floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
zie daer, men Heer, ik zél niet ien woord meer spreeken.
Ik héb je doen ontbiên om deuze kist op te steeken.
Deuze kist?
alreê man.
Wat Droes, dat is ien schoon Oosters slót!
’t Hét zen wérk in; ’k moet toezien, dat ik ’et niet verbród!
’t Wil niet gaen; Jufvrouw, ik bin bang, dat ik ’t slót zél bedérven.
En veur diergelyk ien wérk, as dat, héb ik ménigwérven Tien, twaalf Ryksdaalders zien geeven.
’t is ’er van de aâre zy In eschroefd, ’t is ’er niet óf te slaen; kyk, was ik, als jy, Ik liet ’t niet op steeken.
Ja Stévenbuur, ’t moet weezen, Al kósten ’t me nóch zo veul.
’t Zél ontrampeneeren, is myn vreezen; Het déksel is niet half zo veul waerd; ik zou je raên, Dat je ze me mit de mooker, óf de byl, op liet slaen.
Dat schut ik, holla wat!
De halve tyd van myn leeven, Lyk Jufvrouw weet, héb ik op dat eiken hout wél verwreeven; Ja ’k loof, ze het ons wel tien pond van vryven ekóst.
De meid is gék, stae ruim, ik zélze opsorlen.
Zo niet te póst, Beproef’et nóch iens mit je opsteekding.
’t Zél tóch niet lukken.
Was ’t myn slót, ik sloeg de kist liever in honderd duizend stukken.
Bezoek ’et nóch iens.
Al wat je wilt, wat raakt ’et myn; Dit zou ’t ’em doen moeten.
Sus, sus, ’t gaet, dunkt me, nae alle schyn; Daer, daer, ik héb het tongetje; op is ’t.
ô daer zit de Nikker verhoolen!
Wat séllement is dit!
Hoe, is Lieven, daar verschoolen?
Bérg me, Jufvrouw, hélp!
waer kruip ik in ien gat?
Wél binnedystes, kyeren!
wat vreemder ding is dat!
héb ik twie Zeuns?
wat Droes!
hier ken ik niet uit raaken!
We zéllen veurzéker droomen, ik loof niet, dat we waaken.
ik geloof, men houd me hier voor de gék, Gy sluit uw Zoon in de kist, én zégt, hy is onder het dék!
Zyt zo niet ontstéld, ik zal u van alles te deegen Onderréchten; hoor my maar.
Jufvrouw, spreekt ’er niet tégen; ’t Is jou Zeuns giest, die hier in zyn kamer licht spoekt, én waart, Zie ereis op ’et béd, óf hy ook nóch leeft, én hoe hy vaart.
Hoe ziet hy ’er uit, hoe staen zen oogen!
hoe trékt hy zyn tronie.
Ai meid, je bent gék.
Zéker, éven iens, as Appellonie, Die we de aâre week ekist hebben.
Ai, geef gehoor, én zwyg stil; Laat Lieven spreeken.
Ja, ’t is altyd wél teugens myn wil; Dat ik dorst, ik zou altyd eerst iens op ’t béd willen kyken: Jy ként gien twie Zeuns hebben, dat ken altyd niet lyken.
Ik durf dat wél doen, zie daer; óch!
’t is onze Dóchter, men Heer!
Wat zél hier uit broên?
MAGDALEENTJE, van ’t béd.
Ik val voor u op myn knïen neêr.
Sus, sus, ’t is nóch geen tyd om vergiffenis te vraagen; Ik moet wat meer omstandighéden weeten, eer we ons verdraagen.
Hoe komt ge hier in huis?
Myn Heer, ik héb haar hier gebragt, Toen ik ze van Haasjes zy nam.
Wél, wie had dat gedacht?
Niet waer?
wél Heer!
wat kennen die kyeren niet verzinnen!
Heur hier in huis te bréngen!
wél Lieven, hoe dorst je ’et beginnen?
