floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Die sonder sijn Compas sou zidderen en beeven, En sig niet op uw stroom sou tegens wint begeven, Daer uw afkerigheyt meed op mijn liefde blaest.
Als ick u schoonheyt sie, bevindt ick my verbaest, uyt vrees dat ick niet ligt uw haven sal beseylen, En met mijn flagroe niet, uw gront sal mogen peylen.
De klippen van uw hert voorseggen ongeval Daer schipbreuck door, daer naer, mijn liefde lyden sal.
En ick verlies myn hoop door uw' aenminnigheden.
Maer als ick denck, dat sig een Dogter laet besteden, Die eer heeft in haer lyf, door Vaderlijcken raedt, En dat hy mijn versoeck voortaen niet af en slaet, Gevoel ick nieuwe lust weer in mijn boesem groeyen, En ick verstout my weer om naer u toe te spoeyen, daer ick getrocken werdt door innerlijcke kragt, Of gy de Zeylsteen waert, daer ick mijn heyl van wagt.
Kan die liefkosery nog, juffrouw, u niet smaecken, daer door soo geestig ny sijn min bekent komt maecken?
Hadt men my soo gevryt, ick heb de Ziel wat mals, ick vloog van stonden aen de Minnaer om den hals.
Swyg caetje, sulcke tael gaet uw begrip te boven.
Reynier verstaet sulcx niet, het is maer aen de Hoven, daer Heer Jeronimus heeft, in sijn Jeugt, verkeert, daer men wel leven, en soo swierig spreecken, leert.
Gy hebt ontydig sijn verklaering algebroocken, ten minsten wagt soo lang, tot hy neeft uytgesproocken.
Ick luyster naer het eyndt, mijn antwoort is gereet, soo ras ick van sijn slot den vollen inhout weet.
Ick ben u wel verpligt, dat gy gehoor wilt geeven, het geen uw dienstmaegt segt, daer aen is niet bedreven.
Voor my het hoefde niet dat gy haer hadt bedilt, als gy naer mijn vertoog uw ooren neygen wilt.
Ick de neus wys.
Ick vang dan weder aen, daer ick het heb gelaeten.
Ick hoop uw Vaders keur mijn min sal mogen baeten, en heb u naer 't gebruyck van hem ten egt versogt, hy wil, dat ick door u, sal aen hem sijn verknogt.
Als een gehoorsaem kint sult gy niet tegen streven?
En uw toestemming my daer gunstelijck toe geven?
Sinjeur heeft haest, Juffrouw, en wenst te maecken spoet, hy moet gelaeten sijn, en heeft ontsteecken bloet, gy moet nootsaeckelijck sijn binnekoors verkoelen.
Sy vat sijn handt, reyckt my den arm eens toe, laet ick uw pols eens voelen, ick heb daer kennis van, of die te ras mogt slaen.
Ick raed u, dat gy strax weerom naer huys wilt gaen, Of anders sult gy haest in groote sieckte vallen.
Dat komt hier niet te pas, het is geen tydt van mallen, als men ten huwelijck van vemant wert gevraegt.
My dunckt dat mijn versoeck uw Dienstmaegt niet behaegt.
Tot caetie.
Weest soo partydig niet, gy sult een bruydstuck krygen.
Ick ken uw miltheyt wel, van soetekoeck en vygen.
ERONIMUS, tot Claertje.
Uw wesen is soo diep gesneden in mijn hert, Door het steeck yser van onlydelijcke smert, Dat uw gedaente daer niet weer is uyt te wissen, En dat men het voortaen een kopre plaet sou gissen, Daer het sterckwaeter van uw bitterheydt op etst, En maeckt daer van een prent, die my geduerig kwetst.
Mogt ick, door hymens pers, afbeeltsels daer van drucken?
Of anders van uw boom gewenste vrugten plucken, Die door een sonneschyn van uw versagt gesigt, haer wrangheydt raecken kwyt, en smaeckten naer uw pligt.
Op dees hoogdraeventheyt weet ick nu niet te seggen, ten soogle BLT SPEL.
Ten sy men my de sin daer van eerst uyt wou leggen.
Sintfelten slae de Vent, met al sijn hoofse praet.
Ick wedt dat hy geen woordt daer selver van verstaet.
Men stroyt voor swynen niet nog paerelen nog schatten, het is genoeg, dat ick de sin daer van kan vatten.
