertreeden.
Hy heeft eerbiedig u de groetenis gedaan.
De tyd verloopt vast, kom laat ons hem zoeken gaan.
ALFONZUS, KRISPYN.
Wat herssenschildery komt ge uit uw kruin te stooten?
Wat wil je zeggen, en wat heb je toch beslooten?
'k wil zeggen, dat gy u aanstonds bereid te zien Het vreemdste wonder dat men nimmer zag geschien.
Hy moet al stout zyn die zyn zelven hier durfd waagen.
De droes cum sociis, die ryd hier alle daagen op stelten, wat wy zien, van dichte by, of veer, dat s al gespook, dat hier betooverd is, myn Heer.
ALEONZUS.
Meend gy dat ik met u die zotheid wil gelooven?
Het geen gy vreesd gaat ver, Astolfus magt te booven, hoewel zyn wysheid my verwonderd, maar door kracht Van kunst heeft hy ons nooit gezichten voortgebragt.
Maar als hy eens aan u de Zwartekunst liet kyken?
'k weet niet wat uw praat komt na te lyken wie zal 't bewyzen, dat hy daar toe is gezind?
Wel, die het ziet.... alfonsus.
Wel, die het ziet, die is niet blind.
Altyd hy kost uw naam en ook de myne raaden.
Hy zou, indien ik van de vrees niet overlaaden Geweest was, een verhaal, van 't geen ons is geschied Gegeeven hebben, maar de vrees en bangheid liet niet toe dat ik... alfonsus.
Zwyg stil, want dit gaat buiten reden.
Ik kan niet denken wat die buitenspoorigheden My zeggen willen.
Gy zult zelfs, met uw verstand, Veel minder, t geen gy ziet, begrypen kunnen, want Verbeeld u eens, dat gy twee grouwelyke Draaken Zaagt vuur uitspuuwen, wel wat duivel wou je maaken?
Of dat je een leger zaagt van Reuzen by malkaar.
Genomen, of je zaagt jou Overbestevaar Gelyk een Baviaan, u om de beenen springen, 'k Wed, vogeltje, je zoud byget wel fynder zingen, En niet weer zeggen dat ik dit weer uit myn hoofd Verzinde.
ALFONZus.
Ik weet dat gy het niet geloofd, Maar komt gy t eens te zien, en dat met beide uw oogen, zo zul je zeggen, dat ik geenzins heb geloogen.
Wat zoud ik zien?
Is dat geen tovery, myn heer, dat men een boom ziet met twee appels, en een peer?
Hoe drommel!
komt dat goed op eene stam te wasschen?
ALFONzus.
Al lang genoeg.
tracht gy maar naarstig op te passen, draag zorg, en geef, op 't geen gy ziet, wat beter acht.
Zeer wel, myn Heer, op dat ik dan ter deeg betracht Dat gy beveeld, zo zal ik overal de hoeken, Van deze plaats, rondsom doorwaaren en doorzoeken, Op dat ik van naby, met beter aandacht, klaar Beschouwen kan hoe dat die slimme Tovenaar Zich hier bestierd, daar hy alleenig niet zal woonen zonder TOVERY.
Want flus zo docht my dat zich voor my kwam vertoonen, een jonge Juffrouw.
't zyn inbeeldingen, krispyn, die lieve schepzels, weet gy dat noch niet, die zyn Niet gaeren op het land.
wat ziet men al door vreezen!
Eer gy volkomen zult van my verzeekerd weezen, Wil ik my beter daar van onderrechten, 'k weet, hoe 't vrouwvolk niet zeer graag haar lust en tyd besteed By oude lui, om daar wat weetenschap te leeren Haar gaaven nochtans wil ik grootelyks waardeeren, 't zy dat myn oogen dan geweest zyn kwaad ofgoed, Is 't echter waarheid dat ik ietwes heb ontmoet, Ofzo een ding zag dat een Vrouw leck, 't is geen loogen, Maar 't is zo schielyk als de bliksem weggevloogen, als ik 'er maar om denk, zo ben ik noch ontroerd, Om dat de Droes het heeft, geloof ik, weggevoerd, Nochtans, op uw bevel, zo zal ik my verkloeken, Om rondsom deze plaats dit voorwerp op te zoeken, En trachten dat ik dan wat na daar by geraak.
Daar komt toch Fred'rik om te spreeken van uw zaak, 'k ben hier niet noodig.
ik begeef my wat ter zyden.
