floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hoe kan hy regen, windt, en hagelbuy beletten?
De duivel kan natuur, zelfs 't jaargety verzetten.
Versailjes en de Louvre, al t groot gevaart daar by, is alles maar gemaakt door enkle toovery.
Gelooft gy dat het zijn oprechte en ware stenen, Die 't aartrijk uit haar schoot den menschen komt verlenen?
die dan worden glat gesseepen met veel smart.
Neen 't is groot kaartbladt dat de duivel zoo verhart.
Hoe zoudme, in drie jaar tijt, een Stadt zoo konnen stichten, Indien de duivelen het werk niet meest verrichten.
FLAVIO en JUDIETTE.
't Is waar, z' is vreemt tot die rolkomentheit geraakt.
Een duyvels meester heeft de zegeboog gemaakt.
Hebt gy noch niet geweest in die bezwoore Zaale, Daar men de Duivels zag, t verleden jaar, in dwaale?
Fla. de danszaal is heel schoon en heerlijk in derdaat.
Z'is niet.
Maar 's Duivels werk dit ver te boven gaat.
Al wit gy zaagt weet gy zoo af te malen.
Zoo dat gezichten zijn moet my de duivel halen.
'k zag, zonder schrik, de hel en hemel, dicht by sen. De Duivels en de Goon, de bergen en de Zeën, verwoeste plaatzen en betoovende gebouwen, ik zag de nikkers, heel verschrikklijk om 't aanschouwen.
Tien miljoenen volk die keken toe, als stom, en nooit zag ik de droes by elk zoo wellekom, Daar na hadt yder Godt, die hier in t rondt quam kijken, wijken.
De schoonste hemelsseep daar d'aartse voor moet zwijg stil.
Gy raakt, mijn Heer, uw quelling dan niet quijt.
Ik doe, al wat ik kan tot korting van de tijt.
Laat ik u van Parijs, mijn Heer, wat nieuws doen hooren, het is mijn Vaderlandt, ik ben daar in gebooren, die nachtlantarenen, des avondts op de straat, die lichten dat men naauw hoaft oogen waatmen gaat.
Igrieven 't is dag, te middernacht, men ziet geen menschen Noch hoort geen naar geschretuw van dieve, dieve, dieven.
Of de Getemde Dartelheit.
Anna, verschrikt, Francijne heel onstelt, Flavio, krispijn, aun.
Ontfermt u onzer!
S't u ons by!
Dieyen!
wat is dat, zeg Anna?
D'ongelukkige Krispijn wil zijnen Heer vermoorden.
Men sluit de poort, eer hy 't ontvlucht, breng an.
Koorden, Bindt den verraar.
Krispijn met haar lachchende.
Sta ons by!
Aus.
Wat duivel waar dient al deze gekkery, maar wie veroorzaakt toch dit schreeuwen en dit dwazen.
Razen?
't is Anna, die haar zelf zo zo aanstelde, als de Ann.
Toen strax Krispijn daar riep, een dief, gins loopt hy heen, waande ik dat hy mijn heer de keel had afgesneën.
Wel waarom dacht gy dat berookte kookzantinne, ik deeze maar een verhaal.
Fla. weg duivellinne.
'k geloof het varken is gewis haar zinnen quijt.
Spreek dan wat zediger en stil op andre tijt.
Mijn Vrouw kan nu niet lang uitblijven, zoude ik deze nachten.
achten.
Daar s nergens zoo veel vreuchde, als hier, by Flo.
Parijs is het verblijf van spelen en van min, Maar 't Vrouw volk heeft daar meest, veel streken in de zin.
Ja, kris.
Ja, d'uwe boven al.
Ik wil het wel geloove, dat zy voor een schoon man niet lichtlijk speelt de doove.
Maar, gy zult het zien wanneer ik ben verstelt, kris.
Dat zy een meerkat hoort op 't klinken van zijn geldt.
Zy zal ukennen.
zoo als ik meen te wezen?
