floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
ik sou jou noch nimand raeyen soo koen Dat hy hier quam snuffelen of het was om al sijn prullen te doen.
De resolutie van den baes leyt al wieder komt sonder conniventie te lubben, Daerom besoekt het niet, want wy souwenje wakker ’t gat uyt stubben.
Nou nou Ioris.
Ik waerschouje van te voren, en vangt ons sulken sotte poetsen niet aen, Je moghter henxt komen, maer ’k versekerje, je sout ruyn werom gaen.
Dat ik eens in stilligheyd quam ’k weet wel je soudt het my wel ten besten houwen.
Om dat jy ’t zyt, men souje maer de broek af strijken en onse juffer sou de beenen houwen,                                         Godefroy.
Heer alsje begint wat maekje van een kleyn saek een groot gewagh!
Wat dunkje dat ikje by provisie eens van eenen nieuwen hoed versagh?
Want ik magh niet sien datje de randen dus slordigh om d’ooren hangen.
Daer sou ik soo qualijk tegen mogen als een kalis tegen het geld ontfangen, Maer jy luy vryers belooft dik veel, en wijst het vogeltje op den boom daer na.
Verstaje wel Latijn?
Al een luttjen:                                         Joris.
De praesentibus gaudet Ecclesia.
Je slacht de schiltpad, je bent over al t’huys!
Ja dat is voor de geleerde, sey broer Cornelis.
Sijn Latijn soo fix te hebben wel seker ik seg dat het veel is.
Ia dat je dat meent maettje hier steekt al meer als drek en en dermen in.
Ik ben een wijmers kerel, en een duyvel van een compeer als ik begin.
Al seg ik het selfs ’k heb het Latijn met heele pollepelen gegeten.
Benje warachtigh sulken rabbi, soo heb ikje wel onbekent versleten Maer je seltmen nimmers t’ouwent in helpen, en ik sal doen dat geseyt is.
Sou ik wel durven?
Je seltmen bedanken.
Maer soo ’t je gelieft eerst geld by de vis.
Want veel te beloven, en niet te geven, Dat doet de gekken in vreughde leven.
Ik hoor wel watter van is, daer’s weynigh geloof in Israel.
Ik ben voor geen een gat te vangen, hy moet al vroegh opstaen, die my bedrigen sel.
Ik ben van die luy, die geen santen en gelooven: of sy doen eerst mirakel.
Maer het sal best zijn dat ik mijn dingen doe, eer ik hier mijn tijd verkakel.
Sta wat laet ik je beurs eerst van eenen goeyen gelagh wisser versien.
’k En kan alle daegh geen hondsfot zijn.
’k Sal maken sey de beul dat ikket aen je verdien.
Ik sal sien wat je doen selt.
Laet my de wacht bevolen.
Ik salje dat wel stellen sey de smit, en hy had yser noch kolen.
Wel aen ik sal met gelegentheyd sien of je een man bent van je woord.
Maer jonker dat jer’t effen geld af maekten, ’k heb in langh van je scha niet gehoort.
’k En kan tegen jou soo nau niet sien.
Wilje mijn salaris soo ruyterlijk betalen.
Soo sulje ’t ontsent binnen komen sie daer, al sou ik je door ’t kakhuys binnen halen.
Maer of den ouwen op de nagangh quam, je most hem niet quetsen.
’k Loof dat jer me gekt.
Wel aen ’t is geseyt een pluk haertje, maer de duyvel sal een schelm wesen soje van leer trekt.
TWEEDE BEDRYF.
KOnnen wy ’t niet heel beletten, wy sellen evenwel soo veel doen als wy kennen.
Daer salder mogelijk geen meer derven komen alsse sien datwe sulke quaje draken bennen.
Maer hoe droes komje dus gewapent?
Is een eerlijk man beter als sijn woord?
Heb ikje niet belooft een harnas voorje aen te trekken, of hebje naer mijn woorden niet gehoord?
Wat meenje dat ik van die wiekebakke ben?
neen vaer, ’ken ben geene slechten, ’k Laet andere haer wambas uyt trekken en ik sou wel twe wapens over een doen om te vechten.
