floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Ik ben gereed, en zal voor zulk bedrog niet vreezen, maar, maak, dewyl ik van my zelf geen meester ben, dat ik zo word misleid, dat ik uw streeken ken.
Ik kan nog naauwlyks t geen ik zelve zag, gelooven.
Dat gy alleen met Hendrik gingt naar boven, en sloot hem op.
Dat s waar, om dat men had gezeid Dat gy lui vechten zoud.
't is wonder wel gepleit.
Maar die gescheurde brief, zo minzaam hem geschreeven.... izabel.
Gy weet, die moest aan u, niet Hendrik, zyn gegeeven.
Aan my, jy hebt my zelf het tegendeel verklaard.
Deed my t ontkennen.
Ben ik de spyt, myn Heer 't waard.
Zie daar, geloof katryn.
Ik kan haar niet vertrouwen Zy draayd, gelyk de wind, en slagt meest alle vrouwen.
Misschien komt al t bedrog van haare kant van daan.
ACHTSTE, of Laatste tooneel.
Izabel, katryn, karel.
Daar een daalder op mag staan.
Dat is een tyding, IZABEL.
Verraaderes?
O, feeks!
Durfd gy u nog vertonen?
Een daalders boodschap zal men zo veracht beloonen?
schaam u, valsche pry!
Wel, vrinden, nou je t weet, Wil ik myn potsen niet verbergen in t Secreet.
Heb jou bedot, en den Marquis in 't spel doen komen, maar zie jou zwaarigheid door my ook weg genomen.
zyt gy niet beschaamd?
Ja, 'k word al groen, myn Heer.
Het schynd de vrouwlui zyn wat puntig op haar eer.
Het was myn plicht.
Uw plicht?
Ja, kunje dat verzaaken?
Al 't geen ik heb gedaan, zal nooit na ontrouw smaaken.
Digitized by google fel tc, MINNAARS.
Ik heb alleen t bevel van jou Mama verricht.
zeer bekoorlyk in t gezicht, Uw minnaar was haar, nu zy hem zal missen moeten.
't zal haar zeer spyten, maar 't was Mevrouw, zy zal myn moeite wel verzoeten.
Had gy geen schaamte, dat gy ons dus had misleid?
't Komt nou weer goed, juffrouw.
Verschoon myn stoutigheid!
De liefde smaakt als koek, na zo veel stribbelingen, ik wed, je voeld het al, en zoud van vreugd wel springen?
Gy hebt ons midderwyl het hoofd schier gek gemaakt.
Wat zwaarigheid, wanneer 't nog weer ten besten raakt?
Zo spreek malkander eens, de vrede is nou geslooten.
'k hoop op een bruilofts stuk, ei!
wilt my niet verstooten!
Maar wees op joost niet langer kwaad, myn Heer, ik heb hem lief.
Schoon hy my heeft gehaat, zal ik, wanneer hy met u komen zal te trouwen, hem en jou zamen doen een braave bruiloft houwen.
Verhaast dan ons geluk, gelyk gy 't uwe wacht, en meld ons verder, hoe de zaak is, uitgebragt.
* katryn.
Dien ouden Gryn, dien joost zou van den Turk verdreven.
zellen, ei!
hoord, hoe kunstig dat Mevrouw.
Dit kon bestellen, tot wisse blyk, als dat haar man gesturven was.
Neemd zy tot man, om dat hy haar nou komt te pas.
Hy zelf had haar verklaard, dat hy niet had geweeten Of haare man was van de wurmen lang gegeeten.
Ja, hy zelfs.
Wat zeg je van die list?
Daar zy van hem niet eens nog wist.
Zy had hem t'huis, Juffrouw, zo dra hy kwam te hooren Hy raasde, als dol, De blydschap, van zyn Vrouw, om dat hy scheen verliesen.
Hier keerd ons ongeluk door hem nog in geluk.
Wat zal myn Vader?
'k wed hy wel versmelt van druk.
Het vuur van oude lui dat slacht de doove koolen.
Zo dra myn Meester kwam, hield hy zich stil verschoolen.
Hy nam hem end'lyk voor, en zei foei!
schaam uw wat.
Hoe, rykaard!
Gy myn Kind?
Zeg, stokvisch past u dat.
Ik heb haar aan uw Zoon al lang ten echt gegeeven, dies wacht u, hem, of haar in t minst te wederstreeven.
't is tyd, men wensch hem welkom, hier, Juffrouw.
