floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Geyle lusten tegen strijen, Schuwt die Minnaers, die om min, Meerder als uyt liefde vrijen; Wil ô ionge Maegden mijen, Minne strikken, Minnaers reên, Minnaers smeken en gebeên; Schuwt in 't vrijen, 't minne zoet, Buyten zuyker, binnen roet.
Ionge Maegden teere dieren, Lieffelijk, en zoet geslacht; Leer, ey leer!
dijn eygen kracht, Wel gebruyken en bestieren.
Hier in is uw kracht gelegen, Dat gy door een schoon gelaet, Door een vriendelijke praet, Herten kund tot min bewegen.
Ia, alleenig door een vonkjen, Trekt gy herten, ziel, en zin, Tot de lusten van de min, Als het oog ontsluypt een lonkjen.
't Recht gebruyk in deze dingen, Hangt alleen aen deze zaek, Dat gy u in mins vermaek, Kund bestieren, en bedwingen.
426 Stem: Gy lodderlijke Nymphje.
VAn waer komt Phyllis die voôgdy, Dat zy mach heerschen over my?
Wie heeft haer macht gegeven, Dat zy my dwingt te leven?
Te leven na haer wil en zin: Die heerschappy gaf haer de min; De min heeft dat vermogen, Gegeven aan haer oogen.
III Haer oogjes hebben zoo veel kracht, Haer lieve lonkjes zulke macht, Dat ik mijn heele leven, Aen haer moet over geven.
De pijltjes die Cupido sciet, En quetsen zoo het herte niet, Als wel de lieve stralen, Die uyt haer oogjes dalen.
V. Geen Zonne strael zoo heet van schijn, Als wel haer lieve oogjens zijn; k Zeg oogjens die van binnen, My branden doen in't minnen.
't Is Venus die ik Phillis hiet; Want Phillis heeft die krachten niet, Dat zy my door haer oogen, Heeft ziel en hert onttoogen.
Dat vermogen,, hebben oogen; Dat zy zinnen,, kunnen winnen, Dat zy herten,, kunnen smerten, En gedachten,, doen verkrachten, Dat zy't leven,, quelling geven.
En kunnen wederom al 't voorverhaelde lijen Verzoeten met een wenk, en met een lonk verblijen.
Stem: De Mey, de Mey, Koel, &c. MYn hertje brand van zoete min, Door innerlijke hette; Ach!
mocht ik na mijn hert en zin, Mijn trouwe liefde zette?
Ia stond het vryen my zoo vry, Zoo vrygelijk de knapen; Mijn Herder zouw haest aen mijn zy, Oft in mijn armen slapen.
De schaemte stelt te strikten wet, Aen teere Maeg de zinnen; O minne!
die een Maegdbelet, Dat zy niet mach beminnen.
Beminnen wel, maer eerder niet, Als zy bemind zal wesen; O zoete min!
wat is't verdriet, Als min de schaemt moet vreezen?
V. Wat is't een quelling voor een Maegd, En innerlijk beswaren; Dat zy een vryer liefde draegt, En mach't niet openbaren.
Verswijgt zy dan haer minne brand, Zy moet tot asch verteeren; En zoo zy klaegd het is haer schand, De Vryer te begeeren.
't Zy hoe men't maekt 't is beyde quaed, Doch!
't alderbest van allen, Is, dat een vryster niet en laet, Het hert op vryers vallen.
En niet en mind voor dat zy word, Tot minnen eerst verkooren; Zoo doet de min haer niet te kort, Noch d' eer word niet verlooren.
427 Stem: Si vous ne voulez me.
SOo veele zoetheyd kan een By, Niet uyt de zoetste bloempjes zuygen, Als gy zult getuygen, Zoete minnery; Als liefde zal mins lusjes voên, En echte liefd de minnens offer doen, Gedrukt aen lipjes rood, In Maegdelijke schoot.
Daer zuyverheyd door echte wet, Geheyligt aen het echtevrouwen, 't Zuyver zal behouwen, Reyn en onbesmet; En daer twee Liefjens, door de min, In liefde zullen zijn van eene zin, Geliefd-koost en gevleyd, Van minnens zoetigheyd.
