floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
waar bist stoe mit ’s prezent.
Slenderhinke, een Cinaasappel met groente bestooken hebbende, wil hem op eene lompe wyze aan Izabel geeven; doch Hans rukt hem den Appel uit zyn hand, geeft dien aan Izabel, en zegt.
Doe berrenhauter geeb ’em mier, doe lompe vent, Ich zol doe prieglen, ond den pochel bald fersetsen Mit diezem stok.
SLENDERHINKE.
Mien her, ik wol hem joo niet fretsen: Doe hebt ste ’em joo.
Myn heer ’t is een onnoos ’le bloed.
Hy weet niet dat hy juist zo veel daar aan misdoet.
Ich wol iem prieglen, ha den swybel, ich wol ’s sweeren.
Er respeciert mier nigt, den matsfots zol mich eeren In dem geseltschaf.
Ei myn heer zyt tog gerust.
Ier forsprach jonfer heft myn gramschapf ausgeblusjt.
SLENDERHINKE tegen Katryn.
Holt dezen bundel vast, ik moet ein moal goan drieten.
Wel vriend koomt zo de schrik naar onderen toeschieten?
Of is het by geval?
koom aan, geef hier het pak.
Daar regt uit gaa je naar het heimelyk gemak.
ERNST, HANS, IZABEL, KATRYN.
Hern Ernst, ich bid uich, wol ein luttel mit mich snakken.
Dat ’s vreemde taal, pas wel ter degen op je zakken.
Ier maget affrontiert mich, hern, was wol das zyn?
Swyg varken, en haal hier terstond een flesje wyn.
ERNST, HANS, IZABEL.
HANS, tegen Izabel.
Myn sjeene mogt ich eins noe zo geliklig weizen, Das ier myn’ minnesmart, ond hartswond, wolst geneizen.
Die minnesmart, myn heer, is mooglyk noch niet groot.
Zo groos, das ich bald stierb... IZABEL.
Hoe praatje al van de dood?
Myn schoonheid heeft op u dan wonderlyk vermogen; Op ’t eerst gezicht verliefd?
Der stralleins uïer oogen Durschiessen myn jonkhert, ont geben wond, auf wond.
Zo zyt gy vast verliefd?
Och ja.
Dat ’s ongezond.
Ik zou my liever van die malle dingen wachten.
Ich bid uich om ein kus.
Neen, neen, met geen gedachten.
Laas mier ier handelyn dan kusjen, jonfer; laas Ich zo geliklig zyn.
,, Nu ben ik met dien dwaas ,, Mooij opgeschikt.
Papa wat zal my hier geschieden?
Die stoutheid loopt te hoog.
Gy wilt van edellieden Geen jokkerny verstaan; maar Karel mag ’t wel doen?
Voor hem is Izabel niet karig op een zoen?
’t Zy Karel, of die heer, ik zou ’t niet hebben willen: ’t Strydt tegen de eerbaarheid.
’t Strydt met uw’ malle grillen.
Ernst tegen Hans.
Myn heer, ik heb u laatst van uwe dapperheid, En uw’ gevaaren in den oorlog; uw beleid, En honderd zaaken, zo omstandig hooren spreeken, Dat ik u als een held, gansch zonder weêrga reken, En zo myn dochter ’t hadt gelyk als ik gehoort, Gy had haar achting reets gewonnen, en haar woord; Dan zou ze een’ minnaar van verdienste beter eeren, En d’adel meerder dan de burgers respecteeren.
Myn heer, ’k heb achting voor het hoog en ad’lyk bloed, Wat staan die pluimen u parmantig op de hoed, En hoe kouragieus is uw gelaad en weezen.
KATRYN, ERNST, IZABEL, HANS.
Katryn met een boetelje azyn, die zy op tafel zet.
Ich haab durch myn’ gesicht, ein kompanjie Franceezen Doen laufen, phoe!
pha!
phoe!
er liefen wie dem wind.
Das myn rapier, macht der Franceezen bald geswind.
Ich haab im letsten slag seks fendelen gewonnen, Der had ich al, eer eins dem feldslach was begonnen.
