floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
die rekening weet ik is betaald, en onderteekend, hoe zal dit nou gaan?
hoe stuif jy nou dus op?
hy zeid dat hy ’t over ’t hoofd heeft gezien, en zo is ’t blyven openstaan.
Schoon bescheid, waarachtig, wel zo zel men dit alzo moeten aanneemen en gelooven?
Maar hier heb ik nou de reekening van de Afslager, die maakt my de kop schier dol, en gaat al de anderen noch te booven.
Juffrouw Joanna debet aan N. N, in het sterfhuis vanN.
N. deeze onderstaande goederen gekocht.
Een Japonse Rok met Goude Cupidootjes geborduurt.
Een Ebbenhout Verkeerbortje, met swarte en witte yvoore schyven.
Een Wafelyzer met goud ingeleid.
Een silver schaakspel.
Een silverd Poffertjes pan.
Een silverde vergulde Asschop.
Een silverde gedreve Thé Keetel, van 97 loot 3 engels.
Een Koffy kan, dito, van 68 loot 7 engels.
Een Oorlogie met een Kristalyne Kas en gouwe Ketting.
Een slaapende Venus en Kupido, op een Ebbenhout pedestalletje.
Wel, hoe kroes en wonderlyk dat myn het hoofd staat, zo moet ik ’er om lachchen, een slaapende Venus en Kupido!
Zeeker past dat zo een Juffrouw, zulk een stuk werk te koopen?
Ja, dat past my, en dat was myn zin zo GERARDUS.
Wel wat moet de Afslager zelfs wel gedacht hebben?
Hy mag daar van denken wat hy wil, past het jou printen t’huis te brengen, en daar in te studeeren, Van Broer Kornelis, daar hy beezig is met zyn devotarissen te deciplineeren?
Nu kom, jy wind doch het proces altyd, hier zyn nu de reekeningen van de Zylaaken, en Citzewinkel, met het geld daar by afgepast; En van de Banketbakker, Hoender en Oesterverkoopers, Fontangiemaaksters, en wat ’er noch meêr is aan vast; Met ook die van Koffy en Thee, en noch anderen, maar dat elk zyn reekening onderteekend, dat dient niet vergeeten.
Ik ga, en of ik niet t’huis en kwam, zo denk dat ik, om de Komparitie, by Papa zal blyven eeten.
Dat is ’er booven gehaald, nu staan ik weêr schoon, om myn ordinary zwier weêr in ’t werk te stellen, en te beginnen, Want het oud betaald zynde, zal yder maar trachten om myn gunst weêr te winnen, Zo moet men de mans hebben.
Vrouwtjes, hou je kloek.
Daar meê kryg ik by altemaal weêr een nieuw blad in yders boek.
Albertje.
ACHTSTE TONEEL.
Heb jy dat zo besteld?
Ja, Juffrouw, en zonder mankeren, Zal alles ten acht uuren vaardig zyn.
Kom spoedig, dat de Schoonmaaksters, zonder tardeeren, Aan ’t eeten raaken, en jy ook, en als je zaamen hebt gedaan, Zet hier de taafel dan, en maak jou gereed om uit te gaan.
Einde van ’t Tweede Bedryf.
GA dan heen, Albertje, jou vaten zel jy daar na wel wassen.
wat schellen is dat?
Albertje, doe open.
wel Monsieur Stefanus, jy kont het jou leeven niet beeter passen, Zie, zo even staan ik met myn meid en spreek, en dat is om jou je geld te brengen.
JOANNA, STEFANUS, ALBERTJE.
STEFANUS.
IK zag je man uitgaan.
Zie daar, gelief je jou reekening te onderteykenen?
daar is jou geld.
Jy zelt het ook zo wel korrekt en afgepast vinden, en geteld.
Juffrouw, als ’t jou beliefd, wel, dit is dan recht van pas koomen.
Zo doed het, Monsieur Stefanus.
maar heb je nou al, gelyk je myn beloofd hebt, die staalen al meê genoomen?
