floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Laat zy my haten, ja laat zy vry schelden, zo lang ik, konstansia!
Uw byzyn maar geniet, kan niets my moeij'lyk wézen.
Ik zou om uwent wil de héle Hel niet vrézen, Veel min uw Moeder, die, hoe zy meër woed en raasd, Weer eer bedaren zal, dies bidde ik u voor t laast, bezwaar myn ziel geen meër met uw betraande kaken, Maar laat daar op den glans der roosjens weder blaken Door mengt met t lely wit, op dat ik uit uw oog.
Gelyk de gulde zon aan s hemels wyden boog, Na een bedroefden nagt vervrolykt op komt klimmen, Ook zie de strálen van twé held're zonnen glimmen, Die my van t droevig leed, t geen nu myn hart doorsnyd, Verloszen, en meer vreugd doen hópen door den tyd.
K kan myn beängstigt hart onmooglyk niet bedaren, my dunkt, ik zie alreeds t beginzel der geváren, waar is uw Dienaar?
die heeft ons wis verraan, Dewyl hy geenzins heeft naar uw bevel gedaan.
Hy zou ons aan de poort opwagten, en vertoeven.
Wil u zelf dog niet te ligt bedroeven, hy zal wis onverwagt zyn hier of daar belet.
WE.
17 TWEDE TONEEL.
RENALd, KONSTANSIA, joggem, ter zyde.
JOGGEM, ter zyde.
Myn voeten, rasjes voort, maar zagtjes aan, dat s net, Gants bloed daar is myn Heer!
't is nog van pas gekomen, Maar egter zal ik wis nou van den drommel drômen.
Ligt zit die Vlegel weer in de eene of de and're kroeg.
Die eernaam, naar ik hoor, die komt al vry wat vroeg, en is een voorboô die my geenzints.
kan behagen.
Myn waarde Lief!
ik bidde u staak dit klagen, 'k zal uw beschermer zyn, hoe streng ook 't ongeval Ons mag vervolgen, en bestormen overal.
Wat mens zou tegen u iets durven onderwinden Zo lang ik u verzel, jorgem, ter zyde.
'k wou dat ik ook kon vinden Een voorspraak, die my nu in zyn bescherming nam.
RENALd, joggem ziende.
Ha schelm?
KONSTANSIA, hem weërhoudende.
Laat af myn lief!
Neen, ik moet eerst de vlam Van myne gramschap, in de rode drupp'len smóren Van zyn vergote bloed.
Nou ben ik wis verlóren!
Myn heer, ei geef gena!
'k had waarlyk naar uw last.
Heel vlytig aan de poort op uwe komst gepast, indien... renaald.
Snóde Fielt, wat zult gy nu verdigten?
Myn lief, ei hoor hem eerst, eer gy hem kunt betigten Van List, of logentaal.
zal die schelm dan nog My weer bedriegen.
door een nieuw gesmeed bedrog?
Zal zulk een Rekel, t hoofd van alle Vagebonden Myn Last verägten.
En dan nog door nieuwe vonden My weder misseijen?
Neen, dat 's my te veel gehoond.
Hy draagt zyn straf dan.
slaat joggem.
Hy OGGEM.
Laat af, myn Heer, gy toond Te veel oplopentheid, wil hem zo lang verschoonen, tot dat hy tyd heeft om zyne onschuld u te tónen.
Myn lieft geen gy gebied verstrekt my tot een wet.
Kom vlegel, spreek dan op wat dat u heeft belet myn last te volgen, maar poog my niet te bedriegen.
Of 'k zal u met deez' kling betálen voor uw liegen.
'k ben u dankbaar, Heer, wyl ik myne onschuld klaar U zal doen hóren, en hoe door een vreemd gevaar, Ik haast myn léven, en uw Koffer had verlóren, Indien 't u maar belieft my gunstig aan te hoeren.