ERNST, tegen Izabel.
Zou Karel dat wel doen?
zeg eens onnoosle sloof?
Maar meent papa, dat ik de helft daar van geloof?
Die zwetser zou alleen een kompanjie soldaaten Verjaagen, zonder slaan?
ei, ei, ik bidje, laaten Wy tog zo gek niet zyn.
En waar is dat geschied.
Wel juffrouw hoe wat ’s dat?
geloof je dat dan niet?
Krispyn zeit, dat hy in Jerasmus heeft geleezen, Een ding dat, in myn zin, nog raarder schynt te weezen, Van zekeren soldaat: die sloeg met eenen slag Wel zeven armen van drie kaerels af.
’k lach... HANS.
Das haab ich selbs getaan, wol was zyn das for zachen.
KATRYN tegen Izabel.
Ja juffrouw, daar behoef je zo niet om te lachen: ’k Weet dat je ’t wel gelooft al hou je jou zo plat; Ho, ho, die knevels van heer Hans die weeten wat.
Katryn, Katryn, gy moet hier zo veel praats niet voeren, ’k Verstaa ’t van u niet, pry, gy zult de snater snoeren.
Wel nou myn heer, ik praat ook van zyn knevels maar, Dat mag men immers doen?
ik zeg ze staan hem raar, Ze zyn vry lang, men zou ’er zes man mê gerieven, ’k Zou om die knevels schier alleen op hem verlieven.
HANS, tegen Katryn.
Doe deern was stoe ein man, ich priegelde ’oe im lyb, Zol stoe mier sjimfen!
ha, was bist stoe for een wyb?
Ik ben uw dienares, ei wil u niet verstooren.
Katryn, wees stil, ik wil die praat niet langer hooren.
Tegen Hans.
Myn heer, de vrouwlui zyn hier doorgaans lang van tong.
’t Zyn meest klappeiën, en kommeeren, oud en jong.
Zy zullen ieder een doorgaans by ’t gat ophaalen: Aan ieder mensch schort iets; men zou byna verdwaalen In al de praatjes; die wat op zyn hoorens heeft Mag vreezen; ja zelf een die onbesprooken leeft, Krygt mê zyn beurt.
Ik zelf, quam eens een vriend bezoeken, Daar zat een snapster my den ganschen tyd te doeken.
Eerst was ’t; myn heer, ik weet, uw’ dochter is de bruid: ’k Zeî ’t is niet waar juffrouw: dat praatje dient gestuit.
Ze zeî, ’k heb Karel, met uw’ dochter, korts zien wand’len, Zy hadden, na het scheen, iets wonders te verhand’len.
Ik heb haar zelfs in het voorby gaan nog gegroet.
Ze zagen my niet eens... IZABEL.
Papa, ’k bid wees zo goed En noem die juffer eens.
Swyg zeg ik laat my spreeken.
Voorts zeî ze, hoor myn heer, ik heb nog vaster teken, Ze waaren kortling op den Schouwburg, met malkaar, men zeî my, dat ze daar Zoo ’n leeven maakten, dat een ander pas kon hooren, Ja, zelf de Acteurs daar door by na hun rol verlooren, En van de staanplaats wierd geroepen; swyg wat stil Daar in de logie.
Ei papa, ik bid u wil Die juffer my eens... ERNST.
Zwyg; wy weeten van uw’ zaaken, Gy hoeft hier op een nieuw geen olletjes te maaken.
ERNST, tegen Katryn.
Koom meisje schenk eens wyn, voor my en jonker Hans.
Katryn schenkt uit de boetelje, daarazyn, in plaats van wyn, in is.
,, Als hy alleen praat heeft myn juffrouw weinig kans.
Wat prevelt ge in u zelfs, Katryn?
pas op het schenken.
Dat vindt ik raar; men mag niet spreeken, noch niet denken.
Ernst en Hans, houden elk een’ roemer in de hand.
Dem wyn hern, is van kleer, gaar geel, ond wonder sjeen.