FREDERIK, alfonsus.
Watzegt gy van Astolt?
'k moet waarelyk belyden Dat hy geleerd is, maar zyn onderhouding heeft Zeer weinig my voldaan, hy trok my wel beleefd In het byzonder, maar met een ontzachlyk weezen, Waar in dat zonneklaar de trotsheid was te leezen, 't was of hy de Natuur, als slaaf, te hand'len so heen, Hoogmocdig, en daar by, met opgeblaaze reen, zo wilde hy my vast verzeek'ren, dat hy kende Te vreden stellen myn nieuwsgierigheid.
In 't ende, ik bad hem, dat hy my van izabels vlugt Wilde onderrechten, maar dit deeze zeer weinig vrucht, want, door zyn antwoord en zyn dubbelzinnig spreeken, is my genoegaaam en zeer duidelyk gebleeken Zyn onmagt, en dat hem zeer weinig is bewust Wat van den handel is, die ons zo zeer ontrust.
Zo dat wy onze hoop bevinden twyffelachtig Gegrond, gelyk zyn kunst.
Nochtans zo is 't waarachtig, Gelyk 't gerucht loopt, dat men meyer als duizendmaal Gehoord heeft, dat hy sprak een waare orakeltaal Ja, dat zyn kunst, die vol verwond'ring komt te steeken Aan hem een licht verschaft, daar menschen voor bezwee Die ons in wysheid ver te boven zyn gegaan, Ja, dat ik eind'lyk van zyn kunst ook heb verstaan En my zo wonderlyk geklonken heeft in de ooren, Dat is, hoe zyn gezigt beschouwen kan te vooren Wat ons gebeuren zal.
Nochtans leerd hy dat niet Uit het gesternte, dat hy duizendmaal bespied, zyn geest, die tot de plaats doordringd al waar de Donder Gevormd werd, is bewust veel beter, wat voor wonder Daar boven omgaat in den Hemel, dán dat hy Zou weeten wat dat hier op de aard gebeurd, daar by Kan hy t verandren van de lucht aan u ontdekken, Die t rollende gevaart der Sterren zal verwekken, Maar t is alleenig maar een yd'le gissing, als hy waand te kennen zien wat ons genaakt, t is vals, Dat hem zyn kunst verschaft zo vaste en zek're gronden, Dat hy het noodlot van de menschen heeft gevonden In het gesternte.
Ik wil met u gelooven, dat z'onder t'overy.
Zyn groote weetenschap onzeker is, maar, wat Bedenkt gy dat ons zal uit deze moeite trekken?
Wat middel is aan u bekend waar door we ontdekken, Door wat rampzalig en noodschikkelyke kracht, dat Izabel is in een medevryers magt ons onbekend?
het is een lot 't welk schynd te weezen Gansch niet geloofelyk, dewyl men heeft voor dezen Gezien met welk een drift de Ondankbare aan myn min En wenschen gunstig was, dat ik, met hert en zin, Myn vlam waardeerde, ja, door haar bekoorlyke oogen En haar bevalligheid, heeft my het groot vermoogen Der liefde in myne ziel verwekt de zelfde brand.
Zy is aan u, myn Heer, die u heeft overmand, Door haare schoonheid, niet bekend, want wispeltuurig Verdeeld zy haare min, die geenzins is geduurig, En acht het weinig als zy dikmaals zich verbind Aan nieuwe banden, ik, ik zelfs heb haar bemind In uw afweezentheid, wanneer ik om haar klaagde, Dat haar bevalligheid myn hert doortrot, mishaagde Haar deez' belydenis in talderminst niet, myn Bescheiden vlam, na 't scheen, kon haar behaag'lyk zyn.
Maar door het noodlot, dat my wilde wederstreeven Van t Hof afzynde, wierd aan my een brief geschreeven, die my de schaaking, die ons heden heeft ontroerd, vermelde, ik dacht, t is waar, dat zy was weggevoerd Door u. alfonsus.
Lafhertige, en te schandelyke vruchten Van een strafbaare vlam, die my, helaas!
Doed zuchten, Te veel, te veel is 't een trouwlooze minnares Bemind, haar schoonheid, die haar maakt tot een Godes, Is waardig, ik beken 't, dat die werd aangebeden, Maar wie mishaagd die niet om haare trouwloosheden, Zy verwt de trekken van haar hecrelyk gelaat Met zwarte vlekken, 'k zeg, dat hy zyn glory haat, die haar bemind.
