floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ey zoete labber-koelt, komt uit het lieve Westen, Laet uwe windtjes door deez' aengenaem gewesten In dit geschildert velt uitblazen hare lucht, Zoo wordt daer door verkoelt mijn brandende gezucht.
Ach windtjes, windtjes ach!
gelijk de koele regen Brengt vrughten op 't gebloemt, dat aen deez' groene wegen, En 't klaver-rijke veldt op hare struikjes bralt, Toont u ook zoo, ik zweert, dat ghy my meest bevalt.
Ha windtjes nergens kan ik aengenamer vinnen, Wat ook te minnen is u zoek ik meest te minnen.
In al het Wereldts rond is niet zoo hoogh gezien, Is niet, of ziet, ik wilt om uwen 't wille vliên.
Nu laet uw' zoet geruis door deze bruine blaren Tot aen uw' nare slaef een blaesje maer vergaren.
Is 't niet genoegh gequelt, ik min u al zoo zeer, of ghy Daphne waert, u zy zoo grooten eer, Zoo groot als ooit het puik van al onz' Herderinnen, Ja Tyter barst van brandt, hier 's niet voor u te winnen, Ach, ach versteen de windt in 't midden van mijn loop beneemt ghy my de hoop By Daphne wederom te zullen immer komen; Eer ik ooit vruchten heb van mijn gevry vernomen!
Ey windtjes ey dan eens, meê-dooght noch met mijn smart, Toont noch wat koelts, of aêrs vermoort de zwoelt mijn hart, Zoo niet, zoo sterf ik heen, verbrandt van al de vonken, Die Daphne in my brocht door haer te zoete lonken, En door de heete zon, die dit vermoeide lijf Door 't reizen nu verslapt heeft, maer terstont aen stijf Zal wezen, mits de doodt zich spreit door al de leden; Ha Daphne!
of ik schei, 'k zal lijk mijn tijdt besteden, Doch met mijn bloode schim en zweven u omtrent, Zoo heeft noch tijdt noch doodt mijn trouwe min geschent.
EY Moeder zullen wy dit langer noch verdragen; Ziet hier de trouste die d' aerdbodem heeft gedragen, Hier leit hy afgement?
't Is een geringe ziel.
Maer die ik stadigh voor mijn beste woonplaets hiel.
Waer om vermoogt g' hem dan deez' straffen op te leggen?
Hy is een voorbeeld van wiens min zond ieder zeggen.
Dus plaeght ghy dagelijx uw' beste vrienden meest.
En volgens is 't niet vreemt dat u een ieder vreest.
Ik doe't om u ontzagh te brengen in de menschen.
Daer is ook niet waer na ik meer en hooger wensche: Maer nochtans is het hert, te sterven nu hy heeft Zoo groot ellendigheidt om onzen wil beleeft.
Ten was mijn meningh niet; maer ik woud na dit lijden.
Hem weder brengen tot zijn wenschingh en verblijden; Was hy maer t' huis 't was wel; want ik heb nu het hert Van Daphne zoo geraekt, en in mijn maght verwert, Dat zy haer leven niet zal yet wes anders willen, Als met omhelzingh zijn gedragen pijn te stillen.
Wat is 't, dat het belet?
Ik vind mijn zelfs bezwaert, Om dat hy yligh dreight te trekken op de vaert; En ghy weet, hoe alree de winden zich vergaren, En willen zonder room vrybuiten door de baren: Licht krijght deez' Herder dan het lijf vol brakke vloedt.
Hoe dat en heeft geen noot, als Thetis hem behoedt: Men dien het haer eens aen, ik zal my derwaerts spoeden.
En ik terwijl hem voor de droeve doodt behoeden.
Van waer Tithoni Vrouw haer blont gezicht komt toonen Tot daer de gulde Zon zijn Paerden gaet verschoonen, Van 't reizen vuil bezweet in d' ouden Oceaen, Van daer de groote Beir niet magh in 't water gaen, Tot daer de harde Kreeft van hetten schijnt te smachten, Daer toon ik over al mijn Goddelijke maghten: Deez' quets ik met mijn pijl, die raek ik met mijn vlam, Doch zoo, dat niemand ooit of gat of buil vernam, Waer door ik heb gewont.
Wie magh zich vergelijken By my, voor wien de Goôn al t' zamen moeten wijken, Hem die de blixem werpt met ongemeten kracht, Dien heb ik menighmael gehadt in mijne maght.