Laat ons hem vinden, tot volvoering van uw trouw.
tegens Karel.
Wat wil jou Paatje lief staan op zyn neus te kyken!
Zo moet een vooze raap voor jonge wortels wyken.
Kom, gaan wy, want ik ben tot in myn ziel verheugd.
Dus zie ik al myn druk verwisselen in vreugd.
Digitized by goógle.
C1v, p.
De gezusters, of de bewoge huwelyk hamsters.
L. in 's gravenhAGE, SBERT GASINE Bocckver AAN DEN HEERE, en Mr. W. B. C. MYN HEER.
De agting en liefde tot de Edele Digtkonst in 't algemeen, welken alleizins in Uw Ed' door slaan gevoegt by eene nette taallieventheit, en lust iot de Toneelpoëzy in 't byzonder, hebben my verpligt dit BLYSPEL van DE GEZUSTERS of de BEWOGE HUWE LYKS-HAKSTERs, 't welk my al voor eenige jaren, onder veele andere naargelaten Hantschriften van den Wel Ed' Heer DIDERIK BUYSERO ter hant gekomen, en door zijn Wel Ed.
berijmt is aan uw heer.
op te dragen.
Den digter van dit blyspel, is, door het uitgeven van verscheyden toneelspellen en andere werken, by het Poëtendom al te wel bekent, om zijnen Lof alhier wederom op te halen.
Ik twijffel niet Mijn Heer of deeze GELUSTERS zullen Uw Ed.
een ledig half uurtje met eenig vermaak doen doorbrengen, en derhalven door Uw edt.
zoo gunstig ontfangen worden, als Uw edt.
Dezelven eerbiediglijk is toeschikkende, Uw ed.
Volleerdigen Dienaar, s Gravenhage den J. vertooners.
THEODORA, dogters van Rudolf.
DOROTHEA, LODEWYk, moeder van Dorothea.
LEANDER, minnaar van Theodora, en broeder van Lodewijk.
LUCIA, suster van Lodewijk, en leander.
BEATRIS, dienstmaagt van Rudolf.
HEINTJE, knegt van Rudolf.
FLIP, knegt van lodewijk.
SERGEANT.
TAMBOER.
Het toneel is ten huise van Rudolf.
Digg OO E Pag, de gezusters, of de bewoge huwelyk hamsters.
LODEWYk, lEANDER.
't zeldzaam is 't, als ik u heb gezegt Monfreer, dat juffers van der jeugt af delicaat, en teer, en hoflijk opgevoet, zijn van geen min te raken!
Maar heel verlieft op manlyke oeffeningen blaken, als had natuur in haar juist averegis gewerkt.
't is zoo, maar wyl men dit nu daag'lyks meerder metkt, en Theodora zoo verzot is op de boeken Dat zy geen tijtverdryf als daar in tragt te zoeken, En Dorothé zig met de krygskunst zoo bemoeit, Dat die op 't hooren van den oorlog groeit en bloeit, En, 't geen haar Vader niet kan lijden, of verduwen, De min versmaat, daar hy haar bey tragt uit te huwen, ontbreekt hier niets als haar door de eene of d'andre list In 't net te krijgen, lodewyk.
Maar die zulk een vond nu wist, die hier te pas kwam, uit zijn harssens te verzinnen, Waar door men deze Sex kon leeren wederminnen.
Zoo was dit werkje haast geklonken.
Min geeft raat, zoo 't anders waar is dat gy noit verlegen staat.
Ik ben niet hopeloos dien uitslag nog te wagten, Zoo onze Flip hier slegs zijn yver wil betragten, De guit is oolijk, wel ter taal, en afgeregt Op alles dat men wenst in een doorslepe knegt, dies moet hy, 't ga zoo 't wil, ons hier behulpzaam wezen, Om Theodora van haar boeken te belezen, En naar galantery in 't ende luist'ren doen, dat hy ons heel bedekt kan stellen met fatsoen, Terwyl wy Zuster doen als Kapiteyn verkleden, Die Dorothea ligt zal brengen tot de reden.
Zy kent haar niet, gelijk gy weet, en zal daarom haar ligt ontfangen als een Minnaar, die op trom En oorelogstrompet gewoon is, in het wapen, Het lyf te wagenwyl de stille burgers slapen, En 't aangenaam vermaak genieten van de rust.
Zy, op de kryg, gelijk gy weet, geheel belust.
