floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Twe mannen in myn huis, wat drommel zal dit weezen?
Wy zyn geen dieven, heer, dat hoeft gy niet te vreezen.
Dit is myn meester, die hem het muziek verstaat, En hy verzuim geen tyd, ja zelver op de straat, Zo komponeert hy, dus kwam hy uw huis te kiezen, Om ’t geen hy had gedagt op straat niet te verliezen.
Zie dat motet heeft hy aanstonds gekornponeert.
En aan my daar de konst en kracht van geexpliceert.
’t Schynt wat vrypostig, maar, heer, houd het ons ten goede, ALBARTUS.
Twe mannen in myn huis, wat zal ik hier vermoeden!
Hy trok de sleutel uit de deur om geen belet Te krygen, ha, myn heer, ’t is zulk een schoon motet.
En hy was bezig my dat na de konst te leeren.
Dit zal in de opera geen kleintjen opereeren.
Hier moet het oud muziek voor zwigten, ja, belo; Be aba, be ebe, be ibi, ba, be, bi, be, obo, ba, be, bi, bo; Be ubu, ba, be, bi, bo, bu; Vergeef het my dat ik uw wooning kwam verkiezen.
’k Moet noch uit leeren gaan, ik kan geen tyd verliezen.
Maar eer ik ga, myn heer, laat hooren eens de toon.
Fa, fa, fa, fa, ut, re, mi, fa.
Dat is zeer schoon.
Gy hebt de rechte toon, gy zingt gelyk een wonder.
Maar, heer, let op myn stem, ik zing de bas’er onder.
KONSTANT, KRISPYN.
Ut re mi fa, ut, re, mi, fa, sol, la, la, la, Ut, re, mi, fa, sol, la.
ô, Dat verdriet my, ga, gy doet my hier belet.
Het is een konstig stuk, een Italiaans motet.
Ut, re &c. ALBARTUS.
Ik bid, vertrekt van hier, of zoek jy my te plaagen?
Ik ben verzekerd, heer, het moetje wel behaagen.
Maar, hoor.
Ut, re &c. KRISPYN.
Wel heer Albartus, ’k weet dit laatste staat u aan.
Vertrek, ga uit myn huis, ik kan u niet verstaan.
Hoe, niet verstaan, myn heer, wat zegje, wat te dingen!
Myn konst is kragtig, ik kan beesten leeren zingen.
Als by exempel, zing met my eens ut, re, la.
Ik zeg het andermaal dat ik het niet versta.
Vertrek, ’t behaagt my niet in ’t minste, noch in ’t meesten.
Wy zullen gaan, maar gy blyft dommer dan de beesten.
Wat deên die heeren in ’t kantoor, of kabinet.
Zy hebben ’t u gezegt, zy maakten een motet.
’t Gaat hier niet als ’t behoort, ik zie hier vreemde dingen, Ik vrees Konstant komt hier niet om te leeren zingen.
Hier schuilt wat achter, ô dit maakt my heel bevreest.
Die meester Muziekant is hier noch eens geweest.
Myn heer, gy moet u aan geen kleinigheden stooren.
Ha, dat muziek was schoon en aangenaam te hooren.
Die Muzikant verraad myn huis na dit ik meen, Ik moet de heer Konstant eens spreeken gaan alleen.
En ik moet lachchen, dit zal Dianier verblyen, Wie dacht dat re, mi, fa, te pas kwam in het vryen.
Ik ga na Dianier, en zeg haar vrolyk aan, Hoe al die zwarigheid is na de kunst vergaan.
Einde van het twede Bedrijf.
KONSTANT, EELHART.
Myn hart en huis staan steeds voor goede vrinden open.
Zo heb ik met myn lief een heerlyk end te hoopen.
De schoone die ’k bemin leeft met my steedts in pyn, Wy durven by elkaar niet tot haar vaders zyn, Hy wil haar tegens dank aan ’t klooster leeven binden, Dies kom ik heer Konstant om schuilplaats hier te vinden, Voor my, en die ’k bemin.