Om dat ik liever ’t uitterste, ja alles waagen wou, Als dat ik uw Dóchter, die ik myn’ toekomende vrouw Rékende, zou verlaaten.
Heeft men u kénnis gegeeven, Dat ik ’er vast wou doen zetten?
Ik had het hem geschreeven, Vader lief.
Hoe wist gy, wat ik beslooten had?
Met myn oor Lei ik aan de deur, toen Moeder by u ging op ’t kantoor, Om dat ik ’t sleuteltje van myn kabinétje miste, Waar uit ik daatelyk het geheele gevólg wél giste.
Maar hoe kreeg Lieven, de weet?
Myn Heer, zy schreef my deeze brief, Gy kunt ze leezen, zo ’t u belieft, én ik had uw Dóchter te lief, Om ze verleegen te laaten.
Hoe hébt gy die gekreegen?
Ik smeet ze hem van de zólder toe.
Magdaleen, daar stryd tégen Dat Haasje altyd by u was: liet gy haar dan alleen?
Wel neen, Jufvrouw.
’k Zond u immers om wat vuur na beneên, Toen ik van de taaffel kwam: want ik zag Lieven aankomen.
Ja, dat ’s waer; zo hébje dan die gelégenheid waer enomen?
Maar hoe komt gy in de kist?
Die had ik leêg gemaakt, Om uw Dóchter daar in te bérgen, én door ongeluk raakt Het slót toe: want ik meende ’er myn zélf maar in te passen, En ’k had de sleutel in myn zak.
Met komt Jufvrouw ons verrassen, Daarom liep ik na ’t béd, daar ik my onder ’t dék verstak.
maar Frankbuur, vraag ook nae de Belóften.
Ja, strak; Maar hadden de dingen nu heel na uw’ zin afgelopen, En dat we u niet gevonden hadden, wat had gy te hoopen?
Wat zoud gy gedaan hebben?
Dat had ik nóch niet overleid; Maar dit moest altyd voor afgaan; men kon daar na met bezaadigheid Overleggen, wat ’er te doen stond.
Ik was zeer verleegen; Dóch ik hoopte u, én myn Moeder met smeeken te beweegen, Dat gy my eindelyk het huuwelyk, met uw kind, toe zoud staan.
En dat hoop ik nóch.
Och Vaderlief, ik weet, ik héb u misdaan, Ik héb u vertoorend; maar verbeeld u ’t eléndig leeven, Dat ik vreesde, én wilt me tóch dit vergryp vergeeven.
Nu vader, vergeef het haar, ’t is immers uw liefste kind.
Men moet die kinderen ’t hardst straffen, die men het meest bemind.
Zo is ’t, Frankbuur, ik zou me niet steuren an heur huilen; Maar belief ’t je, dat we de Trouwbelóften nou verruilen?
Neen, Jufvrouw Dibberig, ik word nu heel anders te raâ.
Hoe spring je ’er weer uit?
Hoor, myn man ziet op voordeel, nóch schâ, Voor zo veel ’t géld raakt, als hy zyn Dóchter zou besteeden; Maar de eer gaat vérder; daar men Trouwbelóften, én eeden Aan malkandren geeft, gaat somtyds meêr om, als ’t wél behoort.
Ook zal dit haast onder de liê komen, én uw Zoon moet zyn woord Wél houden, hy is mondig.
Gaerne; maer gelieft niet te dénken, Dat ik ooit in ’t zin gehad héb, haar naam, óf eer te krénken.
Uw Dóchter heeft by my geen kwaad geleeden, ze is nóch ongerépt, Zo dat gy dat punt geensints in acht te neemen hébt.
Jy weet ’er veul óf, dénk ik, wat and’re mit heur deeden.
Met verlóf Vader.