De bloemen en de kunst van sijn welspreeckentheydt, gaen boven het bereyck der kennis van een Meydt.
Gy syt te plomp, en hebt vergeefs uw hooft gebroocken.
Het is oock niet voor u, het geen ick heb gesproocken, het is genoeg, dat het uw Juffrouw heeft verstaen.
Beminde, laet u dog bewegen mijn vermaen.
Gy weet niet hoe dat ick mijn Vrouwtje nog sou streelen, een heckespringer sou haer pyn niet beter heelen.
Al sijn mijn hairen grys, mijn hert is echter groen, ick sou het, sonder roem, nog als de beste doen.
Verstaet hem wel, juffrouw, hy meent sijn Neus te snuyten.
Waer of die Rochelaer nog langer op sal stuyten?
Spreeckt van uw kragten niet, stoft eerder op u goet, dat mogt nog altemets verlevden haer gemoet.
Ick sal u Paerelen en diamanten kopen Meer als een burgers Vrouw heeft immer konnen hoopen, Soo dickmael als gy wilt vereeren een nieuw kleet, Van al het moyste stof, dat ick te vinden weet.
Daer sal een koets op staen, wy sullen saeme ryden, In een ronthemeltjen, om opspraeck te vermyden.
Tot uw genoegen, sal ick setten swart in wit, dat ick u laeten sal, al wat ick nu besit.
Ick wil met mijn persoon aen u mijn goet op draegen.
Gy syt te milt, sinjeur, de helft kan haer behaegen.
Geeft elders uw persoon, en haer alleen uw gelt.
Ick mag niet lyden, dat men oude luyden kwelt.
G3v, p. 53 de neuswyk.
Gy moet, om mynentwil het boerten haer vergeven, Dienstboden, door de banck, en weten niet te leven.
Op dat gy, niet te min, soudt wesen onderreght, ick danck u voor het geen gy my hebt voorgelegt.
Bedriegt u selven niet, om u niet op te houwen, verseecker ick u, dat ick noyt met u sal trouwen.
Verwagt, noyt uyt mijn mondt voordeeliger bescheyt.
Met uw verlof ick gae.
Dat is genoeg geseyt.
JERONIMUS, CAETJE, REYNIER.
REYNIER, het lest borende.
Jou Heerschop, hinckt gy niet?
hadt ick my soo gestooten, gelijck gy hebt gedaen, ick voelde wel mijn pooten.
Ick wens u veels gelucks met dese blaeuwe scheen, of heeft de tydt gehaelt t gevoelen uyt uw been?
JONIMUS, tegen sig selven.
Wat hael ick op mijn hals!
men sal my nog begecken.
Daer sijn voor desen op geschildert soo veel plecken, een blaeuwtje min of meer sal men daer op niet sien, de kerfstock is al vol, hy telter meer als tien.
Hy heeft de huyt wat hart, en kan dat niet meer voelen.
Vertreckt, en wilt u leet met een glaswijn afspoelen.
Dat is den besten raedt, die men u geven kan. Soeckt by de Vrouwen niet, u vreugt, maer in de Kan. JERONIMUS.
O spijt, ick souw mijn Hoet schier met mijn Voeten trappen, reynier.
Soo gy wilt in 't gelag een Vaentje laten tappen, van Mol of beste Bier, van Rijnsche of Fransse Wijn, al heb ick wat te doen, ick sal u maecker syn.
Wy sullen op t geluck van t Huwelijck eens veegen.
Heer, om uw lijdsaemheyt, heb ick u lief gekreegen.
Dat ick een Dogter was, ick sloeg de koop u toe.
Wat BLT-sPEL.
Wat is aen Claertje vast, het is een mag're koe.
Een dicke bolle Meyt sal ick u wel beschicken, daer is meer sulcken slag, soo gy daer op wilt micken.
Dit jonge dier is mal, sy weet niet wat het goet, Is in de Werelt nut, wat voordeel dat het doet.
Gaet elders voor een deur u gulde Netten hangen, gy sult daer graeyig Wilt, meer als u lust, in vangen.
Gy raeckt genoeg te paert, maer siet niet al te nauw, by nagt, gelijck men segt, sijn alle Katjes grauw.
JERONIMUS tegen syn selven.
Ick wagt hier te vergeefs, dat hy weerom sou komen, mits ick graeg van Verligt mijn afscheyt hadt genomen, Mijn wedervaeren hem alvorens eens vertelt, En hem berigt gedaen, hoe men my heeft bestelt.
