floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik hebber op het landt, ik hebber ook in stee, Hondert paar paarden, ploeg ik slegs, mijn landt ’s jaars mee: ’k Heb way, en bou-lant, bos, ’k heb vyvers, en rivieren, Koolputten, mijnen, vee tot slagten, en voort tieren, Kasteelen, heerlijkheen, huysraat naa ’t ty van ’t jaar, ’t Geldt roldt ons huys deur of het niet een beet schier waar.
Wat wondre rijkdom kan dog by de uwe haalen?
Maar van u heelijkheen welk is het principaale?
Een zeer playzierge plaats, daar zijn tijdtkorting sleet, Ons eel geslagt het fraayst, en ’t heerlijkst dat ik weet; En Benj’er toe belust ik zal u dat beschrijven.
Gy zoudt nooyt beeter, nog my vroolijkker gerijven.
Dees plaats men noemen mag wellustens woonplaats vry, Tot welkx voltooy Natuur, en konst zett’ alles by.
Eerst komje in een laan van vier paar reegels boomen, Die met haar hooge kruyn, schier an de wolke, koomen; An elk een zy een beempdt vol bloemen duyzendtfout, Daar leevende taapijt zig schijndt dat eewig houdt; En honderdt beekjes daar wel zoet ruyssen door heene Die uyt dat schittrig groen ’t oog lag op lag verleene.
Die ankompst is wel braaf.
Men kan met alle reen, Bedenken, hier een huys moet staan vol treflijkheen.
Men ziet van veer een poort zeer groots, en hoog verheeven, Dog digte by wat boers, en op ’t Toskaans gedreeven.
Op een zeer grootte plaats koomj’ eerst door deeze poort, Omringdt met Olmen, met een vloey’nde beek omboordt.
Duyven uytmuntendt schoon, en pauwen trots in schreede, Gaanje met duyzenden dees kruy’ge plaats betreeden.
In ’t midden een fonteyn, waar in een Triton leydt, Die uyt zijn hooren blaast een straal, vol forsicheydt, Dat ’t schier aan d’heemel stuyt, en kompt daar naa ’t weer vangen Met groove droppels op zijn neus, en bolle wangen.
Twee kleynder plaatsen noch leggen aan elk een kant, Daar ’t groote huys af haaldt zijn jaarlijkx proviant: Den Heer houdt ’t eene voor zijn paarden, tuyg, en waagen, Den boer ’t aar voor zig, en om ’t landt-not in te draagen.
Op ’t eynde van dees plaats het groote huys men ziet, Dat tot gevangenis gewenst hadt eer Armiedt Daar waaren wel bewaardt zijn Renout, en zijn waapen, Zonder hy om haar schoondt hadt hoeven min te slaapen.
Onder een wakkre dijk strekt zig een waater heen, Rondt om, klaar, diep, en rijk van vissen t’ongemeen, En om dees plaatse van ’t opklautren te bevrijen, Steekken daar staakken uyt rondtom aen alle zijen.
Wat is die inkompst schoon?
De valbrug oover, dan Zieje meer als het oog, of ziel schier vaaten kan; Drie poorten van Porfier, en Jaspis glat gewreeven, Staan zeegenboogens lijk, op ’t sierelijkst verheeven; Dan komje op een plaats, breedt, ruym twee honderdt schreen, Waar dat die kunst die gaat op reegel, maat, en reen, Ik meen die braave kunst, die eedle kunst van bouwen, Lijkt zig aan elk een kant booven naatuur te houwen.
’t Huys spitsjes midden rijst, daaldt aardig zylings af, Wie dat vier toorens een zeer heerlijk vierkant gaf.
Op honderdt pylaars rust het eerst verdiep, elk eene Daar staat een treflijk beeldt op zijn aloudts door heene.
