floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
DEn tijt is hæest ekomen van den goeyen Vrient, Die me hier het edach-væert, dat mijn gelijck wel dient, Die mit sulx ien Ambacht hæer huys motten onderhouwen: In d’ien handt water in d’æere vyer en weer-zijts gelt te krouwen, Doch dæer en zijnder niet veul die verstant hebben van die Minnery, Dæer hoort goetheyt, quæetheyt, stoutigheyt en subtijlheyt by: Ick volgh yeder sen sin al quamense van Oosten of van Westen, Kijvese, ick spreecke schoon; verachtese ick prijse en keeren ten besten: En as ick af-gevordert worde van den ienen Vryer of den æer, Gæe ick na de Juffer soo effen al of men Trony mit ien Lob-yser evreven wæer: Ick klop en versouck ien groetenis te doen æen de Vrijster, Van desen of den geenen ick singh elijck ien Lijster, Ick liege, bedriege, suype ende nijge soo ick best kan: Even worre ick by die me niet en kennen egroet veur ien ierlijck Man, Ję somtijts begin ick oock wel uytten Bybel te spreecken, Mæer weynigh denckense datse de droes de passy hooren preecken, Ick hebse veul-tijt met soo veul passagen tot Trouwen eræen, Dat icker de tranen langhs de wangen deed’ neder slæen, Somtijts vongh icker oock by ien Wereltlijcke History, Dæer me icker doe verliese hæer verstant en memory: Dan begin ick te prijsen de deughden ende de liefde van de geen, Die me uyt sent; ick geloof veur seecker en ick meen, Dat icker wel hondert op soo ien wijs heb an malkæer erege, Dæer ick van yeder ien goeye som heb totten Bruydt-stuck ekrege, Mæer sulcke Houwelijcken zijn hiel zelden goet.
Se drægen wel weelde mæer weynigh tegenspoet, Se sitten in plæets van liefde mit hæet en nijt bestoppelt, Van vijftigh en væert niet ien wel van die ick heb ekoppelt, Den ienen suypt en zwelght en ræeckt ant helle-snoer, De Man die tuyst en speelt, de Vrouw die speelt de Hoer, Dæer en wint niemant mier as ’t stinckende scheminckel, Het heeft læetst op ezwolgen alle de Koopmanschappen uyt ien winckel En nou houdt me Neptunus te vrient, Mæer Charon sel wel mæecke dat het proces op ien æer dient, Æere Trouwen, om dat me se sou tot Princen mæecke, Mæer lacy s’ en konnen noch niet op hof eræecke.
Ien onreed’lijck Dyer, ien Schæep selfs en wilt niet ekoppelt zijn, Hoe veul min dan ien redelijck Dyer mit al sen redens-schijn.
En evenwel ’t is men Ambacht, ick motter men kost me winnen, ’k En weet æers niet, goe Luy wat ick sou voor de kost beginnen?
Knelis GOeyen dagh heerschop, wat ontbeer ge dat je soo hæestigh hien gæet.
Och wat souwen we ontberen, ick en weet men leven gien ræet.
Knelis Seght de oorsæeck van jou etreur ist mogelijck ick selje helpen.
Dat wæer jou onmogelijck al wæerje Sint Jęcob met sen schelpen, Ick ly te grooten droufheyt an men ienigh Kint: Mijn Seun het al ienige dægen onse Buyr-vrijster bemint, Ick selje ien verieringh doen ken g’hæer dæer toe bewege.
O Ję ’t is men Kint hy het onder men hartje gelege.
Mæer ick ben wel verseeckert dat hy ’er niet toe-ræecken en sel.
Knelis.
Ist om ien Vrijster soo beloof ick jou het wel.
O nien men vrient hoe sou dat kennen wese?
Knelis Ick segh noch ien mæel ję: g’ en mot dæer veur niet iens vreese, Seght mæer, hoe en wat, gins en erwæerts, en hoe het is ebeurt, Ick selje helpen g’ hebt gien oorsæeck datje treurt.
Ick hebber mier ebracht buyten verdriet en rouwe, Dæer selver gien memory en was van sulcke te Trouwen.
Och Beste-væer ofje me kondt brengen buyten dees pijn!
Knelis Ick segh jou Beste-moer ier acht dægen selt Houwelijck reet zijn.
Hoe selje dat beginne?
hoe selje dat in ’t werck stelle.