Ik gaf 't mijn moeder zelf, ay wilt daar voor niet vrezen.
Slaat gy op alles acht, maar laat u toch niet zien, 'k zal over haar trots hart en fierheyt, strax gebien, Om deze dartle roos dan neder te doen duiken, zal ik voor eerst al mijn welsprekentheit gebruiken.
Zy zal zoo vallen, maar ontzet u niet te zeer, wanneer gy ziet uw hooft voor uwe voeten neer.
En als gy klaar zult zien, gelijk het daglicht lichten, dat het aan my maar staat, om t werk voort te verrichten.
Ik staa 't u toe, dat dit vermaak nu zal geschien, Om u van blintheit te genezen en doen zien, het was my lief hoe eerder, meerder.
Dat mijne Vrouw maar is wat snapziek, en niet Daar wort geklopt.
Gy zult het zien, mijn Heer, ik spreek nu niet een woort, aan wie van beide nu de narrekap behoort.
Krispijn, men klopt, dit zal licht onze loopster wezen.
Ziet eens.
Zy is 't met haar schoon volk, zoo uitgelezen.
Haar Nichten zijn daar, en de twee bedriegers by.
Zy zijn verheught van geest.
Fla. goet, pak u aan een zy.
Of de getemde dartelheit.
Zy zullen waanen datze alleen zijn, wilt vertrekken.
'k zal veinzen of ik sliep en zoo wel iets ondekken.
Flavio gaat op een stoel zitten, veinzende te slapen, III tooneel.
Juliette, sant hermine, sant Helene, amarante, du Manoir, van den Bosch, Flavio.
Je meerkatkoningin van t Baal, wat was die jul.
Zot.
En dan dien grovert, haar beminde.
Was eerst bot!
S. her.
S. hel.
Ik ken hem niet in ondeucht, noch in eeren.
't Geleek wel een lakkey in zijne Meesters kleeren.
Mijn trouwe heeft gelijk, zy maakt hem zoo t behoort.
Een overtrokken knecht.
Maar gy spreekt niet een woort.
Van dat pikzwarte vel in hare geele kleeren.
Met al dat geele lint een el breet, zoude ik zweeren.
Die mol geloofden vast het netst' te zijn van 't baal.
En d'allerschoonste ook.
Ja 't was ook een schoone staal.
Toen ik die zwarte kat met al dat geel zag brallen, was t of een doove kool lag in een struif geval en.
Van den Bosch hoorende Flavio ronkken V. bos.
Maar, met verlof, wie is 't die daar zoo ronkt met macht?
wacht.
Het is, mijn Heer, mijn man die slapend my verman.
Die goede man heeft niet veel vier in 't bloet gehad.
Houwen, dat hy al slapend wacht zoo schoonen praal der vrouwen. Mijn man quam my terstont omhelzen!
Zijn gezicht Is my een spookzel, dat my schrikkelijk onsticht.
Ik zag geen gruw'lijker van alle mijne dagen.
Het is atkerelijk.
En ysselijk by vlagen.
Maar gistren zey, my, met een blijde geest, datze op haar man een maandt, lang hadt verlieft geweest.
Maar zeker spot ge niet 't is vreemt.
dog Venus bengel.
Maar een die wel gemaakt schoon is?
Al was 't een engel, In schoonheit een Narcis, noch zeg ik, dat me een man, Maar vijfthien dagen langk oprecht beminnen kan. s. hel.
Dat 's zeker al van 't meest.
hele vijftien dagen?
'k heb nooit mijn man meer, als een uur maar, min gedragen.
V. bos.
Maar dees, die ronkt gelijk een paart, Mevrouw, was, 'k zweert, wel een papierrookruiker waart.
Juliotto, sant hermine, sant Helene, amarante, van den Bosch, du Manoir, Flavio.
Jul.. rispijn.
A Meyrouw.
Zeg op, is nu uw werkten enden?