Wel wis, Juffrouw, dat was myn boodschap, zie daar, verschiet genoeg, geen diergelyken in de stad; En van dat, Juffrouw, daar heeft gisteren een Haagse Dame zelfs tot een tabberd, en een onderste gehad.
’t Is een nieuw fabrykje, en staat zeer kostlyk, ja, al waard gy een Princes, ’t zou je moeten behagen.
Is dit nu al de nieuwste mode, Monsieur Stefanus?
Wel wis, Juffrouw, en noch heel schaars, men ziet het ook noch niet als van de grootste van de Stad draagen.
Myn twee beste Samaars zyn nou al heel ouwerwets.
Jy hebze nou ook al twee maanden gehad.
Zo doenze; ik schaam my om ’er meê by menschen te komen, ’k weet niet wat ik ’er meê lyk voor een postuur.
En als ’er een nieuw fabrykje uit komt, zo laat het my maar weeten, als ’t maar de mode en zwier is, dan is ’t my niet te duur.
Dat weet ik ook wel, Juffrouw.
En om kort te gaan, Monsieur Stefanus, zonder hier lang over te teemen, Ik zal myn kleermaaker by jou zenden, die zel ’er veur my tot een Japon, met een Samaar, van neemen.
En stel jy het maar op het naasten.
Zeer wel, Juffrouw, uw dienaar, Juffrouw, ik bedank je veur je geld.
Goeden dag, Monsieur Stefanus.
laat eens in, Albertje, daar word weêr gebeld, DERDE TONEEL.
JOANNA, ALBERTJE, MARGAREET, als een Moffin, in Uitdraagsters gewaad.
’t IS de Moffin, de zuster van Katelyn de uitdraagster, Juffrouw.
Wel, hoe kom jy hier zo belaaden?
O mein, gude Jomfer, myn zuster Katelyn is krank; ik keume zo oet de Lommerd, vorwoor ich wol wol een luttik rusten, zo meud ben ik gedroogen.
Zich door, Juffroe, dat kittig kanniche mit dat zilberd let, on deez’ ketting agoote kroolen, mit ein golden hook, hab* ich der opgesloogen; >* On zo bald en had ich het nichts gekocht, of zo anstunds durft mei einer ein doolder to winste biên.
Dat is voor woor, ont woor.
Ja wel dat kannetje en is al niet kwaad, maar ik zou ’er je wel een dozyn kunnen toonen, die noch al uit andere oogen zien, Ik zel ’er jou eens een laaten kyken.
binnen en weêr uit.
Wat dunkje, Albertje, kend gaan?
Uit de kunst, Juffrouw.
Ijo, vor woor, dat ’s kurius!
moor dat ducht my nicht ny, want dien vly is, wil je ’er wol de woorden dubbeld voor betoolen.
Ja dat wil ik wel doen.
Albertje, daar word gebeld, doed oopen.
Nou, dat postelyne kannetje wil ik wel hebben.
Nou wat ducht ir von dien kitting agoote kroolen?
Juffrouw, daar brengenze een stuk linnen, van de weever t’huis, met een stuk Servet.
Hoor van dat kannetje, en de ketting agaate kraalen zullen wy wel accordeeren; laat het hier.
en komt morgen eens weêr aan, zo je niet te veel verlet.
Moor, Jomfer, ik hab heer ein preufke thee, der extraordinary is, er schinket zo helder wird Serbster Beer woor, wol i die eins probeeren?
Hoe, heb jy thee?
laat eens zien; o foei, die meug jy zo dadelyk wel aan juffrouw het vullisvat gaan vereeren, En wat willen zy voor die drek noch wel hebben?
Voor dein drek, Joffroe?
den holden ze noch wol op neegen gulden het pond.
weg, weg, daar komt geen thee onder de vyf en twintig gulden in myn mond.
Albertje, hoor je de schel niet?
gaat eens voor.
