floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Heugt u niet, hoe gy my hebt van den haert gestooten, En daer naer nog de deur hebt voor de neus geslooten?
Is 't anders niet, hoor hier.
Die vrientschap is niet pluys.
Houdt op een ander tydt uwe koude handen t'huys.
Ick ires vlootsPEL.
Ick wil niet syn gefoolt.
Ick wouw haer maer verwarmen.
toen wat opslag van myn armen.
Jae, daerom kreegt gy LECKER.
Die hadt ick niet gevreest, maer door de Keucketang, deedt gy my, boose Meyt, verdubbelen myn gang.
Men moet u dus somtyts wat goede seden leeren.
Het spyt my, dat ick u niet langer kan ontbeeren.
Laet ons weer werden maets, gedenck ons questy niet.
Hoe komt het dat men hier uw Heer niet meer en siet?
Hy plagt hier alle daeg by Leonoor te komen, en heeden heeft men hem daer nogh niet eens vernomen.
Een vremde Rover is verscheenen op de kust, die heeft hem mogelijck doen overgaen syn lust.
Hy wil niet dat men hem sal tot deckmantel nemen, een ander troetelen, en listiglijck hem flemen.
Wy weten al te wel, wat dat hier is geschiet.
De waege gaet niet regt, wy ruycken lont, Agniet.
Wat sotte klap is dat?
gy schynt met my te gecken.
Sou hylas vryery hem minnenydt verwecken, een vogel die gestaeg van 't een op 't ander vliegt?
Soo merck ick regtevoort, dat hem ligt schyn bedriegt, en dat Heer Constantin t geheugen heeft verlooren Van haer verseeckering, dat hy haer sal bekooren.
Soo meent gy dat myn Heer by haer niet kwaelijck staet?
Laet hem maer syn gerust, en kreunen sig geen praet.
Hy sal haest anders sien, soo ras hy haer sal spreecken.
De waerheyt sal eerlang den bommel uyt doen breecken.
Maer vraeg my verder niet.
't is ligt uyt baetsugt, dat gy met valsche hoop myn Meesters liefde vleydt.
Gy soudt syn milde handt niet gaere willen missen.
Soud' gy beschuldigen van valsheyt myn gewissen?
LECKE.
Het voordeel menigmael maeckt, dat men die vergeet.
Ick breng niet aen den dag, al wat ick daer van weet.
Ick seg u nu niet meer, sult haest anders hooren, soo ras de regte tydt daer toe sal syn gebooren.
Maer het magh regtevoort niet komen in het ligt.
Ey lieve seg het my, hoe syt gy nu soo digt.
Daer gy door uw gesnap my plagt het hooft te breecken.
AONIET.
Dat gy niet swygen kont, is sedert my gebleecken.
Het geen men u vertrouwt, is alsoo wel bewaerd, als 't waeter dat men in een mande heeft vergaert.
Daer komt uw Heer, ick vrees dat hy my sou doen klappen, En doen my het geheym, door gift of gaef, ontsnappen.
Die niet bekoort wil syn, doet best dat hy vertreckt, eer dat hy, tegens danck, geheymenis ontdeckt.
CONSTANTIN, LECXER.
Wat heeft de kaemenier soo spoedig doen verdwynen, toen sy van verte my sag inde straet verschynen?
Sy, die soo menigmael een bootschap heeft gesogt, op hoop, dat sy daer voor een sooytje krygen mogt.
Weet sy dan, dat ick hier niet wellekom sal wesen, zed by Google En BLTSPEL.
En minder goet onthael genieten, als voor desen?
Soo sal het beter syn, dat ick myn opset staeck, eer dat ick van myn leet tot verder kennis raeck.
Haer vlugt beduyt niet goets, wat heeft de Meyt bewogen?
Het is niet dat gy meent, de schyn heeft u bedrogen.
Ick heb haer ondertast, volvoerend uw bevel, syt niet meer ongerust, ons saecken gaen hier wel, CONSTANTIN.
Kan die verseeckering myn achterdogt benemen?
yets, dat ick niet kon vernemen, Daer haeppert nog maer gy liet u te vroeg sien, hadt gy nog wat gewagt, Terwyl ick besig was, ick hadt haer ligt verkragt En dan.
Op volle straet?
Haer spraecklit wil ick seggen, gy most niet averegs myn meening uyt gaen leggen.