Mevrouw, kan, waar zy wil, tot haren dienst my zenden.
Svent, V. bos.
Die knecht, Mevrouw, schijnt al een snaakze Ik heb hem meer gezien.
Is hy u onbekent?
Wie.
Digitized by Google Of de Getumde Dartelhoit.
39 men.
't is Krispijn, een knaap, niet van de minsten, een vleijer die al doet, wat men begeert, om winsten, 'k Verander vaak van zin, thien keren in een stont, en deze vleijer spreekt, thien keren, na mijn mont.
Wist gy 't vermaak daar van, nu zoo terstont, aan Mevrouwe?
schouwe?
Zeer garen, roept hem woer, woont hy hier by jul.
Het is mijn man zijn knecht, zijn steun, zijn verstant, terhandt, zijn raadtsman, maar in 't korte, een gekxkap in die bezig is om niet, en staag heeft drukke zaaken.
Hy hoort u niet.
Ik zal 't wel maaben.
V. tooneel.
Juliette, krispijn, sant hermine, sant Helene, amarante, van den Bosch, du Manoir, Flavio, dociles, jul.
Wie daar uw Meester slaapt, en ronkt gelijk een knecht, was hy niet waart, krispijn een ruiker?
Wel te recht.
Ik wil nu, uit vermaak, dat m'er hem een zal geven, verheug ons wat.
Dat stuk zou aardig zijn geweven.
Jul 'k weet dat hy lachen zoude als of hy tantpijn hadt.
Zoo hy niet d'eerste lacht men zet my op een radt.
geef z' hem niet, ik vrees hy mocht zich zelf verstooren.
Die hoon lijt noit geen ziel uit edel bloet gebooren.
't is waur maar 'k zou terstont zijn tooren regen gaan.
verstaan.
Hy zoude, ontwakende in zijn gramschap, 't hiet jul.
Mijn....
FLAVIO en JULIETTE, jul.
Mijn man is veel te braaf wat mag ik leggen temen?
Dat hy een ruikker van papier zou qualijk neemen.
Het is maar rook.
Maar klucht, die t jeugdig hart verblijt.
Maar boven al nu in dees vastenavondt tijt.
Hy zal zelf lachchen geefz' hem vry maar, zonder vresen, ssen.
Indien hy niet en lacht?
het zou belachchelijk weezen.
Zie dit papier zal daar toe niet ondienstig zijn.
Geeft gy ze wel?
Ja aan mijn knechten, by 't douzijn.
Verberg de lichten dan op dat hy niet kan kijken, Indien hy wakker wort zoo konn en wy gaan strijken.
Dat elk zig geef ter vlucht.
Men zal, maar eerst te zien.
Dan sullen wy gelijk als schuwe spreeuwen vliën.
Mijn gunstgenoot gy weet wat 't avondt is besluiten, en mijn getrouwe meê?
Ja, 'k heb die eer genooten.
T'ul.
Mijn goede weet het?
Koom geef de ruiker rap.
Verbergen we dan 't licht.
De duivel dat 's een klap.
Du Manbir houdt Flavio een rokend papier onder de neus, die hem een klap voor zijn kopgeeft.
Juliette, Flavio, krispijn, Francijne, jul.
Hy sliept.
Ik sliep zoo vast als moede klooster knaapen.
spen.
Die na u wachten zou mocht voor de deur wel staan.
f. e. of de Getemde Dartelheit.
De vaak heeft noch op 't laast mijn bezigheit verbracht.
kracht.
Dat 's wel gezegt, maar heeft men nu mijn geldt gegeven, gy zult het in een uur zien op uw nachtdoek leggen. jul.
Dat het dan zoo geschiê.
Daar valt niet meer te zeggen, jul.
Want ik zou slapen tot namiddag zoo ik lag, maar ik heb iets te doen.
Is 't geen Donderdag? jul.
Dat zig elk vertrek, want ik wil wat gaan rusten.