Dat wordt u toegestaan, En my wordt door die dienst noch grooter dienst gedaan.
Ik ben gelukkig kan ik u gelukkig maaken, ’k Zie met medoogen aan al die in liefde blaaken.
Breng hier die u behaagt, myn heer, verzuim geen tyd.
Ik ga. KONSTANT.
Ik zie dat hy als ik door liefde lyd.
DE Muzikanten staan myn heer na u te wachten.
Ik heb wat anders als muziek in myn gedachten.
Wie weet in welk een pyn, wie weet in welk een nood, Myn schoone Dianier beklemd is tot’er dood.
Ach, ongelukkige, moet gy die wreede plaagen, ô Schoon aanminnig beeld!
om my verdraagen!
Is dit dan de ingang van myn liefde!
Ik vrees haar vader die my daar gezien heeft, zal Met list of met geweld, haar doen in ’t klooster zetten.
Zy heeft geen nood, myn heer; haar Bely zal ’t beletten.
Zyt vry verzekerd, zy wordt door haar list gered.
Maar zeg my eens, Krispyn, hebt gy’er opgelet, Zou Dianiere my oprechte liefde draagen?
Zyt vry verzekerd gy alleen kunt haar behaagen, Ik weet het alles, en daar moogt gy vast op gaan.
Ik weet gy zyt getrouw, gy zult my niet verraân.
’k Pluk door verbeeldingen alreeds de roode roozen En witte lelien, die op haar kaaken bloozen.
Ik smelt door liefde voor het vuur van haar gezigt, Zy is myn dageraad, myn leeven, en myn licht.
welk een schoonheid, ga ik my haar glans verbeelden, Ik zwem als in een beemd van minnelust, vol weelden.
Had Paris haar gezien, die zuivre diamant, Heleen was ongeschaakt, en trooyen onverbrand.
Natuur heeft al haar kracht, en onwaardeerb’re gaaven In dit volmaakte beeld zo levendig begraaven.
Hoe streelt my het geluk!
ik schryf op staande voet Aan haar een brief, die gy dan voort bestellen moet.
’k Vrees voor haar vader.
Die zult gy met zingen paayen.
Ik zal hem na de kunst een rad voor de oogen draayen.
Maar wie komt daar zo stil aantreden hand aan hand.
KONSTANT, EELHART, IZABELGemaskerd, KRISPYN.
Het is heer Eelhard met zyn bruid.
Myn heer Konstant, De staale vriendschap die wy tot elkander draagen Maakt my vrymoedig om hier met myn welbehaagen Uw huis te keuren tot een schuilplaats voor de min.
Zyt hartlyk wellekom, tre maar vrymoedig in Heer Eelhart met uw lief.
Zal ’t hier al veilig weezen?
Mejuffer zyt gerust, hier ’s geen gevaar te vreezen.
Nu ik na vrinden plicht u met myn wooning dien, Verzoek ik uwe bruid ontmaskerd eens te zien.
Gy moogt gerust, myn lief, het masker u onttrekken.
’k Zal iny gehoorzaam, heer, op uw verzoek ontdekken.
Dat is de schoonheid die myn ziel vernoeging geeft.
Hy is gelukkig die met zulk een schoonheid leeft.
Al wie haar ziet moet door verwonderingen zwygen.
’t Gelukkig lot alleen maakt my die schoonheid eigen.
Zo deelt gy in ’t geluk na uwe wensch en meêr.
My dunkt gy boert wat met uw dienares, myn heer.
Onmooglyk is ’t geluk van Eelhart te beschryven.
Waart gy geen hoveling ik zou u dankbaar blyven.
Uw schoonheid.
Hoor, myn heer, ik ben vergenoegd met haar.
Betoon geen minnenyd, ik spreek de waarheid maar.
Gaanwe in den hof, om daar in ’t midden van de bloemen De glans en schoonheid van uw frissche roos te roemen.
Wy volgen u daar gy ons voorgaat, heer Konstant.
Krispyn, zeg aan Palies de meester Muzikant, Dat hy vertrekt.