Hy ’s oud, en zuiver, en daar by zeer ongemeen Van helderheid; ik laat me met geen wyn bedotten; Ik weet wynkoopers, die zo graag een party zotten Bedriegen met de proef, dat volk is mede al fyn, Zy brouwen, na de kunst, tans wel rozynen wyn, Die iemand voor oprecht en zuiver uit zou kiezen, Maar ik kan ’t proeven: want ik ben een van de viezen.
Doch dat zy water in den wyn doen meent schier elk, Maar ’k loof het al zo min, als dat de zoetemelk Van pas gemaakt wordt, door de boeren; want ze zeggen De wyn bederft ’er van.
Dat ’s maklyk uit te leggen: Het water maakt de melk heel schraal, en dat ’s niet goed.
Hoe val je al weder in myn’ woorden?
hou uw’ snoet.
My kost het oxhoofd ook twee honderd dartig gulden.
Ik had laatst twee messieurs die braaf hun lyven vulden, Die proefden ’t meê wel: want ze kleefden puur als pik.
De droes ze pooiden zo, dat ik ’er nog van schrik.
Zy kraakten elk een stoop.
Wo das is elk swei kannen, Das aber niks, das kan ich wol allein fermannen, Ich neem seks keerels bald tzoe saufen von dem bank, Phoe!
von es fressen ond es saufen lèbt men lank.
Der Hozenkopfer, is in ’s sausen, wie ein swybel, Der Itaaljeen, ond der Francees, hoold mich ter tybel, Es sunt jo kinderlyns.
ERNST, HANS, SLENDERHINKE, IZABEL, KATRYN.
HANS, wyst op Slenderhinke en zegt Daar is noe myn lakkei, Iem wol ich setsen by ein Hoozenkopf swei drei.
Praot stoe von zoepen, jo, daar wolik mik no zetten; Ik holde leidig veul van zoepen ond van fretten.
Slenderhinke neemt de Boetelje van de tafel.
Dat geld oe altomoal, dat dink, in einen teug.
Slenderhinke drinkt een mond vol azyn en spuuwt hem uit.
Wo dat smaokt jo zo zoer, das wien die jo nig deug, Die wien is jo zo zoer, als ettik.
’Ch sol doe soeren, Doe flégel, ’ch sol... IZABEL.
Myn heer, wat weeten toch de boeren Van rynschen wyn?
uw knecht koomt eerst uit moffenland, Hy krygt in uwen dienst misschien wel meer verstand.
sjeene jonfer, ier haabt recht, er kan bald leeren.
Hy is gelukkig mag hy lang by u verkeeren.
Papa, ik kryg nu al wat zin in deezen heer!
Want vechten, zuipen, dat is braaf, wat wil men meer?
Ernst schudt zyn hoofd, en klinkt met Hans.
Das ier gesondheid, hern.
Myn heer ’t zal de uwe weezen.
Ernst en Hans drinken, maar spuuwen de azyn uit.
Ernst, tegen Katryn.
De droes het is azyn, ô varken, gy meugt vreezen, Karonje, geeft ge ons in de plaats van wyn, azyn?
Ik zweer dat ik het u betaald zal zetten; zwyn!
O vod!
zult gy met my en d’edelman zo gekken?
’t Is lang genoeg gy zult zo aanstonds ’t huis uit trekken.
Het is een ongeluk myn heer, wees niet verstoort.
Hier valt geen praaten zeg ik meid, gy zult nu voort.
Papa, ik bid u, laat Katryn een woordje spreeken.
Neen, haal uw goed af; ’k wil myn hoofd niet langer breeken.
Myn heer, ’t is een abuis.
’t Is een abuis; ja wel, Hoe koomt dan dat abuis, zeg assurante vel?
Het koomt, myn heer, dat je zo haastig my belaste Om een boetelje wyn te haalen, en ik taste, Door grooten haast, juist om het hoekje van de trap; En greep de azynfles aan.
,, Die leugen vind ze knap.
Je weet, myn heer, dat ik ’t alwillens niet zou denken, Veel minder doen, om jou voor wyn azyn te schenken.