Krispijn, Flavio, ehoest ontwaakte u daar veel harder of me u kris.
kusten.
'k was, ik beken het, heel verstelt door deze rook.
Den blaser kreeg weerom een klap als van een dwingen.
Spook, ik weet niet hoe ik noch mijn gramschap kon besluyden. 't is waar, mijn Heer, het zijn onlijdelijke dingen.
Ik zal my wreken, denk maar om u te verkleen.
Ik zal, mevrouw, met kracht, bestormen gaan alleen.
Fla. z'is onbescheiden en klapziek, geneigt tot speelen, maar boven dat gebrek, deuchtzaam in alle deelen.
Ik wil nu al mijn geldt uit die bedriegers handt Weer hebben, zoo mijn Vrouw, nu op haar Diamant Wou lenen, van die twee acht hondert Pistoletten, Om mee te spelen, 'k zal 't kompas dan wel verzetten, ik ga daar zoo na toe, alleen maar, om te zien, Of ook mijn voorslag kan recht op zijn tijt geschien.
Om C. tized by google. FLAVIO en JULIETTE, xris.
Om dese Vossen weer 't gewonne geld t'ontjaagen is dezestrik te bot.
Ik zal 'er meer aan waagen, iela.
Hoe slim zy moogen zijn, zy raken in de ly.
Wanneer gy zijt gekleedt, krispijn, zoo waar schouwt my.
Krispijn alleen.
Nu schort my maar een brief, die zoet, en net, en raar is.
't is best dan dat ik ga terstont by een Notaris.
Maat t spreekwoort zegt, de min verwekt in ons een geest.
Ik schreef dan zelf de brief hadde ik verliest geweest.
Of ik het ben, of niet, wat kan dat iemandt raaken?
En ik zal 't alzoo goedt als een Notaris maaken.
Ik kan een kostlijk kleedt wel huuren voor 't juweel, maar laaten wy ons kleen in rouw, dat kost niet veel.
Het nieuwe Floers is dier, het zou te veel bedraagen, en ik wil zoo veel gelts niet aan de Lampers waagen.
Den rouw zal, meen ik, my wel t alderbeste staan, kom laat ons op zijn hoofs eens weits uit vryen gaau.
VIERDE BEDRTF TOONEEL.
I. Flavio, Francijne, fransyne, zyn guiten, zeide gy, lantloopers met elkaar, maar neen, mevrouw, vertrouwt veel beter van dat paâr.
Fla. zy handelen oprecht en heus, in alle delen.
Ga zeg mijn Vrouw, terwijl dat zy hier koomen speelen, dat zy haar vaardig maak om hun t' ontfangen, an de Getomde Dartalheit.
Ik zal ook aan mijn zy doen 't geen ik schuldig ben.
Kolijn, Flavio, xol.
De kruyers zijn beneen, met koorden en met touwen, om bey de speelders vast te binden, en te klouwen, ze zullen niet bestaan dan 't geen ik zal gebien.
Is t'om datze Mevrouws klisteering wilde zien, Van gistren avondt?
doet dat zoo uw gramschap rijze?
Mevrouw, was ook wel quaadt maar niet op zulk een wijze.
Want zy verwachtze.
Stil, daar komen zy al aan, om weer te spelen, maar het zal daar anders gaan.
Du Manoir, Flavio, van den Bosch, man.
Ach Mijn Heer, Flavio!
Wilt uw beleeftheit staaken.
Ik ben.. wy koomen om uw Vrouw wat te vermaken... man.
Moogt gy 't wel lijden?
mijn Heeren, te veel eer!
Fla. 'k ben hier niet anders als de dienaar van mijn Heer.
Mijn Vrouw, mijn Heeren, is uw dienaresse mede.
Wy spelen haar goedt spel.
Zy is 'er meê te vreden.
Man Zy zit en wacht ons en is om te spelen reë.
Ik zal mee speelen.
Koom ik ga met u mee, iac.
