floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ondanks uw zwakheid, en myn spyt en gramschap, zal Ik zelf uw minnaar gaan opzoeken overal; En 'k zal niet, dat hy u verlaaten zou, gehengen, Hy heeft uw trouw belooft, die moet hy ook volbrengen; Blyf onbekend, ik ben hier weêr in korten tyd, Ik heb ook reeds gezegd, dat gy myn broeder zyt, Zo dat hier niets voor u in 't minste staat te vreezen, Een heer, vol geest, zal u hier tot gezelschap weezen, Dien ik een grooten dienst deed gist'ren in zyn nood, Dewyl ik hem in 't bosch verloste van de dood.
Ik zal nu alles tot uw diensten aan gaan wenden, Zyt dan zo droevig niet, 'k neem deel in uwe elenden, Die ongetrouwe zal my niet ontvlugten, 'k zal Hem vinden, schoon hy was aan 't eind zelfs van 't heelal.
waardiger dan immer is gebooren, Zou dit geluk my in myn rampen zyn beschooren, Dat ik, na dat ik heb gezondigd gantsch verblind, Nu een beschermer in die 'k heb beledigd vind?
Maar, 't is vergeefs, gy zult hem nimmer vinden konnen, Philidia heeft reeds Alonces hart verwonnen, Gy zult niets vorderen wat gy ook onderwind, Wyl hy te laf is, en haar al te teêr bemind.
denk vry dat ik die trouwlooze zal doen kiezen Aanstonds Philidia, of 't leeven te verliezen, Hy moet u keuren, of zal sterven.
Belet zyn dood, en gun dat hy hem vinden mag.
Frederik, Philidia.
HEer Ferdinand komt met zyn Broeder straks beneden, Om u een woord of twee te spreeken.
'k Ben te vreden, Ik wacht hem, 't was van my heel kwaalyk ook gedaan, Zo 'k zonder afscheid dus stilzwygend weg zou gaan.
Vrees niet, al zyt gy nu wat laater opgezeten, Myn Heer, uw paerd is schoon, dat wil wel haver eeten, Het zal gelyk een schim nu loopen onderweeg, Het vrat de groote korf driemaal met haver leeg, Gestreeken boordevol, want, heer, dit moet gy weeten, Dat ik my nimmer heb beholpen met vals meeten, Dat ik 't bedrog, hoewel de winft my zoet is, haat, 'k Verkoop wanneer ik kan, maar 'k geef elk een zyn maat; Van my zou niemand zulk een schelmstuk kunnen toonen.
Een die geen schuld heeft, hoeft zich zelf niet te verschoonen.
Maar, laat ons van uw vrouw eens spreeken.
myn heer, Die fout is licht verschoont, ik denk daarom niet meêr.
Men zeide u niet, hoe zich de zaak heeft toegedraagen.
kan u dan de naam niet van galant behaagen?
'k Mogt in myn jonge tyd meê wel een meisje zien, Dit 's heden ook 't gebrek van de eerelykste liên.
Het stond my slecht had u myn vrouw gehoor gegeeven, 'k Zie dat gy geestig zyt, en in de min bedreeven, U we oogen en gelaat die zyn 'er tekens van.
Gy kent my niet te recht, gelooft my, lieve man.
'k Zocht zo, als gy, myn tyd, toen 'k reisde, te verdryven Met de waardinnen, als ik op een plaats moest blyven.
'k Moet u ondekken.
Dat 's niet noodig.
Ik begeer Myn onschuld in.... Frederik.
Neem toch die moeite niet, myn heer.
Laat ik, eer ik vertrek, uw misslag u eens toonen.
Houd gy my niet verdacht?
Gantsch niet, 'k wil u verschoonen.
Uw vrouw.... Frederik.
bid ik, spreek niet meêr van dat geval.
Gy denkt misschien wel, dat.... Frederik.
'k denk niemendal.
Wie zach zyn leeven ooit belachchelyker zaaken?