Gy weet de grondt dan niet, en brengt nog schyn nog blijek?
Soo haestigh niet.
Agniet is ondoorgrondelijck, sy moet behandelt syn met gelt en goede woorden, Eer dat men van haer tong ontbinden kan de Koorden, En dryven uyt haer sin de spraeckeloose geest 'k hadt kans, indien myn beurs was wel voorsien geweest.
Maer gy versuymt aen my tot voorraet te betrouwen, Dat ick, in tydt en wyl, haer inde handt kan douwen.
Beloften gelden niet, sy dryft daer mee de spot, een gulde sleutel, Heer, is meester van haer slot.
En opent haer de mondt, dan blijckt wat was verholen.
Maer lecker, wis dat niet de kat de kaes bevolen?
Schoon dat ick mildelijck uw diefsack had gevult, ick de WEERHAEN.
Ick weet dat gy terstont het gelt verdrincken sult.
Gy syt een nathals, en sult uyt de Kroeg niet blyven, Soo lang uw binnebeurs voorsien sal syn van schyven.
Het geen dat my belangt, sal haest vergeten syn, door de bekoorlijckheyt van Mol, Taback, en Wyn.
Gy sult uw kittebroers haest in 't gelag verbeyden.
Dat hebt gy wel bedagt, om van geen munt te scheyden.
Ick werdt gewaer, dat gy hups schermen hebt geleert, een steeck die men u brengt, is aenstonts afgeweert.
Maer gy sult door de Meyt dan aen 't vernael niet raecken.
Soo moet de juffer selfs het aen my kenbaer maecken, daerom verschyn ick hier, 'k wil weten af of aen, en heb al lang genoeg in twyffeling gestaen, al dees' onseeckerheyt begint myn hert te kwellen.
Iecker.
Begeert gy dan, myn Heer, dat ick hier aen sal bellen?
Myn hoop is nog soo kleyn, myn vrees daer tegens groot, Om t vonnis uyt te staen, van leven, of van doodt.
Het schynt dat het geval wil dese strick ontknoopen, En helpen u daer uyt.
De deur van t huvs gaet open, en Jusfer Leonoor komt selver voor den dagh, bindt uw gemoet niet in door vrugteloos ontsag.
LEONOOR, CONSTANTIN, lekker van verre.
Hy meent uw boesem vrindt, Heer Hylas, hier t' ontmoeten.
Ick dagt niet, dat gy my met dat verwyt soudt groeten, waer door heb ick van u die spytigheydt verdient?
En by Google BLTSPEL.
En waerom hebt gy hem genoemt myn boesemvriend?
Die vraeg is nodeloos, gy kont dat selfs wel gissen, Soo gy het weten wilt, vraeg het aen uw gewissen.
Hoe meer ick my bedenck, en al myn herssens slyp, hoe minder ick daer van de redenen begryp.
Ick blyf dom, tot dat gy my selfs sult onderregten.
Den eersten Regel is t ontkennen, inde Reghten.
Gy houdt u maer soo slegt, en wilt my niet verstaen, om die geveynsde weg bedrieglijck in te slaen.
Wat dwingt my, dat ick niet sou seggen myn gepeynsen, en dat ick tegens u voortvaeren sou met veynsen?
Wy zijn nog niet verlooft, staet het my nog niet vry, te scheyden, soo t my lust, uyt onse vryery?
Indien dat hylas mogt, my meer als gy, behaegen, waer door werdt ick belet, myn gunst hem op te draegen?
Hebt gy nogh tot myn trouw verkregen eenig regt, en heb ick u myn handt, verwaende, toegesegt?
Wat mensch sou het gedult niet eyndelijck ontloopen, naer de verseeckering, waer door gy my deedt hoopen, Dat uw genegentheydt op my gevallen was, daer ick die nu bevindt soo broos gelijck als glas.
Vergeet gy, dat gy niet geschroomt hebt, te verklaeren, Dat onse herten al met een vereenigt waeren.
Dat ick gelooven mogt, te syn van u bemint, hoe komt het, dat ick u nu dus verandert vint?
Al die verandering is maer in uw gedagten.
Kan ick van uw bescheydt geen beter voorspraeck wagten, Naer al de goetheydt, die gy selfs bekennen moet, Dat u bewesen is, door myn verlieft gemoet?
En google de wEERhaen.
