floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
NU gy my hebt gewondt met uwe schoone oogen, En dat het Rijcksbestier nu staat in mijn vermoogen, Door afzijn van de Vorst; zoo gun my dan, als Heer, Dat ik, wanneer de zon zal neemen zijne keer Naar ’s werelts and’re deel, u in de tuyn kom vinden; Of ’k neem die stoutheyd aan my zelfs, mits een beminde Dees daat door zijne min altijt verschoonen kan; Mijn leytsman is de min, dies ik de vrees verban.
FULVIUS, Hartogh van Abellino.
Oct. Zijn hooghmoedt hiel niet op met zulcken brief te schrijven; Maar wijl ’t verhaal my smert, zal ik het laaten blijven.
’t Is een vermetele, die gansch van schaamt ontbloot, My heeft iets waards ontrooft, dat ik hier binnen sloot: Wat stoutheyd zou die gast niet hebben voorgenoomen, Indien uw Majesteyt niet was te rugh gekoomen?
Octav.
Praamt u de twijfel noch, dat gy blijft zonder spraack?
Mijn opgetoogen geest spruyt uyt een andre zaack, En niet uyt twijfeling, door dien ik nooyt verwachte Van Fulvius dit leed, noch dat hy zijn gedachten Zoo hoogh ooyt stieren zou: dat hielt mijn geest verwart, En in verwondering, vol lijden en vol smart; En dees verwondering veranderd zich in tooren.
Oct. Ik voel een naaberouw in mijne ziel gebooren, Door ’t vord’ren vand dees wraack: hy raackt de gunst maar quyt, Doch ik het leeven; ’k voel de min zoo niet en slijt, Haar wortels zijn te diep; heeft die eens plaats genomen, Den arbeyt en de tijd kan nau zijn machten toomen.
O diergekochte wraack, hoe solt gy mijn gemoet!
Hou stand, volvoer u werck, en geef u zelven moet, De zaack loopt nu op ’t end.
Oct.                                           Ik wensch het niet te weeten.
Gy hebt het zelfs gezocht.
Oct.                                           ’t Is waar, maar tot vergeeten Van zoo een lange min, wat langer tijd behoord.
Hebt gy my niet gezeyt, dat die al was gesmoort?
Oct. Geeft gy aan zulx geloof, ’t zijn krachtelooze krachten, Die maar een oogenblick beheerschen de gedachten, En naauwelijx ge-uyt, of voelen naaberouw.
Gy gunt zijn valsche min een al te groote trouw.
Oct. Hebt gy wel ooyt gezien twe leerelingen vechten, Of schermen uyt vermaack?
wanneer zy dit beslechten In zoetigheyt en lust, dan zwijght de meester stil, Maar als in tegen-deel zy raacken in geschil, En elck in ernst en drift sich schrap zet tot verweeren, Dan komt de meester zelfs om deeze twist te keeren: Zoo gaat het nu met my, de Tooren en de Spijt Die daagen strengelijck d’Ondanckbare ten strijt, En schieten op hem toe, als juyst de Min komt scheyden.
Daar komt den Hartogh aan.
Wijck wat ter zy, gy beyden, Door dien u zoet gelaat mijn tooren toomen zou.
Wy gaan op uw gebodt.
Oct.                                       Maar ach!
met naaberou.
Octavia, Metilla, Iulia, en Livia binnen.
TErwijl de Koningen zijn gooden op der aarden, En dat zy straf of gunst, een yder naar zijn waarde, Beschaffen kunnen, zoo gebiedt rechtvaardigheyt Men aan uw trouloosheyt gena en gunst ontzeyt; Gy zocht de starren, die zoo schoon en helder glimmen, Met uw verwaande voet hooghmoedigh te beklimmen; Maar zulcke straalen zijn te glinstrend voor uw oogh, De wieken zijn verbrand, daar gy zoo hoog meê vloog; Gy zult naar deeze stont geen Hartogh langer weezen; Ik maack u minder als gy immer waart voor deezen; Die u verheeven heeft, die werpt u weêr ter neêr; Zoo wort verraat gestraft, zoo krijgt de trouw haar eer.
De Koning binnen.
Helaas, wat ramp komt my zoo schielick overstelpen!
Ik zie geen middel, om u weder op te helpen.
Dit onheyl heeft alleen Octavia gebrouwt.
Voor u ondanckbaarheyd; en schoon u dat berouwt, Wat middel, om weêr in des Konings gunst te raacken?