Digitized by google FLAVIO en JULIETTE, 4 IV TOONEEL.
Juliette, francijne, jul.
Wat zijnze.
Jan. wie zeidt nu dat zy maar woorden zetten?
Elk nam dan, daar gy t zaagt, acht hondert stoletten.
Gewis, Mevrouw, en my weergevende de steen, zei d'eene lachchende, Mevrouw, hoort ons zoo kleen Van moedt niet t' achten, maar zy zoekt door list t'ontschroeven Ons hartsgeheim en tracht alleen ons te beproeven.
Wy willen haar in 't spel uithouden staag de handt, haar woort is waardiger als ring, of diamant, dat wy geen volk en zijn die iets op panden lenen, dat wy nu, sonder te vertoeven, zoo gaan henen, Om haar de langen tijt te korten door het spel, Want 't is ons een groote eer te volgen haar bevel, Ook om haar aan te biën, in goude Pistoletten, Thien duizent guldens daar zy niet hoeft voor te zetten.
Gy zaagtze beide, zoo terstont, daar binnen treen.
Francijn, koom haast u wat, ik ga zoo daadlijk heen.
Wilt my de strikken van mijn hooft weer wat herbinden.
Men kan geen schoonder ros als dat van 't heerschap vinden.
Cheit.
Hy barst noch wel van spijt om haar eelmoeldig fran.
Toen ik flus van hem sprak, hadde ik niet byge leit, 'k geloof dat hy my zou geslagen hebben.
Goeden, wat ben ik bly nu dat ik hem in all's kan dooden!
Zija nei ne st Of de getemde dartelheit.
Zijn raserny zal voor die Heeren zijn gemelt, Die hy geduirig voor bedriegers heeft geschelt.
Hy zal nu lijden.
Maar gy moet hem nu braaf kroonen, fran.
Mevrouw, en aan hem zelf zijn ezelsooren toonen, 'k hoor iemandt koomen.
Zy zijn 't zonder twijffel, bint Ful.
My vaardig weer om t hooft, zy zoekken my, mijn lint.
Ik ga haar heusheit nu bedankken en weer speelen.
Zijt gy niet moë Mevrouw?
Of kant u niet verveelen?
Anna, kolijn.
Wat hebben dog gedaan die Heeren, zeg kolijn?
Zy hebben niet gedaan als dat het roovers zijn.
Hoe roovers!
Maar waar van?
Van geldt niet recht ontfangen.
Maar nu 't mijn Heer weer heeft zal hy ze niet doen stellen!
hangen ian.
't was zulk een goeden Volk, ach hoe ben ik onkol.
Mijn Heer, geeft haar terstont de sleutel van het velt, dat zy in handen niet van het gerecht en raaken, Zy worden noch beticht met andre valsche zaaken, mevrouw, gelooft niet, dat het roovers zijn, o neen.
Schoon 't schelmen zijn nochtans acht zy hun ongemeen.
Kol zijn t fielten?
Laaten zy t'huys haare fielteryen.
Aanrechten, want alhier en willen wy 't niet lyën.
Mijn Heer, die komt, laat ons gaan lachchen wat beneën.
Wilt gy kolijn?
Dat smis, mijn Moeder, kint, zeit neen.
Laet my met vreën, weg, foey!
Aun.
Nu voorhooft, zonder kreuken, kolijn haar wegstootende, kol.
Koom aan dan.
Daar s mijn Heer.
Flavio, kolijn, anna.
Flavio hun weer doen binnen gaande.
Wel is dit hier uw keuken?
Fla. gaat heen.
mijn voorneme is nu braaf ten eindt gebracht.
'macht.
'k Heb de bedriegers en mijn geldt weer in mijn handt, 'k zal haar van achtren strax doen uitgaan voor het dagen, noch bevende van schrik, die 'k haar heb aan doen jaagen.
Francijne, Juliette, Flavio.
Fraucijne ziende Flavio, fran.
Et is mijn Heer.
