floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Indien gy waart de man van een geëchte schoont’, Die u van liefd’ en trow veel proeven had getoont, Dat gy dan wedde, dat was noch te evennaaren, Maar ’t is onmoogelijk een Suster te bewaaren.
Tomire, ’t is geschied, ’t kan kan niet sijn herdaan.
Men sie slechts, hoe men mag het spreewwen tegen gaan.
En datm’ in ’t hof niet sing, hoe hy en sy te saame Byeenkomst houden, op de beurs van broêr Telame.
Door Lidamant vol list, raak ik licht in de klem.
Waarom die wedding juist gehouden tegen hem?
Die teerling is gegooit.
Hoe sal men ’t werk geneesen?
Wel Heer, ik hoop dan dat hier weinig is te vreesen.
Diaan, uw Suster, heeft een brein, daar pit in steekt.
Sy is een Iuffer, daar men niet dan goed van spreekt; En wijl men haar niet siet te weijig, noch te haanig, Soo blijft sy u wel in bewaring onderdanig.
Tomier bewaar haar als uw eigen oogen.
Maar Dat gy haar huwen liet, licht of ’t niet beeter waar.
Het is de beste raad, om broedsgesinde Vrowwen Wel te bewaaren, dat men haar in tijds doe trowwen.
Ia, ’k sal haar huwen doen, soo ’t niet is vroeg, ’t is laat.
Maar wijs my eerst eens aan een minnaar na haar staat.
Bewaar haar midlerwijl, en booven al wilt trachten, Dat sy niet quaads vermoê van niewwe kamerwachten.
Leef in mistrowwen, en verseekker u van liên, Die helpen sorgen en die ik mag waakken sien.
’k Beveel haar u, en ik besweer u te belette’, Dat Lidamant, hier, tot mijn smaad, sijn voeten sette.
Haar kamer is aan straat.
Ia, maar de ysers doen Dat ik van die kant hoef geen onheil te vermoên.
Wanneer de Son boort door de traaly tot haar inne, Soo laat ik daar niemand, als de Son alleen, meer binne’.
En wijl ik van uw trow verseekkert ben geweest, En noch, soo ga ik uit met een geruste geest.
Tomire alleen.
DIe wedding is gegrond op gekkelijkke reeden.
Want schoon Diana is geen Iuffer, kuisch van seeden, So is sy echter rijp: en ’t sal geen kleen verdriet Haar baaren, als sy flus een dubble lijfwacht siet.
Haar geest getergt, dat men haar eerbaarheid mistrowde, Sou haar wel doen bestaan, het geen haar namaals rowde.
Maar sie, daar komt sy aan.
Dia.
TOmire sijt gy daar?
O ja Mevrow.
O Goôn!
wat of de reeden waar Van d’uitgang van mijn Broêr, soo sonder my te spreekken, Die stuursheid toonde met een ongewoonlyk teekken?
Gy weet wel, waar ’t hem schort, ontdek my doch sijn leed.
Soo ’k een waarsegger was, of Toovenaar, ik deê’t.
Hy komt soo van u af, en heeft u noit versweegen Het minste van sijn doen.
ei, laat my niet verleegen.
Gy weet wel, dat men niet altijd is eveneens.
Den heemel kent alleen sijn inborst; ’t was wat kleens, Het was een Rechtsaak daar wy met elkaâr af spraakken, Die hy niet waarneemt; licht kon dat verlies hem raakken.
Neen, neen, geldsaakken gaan mijn Broeder niet aan ’t hart.
’k Heb hem sien speelen en verliesen, sonder smart.
Een niewgereese gunst ontstelt misschien sijn sinne’, Wijl iemand buiten hem komt spreekken de Gravinne.
Lidamant.
Hy is van een jaloersen aart; Het geen hem oorsaak licht tot sijn misnoegen baart.
’t Moet noch iets anders sijn, dat u de mond doet sluiten, En u verbied by my uw vryheid meer te uitten.