Daer liefde van natuur, Zich vind omhelst in lieve narmen, Om zich te verwarmen, In het minne vuur; En daer de graegt van minne lust, Tot dus lang niet gepleegt, nu word geblust, Als eerelijk en vry, In minnens lekkerny, IV.
Heer Bruydegom, en Bruyd, Nu zal u Venus Roosjes brengen, Cierlijk door-mengen, Met een geurig kruyd, Om dat te stroyen op het Bed, Bruydegom, en Bruyd; u tot een wet, Dat u we minnery, Volgeur van deugden zy.
Stem: Engelsche Klokkendans.
IK ben gedwongen, Door zoete min, te voeren liefdens strijd; Ach Venus longen, Maekt doch mijn zin, die zotte zoetheyd quije, Ik ly, ick stry in liefdens ongeneugt, Mijn lijen is mijn vreugd, Door schoonheyd van uw Ieugd, Die gy in uw Ziele draegd, Ly en stry ik schoone Maegd, Om u die 't al vermeugt.
Twee vyandinnen, Van groote kracht, bestrijden my voor eerst; De een is minne, Wiens zoete macht, my plaegt op 't alderzeerst; Een vonk, een lonk, de tweed is die my queld, Door minnelijk geweld; Noch voel ik my ontstelt, Door de pijltjes waer meêgy, Voerd uw lieve heerschappy, Die my mijn hert beknelt.
Dat zijn uw oogjes, Wiens lonkjes gy, als pijltjes in de vlucht, Door minne-boogjes, Vytschiet op my, met vruchtelooze vrucht; Gyraekt, en maekt my uwe slaef, Godin; Gy voed en weygert min, Dies strijd ik met mijn zin; Vrees zeyd neen, de hoop zeydja, Liefde liefd op uw genâ, Deugd-lievende Godin.
De vyand die my plaegd, Is af-keer van een Maegd; Die trouwheyd, liefd en minne, Noch hoopen te verwinnen.
428 Stemme: Fortuyn eylaes!
bedroeft.
liefde-looze Maegd, wiens geest tot slapen strekt, Nu dat de bruyne nacht het Aerdrijk overdekt; Nu 't pluymig bed, gespreyd, zijn Jufvrouw wil ontfaen, Kom ik hier voor uw deur, en voor uw venster staen.
Vw minnelooze Ziel, gevoelt geen Liefdens brand; De straeltjes die de Maen schiet op uw Ledikant, Getuygen my, eylaes!
uw geesje zonder lust, Vw hertje zonder min, mijn Zielije zonderrust.
O rustelooze Ziel!
ô Ziel vol zoete min!
Hoejookt, en haekt gy na de gunst van die Godin; Die leyder, die Godin, die zonder minne leeft, Die 't lichaem, 't bed alleen, en niet haer Minnaer geeft.
Het tintelende licht van d' held're Mane schijn, Bewijst hoe gunstig zy my wil in't minnen zijn, Ik zie, maer meld doch niet, ach Venus!
wat ik doe; Daer zijgt zy neêr in 't Bed, en dekt haer Borsjes toe.
wat doch?
haer blanke Borsjes rond, Daer zien ik, wat noch meer?
haer rood korale mond, Die zien ik door een spleet, van het geborsten glas, Ach!
dat ik dezen acht by haer gebannen was.
429 Maer 't derven doet mijn hert nu wenschen om de dood, Oft met een bly onthael te rusten in uw schoot; Vw schoot, die al mijn vreugd beslooten heeft, Jufvrouw, Indien ik mocht, denkt vry hoe garen dat ik zou.
Liefdens-stryd.
Stem: Vaert wel Schepters, &c. HIer koom ik voor uw deur, Goddin, door hoop gedreven, Nu dat de stille nacht de bruyne Aerdbedekt; Nu dat een yder zich tot rusten gaet begeven, Begeef ik mijn ter plaets daer mijn uw schoonheyd trekt.