’t is geduurig ook niet als met de schel te leggen raazen.
Zy hebben myn man wis uyt zien gaan.
Juffrouw, daar is Glaude de Waal, met curieuse cristalyne gesleepen glaazen.
Laat hy jou zes van de nieuwste mode geeven, en laat hy morgen koomen met noch een dozyn, Ik zal hem morgen wel betaalen.
Jomfer, die thee waaraftig... ALBERTJE.
na dat zy de deur heeft weezentoedoen, word ’er weêr geschelt.
Daar is de dochter van Ariaantje, Kristyn, Met ’er doozen met kant, ze staat in ’t voorhuis.
Wel ik schrik ’er van, van zulk schellen!
Albertje, kyk eens wie dat zo meesterlyk kan. ALBERTJE.
binnen en weêr uit.daar word weêr gescheld.
Wat zal ik Kristyn zeggen, Juffrouw?
wel het lykt wel gekscheeren met dat heen en weêr loopen.
Laat ze binnen komen, Albertje.
Of zegt ’er liever van nou niet.
neen; laat ik ’er doozen evenwel eens zien.
of, Albertje, zegt ’er dat ik nou niet zal koopen.
tegen Margareet.
Jy verstaat jou op de thee koopmanschap niet, moêr; ik heb noch een pondje van dertig gulden in besprek.
Daar was die luizige Snyer, Juffrouw, met zyn reekening dat ik die aan jou geeven zou.
daar word weer gescheld.
Wat zo, noch een reis, Albertje, je moet weêr na vooren toe.
Wel het is niet om te harden.
Goeden dag, Jomfer.
Margareet binnen.
Juffrouw, daar is de vrouw, Met die geborduurde schoenen, je had ’er belast dat ze nou zou koomen, zeidze.
Daar hebje ’t al weêr.
word gescheld.
Albertje binnen en weêr uit.
Wat, op zo een wys raakt de schel van booven neêr, Albertje, ga en zegt ’er dat het my nou noch niet kan wachten.
ALBERTJE, binnen en weêr uit.
Wel zeeker, juffrouw, ik zel het op ’t lest niet langer harden kennen.
Zegt dat zy morgen ochtent komt, tusschen zevenen en achten.
Daar was die Vrouw, met gouwe kant, juffrouw, die schelden daar zo an, Ik ben zo moê dat ik het niet meêr harden kan. Daar hebje ’t weêr.
noch een reis.
Wel wat verdrietig schellen is dat ook!
ga en ziet eens, Albertje, wie dat dat zo kan klaaren.
Ja wel, juffrouw, ik wil dat wel zeggen, ik moet een weinigje bedaaren.
Wel verdrietig schellen!
ik wenste dat dat schellen eens een eind had genoomen.
Juffrouw, daar zyn die Smauzen, die hier gisteren waaren.
Zyn ze daar, dat is goed; laatze binnen koomen: En ga jy dan zo voort na de Afslaager toe, en brengt hem zyn geld; En laat hy de reekening onderteekenen; vliegt te post en ziet dat jy jou dingen doch wel besteld.
Gaat met een by Amerens het groenwyf aan, en vraagt ’er waarom dat zy my die twee bossen spargies niet heeft gezonden; Daar is een enkelde drie gulden, geeft ’er die; en gaat ook eens weêr na de Oesters, en doed zo by elk eens de ronden.
Daar gaat de Bel weer, zie eens wie ’er is, Albertje, ALBERTJE, binnen en weer uit.
Juffrouw, daar zyn de Smouzen.
Laatze binnen koomen.
*JOANNA, AUGUSTYN, GERARDUS, in gedaante van Smausen, NATHAN een Smaus.
NATHAN.
Goeden dag, Juffrauw, habt ’er was vor ons Juffrauw?
Nichts, nichts, te schacheren, Juffrauw, olde kleeren van mans ont vrauwen, of belieft het jou Te railen, Juffrauw, vor neteldoek, kamerdoek, oder katoen, Juffrauw?