In ’t midden een fonteyn waar in dat vliedt De schigtig’Aretuus, lijk of g’haar loopen ziet, Die Godt vervolgdt haar die zy heeft zijn hert gestoolen, T’elkx schrikt zy dat s’ is heb,, zoo naadert hy haar zoolen: Zy smeekt Diaan vast, in dit bitter ongeval: Wijl snort haar enklau langs een leevend stuk kristal; Het water, ’t geen verdrenkt, bynaast, haar heette schaakker Verbaast, en houdt hem stil, en is zo vreede-maakker.
Van treffelijk gerak heeft elk een tooren ’t haar, En wordt bewoondt, elk naa geleegendtheydt van ’t jaar, Van Zoomer, Winter, Herfst, of Lente, na de hette Ons plaagdt, of naa de kou ons ’t huys kompt te bezetten.
De balken, planken, en het pleyster altemaal, Blinkt teegen j’aan, gelijk een baare gouwe zaal.
Tussen de toorens staan vier grootte galderijen, Op ’t geestigste vercierdt met braave schilderijen.
Dat gy ’t aar huysraadt zaagdt, dat voor u oogen zwierdt, Gy zwoerdt de weereldt hadt ’t hier altemaal gestierdt, De alderrijkste, en de heerelijkste werken, Om dees plaats booven al uytmuntende te merken.
Ik loof j’ons hier verhaaldt een plaats van toovery.
Hoor uyt dog!
By de thuyn heeft alles nog niet by.
Gy ziet een grootte plaats, geschaafdt, gegladt zeer eeven, Waar in het oog zig moet terstont gevangen geeven; Haar grootte bedden, vol van aard’ge ruykkers staan, Bloempjes duyzenderley spruytender uyt de paan, In ’t midden een fonteyn, die met een staage reegen Dees grootte thuyn bedaudt, en wel besproeydt te deegen: ’t Beeldt is naa d’oude wijs, Neptunus van metaal Zit op een Zeepaardt, met zijn drytandt op de zaal, Het monster schigtig proeft ’t waater uyt neus haar gaaten, ’t Geen lijk stofreegen wordt van d’heemel neer gelaaten.
Het waater, dat dees Godt, loopt langes vork en baardt, Doedt temmen moediger dit oover-forse paardt.
Wat heb ’k dat waater lief!
Dan staander vier Sereynen, In elk een hoek des hofs, en maakken vier fonteynen, By elk een waater vat van een gelijkke groot, En schiet elk door de thuyn een braave ruyme goot.
Van een geslegte berg men dees plaats eerst ging maakken, Aan welkers regter zy men in een beempdt kompdt raakken Daar aan revier en bos, wiens schoonheen altesaam, D’onnoosle oogen zijn te wonder aangenaam: Dees groote thuyn, die is met laaningen doorsneeden, Lijk dat ons oud’ren eer voorzigtiglijkken deeden; ’t Zijn schoone boomen, lang, regt, en heel looverijk, Die booven speelen saam in eene zoenelijk, En met een zoet gelil saam ruyselen, en fluysteren, Gelijk als broeders die saam praaten staan, en luysteren.
Een leevende tapijt in ’t midden zig verspreydt, Daar ’t weemlendt zonnestraal, dartel in speelen leydt.
Twee beekken aan de zy bevogten deeze laanen, En gaan, lijk zelfs, haar, met schier, honderdt, kronkle baanen.
Op deeze laanen eyndt een stille rustplaats is, Digt an een grootte meer zeer koeltjes, en heel fris.
In ’t midden staat Diaan, gelijk vervoerdt in tooren, Wat veerder Niobe half in een rots herbooren: Dees Kooningin die maakt een beek van haar getraan, Haar jongst zieltoogendt kindt reykt flaau haar d’hantjes aan, Haar andre kinderen zie j’uyt haar wonde loopen Waater in stee van bloedt met wond’re grootte hoopen, Dit plotftje in dat meer met een vry stark gedruys, En ’t schijndt s’haar rampen zoo beschreydt, met dat geruys.
Hoe staat dat meer my aan!