Wil voorts dan zorge draagen.
Met uw verlof, myn Heer.
Heer, met uw welbehaagen.
KRISPYN, MARGRIET.
De vretklok luid al in myn maag, Margriet, Margriet, Dek voort de tafel, dat myn honger u gebied.
Haal eerst de nachtrok van de heer Konstant van boven.
Die moet ik aandoen.
Jy, dat kan ik niet gelooven.
Ik zeg stel my die rok zo daadelyk ter hand, Ik moet van avond noch gekleed als Muzikant Een brief bestellen.
Ja, zeg liever om te vryen; Wie zal ’t nu gelden?
ô jy bent vol schelmeryen.
Vergeetje my zo ras?
Wel, Griet, wat benje dom.
Daar leit een ander aan de beurt, jou week is om.
Jy weet wel, hoe dat ik verander alle weeken.
Zes daagen duurt myn trouw, en die is al verstreeken.
Juffrouw, verandering, ha!
die is schoon en raar; Ik ben een honingbie van de eene bloem na de aar.
’k Ben als het vogeltje dat vliegt al onder ’t zingen Van de eene tak op de aâr, ha, die veranderingen!
Verander jei al voort, en leef gerust van geest, Maar jy verandert van een mensch noch in een beest.
Wat doet de jalouzy de meiden niet al praaten; Maar ik meen geen pleyzier om haarent wil te laaten.
Die ook een heele week verliefd is, ’t kan wel toe.
Men word de vrouwen, en de mosselen haast moê.
MARGRIET uit.
Daar is de rok, Krispyn.
’t Is wel, hier niet te wachten.
Dek voort de tafel, want de klok is al by achten.
Krispyn, is alles klaar.
Ja, heer, daar scheelt niet aan.
Vertoef hier wat ik zal de brief voort schryven gaan, Waar in ik Dianier zal nooden hier te koomen.
Ach, wierd myn bede nu van haar toch aangenoomen.
KRISPYN zingt.1.
Wat kan zyn Een glas met wyn Ter kimmen vol geschonken, By het licht In het gezigt, En lodderlyke lonken Van de maagd, Die my behaagt; En ’t harte kan ontvonken.
Al myn vreugd Is in myn jeugd; Myn Bely uitgeleezen, Die my ’t hart Van minnesmart In ’t korte zal geneezen.
Kom ik maar Alleen by haar, Zy zal de myne weezen.
’k Laat gerust Al wie ’t ook lust Na hooge dingen streeven; Bely kan Word ik haar man, My meerder wellust geeven, Als zy lacht, Geeft zy my kracht; Myn Bely is myn leeven.
KRISPYN, DIANIER, BELY.
Roep jy om Bely, wel hier ben ik.
Wellekom, Myn paerle pruimtje, kom, kom by uw bruidegom.
Myn blanke Bely, ’k moet jou in myn armen drukken, Myn groene roos’merein, wanneer zal ik u plukken?
Daar’s juffrouw Dianier, zie wel wat gy bedryft.
Waar is uw heer Krispyn?
Hy ’s op kantoor, hy schryft.
Is hy alleen?
De min komt hem geselschap houwen.
By hem is de schoonste van de vrouwen.
Dat heb ik al gevreesd, ô duldeloos verdriet!
* Kom Bely gaan wy.
Neen, Mevrouw, zo haastig niet.
Hy heeft zyn wellust met de schoonste van de menschen.
Hy kan geen schoonder wenschen.
Hy roemt haar gaaven, wyl hy vleit, en kust, en streelt.
Hy spiegelt hem in ’t schoon van dat aanminnig beeld.
En zy belooft hem op haar beurt weêrom te streelen.
Indien gy hem bemint, laat u dat niet verveelen.
Maar neem geduld.
Ik barst van loutre minnenyd.
Maar weet dat schoone beeld dat gy dat zelver zyt.
Uw byzyn kan alleen zyn droeve ziel verkwikken.
Hy schryft aan u een brief.
