floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Een schaduw schijnt de plaats van hare deugt te houwen, en die terstont, gelijk een damp, verdwijnt tot niet Op zonnestraalen, die een beurs met gout uitschiet.
Mag ik t gelooven, eer ik t alles overwege?
De wil is vry, mijn Heer, wat s my er aan gelegen?
Neen, neen, geloof my niet, volguwe minnebrandt, neemt dees doorslepe feex, en geef haar uwe handt.
De heele stadt zal dit voor een getrouwigheit houwen En gy zult in haar, de gemeene welvaart trouwen.
Wat vreemder voorval, ach!
Hy heeft de haak gevat, mask.
in stilte.
Zy moet noch dieper in, behouden wy dat pat.
Wy trekken ons, hier door, een dooren uit de voeten.
Door deze reën, dunkt my, de wreede doodt t'ontmoeten.
Hoe zout gy konnen... leand.
Gaat voort na de boode, ik acht, dat daar iets wezen zal, voor my, t geen ik vewacht.
Wie zou niet zijn verleit, door zulk een stadig wezen?
Zo 't waar is, 't geen hy zeit, wie zou daar zulkx in lezen Oratijn, leander.
Wat 's d'oorzaak, dat gy nu, zoo dof, gaat druilen heen?
Ja, gy zelfs.
Nochtans heb ik daar toe geen reet, of den ontijdigen Loskop.
37 orat.
Sofia verwekt in u, al dees veranderingen.
Neen, mijn gemoet vervolgt, nooitslecht, verachte.
Nochtans ziet gy van haar, veel wond'ren, in 't verdriet, dat 's de rechte taal, wanneer zy zijn tot niet.
Was ik zoo dwaas, om haar te streelen, te beminnen, Ik zou eens lachen, met al t geen gy mocht verzinnen.
Hoe wat verzinnen?
O, 't is alles ons bekent.
Al uw handel, van 't begin af, tot het ent.
Dat is Hebreeus voor my, ik kan het niet begrijpen.
Veins zoo gy wilt, maar gy verstaat heel wel dit pypen, laat u die vrees niet, om een goet, ter harte gaan, Dat my wel spijten zou, om met u, na te staan.
Ik min de schoonheid in een kursche, booven maaten.
Maar wil nooit branden na een geile, reets verlatenius.
Zoet, zoet, leander houw.
Ogoon, wat zijt gy goet, gaat heen, en dient er vry, met geen jalours gemoet, gy moocht u zelve dan, een man van voorspoet noemen, 't is waar, haar schoonheit is, meer als gemeen, te roemen.
Maar t'ovrige is weërom, in tegendeel, gemeen.
Leander, staken wy dees schandelijke reën.
Stelt vry om haar te werk, uw uiterste vermoogen, Maar boven al, zwijg stil, van dees verzierde loogen.
Weet dat ik niet, als met laf hartigheit, de fam Kan hooren schenden, van haar onbevlekte aam.
En dat het my altijt, veel minder, zou verstooren.
Dat gy haar mint, als uw valsch lasteren te hooren.
't Komt my van goeder handt, 't geen u zoo wonder luit.
Die u dit heeft gezeit, is een geslage guit.
Men kan die maagt haar deucht, in et waarheit, niet bevlekken.
Ik kan haar te wel.
't is goet, hy zal verstrekken, leand.
K meen Maskariljas, tot een scheitsman, van dees wist, want hy verdoemtze.
Mijn Heer, gy mist.
Zou hy moetwillig, d'eer, van dere maagt verdooven, bezoedelen haar glans, dat kan ik niet gelooven, 'k Wedt hy zijn woort weërroept.
En ik wedt neen.
Die guit orat.
Wiert, met een ende houts, dan van my doot gebruit.
Indien hy dorst, voor zulk een valsche loogen, stryjen.
En ik zal d'ooren, van zijn kop, terstont atsnyën Indien hy loochent, 't geen ik hoorde uit zijne mont.