Waekt op, Goddin, waekt op, ey!
staekt uw sluym'rig slapen; Ontsluyt den Hemel, daer uw oogjes binnen zijn; Vw oogjes, die, eylaes!
tot quelling zijn geschapen, Geschapen tot verdriet, voor niemant dan voor mijn, Waer meed heb ik verdiend de strafheyd en de plagen, Die ik, Goddin, door uw afkeerigheyd geniet?
Hoe lastig valt het mijn, dat gy na uw behagen, Een Pijl van strafheyd in mijn teere boezem schiet.
Doet op, Jufvrouw, doet op de vensters van uw oogen; Goddin, ey!
kijk eens uyt, ziet wie hier buyten staet.
Ontfonkt uw koele borst dan gantsch door geen medoogen, Dat ik dus eenig hier ga doolen achter straet.
Ga waren voor uw deur met klachtige gebeden, Waer ik de steenen meed be weege tot geween; Die sprakeloos, Eylaes!
getuygen de droefheden, Die ik om u wen 't wil tot dus lang hebt geleên.
Hoe menigmael, Goddin, heb ik wel voorgenomen, Te knielen voor de Godheyd van uw oogen glans; Maer ach!
zoo dra ik zie een ander by uw komen, Zoo gaen ik deur, en denk; hier is voor mijn geen kans.
Hoe menig reys zien ik u lieffelijk lief koozen, Als ik verby uw deur by avond, Lief, kom gaen; Het bloedstijgt my na 't hooft, en doet my schaemrood bloozen, Als ik u zien omhelst, vaek by een anderstaen.
Zoo gaen ik hoopeloos mijn ongeluk beweenen, Alwaer 't vertrouwen mijn, door reên, te vreden steld; Dat u God, ô Goddin!
wil waerdiger verleenen, Tot meerder droefheyd van, mijn, al te droeven Held, 430 Geveynsde Minne-vruchten, Stem: Ik ly in 't herte pjin, &c. O Min!
hoe treurig kan zich vaek, Een Minnaer dragen; Hoe droevig klagen, Dat hy nocht lust nocht geen vermaek, Maer droevig knagen, Lijd door liefds plagen; Hoe zeer hy weend,, niet meend, Zijn droevig strijen; Schoon hy droevig treurd en peynst, 't Is alles maer geveynst, Door schijn van lijen.
O tong!
die in den Minnaer klaegd, Dat hy van binnen, Door brand der minnen, Verlieft is op een longe Maegd; Wiens swakke zinnen, Licht zijn te winnen; Maer als de mond,, de grond, Van haer gepeynsen, Door zijn ontrouwheyd heeft verspiet, Wil hy haer liefde niet, Gerooft door 't veynzen.
Wat teeld die valsche minne doch, Als droeve vruchten, Van Maegde zuchten?
wiens valscheyd en bedrog, Men noyt beduchten, Als door het vluchten; Wiens min gelooft,, berooft Het Maegden herte, Dat in al te droeven pijn; In plaets van vrolijk zijn, Proeft liefdens smerte.
Wat kan 'er meer verdriet oft pijn, Wat kan 'er grooter quelling zijn, Als dat men door geveynsde Min, In schijn van een oprechten zin, 't Zy hier ost daer de vrijer speeld, Een jonge Maegd het herte steeld; Wat is 'er zeg ik meer verdriet, Als zy dan wil, maer hy haer niet.
Dianaes Minne-zuchten, over 't verlies van haer kuyscheyd.
Stemme: Ach blinde Bengel.
brakke regen,, droeve traenens vliet, Mocht gy bewegen,, d' oorzaek van 't verdriet!
Hem, die na zijn geswooren trouwe, op Eed, nocht eere past, Maer smoort mijn hertjen onder deze last.
Hoe kund gy vluchten,, trouweloos van mijn?
Daer duyzend zuchten,, als getuygen zijn; Dat ik op Eed van trouwe liefde, uw mins gebruyk toe liet, O valsche minne!
Wat teeld gy verdriet.