Vriend, gy gelooft te licht al 't geen me u wys koomt maaken.
Myn heer, ik zou uw les gelooven, zo gy waart Zo oud en grys als ik van haaren, en van baard.
'k Heb ondervinding.
Ik voel my in toorn ontsteeken, Wilt gy een woord of twee my dan niet hooren spreeken?
Zeer gaeren, ja al zyn 't 'er honderd, en noch meêr.
't Zal tot uw voordeel zyn.
Spreek dan, ik zwyg, myn heer.
Ik heb uw vrouw gantsch niet beledigt door myn reden, Maar weet.... Tweede tooneel.
Waardin, Frederik, Philidia.
MOet ik de plaats van man en vrouw bekleeden, En alles doen alleen, wat dat 'er diend gedaan?
'k Ben moê van 't werken, en gy blyft zo lui hier staan.
Blyf hier.... Waardin.
Myn heer, bemoei u met uw eigen zaaken, En niet met de onze, die u in het minst' niet raaken; Blyf dan niet langer by die losbol hier, ga heen, Heer Ferdinand komt met zyn broeder na beneên.
Indien dat zy nu een van tweên om drinken spreeken, Zo moet ik aanstonds gaan een ander vat opsteeken.
't Is wonder dat gy hen zo lang reeds wachten laat, En met die jongen wulp hier uwen tyd verpraat.
Die heer is deugd'lyk, en gy kunt hem niets verwyten.
Gelieft, myn heer, ook met die anderen te ontbyten?
Neen, 'k heb te grooten haast.
Ik bid, myn heer, onbyt, De wyn verkwikt het hart.
Myn heer, die heeft geen tyd.
Gy spraakt heel anders toen ik hier eerst was gekoomen.
De schyn der menschen die bedriegt, 'k heb 't meêr vernomen.
Ga zien, of Ferdinand ook iets begeert, 't is tyd.
Frederik, Waardin, Ferdinand, Izabel, Philidia.
KAn ik u ook dienen met 't onbyt?
'k Zal u zo wel hier als te Lissabon gerieven.
Wy hebben hier in huis, al wat u zal believen, Kan ik u dienen met een boutje van een lam, Een ossetong, myn heer, of hieltje van een ham?
Wilt ge een pottagie, of gebraade hoenders eeten, Of wilt gy die gestooft?
laat ons uw zin maar weeten.
zeg ons maar wat spys dat gy begeert, en ik Zal ze u doen hebben, ja, zelfs in een oogenblik.
Geef ons maar de ossetong, die wilde ik gaeren eeten.
Ze is niet gekookt, ik heb 't by ongeluk vergeeten.
Geef de pottagie dan daar gy van spraakt, maar hier.
Myn heer, ik zet de pot daar even eerst op 't vier.
Het hieltje dan.
Myn heer, het heeft my zo gespeeten, De hond heeft gisteren het hieltjen opgegeeten.
Wel hebt gy dat niet, geeft de hoenders dan voor 't lest.
Ik heb een buurman, die heel schoone hoenders mest, Wil ik die koopen?
Ga die aanstonds ons beschikken.
'k Heb wyn, myn heer, die ons kan hart en ziel verkwikken, 'k Heb Alikantsche, die zo hoog word gewaardeert, En van Madera, spreek maar op wat gy begeert.
Ik drink die laatste gaern.
Myn Heer, die moet noch zinken, Ze is al te troebel, en noch niet bekwaam te drinken.
Wel, de Alikantsche dan.
Dat is een schoone wyn, Die is op weg, en moet hier overmorgen zyn; Ik heb ook and're soort heel goed, 'k zal, zonder toeven, U 't beste vaatjen uit myn kelder laaten proeven.
Izabel, Ferdinand, Philidia.