Nog vindt men honderdt huysjes In deeze laanen, zoo veel Nimpfen aard’ge kluyfjes, Elk met een waater kruyk, daar uyt een waater-straal Kompdt spruyten vallende in ’t groot meer al te maal.
De kijkkers die rondtom gaan door dees vogte streekken Lijkken te wandlen staag langs leevendige beekken.
Heer wat ’s dat een vermaak!
Wat veerder komje an Een thuyn die men eer ruykt, eer dat men die zien kan, Eeven staan in ’t gelit duyzendt Oranje-boomen, Daar by de oude vrugt staag nieue bloeysels koomen, Zy schijnen fier, en trots om haare schatten groot, Van zulver haar blos, haar vrugt van goude roodt; En datter onderscheydt mag tussen ieder schijnen, Staat tussen elk een Mirt, of Spaanse Jezamijne.
Maar wat zit in dien hof geen wonderlijk playzier?
Dan kompdt een braave gang breedt duyzendt schreeden schier.
In haar vier hoekken staan vier vogte schellep grotten, In ’t midden zieje een deel waater-Nimfen vlotten, Beleuningdt in haar kandt, daar ziej’ een heele vloot Kleyn vaartuyg dobberen geschilderdt wit, geel, roodt, Die geestig altemet d’een teegen d’ander zetten, Dog nooyt zoo vinnig, dat malkander zy verpletten.
In ’t midden van dees poel een steenrots staat met een, Daar ’t vijftig zustren tal, gemaakt van mermer-steen, Nu boeten rusteloos haar straf die’r viel ten deele, Naa zy bloedtdorstig haare bruygoms gingen keelen; En sloovende haar uyt in ’t geen geen endt is aan, Lijkken gestaagdiglijk te koomen, en te gaan; Dry zusters op den top met omgekeerde kruykken, Doen in het boomloos, vat een heele beek schier duykken, Uyt honderdt gaaten, loopt ’t waater, by ’t lek vat neer; De steenrots krieulig-hol verslorpt dat aardig weer: D’een zuster staat en put met kromme rug, en leede, Den ander klaagdt haar kruyk is uyt haar handt gegleede, D’een klimpdt met pak op nek, den ander daaldt weer, daar, Op haar te gladde weg, zoo helpen zy malkaar, D’een stort zijn kruyk schier om, d’aar zit zig wat te rusten; ’t Oog dat haar ziet, dat schreydt schier, om haar groott’onlusten.
Dit waatrig woelen, dat zy vrugteloos gaan aan, Schijndt van te straf een wet aan Gooden doen vermaan, En stortendt, schijndt het met zijn ruysen haar te klaagen, Onnoozele!
waarom zal ’k sulk een straf verdraagen?
Dit ruyssen, en gesloof betooverdt meenig geest, Dat hy te deeg niet weet waar dat hy is geweest.
Verhaal geen meer dog, want ’k heb al mijn zelfs verlooren, Dat onverlijklijk stuk betooverdt gans mijn ooren.
Aan zulk verhaal een dag vergaapen zou ik heel.
’k Wandel al, dunkt my, in dit heemelse prieel.
Waaragtig, rijkdom, is een ding, dat, ’t al gaat booven, En in haar, zoo is alle luk, en heyl bedooven; Een armen is maar spot: gaat heen!
u neem ik aan, Komt t’aavondt weer slegs, en dan zal het al wel gaan.
’k Beloof mijn dogter u, en ’k wils’ u ook gaa minnen, Dat g’haar verzoekt, is m’eer, zoo veel ik kan verzinnen.
Wrijft uyt mijn tweede ziel, indien zy heeft gevat Wat walligs, zoo ik u verbidden mag, die kladt.
Zou haar vergrijpen zoo mijn dogter Maargereette ’k Sal ’t onderzoekken, en met eene haast wel weette.
Als ’k u in dit Paleys te mets bezoekken zal Sal ’k raakken in.
jaa, ’k maak meester u van al.
VIERDE* DEELS, EERSTE BEDRYF.
