floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
En ik zal voortaan, Uw' liefde, heel goedmoeds, aanschouwen, En my, in rust, en vreeden houwen, Nu 'k weet dat zy u mind.
Dat 's wysselyk gedaan.
Uw deugden zyn zo groot, dat gy haar moet behaagen.
Ja, 'k deê onreed'lyk, in dit kas, Zo 'k van eene and're meening was.
Dat 's een geweeze weg.
Maar zo 'k u iets dorst vraagen?
Een enk'le gunst, tót mind'ring van myn' pyn.
Laat hooren, 't mag'er licht na zyn.
Wat is die beê?
zeg óp, zeg óp vry, zonder schroomen, Heerman.
Dat gy aan haar, die my myn' vryheid heeft benomen, Betuigd, dat myne min gantsch onbevlekt... Steiloor.
Hy 's mal!
Nooit heeft getracht, met hart óf zinnen, Haare eer te kwetzen: maar haar wet'lyk te beminnen, Zo 't my niet wierd belet.
Hy 's zót!
En dat myn' zuiv're keur, gegrondvest óp de reden, Niets wenscht, als met haar' wil, in de Echt te treeden.
Ja zeg, zeg vry, dat haare aantrek'lykheden Zo diep staan in myn ziel geprent, Dat ik haar' schoonheid, tót het end Myn 's leevens, zal in achting houwen, En zo ik niet met haar kan trouwen, Dat zy u zulks verschuldigt is.
Wel, dat is zeker, en gewis.
Vertroost jou in jouw druk, ik zal 't haar kenbaar maaken.
Men Heer, daar zal een dronk óp smaaken!
Dien arme bloed, dien arme bloed, Wat óf hy tóch uit vryen doet!
Zyt gy daar weer?
Ik voel zyn leed, my 't harte raaken.
hy ziet zyn hoop vergaan, Om dat jy nóch de Doos, nóch Brief, hebt ópgedaan: Maar hy verzócht my zeer, dat ik jou zou verklaaren, Dat hy nooit dacht met u, als wettelyk te paaren: Waarachtig, 't is een eerlyk man.
‘Ik ben daar wel verzekerd van.
Dat ik hem moet haaten.
Zo gy me recht bemind, zult gy 't hier niet by laaten.
Neen, 't is nou wel.
Nou wel?
daar hy sints heeft besteld, My tegens dank, deez' nacht te schaaken met geweld!
Is dat zo wel?
Neen, dat is kwaad.
Wil my vergeeven?
Het is een eerlyk Man, die my nooit van zyn leeven... Steiloor.
Neen, neen, dat gaat te ver: maar vreez niet; want in 't kort Zel jy je zien van hem ontslagen.
Zo ik dit langer moet verdraagen, Of zo 'k in 't minst van hem beleedigt word, Zal ik 't u wyten.
Zou ik zulke dingen lyen?
hy bedriegt u, door zyn' list, en veinzeryen.
Wat ben ik ongelukkig, dat Gy immer liefde voor my hebt gehad!
Nou, nou, myn Suikerdoos, je moet je wat bedwingen.
Ik ga voort heen, en zal hem fyner leeren zingen.
Zeg, dat 't ontkennen tóch geen ingang by my vind, Dat ik zyn voorneem wist, eer hy 't durfde openbaaren, Of zo hy echter meend van my te zyn bemind, Dat hy zyn aanslag slechts begind, En juist niet wacht, dat ik 't hem twemaal doe verklaaren, Hy zal dan zien hoe hy zal vaaren.
Wat, wat, 't is kinder werk, 't raakt kant, nóch wal.
Werentig, 'k loof de vent is mal.
Laat my begaan.
Maar gy moet boven al, U toonen heftig kwaad te weezen.
Ja, Schaapje, jy hoeft daar niet veur te vreezen, Ga jy maar in.
Wel, ik verwacht u daatlyk... Steiloor.
Ja, Ik kom straks weêr.
'k Verlang'er na.
Steiloor, alleen.
Dat 's een juweeltje van de Vrouwen!
Men mag op haare deugd, met recht, wel Kerken bouwen.
