floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
men hoort de man niet praaten Als van Louizen en Dukaaten, En hy krygt alles wat hy wil.
Ja licht om dat het nu is de eerste van April.
Neen, Styntje lief, neen hy Apriltze Het heel jaar door, hy scheertze én viltze.
Nou ik héb over hém niet veel te klaagen; want Hy zal ’t zo mét de aubade stéllen, Dat als men van myn Jonkers brand Gezongen heeft, én hoe de min hem weet te kwéllen, Daar op zal vólgen, hoe om jou myn ingewand Gelyk een padde raakt aan ’t zwéllen: Wat dunktje Styntje?
Wél bedócht, Ik wéd jy hébt hem omgekócht; JASJE.
Waarméê?
mét zonder gélt?
neen zéker ’t is alleenlyk Faveur.
De gékken die verstaan mekaêr gemeenlyk; Maar Donna Laura kan die hier Niet op ’t Balkon een reisje komen?
Men Jonker die bedoet hem schier Van wanhoop, mét gestaag te mymeren én droomen Op Léonoor, zo lang hy anders geen bescheid, Als ’t uw’ én ’t myn heeft, hy begeert meer zékerheid.
Wél als ’t zo nodig is, ja trouwen Ik zal wél wat verzinnen, Jas, En haar doen opstaan, ’k zal me houwen Of ik heel ziek óf kwalyk was.
Maak dan dat Eduard te dégen op haar past.
Zeer wél, konje ook een middel vinden, Dat hy eens spreeken kon mét Juffrouw Léonoor?
Dat durf ik my niet onderwinden.
Sr. Pedro mét zyn réchter oor Ligt naast haar bédde, mét een wagenschót gescheiden Van ’t zyne, én anders niet als dat is tusschen beiden.
O ’t zou voor Jonker Eduard Zo troostlyk zyn mogt hy haar eerst eens spreeken, En zéggen hoe ’t hem ligt op ’t hart.
Aan Léonoor niet min mogt zy hem hooren smeeken En klaagen van zyn minnesmart.
Daarom was immers voorgenomen Eer hy haar maakte tót zyn vrouw, Als dat hy eerst tót haarent komen En in een and’re schyn eens mét haar spreeken zou.
Dat zal wel gaan, stél Juffrouw maar te vréden.
Maar zo ’t nou kon geschieden Styn?
Dat kan onmoogelyk niet zyn, Hier hélpen zuchten noch gebéden; Maar Jasje hoor, jy bént een snaak, En ik niet op myn bék gevallen, Al vult men hem de kap, was dat zo groot een zaak?
Wél neen, dat brust me niet mét allen, Maar zo hy ’t mérkte!
Styntje, jy, Hoe ’t afliep, raakte lichtlyk vry, En ik te lydig in de ly.
Hoe, als ’t om béters wil geschiedde?
Neen geen vreezen, Zo is ’t om beters wil?
wél fiat, wat zou ’t weezen?
Jou Heer ként die de stem van Léonoor wél?
Dat ik me dan eens in haar kleeren ging verkleên, En praatte mét jou Jonker In haare schyn, in’t donker.
Maar by de aubade zyn flambeeuwen.
’k Zal myn muil Mét vyf zés kapers zo wel wat toemoff’len, uil, Dat hy niet zien zal als myn kleeren.
Dan doe je lyk een Meid mét eeren; Want ziet, wie weet óf hy op jouw, Licht anders niet verlieven zouw: De meeste Vryers, óch, zo zy heur Juffers zagen Gesteeken in een dienstmeids pak, Of zagen zy een Meid haar Juffers kleeren draagen, ’k Verzékerje, zy ruilden strak.
De Gékken zyn meer op de diamanten, De paarlen, strikken, het borduurzel én de kanten Van ’t Juffertuig, als op de Juffrouw gescharmeert, Ik min heel anders, ’k steur my aan geen wisje wasje.
Maar daar komt Licht, ik zie jou Jonker, Jasje, Spreek, zal ik Iuffrouw zyn?
ik doe’t zo gy’t begeert.
Wees Iuffrouw, én doe hier Madonna Laura komen.