De razerny van Mars en zijn bebloede handen Heb ik al overlang' geboeit in mijne banden.
Apollo door wiens schicht het Python leit gevelt.
Hoe dik heeft hy betoont te zijn in mijn gewelt, Wanneer hy snorkte van zijn scherp gevijlde schichten, Doen toond ik, hoe de zijn ver voor de myne zwichten, En als Coronis hem deê treden van zijn raên, En Clymene zijn koets aen d' Hemel stil deê staen.
Ik leerde Jov is Soon zijn Omphale beminnen.
Ik leerde Jovis Soon voor Omphale te spinnen.
Wat raes ik van het oudt; ziet hier, ziet hier alreê Een voorbeelt waer in ik mijn krachten blijken deê.
Deez' afgesloofde knecht, dien 't herte wil verbranden, Weet van geen slaverny, als maer van mijne banden.
Deez' slaeft om eer, om goet een ander, die na konst; Maer deze slaeft alleen om zijne Daphnes gonst.
Moght hy een windtje maer van Daphnes aessem krijgen, Zoo zoud de bleeke doodt weêr van zijn lippen zijgen, Die hem nu heeft vermant, indien ik niet en zie, Hoe ik hem op 't bequaemst mijn trouwe hulpe bie, Deez' kruiden zal ik hem wat in zijn lippen douwen En wrijven, zoo zal hy zijn leven wel behouwen.
En met deez' weier best is 't m' hem in 't aenzicht wait, Op dat zijn ongeval terstondt wat van hem scheit.
't Za Tyter over endt, En flux uw' gangen wendt Na 't Schip, op dat de winden U brengen by 't beminde; Al ruist het in de Zee, Weest daerom niet t' onvree, En schroomt niet, ik zal 't maeken, Dat ghy zult yligh raeken Aen uw' bemindens zy 't Loon van uw' slaverny.
Ey wat verquikt my daer!
'k Word nieuwe kracht gewaer.
Mijn Ziel voelt nieuwe gaven; Wat komt mijn tonge laven?
Zoud wel een windtje my Zoo yligh maeken vry Van mijn vermoeide leden, Van mijn vermoeide Ziel.
Ach windtje ach!
ik kniel Voor u, om 't geen ghy dede, Nu Tyter het is tijdt, Dat ghy u henen vlijdt Na 't Schip, om door de baren Uw' waerdste na te varen.
dat de Schipper my wou zetten aen het roer; 'k Wed, dat ik vaerdigh ons gewenschte wit bevoer.
De trekkingh van 't Kompas na 't buyigh guire Noorden, Wiens deelen dat ik nooit den Schipper noemen hoorde, Die heb ik niet van doen, wegh met die voddery, Mits ik de draeyingh van 't Kompas hier binnen ly: Hier heb ik streek op streek, en na deez' vaste streeken, Magh ik wel onbeschroomt van 't vaste Landt afsteeken.
Mijn Noordtstar is mijn Nymph, mijn Lely mijn gemoedt, En mijn genegentheidt, die na mijn waerdste spoedt, Het windtje, dat ik zoek de gonst mijns Herderinnen, Op die wijs zal ik ons gewenschte haven vinnen: Ey machtighst' vande Goôn!
Kupido neemt ghy maer My in het dullediep in uwe goe bewaer, Zoo zal ik, als ik by mijn Nymph koom op d' Outaren Van uwe God'lijkheidt veel offerhand vergaren, Geen vet gemesten Stier, gelijk als voor Jupijn.
Geen dartel jonge geit, die voor Godt Pan moet zijn.
Geen Paert, geen Zwijn, geen Schaep, geen Wierook, dat de Goden Ons menschelijk geslaght te offeren geboden; Maer op uw' Outaer zal ik liever brengen, dat U is het aengenaemst, en my de waerdste schat, Dat zijn de kusjes, die ik aen de lieve wangen, Of ooit gehangen heb of steels gewijs zal hangen Van mijn beliefde Vrouw, dat is u aengenaemst; Ha groote Godt!
en voor een minnaer het bequaemst.
Thetis.
GOd in die woonplaets houdt in 't diepste dezer baren, Vertoont eens uit het schuim uw' wit gekruifde hairen, Vertoont uw' groen gezicht, op dat ik u vertrek De oorzaek, waerom ik u uit uw' gronden wek.
Wat komt my voor geluit daer klinken inde ooren.