Wanneer ik op uw last van Leiden herwaarts ging gebeurde 't, dat de schuit een schrikk'lyk lek ontfing Door 't sloten op een paal, nog naauw een uur van Leiden, Straks Digitized by Google BLYSPEL.
Straks was het in allarm, het water kwam ter zyden, Van voor, en agtren in, zo dat wy naauwlyks t land Bekomen konden, en in zulk een droeven stand, Dagt niemant om zyn Goed, maar wel om t Lyf te bergen, Behalven ik alleen, ik scheen de dood te tergen Om uwe Koffer meê te krygen uit de schuit, Die reeds aan t zinken was, Elk lagten my toen uit, Dat k meer waar om uw kist, dan om my zelf verlégen, Die ik nog door geluk meê heb aan land gekrégen.
Daar was goed raad toen duur, 't was slegt met ons gesteld, want de eene die wou dit, en de andere dat, 't geweld, geraas, gevloek, geschreeuw, en 't kermen van de vrouwen.
Deez' had my de kop wel vast met bei myn handen houwen, tot dat des schippers stem op 't laast' Fiat verkreeg, Die daar op d'adelyk viervoets naar Leiden teeg, Om weer eene and're schuit daar van het Veer te hálen.
ik moest wel wagten, schoon dit d'armen My duizend doden deed om uwent wil alleen, Ik was bezorgd, benauwd, dewyl ik wist wat reën My veel meêr deed voor u als voor my zelven schromen, 'k ben door dat ongeval veel later hier gekomen Als anders, toen liep ik voort om een logement.
Het geen ik vond, waar af de knegt my is bekent, en 't is een deftig huis, daar niet als grote Héren En luiden van fatsoen met hunne knegts logéren.
En nu ik haast om u te barsten ben gegaan, myn lyf gewaagd heb, ja veel meerder heb gedaan Als ooit een knegt bestond, nou wil men zonder spréken, Voor al myn moeite en vlyt my met 't rapier doorstéken.
Indien 't zo is geschied hebt gy geen schuld.
Geloof hem niet te ligt, ik ken dien gaauwedief Zyn stréken, waar door ik wel meërmaal ben bedrogen.
De moord, die sla my vry indien ik heb gelogen.
MUSTAFFA, FLIP aandeeene, RENALD, KONSTANSIA, JOGGEMaan deandere zyde van t Tóneel.
Goed, oen, hospes gebt voor al wel achtung auf mein Dieweil ich zo zurstund von hier vertrecken moet, doch 'ch will bald wieder zyn.
Myn Heer ik zal t bezorgen.
Wo bleibt dog Dames?
ich hab ihm von diezen morgen Om ein Gewerb geschikt, unt noch ist er nicht hier, Der Teuffel hool mich zo ch ihm nicht die lenden smier, Ich wil das lomfen beest gevoelig bastonéren.
JOGGEM, tegen Renald.
Daar is de waard, myn Heer, daar ik ben gaan logeren.
Indien 't myn Heer belieft, zo kunt gy binnen gaan.
Wel kom hier, myn heer!
Hebt gy gedaan, het geen myn knegt u heeft belast?
Heel wel te wéten, ik heb twee kamers klaar, en 't minste niet vergeven van 't geen dat dienen kan tot uw kommoditeit.
RI. digitized by google.
't is wel, Tegen Konstansia.
Wy zyn hier thans in veiligheid, indien 't u dan behaad, laat ons in huis vertrekken, eer iemant onverwagt ons hier eens mogt ontdekken.
MUSTAFFA, IZABEL, PLEUNTje.
Ein drommel, das ich hier muss wartten nach mein Knegt.
Naar ik naauwkeurię door een Vrind ben onderregt, zo moet het hier, of hier omtrent, voorzeker weezen.
Maar jufvrouw!
zou die vent uw ongemak genézen, daar gy dus heel mismaakt geboren zyt.
Zottin!
Wat revel je?
