floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Strax de sleutel.
Iulfus, hoe Is ’t nou gelegen?
Dit gepreutel Moet of; kom, geefme strax de sleutel.
Zoo jy me bedriegt.
Zie jy maar toe, dat jy niet liegt, En brengme... Maar hy het gien ooren; ’k Acht al dat schoone gelt verlooren.
Weg gaet hy?
Lais, Tiribus.
WEl, is dat een mensch Ophouwen Tiribus?
Tiri.
Ik wensch Jou goedemorgen, Juffrouw Laïs.
Wel jy komt endlijk, of het spa is.
Ik was niet t’huis; vergeef het my.
Men vrouw die zeime strax, dat jy Mijn hadt ontbooden, kort voor tienen, Om mijn wat gelt te doen verdienen; Maar dat ik toezien moest, jou stil Te spreken.
Ia, dat was mijn wil.
Maar ’t zal nou, vreez’ ik, blijven steken; Het is te laat.
Ik dorst niet spreken, Zoo lang als Iulfus by jouw was.
Deê ’k wel?
Hiel wel, ’t quam niet te pas.
’k Docht jou een penning te doen winnen.
Maar sus; ’k begin wat te verzinnen.
Hier dichte by is ’t klooster van De Bacchispriesters, daer gae ’k an.
Ik heb’er kennis; ’k zel ’er lienen Drie Patersrokken, om te dienen Tot deuze vont.
Gae jy terwijl, Zie daer is gelt) haal twie betielen, Ien entje stropkoort, en ien glas Van aârhalf minglen.
Loop wat ras; Ik zelje veur het klooster wachten.
Het zel nae wensch gaen en gedachten, Zoo jy jouw houwen kent, als ik; Maar ’t werk hangt an ien oogenblik.
Strak zel ikje de rest wel zeggen; En zamen zellewe overleggen, Wat best gedaen dient nae mijn zin.
Loop ras; ik slae dit slopjen in.
IA wel, ja wel; de kruien steken Ook altijd niet in de Appeteken.
’k Wist niet, dat ongebarrende as Zoo treff’lijken remedi was.
Ik moetze somtijds iens gebruiken; Want hetze die virtuit in ’t ruiken, Hoe moetze smaken!
’t Ging hiel wel; Indienme maar dat booze vel Niet kroont.
O kon ik ze iens betrappen!
Maar wat zou’t wezen?
’k zou’t gaen klappen; En dan zou elk ien weten, dat Geen eerlijk man graag wist, noch had.
Wat lait ’er mijn ook an gelegen?
’k Mien d’iene an d’aâre poort te vegen, Als ik het drinkgelt heb.
Ik zweert, Met drinken wort het strak verteert; Zoo wort me nummermeer verweten: Hy het zijn drinkgelt gaen vereeten, Verspeulen, of verzoenen, en Wat me op dit punt verzinnen ken.
Maar zoume deuze rok wel passen?
Wel jae; al was ik oppewassen In zukke veêren; ’t staet niet vremt; En ’t past wel by men hallefhemt.
Nou valt op Iulfus niet te draken.
Hoe zel ik ’t met de degen maken?
Hy het gien gordel.
Op verstant!
En maak die van men koussebant.
Nou lijk ik wel ien Prins.
Laïs, Tiribus, beide als Bacchuspriesters gekleet.
OCh armen!
Laïs verandert haar taal.
altaid zoo de darmen Te vullen!
Altijd bout of taert Te moeten eten!
Waerom baert Dat volk zoo?
en wat zijn ’t veur quanten?
*Och ’t is te veul!
nouw twie fazanten En flus een berghoen; ’t is gien uur Geleên, och, och!
het valt te zuur!
at men hum doch iens te barsten!
Zoo was ’t verdriet edaen.
Vier harsten, Sesthien podraysen, vaif dozain Gebraaie kiekens, een wilt swain, Twee hinden, en dat in drai dagen, Hoe kunnen ’t ellef liêns verdragen?
Och vriend, was Iulfus in die pijn.