En hadt die niet behoort uw achterdogt te breecken, schoon gy hadt yets gehoort, het geen die kon ontsteecken?
Hoe wel ick nog niet weet, wat u kan syn gemeldt, dat uw vertrouwen heeft dus haetelijck ontstelt.
Wat myn gedrag belangt, gy hebt noyt konnen mercken De minste weyffelingh in woorden nog in wercken.
Al wat ick heb gedaen, al wat ick heb geseyt, dat overtuygt uw hert van onregtvaerdigheydt.
En gy verdient niet meer, dat ick u sou beminnen, kon ick van myn gemoet, die swackheydt overwinnen.
Ick ben wel slegt, dat ick u nog te woort wil staen, Naer al het ongelijck, dat my werdt angedaen.
Naer dat ick u myn min heb durven openbaeren, Die Maegdelijcke schaemt beswaerlijck wil verklaeren Behoort een Minnaer niet, door die bekentenis, Sig te verseeckeren, dat hy geluckig is?
En, door geen valsche schyn, al evenwel te dencken, dat hem kan, by syn Lief, een medestander krencken Gy weet niet wat gewelt een juffers boesem lydt, eer dat sy daer toe komt, dat sy haer min belydt.
En myn verdiensten syn van dese stryt verlooren, terwyl ick niet te min moet uw betigting hooren, en dat ick nauwelijcx kan haelen uyt uw mondt, waer op, van uw verwyt, de klagten syn gegront.
Hoe seer dat uw verstant kan steunen op 't vermoogen Dat het heeft, op het myn, verkregen door uw oogen, geloof ick eghter niet, waer heenen gy het wendt, dat het sal lochenen, dat gy Heer Hylas kent.
Wel waerom wilt gy, dat ick myn gemoet sal schennen, en maecken swaerigheydt de waerheyt te bekennen?
Beken dan oock, dat hy tot uwent vryt.
LEO.
Zed by Google BLTSPEL.
Tot nog toe blijckt het niet, dat gy bedroogen syt.
En dat hy het verbondt met syn Meestres sal sluyten?
Indien het aen my staet, sal ick dat nimmer stuyten.
Terwyl sy beyden syn malkanderens gelijck, is geschickt, van goet geslagt, en rijck.
Is 't mogelijck, dat ick die smaetheyt aen moet hooren, uyt uw troulose mondt, hebt gy de schaemt verlooren, dat gy my seggen durft een saeck van dat gewigt, en sonder dat het bloet u stygt in 't aengesigt.
Dat gy met koele sin, aen my die voor komt draegen, verwaerdigend u niet daer onschult voor te vraegen, als ymant, wiens gemoet in schennis is verhart, Wiens wesen nog gelaet de vroeging maeckt benart.
Gy lagt, en wilt met schimp het ongelijck op hoopen?
Ick heb eens willen sien, waer dat dit heen sou loopen.
Uw buyten spoorigheydt raeckt langer kant nog wal, uw eyge misverstandt verbeeldt uw ongeval.
Gy meende, dat ick van myn selven heb gesproocken, 't is tydt, dat eyndelijck uw dwaeling werdt gebroocken.
Myn suster Isabel betovert hylas hert, die tot een Huwelijck van hem gevreden wert.
Nadien my kenbaer zyn syn wispeltuerigheden, Heb ick van stonden aen dat aen u niet beleden, uyt vrees, of hy daer nog eens weer uyt scheyden mogt, dies heb ick daer ontrent uytvlugten steets gesogt.
Ick heb daer oock uw min eens willen door beproeven.
Geeft het u dan vermaeck, dat gy my kondt bedroeven, gy weet wel, dat gy my hebt aen het hert geraeckt, Wanneer dat hoopeloos myn liefde werdt gemaeckt.
Soo de wEER haen.
52 Soo t langer hadt geduert, gy hadt my sien versmagten.
Gy hadt dat wel verdient, door die verkeerde klagten.
Ick deedt my selfs gewelt, maer ick hadt in myn handt, als het te hoog sou gaen, te heelen uw verstandt.
Vergeeft gy my die schuldt, mag ick genaede winnen, en mag ick u gerust, gelijck voor heen, beminnen?
Die door de liefde feylt, en syn beminde hoont, werdt door de liefde selfs ontschuldigt en verschoont.
Terwyl het u berouwt, wat gy my hebt verweten, neem ick u weerom aen, en sal uw fout vergeten.