Ja wel, wat ben ik ook gelukkig!
Maar, hólla.
Hy klopt.
Loop, roep jouw Meester hier, loop dra.
Myn Heer, wat jaagd u hier?
Hoe, durf je dat nóch vraagen?
Jouw zótte parten, daar jy ons meê plaagd.
U plaagen?
Ja, en zo 't meer gebeurd, zal ik 't de Schout gaan klaagen.
Stel u te vreden, Heer, ik zal.... Steiloor.
Stel u te vreên?
Met die pis praatjes stuur jy my gestaag weêr heen.
Maar Heer.... Steiloor.
Maar Heer, is dat fatzoen dat jy jouw zaaken Zo schelmsch durft schikken, om van deeze nacht te schaaken Een eerlyk Meisje, dat met hart en ziel my mind?
Zy, en dat jy je aanslag slechts begind.
maakt zy me zulks bekend?
Myn' lieve vrind, Hoe, twyffel jy?
kom, kom, ik zal haar hier doen komen, Dan heb jy 't uit haar mond, en uit myn' mond, vernomen.
Ik sta verbaasd, door 't geen hy my verhaald.
Myn Heer, die Gek word schoon betaald, Door haar bedróg.
Maar zacht.... Dertiende tooneel, Ruffina, Steiloor, Heerman, Lekker.
Wat heeft u tóch bewoogen Dat gy my leid, daar ik zyn byzyn, moet gedoogen?
Dat 's niemendal, Monkeur, kyk, hy veracht De last, die ik hem flus heb uit jouw naam gebragt: Hy meend dat ik 't heb uit myn duim gezoogen, Daarom is myn verzoek alleen, Dat jy 't hem zelf zegt, zie, dan weet hy 't van ons tweên, Ruffina tegens Heerman.
Kon ik u myn gemoed, niet klaar genoeg ontdekken, En kunt ge myne min wel meer in twyffel trekken?
Mejuffer, 't geen die Heer, my van u heeft gezeid, Maakt my verwonderd en vol van verlegenheid: Ik twyffelde eerst; maar 'k heb nu een besluit genomen, Al uw begeertens na te komen.
Dit vonnis dat ik met onzekerheid verstond, Wensch ik al beevend ook te ontfangen uit uw' mond.
Neen, Heer, gy moet u van dit vonnis niet beklaagen, 'k Dee door myn Voogd, u flus myn' meening overdraagen.
Myn' wil is dat ge uw pligt betracht, Daarom neem op myn woorden acht: Ik zie twee mannen voor myne oogen, De een heeft óp myne ziel een groot vermoogen: Want myn genegenheid wil dat ik hem verkies Tót Bruidegom, en zonder tyd verlies.
Hier toe voeld zich myn' ziel geneegen.
En de ander heeft, voor al zyn' valsche schyn van deugd, Nóch nooit als haat van my verkreegen.
Ik ben in 't byzyn van de een, heel verheugd, Hy kan alleenlyk my bekooren: Door hem te zien word myne vreugd herbooren.
Indien ik leeven moest met de ander, 'k stierf van rouw.
Dit is genoeg betoond, wie dat my kan behaagen.
Hy, wien ik eeuwig min zal draagen, Maak alles vaerdig tót de trouw, Op dat ik eind'lyk word uit deeze dwang ontslaagen.
Je zelt, in 't kort, in 't kort jouw wenschen zien vervuld.
Myn Lammetje, neem slechts een weinig tyds geduld.
Ik spreek wat vry; maar 't is zo ver gekomen Dat my zulks niet óp 't kwaadst diend afgenomen.
Heel niet.
Want ik verklaar de grond van myn gemoed, Aan hem, die ik bemin; 'k ontdek zulks zonder schroomen.
'k Weet dat hy zich vermaakt in zulk een zoet: O ja, ik kan myn' vreugd', myn' liefde niet betoomen.
Myn zoete Tortelduif!
Ik word van blydschap stom, Nu dat ik vry aanschouw, myn' lieve Bruidegom.
Mishaagd u dit ook?
hoe zel ik jou beloonen!