Gy hebt hem zelfs gezien van spijt en tooren blaacken, En dat vervaarlijck vuur wert noch al meer gestoockt; ’k Heb u zoo dick gezeyt, de haat die smeult en roockt, Een teeken is, die haast in lichte brant zal raacken; Nu streckt gy in de zee van ’t Hof als voor een baacken Van snoode ondanckbaarheydt: had gy gevolght mijn raat!
Die woorden zijn vergeefs, dat is nu al te laat: ’k Heb die te licht veracht, nu moet ik het bezuuren, O wanckelbaar geval, hoe weynigh is u duuren!
Wat speelt gy naar u lust met onze staat en eer!
Gy heftze hemelhoogh, en plotst die weeder neêr, Ia laager als gy haar te vooren had verheeven; Zoo gy nooyt voorbeelt zaaght, zoo ziet het in mijn leeven, En spiegel u daar aan.
U ramp doet my zoo leet, Als of het ongeval my met die zelve beet, Daar ’t u meê heeft gequetst, oock even zoo verwonde; Gy hebt mijn trouw oprecht tot u al lang bevonden, Ia eer ik voordeel zag uyt uw verheeven staat: Nu gy gevallen zijt, en yder u verlaat, Zal ik u evenwel getrouwe diensten toonen, En zelfs mijn leeven voor u heyl oock niet verschoonen.
In dees mijn droeve staat ik noch vertroosting vind, Terwijl die laat aan my zoo overtrouwen vrind, En, is het in mijn macht, ik zal u dat beloonen.
Panfilo uyt.
Panf.
Mijn Heer, ik moet door dwang my nu gehoorzaam toonen, Wijl het de Koning was, die dit bevel my gaf, Om u te zeggen, dat uyt welverdiende straf Hy goet vind, dat gy oock u goed en Hof zult derven.
Wil hy mijn leeven meê?
’k ben wel getroost te sterven.
’k Heb daar niet van gehoort; maar ’t goed dat is verbeurt: Het is my leed, mijn Heer, dat ik nu ben gekeurt, Om aan uw Edelheyd dees droeve maar te draagen; Stelt, als een kloeck piloot, u tegens deeze vlaagen; Licht wat verandering van tijd u geeven zal, Naar storm de kalmte volghd, ’t geluck naar ongeval.
Vaar wel, den heemel wil u zaack ten besten schicken.
Panfilio binnen.
De droefheyd klemt mijn hart, en doet mijn geest versticken.
Waar ’s u stantvastigheyd?
verliest gy zoo de moedt?
Hou stant, gelijck de palm, in last en tegenspoet.
Geen yselijcker wraack op aarden is te vinden, Als van een schoone vrouw, die eerst als een beminde Gestreelt is, en dan om een ander weêr veracht; Geen inzicht, noch de vrees van sterven heeft die macht, Om dat versmaat gemoet te buygen of te toomen.
Ik voel een knagend leedt in mijn geweeten koomen; O al te laat berouw van mijn ondanckbaarheyd!
Een welverdiende straf is my nu opgeleyd: Ik heb de schoonheyd zelfs zoo dertel gaan versmaaden, Haar geest en zoete luym met raserny belaaden, En zulck een trouwe min zoo trouweloos geloont!
Nu ziet gy eerst, mijn Heer, hoe gy haar hebt gehoont; Gy om een Hartogin woude een Princes verachten, Wat heeft u zoo vervoert?
waar waren u gedachten?
De weelde en staatzucht had my van ’t verstant berooft; Nu is mijn ster gedaalt, en al haar glans gedooft.
Het hof dat is een zee vol barningen en klippen; ’t Vermaack raackt daar alleen maar ’t uyterst van de lippen, Nooyt vloeyd het tot in ’t hart: de plaagen zijn vergult; Voor trouw, bedrogh en list: gunst met nijd gezult.
Hou op, ’t is langh genoegh, ’t is hier geen plaats tot schreyen, ’t Is hier te sorgelijck; ik zal u gaan geleyen Naar een verborgen plaats; verwilligh nu mijn raadt.
Ik volgh u trouheydt, als mijn eenigst toeverlaat.
Octavia, Metilla, Iulia, Livia, al t’zamen vermomd.