Maer ick verneem hem niet, best sal ick my vertrecken, En laeten dit gespuys niet langer my begecken, ick krijg, hier toe, daer naer genoeg gelegentheyt, En sal bequamer syn, als ick wat heb verbeyt.
Zo moet men handelen verwaende schuddebollen, Die komen voor de deur van jonge Meysjes Frollen.
Het wederkeeren, meen ick, dat hy staecken sal, noch maecken van sijn leedt geen noodeloos geschal.
Sou men voor dese Grijns bewaeren lieve wigten?
Meent dese Sammelaer haer uyt het nest te ligten?
Sijn tuygjen is niet fix, de Maerels syn te vlug, sy laeten sig soo ligt niet vatten door een Plug.
Eer ick dat misverstandt, souw sien gebeuren, soud' ick, uyt raserny, mijn Kap en kovel scheuren.
Hadt gy het dog gehoort, ick heb mijn sieck gelagt, hoe dat ick yder reys hem heb een steek gebragt.
Uw Juffrouw, weet ick wel, nog gy, bent slegte Duyven, sy.
Sy mogen seggen wee, die vallen in uw kluyven, gy zijt een helleveeg, en claertje gants niet mal.
Sy ligte weder op, wanneer ick sloeg den bal.
Sy gaf hem doorgaens hoop, en sprack my telkens tegen, tot dat hy heeft de bof seer onverwagt gekregen, Soo dat u Meester is die Medevryer kwijt, en sy, van dat vervolg, sal namaels syn bevrijdt.
Wat of Sinjeur Verligt sal van den handel seggen?
Mijn Meester wou de saeck met Claertjen overleggen, Wat dat sy verder nu behooren te bestaen, en vraegen haer of sy wel met hem deur wil gaen?
Ick sie niet, sonder dat, dat sy hem sal bekomen, haer Vader, heeft daer op, te vast besluyt genomen, men sou veel eer een gat doorbooren in de Maen, eer dat die harde kwast aen stucken is te slaen.
Dat hy eens heeft gevat, is daer niet uyt te haelen.
Mijn Heer sal, soo dat luckt, uw moeyte wel betaelen, siet dat gy haer, daer toe, kont brengen, door uw raet.
CAETIe 't is best, dat hy, met haer, dat selver overslag.
Laet Eelbloct binnen gaen, ons Vrouw sal hem niet weeren, Mijn Meester is in Stadt, eer hy sal wederkeeren, sal mogelijck dit werck al wesen uytgevoert, waer is uw Heer?
Hier by staet hy naer ons en loert.
Wenckt hem, en segt hem, hoe de saeck hier is gelegen.
REYNIER tot Eelbloet, die uyt de Schermen kijckt.
Mijn Heer, komt herwaerts aen, weest langer niet verlegen.
Het heck is van den Dam, de baen is voor u klaer.
SES, o blyspel SESde tooneel.
EELBLOET, CAETJE, REYNIER.
Er als de Morgenstondt wert hy die leus gewaer, hoe vlytig schiet hy toe met onvermoeide gangen?
Die Maer gevalt hem wel, de vreugt leyt op sijn wangen.
Is binnen geen belet?
De bulleback is uyt, siet dat gy nu terstont de koop met Claertje sluyt.
EELBIOET.
Hout daer, mijn soete Caet, ick heb, al lang geleden, Dit gelt gesogt, voor u, tot mooyheydt te besteden, gaet selver nu te marckt, en koopt iets naer uw sin.
Ick ben aen u verschult de voortgangh van mijn min, als ick geluckigh werdt, sal ick u beter loonen, En van mijn danckbaerheyt gewisser blycken toonen.
Neemt dit op Reeckeningh, het is maer een begin.
Gy moogt by Claertje gaen, haer Vader is niet in.
SÉVENDE TONEEL.
Hoe slaet hy nu soo munt?
het lyckenen wel dromen.
REYNLER.
Verwondert u des niet, sinje wissel is gekomen.
Soo Claertje reysen wil, hy heeft thans in de sack, daer hy voor, allesins, haer schaffen kan gemack.
Die pelgrimaedje hoeft meer als Sint Jacobs schelpen.
CAETIi haer spaerpot onderweeg, sal haer oock konnen helpen, daer in steeckt meenig stuck van gout en silver gelt.
Ick heb het eens gesien, als sy het heeft getelt.