Hebt gy met eene slag dan so ter neêr geleid Uw gulle vriendschap en oprecht’ eerbiedigheid?
Wat deed ik u Tomier?
Waarom kan uw meestersse Geen teere teekkens van gevoelens u afpersse’?
Daar ik wel eertijds sag, hoe dat gy, sonder smart, My spelde door uw mond geheimen van uw hart.
Heb ik Tomire, spreek, oit blijkken doen mijn tooren?
Heb ik dan nu mijn eerst’ onnooselheid verlooren?
Neen, neen, maar ’t is veel eer, om dat Tomire licht Met al sijn drift tot my vergeeten heeft sijn plicht.
Hy keert sich.
’t is geraân.
Mevrow, ’k wensch dat uw oogen In ’t diepste van mijn hart doordrongen, om te moogen Getuigen vinden van ’t gevoel van uw verdriet.
Iupijn, die ’alles weet, weet of ik lieg, of niet.
Maar doch, de trow, die ik mijn Meester heb geswooren, Verbind my, na behooren Te volgen, tot mijn leed, sijn drift van jaloesy Tot uwaarts opgevat.
Tomire klap het vry; Wat deed ik oit, dat hem heeft kunnen soo mishaagen?
Wat oorsaak gaf ik hem tot die ontsteekke vlaagen?
Ik sturf van spijt, so ’k oit vergramt had broeders hoofd.
Indien gy het geheim te swijgen my belooft.... Maar neen Mevrow, ik weet, het koste licht mijn leeven.
Dat dan de Gooden my in alles tegenstreeven!
En dat ik noit meer sie door spiegels van mijn oog!
Mevrow, ei sweer niet meer.
Uw eeden gaan te hoog.
En ik geloof soo wel uw woorden, als uw eeden.
Voorwaar de jaloesy een saak is sonder reeden.
En die bevlekt is met die gekke misdaad, boet Al rijkkelijk Mevrow de sonden die hy doet.
Van ochtend is ’er in den lusthof der Gravinne Verschil gereesen, en, eer hy sich bragt te binne, ’t Gevoel, dat Lidamant op grond van reeden had, Viel hy aan ’t wedden, en daar wed uw broeder, dat Het niet onmooglijk is een Iuffer te bewaaren.
Heer Lidamant, geneigt om echtelijk te paaren, Geeft ons bedenkking, wijl hy heeft Mevrow gesien, Of niet geheime brand hem doet tot uwaarts vliên.
Gy kent de gaaven daar Natuur hem meê doet pronkken.
In ’t kort, het sy hoe ’t wil, die wedding is geklonkken, En de Gravin is my in ’t halve werk verdocht, Dat hy uw vriendschap, spijt Telame, krijgen mocht: Dat hy derhalven met geschenkken sal genaakken, Om te bekoopen my, en al die u bewaakken.
Dat Lidamant soo wed, is stout gedaan; maar dat Mijn broeder tegen wed, ik niet veel wijser schat.
Waar of hy sich meê moeit?
past dat die edellingen?
Was ik niet eens met hem, kon my Telame dwingen?
En waant hy, schoon ik niet met hem instemmen wow, Dat hy die wedding niet, so mal, verliesen sow?
’k heb te veel geklapt.
Uw oordeel ik vertrowwe.
Vreest gy maar niet Tomir’, al ben ik schoon een vrowwe, So sult gy echter sien, dat ik noch swijgen kan, En op dit voorstel braaf sal veinsen, als een man.
Mijn leeven hangt aan u, te neemen of te spaaren.
Sijt gy hier d’Argus, die alleen my sal bewaaren?
Neen; maar noch Andre twee haal ik op sijn gebied.
Bewaar doch self u self, en hou my uit verdriet.
Wilt voor de aankomst van Heer Lidamant u wachten; Want boven dien, dat men uw broeder dan belachten, Sou men dien Heer, vol heus- en minlijkheid, misschien Noch t’uwen kosten vol verwaantheid kunnen sien.