WIe zou in zoo een Hof van ooft, en kruyd, en bloemen, Die elck naar zijn waardy niet zijn genoegh te roemen, Zwaarmoedigh konnen zijn?
het oogh dat wert bekoort Door veelderhande verf; en ’t oor, wanneer men hoort Het wonderlijck geluyt der zoete nachtegaalen: De reuck wert weghgeruckt door ’t lieflijck adem halen Van bloemen, die om prijs elck stoffen op haar geur: En werd de smaack belust, hier is van als de keur, De purpere granaat, d’oranjen en citroenen, De pers en abricoos, de ribblige meloenen, Dit zoo bekoorlijck fruyt de hant tot plucken steelt: ’t Gevoelen krijght zijn deel, als ’t westewintje speelt Door bladerrijk geboomt, en ons zijn aâm doet voelen; Dus vind hier yder zin zijn wit, om naar te doelen.
Schept gy in al dit zoet noch geen verlichtenis?
Oct. Mijn hart, helaas!
te diep van pijn doortroffen is; ’t Gezicht van bloem of loof dat kan my niet vermaken, Doch ’k zal om uwent wil mijn droef gepeyns wat staken: Leen, Iulia, u stem, dat ik my wat vergeet.
Princes tot u vermaack ben ik altijdt gereet.
Iulia zingt.
IK klaagh aan ’t beeckje staags mijn pijn, Vermeerder door mijn traanen ’t kristallijn, En zegh van smart verkropt, ô wee!
Voerd gy mijn traanen wegh, voerd oock mijn pijnen meê.
Maar ’t vlietend nat loopt even hart, Gansch ongevoeligh aan mijn droeve smart, Zoo is die van my wert bemint, Ik stort vergeefs mijn klacht en traanen in de wint.
Adm. Wat liefelijck geluyt komt ons door d’ooren streelen?
’t Is of men hier een Nymf, of een Sireen hoord queelen.
Oct. My dunckt daar iemant zich aan gene kant vertoont.
’t Is de vermomde Prins; mijn vryigheyd verschoont, Ik heb tot u vermaack hem heeden hier ontbooden, Doch niet uyt uwe naam; op dat gy zoo die snoode En u t’onwaardige door hem vergeeten zoud; Gy zult wat vreemds zien, zoo gy u verborgen houd.
Oct. Metilla laaten wy ons aangezicht bedecken.
Ey lieve kijck, is ’t niet om hart’lijck meê te gecken?
Zy deckten haar wel dicht, als of men niet en wist, Wat lieden dat zy zijn.
Adm.                               ’t Is lichtelijck gemist, Wat weet ik nu wie dat van haar Metil mach weezen?
Treedt maar vrypostigh toe, gy hoeft hier niet te vreezen, Ik zal u wachter zijn, en hoên voor alle quaal, En voegen my terwijl by deeze nachtegaal; Gy moogt in’t honderd zo met d’een of d’ander praten.
Adm. Gy schoone, die u schoon aan ons niet zien wild laten, Schoon dat men door ’t gezicht zijn vryheyd meest verliest, En dat men voor die staat de zoete boeyens kiest, Zoo kom ik echter u op ’t vriendelijckste smeecken, Dat gy u schoon gelaat voor my niet wilt versteecken.
Ey gun my dat geluck, ik schroom de banden niet, Ik wensch die slaverny, de min is zoet verdriet.
Hy komt vrypostigh zijn nieus-gierigheyd betoonen.
Oct. Nu hy ons niet en kent, zoo moet men dat verschonen.
Adm. Men zeyd, dat vrouw Fortuyn de stoute geeft haar gunst, Als hy die t’zaamen paart met geest, beleeftheyd, kunst; Het is een schranderheyd wel op zijn tijd te letten; Nu het geluck dees plaats my bied, zal ik my zetten.
En die dit heeft geleert aan u, wensch ik tot straf, Dat hy op de galey blijft zitten tot zijn graf: Staa op vermetele, dees plaats is veel te waardigh Voor uwe zotterny.
Princes, is dat niet aardigh, Heb ik niet wel bedacht dees zoete veynzery?
Adm. Dit is Octavia; vermits haar zotterny Haar zelven heeft beklapt; ach!
was zy stom gebooren, Zo gaf zy ’t oogh vermaack, en geen verdriet aan d’ooren.
Terwijl men op dees plaats mijn dienst zoo bits verstoot, Zoo keer ik my tot u, door uwe glans genoot, En aangeprickelt van uw minnelijcke straalen, Om van u zoet gelaat wat meerder gunst te haalen.