Oratijn, maskariljas, leander.
Orât.
Dat s puik, daar komt hy aan.
Kom hier, verdoemde hont, mask.
Wel wat is 't?
Adderstong, gespitst op fielteryen, dart gy, uw zwarte gal, uitbraken op Sofye?
En vuil, bezoedelen haar edele eerenkrans, die, in een laage staat, straalt met zoo heldren glans?
Zoet, ik beb dit verziert, om reden, zwijgt tog stille.
Dit doet hy zoetjes.
Neen, neen, geen oogwenk, of zotte, en malle grillen, Ik ben voor yder doof, en blint, wie het ook zy, Mijn eige broeder, zou my deze schendery Betalen, en die ik bemin, haar eer te schenden, Dat 's my een scharpe pijl, diep in het hart zenden, Dees tekens zijn vergeefs, zeg op, wat zijn uw reën?
Laat ons niet twisten, of ik ga zo daadlijk haen.
Hy vat Maskarilias by de krop, orat.
Gy zult niet heen gaan.
en schut hem heen en weet.
Bekent het dan, wilt spreken Digitized by 1 mas.
39 of den ontijdigen Loskop.
Laat my gaan, zeg ik u, net zijn maar looze streken.
Zoetjes.
Ras, wat hebt gy gezeit, kom effen ons verschil, mask.
Ik zeide wat ik zeide, ik bid u, houd u stil orat.
Kom, ik zal u wel, op een andre wijs, doen spreken.
Hy wil Maskariljas met zijne degen slaan.
Stil, laat uw gramschap, niet te heftig 't hoott op steken.
Maar wie zag ter werelt, ooit zoo grooten onbescheit?
mijn gehoonde dapperheit, orat.
Laat my vernoegen, daar ik zelfs by ben, met slagen?
Zult gy hem dreigen dat ik mijn volk straf, zoude ik u dat moeten vragen?
Wat taakte u mijn knecht Maar het is nu de mijne.
Die trek is goet zoo heeft hy meesters by dozijnen.
Maar zonder twijffel... zoetjes.
Stil...
Wat wilt gy reggen, zot?
door dien schender wordt al weer mijn list verzoetjes.
Brot, hy kan 't niet vatten wat voor teekens ik hem geve.
Zeg my, leander, waar is uw verstant gebleven?
Hy is mijn knecht, niet, he?
Om lasterlijke daan iean.
Hebt gy hem uit uw dienst niet toornig weg doen gaan? orat.
En om uw moedt te koelen, iean.
Hebt gy zijn rug 't gewicht niet van de stok doen voelen?
Gants niet, ik zy nooit stok hem tusschen hals en nek.
Neen, neen, gy scheert met my, of hy met u, de gek.
O beul, hoe wil u noch voor de scheenen springen!
Stokslagen, dat zijn dan maar ingebeslagen.
De dingen?
Maskariljas wijst weder door teekeuen, dat Oratijn zwijgen zou.
Hy weet niet wat hy zeit, want zijn versiant... neen, u een, iean.
Al deze teekenen die hebben hare rechte.
Ik acht, dees brave trek, is door uw geest geweven, en, om haar aardigheit, zoo isze aan u vergeven.
Het is genoeg voor my, dat hy my zelf doet zien, t Bedrog, dat my voor u, arglistig zou geschién, en hebbende gesteunt op uw geveinsde trouwe, noch, tot zo weinig scha, my dit voor quijt geschouwen, dit hoort te hebben, voor den Lezer, een berecht.
Vaar wel, Heer oratijn, vaar wel, beleefde knecht.
Ma k. hou moedt, mijn knaap, fortuin vereert ons weet haar gaven, rukt Vlamberg uit de schey, en laat rosbayaart draven.
Maakt hem Olibrius, d'onnoosse er moordenaar.