Maar: waarom tapte gy dan niet*gelyk ik sprak?
Je hebt de sleutel van de kelder in je zak.
Dat is geen wonder: want men durft u niet betrouwen; Had gy ze, ’k zou myn’ wyn voor vast dan niet lang houwen, Dat smokk’len met de knegts, hoo, hoo, dat moet gestuit: Ik ken die loopjes, best dat ik de kelder sluit.
Waarom belaste je in boeteljes af te tappen, Daar komt ’t abuis van daan.
Hou op, van meer te snappen.
En Izabel, gaa meê, daar is de sleutel, laat Zy tappen.
Goed, papa.
,, Myn heer heeft dat niet quaad.
,, Want Karels knegt Krispyn, houd wonder veel van ninnen: ,, Maar, hoe hy ’t merkte, kan ik zeker niet verzinnen.
ERNST, HANS, SLENDERHINKE.
ERNST, tegen Hans.
Die Slenderhinke, die daar staat is al te plomp, Wat doe je met zo’n knegt.
Der kerel is gaar lomp, Er is mier aber trou: ich zol es durben waagen, Om al myn geld iem naar ons land tzoe lassen traagen; Ein honderd tauzend, oder swei, rykstaler, kan Iem laaden auf den nek.
Wel hoe draagt hy die dan?
Im holster, phoe!
das niks.
Heer Hans zes sleeperspaerden Is dat onmoog’lyk voor, ’k wed dat het acht niet klaarden.
Die som bedraegt begut vyf tonnen gouds; die gek, Zou die die draagen in een holster, op zyn’ nek?
Hoe kan dat weezen gy zult ligt twee honderd meenen.
Ja ich versprech mier.
Hans, tegen Slenderhinke.
He Slendrinke!
geet bald heenen, Nag d’oldenbrug, ond vraag na ’t schipf von Swolse Klaus, Ond zaag das iem geswind, myn weksel breng’ her aus.
Myn weksel, phoe!
myn weksel moes ich haaben, Dan haab ich geld, phoe!
rykstaler, wie ein graaben.
Myn weksel, haab ich al drei monat naar gewacht; Myn herren vatter, hat mier daar nigt om gedacht.
Zol ik den Wessel ’an den Oldenbrug jo vinden?
Ja; freilig.
,, Oe woe noo, is Wessel van de vrinden?
,, Ik ken den Wessel wol, ’t is al nen starken vent, ,, Hy is het zeijen en het meijen wol gewend, ,, Wat bruid mik Wessel!
zol die dikke doalders bringen.
Wol geet stoe Hinken?
Joo, ik wol boold hennen springen.
HANS, ERNST.
Myn hern, ier redest mir van Hinke.
Ja, uw knegt Lykt wel een hanneke; maar ’k loof hy is oprecht, Hy is wat groen van bast: maar dat zal licht wel slyten.
De knegts zyn altyd goed, wanneer ze zich wel quyten.
Maar, wat dunkt u nu van myn dochter?
spreek recht uit.
Ich zol geliklig zyn, wierd zy myn jonfer bruid, ’Ch wol er nigt bueten for dees kammer fol dukaaten.
Dat is kordaat, myn heer, mag ik me ’er op verlaaten?
Ter tybel hool.
Daar wordt gescheld.
daar word gescheld!
koom ras!
HANS, ERNST, KATRYN.
Katryn, de boetelje met de glaasjes op detafel zettende.
,, ’t Kon ligt gebeuren dat het Juffrouws vryer was.
Katryn opgedaan hebbende.
Het is heer Karel, die myn heer verzoekt te spreeken.
Hoe Karel?
Karel?
ei Katryn dat ’s mis gekeeken, Hoe Karel?
zou die my nog durven spreeken?
Ja, Heer, Karel is ’er.
Zeg maar dat hy aanstonds gaa.
Is das dem swybel, der ier tochter mit komt fryên?
Ja heer: maar ’k wil dien gek nu in myn huis niet lyên.
Katryn, zeg dat hy gaa; ’k heb geen gelegenheid, KATRYN.