AG Trots-strijdtbare Heldt!
Vry-Heer der Ooster-Rijkken!
Waar by nooyt zeegenaar ter weereldt was te lijkken, Die als een blixem-straal, nog yler, wondt dit rondt, Die op ’t wijdtlugtigste befaamde ieders mondt, Die hebt u Rijk gevest met duyzendt braave slaagen, ’k Bid u alleen an, en om u gaa ’k staadig klaagen; ’t Sy op u speeldt mijn ziel in u eens friste blom, Als ’t Hof met duyzenden u cingelden rondtom, Wijl gy met leevendt drift, ’t geen oovertrof al ’t leeven, ’t Vuurspouwendt Bucifal dee voor u trotsheydt beeven.
Of als gy teugelden met dappre forsicheydt Atheenens fiere kragt, of Thebaas wakkerheydt.
Of als gy beeven deedt met booven-fiere zinnen, Verrijst Danub, en toogt ’t gans trotse Traacen binnen; ’k Seg van u lugtste zwier, en van u eerste togt, Doe gy ’t Hoogduytslandt heel onder u wetten brogt, Wat zal in ’t eyndt van u zijn, Revier, der Revieren Wiens eerste oorspronk booven wal, en kant gaat zwieren?
Of als gy oover bendt den hollen Hellespondt, Zie ’k strakx u Helden kruyn in eenen korten stondt Bezet, op ’t alderfierst, met staag-groene Laurieren, Daars’ u fiktoorijen ontelbaar, mee gaan vieren, Of als ’k u zeegen-kar geschuyfdt, en voort gehaaldt, Van duyzendt slaaven zie, en met wat pragt gy praaldt, Kameelen overlaan van goudt en kostle kleeden, Wat Parsijen in lang versaamd’ in kostelheeden, Of als ’k u brallen zie op flikkerende throon Die ’t Griekkenlandt aanbidt veer booven al haar schoon Wanneer ’t het heunig-zoet zuygdt van uwe fiktoorjen, Waar vindt men zeg ’k een Held schittrig van zoo veel gloorjen?
Maar als ’k u oover stoudt, lijk hooploos, wordt gewaar Op ’t Milliaanse slot, in ’t uyterste gevaar, Die plaats te heylloos, die men loofdt de naam gaat draagen, Dat daar leydt d’Helden puyk, en Ridderen verslaagen; Als ’k denk u d’eerst in storm, en u booven, alleen, De leer an stukken, ys, en beef ik van beneen, ’k Sie u wel treflijk slaan met deegen, en u weeren Met ’t waapenschildt, om daar mee duyzendt af te keeren: ’k Swijm lijkkewel van schrik, van vrees ’t gans lichaam beefdt, Als g’u alleen zoo stout, in uwe vyandt geeft, Daar g’afstaan moet alleen, al haar te dolle schooten, Die van het vuurigst puyk der Oxydaakren vlooten, Daar was ’t, mits dat helaas!
’t ontzet u quam te laat, Indien gy sterflijk waardt, of snee m’u leevens draadt: Maar sterflijk leekt gy nooyt, u al te vast een weezen.
Een al te sterk een Godt beklonken hadt voor deezen; Geen mens naaderd’ u ooyt, die zoo veel werkx begon Voortooyde, en gestaag op ’t heerelijkst verwon.
Veel waarder Gooden-kindt mag m’u, als Herkles roemen, Of Bachchus, ’t is te mal gestorven u te noemen, Die waasem Heemel-lijk, die van u leeden quam, Getuygen klaarelijk, u Goddellijkke stam.
In d’Heemel leefje wis, men heeft akxkax een ander Voor u begraaven, en geensins Groott’ Alexander: Maar ’k loof nog vaster, dan men u vervoerdt eer heeft Op een betooverdt slot, al waar dat gy nog leefdt, Waar dat u jeugd’ge zwier vol zwiers en schoonicheeden De doodt slegs uyt lagt, met haar dolle vinnicheden: En wildt gy weeten op wat hoop mijn liefde boudt, ’t Is ’k u wis wagt van daar gy u verschoolen houdt, De weereldt zulde nog voort schrikken doen, en beeven, En onder uwe wil zig t’eemaal oovergeeven.
