floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
of jou jon Trijn slaet, Dat acht ik niemendal, soey, had jy woort gehouwen, Toen jy tot Noortwijk met jou Trijn Smeer sou trouwen, Wanneer men vraegden Kees Kornelisen, hou jey Katrijna voor je echte vrou, en datje sey Wel wijser, maet badje toen ook wat Alsem wijn gaen drinken, Soo sou je van je wijf niet sien die vremde sinken, Maer waer 's de duivels moêr, die my flus het uyt ejout.
Die is tot Laedjegats, of Maygats na mijn onthout.
Gaet daer niet heen!
maer krijgtse meer de buyen?
Ey segtmen dat recht uyt, of is se nu in 't ruyen?
Dat 's op z'en quaetst.
O vrient!
ik ben dat al gewent, Men dunkt het hoort soo.
Foey, jou akrementsen vent, Iou schoft, jou schantvlek van de mans, laet jy je overheeren, Al was se als de droes soo moestje triompheeren.
Gans doot was het mijn wijf; sie daer in d'eerste dagh Soo boogse voor my neêr met eerbiet, en ontsach.
Kom Kees, wil ik je wijf eens heel gedweeg gaen maecken, Dat sy jou dient en eert in alle sieve saken?
Sie daer, ter liefd van jou, ik sal het doen; wel nou Wat segje?
'k Vrees dat jy se quader maken sou, En dan was 't arger.
Niet, soo ikse jon niet temmen Soo hang men vry.
Sou jy dat wilde Dier durven kemmen?
Maer Krijn, wat raet met my daer na dan?
Hoor, ik sal Iou plunje aen doen, en men houwen me soo mal, Of jy het waert, in 't eerst; en sien 'er boos te maken, Dan sullen wy te saem wel voort aen woorden raken, Van woorden tot wat aêrs.
Hoe het dan voort sal gaen Sal de tijt wel leeren, maer kom gaen wy hier van daen.
Twede uytkomst.
May-gats.
Lobbrig.
Fokel.
Prijn, Ieremie.
K Om May schept noch een reys, en daer mee wil ik scheyen, Men hooft is men soo yl.
Dat sal wel over weyen: Wat denkt 'er niet meer aen.
Ia kynt, men hooft is los Noch van al dat geraes, maer soo 'k die loose vos Eens by de kladden krijg, ik sel het hem betalen Dat sweer ik hoog en duur, of de Duivel moet men halen.
Lobbr.
Wat is dat Trijntje buur?
wie het et jou edaen?
Hier Krijn, die swarte smit, die staeg sen vrou durft slaen, En niemant aêrs.
Neel; dat hem de pokken schennen, Die eervergeten hont, wie sou 't bedenken kennen?
Nou hy heur moye goetje het verdomineert, Nou noch te smijten?
denkt eens hoe de tijt verkeert.
Eerst was't, wat lustje lief, waer wil ik je nou voeren, Segt wat je hart maer denkt.
En nou is 't hoer der hoeren!
Siet, soo veranderen de Vryers in de Mans.
Wel Kyeren wat raet?
wat seg jy Fokel Ians?
Wat sou ik seggen?
kint, je weet dat Man en Vrowen, Of sy schoon kijven, moeten evenwel huys houwen.
Ey eens gedronken, laet dat loopen soo het wil, Sy sullen t'samen wel weêr effnen heur verschil; Want hier recht uyt e kalt, of al heur moje goetje Is deur de keel elapt, men lieve Moêr, dat moetje Hem niet toe rekenen, had sy gelijk een vrou Behoort, wel op gepast, gelooft men vry, daer sou Non duske onenicheyt in huys niet sijn, dus laten Wy 'er ons niet meê bemoeyen, want ten sel der niet in baten.
Neen dat verstae ik niet, wat seg jy Pete May?
Wel dat w'er hier ontboôn, en dat me aen heur say Waer het op stont he!
wat dunkt 'er jou of Trijntje.