Habter nichts, Juffrauw, olde hoede, old linnen, oder kanten, Juffrauw, ont seide kausen, Juffrauw?
Wat ben je lui voor volk?
Wy zien von Poolen, Juffrauw, Hoogdaitze Joeden, Juffrauw, oder Smausen.
Juffrauw, habter was mal geld?
oder wat te wisselen van pistoletten, ont ducaaten?
Wy willen jou lieden de waarden daar voor gieben.
Ja, kom hier, maar zacht niet verder, blyf daar staan, ik zel je wat zien laaten.
Joanna binnen*en weer uit.
Wat dunkje, Papa?
nu zul jy ’t zien.
Houd jou maar stil, Gerardus.
Zie daar leggen twee Samaars, beziet ze op die stoel, maar maak het kort.
hoe vermuft ruiken die stinkbokken, ’k heb ’er de lucht al van weg, ’t is of ik ’er kwalyk van word.
Zy spreken teegen malkanderen in Smauzen taal.
Wel jy ziet, juffrauw, ’t is auwerwets, dat nichts meêr en word gedraagen.
Wat eisch jou lieden daar voor, juffrauw?
Zy zyn zo ouwerwets al jy ze ziet, zy kosten over de hondert guldens noch geen twee maanden geleeden, beziet ze wel, ik wil geen na klaagen.
Voor zes en veertig gulden allebei.
O juffrauw!
maar juffrauw!
dat is te viel, daadelyk geld in de hand.
Zeeker, juffrauw!
jer wes wol besser, hoor ziben ont swantig gulden, on das kontant, Willen wy jou lieden daar voor gieben.
Waarlig, juffrauw, er is nicht meêr waard.
De Smauzen tegen malkanderen kyven.
O al die gemaakte mienen en zyn my niet waard, noch al dat opsteeken.
Ik loof dat jy wel meend dat den anderen te veel bied, en bekocht zou zyn, maar ik kan jou lui streeken Al te wel; doch ik kreun my niet eens aan jou gesten, noch aan al dat uiterlyk gebaar, Jou loopjes zyn my wel bekend, ik ken je al te wel op een haar.
’t Is myn eerste niet.
’t Is, als myn maat zeid, hiel auwerwets, Juffrauw.
Jy lui bend ook ouwerwets, deug jy daarom zo weinig?
nou kom je meugt wel gaan wandelen.
Nou, Juffrauw, jer lieden ziet myn maat wiler nichs an, maar ik wol mit jer handelen.
Juffrauw, ik wil jou lieden noch een gilden mir giben.
Neen, weg, weg; als jy geen twaalf ducatons wil geeven, zo heb je niet langer te staan.
Wil mein maat hy mach, voor my, ik niet, Juffrauw.
Kom, passeer dan, zo hebje gedaan.
Hoor, juffrauw, tien ducatons, en nichts ein pinning, meêr.
O der dybelse matvots, waaraftig, juffrauw, er its met den kobs kebruid.
Kom pasje geld, en weg met de vodden, en zo voort maar weêr ’t huis uit.
De twee Smausen zyn heftig tegen malkanderen.
Ziet dat kanailje eens weêr aan gaan, ’t is ofze malkander in de baart zouwen vliegen.
Ja dat volkje is best in ’er schik, als ze zo iemand, uit het nest moogen neemen, en bedriegen.
JOANNA, AUGUSTYN, GERARDUS, ANATHAN, ALBERTJE.
JUffrouw, ik heb dat zo gedaan, men Heer bedanktje voor je geld, hy vond het net accoord en wel, En hy belaste my om jou te zeggen, dat ’er op de oude schants overmorgen een treffelyk erf huys weezen zel.
Daar veel Zilverwerk en Postelyn zou zyn, en hy verzocht dat je toch niet zoud mankeeren.
Goed, wy neemen dat voor gezeid.
Zich daar, juffrauw is ein on dertig gilden on tien stibers.