Wat zal dit droeve lijf door-kitlen lieve lag, Zoo het om u te zien dien dag beleeven mag?
Mijn liefdt, me dunkt my port, in Amazoone kleeren My strakx te steekken, en zoo groetten d’Heer der Heeren.
Mijn Alexander, eenig voetsel van mijn min!
Hadt j’een weynig tijdts, by my te blijven, zin!
Tot ’k slegs ontfangen hadt van uwe dapperheeden Een schets, Want ’k voel my door u min vol moedicheeden.
VIERDE DEELS, TWEEDE BEDRYF.
WAnneer zal ik mijn gloedt ten lest met u verzaan?
Mijn Alexander lief!
Wat pronk zie ’k gunder staan Die Alexander noempdt?
daar kan ’k iet groots in merken: Slaa gaay!
dits ’t hooft-stuk van die flus Traagise werken, Van gunse grilligert; zie daar zy rymptje mee.
Opzoekken zal ik u, daar ’t rondt ooyt schuyl-hok lee.
Wat heldt der helden kompdt mijn ziel guns zoo verandre.
Hier sluyt mijn antwoordt op, ik ben die Alexandre.
Jy Alexander dan?
nu is mijn oog volmaakt, Nu ’t keurelijkste beeldt daar eens is in geraakt: Ag!
heldt der helden, laat my dog u voetsool kussen!
mijn ziel!
wildt dog u krijgs-zwier wat verzussen!
Dien grootten Koonink zie ’k , dien heldt zonder gelijk, Die braafste die de zon bescheen in ’s weereldts Rijk, Die donder-Godt zijn zoon, miraakel van koeraazy.
Waaragtig deeze Meydt speeldt fraay haar persoonaazy.
Zijt g’Alexander, ag!
ten minst dan nog wat praat!
Keurlijkste nog een woordt.
’t is nog niet zoo laat.
Spreek maar wat met haar die u zoo heeft aangebeeden.
’k Ben Alexander, en hou u daar mee te vreeden!
Oover te vreen ben ’k dat ik heb beleefdt dien dag, Van u te zien, u praat is meer ik wensen mag O aller-weereldts-schrik!
’k was stout daar booven maaten.
Gaaje dus treflijk van m’, of Alexander praaten?
Wat’s dat te zeggen?
Deeze tijtel die dus brompdt, Geloof ik maar alleen dat my te deegen kompdt, Voor Alexander, wie haar neempdt zal ik strakx wraakken.
’k Hoor woorden daar ik door haar zin niet heen kan raakken, Benj’ Alexander dan, en Alexander niet?
’k Ben die ter hellewaardt Groott’Alexander stiet.
Benje onbenlijk dan?
nu eensjes Alexander, Dat ’s Fenix-agtig daar uyt d’een as groeydt den ander, Ontleevendt leefdt hy, en onisbaar is hy weer; Dees averegtse praat bedwelmpdt mijn breyn te zeer.
Ag Alexander lief, ag Prins die ’k staag wil roemen!
Weg met ’t Trageedis tuyg, men gaat my Roemer noemen, Nog schrikkelijkker als ooyt buy of donder draf.
’k Loof m’een van u gevolg die naam van Roemer gaf, Of Darius, of zoo: hoe?
u daar naa te heeten?
Van Alexander wildt die naam dog nooyt vergeeten!
En Roemer zeg ik is all’ heldt der helden naam Die belaurierden ooyt by duyzentmaal haar faam.
Maar zegmen spookken hier de dinkx-veranderingen Dat gy zijt Roemer of is ’t ziels verwisselingen?
Hoe van die toovenaar!
kunje zijn woorden ook Met zijn Trageedy?