Zijt ghy 't Dione, die uw' stem aen my laet hooren?
Ja Nereî Dochter ja.
En d'oorzaek van 't geluit?
Godt AEolus die laet zijn dulle winden uit, En geeftze lossen toom, haer onbedwongen grepen Die zullen menigh Schip tot op de stranden slepen, En brengen zoo den mensch in 't uitterste gevaer; Doch ik zorgh maer voor een, neemt die in uw' bewaer.
Is Menelaüs weêr na Kreten toegevaren, En laet zijn Huisvrouw van een vreemdelingh bewaren?
Moet mijn Acchilles na 't meineedigh Trojen weêr, En vallen daer van Paris handen neêr?
Een zoogende Leeuwin van teere Schapen tanden!
Of moeter ergens noch een grooter Trojen branden?
Ziet Xanthus geeft noch vlam uw' Simöis braekt bloedt En zoud ik zoo een gast weêr nemen in behoed?
My dunkt, ik zie noch hoe de winden zich verheffen, De zanden van de grondt tot aen de wolken treffen, En hoe den Hemel schuilt en geeft aen 't Scheeps gezicht Niet, als des blixems slagh en schrikkelijke licht.
Hoe 't steven 't steven treft, en hoe de zwakke zijden Van duizent Schepen niet malkander konnen mijden: Deez' drijft hier op een plank, die hanght daer aen de mast; En geene houdt zich aen zijn medemakker vast, En zinkt met hem gelijk.
Elk een beklaeght het sterven, Om dat zijn doode Lijk moet 't vier ja d' aerde derven: Een ieder lukkight dien wie Hektors kloeke handt Heeft van de ziel verlost voor Trojen op het Landt.
Waer toe deez' oude wrok my weder toe te smijten, Waer toe dit reis op reis my weder te verwijten; Beklaeght ghy dat alleen?
wat Goden Kinders zijn Hier al gebleven!
ja de Zoonen van Jupijn.
Maer dit 's een ander zaek, het is een slechten Herder, Die door het brakke Y, en noch moet wezen verder; Een Herder van wie niet het alderminste quaet Het alderkleinste leet iemand te wachten staet.
Die noit de wapens heeft met quade handt gegrepen, Maer op zijn boersche fluit veel zoet gezangh gepepen, Dat d' oude Glaucus Rei hem springende na raest, En uwe Tritons schilp met heesch geluit na blaest, Dat ik Cymodore heb dikmael hooren zingen, Dat ik u dikmael door uw' eigen keel hoor dringen.
Waer moet den Herder zijn.
Gints daer de dorre strandt Van achteren is met veel rieden dicht beplant.
Recht Noord ten Westen van dat merk en kleine baren, Die van het luchtigh gout van outs haer naem bewaren.
Zeer wel: is 't zoo?
ik zweer by Stygis zwarte stroom, Dat hem geen water krenkt voor dat hy ginder koom.
Vaert wel Goddin, ik zal bevelen mijne Reien, Dat of hy schipbreuk leed, z' hem lijkewel geleien.
Vaert wel Godin, en waer mijn hulpe u gebreekt, Of van mijn Zoon, zoo bid ik u, dat ghy maer spreekt.
Nu magh ik weder na mijn Zomer-huisje treden, En daer vol vrolijkheidt mijn vord're tijdt besteden, Daer Tyter over langh dit brave Liedt van zonk Zoo snel, dat het tot aen mijn grage ooren klonk.
Wijze: Courante Serbande.
Vermaekelijk paedtje, ô aengename Laeu!
Waer op zoo veel bekranste linden staen, Wiens lommer is een brandt van min, Wiens takken dienen onz' Godin Tot pijlen, die haer Soon Kupied In onz' verwerde herten schiet.
Kupido zelver heeft zijnen toorts gedoopt In 't water, dat aen beide zijden loopt, En 't nat, dat op de graesjes leit, Zijn traentjes, die een minnaer schreit, En 't minne-zweet, dat haer uitbreekt, Als Chloë met Dametas spreekt.
Hier op een bankje, daer zit een paer in 't gras, Dat 's zoet, maer wat zit hier en daer voor 't glas, Zijn 't Menschen?
Zijn 't Nymphen?
Godinnen zoo ik meen, Godinnen, of zoo yetwes leeft, Dat grooter naem en eere heeft.