Ick weet wel, dat gy het soo kwaelijck niet en meent, maer dat de spyt aen u die woorden heeft geleent.
Hoop op myn goetheydt, en ban vrees uyt uw gedagten.
Daer komt Heer Schalckaert aen, ick wil hem niet verwagten.
SCHALCKAERT, CONSTANTIN.
Teer Schalckaert goeden dag, hoe syt gy soo verheugt, komt u van uw Meestres die kitteling van vreugdt?
Hoe laet sig Isabel geseggen en regeeren?
Die sorg beslaet my niet, nog raeckt myn koude kleeren.
CONSIANTIN.
Ick speur aen uw beschevt, dat gy verandert syt.
Ick soeck maer tyd verdryf, dat de gewoonte slyt.
Is uw genegentheydt verdweenen en geweecken?
Gy plagt van haer persoon eerbiediger te spreecken.
De liefde gaf aen my voor haer toen meer ontsag.
Nu scheelt syl my niet meer, of ick haer nimmer sag.
Al die lieflaffery begon my te verdrieten.
Hebt gy dan geen gemoet om haer dus op te schieten?
Daer gy niet lang geleen haer soo bekoorlijck vondt, dat gy, door swart in 't wit, u selfs aen haer verbondt?
Dat schrift heeft sy niet meer, het is weer in myn handen, Ick sal tot seeckerhevt, het scheuren of verbranden.
En dus vernietigen de dwaesheyt van myn pen, nu weet gy de waerom, dat ick soo vrolijck ben.
Terwyl gy dat bekent, staet het my vry te vraegen, of gy malkanderen hebt onderling ontslagen?
Of door wat middelen, gy daer syt aengeraeckt?
Ick bid u dat gy my dat verder kenbaer maeckt.
Ick heb een Cabinet, dat sy hadt, fraey gevonden, Aen Isabel vereert, maer eer t haer wierdt gesonden, Hadt ick den Ambagtsman, die t my verkoft, belast, Dat hy twee sneutelen sou maecken, tot die Kast.
Den eenen hielt ick selfs.
De gift was nauw genooten, of sy heeft strax daer in haer beste goet geslooten, en onder anderen heeft sy daer in geleyt.
De trouwbeloften, in myn tegenwoordigheydt.
Die heb ick, naderhandt, daer weerom uytgenomen, Soo ras als my de Meyt liet op de Kaemer komen, en onderwyl ick daer de Juffer heb gewagt, heb ick behendiglijck die loose streeck volbragt.
Een braeve daedt voorwaer wilt u des niet beroemen, Dat men een boeve stuck naer d'eyge naem sal noemen.
Die syn alleenelijck geluckig inde min, En krygen aldereerst de saecken naer haer sin.
Een de wEERHAen.
Een trouwen harder, die wil reyne liefde spinnen, sal selden veel genugt, maer dickmaels hartzeer winnen.
Men werdt malkand'ren moe door lange vryery, en Venus Heyligdom bestaet door guytery.
CONSTANTIN Ick schaem my, dat ick u hoor dat gevoelen melden.
Vreest gy niet, dat men u sal voor een ligtmis schelden.
Al wat men seggen kan, myn vriendt, en scheelt my niet, als ick al evenwel lust en vermaeck geniet.
Meent gy, dat Isabel oock veel om u sal treuren?
Gy sult van haere kant wat anders sien gebeuren.
Heer hylas sal haer haest verkrygen tot syn Vrouw.
Ick wensch hem veel geluck met syn aenstaende Trouw.
En op dat hy daer weer niet denck om uyt te scheyden, sal ick, nadien hy komt, hem hier met u verbeyden.
Laet ons, wat ons belangt, hem daer toe setten aen, En 't hellende gemoet daer toe doen overslaen.
HYLAS, SCHALCKAERT, CONSTANTIN.
SCHALCKAERT tot Constantin.
Is 't waer het geen gy segt?
Sal ick dat moeten lyden, en my myn Isabel door hylas sien ontvryden?
Soo werdt ick hoopeloos.
O wrange spyt, o rouw, sal hy dat schoone mensch verkrygen tot syn Vrouw, is hy, door syn planeet, tot dat geluck gebooren!
Tot hylas.
Wy spraeken daer van u. hylas.
Dat heb ick konnen hooren.
Ontstel u nog soo niet.
Al is 't op goede voet, ick wagt hier naer myn Oom, die 't eerst, versoecken moet.