Hy heeft heel nodig u te spreeken, zo hy zeit.
Hern Ernst ich haab nur lust ein weinig tzoe spantsieren.
Ich bid uich laas mier geen: hier wol nigt goeds gebieren.
Waar is der achterdeer?
Myn heer, wat zou dat zyn?
Ik bid u, drinken we te saam’ een glaasje wyn.
ich mag nigt langer blyben.
Maar heer, ik bidje.
Neen, ich moes noch breeven schryben, Waar is der achterdeer?
Ik bid u hopman blyf.
Ich bid uich, laas mier geen.
Wel dat ’s een raar bedryf!
Myn heer de kapitein, ik bid...wat zal dit weezen!
Gy hoeft voor Karel in het minste niet te vreezen.
Ich kom bald widerom ,, och, och!
was wol das zyn.
Gy hoeft om Karel niet te gaan... laat ons den wyn... HANS.
Das weis ich wol, ich wol nigt for seks karels laufen; Ich bid uich aber, sets dem achterdeer bald aufen, Daar komt mier jeets im kopf, das ich fergessen sol.
Weis mier den achterdeer.
Hy wou graag op de hol.
Hans tegen Katryn.
Weis mier den achterdeer ich zol een sjilling geeben.
Een schelling is al veel, Hans Swetzer, voor je leeben.
Koom gaa met my, zie daar, daar ginder is de deur.
Ich kom bald widerom.
Doet zo myn goeje breur!
ERNST, KAREL, KATRYN.
Wel Karel durft gy die vrymoedigheid gebruiken?
Ik zeg u dat gy aan myn’ dochter niet zult ruiken.
Ei vrinden ziet, dat is een kostelyk pourtret, Dat ’s koopmanachtig: ziet wat staat de pruik hem net, Beziet dien degen.
Met verlof dat ik mag spreeken, Uw’ dochter zoek ik eens... ERNST.
Wilt gy u daar in steeken?
Neen, neen, ’k hoor daar niet na, uw’ zaaken zyn gestuit: Myn dochter is nu met een ander reets de bruid.
Wat beeldt gy u wel in?
’t zal niet met u geschieden.
Een koopmans zoon koomt hier, ô spyt!
by edellieden, En durft nog vryën, met een degen op zyn’ zy’.
Hoe lang is ’t wel geleên heer pronker?
zeg het my, Dat gy voor de eerstemaal tot edelman gemaakt, zyt?
gy zwygt, ho ho, ’t is of gy wat geraakt zyt?
In ’t minste niet myn heer; het adelyk geslacht, Waar uit ik weet dat ik ter waereld ben gebracht, Telt zynen oorsprongk van een lange reeks van jaaren, ’t Is al zo oud als ’t uw.
Wat zal ons nog weêrvaaren?
Myn heer, hoe oud is nu uw adelyke stam?
Ik roem, dat myn geslacht zyn’ eersten oorsprongk nam Uit Govaard met de Bult, die Delft wel eer liet bouwen, En had ik tyd, ’k zou u dat wel in ’t breede ontvouwen.
Hoe, gy uit het geslacht van Govaard met de Bult?
Dien Graaf van Holland, met geweld tot graaf gehuld; ’k Beken het is wat groots; maar ik ben voortgekomen Uit eenen stam die al de keizeren van Romen, En Alexander op de waereld heeft gebracht, Ja held Achilles telt men onder ons geslacht.
Hoe Alexander en Achilles?
’t lykt wel scheeren.
Ja, ja, Achilles, en misschien veel grooter heeren.
Gy ziet ’er vry al wat Achillesachtig uit: Maar ’k loof het niet, voor ’t my ter degen is beduid.
Gy heer, myn ouders, ik, ja koningen en grooten, Zyn van den eersten mensch al t’zamen voortgesprooten.
Dat hebt ge uit Kats gehaald: maar evenwel ’t is goed.
Daar is nochtans zo iets in ’t zuiver aadlyk bloed, Dat in het burgerlyk zeer zelden is te vinden: Als per eksempel, iets heldhaftigs te onderwinden Ten dienst van ’t vaderland, is eenen edelman Als ingeschaapen; en daar weet nooit burger van.