Een ongewapent man moetje weten is bequaem tot loopen, maer die hem wapent wilder aen: Ook soo maket een schrik, want de meeste sien liver en vrouw in haer hemd, als een man in ’t harnas staen, Het gaet door mensche vleys als door boter darom moetmen sich al wat voorsichtigh quijten: Een ongelukkigen steek is ras gegaen, en als je veyg bent een luys souje voort de keel af bijten, Als je overvallen word wenst dan om ’t wapen, dat staetje heel schoon,                                         Ulrich.
Dat sey Philisooph ook en hy sou een klap krijgen voor sijn koon.
Je toond je voorsichtigheyd, maer laet ons op ons hoey wesen, of se ons eens verrasten,                                         Joris.
Se sullen aen dees toetakeling wel sien dat dit geen kat is om sonder handschoen aen te tasten.
’k Wou dat ikker al aen was, keddaer: soo ’ker den eersten slag niet een hooft af en sla, Soo sal ik doen als dien Romeynssen vent, hoe hiet hy ook?
y.                                         Ulrich.
Mutius Scaevola?
Ik ben wel den ergsten steker niet, maer in ’t houwen vont jer noch soo geen in seven Heeren Landen, Daer ik in grammen moede achter kom, dat maek ik heel te schanden: Darom als ikker aen ben, houdmen niet, maer laet men begaen:                                         Ulrich.
Blijf jy hier aen de voor deur, en ick sal aen de achter deur gaen staen: En komter eenigh onraed soo maekt dat ik aenstonds den alarm magh hooren.
Doe jy, van gelijken achter,want men maekt de koekoeken soo wel van achter als van voren.
Ik sal ’t van achteren wel bewaren, en de voorpost die laet ik op jou staen.
Isser ook wel drolliger vogel in de wereld als eenen ouden jaloeschen haen?
Hier leyd hy nu op schildwacht, en maekt minen als of hy de duyvel wou bannen En hy heeft niet courage genoegh om eenen verstoorde kikvors te vermannen.
Godefroy uyt.
Nu moet ik hem de cap voort vullen en de comoedie voort uyt spelen, qui va la?
Al vriend.
Wat vriend?
Goed vriend.
Niet verder hola sta.
Je selt hier niet passeren, of je seltmen eerst ’t woord in de ooren doen klinken.
’k Weet watje seggen wilt.
Passeerd.
Wilt mijn gesondheyd eens drinken.
Nou leyd onsen ouwen al vast en klappertand in onse nabuers stoep.
Maer om te toonen dat ik vigilant ben salt niet quaad wesen dat ik eens roep.
Alarm.
Wat ist?
O bloed daer quam daer sulken hond geloopen, En naer ik heb konnen of turen, soo is hy in Jan den bakkers pot-huys gekroopen: Had hy nader gekomen ’k sou menen dat ik hem gechargeert sou hebben!
Wat kust de hond sijn neers?
Roepje men om sulke beuselinge?
Wel wat wist ik oft de duyvel of sijn moer was van veers.
Maer en hebje van jou zy tot noch toe geen ander onraed vernomen?
’Ken sout mijn dood vyand niet raeyen dat hy hier tegenwoordig omtrent sou komen.
Hier komen?
als ik gaende ben, soo en hout mijn gramschap geen rooy.
’t Best datter voor haer te verwachten was, was een paer blauw oogen met een dikke neus tot een Oost-indische foy.
Al quam den bitebou selver ’k sou hem wel haest voeten maken, is dat niet wonder!
Ik hoor wel het sou hier lustig hert tegen hert wesen, sey de duyvel, en hy veest tegen den donder.
Avancé, paré, tre in, steek, alonger, retirer:                                         Ulrich.
nimendal.
’t Geschiet maer exercitionis causa.
Wat ik wist niet wat ik hoorden voor geschal.
Ik docht niet anders, of men lagh hier al en vocht als een deel brisende leuwen.
O live man alster der teegh van gat gaet, soo sel je men wel anders hooren schreuwen.
Ga jy weer naer je post toe, en maekt datje die wel bewaert, Je selt flus een geklap van degens hooren of het hele smits gild by een was vergaert, Want ik ben wel half lustigh om eens eene quaeye pry by de kop te vatten.