Dat hy dan zórge draagd zyn' liefde my te toonen, Op dat ik, in het kort, Van zulk een haat'lyk mensch ontslagen word.
Daar Bekje, kus myn' hand.
En dat voor al zyn' zuchten, Hy myne trouw, Terwyl geeft zy haar rechterhand aan Heerman, dieze kust.
te deezer stond Ontfange: want geen Trouwverbond Met and'ren, hoeft hy voor te duchten.
Nou, nou myn Neusje, nou, myn Suikerpeertje, nou, 'k Beloof'et je, met bei men handen, Je zelt niet heel lang watertanden.
Kyk, zie je 't wel, hoe trouw Dat zy me liefheeft?
Kyk, ik doe het haar niet zeggen.
Ik zie 't.
Men hoeft het my niet klaarder uit te leggen.
Ik heb Mejuffers zin verstaan.
Ik zal in 't kort, haar van dat haat'lyk mensch ontslaan.
Ja, die vervolging kan ik langer niet gedoogen.
Steiloor tegens Heerman.
Nou zie je 't zelver veur jouw oogen.
'k Zal haar gehoorzaam zyn, na myn vermogen.
Och armen bloed!
Ontstel u daarom niet, myn Heer.
Gantsch niet: maar ik moet hem beklaagen.
Dat kruis valt hem heel zwaar te draagen.
Jouw haat is al te groot.
Beklaag hem niet te zeer.
Ik heb, om hem aldus te onthaalen, dubb'le reden.
Ik heb verdriets genoeg om hem geleeden.
'k Beklaag my niet van zulk een haat, Myn' wensch is, u te zien in een geruster staat.
Hier toe zal ik myn zórg en vlyt, besteeden.
Het deerd me dat het jou zo kwalyk gaat.
Mejufvrouw doet ons recht, myn hart is wel te vreden.
De Duivel die bedacht nooit zulke listigheden!
Myn Zoetert, schoon de tyd, dat ik je tót myn' Vrouw, Gelyk 't gezeid was, neemen zouw, Gesteld was, over veertien dagen, Laat zulks óp mórgen zyn, is 't jouw behaagen.
Op mórgen?
Zacht, ik weet wat jou dus doet verslaan, Je wenscht, je wenschte wel, dat zulks reeds was gedaan.
Jou Schelmpje, weez jy maar te vreên, het zal wel gaan?
Laat ons binnen treên, en t'zaamen De kortste dag, van onze trouw beraamen; 'k Moet nóch eens uit gaan, en 't word laat.
‘O liefde!
o liefde, geef me raad, ‘En uitkomst, in deez droeve staat!
Einde van het Twede Bedryf.
In een Kamer van het Huis van Heerman.
Heerman zyne Degen aandoende, en twe Pistooltjes in zyne zak steekende, Lekker slaapende.
Hou Lekker, het word tyd dat wy onze aanslag waagen.
Waar na, myn Heer?
Hoe, is dat vraagen?
Is 't u vergeeten hoe de zaaken zyn gesteld?
Ik zal Ruffina, ja, het geld ook, wat het geld, Deez nacht verlóssen uit haar droeve Kerker: Want hoe dat Steiloor, haar wil dwingen door geweld, Myn' liefde is tot haar' hulp, nóch sterker.
Fiat, 't is goed; kom, laat ons die jaloerse Vent, Bedriegen.
Maar ik vreez.... Lekker.
Weg met dit malle vreezen.
Waar vreest gy voor?
'k Vreez dat ze reeds in slaap zal weezen: Wat middel om haar dan te spreeken?
Ik bekend, Je bent afgryflyk gaauw, dat je al die zwaarigheden, Voor af bedenkt: maar weet je niet Dat een' verliefde ziel, niet slaapen kan?
Met reden: Want dat bevind ik aan my zelve nu.
Ei ziet Dit werk eens aan!
zou zy dan lichter slaapen Als jy, myn Heer?
zy is rechtschapen Verlieft, en vat je 't?
een verliefde Dóchter, ken Haar zelf niet troosten.
Lustig, ben Je nóch niet reed?
maar zacht!
wie komt hier binnen loopen?
stond de deur in 't Voorhuis open?