Jufvrouw, my dunkt, ik héb lang genoeg geleeden, Dat gy my uitgemaakt hébt, als óf gy veel op myne eer Te zeggen had; ik zou onbesprooken zyn, had ik me niet zo veer Door belóften, aan Lieven, verbonden; dit ’s al ’t kwaad dat ik van myn leeven Met eenig Jongman in de heele waereld héb bedreeven.
Nóchtans héb ik my gedraagen, gelyk hy zéggen kan. DIBBERIG.
Mit gien Jongmans in de werreld, was ’et dan mit ien getrouwd man?
Moeder, ik kan ’t méê niet verdraagen: ’k word onverduldig, Dat gy iemand, die ik myn Vrouw hoop te maaken, zo onschuldig Durft lasteren, daar gy ter waereld niets op te zeggen weet.
Daarom, is ’t myn Heer Franks wil, ik zal die eed Van de Belófte bekrachtigen met myn woord te houwen, En haar, met, óf tégens uw’ wil, zo haast, als ik kan, trouwen.
Want dat ik Magdaleentje zo heimelyk vrydede, is uw schuld; Ik kénde uw onverstand, én vreesde voor uw ongeduld, Dat ik échter eindelyk hoopte te beweegen, óf om te zétten; Maar nu ’t dus verre is, zo ’t myn Heer gelieft, zult gy ’t niet belétten.
In deeze stand van zaaken zal myn eer, én vriendschap geschiên.
Ik wéd neen, én dat jy die dag jouw leeven niet zélt zien.
Wél kyk daer!
ik zag je liever van beuls handen stérven, As in ien huis mit zo veul kyeren trouwen; ik zél je ontérven.
Ontérf me, zo je kunt, én zo je wilt, ik zal ’t échter doen.
Vaders goed moet ik tóch hebben.
En teugens myn wil?
is dat fatsoen?
Is dat fatsoen, eerelyke lieden kinderen te schénden, In haar naam én faam?
Voed kyeren op!
waer zél ik me wénden?
Nou Frankbuur, toon jy, dat je ien oprécht man bint, én hou je woord; Ruilen wy de Trouwbelóften, lyk je beloofd hébt, én zo ’t behoort.
Je durft van ons kind, dat onschuldig is, zo af leggen, En men zou u nóch vriendschap doen?
Ik weet op jouw kynd niet te zeggen, As alle eer, én deugd, ’t kwam maar by, dat ik me versprak, Dat beurt me wél meer; maar daer gaen veul woorden in ien zak.
Als gy tót ons voordeel spreekt, mag men dan uw woorden Wél gelooven?
Ja tóch.
Ik weet niet béter, of wy hoorden, Dat gy uw Zoons huuwelyk met myn Dóchter gaarne zoud zien, Als ze maar eerlyk was, vér van het hem te verbiên.
Héb ik ’et ezeid, ik héb ’et niet eschreeven.
Ik héb geschreeven, Dat ik ze niet verlaaten zal zo lang, als zy, én ik zullen leeven.
Dies wat gy doet, hoe gy ’t draait, hoe gy ’t wénd, hoe gy ’t keert, Ik zou liever stérven, als achter uit treeden, ik zweer ’t; En daar is myn hand, wil ik niet, de wét zal me dwingen.
Zou ik ’et toe staen moeten?
wél onmeugelyke dingen!
Ja, én zo je ’t belétten kost, zo vloog ik in myn wisse dood, Of na Oostinje, óf tégens de Fransman, óf op de Vloot.
Ik zou desperaat zyn, ’t allerslimste mogt gy wél vreezen, En gy zoud ’er de oorzaak van zyn.
’k Zie wél, weezen moet dan weezen.
Ai Frankbuur, geef an jouw Dóchter dan tóch ien mooi sommetje meê.
Twintig duizend guldens, leggen omtrént, in de Bank reê.
Die ik ’er toe stél, om meê te geeven.
Wél nou, ’k zie, zyn trouwtje Het hy verkwakkeld; maar wees jy ’em tóch ien huislyk vrouwtje.
Sta je ’t toe, Moeder?
