floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Maak los de banden van myn geest, door rymerijen Bezwangerd, dat ik my vryluftig mag verblijen In de eed'le Dichtkonst, en, in vaerzen net van snee, uitdrukken 't groote Feest van vader Evoe.
Hoe zal t begin best zyn?
'k ben warrig van gedachten, 'k zal van de Muzen eerst noch bystand moeten wachten, myn harssens tuimelen gestaag van 't een op 't ander.
Kom, Muzen!
help my toch!
De Vent roept muizen aan, ik beef.
't wil niet lukken.
't is of hy wil zyn hair uitrukken.
hy word dol, rymaart.
Ja, Geesten, zyt toch vlug, ach!
Evoe, staby!
WAAN DER ZOTTEN.
29 WAANHELd loopt verbaast weg.
Ik vlugt eer dat ik hier raak laelyk in de ly.
DVINGER en VRIJEZIEL ter ziden.
Hoe loopt die Krygsman?
zyn dit geen klaare blyven aan zotheid?
'ken VRIJEZIEL.
Zacht, myn Heer, wilt noch geen vonnis stryken, k Weet niet dat loopen juist zo sterk na zotheid ruikt, t is een goed geweer voor die t in tyds gebruikt.
Maar, let op deez.
't is een Poëet, zelfs na uw zeggen, is dat noodig uit te leggen?
Dat hy een Zot is, rymaart.
'k heb 't gevonden!
Goed, bewaar het.
Myn gedicht zal nu t dol dronke feest klaar brengen in het licht.
Voor eerst zo naaderen een deel boksvoete Goden, Dat eezeloorig goed, vol dartelheid, ontbooden Van vader Bromius, Najaaden onvertuit Geleiden, met gezang, Arjadne, bacchus bruid, 't air moet me dronken zyn zo 't werk zal zyn ter eeren, Een dronke Componist diend dit te componeeren, Op dronke woorden, want hier voegd niets nucht'rens, neen, na haar komt kruipende aan, dien zattembeest, Sileën hy is gevallen van zyn eezel, och!
zyn Knechten Die hebben werk om weer dien Dikbast op te rechten, en Jonker Comus werd, wyl hy geen Reekeling.
Noch Raf, noch Bokkings brengt, in eene ronde kring Van zatte Saters, een broonddronken schaar, gedwongen te haalen, met er vaard, twee duizend ossetongen.
De dronke Boteris danst hier een dronke dans, Wyl Bacchus, onder een gevlochte wyngaardkrans, Van zyn Bacchanten, by zyn Bruidje werd gedraagen, Maar k zie, het Feest dat werd gestoord, door onweërs vlaagen, En jaagd de Saters, van ruigmoszig hair begroeid, In hunne hoolen, wyl Eool zeer vreezlyk loeid.
Ei zie!
Hoe rollen de Bacchanten, en Najaaden Daar overhoop, elk is op t hoogst met vrees belaaden, Ze ontschuilen t onweër best verberg ik my, met een, In deze kromme rots van kromkronklige steen, tot dat den hemel, en het aardryk weer verlicht is.
Hy gaat tegen een boom staan.
Deez' kwiebus al zo krom en dronken, als zyn dicht is.
RIJEZIEL.
Dat is poeete zwier.
En groote Dichters taal.
Eizie!
Daar blyft 'h staan zo styf, gelyk een paal.
Hoe staat het met de lucht?
K moet eens het hoofd uitsteeken, de bui is over, k zie.
het onweër is geweeken, ik ga na huis, op dat ik voort myn vaers voltrek?
Maar, daar komt Lievert, dien altyd verliefden Gek, die zelfs een harssenschets kan doen in liefde blaaken, ik moet hem weezen zien t een of t ander wys te maaken.
Hier wil den eenen Gek den ander soppen.
VRIJEziÉl.
Loet, treë wat te rug, men mogt ons zien.
VYf DER zotten.
31 vyfde tooneel.
LIEVER, rymaart, als in gedachten staande.