MYn Heer, een tyding, die 'k daar even heb verstaan, Verpligt my, dat ik noch onmoogelyk kangaan, Indien gy uw vertrek dan noch wat uit kond stellen, Zo kunnen wy op reis elkanderen verzellen, 'k Heb hier noch iets te doen, wy kunnen met ons tweên Het bosch veel veiliger doorreizen, dan alleen.
Myn heer, 't is wel, ik volg volkoomen uw behaagen.
Wil 't byzyn midd'lerwyl myns broeders hier verdraagen.
Ik zie uw goedheid, en dat myn erkentenis Veel minder noch, myn heer, dan uw beleefdheid is.
Myn heer, uw byzyn zal my tot vermaak verstrekken.
'k Ben in een korte tyd hier weêr, ik moet vertrekken.
Izabel, Philidia.
'k BEdank het lot, waar door myn waarde broeder de eer Genooten heeft, dat hy u dienst gedaan heeft, heer; Maar ik en kan ook dit niet zonder nyd aanschouwen, Dat hy alleen zo schoon een leeven heeft behouwen, Wyl ik een drift gevoel gantsch tot uw dienst bereid, Die 't zelfde meê zou doen in die gelegenheid.
Myn heer, gy eert my al zo veel door uwe reden, Als hy my heeft verpligt, 'k ben op my zelf te onvreden, Wyl, na uw goedheid, en zyn edêlmoedigheên Ik myne pligt niet kan betoonen aan u tween, En dat myn onmagt my verwekt dit ongenoegen, Dat ik de erkent'nis by de ondankbaarheid moet voegen.
Myn heer, wilt gy my de eer vergunnen op deez'tyd, Dat ik de plaats weet waar in gy gebooren zyt, 'k Zal de eer licht hebben u te kennen, zo gy 't leeven Te Lissabon ontfingt, alwaar 't my is gegeeven.
't Is dicht by deze stad daar ik gebooren ben, Op 't allernaaste slot, vermaard door oudheid, en 't Is ryk van inkomst, een der prachtigste gebouwen, Myn vader Manciqua heeft zich daar lang onthouwen.
Ik ken hem, en hy word heel oud, maar 'k weet ook, dat Hy nimmer kinderen heeft by zyn vrouw gehad, En dat hem dit veel smarts verwekt heeft in zyn leeven.
‘Helaas!
rampzaalige!
wat antwoord zult gy geeven, Zo ik zyn zoon niet ben, 't scheelt weinig, ach!
ik beef, Ik ben zyn broeders zoon, myn heer, zyn eigen neef.
Zyn broeder die heeft nooit geen zoons gehad voor dezen, Maar heeft een dochter, zulks kan dan niet moog'lyk weezen, Die is niet by haar oom, maar vader opgevoed, 'k Weet dat hy middelen bezit in overvloed, Zyn dochters schoonheid is al om zo zeer gepreezen, Dat ik van dat gerucht niet kan onkundig weezen, Zo Lope uw vader is, dan zou, na alle schyn, Dit kleed maar dienen, om hier niet bekend te zyn.
Uit uwe schoonheid, en uit uw bevalligheden, Uw' eerb're schaamte, en ook uit uw gelaat en zeden, Dunkt my, schoon gy niets zegt, dat reeds genoegzaam blykt, Dat gy niet in der daad zyt, die gy wel gelykt: Doch hebt gy redenen om u bedekt te houwen, En vreest ge aan my al uw geheimen te vertrouwen?
Bedwing u dan niet meêr, weet dat, in dit geval, U myn nieusgierigheid niet lastig vallen zal.
'k Verlaat myn achterdocht, zo ze u in 't minst zou krenken, En 'k zal gelooven 't geen gy wilt dat ik zal denken.
Wat zou 'k gelukkig zyn, indien het waar was, dat Gy in uw meening u van my bedroogen had: Maar, neen!
myn ongeluk heeft my deez' druk beschooren, Dat ik een dochter, en rampzaalig ben gebooren.
'k Zie u voor deugd'lyk aan, en 'k meen dat ik u zou Te kort doen, zo ik dit geheim verzwygen wou.
