floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
'k ben meë van de kunst, en over meer, als twintig jaar geleden, in 't gilde, als meester na myn onderzoek getreden En ken dien volgens al 't gereedschap wel, dat wy Gebruiken, als gy zelfs bevatten kunt, hier by, hebbe ik den oorlog in myn jeugd gevolgt, invoegen, ik duizenden gezien heb, die helmetten droegen, En wel behoor, dunkt my te weten, wat het is, maar waarlyk makker, gy zyt hier geweldig mis, want 't geen die goeden Heer daar heeft, lykt zonder gekken, Veel minder als het zwart, na 't witte, na een bekken, hoewel het evenwel niet is, gelykt 't behoord.
Zoo is het buurman, want de helft daar van is voort.
ook.
Zoo dunkt 't my DOROTHEa.
En my niet minder?
Want ik zoo'n vonnis, om myn dood, toch niet en hinder.
Wel dat is duivels, dat ik noch zoo vloeken moet.
Ik zeg zie daar!
myn lyf verandert in myn bloed.
'k wil zeggen dat myn bloed, in 't lyf verandert, door de Onsteltenis, wat mensch ooit, diersgelyken hoorde, Dat zoo veel luiden, zoo zy 't niet, al willens doen Betooverd zyn?
noch eens, het word me paars en groen, Voor de oogen, en ik zou zoo waar wel hard op kryten, Niet om het bekken, maar om zulke schelmse feiten.
En is dit waar, zoo is dit tuig ook zeker van Geen Ezel, maar een paerd, 'k ben vrouwmensch, en geen man, de waereld is niet rond, maar vlak vierkant, en de aarde Recht boven op ons hoofd, de manlui hare baarden Zyn niet om hare kin, maar achter op haar rug, de kikvors is een leeuw, en de olifant een mug, doe quichot.
Neen wat uw tuig belangt, 't zy ezels of een paerden, Ik moei my daar niet mede, en laat het in zyn waarden.
Aangaande 't zeggen, dat dees helm een bekken zyn Zoude, als dees vrind zich zelfs inbeeld, daar hebbe ik myn Bericht elk van gedaan, doch 't tuig laat ik aan 't oordeel Van uw genadens, die, hier hebbende het voordeel, van, in myne ordre niet te wezen, zulks misschien Bevryd van Tovenaars, wat beter zullen zien.
't is zonder twyfel, als zyn Hoogheit zegt, wy moeten Ons oordeel geven van dees zaak, die zoo veel voeten In de aarde heeft.
Wel aan ik weet dan goeden raad, Stelt gy het beide aan ons?
SANCIIO.
Wel nu dan maat, op dat wy des te meer de waarheit mogen naderen, zal ik de stemmen eens in t heimelyk vergaderen.
Hy gaat by Dorothea, Cardenio, en Meester Klaas, luisterende die elk iets in 't oor, en weder antwoort ontfangende Ja wel wat zal ik u veel zeggen goede man?
Gy zyt hier mis, elk dryft op 't hartste, dat het van Geen Ezel, maar een paert is, en het steets zal blyven.
En ik voor my.
Ik moet zelfs ook dit gevoelen styven, alzoo my dunkt.... diego.
Dat moet den Hemel zyn geklaagt, Dat gy.
U. allen hier zoo goddeloos in draagt, maar daar is noch wel recht in 't land, voor zulke nukken, jylui zult me zoo niet als je meent verdrukken Ik ben niet dronken, wat me schorten zoude, en moet Den dood wel sterven, zoo je 't niet al willens doet.
Gy schildknaap hoor, ik rade u dadelyk te zwygen.
En myne gramschap door uw balken reets aan 't stygen Niet meer te tergen, of ik zweer u by het hoofd Van dees Vorstin, dat gy het uwe haast gek looft Zult zien, en lichtelyk na dezen niet meer kryten.
Wie hebt gy uw verlies toch, als uw zelfs te wyten?
Zeg rekel als gy zyt!
waarom toen ik in t veld U opquam met dit zwaert, u niet ter weër gestelt?
Hoe meer uw Hoogheit, voor ons, spreekt, hoe meerder blyken, hy geeft, van overal, de prys te moeten stryken, In edelmoedigheit, verstant, en dappre daan, maar zoudt gy echter, zoo ik durfde nu bestaan, dien bloed die zoo bedroeft schynt wat te vreën te stellen, Geen avrechts oordeel van myne eerbied voor u, vellen?