SCHALC Digitized by google BLYSPEL.
Is dat de schoonen troost, die gy begost te geven?
Ick merck dat gy de spot hebt met myn leet gedreven.
Heer Schalckaert, neem gedult, krop in uw ongenugt, want gy vergroot syn vreugt, terwyl gy klaegt en sugt.
Hy moet dat min aen my, dan aen syn selven wyten, Dat komt er van, wanneer men draelt om toe te byten.
Die maer moes jancken wil, en 't ernstig niet en vraegt, moet niet verwondert syn, dat ick haer heb behaegt.
'k wil myn verdiensten niet by d'uwe vergelijcken, ick weet, als meerder komt, dat minder dan moet wycken, en hadt myn pogingen al over lang gestaeckt, was uw vryadie my wat eer bekent gemaeckt.
Gy syt te nederig, om u dus te verachten, ick sal dat van 't geluck, niet myn verdiensten, wagten.
Daer hadt gy mogelijck my door voorby gegaen, maer de Fortuyn is blint, die heeft my bygestaen.
Die sy het meeste gunt, die doet sy best beklyven.
Wy moeten evenwel nog goede vrienden blyven, En naer dat eyndelijck uw wensch sal syn vervult, vertrouw ick, dat gy my niet weygeren dan sult, dat ick gemeensaemlijck tot uwent mag verkeeren.
Uw tegenwoordigheyt, sal ons altyt vereeren.
SCHALCKAÉRt.
Wy sullen d'avonden doorbrengen met genugt, en ons verlustigen door d'een of d'andre klugt.
Uw Vrouw sal nevens ons wel willen sig vermaecken.
Die sal geen breeck spelsyn, nog tydt verdryf versaecken, ick ken haer vrolijckheyt en haer meegaenden aert.
Haer, oogle 55, de wEERHAen.
Haer man sal meester syn, gy moet niet syn vervaert, dat sy niet vriendelijck uw Mackers sal ontfangen, en als een boose Griet, de lip sal laeten hangen.
Het is de goetheydt selfs, indien gy met haer paert, sult gy des Hemels vreugt genieten, op der aert.
Al die getuygenis bevestigt myn gedagten, En doet my, des te meer, naer haer besitting tragten.
Ick soeck gevoeglijckheydt, een suermuyl dient my niet, die baert maer huyskraeckeel en dagelijx verdriet.
Daer komt Heer Waermondt aen, wy willen niet beletten, door langer onderhoudt, uw Huwlijck voort te setten.
Waermond, hylas.
'k ben schier ademloos, op dat ick weten mogt, waarom, dat gy my hebt, met soo veel haest, gesogt.
Hebt gy, door het gerugt, op Beurs of Dam vernomen, dat eenig ongeluck ons over is gekomen?
Door dien het ons weer heeft een rijck geladen Schip, met al de Koopmanschap doen stranden op een Klip.
Of dat een schuldenaer is uit de Stadt geweecken?
Neen Oom, ick kwam u niet van kwaede tyding spreecken, het is een goede maer, die myn alleenlijck raeckt.
Ick heb by myn Meestres myn saecken klaer gemaeckt.
Vrouw Sorghart staet het toe, dat ick my mag verbinden Met de gewenste handt, soo gy het goet wilt vinden, En toont, door uw versoeck, dat gy het oock begeert.
Dies bidt ick, dat gy dog, uw gangen derwaerts keert, Om haer behoorelijck haer Dogter af te vraegen, En myn gelegentheydt de Moeder voor te draegen.
Ick go BLTSPEL.
Ick hoop dat gy, voor my, die moeyte nemen sult, En sal voor desen dienst u blyven seer verschuldt.
Seg eerst, of Leonoor u heeft haer woordt gegeven?
Heeft uw geheugenis alreets een krack gekregen?
Vergetendt, dat ick u heb Isabel gemeidt?
hebt gy Leonoor aen my niet voorgestelt?
Daer uw verklaering is soo weynig tyts geleden, Heeft wispeltuerigheyt soo ras u sin bestreden?
Soo sal het beter syn, te stremmen dat beraet, op dat gy my, daer naer, niet inde pekel laet.
Gy suft nog immers niet, dat wil ick niet vertrouwen.
Is 't mogelijck, dat gy soo kwaelijck hebt onthouwen, wat dat ick, daer ontrent, u laestmael hebt gesegt?