Myn heer, in dit gewaad, waar door gy zyt bedroogen, Ziet gy de dochter dan van Lope voor uwe oogen Die, proevend' van de min de wreede heerschappy, De blinde liefde volgt, zelfs meêr verblind dan hy.
Die god, myn heer, die god!
die niemand kan weêrstreeven, Dwong my, dat ik my aan zyn magt moest overgeeven, En diende zich toen van Alonce, tot myn smart, Eu schoot de pylen uit zyne oogen, in myn hart.
'k Heb kennis aan een heer van deze naam gekreegen, Die, door zyn aartigheid, de fierste kan beweegen.
Maar, zeg me Alonce waar is die gebooren?
‘zy ‘Is myn meêminnaares, ô min; begunstig my!
Die edelman is van zyn vaders kant gekoomen Van de Gonzalves, een vermaard geslacht te Romen, Zyn vader liet om reên, die 'k nimmer weeten kon, Italien, en kwam ter woon tot Lissabon.
Dien zelfde ken ik, hy 's verwonderlyk van zeden, Beminlyk, vol verdienste, en vol bevalligheden, 'k Verzeeker my dat gy van hem word aangebeên, Hy moet getroffen zyn door uw aantreklykheên, Die kan hy niet weêrstaan, ja, ik wil ook gelooven Dat zyne liefde zelfs uw liefde gaat te boven, Hy mind u teder, en ik twyffel hier niet aan.
Ik zal, van stuk tot stuk, u alles doen verstaan: Onze ouders, die in 't eerst goê vrienden waaren, scheenen Hen, door de trouw van ons, te willen weêr verëenen; Wy volgden hun begeerte, en de genegentheên Van ons die stemden met onze ouders over een: Wy achteden reeds hoog elkander, ja, wy zaagen Aangroeijen wederzyds die min met welbehaagen, Alonce hoopte my te trouwen, en hy gaf My schriftelyk, myn heer, hier zyn beloften af.
Liet gy u zelf door die beloften dan beleezen?
Hebt gy ook tekenen van min aan hem beweezen?
‘Trouwlooze minnaar!
wat baard gy my al rouw!
'k Acht u te veel, dat ik u iets verzwygen zou.
Wy dachten anders niet als om maar, zonder toeven, De vruchten van de min en onze hoop te proeven: Maar, even als men ziet dat dik wils het geluk Zelfs op een dag, verkeert in jammer en in druk, Zo zaagen wy, helaas!
de hoop van ons begeeren, De roozen van 't geluk, in distelen verkeeren; Een onverwacht verschil veranderde in die staat, Onze ouders vriendschap in een doodelyke haat; Maar wy, wy kosten, door oprechte min ontsleeken, Die banden niet zo wel, als zy hun vriendschap breeken.
Myn vader, wien de min van ons bekend was, wou Dat ik een ander toen myn liefde geeven zou, En ziende myn gelaat door zyne reên verbleeken, Verbood hy dat ik zou Alonce zien of spreeken; Ik zag hem evenwel, en in dit ongeluk, Zo scheen hy meê geraakt in 't hart door deze druk, 'k Had hem dit nauw gezegt, of 'k zag hem gantsch ontroeren, Hy zei my, dat hem dit tot wanhoop zou vervoeren; Maar, echter onze min moest houden de overhand, Schoon een te wreede magt hier tegens was gekant, Die reden kon my en misleiden, en bekooren.
En wat gebeurde u toen?
'k Zal u 't gevolg doen hooren: De God der liefde had in myn ontstelde zin Zyn blindheid ook gevoegt by myn ontsteeken min, Ik kon Alonce toen zyn opzet niet weêrstreeven, Wy hadden 't uur bestemd, elkand'ren plaats beschreeven, Myn hart was te eenemaal vermurwt door zyn gebeên, Wanneer de tyd, die van ons was bestemd, verscheen.