Diana alleen.
TOmier roemt Lidamant en wil dat ik hem vliede.
Sie, met wat tittels hy dien Heer my aan komt biede’.
Hy wil, dat ik my wacht, en seit dat Lidamant Vol eer en wellust voed te mywaarts minnebrand.
Vermits hem ieder prijst, so let ik ook met reeden, Wanneer hy komt te kerk, op sijn eerbiedigheeden.
Nu hy viel in ’t gesicht, wil ik dat hy voortaan Sal uit mijn oogen tot in mijn gedachten gaan.
’k Weet niet, of hy my sag, en of hy my beminde.
Maar wijl ik my, om hem, so in bewaring vinde, Om ’t weinig, dat ik noch van hem verseekkert sta, So volgt mijn hart met vreugd sijn liefde-wenschen na.
Dan sult gy sien, jaloers’ en gekke broêr Telame, Hoe machtiger, als gy, mijn siel de kroon ontnaame.
VIJFDE TOONEEL.
EEn ventje met een marsch vol Fransse kramery Vraagt na Mevrow Diaan.
Vraag, van wiens weegen hy Na my komt vraagen.
Wel Mevrow, van sijnent weegen.
Hy soekt na kooplui.
Is mijn broeder al ter deegen Ten huis uit?
Ia mevrow.
hy nader slechts.
Ik heb Geen kramer oit gesien, daar ik meer vreugd in schep.
’k Sie duisend moijigheên in ’t kleene kraamtje leggen.
Van waar doch komt hy?
Uit Italië, na ’t seggen.
Wat peerlen!
wat kristal!
Seg dat hy kom.
Telaam, Ik schep, door ’t afsijn van u en uw Argus, aâm.
Hy heeft niet eenen ding, of ’t raakt mijn hart een poosje.
Ik loof, ’t is al van goud, self tot een pleisterdoosje.
binn.
So hem Tomire in sijn uitgang had genaakt, Hy sou hier nimmer in mijn kamer sijn geraakt.
Ik moet dan, eer hy met sijn rakkers aan komt rekken, Die kramery besien en ylings doen vertrekken, Terwijl ik ook beklaag mijn broeders jaloesy, So sou ’t niet voegen, dat ik hilp sijn raserny.
Philippien, als een Fransce kramer met een marsch.
HIer is de kramer.
Wel, wat hebj’ al meester?
Schoone En raare stukken: ’t best sal ik Mevrow vertoone’.
Want uw doorluchte naam, die tot de starren rijst, Trok my tot herwaarts, om uw schoonheid, die elk prijst Met preutse tittels, voor een oogwenk te verlusten Met wondre nieuwigheên uit vergeleege kusten.
Mevrow, wel hoe gevalt die kramer aan uw oog?
,,Die spraak gaat, Lise, voor een kramer vry wat hoog.
Het is een Fransman uit Italië.
,,Mijn daagen ,,Kon niemand, als dat volk, mijn inborst meer behaagen.
Eerst docht my, dat hy van die schoorsteenveegers was Uit Piëmond.
dat sijn beedlaars al den bras, Die vullen onbeschaamt hun marsch met vodderyen.
Wy, eelder van planeet, geen lompe prullen lyen.
Hy spreekt, al of hy ’t uit een boekje las.
Ik how Dat die welspreekentheid my raakt alleen Mevrow, Die ’k merkte toen ik hem de hofpoort open deede.
Gekkinne swijg, en laat ons sien sijn niewigheede’.
Een Kupidootje, wat een wonder!
van yvoor.
,,Schonk my ’t de kramer, ik schonk hem een soen daar voor.
,,So u de kramer hoort, hy noemt u een mallootje.
Sie wat een werk Mevrow!
diend u geen Kupidootje?
Neen kramer.
,,Ia my wel.
Van welk een prijs sijn die Twaalf diamanten?
Van ses duisend gulden.
