floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
ik durf het my noch niet verbeelden, maar Heer Lodewyk, mag ik daar van verzekert wezen?
Gy hebt niets, dan den dood, in uw geluk te vreezen.
Weet, tot uw zekerheid, dat ik in Engeland Rentmeester heb geweest des Lords Deanezand, zyn Dochter kwam my vóór, met my haar min te ontdekken, dit deed ons in t geheim een huwelyk voltrekken.
't Gelukte wonderlyk, dat op dat zelve pas, De Lord, haar Vader, aan het Hof te Londen was, Toen Julia my uit dit huw'lyk wierdt geboren, maar, laas!
haar Moeder heb ik in die kraam verloren.
Omtrent dien zelven tyd, kwam, na myns Broeders dood, zyn weduw in de kraam, die hielp my uit den nood, vermits haar Kind, dat ook een Meisje was, verscheidde, k Bestelde Julia toen onder haar geleide Naar Holland, daar zy haar, als moeder, heeft gevoed Van t geene ik over zond.
Ik kende 't wreed gemoed des Lords, en merkte dat hy weer stond t'huis te komen, en dat een ieder van ons huw'lyk had vernomen, ik trok naar Indien, van waar ik weder kwam, zo haast ik van zyn dood de zekerheid vernam.
Dit trouwgeval is, door t verloop van achtien jaaren, in zyn geslacht gesmoort dies kunt ge veilig paaren.
Ik schenk u Julia, en kies u tot myn' zoon.
O onverwacht geluk!
O onwaardeerlyk loon Van myn stantvastigheid!
Geen ramp zal 't nu gelukken Dan uwe of myne dood, om ons van één te rukken.
J. notaris.
BLOEDVERWANTSCHAP.
Ik zie dan eindelyk all' myn verdriet bepaalt, nu onze trouwe min, myn Karel, zegepraalt!
Wel, juffrouw, all' dit werk schynt wonderwel te slagen!
Tot nu toe hebben wy onnodig rouw gedraagen, maar nu verwisslen wy, dewyl je uwe afkomst weet, dit droevig rouwpak in een vrolyk bruiloftskleed.
Katryn, dewyl wy t hier zo wenschlyk zien veranderen, bedenk u eens of jy en Jan wel met malkanderen Getrouwt bent.
Ja, die trouw is wel, tot myn verdriet.
Met hem te wettelyk in 't openbaar geschied.
'k verheug my, Julia, dat ik, door zucht gedreven Tot uwen welstand, dit geluk noch mag beleeven, dat gy uw' wensch verkrygt, na dat ge uw liefdensgloed Bestreden zaagt door dien gewaanden band van 't bloed, ik wensch dat twist noch ramp u immer mogen kwellen, Maar liefde en voorspoed steeds uw huwelyk verzellen.
Hoe wankel alles schynt, de aanhouder overwint, Daar de onstantvastige zich steeds bedrogen vind.
DE GEVLUGTEL VERLIEFDEN, MET DE TURkSSE KWAKZALVER.
Door G. TYSENS BOOR TYD.
En vlyd'r cere he.
Te AMSTELDAM, by HENDRIK BOSCH, boekverkooper over 't Meisjes Weeshuis, 1721. zedb'lezer.
AAN den toratius Flaccus in zyne Digtkuust, als ook de Heer Pels in zyn gebruyk en misbruyk des Toneels, verbieden ooit op de daden van iemant in t byzonder te schimpen, maar in t tegendeel de gebréken en ontaarde zeden te bestraffen.
Hoe na ik aan dit oogwit in dit blyspel voldaan heb, stel ik aan t oordeel van den onzydigen zellen, wyl ik op niemant in t by zonder gedoeld heb, schoon ik Renald eenige gebréken scherp doe overhalen, want wat regeerd het meest onder ons, dan de schynheilligheid, die onder den dekmantel van deugd, het hart van bedrog zwan ger gaat?
Als mede Zedig te zyn, zo lang de nood het geboden, in een weynig ruimer tyd tot dertelheid uit te spatten?
wat isser uitsporiger dan de Liefde in bejaarde Grys aards?
wat belaggelyker dan de opsnyëry van een deel hoogmoedige menssen, die door hun groot spréken hunnen slegten staat pogen te verbergen?
En eindelyk, wat is er haattelyker dan de Ondankbaarheid?
die aanstonds naar t genot, de vrindschap en t genote goed vergeet.