Griet is van men kennis, ick sel ’er stracx gæen quelle, Datse t’avondt by me te gast komt, en as sy dæer is, Sel ick jou Seun dæer van seeckerheyt doen en kennis.
En hem binnen roupen as hy na me komt vræegen, En plæetsen hem by hæer nier al sou icker hem dræegen, En dan ræecken wy soo onder ien glæestje in ’t gespreck, Van Vryery, van Liefde, en Minne, dan speel ick mijn treck, Dæer is niet soo hoogh soo læegh mijn giest kant al versinne.
Ick hoop men lieve vrient ge selt wat goets beginnen, Op dat ick noch vreught mach sien voor men doot.
Fop      DAt gæet wier nę men Grietje: ick heb van Jæep gien noot.
Nu loof ick voor gewis dat Grietje jou Wijf sel worre, Desen heerschop sel er tot liefde verwecke en æenporre: Gæet t’ęvondt en vræeght nę desen vrient, Die sel jou al versorgen dat tot jou liefde, en tot jou Trouwen dient.
Fop      Sel ghy Grietje in men liefde doen brande?
Knelis Dat is ien kleyne kunst.
Fop      Ghy mocht gansch duysent schande.
Dræeght g’ altijt ierlijck.
Knelis Ick sel mæecken datte Mæeltijt is bereyt.
Ick gæe vol hoop en vrees næer huys.
Fop      En ick loop mit ien wier nę de Meyt.
Maartje, Lambert en Koppelaar binnen.
Fop      ICk hebbe dæer ien Poeyer ekocht om my me te blanckette, Dæer me sel ik me bestrijcken en op men reynigheyt lette.
Hoe treftigh sel men Tronje nou in de Parische vouwen stæ, Ick loof dat ick sel schoonder lijcken as de Roomsche Lucretiæ, Ję schoonder as Heleen; de schoonste van hiel Griecken.
Fop strijckt hem met Poeyer dat swart maackt,meenende ’t selve blancketsel te zijn.
HOe bræef sel ick nou bloosen veul bræever as de Kriecken, Ien Roos; het Vermeljoen en komt by men schoonheyt niet te pas: Gans Felten!
Hoe sel dat af-steecken op men Tooten-muyl witter as Al-bas?
Hoe giestigh sel ick nou by men Liefste komen æenstrijcke: Ick ben wel verseeckert dat ick het selfde Mensch niet sel lijcke, Jæep krijght nou gien troost mier, hæer vrintschap ræeckt hy quijt: Ick gæe hem hier in den houck verwachten me denck het wordt hoogh tijt.
Fop verschuylt hem.
Jaap     AL was Fop ien Kolder-hoer, soo en sel hy van onsen handel niet droomen.
Jaap klopt aan, Griet roupt van binnen.
Jaap     Ick bent Soetertje doet op.
Griet    Dæer me sel ick by jou komen.
Jaap     Goeyen ęvondt, Grietje.
Fop springht uyt ten houck hiel swart.
Fop      GOeyen ęvondt, Grietje, wat doeje jou Fop al spijt.
Griet    Help Hemel help!
’t Is Kalf-fræey-man, Jæep, loop dat jou gat splijt.
Griet slaat de deur toe.
Jaap     Help, help, Grietje, help!
of ick mot den Adem geven.
Jaap loopt naar huys.
Fop      ’k EN sie noch goet, noch quæet, noch zwart, noch wit, soo wæer as ick leve, Wel wat; wordt Grietje herssenloos?
wat sel dit doen bedien?
Datter onsen Kalf-fræey-man wæer, ick sou hem immers oock sien.
Souwense door Melancholie hæer selven dat wel in-beelen?
Of souwen sy men edelheyt wel soucken ien part te speelen?
Ick loof dat ję: mæer Fop is wel wijser as geck, en veel te gæeu, Om hem te læeten bedrieven van sulck ien wy-wæeu, Ick sel me weer gæen verbergen, en verwachten het ende, Mogelijck sel hy weer keeren, of om te verspieden sende.
Lambert en Maartje uyt.
MEn hart is wel thien pont lichter as het gister wæer, Ick en twijffel niet, Mæertje, of Fop sen sæecken zijn hiel klæer.
Ey Lambert en roupt gien hiet broet, veur dattet is ebacke.
Niet ien beet Moer ’k en sel de moet niet læeten sacke.