Wat is ’t een eer!
wat kan ’t een braaf geslacht vercieren; Als ’t wapens toonen kan, verdeelt in veel quartieren.
Ho, ho, dat aadlyk bloed!
dat bloed!
dat is zo nut.
Ja, maar dat geld!
myn heer, dat geld!
is zulken stut, Om adel, die vervalt, te helpen onderschraagen.
Adel zonder geld is een der slimste plaagen.
Myn heer, ’k verzeker u, waar ’t niet om ’t lieve geld, Men zach de helft pas van den adel in het veld.
Veel steeken zich zeer moedig in gevaaren: Maar and’ren zouden ligt haar wapens liefst bewaaren In ’t hoekje van den haart, indien ’t om ’t geld niet was; In ’t kort, d’een is een leeuw, en de aâr een blode das.
Gy zyt een’ snapper, ’k zou te Leide gaan studeeren, Tot advokaat: me dunkt gy hoeft niet veel te leeren; En hebt misschien noch al meer rede voor uw’ zaak.
Gy moet niet denken dat ik braaven adel laak; Een edelman van moed is waardig om te pryzen: Maar ’k tel op wapens, noch geslachtboom, noch devyzen; Indien een edelman ontaart van zynen stam, Die door de dapperheid, den adeldom bequam.
’k Stel ook ter zyde die om geld den adel koopen; ’k Weet dat ’er van dat slach mê vry wat onder loopen.
Gaat gy maar heen, gy wordt terstond gepromoveert: Maar zeg eens wat gy nog al verder hebt geleerd.
Dat alles moet bestaan in onderscheid van staaten, Wy kunnen altemaal geen burgers, noch soldaaten, Noch edellieden zyn; dan kon geen land bestaan.
Begint gy zo?
dan hebt ge in lang noch niet gedaan.
Myn heer, ’k zal u dan iets, het geen ons raakt, doen hooren.
Praat van myn dochter niet, dat zeg ik van te vooren.
Myn heer, men zegt, dat ge aan een’ moffen officier Uw’ dochter hebt beloofd; ja, zelf ’t gerugt loopt hier, Dat hy in ’t kort met haar in d’echtenstaat zal treeden.
En gy koomt hier nu, om te vraagen naar de reden?
Neen, om te zeggen dat ge u zelf daar mê verkort, En Izabella in een’ poel van rampen stort: Doordien die kapitein uw kind meendt te bedriegen.
Zo zyt gy hier dan maar gekomen om te liegen?
Hy is een lacie, die van groote dingen praat.
Hy is een krygsman, die op ’t vechten zich verstaat.
Een krygsman met den mond, die elk de huid wil stroopen, Zeer traag in ’t vechten: maar bezonder gaauw in ’t loopen.
Nu is het lang genoeg, voort zeg ik, aanstonds voort.
Myn heer ik bid u hoor... ERNST.
Neen zeg ik, niet een woord.
gaa lei hem uit.
Gelief maar te verneemen, Gy zult bevinden dat... ERNST.
Staa hier niet lang te teemen, Want quam hy eens op ’t mat, ik weet niet hoe ’t zou gaan.
Ja Karel, hy zou jou, doot steeken, villen, braân, Je hadt geen tyd om eerst je testement te maaken, Je zoudt niet leevendig uit deeze kamer raaken.
Myn heer uw dienaar, denk op ’t geen ik heb gezegt.
Karel tegen Katryn, ter zyde.
,, Zeg aan uw juffrouw dat ik flus Krispyn myn knegt, ,, In vrouwelyk gewaad zal zenden, om te spreeken ,, Van Hans den Swetser, ’t geen dat huuwlyk ligt zal breeken.
ERNST, KATRYN.
,, Die Karel is deurtrapt, hy is zo gek niet als ,, Ik hem versleeten heb, hy wist een zaak, schoon vals, ,, Mooi op te schikken: maar hy zal me niet bedotten.
,, Als hy myn dochter kreeg hoe zou de waereld spotten.