Hoe moogt gy my verschrikken, Krispyn.
’t Was boertery; ik ga en zeg, myn heer, Dat gy hier zyt.
Ga niet Krispyn, Krispyn kom weêr.
’k Verwacht zyn komst alhier, op dat hy my laat leezen Wat hy my schryft, ik zal dan veel geruster weezen.
Ach, was ik toch, Krispyn, die hem alleen behaagt.
Ik wensch dat heintje pik, die zo veel menschen plaagt, My op een lootwind uit wil rekken, tot myn leden Zo dun als vliezen zyn, dat zweer ik u met eeden, Dat gy ’t alleenig zyt die hy bemind, Mevrouw.
Zyn liefde zou die my verkiezen tot zyn vrouw?
Voorzeker, op myn woord daar moogt gy vast op bouwen, Hy zal u slechts niet eens, hy zal u tienmaal trouwen.
Hy denkt, hy spreekt, hy droomt niet als van Dianier.
Hy brand van binnen, maar van ’t echte minnevier.
Mogt ik ook zo gerust op u myn Bely bouwen.
De meiden volgen licht het voorbeeld van de vrouwen.
Ik zal u trouw zyn, zyt gy maar mejuffer trouw.
KONSTANT, KRISPYN, DIANIER, BELY.
Krispyn, breng deze brief toch spoedig aan mevrouw.
Maar hoe, ’t geluk geeft my meêr als ik het zou vergen.
Waar berg ik my van vreugd.
Waar zal ik my verbergen Van schaamte, ach!
heer Konstant, verschoonme, ik ben verdwaalt.
Dit doet myn vader, die my boos en bits onthaalt, En dreigt met ongenâ, dies kom ik my verkloeken, By u, om schuilplaats voor myn liefde, en my te zoeken.
Vergun my deze brief te leezen.
Dat was tyd Onnut versleeten, lief, nu gy hier zelver zyt.
Geschrift en woorden zyn twe krachtige getuigen, Zo die eens luiden zal myn schaamt voor liefde buigen.
Dat gy noch twyfelt aan myn trouw doet my zo zeer, Daar myn getrouwe min noch aangroeit meer en meer.
Zou deze brief u meer verzek’ring kunnen geeven Dan deze borst!
waar in onsterflyk staat geschreeven Met eeuwig diamant de naam van Dianier.
Zo dat ik leef of sterf alleen door ’t minnevier Dat uw schoone oogen doen in deze boezem blaaken.
Ik dacht dat uwe komst my kwam gelukkig maaken.
Daar gy verklaard hoe gy noch twyfelt aan myn trouw.
Heb ik aan u verdiend zulk argwaan?
ach Mevrouw.
De schaamte dwingt my om het kwaadste te vermoeden.
De eer deed my spreeken, en die houd men veel ten goeden.
Myn vaders wil is dat ik moet na ’t klooster gaan.
Dies heeft de liefde my tot deze komst geraân.
En schoon myn vader streng en straf ons komt regeeren, Zal hem zyn ed’len aard noch eind’lyk overheeren: Wanneer hy hooren zal dat ik door liefde alleen Zo ver de paalen van de schaamt heb overtreên, Dat ik zelf in uw huis durf koomen met u spreeken.
Zyn glory, hoop ik, zal zyn wreed besluit verbreeken.
Hy sturf eer, als dat hy zou dulden dat de faam Die tyding omdroeg die besmetten zou zyn naam, Van dat de liefde my had in uw huis gedreeven.
Een misdaad die alleen de liefde kan vergeeven.
Uw schoonheid, zo gepaard met schranderheid, verpligt My, dat ik u steeds noem myn leeven, en myn licht.
Uw wyze goedheid waar mê gy my komt bestraalen, Zal myn oprechte trouw u tot in ’t graf betaalen.
Maar, wanneer trouwen wy, myn Bely, zeg my dat?
k Bewaar myn maagdom om myn schoone stem noch wat.
De vrouwen zyn de kunst van ’t zingen maar gegeeven, Om haare mannen daar door vrolyk te doen leeven.