Darom krijg ik weer werk we sullen malkander in ’t haer sitten kijken als rasende katten.
Niet naerden, qui va la, sta.
Wat volk?
waer heen?
Sacht lacht.
Ik meende datter vremde roovers op de kust quamen, maer ik sag daer na ’t was de ratelwacht.
Wel die sel ons niet misdoen.
Men moet hedendaeghs nimand vertrouwen.
Ik ga weer na achteren, en sooje wat hoort soo wiltmen strax waerschouwen.
Seght jy maer hoe j’et goed vindt, en sooje’t commandeert soo sal geschien.
Wat is narren een drolligh tuygh!
wie heeft sijn leven sulken tiribus gesien?
Key is geen kleyntje t’jouwent, keuning fijn man, je selt niet gek worden inje ouwen dagen.
Het schortje wakker in den grooten tee, broer, daer de boeren den hoed op dragen.
Ik moet alevewel mijn plaisier wat nemen met mijnen gekken heer, En doen den ouwen wibus soo noch wat loopen en trentelen gins en weer.
Baes, baes.
Wat wasset datje dus te roepen porden?
De hanen kreysen datse besukt zijn: wat dunkje sout geen verandering van weer worden?
Wat een scheet in jou en in de hanen haer neus.
’k Machtje bidden niet al te bers Schijt niet meer teffens alsje eten en meughd, soo hebje alle daegh wat vers.
Hebjemen niet belast, als ik wat vernam dat ikje datelijk sou waerschouwen?
Maer ’t is mijn wel, als ’et niet en begeert, ik sel mijn mond wel toe houwen.
Dat ’s geensins de meyningh, men dunkt je holt altijd, of je staet stil.
Roeptmen om geen treuseneus maer om wat deeghs.
Gaet gaet, ’k verstaje wil.
Yget vogel wat hebje eenen slagh wech van de Jutfaesse meulen!
Heb jy je vijf sinnen altemael, soo isser maer twee tuys, en de rest zijn speulen.
Wat duyvel ist?
’k Geloof datter een sterven sal, daer verschoot daer sulken star!
Ik meenden datter de duyvel te villen was: ist anders niet?
wat brost men de nar,                                         Joris.
Ja ja al weer geen deegh?
hoe sal ikketje dan van pas konnen maken?
Ik slaght kakker-bed ik doe mijn best, en noch ben ik te laken.
Ik prijs je vigilantie, maer maekt niet meer van een veest een donderslagh, Of ik sal opje valse alarmen soo licht niet meer komen voor den dagh.
’k Hebt verstaen.
Wat heb jy narren onderje geslacht, ben jy de wijste van alje vrienden?
Den tijd soumen hier wel vervelen, ’ten waer dat ikker eenen moeyen stuyver me verdienen: Maer waer magh Godefroy blijven?
hy maekt sijn voorreden besukt lang.
Ja wel soo hyder niet wat eyeren in en slaet, soo word ick wel half bangh, Dat mijnen ouden sintenel sijn post sal verlaten, en dat hem den tijdt sal vervelen.
Daerom wou ik wel dat hy ’t kort maekten, op dat wy ’t spel met fatsoen mochten uytspelen.
Warom?
Sta segh ik.
Wat schortje?
Je selt hier niet passeren, Of ik salje doen datje onse Juffer deed.
Wat woujemen doen, segje?
Poenjaederen.
Denkt opje wijf en kinder: de luy siender te leelijk uyt alsse dood zijn.
Ie hebt onse Iuffer het haer gegeven, geeftmen nu ook ’t mijn.
Wat meenje, dat ik hier den heelen nacht voor niet van kou wil staen trillen?
Houdaer,’t gaetje wel.
Pakje voort, want den ouwen souje braeyen en villen.
Het verdrietmen hier langer te staen, Darom sou ik van advis wesen, dat we souwen opbreken, en naer huys toe gaen.
Want het word soo laet dat ik geloof, dat het vligen van de Venus uylen nu gedaen is.
Laet ik mijn quartier te Betlehem gaen nemen, en jy achter je wijfs posterianis.