Hy heeft gezeit, dat gy, heel schandelijk, van haar Gesprooken hebt... Kont gy mijn loosheit niet verdragen.
Hem laten in die waan, terwijlwe ons wit bejagen, en daar door zijne min, byna, was uitgedoott?
Neen, hy is niet geveinst, en heeft een schrander hooft, ik gaby zyn party my, loos, in dienst verpanden, En, door dees list, zijn liefhem lev'ren in zijn handen Hy maakt, door eene brief, die valsch is, die tot niet, Terwijle dat ik terg, ieanders zielverdriet, zo komt mijn wijshooft, in zijn dooling, hem verlichten, of ik, door tekens, hem wijs, dat ik dit verdichte.
En dat het maar alleen, tot onzen voordeel strekt, noch gaat hy voort, tot dat hy t alles heeft ondekt.
Ogy, die wond'ren, door uw harssens, hebt bedreven!
Die niemants groote geest, op aardt, hoeft toe te geven, dit 's nu een schoon stuk werkx!
wel waardig, datmen het, Voor een beroemt juweel, in s' koningkx kunstaal zet.
'k verwonder my niet, dat ik uwe laagen breke, wyl gy voor my verbergt, en niet en zegt uw streken, 'k zou dit noch hondertmaal, zoo meer doen.
't erger is 't.
En dit is d'oorzaak, dat gy hebt zoo vaak gemist.
Wilt Digitized by Google of den ontijdigen Loskop.
Wilt my, ten minsten, iets van uwe toeleg zeggen, zonder dat gy my hoeft d'uitslag, uit te leggen, dan zal ik, zoo niet meer, my zelleven misgaan.
Gy zult u heerlijk, op de schermkunst, dan verstaan.
En gy kunt wonderlijk, door wonderlijke streken, en uwe ontijdigheit, de maate, en orde breken.
Terwijl de zaak zoo leit, is alles nu om niet.
Mijn medevryer, kan my nu geen meer verdriet Verwekken, als gy maar voor my, uw schrand're trekken.
'ken...
Een speltje by dees reën, laat ons wat anders spreeken, ik en stel my niet zoo lichtelijk te vreën, ik ben te zeer verstoort, gy moet my nu eerst een Getrouwe dienst doen, en dan zal ik overwegen, of ik mijn ampt weer, in t vervolg uws mins, moet pleuren.
Is 't anders niet, 'k zal u nooit aanzien met de nek, hebt gy mijn zwaart, mijn bloet, of deze handt gebrek?
Wat wonderlijke waan is in zijn brein gestegen!
Gy zijt van aart, als al die vrienden van den degen, Die elk veel rapper vint, in t trekken van t geweer, als van er beurs, om iets te geven, zelfs ter eer.
Wat 's dat ik dan, voor u, kan doen?
De gramschap stille, Van uw Heer Vader, die 'k verstoort heb, u te wille.
Wy hebben peis gemaakt.
Ja, maar de mijne niet.
'k heb hem flus doot gemaakt, 't węlk hy by veel noch hiet.
Dat voorspook valt hem hart, en zulkke veinzeryen, En konnen gryzerts, van zijn ouderdom, niet lyen, Waar door zy op de staat, die haar vast nakende is, Dan acht flaan, en voorzien, haar droevig eindt gewis.
Den goeden ouden man, mint boven al het leven, hy wil niet datmen hem hier speeltjes van zal geven, hy vreest het voorbeduit, en tegen my gestooit, doet hy my zoeken, door t gerecht, heb ik gehoort.
Ik zorg, indien t Stadthuis, my tot verblijf zal strekken, dat het, van d'eerste uur af, my zoo na haar zal trekken, dat ik daar na, niet licht, weer uit raak, raak ik valt.
Men leit, vanlangen tijt, my vry al wat te last, want d'onbevlekte deugt, in dees vervloekte tijden, Wort altijt streng vervolght, en heeft wel veel te lijden.
Gaat heen, beweegt hem dan.