Ziet Daphne ginder daer in een bloemen hof, Zy plukt een Lely en een Roosjen of; Ey ziet het roodt, ey ziet het wit, Schier als het op haer wangen zit: Haer wangen wiens vermengde bloos Verpuft de Lely en de Roos.
De droeve Tyter, maer nu van herten bly, Staet by zijn waerde Nymph en zweert haer by De Goden, dat haer aessem zoet Is, ja meer als 't Viooltje doet, En houdt dat d'aessem is een schijn, Dat zy niet quaet van hert moet zijn.
En Amaryllis die tart het zoet gefluit Des Vogels door haer aengenaem geluit, Die klaeght van min, en Amaryl Maekt ook bekent haer lust en wil; Zy zinght een liedtje van een aêr, Maer wie weet of zy't zelfs niet waer.
En ziet Hylander, die met zijn oogen start, Hoe toont hy, dat zijn zinnen zijn verwart, En Phyllis hanght een ander aen, Laet Mopzus daer alleene staen; Ey Mopzus zieje niet het scheel Gy zijt niet over, maer te veel.
Ziet Koridon ginder met Laura in het groen.
Ach Goôn, wie weet hoe wel het haer magh doen; En Doris met haer lief gepaert, Zit daer te spelen met de kaert, En Chloris knoopt de graesjes met Dien Herder, die zy 't liefste het.
De dartele Sappho werpt Phaön met een peer, En schuilt daer achter gene ruighte neér: Zy schuilt, maer wil gevonden zijn, En Dorilé is 't veinzen pijn, Zy wijst na d' eend, die vande waerdt Vliedt, en met hem wil zijn gepaert.
Ach boomen, ach bloemen, ach graesjes wilde gy Ons zeggen 't geen dagelijx geschiet by dy!
't Gelonk, 't gezoen, 't gevry, 't gevley Des minnaers en zijn droef geschrey, Men hoord meer min, meer trouwigheidt Als ooit van iemand is gezeit.
Vermaek'lijk paedtje ô aengename Laen, Waer op verscheiden minne-baekens staen, Het nat, dat op uw' graesjes leidt Zijn traentjes, die een minnaer schreit, En 't minne-zweet dat haer uitbreekt, Als Chloë met Dametas spreekt.
Indien deez' Herder noit van herten iemand minde, Waer zoud' hy doch van daen deez' lof mijns paedtjes vinden?
Had ik geen ander reên, Ik zoud hierom alleen U laten het genot van uw' bemind' genieten: Hoe veel te meerder nu, Daer ik de trouw van u Zie, 't alderhooghste wit en waerdste prijs beschieten.
Wijze: Coridon die weid de Schapen.
WIe zoud ooit zijn leven denken, Dat min grootste krachten toont, Als 't geminde elders woont, Dat het vier dan meest kan krenken, Als de stichter vande brandt, Zich houdt in een ander Landt.
Wonder, wonder!
wie kan 't zeggen, Als de quetzer is aen zy; En vertrokken, voelen wy Smarten in de wonden leggen, Daer, terwijl hy by ons is, Wy gezondt zijn ende fris.
Als het wildt-schut is gevloden, Treft eerst zijn gespannen boogh 't Geen de weyman had in 't oogh, En doen hy zijn pijlen bode In zijn byzijn kond' het riet 't Langh gemikte raeken niet.
Laetst zagh ik een aerdigh baesje Dorre blaedtjes rul op een Houden, waer op 't Zontje scheen, Door een opgeheven glaesje, Doch hoe 't glaesje hooger quam, Hoe het stichte meerder vlam; Strax doe daght ik in mijn zinnen, Alzoo haest als ik van veer 't Zonne-vier zagh komen neer, Dit is even als mijn minne; Tyters byzijn baerde windt, Daer zijn afzijn my verwint.
Alzoo langh hy my verzeld', en Ik zijn ommegangh genoodt, Was ik voor geen pijlen bloot; Maer doe hy in andre velden Reisde, velde hy van veer Mijn gewapent hertje neêr.
Tyter ik beklaegh de tijden, Dat ik u zoo menigh dagh Heb gelaten in geklagh; En gestaekt heb uw verblijden In het byzijn, als ik niet My van u bekoren liet.
Licht hebt ghy u nu begeven Tot een ander Herderin, Hoe!
zoud ook zoo lichten zin In mijn waerde Tyter leven.
Mier het afzijn?
afzijn, hoe?
Dat brenght geen verkoelingh toe.