Wæer mach ons Seun nou zijn mit sen Minne-brieven?
Fop      HIer ben ick Moertje wat is jou believen?
Loop Mæertje, Mæertje loop het is ien Nicker uytte Hel.
Men lieve Lambert geeft jou handt ick vrees dat hy me grijpen sel.
Fop      ’k SIe nergens niet mit-al, wel wæerom sou ick vreesen, Of sou men Væer en men Moer wel mit ien helm ebore wesen, Ick segh de Luy zijn mal, wat ræes ick hier van ien helm, ’k Loof voor wis, dattet is epractiseert van Jæep dien stucke schelm, Om men uytverkoren Beeldt men Grietje mijn t’onthockelen, Ick zweer had ick den tijtel-kramers hier dat ick sen darm sou sockelen Koppelaar uyt.
Knelis DE sæecken zijn klæer; het gelt is verdient, Griet komt te gast: Ick gæe mit ien de vryer æensegge, dat hy treftigh op past.
Fop      Geluck vrientschop, het Grietje jou het goed’ woort egeve?
Knelis Help, help, help, ick bræeck de ziel door beven.
Koppelaar binnen.
Fop      DAt lijckt wel dobbel jock: zijn men oogen dan vol stof en dreck?
Me denck dien Pluym-strijcker scheert me op sijn manier de geck Griet en men Moer, Jæep en men Væer sien, allemæel de drommel, En ick en sie niemandt noch ick en hoore gien erommel.
Ick sie hier en dæer, gins en weer, ick worre niet ien beet ewæer: Souwense de Nigramansy wel eliert hebben van Doctor Fautur den grooten Toovenæer?
* Of æere duyckers Miesters?
die de Luy læeten sien in ien spiegel, En hæer in ien ront stellen, al wæer sy de furien met groot gewiegel Bezweeren, in Belzebucx Næem, en op de Werelt roupen mit sulx ien kracht, Dat d’æerde schut en beeft: ick mot sien oft meed’ is in men macht, En de prouf æen doen, al sou ick om het leven ræecke, ’k Sel den Nicker ier lang verrassen dæer se sulck ien eræes om mæecke.
Fop maackt een Circul gaat daar inen beschanst hem met kruyssen.
WAt seghje van die ront?
en wat seghje van die kruyssen, Al was het węgenæer selver hy en sout niet beter konnen kuyssen Ick ben æers noch æers beschanst al oft ien Insinjeur hadt edæen, Hoe sel Singneurtje toe-kijcke, soo hy me mot ten dienste stæen, Ick bidd’ jou Sinte Crispinięnus dat je me jou bystant wilt sende, En dat ick het spoock mach sien dat niemandt hier en kende, Ick zweer by de Orakels; by den Tygers snelle vliet, By de Cybillen by al dat min is as niet; ’k Sweer by Ammons Tempel; by Costor en Pollux, en by den Hont sen tranen, By Pirrus, Achilles, Agamemnon, Anchises, en al den bruy de Trojanen: Ick zweer by groen, en geel, by grys, en græeu, by zwart, en wit, Ję by men keel ick zweer by Berbel onse geern Smit.
Dat het schijnsel, dat men Ouders sæegen hier æenstont sel verschijnen.
Komt veur den dagh, Labbe-kack, of binje noch besich mit zielen te pijnen, Men bienen vouwen te gæer, me denck ick hoor het helsch gespuys, Niet ien beet ick ben versien mit ien machtigh Pæpe kruys, ’k Sel veur seecker nou ier lang dat schim mit men oogen æenschouwen Ick mot me op men ier en deught en op men spiegel vertrouwen.
Fop siet in de spiegel en looptvan sich selven wegh.
HElp, help, help, men lieve Moer doet op, Den Droes die het me by de kop.
Ongestadige Fortuyn, wat bæertje al veranderingen!
Wat looptje hoogh en læegh wat doetje bly en drouvigh singen, Dæer en is niet mit-al dæer me op vertrouwen mach?
Het is al ongestadigh?
Tot van den iersten Adams dagh?
Hoe dwæeslijck doet den mensch die op sijn geluck mient te steunen, Ick acht het as ien riet dæer me moet op leunen, Met achter-docht, ’t is wanckel, ront en glibber-glat, Het dræeyt, het keert, het went, gelijck ien Rat: Nou ræeckt men inde leeght en dan iens op de opper toppen, Nou verheft het, dan kneust het weer de Koppen, Dat kleene dat wordt groot het groote dat wordt kleen, Soo meynct die wrevelige Fortuyn het alles onder een: Bedruckten Vryer!
węnschęepen Jęep wat motje al yval lyen?