'k zal u verders niet uitlaten over de stoffe van dit blyspel, nog my ontschuldigen over de redens, die ik Theodora doe gebruiken, wyl ik in Haar, als eene die de Poëezy haat, de stem van een deel redenloze menssen doe horen, die een Poëet en een Zot, voor een en den zelfden Perzoon agten, wyl ik hier in, nog ook in de geldzugtige liefde van Imperieux in 't alge meen, en op niemant in 't byzonder gezien heb, schoon ligt déze of gene, zig de eene of de andere zaak zal aantrekken, dog ik ken my zelven vry, en zal dit aangaande met de woorden van den Heer Jacob Zeeus, in de voorreden van zyn Wolf in 't Schaapsvel besluiten daar hy zeg.
Komt zich de eene of andere iets toe te eigenen, ik ben niet magtig hen die vryheidt te betwisten, en zal my verheugen den spyker onweetende op zyn kop te hebben geslagen.
En verders, om niet als Esopus Kaauw meteen anders vederen te pronken, bekenne ik, dat het Hoogduits, dat in dit Spel komt, door een Liefhebber, die taal magtig zynde, merkelyk is verbéterd en veränderd.
Digitized by google vertoners.
KONSTANSIA, dogter van Theodora, en minnaares van Rénald.
RENALd, minnaar van Konstansia.
THEODORA, moeder van Konstansia.
FILIBERT, oom van Konstansia.
Jochem, knegt van renald.
MUSTAFFA SOLIMAN, Turksse Kwakzalver, DAMES, kniert van Mustaffa Soliman.
Izabel, een mismaakte juffer.
IMPERIEUX, minnaar van Fabel.
PLEUNTIE, meid van Izabel.
DOROTHEa, jonggetrouwden.
FLIP, een Waard.
JOHANNA, waardin, vrouw van Flip.
PIETER, knegt van Flip.
KLAARTje, meid van Flip.
L'LAAS, een kruijer.
't spel speeld tot Amsterdam, in, en voor het huis van Flip, op de Botermarkt.
DE GEVLUGTE ERLIEFDEN met de TURkSSE KWAKZALVER.
JOGGEM, KLAAS, met een Koffer, en eenig ander goet op een wagen.
Myn Heer heeft my belast een deftig logement Voor hem te zoeken, maar, ik ben hier onbekent, En in een vreemde stad, waar ga ik best logeren?
Hier in den Moriaan daar niet als grote Héren Geherbergt worden, 't is een huis van goet fatzoen.
Dat 's braaf, ik heb ook met kanaalje niet te doen, hoe gróter logement hoe beter, en hoe duurder Hoe meër van aanzien, 't scheeld my niet, voor my ik schuurder My zelven uit, wyl 't op myn heers bevel geschied, En die is genereus en agt het geld tog niet Maar, wat doet al dat volk daar over hoop te dringen om dien man te paard?
of zal hy liedjens zyn?
Dat lykt een ráre Snaak naar k aan zyn kleding zie.
Het is een turksse Kwak, een grote Snoever, die Hier op de Botermarkt staat dagelyks te pryken.
Ei k bidje wagt wat, k moet dien knaap ook eens bekyven.
MUSTAFFA SOLIMAN, te paard, DAMESJOGGEM, KLAAS, en veel Volk.
MUSTAFFa.
Vhr Herren kaufleut und ihr burg'ren dieser stadt.
Ich hab een halbes Jahr nun schon die ehr gehadt, um meinen Poeder, Salb, und and're kostbarheiten zu meinem groosen ruhm euch wissen zu bereiten, Denckt nicht dass ihr hier nur een Scharlatans habt stehn, o nein!
ihr musset nicht aufs narren possen sehn, Ich bin zu wohl studirt um euch nur schurckse dingen Von unnutz Fabelwerk und zoren surzubringen.
Die Possen reisserei geziemet keinem Man, Wie mich, der alles was er will ausrigten kan. Durch meinen hohen Geist hab ich zo viel bekomen, Das mich der Sultan zum leib Doctor aangenomen Unt ,,ch werd 'er om myn konst von elch gerespekteerd, Unt van das gantssen Hof met grossen ruhm verëerd, Hier hat ich zugebracht die tagen von myn Leben War seinem groosvizier kein Ehrenstell gegeben.
Die mir zukam, er ward zu meinem spot und schand.