We hebben ons genoegh gequeten: ik sout voor desen avond houden voor gesien, En dat we nu niet hebben konnen aentreffen, kan op een ander tijd gebeuren misschien.
Alsje seght ’t wort laet, ik geloof niet dat ons yet meer sal ontmoeten, Darom kom je laet ons gaen leggen onse hoofden uyt de peerde voeten.
En voorders, seght gelijk ikje geseght heb, soo komt jou seggen over een met ’t mijn.
Dat de gekken geen brood en aten, o bloed, wat sou ’t koren goeye koop zijn.
WAt dunkje wasset nu niet best datj’et voor je man ginkt verswijgen: Ik wist dat wel, dat ikker die parten wel uyt sou krijgen.
Ie moet weten ik heb soo hier soo daer al een goet doffjen op renten staen, En van linnen en wollen soo ben ik naer mijnen doen al heel wel bedaen, Soo dat hy ’t avond of in morgen al vry wat van my sal hebben te verwachten.
Hy most voorwaer wel los wesen, dat hy sulke dingen niet en sou achten.
Maer heeft hyje sedert niet meer moeyelijk gevallen?
O neen, hy moeytmen niet meer.
Ia als hy my nu tegen komt, soo keerd hy ’t hooft eenen anderen wegh.
Ia heer!
Ik bender voorwaer soo bly om, als of men een boer een koey hadt geschonken, Ia ’t is al eveleens als offer eenen steen van mijn hert was gesonken.
Maer wat hebje daer een net stofjen aen!
met verlof, waer hebje dat gekocht?
’t Is een heel sinlijke coluer: hoe veel heeftmen je daer voor in rekeningh gebrocht?
Ik versekerje je hebtet niet te dier, kenj’et met de negen schellingen betuygen.
’t Is daer of daer ontrent, sey de Land-meter.
Ick kocht’et tot Neeltjen Huygen, Een ander souter niet voor hebben, dan moet je weten ik betael met reed geld, En het scheeldje by naer een derde part alsj’er de penningen by neer teld.
Soo doettet, darom wast te wensen datse altemael van sulken natuer waren.
Ia datse altemael soo deden, daer souwer soo veel niet achter uyt varen.
De wereld is kael en beroyd, en noch wil een yder spelen juffrou en Monsjeur.
En alsmen dan komt te sterven, dan gaen de de schuldernaers met het overschot deur.
Is sieder ook al veel die haer als groote cadets weten te houwen, En hebben duysende minder als nimendal ja niet een nagel om haer neers te klouwen.
Ist niet waer!
wat gaen de luy hedendaeghs niet boven haren staet gekleed!
Alle dingen is kostelijk en dier, en ’t moetter alevewel uyt in ’t lang of in ’t breed.
Onse ouders plachten al te seggen dat de pracht van tijd tot tijd vermeerden.
’t Ginkker evenwel soo niet toe doen men de Graf van Holland een paer fluwele mouwen vereerden, Ik sieder somtijds voor by mijn deur gaen, die niet beter weten ofse zijn heel mooy nade nieuw manier, En ondertusschen denk ik en mijns gelijk kinder wat betaelje je uyt lachen dier!
Daer is nu haest alle daegh een nieu mode, dan draegtmen korte en dan weer lange lijven, Dat de luy altemael waren als ik, daer sou maer een mode blijven.
Maer nu hebje haest alle daeg wat nieuws, practiseerter maer ymand een nieu fatsoen, Dat eene gek voor deed, dat willen strax al de anderen na doen, De wereld is even hovaerdigh, niet alleen de meesters maer ook dienst boyen, Siet maer eens hoe datter een deel van die cameniertjes weten op te toyen, Se zijn bestrikt en bequikt ’t spijt de juffers, soo zijn haer de lokjes gekrult, Soo dat je dik niet en weet of je haer voor de meyt of voor de Iuffer nemen sult, Maer ik wilje wel recht uyt seggen, ’k en sou met sulken alle mode goetjen niet konnen leven.
’k Heb daer een ouwe meyt ’t mijnent die ’t al dat opgetoyde gesnor wel sou te rayen geven.