Dat is zo goed, nou moog je luy wel zo daadelyk passeeren.
Juffrauw, als jir liden wat fyne Citzen, oder Catoenen koopen wil, wy hebben wel hiel fyn, juffrauw.
Ja kom vertrek maar, Albertje, laat dat ruigt eens uit.
Nou ben ik gerust, dat ik die ballast kwyt ben.
foey weg met die stinkbokken, en repje nouw.
GERARDUS, teegen Albertje.
,, Dat gaat wel, Albertje.
,, Treffelyk, Sinjeur.
,, Albertje pas flus op.
,, Wel, myn Heer.
De Smauzen binnen.
Kom, Albertje, repje wat dat we der deur raaken.
En begin hier alles wat op te ruimen, en de stoelen vast klaar te maaken.
Maar zacht, daar word gebeld, Albertje, daar zullen ze licht zyn.
Wel juffrouw.
Wel wie is ’er?
Juffrouw Leonoor en Constantia, met ’er Maseur.
Verzoek datze binnen koomen, en sluit zo aanstonds weêr de deur.
JOANNA, CONSTANTIA, LEONOOR, SOFIA, ALBERTJE.
WEl zeeker men mag jou lui wel wachten, is dat vroeg, als het gezeid is, koomen?
CONSTANTIA.
Och, Juffrouw, ik heb een middag slaapje gehad, was op die tyd noch beezig met heel pleizierig, en vermaaklyk te leggen droomen.
Nou je bent my evenwel wellekom, ziet zo, met een kusje rondom.
Wel nou ziet men dat je ’t van harten meend, met een kusje aan weer zijen, dat ’s dubbel wellekom, CONSTANTIA.
Ik ben evenwel dankbaar, Juffrouw, voor dat van gisteren, je had manifyk en kostelyk opgedischt, en niet buiten betaamen.
Ja, al had jy de treffelykste Dames, van de stad gehad, zo en had jy ’t je niet behoeven te schaamen.
Dat is zo Juffrouw Sofia, ’t was alles uitsteekend; en jy had wel heerlyk geschaft.
Wat dochtje van die jonge Kalkoenen, en die Kieken Pasty?
Die waaren wel exelent, en die Kieken pasty wierd ook niet weinig gestraft.
En hoe gevielen jou die Oesters?
Juffrouw Leonoor?
Die waaren uit de kunst gebraân, zeeker die vrouw toond kennis te hebben, van die te prepareeren.
Zouze niet!
die vrouw heeft altoos gewoond by de voornaamste Heeren Van de Stad.
Maar, juffrouw, eer wy een begin maaken, zyn wy hier al veilig voor jou man?
buiten alle bedenkingen, juffrouw Leonoor, ’t moet wel elf uuren zyn, eer ik hem eens verwacht.
Voorleeden week had hy die zelve Komparitie, en doen hy ’t huis kwam, was het vry laat in de middernacht.
Ik wou niet dat hy ons in deze staat verrasten.
Had ik daar bedenking van, ik zou zyn komst niet verbeijen.
Neen, daar is geen apparentie altoos van; al daar hy op de gemeene reekening is, zal hy zo licht niet scheijen.
Daar ben ik wel van verzeekerd, niemand is daar voor in ’t minste begaan.
Hoor, Juffrouw Constantia, wy zullen eerst een Theetje hebben, en dan heb ik zes honderd Oesters besteld, en daar heb ik ’er honderd van geordonneerd om te braân.
En daar nevens een schootel vier vyf met Konfituuren, Letters, Makrons, en anders, daar ik jou alle drie voor deez’ tyd meê zal regaleeren.
Als ook een paar Boteljes Vin Claret, daar wy de Oesters meê zullen lardeeren.
En dan heb ik nog wat raars, dat de nieuwe vrucht is, dat zyn twee bossen Spargies, dien ik van ’t jaar noch niet en had gezien, En die dorstenze men wel drie gulden het bos looven.