Gy moet het werden wys, bedenck u maer te regt.
Sou my dat ongelijck geschieden door de Jaeren, dat myn geheugenis een saeck niet kan bewaeren?
Wat komt den ouderdom met veel gebreecken aen, laet ick u meening dan ter degen nu verstaen.
Het is met Isabel dat gy versoeckt te paeren?
En sult volstandig syn, om daer mee voort te vaeren?
Daer op geef ick myn woord.
WAREMONdt.
Bedenck vry wat gy doet, soo gy my stelt te leur, ontmaeck ick u myn goet.
Op die verseeckering sal ick naer binne treden, En daer verklaeren, wat gy van my hebt gebeden.
Ick gae naer huys en sal afwagten uw bescheyt.
Dat heb ick evenwel den ouden Man ontleyt.
H vyf ed by google de wEERhaen.
Et duert hier byster lang, sal men daer binne sluyten, Of sal het Huwelijck aen de Voorwaerde stuyten?
Kan men sig niet verstaen, verk laer het dan Agniet, ick ben op kondschap uyt, is het spit aen of niet?
Verwonder u des niet, in t paeren vande rijcken, is men t soo ligt niet eens, als onder ons gelijcken.
Wy seggen, wilt gy my tot Man, ick u tot Wyf, en hebben anders niet te geven als ons lyf.
Wy van bekommering ontrent den ongebooren.
Ick heb staen luysteren om alles aen te hooren.
Maer onder haer, eer dat de pen raeckt aen de gang, Heeft yder, aen syn kant, veel noten op syn sang.
Hy soeckt het nae b'mol, sy nae b' duer te singen.
Om, voor d'aenstaende Bruydt, wat meerder te bedingen, Daer hy dan voor syn Neef wat tegen heeft gevraegt, het geen dat gierig Wyf maer tamelijck behaegt.
Sy seyt, een weduwvrouw en kan soo veel niet geven.
Hy weer, de Jonge Luy die moeten konnen leven.
En elck staet op syn stuck, hoe wel het hylas raeckt, dies heeft men daer ontrent veel waeter vuyl gemaeckt.
Naer dat men eyndelijck sig daer in heeft verdraegen, was men nog niet gerust, maer men begon te vraegen, Wat onderhout de Weeuw uyt d'inkomst trecken sou, Indien den Hemel haer toesenden mogt dien rouw, En dat den Echten bandt wierdt, doorde doot, verbroocken.
Hoe sorgen sy soo ver?
heeft men dan niet besproocken, wat goog blyspel.
Wat trooster dat de plaets van de overlede Man, door syn gedienstigheydt, by nagt, vervullen kan?
Om in het Sterrefhuys de Spoocken te verjaegen, soo de Nagtmerry kwam het eensaem bedt te plaegen?
Want een bedroefde Vrouw werdt ligtelijck vervaert, als sy verloren heeft, die haer voor vrees bewaert.
Agniet hebt gy daer nog geen voorsorg opgenomen, Indien dat ongeluck aen u mogt overkomen?
Dagt ick niet, dat ick haest weer kwacken hooren sou, En dat de geck eer lang sou springen uyt de mouw?
Kan ick dan nimmermeer eens ernstig met u spreeken?
Of sal ick myn verhael ten halven laten steecken, het beste van de saeck hebt gy nog niet gehoort.
Ick sal dan staetig syn, gae met uw reden voort.
Om Isabel daer naer van schaede te bevryden, Indien de Man verlies van middelen mogt lyden, het sy door ongeval, of anders door bankroet, sloot men gemeenschap uyt, en elck blyft by syn goet.
En men sal aen de Bruydt veel grooter kwytting langen, als men tot Huwlijcxgift, by d'uytset, heeft ontfangen.
Het geen sy naderhandt daer uyt voortrecken moet, Indien een Schuldenaer den Boedel twist aendoet.
Weet men malkanderen soodanig uyt te strijcken, En door een anders goet sig selven te verrijcken!
Bekommer u des niet, gy, nog uw bedgenoot, al brack de gansche Stadt, en hebt daer voor geen noot.
Dat s waer, maer boven dat, sal ick daer wel voor sorgen, Dat men myn arremoe my nimmer af sal borgen.
Soo ras my, door myn Heer, myn huer werdt aengetelt, koop.