REy edt by google de neus wys.
58 REYNIER.
Ick hoop niet, caetje, dat gy sult dien togt versaecken?
Wy sullen op het padt ons justig vrolijck maecken, sy beyden op een bedt, wy samen in het hoy, indien mijn Meester slegts vervoeren kan sijn proy.
Soo sy het waegen wil, ick sal haer niet verlaeten, maer laet ons hier den tydt niet vrugteloos verpraeten, ick moet daer binne sijn, en acht op alles slaen, gy moet, hier op een hoeck, soo lang op schild wagt staen.
EERSTH TONEEI VERIIGHt, COENRAEDt.
ERLIGt 'k was bly, dat ick u heb tot die Man gevonden.
Wat of hy meent, dat wy geen rekoning, verstondeo?
En verder, als mijn nous, wien sou mijn gesigt?
Ik wert, ten onregt niet genoemt Gootschalk Verligt.
Die my bedriegen wil, coenfatt, moet vroeg op wesen.
Cdenmaet.
Eer dat gy kwaemt, hadt ick, stucks wys, hem al bewesen, dat, op voorgaende Ceel, het al geleden was, ick weedt niet, hoe die Vent dat nu weer Dragt te pas.
Ick hadt het laetste slot, daer toe, by my gesteecken, hy moet sijn boeck, daer op, niet hebben overkeecken.
Ick heb hem overtuygt flus met sijn eygen handt, hy stondt verset, al hy het daer geschreeven vandt, ick sie wel, dat men moet sijn schrift altyt bewaeren.
Sinjeur, gy hadt, van daog, die gang wel konnen spaeren.
Maer dat ick selver doe, daer op vertrouw ick best.
Het is een regte talm, het eerst was als het lest, ick dagt, dat hy my hadt te kwellen voorgenomen, en wist niet, hoe dat ick soud' uyt sijn handen komen.
Met blyspel.
Met veel onnuite praet hielt hy my deurgaens op.
Nu kryg ick aedem weer, faer dat ick sit mijn stop.
Ick heb, met ongeangt, mijn huysgesin verlaeten, men vindt my regtevoort niet veel by s Heeren straeten.
Ick sit, den gantschen dag, te suffen in 't Kantoor.
Is daer nu soo veel werck?
Ick heb een luys in 't oor, mits Eelbloet, by mijn deur, de straet slypt door sijn gangen, hy komt.
soo dickmael niet, om vliegen daer te vangen.
Ick werdt, als ick daer blyf, niet by de neus gevat, ick ben een snoode kat, is hy leep als een rat.
Hy heeft, tot tydtverdryf, mijn Claertien, uyt verkooren, al was hy nog soo gaeuw, dat gat sal hy niet booren.
Hoe scherp sijn beytel is, hy vindt een harde kwast, die steeds is op sijn hoed, en wert niet ligt verrast.
Als hy haer trouwen wou, soudt gy daer tegen wesen?
Ick ken hem, en hy werdt van yder een gepreesen.
Hy siet 'er beter uyt, als Heer Jeronimus, daer van wy, met malkaer, gesproocken hebben flus.
Daer sout gy.
Claertje toe gemackelijck beweegen, soo hy, ter goeder trouw, in haer heeft sin gekreegen.
Hy heeft een Hopmanschap, en is van braef gessagt, ick weet niet, wie dat gy voor haer al beter wagt.
VERLIGHT, syn krygsluy wel gewoon een block aen 't been te binden, sy weten haer gerief wel by de buert, te vinden, sy trouwen op het stroy, maer nimmer inde Kerck, geen winckel maecken sy, beunhaesen is haer werck.
Beloften en haer woordt weegt ligter als haer pluymen Ick sal.
haer jool niet sijn, en ken te wel haer luymen.
Als een onnosel dier haer lusten heeft versaet, Vergeeten sy haer Eedt, soo ras den Trommel flaet.
Sy sijn gewent van 't een op 't ander te vertrecken.
Wat nieuws verheugt het hert, dat kan weer lust verwecken.
Daer, is nog niet bekent, wat elders is geschiet, Sig vast te spyckeren, is haer gewoonte niet.
Ten lesten wort men moe het ongebonde leeven.
Elck soeckt sig eyndelijck eens tot de rust te geeven.
Ick weet wel, dat het lot is van een oudt soldaet, Dat, door sijn byst, hy sig vaeck bekooren laet, en naer dat hy met haer gepopt heeft lange jaeren, dat hy de swackheyt krygt, daer naer met haer te paeren.