Of ben ik dan zo mismaaktlyk in twee oogen, dat ik geen verbeet'ring heb te hopen?
Daar 't my niet scheeld, hoe duur my die ook staat te koppen.
En wat dien Heer belangt, ha!
't is een man van staat, Die zultan Mahometh zo dikwils door zyn raad Heeft van de dood verlost, die met geen plas van dranken.
Of reeks van Poeijers, en meër voddery, zyn kranken Van 't ziekbed' stoot in 't graf als and're dokters doen, Die Heer heeft meër verstand, geleerdheid, en fatsoen, als al de dokters van heel Neërland met malkander, Wat vrees dan, dat ik niet door hem eens heel verander Ja zelfs in schoonheid word 't afbeeldzel van heleen.
Dog, voor eene eerste proef, wil ik 't nu maar met een van myn gebreken, schoon die klein is, approbéren, Want zo hy mynen rug kan glad en wel kuréren, zal ik 't ook wågen met al 't overige.
Ja, krygt hy u eenmaal in zyn handen, och!
Hy zal u wis de dood opoff'ren, u bederven, En doen u Mart'láres van zyn geleerdheid sterven.
Mejufvrouw, t is nog tyd, ei houw u uit dien druk!
Zo gy uw Pleuntjes raad geloofd.
Izabel, mustaffa ziende.
Ach wat geluk Daar is die wyze man, dat pronkbeeld der Doktóren.
uw Dienáres, zo 'k u niet zou verstoren Sprak ik u graag alleen, wyl ik uw wyzen raad Van doen heb, om een zaak, die my geheel misstaat Te helpen, 't geen ik maar van u alleen kan hópen, In spyt van die zig met den Naam van Dokters dopen, Door een Promotiebrief, met studie niet gehaald, Maar zonder veel verstand met z'livre munt betaald.
Das ist auch zeer gemein, unt langst schoon soo geweten.
Allein was scheld ihr doch?
ich wil es gleich genézen, Ihr schad auch was ihr schad.
Eerwaarde dokter!
want Die tytel komt u toe, gy ziet in welk een stand Ik my den naam van schoon, regtvaardig toe kan schryven, zo k die uitwaszing op myn rug maar kost verdryven.
Nu wenste ik wel, myn Heer, zo t wézen kon, dat g' Door al de uitmuntentheën der heilzâme Artzeny Waar door gy duizenden van wond'ren hebt beweezen, my kost van dezen last verligten, en genézen.
MUS. gitzed by Google BLYSPEL.
23 MUSTAFFa.
Das nichts voor mich, ich soll in 't kortz an ihr thun zehn, Das ich da extra guten Rath zu weis, indehn Sie meine wissenschafft eins auff die prob will stellen, Mus es was anders sein, dis sind nur bagatellen, itzund hab ich kein zeit, weil ich soo aanstonds mus Vertrecken nach dem Haeg, und zwaer auff stehnden vus, die sach hat grossen eil, ich mus mein kunst betrachten, Doch wollen sie soo lang an mein logis mich wachten, Bis das ich wieder kom, das in ein tag off drey Wird seyn, soo wil ich sie nicht nur volkom davon curiren.
Maar voor die schonste dam auff's erdreich thun passiren, und ihr... vyfde tooneel.
MUSTAFFA, IZABEL, PLEUNTJE, DAMES.
A Dames!
sich du flegel, da du bist!
DAMES.
Myn Heer, 'k heb by geval den regten weg gemist.
Verdoold door 't groot getal van straten en van stégen, ik was wel degelyk toen met my zelf verlégen.
Dies bid ik kyt tog niet, eer gy my hebt gehoord!
's Ist gut, ich spreg dich wel.
Meir Jungfer!
ich mus voort, maar 'k bidde ihr wil zo lang my aan das haus vertoeven, Bis das ich wiederkom.
Uw bidden zal niet hoeven, degevluchteverlieven.