Hebt gy uw minnaar dan vernoegt in zyn gebeden?
Wierd hy gelukkig, en, mevrouw, waart gy te vreeden?
Was de uitkomst na uw zin, en viel 't besluit 't Welk gy genoomen had, gelukkig voor u uit?
ik rampzaalige kan nimmer vreugd verwerven, Ik ben gebooren om door 't ongeluk te sterven, 'k Wierd van myn vader, door een dood'lyke achterdocht, Toen ik Alonce daar bleef wachten, opgezocht.
Hy vondme, en wyl ik hem myn minnaar dacht te weezen, Gaf ik hem onze min te kennen buiten vreezen; Zyn gramschap, en ook myn ontsteltenis was groot, 'k Ontvlugte hem in dit gewaad, geparst door nood: Maar, 'k wierd tot deze vlugt noch meerder aangedreeven, Toen ik verstond dat my Alonce had begeeven, En dat reeds overal verspreid was dit gerucht, Dat hy myn byzyn met een ander was ontvlugt.
Kwaamt gy de naam van uw meêminnaares te weeten?
Men zei my ook dat zy word Izabel geheeten.
Ze is reed'lyk schoon, nochtans hebt ge ongelyk geleên, Wyl gy haar overtreft met uw' bekoorlykheên.
Laat zy de schoonste zyn, die immer is gebooren, Zo wil ik echter haar opoff'ren aan myn tooren, En, schoonze onweetend licht myn min verhindert heeft, Zo moet zy sneuv'len, wyl Alonce my begeeft, Zy heeft my al te veel misdaan, 't zal haar niet baaten, Schoon zy 't niet weet dat my de ondankb're heeft verlaaten.
Het is noodzaak'lyk dat myn wraak voltrokken werd, Ik zal hem, met dit staal, haar rukken uit het hert: Maar had uw broeder my zyn bystand niet beweezen, 'k Was dan in staat geweest om zelf de dood te vreezen, Daar 'k myn meêminnaares meê dreigde, maar ik moet De hoôn, my aangedaan, afwasschen in haar bloed.
Die and'ren met de dood, uit haat en gramschap dreigen, Die zyn het allernaast heel dikwils aan haar eigen, En Izabel is ook te vreezen in die staat, 't Kan zyn, dat zy hem mind, en 't leeven ook niet haat, Gy moet u haare dood zo licht niet onderwinden, Gy zoud u lichtelyk hier in bedroogen vinden, En mooglyk dat zy u, wat gy ook voornaamt, zou Doen deelen in de vreez' en in 't gevaar, mevrouw.
Zo 'k zelf op deze plaats haar vond, 'k zou, gantschs verbolgen 't Uitwerkzel van myn haat, doen op myn dreiging volgen.
't Kon zyn dat zy hier was, en niet ontstelde.
Is 't nodig dat ik u hier van de uitlegging doe?
Ik vind groot onderscheid in uwe reên, wyl ge even My zo veel tekens van uw achting hebt gegeeven, En 'k dacht gantsch niet dat ik u moeilyk maaken zou, Nu ik het waardste, 't geen ik heb, u toevertrouw, Daar 'k zo veel tekens u kwam van myn achting toonen, Zult gy die weig'ren met uw vriendschap te beloonen?
al schoon ik nu van alles ben bewust, Ik zal steeds trachten u te hind'ren in uw rust.
Weet, dat gy altyd hebt myn vyandschap te vreezen, Zo lang gy Izabels meêminnaares zult weezen.
Van Izabel?
kend gy haar dan?
en zou.... Izabel.
Ja, ja, ik ken haar, en meêr als gy denkt, mevrouw, De vriendschap tusschen ons is groot, en ik zal toonen Dat niemand haar kan, of hy moet my mede hoonen, En zo gy haar misdoet, zo weet vry dat ik haar Bevryden zal van u, en 't dreigende gevaar.
dreigt gy my?
hebt gy myn ondergang gezwooren?
wien ik myn geheim vertrouwde?