O Grietje, Grietje hoe drucktje men ziel in plęetse van verblyen, Ien blęeutje te loopen, af-eseyt te worren sonder noot, Of oorsęeck?
’t is niet te lyen en verdręgen; ’k węer liever doot, Ick dachte dat sy me veur altijt had in ęer hart eleyt, Męer ick zweer die Koop-man en is niet sonder kennis van de Marct escheyt: Ick kom over ien uyr of dry mit meningh om van Trouwen te pręten, Ghy meught wel achter blijven ick machje niet mier in-lęten, Ick miende dat het jock was en datse hiel de geck, Męer ick wier het hęest ewęer doe ick stont en keeck as ien sot veur ien heck: Ick vręeghde wat de oorsęeck van die veranderinge węeren, Den Quęen die we gister sęegen brenct jou liefde in gevęeren, Hoorde ghy niet dat hy seyde, wat doetje jou Fop al spijt, Ghy hoort en ghy siet wel dat ick van Fop mot werden evrijt, Te mier, alsoo ick heb edroomt dat ick het spoock veur men bedt hoorde mommelen.
Grietje, Grietje, ghy mot jou van Fop lęten fommelen, Dęerom ick wil en ick begeer datje mit ien van hier vertreckt, Me scheen dat men het hert tot in men schoen wierd’ etreckt.
De sack te krijgen?
ick sel der al men dęgen an dencke.
O sinneloose Griet, hoe doetje me de sinnen krencke!
Ten is niet om het schim dat g’ het liet, ick weet de sęeck: Męer om dien flicke-floyer, dien weyffelęer, dien wapper-kęeck.
Die de ienigen oorspronck is van men treuren: Ick sagh dat Broodt-beest, dien Koppelęer ien uyr of twee dry te veuren By Griet, doen wast dat ick men selfs dit onweer riet, Męer ick zweer hy sel het hem beklęgen soo ick Jęep hiet.
Wat mach ick oock men herssens quellen en min sinnen drucken, Dęer komen soo schoone Roosen op as men der siet af-plucken, Ick heb den bras van hæer die itsich is veur elck, Ick gonne Fop de tappende Melck: Soo hy me de handt wil bien ontrent dien rekel, Dien Koppelęer, ’k wensch hem mit sen gat op ien hekel, ’k Segh noch ien reys soo Fop me trouwelijck wilt by stęen, Om Knelis ien part te spelen hy sel allien by Grietje gęen: Dęer komt Lambert ick sel me verschuylen.
Heyloose, bedroufde, en te beschreyen Eeuwen, Węer in men niet om eer en deught mæer stęegh om gout hoort schreeuwen, Voor desen eer Cupido met sen Moer en de Werelt noch, Niet en wisten van sulcx ien on-emien bedroch, En als me ien moeye Meyt kan uytter borst behęgen, Sonder dat me iens dacht op gouwe Donder-slęgen, Doen wast ien soeten tijt, men sagh op bruydt-schat noch op goet, Noch Dyamant, noch stęet, elijk me nou soo evigh doet, De schoonheyt in de deught wierdt over-al epresen, Men socht ien ierlijck eslacht in deughden uyt elesen: Men vręeghde niet wie van beyde mier goet hadt, De liefde was hęer rijckdom, de ierbęerheyt hęer schat, Męer nou de Werelt is torn de Boey is Miester, Rijckdom gelt en goet is dubb’le deught, men kiester, Niet veur gout; men loopt en dręeft tot ęen de Hel, Węer dat me de vetste Gans vinden sel.
O ję Lambert dat sach ick lęetst hier an ien Joncker, Die niet veul in de Werelt hadt, męer ’t was ien grooten proncker, Die vrijde ien Juffer die soo mismęeckt was in men sin, Datse sou konnen verstrecke veur ien remedy tegen de min.
Evenwel hy loofde hęer schoonheyt, hęer glans, hęer gulde hęeren, En sy was de schoonste van seven dęer de ses Węter-rotten węeren, Hęer zeden en manieren bloncken klęerder as den dageręet, En ick loof datse tot Antwerpen het ewoont niet verr’ van de Lepel-stręet.