Dewyl ik my graag zag ontslagen van dien last, Die aan geen Juffer van myn staat betaamd, of past.
Maar keer zo dra gy kunt.
Sie hat gants nichts zu vrézen, Ich will ihr, of kein keld, in kurtzer zeit genézen.
MUSTAFFA, DAMES, jorgem, in de deur van de Herberg.
MUSTAFFA, Tegen Dames.
U hazekopf!
Du Nar!
du flegel!
D'oe last mich warten, net geliech of ich ein hond, Unt nicht dein meester waar, doch 'ch will dir das verleeren, Unt met diez' menssen schink des teuffels bastonéren, Sich daar du Ezel, daar.
Pardon myn Heer!
MUSTAFFA, ò Nein!
Du komst zo liegt nicht vry.
Sich daar, sich daar.
onschuldig kryg ik slagen!
Unschuldig?
Ja, myn Heer, men moest my eer beklagen Als bastonéren, en 't is my een dubb'le pyn, dat ik gestraft word met het heilzaam Medicyn Van dezen menssen arm, 't geen and're kan genézen, Moet dat nou juist een plaag van myne ribben wézen?
Ik ben verdoold geweest, wyl ik den weg niet kon, tot Digitized by google BLYSPEL.
Tot ik dien eind'lyk naar lang zoeken wedervon.
Het geen my heeft verlet juist zo gaauw weêr te komen Maar 'k heb uw last verrigt en alles waargenomen.
Ist 's warheid?
Ja myn Heer, geloof me vry, t is waar.
Ik was geen kleintje by my zelven in gevaar, wylik voor kyven vreesde.
Ich wil's dier dan vergében, Maar pas mich besser auff, unt mach das ich mein lében, Nicht wieder nachd ich wart, en pas Voor al wol auff mein goed, wyl ich van haus ben, das, Es nicht verminderd werd.
Myn Heer, ik zal t betragten, En houwden als my zelf uw goed ook in gedagten.
's Ist Wol dan, ich geh hin, deweil myn zeid genaakt.
MUSTAFFA, IMPERIEUX, DAMES, JOGGEM, in de deur van de Herberg.
IMPERIEUX.
Oor dat verdoemde Paard ben ik Haar kwyt geraakt, k heb haar zo daadlyk nog met dezen Heer zien fpréken, maar juist door dat gedrang is zy myn oog ontwéken.
Dog 't beste is dat ik nu dien Heer vraag, of hy weet Wat weg zy is gegaan.
Tegen Mustaffa.
het is my leed, dat ku, dewyl gy my vry haastig schynt, kom stóren.
Ik heb de juffrouw hier uit myn gezigt verlóren, die aanstonds met u sprak, want wylik gints bleef staan Om af te speuren, welk een weg zy in zou slaan, Kwam Juist een hollend paard ter viervoets aangevlógen, En door den drang van t volk, kon ik haar met myne oogen Niet meer vervolgen dies hebbe ik haar hier gemist.
'k neem nu de vryheid, u te vrágen, wyl ik wist Dat zy alleen om u is te Amsterdam gekomen.
Wat wegzy, toen zy van u afging, heeft genomen.
Gy zult my dieust doen en verpligten, wyl ik ben.
Wat was?
Alleen om haar hier heen gekomen, en het zou my waar'lyk tot groot nadeel kunnen strekken, zo 'k de nieuwe plaats van haar verblyf niet wist te ontdekken, Ik ben haar.... MUSTAFFa.
Unt ihr seidt ein närrischer Barbier.
Snotschraper!
durft ihr mich aansprechen?
Weg von hier, Ich ken mir zelbst zu gut mite uch zu redeniren, Of meint ihr lompen beest das ihr sie kunt kuriren?
Maar gy verstaat my niet!
Ich will euch nicht verstaan!
Of anders, ich versteh euch al zu will, daar aan Ist euch in s minste nicht betrieben.
