floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hoe meent gy, dat my sal dit nieuwe wambas passen, ick, die van kints been af ben weeldrig opgewassen.
Sal ick, nu door ontsag, niet mogen gaen myn gang, naer dat ick ben verlost van roed' en placks bedwang?
En sal ick rekenschap een ander moeten geven, van 't geen ick heb versuymt, of dat ick heb bedreven?
En onderwerpen my den onbekenden sin, Van juffer Isabel, als van een Afgodin?
Hoe heeft de loose min my konnen soo verblinden, dat ick myn dom verstandt liet door syn stricken binden?
Dat door begeerlijckheydt, het eerder niet en sag, Wat angel, hanebol, daer in verborgen lag?
Hadt ick maer tot besluyt myn Oom nog niet gesonden, soo hadt ick ligtelijck een uytvlugt weer gevonden, waer door ick myn gemoet hadt van den anxst bevrydt, die, naer ick ben verligt, het jegenwoordigh lydt.
Neen, ick wil het niet doen, al sou my Waermondt haeten, eer sal ick, door de vlugt, het Vaderlandt verlaeten, indien werdt toegestaen het geen de Grysaert eyst.
Laet ons naer Vranckrijck gaen, ick heb nog niet gereyst, En wil de Werrelt eerst wat beter leeren kennen, eer iuad BLTSPEL.
Eer ick myn vryigheyt sal tot den huys.
bandt wennen.
Als men niet heeft gesien, wat elders omme gaet, blyft men een domme jool, die werdt van elck versmaet.
En waerom laet een Man sigh daer toe dog verleyden?
De vreugd en 't Huwelijck syn soo van een gescheyden, Dat naer de bruylofts dag men geen vermaeck en wagt, Dan als daer naer de Vrouw ter aerde werdt gebraght.
En ondertussen moet men sig met haer behelpen Tot haer gewenste doodt ons weersien komt te stelpen.
Of sterven selfs van spyt, om dat sy soo lang leeft, tot dat ons besten tydt ons eyndelijck begeeft.
Als ick dit overdagt kon ick in huys niet dueren.
Myn Heer, bekruypen u weerom uw oude kueren?
Vergeef my, soo gy hoort verbreecken het ontsag, indien ick anders yets als amen seggen mag.
En dat, door uw verlof, myn spraecklit werdt ontbonden, verklaar ick, dat uw vrees berust op losse gronden.
Hoe wel het geen gy segt, somtyts niet veel en stuyt, weerhoudt u langer niet, laet hooren uw besluyt.
Al stelt gy myn verstandt in het getal der slegten, een geck kan altemets een wyser onderregten.
Voor eerst, soo seg ick dan, soo gy geen Vrouw begeert, als welckers aengesigt den ouderdom niet deert, Soo moet gy selfs een beeldt uyt Marmer laeten houwen, Gelijck Pygmalion, en met dat proefstuck Trouwen.
De Kinders die daer door u werden voortgebraght, en sullen u dan niet ontrustigen, by naght, noch sy sal niet gestoort oyt leppig op u kyven, hoe laet gy, buytens huys, moogt by t geselschap blyven.
En schoon dat gy de Meyt eens vatte by de slip, gy soudt niet sien, dat sy des hangen liet de lip.
Nog sy, schoon dat gy wout uw middelen verteren, sga.
Zou 't niet verhinderen, uw gasten te tracteren.
Al was het open hof tot uwent dag aen dag, Nog door haer boose kop verjaegen het gelag.
De laetste vreugd alleen sou sy niet konnen geven, te weten, dat gy haer soudt mogen overleven, sy sal in wesen syn, als gy sult syn verrot.
Vreest gy myn rotting niet, als gy dus met my spot?
HANEBOL Gy hebt my vryigheydt gegeven om te spreecken, uw ongeduldigheyt most het verdrag niet breecken.
Kom dan niet voor den dag met al die sotte praet.
't is oock het wyste niet, het geen gy hooren laet.
Gy beeldt u selven in, al wat u sou doen treuren, het geen dat mogelijck sal nimmermeer gebeuren, en kont niet syn gerust, indien gy niet geniet, een wonderwerck dat noyt te voren is geschiet.
Een onverwelckbre blom, die noyt verliest haer blaeren, En schoon het winter werdt, haer frisheyt kan bewaeren.