DVINGER en VRIJEZIEL ter zyden.
LIEVERt, ziende rymaart.
dat is goed, daar zie ik mynen vriend, die myn verliefde klagten.
Door kracht van minnerym, zo 'k hoop, wat zal verzachten.
Volmaakte Schoonheid, ach!
myn veeder is te licht, om al uw gaaven niet te noemen.... liefde.
K loof, hy dicht.
Wy luw welgestelde leeden, noch te begrypen, zeer ver te boven gaan alle aardsche schoonigheden, vergeef my dan, dat ik myn krachten acht te kleen, om af te maalen een, veel schoonder als heleen.
LIEVERt.
Van welk een schoonheid of Heer Rymaart toch mag spreeken?
Ik voel myn hart tot haar geheel in liefde ontsteeken.
Ik kan niet duuren, k ga t hem vraagen.
'k bid, myn heer, verstoor u niet, zo 'k u belet.
Wat s uw begeer?
Gy doet zeer kwaalyk, dat gy my nu komt verstooren?
Ik moet een Schoonheid.... lieventje.
K heb het alles aan staan hooren, Heer Rymaart, wat gy van die groote Schoonheid spraakt, Uw reden hebben my op t hoogst verliefd gemaakt, en zo ik noch uw Vriend, gelyk eertyds, mag heeten, vertrouw, dat ik geenzints ook t loonen zal vergeeten, zo zeg my toch waar die volmaakte Juffer woond.
RI gle de spiegel 32 rymaart.
Dat waerelds pronkjuweel heeft zich straks hier vertoond.
had ik zo hier ook geweest.
Ja, zo uwe oogen Mee hadden aangeschouwd het ongemeen vermoogen van die menschlyke Engelin, van die volmaakte, Ik zorg, dat gy straks zoud gestorven zyn van min.
beeld my haar eens uit.
Dat s boven myn vermoogen, Ik kan u haar niet, als gedoodverwd, slechts vertoogen, t Kantoor van t brein begreep, volmaakt, nooit zulk een schoon, ze is ryzig van gestalt, fier, als een Amazoon, En vet, en maager, bruin, en blank, haar hair goudgluurig, En zilverkronklig geel, haar mond bloedkraal azuurig, haar waereldklootelyk gezigt glom, als een gloed Van Etna, Heer, in t kort, zy was puur melk en bloed, Waar kwam natuur ooit zulk een schepzel voort te brengen?
Wien, die haar ziet, zou t hart van liefde niet verzengen?
Haar teed're.... lievert.
Hou toch op, ik kan!
ik kan niet meër!
'k val, door het denken aan die Schoonheid, schier om veer, uw groote geest weet haar bezonder af te maalen, maar zeg, wat deed zy toch?
wilt my dat ook verhaalen, sprak zy niet?
Ja, haar spraak, en haar yvoore leeren, In schoonheid met elkaar net kwaamen over een, haar styl van spreeken, wie zou 't van een juffer wachten?
Is krachtiger, myn Heer, als honderd dommekrachten, waar meezzy vyzeld, eël van tong, en heusch van mond, t Hardnekkigst onverstand uit diepe domheids grond Nooit DER ZOTTEN.
Nooint was een juffer zo in redenkonst bedreeven.
Poëet, uw taal is goed om rotten te vergeeven.
Rymaart, 't is gewis, uit 't geen gy hebt verhaald, dat zulk een Schepsel uit den hemel is gedaald.
Myn ingewand dat smelt, ik zal van liefde sterven, zo ik 't gezigt niet van die Schoone mag verwerven, ach!
Kan, door uw beleid, die gonst my niet geschien Dat ik haar eens aanschouw?
Ja, 't avond wel misschien, vaar wel, ik ga na huis een Lofdicht op haar schryven, voor u. liefde.
Zo gy zulks doet, 'k zal eeuwig dankbaar blyven, om niet, uw dienst begeer En toonen dat ik niet O hoogverlichte Geest!