Juliette tegens Flavio.
Ik ben een slechthooft, en ik ken Nooit niet het volk, niet waar, mijn Heer, by wie ik ben?
En dan nog vanden Bosch en du Manoir, die Heeren, Begonnen niet, als ik, het speelen eerst te leeren.
Het waren bedelaars, bedriegers, guiten t'zaam?
Gy moest hun kroonen dan nog met een roovers naam.
Dit a by OO Of de Getemde Durtelhtit.
Dit schorten der noch aan uw lasterlijke woorden, dat 's een vooroordeel, zoo daar iemant ooit van hoorden, Te haten, vol van nijt, op ingebeelde schijn, Twee eerelijke lien zoo daar op 't aartrijk zijn, Te schenden, zonder recht, met lasterreën hun leven, Oprechte mannen, die men hart en ziel zou geven, Een volk het geen gy ziet aan mijn zijn goet vertrouwt, behouwt.
En daar noch schrift, noch pant, noch iets weer voor Zeg my wat duivel heeft u listig ingeblaazen. 't is waar, 'k heb ongelijk, 't zijn eerelijke baazen.
Schult te bekennen is noch iets als 't ons berouwt.
Waar is de diamant.
Fla. hier is ze jul.
En 't gelt aan goudt?
Fla. 't Leit onder 't nachtkleet op de tafel om te spelen, jul.
Dat werk verheugt mijn hart en ziel in alle delen, men kan hun brave daan niet wel volprijsen, neen.
Mevrouw, bedankt hun vry met duisent plechtig heeren, zy zijn recht groots van hart en waardig om hoogh te heeren.
't achten.
En hebben beyd' gedaan het geen ik niet verwachten.
Ik roem best onder 't spel haar eed'len aart en vlijt.
Ik denk niet dat zy om te spleelen hebben tijt.
Hier zijnze.
Van den besch, Flavio, Juliette.
Ik weet niet hoe dat ik genoeg in deezen u zal bedankken, Heer.
Van den Bosch weggaande.
Het zal onnoodig weezen.
Dat Digitized by google FLAVIO en JULIETTE, 48.
Dat is een eerlijk man quam u ooit een te voor.
Fla. gy zult niet minder zien aan Jonker du Manoir.
Du Manoir, Flavio, Juliette.
'k weet niet, Heer, hoe best uw dienares juljette, jul.
Iop uw beleeftheit zal.
Du Manoir weggnande.
Dat 's om ons te verzetten.
Heeft iemant ooit wel meer grootshartigheit gezien?
En om de dankbaarheit te schuwen, zoo te vlien?
Dit alles heeft gedaan uw zottigheit met hoopen, en t oordeel t geen gy velde als van een kloot in t loopen.
Lijn haar louizen hier?
'k ga zien of ze al daar zijn.
En zende u die terstont, zoo daadlijk, met Krispijn.
Maar gy gaat uit niet eer voor dat de maan komt schijne.
Fla. verwachtze dan terstont.
Wat brengt gy daar Francijne?
Francyn hebbende een brief in haar handen die met zwart lak verzegelt is.
Dit is geen minnebrief maar een swarte kalhoen.
Licht van een markgraaf die Mevrouw een groet komt doen.
Juliet. of de getemde dartelheit, juliette lesende het oprecht.
Aen d' eedele Fuljette.
Daar ik mijn zin op zette.
Neen die verklaring schoeit wel aardig op die leest.
En deeze breede brief vertoont een schrand're geest.
Ik twijffel, of men, daar t gevogelt leit by hoopen, Welk zulk een kuiken, of jongk hoen, zou konnen koopen.
't gevouw is vol van kunst en aardig, net geleit.
De roouwzy is ook breet en geestig uitgebreit.
Laat ons dan 't binnenst zien door 't doodlijkste van buiten.
't is een geheel boek voor een blat.
Mevrouw, men mag hier zeggen dat, den brenger u de rest zal uiten.
Juliette leeft.