Heldt der helden was ’t een spook Of ander wonderheydt, daar m’u mee uyt ons oogen Voor doodt vervoerd’, en heeft een toovraar ons bedroogen?
Van vrees voor gunse guyt zoo dogt my was ik doodt.
Maar heeft men u verhaaldt hoe ik ’t gevaar ontvloot?
Dapperheydt!
zonderlijk, en dee die u dan vreezen?
Hy dee my dwijnen, lijk, of ’k hier nooyt was voor deeze.
Verdweendt gy dan zoo weg door kragt van tooverreen?
Met woorden, daar mee ligt, verdweenen duyzendt heen, Door zeekker duyvel, die hy in zijn zak ging draagen, MAARGREET.
Wel Goon!
Geen veege was zijn leeven meer verslaagen.
Wat slaagen leverde jy dog niet naa die straf?
Wat slaagen lieve dog?
Een weetje daar niet af?
vogtmen zonder my?
’k wordt dol, ’k en kan ’t niet veelen MAARGREET.
Toen, doe u Ooversten u Rijkken ging deelen, In zoo veel zweets, en bloedts van u wel eer vergaardt, ROEMER.
Waar is die guyts hoop!
’k wil daar strakx mee galge waardt Deelden mijn Rijkken zy?
naa haar ooverlijen, Is ’t nu twee duyzendt jaar, of nog al langer tijen.
Jaa zulk een reeks van tijdt stelden de Goon, voorwis Dat ’k haar niet straffen zou naa regt verdienstenis.
Ay my waar vlugt gy heen?
Die toovraar zou my knellen.
Ag Alexander lief ’k wil, en ’k zal u verzellen.
Roemer en Maargreet binnen.
VIERDE DEELS, DERDE BEDRYF.
DAar zie ’k dy!
schoonicheydt, ag schoonheydt daar zie ’k dy!
t’onbarmhartig hert!
waar vlugt gy dog van my?
Schigtziekke als gy zyt, daar kreeg ’k u eerst in d’oogen, Maar ooverwree!
gy hebt u dat te haast onttoogen, Van Goddelijkker vreugdt hebt gy dees ziel beroofdt, Om te vermeeren zoo de het daar die in stoofdt: ’k Sag haar daar Bulderwindt.
Gingt gy die schoondt aanschouwen?
Zoo lang ’k een blixem-straal mogt in mijn oogen houwen.
Gy zaagdt haar ummers mee, wat grillen gaan u aan?
Wat een braaf kaerel, peysd’ik daar, al uyt moet staan, Hoe in dees lompe eeu, de meesters vol van waarden Waarloos verdwijnen zonder men haar eer beschaarde.
Het lukte somtijdts dat men aan de vreempste kant, Een Goddelijkke schoont zonder vermoeden vant, Dees schoonte heemelijk zietmen, schier zonder kijkken, Maar oogenblikkelijk, zoet, en wreedt te gelijkke.
Ondankbre eeu, wel eer wierdt Sofokles vereerdt, Dat hy heel Samos heeft als Vryheer beregeerdt, Om een Toneelspel maar, naa datmen vindt beschreeven, Zoo t’reeknen, zoo most ik, tot Kayzer zijn verheeven.
Een staage hett’ verteerdt dit hert, tot ik eens mag, Haar schoonicheydt bezien met langsamer verdrag.
Met woorden dreunendt hoog, wie kan dog braaver dondre?
Wie dee in Hyperbool zig zelver meer verwondre?
VIERDE DEELS, VIERDE BEDRYF.
GY die haar ooverschoordt te deegen weet, en kendt, En die ’k vertroude al mijn brandende eelendt: Geloofje, zullen zijn mijne standtvasticheeden Gemagtigt, tot ontset van haare wreedigheeden?
Hoor lieve zus!
hoe kermpt die minnaar vol van smert, En of hy my niet zag versmoordt die in zijn hert.