Wel, wat schandelyk overeischen was dat!
hoe dorst jy daar geld na biên?
Ik hebber evenwel een enkelde drie gulden voor betaald.
hoor, als ’er wat uit komt, zo moet ik ’er het eerst van hebben, en dat is al myn pleisier en leeven.
Maar als het gemeen word, en de fleur ’er of is, dan wil ik ’er de helft niet voor geeven.
Ziet daar op zulje myn aangenaam en wellekom zyn.
Zeker, juffrouw, jy bent te protigaal.
Geenzins, juffrouw, ’t is maar betaalde schuld voor my.
Albertje, trekt de tafel hier heen, en noch een kaars daar by; En legt het Verkeerbord, als ’t behoord, en brengt een schoone Kaart.
nou elk zet zich om te beginnen.
Wel, juffrouw, zie daar.
Juffrouw Leonoor, wat zullen wy nou, een verkeertje of met de kaart?
O neen, geen verkeeren ’t hans, juffrouw Joanna, ik mag myn vyf zinnen Daar nou niet aan te kost leggen.
Noch ik ook, laaten wy ons pleisier liever met de kaart neemen, daar na die wil Mag een verkeertje speelen.
Dat dunkt my ook, het verkeeren maakt wat te veel geklap, maar met de kaart gaat het zeedig en stil.
Fiat dan, met de kaart, wat zullen wy dan a lombre, of basetten?
Laaten wy dan voor eerst basetten?
Albertje, ga jy na de keuken, en begin vast alles klaar te maaken.
En zorgt doch dat wy vroeg aan ’t eeten kunnen raaken.
ALBERTJE, binnen gaande.
,, hoe haast wil hem dit hier anders op ,, doen, ik bender zelf voor af schier van ontsteld.
Kom aan, juffrouw Constantia, laaten wy bazetten.
Als ’t jou gelieft, juffrouw joanna, dat zal zyn om ’t ouwe geld.
Zy speelen met de Kaart.
Wat zeg je, juffrouw Joanna?
Vyf en twintig zeg ik.
JOANNA, CONSTANTIA, LEONOOR, SOFIA, ALBERTJE, AUGUSTYN, GERARDUS, MARGAREET.
EN ik zeg dartig.
ziet zo moet men ’t weeten te passen, Om jou, juffrouw, dus in ’t midden van jou kracht, en aanhang te komen verrassen.
Juffrouw Constantia, wy zyn verraaden!
Kom, Maseur, haastig; wy zyn te schandelyk hier in een wrak geleid.
Juffrouw Constantia, verlaat my doch niet.
En ik volg van gelyken.
O al te trouweloos en vervloekte arglistigheid!
Juffrouw Leonoor, blyf doch by my, en wil my niet begeeven!
JOANNA, AUGUSTYN, GERARDUS, MARGAREET, ALBERTJE.
OP deze wys zie jy nou Papa, en Mama, dat jy nooit hebt willen gelooven haar gantsch bedryf en leeven, En dit is zo vast haar dagelyks werk, zo binnen als buitens huis.
O wel te rechte Spilpenning, en myn eenigste verdriet, kwelling en kruis Van myn ouwen dag.
Ziet hier leid het tiktakbord ook al gereed, betaamd dat een huisselyke Vrouw, hier jou tyd op zo een wys te konsumeeren?
Jou geld te verkwisten, en jou huis, en jou zelfs in ruien te brengen!
met dus te banketteeren?
En dat met zulken aanhang?
ben ik jou daar in zo voor gegaan?
Daar had men al weêr zes honderd oesters besteld, en daar moesten ’er voor deeze Dames, honderd van worden gebraân, Die alleen hier maar dagelyks koomen, om jou zo wat na de mond te praaten, en te flatteeren, En jou maar uit te zuipen, en met een mooi praatje hier maar zo haar gat te lardeeren.