TOVERY 24 FREDERIK.
een Minnaar zal 't waardeeren Dat hy stantvastig is, hy zal veel eer begeeren 't rampzalig sterven, dan het derven van zyn pyn, de minue wond moet in ons hert vereeuwigd zyn, want wie daar van geneest had nooit oprechte smerte.
'k Heb een oprechte kwaal, helaas!
die my myn herte Heeft overstelpt, ik heb een knaaging van de miin, Die my ontroerd, en doed verkwynen.
O godin.
O droef geheugen voor de ruste van myn leeven!
Myn Leonoor die heeft, helaas!
De geest gegeeven.
Om dat zy heeft te veel bemind, ik vind in haar Vergooten bloed, dat my maakt tot een schuldenaar Oprechte reden, om daar van berouw te toonen, Die Schoone wil nochtans in myn gedachten woonen Waar in ze my, tot straf, zieltoogend haare dood Verwyt, en dat ze om my haar zuiver bloed vergoot.
Om t edelmoedige besluit, als opgetoogen.
Gevoel ik, dat haar asch op my noch heeft t vermoogen Dat zy myn vlammen weer op nieuws ontsteeken kan. k vind, vol bevalligheid, haar noch in de armen van De Dood, die k niet genoeg met traanen kan beklaagen.
'k verwonder my om uw veranderlyke vlaagen.
Hoe weinig gaat de liefde u aan het hert, Wiens heerschappy by my veel meender verdeedigd werd!
Schoon ik met leed beschouw al de onstantvastigheden Van Izabel, nochtans, zo werd by my beleeden, Dat ik haar aanbid, dat haar oogen, in de schyn Bedriegelyk, maar schoon, alleen myn Goden zyn, dat hemels Voorwerp, dat zo schoon en uitgeleezen My voorkomt, is wel waard aanbiddelyk te weezen, Bevallig van gelaat zal zelfs haar misdaad my Verschynen, ik beken, vrywillig, schoon dat zy Zelfs haar verachtingen op my kwam uit te braaken, zou ik, voor deze prys, daar weinig werk van maaken ZONDER TOVERY.
25 DERDE TOONEEL.
KRISPYN, ALFONZUS, FREDERIK.
myn Heer, myn Heer!
Spreek, wel?
'k heb gezien.
spot gy met ons?
Neen, neen, by men ziel niet.... zag ik.
Waar, deugenict?
Hier neven, daar in de tuin.
Hy heeft, na dat ik zie, een gons, En meend ons zeker te verpligten, dat hy, ons met leugens paaijende, zyn droom verteld.
Ik liegen?
Wil je niet bedriegen, zo waar niet, neen, myn Heer, zo wilde hy my vast verzeek'ren, dat hy kende te vreden stellen myn nieuwsgierigheid.
In 't ende, ik bad hem, dat hy my van izabels vlugt Wilde onderrechten, maar dit deeze zeer weinig vrucht, want, door zyn antwoord en zyn dubbelzinni spreeken, is my genoegzaam en zeer duidelyk gebleeken Zyn onmagt, en dat hem zeer weing is bewust Wat van den handel is, die ons zo zeer ontrust.
Nochtans zo is 't waarachtig, Gelyk 't gerucht loopt, dat men meyer als duizendmaal Gehoord heeft, dat hy sprak een waare orakeltaal, Ja, dat zyn kunst, die vol verwond'ring komt te steeken, Aan hem een licht verschaft, daar menschen voor bezwijken, die ons in wysheid ver te boven zyn gegaan, Ja, dat ik eind'lyk van zyn kunst ook heb verstaan En my zo wonderlyk geklonken heeft in de ooren, Dat is, hoe zyn gezigt beschouwen kan te vooren Wat ons gebeuren zal.
Nochtans leerd hy dat niet Uit het gesternte, dat hy duizendmaal bespied, zyn geest, die tot de plaats doordringd al waar de Donder Gevormd werd, is bewust veel beter, wat voor wonder Daar boven omgaat in den Hemel, dan dat hy zou weeten wat dat hier op de aard gebeurd, daar by Kan hy t verandren van de lucht aan u ontdekken, Die t rollende gevaart der Sterren zal verwekken, Maar t is alleenig maar een yd'le gissing, als hy waand te kennen zien wat ons genaakt, t is vals.