Eer ik ’s morgens opsta soo is ’t huys al aen een kant, en haer werk aen een zy, ’k Sou menen datse wat doen ken!
en daer spintse dan noch wel een goet stukje by.
Se spint een garentjen als een kattoen.
Wacht u van meyssens tot haer Jaren.
Die en hebben de vryers ook soo in ’t hooft niet, maer dat jonge goed denkt niet als om te paren.
Ja als man en vrouw al te bed zijn, en weten niet beter of alles is in stilt, Dan leyt dat weyigh geselschap noch dikwils met de vryers op straet en trilt.
Ik hebber daer een t’mijnent, ’t isser een wat geld het honderd.
Dat men hedendaeghs soo qualijck gedient is, dat heeft men dikmael verwondert.
Maer ’k moettje evenwel mijn garen laten sien: je selt seggen datje in lange geen eelder hebt inje handt gehad.
Besietmen dat garentje eens, souje diergelijken wel weten te halen in de stad?
’t Is niet te verbeteren, heer hoe gelijk en doorgaens ist gesponnen!
Hoe veel ellen salt wel doen meenje, sal’t de negen wel halen konnen,                                         Hildegond.
Daer maekt de wever gissingh op.
Met verlof, van hoe veel is dat vlas?
Het kost mijn vijf schellingh, maer ’t is oprecht Lokerens gewas.
Soo reeje somtijds al wat aen siek wel.
Ja sou mender altemet niet wat by maken Soo soumen, al hadmen al vry wat, daer mettertijd wel uyt geraken.
Darom soo moetmen spelen, nu wat, en dan wat, en dan en voeltmen ook soo niet, En eert jaer ten eynde loopt, soo vintmen dattet al vry wat beschiet.
Je bent voorwaer gelukkigh datje sulken meyt hebt byje woonen.
Sy sou meer met twee gulden doen als een ander met twee kroonen.
S’is op alles even deun, en alsse wat sal koopen soo dingte de luyt t’hemt uyt de neers.
Over den heert te gaen isse sonder weer ga, en winter en somer gaetse te bed sonder keers.
En daer by isse soo helder als een son.
Dats veel, ik hou om mijn dood doch van geen morsebellen.
Daer men van nettigheyd spreekt daer derfik onse Kniertje wel onderstellen.
Maer ik soumen wel verpraten,’t sal best zijn dat ikga, ’t sal gaen worden mijnen tijd.
Ik wensje goeden dagh.
Heer als men aen’t praten is hoe ras is men een half uertjen quijt!
WAt segje nu van mijn Paragon?
je hebt nu gesien, moetjet nu selver niet bekennen?
De vrijsters krijgen noch al eenen vryer, schijnt wel, hoe leelijk datse ook bennen.
Sy was nu maer in haer nachtgoet, maer datjese eens saeght in haer pontificael opgetoyt Te weten met haer spaense cap met kant, en haer neusdoek drie hoogh geplooyt, Wat sal ik seggen?
’t wil van haer gedragen zijn, ja het stater soo net men souse schier stelen.
Dan goede wijn en behoeft geen eyloof krans: Ik laettet jou selver oordelen.
Spreekt nou eens naer jou eygen gevoelen, wat segje nou ist niet een wakkere tas?
Ik weetje niet veel te seggen, maer ’t was goed dat ik niet swanger en was.
Want ik had heel lichtelijk anders een misschienis gekregen.
Vervloekt men niet meer om sulken postuer te sien, want ’ken souder mijn niet toe verlegen Sy isser besiens niet weerd.
Dat segje uyt passie, om datse wat goelijker is als jy.
Ik sie wel daer’s noit soo bekrosen pot, of men vinter noch wel een deksel by.
Maer ylive seghtmen eens waer hebje dese rontom-leelijk doch achterloopen?
Nu alle jok op een stok, dat meenje immers niet sou ik hoopen: Ik weet wel datje wel beter siet, alhoe wel datje die woorden spreekt.
Ik moet bekennen het is de goeilijkste juffer die in haer vel steekt.
S’is soo s’is se magh al me te kerken gaen nevens haer buren.