Kinder-praetjes, revel-kallingh, Uit der oogen, uit het hert, Vande liefste, vande smert, Waer was elders meerder mallingh: Neemt een voorbeeld maer aen mijn Vande liefste by de pijn.
Neen waerde Tyter neen, zoud ghy u ooit begeven Totiemandt, als tot my, dat loof ik noit mijn leven.
Coridon ach!
dat ik niet eens magh In eenigheidt in 't veldt uitstorten mijn geklagh.
Wel Daphne dus alleen te treden door de weiden?
Ben ik alleen, als mijn gedachten my geleiden?
Wat raesje van gedacht, aleenigh is alleen.
Voor hem en zijns gelijk die nimmer staet in reên.
Gelijk als Tyter doet, en nevens hem zijn makker.
Waer van de minste u is veel en veer te snakker.
Dan denk ik meest, wanneer ghy by haer beiden staet.
Of als uw hoofsche tongh zich zelver tegen praet, Dat zy u alle beid uitlacchen ende scheren, Ghy lacht meê vanden dreun, voldoet zoo haer begeren; En voelt het nochtans niet.
Dat 's leugen dat 's niet waer.
Indien ghy 't niet gelooft, zoo vraeght het een van haer.
De zakkerlijden in je mutsje magh ik vragen.
Nu Herder ik moet gaen.
Neen Daphne blijft noch staen, Of zoo ghy anders loopt ghy zult het u beklagen.
En eer ik u weêr aen- Spreek, zal de volle Maen Wel driemael zonder luister Heen rijden en zijn duister.
Dat is de rechte voet, Zoo ghy die houdt, ghy moet In 't kort noch danssen leeren, Ey lieve blijft niet wegh.
'k Zal doen gelijk ik zegh, Daphne.
Zoo volght ghy mijn begeren.
Gints komt Orestes, hy Heeft Galla aen zijn zy.
Orestes.
't Is waer Orestes, want ik hebt hem hooren zingen, Zoo Amaryl en ik door 't dwersche paetjen gingen.
Wel Harderin ghy daer met Coridon verzelt?
En ghy met Galla dus ook eenzaem door het veldt?
Ja Daphne als gy ziet.
Hoe langh is 't wel geleden, Zeght Galla, dat men u dit laetst zagh henen treden?
Voorwaer ik weet het niet.
Maer 't aengename weêr Lokt my als nu te veldt om eensjes gints en weêr Te treden na ons Hof.
En dat zoo met u beyen?
Ik quam haer tegen en verzocht haer te geleyen.
Gelieft u meê te gaen?
Zijt ghy om my begaen, Ik ben daer meê te vreden.
't Wordt u noch niet gevraeght; Wat zeght ghy Nymph behaeght U derwaerts ook te treden?
Ey Daphne gaen wy t' zaem.
My is het aengenaem.
Wel Herder dat 's beleeft by Galla u te voegen.
Orestes ghy zult u met Daphne wel vernoegen.
Ghy zijt een vryer.
Ey nu Galla treet voor heen.
Wy zullen u terstont dan volgen met ons tweên.
Beleefde Nymph, ach moght uw' Tyter dit genieten.
Neen Herder, Tyter zal zijn Daphne wel opschieten.
Dat loof ik nimmermeer.
recht te vooren eer Hy heen voer door de baren, Zwoer hy hier weêr te zijn, Eer dat de Maen zijn schijn Zoud zesmael weêr vergaren.
Nu brenght de zeste Maen haer hoorens weêr aen een, En Tyter blijft noch wegh, geeft dit geen groote reên, En oorzaek om te vreezen, Dat hy veraert moet wezen?
Neen Daphne looft dat niet; Maer dat ghy hem niet ziet Zoo even op dien dagh, waer van dat Tyter zeide Juist komen hier te Landt, Kan wezen, dat hy vant Verhinderingh, waerom hy niet van daer kan scheiden.
Verhinderingh och, ja!
Want na dat ik verstae, Zoo laet hy zich verrokken, En van een ander lokken.
Ghy weet wel Herderin hoe ik die gene ben, Die Tyter beter als de best ter wereldt ken; Mijn zoetste tijdt, die heb ik staegh met hem versleten; Altijdt was my bekent 't geheim van zijn geweten: Ik heb zijn borst doorgront, maer nimmermeer verstaen, Dat Tyter immer met verand ringh was bevaen.