Is doch hier ruim opgeschotteld, alles op ’t kostelykst, van ’t best, want in jou mond En komt geen thee, of ze moet ten minsten weezen van vyf en twintig, of dartig gulden het pond.
Ja wel, ik zou je wel aanvliegen, en al had jy een konings goed, zo zou jy niet bedijen, Jy zoud jou aanstellen, als een huisselyke vrouw past, en al dat ruigt en kanaille afsnijen.
’k Weet niet na wie datje aard, wy hebben al ons leeven zuinig en vroed geweest, jou rechte onbedocht, Daar heeft men zyn twee beste Samaars, die meer als honderd guldens hebben gekost, aen de Smauzen, voor tien ducatons, verkocht.
Is dat om te verdraagen?
Ik, Mama?
Ja jy, Spilpenning.
Dat is gezeid, Mama, maar noch niet beweezen.
’t Bewys zulje daadlyk zien, roept daar zo niet om.
JOANNA tegen Albertje.
O jou olyke vod, als je bend!
dat komt deur jou.
jy meugt wel vreezen, Zo zel ik jou dat betaalen.
De meid en heeft geen schuld, wy zynder zelfs niet ver van daan geweest, zie, daar zynze allebei, en zo hebben wy die schaâ noch gestuit.
Wy waaren de Smauzen, en Mama de uitdraagster.
Is dit nou noch niet waar?
hier staat men nou en kykt, en zo heeft zy al vast al myn beste goed verbruid.
Ik zal my submiteeren, Mama, zegt my maar wie my deeze part heeft gespeeld, op dat ik my mag wreeken.
Dat ben ik, hier is de man, ik ben het, en niemand anders die dit heeft besteeken.
Wreekt u aan my, en noch meêr dat volgen zal.
Al wat hier uitgewerkt is, dat heeft de nood vereischt en is ten besten gedaan.
’t Is wel, ik zal ook iets onderleggen, ziet dan eens wat weg dat ik zal inslaan.
onnoozele.
Wat wil jy doch beginnen?
Och zy is ’er slagpennen al kwyt, zy dryft nou maar pas op ’er windveeren.
Ja ga jy vry wandelen, in ’t kort zel ik jou met de karakter van steekind doen vereeren.
En dat is de naaste weg.
Joanna binnen.
Ja gaa maar jou gang, Gerardus, de eersten maar den besten dag.
Ik wensch maar dat die, welke met diergelyke Spilpenningen belast zyn, my daar in volgen mag.
Einde van het Blyspel.
Snaekse Schaking VAN DE JUFFERIN DEK LEER-BEN, KLUCHT - SPEL.
Vertoont op d’Amsterdamsche Schouwburgh.
t’AMSTERDAM, By Jacob Lescailje, Boekverkooper op de Middeldam, naast de Vismarkt, 1669.
Joost Schraper, Stief-vader van Klaer Graeghgetrout.
Trijn Quaetkop, zijn vrou, Moeder van Klaer.
Klaer Graeghgetrout, een jonge Juffer.
Ernst Grootmoedt, Vryer van Klaer.
Gijs Geltziek, de kruyer, omgekocht van Ernst.
Brecht Noodthulp, meyt van Trijn, ten dienst van Klaer.
Adriaen Stille-geest, oude Vryer, zusters zoon van Joost.
Maey Zorghveel, zuster van Joost, moeder van Adriaen.
SNAEKSE SCHAKINGVANDE JUFFERIN DEKLEER-BEN.
WEl Liefste, ’k moet weêr winst bejagen.
Eerst dienje my dan wel te vragen Of ik u mantel geven wil.
’k Heb nu een gril, ’t Hooft staetme dwars, dies moetje letten Op my, en daer jou ook na setten.
Daer is de vloo-lap.
Past me dra Weêrom te komen t’huys, want na Het zeven uren is geslagen, Zult gy ’t vertoeven u beklagen.
’k Zal niet lang uyt zijn.
Past op Klaer, En let op ’t huys.