Dat is geseyt, een Vrouw, wiens schoonheydt noyt verouwt, en liefde, die door tydt, nog het genot, verkouwt.
Kort om, een Huwelijck dat noyt krackeel sal baeren, En dat den Hemel sal voor alle sorg bewaeren, een Paradys op Aerdt, bevrydt van ongeval, Daer men geen onweer kent, en 't rosen sneeuwen sal.
CONSTANTIN, HYLAS, HANEBOL.
Myn vriendt, hoe dut gy dus?
my dunckt gy staet verslaegen, is uw versoeck mislukt, en waermondt afgeslagen?
Want anders weet ick niet, waarom gy droevig syt, die tot de stondt genaeckt, dat gy sult syn verblydt.
Ick ized by Google BLTSPEL.
Ick heb wat pyn in 't hooft, niet lang geleen, gekregen, door dampen uyt de maeg, die daer syn ingestegen.
Dat maeckt het, dat gy my nu wat neerslagtigh siet, als men sig kwaelijck voelt, verlustigt men sig niet.
Gebruyckt gy daer voor niets?
het sou nu kwalijck komen, Soo de gesontheydt u wierdt regtevoort benomen.
Een siecken Bruydegom deugt niet tot het besluyt, schoon men het stellen kan nog met een siecke Bruydt.
Dat sal haest over syn, ick ken myn Meesters kwaelen, Geen Pisbekijckers raedt hoeft men daer voor te haelen, nog kruyden uyt d'Apteeck, hy was daer meer aen vast, maer niemandt heeft aen hem de pols daer om getast.
Ick hoop, Heer hylas, dat het u niet sal verveelen, Dat ick u myn geluck gulhartig mee kom deelen, maer dat gy, nevens my, daer door sult syn verheugt, als gy vernemen sult, den oorspronck van myn vreugdt.
Ick kan haer langer in myn boesem niet besluyten, noch door omsigtigheydt het overloopen stuyten.
Het is soo troostelijck als men een trouwe vrindt, In die gelegentheyt, tot syn ontlasting vindt.
Myn Huwelijck gaet voort Vrouw Sorghaert is te vreden, Om aen hem, die gy siet, haer dogter te besteden, mits sy genomen heeft genoegen in myn goet, Gelijck sy hadt gedaen te voren in myn bloet.
Ick hadt aen Leonoor de staet daer van gesonden, die waergenomen heeft gevoeggelijcke stonden, Om dese iyst en eysch haer Moeder voor te slaen, en die heeft myn versoeck ten laetsten toegestaen.
Dit heb ick door een brief van myn Meestres ontfangen, het geen my herwaerts aen doet spoedigen myn gangen.
Om aen haer t'offeren myn vuerig hert en handt, en itized by google de wEERHAen.
En 't onderteyckenen het onderling verbandt.
Ick meende dat die maer u meerder sou verblyden, en denck niet, dat gy my die voorspoet sult benyden.
Nadien dat ick niet speur aen uw gestreckt gelaet, dat onse Swagerschap u seer ter herten gaet.
Maer men is tot blyschap niet genegen, als men een overval van hooftsweer heeft gekregen.
Al toon ick uytterlijck myn vergenoeging niet Het is dat ongemack het geen het my verbiedt.
Het oog van Isabel sal desen damp verdryven, wy hoeven voor de deur hier langer niet te blyven, laet ons naer binne gaen, wy syn in eene staet.
** * *.
Ick wagt de wederkomst, van Waermondt, eerst op straet, tot dat ick weten mag, of men my wil verbinden.
Gae voor, ick sal, met hem, u daer wel komen vinden, gy hebt verseeckering van 't geen gy hebt versogt, het geen my mogelijck, daer naer, nog missen mogt.
Ick was van hem gevlooden, uyt vrees dat hy my sou met al syn teemen dooden, al ben ick nog niet sieck, ick sou 't geworden syn, Hadt my syn afscheyt niet geholpen uyt de pyn.
Ick heb hem wel gewenst in d'uytterste gewesten.
Wanneer men selver heeft het hooft vol muyse nesten, is t onverdraegchelijck dat men aenhooren moet, het geen een ander raeckt, in voor of tegenspoet.
Gy, die wel mercken kondt, hoe seer ick was verlegen, en t weersien dat ick hadt in syn verblyf gekregen, Hadt BLTSPEL.