DERDE* TOONEEL.
JASJE, EDUARD, mét twee knéchts, die flambeeuwen draagen, gevólgt van Muzikanten.
WÉl hébt ge iets tót myn troost vernomen?
Wél ja, maar laat het licht zo lang Wégblyven, strak zult gy Madonna Laura spreeken Hier op ’t Balkon, ze is, na ik réken, Voor ’t kwaad vermoen van haar jaloerschen bang, En wil van élk niet zyn bekeeken.
EDUARD, tégens de knechts, &c. Doof uit de toortsen, én blyf ginder in die stoep Zo lang, tót ik u roep.
Maar zal my Léonoor in myn verdrietig lyden Niet mét een woord óf twee verblyden?
Voort na de aubade zal zy komen op ’t balkon.
Ik wou dan dat men straks begon.
’k Dénk dat je een toot wilt aan Madonna Laura stéllen.
Het was me ontschooten, ik bemin, En dan verhuizen al de zinnen in één zin; Zo u de liefde als my kwam kwéllen!
Nou Jonker, jy kunt zoet vertéllen; Jy zoud verliefder zyn als ik?
daar is niet een ogenblik, Dat ik niet om haar dénk.
Daar zyn geen ogenblikken, Dat ik niet in de liefde dénk te stikken; Maar ’k word daar op ’t balkon wat stommeling gewaar.
VIERDE* TOONEEL.
MADONNA LAURA, JASJE, EDUARD.
MAdonna Laura zyt gy daar?
M. LAURA.
Ja ikze bénze zélf, filjol.
Waar jou Signore?
Ik zal ze zeike van de ding van Léonoore.
Madonna Laura, ’k bén nieusgierig om haar staat Te weeten, én hoe ’t mét haar is geleegen; Of zy ook is tot my genégen; Voornaamlyk óf zy in der daad Een Dóchter is van wélgebooren vrinden, En hoe zy die hier meent te vinden.
Ik zal jou zeik zo veul ik kan. Hum fad’re was de tréflykst man Die kan gefinde zyn.
Hy kwamze mét fier knéchten.
De froutje die de moed’re was, En twee jong meisjes die moet op de moed’re pas, Trék na Venétyen, daar zouze niet uitréchten; Ze moet na Smirne vérder gaan, En weezen Konsul van de Olland’re.
Ze huur my; geef my géld én paspoort, die twee and’re Jongmeisjes, die op land blyf staan.
Wy vaaren in de Schip; de schip die komt te slaan, Mét twee heel grande Turksche schippen: Zy was te stérk; wy kunze niet ontslippen; Wy fochten; de fad’re én de moed’re raakten dood; Maar eerze dood waar gaf de fad’re my de kindje.
Ik én myn froutje kyk zo spreek zy, die bemintje; Of wy te blyven kom, zy bid dat je in de nood De kind bewaart, als jou; jy kan jou ransoeneeren Als jy wilt zwyg, én mét de kindje wéderkeeren In Holland, in de Haag; toon maar die gouwe ring, Mét déze briefje, als jy een eerlyk man kan vinden; Die kan haar dan te récht bréng by haar vrinden.
Maar óch een eerlyk man, ik mérk is een raar ding!
Ik hébze niemand durf betrouwen, En aktien jaar de schrif én ring by my gehouwen.
Laat my de brief eens zien.
Ik héb zo waar ik leef Gezweerd ik zal de brief niet geef, Of laate zien als aan de Heeren; Die zallen motten van de zaaken judiceeren; En daarom bid ik, ô Carissimo Signoor, Dat tóch pér Gratia, ’t favoor Aan vóstra Schrava, én Signora Léonoor; Dat aan de récht’re mag bekénd de zaake weezen.
Dan zal jy ook de briefje leezen.
Dat zal wél gaan; maar zég hoe oud Was Léonoor toen ze u wierd toevertrouwd?
Nóch niet twé jaar; zy is nóch niet de twintig jaaren.
Maar waarom hébt gy achtien jaar gewacht, Eer gy de zaak hébt uitgebragt?