,, Neen, neen ’t zal niet geschiên, ze is voor den kapitein.
Dat was een wakk’re baas.
Wat heeft die keerel brein.
Al is ’t een burgers zoon, ’k zou hem myn dochter geeven Veel liever als dat zy met zulken mof zou leeven.
Zwyg, ’k gaa hier naast eens, om het nieuws uit de koerant.
Als hy de krant niet las, was ’t glad gedaan met ’t land, De paai hangt aan malkaar met hooren en vertellen, Van allen nieuws.... DERTIENDE TOONEEL.
IZABEL, KATRYN.
Katryn hoe zullen wy ’t nu stellen?
’k Heb alles aangehoord, helaas!
ik weet geen raad, Nu Karel zonder reên van vader wordt versmaad, Ach!
wat staat my te doen.
’k Zou eerst een poosje huilen, En dan, was ik als jy, een dagje vyf zes pruilen, Dat is myn beste raad.
Gy spot met my Katryn!
En ik moet onderwyl dus ongelukkig zyn!
Ik vrees dat Karel nog van raazerny zal sterven.
moet ik om dien mof, myn’ waarden Karel derven!
Hoe is het malligheid?
koom, koom, juffrouw schep moed, Je weet niet wat Krispyn, zyn knecht, al voor me doet: Daar myn Krispyn zyn neus maar even in mag steeken, Vind hy een gat deur, dat ’s my menigmaal gebleeken.
ô Hy ken kunsjes, en hy zal voorvast zyn’ heer Wel raaden hoe.... Daar wordt gescheld.
Daar is papa misschien al weêr.
Katryn doet op.
IZABEL, KATRYN, KRISPYN.
BEn jy ’t Krispyn.
Och ja, myn zoetertje, myn leeven.
Hoe, durf jy je over dag hier in ons huis begeeven?
Ik heb daar over in de herberg opgepast, Om als ik Ernst zag by geval het huis uitkoomen, Hier in te gaan.
Maar heeft papa u ook vernomen?
ô Neen juffrouw.
Krispyn, hoe houd zig Karel toch?
Ik weet niet beter of jou Karel leeft nu nog; Maar hy praat niet als van te sterven, en te trouwen, Dan zie j’ hem eens zyn hoofd, en dan zyn hinderst klouwen; Hy stampt de hielen van zyn schoenen af van spyt; Dan roept hy, houd den dief: ik ben myn liefste quyt, En van het bystaan, kryg ik dan een lap om de ooren; Dan zoent hy me weer of, en zegt; myn uitverkooren, Myn alderwaardste lief, myn grootste schat op aard, Myn kost’lyke Izabel; dus kryg ik voor myn baard Verliefde kusjes: maar myn huid geen kleintje slaagen.
Ach wordt myn Karel dol?
Neen, ’t zyn verliefde vlaagen, Het zal wel béteren, mag hy met jou alleen, Als Ernst niet t’huis is, maar een’ korten tyd besteên, Om te overleggen hoe hy alles moet besteeken, En waar je huuwlyk met den mof door is te breeken.
Krispyn verzeker hem, dat ik my gansch betrouw Op zyn’ voorzichtigheid: ik zal schoon ik een vrouw En swak ben, egter myn kloekmoedigheid betoonen, Hem helpen waar ik kan, en u zal ik beloonen Voor al uw moeijte.
Neen dat kan Katryn wel doen.
Niet waar myn zoetert?
koom, vereerme een’ lekk’re zoen.
Op rekening.
Laat staan: je moet terstond vertrekken: ’t Zou euvel dagen, quam u Ernst in huis te ontdekken; Hy is hier dicht by in de buurt.
Dat ’s niemendal.
Ik moet hier blyven.
Hoe Krispyntje, ben je mal?
’k Weet me in een ommezien zodaanig toe te taaklen, Dat ’k aan wil neemen, om een uur met hem te kaaklen, Eer hy my kennen zoû, zie, met die groote das En deeze sjerp, zal ik my, puur of ’t toov’ren was, Onkenbaar maaken; daar zal ik hem mê bedriegen, En van Hans Zwetzer zo wat jokkentjes voor liegen, Hou jy lui je maar stil.