Dat hem zyn kunst verschaft zo vaste en zeek're gronden, dat hy het noodlot van de menschen heeft gevonden In het gesternte.
Ik wil met u gelooven, da tovery.
Zyn groote weetenschap onzeker is maar, wat Bedenkt gy dat ons zal uit deze moeite trekken?
Wat middel is aan u bekend waar door we ontdekken, Door wat rampralig en noodschikkelyke kracht, dat Izabel is in een medevryers magt, ons onbekend?
Zy is aan u, myn Heer, die u heeft overmand, Door haare schoonheid, niet bekend, want wispeltuurig Verdeeld zy haare min, die geenzins is geduurig, En acht het weinig als zy dikmaals zich verbind Aan nieuwe banden, ik, ik zelfs heb haar bemind In uw afweeyendheid, wanneer ik om haar klaagde, Dat haar bevalligheid myn hert doortrof, mishaagde Haar deez' belydenis in talderminst niet, myn Bescheiden vlam, na 't scheen, kon haar behaag'lyk zyn.
Maar door het noodlot, dat my wilde wederstreeven.
Van 't Hof afzynde, wierd aan my een brief geschreeven, dię my de schaak in.
die ons heden heeft ontroerd, vermelde, ik dacht, t is waar, dat zy was weggevoerd door u.
Doed zuchten, Te veel, te veel is 't een trouwlooze minnares Bemind, haar schoonheid, die haar maakt tot een Godes, Is waardig, ik beken 't, dat die werd aangebeden, Maar wie mishaagd die niet om haare trouwloosheden, Zy verwt de trekken van haar hecrelyk gelaat Met zwarte vlekken, 'k zeg, dat hy zyn glory haat, Die haar bemind.
Digitized by google FREDERIK.
een Minnaar zal 't waardeeren Dat hy stantvastig is, hy zal veel eer begeeren 't rampzalig sterven, dan het derven van zyn pyn, de minuewond moet in ons hert vereeuwigd zyn, want wie daar van geneest had nooit oprechte smerte.
die my myn herte Heeft overstelpt, ik heb een knaaging van de min, Die my ontroerd, en doed verkwynen.
Ik vind in haar Vergooten bloed, dat my maakt tot een schuldenaar Oprechte reden, om daar van berouw te toonen, die Schoone wil nochtans in myn gedachten woonen.
Waar in ze my, tot straf, zieltoogend haare dood verwyt, en dat ze om my haar zuiver bloed vergoot.
Om 't edelmoedige besluit, als opgetoogen, voel ik, dat haar asch op my noch heeft 't vermoogen Dat zy myn vlammen weer op nieuws ontsteeken kan. 'k vind, vol bevalligheid, haar noch in de armen van De Dood, die 'k niet genoeg met traanen kan beklaagen.
Schoon ik met leed beschouw al de onstantvastigheden Van Izabel, nochtans, zo werd by my beleeden, Dat ik haar aanbid, dat haar oogen, in de schyn Bedriegelyk, maar schoon, alleen myn Goden zyn, dat hemels Voorwerp, dat zo schoon en uitgeleezen My voorkomt, is wel waard aanbiddelyk te weezen, Bevallig van gelaat zal zelfs haar misdaad my Verschynen, ik beken, vrywillig, schoon dat zy Zelfs haar verachtingen op my kwam uit te braaken, zou ik, voor deze prys, daar weinigwerk van maaken atikh.
A ZONDER TOVERY.
Ha myn Heer, myn Heer!
Neen, neen, by men ziel niet, even Zag ik.
Waar, deugeniet?
Zo waar niet, neen, myn Heerzjk wil je niet bedriegen, en dat je meend, dat ik ben met de kop gebruid, gansch niet, myn weezen ziet daar toe te stemmig uit, en als ik moet aan u vertoonen twee getuigen.
Dat ik dit nieuwtjen uit myn poot niet kom te zuigen, zo heb ik er, die vooral My trouw genoeg zyn.
Wel, wat voor getuigen?
Zo gy geduld hebt, haar vertoonen bei myn oogen, Die ik voor goed hou, en my zelde of nooit bedroogen, en die vry beter dan uw ręden zyn.
Wel aan, gy zult my vriendschap doen, als gy my doed verstaan.
Hoor, in twee woorden zal ik alles u vertellen.