O neen Mevrouw géenzints, dewyl uw wil de myn Moet wezen, en zy t ook ten allen tyt zal zyn.
Dodigtized by google siERRA MORENA.
DOROTHEA dan digo.
Wel hoor dan vrind, gy weet dat ieder uw gevoelen Hier tegen spreekt, en schoon gy noch veel wilt woelen.
Altyt, 't Scheerbekken thans een helm moet blyven voor En 't tuig een paerdentuig, het zy dan dat 't belyd der wyte Tovenaars hier van de schult moet dragen, Of dat zy inderdaat zoo zyn, 'k wil dat niet vragen.
Maar wyl gy evenwel hier groote scha by lyd, Zie daar het geld dat u het bekken koste, en zyt Te vreën, met dit, voor t tuig, dat ook door slimse reken, Of diergelyk geval, u anders heeft geleken, Als t is, en wat belangt t verlies zoo lang geleen, neem dit daar voor, en ga nu vry gerust weer heen.
Mevrouw 'k moet niet alleen u voor uw gunst bedanken.
Maar zelver wenschen, dat de Tovenaarsche ranken Zoo dikwils komen, als zy willen, om myn goed te hokas bokussen, met al haar drommels stoet, Als 't end altyt zoo goed wil wezen, na 't verminken, en zal tot dankbaarheit, een lekkret eug gaan drinken Op uw gezondheit, en die geen die by u zyn, dat ruim een pintje houd van de allerbeste wyn.
DON QUICHOT, DOROTHEA, CARDE NIO, de PASTOR, MEESTER KLAAS, SANCHO.
DON QUICHOt, vallende op zyn knien voor Dorothea.
Vermits als nu 't verschil, waarom zo lang gestreden, Gekeven, en geschreouwt wiert, in een zoete vrede, zych zelven ziet verkeert, door uw mildadigheit, Mevrouw, waar voor ik moet verplicht zyn en bereid.
En wy gelyk voorheen, de rust hier zien herboren, zoo zal 't haar Majesteit gelieven my te hooren Drie woorden spreken, met eerbiedigheit.
Niet eer, Voor dat gy weder opgestaan zult zyn, myn Heer.
Wy moeten ons Mevrouw naar uw paleis begeven, Want wie kan weten, of den Reus ons hier niet verspieden doet, door een Of meerder van zyn volk, en wetende de lagen, Die wy beleggen, tot verkorting van zyn dagen, zch vast zal maken, in een ontoeganklyk slot, Daar hy niet hoevende bevreest te zyn, de spot Zou steken, met myn moed, en onverwinb're krachten.
Daarom in s Heeren naam, laat ons niet langer wachten, want elken dag schynt my een jaar, om handgemeen Te worden, met dien schelm, tot breking van zyn leen.
Gelyk uw sterken arm het dapperste kan dwingen, Zoo weet uw groote geest, door t diepst geheim te dringen, en t geen gy voorstelt is zoo reedlyk, dat k geheel Van t spoor zou moeten zyn, indien ik t niet met veel Vermaak aannam.
Wel aan dan, dat op morgen 't dralen Alhier geend word, en ik eens in vreugt myn qualen Verkeeit zie door uw hulpe, en nooit volprezen daan, die maken dat uw naam, voor eeuwig zal bestaan.
VYf ligitized by google siERRA MORENA.
Het tooneel verbeelt een kamer, waar in een Tafel staat met verscheide stoelen.
DOROTHEA, CARDENIO, de PASTOR, MEESTER KLAAS, zittende aan de Tafel, SANcHO, staande.
Tot zag ik aardiger postuur, van al myn leven, hadt gy gezien Mevrouw, wat slagen hy ging geven.
Aan muur en stoelen, maar voornamentlyk de wyn, gy zoudt gewis.... sancho.
Wat wyn!
het mocht de kockkoek zyn!
Dat zel men evenwel malkaar zoo niet vertellen.
Ik heb zoo wel de Reus zyn kop van t lyfzien vellen, En t bloed zien stroomen, door de heele kamer heen, Zoo zwart als inkt, dat ik er wel meë ben te vreën, En nou voor t eiland niet meer vrees, zoo slechts beloven, En geven even na is, aan de Vorstenhoven.
Maar sanchodroomt gy ook, gelyk uw heerhoe is 't.
En merkt gy niet, dat gy u beiden hebt vergist?