En elken uur drie pinten wijn Te moeten zwelgen, dat moet stinken Op ’t lest; maar konnewe ons verdrinken Daer in; zoo waerenwe uit de noot.
Wensch liever, dat jou buik zoo groot Wort, als een voedervat, jou zotten.
Bacchuspriesters te bespotten?
Dat heeft*wat in.
Menheer is hoog Van staat; wy zien het wel; ons oog Bedriegt ons niet.
maar ons te scheeren, Dat ken men, wie ’t ook is, verleeren; Al waer ’t de Vorst.
Ik konje niet; ’t Is uit onwetenhait eschiet; Goê Paters, wilt het mijn vergeven.
Menheer, dat woort behout jou leven.
Ik dankje; ’k was ’t niet gaeren quijt.
Maar Vaders, zegt doch, waerom krijt Jy zoo geweldig.
Het ontvauwen Van onze smert zau au berauwen, Als gai het wist.
Neen zeg vry uit; Ik weet wel, wat elend beduit.
’k Ben een Trojaan, ik kom van Troojen.
’t smarotsen, en het poojen, Datwe alle dagen moeten doen, Zouw nummermeer een mensch vermoên.
Wel binje daer toe dan edwongen?
Uit aigen wil; ’t wierd zoo bedongen, Toen wy ons in het broederschap Van Bacchis gaven, en deuz’ kap Ontfingen, datwe, als vrome telgen Van zoo een boom, dus zouwen zwelgen.
Ja wel, je droefheit is me leet.
Maar is jou broederschap kompleet.
Daar schort ’er een aan, wai zijn elve, Wanneer ik Pater en mai zelve Meê reken, twelf is ons getal; Maar ’k weet een eerlaik man; die zal Naarmiddag komen, en ons spreken, Om zich ook in de kap te steken.
Goê Paters, hoort iens, is ’er kans, Dat ik, die Iulfus hiet, althans Bekent voor ien van Bacchis kindren, By jouw kom woonen; zoutje ook hindren?
Jy weet niet vaâr wat jy begeert; Je bint ook niet, als ’t hoort, geleert.
Wat moetme kennen?
Zwaere dingen.
Om Bacchis wil zel ik me dwingen.
Hier is geen pruufjaar.
Die hier in ’t Konvent komt, en zaizelf bevint Te zwak, om deze last te dragen, Moet echter blaiven al zain dagen.
Dat ’s niet, zeg jy jouw wetten maar.
Zy zain te vreeslaik, om daar naar Te luistren.
’k Wacht mit open ooren.
Schrik Jonker, gai zult wonder hooren.
Dit is de pruuf, die m’ eerst moet doen: Het middagmaal is een kappoen Gevult met uusters, en gebraaien; Naar een pottasi, overlaaien Met sweesrik, merg, en hanekam, Ten eenen schaftmen een half lam.
Ten tween naarmiddag drai patraizen.
Begint au ’t hair noch niet te raizen?
O neen; ik bin noch stout en fris.
Ten driejen, als ’er quakkel is, Zoo schaftm’er twaalf, zoo niet, zes duiven.
Ten vieren moetje een boutje kluiven.
Ten vyven dard’half pont banket; En daer meê moet men voort nae bed; ’t Zy datme ’t op eet onder ’t laken, Of zoo als ’t iemand best ken smaken.
Dan moetme, al is men ’t noch zoo moe, Tot ’s morgens ten half tienen toe Daer blyven slaepen, of wel geeuwen, En rekken; want al zouje schreeuwen, Zoo helptje niemand; en het huis Wort maar ontsticht deur dit gedruis.
Dan voorts van ’t slaepen weêr an ’t eten.
Maar dat is lylijk.
Dus ezeten, Krijgt yder ien pont fîjn beschuit Van suiker; maar die moetmen uit Een mingels wijnglas binnen stuuren.
En voorts ten tien, en ellef uuren, Een berghoen; of wel een fezant, Of ander wilt naer advenant.
Daer by staet rijplijk an te merken: Dat ’s aevonds, van den zelven sterken, Of anders maagwijn, maar een pot Als ’s ochtens, elk het tot zijn lot; Om zoo de buik wat te doen slinken, Doch d’andere uuren moet men drinken Drie pinten.