Ons leeven kunnen wat de grootte houwen sleepen, ’t Geen duyzendtfout ons kan onverziens zijn ontgreepen, Maar ik door een gedigt, lijk door wat Goodelijk, Die kan haar leeven doen, nu en ook eeuwiglijk.
wat valdt zy t’hart haar minaar vol van trouwe?
wat gaat gy eeu der wijsen rampen brouwen?
Ag ooverschoone!
kost gy maar mijn leedt bevroen!
kost gy weeten eeu, wat treflijkx ik kan doen!
’k Most, in u zieltjen zijn, ten minste wat, verheeven.
Een beeldt van puur metaal zoudt gy mijn gloory geeven.
Mits elk zoo heevig klaagdt, gaat my haar klagt ter hert; Hoe schreydt d’een om zijn eeu, d’aar om zijn minnesmert?
Tuts!
’t is een saamen-spraak, Bulderwindt is aan ’t digten, Om eenig braaf bedrijf, in eenig spel te stigten.
denkt dat niet; maar loofdt dat d’een zoo wel, als d’aar, Oover dees quaaje tijdt, en mijn schoondt quellen haar.
Zy reevelkallen al, kom!
’k sal haar grondt haast weeten: En geestig; Benje dan van minne-pijn bezeeten?
zit nog in u hert een vonk barmharticheydt?
Die u doedt vorsen waar van daan dat kompdt mijn leydt?
Zweer ’k u, zy kompdt van die mijn ziel wil Godtlijk smeekken.
Wat weet hy geestig van zijn min met my te spreekken?
Wat schoone heeft u dog zoo vinniglijk geraakt?
Die ’k sag daar eeven heeft dus heylloos my gemaakt.
Is ’t om mijn zus, daar g’u voeldt in dees quaalen leggen?
Zou hy’t bondiger, wel zus, het kunnen zeggen?
Dat ik die geen ben; want ’t moet van ons bey een zijn: Beleefde minnaar!
men zal hellepen u pijn, Die gy zoo vierig mindt, beloofdt u met mijn reeden Dat zy heeft deernis, met het geen gy hebt geleeden: Dog zonder voorder hoop, aanbidt haar waardicheen.
Wat grootter troost dog voor een ziele afgestreen?
Dat ik u handen kus voor deeze bootschap vroolijk, Die mijn Godinne zendt haar minnaar droef, en oolijk, MAAGDTALLEEN.
Maar gy, wiens heerlijk digt, dees Nimf heeft afgemaaldt, Dat gans de weereldt door haar luyster braldt, en straaldt, Houdt voort van klaagen op, zy wil haar dankbaar toonen, En oovermildt u moeydt, en oover-rijk beloonen.
Eerst stak mijn minne-vlam in my dees an, ’t is waar.
Dat oovertreflijk stuk, wat wagt ik dog van haar?
Dat gy de rijkst zuldt zijn van al dees rondts geweste.
Maar lieve!
waar op zal men dog dees hoope vesten?
Haar vrijers reekkent zy, veer booven een miljoen, Die zy als slaaven, naa haar wil kan draaven doen; Geen aar zal zy gebien, zy by haar wil gehengen, Als die een staaltjen haar van u digt toe zal brengen: Strakx zullen duyzenden tot u neemen haar loop, En smeekken om u digt dees vrijers al den hoop, Met gaaven rijkkelijk meer gy zult kunnen wensen; Dus benje binnens maandts de rijkste aller mensen.
die doorkruyste zelfs der Indiaanen kant, Quaamen met zulk een schat nooyt weer in ’t vaaderlandt.
Met wat lofdigten zal ’k haar mildtheydt dog betaalen, Haar oover-Kayserlijk, en naa verdienst afmaalen?
Wat oovertreflijk stuk moet weezen dog die schoont Die oovermildelijk zoo elk haar gaaven toondt.
’k Heb Bulderwindt wel lief; maar dit moet ik mee uyten, Dat, wordt hy rijk genog, zijn rijmen ’t haast zal stuyten; Zijn hoofdt en maakt hy dan voorwis niet langer zeer, Als met een grafdigt, of een lietjen, en geen meer.