Uw meester slapende, en gy wakker? zyn de zakken, Die met wyntint gevult, hy in zyn droom door t hakken, En houwen, van haar vocht berooft heeft, moglyk door Inbeelding van den Reus, die hy gedacht heeft voor te hebben.
't kan wel zyn, maar 't hoofd dat ik zagh rollen, en nou niet vinden ken, dat zellen my geen kollen.
Of m'porsse Tovenaars weg tovren, want het sprong Noch door de kamer, toen het na den duvel gong.
DOROTHEA, CARDENIO, de PASTORE, MEESTER KLAAS, SANCHO, de waARDIN.
wat een schoone trop van gasten zie 'k daar komen!
't zal Gaudeamus zyn, zoo 'k anders wel ging drommen, CARDENIO.
Daar zyn vermomde, licht dat zy my kennen, 't is Dan best, my wat uit 't oog te houden, tot ik wis Bemerk, wat my te doen staat, wyl ik in dees kleeren Niet gaarne was gezien, 'k kan altyt wederkeeren Zoo 't vrenide zyn.
En ik bedek my ook zoo lang, Door diergelyk een vrees.
Neen, neen, wees jy niet bang, Vrouw Barrenes, myn Heer zal jou wel diffenderen, Voor al de genen, die je zoeken te taksei en, Dat weet ik wel.
LUCINDE, met een sluier om het hoofd, FFRDIANT, gemaskert, DOROTHEA, mede gesluijerd, CARDENIO, achter het Tooneel, MEESTER KLAAS, de waardin, SANCHO.
FERDINANT, hebbende Dorothea met de andere gegroet, aan de Waardin.
Ja Heer?
Wel nu, ik bid 't Dat gy ten eersten ons aan 't eten helpt!
Ja, zit Vast neender myn Heer, ik zal zoo veel ik kan my haasten Ik was al bezich met de Tafel, en ten naasten By klaar maar nu 't getal zoo veel vermeerdert is, Moet 't noch wat sukkelen, doch evenwel ik gis dat 't in een quartieruurs, of daar omtrent, zal lukken, ferdinant.
LUCINDE, FERDINANT, DOROTHEA, CARMINIo, noch achter het Tooneel, de PASTOR MEESTER KLAAS, SANCHO.
't is Lucind.
O hemel, iulfus tegen ferdinant.
Laat los, ondankbre guit!
Of kan geen schelmery dan uwe ziel ontroeren?
Merk hoe den Hemel my myn bruigom toe komt voeren, Zoo onvoorziens, aan wie ik niet alleen, door een Verbonden ben, maar ook door duizend teederheën.
't is dan vergeefs, hoe zeer gy my ook zoekt te plagen, Doet wat gy kunt, ik zal het met geduld verdragen, 't zal my zelfs tot vreugd verstrekken, zoo 'k myn dood Mag vinden, in 't gezicht myns bruidegoms.
't sa!
Stoot Uw dolk dan, in dit hart, en wreek zoo gruuwlyk honen.
Gy zult uw wreedheit, en ik zal myn min betoonen.
DOROTHEA, tegen ferdinant.
Indien de zon, die gy in haar verduistring ziet, En in uwe armen vastgestrengelt houd, u niet t Gezicht benam van al het andere, ik hadt reden Tehopen, dat gy my, herdenkende, t voorleden, Noch mooglyk kennen zoudt, maar nu dit godlyk licht Uw brein ontroerd, ondanks haar wil, ben ik verplicht Te zeggen wie ik ben.
ziet hier dan neërgebogen Voor uwe voeten, die gy eertyts met zoo hoogen, En tedren drift bemind hebt, dat gy t zelfde voor Haar deedt.
verandering die vaak gebeurd op t spoor der minnekozery, en die ik hadt behooren Wel te overwegen, eer myn onluk wiert geboren, Ja Heer, die Dorothé die zich niet lang geleën, Schoon dat haar ouders niet dan landlui zyn, met reën Heeft durven vleien, in den echt met u te treden, Wyl zy geloof gaf aan alle uwe troulooze eeden, En tranen, daar gy slechts meë lachte, maar myn ziel 4 .
Door Digitized by Google UIT SIERRA MORENA.