Zal haar ontfangen, en, uyt eigen fantazyen, haar hart ligt breken, en de liefde leeren lyen.
Welke aangename zugt ik daadlijk, met een list, my zal toe eig'nen, eer zy 't zelve denkt, of gist.
Wyl Flip haar Zuster zoo arglistig zal belagen Dat gy haar in de plaats van boeken zult behagen.
't Gevalt my wel, en daar komt Flip al zelver aan.
Hoor hier eeus, flip.
Men heeft met u wat te overstaan.
Twe, of de bewoge Huwelijkshaatsters.
LODEWYk, flip, lEANDER.
LODEWYk een korte les, zoo gy ons kunt behulpzaam wezen, zal ik u zeggen, om van liefde ons te genezen.
't is u bekent Flip, hoe twee Ridders van den doek, Waar van myn Broeder d'eene, en ik juist d'and're zoek, haar jeugd geheel verkeert verlyten, en als mannen In kunst zig oeff'nen, die de liefde leert verbannen, Daar and're jufferschap om wenst te zyn gehouwt.
Niet meer Mijn Heer, 'k weet waar uw hoop op is gebouwt.
Gy zoekt twee zusters door uw liefde te belezen, die beide even zeer voor t minneboefje vrezen, want d' eene leeft gelijk een fiere Krygsheldin, en d'andere is, hoe zeit men dat?
een boeksottin.
En gylui, naar ik regt uw meening kan ontdekken, Zoekt deze Dames uit die fantezy te trekken, En op uw min te doen verssingren, is 't niet waar?
Hy raat het.
Zegme dan, myn Heer, alleenig maar Wat my te doen staat, en ik zal het zoo bestellen Dat geen van beide zig om zijn matres zal kwellen.
Maar eene maar zal hier maar schorten, daarom, hoort, myn Heeren Broeders, ik verwagt een gunstig woort Dat gy, zo t werkje komt te ssagen, moet beloven.
Zeg op, gy zult het, gaat het niet myn magt te boven, verwerven, als het werk maar even is aan t gaan.
De gezusters, flip.
En gy myn Heer, zult gy daar ook dan in verstaan?
Ja op myn woort.
kunt gy de juffers minnen leeren, gy zult het hebben, wat gy immer moogt begeeren.
zoo raak ik mê haast met het mes in 't leer.
't is Theodoraas Meit, om u te dienen, Heer, die zoo betovert heeft myn vyf doorslepe zinnen Dat ik die Gaudief van myn hert tog moet beminnen, 't zy dat ik wil, of niet, en daarom Heer, ik zouw Dat bolle bakkesje straks eysschen tot myn vrouw.
LEANDER en LODEWYk.
Wy zeggen beide dat gy zult de Meit verwerven.
Ja wel me dunkt, ik schijn van liefde alrêe te sterven.
Ke daar myn Heer, ke daar, ik zweer by dit, en dat, dat ik het wagen zal, al kosten 't galg en radt.
Maar Flip, je mogt het zoo wel stellen met de zaken, Dat ge aan een amptje door Beatris kwamt te raken, daarom verzuimt niets, want je welvaart hangt 'er aan.
Ik zal het wagen, schoon t er nog zoo toe mogt gaan.
Maar hoor myn Heer, nog eene bede, eer wy vertrekken, k Had, om de schelmery te listiger te dekken, hier wel een tabbaart van een Professoor van doen, op dat ik t spel begin en eindig met fatsoen.
Eys van Beatris, uw meestres, die zal wel maken Dat ge aan al 't geen u daar toe nodig is zult raken.
'k vertrek dan Heeren om te doen als 't is gezegt.
Jy meê, want ginter komt Heer Rudolf met zyn knegt.
WERDE Digitized by Google Of de bewoge Huwelijkshaatsters.
RUDOLF, heertje.
't is of het huw'lyk was gemaakt om my te plagen, Wat heb ik niet al last en kwellingen te dragen, Om een paar Dogters, die, voor eerelyke min, met duizent zottigheen my maken dol van zin.
HEINTje, ja dol van zin, ik wouje dat wel anders klaren.
Wat praatje al?
Zalje noit dat momp'len laten varen?
HEINTje.
O niet met al myn Heer, k zeg dat het moeilyk is Twee zulke Dogters toe te stellen, want ik gis Dat gy alleenig zulk een paartje niet zoud maken, Ten waar Mevrouw u kwam te helpen in die zaken.