Men sou wel peterceli in ’t aenzicht zaeyen, je dienter die troni wel wat af te schuren: En noch vat jy dat stael op ’t straet by ’t hooft, dat lijkt voorwaer wel gek of gek stalf.
Wel wat is daer aen gelegen, dat geschiet uyt enkle liefde sey den boer, en hy soenden sijn kalf.
’t Is voorwaer wat liefs, je meugdh die onnutte morsebel wel omvatten, Sy sieter soo lieffelijk uyt als eenen oor-worm, en soo vriendelijk als eenen arm vol katten.
Ik wou dat jese eens hoorden praten, als eene geboren engel soo isse ter tael, Se sou ’t eenen amutie Advocaet genoegh te raeyen geven, en se kan singen als eenen Nachtegael.
’t Is om de waerheyt te seggen wat raers, j’en hebt anders niet qualijk gekosen.
Haer hair kenje niet beter gelijken als by de wijgerd rank, en haer koonen by de roosen: Se heeft een middeltje je souttet met je hand omvatten.
’t Is een heel proper dier!
Hebje wel gesien hoe nau dat se treed?
se sou wel twee schreden doen in een caucier.
Daer by soo heeftse een mondjen als een notemuscaed, se sou pruym konnen seggen sonder spreken.
Se kan wel dreybillen, en sou de straet wel gaende vegen hadse maer een besem in haer neers steken: Ik sie wel elk meynt sijn uyl een valk te zijn, en ider bemint sijn liefke al wasse besnot.
Darom magh men wel seggen elk sot soekt gemeenelijk sijn Marot.
Hy hy de duyvel en is ook soo swart niet al jy hem ook wel afschilderd.
Praet jy watje wilt, ik bender besukt op verchambreet en se heeft mijn sinnen verwilderd.
Ja ik house voor de goelijkste van de heele stad.
Op een luttje naer.
Se stater mijn voor aen.
Dat Paris eens weer prijsen uytdeylden je sout sien dat syder met een sou deur gaen.
Jy houtse voor de schoonste, en ik voor de lelijkste, onse opinien souwen al vry wat verschelen.
Hoor juffer, ’k heb liver soo een alleen, als een goeilijker met mijn velen.
Hebje een uytstekend moy wijf, daer sijnder somtijds al meer dieder sin in hebben als jy.
Dese en salje altijd nimand af soenen ten zy van enkele schelmery.
Al ginghje al eens van huys, je behoefden niet licht ergh te denken.
Datmen een jong van jouluy beyen had, men sou de ouwe met eeren mogen verdrenken.
Souje sulken vuyl-muts aen slaen?
hoe wouje dat noch beklagen daer naer.
Ik weet wel je sout soo ras niet getrout zijn, ofje saet met de hand in ’t haer.
Ist mogelijk dat de liefde de menschen soo seer kan doen dolen!
Je weet niet haer veesten ruyken als misques, en haer water even als violen.
De tanden diese in de mond heeft beschamen het elpen been en ivoor: Maer al preektmen noch soo seer, daer onverstandige toehoorders zijn heeftmen slecht gehoor.
Maer nu recht uytgeseyt, hoe behaeght se je evenwel?
’t Is een goey remedie om de liefde te doen verkoelen: Ie spreekt van mond, se heefter een men souwer een bescheten luer in spoelen.
Daer by heeftse een paer leelijke leepe loopende oogen: en wat de neus belankt, Die kan ik nergens beter by gelijken, als by een kakhuys dat over ’t water hankt,                                             Ioris.
En praetmen soo onverstandigh niet juffer, of wil ikje eens wat seggen?
Als Ionker Godefroy weer t’onsend komt bollen, soo sal ik in de baen gaen leggen,                                         Sybille.
Ie speeld selfs den onverstandighen, want jen wilt de waerheyd niet verstaen.
Over al de waerheydt te seggen, dat brenght somtijds weynigh vriendschap aen.
De schoonheyd moettje weten is een dingh dat veel bestaet in imaginatie, Want dat den eenen lelijk acht, dat sal den anderen achten voor een goede gratie.