’k Héb niet gedurven als wy in Turkyen waaren; Sr. Pedro heeftze my én Léonoor gekócht.
Ik zék ik was de motje, Pédro dócht Zy was de nichje, ze is liefhébb’re van de vrouwen; Hy hébze my én heur wél achtien jaar Om dat hy slaap by, én ik ze maak hém vaar Van vyftien kin’re als Pauzinnen onderhouwen: En alteméts belooft te trouwen.
Als ik was jong, ik was zoo fraay!
’k Héb hém doen brand’ als een salmand’re; Maar nou héb hy van my den draay.
Hy wil my veur de jong verand’re; Hy lél Signora Léonoor, Foey ’k moet my schaamen, als de béngeltjen aan de oor; Maar ik durf hier niet langer wachten; Ik zal meer zék op andre nachten, Of als wy kom zal voor de Récht’re óf voor de Schout.
Maar vindze goed dat ik my maak zoo stout, En doe haar een aubade speelen?
U lieden doene wél, de meisje is zéker ziek Van droefheit, én melankoliek.
Maak jy maar in de huis te komen, En dat de meisje méê word uit de huis genomen.
Hy hébze lief, zo lief, zo lief, ik weet niet hoe!
Ia schier zo lief als ik Sr. Pédro doe.
’k Hébze ook wél lief, maar ’k bénze moe.
Maar ik niet durve hier staan praaten; Iy maar de aubade speulen laaten, Ik zalze zéggen Léonoor, Dat jyze bént, én datze jou moet hoor.
Ik kan niet blyf, adio Sjoor.
VIJFDE* TOONEEL.
* EDUARD, JASJE, 2 Knéchts mét flambeeuwen én Musikanten.
KOmt Iongens hier mét uw flambeeuwen, Gaauw steek die aan; waar zyn de violons En stémmen?
KNÉCHT.
Heer zy vólgen ons.
Daar zynze.
Mannen strykt nou wakker op als leeuwen, En zingt daar onder; ’k spreek van zingen, niet van schreeuwen.
Ja zingt iets fraays dat op myn min slaat, én verdriet.
Vergeet voor al myn minnestuipen niet.
Hét is zo wél, de dag schynt aan te breeken, Gaat nu maar heen, ’k zal u daar na wél spreeken.
Vergeet gy Heer dat gy verwacht wordt op ’t balkon?
Neen ’k wilde hén eerst doen vertrékken.
EDUARD, STYNTJE in haar Juffrouws gewaad, JASJE.
ZYt gy daar Léonoor?
O ja ’k bén ’t zélf myn zon.
EDUARD, tegen Jasje.
Wat vrémder antwoord!
Zy schynt mét my te gékken, JASJE.
Is ’t malligheid myn Heer, geensins.
Ga voort maar.
Ik kom u myn minne smarten klaagen, Die ’k zonder u bezit, niet langer kan verdraagen.
En ik héb jou zo lief schier als de Prins.
’k Versta ’t me niet.
’t Zal dan in u geen tooren Verwekken, dat ik u van myne liefde spreek.
En om u wéderliefde smeek.
O neen, dat mag ik gaarne hooren, Niets isser daar ik meer na haak.
Lyd gy, dat ik die vond, die ik héb voorgenoomen, Voltrekken mooge én onbekénd tót uwent komen?
Zeer gaaren.
Wiltge wél dat ik u schaak.
Nóch liever.
Ik kan my van blydschap niet bedwingen, Zo ’k by u vliegen kon, ’k zou u mét ziel én zin Myn dankbaarheid betuigen én myn min.
Ik zou wél van ’t balkon afspringen, Maar zie de sprong is wat te valsch, Ik vrees dat ik een been mogt breeken, óf den hals.
Zy gékt mét my, óf ik verstaa ’t niet.
Malle dingen; Zie zy maakt geen geheimenis Van haare liefde, én spreekt gelyk het waarlyk is: Niet als de Juffers in den Haag, die haar gepeinzen Voor heur Galands altyd ontveinzen; Myn lieve Jonker Eduard, Zoo zy goed rond, goed zeeuws, als Léonoor heur hart Uitspraaken, veul Galandjes zouwen Zoo lang niet hoeven aan te houwen: Ja, wie weet wat ze wél deeden voor het trouwen; Dat Léonoor zo nét haar mening zeit, dat doed Dat zy niet in den Haag is opgevoed.