Daar en tegen Verstaad gy my gants niet, 't is geenzins zo gelégen Als gy uzelf verbeeld, ik wou haar... MUSTAFFa.
Ja gaar wol.
Dat Digitized by Google BLYSPEL.
Das sie um eur geplerr mein rath veragten sol, Ihr sucht sie nur allein aus meine hand zu wringen, om dan nach euren kopf mit ihr nurum zu springen, Ihr salb verderber!
Vort scheert euch aus mein gezigt, unt macht mir nicht mehr praats, eur zachen zint verrigt.
Maar gy geeft my geen tyd dat 'k my kan deklareren.
Ik zou haar... MUSTAFFa.
Ja ihr wurdt dem beutel ihr kuréren Das der in statt' von keld, vol wind blieb.
Maar myn Heer!
Of ihr mein Heert of nicht, ich zag euch doch nicht meêr.
Ihr sollt von mir doch nooit of nooit zu wessen komen, wo hin, of wo nach zu sie hat den weg genomen.
Ten waar dat de agting, die myn ziel voor haar bezit, myn strenge gramschap nu een stang lei in 't gebit, Ik zou u met deez' kling dat onbescheid verleeren.
Durft gy, kwakzalver!
Hier een eerlyk man trotszéren, die u in 't minste niet belédigd?
Ha wat spyt!
Denk, dat ge uw léven nu aan haar verschuldigd zyt, want buiten dit, zou ik in spyt van al uw snoeven, Maar door een eengen steek van deze kling beproeven.
Of gy de dood ook kunt verwinnen met uw kunst.
Ihr zeid ein Nar, unt al eur reden ist om zunst, steht hier zo lang ihr wolt, ihr zyt kyn woord meer waar dig, nu Dames, pas wohl auf, s wird zeit zyn, das ich vaardig Van hier vertrech.
Myn Heer, uw last die zal geschien.
IMPERIEU.
Ik hou my hier omtrent, ligt kryg ik haar te zien.
JOGGFM, DAMES, IMPERIEU, ter zyde.
Wel zo konfrater!
hoe kon uw die zous behagen?
Wat zous?
ik heb nu in den tyd van zeven dagen Geen kost met zous gezien, veel min gegéten.
'k meen die zous, die u zo straks wierd met een menssen been Elendig opgedist maar wis zult gy 't niet wéten, wiel gy in zo veel tyd geen zous en hebt gegéten.
Ja meen je die?
ik wouw, waragtig, by myn keel, dat jei die had voor my gekrégen in t geheel.
En ik waragtig niet, ik gun ze u graag van hatte, En liever als my zelf, hoewel 't my zeker smarte.
Wyl my voor weinig tyd dat zelfde wedervoer.
Zo kreeg je mede uw deel?
Maar al te veel, myn broer, dog ik ben niet van zins dat zo te laten stéken, wy zullen ons wel wréken.
En hebje lust, 't is wel.
Maar zul jei ook, het geen ik durf bestaan Naast my yoltrekken, en niet schromen hoe 't mag gaan?
D1v, p. 39.
29 DAMES.
Ja ik beloof je trouw in uwe zaak te weezen.
Wel nu, ik ben te vreën, hoor toe, dan, zonder vrézen.
Uw Heer heeft u belast te paszen op zyn goedwyl hy van huis is, nu dat hoog bevel, dat moet Voor al op dezen tyd nu wel zyn waargenomen, Maar zo, dat al zyn schatzal in onz'handen komen, en ik zal van myn kant, mey zien, door listigheid, Den sleutel van de kist, daar al de schat in leid, dien hier myn Heer bezit, in myne magt te krygen.
En als wy weg zyn, laat men ons dan vry betygen Dat wy de dieven zyn, dat s my al eens, zo t geld t geen zy bezitten, dus maar raakt in ons geweld.
Maar waar dan heen gegaan?