Van lust bestreden,, van de min verheert, Zijn deze leden,, door een Prins onteert; Mijn Maegde-bloempjen is verwellikt, bezoetelt mijne schoot; O Princen minne!
gy brocht my in nood.
O minne-lusjes!
door mijn wil geboet, Had ik met kusjes,, nimmer uw gevoed, En Princen geylheyd niet geleden; zoo waer ik vry van smert, Daer nu de minne pijnigt ziel, en hert.
O droeve zinne!
als gy overdenkt, Hoe dat de minne,, eer en kuyscheyd krenkt; Zoo smelt mijn jonge hert tot tranen, en schaemte doet vermaen, Dat ik te los zijn lust heb toe-gestaen.
Hoe kost ik lijen, dat een geyle hand, My quam bestrijen,, op mijn Ledekant?
Hoe kost ik zoo veel vryheyd gunnen, hem die mijn kuyscheyd stal?
minne gy brocht my ten val.
wilje vluchten,, door de diepe Zee?
Hoor na mijn zuchten,, voer mijn hertje meê; Ey zuchjes!
wilt hem achter halen, ô winden drijftze na; Tuygt dat met tranen ik be ween mijn schâ.
Waer min voor 't trouwen gaet, daer teeld haer zoetheyd smert; Maer gaet de trouw voor min, zoo teeld zy wel-behagen; Als min genoten is, raekt trouwheyd uyt het hert, Doet alles op zijn tijd, want min voor trouw baerd plagen.
431 Stem: Poliphemus aen de Strande.
ALs Philander, in het minnen, Al zijn zinnen, Had op Phillis aengeleyd; Heeft zy hem gevoed in 't hoopen, Lang doen loopen, En noch efter afgezeyd.
Zy, na lang-gepleegde lusjes, Van zijn kusjes, Zeyd, Philander!
'k ben uw Bruyd; Hy, ten hoogsten van 't verblijen, Valt in lijen, Want zijn Phillis scheyt'eruyt.
Dies Philander veledagen, Slijt in klagen, Spreekt noch eens zijn Phillis aen; Phillis, zeyd hy, zijn uw zinnen, Zoo in 't minnen, Dat gy my dies af kund slaen?
Waer toe hebt gy my voor desen, Gunst bewezen?
Zoo veel vryigheyd verleend?
My, op mijn verzoek te trouwen, Aen gehouwen, Daar gy 't niet en hebt gemeend?
V. Doch!
ik speur aen dese treken, My gebleken, Dat u hooger mach geschien; Oft ten minsten, dat u zinnen, In het minnen, Na een hooger willen zien.
Hebt gy daer meê nu gequeten, Vw geweten?
Zoo hebt gy my ook voldaen; En ik zal op uw begeeren, Van u keeren, Vaer wel Phillis!
ik zal gaen.
LIeve nachjes!
Gy die getuyge van mijn trouwe minne zijt Mijn gedachjes, Mijn ziel, mijn hert, mijn zinnen zijn u toegewijt; Ach!
hoe vaek, Zoekt liefde liefds vermaek, Met ziel en zinne, O aerdsch Godinne!
Op 't zoetste minne Te voeden in de nacht, Met liefd, met liefd, met liefde mijn gedacht.
Als de Reye, De nacht-Godin Diana, met een Hemels stoet, Doet geleye, Ter plaets, daer haer Aurora met goemorgen groet; Doet gy mijn, Voor dag en Zonne-schijn, Vyt liefde komen, Aen d' Amstel stroomen, Wiens Linde-boomen, En hoog-getopte blaên, Mijn klagt, mijn klagt, mijn klagten hooren aen.
Groene linde, Gy die mijn minne-klagjes als een Echo meld, Aen 't geminde, Wanneer gy uwe takjes, naer haer venster helt, En gevoeld, een lieffelijke koelt, Mijn zinnen juygen, Vw takjes buygen, Om te getuygen, Mijn minne aen die geen, VViens ziel, wiens ziel, van my word aengeheên.