Dat gęet soo, as ien Meyt męer gelt het, al wasser Vęer ien racker, Hęer Beste-vęer ehange, hęer Oom ien leugen-packer, Hęer Moer ien Hoer en datter hiel geslacht Ondeugent was, sy werdt ge-eert en hoogh geacht, Want al dat men heden wilt doen of seggen, Het gelt is fabrijck dat mot het ierste fondament leggen, Het spreeck-woort is gans węer datten Poët ons liet, Dęer ’t gout ęen ’t spreecken ręeckt vermagh de reden niet.
Hy wist hęer mit duysent leugens nęer de mont te pręten, Sy was sen toe-verlęet, sen voetsel dat hy niet en kon verlęten, Sy was sijn vreught, sijn hoop en ’t was męer enckel spot, Want nauwelijcks was men Hier etrout oft scheminckel rocht uyt kot, ’t Is węer dat men den Rijckdom by veule hoort lęecken, Męer echter soo soucken die altijt noch selfs tot Rijckdom te ręecken, Elijk Griet die veul gelt begeert en onse Seun verstoot, Om datse Rijckdom souckt.
Dat is gien noot.
We sellent hæer noch iens mit klæere woorden af-vræege Ofse Fop verstooten wilt, dan of sy hem wilt liefde toe dræege, Mit ongewillige Honden en dient gien Hæese vangst.
Ach Lambert!
læet ons gæen, men hert dat berst van angst.
Wat let jou?
Me denck dattet weer begint te spoocken.
Jaap komt voor.
HEbje dæer niet mitje bey esproocken Van de Liefde en Minne tisschen Fop en Griet?
Segme de wæerheydt.
Wel, wæerom spreeckje niet.
Wat souwen we spreecken, onse droufheydt is dry dobbel, Den ouderdom.
Onse Fop ende het spoock verweckt sulx ien bobbel In onse ontruste ziel, dat we niet mier en hoope as het Graf.
Jaap     Schep moet, ick heb ien vont die puyck is, ick weeter af, Wilt jou Seun mijn ien dienst doen en zwijge, Ick kan mæecke dat hy Grietje tot ien Wijftje sel krijge.
Wæertje soo ver buyten jou schoen, as je buyten mening bint, Je wæert wel in Oost-Indien dæer men gien Kristen mens en vint.
Komje hier om mit onsen Ouderdom te spotten, Meenje dat we niet en weten dat je van het huys bint der verliefde sotten, En datje Griet soo wel mint as men Seun.
Jaap     Het Compas is verdræeyt, ick sing nou ien aeren deun, Ick bin uyt het eslacht van Hylas esprote, Ick schey acht dagen eer ickse lief krijge onverdrote: Ick gæe, goe Luy, goet ront, Elijck ge selt bevinden terstont, Dat ick Fop an Griet mit al men hart toe wensche, Soo ick liegh, begeer ick gien eloof by mensche.
Hoe komt die veranderingh soo gehiel?
Jaap     Dien diefschen Koppelaer die braght ien stock in’t wiel, Ick heb gaer nix soo dat ick heb men af-scheyt enome.
Is dat soo Jæep?
Jaap                               Ick zweer het selse vrome.
Wat versoucktje?
spreecktje mit loofvæerdigheydt, Fop wilje helpe sooje gien phijnxe lagen en leydt.
Jaap     Ick gæe goet rondt goet Zeeus, ick ben van dæegh lelijck bedrogen, Knelis den Koppelæer het me schandelijck belogen Tegens Griet met vrienden schijn, Ick hebbe hem esonde om men veur-spræeck te zijn, Dæerom ick hem op de handt gaf vier stucken van achten, In plæets van veurdieligh gæet hy me by de Meyt verachten, Al of ick was dien grootsten fiel van de Stadt, Jæ hy het me mit hoererie en dijfte bekladt, Ick heb het uytte tweede mont, hy kon het niet verschoone, En dæerom sou ick hem næ verdienst willen loone, Soo Fop me wilt helpen in’t gien ick heb versint.
Hy mocht men Seun hinderlijck zijn terwijl hy Grietje mint.
Jaap     Vergeefse sorgh en is niet te extimeeren.
Te læete sorgh heeft’er veul ebraght in verseeren.
Wilje hem af-rotsen soo siet veur al wel toe Datje van pas slæet, want æers dæer sou mier quæet uyt broe.