Sommige mogen wel een langachtige troni sien, andere hebbense liver rond, Dees houtet met een bruynetje, en die heeft beter behagen in ’t blond.
Elk heeft sijn sin en sijn smaek, hoe veel zijnder die gesuykerde confituren sullen laten blijven En kisen in de plaets cappers, caviaer, ansiovis, en wrange olijven.
De witte Lygustrim bloemen, en sietmen die niet vallen op der aerd, Daer nochtans de swarte besien worden geplukt en bewaert.
Dat dat soo niet en was, hoe soumen het met de sommige maken, Maer de natuer heeft dat soo begeert, om datse altemael aen de man souwen geraken.
Alle dingen heeft sijn reden, en ik heb de mijn warom dat ik dit doe.
Daer is soo fijntes wat kley aen de kloet, en in’t linnen en wullen sitse tot den ooren toe.
Ik hoor wel watter van is, ’t is niet soo seer om het velleken, Datje dese juffer lief hebt, als wel om haer goedtje en om haer gelleken.
Dat doeter altoos geen quaed aen, want om de minne van het smeer, Seyd men voor een gemeen spreek-woord, soo lekt de kat de kandeleer.
Maer by loo ik sou met onse praet mijn aengenomen boodschap wel vergeten.
Monsjeur sal t’avond byje komen, laet hy weten.
Hy heeftje wat te seggen, maer hy moetet jou in ’t oor luysteren naer hy seet, Ie sout de achterpoort aensetten, daer sal hy dan binnen komen dat ’t nimand weet.
Maer ik wilje wel rond uyt seggen wilje noch meer sulken praet praten, Soo sal ikje niet soo langh als een haen een koren slikt samen alleen laten.
Nou nou Joris datter geschiet, dat geschiet maer uyt boertery.
Ie hebt immers in alles gespeurt hoe ik totje genegen sy.
Continueert jy maer in je trouigheyd ’t en selje nemmer berouwen, En heb ik wat geseyd om te lachen, dat moetjemen ten besten houwen.
Ba ist maer om te lachen, haddaer alle questie dood en te niet, Op een vaen dieder meer af vermaend, dewijl het maer uyt korswijl en geschiet.
JE moet weten al isset bed noch soo breed men kander sich wel af rollen.
Ik salje weer niuwe kleeren maeken, ja ik alsjese soo wilt verslensen en versollen.
Ie selt’er wel deur komen al is’t datje beste noppen dus alle daegh niet en draeght: Ie moet weten daer hanght een swijdigh geld aen, al ist dat jyder weynig naer vraegt.
Maer men laet het daer op aen komen, als de kleeren versleten zijn petemuy sal weer ander maken, Dan men sou dat spel wel moe worden, daer is soo licht niet aen te geraken.
Ie siet wel ik ontsietmen schier, eenen goeyen beed te steeken in de mond, Maer ik sou soo veel in een maend niet konnen versparen, als jy in een week verquisten kond.
Mijn live kind je moet weten ’t is alsoo grooten konst gewonnen goed te versparen, Als rijkdommen te versamelen en groote schatten by een te vergaren.
Ie vaer en je moer al hebbense jou wat naergelaten, ’s en brachten geen hondert duysenden by een.
Maer naer een goed spaerder komt een goed verteerder, seydmen in ’t gemeen.
Wat sal ’t al zijn of ikje schier of mergen al eene moeye stuyver met de dood sal ontruymen, Wilje je dus aenstellen soo meugj’et wel alleen op aen strikken, linten en pluymen: Ie souter soo wel een gat deur krijgen al hadje by manier van spreken al’t goed van’t land.
Wat sou men daer dus in hakken?
je diend schier een franse kramer te hebben opje eygen hand.
De vrijsters moetje weten zijn daer niet me te bekoren, met sijn goetje te verspillen, Rechts contrarie, se denken sulken vogel lapten al dat wy hadden wel door de billen.
’t Is een heel moy dingen datmen maer slechts soo van den hoogen boom af haelt, Maer ik selje op een ander tijdt self laten sorgh dragen datj’et betaelt.
Wat helpet, of ikje al veel goeds legh en preek, ’t is soo ras niet gehoort of ’t is vergeten.