Wat praatje daar benéden t’saamen, Myn Heer, ik dócht dat wy hier om te vryen kwamen, Dat vryen gaat wél droog én slecht.
’k Beveel alleen iets aan myn knécht.
Maar hoor Heer, als gy myn zult schaaken, Zoo dienje myn veur alle zaaken Een ring te geeven óf een goud orloge op trouw, ’k Word anders nimmermeer jou vrouw.
Ik steek, uit vrees voor kwaa rescontres voor myn leeven, Niets kóstlyks by me, als ik aubades dénk te geeven.
Tégens JASJE.
Wat drommel Jasje, heeft ze een gons, Of loert zy op myn beurs, die kronje, én fópt zy ons?
Hoor Jonker, EDUARD.
Zwyg.... STYNTJE.
Hébt gy dan geen dukaten, Of ander goud?
’k Héb maar een hand vol dukatons, STYNTJE.
Lang myn’er vyf óf zés.
’k Wil ’t vryen steeken laaten.
’k Zie ’t is een hoer, én de oude vrouw Een kóppelaarster, ’k héb berouw.
Hoe knorje zo, me dunkt dat wy dat wél verdienen, Al pasten we een Galand maar op tót ’s nachts ten tienen?
En ’t is hier ochtent.
’t Is een hoer, ik schey ’er uit.
En gy jou onbeschaamde guit, Die ’t wérk zo hébt gedraaid, kom hier, ik zal je leeren, Op and’re tyden mét uw Heer de gék te scheeren: Daar Schélm.
Myn Heer, ik héb je om béste wil verleid, En in de Juffrouws plaats doen spreeken aan de Meid.
Jou fielt.
Kyk gék, had jy gezweegen, Jy had de hélft van ’t géld gekreegen.
Ah, ’k val veur je op myn kniejen neer, Ik bid je; slaa me tóch niet Heer.
Maar hoor my eens met zinnen spreeken, Zo ik verbeurt héb, wilt me maar terstondt deursteeken.
Wat wilje zéggen?
Dat de nood Aan Styntje én my die vond om béstewil gebood; Uit méély mét jou minnepynen.
Om dat we jou van liefde zagen kwynen, En dóchten dat jy wél zoud weezen in jou schik, Als je ondertusschen had één vrolyke ogenblik.
’t Is ommers évenveel, óf iemand door de réden Of door schynréden is te vréden.
De juffrouw kon onmooglyk niet Te voorschyn komen, én ik kénde ’t zielverdriet, Dat jou om haarent wil zou raaken; Ja dat jy licht de aubade had doen staaken, Waarom ik Styntje had de hiele nacht doen waaken.
Dat kan wél zyn.
Nou heeft de Juffrouw ’t ook gehoord.
Is ’t waar hébt gy my anders niet bedroogen, En al wat gy me wys gemaakt hébt, is ’t geen loogen?
Neen zéker.
Mag ik dan vertrouwen op uw woord?
Ja; zo ik lieg’, ’k verzoek mét traanen in myn oogen Heel vrindlyk datje my vermoordt.
Myn meening was maar daar een vétje uit te haalen.
Ik moet een schort én jak betaalen, En had het géld niet.
Daar Zóttin, Daar’s al myn géld wees my maar gunstig in myn min, Daar, vang.
Maar dénkt gy me een van beide in slaap te wiegen, Gy zult uw zélf, niet my bedriegen.
’k Word eer twee uuren zyn verstreeken, wél gewaar Of ik gefópt bén; maar wat zie ik wie komt daar?
ZEVENDE* TOONEEL.
PÉDRO en STYNTJE op ’t balkon, EDUARD, JASJE.
WAt droes is hier te doen?
’t balkon én ’t venster open!
Wie daar, wie daar, wie daar?
Sinjoor!
Nóch ééns wie daar?
zyt gy daar Léonoor?