432 Stem: Rozemond waer gy vlied.
WAer door is liefde zoet?
Is 't door neyging die zy voed?
Neen, dat kan niet zijn, liefd voed neyging niet, Maer 't is neyging waer door liefd geschied: Wat voed neyging dan, die tot liefde strekt, En 't hert tot minne trekt?
Vruchten die Natuur in een schoone Maegd bewijst, Waer uyt liefdens neyging rijst.
Schoonheyd voert neyging in, En beweegt het hert tot min, Min door schoonheyds kracht, liefdens neyging voed, Dies maekt schoonheyds vrucht de liefde zoet; 't Zy een oogs gelonk.
't zy een kaeks gebloos, Die als een roode Roos, Op de schoone grond van uw kaekjens zilver wit, Bloeyend als een Roosje sit.
Kund gy dit niet verstaen, Is het wat te hoog gegaen?
't Is zoo veel gemeent, oft ik heb gezeyt, Ik bemin en lief u schoone Meyt; Om dat ik bespeur, yets dat my behaegt, Van 't geen uw schoonheyd draegt, Schoonheyd ongemeen heeft in mij de liefd verwekt, Die uyt schoonheyd voedzeltrekt.
Als gy maer eens aenziet, My in 't hert een lonkjen schiet, Door genegentheyd brand ik in de min, En het herte knield voor mijn Godin; Dat ik altijd mocht tot de zoetigheyd, Zoo werden aengeleyd, Vdoor mins gebeen te bewegen dat gy my, Voed in liefdens lekkerny.
De deugde is oprecht daer deugde liefde voed; Maer daer de wellust lieft om lust met min te peyen, Daer is het lieven valsch; de deugd maekt liefde zoet, Zoet is de deugd die min en liefde voed van beyen.
Stem: Vlied heen droeve zuchjes.
SChuylt 'er geen medogen, In het herte van mijn Lief, zoo zijn mijn klagjes al verlooren; 'k Heb door liefds vermogen, Aen de minne-God, de trouw van mijn stantvaste liefd geswooren; Ik zal u lieven, mijn Lief, mijn beminde, zoo lang als ik leef, Ik, die voor u kniel, Aen God mijn ziel, Aen u mijn lichaem geef.
Zuchjes zijn mijn spijze, Traentjes zijn mijn drank, mijn Lief, mits dien dat ik uw liefd moet derven; 'k Zal op deze wijze, 't Lievend lichaem voen, zoo lang, dat trouwe liefde my doet sterven; Mach ik liefds lusjes dan geen meer plegen, gelijk als ik placht?
Mach ik dan geen meer, Gelijk wel eer, Gebruyken liefdens macht?
Zal ik ondertusschen, Vwe lipjes, uwe mond, uwe kaekjes en uw roode wangen, Niet meer mogen kussen?
Zult gy my, mijn lieve Lief!
by u niet een reys meer ontfangen?
Zal ik geen lusjes, geen kusjes meer krijgen; gelijk als ik had, Toen ik in de min, Mijn harts Sanctin, Om weder-minne bad?
zal ik dan blijven, Afgescheyden zonder u, ha pronk en peerel aller Vrouwen!
Laet dees Rijmpjes schrijven, Laetze na mijn dood, mijn Lief, dat bid ik, op mijn Graef-steê houwen; Hier leyd hy, die om zijn Lief is gestorven, en rot tot asch, Van de Ziel ontbloot.
Nu tuygt zijn dood, Hoe trouw zijn liefde was.
433 Stem: Gy lodderlijke Nymphjes.
GElijk den mensch van aenbegin Geschapen is tot zoete min; Zoo is de min van noode; Den mensch verleent van Gode.
Van noode, mits zy teeld en baerd Het menschelijk geslacht op aerd; Dies is in 't minne plegen, Ook zaligheyd gelegen.
De min die is een noodig ding, Want zonder min, den mensch verging; Woud men de minne derven, De wereld most versterven.
En wat de zaligheyd aen gaet, Door zoete min in d' Echte-staet; De min, van God gegeven, Strekt tot een zalig leven.