Door wiert bewogen, en myne eer door neder viel Ik, steets in eerbaarheit, en deugden opgetogen, hiel om te volgen, nooit een ander spoor voor oogen Dan wel te doen, en vond, schoon meest in eenzaamheit, volmaakte vreugd.
helaas waar om my die benyd, En van zoo noogen top, in zoo vele ongelukken, Gedompelt, als my thans doork nagen en verdrukken, Ja uit myn Vaders huis gedreven hebben, en Doen komen, in dit ruuw gewest, daar k niemand ken?
Geen weg des oneer kost my, evenwel hier lyden, de proeven die k u gaf van myne dengd, eer gy de Begeertens van uw ziel volbracht hadt, toonden aan, dat ik geen wulpsheit ooit in t minnen zou bestaan.
alleen myn smart en eer, die ik verloren Betrachte door uw doen, dat my wel haast ter ooren Quam.
schoon zoo onvoorziens, als ooit het blixem licht Een stervlings oogen trof, en krenkte t zwak gezicht zyn de oorzaak van myn vlucht geweest, wyl ik in t leven, Niet dan de dood vond, zoo ik u niet na mocht streven.
Geef aan Cardenio, in t end Lucinda weer.
En hoed daar een, myne en uwe eigen eer.
FFRDINANT.
Staat op ô Dorothé!
'k ben endelyk verwonnen.
Ik zie myn dwaling thans en hadt die nooit begonnen Indien uw deugd zoo wel eertyts my was bekend Geweest, als al uw schoon stond, in myn geest geprent.
Indien den Hemel wil, aanminnige Lucinde, dat gy na zo veel smart, noch eenmaal troost Kunt zult viuden, Kunt gy dezelve niet volmaakter krygen, dan In dees myne armen, daar gy veilig zyt, en van Beschut zult worden, schoon de helle u quam begeeren, LUCINDE.
Myn lieve bruidegom!
wat vreugde voor ons beiden, Na zulk een droevig lot, malkaar dus we 'er te zien.
Rechtvaarde Hemelvorst, die door uw bystant biën Ons zo gelukkig maakt, laat uw genade stralen.
Na zulk een schoon begin van uitkomst verder dalen, en schei ons nimmermeer, of geef my dat het end Myns levens, hier t verlies van myn gemaal afwend.
Ik ken nu eerst te recht de zwakheit die het leven Aan al dit gruwzaam quaad, tot tweemaal heeft gegeven.
En tot wat spoorloosheiden, myn drift my heeft vervoerd.
Aan Dorothea, en Cardenio.
Maar weest te vreën, uw luk door my zo vaak ontroerd.
Zal door my wederom, ook gantsch volmaakt hier worden.
Myn vrind bezie haar, die my tot uw rampen porde, En oordeel zelfs, of zy 't stantvastigst hart niet kan Doen wankelen.
vermits gy 't weet, vergeef my dan Het gene ik u misdeed, en laat uw gramschap dalen, ik u zal myn schuld, met deze gift betalen.
Neem die van my, die haar u hebbe ontroofd, en hoop, Dat gy gezegend zyn zult, in uw huwlyksknoop.
Wat dankbaarheit is groot genoeg, om u te toonen Dat ik erkennend ben?
vergun myn Heer Zy wil knielen.
FERDINANT, haar tegen houdende.
Geen hoonen meer siERRA MORENA.
Mevrouw, want zoo dit een van beiden doen moet ben ik zekerlyk daar toe verplicht.
Dewyl 'k beken, Dat uwe zedigheit niet toelaat.
zulke plichten Te ontfangen, wete ik niet, waar henen my te richten.
Myn Heer, door dien myn tong te zwak is, om myn wil Van u te danken, te voldoen.
Ik bid, zwyg stil!
Het eenige waar meë gy my kunt ooit beloonen, is dat gy u voimaakt, in vriendschap zult betoonen, Gelyk gy voortyds deedt.
En gy myn' aarde bruid, Wiens stille levensloop, door my alleen gestuit Is, kan ik wel, met u myn hand en hart te aanbieden Als man uw gramschap, en gerechte wrake ontvlieden?
Is zulke kleine gift, of liever schuld'ge plicht Wel groot genoeg, om u een oogenblik te blinden, en te doen vergeten, al de qualen, En wanhoop die ik u zoo vaak heb doen behalen?