Al goet wat Lijsje doet, kaktse in 't warmos, se eet het niet.
Kom hier, kom hier eens Prijntje, Ey laetje Spin-tuyg staen.
Prijn.
Wel wat belevet jou?
Gaet tot Krijn onverstants, en seght eens dat de Vrou Hier datelijk komen moet, en sonder lang te bayen; En ofse jou niet kon, soo seght tot Pete Mayen, Daer is een vrou die heur hooghnoodigh spreeken moet, Daer heur geluk aen hankt.
Daer, dat 's voor jou.
Dat is goet, Ik loop'er heen.
Dat is wel, en wilt terstont weêrkeeren.
Wat selje 'er seggen?
Als dat wy het niet begeeren Van heur, dat sy subjekt sal blijven van 'er man.
Maer tant weer bieden, soo lang als se 't harden kan. Of dat men anders haer met kracht hier toe sal dwingen, Met alle man: en dat, dat past jou sonderlingen Vrouw Lobberig om haer te seggen, want jy siet Soo wat aensienlijk, en 't voegt wel dat jy gebiet.
Neen daer is Fokel Ians, die kense, die selt passen.
Ey ey, tut tut, jy selt dat varreken wel wassen.
Neen moêr, jou past 't gesagh, jou wesen wijst het uyt: Want al wat datje seght, dat bint, dat klemt, dat sluyt.
Soo, scheermen wat: ik meen daer jy het ook laet leggen, Dat vat vry niemant aen.
Ieremi uyt.
Wel wat kom jy hier seggen?
Ieremie wat is 'er gaens?
Ierem.
Sen man sta voor de deur, Se vra 'k na hum, se seg, se moet kom tot te schreur, De kleerma'k, watte weet ik.
Wel hoer de gek iens walen.
Hier kromtong spreek recht uyt.
De duyf moetje wel halen Iou Akremens qua Trijn.
Iy scheer altijdt de gek Mette my.
Sierne Caton..... May.
Weg weg, en bond den bek.
Nou soen menkaêr weêr peys.
Dat dunkt men ongeraden, Fokel.
Ieremias.... Ierem.
E bese mon ku, ma boesje ette malade.
Ieremi binnen.
Lobb.
May, seght men Iorden, dat 't men niet en komt gelegen: En laet hem gaen na huys, seg, 'k heb verlet gekregen, Daer is Prijn, wel komtse?
I jo, sie volliget mi op stunt, Lobb.
Non kyeren, siet dat jy jou respekt wel houwen kunt.
Neeltje uyt.
Moet ik hier wesen.
Wel vrienden wat is je begeeren, Dat jy men hier ontbiet?
ik moet strax weder keeren.
Soo haest niet, sit wat.
Maer wy hooren tot ons leet, Als dat jon bullebak, jou man sijn plicht vergeet; En jy 't geduldigh lijt, dat staet ons niet te lyen.
dat jy selt van hem scheyen, Of staetje dat niet aen, soo maekt dat jy jou weert, Soo lang je staen kunt.
Dat en heb ik noyt geleert, Noch wilt niet leeren, want ten sou men ook niet voegen, Ie weet wel dat men moet sen man steets vergenoegen, Sulcx past een deughtsaem wijf.
En ook een deugtsaem man, Dat hy sijn Huysvrou acht, in alles waer hy kan. 't Sijn swacke vaetjes, en se hebben veul te lyen.
Foey Wijvesmijters, jy selt nimmermeer bedyen.
En van hem scheyen, dat en vind ick niet geraên?
Die dat gedaen heeft, heeft het die na wens gegaen?
Siet daerom dankt my best dat ik geduldigh drage Al 't geen dat hy my aen doet.
Trijn met een borst.
O plaegh van alle plagen!
Sie daer ik barst van spijt.
O bloet was het mijn man, Hoe sou hy 'er onder deur.
Ia wel wat was het dan!