An 's keisers t' is gesetzt zu meiner regten hand, Weil nun die stelle mir rechtvertig zu must komen hab ich es by myn zeel soo ubel au genomen, Das ich zur stund den Hoff verlassen hab, Ein Man Von dem verdienst als ich der seine sachen kan, Last sig von kein Vizier noch Sultan selber zerren Ich zog nach Teutsland da ich an viel groosse Herren Erzeigte meine kunst und artzeneien krafft Ich halff gleieh alles durch die Tugend von meer Safft.
Een zichren Graf vand ich in letzten zugen schweeben, dem meine Zalb allein behalten hat dus leben Der sloeg mich Ritter, und behielt mich an zyn Hoff, Das hatt ich auch gethan allein zu meinen lo.
Den 's geld manquird mir nicht, wer wolt es aber dulden Ich krigt een Bagatell von hundert tausend Gulden, der Donder, war das lohn voor ein so grosse sach, zùm Teuffel mit dem Kerl!
noch it zo gebt's mir nach Das ich den lumpen Graef den Mord nicht nur lies stee hen Sollt er durch solch een Gift mein Reputatie brechen?
tausend mahl soo viel krig ich vor minder sach, Doch, was schert mei des geld?
ich zuch allein vermach Um meine wissenschaft an jeder een zu zeigen, Ich will an diesem oort von tausenden nur sweigen.
Ich thus allein aus Lieb, und das ich geld empfang Voor meine Wahr ist nur weil solches schon voorlang Die mode ist gewest, und um zu admiriren Mein Heilzaem medicin, das ich kom presentiren, Das hab ich durch mein vleiss selbst ausgevunden, maer Ich scheute keine Muh noch ein'ge leibsgevahr.
'ch hab aus den Sandzee selbst mit meinen eignen Hendten die meyer als zwantzigmahl bis auffs gebein verbrendten, die todten auffgebracht, wie wohl ich oft dadurch halb todt schier ben gemacht Durch lieb zu Kunsten kan man alles überkomen.
Zu meiner beinen schad, hab ichs auch eingenomen, hier durch mach ich das best und schonste Medicin.
Probat voor Stein graveel und stechen dem Urin Voor allen Fiebern ist es eine Bagatelle Die will ich in een Tag geneesen, ja ich stelle Mein kopst daeraust zu Pfand das ich auft einem mahl Das Podagra und Gigt, schon jederman die qual Voor ungeneeslich acht, curier, ja!
ich will zeigen Das alle Medici voor mier wohl mussen sweigen Die Narrenkopffen sind nur Kinderen bey mich. Durch Wenig Staub von diesem Arm geschabt, kan ich Wohl tausentmahl mehr thun als ihre Kreutereien, Ich wolt den voor kein geld auch missen, ch solt nich leien Das jemand den besas, ch hab noch ein gantz Leib hier Das ch über hundert tonnen-Goldes estimier.
Und meinen balsam mus ich daeraus praepariren Mit Ingridenten die ich selbst kan practiciren, nun diesen balsam habt ihr mit in mein Packet Nebst dem Zahn pulver und ein schönen Krampring, seht Der Turcksen Thaler auch, wen euch die Miltz komt stechen Soo halt ihm in dem Mund, Ich mag mein Kopf nicht brechen Mit Waschen, Plauderen und Swetzerey, ô nein!
Ihr seht 's in meinen Brieff ich sag es wies ich meyn, und voor ein Schelling kont ihr soo'n Packetgen haben Sorgt dan voor Kranckheit nicht, sie sind on grossen gaben Ich stell mich burg dafur, wie!
Seyd ihr noch benaut, Der Sultan Mahomet hat mir sein leib vertraut, das meine Medicin euch mocht in s Grab thun wancken?
Ich wolt das hier zurstund nur waren tausend Krancken, dan wolt ich zeigen wie ich mich der Kunst versteh, ja, digitized by Google BLYSPEL.
Ja wie ich keinen schrit aus dieser stelle geh', Eh' ich sie all zu sam von ihrer Qual genesen Der Teuffel!
ich ben hier nun schon so lang gewesen Noch scheut ihr.