Ik zweer, ik zal ’t je doen bekoopen; Hoe bénje zulk een schoon fatzoen!
’s Nachts ’t béd uit, om Galants te hooren zingen!
En speelen, schaamje, wat manier is dat van doen?
Foey, schaamje, foey, wél watte dingen!
’k Bén Léonoor niet, ik bén Styntje, ik benje meid.
Wat doeje in Léonoraas kleeren?
Ik moest de gék wat met de aubadegévers scheeren.
’k Verstaaje niet, spreek klaar, geef meer bescheid.
Zie, al dat spél geschied om jou luy mit je beijen.
Om Léonoor, én jou van één te scheijen, En ’t zoete meisje te verleijen: En ik héb die verleijer gunst verleent.
Waar méê?
’k Héb hem de kap ter dégen Gevuld in Léonoor haar schyn, En al die Dukatons gekreegen, Hy dócht my Leonoor te zyn.
Maar hébt gy hem daar voor niet moeten iets belooven?
Ja dat hy by my slaapen zou, En ik hem hélpen zou hier boven, Mits dat hy mét hem bragt een leer óf laddertouw PÉDRO.
De aanstaande nacht.
Dat zal ik wél belétten.
Wat zwarigheid, ay rust je hoofd, Ik zal ’t niet houwen, wat ik hem ook héb beloofd.
’k Vertrouw dat wél, maar om myn hart gerust te zétten, Mag ik een poos na binnen gaan Mét Léonore, die ik straks zal op doen staan; Ja wél, ja wél, hoe wél héb ik gedaan, Dat ik die mooye plaats daar buiten Gehuurd héb, om ons op te sluiten Voor ’t eeuwig loeren én oppassen van die guiten.
Ay jonker, mag ik mét die gék Eens praaten?
Doe uw zin.
Wél vagebond, wél vrék.
Nurk, schóft, jaloerschen bok, durft ge ons voor guiten schélden.
Ik zég jou fielen flux van hier, Nóch ééns van hier, óf’t zal je gélden.
Wat al geraas, wat al getier; Vrind héb je wat te zéggen, kom benéden, Spreek meer bezadigt, spreek als ik doe, spreek mét réden.
PÉDRO, een Pistool afschietende.
Ik zal mét réden spreeken, daar.
Dat’s mis.
Wilt gy nóch niet vertrékken?
Neen ’k wil niet, neen ik kurkevaar, Uilskuiken, neen ik, gék der gékken.
PÉDRO, Wéder schietende.
Hou daar, noch ééns.
Wél nou, wat is’t?
Ho Jasje!
dat’s geluk!
’t is ieder reis gemist.
Wél lieve Jonker zou ’t niet missen, Héb gy de scheut wél hooren sissen?
’t Is mét geen scharp gelaân, ’t is maar los kruid.
O ’t is een blooden nar!
Nóch blooder, Als gy?
O ja, maar ik bén snooder.
Jy zult het zien.
Jou lomp, jou guit, Jou galgbrok, straks schiet ik jou op je huid.
Wacht, wacht, tót ik wéêr héb gelaaden.
Daar wacht dat eerst.
Ik word vermoord, ik word verraaden?
Al wat kan hélpen, hélp my tóch.
Jan, Piétro, Castro, Marc Antonio, Jannétto, Rafaëllino, Bénedétto.
Hélp, hélp, sta by, men schiet me dood.
Wees op uw hoede Jasje, én durft ge hier niet wachten, Tót al dat vólk komt, ga, ik zal myn pligt betrachten Gelyk een eerlyk man.
Myn Heer, het heeft geen nood.
Gy kunt uw vrees zo wél als ik myn schrik verbannen, Niet één man is’er, ik laat staan, dat zo veul mannen In’t huis van dien jaloersche; ey ’t zyn de naamen van Zyn kinders, die hy roept, ’k had anders lang geloopen, En vólgens myn gewoonte deurgedroopen, Om niet te raaken in de pan.
Och, ’k bén gewond, ik bén geschooten.
Waar is’t Sr. Pédro, door jou lyf, jou hoofd, jou pooten?