De zwakheit, die gy hebt getoond myn Heer, is niet Zoo veel uw lossen aard te wyten, als 't gebied, Dat zoo veel schoonheit, als Mevrouw bezit, moet geven, Maar schoon u dit niet hadt, van 't rechte spoor doen streven, Myne aard is nooit geneigt geweest tot wraak, ja in Het allerhevigste myns sinarten, hebbe ik min Daar aan gedacht, als aan de droefheit die my drukte, Van dat ge in alles zoo volmaakt, alleen neërbukte Voor de onstantvastigheit.
ik bid u dan, vraag geen Genade aan my!
want zulks te doen, is zonder reën.
Wel zeper dat gaat wel, dat zulke preutse vrouwen, En Keuninginnen zoo ten eersten al gaan trouwen.
Met die 'er maar ontmoet, en dat z'er zoo ten toon Gaan stellen voor elk een, in plaats van op 'er troon, De wederdoopers, en de Moren te regeren, Maar wacht een beetje, 'k zel ze wel wat anders leeren, Dat zy myn Heer, en my zoo foppen, of de droes Moest hier weder meë doen, en ons 't eene of 't aere moes Verkoopen, dan laat ik ze zagjes henen varen, Al zou het Goverment, en Eiland honderd jaren Weg blyven, want die vent die ken geen Governeurs.
En Sancho is niet rot, al lykt hy zoo wat beurs.
LUCINDE, DOROTHEA, FERDINANT, CARDENIO, de PASTOR, MEESTER KLAAS.
Wat is dat voor een gast?
Een van de raarste zotten, Die ooit de waereld zag, en waard zyn te bespotten.
Maar waar toe al die reën, waar van ik niets bevat, van zyn Mevrouwen, en haar ryken?
'k bidde u, wat Beduid dit alles?
Of zyn 't niet dan ydelheden, Die hy zich slechts verbeeld?
T bestaat in reden Hy Digitized by google siERRA MORENA.
Hy acht Mevrouw als koningin, en hy gelooft, Na hy een Reus de kop zal hebben afgeklooft, die zy hem wys gemaakt heeft, haar te willen trouwen Hy koning, en haar Man zal zyn, en onzen ouwen Bloedbeuling, Gouverneur.
Indien 't u dan behaagt, Myn Heer, verzoeke ik dat Mevrouw deze eernaam draagt, tot gy vertrekt, of wy iets anders weezen verzinnen.
Om hem tot in ons dorp te krygen, daar wy binnen Een dag of anderhalf, op t langste konnen zyn.
Ja, met veel vermaak, en 't zal my zelfs de pyn Wel waard zyn, om zoo verre, u t'zamen te geleiden, En steets Mevrouw haar rol te laten spelen, by den Outzinden Edelman, tot gy haar hulp niet meer Behoeft.
Wy zyn u wel verplicht, voor zoo vele eer En gunst, als gy ons doet, maar mach ik u wel vragen, myn Heer wat u in dit gewest heeft kunnen jagen.
En wat toch de oorzaak is van zoo een groot geluk, FERDINANT.
Ja gaarne maar ik moet u eerst van stuk tot stuk, Al 't gene dat voorheen gebeurd is dan verhalen, Om u 't begin te doen verstaan van al de qualen, Die ik aan Dorothé, Lucinda, en Cardeen Heb doen verdragen, door myn sporelooze zeën.
't is alles ons bekent, zoo van Cardeen, Lucinde, als Dorothé, het gene u is gebeurd, na 't vinden van 't briefje met de pook, by uw gewaande bruid verzoeken wy alleen te mogen weten, uit Uw mond, indien 't u zoo gelieft.
K Beken, toen ik den brief vond in haar boezem leggen, Verzeld van t moordgeweezer, dat ik als razend wiert, En zekerlyk de pook had, in haar borst gestiert, Indien t my niet belet geweest was, door haar vrienden.
'k verliet haar huizing dan, vervoerd van gramschap, ziende, Daar niets dan droefheit voor my, en besloot haast wraak Te nemen maar de nacht had naauw de zon 't vermaak Gegeven, dat hy weer op 't aardryk was verschenen, Of ieder zei my, dat Lucinda was verdwenen, en hoe ik zocht, 't.
was my onmoglyk langer tyt, Te merken, waar zy was verborgen doch de vlyt Myns dienaars in het end, deedt my te weten komen, Dat zy een klooster tot haar schuilplaats had, en in stilligheit daar quam, zy licht te schaken waar het gene ik met zyn hulp gedaan heb, t'wyl zy daar Stond met een zekre Nonne, in hare cel te spreeken, En haar tot hier gebracht, geen bidden of geen smek en ooit hebbende gehoord van haar, maar steets geween, Ja zelfs geen woord langs al de weg, die ik met reen, Een Hemel noemen mach, om 't enden van myn pynen, En de uwe die hier door zo on verwacht verdwynen.