'k begon alreede, om u en my te vreën te stellen, Naauwkeurig te bezien deez' plaats, die inderdaad Betoverd is, en daar de Droes rinkinkken gaat, wanneer ik, treedende in de tuin, my heeft het weezen, En 't zien van Izabel een onverwachte vreeze Ontstooken in myn hert, maar, meenende, dat ik My zelfs bedroogen had, door ingebeelde schrik Heb ik, om dat ik myn gezigt niet dorst vertrouwen, al beevend' haar genaakt om haar dus aan te schouwen.
Zy my doc kennende, ja k ben noch bleck er van, Riep my wel luidkeys toe.
Heeft Izabelle dan tot u gesprooken?
Maar uw antwoord?
Ik haar spreeken, neen, gansch niet, 'k ben, gelyk een haas, van daar geweeken, uit vrees, dat dit Spook my brecken zou de nek.
Zonder troey.
27 alfonsus.
en gy zyt een groote Gek, Uw zinnen doolen, dat ge u door yd'le vrees en schrik verbaast laat maaken.
Dat me aangebooren is, dat kan ik niet miszaaken.
Maar is t wel mooglyk, dat wy izabel hier zien?
'k begryp ten naasten by hoe dat zulks kan geschien, en als ik derf, myn Heer.
Vaar voort, hoe zoud gy meenen?
weet gy dat niet?
Dat de Duivel haar twee beenen Kan maaken, en dat zy, door kracht van Tovery, Hier is gekomen?
'k zal u 't scheeren.
Ja vrees vry iets anders, onze Waard kan Metemurvezeeren.
Het is zyn daaglyks werk de menschen te verkeeren In Swynen, ezels, en in Bokken, werd hy kwaad op u, zult ge in een Uil verand'ren, maak ik staat.
Wild gy noch voortgaan om myn gramschap te verwekken?
Zwyg, zeg ik... hemel!
wat wil zich aan my ontdekken?
Izabel die naderd, gy kend niet meer twyffelen, nu gy haar zelfs voor uw oogen ziet.
Digitized by google TOVERYVIERDE TOONEEL.
IZABELLE, ALFONZUS, FREDFRIK, KRISPYN.
ALFONZUS tot Izabelle.
Mevrouw, wil u niet in verwond'ring overgeeven, zo wy hier weinig vreugd door uw gezigt beleeven.
De Sterren, wiens bezien zo veel vermaak beloofd Die hebben ons haar glans en heerlyk licht beroofd, De invlocijing van haar gunst, en t geen ons kan behaagen Stort in ons langer niet haar minnelyke vlaagen.
Maar doed ons wenschen of het mogt in Brussel zyn, alwaar zy zouden zyn van meerder glans en schyn.
Myn tegenwoordigheid zal mooglyk u verveelen, Maar ons mishaaging zal niet veel van een verscheelen, Ik antwoord desgelyks op uw beleefdheid, dat Ik u wensch daar gy my ook hebt gewenscht gehad.
't lot, dat de vlugtende Gelieven t'allen tyden Voor overlast beschermd en rampen zal bevryden Die had uw misslag veel gelukkiger gemaakt, Indien gy verder uit ons oog waard weggeraakt, want, vreezende een verwyt, bedacht gy voort te trekken.
Wat voor verwyt is 't dat tot toorn my zal verwekken?
Niets als een vlugt al zo doorluchtig als uw brand.
Niet als een overmaat van min, die, ver van schand U aan te doen, hersteld in nieuwe glans uw wezen En uw bevalligheid, veel schoonder als voor dezen.
Indien myn misslag is beminnen, is die eer Voor u niet, dat gy zulks veroorzaakt hebt, myn Heer, gy hebt die gaaven niet, dewyl datuontbreeken ZONDER TOVERY.
29 verdiensten.
Dat gy my beschuldigd... alfonsus.
't Heeft gebleeken, Dat ik verwinnaar van uw min was, zonder dat Gy wreed en strengheid tegens my had opgevat.
Erinnerd ge u niet meër, hoe dat gy pleegd te klaagen, Ondankb're ziel, hoe ik geheel u kon behaagen?
Deez zo verplichtende verwyting moet uw geest Verwerren, dat geheim t geen is bekend geweest Aan u, daar wild gy niet, na t schynd, meër aan gedenken.