Ruffina gemaskerd met een Sluyer om het hoofd, Heerman, Lekker.
Ik, Myn Heer.
Hoe gy?
hoe gy, Mejufvrouw?
de schrik Heeft my zo veel niet, als de vreugd, de spraak benomen.
Zyt gy uw wreede Voogd, zyn' handen dan ontkomen, Myn' Schoone?
mag my het geluk Gebeuren, dat ik u, ô, pronkbeeld aller Vrouwen!
Om wien myn' ziel zo lang in druk Geleeft heeft, eindelyk in vryheid kan aanschouwen?
Ik ben verzekerd, dat myne eer Hier veilig is, en op 't vertrouwen, Dat gy myn' liefde, in waerd' zult houwen, Kom ik hier vlugten, 'k geef me in uw bescherming, Heer.
Zy gaat in eene Leuningstoel zitten.
't Geluk kon nimmer, my met meerder gunst bestraalen; Wat vreugd kon by deeze eer, die gy me toond, ooit haalen, O Schoone!
nu uw' komst my van de dood bevryd!
zonder u, kon ik niet leeven!
En 't schynt de Hemel, komt my onverwacht te geeven Een goed, 't welk my wierd door uw straffe Voogd benyd.
Ik zou de dood veel minder vreezen, Als Vrouw van Steiloor moeten weezen; Dóch zo ik door myn stout bestaan, Van zelver hier by u te komen, aan Kwaâ spreekers stóf gaf, om.... Heerman.
Ai, laat ons daar van zwygen, 't Geen ik uit liefde deê, hebt gy uit nood gedaan; Dit spyt me, en doet me schaamte in 't aanzigt krygen.
Ik moest me van zyn' dwang ontslaan, De dag van mórgen deed me beeven.
Gy moogd óp myne trouw, gerust en zeker gaan... Lekker hem stilletjes by de mouw trekkende.
‘Je vreezde dat ze sliep daar even.
En duizendmaal zou ik het leeven Verliezen, eerder als u te begeeven: Maar, 'k bid u, zeg me hoe gy het ontkomen zyt?
Dat zult gy weeten op zyn tyd.
Dóch, zo gy wild dat ik gerust by u moog blyven, Bezórg voor eerst dat een Notaris, hier Onz wederzydsche Trouwverbintenis kom schryven.
‘Dit Vryen gaat heel na de zwier; ‘Dit Blyspél hoeft geen vyf bedryven.
Loop Lekker, loop eens met 'er haast By Monsieur... Monsieur... die hier naast De deur woond.
by Dókter Nukken?
Wat Dókter?
Reekel, hoe zal 't lukken?
By Monsieur.., Lekker.
Notaris... Lekker.
Ja, Ik weet, Notaris Slikóp.
Ga. Lekker.
Maar Heer, hy heeft het Podegra.
De tyd verloopt met praaten: Je zult hem met gemak van achr'ren binnen laaten: Maar zórg voor alle dingen, dat De Voordeur eerst word toegeslooten.
Ik heb jouw meening wel gevat.
‘Het Muisje is in de Val, ô, Poesje!
lik je pooten.
Ruffina, Heerman.
Myn Heer, indien myn' Voogd, de stoutheid had, My hier te zoeken?
Ik zou hem veel eer door stooten, Als ik u missen zou.
Dus zal myn' min vergrooten, Door uwe liefde, om wien ik zyne dwinglandy, Ontvlugt ben.
myn lust, myn ziel, myn welbehaagen!
Ik bid u, zeg me in 't end, hoe kwaamtge vry?
Dat heeft zich zeldzaam toegedraagen; En 'k denk vast, óf ik niet te veel, heb derven waagen.