Man soll sig beklagen wen ich eins Von hier bin, dog zu spat, den s ist was ungemeins, Das ihr voor all eur Geld kein balsam habt genomen, Dan sollt Müstaffas nahm noch eerst in achtung komen Dan wurd man wundschen das ich noch mal wieder kehm Und meinen Cours direct auff Amsterdam zu nehm, Allein das grosse Gluck soll ihr nicht überkomen, wan ich von einer stadt den Abschid hab genomen Kom ich nicht wieder, g'noeg wan ihr mich habt gekent, Und wer mich sprechen will kom an mein Logiment Hier in den oliphant, da kont ihr mich bald vinden, Ich mach nicht meerder prats, das Niderteuts mein vrin den Vallt mer zu mühzam um soo viel zu sprechen, doch Wer sig nicht hat vetsehn der kaust bey zeiten noch, Of an mein Logimennt oft hier, ihr hab 't eur leben Kein besser geld dan voor mein Medicin gegeben Und wollt ihr endlich nicht, wohlan!
so scheid ich d'raus a Dieu ihr guten Leut Mustaffa geght nach Haus.
JOGGEM, KLAAS.
Rui voort, ik kies dat huis ook voor myn logement, Daar zulk een Heer logeert.
't is ook wel 't best bekent Hier aan de Botermarkt, en 't zyn opregte menssen.
Wel lévend, en zogoed als me immermeer zou wenssen.
Zie daar, hier zyn we aan t huis.
't is wel, daar is uw loon.
FLIP, joggem, KLAAS, PIETER.
Dag hospes!
Dag myn vrind!
PIETER tegen Joggem.
Wel dat komt reker schoon.
Dag ouwe kenneis!
wat heeft u hier heen gedréven?
Wel Pieter, zyt gy t zelf?
wel wie dagt van zyn léven jou hier te vinden?
wel hoe vaart gy al?
Gezond.
Maar wat jaagt jou hier heen?
Dat zal ik je sterstond Wel zeggen, maar ik moet uw Meester nu eerst spréken.
Hebt gy twe kamers leeg?
Twe kamers, zelleweken!
Geen twé, maar zelfs wel tien tot uwen dienst.
Dat s goed, oggem.
Laat dan deez koffer daar maar brengen, wyl ik moet Weer naar de poort toe gaan, daar ik myn Heer zal wag.
't is wel, ik zal myn pligt tot uwen dienst betragten, dat, als gy wederkeerd, En maaken alles klaar Gy zelf zult zeggen, 'k was nog nooit zo gelogeerd.
Flip en Pieter dragen de Koffer en 't verdere goet vy in huis.
JOGGEM, alleen.
't logement is goed, en 't zal myn Heer behagen, dat geen ongeval het rad heeft omgessagen Van zyn verward geluk, maar 't best dat ik myn last Opvolgen ga, zo heb ik op myn pligt gepast, en ben onschuldig hoe 't met hem ook af mag lopen.
PIETER, joggem.
Yne ouwe kenneis!
had ik ooit wel durven hopen hier tot Amsterdam, en in ons huis te zien maar 'k bidje zeg me tog wat jaagt u hier?
misschien dat ik het raa.
Dat zou voor u onmooglyk weezen.
Zo onmooglyk niet, wyl ik het klaar kan lézen Uit uw bekommering, ik wed dat ik het raa Waarom ook datje wilt, al lagje nog zo, Ja Ik weet het egter vast, uw Heer zal wis uit Leiden, Of om zyn fieltery of liefde moeten scheiden, wat zeg je?
ráde ik het?
'k ken die jonge maats.
'k ken die Studentjes, die het meestendeel, in plaats Van hun verstand en tyd te slyten met studéren, Vaak zyn van geld voorzien gelyk een pad van verven, Door hun slampampen, en rinkinken, dag en nagt zig zelf totbarstens toe vol zuipen, tot de kragt Van Bachus edel vogt de harszens komt beknellen, Om dan in 't Hoerhuis, of op straat den dief te stellen, Met degens langs den weg te kratszen, daar elk woord Word met een Donderssag bezegeld, of de moord Die staat me, zo ik niet, de eerst' die my komt genáken, Met deze vogtel veeg een galg op bes zyn kaken, zo speeld men dan den baas, en wisz'lyk heeft uw Heer Dien weg ook naar gevolgt, en d'een, of d'aar ter neër Gestóten, of zo niet, wis de eene of de and're Juffer Onteerd, waar voor hy nu gelyk een bangen zuffer Moet vlugten, ja 't gaat vast, hoewel 't my niet en raakt, Hy heeft een mens vermoord, of wis een mens gemaakt, Dog 't laast geloof ik 't best, dewyl meest al die Héren, Veel meër van Venus, als van hunnen Rektor léren.