Ik meen was het jou man, jy soud wel anders singen.
Wel, soo ik hem niet dwing, soo sal by my bedwingen.
Ik wou dat hy hier was, ik sou dien lompen gek De neus uyt 't aensicht bijten, en spuwense in sijn bek.
Is hy een vuurge Draek, ik sal een Basiliskus wesen, Hy sel byget voor my, en ik voor hem niet vreesen.
Ik ly niemant boven my, by zy ook wie hy zy.
Ik sel die Melis Malmont dwingen, of hy my.
Dat is maer sotte praet, dat Vrouwen tegens Vrouwen Wat doen, dat is wat aêrs.
dus wilt men vry vertrouwen, Dat ik sen vuysten vrees, sen voeten ook niet min Voor schoppen, en voor slaen.
Wat benje dan van 't sin?
Te lijden met gedult, al wat by kan begeeren.
't Is wel, jou saken sijn gedaen, je kunt weer t'huyswaert keeren.
Neel binnen.
Wat sel men hier in doen?
wijl sy het goet bevint, Ie weet, 't is man en vrouw!
Wel isse niet verblint?
'k Loofse de vrouwen in Mos kovien moet slachten, Die als de mans haer slaen, heur selven lukkigh achten.
Ik ben wel lukkig, dat ik in dat duivels lant Niet ben gebooren.
Ik ben ook van dat verstant.
En op de Kakkedemie gaet men noch de luy bedriegen, En speulen dat men de Vrouwen goet maken kan met wiegen: Maer 'k meen, soo Kees die pots my wou speelen, dat hy sou Beproeven, hoe het ging in 't wiegen van een vrou.
Dat is maer wisje wasje, die luy moetje niet gelooven.
't Is daer meê niet genoeg, men gaet ons eer verdooven.
Ik sel dar gekke spul noch eens op schrikken gaen.
Soo jy geraên wilt sijn, soo laet dat vrylijk staen, Die luy die voeren schut, je sout 'et jou beklagen, 't Is of se dammen, want sy slaen met dubble slagen.
Dat 's niet een beet, kom May, wat is 'er wel te quaet?
Ey, laet jy luy staen?
Hoe veel dat 'er te quaet is, laet Sien, aen Bier en Brandewijn, thien stuyvers, en een hallef?
Dat 's voor een pijp Tabak.
Daer, een Vaen te goet, ter eeren van Duk dallef, Die eerlijke Man.
nou moet ik onse Kees Wat soppen gaen, 't is toch een rechte pimpelmees.
Wy komen flus by een.
Sen bier niet te verloopen, Ik ben geen Slatius.
Die most het ook bekoopen.
Kom gaenwe op de plaets wat sitten in de lucht.
Hey laet ons vrolijk sijn, die suchten moet die sucht.
Derde uytkomst.
Krijn in Kees, en Kees in Krijnen kleeren.
IK weet niet Krijn, sel jou dit harrenas wel passen?
Weest daer niet voor bevreest, ik sel dat Varken wel wassen: Ik wou dat 's hier al was, men vuysten jeuken al.
Krijg jy de onder laeg, ik meen dat sy jou beuken sal, Dies sijt wel op je hoe, want eerj'er eens om denkt, Hebje klop eweg.
Soo sy my die uyt miltheyt schenkt; 'k Ben ook niet gierig Kees.
Ie kuntje wat verschuylen, Of gaet tot onsent.
Wel fie daer, daer sijn twee muylen, Flik daer wat aen soo als je kent, want of je die bederff, Dat schaet niet.
't Is wel, je kuntse setten op mijn kerst- Stok, hoorje Kees; 'k selt met je Wijf of rekenen.
Dat is heel goet, want ik verstamen op geen tekenen.
Doe je maet, kom ik sal 't je leeren, hoor je wel.
Men hart verlankt, hoe dit spul afloopen sel.
Kees bin.