Terwyl dat Steiloor uit was, om Al wat 'er tot de reize en 't huuw'lyk was van nooden Gereed te maaken, ben ik met een stille trom, Myn' kerker, en met een, myn' slaverny ontvlooden: Maar naauw'lyks was ik uit myn druk, Op straat geraakt, óf, tót myn ongeluk, Ontmoete ik hem: ik stond verlegen, Als iemand die by schoon weêr, onderwegen In 't ope veld, verrast word, van een harde regen; Tót dat de liefde in die benaauwde staat My by kwam springen, met deez' raad: Hy gaf my in, dat ik myn' Dwing'land diets zou maaken, Dat Willegond, myn' Zuster, nu Niet lang geleên, verlieft geworden was op u, Dat zy, om zeker tót haar oogwit te geraaken, Uw' liefde toetzen wou, op myne naam, Waar toe zy deeze nacht, myn' kamer had verkooren, Als zynde daar toe best bekwaam: Dit klonk myn Voogd, als óf het waar was, vreemd in de ooren, Hy gaf me een straf bevel, dat ik van stonden aan Myn Zuster zou doen uit myn' kamer gaan: 'k Beloof 't hem: dóch met voorbedingen Dat hy om mynent wil, in dit geval, Haar niet bestraffen, nóch toespreeken zal.
Dus kom ik in haar schyn, die Dans te ontspringen.
Vierde tooneel Lekker, Heerman, Ruffina.
Myn Heer, daar kwam ik net van pas.
Wel, spreek, waar blyft dan de Notaris?
Hy 's reeds binnen.
't Was goed dat hy nóch met zyn Zwager bezig was, Met kwater trooi.
Ik moest een glaasje met hem ninnen.
Je maakt jou wat gemeen.
Zyn Klerk dat is myn vriend; O!
'k heb Sieur Slikóp wel zo meenigmaal gediend, Met myne eerwaarde naam te tekenen, in zaaken Daar and'ren zwaarigheid in zouden maaken: Maar kyk, hy steld de lui, heel rykelyk te vreên.
Vraag óf het hem belieft, in dit Vertrek te treên.
Na 't zeggen van de Klerk, is Slikóp ook gebeên Van Steiloor.... Heerman.
Maar wie mag daar kloppen?
O, Sint Felten!
't Is licht myn Voogd.... Lekker.
Hier ryd de Droes op stelten!
Die my gemist heeft, 't is zyn klóp, myn Heer, het hart Dat beeft me.
Ai, hou maar moed, 'k zie 't eind' van onze smart, Indien wy eens gezind, onz' zaaken wel beleggen.
Loop, Lekker, doe maar óp, en is het Steiloor, laat Hem hier wat wachten.
Wel ezaad.
Kom, gaan we, dat hy my niet ziet, 'k moet u iets zeggen.
Het heele werk staat aan Notaris.... Heerman.
't Is myn Vriend, Hy zal het doen, en heeft me in zwaarder zaak gediend.
Maar, 'k hoor gerucht.
Lekker, Goedaard, Steiloor.
Ai Heer!
ik bid u, treê maar binnen; Myn Heer, zal aanstonds by u komen, wacht Een weinig, zo het u belieft.
Goedaard, Steiloor.
Dus in de nacht My op te klóppen, Freer!
wel wat meugd gy beginnen?
Zou Willegond hier zyn?
ai, ai, 'k geloof 'et niet.
Maar hoe onnoozel zel je kyken, als j'et ziet!
Hoe kan het moog'lyk zyn?
daar ik haar van myn leeven, Geen woord, nóch reden, tót misnoeging heb gegeeven; Maar zelf in haare keur gesteld, om na haar' zin, En haar humeur, een Man te moogen kiezen.
Ja, ja, dat is het zaakje, en zy heeft ook hier in Jouw raad heel stip gevólgd, ook zonder tyd verliezen.
al die strafheid die is kwaad!
Dit zeidje, ben ik niet bedroogen: Door strafheid word een Vrouw nooit tót heur pligt geboogen.
't Mistrouwen, zórg, en wat de jaloezy verdicht, De grendels, traaly, slót, en diergelyke zaaken, Die zullen nooit een' Vrouw, óf Dóchter, deugdzaam maaken.
De eer, de eer alleen, houd haar in haare pligt.
Vergeefs is al het sluiten Met Wachters binnen, en van buiten; Het allerzekerste is, in deeze staat, Dat zich een Man op de eer van zyne Vrouw verlaat: Myn zórg voor Willegond wist op deez' grond te boùwen.