Hoe weet ghy of mijn schoon alzoo bekoorlijck is?
Adm. Mijn hart getuyght het my, dat ik hier in niet mis; Want schoon gy, als de zon met nevelen betoogen, U meeste glans bedeckt, het zien van zulcke oogen Geeft kennis van het schoon dat gy verborgen houd, Alzoo verklickt de glans het ongezuyverd gout.
Oct. Wat kan welspreeckentheyt en vleyery niet geeven!
Een dof gelaat en geest krijght van haar glans en leven; Zy buyght de mensch als wasch: wat biet haar tegenstand?
Adm. Dit is Metilla, ’k hoor ’t aan ’t wonderlijck verstand: Wat was u Nicht volmaackt, hadze u vernuft en zinnen!
Nu kan men maar in haar dat schoon gelaat beminnen.
Waar uyt zoo oordeelt gy dat ik Metilla ben?
Adm. De min, u geest en zwier, maakt ik u daar voor ken: Ik geef mijn hart aan u, dewijl ons bloet en staaten Gelijck zijn.
Kunt gy dan zoo lichtelijck verlaaten Die gene, die u hart trock uyt u Vaderlant?
Die krijght voor een Robijn een schoone Diamant, Doet die geen goede winst?
u Nicht is schoon in d’oogen, Gy hebt by braave leên vernuft van groot vermoogen.
Wel nu wat zeght gy, heeft haar zang u oock bekoort?
Als zy herdoopt wil zijn, zoo geef ik haar mijn woort Tot Peeter, als zy haar maar Quackel-spreeuw laat noemen.
Hoe is dit oock een nar?
Wat hoef ik ’t te verbloemen, O ja ik ben ’er een, schoon ik wat wijslijck schijn.
’k Geloof de dienaars van de Prins al narren zijn: Wat maackt hy hier, als hy zich niet en wil vertoonen?
Zijn staat en wijsheyt kan niet lang verhoolen woonen.
By gort, wat heeft mijn list een wonderwerck gedaan!
Zy zijn meest al van my tot zinckens toe gelaân, En hebben van Pasquin zoo veel hier ingenoomen, Dat zy niet lichtelijck tot lozing zullen koomen; Zy meenen dat de Prins al meê is een Pasquien: Wel wie heeft zoeter klucht zijn leeven meer gezien?
Dit zal de reeden zijn, zy zoo op hem ging kijven.
Adm. Gy laat my al te wreet in dit verlangen blijven; Verquickt mijn quynend hart met uwe morgen-zon, Wiens luyster, schoon bedeckt, mijn vryheyt overwon; Ey gun dat ik mach zien wat wond’ren in u woonen.
Ik zal op u verzoeck my dan aan u vertoonen, Op dat gy my niet scheld voor wreveligh van aard, In zoo geringe zaack.
Adm.                             Den heemel my bewaard!
Het is Octavia, hoe ben ik zoo bedroogen!
By nacht zoo is zy wijs, by daagh zoo dwaas; mijn oogen Bedriegen mijn gehoor; Octavia, ontdeckt, Spreeckt zulcken zotten taal dat yder met haar geckt; En weer vermomt, zoo steelt haar geest de ziel door d’ooren.
Ach, wat verwarringen zijn my niet al beschooren!
Is nu dan u gezicht en lust naar wensch voldaan?
Adm. Het is te krachteloos zoo vast daar op te staan; Wat wond’ren zal ik niet van deezen dagh beschrijven!
Het veynzen heeft nu uyt, u Hoogheydt zal niet blijven In zoo een needren staat, ik staa het nimmer toe.
’k Verzoeck zijn Hoogheyd reys.
Den heemel mu behoê!
Dit is Prins Admiraat, mijn zinnen wakend droomen.
De Koning weet, dat hier u Hoogheyt is gekoomen, ’k Verzoeck dan door zijn last, en d’eer en het verlof Te hebben, om u te geleyden naar het Hof, Waar u zijn Majesteyt verwacht om zelfs te spreeken.
Adm. Ik zie geen middel, om my langer te versteeken; ’t Is tijd, dat ik my aan den Koning dan verklaar: Mijn hart dat houd my hier, de plicht die roept my daar; Dees eyscht, de min treckt my: ik zal de plicht verkiezen, ’k Mocht anders ’s Konings gunst en oock mijn min verliezen: Vaar wel gy schoone, ’k blijf altijdt uw dienstbre slaaf.