Ik dacht niet minder als op uwe gramschap.
Gy Verkoort gewis een kwaâ vertrouweling in my; Myn vyandschap die zal in vriendschap nooit verkeeren, Zo lang gy voorneemt uw meêminnaares te deeren.
In weêrwil zelfs van u, van Izabel, en al Myn vyanden, is 't vast dat ik 't volvoeren zal; Ik moet Alonces min geheel alleen verwerven, Of anders zal gewis myn medevryster sterven.
Onstel u niet zo zeer, ik zeg u, in het kort, Indien dat Izabel van hem verstooten word, En zo de ondankbaare u wou tot zyn bruid verkiezen.
Dat deze keur u zal het leeven doen verliezen.
Ferdinand, Philidia, Izabel.
MYn broeder, wat 's hier gaants?
gy schynt geheel ontstelt, Ik zie gy zyt vergramd, wat is 'er dat u kwelt?
Ik hoorde een taal, die my op 't hevigst' deed verstooren.
Van wien beklaagt gy u?
Gy kunt het hem doen hooren; Indien ik langer op deez' plaats verbleef, 'k vertrouw, Dat ik dan mogelyk te veel ondekken zou.
Ferdinand, Philidia.
MYn Heer, myn broeder is geheel verstoort geweeken, Hebt gy hem ook gehoont, en dus in toorn ontsteeken?
Myns weetens niet.
Waar spraakt gy van?
wat was de zin Van uwe redenen?
Wy spraaken hier van min.
Van min?
‘hy zal gewis, dat zy een vrouw is, weeten.
Myn hart ondekken, is dat myne pligt vergeeten?
Myn heer, 't gebeurt zomtyds dat zulks wel twist verwekt.
'k Bid dat gy 't my ondekt.
'k Heb hem myn naam, en staat gezegt, op zyn begeeren, En dat ik ben.... Ferdinand.
Een vrouw in manne kleêren.
Een vrouw!
zou 't kunnen zyn?
is 't dan waar, Dat ik zo schoon een mensch verloste van 't gevaar, En liet de hemel my zo braaf een werk gelukken, Dat ik zo groot een buit de roovers mogt ontrukken?
Maar, 'k twyffel niet, dat gy een vrouw zyt, 'k heb alleen Te letten op uw schoonte en uw aantreklykheên, En uw bekoorlykheid, die niemand kan weêrstreeven, Kan zulks my beter dan uw mond te kennen geeven, En toen ik zag dat u de roovers zo verwoed Besprongen, voelde ik een beweeging in 't gemoed, Die my, tot uwe hulp, terstond heeft aangedreeven, En my inboezemde om te zorgen voor uw leeven; De roovers naauwelyks vertrokken zynde, en dat Myn arm en 's hemels hulp hen weggedreeven had, Zo vestede ik noch naauw op uw gelaat myne oogen, Of 'k bleef geheel ontroert, myn hart wierd toen bewoogen, Door 's hemels voorbeschik, het welk ons lot bestiert, En 'k voelde dat ik voort tot u genegen wierd.
Maar, 'k merk nu dat die drift, waar door ik u kwam te eeren, Zich zelfs in myn gemoed in liefde koomt verkeeren.
Ik ben, door uw gezicht, in uw gebied gebragt, 'k Voel, dat ik u zo veel als al de goden acht, En dat die achting, waar mede ik ben ingenomen, My voor uw wreedheid reeds doed sidderen en schroomen.
Doch, wierd my in myn min wat hoop maar aangeboôn, 'k Begeerde dan het lot van koningen, noch goôn.
Wat staat my nu van dit helaas te duchten?
Men geeft te kennen te beminnen met te zuchten.
Welk een geluk!
indien myn liefde uw hart verwon!
Zoud gy my minnen?....
ik wilde, zo ik kon.
een ander is reeds meester van myn zinnen.
Het lot begeert dat 'k een trouw'looze moet beminnen.