Jaap     We sellen in vriende schijn bedrogh mit bedrogh vergelde, En hem wat af-rotsen en wat uyt-schelde.
Ick gæ sie of ick Fop bekomen kan. Jaap binnen.
SOuwe wy Knelis læeten af-smeere te immer te ouden Man.
Ouwe bedrijgers zijn ’t weert jæ tijt uytte werelt.
Næert uytterlijck soo schijnt hy mit alle deughden beperelt.
Met eerlijcken schijn bedrijghtme aldermiest.
Dat is immers gien mensche plijght.
O nien Mæertje, ’t zijn daden van ien biest.
Men hoort de sulcke mit ien ergo te bekroonen.
GOeyen dagh alle bey, ghy hebme nou onlangs willen betoonen Van het vryen van de liefde en minne van jou Kint.
O jæ Grietje, wy zijn beyde noch soo esint, Wat is de oorsæeck datje hem soo langh læet loopen?
Dat hy soo bot en onbeleeft is.
Wy hoopen Dattet beter sel zijn as hy is etrout, Ghy mot achte dat Venus yemandt onbeleeft męeckt en stout.
Hy is te los en ongetoomt van sinnen.
Alle Vryers schoen op die Leest soo lange as sy minnen, Hy geeft sen giest te veul te doen mit jou Vryery, Dæerom motje dat veur gien faut achten: hy Is æers soo spits van emoet asje sou konnen wenschen, Hy weet te lacchen en te mallen mit alle soort van menschen, En watter noch mier by hem te vinden is dat zwijgh ick veur dees tijt.
Geeft doch het Jæ-woort, Grietje, wæerom soo langh evrijt?
Het Jæ-woort Mæertje?
’tis wæer, ick ben van sin te Trouwen, Dat ick verseeckert wæer dat me vreedsæem leven souwen: Het beurt hedendæeghs enouch en mier as te veul, Datter oneenigheydt rijst uyt de ierste peul, Mæer by aldien ick wist dat we erust souwen leve, Ick sou onder ien conditie het Jæ-woort geve.
Doet, mæeckt, en stelt al datje tot jou veurdeel bedencken kont.
Wel Grietje, hoe komt die veranderingh soo terstont.
Ick seltje seggen, gister ævondt sou Jæep by me uyt præeten komen.
Hy klopte, ick dee op, dæer komt ien nacht-giest, ’t zijne gien dromen, Die seyt me æen dat ick Fop men liefde sou bien, En soo hy liefde mit liefde wilt loonen het sel mit ien eschien.
IS den Helle-man al wegh, of hoor ick hem noch knorre, By men keel ’tis Grietje, kan ick’er hartje worre, Soo ræeck ick op men kracht.
Goeyen morge liefste Lief, Ick bid jou leest doch iens desen Minne-brief, Ghy selt strax tot groote verwonderingh bevinne, Uyt wat ien diepen gront dat ick jou lief heb en beminne, Ghy bent in den Brief soo schoon as ien Herderin, Al had ge ien bevrosen hert het beweeghde deur den sin.
Griet leest den Brief.
MYn Lief en wæerden Engel, almogende Princes, fonteyne van            mijn leven, uwe leden hebbe my gewont, u halstje als ien Swæen            heeft mijn door liefde vervoert, Vooghdesse van mijn ziel, ach voet-            sel van mijn jeught, vergont dat ick mijn brandigh ingewant wat magh            verkoele, æende Fonteyne van U E. weder-min, soo sult ghy bevin-            den dat ick ben ende blijven sal U E. bereyden Dienaer.
Fop Lambertsen.
Fop      O Jæ jou slæef sie dæer gæet nier legge veur jou voeten.
Ey lieve Grietje læet hy doch in jou liefde vroeten.
Wel hoe Fop worje groen?
Fop      O jæ, veul groender as Salęet, En hoe ick jou mier æenschouwe hoe dat men pols mier slęet.
Wat selt dan al worre as ick jou men Trou belove.
Fop      Men lieve Grietje wou ge dat al doen, dan sou men koote stove, Ick sel jou altijdt dienstbæer zijn, ’k sel ’s morgens vrough En ’s avondts læet jou kousen en schoenen æentrecke, ick sel enough Næer jouwe reynheydt sien; ick sel jou klieren kuyssen en vegen, En dat eduyrigh æen, tot alles op sen ploey is, en ter degen, En alles watje doet of læet sel wesen wel edæen.