V. Wanneer de minne in het hert, Door lusten niet misbruykt en werd, In overloop van zinnen, Meer als het zijn te minnen.
Dies mind de min door d' Echte trouw, On-echte min baerd druk en rouw; De echte min baerd deugde, Die minne voed met vreugde.
Stemme: O Kersnacht.
O Herder die met uwe Reyen, Door Bosch en Bergen gaet vermeyen, Daer gy uw leven vrolijk slijt; En daer gy met verliefde zinnen, In zang, in spel, in't zoete minnen, Vw lieve Herderinne vrijt.
O hoe gelukkig zijt gy luyden, Die in de bloempjes, en de kruyden, Vw onbenijde liefde pleegt; Al waer gy met verliefde lusjes, In vryery van zoete kusjes, Een Maegden hert tot min beweegt.
Gaet gy door lommer, en door boomen, En rust aen koele water stroomen, Gy vind of hier, of daer uw lust, Gezeten onder groene linden, Alwaer dat gy met uw beminde, Gedoken in de roosjes rust.
Hoe zoet is 't zoo te mogen minnen, Hoe zoet de zoete Herderinnen, Te kussen in de rooze blaên; Te vryen onder groene spruytjes, Van Roo zelaer en zoete kruydjes, Daer gy liefds lusjes moogt verzaên.
434 Vryage-lied, Van de Koninginne Cecilia, aen den Herder Floriaen.
Stem: Spoeyd vluchtig vlugge voetjes.
wiens vermogen, Doet my keurig kiezen; O keur!
gevoed door d' oogen, Gy doet my verliezen, Mijn Troon,, en Kroon; ja 't Hof,, vollof, Wil ik gaen verzaken; Ach!
Floriaen,, liefd port my aen, Ach!
Floriaen ik hake, Konings schat uw deel te maken.
Flori.
Hoe, Hoofsche Koninginne, Dat gy 't Herders leven, Zoud, boven 't Hof, beminnen, Goude Kroon begeven?
Mijn staet,, vol smaet, Oprecht,, maer slecht, Niet geacht op Aerden; Daer 't Hof, en troon,, de Konings kroon, Daer 't Hof, en troon vol waerden, Zijn te Eel mijn staet t' aenvaerden.
Hoe Edel deze schijnen, Kunnen zy welgeven, Het geen men weet te vijnen, In een Herders leven?
Dat's lust,, vol rust, daer min,, na zin, Floriaen moet minnen.
Cecilia,, ziet hoe ik sta, Cecilia, mijn zinnen, Vallen op u, Koninginne.
Vaer wel dan Hoofsche staten, Met uw veynzend vleyen; Ik wil het Hof verlaten, En de Schaepjes weyen, In rust,, met lust; Ik houw,, door trouw, My aen 't kleyn gebonden; Zoo haest de min,, mijn ziel, en zin, Zoo haest de min my wonden, Heeft in 't kleyn 't hert rust gevonden.
Stemme: Amarilla mia bella.
ROsamonde, mijn beminde, Die minne-pijltjes voert in uwe oogjes, Als zijnde minne-boogjes; Vw aessems geur, als lieffelijke winden, Doet my verkoeling vinden, Als my de minne, door 't raken van uw handen, Rosamondi, Rosamondi, Rosamondi, Doet branden.
Als ik dan kan genaken, Vw Hemel zoete mond, zoo kan ik voelen, Mijn heete brand verkoelen; Ach!
als ik mach aen uwe Rooze kaken, En zoete lipjes raken, Zal ik mijn minne, in 't zoete Nectar zuygen, Rosamondi, Rosamondi, Rosamondi, Getuygen.
't Zoet omhelzen der armen, In avond-uurtjes op hun zoetste groeyen, Doet ziel in liefde bloeyen; Als zich 't geliefde be wegen laet door karmen, Om over liefde t' erbarmen, Laet dat mijn liefde, door uwe liefd te keuren; Rosamondi, Rosamondi, Rosamondi, Gebeuren.