Hoe gaauw kund gy de harten ook verov'ren, Uw konst werd, niet vergeefs, genoemd natuurlyk tov'ren, wyl een verhaal slechts, van een Schoonheid my gedaan, myn hart van liefde straks in volle vlam doet staan.
'k ben onder Venus star gewisselyk gebooren, zo ras als ik maar van een Schoonheid kom te hooren Of my op straat maar een van 't Jufferlyk geslacht Ontmoet, voel ik my in het net der min gebragt En zo verward, dat ik daar nooit weet uit te breeken. vermids nu deez', dan die my komt in liefde ontsteeken, de een roemd eens juffers hair, en de ander haar gezigt Waar door my aanstonds treft een schicht van Venus Wicht, maar nooit kwam een verhaal zo diep myn borst door grieven, Als dit van Rymaart, en, wat mensch zou niet verlieven Op zulk een Schoonheid, als hy my heeft afgebeeld, Daar, al wat schoon kan zyn genoemd, volmaakt in speeld?
Hoe jaagd myn pols, hoe slaat myn hart, ach!
puik der Vrouwen, zal ik eerst t'avond, ach!
Dat melk en bloed aanschouwen?
Dat zilverkronklik hair, schoon, geel, die Etnaas gloed Van oogen maaken my, van min, gelyk verwoed.
ik kan zo lang niet wachten!
myn gedachten, Te drifrig in de min verward, doen al myn krachten Bezwyken, ach!
ik zwym.
Is deez' niet mal?
Wel neen, van liefde zwymen is by minnaars heel gemeen, zulks slechts t Jonkerschap, zy zullen t wis beamen.
Maar, gints komt waanschoon.
Dat zy zot is kan men raamen uit haar kleeasje.
gaat dat dan vast, papa?
In haare kleeding volgt zy t Jufferschap maar na.
Hoort haar eerst.
WAANSCHOON, LIEVERt inzwym.
WAANSCHOON, hebbende Lievert zien zwymen.
Llevert zwymt, zo ras hy my ziet koomen!
't zijn DER zytten.
't Zien van myn schoonheid heeft wis 't leeven hem benoomen.
Wat ben ik vreeslyk schoon!
'k zet nimmer voet op straat, of 't kost aan duizenden haar vryheid.
De waereld raakt, in t kort, door my heel uitgesturven Zo k my in t openbaar meër zal vertoonen durven.
Natuur verzinde zich toen zy my schiep zo schoon, Zy smeede, en sleep een mes, als zy my bragt ten toon, Waar door de Minnaars, die zy t leeven kwam te geeven, Op het aanschouwen van myn schoonheid, weder sleepen.
Zie daar de proef, hier leid al weer een jonger Held En sterft, die, door het zien myns schoonheids, is geveld.
LIEVERt in zwym.
Waereldklootelyk gezigt, laat my uw straalen Toch zien!
WAANSCHOON.
Hy 's noch niet dood, maar, slechts gebragt aan 't maalen, 'k zal, door een gonstig woord, zyn droeffenis doen vlién, myn teder hart kan zyn elend niet langer zien.
Maar zoet, zo 'k deze nu doe een'ge gonst verwerven Zo zullen al de rest der Minnaars het besterven Uit spyt, en minnenyd, zo dra zy hooren, dat Ik met deez' Vrijers kwaal meëlyden heb gehad, 't Waar al te wreed dat ik, om eene te behouden, Een oorzaak wierd, waar door veel duizend sterven zouden.
Ik zal moeten, zal de waereld langer staan, Myn eigen zelve heel en al mismaaken gaan.
Op dat geen minnaars op myn schoonheid meer verlieven, zo raak ik eenmaal vry van al dat harte dieven.
Wat dunkt u, Kind, van dat laatdunkende fatzoen?
Niets, want zy doet, en spreekt, gelyk meër Juffers doen, na waanschoons aart.
Kom, kom, wilt myne wond toch stelpen!