'k ontken niet, dat de min de grootste reden is, Waarom myn Heer vertrekt, maar egter hebt gy mis, Dewyl hy nimmermeer als ligtmis op ging trekken, maar ik zal u daar na de héle zaak ontdekken.
K heb nu geen tyd daar toe, k moet daadlyk aan de poort Myn Heer verwagten.
Ei vertel 't my eerst!
'k Moet voort, hoewel ik twe uuren reeds hier gekomen ben.
'k heb dat ong'luk al vernomen, hoe dat uw schuit een lek niet ver van Leiden kręeg Door 't stoten op een paal, waar door gy onderweeg Moest wagten, tot men weer eene and're schuit ging halen. Maar kom, vertel 't my eerst!
Ik leg dog niet lang te maken, dewyl ik by naar barst door onverduldigheid.
Ik kan waragtig niet.
PIE Digitized by google YSPEL.
BL PIETER.
Dat is een slegt bescheid.
Ligt zal uw heel verhaal een klein kwartiertje duuren.
Dat helpt niet want het is al over negen uuren.
'k Moet voort, dewyl myn Heer van ogtend met den dag Van Leiden ryden zou.
Wat ik je bidden mag, verhaal my 't, hy kan hier tog in geen uur nog wézen.
Wel Pieter!
gy zoud my dus doende wel belézen.
Maar neen, want waar ik niet op onz'bestemde plaats, hoe zou zyn rotting, en myn huit, gelyk twe maats Elkander groeten, en dat kan my niet behagen, wyl ik de nasmaak van die groet te lang zou drágen.
Ik zeg je 't heeft geen nood, hy kander nog niet zyn.
Wel k zal dan op uw woord gerust zyn, maar de pyn Van Jigt en Potegraa mag u staag tormentéren, zo ik om jouwent wil my voel de ribben sméren.
Daar ben ik meë te vreën, begin maar op dien voet.
Wel nu dan, luister toe, dewyl 't dogweezen moet, myn Heer, Renald genaamt, heel fluks en braaf van leden, ook schrander van verstand, versierd met deugd en zeden, Heeft nu reeds drie Jaar lang, met onvermoeide vlyt, aan zyn Konstansia zyn hart en ziel gewyd.
Waar door hy eindelyk de juffer heeft bewogen, Om zyn getrouwe min met weërmin te beoogen, maar ach!
haar Moeder, dat de drommel die vry haald, Heeft met een dollen kop die minnáry bepaald, zo dra als zy de snof had in de neus gekrégen.
Eens, op een middag, als de Zon ter halver wegen Naar t weste waar gedaald, besloot myn Heer, met my Naar t huis van zyn Meestres te wand'len, ach hoe bly Wierd hy van haar begroet, onthaald, en wel ontfangen, Daar zyn verliefde mond bleef aan haar lipjens hangen?
'k misgun myn Heer geen vreugd, maar 'k had waragtig toen Die zoete moeiten, in zyn plaats wel willen doen, Om met die stomme taal de juffer eens te spréken.
wat onweërsbui kwam schielyk op te stéken?
Want haare Moeder had ons komst nog nauw verstaan, Of al die blydschap, en die wellust had gedaan.
Dewyl zy heel vergramd ter kamer in kwam tréden, Begroetende myn Heer met deze schone reden, wel Jonker Kwiedam, en eerwaardige Poëet!
Die meerder van Parnas als van den Bybel weet, Die al uw tyd verk wist met duizend zotte grillen, met letters kaauwen, nagelsbyten, en bedillen Op ieder eens gedrag, daar uw schenzieke pen Nog naam, nog eer ontziet van die gy hekeld, en Regt als een Beul regeerd, dog met dit tussen komen, Dat hy de kwaden, gy de onnoozelen doet schromen, Straft hy met roede en zwaard, gy met uw lasterdigt, Waar in t u niet verscheeld of iemant wort betigt Met logentaal of niet.
Vertrek, parnasbeklimmer!
Afgodendienaar, ja veel erger en slimmer Als ooit een Heiden waar, mint gy Konstansia?
Zo pak u aanstonds uit myne oogen, ja ik raa u als een vrouw met eere, uw weërkomst nooit te wagen, 't zy gy wilt zien uw huid braaf bont en blaau w geslagen.
is uw Heer dan een Poëet?