Aluyt, in teegendeel, als my geen noodt zal dwingen, Zal ’k meer om eygen eer, en tijdtverdrijf gaan zingen; En kompdt het goedtjen my t’huys vol by zak, en schop; Van een grootmagtig huys neur ikje strakx dan op: Want ’k heb een kaamertje zoo kleyn nu dat ’t kan vullen Een taafel, bedt, en stoel, en nog een waynig prullen.
Maar eer de rijkdom u, en u heel huys verzaadt, Bidt ik u digtkunst my een beede maar toe laat!
Gebie!
en ’t sal geschien.
Maar, dat die wil voltrekken, Dat schouspel eerst, dat ’k ging onlangs U E. ontdekken.
Houdt daar!
’k beloof het u, het werk dat staat my aan, En heeft vernuft van doen, dat dringendt door kan gaan; Den inval haagdt my braaf, en ’t woeldt wel geestig saamen, Hoe dat het endigdt daar verlang ik naa by naamen: By die tweelingetjes, daar naamwe lest ons stuyt, Die Klooris voeden op.
In schoonheen muntens’ uyt: Maar ’t wonderste dat was de lijkkenis dees beyde, Die Klooris, altemets, niet kost van een verscheyden: Men liet haar voeden op in plaats veer van het hof: Tot slot; zy worden groot, elk maakt een Sant daar of, Die troonijs zijn, gelijk het eene ey, het ander, Verzinning’ honderdtfout, broeydt dit staag, in malkander Misgreepen aardig saam, propten dees handel vol; ’t Kost schaan niet, al wierdt hier te met, een om als dol.
Gaau benje in dat werk!
Ik weet wat van die dingen Die veel Romans las, en Nasoos veranderinge.
Nu in het vierde deel: maar Bulderwindt, ay mijn!
My dunkt, ik yemandt hoor, die weer belet zal zijn, Vertrek’we wat aan kant: ey zuster Maagdtalleene, Of iemandt hier quam, wildt hem dog bescheydt verleenen, Hier ergens ’k hem de rest aan kant verhaalen zel.
Mijne Melpomene!
kompdt!
Vaar gy Nimf voort wel!
Oordeel, of by zijn endt, dan ooyt wel iet mag haalen!
Gy zoo alleen met hem?
Og jaa, zonder schandaale, Wy bennen niet als geest, ons lijven hebben geen, Hoe wy ook loopen saam, te saamen iets gemeen.
Bulderwindt, en Aluyt binnen.
VIERDE DEELS, VYFDE BEDRYF.
WAt lijen!
dat my zoo der Jonfren hoop naajaagen!
Maar wat kan ik alleen helpen zoo veeler plaagen?
Alexander lief, hoe vlugt gy my dus schou?
Alexander Roemers, ey!
en weest niet al te rou!
Mijn min heb ’k anderweegs gevest, u kan ’k niet baaten.
Alexander ag!
’k sal lijkwel u niet laaten.
Daar kompdt die blixem-schoondt weer schittren door ’t gezigt Staa wreedtste!
liefste staa, ’k volg u mijn Noorder ligt.
Roemer, Maargreet, Ritsaardt binnen.
VIERDE DEELS, ZESTE BEDRYF.
WAARENAAR.
WAt voor geraas hoord’ ’k hier?
Wat ben ik te beklaagen?
Wat schreydde hier?
wat straf hoord’ ik te draagen?
zy beschuldigt haar; ’k ben een verlooren man!
Dat ’k haar hiel ongetroudt dus lang; wat gaat my an?
’k wist ummers t’wagten was een zaak te vol gevaaren: Zeg!
wat bedreefdt gy?
Schoont!
hoe kompdt gy my bezwaaren.
Mishandeldt heeft zy haar voor wis, die vuyle pry; Maar worgen wil ’k die fiel, die snoeperdt, loof dat vry!
Zeg dan wat quaadt gy deedt!
kunde het gelooven?