435 Minnetranen, Gestorr door een Jufvrouw, over de ontrouw van haer Minnaer.
Stemme: Blijdschap van my vlied.
DRoeve oogen stort Brakke water stroomen, Nu mijn hertje word Al zijn vreugd benomen; Rijpe minne vrucht, In mijn groene jaren, Spreyt een droeve zucht, In de brakke baren; Minne snikjes, vlied, Laeuwe traentjes, schiet Brakke drupjes in de Zee; Tuyg al mijn verdriet, Waerom wil hy niet, Mijn, zijn Zieltje, nemen meê; Daer wy met liefdens eeden, Vaste beloften deden, Als hy my zijn trouwe bood, En daer beneffens zeyde, Dat liefde niet zou scheyde, Of ten ware door de dood.
Maer nu ik bespeur, Vw licht vaer dig heden, Droevig ik betreur, Vw gebrooken eeden, Nu ik zie, dat gy Vw beloofde trouwe, Toe-gezeyd aen my, Langer niet wild houwen; Nu gy my mijn zin,, door snood gewin, Hebt gestoolen en verleyt; Ik, eylaes!
bevin,, uw vervloekte min, Die mijn droeve ziel beschreyt; Wat kan een maegd het herte Meer pijne doen of smerte, Als haer liefden is gegrond; En dat haer zoet verlangen, Liefds vruchten meend t' ontfangen, Daer zy niet als valscheyd vond.
Om dat ik de lust, Van uw geyle zinnen, Niet en heb geblust, In het dertel minnen; Om dat ik mijn eer, Niet heb willen ruylen, Aen u snood begeer, Gaet gy u verschuylen; Om dat ik mijn schoot, Voor uw lusten sloot, En uw graeg ten heb ontzeyd, Laet gy my in nood, En mijn liefd verstoot, Is het reden dat gy scheyd; Kund gy my daerom haten, En zoo licht vaerdig laten?
Losse liefde, wulpse min, Ik zal in rouw beklagen, Mijn onverdiende plagen, Tot 'er tijd dat ik zielloos bin.
Op 't voorgaende.
't IS beter, hoewel 't is niet goed, Als liefd 't geliefde missen moet; Gevrijt, en d'eere niet misdaen, Als met de Maegdom deur-gegaen; Troost Maegden u in liefds verdriet; Zijn schuld en is de uwe niet, Veroorzaekt u zijn valscheyd pijn, Laet Kuyscheyd uw vertrooster zijn, Zoo gy uw maegdom hebt gespaert, Blijft gy de gene die gy waert.
Hoor, Jonge Maegden, wie gy zijt, Indien dat u een Minnaer vrijd, En laet hem komen noyt zoo veer, Dat hy u scha doet aen uw eer, Schoon zijn ontrouwheyd u beroud, 't Is vreugd zoo gy uw kuyscheyd houd.
436 Stem: En fin celle qui jaymé, &c. ALs ik Lazurig blaeuw het Veld Met douw zag overgooien, En door een Goddelijk geweld, Den Hemelop-gestooten; Daer 't schitt'ren van de Zon, Speeld in de Bron.
daer een stroom van Nectar vloeyd, Tot aen Yvoren palen; VVaer by een Purper Roosjen bloeyd, Om voedzel uyt te halen, Op uw Albaster vel, Mijn Lief Grucel.
Het flikk'ren van den dageraed; Is 't schijn zel u wes oogjes; De glans die aen den Hemel staet, Schuyld onder swerte boogjes, De schijn van dageraed, Is uw gelaet.
Het veld dat zich met douw ververst, Dat zijn mijn blije zinnen; Als 't hert door d' oogen traentjes perst, Vyt Goddelijke minne; Vernieuw ik, door de Min, Mijn oude zin.
Hoe dikmaels placht ik aen de Beek, 't Gedacht met min te voeden; Alwaer ik in de stroompjes keek, Grucella Schaepjes hoeden, Wiens Schaduw ik by dag, In 't Beekje zag.