Hadt gy verstandt gehadt, gy hadt ligt yets bedagt, waer door myn ongedult soud' eerder syn versagt.
Myn Heer, uw toornigheydt is my soo vaeck gebleecken, dat ick niet weet, waer ick moet swygen, of mag spreecken.
Als ick yets seggen wil, soo snoert gy my den beck, Indien 't u niet behaeght, of scheld my voor een geck.
Dat tussen ons geschiet, dat kan ick wel verdraegen, maer by de vremde luy, begeer ick 't niet te waegen.
Het scheelt u somtyts niet, wat dat gy doet of segt.
Ick heb myn eer oock lief, al ben ick maer een knegt.
Uw eer schavuyt, wat sal my langer nog gebeuren?
Maer 't is geen lachchens tydt, my lusten nu geen geuren, 'k sou vraegen andersints waer in dat die bestaet, en of die verder, als uw eygen voordeel, gaet?
Ick heb een goede Naem, die wil ick niet ontbeeren.
My dunckt dat gy de geck begint met my te scheeren.
Weet ick niet, dat gy stelt uw eer in guytery, En soeckt een goede naem door uw bedriegery?
Is dat wel eerelijck, dat gy my komt verwyten, Het geen de scherpheyt doet van myn verstant verslyten, als ick uytvoeren moet, dat gy van my begeert, En stellen in het werck al wat ick heb geleert?
Wilt gy wel syn gesien?
de deur gaet ginder open.
Vrouw SORGHART, waermond, hylas, hANEBOL.
Waermond tot hylas die weg mil gaen.
Jeef, ick heb u van doen, gy most nu niet verr' loopen.
Ick neem myn afscheyt maer, blyf hier wat by der hand.
Hy lacht. de heerhaen.
68 hylas.
Ick wandel hier ontrent, en maeck my niet van kant.
Waermond tot Vrouw Sorghart.
Gy doet my te veel eer, gelieft in huys te blyven, en hoeft, om mynent wil, geen moeyte te bedryven.
VROUWSORGHARt.
't soud' anders lijckenen, of ick myn pligt niet ken, ick weet het beter, Heer, wat ick u schuldigh ben.
Wy moeten onder een soo hoffelijck niet leven.
Het jammert my dat ick de Bruyt sag overgeven.
VROUw SOKGHART.
Te middag, wat ick seyd', at sy van 't speck te graeg, dat is dan strax gedaen, als is ontlast haer maeg.
HANEBOL, stu.
Ick weet wat speck het is.
Gy hebt die kwael verdreven, Door het snoer Paerelen, dat gy haer hebt gegeven.
Dat is een onderpandt van 't geen ick heb belooft.
Men hadt u, sonder dat, al evenwel gelooft.
Ick hadt het in myn sack, en wou het schoon doen maecken.
Nu blyft het daer het hoort, en sal niet 't soecken raecken.
Ick heb het haer vereert, op dat sy 't draegen sou, tot een gedagtenis van myn gesturve Vrouw.
'k dagt, tot een morge gift, het haer daer na te schencken.
Sy sal u danckbaer syn, en aen uw miltheydt dencken, en het verschuldigen door haer gedienstigheydt.
Gy sult de teyckens sien, haest door haer vrugtbaerheydt.
En door haer ommegang uw ouderdom versagten.
Gy hebt meer toegestaen, als ick sou konnen wagten.
Waer oogle BLT-spel.
Waermond, blyf langer niet op straet, ick roep den Bruydegom, daer ick van stonden aen weer mee naer binne kom.
WAERMONDT, HYLAS, HANEBOL.
Toor hylas, uw geluck is eyndelijck gebooren, mits gy genieten sult, die gy hebt, uytverkooren.
Vrouw Sorghart heeft met my de saecken afgedaen, en t geen ick heb versogt, heeft sy my toegestaen.
Wy moeten het verdrag met haer gaen onderschryven.
Mag d'onderzoeking nog niet wat achter blyven?
Ick heb myn handt verstuyckt.
Heeft dat soo grooten haest?
Wat is dit weer geseyt?
Hoe Neef, ick werdt verbaest, als ick een Bruydegom hoor van vertoeven spreeken.
En sult gy regtevoort weer blyven ingebreecken?