Gewis, het zal geschien.
Maar gy belooft ook... ik zeg immers, men zal zien.
binnes.
Laat ons, na zo veel moeite, onze adem weder wa halen En, voor een tijdt, niet meer vertoonen onze stalen Of, als een spooksel, gaan rinkinken nacht en dag.
Leander, tegen ons, nu niet iet al vermag.
En, door dees listigheit, zoo blijft Sofia woonen.
Bomborio.
Heb u al lang gezocht, om mijne gunst te tonen en u t'ontvouwen een geheim, van groot belang.
Kan iemant ons hier hooren?
'k ben wat bang.
Neen wy zyn vrienden, en ik mag u wonder lyen, bom.
Ik weet uw voorneeme, en uw meesters vryeryen.
Pas op, nu is het tijt, Leander maakt party Om flus te schaken, t is my aangedient, sofy, dat hy zijn wachten heeft gestelt, aan alle zyen, Om zoo tot trufaldijn, verkleet met mommeryen, Gelijk veel juffers, van die buurte, dikmaals doen, vry in te treenen, die hier door zal geen quaadt vermoën.
Ja, 't is genoeg, hy zal zich hier niet aan verazen, ik zal hem dadelijk, die braave prooy, wel blazen.
'k heb tegen deze storm, op zulk een slag, gemikt, Daar door hy zelf gevat zal blijven, en verstrikt.
Hy ken mijn streeken, en mijn kunsten, niet te degen.
Vaar wel, tot wederziens, dan zullen wy eens vegen.
Bombotio binnen Digitized by Google of den ontijdigen Loskop.
Nu moet ik nemen, tot ons voordeel, al t geluk, het geen er steeken mag in dit verliefde stuk.
En door verrassing, en zelfs geen gevaar te loopen, stout trachten na de buit, en t geenw er af verhoopen.
Zoo 'k my vermommen ga, en hem te vooren kom, Dan zal Leander vreemt toekijken, staan als stom, en zoo wy d'eerste, ons wit en oogmerk, hier bejagen, dan moet hy 't ongelt, voor ons, van dees aanslag dragen.
Wijl door dees toeleg, die alreede wordt verbreidt, werden zal de daadt, hier van te last geleidt.
Terwijl wy, buiten vrees, van ooit ontdekt te wezen, 't Gevolleg, nimmer, van dees hachlijke uitkomst vrezen, zoo haalt men buit, ter sluik, en zonder veel getier, De braâ Kastanjen, met de Kattepoot, uit 't vier.
Laat ons dan gaan, en met wat slempbroërs, ons vermommen, op dat wy onze maats, gezwint, te voore kommen.
Ik weet het leger van den Haas, en een hups quant, Die alles vaardig heeft, en vollekje op zijn hant.
't zal my aan aardigheit, en listen, niet ontbreken, wijl my de Hemel gaf, tot erfgoet, looze streken.
'k ben van dat volk niet, van zoo weinig overleg, Die het Talent, dat zy ontfingen, steken weg.
Hy wil haar schaken, door zijn avondtmommeryen.
Het is wel zeker, want ech vrient van die partye, Heeft my in t kort verhaalt, al die gelegentheit, en Maskariljas heb ik t alles weêr gezeit.
Die daad'lijk, zoo hy zei, dees aanslag zou gaan breken, door iets, het geen hem van zijn geest was ingesteken, en nu ik u ontmoet, zoo buiten mijn vermoën, acht ik my schuldig om u dit verhaal te doen.
Door deze maar verplicht gy my, met dit te melden.
Ga heen, ik zal hier naar deez trouwe dienst vergelden.
Mijn snaak, zal zekerlijk, iets kluchtigs vangen aan.
Maar ik wil van mijn zy, zijn voorneem mede staan.
Men zal niet zeggen, dat, in dingen die my raken, Ik my niet heb bevlijt, om een goet cindt te maken.