Je praat gelyk een gek en harsenloozen bloet, maar ik alleen voel dat haar doen my kwynen doet.
Geen' van myn dogters schynt haar Vader te gelyken, Want Thedora, die geen Dokter schynt te wyken, met haar geleertheyt, of geen schrandere Advokaat, Heeft nergens duur als daar men van haar boeken praat.
En Dorothea, dat my t meeste maakt verlegen, spreekt, waar zy is, gelyk een krygsman, van den degen Waar komt die drift met myn stil leven over een, daar ik noit tragt als stil te woonen en alleen.
Ik zie, myn Heer, dat gy wel waart zyt te beklagen Van zulke zotheit in uw kinderen te verdragen Maar gy moet bot zyn Heer, of ik versta 't my niet, Dat gy uw zelf dus hebt geholpen in 't verdriet.
Gelyk zoekt ommers zyn gelyken voort te teelen.
Een kikvors, als hy met een kikvorsin zal speelen, wat makenze anders als een kikvors?
Kyk een padd' wat heeft zy anders als een padde kint gehad?
Maar gy myn goeden hals, die boeken kent nog degen, maakt kind'ren die in moet en geeft u overwegen.
Ligt valt het praten, maar waart gy eens in myn staat ik zag u nog al meer verleegen om goe raat.
Een Dogter is een ding zoo averegts van zinnen.
Dat zy, nog door gewelt, nog reden is te winnen.
O 't is een zeltsaam tuig, zock haar een eerlyk man, En die haar waardig is, zy heeft den brui daar van, En zal zig liever aan een ligtmis overgeven, Al was 't alleen maar om verkeerdelyk te leven, 't is altyt averegts, hoe datje 't maakt, of niet, en d' ouders zien noit in haar leven als verdriet.
Ia wel Heer, gy hebt by den eldermalementen gelyk ik wist niet dat je zoo jou waar kost venten ie kakelt by myn keel gelyk een Advokaat.
Ia k wed Boulau zig door uw reën verwinnen laat ie weet het vrouwvolk ons zoo geestig af te schild'ren Dat.
Ia ik weet niet hoe haar zinnen dus verwild'ren Indien ik by geval naast een Professors huis Gewoont had, gaf ik zulks de wyt ligt van myn kruis, wil deze siektens als de pesten overvliegen, maar in een' straat daar men geen Dokters op ziet wiegen, Geen Regtsgeleerden, nog geen Krygsluy, is 't niet raar!
Dat die Harpyen my hier zitten in het hair, en dat men van myn huis een winkel maakt van boeken?
Wat houdme, dat ik na die zotheën te vervloeken, Al de instrumenten der Mathesis te gelyk, met al de boeken niet ten venster uit in 't slijk Ga werpen, om myn spijt en ongedult te pajen.
Dat wou ik u myn Heer, mijn goejen Heer, niet rajen.
De jeugt moet ergens zig tog wat vermaak mee doen, robbert.
't zy terwijl haar jeugt in 't bloejen is, en groen, lig met een huwelijk vermaken als alle and'ren.
Dat 's wel maar wijl wy hier alleen zijn met malkand'ren, Moet ik u zeggen Heer, dat dogters hier ter stêe Meer gelt verdienen als oit Vrouw door trouwen d'eeze, en dat... roelof.
Ik zal, na 't lijkt, een rotting moeten krijgen.
Dat hoeft niet Heer, ik wil zoo daatlijk liever zwijgen.
Geen zulk een snapper ken ik in de heele Stadt Ga na mijn Dogters toe terstont, en zeg haar, dat maar pas haar geen blijk te geven Ik haar wil spreken, dat ik wat moejelijk van geest worde om haar leven.
Ik haar dat zeggen?
'k zal haar zeggen dat gy zijt Om haar komportement tot stervens toe verblijt.
Maar zelje gaan?
O ja, dat s gang, en wilt vertrouwen dat gyze levendig of doot straks zult aanschouwen.
RUDOLF, alleen.
Oet ondanks mijn verdriet nog door geveinsde vreugt In t oog van ider een my toonen als verheugt.
Of 't moog'lijk was dus nog mijn Dogters te bekoren, en haar met zoetigheit naar 't huw'lijk te doen hooren, in buitensporig heen gaat reden voor gewelt.