Moet ik niet wél?
Wél kinderen, geluk.
Veul geluks, men Heer Lieven, én myn ien groot bruilóftsstuk.
Kyk, Stéven, had je mit zyn mooker de kóp in eslagen, Had ik ’et niet belét; daerom dénk.... HAASJE.
En ik bin van men dagen Zo niet etaisterd; daer, dunkt me, behoorde je ook op te zien.
Ik zal je élk twintig Dukatons vereeren.
En ik, élk tien.
Mit verlóf, vrinden, mag ik men ook wél ien woordje verstouten Te spreeken?
Spreek op, wat is’t?
Dat ik mit onze Fokel op de kouwe bouten, Den darden dag komen mogt; kyk, ik spreek nou mit verstand, Ik héb ’er méê al wat toe edaen.
Ja Stéven, daar is myn hand, Jy word ’er de dérde dag genood.
Luk, én zégen Moet je hebben; gen aevond, ik gae.
Wy ook, ’t is half négen, En wy hebben van deeze avond een vriend, óf twé genood, Om over ’t wérk van Magdeleen, te beraadslaagen, belieft u ons brood Méê te proeven, Jufvrouw, gy zult ons vriendschap doen.
Wy meugen Dan mit ien over de Geboden raedslaagen; ik héb ’er niet teugen, As myn maag.
Zieltje, geef me uw hand, én gaan we ook na beneên.
Daar is ze Lieven, én myn genégen hart met één.
KLUCHT VAN SCHEELEG RIET, OF GESTRAFTE WELLUST.
Gespeelt op d’Amsterdamse Schouwburg.
t’AMSTERDAM, By JACOB LESCAILLE, Boekverkooper op den Middeldam, naast de Vismarkt, in ’t jaar 1662.
Hein Sneukelaar.
Fop, by genoemt Sint Filibert. }
twee Boeren.
Ot, een Beeltsnijder.
Ioost Plagger, een Kladtschilder.
Scheele Griet, zijn wijf.
Betteken, een Brabantse Snol.
KLUCHT van SCHEELE GRIET,of GESTRAFTE WELLUST.
Hein en Fop uit.
NU zijn wy naar ons wensch alhier ter plaats gekomen, De tijdt is nu vervult dat ik zal zonder schromen Genieten Venus vreugt, waar naa ik heb gehaakt.
O rechte Sneukelaar!
ik hoor je bent geraakt Van Lijsjes minnebrandt, die jou is aangevlogen.
Ik vrees gy door dees reuk jou vinden zult bedrogen.
Kom leidt my nu ter plaats daar gy my hebt gezeit.
Mijn lust moet zijn voldaan.
ik wil nu aan de meidt.
Ziet toe, bedenkt jou wel: want hoeren die bedriegen; Zy doen haar wel schoon veur, maar zijn als dorstige vliegen; Zy speulen, lekker wijntje, lekker biertje, en ’t geltje moet op, En als de beurs leegh is zoo raakje op de schop; Dan is ’et: voort mijn lief, wilt daat’lik van hier scheiden, Het is met jou gedaan, een ander wij verbeiden, Je meugt wel buiten staan: en dan loopje voor gek.
Zy eeren het varken maer alleen om ’t genot van ’t spek.
Wat hebje niet al zorgh!
voor my hoefje niet te vrezen.
Ik zal door kortosy dees liefjes wel belezen, En schaffen haar vol op, en hand’len haar zoo zoet!...
Jaa gelijk d’esels: want als die vryen zoo schoppense van achtren            met de voet.
Gaaje der, ’t zalder haperen.
’t is quaad een hoere gelach te betaalen: Want die daar quitancy wil hebben die moetze voor de deur van de hel haalen.
Nu zeg waar zullen wy gaan?
je bent hier best bekent.
Met ons twee op een plaats te loopen ben ik niet gewent.