Koop ick tot seeckerheyt, lyfrenten voor het gelt.
Het geen dat daer van komt, sal niemant lust toe krygen, ick sal daer voorts van swygen.
Maer kreeg den ouden Man ten lesten geen besluyt?
Wierdt men de koop niet eens?
Is Isabel de bruydt?
Dat weet ick niet, ick wouw geen moeyte verder nemen, Om meer te luysteren naer haer langwylig temen.
Ick hadt deselfde saeck al driemael aengehoort, en 't laeste, niet te min, was als het eerste woort.
Indien ick vast bescheyt kon uyt uw reden trecken, soud' ick den Ypocras ten eersten laeten lecken.
Ick sal een fles twee drie kaboxen voor uw deel, mits dat gy my dan oock laet proeven van 't kandeel, als juffer Isabel in 't Kinder bedt sal leggen.
Wat of de malle geck nog langer niet sal seggen?
Men sluyt pas Huwelijck en hy denckt om de kraem.
Dat sou geen wonder syn, sy schynt daer toe bek waem, en gy soudt, eer gy 't meent, dat konnen sien gebeuren.
Myn suster wast voor haer, die kan t aen t linde speuren.
Maer dat is onder ons, schoon ick de Vaer niet weet sou Schalckaert, niet te min, wel mogen staen voor Peet.
Wat segt gy, vagebondt?
die laster is geloogen, 'k sal met myn naegelen 't ligt haelen uyt uw oogen, Soo gy daer meer van rept.
Myn juffer is nog Maegt, Soo wel als ick mag syn, wy hebben t noyt gewaegt, en voor haer eerbaerheydt wil ick wel borrig blyven.
Hebt gy dan bygewoont geduerig haer bedryven?
Weet gy niet, dat een Man, die seve Jaeren lang, syn Dogter hadt getorst, was voor haer Maegdom bang, om BLTSPEL.
Om dat hy haer maer eens hadt van syn rug gelaeten.
En wou haer borg niet syn, hoe meugt gy dan soo praeten?
Spreeck van u selven Meyt, gy kent best uw gemoet, en nog is t kwaet genoeg, dat gy t gelooven doet.... agniet.
Denck van my wat gy wilt, maer soo gy nog laet hooren, en komt het my ter ooren, Kont gy verseeckert syn, dat ons verbintenis, Die gy verkregen hebt, dan weer gebroocken is.
Wat drygement is dat!
ick sal wel wyser wesen, soo gy selfs swygen kont, moet gy voor my niet vreesen.
Gy weet het immers wel, dat ick geen klapper ben, En dat ick ons belang en voordeel beter ken.
Daer komt uw Meester aen, ick moet naer binne keeren, ons Volck sou ligtelijck yets van myn dienst begeeren.
Onthoow wat ick u seg, wy werden noyt verknogt, Soo gy de minste stof hem geeft tot achterdogt.
Hy las, hans.
Ie dat het heeft gesegt, hy heeft het niet geloogen, dat men t gevaer niet kent, dan als men t heeft voor oogen.
Myn wanckelend' gemoet werdt dat te regt gewaer, nu dat ten naesten by myn Huwelijck is klaer.
Ick voel opbortelen in sinnen en gedagten, al de wanheblijckheydt, die daer in is te wagten.
Een Vrouw, die nu behaegt, werdt een verlepte sloor, de jaeren gaen, eerlang, met haer bekooring door.
En soo de Man syn brandt eens buytens huys wil blussen, hy vindt, in t Ledekant, een duyvelin op t kussen.
Die vol van ongeduldt hem een gardynmis leest.
En tussen post en mol, hem havent dat hy vreest.
Soo ras de nagt vrdwynt, en hy begint te geeuwen, Hoort hy, by syn vertreck, de stoute Kinders schreeuwen, die huylen in haer bedt, de tydt die valt baer lang, En wecken t Huysgesin met dese morge sang.
Indien hy wat te laet is s avons uytgebleven, En vrolijck is geweest, werdt hy door t Wyf bekeven, als of hy door de Trouw syn vryheydt hadt vetkogt, En dat hy, sonder haer, sig niet vermaecken mogt.
Dan komt de Schoonmoer nog haer Swager wat bedillen, uyt vrees, of hy begon het goetje te verspillen, en soo hy soeckt t'ontgaen dat knagend onverstandt, Dient hy sig in het huys te placken aen de wandt.