'k Weet uw verdiensten, en al 't geen 'er is geschied, 'k Gaf u myn hart, myn heer, zo 't was in myn gebied.
Ik word beschaamd myn min de ondankbaare te toonen, En myn verlosser, met ondankbaarheid, te loonen.
wie is 'er die rechtvaardiger zich van Het wreede lot, mevrouw, dan ik, beklaagen kan?
zult gy dan, ô schoone, om my noch meêr te kwellen, Een trouweloozen, voor een oprecht minnaar, stellen?
En zal die zuiv're min, die ik gevoel in 't hart, Zyn glory, en zyn loon verliezen?
wreede smart!
Maar, welk een hoop kan hem noch over zyn gebleeven, Die nimmer trouweloos kan worden in zyn leeven, Die u zal minnen tot de dood hem van u scheid, Zo gy behaagen schept in de onstandvastigheid?
Maar 'k wil, en zonder om uw straffigheid te klaagen, Dewyl 't myn lot is, u getrouwe liefde draagen; 't Gestarnte zelfheeft my tot uwe min verpligt, Of eer de starren van uw goddelyk gezicht.
Ik zou ook, maar vergeefs, na myne vryheid haaken, Wyl zy begeeren dat ik in uw min moet blaaken.
ik wil u steeds beminnen, in myn hart, De liefde kweeken al vermeerdert die myn smart.
Ik kan niet laaten, schoon dat ik u haat moet vreezen, U te beminnen, gy beminnelyk te weezen.
'k Beken 't, ik hoorde uw min te loonen, heer, maar, ach!
De pligt vermag niets, daar de liefde 't al vermag; De liefde, die hier heerscht, wil na geen reden hooren, 'k Min een ondankb're, dit 's my van het lot beschooren, Hy 's noch bemin'lyk, schoon hy trouw'loos van my scheid, 'k Aanbid de ondankb'ren, en ik haat de ondankbaarheid; Ik word, myns ondanks, hier van 't noodlot toegedreeven, Ik zal hem al myn min, u al myn achting geeven.
Mag ik hem kennen, die my stof tot klaagen geeft, Die myn meêminnaar is, schoon hy geen liefde heeft?
En mag ik ook verstaan, mevrouw, om welke reden Myn broeder aanstonds van ons weg ging gantsch te onvreden?
Weet dat ik dit geheim u gaarne ondekken wou, Maar spaar de schaamte, die 't verhaal my kosten zou.
Gy weet nu reeds een deel van myn tampzaalig leeven, Hy zal 't geen ov'rig is u wel te kennen geeven, En mogelyk als gy myn ongeluk verstaat, Dat gy u zelve van die liefde wel onslaat, Dewyl ik u niet kan beminnen, en niet haaten, Zo zal ik wenschen dat gy moogt de min verlaaten.
Myn min en leeven heeft een lot, in deze nood, En zulks te wenschen, is te wenschen om myn dood.
MYn zuster, door die reên zou ik in toorn ontsteeken, Wil dan myn liefde nu niet langer tegenspreeken, En ik begeer dat die van u word goed gekeurt, Gy hebt bemind, en ik bemin nu op myn beurt; Doch, dit 's het onderscheid van onze liefde en zinnen, Dat 'k geen ontrouwe, zo als gy doet, wil beminnen, Doe dan uw best niet meêr te hind'ren aan een min, Die, door 't besluit van 't lot, gewis nam zyn begin, Gy moet die min, zo veel gy kunt, meêr voedzel geeven, En met Philidia, als met uw zuster leeven, En haar beminnen.
Ik haar minnen?
denk zulks niet, 'k Verwacht uw haat veel eêr dan zulks van my geschied.
Zou 'k haar beminnen, die my heeft myn dood gezwooren?
'k Verlaat het leeven eer, dan deze haat en tooren.
Uw minnenyd en haat, gaan boven alle reên, Zo ik gelukkig word, gy word het dan met een.