Als jy doch enkel wilt zoo gaat hier in dat steechje, In d’Amsterdamse vreugt, daar is een lustich veechje, ’t Is in et lustich-huis; men speelt, men fluit, men singt ’er, Het is er al in vreugt, men danst, men joelt, men springt ’er.
Dat gaat ’er dan naa toe, om my wat te vermaken.
Hein binnen.
Gaa je gang; maar je zult moy met je gat op een hekel raaken.
’t Is daar al te onveilich, men komt ’er te licht in ’t net.
De varkens zijn te vuil, men raakt ’er te ras in ’t smeer bedt.
Daarom gaa ik mijn geltje liever by getroude vroutjes vermallen, Daar is men altijdt bevrijt van in gien pokmeesters handen te vervallen: Want die in die grijpveugels heur handen geraakt, Die hou ik al half doodt, en zoo goet als gerabraakt.
Als al de maats deden als ik, zy zouden zoo vet niet smeeren, En koopen huis by huis, en pronkken met ’er ferwiele kleren, En slempen van ’t beste dat ’er te mart komt, die rechte kakelaars: Gien ding is heur te duur, zy slagten de lekkere Makelaars, Die aars niet meugen als snippen, patrijsen, of een poelje frikkassee.
Jaa ik weet ’er van, ik breng zulk goetje dagelijks in Stee.
Zoo draa kom ik ’er niet mee aan de Beurs, of daar komense aanloopen By dosijnen, dan is ’et: hoort Huisman wilje die snippen verkoopen?
Hoe veel ’t paar?
zeg ik dan een kroon, voort is de koop klaar.
Dan is ’t, ik zout ’er niet voor geven indien men wijf ’er niet op belust waar.
En met zoo een zoet praetje wetense de omstaanders te bedriegen.
Doch ’t is haar dagelijks werk, zy verdienen heur kost met liegen.
Dit overgeslagen, naa my dunkt zoo wordt ’et al tijdt Dat ik om zie naa een Steekat, daar ik een zoet nachje me verslijt.
Ot, de Beeltsnijder, met Ioost Plagger, uit.
Wel maat, vind ik jou hier zoo leech gaan op uw rente?
My dunkt, naa dat ik zie, gy vast al in d’adventen.
Mach dat ’er zoo op staan?
nochtans zoo schijnt het, Joost, Naa u geheele staat, zoo ’k zien ken aan uw kroost, Dat gy met lepelzucht, en tandtzweer zijt beladen.
Ik zorgh jou schorre keel zal noch uw buik verraden.
Daar moet ik om lachen, kom geef my de hand, mijn lieve maat.
Ik mein dat jou credijt ook slegt met buik en darmen staat, Jou trony geeft ons blijk, de kaken zien deur jou wangen.
Ik wedt jou buik wel denkt dat de keel al is gehangen.
Dat hebje wel geraan.
mijn welvaaren bestaat in noot.
Ons kunst en handtwerk gaat nu bedelen om broodt.
Zoo zingen wy ons druk in eenderley gezangen.
’t Is waar ons munt en word niet meer voor goet ontfangen; Men acht gien beelden meer dan die op penningen staan.
Ik zorgh zoo zal jou kunst geheel en al vergaan, En ik zal dan aan jou mijn beste heerschip missen.
Gy gaaft my ’t meeste werk van schildren en vernissen.
Mijn neering die vergaat, ons werk word niet gezocht; Daar word pas in een jaar een beeldeken verkocht.
En van die zobre winst kan man en vrou niet leven: Zoo dat ik troosteloos mijn werk moet overgeven.
Wat benje voort benouwt, wees jy zoo niet bekommert.
Jaa zou ik niet?
al mijn goet staat in de lommert: Het haghjen is haast op: te huis valt niet te eeten En waar zal ik dan heen?
de vrienden my vergeeten.
En de hongerige buiken moeten evenwel zijn gevult.
Zoo dat ik door dit kruis schier wanhoop van gedult.
Laat ons met wijff en kindren achter landts gaan draven.