Y voor!
azuur!
koraal!
Ik mag u geenzints helpen, Rampzaalig Minnaar, doch, vertroost u zelf, dat gy 't Alleen niet zyt die dus, om myne schoonheid, lyd, Geloof dat zy my zelf op 't hoogst kan lastig weezen, 'k heb, 't zy ik eet of drink, geduuriglyk te vreezen Voor minfenyn, en dat by 't vleesch licht is geraakt Een stuk van minnaars hart, die 't my dus eigen maakt, Om zo zyn hart een weg tot in myn hart te baanen, en, zal ik drinken, 'k vrees de wyn, met Vrijers traanen vermengd is.
Oordeel nu eens zelve of dit geen pyn, ja plaag my weezen moet, zo gruuwlyk schoon te zyn.
Ik zie daar Waarenar, myn Vader, k moet vertrekken, houd u geduldig.
In het weg gaan kust zy haar hand, en werpt die Lievert toe, en loopt haastig binnen.
Waarenar, pas op, liefdeert in zwym.
Bid, myn Vriend, wil my verstrekken Een Raadsman.
'k heb geen tyd.
blyf toch staan, en hoor eens hoe myn hart met zorgen is belaan, ik heb drie Dochters, die bekwaam zyn om te trouwen.
dat 's weer 't oude werk.
Nu ben ik in benouwen Wat Schoonzoons dat ik best voor my verkiezen zal, en kies er by my zelfs wel honderd daags.
DVINDER ZOTTEN.
37 DEVINGER.
Doet mal dan noch by hem geen zeer?
En ik en vind geen reden, Wanneer ik overdenk elk eens hoedanigheden, Om iemand af te slaan, zy zyn ook hoe ze zyn, want, komt een Oude my in 't zin, na alle schyn Zal die gezuiverd zyn van 't los en dartel leeven Der jonge lieden maar, een Jonge zal weer geeven Meer zoetheid aan myn Kind, en jong, mind 't Vrouw volk meest, een Mooije Vrijer, van een hoog verlichte geest, Verdiend voor al myn keur, en is niet te versmaaden, en, is 't een Laelyke, wel, 's nachts kan dat niet schaaden, men ziet niet als men slaapt, en is 't een Vroolykaart Ik denk, hy jaagd ons weg al wat het hart bez waard, een die wat staadig is past best op zyne zaaken, een die wat Hoofsch is zal ons Huis licht Eedel maaken, een Trotsaart, denk ik, staat altyd op zyn respekt, en, is 't een Korzele, o!
hy wil niet zyn begekt, een bloodaart, denk ik weer, zal alle twist ontwyken, een die Voortvaarend is, geen goede kans verkyken, een die wat Traag is, niet heel licht bedroogen word, een die wat Fyn is, zal weer niemand doen te kort.
Of 't komt 'er toe.
En is hy Grof, de menschen vallen thans over al wat grof, in 't kort, 'k weet, onder allen, Niet een te noemen die verwerp'lyk is, door dien Ik in elk, hoofd voor hoofd, niet kan als voordeel zien.
Wel, kies 'er dan drie uit.
LIEVERt in zuym.
Laat my niet langer derven Uw byzyn, myn Godin, ik zal van liefde sterven zo gy u niet vertoond.
Wel, wie zucht hier zo naar?
Een minnaar, door de min, gebragt in doods gevaar.
Hy zal verliefd licht op een van myn Dochters weezen.
LIEVERt opstaande.
zoud gy Vader zyn van die my kan geneezen Van myne minnesmart, van dat aanbidd'lyk Beeld, dat my, schoon ik haar nooit gezien heb, 't hart ontsteeld?
Laat zy, bid ik, toch verschynen voor myne oogen, Indien gy in uw hart hebt eenig'rigts meedoogen Met een Verliefde, 'k zal betoonen dat myn min Haar schoonheid eevenaard in grootheid.
Godin, ik zal vernoegd zyn mag my slechts t geluk gebeuren Van u maar eens te zien.