Gy hebt van myne min geen ramp voor u te vreezen, Gelukt die, dan zal ze u geen medevryster weezen, En 'k dacht dat uwe haat, hier door, dan einden zou, Indien ik met haar word vereenigd door de trouw.
De hemel geev' dan dat gy moogt haar hart verwinnen, En dat Philidia u weder mag beminnen.
Ik zie haar.
'k Ga, dewyl een derde een minnaar steurt.
Verschoon u dan van 't geen hier aanstonds is gebeurd.
Myn hart zou niet van my die laffigheid gedoogen.
'k Bid, dwing u zelf hier toe.
't Is buiten myn vermoogen.
Philidia, Ferdinand.
MYn heer, het word reeds laat, 'k heb haast, en bid of gy U zelf op reis gelieft te geeven nevens my?
Ik bid, Mevrouw, wil op een andre wys hier spreeken, Alwaar ik ben, moet gy gebieden, en niet smeeken.
Vertrekken wy aanstonds, gevalt het u. zo 'k nu Eens myn gevoelen noch ondekken mogt aan u, 'k Zou zeggen, dat gy zyt en schoon en onrechtvaardig, Wyl gy hem, die u vlied, acht uwe liefde waardig, En dat gy 't schoonste, 't geen natuur geschaapen heeft, Zelf, aan 't gevaar des doods, zo reuk'loos overgeeft: Dat gy zo dierb'ren schat, als gy zyt, bloot gaat stellen Aan de ongemakken die een reiziger verzellen.
zo ge aan myn min wat meêr gevoelig waart, Indien ge een tekentje van min my had verklaart, Ik zou, wat kund gy van myn liefde meêr begeeren, Uw' goedheid hooger dan myn leeven zelfs waardeeren, 'k Zou u steeds minnen, wierd me een gunst slechts aangeboôn, En die ontfangen als een goedheid van de goôn.
De wil der goôn begeert dat we eens maar, in ons leeven, Verkiezen op die tyd als wy ons overgeeven Aan iemand, en wanneer die keur dan is geschied, Dan moet men volgen hem, die onze zie!
gebied, De liefde, die aan my het volgen heeft bevolen Van een trouw'looze, doet, ik merk het wel, my doolen; 'k Verlaat myn gramschap, myn geslacht zelfs, en myn eer, En 'k ben te blind, dat ik die achten zou, myn heer, Ik ben geboeid, en moet my van dat lot beklaagen, Ik kan die keten niet verbreeken, 'k moet ze draagen.
U op te houden, zou maar tyd nu zyn verspilt, Ik spreek niet meêr, gy kunt vertrekken, zo gy wilt, Maar duld, indien gy my wilt houden in het leeven, Dat ik my, waar gy zyt, mag nevens u begeeven.
Het deert my dat ik u geen troost meêr aan kan biên.
Maar wat verhoopt gy?
U te minnen, en te zien.
De tyd zal, hoop ik, u die strafheid doen verlaaten, Doen minnen die u mind, en die u haat, doen haaten.
Het kon wel weezen, dat Alonce my ook niet Verachten zal als hy my nu eens weder ziet; En ik geloof niet, dat hy op een dag een liefde Vergeeten zou, die reeds drie jaar zyn borst doorgriefde: 't Gaat vast, dat oude liefde, en ingekankert kwaad Ons nimmer eerder dan met onze dood verlaat; En 'k voel ook in myn hart, in weêrwil van zyn hoonen, Een drift, waar op ik hoop, en die hem wil verschoonen.
Maar, 't is te lang vertoeft, myn heer, vertrekken wy, Want die de liefde volgt, moet vliegen zo als hy.
Kom, gaan wy dan, en duld.... Philidia.
Ik zie uw broeder koomen, 'k Weet dat hy tegen my met toorn is ingenomen, Ik zie aan zyn gelaat, hy staat na myne val.
'k beloof u dat hy u niet deeren zal.