Wel kurke vaêr, Bruy heen maer, en doe jy jou dingen, Ik weet met haer wel om te springen.
Goên dagh wijf Trijn.
Drinktme niet te veel, Of wacht weêr knorren voor uw deel.
Ioost binnen.
Klaer uyt.
Daer komt de murwe, slappe, wieke Bleekvijst aen slurven.
Vryer-zieke, Min-rijpe kleuter, benje al Van ’t bedt geraekt?
Ja, Moeder, zal Ik geen verschooning van mijn linnen Ontfangen?
Wacht wat, stelt jou zinnen Zoo lang gerust, tot ik ’t jou geef.
’t Verdriet my langer dat ik leef, Om dat ik staegh u dus hoor grauwen.
Die brokjes schijnen hart te kauwen; Maer al zoo lang jy niet en krijght Stokslagen, ra ik dat jy zwijght, Of klapje strax wel op jou koonen.
Jy zult jou als een dochter toonen, Die op mijn wenken is gereet Te dienen.
Draeght u wel, jy weet Dat ik het niet begeer te lyen, Dat Errenst na u uyt komt vryen, Hy brengt te weynig gelt ter baen.
Had jy noch zin in Adriaen, Daer zijn zeer veele ronde stukken, Dat hylik zou noch kunnen lukken.
Neen Moeder, ik begeer niet an, Een lelijk, oudt, en gierigh man, Om ’s werrelts goet my te verhangen.
Zoo zal jou bakhuys vliegen vangen.
Spreek jy my tegen?
Dat is er voor.
Trijn slaet Klaer.
Och my, och!
Zoo ’k u weêr hoor, Gy zult noch meer van d’opslagh proeven.
Jy maekt my ’t hooft op losse schroeven, Om dat je my dus wederstaet; Indien ik u maer wat toelaet, Zoo spreek jy my gedurigh tegen.
Wel Moeder, wat kan u bewegen My dus te hand’len?
Ik doe niet ’t Geen schand’lijk is.
Zoo ik u liet Begaen, gy zout wel anders leven, En, opgetooit, u staegh begeven Voor deur en venster, om alzoo Als stom te spreken, Vryers, ’k noo Jou uyt, ik zou zoo garen trouwen.
Maer ’k hou die aep noch in de mouwen, Om dat ’k jou jeugt, dus weeligh, spaer, En tot meer ouderdom bewaer, Jy zout te licht jou zinnen zetten, Dat moet ik u noch wat beletten.
’k Zorgh veur jou als mijn eenig kint.
,, Ia, om mijn Vaders erref-splint ,, Lang te gebruyken als het uwe.
Wilt voor my zullek momplen schuwen, Spreekt uyt de mondt, dat ik ’t versta.
Of wilt gy dat ’k u weêr wat sla?
De waerheyt moet men hier niet zeggen.
Gy kunt uw woorden niet beleggen, Noch schikken u, met wien gy spreekt.
Ziet datje niet te los uytbreekt, In bitse woorden, of ik sweerje, ’t Zal anders haep’ren.
ik eerje Zoo veel ik kan. Trijn.
Ia pass’lijk ook.
Zwijgh stil, en maekt my niet meer spook Van uytgaen, of van voor te prijken.
Ik moet nu na de kleeren kijken.
Kom volgtme, ziet hoe dat ik ’t stell, En teykent aen als ikse tell’.
Wel Moeder, ’k schik me na uw willen.
Dat wil ik, zonder veel bedillen.
ZOo is het Gijs, als ik jou eer Vertelt heb; s’houden Klaertje meer Om’t gelt, datz heeft om af te leven, Als om haer eerlijk uyt te geven.
Waerom ben ik haer doch niet waert?
Ik heb haest zoo veel gelt vergaert, Als zy heeft van haer vaders wegen, Maer om ’t genot zijn zy my tegen.
Men spreekt van trou met Adriaen, Nu zy dat niet en vind geraên; En middlerwijl blijft zy een sloofje.
Kom help my nou.