Zie hier, nu kund gy keuren Een Bruigom voor een van uw Dochters.
Ja, voorwaar, deze, en myn waanschoon zou net zyn een tweedelyk Paar.
Ik neem geen Schoonzoon als die zal zyn Vrouw beminnen, want al die 't Trouwverbond, om geld ofgoed, beginnen, zyn van de goudzucht, en niet van de min, geraakt, daar rechte liefde alleen het huuw'lyk maakt volmaakt.
Vader, wil myn smart een weinig licht'nis gonnen, geef my wat hoop.
Schep moed, gy hebt myn hart verwonnen, Uw trouwe min zal u myn Schoonzoon haast doen zyn.
Zal ik, door u, dan zien 't eind van myn minnepyn?
Ja, van deze avond noch, gy kund omtrent ten achten, my, DER ZOTTEN.
My, met myn Dochter, hier op deze plaats verwachten.
Ik weet niet of hy daar wel zeker op mag gaan, want, hoord ge een ander, zo zal deez' weërachter staan.
Neen, neen, pasop, ik wil, en zonder tyd verliezen, van daag de Schoonzoons, die ik heb van doen, verkiezen.
Maar deze minnaar die staat vast.
Vaar wel, 'k wacht te avond u hier weezen.
Welk een vreugd, k zal dan die roem der Vrouwen, dat waerelds Pronkjuweel, van avond noch aanschouwen!
Dit komt met 't zeggen van Heer Rymaart over een, ik mag my wyl een weinig gaan vertreen.
DVINGER, VRIJEZIEL.
Ja, kwiebus, loop maar heen, zyn gang zal niet wyd strekken.
Om dat wy zyn in 't Beterhuis der Gekken, Daar hy niet uit mag.
VRIJFZIEL.
Maar, is t waar, papa?
VRIJE C4v, p. 40 de privilegie.
Wel, wat doen wy dan hier zo zulks de waarheid is?
Laat ons na huis gaan Heer Papa.
Zult ge u dan voegen Na myne wil?
Waar in kan ik u vergenoegen?
Daar in, dat gy u schikt te weezen Lichtharts Bruid.
hoor, papa, wat aangenaam geluid Van Instrumenten komt daar klinken in onze ooren?
'k geloof men danssen zal, dat moet ik zien en hooren.
Zy gaat, en antwoord niet, ik volg haar op de voet, op dat ik weet hoe dat ik met haar hand'len moet.
oogle D'OR DER ZOTTEN.
EEDELHARt, goeijetrou in haar eigen gewaad, pas op.
'k heb dan eind'ling, op uw beede, u ingelaaten, Heer Edelhart, op dat ge een oogenblik zoud praaten Met uw Beminde, wyl Heer Dwinger, haar Papa, eens is na huis gegaan, en ongetwyffeld dra Zal wederkeeren dies, om niet bekaaid te raaken, verzoek ik dat gy toch uw reden kort wild maaken.
'k zal uw Beminde, dat gy hier zyt, doen verstaen.
Neen, neef pas op, begin dat niet, dat zou niet gaan.
EEDELHARt.
Goeijetron Heer eedelhart, zy zou te zeer verschrikken.
Geen nood, ik weet goed raad, en zal de zaak wel schikken, die Gekken van dit Huis die koomen straks toch hier, Zy vind, in die te zien, een ongemeen pleizier Dit s kwanzuis t middel om haar zinnen af te trekken Van dwaasheid.
Ik zal gaan, en zeggen dat de Gekken.
Die nu wat eeten, hier straks weezen zullen.
EEDELHARt geeft Pas op een stuk geld.
Hou daar, pas op, dat 's voor de moeite die gy doet.
Heb dank, Heer Eedelhart.
EEDELHARt, goeijetrou.