Neen Oom, dat seg ick niet, als 't maer werdt uytgestelt, tot myn verdraeyde handt sal wesen eerst herstelt.
Als uw verdraeyt verstandt van parten is genesen, maer dat heeft tydt van doen, eer dat gy wys sult wesen, gy syt bekent voor een veranderlijcke sot.
Dogh denck niet dat met my gy dryven sult de spot.
Uw.
ongestaedigheydt sal my nu niet doen liegen, noch luyden van fatsoen, om uwent wil, bedriegen, gy sult het houden, 't geen ick heb voor u belooft, schoon dat uw liefde was ten halven uytgedooft.
Gy hadt tot uw versoeck een ander moeten kiesen, ick wil voor uw myn eer nog Paerlen niet verliesen.
En sal u wel, door dwang, doen komen tot besluyt.
Soo gy niet willig syt, is onse vrientschap uyt, en gy sult, boven dat, myn goederen niet erven.
Hoe valt gy my soo hart, ick sal dat werck besterven, indien ick, tegens danck, die pil verswelgen moet, en gy my van die kroes het grontsop drincken doet.
Daer waer niet aen verbeurt, al was 't fatsoen verlooren, dan soud' ick naderhandt niets van uw grillen hooren.
Maer eer uw levens lamp werdt door de doodt geblust, soo sult gy, daer ontrent, my stellen eerst gerust.
Gy sult het niet ontgaen, ick vat u by de slippen, en sleepen u daer heen, eer gy my sult ontglippen.
Isser dan geen genae?
terwyl het soo moet syn, sal ick u volgen Oom, inkroppende myn pyn.
SEVENDE en laetste tooneel.
Myn Meester is geknipt, hy durft niet tegenstreven, maer moet, door het ontslag, syn traege handt gaen geven.
Soo vaert een wyffelaer, wiens wanckelbaer gemoet, Wert gints en weer gejaegt, gelijck als Eb en Vloet.
Dat hy verkosen heeft, siet men hem strax verachten, dog, binne korten tydt, naer het versmaede trachten.
De losse Weerhaen draeyt door alderhande windt, hy soeckt dat hy niet heeft, en aerselt als hy 't vindt.
Hy weet niet wat syn geest sal schuwen of vervolgen, en, dat hy heeft begeert, maeckt hem daer naer verbolgen.
Dat hem voordeelig scheen, houd hy voor ongeval, tot hy met schaed en schand geraeckt is inde val.
Elck spiegel sig hier aen, die wil een saeck beginnen, Leer eerst beteugelen de driften van syn sinnen, en heeft dit Spelbehaegt, met lustig inde handt.
JAN LOS, of den bedroogen oOSTINDIes vaer.
BLYSPEL, DOOR ABRAHAM ALEWYN.
TE AMSTERDAM, by de Erven van J.
Ie scailje en dirk rank, op de Beurssluis.
COPYE Van de privilegie.
De Staaten van Holland ende Westvriesland doen te weten, alsoo oft vertoond is by de Regenten van het Burger weeshuis ende Oude mannenhuis der Stad Amsterdam, en, in die qualiteyt, te samen eygenaars, mitsgaders Regenten van den Schouburg aldaar, dat sy, Supplianten, sedert eenige Jaren hebbende gejouisseert van onsen Octroye of Privilegie van den 21 Mai 1699. waar by wy aan hen Supplianten, in hun qualsteyt hadden gelieven te conseuteren, accorderen ende Octroyeren, dat sy gedurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaren, de werck en die doenmaals ten dienste van het Tooneel reets gedrukt waren, ende, van tyd tot tyd, nog vorder in het licht gebracht, ende ten Tooneele gevoert soude werden, alleen loude mogen drukken, doen drukken, uytgeven ende verkoopen, nu ondervonden, dat de Jaaren, by het voorgemelde ons Octroy of Privilegie genaamt, op den 21 deerer Maand Mai was komen te expireren, ende dewyl de Supplianten ten meesten dienste van de Schouburg, de voorgemelde Werken, soo van Treurspellen, blyspellen.