Admiratus, Panfilio en Pasquin binnen.
Wat dunckt u van de Prins, is hy niet wijs en braaf?
Den hemel heeft in hem gestort zijn milde giften: Wat doet u dees kennis aan mijn hart al nieuwe driften!
Dit geeft u stof, om uw gedachten wat te voên; Ik moet naar mijn vertrek; blijft gy noch wat in ’t groen, Misschien komt u de Prins wel wederom hier vinden, Gy hebt zijn vryheyt weg; doch om hem meer te binden, Wil ik wel, dat gy hem iets van mijn zaack verteldt; Op dat hy zoo te meer naar uwe zijde helt: Aan u voorzichtigheyt laat ik dit werck in handen.
Waar zal dit vreemt bedrijf noch eyndelijck belanden!
Ik hoop, ik vrees, ik zucht, ach die eens uytkomst zagh!
Daar komt d’Ondanckbare, wat of hy zoecken mach?
Ik heb hem strax gezien zelfs met den Koning spreeken.
Dat doet mijn weynigh hoop nu voort aan stucken breeken; Want met dit huwelijck men nu niet wachten zal; En gaat dit voort, zoo blijft bezegelt mijne val: Kost gy, mijn trouwe vrient, dit door u raat beletten: De vrintschap en de noot ’t verstant en zinnen wetten.
Ach of ik dat geluck noch van u dienst genoot!
Uw naam zal in mijn ziel noch blijven naar mijn doot.
Wel volght dan eens mijn raat, gy zult den lauwer strijcken, Haar haat zal voor haar min versmelten en bezwijcken; Zoeckt maar gelegentheyt, dat gy haar noch eens spreeckt: Het nederigh berou zelfs staale zinnen weeckt.
Laat dan welsprekendheyd u misdaat gaan verheffen; Zoeckt’t alderdringenst’, om haar op ’et teerst te treffen; Spreeck niet als van u straf; laat zuchten en geween, En wat haar eertijts trof, verzellen uwe reên; Bied haar u hart en zwaart, bid zy het wil doorsteeken Als zulx te wel verdient, of dat gy zelfs zult wreeken Haar onwaardeerb’re gunst op uw ondanckbaarheyd: Daar is Metilla, ziet of gy haar nu bereyd, Dat gy door haare hulp Octavia kunt spreeken.
Gy schoone Hartogin, die zijt een wonderteeken Van edelmoedigheyd, vergun my doch een beê.
’k Weet van u zaacken niet, noch moey ’er my niet meê, En ben oock niet belust om iets van u te weeten.
Metella en Livia binnen.
Helaas, daar wert mijn hoop van boven neêr gesmeten!
Wat een afkerigheyd en fiere dwinglandy!
Het vat raackt van de reuck niet lichtelijcke vry, Die ’t kreegh van ’t eerste nat, dat het had ingenoomen: Roemt vry van u geluck, ik zie haar Hoogheyt koomen, Stelt nu mijn raat te werck, en let op uwe reên; Ik schuyl my wat er zy, en laat u hier alleen.
Triphon binnen.
Octavia uyt.
Waar zach men ooyt, dat een misdadige dorst koomen In ’t huys van die hy heeft zijn eer en faam benoomen, Gelijck ik heeden doe; doch kom niet als voor heen, Toen my u gunst en min met glans en staat bescheen, My wanende uyt verdienst uw gunst en giften waardigh: O neen!
rechtvaardigheyd toont my, hoe snel en vaardigh Het al verand’ren kan; zoo als ik eertijts was, Is nu een ander, en mijn glans vergaan in asch.
Ik kom met nedrigheyd u maar van ver genaaken, En derf te schuldigh niet mijn oogen op uw kaaken Verheffen; ’k weet gy zijt al d’oorzaack van mijn staat, En welverdiende val; te wettigh is u haat; U wraack noch al te zacht; mijn schult niet te vergeeven, Ik smeeck u daarom niet; ick kan u met mijn leeven, Al had ik duysenden van levens, niet voldoen; Ik heb een godtheyd gaar vertoornen, en tot zoen Besteed een mensch vergeefs zijn menschelijke krachten.
Ik kom oock niet, om weer te vergen uw gedachten, En uw zachtmoedigheyd, d’herstelling van mijn staat, Door ’t derven van uw gunst mijn lust en geest verlaat: Maar smeeck u om die uur, daar gy in zijt gebooren, Gy in mijn ongeval mijn klacht en schult wilt hooren.