Nou Spanriem, Kurrikbien, Klopschinkel, kom gesellen, Ie moet mijn dienstig sijn, 'k sal jou in orden stellen.
Verlaetmen niet, nu dat ik een boosaerdig wijf Wil temmen; en kom hier mijn lust, mijn tijtverdrijf, Ik sal tot Trijn hier komt, my wat met u vermaeken.
O nobele Toebak, wie kan met recht u laken?
Iy jaegt de fluymen weg; jy reynight het verstant; Iy ben het beste kruyt, dat men ter werelt vant.
En jy, o suyver nat, o lekker brande netje!
Iy trorst te samen 't alderlekkerste banketje.
O soo een roemertjen, seyt Ian, verfrist het bloer.
Ik mach 't by get als broot, dat sildermentse goet.
Holla daer 's Trijn, daer meê soo sal het spul beginnen.
Daer sit mijn Ezel, die voor my de kost moet winnen.
Maer het hy niet te doen?
wel Kees, boe sitje soo.
He je moêr toe sot, jou luye biest.
Hoo hoo, 't Begint, 't sel nou wel gaen.
Geeft antwoort op men vragen; En speelt de stomme niet, of 't sal 'er vreeslijk dagen, Wel siet dien Babok, wel dat jou sint Velten schen, Wat schortje, spreekje niet?
Dat ik met werken ken.
'k Ben moe.
Seght luy, kom aen, ik selje wel kloek maken?
Waer 's hier de Bulle-pees.
Hoe Duivel sel die koek smaken?
Sy eerst, en daer na ik.
Dat 's ien.
Dat 's twie.
Wel Kees, wat gaje aen?
Dat 's drie, dat 's vier, dat 's vijf.
Iou Schelm, sel jy my slaen, Dat 's 't eerst sen leven.
En het sal het lest niet blijven, Iou Keuninkrijk is uyt, of in 'er leste bedrijven.
'k Heb lang genoeg geleên jou kijven en jou slaen.
Hou daer, soo elk sijn beurt.
Ieremie uyt.
Dat is noch niemendal, jy selt noch anders singen.
Iy sint mijn Merry, jy selt door de hoepels springen, En doen al wat ik wil, kom, 't is noch niet gedaen, Sa wakker setje schrap.
Dat is je ouwe sang, hoe, moetje dat niet lyen.
Denk dat ik ben jou vleys en bloet, Krijn.
Soo sel ik me dan kastyen.
Ie weet wel dat 'k je Vaêr beloften heb gedaen, Toen ik je trouwen sou, dat ik je acht sou slaen.
't Is noch maer seeven, kom je payt men met geen praetje Hou daer, dat 's acht, en een voet in 't gat.
Och och!
mijn alderliefste Maetje Mijn Kees Kornelisen ik bid, gena gena, Denkt dat ik beu jou vrouw.
En ik jou man, Ia, ja, Waer 's nu de bullepees die ik soo dik moest proeven, Hier swijn flux geest se my, begint nou eens te snoeven, Kom door men bienen heen; dit lijkt een vremde saek.
Kijk vrienden, kijk, hier is Sint Ioris op den draek.
Blijft leggen, sonder hand of voeten te bewegen: En hoort na 't geen ik seg, en letter op te deegen; En sweert hier by het dolste en quaerste wijf van de stat, En by de droes, daer eens een vrouwen hoost op sat; Dat jy na desen tijt u sult ootmoedig toonen, En voegen na mijn wil, so sal ik je verschoonen.
Soo 'k anders doe als dat men Heer en man gevalt, Soo jaegt men vrylijk weg, ik ben te vreên.
Ik sal 't 't Gelooven; nou staet op, het is je al vergeven Al wat je hebt gedaen; wilt voortaen deugdig leeven.
Gaet heen na binnen toe, ik kom strax weêr, ik moet Hier by tot Krijn buurs gaen.
't Is wel al wat je doet.
Ieremie.
Maygats.