Kluchten, als anders, die reets gedrukt ten Tooneele gevoert waaren, of in het toekomende gedrukt, en ten Toneele gevoert soude mogen werden, geerne alleen, gelyk voorheenen, oude blyven drukken, doen drukken, uytgeven en verkoopen, ten eynde deelve wercken, door het nadrukken van andere, haar luyster, soo in taal, als spelkonst, niet mogten komen te verliesen, dog dat zulks aan hen Supplianten, na de expiratie van het boeengemelde ons Octroy, en zulks na den 21 Mai deezes Iaars 1714. niet gepermitteert zoude wesen, zy Supplianten hun genootsaakt sig te keeren tot ons, onderdanig versoekende, dat wy aan hen Supplianten, in hare bovengemelde qualiteyt, gellefden te verleenen prolongatie van het voorsz.
Octruy of privilegie, omme de voorsz.
Werken, zoo van Treurspellen, Blyspellen, Kluchten als andere, reets gemaakt en ten Tooneele gevoert, en als nog in hetligt te brengen ende ten Tooneele te voeren, den tyd van vyftien eerst achter een volgende jaren, alleen te mogen drukken en verkopen, of te doen drukken en verkoopen, met verbod aan alle andere op zeekere hooge penen, hy ons daar tegen te statueren in communi forma, so is 't dat wy de 2aale, ende 't voorsz.
Ver gek overgemerckt hebbende, ende genegen werende, ter bede van de Supplianten, uyt onze rechte wetenschap, souveraine magt en autoriteyt, deselve Supplianten geconsenteert, geaccordeert ende geoctroyeert hebben, consenteren, accorderen ende octroyeren, haar by deezen, dat zy, geduurende den tyd van vyftien eerst agter een volgende laaren de voorsz.
Werken, zoo van Treurspellen, Blyspellen, Kluchten als andere, reets gemaakt ende ten Tooneele gevoert, en als nog in het licht te brengen, ende ten Tooneele te voeren binnen de voorsz.
Onze Landen alleen zullen, by continuatie, mogen drukken, doen drukken, nytgeven en verkoopen, verbiedende daarom allen en een ygelyk, de voorsz.
Wercken, in t geheel ofte ten deele, naar te drukken, ofte, elders naargedruckt, binnen den zelven onze landen te brengen, uyt te geven, of te verkoopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebragte, ofte verkogte exemplaren, ende een boete van drie honderd guldens, daar en boven, te verbeuren, te appliceren een darde part voor den Officier, die de calangie doen zal, een darde part voor den Armen der Plaatsen daar t casus voorvallen zal, ende het resterende darde part voor de Supplianten, alles in dien verstande, dat wy de Supplianten, met dezen onzen Octroye alleen willende gratificeren tot verhoedinge van hare schade door het nadrukken van de voorsz werken, daar door in genigen deele verstaan den inhoude van dien te authoriseren, ofte te advoueeren, ende, veel min derelve onder onre Protextie ende bescherminge eenig meerder credit, aansien, of reputatie te geven, nemaar de Supplianten in cas daar inne iets onbehoorlyks zullen oude influeeren, alle het zelve tot haren lasten zullen gehouden weren te verantwoorden, tot dien eynde wel expresselyk begeerende, dat by aldien zy de onre Octroye, voor de voorsz.
Wercken zullen willen stellen, daar van geen geabbrevieerde ofte gecontraheerde mentie zullen mogen maaken, nemaar gehouden zullen wezen het zelve Octroy in t geheel en onder eenige omissie, daar voor te drukken, ofte te doen drukken, ende dat zy gehouden zullen zyn een exemplaar van de voorsz.
Wercken, gebonden ende wel geconditioneert, te brengen in de bibliotheecq van onze Universiteyt tot Leyden, ende daar van behoorlyk te doen blyken, alles op pene van het effect van dien te verliezen, ende ten eynde de Supplianten dezen onren Octroye en de consente mogen genieten als naar behooren, lasten wy allen ende een ygelyk, die t aangaan mag, dat zy de Supplianten van den inhoude van deren doen laten ende gedogen, rustelyk, vredelyk, ende volkomentlyk genieten ende gebruyken, cesseerende alle belet ter contrarie gedaan.
Gedaan in den Iage, onder onsen groot Zegele, hier aan doen hangen op den drie en twintigste Mai, in 't laar Onzes Heer en Zaligmakers, seventien honderd en veertien.
Ter ordonnantie van de Staaten.
SIMON VAN BEAUMONt.
De Regenten van het Wees en oude mannenhuis hebben, in haar voorsz.