't is niet door mijnen naam, nog.
door dit zoet papier, dat gy my kennen kont aan hant schrift, nog aan reden, maar zoo het u noch heucht, dat ik tot uwen't wier.
Ontfangen als een man die schoon is, net van leden, die ben ik, die in rouw want my mijn moet bedroog.
Toen ik als Roelant het al kappon wou aan spaandren, nu niet heb als een arm, een been, en maar een oog, Want de drie andre leen nu bleven laast in Vlaandren.
Drie leden!
welk een slag!
Voorwaar te droef geraakt, Zy vervolcht.
Ik ben dumor noch wel genoeg gemunkt.
Indien vijf hondert gouw' louizen konnen maaken, dat gy verzafting geeft aan daar de pijn my schort, gy moocht dan zeggen in het kort, Dat gy uw man gevonden hebt en zaaken.
Dit geld vyde ik um schoonheit, die my ving, Zoo deze somme u kan bekooren, Spreckt niet van mijn gestalt sverwisseling, moch aarzel niet, ik kpom, wilt hooren, k ben vaardig.
gy zult zien, eer 't scheem'ren van het licht.
Den markgraaf van het schoon geziegt, lijdt ondertusschen, van een ziel geraakt aan t quijne.
Dat ik de handen kus van u, en van Francijne.
De Markgraven zijn dan wel wonder licht door grieft?
Mevrouw hy is, na 'et schijnt, dan op ons beid verkooren lieft.
Francijn', het zy, hoe 't zy, wat dat hem mag bewegen, ik tracht niet meer als hem te zien en hooren, 'k zie door zijn brief dat hy niet zijn gelijken heeft, En dat een eedle Geest in zulk een lichchaam leeft, fran.
Ik zie zoo wel als gy, dat hy is lang van ooren, hy biedt, Mevrouw, en een die weigert, draalt te hooren.
En schoon dat hy nu was de grootste gek in 't rondt, men moet hem evenwel ontfangen, heus van mondt.
met een heusche mondt ontfangen beestig heden?
Maar zijn beleefde groet steekt vol van eerbre reden.
Deur gront ze wel gy zult bevinden dat in 't geen hy u in goudt aanbiedt steekt wondre schoone reën jul.
Komt u dan niet daar van te vooren?
Terwijl hy in den slag van Vlaandren heeft verlooren, Gelijk als hy ons schrijft, een arm, een oog, een been, wie zou aldus geschendt niet kenbaar zijn, zoo 'k meen?
Jouw.
Aan hem is dan de helft maar van een man gebleeven.
Maar zijne somme is heel, wat is 'er aan bedieeven?
En of de Gutemde Dattelheis.
En wat verscheelt het ons, of hy is half, of heel?
Hy moet 'er wonderlijk vreemt uitzien met dat deel.
Hy is noch veel te goedt om 't geenm'er meê wil plegen, hy zy dan, hoe 't mag zijn, daar is niet aangelegen, maar Anna komt daar aan.
Anna, juliette, francijne.
Daar is een Heer beneden.
Hy heeft een oog, een arm, en maar een bevel.
Het zal de markgraaf zijn.
De markgraaf in zijn droome Hy kemt zich zelfom laag, maar 'k hoor hem boven koomen.
Zijn naam is my ontgaan, het is een lompe key, zoo zwart gelijk de droes, en wit gelijk een ey.
Mijn Heer van schoongezicht is waardig om te roemen.
Maar Anna zwijgt gy stil.
Aanne.
Ja, zoo laat hy zich noemen.
Juliette.
Francijne.
Krispijn, vermomt onder de naam van den markgraaf van schoon gezicht, met een handt, een oog, en een houte stelt, in den grooten rouw, met een blonde pruik op.
YK koom in t heimelijk, Mevrouw, altijt en ley, kris.
Janooit met my, koets, koetzier, of jongen of lakkey, men kan beneën niet zien gevolg, t geen d eer kon schenden.