Maar, zeg hoe staan de zaaken, Heer Eedelhart, denkt gy de Bruigom noch te raaken Met Juffrouw Vrijcziel?
ik vrees, met groote reën, vermids haar Vader, met geweld, haar wil besteen Aan Lichthart, dien Schavuit, die om haar uit durft koomen, Ja, had zy tot de list haar toevlugt niet genomen, haar tegenstreeven had lang vruchteloos geweest, En ik ben, op het hoogst, voor de uitslag, noch bevreesd.
Haar trouw met Lichthart is het minst dat my doet vreezen Zo slechts myn Vrijeziel maar heeft myn Brief geleezen.
Maar, wat 's dit?
keerd Pas op dus schiclyk weer?
Dit 's geen goed teken.
PASOP, EEDELHARt, goeijetrou.
ik bid, vertrek, myn Heer.
Heer d'uwenger is al wederom gekoomen.
Zo ras, pas op?
Ja, en ik ben vol schroomen, Dat hy u mooglyk hier in huis zien treeden heeft.
En daarom zich zo ras we 'er herwaards aan begeeft, myn Heer, 'k bid dat je gaat.
zonder eens te spreeken Myn Digitized by Google DER ZOTTEN.
Myn Vrijeziel?
weet gy geen raad my te versteeken, op de eene of de and're plaats?
Maar, k zie haar.
Juf heb ik 't geluk noch dat ik uw gezigt aanschouw?
Frederik, eedelhart, goeijetrouw, pas op.
Myn heer, hoe komt gy hier?
Eedelhart ik bid, wil u van hier begeeven Zo myn Papa u kwam te zien, wat ging my aan, gy weet hoe hy uw haat.
Ik ga op schildwacht staan.
mogt ik van uw gonst zo zeker zegepraalen, als ik wel moed heb dat zyn haat tot my zal daalen, wat heilstroom zag ik op myn hoofd reeds neërgestort, wyl Lichthart, zo als ik u schreef, gewis in t kort.... pas op.
Haar vader naderd gints.
Wil toch vertrekken.
laat een gonstig woord my toch tot troost verstrekken.
Ga heen, en denk dat niets uw liefde tegenstaat, Heer Eędelhart, als maar alleen myn Vaders haat.
DVINGER, VRIJEZIEL, goeijetrou.
Hoor, juffrouw, houd u zo wat mymrig als te vooren, en maak, al wand'lend' wat grimassen, 'k moet eens Waar hooren, waarom dat uw Papa zo ras is we 'er gekeerd, daar is hy, och!
hy ziet zo nors, wat of hem deerd?
Myn Heer, wat let u?
gy schynt heel met zorg belaaden, 'k Dacht dat ge eens waard na huis gegaan.
'k heb my beraaden, ik meende Lichthart te gaan spreeken, ik zal maar tot morgen wachten.
Hoe is 't met myn kind?
Zo mal Noch, als voorheen Zie eens.
Het zyn maar looze streeken, Want al zo ras ik maar van Lichthart kom te spreeken, zo is zy doof, en geeft heel averechts bescheid.
Dat loof ik wel, myn Heer, want haare zottigheid, Achtik, kan niemand zyn, als Lichthart, toegeschreeven.
Om dat hy haar zocht stil wat in te geeven, zy hem nimmermeer te woord heeft willen staan.
Maar, daar komt Waarenar en dunkryk, laat ons gaan, die kwiebusdunkryk roemd steeds op zyn Geld, en ian op Hooven, Heerlykheezer, Fonteinen, en Waranden, en and're zaaken meër, daar hy geen duit en heeft, Maar hier door 't onderhoud van zyne Vrienden leefd.
Het zien der Gekken zal uw Kind licht doen bedaaren, ik zal u binnen al het oov'rig best verklaaren.
„WAARENAR, DUNKRYK.
VRIJEZIEL ter zyden.
Ja, Heer, zyt gy zo ryk van haaven, geld, engoed?
Wien gy verzoekt myn Kind tot Bruid?
denk wat gy doet.
'k ben d'oog DER ZOTten.