Qualiteit, het recht van deeze Privilegie voor JAN LOS, of DEN BEDROoGEN OOSTINDIes vaer, blyspel, vergund aan de Erven van J. LESCAILIe en DIRE RANE.
In amsteldam, den 1.
KORTE, kORTE, in huis.
Hier werd Jan Los, d'oost'Indies vaer, In blyspel afgemaald naer 't leeven, En 't geen dat brakje heeft bedreeven.
Voor dat hy wierd een buitelaar, En naer het warme land moest vaaren, in slaafsche dienst voor seven jaaren.
Zyn wyf, terwyl hy swerft op zee, In plaats van t huis te zitten spinnen, Een draadj', om dus de kost te winnen, Gelyk wel eer Penelopee, toen Vorst Ulis was op vrybuiten, verrykt haar man met bastaard'spruiten.
Jan op zyn weërkomst raakt te land, In zeeker motcas met zyn prullen, En scheepskist, daar hy zit te pullen, En laaft zyn dorstig ingewand, Wyl Platte Jas, de bol der motten, het wyf haalt, om met hem te spotten.
Waar op hier volgt een raar gekyf, Want Jan zyn wyf braaf uit gaat stryken, En Styn, om hem geen stroo te wyken, weërom scheld, als een appelwyf Terwyl haar pol voor Schout komt speelen, En stuit de verdere krakkeelen.
Inmiddels heeft men t'zaam een list Gesmeed, om Jan zyn kist te loeren En in der stilte weg te voeren, Eer d'arme bloed het denkt of gist, 't geen ook gelukt, daar hy gebonden, Word met twee Rakkers weggesonden.
A. vertooners.
Jan los, Oost-Indies vaer.
JAAP, PIET, kruijers.
CLAAS, CLAARTJE, twee Snollen.
ANTONET, AAL, de Meid.
PLATTE JAS, bol van de Cabanus, broeder van Claartje en Antonet.
TYS SMUYGER, pol van Claartje en Antonet.
CRISTYn, wyf van Jan los.
CAREL, minnaar van Cristyn, en gewaande Sebout, CLASINA, drie overgewonne dochtertjes van ROSETTE, Cristyn en Carel.
EMERENSje, zwygende.
Twee gewaande Dienders van de zo genaamde Schout.
Een Kruyer met een Sluitben op schouder.
Het spel speelt voor, en in het huis van Platte Jas, begint 's morgens, en eindigt laat in den avond.
Het tooneel verbeeld een straat met burgerhuizen.
CRISTYn aan d'eene zyde van het toneel uit, nevens haar drie kinderen CLASINA, ROSETTE en EMERENSje CLAARTje aan d'andere zyde, malkanderen ontmoetende.
CRISTYn.
Jaar, wat zal ik gaan beginnen, daar is de vloot uit Indie binnen, en, zo k van anderen heb verstaan, jan los daar op, wat gaat my aan?
CLAARTje.
Waar vrees jy voor, wie kan jou hind'ren?
Wat praat is dat?
Drie kleine kind'ren Die ik inmiddels heb vergaard, Terwyl myn man was op de vaart.
Ik zou wel schreijen.
Watte grillen.
Tut, tut, ey, wilt jou droefheid stillen, myn kind, dat is wel meer geschiet, Gewis, jy bent toch d'eerste niet, wie weet hoeveel 'er op de Vloot zyn, Waar van de vrouwtjes noch niet dood zyn en, die al mee, verstaa jy 't wel, haar mans met een Acteons stel Vercierden, crisje?
Daar en boven Wiens schuld is 't?
Jou niet zou 'k gelooven, Maar wel, Jan Los, die alles had Gelapt door zyn verzoopen gat, Eer hy in stilte heen gong stryken, en liet jou bey zyn hielen kyken, ben jy noch bang voor zulk een vent, Die hier in 't Schoutsboek staat geprent?
Ryd jou de drempel, hartje?
Zei vedder, 'k meen, ik zou hem droelen, was hy myn man.
Ja, juffrouw claar, myn goe vriendin, het valt nooit swaar Een aër te troosten, maar, sint selten Hoe ryd het heele huis op stelten, Wanneer men eens in tegenspoed Zyn eigen schurft zelfs krouwen moet.