Die vraag vinde ik vry pover.
Is in de wéreld dan geen plaats meer voor ons over?
Gaan wy maar naar Hamburg, daar heb je Handelaars, 'k meen smousjes, die al 't geen, indien wy hier iets raars, Of schoons, per kaap de griep bekomen, zullen kópen.
Neen dat behaagd my niet, wyl ik daar ligt zou lopen In t allergroost gevaar myn Heer is daar bekent.
Wel ga dan waar je wild, myn vraag is maar in t end, of jei toestemt met my dien aanslag te onderwinden.
Wel ja, dat doe ik ligt, op hoop van buit te vinden.
Maar zeg hoe zal men best.... IMPERIIUX.
Ik ben met vrees belaan dat zy, wyl ik hier wagt, reeds lang is voort gegaan.
Jo6.
Digitized by google. degevluchteverliefden, jochem.
Zwyg stil, k zie daar dien Heer, die naar de Jufvrouw vraagde, Waar op t de goedheid van uw Meester niet behaagde Te zeggen waar zy was.
Daar is den mof zyn knegt, ik spreek hem aan, wel ligt kryg ik nu onderregt, Waar dat myne Izabel zo daadlyk is gebléven, hou, jongman!
weet gy waar die juffer, die daar even Sprak met uw Meester, is?
maak het my bekent, 't zal u niet schaad'lyk zyn.
Die s in zyn logement, Daar zy beloofd heeft tot zyn wederkomst te wagten.
Ik dank u voor t berigt.
DAMES 't is maar myn pligt betragten.
't is hier in d'olifant DAMES.
't is wel, drink daar te zaam' eens voor op myn gezondheid.
'k stel My borg, dat ik uw wil geenzints zal wederleggen.
Kom gaan wy, 'k heb u nog allénig iets te zeggen.
IMPERIEUX, alleen.
Wat twestryd voeld myn ziel!
Dewyl ik my alleen laat als geblinddoekt, door de geldzugt overreen.
'k min Izabel, mismaakt, verminkt aan all' haar leden.
Wyl ik op t hevigst door haar rykdom word bestréden.
Maar egter kan ik na uw toestemmen, dat ik zou My zelf verbinden door eene onverbreekbare trouw aan haar, die k zonder schrik niet zien kan voor myne oogen.
Hoe groot, hoe streng is uw vermoogen?
Gy overreed myn wil, genoopt door zugt tot staat, wyl t met myn Schilderkunst hoe langs, hoe slegter gaat.
Vervloekt!
Daar ik voorheen wou niemant pourtrettéren.
Of 't moest een dom heer zyn, ten minsten aan zyn kléren, want kléren, hedendaags, verwekken Eer, Krediet, En alles wat een aar door geest of kunst geniet.
Ik moet een hélen dag nu schild'ren om te zwéten, Myn Stam onteeren, en myn groots Geslagt vergeven, Dat om een Kroon, of wel drie Gulden op een dag, die dwang, spreekt my thans vry voor 't schémpen en gelag Van 't buitenspórig volk, 't geen ligt myn handel lasterd.
En toe snaauwd, dat ik ben van pligt, en deugd verbasterd, 'k beken, het is wel vreemd dat ik een juffer min, Die my afschuuw'lyk is, die ik met tegenzin Nog met den naam van schoon, en lief moet karesséren, Maar 'k moet myn liefde nog meër waardig estiméren, Dan daar een ouwde Gryn, wiens wit besneeuwde haer Hem stadig toegraauwd met den naam van Bestevaar, zyn lépige oogen op een jonge Maagd laat vallen, en zelfs al roggelende, en kwylende, onder 't mallen Dan duizend zottigheën, haar hier of daar toe bid' in zyn gezelschap, schoon hy geenzints denkt, dat 't wit Waar op hy doeld, vint in zyne ouwdheid geen behagen.
hy vint geen eind van vrågen, en hervragen Tot men hem eindelyk deez reden doet verstaan, het lust my geenzints met myn Vader daar te gaan Daar ieder, die u zag, myn Heer, u voor zou houwen, dan staat die Zuffer eerst zyn kálen kop te klouwen Dewyl die taal zyn hart, en ook zyn schénen raakt, Tot hem de jalouzy voorts dol en rázend maakt, Daar hy zyn min komt met een grins van vrindschap dekken Om in dien schyn, vermomd, zyn boosheid te voltreken, En spuuwd de onnozelen met zwadder in t gezigt.