Dit is ’t onderschait, Dat by ons tusschen ’t proefmael lait, En tusschen onz’ gewoonte, datje Gien haan, zes hoenders, en een katje, Als wy, tot noothulp hebben kunt; Maar nae zes dagen is ’t vergunt.
Men magje ook langer tijt toe leggen, Zoome op de proef wat weet te zeggen.
Wat zeet main Heer nau, is ’t een kat, Die zonder handschoen dient gevat?
’k Heb alles wel gehoort; ik vindme Nochtans beraeden; want ik bindme Aan Bacchis dienst en eer zoo vast, Dat ik zelf vreugd schep in die last.
Ik zeltje dank, en meerder weten, Mag ik ien van jou broeders heten.
Dat staet slechs an Menheer Prieur, En niet an mijn.
Ai, houtme veur Ien van je broêrs, ai, fijne miester, Ai maakme ook tot ien Bacchispriester.
Hoe zau men ’t maken met de man, Die t’onzent kommen zal?
Men kan Hem zeggen, dat het was vergeven.
Ai Paters, ja, daer by ebleven.
’k Sta ’t toe, maar alle kostlijkheit En pracht dient dad’lijk afgeleit.
Iulfus.’t Is wel, ik gae ’t nae ’t hof toe brengen.
De taid wil ’t ganslaik niet gehengen.
Ik mag’t dan flus wel doen?
Ai repje wat.
Wel Heer, zoo ga Neêrzitten plat op d’aerde, en luister.
Ik zit; wat ’s dat voor een gefluister?
Dat is een preveling, die moet Geschieden, als me ’t pruufmaal doet.
Hoor toe; en wiltje zinnen slypen.
Want zoo jy jouw quaamt te vergrypen, Menheer, ik zag daer nae gien kans, Veur jouw tot deuze Bacchis krans.
Deuz’ schotels overdekt, bedekken Een beetje veur de lekkerbekken, Die hier, als ’t geltjen is verteert, Meer vinden, als het hart begeert.
Maar doej ’em op, zoo meugje vreezen, Eer ’t lietjen an het end zal wezen.
Wat lietje?
Dat men zingen zal Naar de gewooint.
Zoo kenjet al Lais.
Dit glas zoo vol geschonken, Mag ook niet eer zain uitgedronken.
’t Is wain, die kik na main begeert Natuurlaik heb gedisteleert; Gai moogtse vrai in ’t porcus lappen; Ik kan ’er alle daag van tappen: Ik geef au niet als dat ik ik Zelf eerst gedronken heb.
Ik schik Mijn nae jouw wet.
De tijt verdrietje?
’t Is waer; ik wacht nae ’t end van ’t lietje, Hoe is ’et?
Zet au aan een zai, En blind auw eerst.
Nou zegt het, ai; Daer is de neusdoek voor mijn oogen.
Wel, ’t is: dus wort de gek bedrogen.
Zing op, dat wachten is een kruis.
Het ruikt zoo zuur, oft mit verjuis Estooft was.
Dit lijkt de pottasi, Dan de kapoen noch.
Zing, koerasi; Ik luister.
Luister sneêg en wel, Als ’t uit is, tast dan toe.
Laïs, en Tiribus zingen ’t volgende lietjen.
Stemme: Als ’t begint.
I. MOoi Niesje ging lest op een feest Met man en vaâr en vrinden; Maar ’t volkje soop’er als een beest.
Ia, kalvren moestm’er binden.
Men zai het ’er wel, Dat dartele vel, En ’t kon ’er niet missen, Dat zy haar zou, dat zy haar zou vergissen.
Nou schaamt zy heur tot in ’er hart; Want komt zy op de straten, ’t Zy in de hal of op de mart, Elk ien wil van ’er praten.
hadze ’t edaen; Dat heur wierd eraen, ’t Was alles te degen.
Nouw is de vrouw, nouw is de vrouw, verlegen.
Maar nochtans moet men daerom niet Strax allelui vertrouwen.