Daar is het.
Niet, ik bén een pry Zoo ’t deur is.
JASJE spattende.
Daar, nóch ééns.
ze moorden my.
Daar kryg ik nóch een scheut.
Wél hoe, ik hoor geen schieten.
Och ’t is een windroer daar hy méê geschooten heeft.
Voel, Styntje, is daar geen bloed?
Wél hy.
Myn hart dat beeft, Wat voel je daar en daar.
Twee groote nieten.
Daar hébje nóch een kogel na je gat, Niet uit een windroer, dat je ’t vat, Neen kwiebus neen, maar uit men spat.
Zy fóppen jou.
Hoe my?
al kóste ’t honderd kóppen En duizend guldens, ’k zweer dat ik me wreeken zal.
Men zal je nóch wél anders fóppen, Myn jonker is na Léonoor als mal, En dénkt haar zyn genégenheid te toonen; Wil zy die mét wat wéderliefde loonen, Hy zal haar trouwen, spyt jou Spanjers Bakkes.
Don Pédro word zo lichtlyk niet bedroogen.
Hy zal haar vryen voor jou oogen.
Ja tóch ik héb ze voor hem opgevoed.
Jy zult ze zélf hem geeven.
’k Wéd het loogen Zal weezen.
Neen gy zult.
Ja gy moet.
ik héb ’t mét eeden Gezwooren.
Watte malle réden!
Wat raakt dat my?
De zaak is zo gerezólveerd.
’t Zal onze huisvrouw zyn, ik zweer’t Nóch ééns, óf gy ’t begeert óf niet begeert, ’k Waarschuwje, ik wilje niet verleijen, Wy gaan ons tót het wérk bereijen, Ik én myn Jonker mét ons beijen.
Ga doe je bést, maar als gy ons Weer by komt, ay vergeet geen hand vol Dukatons.
ACHTSTE* TOONEEL PÉDRO, STYNTJE.
GOed, Styntje, maar hoe wil hy vloeken!
Wanneer hy haar te nacht zal meenen te bezoeken, En weezen al zyn Dukatons kwyt, kom Ga heen; wék Léonoor op, om Zoo daadelyk voor vyf, zés weeken Na myne plaats op’t Land te gaan: Het is hoog tyd om op te staan, ’t Wordt dag, de nacht is meest verstreeken.
Ik zal zo doen.
O vryery!
O vryery, hoe plaag je my!
Eind van’t eerste Bedryf.
WAt réden is’er dat gy my zo vroeg doet wékken?
Kleed jou maar voorts heel an, ’k wil mét je straks vertrékken.
Zo vroeg?
waar heen?
hébt gy my gist’ren niet gezégd, Dat gy me héden zoud doen schilderen?
Al récht.
Wél zéker, dat staat my dan slécht, ’k Weet niet, wat u mag lusten, My dunkt, dan diende ik uit te rusten, Myn kleur zou frisser zyn; Myn oog voorzien mét aangenaamer schyn.
Neen, neen, ’k moet daadlyk uit.
Wil ik u dat belétten?
Of kan ’t niet zonder my geschiên?
Ik héb vermaak in u steeds aan myn zy te zien.
Men loert op u, én ik wil hem die pas verzétten, Die op u loert; noch déze nacht Heeft u een linker aan uw vénster opgewacht, Ja heeft daar speelen doen én zingen.
’t Muzyk was schoon.
Hébt gy ’t gehoord?
En wél verstaan van woord tót woord.
’t Geschiede om uwent wil.
Dat wil ik wél vertrouwen.
Ként gy hem die het gaf?
O neen; Maar wie het zyn mooge, ik bén zeer in hem gehouwen.
Gehouwen?
Ja mét groote réên; Want buiten twyffel heeft hy willen my vermaaken.
Is dat zo wél?
Is ’t niet?
’t Schynt u aan ’t hart te raaken Dat gy bemind word?
Dat strékte ons nimmer tót verdriet.
Gy moogt hén dan wél lyden die u minnen?
Voorzéker; nérgens is myn gunst meer door te winnen.