’k Sie Dat ik dit steenstuk by uw flonkkerende oogen En gloeijend kaakke-schoon wel sal gelijkken moogen.
Een schoonheid, die sich veilt, misachting dikwijls baart; Maar, als die word gesocht, so acht men die meer waard.
,,Die kramer is niet sot.
,,Wat mag hy daar meê meenen?
,,Ik acht hem meer gespitst en fijnder als sijn steenen.
Ik weet niet, kramer, wat gebreekken hier aan sijn.
Die diamanten sijn licht alle twaalf niet fijn.
Om beeter oordeel van mijn koopmanschap te vellen, Wil ik u, sonder geld, mijn marsch in handen stellen, Daar doe Mevrow dan meê na eigen welgeval, Kies maar, ik ben gereed, dat ik ’t u leevren sal.
Ia, sonder geld?
dat’s veel.
Ik heb geen scha te vreesen.
So ’t vals is, dat dan vry mijn marsch verbeurt mag weesen.
Dat ’s veel geseit.
En groots van sulk een kleenen man.
Heb ik dan niets Mevrow, dat u behaagen kan?
Dat doosje kan dat op?
O ja, ik kreeg ’t niet eerder Als deesen ochtend van een konstbaren mailjeerder.
Sie Lise, hoe vol konst!
voor hoe veel schei j’er van?
Mevrow, dat’s niet te koop, kan t’ook niet leevren.
dan Dat uitgesondert is mijn heele marsch te koopen.
Wat dunkt Mevrow, sow daar geen streekje onder loopen?
Hoort u dit doosje dan niet eigen?
Neen, ik sweer ’t.
Wel... Phil.
Onlangs kreeg ik ’t om te worden gemailjeert.
Laat d’inhoud sien.
’k word van jaloesy gedreeven.
Phillipp.
doet op, en Diana siet het beeld van Lidam.
Het schoonste beeld, dat ik gesien heb van mijn leeven.
So ghy uw oogen op het leeven self eens slaat, Dat sult gy sien, dat hy het beeld te booven gaat.
Het is een edelman vol aangenaame seeden, Aan wien de heemel en de weereld gunst besteeden; Mildhandig, schoon van oog, beleeft, goet, braaf van leest, Van een gesonden en genoeggelijkken geest.
In ’t kort, die d’eer betracht, al komt hy vreugd te uitten, En die, al waar hy is, een stuur gelaat sluit buiten.
Vriend, ik geloof u, en mijn oordeel twijffelt niet, So men na ’t leeven hem in deese streekken siet, Of al die gaaven sijn verselschapt met dit weesen.
Maar weetje niet voor wie dit beeld sal sijn?
Voor deesen Is my de voornaam van die schoonheid wel gespelt, Die ’t hart van sulk een Heer had onder haar geweld.
Kent gy haar niet?
O neen; ik quam haar noit t’aanschowwen, Maar hoorde wel, dat sy was ’t puik van alle vrowwen: Waarom dees minnaar die verklaring deê voor my, Dat hy haar hondert maal sijn trow swoer, en dat hy Haar hart sow peilen, spijt haar broêr en al te saame.
Sijn liefste?...
Wierd Diaan... Dia.
En haare Broêr?...
Telame, Na dat my heugt, genoemt.
Hy swoer, dat haar gesicht Meer tinteld’ in sijn hart, als ’t schittrend starre-licht.
Maar kent Mevrow haar?
Ia, ’k bemin haar ook daar neeven.
Bemint Mevrow haar?
Ia, ’k gelijk my self.
Uw leeven Waart gy niet beeter, als by my geraakt, om haar En hem een dienst te doen, so maar sijn trow is waar.
Geef my dan ’t doosje slechts, ik sal ’t haar wel behanden Gy raakt noch in verwijt daarover, noch in schande.
Al ’t ovrig is voor u, maar dit ’s niet in mijn macht.
Behalven dat dit beeld meer weerdig word geacht, Als al mijn marsch, so moet ik d’eigenaar dit geeven.