Neen; al is ons kunst ziek, zy leidt noch niet begraven.
Of reisen wy naar het landt daar de verkeerde Kaptein van verhaalt.
Wat geloofje die key-uil?
’t is de steen die hem in ’t hooft leit en maalt.
Nochtans zoo gaat hy het met groot verstant verklaren, Waar het gelegen is, en wie dat daar naa toe behoort te varen.
Zoo most hy de eerste zijn, als hy ’t zoo weet van stuk tot stuk: Want hy onstichter veel, en helpter meenich in den druk.
Die hier gien goet doet is in dat landt een heel gou man.
Hy mach zijn verslete karakters smeden tot een ploech en worden een            bouwman, Zoo kan hy ploegen, want zulk werk past een edel geslacht.
Zoo kan hy met de kordewagen rijen in zijn volle kracht.
Quam hy daar, de Noorthummelers zouden haar gelukkich achten.
Gewis zy zouden hem zetten op den Troon, gelegen drie mijlen voor by            lange nachten: Want hy is een man vol moet, die altijdt schreuwt: het moet gewaagt,, zijn; En alle die naa dat landt willen die moeten onversaagt,, zijn.
Of wy nu eens besochten hoe het daar is gelegen?
Want een die niet raden kan moet zoeken zulke wegen.
Lichtelijk zoo vinden wy de berch van boekweite bry, Die drie mijlen breet is, daar elk of eeten mach heel vry, En als wy daar voorby zijn, zoo zullen wy dan komen In ’t Luy-lekkerlandt, en in zijne vorstendomen, Dat van alle geneuchlijkheit zoo hoogh vermaart,, is: Alwaar d’eerbaarheit voor oneerlijk verklaart,, is.
De huisen zijn in dat landt bedekt met pannekoeken en vladen.
Spekstruiven, en braadtvarkens hangen ’er aan de waden.
De deuren zijnder van peperkoeken te samen gehecht; De kloppers daar aan zijn van beniste koek met sucade ingelecht.
De tuinen zijn met gebrade leverworsten te samen gevlochten.
Uit de fonteinen springt niet als malvesey, van den avondt tot den ochten.
Pasteyen, eyerstruiven, venezoenen,* en taarten vol confijt, Die wassen ’er op de boomen, naar elk zijn appetijt.
Braadpeeren, heel murruw, die groeyen ’er op zolder naaje welgevallen, En als het ’s winters sneeuwt, zoo komt ’er aars niet als geschaafde            broodtzuiker op vallen.
De rievieren zijn van zoete melk, en wilge boomen staan aan de kandt Daar wittebroodt af valt, zoo dat elk daar zoete melk kan scheppen met            de hand.
De vissen drijven ’er in ’t water gebraden en gesooden; Zoo dat men daar op een kleenicheit een hoopen gasten kan nooden.
Hoendren, gansen, duiven, en snippen die hangen ’er aan de lucht, En men kanse wel gebraden met de handt grijpen in de vlucht.
Harten, haasen, knijnen, ossen, koeyen, en schaapen, Die verdient men daar met leech gaan, en lange te slaapen.
De honden en katten, kakken ’er aars niet als muskeljaat.
Die daar plomp en onverstandich is geraakt ’er tot grooten staat.
D’esels en paarden, vijsten ’er aars niet als vijgen.
zouje dan tot dit Luylekkerlandt gien zin beginnen te krijgen?
Wie dat daar oudt, lebbich, stram, kreupel, krom, of mat,, wordt; Die wordt ’er voort weer jeuchdich en gezont, zoo draa men die in ’t bat,, stort.
Die drie mael van achtren kan rispen, of een harde wint laaten, Die wordt voort Ridder geslagen van d’ordre van ’t huisje met de gebrilde            gaaten.
Dobbelaars, verkeerders, en tuisschers daar ’t alles mee verteert,, is, Die krijgen haar gelt daar dubbelt weerom, want zulk volk daar zeer            begeert,, is.