De vrouwen leeren eerst mooy zingen by de wieg.
Maar Bely, wat is dat?
zoo ik my niet bedrieg Daar komt de vader van jou juffrouw.
Kom aan de tafel, ras, ik zal u leeren zingen.
wat gaat my aan, waar berg ik my, Krispyn!
Mevrouw, verhef uw stem, dat zullen snikken zyn.
ALBARTUS, KONSTANT, DIANIER, KRISPYN, BELY.
Myn heer Konstant myn komst is om van u te weeten Wat gy tot mynent had met deze vent vergeeten, Die daar ... maar Dianier myn dochter naast zyn zy!
Ut, re, mi, fa, ut, re, mi, fa.
Wel hy!
Wat wil dit weezen?
wel ik zie hier vreemde dingen.
Myn heer uw dochter komt hier om te leeren zingen.
Dat is haar meester.
Maar ik bid u dat gy ’t vat.
Wat heb ik moeyten met uw dochter daar gehad, Eer zy ’t begrypen kon, hef op glad, zonder stooten.
KRISPYN en DIANIER zingen.
Ut, re, mi, fa, ut, re, mi, fa, sol, la, la, la, Ut, re, ut, re, mi, fa, ut, re, ut, re, mi, fa.
Myn heer zy zingt zo goed als een der koorgenooten.
Myn dochter in het huis van heer Konstant, ô smaad!
Myn heer, ei let eens hoe uw dochter houd te maat.
DIANIER zingt.
Wyze: Rust afgematten held.
&c. Niets kan de frissche jeugd Zoo als de Minnevreugd In trouw verbond behaagen.
De liefde alleen geeft blyde dagen, Hoe gelukkig is de mensch Die bemind en weer doet minnen, Hy heeft alles naar zyn wensch, Liefde kan het al verwinnen.
Zie daar kan d’op’ra niet by haalen Met haar kastraaten en koraalen.
Hoe word myn eer gehoond, wel schaam u Dianier.
Verschoon my heer Papa, ik kom om ’t zingen hier.
Is dit het huis niet van de heer Konstant?
Wel trouwen.
Maar deze kamer, heer, die laat hy my behouwen.
’k Hou hier vergadring, en dat om de zesde dag.
Je weet niet heer wat dit kollegie gaan vermag.
Zie deze kamer is daar toe van ons verkooren, Om datme van de straat geen roepen hier kan hooren, Het is geen kleine zaak, uw dochter word hier wys.
En ik door dit te zien word byster, gram en grys.
Het klooster zal haar dit kollegie gaan verleeren.
Ik zal haar dit Muziek de toonen uit doen zweeren.
Lichtvaerdige, durft gy hier koomen by Konstant.
Zy komt by my, myn heer.
Krispyn de Muziekant.
Ik leer haar na de kunst de stem doorluchtig rekken.
Gy leert haar tot myn smaad myn naam en eer bevlekken.
Al ’t water van de ze wascht deze schande ooit af.
Myn dierbaare eer verzinkt, en daalt met my in ’t graf.
Die zal uw dochter met haar stem weêr doen verryzen.
Mejuffrouw zing, ik weet gy zult haar gaven pryzen.
Ik haal terwyl noch hier al de andere by een.
Ei hoor doch midlerwyl uw dochters stem alleen,   binn.
ALBARTUS, KONSTANT, DIANIER, BELY.
Het beste op aarde is een gerust gemoed, Dat steeds de plicht van alle deugden voed, Dat nooit ontrust wordt door de lastermonden; Maar als een rots onwrikbaar word bevonden; In weerwil van de waereld, schoon die woed; Het beste op aarde is een gerust gemoed.
Ik laat de kroon en scepter die ze draagt, Ik laat het goud aan die het goud behaagt, Ik laat wie ’t lust zich in de wellust baden; Een aardsche ziel kan zich toch niet verzaden, Schoon dat hy daar, gelyk de mol na wroet;* Het beste op aarde is een gerust gemoed.