En wijl mijn Broeder haar aan zuiver klinkbaar gelt heeft nagelaten by de vijftig duisent gulden, mits dat zy trouwen, zon het my wel staan te dulden Dat zy door koppigheit zoo schonen kapitaal Verschoppen gingen, daar de werelt tans zoo kaal En uitgeput is door t langdurig Oorelogen, Dat elk om te bestaan van doen heeft duisent oogen, En hondert handen maar helaas t onnozel kint Is mooglyk in het stuk van Vryery nog blint, En meent ligt dat een Man in t huwlijk te genaken Afurijssijk is, en haar oneerelijk zou maken Dus houdze t liever met de boeken op te slaen, maar na ik zie, daar komt het schaap al zelver aan.
Nu moet ik vriendlijk zijn, en om geen tijd te spillen, wil ik wat winnen, haar geleertheit niet bedillen.
HEINTJE, THEQVORA, RODOLE.
HEINTIe.
Wel Heer wat zegje nu van uwen trouwen knegt?
Is daar je kind niet, als ik daadlijk heb gezegt?
Komt hier mijn engel treed een trapje twee drie nader, en groet beleefdelijk dien ouden Heer uw Vader.
RUDOLF, met een vrolijk gelaat.
Uw vrolijk aangezigt ontlast mijn hart van zorgen, Mijn lieve dogter, kom, ik geef u goeden morgen.
Zult gy dan nimmermeer verkrijgen uw verstant?
En eewig als een slaaf u houden in den bant Van 't slegt gepeupel, dat, van goet begrip versteken, of de bewoge Huwelijkshaatsters.
Ons d'ooren kwetst met zulken onnatuurlijk spreken?
Is 't mogelijk Vader, dat gy my met zulken groet Gedurig plaagt, en taal en reden schande doet?
HEINTJE, ter zijden.
O foei dat gaat niet an,.
Wat sal ik nog beleven!
Mag Vader aan het Kint geen goede morgen geven?
Een Vader holt gelijk een ander buyten t spoor der rede, en kweist zyn taal, zoo wel als ons gehoor, Wanneer hy, door zyn waan en onverstant gedreven, dat hem niet toekomt aan een ander tragt te geven.
Daar gy door s hemels gunst den dag, als ik, beleeft, Wat eigendom hebt g' aan den morgen die gy geeft?
Dies zoo gy reed'lyk wilt verkeeren by de menschen, gy moet me alleenig maar een goede morgen wenschen.
Een gift te noemen is een blyk van eigendom, en voor alle and're taal staan myn vyf zinnen stom.
Mag ik my met reden niet verheugen, van in myn dogter zoo veel geest te vinden meugen?
Wel, wyl de gift van een goe morgen u mishaagt, myn waarde Dogter, wil ik, eer gy verder vraagt, Met een schenkasi u vereeren, die uw zinnen Ligt meer zal vleien, en uw bart eens overwinnen THEODORA.
'k ben op geen giften of schenkasien gezet Myn Vader, want een Ziel, zig yvrende in de wet, zal nimmer na 't belang van eigen voordeel hooren, wiel haar de ware deugt alleen maar kan bekooren.
Wat zegje daar van?
Wel gezeitle maar hoor myn kint.
Zo gy uw Vader als uw Vader u bemint.
Zoo hoort een voorslag die ik wensch u mag bekooren.
Ik wil na redenen die billyk zyn graag hooren, mits daar van d' uitspraak ook geregelt zy en net.
Ik wens te weeten waar uw hart is op gezet, wel ik van zins ben om gelukkig u te maken.
'k Moet met Pythagoras dat vremt besluit weer laken, Daar gy geen magt hebt om te doen daar gy van bromt, Dewyl het waar geluk ons van den hemel komt.
Ik wil in myne magt, of wil, zoo ver niet komen, maar 'k heb u nu een Man te geven voorgenomen.
Aan my een Man?
O plaag!
O razerny!
Hou my, ô Hemel dog van zulken onheil vry.
En wilt my liever aan het kerkhof overgeven, als met een Ligtmis, gek, of dronkert te doen leven.
Denkt nimmermeer dat ik u dus uithuwen zal.
O neen myn kint, ik wil uw zinnen te geval Een Man u geven, die in t bloejen van zyn jaren Verstants genoeg heeft om met u te mogen paren.
'k zal uw genegentheyt niet pynigen.
Zoo schiktge dan uw wil naar myne zinlykheen.
Uit al myn hart.
Zoo wilt me dan ook noit meer vragen Van uit te trouwen, of een Man my op te dragen.