En ik wil ’t houden, om niet avrechts te doen leeven Met sulk een heerlijk beeld.
Leen my voor dit juweel Dan eenig ander, dat in prijs is evenveel.
Sie daar mijn borstboot en twee ringen van mijn handen.
’k Had liever anders iets; dit sijn geringe panden Dia.
Behaagt u dan dit beeld?
Geeft hem haar eigen beeld, ’t geen op haar borst hing.
Daar ben ik meê te vreên.
Dat beeld betaalt word door dit tegenbeeld alleen.
Ga, ik vertrow u en na ’t blykt aan uw manieren Sult gy op andre tijd wel weêr een trek versieren Om hier te komen; want, dit moetje weeten, dat Ik hier met groote sorg bewaart word’, en ik schat, So u den heemel in toekoomend niet beminde, Dat gy geen tijden, so gelukkig, meer sult vinde’.
Mevrow, ik sta u vast voor trekken en voor tijd, Ia, uw bewaarders en haar maagde-sorg ten spijt, Ben ik hier t’avond weêr, eer noch Mevrow te bed ging.
,,Tot noch dien ik mijn Heer niet qualijk in sijn wedding.
Binnen.
SEVENDE TOONEEL.
KEnt gy dat beeld wel dat van eer en liefde brand?
Ia, na my voorstaat, is ’t een beeld van Lidamant.
Maar, sow daar onder niet wat meer verborgen leggen?
Ga, leer eerst swijgen, dan sal ik ’t geheim u seggen.
DERDE HANDELING.
De Gravinne.
Humphrei.
Wat segje nu?
Het gaat tot hier toe wel.
die knecht Is gaaw, en wonder wel in listen afgerecht.
Hy heeft sijn heer gediend gelukkig na mijn oordeel.
Ik moet hem kennnen, hy heeft mijn gevoel ten voordeel.
Die quant wierd al te trots, indien dat hy, Mevrow, Als uitgenood, voor uw gesicht verschynen sow.
Terwijl hy is vol geest, so weet, dat hy het waard is.
So weet ook, dat hy voor een potteboef vermaart is.
Hy had niet opgedaan was hy niet snoo geweest.
Ga, roep hem.
Elk, met my, dat olik ventje vreest.
Hy handgaaw... Grav.
Roep hem, voort.
tegen Humphr.
Mevrow schynt, moet hem spreekken.
Humphr.
Ik peins vast, hoe hy dus die aanslag kon besteekken, ’k Verwonder mij, op ’t hoogst, van ’t geen hy heeft gedaan.
Hy kreeg heel aardig dit afbeeldsel van Diaan.
In ’t kort, Heer Lidamant, Diaan is wel getroffen, En niet gevleit; sy mag vry op haar schoonheid stoffen.
Sy is dan schoon Mevrow?
maar ’k durf ook sweeren dat Die, sonder veinsen, haar wel eer verseekkert had Van een gedwongen liefd’ en al te wreeden lijde’, De waarheid heeft geseit, en ik niet tegenstrijde.
Bemint gy haar?
Ia, ik bemin haar, en gevoel Haar oogen gloeyen in mijn hart, noch onlangs koel.
Dus kunt gy, sonder d’eer te krenkken, spijt Telame Haar winnen door de Trow, en in den echt versaame.
Mits ik Diaan aanbid, hetgeen Telaam mishaagt, En was ’t niet beeter, dat sy hem wierd afgevraagt?
Het is vergeefs gewerkt met eerbaarheid en vreese, Wijl al ’t ontsag by hem versiersel schijnt te weese’.
Men moet sterkker hand, of, als uw diennaar deê, Diaan verwinnen, die bewaakte Danaë.
In listig aanslag moet gy hier volstandig weesen, En u niet laaten van eerbiedigheid beleesen.
Sow hy niet seggen dat hy ’t spel gewonnen had, So gy, knie-buigende, hem om sijn Suster bad?