Maar, heer Albartus kan dat zingen u behaagen?
Dat lied verkwikt myn geest noch in myn oude dagen.
ô Dianier uw stem verzacht myn gramme geest; Och!
was ’t doch niet in ’t huis van heer Konstant geweest.
ALBARTUS, KONSTANT, DIANIER, Juffr.
ANNA, KRISPYN, BELY.
Myn heer Albartus, wil u toch niet meer verstooren, Maar leen met aandacht na dit schoon muziek uwe ooren.
ANNA zingt.
Natuur wie kan u wederstreeven?
Wie kan uw krachten teegenstaan?
Al wat geschaapen is, dat is uw onderdaan.
Het moet al na uw wetten leeven.
De Zon, de Maan, die groote lichten, Het water, de aarde, lucht, en vuur, Zyn alle dienaars van de alteelende Natuur, ’t Moet al gehoorzaam zyn of zwichten.
Zou zich de mensch dan ook niet kwyten, En volgen dankbaar zyne plicht, De steenen sprongen hem wel in zyn aangezigt, Om zyn versteentheid te verwyten.
De visschen riepen uit de stroomen, En ’t water, aarde, lucht, en vuur, Gy zyt, ó mensch alleen het monster der Natuur, De voog’len zongen ’t op de boomen KRISPYN, DIANIER, ANNA, zingen.
Natuur, op dat gy niet zult klaagen Van my, volg ik uw heilig spoor, Uw ingeschapen wet geef ik voor al gehoor.
Uw last is my een lust te draagen.
In weerwil van die ’t wederstreeven Volg ik, daar vrouw natuur my daagt, By hem die my alleen door trouwe min behaagt, Om zo onsterffelyk te leeven.
Myn heer behaagen u de gaaven van Krispyn?
’t Behaagt my wel, was’t niet in’t huis van Konstantyn.
ALBARTUS, KONSTANT, DIANIER.
EELHART, IZABELLE, ANNA, KRISPYN, BELY.
Dit zoet akkort doet ons uw lusthof, heer, verlaaten, Ook onder ’t zingen voegt het kwalyk veel te praaten.
Wat zie ik Eelhart met myn dochter Izabel?
Mag ik myne oogen ook gelooven, zie ik wel?
’k Docht dat g’uw moeye op ’t bagynhof waart gaan spreeken.
Van ’t klooster leeven?
ô ik zie hier vreemde streeken.
Myn dochters in dit huis, hoe zal ik dit verstaan?
Verschoon my vaderlief, ’k heb tegens u misdaan, EELHART.
Is dit haar vader!
Wil ons vergryp vergeeven, De liefde tot uw kind heeft my alhier gedreeven.
De liefde!
welk een smaad!
ha, welk een bitt’ren hoon!
ach, dit hartzeer zal my dôon.
Myn dochters hier, daar zy haar drift de teugel vieren.
’k Word rood en bleek van schaamt, hoe zal ik my bestieren?
Foey, schaam u Izabel, zo tegens eer en plicht, Uw glory te vertreên, vertrek uit myn gezigt.
Bedaar myn heer, bedaar, denk aan uw jonge dagen, Toen u de liefde met haar listen kon behaagen.
Myn komst met Izabel in ’t huis van Konstantyn Was op dat wy gerust en veilig zoude zyn, Om onze oprechte trouw, elkaar voor lang gezwooren, Op een onstrafbre wys te laaten zien en hooren.
Dat ons door uw verbod tot uwent was verboôn, Gy weet, heer, dat ik ben heer Rykers oudste zoon.
Dat weet ik, maar ik weet dat die uitspoorigheden, Heer Eelhart, strafbaar zyn, als strydig met de zeden.
Wy zyn door trouwverbond ook aan elkaar verplicht.
Myn glory, Izabel, jaagt u uit myn gezigt.
Maar ’t vaderlyke hart vol reed’lyk mededoogen, Is met uw zwakheid, en getrouwe min bewoogen.