Ben ik wel ryk maar, na gy my kwaamt af te maalen, kan, by uw moogenheid, myn rykdom geenzints haalen.
DUNKRYK.
Myn Heer, ik heb u slechts 't geringste deel ontleed, ik ben zo ryk, dat ik myn rykdom zelf niet weet, zo 'k al myn Landen, en ontelbare Heerlykheden Opnoemen zou, mogt ik vry al den dag besteeden, De Vloeren van myn huis zyn goud en zilvergeld, Wel zes duim dik, en, op zyn kant, by een gesteld, ik heb Waranden vol van allerleije Dieren, De Hoven, waar op wy des Zomers gaan pleizieren, zyn uit een paradys van wellust, daar, al 't geen Natuur en konst ooit kwam te zaamelen by een, Werd in gevonden, 'k heb Koolputten, 'k heb Kasteelen, 'k heb Wei en Bouwland, vee tot slachten en tot teelen, ook heb ik noch.... waarenar.
Myn Heer, indien t u niet verveeld.
Verzock ik dat gy me uw Pleizierplaats eens verbeeld, ik schep een zonderling vermaak in schoone Hoven.
Die plaats passeerd Anguien, en gaat zeer ver te boven Versailles, en alwaar me in Vrankryk hoog oproemd, Zo van Geboomte, als wel Fonteinen, en gebloemt Den eersten Ingang slechts kan al haar glans verdooven.
Wat moet het binnenste dan al vermaak belooven?
Dat laat ik u, myn Heer, bedenken, want men kan 't Niet uiten, als men maar den Ingang schoon beplant, Ten einden is, toond zich een Poort, Toskaans van order, Van Marmersteen gebouwd, die gaat men deur, wat vorder, Van Duiven, Paauwen, en bekoorlyk Pluimgediert, 't Geen daar, met duizenden van tongen, tiereliert, Van Vyvers, vol van Vis, en honderd and're zaaken Die in veel heerlykheën het beste deel uitmaaken, Doch hier het slechtste deel, zal ik maar overslaan Dan komt men op een Plaats daar Paarde en waagens staan, De Stalling, 't Boerehuis en Schuur, die mag, met eeren, Bestaan, om Graaven en Baronnen te loosjeeren, In 't midden van deez' Plaats is een Fontein geplaatst, Een Triton, die een straal van ruikend water blaast.
Van ruikend water,DUNKRYK.
kan u dat verwond'ren?
De grond, daar hy op staat, is altemaal van ond'ren Beplant met Cassia, en Nardus, 't Beeld is zelf Van Amber opgemaakt, wat verder ziet men elf Eerboogen, uit Porfier en Jaspissteen, gehouwen, Na de ordonnantie van Scamotius, dien ouwen Vermaarden Bouwheer, en in yder Boog, myn Heer, staan elf Fonteinen, die de wind draaid heen en weer.
Maar, Heer, het huis.
Het Huis, dat heeft vier schoone Toorens Van dartig voeten hoog, met Paerlemoer, en Hoorens, En ander Zeegewas versierd, en rust op meër Als honderd Pylaars van wit marmer, blinkt van veer en hoe het daar van binnen Gelyk een zilv're ber Gesteld moet zyn, kund gy door 't buitenst wel bezinnen.
Dat s waar maar, nu de tuin?
De Tuin, die spand de kroon Van alle Tuinen, en is onuitspreeklyk schoon Van boomen, bloemen, en Fonteinen die er vloeijen, En al t gezaaide en ook t geplante doen besproeijen, Kortom, zy is volmaakt, en, als ik heb gezeid, Een Lustprieel, myn Heer, vol van wellustigheid, Daar alles in is wat natuur of konst ooit teelde.
My dunkt 'k al wandel in dat Paradys van weelde.
Maar, a DER ZOTTEN.
Maar, welk een is het, van myn Dochters, die gy liefd?
Het is uw Heldelief, die my het hert doorgriefd, En die ik, lang vergeefs, myn min heb voorgedraagen.
kan haar uw rykdom niet behaagen?