Gelijk men an deuz’ gek wel ziet, Die gaet kasteelen bouwen; Op ’t enkele woort Van ons gaet hy voort, En sluit bei zijn oogen.
Dus wort die gek, dus wort die gek bedrogen.
DAt’s uit.
Die maats zijn rechte Bacchanten.
’t Is tabak.
O slechte Pottasi, raeuw, en zonder zop.
my dunkt, het is een strop.
Hem Bacchispriesters, fijne mannen, ’t Was ommers zoo niet annespannen.
weg.
Wel Pluto haal Die Bacchispriesters altemaal.
Het zijn bedriegers; ’k wil men leven Tot zukke streken niet begeven.
Daer lait de krans, daer lait het kleet.
Men zouw eer barsten, als ien beet Van die pottasi te verduuwen; Men hart begint ’er van te spuuwen.
Maar ’t is by twaalven an de klok; En ik vergeet de wapenrok Nae ’t hof te dragen, en de degen.
’t het hier noch strak elegen; Nouw is ’et weg.
Help Harkeles!
Nouw vreez’ ik veur mijn poortefles.
Die fielten hebben ’t weg enomen.
Wel wie zou dat van Priesters droomen?
Nouw moet ik hangen, dat is wis. Ja hangen moet ik, en het is Hiel wel veurzien van deuze gasten, Toen zylui Iulfus zoo verrasten; Want dat de strop hier wierd elait, Was enkelt heur veurzichtighait; Of licht men beurs niet toe mocht langen, Als ik mijn zelver wouw verhangen.
Zy lieten hier deuz’ roemer wijn Misschien ook; of me op’t lest de pijn Verschrikken mocht, om moet te geven.
Nouw iens voor ’t leste van mijn leven Ien teug edronken, dattet knelt, En dan esturven als een helt.
Foei, foei.
wel zelmen ien Konfrater Zoo handelen, het smaakt als water Van labberdaan, of zoute vis; En slimmer.
Isset maar gien pis.
Het zouw ien mensch ier dorst doen krygen, Als lesschen.
’t Was zoo brak, ’k mag zwygen, En helpen mijn maar an ien kant Mit deuze koort, om zoo de schant T’ontgaen dat ik niet word ehangen.
Maar wat of Iulfus an wil vangen; Dan was ik beul, en hangebast; En an die eer is wainig vast.
Men zel ’er wel ien aâr toe vinden.
Ook is hy noch niet doot, goe vrinden, Die twie drie dagen levens het.
’t Vertrouwen lokte mijn in ’t net.
Schijnhailighait het mijn bewogen.
Die licht gelooft, wort licht bedrogen.
Lieven mogen kyven, maer moeten Lieven blyven.
Op’t spreekwoort: Lieven mogen kyven, Maar moeten lieven blyven.
Andriâ.Te vertoonen achter het tweede Bedrijf van Didoos doot.
ALs ’t lukt, zoo hiet ’et groot verstant; En valt het avrechts uit, ’t is schant, Al wat we doen.
De scha of ’t voordiel, Nae d’uitkomst, regelt elk iens oordiel.
Wist al de werrelt ons bedrijf, Wat zouw me zeggen?
dat ’s ien wijf; Die kan ’er redden; die het streken; ’t Is mit gien monden uit te spreken.
Maar hadme Iulfus iens ekent, Dan was het blaatjen om ewent; En ik had mit ien huit vol slagen, ’t Verwijt van zot noch moeten dragen.
Dan zouw men zeggen: ’t was gebrek Van zinnen; dat men zoo de gek Mient mit zen aige man te scheeren; Zoo moet men die zottinnen leeren.
Huiltze om ’er oor, beklaagt z’er koon; De man deê wel, zy kreeg heur loon.
Maar ’t praten zel de tijd niet lengen; En ik de nacht nae huis toe brengen.
Hier is het huis van Tiribus, Zoo ’k recht zie, en nae datme flus De mait zai; neffens de drie turven.
Maar heer, wie zouder ingaen durven?