Maar zeg my joggem, joggem.
Wel zeker, en helaas!
Dat s de oorzaak van zyn leed, Dewyl haar Moeder hem daar om alleen kan haten.
Was ik uw Heer dan, 'k zou die malligheid verlaten, de poëezy is goed voor die veel moeite zoekt, maar 't alderergste is dat zy staan voor Gek geboekt.
niet verder, want indien myn Heer dit hoorde, was 't weinig wonder dat hy u terstont vermoordde.
Zou hy de Poeezy verláten?
K wed dat hy Geen kroon verruilde voor zyn zoete rymery Neen Pieter, neen, dat volk vint al te veel behagen, Om dien doorlugten Naam van een Poet te drágen.
Gants bloed dan zyn zy groots, als hen die eer geschied, myn Heer poëet!
ja 'k loof dat hy veel eer verliet zyn lieve minnáres, dan d'eerren naam te ontbéren.
Maar zagt, t word tyd, ik moet tot myn verhaal weet kéren, myn Heer stong gants verbaasd op t hóren van die reën, nu sloeg hy t oog eens op Konstansia, met een oneindiglyk getal van zugten, en dan weder Eens opwaarts naar de lugt, of op het aardryk neder, tot hy zig eindelyk herstelde, om met fatzoen Een tegenstelling op haar rédenen te doen.
Maar nauw had hy zyn mond geopend om te spréken.
Wanneer die duivelin dus kwam zyn'reden bréken, ga heen myn heer poëet, uw' zaken zyn gedaan, vertrek, of hebt gy nog myn' kennis niet verstaan?
Ik zal u nooit akzes by myne dogter geeven, dat 's u genoeg, ik ken uw wandel en uw léven, gy zyt een logenaar, en 't liegen zo gewent, dat gy de logen, uit de waarheid zelfs niet kent.
Gy zult een nietig ding, indien t u kan behagen, Met grote zwetszery tot door de starren dragen, En iets dat waardig is, mishaagd het uw geinoed, In t aardryk delven en vertréden met den voet, Dus keerd gy t om en om, en maakt het slegte, heerlyk, het heerlykst weder sleept, naar dat gy zyt begeer lyk Tot t een, of t ander, dies zeg ik u nogeens, ga Voor eeuwig, en denk nooit meer om Konstansia.
Wat zou myn Heer toen doen?
hy moest, helaas!
Vertrekken, op bey zyn schénen wel voorzien met blaauwe plekken, maar had je t eens gezien, wanneer wy aan ons huis Gekomen wáren, met wat schrikkelyk gedruis hy t haer trok uit zyn kop?
Zyn hoed, zyn rok, en degen, lag langs de kamer heen geslingerd t'aller wegen.
Ja 'k dagt de drommel haald nu word myn Heer puur gek, het scheeld hem in den bol, zyn harszenkas is lek.
Nu greep hy eens verwoed en rázend naar zyn boeken.
Nu naar zyn pennen, dan met honderd duizend vloeken De starren eens betigt van wreedheid, dan de Goon By heel douzynen aangeroepen, zoon Des oppersten jupyns!
ik kan my niet bedwingen, Moet ik, om dat ik ben één van uw lievelingen, my dus gehoond zien!
En zal zy uw kunst versmaân?
Neen ik zal door uw hulp die trotsheid wederstaan, ja, ik zal door een reeks Puntdigten, en Zonnetten Met Madrigalen, en Rondélen haar verpletten, 'k zal haar rabråken met myn klinkgedigten, of Met Anagramma 's haar verpletteren tot stof.
Met Referynen haar dat schrik k'lyk hart door bóren, dan we'er eens met een zugt, konstansia!
doen hóren.
Kan ik, o heillig Beeld!
myn hand en veder aan Uw Moeder schenden, om u mede te verraan?
ik ben alreeds misdadig met dit denken.
Genade schóne maagd!
Wil my het léven schenken!
Geen Godheid, hoe vergramd, of zy geeft nog gena, wanneer men daar om smeekt en ernstig bidt, o ja, myn lieve Ziels voogdes wil my dit kwaad vergeven!
Een enkel straaltje van uw gunst houd my in t léven, Daar k anderzints verteer, verkwyn, en ga ter dood.
Belieft.