Coraes couraes den Bruy, fiktore he fiktoore!
De boos Trijn is getem, dat is de drolg histoore.
Keesje, ha!
braff man, dat jy soo triompheer: He legrement pas op.
Wat is daer weêr?
Ieremi.
De diabel ise gesturve, Viva, de diabel is mort, de diabel is mort.
vat hem by de lurven.
Hier Wael, hoe raes je soo?
He Wael!
Karonje gemake niete veul de Wael.
Nou Ieremias nou, doet ons toch wat verhael Van al jou blijtschap.
Hoore qua Trijn, so heb e krege De susslet pour le boes, de fark se soo bote swege, Se sek nok boe nok ba, ass' ha, mon live Man Gena, gena, gena.
Maer!
hoe 't verkeeren kan. Lobb.
Ik looft men leven niet, de Wael die moet het liege: Ieremi.
jy like selff, ike jou niete bedriege Parmafoy!
Kom kyere, laet ons dat eens besien.
Hoor Lobbrig: 't spreekwoort seyt, ongesien kan geschiên.
Vierde uytkomst.
Kom Kees, jou vodden an, dat werrik is geklonken, Die Droes die is getemt, die dolle moed gesonken.
Maekt dat jy jou respekt nou hout gelijk een Man, Of anders ben je 't kint, soo sy vernemen kan Dat ik haer in jou schijn door slagen wist te temmen.
Is 't waer het geenje seght?
ik schijn in vreugt te swemmen: Hebt dank dat jy de Droes hebt uyt haer lijff gepraet.
Gepraet?
het praten hellept niet mijn lieve maet, 't Was spanriems oly, en het vet van Bullepeese Dat Trijn gebrak, eer sy te degen sou geneesen.
Die konsten kan men Man, onthou jy maer sijn less, Soo wordje noch geleert.
Daer sel ik eens een flefs Van d' alderbeste wijn, Krijn Oom, voor vulle laeten.
Dit sal wel gaen, maer Wijf past hier niet van te praten Op lijfstraff.
Neen ik sel men dat wel wachten Man, En achten u geboôn, soo ik se achten kan. Op hoop dat jy u gunst ook sult aen my bewijsen.
Kom ben je klaer, soo laet ons sien hoe dat jou Trijn sel prijsen.
Vyfde uytkomst.
Maer watje ons vertelt?
hoe kan de tijt verandren.
Heugt het jou toen we flus noch saten by malkandren?
Dat jou geen wint te hart kon wayen: en nou sta Ie als een Poelsnip.
hoe is 't verkeert soo dra?
Ik wist niet wat ik deê.
Se is nu wijs geworden.
Ieremie alle maets goe maets.
Dat toon ik ook aen Iorden.
Ach my!
daer is men man.
Genavent liefste lieff.
Genavent.
Is 'er iet by my tot u gerieff Dat openbaert my, en ik sal 'er my na voegen.
'k Wil dat je Krijn buur sult in alles vergenoegen, En bidden om gena voor al de moeylijkheyt Die jy hem flus aen deed.
Siet hoe ik ben bereyt Te volgen u bevel.
Buurman wilt my vergeven Mijn schelden en geraes, en wat ik heb misdreven; 'k Sal voortaen trachten als een goe gebuur befaemt Bejegening te doen in alles soo 't betaemt.
Dat 's erelijk esegt.
Iy luy sult tuygen weesen.
Nou leyt de haet ter neêr, de vreê is opgereesen.
Ik ben verheugt in 't hart dat ik men man behaeg.
Gy Vrouwen die tot noch u mannen sijt tot plaeg, Och!
leert gelijk als ik u Man te recht beminnen.
Ik wens den Hemel u verkenen wil goe sinnen: Wat segt Iermie 'er toe?
Wel dat komt seker soet.
Wat seg je Ieremie?
Wel Amen dat is goet, Kees.
Ia die vol Wijn, soo kan men lustig vrolijk sijn, Neel.