Men quammer nummermeer weêr uit; Een mensch zen klieren, en zen huit Die zouwen an de muren kleven, Oft veugellijm was.
’k Heb men leven Die morsighait niet meer ezien.
Nou al wat ik ’er heb t’ontbiên, Dat ken ik hier wel doen.
Waer zinnen De luy hier?
Laïs, Mizo.
Mizo.
KOm binnen, Of wacht wat; ik zit op ’t sekreet.
Wel bijt ’et wat kort of.
Je weet Niet, dunktme, wie je veur hebt, Mizo.
Ik komje by; goên dagh; ik zie zoo Hiel nauw niet, wat ik zeg of doe; Maar ’t komt by gien quae miening toe.
Ay Juffrouw Laïs, gae wat zitten.
Waer is je man?
Al weêr an ’t kitten Nae d’ ouwe wijs, den hielen dagh, Wanneer hy gelt het, in ’t gelagh.
’k Heb hem van daag wat gelt doen winnen.
Hoeveul?
Twie Didoos.
’k Mis men zinnen.
Die fun, die bierlaers; niet een spelt Te zien van al dat mooie gelt!
Waer mag hy wezen?
’k gae hum zoeken Kroeg in, kroeg uit, in alle hoeken.
Ik heb gien broot in huis.
Sus, Sus; Bedaar je wat; hoe tierje dus?
Och Juffrouw, hadje zeuven schaepen, En quaelijk stroo om op te slaepen, Gien broot in huis, ien dronken man, Je gingt licht al zoo euvel an.
Ja wel, de mijne maakt het immer Zoo slecht, of wel ien slachje slimmer.
Al ’t gelt dat onze Iulfus ziet, Raakt in de hel; en ’t komt ’er niet Weêr uit.
Wist ik het niet te winnen, ’t Was haest O, P. Mizo.
Ja, wint mit spinnen De kost voor negen lui.
Jy stijft, En naait misschien; kijk, dat beklijft, Zoo lang men hout zen wisse klanten; En dat wint uit an alle kanten.
Maar ik most sterven van verdriet, En honger, hulp Jupijn mijn niet.
Hoor Juffrouw, wat men schelm edaen het.
Je weet wel, Juffrouw, de Trojaen het Stil volk ewurven; en men man Is gustren veur soldaat meê an Enomen.
Hy kreeg twie Bacchanten Op hand; maar het mit zulke quanten, Als ’t gelt hiet, tot heên morgen vroeg Die plok verzopen in de kroeg.
En kijk, nou zouw hy gaeren blyven.
Maar neen, dat zweer ik hem bylyven; Hy zel meê scheep gaen.
Ik was al Bewogen deur zen looze kal; Want ziet, hy zwoerme by zen leven, By krits, by krats: hy zoume geven, Dat hy van jouw ontfangen zouw; Zoo handelt Tiribus zen vrouw.
Ik vreesde ’t wel; en ken zen parten.
Jouw armoê gingme meê ter harten; Daerom hield ik de helft van ’t gelt Veur jouw; hoewel hy ’t mit gewelt Wou hebben, om an jouw te geven; Zoo zeid’ hy.
Och, het quam zen leven Zoo niet te pas.
’k Heb munt noch kruis, Noch hout, noch turf, noch broot in huis.
Daer is ’t.
Sus, laet hooren, Wie zingt daer?
Ja wel, zoo men ooren Me niet bedriegen, ’t is men man.
De mijne meê; me dunkt het an Zijn stem.
’t Is wis, ze zinnen dronken.
Dat is ’er niet om niet eschonken.
Hy mag wel vreezen.
Ja wel, ik Vreez’ meê; maar zwijg een oogenblik.
Iulfus en Tiribus, al zingende, Laïs, Mizo.
Lietjen.
I. HEt wijntje maakt ien stommert Zoo geleert gelijk ien boek; ’t Maakt bangen onbekommert; En zottebollen kloek; ’t Maakt ien vryer ,, Ien bedyer, Krijgt hy ’t maisjen om ien hoek.