Ik zal, door mijne komst, hun werpen overstag, waarom heb ik nu niet by my, mijn draagt ontzag Maar dat 'er kom, wie wil, wy zijn niet eens verlegen, 'k heb twee pistoolen, die fix zijn, en een goe degen.
Hy gaat na et huis van Trufaldijn, hey, is 't.
niemant in.
en roept voor 't venster, dat geopent wordt.
Trufaldijn, oratijn.
Wie schrecuwt zoo onverwacht?
Sluit wel zorgvuldig uwe deur, van deze nacht.
Daar 's eenig volk, die, in een mommerye, orat.
U zullen trachten, een vermaart juweel t'ontvryen, t' is op sofy gemunt, pas op.
De tijt orat.
Is al naby, ziet toe, en lacht met al haar vlijt.
Blijft, gy kunt alles, van om hoog, door 't venster kijken.
Wel hadde ik 't eer gezeit, daar komenze al aan strijken.
Ik wil, in uw gezicht, haar gaan beschimpen, stil Wy zullen kluchten zien, zoo 't snoer niet breeken wil.
Oratijn, trufaldijn, maskariljas, en eenige vermomde.
die deurslepen hoop, die my docht uit te strijcken!
Vermomde, wat komt gy hier maken in dees wijken?
Ontsluit uw deur, dat zy eens danssen, trufaldijn.
Wat heeft dat juffertje al bevallikheits in schijn.
Gy mort, ay, wilt u zo afkeerig toch niet houwen, mag ien t momaanzicht eens opheffen, u aanschouwen, of den ontijdigen loskop.
45 truf.
Bedriegers, schelmen, gaat van hier weezer uwen gank.
En gy, mijn Heer, goe nacht, ik weetz' u grooten dank.
Hy sluit het venster.
Hoe, Maskariljas, zijt gy 't zelf?
Maskariljas doet zijn momaanzicht af.
Neen, 't is een ander.
Och hoe sta ik verzet, ziet eens hoe ik verander!
Maar zonder dat ik 't wist, hoe zoude ik 't konnen raan Dat gy, op zulk een wijs, mijn man zoudt tegenstaan?
Onlukkige, als ik ben, die met dees mommeryen Mijn zelve heb bemoeit, en u niet liet betyen.
'k zou, uit verstoortheit, schier my zelve vliegen aan, en, in mijn razerny, wel hondert slagen slaan.
Vaar wel, vermaarde geest, die wond'ren hebt bedreven.
zoo gy my nu gaat t'eenemaal begeven, wat Heilig bidde ik dan?
De duivel van de hel.
Hoe is uw hart zoo wreet, zoo straf, zoo fel?
Wilt u noch eenmaal, met mijn onverstant, erbarmen, Zoo ik, tot mijngen, uw knien moet omarmen.
Hy valt voor Maskarilias neet.
Ziet my... la, la, kom laat ons gaan.
Mijn vrienden, 'k hoor van ver, daar komen and'ren aan.
Leander, en eenige vermomde trufaldijn.
Hy klopt aan de deur, en trufaldijn ziet uit het venster.
Alles met gemak, en laat ons niet veel zeggen.
Vermomde, zult gy heel de nacht mijn deur betruyden.
leggen?
Mijn Heeren, vat geen koude, of zinking, met vermaak, Gestadig snuiten is een moeielijke zaak.
't is nu al wat te laat, om my sofy t'ontschaken Verschoon haar deze nacht, ik koom haar onschult maar die Schoone leit in 't bedde, en is heel onbequaam, het spijt my zelf om u, maar om u, uit haar naam, iets aan te bien, gelijk 't vereischt, aan zulke Heeren Zoo komtze uw heerlijkheit, met deze struif, vereeren.
Hy werpt met een pot vuiligheit uit 't venster.
Foey, foey, hoe stinkt dat!
al myn kleeren zijn bevlekt.
Kom speelen wy haas op, terwijl wy zijn ondekt.