Zoo ik hier slapen zal, ik mijne stoel weg zenden.
Als 't u belieft, mijn Heer, zoo zent ze niet weer heen, zy kan wel zonder schande en opspraak zijn beneën.
Mijn stoel beneen?
Het pest vuur moet my schennen, kris.
Zoo me aan mijn teken strax mijn stoel niet zou kennen.
Indien dat ze iemant ziet dat my de hagel slaat!
Zy staat na my en wacht, hier by, in d'andre straat.
En als ik ga te voet, 't is gladt, zorg ik voor vallen.
Gy zijt in dezen staat beklaaglijk boven allen Kris.
Fructus belli, mevrouw, gescheiden van u af, Die ik wel hondertmaal mijn hart en zieltje gaf, Zoo worden daar onthaalt, Godts Mavors gunstgenooten, Fructus belli, dat is uit d'oorelog gesprooten Dees brengt in 't veld van Mars zijn leden rap ter handt, Die hy niet wederom voert in zijn Vaderlandt.
Een houte been, een stomp, een oog van glas geblaazen, Fructus belli, is 't loon veel tijts van dappre baazen.
Wat heeft de liefde kracht!
O schoone oogen, zeg my vry, ik bidt, spreek ongeveinst, oprecht, erkent gy my?
Daar ik gevonden ben moocht gy my licht noch zoekken?
Zit dan maar neër.
Ik kan 't niet vinden in mijn boeken.
Schiet u niet in de zin mijn Heer van schoongezicht?
Gy waart geen twalef jaar, toen was ik al wat licht, en gotemde dartelheit.
En welgemaakt, verlieft, of dat de droes my schenne.
Men kan op twalef jaar de liefde niet wel kenne.
Kris. gingt gy niet op die tijt u warmen by zijn vier?
My dunkt, mijn Heer, krijgt nu eerst zijne rechte tier, en heeft zeer wel geleert d'Urfé zijn minnewetten.
En om die reën, Mevrouw, gingh me u in 't klooster zetten?
Uw Oom, die vroome man, die u veel leezen zag, Dacht, dat by 't heylig volk uw hart begraven lag.
Mijn Heer de markgraaf kan zeer wonder wel onthouwen.
mouwen.
De duivel!
Men spelt my niet licht iets op de wat 's door de Nieuwebrug al sint gegaan een ty!
Gy spreekt van twintig jaar En negen noch daar by.
Ik ben, 'k verzekert u, nu noch geen dertig jaaren.
Gy zijt wel veortig, wilt de waarheit maar niet spaaren.
Wel veertig jaren!
my is nooit meer hoon geschiet.
Mijn Heer van schoon gezicht die raaskalt.
Hy doet niet.
't zijn praatjes.
Neen het is de waarheit, zoude ik meenen, kris.
Want Jan de Weert zat toen gevangen binnen wezen.
De prijs, dit straatliet was toen nieuw, elk een die zong 't, om De woorden zijn me ontgaan, maar 't is een schoone wijs.
Krispijn zingt.
La, la, la, la, la, wijze spitslabouié, la, la, la, la, en hy zey weer als voore, tot zijns lansseman, be.
Be 't isse Vreloore, De Hertoogdom de Milan.
De stamerende stem wat was die toen in waarden!
Wat nu te voorschijn komt is droevig, voor be zwaarden.
De muzykanten die toen leefden, onbenijt, dat waren and'ren als de maats van dezen tijt.
Maar wat of ons 't geschil mag van de zangers raaken?
Of dat van de ouderdom, wijl 't u verstoort kan maaken.
'k zie u waar van men een heel wapenhuys van min Zou bouwen, en noch vier onzigbaare, o godin.
Mijn liefde... 't gelt... wanneer de vlammen my verslaan... de stralen van uw oog... en mijn hert... in mijn ziele... daar zijn vijf hondert stux louizen met een woort, krispijn haalt een beurs met goud uyt.