Zoud ik myn vryheit in het bloejen mijner jeugt, zoo vol van zoet vermaak, vol deftigheit en vreugt, ontaard verruilen voor de huwlyks slavernyen?
Een man zyn heerzugt en kwa kop gewillig lyen, gants niet myn Vader, neen, geen Man behaagt myn zin, en ik gevoel in my niets minder als de min.
Zy spreekt met fondament, en volgens het betamen, 'k Wed datze een papegay en aakster zou beschamen, zoo kunstig klapt zy, maar ze maakt niet veel geschreews, en wat ze zeit is waar, al is 't goet ront goet zeews.
Maar meent ge datter dan geen Man zou zijn te vinden, bekwaam om zig met u in huwlijk te verbinden?
Hoe na veroordeelt gy al t mannelijk geslagt, om dat gy ieder, wat voor staat hy voert, veragt.
Wilt gy der eenen van den tabbert om te trouwen?
Spreek op vry, 'k zal, wie 't is, uw sin niet tegenhouwen.
Dat styf gebefte volk behaagt my altyt niet.
Met hen te leven zou my strekken tot verdriet.
Hun ampten schynen vry wat inkomsten te geven, en ondertussen moet ge er burgerlyk op leven.
Dat's waar, en 't spit dat gaat daar zelde datje 't weet Wanneerge 'er 's Zondags eens een schapenboutjen eet.
Zoo smult men ryklyk, als men van het overbleven zyn gasten 's andrendaags kan een hacheetje geven.
Ik heb die winkels zoo veel jaar gefrequenteert, en weet wel op wat wys men by Doktoren smeert.
Zyn dat geen zaken om my schielyk te bewegen?
Verkies een Man, mishaagt u deze van den degen.
Die zyn 't almê niet, want dat volk breekt heel veel wint, en nergens isser een die men gematigt vint.
Ons t zyn Digitized by google 16 de gezusters.
't zyn snorkers, Pronkers en vertoonders van bravaden, vol ydle grillen die myn harssens zouden schaden.
'k zeg by myn ziet 'er na, dat zy 't weer heeft geraan.
'k denk dat een financier u beter aan zal staan.
Die nog veel minder, want met Ikarus te vliegen Zou my niet lyken om de werelt te bedriegen.
Ik wil myn kleederen, weet gy er anders geen, Niet doen borduuren met de ellende van t gemeen.
't is al vergeefs wat men u komt voor te houwen, gy blyft halsterrig, maar zoo gy dan noit wilt trouwen, Zoo gaat uw Zuster, als Ooms erfgenaam alleen, met vyftig duizent guldens, spyt uw tanden heen.
Dan zou ik liever nog een goet boek trouwen willen, als met een kwade vent myn levens tyd verspillen.
'k heb Aristoteles doorneust van bladt tot bladt, maar nimmermeer nog met die man verschil gehad.
Dat Aristoteles een eerlijk Man kan wezen, sta ik u toe, maar THEO DORA.
Gy zult nimmer my belezen, Om op zo lossen voet een huwlyk aan te gaan, Wat datge zeggen moogt, 'k zal daar noit toe verstaan.
Ik walg van bruiloften, van bruigoms, en gespelen, Ik min de Wiskunst, die myn hart alleen kan stelen Met haar vermaaklykheën, 'k wil gaan om daar een proefvoort van te doen, eer my een huwelyk bedroef.
'k zal van die Wiskonst en die proeven my zoo wreken Dat het u rouwen zal.
zoo vuil my toe te spreken.
Of de bewoge Huwelijkshaatsters als ik een huwelyk u voordraag met fatsoen, zoo moet de Wiskonst ons hier hinder komen doen.
Wat houd my dat ik u niet datelijk wensch?
Sta af Mijn Heer, ik bid u zyt u selven niet zoo straf.
Men kan zigh zelven door melankoly vermoorden, dit waren immers lest uw Dokters eygen woorden.
Wil zy niet trouwen, dat zy 't laat, mijn goejen Heer.
Bedenk u vry, eer ik nog eenmaal weder keer.
En zoo myn vriendschap u geen huw'lijk kan aanraden, dat gy te wagten hebt myn uitterste ungenaden.
Vertrekken wy, daar komt uw Zuster, die ik meen Dat eerlang trouwen sal, dan krygt zy 't gelt alleen.
BEATRIS, THEODORA, DOROTHEA.