Oratijn, met een tulbant, op zijn Armenisch gekleet.
Nu zijt gy recht gekleet, op de Armeener wijze.
Gy doet hier door weerom mijn doode geest ora.
verrijzen.
Mijn gramschap gaat altijt weer over, of ik vloek, of zweer, mijn goetheit valt mijn tooren veel te klock.
Vertrouwt, als ik hier na, zal zijn van meer vermoogen, dat ik dan op het hoogst' vergelden zal, uw poogen.
En zoo wanneer als ik, maar hadt een bete broot...
Genoeg, denkt nu op 't werk, daar u 't geval op noot.
Want zoomen u nu ziet een zotte daat bedrijven, Kunt gy daar van de feil aan d'onkunt niet toeschrijven.
Gy moet uw rol wel vast, en grondig, zes verstaan.
Maar hoe heeft Trufaldijn u toch genoomen aan Mak.
Ik heb, dien goeden Heer, door veinzery bedroogen, en hem, door schijn van trouw, begoochelt d'arents oogen.
Ik quam hem zeggen, dat hy naauw most voor hem zien, Alzoo een groot bedrog, in t kort, hem zou geschien, en dat Sofy, die feex, om zelf hem te verleyen, zoo valsch hadt, door die brief, haar afkomst doen verbreyen, datmen my hadt getracht, te mengen in t bedrog, Maar dat ik afkeer hadt, van t schadelijk wereltszog, en dat ik, door een drift, tot zijn geluk genegen hem dit verklaarde, om zich te wapenen hier tegen.
Hier op, gereedekout, maakte ik een lange reën.
Van al de valsheit, die gepleegt wiert hier beneën, dat ik, de werelt moede, en haar vervloekte strikken, uw trachten, om het heil mijns ziele te beschikken, t'ontwijken het gewoel, de valsheit, d'ydle schijn, Om by een eerlijk man, gerust in vreê, te zijn, dat ik, vont hy het goet, door deeze geest gedreven, By hem wel slijten wou, het oovrig' van mijn leven, dat hy, door zijne deucht, my zoo hadt tot zijn trouw bewoogen, dat ik hem, om niet, wel dienen wouw, dat ik de vruchten, van mijn moeite en dienstbaar leven, En eenig erfgoet, hem dan wou in handen geven, en zoo de hemel, my verloste, uit d'aartse pijn, hy d'eenige erfgenaam, van al mijn goet zou zijn.
Dit was de rechte weg, om in zijn gunst te raken.
Nu moetmen, met Sofy, beraamen op uw zaken.
Hoe datg' uw wensch verkrijgt, en 't onluk u, niet praam.
Ik heb, in 't heim'lijk, u doen willen spreken t'zaam.
Hy opent zelf hier toe een weg, daar door gy vinden Zult tijt, om voor een tijt, te zijn by uw beminde.
My hebbende vertelt, van een doos zoon, met klacht.
Wiens weërkomst, in den droom, hy heeft gezien te nacht, Heeft hy op deze reën, my dit verhaal doen hooren, waar op ik hem terstont, heb dit bedrog beschooren.
Gy hebt, ik weet het all's, 't my tweemaal nu gezeit.
't is waar, maar schoon ik 't u hadt driemaal uitgeleit.
Zoo zult gy, moogelijk, dus let gy op mijn reden Noch hapren, hier, of daar, in veel omstandigheden.
Ora., dat lang verwijlen, dat verstrekt my maar tot pjn.
Uit vrees voor vallen, laat ons niet te haastig zijn, gy zijt de wint haast quijt, kunt niet te wel onthouwen, maak dat gy vast zijt, en ik op u mag vertrouwen.