Gy zégt uw meining kort én nét.
En zonder lang daar op te peinzen.
Sr. Pedro, waarom zou men veinzen?
Hoe eene Juffrouw zich ook aanstéld, ze is altyd Wél in haar schik te zyn gevleid, gevierd, gevryd; Die diensten die ons wérden opgedraagen, Daar hoort ge ons nimmer over klaagen: Want niemand doet die, op dat hy ons zou mishaagen, Gelooft me, een Juffrouw stélt daar al haar glory in, Datze iemands hart kan neigen tót haar min.
De moeite die wy doen van ons met strikken, Bont, óf Juweelen op te schikken, Word nérgens anders om gedaan, Als om de Vryers aan te staan.
Ja niet een vrouw, hoe fier zy schynt te weezen, Of ’t is haar uit het oog te leezen Dat zy zeer gaaren word gepreezen, En blyd is in haar hart, dat zy een eerlyk man Door ’t oog zich onderwérpen kan. PÉDRO.
Maar gy, zo ge u vermaakt in and’re te gevallen, Weet gy wel dat myn hart daar geen vermaak in neemt?
Och daar van weet ik niet mét allen, Sr. Pedro, én het geeft me vreemd: My dunkt, als ik een Ménsch bezinde, Ik had op aard’ geen grooter vreugd, Als dat een ieder haar beminde; ’t Zou ’t récht bewys zyn, dat ook and’re schoonheid, deugd, Of and’re gaaven in haar vonden, En dat ik had myn min gelégt op goede gronden.
Wél élk bemind op zyn manier; Maar dit’s de myne niet, ’t zal my zeer wél behaagen, Dat niemand zin krygt in uw zwier Van doen, óf schoonheid; kyk, ik kan dat niet verdragen, En jy verpligt my zeer, wanneer jy schoon wilt zyn In niemands oog, als in het myn.
Sr. Pedro, hoe?
Jaloersch om zulke beuzelingen?
Ja, jaloersch gelyk een Tyger: Ja Jaloersch, Gelyk een duivel, ’t schynt wat boersch; Het ruikt na’t Hóf niet, daar zyn’t ongehoorde dingen: Maar Léonoor, ’k wil mét één woord, Dat gy geheel én al, alleen my toebehoort.
’k Versteur my, als men u het minste lachchen Of vrind’lyk oog weet af te prachchen.
Ik neem geen zórg, als hoe ik bést belét, Dat geen Galand zyn voet in huis en zét; ’k Ly tégenspreeken, woorden, vitten, Nóch zin verdraayen; ’k wil alleen uw hart bezitten, En dat men ’t allerminste deel Daar van, my niet ontsteel.
Gy weet my méde nét uw meening uit te léggen.
Laat my’er eens de myne tégen zéggen: Sr. Pedro, zyt verzékerd, gy Verkiest een heel verkeerde zy; Men kan zeer weinig op’t bezit eens harten bouwen, Wanneer men dat door dwang moet houwen: Altyd voor my, als ik verliefd was, én Galand Van iemand die wierd opgeslooten, myn verstand Zou wérken, om hem dol te maaken Die haar bewaarde, én doen hem nacht én dag bewaaken, De Schoone, in wélker goede gunst Ik my wou dringen; ’k weet geen kunst Verwonderlyker, om zyn oogwit te beschieten.
* Eens minnaars ongeluk, als dienstbaarheid én dwang, Begint een Juffrouw te verdrieten, Sr. Pédro, duurt dan niet zeer lang.
Wél, die u dan zo wat aan ’t oor ging léllen, En zo wat sprookjes van’t rood kousje ging vertéllen, Want die liflaffery van al de jonge maats, Acht ik maar sprookjes; zoud gy die zo daatlyk plaats Inruimen, én uw hart die béngels overgeeven.
Dat zég ik niet; maar vrouwen achten ’t pyn Gestaag in dwang te leeven; En als zy opgeslooten zyn Is ’t zeer gevaarlyk, zo ze eens kunnen Verlóst zyn, wat zy heur verlóssers niet vergunnen.