Die nu geen vreugt bewijst, dat moet een rechte Molijk sijn.
Hu soo?
wie is 'er nu de welk mijn spreuk niet toe staet?
Daer is geen Vrou quaet, soo 't den Man niet toe laet.
JILLIS NOSEMAN.
DE Geest-drijvende so, so Of de KLUCHT, Van ’t Nickers-Praetjen.
De Fijn-man door den geest gedreeven, om te weten, Hoe dat Jan Claessens werck in ’t eynde souw vergaen, Spreeckt door een Toovenaar, drie swarte Nikkers aen, Die openbaren hem, de Hel en haar secreten.
Gedrukt voor die so, so beminnen, Keerom, de Klucht die sal beginnen.
FYNMAN, een so, so, so, TOOVENAAR, een drommels banner, ALECTO, MEGERA, enTHISOPHE,}}Drie Nickers.
CHARON, helsche Veerman.
GOETHART, een vrede lievent borger.
KRIJNTJE ADRIAENSZ.
Suster van Fynman, so, so, so.
DeGeest-drijvende so, so, so, Of deKLUCHTVan ’t Nickers praatjen.
Fijnman, een so, so, lo.
WEl het is goet, seit men, die na de geest komt te leven, Want deegelijck, een goe geest selje geen quaet ingeven, Dat hebben se my van mijn kintse dagen af geseyt; Maar wat sijnder geesten, of beesten, sonder redelickheyt In de werelt die na de geest leven, en na de geest propheteren, By de roes, even al eens als de herders de schapen scheeren, En anderen die leggen ’t door de geest mee misselijk uyt; Och ’t sijn droevige dingen, als men een saek soo qualyck duyt, Sou dat een goe geest sijn, so, so, dat ick niet doorgronden; Maer ’t moeten geesten zijn, als die my na de toovenaar hebben gesonden, Om te weten waer hy woont, en of hy oock hijntje man derft vragen, Waerom dat de menschen malkanders eer soo ter straet dragen, Maar ik loof waarlijk, dat het de geest van stokebrantje selver is, Want Heyntje vangt in sulck troebel water de meeste vis: Nu ik sou hier al mijn tijd wel verpraten, en laten mijn de geest ontvliegen, Hier sou de Tovenaar woonen soo sy my seyden, indiense niet en liegen, Ick moet evenwel kloppen, neen, neen, hier hangt de schel, Soo, loo, dat hoort hy wel, is hy tegenwoordig niet by Heyntje man in de hel.
Toovenaer uyt: En Fijnman so, so, spreekt.
Wel mijn Heer Toovenaar, ik ben soo door een geest tot u gesonden, Om u te versoecken, of gy de drommel wel besweeren konde.
Al te seggen dat’er in de werelt om gaet, of door hem is geschiet, Want daer sou een goe stuyver aan te verdienen zyn als het maar niet Altemael geloogen was dat men van de Tovenaers zeyt; Wel maetje hoe staeje soo, geefje me geen bescheyt.
TOOVENAER.
Ick leef mee door de geest, en middel in de geesten, Ick dwingh Heyntje mans volck, gelijck de neers de veeste, Soo datse ’t altemael klappen moeten als ick het maer begeer Ja ’k jaegse na het oost, en dan na ’t weste weer, Van ’t zuyden na het noort, by Lapse Toovenaren, Ja ’k doe hem altemets hier in dit beursje vaeren, En steeck hem in mijn sack: kom Fijnman hebje lust, ’t Is de raedsman van Pluto, die hem alle dagen de neers kust.
FYNMAN, so, so, Neen maetje, noch soo niet, wy mosten eerst beeter accoort maken, Want met sulck volckje seper, dient men niet wel in questie te raken, En daerom moet ickje eerst noch wat vragen, eer dat we vorder gaan; Weet het soo een drommeltje altemaal wat ’er in de heele werelt wort gedaen, Of moeten der meer zijn, om dat pertinent te openbaren.