Maar de zuinige sobere luitjes die zijnder geheel en al uit gebannen.
En die ’er wel ’t grootste geacht zijn, dat zijn die, die de grootste teugen            drinkken kannen.
Twee schellingen staat ’er op voor een verklikker die wel liegen,, kan, En vier voor een Linkermant die haar Juffrouw wakker bedriegen,, kan. Van de lekkerste en vuilste hoeren werd daar zeer veel gehouwen.
De lelikste en uitgedroogde maagden, geven daar de schoonste vrouwen.
Die man die jou dat wijs gemaakt heeft, mach ’er zelver eens na toe gaan; Die ’t zoo smaaklijk weet voor te setten, zal ’t ook best aan staan.
Zoo die eeren-tijtel waar is, van luy, lekker, en groote teugen, Dat zou me wel dienen, en ik zou ’er te machtich wel tegen meugen.
Maar ick schey ’er nu uit, nu het maar fabelen zijn dat van een kinderachtigen            aart,, is, Ioost.
’t Is van een plat-voet verziert, die voor leugenachtich vermaart,, is.
Zoo zal ’t best zijn dat ik hier afwacht mijn avontuur.
En zoo jou werk nu goet koop is en niet duur, Zoo wil ik jou mijn beelden te vernissen aanbesteden: Zy zijn heel kunstich en raar naa ’t leven gesneden.
Ik buk nu om een kleintje; mijn werk is nu goet koop.
Ik zalje ’t ouwe loon geven, schildertse dan te hoop.
Ik zalse gereet zetten, je meugtse dan beginnen.
’t Is wel heerschip, ik zalder dan voort aangaan met al men zinnen.
Ik kom jou t’avondt by.
Van daagh is ’t al te laat: Ioost.
Ik bind my aan geen tijdt, mijn zoete lieve maat.
Hoor dit moet je weten, ik ben met een open helm ebooren; En die luy zien daechs met ’er ogen, en ’s nachts met ’er ooren.
Daarom schilder ik by de kaars, op een bysondere wijs, Ierst met wit, dan blauw, root, swart en grijs.
Komt dan t’avondt omtrent ten hallef achten.
Tot uwen dienst, mijn Heer, hebt gy my dan te wachten.
Ot binnen.
Nu ben ik wat beter als gisteren gemoet.
Maar ’t is een kranke troost, en een arme voorspoet, Als ’er twee naakte malkandren moeten dekken; ’t Is gelijk twee wolven met hongerige bekken, Als die den andren azen, zoo wordt ’er dun gesopt: Nochtans zoo moet de buik, en darmen zijn gestopt.
Ick mach dan gaan naar huis, en eindigen mijn klachten, En wil daar op ’t geluk, en op haar uitkomst wachten.
Scheele Griet uit.
Waar of men man mach blijven, dat hy zoo lang loopt by de straat?
Ik gis dat hy iewers weer te begraaffenis voor volontaris gaat, Daar hy zijn dorstich hart een weinich gaat versachten, En laat ons hier in huis van honger schier versmachten.
Ioost weer uit.
Wie komt daar ginter aan?
’t is Joost men eige man, Mijn zoete likkepot, voorvechter van de kan. Waar ben je doch geweest?
Ik heb naa werk wesen kijken.
Van daagh zoo zal ik weer op ’t nieuw aan ’t strijken, Op onse ouwe heerschips beelden.
Dat is seper goet, Dat hy noch om ons denkt, dat geeft my nieuwe moet, Dat zal ons rechte voort noch in ons armoe stijven.
Ik gaa naa binne, daar zal ik eerst wat verwe gaan wrijven.
Alles zal nu wel gaan, zoo de Baas nu maar gelt schiet; Ik vrees dat zijn beurs versien is als de onse, met alle mans verdriet.
Wat heeft die man wel estelt eweest, van alle fraye dingen!