Heel anders; want dit beeld van haar, die overschoone, En ’t beeld van my by haar, het tegendeel vertoone’.
Mijn dienaar pold’ haar dit sint onse wedding of.
Die twee afbeeldsels, van verscheide prijs, en stof, Getuigen klaar, dat hij haar doet vergeefs bewaaren, Vermits mijn giften by die maagd so welkom waaren.
Maar ’t geen noch staat te doen, eist sorgelijk bewind.
Niets is onmooglijk voor een minnaar, die recht mint.
Eer haar Tomire deê met niewe wacht bewaakken, Is ’t licht gevallen by Diana in te raakken: Maar nu, nu vrees ik voor de schildwacht, daar omtrent.
Uw schrandre knecht sal ’t werk wel helpen aan een end.
’t Is aangevangen en moet voort sijn onder ondernoomen.
Humphr.uit.
sal hy by Mevrow nu binnen koomen?
Philippien.
in en uit.
Ga nu binnen.
laat my staan.
wil ’er kussen, &c. TWEEDE TOONEEL.
Waar haalje doch, mijn vriend, uw groot verstand van daan?
Klein van geslachte, klein van herssens, klein van leeden, Heeft my mijn yver, die ik groot heb, groot bestreeden; En wijl mijn meester aan Mevrow die heeft vertoont, Heeft hy sijn kleenen slaaf met groote eer geloont.
Dit antwoord toont uw geest.
Wy hebben ons verwondert.
Hoe gy die vond bedacht.
doch wijl niets uitgesondert, Noch onbepaalt is voor uw geest, so merk eens aan, Of gy een minnaar, wel so wel, kunt by Diaan Inbrengen, als sijn beeld?
De poort is toe van binnen.
Doch wijl die schoone, die gemint word, weêr wil minnen, So is, op uw gebod, my niets onmooglijk.
al Haar wacht sal ik van daag omkoopen.
In geval Uw list vermannen kan die waakkende gesellen, Tien ponden steerlings sal ik u ten loon doen tellen.
Door geldbeloften raakt hy in Mevrows geweld.
Schoon ’t noch so swaar is, hy doet alle ding voor geld, Al most hy hangen.
dat schut ik.
Philippien toont misnoegen over sijn Heers seggen.
’t Geen hy roemde, Verdiende grooter loon, als ik terstond hem noemde.
Voorwaar je raakt hem.
Hoor, hoor Philippien.
Mevrow.
Ik loof niet, dat gy hebt die geldsucht?
By mijn trow, So ’t was, dat al mijn doen so na het gelt sow stinkken, Mijn beurs, die nu is leeg, sow dan wel anders klinkken.
In ’t kort dan, ik verwacht hier noch een proefstuk van.
In ’t kort dan, hy ’s een knecht, die men niet loonen kan. Phil.
,,Neen.
want ses jaaren lang heb ik voor al mijn gangen, ,,Voor dienst, voor guichlery, geen duit aan huur ontfangen.
Wat segje?
Dat ik wel betaalt wierd, so Mevrow My huiden, so sy sei, een wijl gebruikken wow.
’k Sal u gebruikken ja; maar seg my, door wat weegen, En op wat aanslag gy dien minnaar, so verleegen En druk-vol, helpen sult ten huise van Diaan?
Ik heb my lang al op de swarte konst verstaan.
Ik ben een Griek, Mevrow, en sou de weg wel roye’ Om ’t peerd te kruyen, op rolwagens, binnen Troye.
Men hoeft hier niet soo arg te schijnen; wijl Diaan Al luistert na de liefd’, is ’t met een snap gedaan.
Maar wijlmen seit, dat ik so word van geld gedreeven, So diend ’er aan mijn eisch van geld gehoor gegeeven.
’k Heb nu dan geld van doen, en denk vry self, Mevrow, Of ik wel sonder geld dit stuk vervordren sow.