Zy ga na 't Bal, óf na de Schouwburg, daar ze 'er tyd In eerelyk vermaak, met vreugd verslyt.
Maar mocht ik jou nou eens afvraagen in vertrouwen, Wat voor een slag van Bal dat zy hier zaamen houwen?
Zou jy niet lichtelyk gelooven dat ze op 't Frans, Daar met hem danst de Wolvedans?
Monfreer, ik bid u laat dat spreeuwen, en dat smaalen, En wil my met eenvoudigheid, Zo als het werk gelegen leid, Met twé drie woorden, slechts verhaalen.
Heb ik jou daatlyk niet gezeid Hoe dat jouw Willegond, op Heerman, lang geleeden, Verlieft is?
en dat ze in de schyn Van myn Ruffina, die hem heden De zak gaf, met hem in gesprek wou treeden Tot mynent?
Maar, Monfreer, hoe kan ze hier dan zyn?
Ik joeg haar weg.
Hoe fraai heeft ze u daar uitgestreeken.
Maar, Freer.... Steiloor.
Maar, Freer, ik zag dat zy hier binnen trad, En dat ze een Faly om het hoofd geslaagen had, Geloof je 't niet zo kus men... knie.
Spraakt gy met haar?
Zo is 't nóch niet gebleeken Dat zy het is.
Maar, luister toe, En lét eens hoe dat ik geen ding ten halven doe.
Zo haast ik zag dat zy hier binnen was gesloopen; Want, zie, zy vond, als óf 't zo was besteld, De Voordeur open, Ben ik ten eersten, stil, en zonder veel geweld Te maaken, na de Schout geloopen; En 'k heb met eenen de Notaris hier... verzócht, Dat hy hem by der hand zou houwen, Om zo de linker niet met Willegond wouw trouwen, Dat hy dan aanstonds na de Boeijen wierd gebrógt.
Zie, al dit werk doe ik ter liefde van haar Zuster, Die my zal trouwen; 't is jouw intrest ook dit maar Te helpen vórderen, dan leeven wy geruster, En buiten opspraak: want ik loof niet dat gy haar Nóch denkt te trouwen, Freertje, daar Ze een ander mind!
dat waar te dwaas een onderwinden.
Neen, die lafhartigheid zult gy nooit in my vinden.
Vermits myn voorneem was, haar slechts met haare wil Te Trouwen, zal ik daar in 't minst niet over klaagen, Zo haar een ander kan behaagen Meer als ik doe: maar dat ze my.... Steiloor.
Sus, sus, zwyg stil.
'k Hoor iemand.
Notaris Slikóp, en Klerken, Steiloor, Goedaard, Lekker.
Notaris.
O, myn Toon!
ik ben uw' Dienaar, Heeren.
Ho, Sinjeur Slikóp!
schort'er ietwes aan het been?
Ja Sinjeur Steiloor, was 't slechts aan de Toon alleen; Maar dan is 't in de knie, en dan.... Steiloor.
Je moet het smeeren.
Ik viel hier flusjes óp de stoep een blaauwe scheen, Maar 'k voel nóch heel geen pyn.
Lekker tegen de Notaris.
Myn Heer, hier zyn wel Stoelen.
Lekker binnen.
Eer 't mórgen word zel jy je blaauwtje licht wel voelen.
men knie!
Hoor hier, daar is voor 't Fleresyn, Geen beter raad, als Rynsche Wyn.
Ik dank je.
Maar hoe staan de zaaken?
Dewyl jy hier.... Notaris.
Oei, oei!
Voor ons gekomen zyt.
Hoe meend het de Galant, met 't Juffertje te maaken, Dat hy met haare wil, zo fyntjes wist te schaaken?
Ik dien myn' Vrienden, met genegenheid en vlyt, En 't werk.... oei, oei, men voet!
en 't werk is zo gelegen, Dat, zo gy 't huuw'lyk dezireert, Behoeft me geen geweld, nóch dwang te pleegen: Want de een en de ander is hier toe genegen.
Ik heb om uwent wil dit zo gemenageert, Dat Heerman dit Kontract bereids heeft onderschreeven.
Maar is de Juffer?...