Met uw verwisseling kan t lot my weinig krenken, ge ontrekt me uw min, als ik daar van verlost wil zyn, als ik uw schoonheid derfgevoel ik weinig pyn, de slag die is zo zacht, dat ik die licht kan draagen, maar ach!
'k gevoel wel dat ecnal te dood'lyk knaagen Bereidis, om de rust, die my noch ov'rig is, Te ontrooven, en brengt we 'er in myn gedachtenis Dat heerlyk becltenis, door haar getrouwigheden, Veel waardiger myn trouw, 'k gevoele door myn leden Geheel het branden van myn eerste minnesmert Myn Leonore in 't graf herleefd we 'er in myn hert.
In min aldus verrukt, zoude ik my overgeeven Te hoopen, dat ik haar wensch weer te zien in t leeven.
Uw meening die gevalt my zeer byzonder, maar mag nu wel t Voorwerp, dat myn min behaaglyk waar, verschynen, zonder dat het my zal droefheid geeven?
Neen, neen, die ge in geluk ons doed te boven streeven, deze Onbekende, die gy meerder schat dan my, zal u hier geen vermaak verleenen, ik beny hem zyn geluk niet, neen!
ik kan dat wel gedoogen, maar daar is een belang heel anders van vermoogen.
Dat my doed waap'nen en besluiten tot zyn dood, Al is myn min gering, myn eer is echter groot, 't is de edelmoedigheid, die my het zwaard geęst in de vuist, zo 'k niet wil haaten, Myn eer en roem, die 'k zal beschermen, zo 'k best kan. 'k wil in zyn bloed doen zien of hy een Edelman, En beter is dan ik, en dat hy heeft genomen.
K wreek my, of zal myn bloed zien t geen my toekomt FREDERIK.
Deze eer betwist ik u, dat ik hem toon myn moed.
IZADELLE.
Bevreedig u, en zie wel voor u wat gy doed Weet, dat myn haat het loon van uw gevecht zal weezen.
Myn onverschillendheid doed my voor u niet vreezen.
Maar, op dat onze wraak berucht werd, zullen wy Op deze plaats hem zien verschynen, wie dat Acht waardiger dan ons?
Zo dra gy zult beschouwen t geen hy verdiend, zult gy uw gaaven zelfs mistrouwen, En hem benyden.... daar verschynd hy, rand hem aan, Zo gy myn haat bemind doch, k moet hem tegengaan, op dat ik, eer gy by elkander zyt gekomen, hem onderrechte wat uw min heeft voorgenomen.
Zy naderd Leonoor en Astolfus, en spreekt met ben ter zyden.
LEONORE in mans kleederen, ASTOLFUS, IZABELLE, ALFONZUS, FREMINIk, KRISPYN.
Ondankb're, spottende met ons, maakt openbaar dat wy zyn.
Gy schynt verbaasi, myn Heer?
't is waar, maar 't heeft zyn reden.
Ter zyden tegen Krispyn.
Wat komt TOVERY.
Krispyn, wat zien wy?
't is een veugel, hy heeft spooren, die, tot ons ongeluk, gelykt een braaf Soldaat.
ALIFONZUS.
Na wie gelykt hy, na uw oordeel?
In der daad, ik zie niet wel wanneer ik beef.
Ik zou vertrouwen ianoor te zien.
Ik zal het van naby beschouwen.
Ja, zonder twyfel hy gelykt haar.
't is de trek Van 't gansche wezen.
Maar, wat duivel, ben je gek, myn Heer?
die Jonker heeft iets stouter in zyn wezen, gelyk je weet, die baarde niet die vreezen, Dat was een Meisjen als een lam, maar zie met wat een trotsheid hy zich keerd, 'k zou wel gelooven, dat hy zich geoefend heeft, om u verbaast te maaken.
Wat vind ik my ontroerd?
LEONORE tot Astolfus en Frederik, wanneer ik dacht te smaaken De lekk're vruchten, die myn min veroverd heeft, Zo vinde ik 't noodlot, dat my altyd wederstreefd, Op 't eigenste oogenblik, gereed myn vreugd te smooren.
Verstaande wie gy zyt, komt my niet vreemd te vooren, Dat ik, in plaatze daar ik vrienden heb gezocht, Vind medevryers, die, in woede en achterdocht, Vol minnenyd en haat, verschynen voor myne oogen.
Maar 'k heb geen rede om my te houden ingetoogen.
Vry.