Octavia binnen.
’t Is wel, helaas!
en hier meê gaat zy heen.
Mijn ziel versmelt van rouw, van rampen, en van weên.
Wat staat my nu te doen?
nu is mijn hoop verlooren, Voor mijn ondanckbaarheyd is my dit recht beschooren!
Ik heb haar zoete gunst en min te wulps veracht; Geterght haar macht; gesart haar luym zoo lief en zacht: ’k Heb de langmoedigheyd tot in haar ziel gaan wonden: Erkentenis en plicht zoo goddeloos geschonden: Te veel op my gesteunt, als eertijts Faëton, Die oock, als ik, zijn staat en kar niet mennen kon: Zijn val die was wel hoogh, doch schoon; maar ach!
de mijne Verzelt van naaberou, van knaging, en van pijne: Hy treckt zijn zwaart.
Die roepen my naar ’t graf: wacht Charon, ’k ben al ree, Al heeft mijn asch geen rust, voer my noch echter meê; Laat my die honderd jaar niet aan u oever zwerven, ’t Gebeent zal van mijn vrient wel rust en ’t graf verwerven: En gy mijn waarde vrient, ik kan u niets tot loon, Van al u trouwe dienst vergelden; zoo de goôn Oprechtigheyd en deucht van menschen ooyt beminden, Zoo zult gy voor en naar uw doot u kroon noch vinden: Ik stierf gewenscht, zoo maar Octavia zey, sterft; En zoo mijn asch een traan of zuchje van haar erft.
Hy wil hem doorsteecken.
Oct. Hou op.
wen in de Mey de wolcken zich verdicken, Wanneer het kruyd en loof van drooghte en dorst versticken, Die naar veel dreygens zich ontsluyten met gedruys, En bruyzen langs het veldt, en over dyck en sluys; En met een donderslagh weêr alles gaat bedaaren, De wolcken schuyven, en de lucht weêr op gaat klaaren: Zoo is de wraack van een gehoonde minnares: ’t Medoogen naar de straf: de vreede naar de bres, Die spyt en tooren schoot in liefdens stercke wallen: Mijn wraak is wat gekoelt; spreekt naar u welgevallen.
O min, krabt in haar hart de oude wond weer op!
’k Beken, Princes, dat gy my tot zoo hoogen top Van staat had door u gunst zoo onverdient verheeven, Dat ik naar ’t hooghste ampt mocht zonder weygring streeven: Maar ach!
waar van my nu zo droef ’t herdenken smart, Dat ik een plaatsjen had gekreegen in u hart: Een plaats zoo dierbaar door geen kroonen op te halen; Een plaats door al mijn bloed en dienst niet te betaalen: Die eer mijn zoetste hoop, en lust, en leeven was: Maar ach!
nu door mijn schult verdelght tot puyn en asch: Een schult zoo groot waar toe geen woorden zijn te vinden, Noch straffen zwaar genoegh; nooyt zal ik onderwinden, My dus t’ontschuldigen; want mijn ondanckbaarheyt Verdient de zwaarste dood, als ooyt is aangezeyt.
’k Smeeck om u ongenaa; wilt zelfs de rechter weezen, Doorsteeckt dit schuldigh hart; ey, gy hoeft niet te vreezen Voor al te wreeden daat; neen, ’t is rechtvaardigheyt: Of strijdt het met de deught van uw zachtmoedigheyt?
Geeft dan aan my de last, ik zal u hand verstrecken, Wilt my in plaats van aard, maar met een traantje decken: Of is dit noch te veel?
wenscht maar mijn beenen rust, Zeght, mijn berouw en doot u wraack heeft uytgeblust.
Oct. Wacht naar mijn bluylofsfeest, ’k zal u dan antwoort geeven.
Meent gy dat ik dien dag zou kunnen overleeven?
Dat zoo mijn oude min geraackt is uyt mijn hert, Ik levende zou zien, gy van een ander wert Omhelst?
eer zal mijn rouw en ingekropte hicken, Zo my het zwaart ontbrack, mijn ziel versmacht doen sticken.
is mijn ontrouw dan zoo zwaar van eenen dagh, Dat zoo veel jaren dienst die niet ophaalen magh!
Kan al mijn trouwe min de schuld van weynigh uuren, Mijn nederigh berouw u gramschap niet verduuren?
Zal geen medogentheyd veranderen u zin?