Die heeft ook haar woord gegeeven, En wil niet uit de kamer gaan Daar zy haar zelf heeft opgeslooten, Voor dat gy beiden dit zult hebben toegestaan, En onderteekend.
oei, oei!
Heb je jou gestooten?
Heerman, Steiloor, Goedaard, Notaris Slikóp, en Klerken.
Ja Heeren, niemand zal haar uit Myn' handen krygen, voor dat ik van dit besluit Verzekerd ben.
Gy kend me, en vólgens uw verwagting Ziet gy dat ik myn pligt, uit vrye wil, en achting Voor uw geslacht, voldoe.
Keurd gy dit Trouwverbond Voor goed, zo moet gy dit Kontrakt terstond, Tót myn gerustheid, ondertekenen, Of anders moogt gy reekenen Dat ik, hoe dat het ga, in dit geval, My eer, van lit tót lit, zal laaten kerven, Als dat ik haar verlaaten zal.
Neen, neen, wy willen haar bezit jou niet doen derven.
tegens Goedaard.
De onnooz'le Bloed!
je ziet dat hy niet beter weet Of 't is Ruffina.
Dit is wel aan hem besteed!
Is 't Willegond?
Een Vyg: 't is niet een beet.
Broêr, kaalje booke!
Maar, kunje dan niet zwygen?
'k Wil weeten óf.... Steiloor.
Zwyg stil; 'k zal hem wel binnen krygen.
De Droelikater, zwyg!
Het zy dan wie het zy, Ruffina heeft myn Trouw, ik heb de haare ontfangen, En 'k vind geen reden aan uw kant, óf tegens my, Dat gy dit weigerd, óf my hier toe hoeft te prangen.
Het geen myn Heer daar zeid, Monfreer.... Steiloor tegens Goedaard.
Zwyg stil, nóch eens, praat slechs niet meer, 'k Zel jou 't geheim daar na ontdekken, Laat ons dit huuw'lyk slechts voltrekken.
Hoor, wy staan 't beide toe, dat gy zult trouwen, met De Juffer, die hier in jouw wooning Verbórgen is.
O ja, dat lyd ook geen verschooning, Die klauze is nét in dit Kontrakt gezét; Haar' naam alleenig, is daar open in gebleeven, Om dat ik haar niet heb gezien; Maar als gy lieden dit zult hebben onderschreeven, Zo kan ze u allen, zelf, hier van de uitsleutel geeven.
Ik sta het toe, dat zulks maar daat'lyk moog geschiên.
hoe wil ik straks aan 't lachchen tyen!
Kom teiken, Broertje, kom.
Die eer komt my niet toe, O!
gy zyt de oudste.
O, weg met al die sarmenyen!
Kom, teiken, teiken maar, wat, ben je slecht?
Maar hoe?
Gy spreekt van Willegond, en hy spreekt van Ruffyntje.
Wat Drommel scheeld het jou, óf 't Geertrui is, óf Tryntje.
Maar óf 't Ruffyntje was?
ben jy niet wel te vreên, Dat hy ze trouwd?
Wel teiken dan slechts heen, 'k Zal dan ook teikenen.
Ik kan dit niet bevroeden.
Daar is 't.
Nu gy, myn Heer.
Dat 's juist niet noodig.
Neen, Gy moet ook teekenen.
O, jou onnooz'le Bloeden!
Zie daar, zie daar, daar is 't.
Ik lach me stom!
Wy komen illico weêrom.
Oei, oei, men Toon!
Monfreer, hoe zal ik dit begrypen?
Hoor, jy hoeft jouw verstand daar over niet te slypen.
Ik zeg 't is Willegond, in myn Ruffyntjes schyn, 'k Verzekertje, het kan geen ander zyn.
Wel hoe, zou Heerman zulks niet weeten?
Dat waar te dom.
Nooit wierd hy dus van my versleeten.
Hoor, dom óf niet dom, 't is gewis: Maar zie, daar komt ze met 'er Meid, zie of ze 't is.
Willegond, Goedaard, Steiloor, Katryn.
Myn Heer, 'k heb t'huis gehoord.... Goedaard.