Voor lang, trok Trufaldijn uit Napels, zich befaamt, en wiert, Sanobio Ruberti, toen genaamt, Daar was, door eenig volk, verwekt wat muiterijen, van wiens party men hem hielt, by de burgerijen, Hoewel by hem niet is, daar twist zou door onstaan, 't welk hem deeze, op een nacht, uit deze koopstadt gaan, Daar latende zijn vrouw, met noch een dochter, blijven, die, na een korte tijt, de doot na 'et graf quam drijven, terwijl hy overley, om hun daar ook van daan pontbieden, komt hy dit droef onheil te verstaan.
Hy hiel alleen dan noch, dus van 't geluk verbeten Een zoontje, noch scholier, Horatius geheten, 't welk te Bolonje schreef, jong zijnde, daar geleit Van eenen Albert, die 't opvoede in neerstigheit, en na dat hy, vergeefs, de twee geheele jaren Getoeft hadt op de plaats, daar men weer zou vergaren, En niemant niet vernam, heeft hy hun doodt geschat En quam zich, daar op toen, hier neenderssaan in de stat Daar hy in twalef jaar geen mensch iets hoorde spreeken, van Albert, of zijn zoon, noch 't alderminste teken.
Dit 's het verhaal in 't ruw, herzegt dit nu, alleen, op dat het u verstrek, tot steunsel, in uw reën.
Nu zultge een Koopman, een Armener zijn, die beide Hun dikmaals hebt gezien, maar van elkaar gescheiden, in Barbaryen.
Ik heb deze vondt bedacht.
Op 't gene dat hy heeft gedroomt van deze nacht, Want zulk een voorval quam wel vecle Kristene over, Dat zy, op zee verrast, zijn van een Turkse rover, En die, na twintig jaar, weërom zijn opgestaan, Na dat men hun al lang verrot hiel, en vergaan.
Voor my, 'k heb honderden gehoort van dees verhalen.
Laat ons een andere ook nu met die munt betalen.
Gy hebt haar ongeval, uit hunne mont, verstaan En haar verschooten 't geldt om wezen na huis te gaan.
Maar wijlge op 't onvoorzienst hebt moeten ras vertrekken, Heeft u Horatius belast, in deze plekken Te toeven tot zijn komst by vader aan te gaan, Wiens Digitized by Google of den ontijdigen Loskop.
Wiens wonderlijk geval hy zedert hadt verstaan.
'k heb flus u breder les gegeven, zoo langmoedig.
Al dees verhalingen die zijn maar overvloedig.
Mijn geest heeft, van 't begin, het alles wel gevat.
Ik ga dan heenen, en bestroy voor u het pat.
Hoor Maskariljas, hoor, een punt maakt my verslagen, Zoo hy my na 't gebaar van zijnen zoon mogt vragen.
Een groote zwarigheit!
weet gy niet dat die knaap, Toen gy hem laastmaal zag, was een onnozel schaap, En dat noch, boven dien, de tijt, en slavernye, een mensch veranderen, door al te veel te lyen?
't is waar, maar zoo hy zei, dat hy my hadt gezien, wat dan?
Uw bot verstant moet groot gewelt geschien.
Wy hebben strax gezeit, dat slechts alleen, 't verbeelen Van uw gelaat, maar kan in zijn gedachte speelen, Om dat hy u maar heeft gezien een oogenblik, En dat het hair, en 't kleet, verandert heel de schik.
't Is goet, maar nu zoo valt de plaatze van turkyen?
'k zeg dat het is aleens, Turkye, of Barbaryen.
De naam der stadt, van waar ik deze tijding bracht, mask.
Te Thunis, hy zal my noch houden tot de nacht.
't Verhaal is overvloet, zoo weet hy noch te roemen.
En ik heb twalef maal hem reeds die stadt gaan noemen Orat.
Ga heen, begin, ik heb nu alle mijn bestel.
Wees doch voorzichtig, en draagt u in alles wel, laat hier geen wond'ren van uw geest zich in vermengen. orat.
Laat my begaan, ik zal hier wel ten cinde brengen.
Hy telt op zijn vingeren.