TOVENAAR, Wel is de saeck soo groot, datje om die recht te verklaren Een half dosijn van doen hebt, ’k salder wel meer besweeren, En sijnder dan te veel, die sel ik met een voet voor ’t gat weerom doen keeren, Want nodeloose onkosten, maekt maer brabbeling in de hel, Dies laetse maar komen, en gelt mee brengen, ick sal sien hoe ik het stel, FYNMAN, so, so, Maer of ik nu self de man was, souje mijn nieusgierigheyt wel datelijck konnen voldoen?
TOOVENAAR.
Ja, alsje maar soo lang wacht dat ik mijn rechter schoen Aen de lincker voet treck, en de veter door mijn lincker oor steekt in ’t rechter neus gat, En dat ick mijn beursje hangh op ’t secreet daar Judas op sat, Doen hy ’t schelmstuck practiseerde: neen broertje, dat je ’t weet, Heyntje man te belesen dat acht ik soo veel als niet en beet, Ick vliegh soo daetelijck voort, en kom terstont weerom, Vertoeft een weynichje maar, tot dat ick soo weder kom.
FYNMAN, so, so, Dat is een geest, ja wel wort desen door den geest gedreven, So sal het sekerlijck wel de geest van Heyntje man selver wesen, En hy moet hem besonderlijck op het geest drijven heel wel verstaan; Maar evenwel ick most hem seggen, wat hy al vragen most gaen Aen de drommeltjes, dat is, of de klucht van Jan Klasen waerlijck is geschiet, Of dat se maer versint is, en of er niemandt niet Mee gemeent wort, of iemant getrocken wort by het haer, Sacht, laet ick swijgen, want ick hoor hem al, daer komt hy weer, de Tovenaer.
Klaer zijn we broer, secht nu, hoe wilje de dronmel nu wel hooren, Sichtbaar of onsichtbaar, datje met bey u ooren De klanck maer vat als een veest in een doeckje, soo als jy ’t begeert, Of wilje hem sien, in een ander gestalte getransformeert, Spreek op, en geef me maar wat van jou ronde schijven, Want sonder dat sou de geest, in een veest veranderen, en heel weg blijven.
FYNMAN, so, so, so, Neen, het is mijn genoegh, als ik hem maer hoor lustig uyt de muyl spreken, Want al leef ik na de geest, ik heb sulk volckje mijn leven niet gekeken, En ben noch niet nieusgierig, hou daar, dat is het geen ick u heb toegeleyt.
Tien lobbetjes, twee Rijers, drie acht en twintigen, en als de drommel sijn les wel opseyt, Soo sal der noch een fooytjen voor hem overschieten, want ik denk hy deelt mee van den offer.
Ja een scheet in sijn neus, neen broer dats voor de Joffer, Die het beursje naeyt, daer Heyntje man altemets krijgsraet houd, Daer is het, wil je eens voelen, sijn je handen maar kout, Je kont se in een ommesien aen ’t stooke-brantjes billen warm maken, Nu Okus bocus, exce, perfexe, rommeldight, tommeldicht, doet op jou kaken* Hel hontjes die hier zijt, Alecto en Megera, met Suster Tisiphone, Waer blyven de scheit Jagers nu, snack maer op, jy heeft u niet te vertoone.
ALECTO.
Wat is ’er nu weer gaens, dat sy ons uyt ter hellen Komt dagen in u beurs, wijl ick met mijn gesellen, Die ik hier by myn heb, saten aen Plutoos mael, En aten ’t lastersop, dat wy in ’t generael, Drie maanden langh in ’t hert van veele deen ontsteken, FYNMAN, so, so, Dat gaet al wel, so, so, kan de drommel soo duyts spreken, TOOVENAAR.
Swych: Alecto om die saeck, is ’t dat ick uyt de kolcke Van ’t onder aertsche diep, u daegde, want de volcke, Die men de fijne noemt, die leggen over hoop, Ja dragen selfs haar eer, door laster schrift te koop.