Zoud nu in zijn gemoet, en dat in korte dagen, De wispelturigheidt uitbreiden hare lagen, Gelooft het nimmermeer, geen ongeluk hoe quaet En geen geluk hoe goet maekt, dat hy u verlaet, Eer zal de vlugge kiel verlatende de baren Van d' hol ontstuime Zee op d' hooge bergen varen; Eer zal de logge Koe heen vliegen door de locht En onze Zuider-zee zijn droogh en zonder vocht, Eer zullen van omlaegh de wijtberoemde stroomen Weêr klimmen na omhoogh en op de bergen komen, Eer zalmen voor 't geluk verkiezen 't ongeval, Eer 't afzijn Tyters min in 't minst verand'ren zal.
Maer waer op magh uw' zeggen Hier van gegrontvest leggen?
Hebt ghy wel ooit verstaen, Dat Tyter is bevaen Met ander min?
heeft d' Herder Zijn leven immer verder Getracht?
of iemand aengezocht, als u alleen?
Want na uw' reden schijnt, zijt ghy niet wel te vreên, Om dat ghy hebt gehoort, dat hy zich laet verrokken, En na ghy zeght van ander Herderinnen lokken.
Orestes ik verklaer, Dat zeggen is niet waer; Ik deed 't om u te proeven; Maer noit heb ik gehoort, Van Tyter eenigh woordt, Dat 't herte zoud bedroeven; Maer laes!
hy blijft te langh, Dies vrees ik, dat bedwangh Van and'ren hem magh houwen.
Gy meugt hem wel vertrouwen: Daer 's niemand die hier leeft, Die Tyters minne heeft Als Daphne.
Maer ik dede Hem noit verzeek'ringh, dies Is hy licht weder kies En qualijken te vreden, 'k Beloofd' hem, maer dat ik my in deez' staet zou houwen Tot dat hy weder quam en niemand anders trouwen.
Hoe dat 's genoegh gezeit, En looft vry, Tyter beit Ook tot zijn weder komen.
Maer wat ik voorgenomen Heb.
Hier niet veer van daen De Bangers Hoven staen.
Daer woont een oude Vrouw heel eenzaem inde weiden, Die om haer konst is van de Werelt af gescheiden.
Deez' is altijdt verzelt met vreemde spookery, En al der geesten Rei is haer gestadigh by, Deez' kan in 't naerst des nachts de volle Maen doen tanen En op den hellen dagh de Zon te rugh doen gaen, en Al der Starren sleep verduist'ren met een woordt, Deez' kan in d' hoitijdt licht den Hagel brengen voort, En drijft de vruchten van 't gebloemt in ander hoven, En kan de dooden uit haer graven brengen boven; Deez' kan aen ieder een de daeghsche doenten biên, Van die geen, welkers doent men lustigh is te zien: Deez' weet al watter is, of was, of zal geschieden: Wat is, wat was, wat zal, en kan haer niet ontvlieden: Deez' woud' ik vragen, hoe het nu met Tyter gaet; Of hy ook mint, en hoe het met zijn t' huiskomst staet.
Ach Daphne wat geraes, wat schiet u in de zinnen, Zoud ghy die dulligheidt zoo licht'lijk gaen beginnen; Zoud ghy met helsche spook besmetten uwe ziel, Die ziel, waer voor ik staegh om Tyters wille kniel.
Dat zy alleenigh woont verzelt met spookeryen, Met al der geesten Rei, dat magh, dat kan ik lyen; Maer dat zy zoud de Maen doen taenen, is maer praet, Doch 's Hemels omloop doet, dat dit alzoo toegaet: 't Zijn werken van natuer.
De Zon te rugg' doen treden, Was noit in hare maght, noch niemand zullex dede; Dat zy der Sterren sleep verduistert met bezweer, Dat zy in d' hoitijdt doet den hagel vallen neêr, Dat zy de vruchten van deez' boom op and're boomen Brenght, is maer malligheidt verzierden roem, ja droomen, Zy brenght met lijf en ziel geen Lijken uit de aerdt; Maer wel de Duivel, die de schijn van haer aenvaert, Dat zy de doenten van een ieder weet te raden, Of't geen al is geschiet, dat heeft zy van een quade Geest altemael verstaen, die overal omtrent Is, en ook daerom is 't hem altemael bekent.