Durft zy zo ryk een Heer, als gy zyt, noch versmaan?
Hoor, schep maar moed, ik neem u voor myn Schoonzoon aan, kom flus hier weer, 'k zal haar voor u zien te bepraaten, zy komt, 'k wil u noch eerst alleen eens by haar laaten.
HELDELIEF, DUNKRYK, VRIJE ZIEL ter zyden.
Myn waarde Heldelief, zie hier uw minnaar hoe!
vertoef.
Nontwykt gy my.
HELDELIEF.
Ik ben uw byzyn moë.
Gy ziet my niet, of gaat voort voor my vlugten.
Dat s waar, want my verveeld dat klaagen, en dat zuchten.
Dat kund gy einden doen zo ras gy my verhoord.
En uit uw lieve mond slechts geeft een gonstig woord.
Ik heb u vaak gezegt dat al uw minneklagten Vergeefsch zyn, dat gy nooit van my hebt gonst te wachten.
Voor wie bewaard gy dan dat hart, dat my weërstreefd?
Voor niemand, dunkryk, die thans op de waereld leefd.
Laat myn groote staat, myn rykdom, en myn landen, die ik gewillig stel al t'zaamen in uw handen, Uw wreedheid buigen denk, als gy myn Vrouw zyt, dat gy dan Meestres werd van een meêr als Crezus schat.
Gy doet my lachchen, ja, het blykt wel aan uw kleëren Dat gy heel ryk moet zyn, gy zyt braaf in de veeren, om Crezus schatten te bezitten, als gy zegt?
't is u wel aan te zien.
Al zyn myn kleed'ren slecht, ik ben nochtans een Heer van ongemeen vermoogen.
Hoe meenig juffer werd thans door een kleed bedroogen, zie op geen kleed zo gy niet wilt bedroogen zyn, die zich groots voordoen zyn meest rykaarts in de schyn.
Behoeftige in der daad, wyl al haar pronkerijen slechts dienen tot bedrog in deez' bedurve tijen.
Wat is de Mode toch, wanneer men die doorgrond?
Slechts een opsmokking, en een glinsterende vond Van Schynschoon, waar door zy veel armen ryk doet lyken, t Geen in deze Eeuw, helaas!
genoegzaam komt te blyken.
HELDELIEF Uw zwetsen acht ik niet, en, neem t was alles waar, het is toch vruchteloos, ik zeg u dat gy maar Vergeefsche moeiten doet, ik ben niet te beleezen.
Heldelief, dat gy zo wreed kund weezen?
Hoor, k zal u, in het kort, de reden doen verstaan, ik doorleezen heb Plutarchus wond're blaan, Daar Alexander zyn doorluchte heldendaaden In staan beschreeven, daar k my nooit aan kon verzaaden, heb ik dien Winnaar van t Heelal, dien dapp'ren Held, Alleen tot Voogdheer van myn teed're ziel gesteld, zyn alverwinnentheid doet my in liefde branden, en t voegd my hem, wiens zwaard de waereld overman ook meester te doen zyn van myn genegentheid, daarom, Heer Dunkryk, is t, by my, vergeefsch gepleit.
DUNK de ge DER ZOTTEN.
49DUNKRYK.
Heldelief, zyt gy wel by uw zinnen?
Kan t zyn, myn lief, dat gy een doode kund beminnen, die gy nooit leevend zaagt?
En ruim twee duizend jaar al is verrot geweest?
Wel, stouten bedelaar, spreek, met męër eerbied, van dien Held, of 'k wil u zweeren, Schoon ik een Maagd ben, dat ik u de huid zal smeeren, durft gy noch vraagen, of ik wel by zinnen ben?
Wat komt haar over?
bedaar, myn Lief, k beken Myn schuld aan u, maar zeg, hoe kan het mooglyk weezen, dat Alexander kan uw minnewond geneezen, die gy nooit spreeken kund, noch eenig minlyk woord wederom genieten?