Alwaer haer stem 't getierelier, Der Vogeltjes na bootste; Wiens held're kropjes scheenen schier, Vermengt met d' alder grootste Vreugd, een zoet geluyt, Te kroppen uyt.
Zoo menig bloedje als 'er staet, Aen dicht bewassen Linden, Zoo menig stroompje als 'er slaet, Door 't schomm'len van de winden, De dicht beboomde wal, Getuygen 't al.
Hoe vaek dat ik in 't eenzaem Wout, Al eer de Zon zijn stralen, Op 't groen bekleede blader-hout, Met schijnsel neêr liet dalen; Die vreugden heb verwacht, In mijn gedacht; Maer vruchteloos was 't na die tijd, Als ik van minne klaegde; Na zy mijn meening wist, met spijt Zy menigmael my plaegde; Waer door mijn Liefdens vlam Ten eynde quam.
Stem; Om een die ik bemin, &c. Mijn zoete Silvia, Ontsluyt uw deure, En laet my uw gena Doch eens gebeuren; Waerom ik voor u stort al mijn gebeden; Ik bid u, ziet eens aen, De sterretjes vergaen, En scheyden van de Maen, Vol treurigheden.
Den Hemel is bekleed, Met rouw-gewade; d' Aerd' die uw slaef betreed, Treurt om zijn schade; De Goddelijke glans van Lunaes oogen, Is met veel Wolken swert, Alzoo is ook mijn hert, Met onverdiende smert.
Lief, overtoogen.
Waerom kijkt gy niet uyt?
zegt Godinne, En hoort na mijn geluyt, Maer blijft 'er binnen; Eylaes!
't gezicht getuygt my uw elusjes; Ik zie dat gy uw tijdt, Met zoete Min verslijt: Hoe Silvia!
gy vrijt, Met duyzend kusjes.
Is 't wonder dat de Maen, Niet kan gedoogen, De luyken op te slaen, Van hare oogen; Op dat de duysterheyd my zoud onthouwen Het licht, om niet te zien, My geen verdriet zoud schien, Zoo ried zy mijn te vlien, Zonder t' aenschou wen Wie dat 'er by u stond, Die na zijn lusten, Vw rood korale mond, Zoo zoetjes kusten, Dat ik het buyten deur by na kost hooren; Ik docht, ô Silvia!
Ziet een reys waer ik sta, Oft kijkt my doch eens na, Mijn uyt-verkeoren.
Maer neen; 't mocht al niet zijn, 't Mocht niet gebeuren; Vw Coridon vol pijn, Ging droevig treuren: En voeden zijn gedacht met veel gepeynzen; En ik docht in het end, Dit ben ik ongewend, O Silvia!
wie kend, Vw listig veynzen?
437 Stemme: Ceste Cruelle.
O Voedsteresse van mijn minne, O Afgoddinne van mijn hert!
Voogdes van mijn verliefde zinnen, Aen wien mijn ziel geoffert werd, Mijn lust mijn leven, Al mijn aerdsche vreugd Heb ik begeven, Nugy uwe jeugt, My niet vergunnen meugt.
Gy wild en meugt geen liefde dragen, Ik min u, Lief, en gy mind mijn; Ia, 't is u vreugd en welbehagen, Als ik, als ik by u mach zijn; Ach!
blinde bengel, Wat is dit een smert, Dat my mijn Engel, Nu ontnomen werd, Ach!
hoe treurd mijn hert.
Mijn lief, mijn troost, mijn welbeminde, Dat ik uw by zijn derven moet, Dat doen uw ouders, en uw vrienden, Dies zal ik met mijn laeuwe bloed, En diepe wonde, Die de min my gaf, Mijn Rozamonde, Dalen na mijn graf, Mijn minne tot een straf.
Om dat mijn liefde te hoovaerdig, Na uwe weêr-liefd heeft getracht, En hooger zocht, als ik ben waerdig; Vaer wel mijn Lief!
met deze klagt; Vaer wel mijn waerde, Opend uwe schoot; In plaets van aerde, Vult met Roosjes rood, Vw slaef, door de liefd gedood.