Ja wel, ik heb daar niet veel tegen, ik weet, hoe zeer men is verleegen.
Wanneer de zaak ons zelve raakt, k heb van die hutspot meê gesmaakt, eer ik dus verre ben gekoomen.
Maar, wat behoef jy zo te schroomen, het is van 't zyn niet, dat jy draagt, en wie heeft hem daar naer gevraagd?
Wel dan, om recht te spreeken, liet hy jou, arme sloof, niet steeken Tot d'ooren toe in swaar verdriet?
Maar, schoon dat alles is geschiet, moest ik daarom niet eerlyk blyven, En zulk een vuile daad bedryven?
Mag dat zo door den beugel, claar?
Of door, of niet door, dat komt raar.
Zou ik my laaten ringelooren Neen, neen, dat gat zou hy niet booren Gantsch niet, het zou 'er zo niet gaan, men moet zo niet verleegen staan.
Had ik een lief, als jy, gantsch bloemen Wat zou ik my gelukkig noemen.
Jy hebt 't goed zeggen, maar, ik sweer, dat niemand hinkt aan 's anders zeer, 't is waar, Heer Carel schiet wel schyven, Maar, hoe licht kan dat achter blyven?
De jonkmans raaken haast op t wild.
Als d'eerste driften zyn gespild.
Daar over heb jy niet te klaagen, Want, daar voor is al zorg gedraagen, Die knoop is al te vast geleid, Weest niet bekommerd, malle meid Ik weet niet, hoe jy zo meugt praaten Heer Carel kan jou niet verlaaten Die kleine schaapen, die daar staan, Die trekken t hart veel vaster aan, Als jy wel denkt, maar, mag ik t vraagen, Wat komt jou hier voorby te jaagen.
JAN LOS, of den 10 CRISTYn.
Ik zal 't je zeggen, lieve claar 'k Wil uit myn buurt weer, om 't gevaar Van 't naakend ongeluk t'ontvluchten.
Want, naer de loopende geruchten, zo is die loss' Oostindies vaer Veel losser, als hy voortyds waer.
Die, om een stoot of snee te geeven, hangt aan een haverstroo zyn leeven, ik staa dien dollen Hertog niet.
Die niemand, noch zich zelf ontziet, En daarom wil ik gaan verkassen, op dat hy my niet zou verrassen.
Ben jy bang?
Ik niet Cristyn, 'k Spendeerde noch een roomer wyn Dat ik dat brakje mocht ontmoeten, Laat hy maar koomen, 'k zal hem groeten.
Wy zullen die Oostindies vaer Verleeren, zo een negen jaar, Gelyk een dief, stil heen te sluipen, En laaten t arme wyfje druipen, Zo als jou schrobber heeft gedaan, Indien t hem lust, hy kom maar aan.
Want, hy zal wis in alle hoeken Van deze buurt jou op gaan zoeken, Alwaar jy t'zaam voor zyn vertrek Gewoond hebt maar, men zal die gek Met een zoet lyntje binnen lokken, En hem de veeren dan uitplokken.
Ik heb 'er bek op, heb geduld, men zal 't besteeken, en jy zult Gewaarschouwd werden, wilt niet schroomen, maar, aanstonds met jou kind'ren koomen, tot onzent, als broeder Jas je haalt.
'k denk niet dat jou de bolwurm maalt, BEDROogen OOSTINDIes vaer.
Of, meen jy, dat ik schep behaagen, een dragt van schoppen, stooten, slagen, Op t lyf te haalen, als voor heen?
Ik zag hem liever hals en been Aan stukken breeken.
Wilt niet vreezen, broeder Jas zal in de voorbaat wezen En dan zo ben je wel bewaard, broeder is 'er voor geen twee vervaard.
Ik meen, hy zal dat Jantje kraaken.
Indien hy 't hart heeft aan te raaken.
Maar zeg hem toch myn woonplaats niet.
Weet, dat ik my eer villen liet.
CLASINA.
Ey moeder, laat ons gaan.
Jou kladdegat, zie toe, ik legje Myn muil zo vliegens op jou bast.
'k heb zulk een achterlast, het wil my by de hielen loopen.
EMERENSje.
Ey, moeder, wil m'een koekje koopen, 'k Heb zulk een honger.
Vreet jy worst, die t hondje kakt.
'k heb zulk een dorst.