Moest gy my dus beloonen, O Willegond!
en op deez' wyze uw afgunst toonen?
Heb ik, zo lang als gy by myn gewoont hebt, u Genegenheid getracht te dwingen, dat ge nu Myn goedheid dus veracht?
heb ik niet honderd maalen Betuigd, dat ik u in de Trouw Meestresse van uw keur, en vryheid laaten zouw?
En moest gy my met zulk een' munt betaalen?
Dit had ik nooit van u gedacht.
't Berouwd me niet dat 'k u zo zacht Gehandeld heb: maar ik verdiende, na myn oordeel, Dit loon niet, voor myn' liefde en zórgen tót uw voordeel.
wat is dit, myn Heer?
ik kwam Hier, om dat ik in huis vernam Dat my uw Broeder.... Steiloor.
Ja, uw Broeder... Willegond.
Gy moet weeten, Dat ik nóch nu, nóch nooit, uw goeddoen zal vergeeten.
Ja, niemand zal my ooit beletten u tót Man Te neemen, tót bewys hier van, Op mórgen konnen we, is 't uw wil, ons huuw'lyk sluiten.
Wel, Freer, hoe komt dit met uw woorden over een?
Ei, laat my eens begaan.
Kom jy nou eerst, van buiten, Hier in dit huis?
Ja, zeg je?
Ik kom hier, wyl my kwam ter ooren Dat gy na Heermans waart, en my van wanbehooren Beschuldigde.
Ei, wie heeft die laster u verhaald?
Je hebt op 't Bal geweest met Heerman?
wat j'er zaamen Gedanst hebt, is wel licht te raamen.
Is dit zo fraai, Monfreer, dat gy dus smaald, En schempt op Willegond haar leeven?
Twaalfde en laarste tooneel.
Notaris Slikóp, en Klerken, Ruffina, Heerman, Lekker, Katryn, Willegond, Goedaard, Steiloor, Die, zo haast als hy Ruffina ziet komen, en kend, onbeweeg'lyk, zonder spreeken, blyft staan.
Hier is de Juffer, die 't Kontrakt heeft onderschreeven.
Myn Zuster, wil het my vergeeven, Zo ik my van uw' naam gediend heb.
gy weet Hoe ik geperst wierd, door myn leed En onvermydelyke plaagen; Myn' groote drift, word licht veroordeeld door uw' deugd, Wiens spoor ik vólg met groot behaagen: Maar 't Lót onthaald my met verdriet, en u met vreugd, Dies drong de nood my, om deez' list te waagen.
tegens Steiloor.
Wat uw belangt, myn Heer, ik zal My niet ontschuldigen: want met my op te sluiten, En straf te dwingen, gaaft gy me oorzaak dat ik buiten Uw toestaan, u bevry van grooter ongeval.
Wy waaren, zo het schynd, niet voor elkaâr gebooren; Ook ben ik zulk een Man niet waard.
De Hemel heeft me 'er een verkooren, Die my in liefde, en ook in jaaren evenaard.
Myn Heer, myn wensch is, dat ik haar die 'k lang beminden, Tót Bruid ontfang, door uwe gunst, En dat gy me acht, voor een van uw' getrouwste vrinden.
Katryn, die trek is uit de kunst!
Veel beter kon men zulk ien Steiloor niet betaalen.
Ik weet niet, óf die trek veel pryzens kan behaalen: Maar de al te hooge nood, spreekt haar van laster vry.
Monfreer, gy staat versteld: maar als ik zie hoe gy U zelf hebt in dit werk gewikkeld, Indien het einde, uw ziel met wroeging prikkeld, Denk, dat hy die een misslag doet, De straf geduldig draagen moet.
Het slimste is.... Steiloor, na eenige tyd gemymerd te hebben.
Neen, 't Verstand is my benomen!
'k Word dol!
is 't waar?
óf zyn 't ook droomen?
Neen, 't kan in myn verstand niet komen.
zulk eene ontrouw, zulk een schand!
Zulk een bedróg, als deez', deez' Feeks daar heeft bedreeven, Wierd met geen pennen ooit beschreeven, In eenig Land.
Die Toverheks!