’t Is al te laat on my te wreeken aan die hoon, Dies geef ik u myn kind, en neem u aan tot zoon, Heer Eelhart.
Vader, ach, mag ik uw woord gelooven?
Uw deugd gaat ons geluk, hoe groot het is, te booven.
Terwyl uw goedheid zo milddadig zich vertoont, Verzoek ik, heer papa, dat gy my ook verschoond.
De min tot heer Konstant heeft my alhier doen koomen.
De liefde heeft met my zyn schuilplaats hier genoomen.
Dat heb ik al gevreesd, hoe ben ik nu te moê, Myn eer verbied het my dat ik u hinder doe.
Ha, smaad!
durft gy in ’t huis van uwe minnaar koomen.
Wanneer heeft deze uw min toch zyn begin genomen?
Van daag.
Van daag, tut, tut, die min word niet geacht.
De min is duivels brood dat groeit meest op een nacht.
Myn liefde is zo volmaakt, dat ik veel eer myn leeven Zou in uw handen, als myn liefde, willen geeven.
’k Bemin de heer Konstant getrouw.
Zwyg Dianier.
Bedek dat schaamteloos, en eervergeeten vier.
Neen, vader, neen, ik durf daar zelver roem op draagen.
Wat moet ik hooren in myne oude en laatste dagen!
Maar eer ik meêr hoor tot uw oneer, en myn schand, Zo stem ik toe dat gy trouwt met de heer Konstant.
’k Zal u gehoorzaam zyn.
En ik zal dankbaar blyven.
Gy deelt nu wyven om, ei wil my ook geryven.
En geef my Bely tot een huisvrouw, zo ’t kan zyn.
Zyt gy een Muzikant?
ô Neen, ik ben Krispyn, De knecht van heer Konstant, ALBARTUS.
ô Overbooze tyen!
De liefde heeft verdicht al die bedriegeryen.
’k Heb Bely lang bemint, en zy my.
Ga niet voort.
’k Heb van myn dochters, en van u genoech gehoort.
Trouw Bely.
een trits van bruiden, wat te zaaken!
Nou eens gezongen, dat zal ons het hart vermaaken.
Nu eens in ’t rond gekust; daar Bely, daar ’s myn hand.
Jy zult de vrouw zyn van Krispyn de Muzikant.
Heer vader zet u neêr, maar met geruste zinnen, Laat onze trouw met vreugd en blydschap nu beginnen.
KRISPYN zingt.
Waar vind men kerker, of klooster, of kluis?
Waar vind men kelder, of kamer, of huis?
Waar zyn spelonken en naare waaranden, Daar men een jeugdig hart zou kunnen raân, Om te verschuilen de Min en zyn banden; De liefde kruipt, alwaarze niet kan gaan.
Volg ons dan veilig, ô tedere jeugd!
Liefde te draagen, stryd niet met de deugd.
Laat uwe lusten niet dooven of fnuyken, Doet dat veele eeuwen u is voorgedaan.
Wil uwe jonkheid met vreugden gebruiken.
De liefde kruipt, alwaarze niet kan gaan.
Gy oude vaders gedenk aan uw jeugd, Denk aan de lonkjens, en lachjens en vreugd, Denk aan het kussen, het strooken, en streelen; Denk wat gy door de liefde al hebt gedaan, Dan zal u al onze vreugd niet verveelen.
ZANG:ANNA zingt.
Wyze: Door u door u alleen &c. Gy zyt gy zyt alleen, ô Liefde, waard gepreezen Uw listen worden steets verschoond, Uw deugd met lauwerblâan beloond, Elk tracht uw onderdaan en gunsteling te weezen; Gy hebt alleen het hoog bewind, Dies wil ’t al willig voor u buigen, Dat Aarde en Hemel moet getuigen, Uw last baart lust; Uw zuur word zoet gy die bemind Dies laat ons nu, Dies laat ons nu uw wysheid looven Uw goetheid gaat, Uw goetheid gaat het al te boven.
De mode verandert nou alle dingen, Als me daar wel op let, Eerst gingen de Bruiden al huilende Nou al zingende na bet.