Maer Eelbloet is nog jong, sijn onbesaedigtheyt Werdt mogelijck dat loon van het geval bereydt.
Wie weet of hy, hier in gekreegen heeft mishagen, en soeckt den grooten Trouw met Claertje des te waegen?
Genomen, dat sijn min niet over kwam te gaen, dat hy het meende, was sy dan daer beter aen?
Moet voor haer Man, een Vrouw gedueriglijk niet schroomen?
Wanneer sy weet, dat hy moet aende Vyandt koomen?
Dat hy sig geven moet voor de gevaeren bloot, en dat hem trefsen kan een ongeluckig loot?
Schoon dat hy met het hooft niet neervalt inde biesen, hy kan in het gevegt, een arm of been verliesen.
Het sneuvelen is niet, daer sy het meest voor vreest, maer voor een houte stelt, indien men hem geneest.
Of andersints, dat hy moet eene vleugel missen.
Men hoeft geen Tovenaer te wesen om te gissen, Dat die men niet bequaem meer oordeelt tot de strydt, dat daer een Vrouw in 't bedt, oock ongemack van lydt.
Sy kan een Levenden weer voor den Dooden trouwen.
Maer lam of kreupel moet sy de verminckten houwen.
Schoon men hem pryst, dat hy sijn eer wel heeft bewaert, die lof is evenwel de vrouw geen oortje waert.
Sy heeft hem niet getrouwt, om pleyster salf te smeeren, noch google.
Nog hem, als hy begeert, op d'andere syd te keeren, hy komt niet welckom t'huys dus in een bakermat, wanneer hy door de huyt een kogel heeft gehadt.
Het is een quaede kryg, daer alles in moet blyven, wie sou dat handtwerck dan begeeren te bedryven?
De Kryger altemets komt wel gesont weer t'huys, maer naer de Velttogt heeft hy selden munt of kruys.
Syn paerden sijn in 't velt, door ongemack, gesturven, syn legertuyg, door sleet, of kwaede weer bedurven.
Soo ras het voorjaer weer door hooger son genaeckt, moet alles, door de Vrouw, verschaft sijn en hermaeckt.
Hy flickefloyt soo lang, hy soeckt haer te believen, en weet geen ander raedt, sy tragt hem te gerieven, al sou haer Huw'lijx goet daer werden voor verpandt, ten sy haer Vaeders beurs haer bieden wil de handt.
Ick heb geen sin daer in, wilt daer niet meer van spreecken, een vryer van dien aerdt heeft al te veel gebreecken.
Men kan het truggelen, van die luy, niet ontgaen, en sonder Bruytschat neemt Jeronimus haer aen.
Indien sy maer alleen siet op geruste daegen, syn grillen sullen haer, by nagt, niet euvel plaegen, ick wet, schoon hy van goudt een Ledekant haer boodt, dat sy met Eelbloet eer sou slaepen inde goot.
Dit is hier van genoeg, gaet desen brief bestellen, ick wil naer binnen gaen, wilt eerst eens voor my bellen.
COENRAET, belt bart aen.
Dat is genoeg voor eens, men heeft dat wel gehoort, Hebt gy niet af geruckt de trecker van de poort?
VERLIGt, caetje, verbaest uytkomende.
Hoe syt gy soo verbaest?
heb ick u overvallen?
Caetje.
Waer blyft gy dog soo lang?
ick meen in swym te vallen.
Wat is hier dan gebeurt?
Het heeft hier soo gespoockt, soo ras het doncker wiert, hadt ick vuer aen gestoockt, Om, tot ons avontmael, de kost gereet te maecken, wanneer ick, vol van schrick, de deur heb hooren kraecken, die telckens, uyt de klinck, wiert op en toe gedaen.
Al sag ick niet met al, ick hoorde nogtans gaen.
Ick dagt, in het begin, het sullen dieven wesen, men moet, in dat geval, voor alle dingen vreesen.
Ick nam een kaers, en kreeg een branthout van den haert, En ging sien naer uw goet, hoe seer ick was vervaert, maer, als ick nader kwam, begon het soo te raesen, het huys was vol gesteen, mijn ligt wierdt uytgeblaesen.
Ick liep naer Claertje toe, het Meysje was soo bleeck, dat sy ten naesten by, selss aen een geest geleeck.