Horatius, Scholier, Bolonje, en trufaldijn, eertijts Sanobio Ruberti, Napels, zijn Geboortestaadt, en dan de meester Albert.
Alle Dit preken doet my tot een domme nar vervallen.
Digitzed by loogle oratijn en maskariljas mask.
Niet heel, maar 't schijnt gy veel van zijne treeken kondt.
Als hy moonnut is, dan speelt hy de slaapze hond.
Maar wijl hy weet, wat hulp hy geeft voor mijne qualen, gaat zijn gemeenzaamheidt ver buiten hare palen.
Ik zal nu, van naby, haar oogen schouwen aan, Wiens groote macht, helaas!
my komt zoo dier te staan, 'k zal, aan die Schoone, met vuurtrekken, bitter lyen, afschilderen, het geen mijn ziel zoo komt bestryen.
Ik zal wel weten... maar zy komen ginder al.
Trufaldijn, maskariljas, oratijn.
Elooft zy d'oppermacht, voor mijn verrast geval.
Mijn Heer, gy zult hier na wel meerder droomen.
Men mogen, wel in u valsch is, dat men wert door droom bedroogen.
Hoe zal iku, myn Heer, vergelden zulk een stuk, u, die ik noemen mag, den Engel van mijn luk?
Tegens oratijn.
Gy haalt die lof te hoog, neen, doetze nederstrijken.
Ik heb, ik weet niet waar, gezien een groot gelijken Van dees armener.
Ja, dat heb ik u gezeit, mask.
Maar als men 't wel deurzoekt, vintme altijt onderscheit.
Iruf Sprak hy van my, en van het geen hy heeft geleen?
Meer als thien duizentmaal.
Wat minder, zoo ik meen.
Zoetjos.
Hy heeft u afgemaalt, zoo meenigmaal voor dezen, Gelijk ik u nu zie.
Hoe kan dat moog'lijk wezen?
Toen hy my laastmaal zag was hy maar zeve jaar.
Zijn Meesterzellef, zou wel moog'lijk, qualijk, naar Zoo lang een afzijn, niet meer kennen deze hairen.
Maar 't bloet kan langer de geheugenis bewaren.
Uw beelt is in zijn hart gedrukt, met meerder klem.
Mijo gitized by Google of den ontijdigen Loskop.
51 mijn vader.
't is genoeg, maar Heer, waar liet gy hem?
Te Thurin, in Turkye.
Te thurin?
deze stede Truf.
Leidt, meen ik, in Piemont.
O hooft!
berooft van reden.
Dit zeidt hy zoetjes tegens Oratijn.
Neen, gy verstaat hem niet, in t'huys meent hy, Heer, daar hy uw zoon laast liet, op zijne wederkeer.
Een ruwe spraak is al d'almeners aan gebooren.
Waar door dat hun geluit heel vreemt klinkt in onze ooren, want zy verand'ren nis in rin, in yder woort, en thunis noemen zy turin, gelijk gy hoort.
Men hadt, om dat verstant, my dit behoort te leeren.
Wat middel is er, zeit hy, om weërom te keeren?
De eerste vyf woorden in stilte.
Ziet of hy spreken zal, 'k leg over, in mijn geest.
Een schermles, want daar is, voor dees niet een geweest Zoo vaardig afgerecht, als ik, in alle treken, En heb ook meenigmaal de vecht prijs weg gesteken.
Dit 's niet het geen dat ik wil weten, deren dag, maar welk een naam dat ik voor dees te dragen plag.
Ach Heer, Sanobio Ruberti, welk een vreugde Zendt u den Hemel toe, tot loon van uwe deugden.
Ja, dit 's de rechte naam, van uw vermaarde stamtruf.
Maar waar heeft hy gezeit, dat hy ter werelt quam?
Ja, Napels, is een van de rijkste, en oudtste steden, hoewel gy daar, op 't hoogst, hebt ongelijk geleden.