Hier van soo wilden wy wel de intency weeten, ALECTO.
kom Thisiphone en Megera, hier valt weer te wat te eeten, Ick meen te klappen hoe dat het in de Hel en in de Werelt al toe gaet; TISIPHONE.
Ja van Jan Klaessens Klucht, en Brillen, die men langs de straet Geroepen heeft, ja van de Samen-spraek tussen Poeet en Commediant, En dan weer de Verantwoording daar tegen, ’t is een schant Voor de werelt, maer wy stooke brantjes lachen in de vuyst om sulke dingen, MEGERA.
Ja Suster ’t is al so ver gekomen, dat s’er al Lietjes van singen, ’t Gaet alles na ons wensch: FYNMAN.
Wel so, so, watte dingen,* De Duyvel weet het altemael so pertinent of hy ’t selver gestookt had.
TOVENAER.
Hy sel je genoeg antwoorden, vraegt hem maer wat: FYN-MAN, so, so.
Neen dats werk voor sijn meester, ick mocht me in ’t seggen versinne.
Snack op jou Bavianen, secht wanneer selje weêr beginnen.
Na dat de gulde vree, op haer vergulde troone, Tot troost van ’t algemeen, quam heerlijk haer vertoone, Soo raeckte gruwelheyt, twist, moort en oorlogs brant, Geketent in de Hel, by ’t hontje Radamant, Doch Pluto dacht voor wis, dat dit niet langh sou dueren, Dus Lucifers bevel was, dat men ons souw stueren By ’t een en ’t ander Hof; maer tegen ons vermoen, Ons aenslach was vergeefs om iets daer op te doen; Vermits dat yder bleef genegen tot de vrede, Door Christelijke plicht, dies wy ons tijt bestede Te reysen hier en daer, door d’ een en d’ ander Stad, Om onder het gemeen te stroyen, dat men had Geordineert, om aen de Hoven te verrichten: MEGERA.
Juist quam ick op de plaets daer een Poeet met dichten, Verfriste sijn vernuft, en een soet bly-spel maeckt, Dat soo hy meenden selfs de minste mensch niet raeckt, Vermits hy ’t alles had maer uyt sijn breyn gesogen, FYN-MAN.
So, so, Duiveltje, dat is seker wel een groote logen, TOVENAER.
Hiet de drommel niet liegen, want dat sal hem seer qualijk aanstaan, TISIPHONE.
Ick sach daer profijt voor ons in, dus ginck ick datelijck raen, Dat men ’t ter Schouwburg bracht, om publijck te vertoonen, Vermits ick reets al wist dat eenige dit voor hoone, En groot affront stracks sonden trecken op haer zy, Gelijck ’t gebeurde, maer voorts soo rieden wy, Om ’t Blyspel door den druck, aen elck gemeen te maken, Vermits dat Fijn-man seyt, met spits gebeckte kaken, Dat het was een pasquil op veel fijne lien, Dus quam men eerst ’t begin van ’t Oorloghs viertje sien.
FYN-MAN, so, so.
Ja duyveltje, ’t was veel beter geweest had het heel achter gebleven, TOVENAER.
Swijg jy maer, hy weet het wel, hy selje wel rede geven, ALECTO.
Ick blies terstont hier op het vier in veel gemoeden, En brachtse tegens leer, tot Jan van Leydens woeden, Niet wel met bos en swaert, maer met een spitse pen: Ons suster van de nijt, die alle dingen ken, Verbitt’ren met hun gal, die liet haer adder slangen Met ’t hooft van Medusa, terstont ten veltslach hangen, Daer ginck het schryven aen, en ’t schelden met gewelt, Ons rijck dat kreeg sijn deel, de Druckers kregen gelt; Want in een trobbel water, weet elck ’t zijn te vissen, FYN-MAN, so, so.