Ick riep ons Vrouw om hulp, die dorst niet buyten komen, sy hadden allebey mee het gerugt vernomen, en sloot haer kaemerdeur, een yder was ontstelt.
Ick kreeg een weynig moets, wanneer gy hebt gebelt.
Dat spoocken hier of daer sig somtyts openbaeren, kan sijn, maer noyt soo vroeg beginnen sy te waeren.
Haer u er gemeenelijck is naer de middernagt, en naer ick gissen kan, is nu de ldock maer acht.
Het ongelovig volck meent dat dit niet kan wesen, maer, van verschyningen, heb ick soo veel gelesen, Daer van werdt dagelijcks ons nog soo veel vertelt, Dat ick in mijn geloof die faeck heb vast gestelt.
Hoewel, op losse waen, daer veel van werdt gelogen, en dat ylvaerdigen sijn meenigmael bedrogen.
Vrygeesten willen niet gelijck sijn aen 't gemeen, dog ick kom, hier omtrent, met haer niet over een.
Di ogle BLT SPEL.
Die speultjes, seggen sy, sijn uyt de spinnerocken, door oude babbeltoots, al kwylende getrocken, die kinderen in slaep steets wiegen, door die praet.
En wat men verder ralt spruyt uyt het selfde saet.
Sy lochenen, dat men niet vatten kan nog grypen.
Dog alhoewel ick selfs het kwaelijck kan begrypen, soo meen ick, niet te min, dat sulcks wel kan geschien, en liever wil ick dat gelooven, als het sien.
Wat is dat voor een pack, het geen ick u sie draegen?
CAETje, het is mijn eygen goet, gy hoeft dat niet te vraegen, gy moogt het openen, indien gy sulcks begeert, ick blyf hier langer niet, daer Heyntje pick regeert.
Hoe caetje, wort gy mal, wilt gy my soo begeven?
Ick dagt niet, dat gy soudt soo ligt voor spoocken beeven.
Inbeelding mogelijck maeckt uw verstandt beschroomt, gy syt in slaep geraeckt, en hebt het maer gedroomt.
CABTJE.
Wel Meester, meent gy dat mijn ooren koussen waeren?
Of dat een swyns blaes kan met boonen my vervaeren?
Men heeft soo ras geen vaeck, in vroegen avond stondt, soo dat ick my tot rust nogh niet genegen vondt.
DERDE NEEL.
CLAERTje, verlieft, caetje.
CLAERTje, van binnen schnaqumendo.
ick ben om hals.
Hoe komt gy soo geloopen?
Ick meende dat het spoock my wouw het vel af stroopen.
Hebt gy dan iets gesien?
Och jae mijn Broeders geest, die Digitized by google.
Die my verscheenen is, en maeckt my soo bevreest.
Hoe sag hy dog daer uyt, hebt gy hem konnen kennen?
CLAERIje.
Hoe bleeck dat, door de banck, en naer de dooden bennen.
Vondt ick, in sijn gelaet, nog wat gelijckenis, die my verseeckert heeft dat hy het selver is.
Hy hadt sijn wesen, maer vervallen en gebroocken, syn oogen diep in 't hooft.
Heeft hy tot u gesproocken?
ick kon hem niet ontgaen, jae, met een swacke stem, waer heenen dat ick liep, ick vond hem voor my staen.
Wat heeft hy dan gesegt?
Och, dat hy niet kon rusten, Om dat hy hadt gevolgt, voor heen, sijn eyge lusten, Sig niet gedragen hadt, als een gehoorsaem kint, En uw vermaningen geslaegen in de wint.
Neemt hier een voorbeelt van, en betert nog uw leven.
Wilt, naer uw Vaders keur, u tot den Echt begeven.
Al was hy meenigmael wat koppig en wat wilt, hy quam weer tot sijn pligt, als ick hem heb bedilt.
Hy was de kwaetste niet, en nog kan dit hem vroegen, leert hier uyt, naer mijn wil, in alles, u te voegen.
De jeugt weet door de banck, niet wat haer dienstig is, het Vaderlijcke hert soeckt uw behoudenis.
Dit alles, wat gy segt, heeft my sijn schim geraeden, met een holle stem wert gesegt, Wilt claertje, sprack hy voort, sijn wyshevt niet versmaden.
Volgt niet uw eygen hooft, maer doet dat hem behaegt.
Of anders sult gy sijn, daer naemaels, voor geplaegt, Wilt in verboden min, gelooft my, niet volherden.