Kom aan nou juffrouw, wilt vry al uw zinnen slypen, want hier leit daatlyk al uw wysheyt op het gypen.
Noit schoonder.
Waar toe dient nu deze malle praat?
Zeg, avregtse zottin.
Dat daar beneden staat Een Man van groot verstant, en wagt om u te spreken.
Een man, mejuffrouw, als een davit selleweken, zoo braaf een karel.
Isser immer dan geen kans, Om d'aard' te zuiv'ren van dat snoot gespuis van Mans?
B. e. de gezuster.
18 BEATRIS.
Dat raakt my niet, maar, zoo men mag zyn knegt geloven, zal deeze Man u meer als wonderen beloven.
Hy zoekt met u wat conservasi, zoo hy zeit.
Wat, conversasi meent gy, averegtse meyt.
Maar van wat staat, of wat beroep schynt hy te wezen.
Dat weet ik zeker niet Juffrouw, maar wilt niet vrezen, het is een Karel die een neus in t aanzigt heeft, en die zoo wys is, zoo geleert, en zoo beleeft Dat hy u meer zal in een half uur konnen leeren, als and'ren doen, die zoo veel jaar by u verkeeren.
Hoe hevig dat ik ook het mannelyk geslagt, En hunnen ommegang gehaat heb en veragt, zal ik het egter, om wat wysheit te bejagen, met dezen vremden Heer een hallef uurtje wagen.
Gy kunt u oeff'nen met uw nieuwen Professoor, Terwyl ik aan God Mars ga geven wat gehoor.
Ik zal my als een Man vol moet in t velt begeven, Terwyl gy somber by de boeken zoekt te leven.
Ik heb een glory, die eedler lof bestaat, want gy mind boeken, ik de wapens als Soldaat.
Vaar wel, ik ga om u niet hinderlyk te wezen.
BEATRIS, flip, in een professoors gewaat, THCODORA.
Zie daar myn Heer, daar is die schoone, waart geprezen, die zoo veel wysheyt heeft.
't is jammer, dat een geest Zoo ryk begaaft, ons toont zoo agte loozen leest.
Of de bewoge Huwelykshaatsters.
19 THEODORA.
't is regt myn Heer, maar gy weet ook wel dat de boeken Geen poejer dozen, of palleringen en zoeken, wie na de studie helt stelt opschik aan een zy.
Gy dwaalt Mejuffer, in principiis, want wy Geleerden houden voor een vast onfeilbaar teken, Dat in een mens een kwa halsterrigheyt moet steken Die om zyn wetenschap zig agteloos vertoont, wyl in een puntig lyf de geest nogh fraier woont.
Dat s net!
die man zal haar wel andre moris leeren.
Zyn' openhartigheit behaagt my, en 'k wil zweeren Dat ik hem hooger agt om die hoedanigheit Als al de vryers daar men slegs van word gevleit.
Zoo ik het weten mag, mejuffer, laat ons hooren Van welke studie gy wel meest zyt te bekooren.
Een studie, heer, waar van ik weinig slaap of rust.
Zoo veel te slimmer, want dat rooft u al uw lust.
Ik lees heel veel.
En daar door staat u meer te vreden.
'k heb Aristoteles, en seneka gelezen, met Socrates, en nog veel andren van die rang.
nog slimmer, wyl die schryvers overlang Zoo veel verstanden, door 't geen is van hun geschreven, Bedorven hebben, als 'er Philosophen leven.
Daarom, myn heer, steek ik myn neus niet in de blaan.
Digitized by FI DE GEZUSTERS, 20 flip.
Onnoosle juffrouw, laat ter goeder tyt u raen.
Die oude suffers zyn verstorven en vergeten, en gy hebt uwen tydt vergeefs daar in versleten.
'k heb uw berispingen hier niet gebrek myn heer.
Ik kom hier niet als, tot vergrooting van myn eer, u, t geen ik weeten mag, eerbiedig op te dragen.
Maar, zoo uw antwoort ook mag passen op myn vragen Zoo zeg my eens wat uw professie is, en wie Ik zoo vol nedrigheit hier voor myn' oogen zie.
Gy ziet, o saffo van onze eeuw!
Hier voor uw' oogen Een Operator van een wonderlyk vermogen, 'k Weet diflocatien van redenzin in een Te zetten, of het slegs was een gebroken been, Ik weet de breuken der verstanden heel te maken, 'k genees halsterrigheit, en andre kwade zaken.