Die liefde word met regt als hatelyk betigt, Ja diend vervloekt te zyn van Goden, en van Menssen, En die ik voor myn deel, durf alle rampen wenssen, Ik kom met Izabel, in járen overeen, Maar niet in Rykdom, en nog min in stand van leeren, In 't eerste heeft zy meender, in 't twede minder gáven, dies neem ik 't een, om 't aar, want nagt en dag te slaven, Te wroeten om de kost, en nog niet eene speld Te kunnen houden, wyl al 't overige geld Vervliegt aan Hoeden, en aan Pruiken, Linten, Strikken, Manschetten, Daszen, om my deftig op te schikken Naar schilderlyken zwier, neen, dat behaagd my niet, 'k kryg in dat kladden, en dat sláven reeds verdriet.
'k volg dan veel liever die verouderde methode, Want vryen om het geld, is hedendaags de mode De schoonheid die vergaat, daar 't geld ons by blyft, Wel Voort dan Imperieux!
vlieg naar uwe Izabel, laat vry de wéreld met u schempen en raljéren 't is u genoeg, als gy maar kunt voor Heer paszéren.
33 DERDE BEDRYf.
Izabel, PLEuntje.
Hebt gy wel regt gezien?
hoe kan het mooglyk zyn Dat hier myn Minnaar is?
Daar niemand weet van myn Vertrek, of waar naar toe ik heb myn weg gevonden.
'k verzeker u jufvrouw dat hy is hier gekomen Ik heb hem in dit huis zien treden, en hy heeft Den Waard naar u geyraagt.
Dat vinde ik onbeleeft, hoe!
zal myn minnaar my vervolgen?
my bespieden, daar ik tragt ieders oog en byzyn hier te ontvlieden, tot ik genezen ben, om dan eens onverwagt Te rug te kéren, neen, ik had dat nooit gedagt.
'k zal hem ook op dat punt op 't hevigst' reprosséren En tonen, dat ik weet hoe hy moest admiréren Myn staat en waardigheid, 'k wil hem voor altoos Verbannen uit myn oog, ten minste, voor een poos, hem myn gezelschap, en genegenheid onthouwen.
'k zal die brutaliteit hem hevig doen berouwen.
Ik bid, mejusvrouw!
neem dit zo kwalyk niet.
Niet kwalyk noemen, daar hy myn gedrag bespied?
'k Heb reden om my op het hoogste te verstóren, En 't waar ik vreesde, zo ik hem eens had verlóren, dat nooit geen Minnaar my Zyn dienst opoff'ren zou, 'k zou hem, geloof my vry, diende getuige lieten.
Die onbedagtzaamheid voor eeuwig doen beklagen, maar om die reden moet ik nu al veel verdrágen.
Dog k twyffel egter nog of hy t wel is geweest.
Zo zie 't dan zelf jufvrouw, dewyl hy daar bevreesd Schoorvoetend' naderd, laat uw twyffel nu vertrekken En wil zyn mislag met den naam van min bedekken.
Izabel, IMPERIEUX, PLEUNTje.
myn Heer, wat 's dit?
durft gy dus onbeschaamd By my verschynen?
of meent gy dat 't u betaamd, Daar ik van niemant wil ontdekt zyn, my te volgen?