Zijn wijff droegh alle daagh een goudt yser, met twee dubbelde hoepringen: Maar alle ding zou wel egaan hebben, hadse zoo lekker niet eweest, ’t Was ’er altijdt oopen hoff, aars noch aars als op een bruiloftsfeest, Gien ding was heur te kostelijk, watse ’snachts droomde dat wouse            daachs hebben.
’t Was alle daagh weer aan met kitten en met lebben.
’t most daar al verschijnen wat vroech            op stont.
Ik heb wel zulke luy wel mier ekent, al was ’t maar Beely mal mont, Die, ter eeren van de heilige mode, heur mans kas ging schoffeeren, Om datse mee compareeren most op ’t School daar de klappeyen van de            Smulpot studeeren, Daar Anne Smeervets ging wedden teugens Pietertje Soetekauws Dat zy eerst evonden had het quinte sentium van de rechte haase saus, Waar van Neel Albestiers het vonnis zou geven, Doch door toedoen van dronke Stijn zoo zoudense der om uitleggen even            of oneven.
Ce bon voorslak est bien versint, zey France Margriet.
Mits zoo riep morsige Klaar: vrienden wat je toch doet wedt om ’t gelt niet.
’t Is al versonnen, zey lebbige Marri, die ’t verliest zal ’et heele Collegie            trakteren: En die of gaat zal voortaan niet meer als zuster van Sint Comus gilt mogen            compareren.
En met die voorslach zoo scheiden voorts de heele raat.
Dit volktje deinken, ’t endt draagt de last, de man moet om raap zaat.
Als ’t anders niet gaan wil zoo is ’t des werrelts beloop, nu onder dan weer            boven, En dit is heur troost, nu schraal en mager, dan weer dik en vet bestoven.
Daarom zoo prijs ik my zelfs noch, ik en mijn man wy gaan alle daagh een            effen rekening maken.
Dat wy daaghs verdienen, dat dekken wy ’s avonts onder de deken en laken.
Wy houden een goet gelooff, te weten Mijnist, ons neen is ons neen,            en ons jaa ons jaa; Al zeggen de luy dat ’et zoo wat op sen Queekers is, daar geven wy niet naa, Ziet ons geest getuigt ’et zoo, en by dit geloof leven wy in goede vrede.
Maar wie zie ik daar gins dus parmantich aan komen treden?
Fop uit.
Het lijckt wel een Goyer, of een Overzeese Veen,,boer.
Mijn uitgelese turfje, om gien schoonder ik te Veen,, voer.
Ik wensten zoo ’t mocht zijn, dat ik my mocht verwarmen By de koolen van jou gloet: hoe zoud ik jou om armen!
Wat of de gek al schort dat hy zoo staat en dreutelt?
Het schort hem in de keel, ik hoor wel dat hy reutelt.
Verschoon my, zoete Nimph, indien ik jou verveelde.
Maar zeght my wat is dat?
Wel kenje noch gien beelden?
Noit zagh ik zulk fatsoen.
maar wat beduit dat dier?
Dat is geen dier, jou gek, het is Sint Negromier, Den grooten afgodt, en de patroon van al de swarten; Hy wordt ook aangebeen van al de kolrijsters, en kolstarten.
Ik hou niet van dat goedt, en dunkt jou dat ook niet?
Zoo een nacht merritje als jy, dat men die aanbiedt Zijn grootste gunst, daar heeft men noch wat of te wachten.
Je bent een ele baas, je spreekt als met gedachten.
Jaa wel ik heb door mijn welspreekentheit al meenich moy meysje            gestreelt.
Dat kan ik ook wel hooren, want je tong slaat vier als een vossesteert op            een Smits aanbeelt; De minne vonken leest men uit jou oogen.
Toch Juffrouw, zonder gekken, zouje niet wel eens gedoogen Dat ik met jou eens vernachten?
Wat quelt my dese Boer?
Wel fielt, zou jy een eerlijke vrou derven schofferen tot een hoer?