Doch om ’t mistrowwen en all’ achterdocht te weeren, Wil ik altans geen geld, maar ’t goed voor geld begeeren.
Men sal ’t u alles tot behulp doen.
Soud gy dan My leevren kunnen ses fijn-haar’ge peerden, van De allerbeste, die in Engeland oit weyen, Gedekt met blaaw fluweel, en ook voor ses Lakkeyen Een lievery van blaaw?
Wel dat kan licht geschiên.
Maar al die toestel most ik hier in korten sien.
In minder, dan een uur, sal ik u al die kleeden Op ’t rijklijxt hebben doen.
den Afgesand van Sweeden, Wiens staci-navolg draagt een blaawwe Lievery, En dien ik deesen dag heb uitgenood by my, Sal hier in kort sijn, en die sal my, na mijn meenen, Sijn blaawwe lievery met geel geboordt wel leenen.
wijl geen snijer dit so dra geleevert had, Of trok eerst wat door’t oog, met item dit en dat.
Ga dan bereid u vry, die ses fijn-haar’ge peerden Sal ik u van mijn stal beschaffen, groot in weerden.
Maar moeten ’t peerden sijn voor een Karos of Saal?
Dat ’s eens.
Maar kunt gy my van Schotlands Amiraal* Een brief doen hebben van sijn eigen hand geschreeven?
Van al sijn brieven heb ik eene brief, waar meê Hy my ses peerden sond, voor dienst die ik hem deê.
Den inhoud meld geen naam aan wie, doch is om deese Een omslag, daar mijn naam ten volle staat te leesen Geschreeven by de hand sijns schrijvers; maar sijn naam Is van sijn eigen hand.
Die brief is recht bequaam, Maar d’omslag dient verniewt.
Waar toe?...
Gy sijt een dommert.
De tijd en lijd het niet, dat ik ’t u seg.
Beslommert Met sulk gevolg, sal ik u helpen in haar Saal.
Men sal u helpen voort aan geld en altemaal.
Want, na uw Heer getuigt, sijt gy om geld te koopen.
Ik ben niewsgierig, hoe die wedding af sal loopen.
’t IS al verbrod!
Mevrow!
o Goôn?
wy sijn in ’t net.
Wel nu; hy heeft sijn beeld gevonden op mijn bed.
Is daar wo veel aan vast?
Diana!
Malle Lise!
Heer Lidamant, hier van verwittigt, sal verkiese’ Een middel t’onser troost, en, soo hy ’t wel bedenkt, Hulp senden voor mijn eer, die anders is gekrenkt.
Gy most sorgvuldiger geweest sijn in die stukken.
Wat wilje?
’t is gedaan.
’t sijn loutre ongelukken.
Wat vrees ik noch van hem gebulder en gekijf!
Hy valt noch wel Tomier, dien armen hals, op ’t lijf.
Hoor!
hoe hy schreewt.
ik ben een bedurven vryster.
In het verby gaan flus gluurd’ hy my aan te byster.
Hy loopt en tiert vast met een vinnig onbescheid Op twee, of drie, die hy de wacht had aangeseit, En onder dit gewoel, heb ik gespeelt de snoode, En door mijn dienaar, wiens beleid ik ken, geboode Mijn brief aan Lidamant te brengen, om door hem Mijn eer te redden en te helpen uit de klem.
Wat uitvlucht sal die Heer verçieren t’onsen beste?
Een Minnaar heeft altijd een leugen reê.
Ten leste Als ’t haapren wil, so seg, dat gy van ochtend uit De kerk gekoomen, op de weg dit beeld, als buit Voor u, hebt opgeraapt.
Hy acht niet veel dat seggen.
Men moet hem echter ’t werk op sulk een voet ontleggen.
Sie eens door ’t venster, hoe hy woelt, als heintje pik.
Of helsen stookkebrand.
Helaas ik sterf van schrik.
Lise op de balkon.
WAar hoord’ ik immer van meer achteloosheid melden?