Ick motje uytten droom helpe sonder me langh te beræen, Wilje me de conditien toestęen die ick jou veur sel houwe?
Fop      O jæ men lief al datje begeert, Griet.
Soo beloof ick jou men Trouwe, Soo jou dit æenstæet, ten iersten: soo motje mijn lief hebben boven al.
Ten twieden: en selje niet mier rasen half mal.
Ten derden: soo motten wy mit malkæer miester wesen.
Ten vierden: en selje noyt weerom kijven as veur desen.
Ten vijfden: en motje niet droncken drincken, of in de krough gæen.
Ten sesden: soo en selje jou niet quælijck læeten ræen.
Ten sevenden: en motje niet verkeeren by wan-eschæpen.
Ten achtsten: soo en selje by niemandt æers as by mijn slæpen.
Somma sommærum, je mot al næer komen dat op dit Briefje stæet, En al læeten en verwerpen datter buyten gæet: Wilje me dat toestæen, ick wilje het Jæ-woort geve.
Fop      Al dat je begeert sal met ien eschien, ghy bint men eygen leven.
Ick wensch den Bruydegom en de Bruydt voorspoet en geluck.
Ick wensch jou heyl en vreucht in plæets van al jou druck, En datje altijdt mooght vreedtsæem zijn mit malkander: Jæ ick wensch jou Nestors jæren te leven by den ander.
Fop      We sellen altijdt soo lange leve As Hanstje de geck.
Hoe lange leefde hy?
Fop      Soo lange tot hy sturf.
Wy gæen mit ien næer huys om ien om de Tafel te spreyen.
Fop      Selle wy Ham en Wost eten?
soo motje jou Mostert-pot bereyen.
Jaap     JOu valschen Koppelæer dat alle dinck me kon næer wensch eschien, Ick deed jou in ien uyr of twie wel duysent mijlen vlien.
Wel hoe Fop mienje dan Griet tot jou Wijftje te verkiesen, ’s En sel altijdt niet veul van hæer mæeghdom verliesen.
Wat is dat eseyt jou scheuck, jou fiel, jou droes?
Jaap     Dat is eseyt, datje effen soo veul eer hebt as de Juffers in het Padde-Moes, Wilje dat ick noch mier sel openbæeren, En al dat ick weet an ierlijcke luy verklæeren, Ick segge met ien woort je bint effen soo reynen Mæeght As onse Teunis Meusens Koe die Kalf dræeght.
Dat sel ick jou, soo ick Griet hiet, met ien vergelden.
Griet vlieght Jaap toe: Jaap slaat haar.
Jaap     HOu dæer jou Hoer, dat is veur jou wispeltuyrigh schelden.
Help, help Fop hebje me lief; ick en weet men leven gien ræet.
Fop      Wacht ien weynigh Grietje, ick sel sien of het op men Brieftje stæet.
Help, help, moort, moort, of ick mot men liefde stæecken.
Jaap     Hou dæer jou ritse Teef, dat jou de ziel moet kræecken.
Men liefste Fop kom hier, op datje Jæep verbiet.
Fop      Ick macht niet doen, Grietje, ten stæet op men Brieftje niet, Loopt slechs ras heen, ghy selt hem wel ontspartele: Griet binnen.
Jaap     SOo motme soodanige wispeltuyrige klappeyen martele, Die soo ongestadigh het hiel Compas om-dræeyen op soo korten Ront Fop      O duyckerlijck sou ick jou af-smeere soo het op men Brieftje stont.
Sel ghy men Grietje, die me soo lief het, soo durven af-touwe.
Jaap     Het is hæer eygen schult elijck ghy self kont vertrouwe, Se vloogh me ierst toe, en schelt me veur ien fiel, Fop      En selje het dan niet mier doen oft soo eviel.
Jaap     Ick versouck datje jou quæetheyt wilt van me weeren, En datwe t’samen vrienden zijn, ick wil wel zweeren Jou altijdt veur men Broer te achten uyt ien rechten gront, En jou minnen mit rechte min, gegront op trouw Verbont: Of binje buyten liefd’?
of wilje in vyandtschap sterve?
Fop      O neen, ’k wil jou bevel voldoen om jou gonst te verwerve.
Jaap     Wilje me dan wel bystant doen van ’t geen ick heb eseyt An jou Væertje en Moertje?
dæer en dient niet langh ebeyt.