’k Zie dat je weinig weet, wat je me schuldig bént; Hoe jy me veur slavin te Tunis wierd gevént, Hoe ik jou kócht, hoe braaf ik jou héb onderhouwen Van kindsbeen af, dat ik jou wéêr bréng in jou land.
Dat ik jou acht, gelyk een Sant, En dat ik meen mét jou te trouwen.
’k Héb u niet veel te danken, dat gy my Verlóst hébt uit myn eerste slaverny.
Wyl gy my ’t leeven in een slimmer doet verslyten.
Gy gunt me gantsch geen vryheid, ’k word bewaakt, Dat my het leeven moê, én u myn vyand maakt.
De grootheid van myn liefde is dat alleen te wyten.
Bemind ge op die manier, ’k bid dat ge my dan haat.
’t Hoofd staat je nou niet wél, ik hoor het aan je praat, Maar ik vergeeft ’t je, ik hébje wat te vroeg doen wékken, Nu maakje réê, om straks na buiten te vertrékken.
TWEEDE* TOONEEL.
STYNTJE, PÉDRO, LÉONOOR.
SIgnoor, daar is een Heer die na u vraagt, Wiens jongen vérf, én plétdoek, én pénseelen draagt.
Goed, Styntje laat hém binnen komen.
* Die man past vlytig op.
wie zou dat droomen?
EDUARD, PÉDRO, LÉONOOR, STYNTJE.
WEet gy niet óf men Sr. Don Pédro spreeken kan?
Is dat de schilder?
’t hart ontzinkme!
Ik bén de man.
Gelief dan déze brief te leezen.
Wat is hy wél gemaakt, hoe hóffelyk van weezen!
PÉDRO leest de brief.
De brénger dézes is die groote Kunstenaar.
Sr. Pédro die’k belooft héb u te stuuren.
In één uur doet hy meer als and’re in vyf zés uuren.
En alles wat hy doet gelukt uitsteekend; maar Gy moet u wachten van hém iets te willen geeven.
Voor ’t Schildery; hy nam hét niet om ’t leeven, En zou gebélgt zyn; als hy schildert dat geschied Om eer sléchts, om vergélding niet.
Geteekent Jan Babtista, fur civilis, Geschreeven op den eersten van Aprilis.
Myn Heer Batist verpligt my zeer, En gy doet my te groot een eer Mét uw beleefde aanbieding, Heer.
Myn grootst’ geluk bestaat in eerelyke lieden, Myn kunst én diensten aan te bieden.
Waar is de Juffrouw die ik schild’ren zal?
Mét uw verlof.... PÉDRO.
malkander niet te brussen, EDUARD.
Myn heer ’t is na de haagsche zwier, PÉDRO.
Is ’t na de Haagsche, ’t is heel tégen myn manier.
Hy mag tót zynent én ik mag tót mynent kussen.
’k Ontfang mét groot vermaak de eer die ge my bewyst.
dat ik veracht me dunkt dat zy dat pryst.
Ja ’k bén geheel verzét, nooit was ’t geluk my milder Als nu wyl ’t my voorziet van zo doorlucht een schilder.
Wat ménsch die op der aarde leeft, Zou niet gelukkig zyn te hébben onderhanden Zo schoon een wérk als my Sr. Pédro geeft: Ik bén niet zeer bekwaam; maar ’k zal te myner schanden Daar niet uit scheiden; ’k hoop na zulk een principaal Te maaken een kopy, dat ieder my zal noemen Een meester schilder als ik eene Juffrouw maal.
Op ’t Principaal valt niet zeer hoog te roemen, Maar ’s braaven meesters hand zal licht De fouten dékken die hy vind in ’t aangezicht.
De schilder ziet ’er geen, én al wat hy kan wénschen Is dat hy voor het oog van alle ménschen Uw schoonheid schild’ren kon, gelyk die waarlyk is.
Zo uw Pénseel gelyk uw tong kan vleijen, Zo zal’er geen gelykenis In ’t schildery zyn, én gy zult sléchts ’t oog verleijen.
De hémel heeft het principaal gemaakt, Zo kunstig datmen’t glans nóch luister by kan zétten!