Waar toe of ik met sorg dan so veel schildwacht stelden?
In ’t kort Tomire, fy, gy hebt hy dan verraân!
Hoe word mijn eer van u, so sonder grond, misdaan?
’t beeld te vinden van een vryer, dien ik haate?
Die, so ’t had kunnen sijn, sich self had ingelaate, Is dat so, sonder grond, uw trowheid aangerand’?
Wat ben ik heemel ongelukkig!
Lidamant Heeft my bedroogen en mijn wedding is verlooren!
Al waar sijn beeld doorboort, kan hy self ook doorbooren.
De wedding is op hem, dit gaat sijn beeld niet aan.
Had hy een weg gesien, hy hadse wel gegaan.
Gy doet my ongelijk met dus mijn eer te schelde’, Ik heb de deur in slot gehouden: en ik stelde Twee wachten van ter zy.
wie kon hier quaad vermoên?
Maar Heer, wat is ’er dat een vrow niet weet te doen?
Indien geen deugdlijk bloed stroomt wakker door haar aâren, So is ’t vergeefs een maagd, die min voed, te bewaaren.
Maar door wat middel heeft sy, tegen haar gewoont’, Aan deesen minnaar haar genegentheid getoont?
De Liefd’ een vader is van list, van vreugd, van smarten.
Niets is onmooglijk voor twee eensgesinde harten.
Ik heb mijn Heer geseit al ’t geen my is bewust; En weet niet meer.
dies so u meer te weeten lust, Moet sy ’t u weeten doen, haar moet gy ondervraagen.
Haar kamenier is ook vol loogen en vol laagen.
So gy uw Suster dreigt, licht seid die meer als sy.
van de balkon.
Het dreigen wel aan u, maar ’t melden staat aan my.
tegen Diana.
Terwijl de raserny roert sijn jaloerse sinnen, ,,So open nu geen deur, maar spreek hem van hier binnen.
Diana sijt gy daar, gy ongelukkig wicht!
Wiens voormaals kuisse naam Telame had verplicht.
Doe op, dat ik u spreek.
Wat ’s uw begeer, Telame?
Gy weet het, dat ’s genoeg om u te doen beschaame’, Fy ongelukkige!
doe op!
Spreek van beneên.
Ik seg doe op.
Mevrow, ei doe niet op, ô neen.
Waarom hebt gy uw eer verwaarloost, onbeschaamde?
Gy segt daar woorden, die een Broeder nooit betaamde’.
Waart gy rechtsinnig en gesond van oordeel, Heer; Gy spraakt veel beeter van uw en uw Susters eer.
mint en eertmen my aldus?
’t sijn schoone gangen, ’t Is fraai, soo’n beeld van soo’n verdachte handt t’ontfangen, Dia.
Heer Broeder, ’k heb mijn eer gansch niet te kort gedaan.
Ontstel u niet; maar hoor my, sonder gramschap, aan.
Ik kan, met minder als tien woorden, openbaaren, Waar van dat beeld is, en wat my is wedervaaren.
Wat kunt gy seggen tot mijn troost?
Ik seg, indien Ik ’t leevend’ weesen van dit beeld wel heb gesien Of oit gesprookken, soo moet my de heemel straffen.
Hoe kom j’er dan doch aan?
wie quam u ’t beeld beschaffen?
Dat, broeder, kan ik u gemaklijk doen verstaan.
Toen Lise, deese noen, quam uit de vroegpreek aan, Met d’oogen voor haar neêr, heeft sy dit beeld gevonden In ’t midden van de markt, en heeft het ongeschonden My, soo gy siet, vereert tot haar gedachtenis.
Wie vat niet, dat dit een bedachte leugen is.
Indien ik minnaars had, en soo ik die mocht spreekken, ’t Geen ik onmooglyk nu niet kan, om uw besteekken En niewwe schildwacht, so geloof, Heer broeder, vry, Dat ik meer sorg droeg voor haar trow-geschenk.