Maar mach ik op myn beurt, nu ook wel vragen, wat beiden hier gebracht heeft, en naar de oorzauk, dat Cardenio zich moet in zulk gewaad vertoonen?
Gy zult voor weinig tyt, myn Heer hun noch verschoonen Van dit verhaal, dewyl daar onzen Ridder komt, met zynen schildknaap, die vast in zich zelven gromt.
Digitzed by Google UIT SIERRA MORENA.
DON QUICHOt, SANCHO, LUCINDE, DOROTHEA, FERDINANT, CARDE NIO, de PASTORE, MEESTER KLAAS.
Don Quichot aan Dorothea.
Mevrouw, 'k verzoek van my een oogenblik te hooren, Zoo ik die gunst... d'OROTHEa.
Spreek vry, men zal u niet verstoren.
Dat niet stantvaster is, als de onstantvastigheit, Heeft ons de waereld steets getoond, dat van de tyt, die ons de dichters, met een seissen gaan afmalen, zyn loop begon, maar schoon men nooit iets had zien dalen, Of klimmen, en dat al wat 't groote rond bessuit, zyn eerste stand behield, ja zelfs dit spreekwoord, uit Een harssenlooze kop scheen voort te zyn gekomen En nooit een voorbeeld had gegeven, als in 't drommelen, Zoo zegge ik, zou 't nochtans hier leven krygen, in Uw Metamorfosis van groote koningin, gelyk ik u, niet lang geleën, noch heb gelaten In slechte jonkvrouw, maar dit lot van u, uw staten te zien verliezen, maakt my zoo verwondert niet Door dien als ik u heb gezegt, zulks vaak geschied.
Doch dat uw naam met een vermist word, en gy hen, word Dorothé genoemt, in plaats dat in 't voorleden Mico Micoma was, ontsteld my, waarlyk, of ik moest bedrogen zyn, en gy van andre stof gemaakt, als ik altyt gemeend heb.
Maar uw zeden, Zoo vorstelyk en vol van deugd, die overreden, Hier van, my ook, dat zulks niet waar kan zyn, 't is dan Als ik 't te recht doorgrond, misschien een vinding van Uw wyzen Vader, die my niet durft toe vertrouwen, Den Reus zyn schelmsen kop, van 't lompe lyf te houwen, Doch zoo hy 'tdus gelooft, zegge ik u reeht uit, dat hy noch niet 't vierdepart, 't geheim der mis bevat.
Veel Ridders die ik niet, by my wil vergelyken.
Als minder, hebben vaak, haar dapperheir doen blyken, In grooter daan, en die roemruchtig uitgevoerd, Als deze ooit wezen zal en wat is 't meer als boert, Eens gins en weer een Reus de kop daar door te kloven?
Voor my die door deze arm, noch hoop te streven, boven Amadis en zyn bloed, en zoo veel Reuzen voor Gehad heb, schoon zy zich daar na, hervorinden door De hulp der Tovenaars, in meulens om hun leven, Niet aan myn woede, die elk vreest, ten roof te geven, voor my die 't schuttrend staal wrong uit de sterke vuitt Van den Biscayer, en van stof en bloed begruist.
Hem willig t leven schonk, mits hy zich zou vertoonen, als myn verwonnen, aan myn goddelyke schoone?
't is zelfs niet lang geleeren, dat ik uw Reus by 't hoofd Gehad hebbe, en hem reets by stroomen 't bloed ont rooft, Doch 'k zal van deze zaak, voor deze maal slechts zwygen, om niet berispingen van zommige te krygen.
De tyd zal naderhand betoonen wat ik deed, of het droomen was, of dat ik waarlyk streed.
'k verzoeke u endlyk dan, o hooge en doorluchte, onteerde en groote Vrouw!
dat zoo gy iets moogt duchen, Of dat uw Vader heeft verandering gemaakt, Uit vrees, voor zwakheit van myne arm, dat gy dit staakt, met hem, en nieuwers voor, in 't minst gelieft te schromen, dat de vrye geen gevaar is, daar niet door te komen zal zyn, met deze vuist, die u des Reuzen hoofd Afslaande, op uwen troon, waar van gy zyt berooft, Zal zetten, en u weder uwe oude glans doen krygen, Zoo myn gejuk alleen maar mag op stigen, Dat ik u diene, en eer.