Behoede uw minnaar dan in dezen jongsten nood, maar, is haar liefde aan u zo minnigmaal beweezen, u onbewust?
Renald, gy hebt geen kwaad te vrézen, Zy blyft u nog getrouw.
Dus scheen 't dat zyn verstand Geheel waar door de zorg en droefheid overmand.
Onweetend tot wat kant dat hy zou overhellen Of waar dat hy zyn hoop en toevlugt op moest stellen, Nu scheen hy wat bedaard, dan weder desperaat, Door liefde en smaad bestreën, en in dien bangen staat Bleef hy een dag drie, vier dog is allengs bekomen Uit deze droefheid, en heeft daa'lyk ondernomen Konstansia te zien, te spréken, en met een Tot zyne hulp, en tot het vlugten te overreën, 't geen hem gelukte naar zyn wenssen en verlangen.
En dezen dag zal hy haar in zyn arm ontfangen Altans, t is zo bestemt, en ik ben hier voor af Gekomen, op t bevel, het geen myn Heer my gaf, Om hier een logement, t geen goed was, te bezorgen, Daar hy zo lang met haar kon blyven in t verborgen, Tot door bemiddeling der vrinden, dit gevegt Word door een zoete vree van t huuwelyk beslegt, Zie daar de reden wat ik te Amsterdam kom zoeken.
Ik ben voldaan, maar bloed!
Hoe zal haar Moeder vloeken En schelden, als ze uw Heer en haare Dogter mist.
Hoewel ze is wel betaald, uw Heer toond door deez list, dat hy zig regt verstaat op zyn Poëetsse stréken.
Daar zy met zo veel smaad en schande af wist te spréken, maar t wyf moet dol zyn, hoe?
zyn de Poëeten gek?
Voor my, my dunkt dat zy haar deel van dat gebrek Meê heeft, al is zy juist geen Poëetes.
De drommel Dat 's hallef tien, de klok speeld met trompet en trommel Voor my een snelle mars zo aanstonds naar de poort, Maar hou je bakhuis toe van 't geen je hebt gehoord, Of ik zal 't al den brui je weder liegen.
Wees maar gerust, myn tong zal u geenzints bedriegen.
Maak onze kamers ook straks vaardig.
't zal geschien, vaar wel, tot dat wy flus elkander weder zien.
13 TWEDE BEDRIEF, EERSTETONEEL.
RENALd, KONSTANSIA.
KONSTANSIA.
Te laas!
myn Heer Renald wat hebbe ik ondernomen?
Ik ben op uw raad te ver van mynen pligt gekomen.
Waar het nooit bestaan!
RENALd.
Myn lieve minnáres!
Ik bidde u zugt niet meer, elk zugtje, zielsvoogdes!
Het geen uw lieve mond doet klinken in myne ooren, komt my op t alderwreedst door hart en ziel te boren, maar hoe?
gy schreid myn lief!
droog uw tranen af.
Zo schreide Aurore ook eer op haare Memnons graf Met trånen, die in glans de peer'len overtreffen, De blinkende Saffiers verdóven, zig verheffen Ver boven al 't gestente, en in dien zelven stand verk wikt de zelve dauw het ve, en dorstig land.
Sta stil myn Lief, laat my uw zilte tránen drogen.
Bezwalk de sterren van uw zieldoorstralende oogen Niet met een trannen vloed, maar laat het schitt'rend ligt Van uw vergoden glans, en minn'lyk aangezigt, De droefheid, die myn ziel komt door uw droefheid pynen eens door de strålen van hun schoonheid doen verdwynen.
Gy ziet u hier, myn Lief!
beveiligd, buiten nood, en teffens ook in my een Minnaar, die de dood zal trotssen tot uw dienst, en agten zig gelukkig, hoe wreed my ook die slag zou wézen, en hoe drukkig My uw verlies zou zyn!
Indien ik door myn bloed U kan beschermen voor de minste tegenspoed.
KON.
Digitized by google 16 degevlugtverliefden, kONGTANSIA.
Ik twyffel geenzints aan uw trouw, maar ach!
myn moeder zal ons eerlang, t gaat vast, vereënigd met haar broeder Vervolgen, en, helaas!
zou ik voor haar gezigt Verschynen durven na het schenden van myn pligt.
Zy zal regtvaardig my myn los bestaan verwyten, scheldende, alle smaad op t nieuws in aanzigt smyten.
Gy weet hoe zy u haat.