Vertoond by Google BLT spel.
Het lijckent, dat de luy, daer onder, beter werden.
Als de heitstogten sijn haer, door de doot, berooft, en haer verstandt niet wert door valsche waen verdooft.
Hy sey nog, dat hy wouw u selver komen spreecken, vermits op sijn gemoet nog leggen de gebreecken, daer hy door heeft misdaen, terwyl hy heeft geleeft, En geen vergiffenis, van u, verkreegen heeft.
Hy heeft somtyts, met my, wat vryigheyt genomen, ick hoop niet, dat hy des my sal verschynen komen.
Ick schelt hem alles kwyt, dat hy my heeft gedaen, een Geest klapt altemets meer als men wil verstaen verlief.
Wat my belangt, hy hoeft die moeyte niet te nemen, ick soeck geen tydingen van die kant te verneemen.
Als men gestorven is, is onse kennis uyt, ick schuw haer, alsoo ras de doot haer oogen sluyt.
Indien mijn Soon voortaen my vrientschap wil bewysen, sal hy niet uyt het graf, om mijn belang, verrysen.
Van binne wort geraes genaeckt.
Het schynt dat hy my volgt, my dunckt ick hoor gewag, VERLIGHT, met een bevende stem.
Het koude sweet brack uyt, indien ick hem weer sag.
Ick sal in mijn Vertreck, my by mijn Vrouw verbergen.
Men moet voorsigtig sijn, en het gevaer niet tergen.
CLAERTje, caetje, CLAERTje.
Wel dunckt u niet, dat ick mijn rol heb wel gespeelt?
Met dat hy gaeren hoort, heb ick sijn oor gestreelt.
Indien wy dese vondt nu hadden niet versonnen, hoe sou men uyt de val Eelbloet verlossen konnen?
Wy sijn verrast geweest, de Duycker hael Reynier, dat zy de neus wys.
Dat beest moet droncken sijn in brandewyn of bier, dat hy, van Meesters komst, de leus niet heeft gegeven, toen hy vertrock, men hem hadt voorgeschreven.
Ick dagt, dat hy het was, wanneer daer wiert gebelt, En meende hem het pack, dat gy hadt toegestelt, Te langen, op dat hy, het in de Bolderwagen, Daer gy mee deur sult gaen, voor af sou konnen draegen, daer Joncker Eelbloet ons al van hadt onderreght, als gy malkanderen uw Trouw hebt toegesegt.
Maer als ick Meester sag, dagt ick in d'aerdt te sincken, en het uw Vader was, die men hadt hooren klincken, ick schepte nieuwe moat, en met vrymoedigheyt, eteen, wy, hadden overleyt.
Begon ick, dat u.
..... CLAERTje.
Ick luvsterde van ver, als ick hem hoorde spreecken, ben ick weer, metter vaert, naer mijn Vertreck geweecken, en mijn gemoet verstout, hoe seer het was ontsteit, heb ick in 't momgewaet mijn Vryer toegestelt.
Ick heb hem, van mijn bedt, een laecken omgehangen, en met mijn poeyer quast soo bleeck gemaeckt sijn wangen, Dat hy niet kenbaer is, en naer een Geest gelijckt, op dat, soo men hem siet, men hem bedeest ontwijckt, als hy sijn kans nu siet, sal hy door konnen raecken.
En gy zou in de Maen een gat met hem gaen maecken.
Het deurgaen evenwel staet my soo weynig aen, hoe meer de tydt genaeckt, hoe meer ick wert begaen.
Hoe, juffrouw, sout gy nu daer uyt weer willen scheyden?
Sout gy nog aersselen, en hem vergeefs verbeyden?
Bedenckt het eens te regt, hebt gy het niet belooft?
Wat viesevaesen sijn gesteegen in uw hooft?
Als men gewaepent is, mag men geen sfrydt versaecken.
Indien gy nu verflauwt veragteren uw saecken.
En de gelegentheyt die nu haer gunst aenbiedt, komt, daer nae, niet weerom, soo gy die nu versiet.
CLAER Blyspel.
Mijn Vaders dwing'landy heeft het my doen besluyten, En vrees, dat Eelbloet sou betrapt sijn, in de muyten, maer, nu het onweer oock schynt eenigsints bedaert, werdt ick voor het gevolg van mijn besluyt vervaert.
Soeckt gy Jeronimus dan tot uw Man te nemen?