Heer ridder, t zy wie t zy, die u bericht heeft, t is vast, dat y u niet de waarheit heeft vertoond, maar vuil bedrogen myn naain die k altyt heb gehad, is niet vervlogen.
Gelyk gy meendt, noch ook myn stand van Konin gin.
Het is wel waar, dat ik zoo veel verand, inge, in Het onluk dat my steets navolgde heb gekregen.
Dat 't schier 't verlies van kroon, en staten kan op wegen, En 't geen gy naderhand, zult weten, als de tyd, En wil myns Vaders, die 't noch niet begeerd, zulks lyd, dezelfde steets te blyven, Maar dit belet my niet met wille om al myn doen, door uwen arm, te styven, dat ik eertyts deedt.
'k verzoek dan om de reën, Dat gy myn Vaders eer hersteld, en als voorheenen, hem voor een wyzen acht, wyl hy de weg bereide.
Tot al de roem, die gy behalven zult, in t stryden, Voor myne kroon, en dat niet langer als dees nacht, De reis word uitgesteld, om uwe helden kracht, Die geen gelyknis vind, den Reus te gaan betoonen.
En my daar na met u, gelyklyk te doen kroonen.
DON QUICHOt, aan Sancho.
Nu zie ik, dat gy 't vuilste en snoodste boefje bent.
Dat in de waereld is, dat u de droeli schend.
Jou guid en vagebond!
zyt gy niet komen praten, Dat onze koningin had eer en staat verlaten.
En was veranderd in een slechte Jonkvrouw?
Dat zy Dorothea wierd genoemt van elk, en wat Het hoofd der Reus betroft, waar tegens ik moest stryen, Dat was uw moër de hoer, met duizend zotternyen Daar by, die my zoo zeer ontstelden, dat ik eer, Van bleekheit, na een spook, als mensch geleek maar k zweer.
Ik zal na dezen u, op zulk een kam gaan scheren, dat gy het spotten wel, voor eeuwig zult verleeren.
Verhabbezeerd me Heer, je weet toch ummers wel.
Dat ik my leven niet, al willens liegen zel.
Het ken wel zyn, dat ik men zelfs verackezeerde, Toen ik vertelde, dat Mevrouw er trans berneerde.
De transbernatien zyn, als je zelfs wel weet, zoo vast aan 't Ridderen, en 't dolen, schoon 't me leed Genoeg is, dat zy licht had kunnen eens verandren.
Of wat weet ik het, of den eenen of den andren Barnoeter van een droes me niet betoverd heit, Dat ik het wit voor t zwart genomen heb altyd, Ik kan verklaren, dat k niet beter heb geweten, Of gitized by Google uIT siERRA MORENA.
Of t Keuninginnen dat was uit, en heel versleten, Maar wat het hoofd belangt van onzen Reus, of t bloed.
Of lere flessen, of wyntint, dat gaat voor goed, want k asserereerje, dat geen toveren de gaten Zel doen verdwynen, die ik er heb ingelaten.
Ze staan noch allebei, aan t hoofden end van t bed, Daar onze waard ze zelfs onlangs heit neendergezet En al de wyn is schier de kamer langs geloopen, en wat er meer van is, het end moet t al bekopen, k wil zeggen, dat de waerd t ons wel zel toonen, eer we noch vertrekken, en misschien zoo arg wel weer, als toen je hem geen geld woudt geven, en ik leerde De lucht deurbuitlen, dat my de oogen gants verkeerde, altyk weet t niet meer, maar t is jou eige schuld.
Gy zyt een rechten zot, en snapper, en gy zult, Na dezen, daar mede is het uit, het leeren zwygen, Indien gy van dit zwaerd, zoodanig niet wild krygen, dat u 't gehoor, 't gevoel, en al daar van vergaat.
Ei Heer!
vergeeft het hem!
want waarlyk zyn misdaad, Is eer zyn iever, als quaadwilligheit te wyten, En laat ons dezen nacht, in vrolykheit verslyten, dewylmen morgen vroeg, de reize aannemen zal.
Mevrouw, niet is 'er, dat ik niet u te geval, zou doen, gebie dan maar, gy zult my willig vinden.