Liefwaardige Izabel!
wees dog min verbolgen Op hem die u bemind, op hem, die al zyn heil Van uwe handen wagt, wiens liefde perk, nog peil, Nog wetten kent, dan die uwe oogen aan hem geeven.
'k beken dat ik te stout heb tegen u misd'reeven, maar sla uw oog eens op myn liefde, die alleen My bint, om in uw dienst myn léven te besteen, Om eens aan d'oorsprong daar die vlam uit is geboren, Door vlyt en yver te behagen staak uw toren.
Wat kon ik anders doen, daar gy myn lighaam strekt, en ik de schaduw, die door t lighaam word verwekt?
Want zo onmogelyk de schaduwe ooit kan weezen Daar 't lighaam niet en is, zo kan ik zonder vrézen nooit léven buiten u, en word dit nog gewraakt Dat ik het lighaam zoek, 't geen my een schaduw maakt, En 't wezen weder geeft, want zonder u, myn Waarde!
Ben ik gelyk een schim of zielloos rif of aarde 't geen?
35 't geen schauw nog lighaam heeft, dies bidde ik leg de schuld Op myne liefde, en op een Minnaars ongeduld!
Maar wie heeft u, myn Heer, dit diende ik eerst te wéten, van myn vertrek berigt?
Waar op gy dus vermetten, en stout my volgen dorst.
Zo dit u kan voldoen.
Zal ik, myne Izabel, uw wil verrigten.
Toen ik voor twé dagen tyd, my zelf had de eer gegeeven u aan uw huis te zien, door t'ed're min gedréven, bragt gy me in 't zyvertrek, waar op gy aanstonds met De komst van iemant, in myn byzyn wierd belet wyl ik allénig daar verrukt in myn gedagten En opgetogen, naar uw wederkomst bleef wagten.
Toen zag ik by geval een brief, wiens opschrift klaar Betoonde, dat die aan myn Liefgeschréven waar, Waar op ik my terstont, voor vast imagineerde, Dat een Meëminnaar u met dat geschrift vereerde.
Ik opende dat blad en zag den inhoud, ach!
Hoe wierd myn angstig hart als door een donderslag getroffen!
wyl ik klaar kon uit dien brief ontdekken, Dat gy van zins waard om naar Amsterdam te trekken, wyl dit het antwoord waar op uw voorgaanden brief, als ook wat reden u daar heen dreef, ach!
myn lief Ik bleef hier over, heel onsteld, in twyffel hangen, Tot ik me'er opening heb uit uw mond ontfangen, Toen gy my selve zei, dat iets van groot gewigt My zou een week of drie ontróven uw gezigt Dewyl gy Utrecht zoud voor dezen tyd verlaaten.
Ik wist toen de oorzaak wel, maar ach!
wat kon 't my baten Indien dat gy alleen heen gingt naar Amsterdam?
Ik maakte my terstond reisvaardig, en ik nam Uw huis in agt, om als gy heen gingt, met genade en gunst beoogen, dog dit besluit aan u geenzints eer te openbarden Dan hier in déze Stad, en in het logement, 't Geen gy verkiezen zoud, dies bidde ik leg in 't end Uw gramschap af, en wil allénig het vermoogen der minne driften, met genade en gunst beoogen!
My dunkt dat gy uw schuld door dit verhaal verzwaard.
Wie ried u zelfs zo stout myn brief te lézen, daar t Geheim van myne ziel alleen in was befloten?
Kost gy uw misdaad wel met groter schuld vergroten?
Wyt zulks myn Minnenyd, die my toen pynde, als t blyk Hoe teer ik u bemin, t was my onmógelyk Den loszen teugel aan myn hartstogt niet te geeven, Daar k zag dat deze brief waar door een man geschréven.
En schoon deez' zaak by u als voor myn misdaad pleit, Zy toond u ook myn min en myne opregtigheid.
Bestraal die beide dan met uw genade strálen!
Myn dieust en liefde zal die misdaad weezen betálen.