Einde van het darde Bedrijf.
De KLUCHT Van ’t KALF.
Gerymt door J. V. Breen.
t’AMSTERDAM,           By JACOBUS VANDEN BERGH, Boeck-verkooper inde Gasthuys Molen Steegh, in de Amsterdamsche Biblioteecq.
KEES, Een droncken Boer.
TRYN, Sijn Wijf.
KRYN, De Knecht.
MATTHEUS,      enFRANCKJE, } Twee Lichtmissen.
GOOSEN, Een Kocks Jongen.
KNIERTJE, Een Waerdin.
TRUYTJE, Haer Meyt.
De Klucht van’t Kalf.
KEES, KRYN, TRYN.
KRyn, Kryn, hoorje niet, of moet ickje komen halen, Verwacht mijn komst niet, want ick souwje soo betalen, Datter niet een kerf, op de kerf-stock blijven zouw.
KRYN de Knecht, uyt Krijn.
Dat hoeft niet, hier ben ick al.
Waer blijf je zo langh?
De Vrouw Hat mijn aen werck gestelt, daer ick niet wel van kost raken.
’t Is al kunst, die’t Man en Vrouw van pas kan maken.
Schyt Vrouw, hoor na mijn, dat segh ick eens voor al, Of ick sweer, dat het jouw hier naer berouwen zal.
Daerom pas voortaen beter op, of je meucht voor me vreesen, Want d’eerste waerschouwingh, sel een stock opje rugh wesen.
TRYN de Boerin, uyt.
Wat is hier weer te doen, datje dus kijft en snauwt, Schaamje jou niet Kees, datje Krijn altijt zoo toegrauwt.
Wel sleep-lende, wat roertet jou, kom jey mijn oock fexeren?
Ick ben wijs genoch, hoe ick mijn Dienaer zal regeeren, Trijn.
Dan hoorje hem met reden te bestraffen, gelijck de manier,, is.
Nou jey bent verstandich, Krijn.
Ja als hy by het Bier,, is.
Swijgh segh ick, je sout doorje praten mijn wel in slaep sussen.
Hoor Trijn, je meugt jou zael: Moer eens kussen, Trijn.
Och hoe blyt wou ick wesen, dan sou ick eens van jou verlost,, zijn.
De Baas zou oock niet treuren, want je zout dat uyt sijn kost,, zijn.
Daer speelt de Droes mee, datje tot geen stilstant bent te krijgen, Ick geloof datmen een Paert, eer sou leeren spreecken, als jou swijgen.
*Voor wie sel ick swijgen, segh Hangebast, segh Schavuyt.
*   Voor mijn, of ick schoppje daer mee wel te deuren uyt.
* Doe dat je Hoeren, dieje daeglijckx moet onderhouwen, Maer mijn niet, dieje voor een vrome Vrouw hebt gaen trouwen.
Wel magmen zeggen, ’t Bloet kruypt daer’t niet voort,, kan. Krijn.
Dat zy de Bankrottier oock, en hy veegden zijn neers tegen de poort,, an.
Houje mont of ick selse in stee van de kaffa-stopper, laten toe stoppen, Trijn.
Zie dese kale neet, wil mijn uyt den huys schoppen: Waer is ons goet van daen ekomen, segh schelm, als van mijn.
Dat roertmen niet, ick segh, dat ick wil Man en Vooght zijn.
Tot Kniertjes selje Vooght wesen, daerje altijt gaet licken.
Daer hoor ickje zey dove Jacob, en hy sloegh al zijn Moers Postelyn aen sticken.
Ick bidje wees toch stil, hoe ben je dus opstinaat.
Loop Krijn, haal het Kalf dat achter in de schuur staat, Want ick meen na Stee te gaen, om het te verkoopen.
Waer selje nu dus laet op de middagh loopen?
De Klock is by eenen, en de dagen hebben niet an.
Als ick het soo versta, wat pocken roertet jou dan?
Wel hebje mijn dan etrout, omme dus altijdt te plagen?