Krispyn ’k loof dat je ons fopt.
Maar pozito, ik wierd door Ernst wat afgeklopt, Zou jy het voelen?
KATRYN, tegen Krispyn.
Schuil gaauw weg.
Krispyn verkleed zich schielyk op de navolgende wyze, hy haalt zyn’ das over ’t hoofd, welke ge- maakt is, dat ze met één tot een kaper verstrek- ken kan. Voorts laat hy zyn’ groenen rok vallen, die hem in het mannelyke gewaad voor een’ sjerp verstrekt; hier by gevoegt dat zyn rok met kleine opslaagjes zy, maakt hy het figuur van een vrouwspersoon uit.
Neen doe maar open; Men zal my in dit kleed niet kennen, zoude ik hoopen.
Wel gaauwerd, dat staat wel.
Doe nu maar op Katryn.
,, Dat zal nâ ik bemerk een zootje moffen zyn.
SLENDERHINKE, WESSEL, drie moffen swygende, IZABEL, KRISPYN, KATRYN.
Ie woor is noe mien her?
de Wessels zunt ’ekeumen, Ik heb van d’oldenbrug, vier Wessels mit ’eneumen.
Slenderhinke wyst op de moffen.
Dat ’s Wessel Kuttel; ont dat is noe Wessel Poep, Dat ’s Noaber Wessel.
Wel dat maakt een mooije troep.
Wat meen je hier nu met die Wessels te beginnen?
Zeg, staan ’er nog niet wat op straat, gaa, roep maar binnen.
SLENDERHINKE wyst op Wessel.
Den Wessel, mééken, is mien her zien eige breur.
Ei lieve zie ter teeg met aandacht, dien sinjeur; Dat is Hans Zwetsers broer!
dat ’s volk van adel vrinden.
Ie, doe zolst ziens geliek in holland joo nig vinden, Eer dat hy keuttelen, die hard zund, drieten kon, Kon hy slatien.
KATRYN, tegen Wessel, die weg kruipt, achter Slenderhinke.
Myn heer, zeg eens, het woordje, bon, Is dat latyn?
Wo joo, hoe zol ’ie dat noe wetten: ’t Slatien dat is ’em zo ik leuve, al lang vergetten; Die kromme strekkels hold men zo nig in den kop, Nein door verstoot zik oeze keuster better op: Maar hy kan, rogge, weite, ond zukke dingen zeijen, Ond hy verstoat zik, net a’s ik, op ’t gras te meijen, Hy kan ook veddelen.
Wel dat’s een raare kool.
Katryn, Izabel en Krispyn lachen.
Noe Wessel, ie ik bid doe, veddel noe ein mool.
Wessel speeld op de viool, en de andere moffen dansen.
Slenderhinke springt.
Das ’s den gezelschop nog nen grauten sprongh ter eeren.
Tegen Katryn.
Ie meeken ik zol oe wal tot mien wief begeeren, Zo jufferaftig, ond zo sleuf stoot oe den snoet; Mien boksen zeet ’er mig ook jonkeraftig oet.
Wat zegje mofje?
hebje lust met my te trouwen?
Als ik het toestond, zou je dan je woord wel houwên?
SLENDERHINKE, geeft een metworst met een ham aan Katryn.
Ie jo, mien deefken, jo zie door dat is voor oe.
Een metworst!
ha, ha, ha, waar komt een mensch al toe, De vulliskar zal my nog eindling overryën.
Nou nou Katryntje, gaa maar voort, en laat je vryen.
Hoe wordje niet jaloers?
Neen, slaa de wagen voort.
Maar Slenderhinkelief, wie heeft het ooit gehoord?
Geefjy me dat op trouw?
Joo, ’k heb nen stiegen worsten Voor oe mien brued, ik bid loat ons noe om een korsten Moar no de karke goon.
KATRYN, de hand aan Slenderhinke geevende.
Koom aan.
SLENDERHINKE, zoent Katryn.