Waar zijn nu d’eeden, en u diergezwooren min?
De zoete teeckens van u gunst op schors en boomen?
Of heeft de wint die met mijn krachten wechgenoomen?
’t Berouw dat buygt de goôn, hoe zeer wy ons misgaan; Gy dan als mijn Goddin treck zachter luymen aan; Ey laat medoogen en de min weêr in u woonen, Schoon ik geen danckbaarheyt naar eysch aan u kan toonen, Neemt my weêr in u dienst en gunst, gy zeggen zult, Dat mijn boetvaardigheyd ver overtreft mijn schult.
Oct. Wat kan de needrigheyd, ’t berouw, en min niet maken?
Ik die van wraack, en bloet, en gramschap scheen te blaacken, Smelt nu als wasch voor ’t vier van zijn ootmoedigheyt: De wraack-lust ruymt mijn hart voor zijn genegentheyt.
Nu gy u schult bekent, en om genaâ komt smeecken, Kan d’edelmoedigheyt zich langer nu niet wreecken; De leeuw houd op, wanneer zijn vyant leyt ter aardt.
Begeerlijckheyt naar bloedt is wreede dieren aart.
Wat zoud gy doen zoo ’k u weêr met mijn gunst ging loonen?
’k Zou zo veel danckbaarheyd, berouw en min u tonen, En mijn bevleckte ziel zoo zuyver wasschen gaan, Dat gy niet wenschen zoud, of ik had u misdaân.
Oct. Hoopt dan weêr op mijn gunst; ik gaa den Koning spreeken, En om d’herstelling van u staat en gunsten smeeken: Maar blijft hier dicht ontrent, of ik u had van doen.
Waar zyt gy waardste vriend?
Is ’t buyten mijn vermoên?
Hoe zal ik al uw dienst naar zijn waardy betaalen!
U raat die heeft mijn ziel weêr van het veer gaan haalen, Daar haar de wanhoop dreef.
My dunckt ik hoor gerucht.
Gaan wy wat aan een zy.
Ik ben noch heel beducht.
Hou moet, u zaack zal nu wel naa u wensch uytvallen, De stadt staat in verdragh, gy zijt al in de wallen; En hebt de poorten in, wie drijft de min daar uyt?
Pasquin uyt.
GUt, ’t is in ’t Hof zoo drok!
men spreeckt’er al van bruyd, En bruygom, bruyloften, steeckspeelen en baletten; Men is ’er zeer beangst, waar datmen my zal zetten; Ik ben, al weetje het niet, een man van kaleteyt, Van ongemeen beleyt en van capaciteyt, ’k Hen tonnen vol verstant, maar zonder boôm; mijn daden Die zou een Galioen, wijf ses niet konnen laaden: Zat ik aan ’t roer, het was de welvaart van het rijck: In outheyt van geslacht is niemant my gelijck, Ik kan ’t voor Adams tijdt vier honderd jaar op tellen; Mijn stamboom is zoo groot, al hadje honderd vellen Van Oliphanten t’saam, die waaren veel te kleyn: ’k Meen, als veel burgers die nu d’Adel is gemeyn, Mijn voorhuys en mijn zaal daar meê te gaan stoffeeren, En proncken met een helm en and’re luy haar veeren; d’Herauten zeeglen vast; wat krijght men niet om gelt!
Daar wort licht voor een kap een leeuw of gier gestelt.
Dit is zoo in passant.
Nu van mijn kracht gesprooken, Wat heb ik menich lam de kaacken opgebrooken!
Ik ben een Roelant vol crawage en vol moet, Ik hou van vrede niet, maar groey door vleysch en bloet.
Ik wensch, ik nimmer zat mach vechten met mijn tanden; Ik derf een zwijn hoe wreet zelfs in een korst aanranden: Ik tart een ossen-harst, al was’t een visioen; ’k Zou in kalkoen en gans tot aan mijn kneukels woên: Geen hart, hoe snel het loopt, zal’t my aan ’t spit ontloopen: Hoe menigh knijn en haas heb ik ’t vel af* gaan stroopen?
Al waar ik kom daar moet een vlucht van snippen vliên, Al was ’t een regiment: wat my de borst derft biên, Dat word gescheurt, gekerft, gekloven tot de beenen: Ik kreun my niet aan al dat krajen, en dat steenen Van haanen, hennen, en patrijsen of faysant: De hoender-wijven zien my aan gelijck een Sant.
Is ’t eeten al gereet?