Maer dat zy weten zou het geen noch zal gebeuren, Is niet waer, haer gezegh zijn praetjes, raetzels, leuren: Want na haer zeggen moet een geest 't haer doen verstaen, Of uit geboortens Star moet zy het anders raên, Geen quae geest, wie hy zy, en kan 't aenstaende weten, Noch iet voor zeeker zeggen; ook niet die bezeten Dan is met zoo een geest.
En wat de Starren raekt: 't Is zeeker, dat 't gestarnt ook gants geen dringingh maekt In redelijke keur, waer zal de vryheidt blijven Van onze wil, zoo wy de Sterren toe gaen schrijven De heerschingh over dien.
Des Hemels oppervooght, Die heeft van aenbegin den mensch daer meê verhooght En afgescheiden van onredelijke dieren, Dat hy ons vrye keur geeft om ons te bestieren, Dus lieve Daphne vliedt Het gene, dat gy ziet, Dat maer een helsch gespuis is en vol valsche trekken, Alleen geboren om den mensch tot quaet te wekken.
Maer wat verzeekeringh?
Hoe dat is heel geringh.
Een weinigh noch te wachten.
'k Beken 't zijn qua gedachten, Die my hadden geraên Die dulheidt te bestaen: Ik zal de tijdt verbeiden.
Ik weet wel hy zal scheiden Van daer, eer 't zonne-licht Weêr thien-mael ons gezicht Bestraelt met nieuwe stralen: Mijn meningh zal niet dwalen.
Geen Tooveres zoo groot hier in het gantsche endt, Dien Tyter beter is, als Tyter my, bekent.
'k Vertrouw het u ook toe, en dit is meê de reden, Waerom ik van mijn min u vrye op'nigh dede.
En zeeker 't gene ghy Spreekt tegens my zoo vry, Zal ook by my wel blijven, Eer zal dit hert verstijven, Dit lichaem door de doot In 't aerdtrijx zwerte schoot Neêrdalen, eer uw' woorden, Of meningh iemand hoorde Uit my.
tot dankbaerheidt Is u altijdt bereit 't Gemoet tot u genegen.
Zoud daer toe niet bewegen De vriendtschaps vaste bandt, Die my aen.
Tyter spant?
Ach moght ik met mijn doodt zijn lange leven koopen!
En Tyter wenscht zijn draet maer mogt om u verloopen, Maer dat nu aen een zy: My dunkt Orestes ghy Hebt eenighlijk de macht om Galla te doen praten, En zie ik recht, zy moet u niet te stuersjes haten, Gelijk zy and'ren doet, haer aenzicht was vol vreught, En zelden zietmen haer by jongelui verheught, Maer altijdt tegen aen, het zelfd heb ik voor dezen Niet eens, maer menighmael bevonden aen haer wezen.
Ey Daphne watte reên, ghy beelt het u maer in.
Inbeelden, daer ik dit nu reis op reis bevin: Maer't was gezeid, dat wy haer zouden volgen na.
Ia op een ander tijdt, 't is daer toe nu te spa.
Daer komen zy weêr aen, hoe zullen wy het maeken?
Ik weet een vondt, wy zullen wel tot onschult raeken.
Ik meend' ghy komen zoud, dit duert al reed'lijk langh?
't Is waer, maer Daphne wierd' verhindert in haer gangh, Om dat zy op een kluit haer eene been verstuikte, Dies wy dit klavergras tot rust en plaets gebruikte, Tot ghy lui weder quaemt.
Hoe is u been gestelt?
Gelijk men denken kan, met groote pijn gequelt.
Wat raet, hoe komt ghy t' huis?
Zoo wy een weinigh beien, Zoo zal de pijn van zelfs wel verscheien.
Maer Daphne hoor wat nieuws, Pulcheria die vrijt.
Wel hoe, is 't houlijk of, is zy Meander quijt?
'k Beklaegh de Herderin moet zy hem zoo begeven.
Wel zeeker aen die guit en was niet veel bedreven.
Hy is nu al getrouwt.
laetst, als het Bruiloft was, Dronk hem zijn speelnoot toe een vol geschonken glas, Op goe gezontheidt van zijn oude trou en vrijster, Hy wachten 't, doch zijn Bruidt wierd' haest van zinnen bijster.
Waer op hy by haer gingh en zeid, hebt ghy berouw, Ziet daer mijn handt, 'k ontlast u van gegeven trouw.
Wat zeid zy?
Anders niet, dan 't zoud niet licht gelukken, Indien 't niet waer geschiet.
Maer watte schellemstukken.