Het is gien harssebreeker; Maar het is ien medecijn, En trefflijk Appeteker, Hy geneestje zonder pijn.
En stelt zorgen ,, Uit tot morgen.
Deugd en vreugd steekt in de wijn.
Ook wast hy veur de ganzen, Noch veur heur konfraters niet; Maar veur de groote hanzen, En veur die ’er splint veur biet.
Telt dan ’t geltje; ,, Men besteltje Zukke kruien, hebje ’t riet.
Wie weet hoe lang wy leven?
En ien dood man hoeft gien gelt.
Wat is ’er an bedreven, Wie van ons de schijven telt?
Als ons buikje ,, Maar deur ’t kruikje Vol raakt, en van vreugde swelt.
V. Die ’t geld altijd wil sparen, Is ’et niet ien groote gek?
Terwijl dat zy ’t vergaren, Klaagt de lever van gebrek; En heur erven, als zy sterven, Lacchen om den dooden vrek.
Jouw schelm, durf jy jouw noch vertoonen?
Jouw varken, kom, ik zeltje loonen.
Wy sterven t’huis van arremoe, Uitzuiper, daer breng jy ons toe.
En ik was flusjes schier verhangen, Flikflooister, deur jou slimme gangen.
Is al dat mooie gelt al weg?
Waer is het drinkgelt, varken, zeg?
Foei jouw, jouw wijf zoo veur te liegen!
Jouw schaamle man zoo te bedriegen!
Jy zint ewurven, en zelt meê.
Ik blijf nou niet.
Dat gaet in zee.
Hier helpt gien bidden noch berouwen.
Jouw schoonpraat zelmen hier niet houwen.
Jouw dronke fun, jouw vagebond.
Jouw valsche pry, jouw vindevond.
Je tiert zoo, hoor ien mensch iens spreken.
Wel Vaar, hoe zinje dus ontsteken?
Wat ik edaen heb, wijfje, ziet, ’t Is al om beters wil eschiet.
Dat ik het drinkgelt wou bewaren, Was om dat jy het niet kent sparen.
Heb jy ’t om beters wil verteert?
Wy allebei, ô ja, ik zweer ’t.
Klinkt als ien donder in men ooren.
Leg dat iens uit, dat moet ik hooren.
Hoor kijnt: toen Juffrouw Laïs mijn Liet halen, Iulfus.
dat Juffrouw zwijn.
Deê zy ons Paters rokken langen; En die mit ien om ’t lijf ehangen, Zoo kregen wy mit aardighait Iulfus.
Mit hoerevonden, schelms belait.
Van Jonker Julfus twie geschenken, Zoo schoon, als iemand ken bedenken.
Die hy most brengen op het hof, Dat ik toe deê, en kreeg ’er of Twie zakken vol van zulvre stikken.
O pry!
jy zeltme niet weêr likken.
Dit drinkgelt gaf ik als ’t behoort An Laïs; en die gafm’er voort Twie Didoos of, en zai mit ienen: ’t Gelt dat de man komt te verdienen, Komt half de vrouw toe; ik zel heur Ook zo veul geven; gae maar deur.
Wel overlait.
Hoe kenzet stellen?
En snyen uit een aâr mans vellen Brie riemen.
ik was zoo bly, Men aige wijfje lief, dat jy Gelt krygen zout; en docht: och armen!
t’ Huis is gien turf om by te warmen; En ’t wort zoo laat in ’t jaar, och heer!
Hoe maken wy ’t in ’t kouwe weer!
Ik mag ien spierinkjen uitsmyten; Daer ken ien kabbeljauw an byten.
In deuze miening wou ik gaen Nae Iulfus; en hum doen verstaen: Hoe wy hem hadden uit estreken; Iulfus.
Ik drink me bloet, dat binnen treeken!
En ’t lukte, zoo ’k dit veurneem nam, Dat ik hem juistom teugen quam.
Hy was mismoedig, en verslagen.
Ik zai: kom, kom, verzet dit klagen, Sieur Iulfus, ’k weet wel watje schort.
Kom, geef ien vaan, ik zelje in ’t kort Verhalen, hoe ’t mit rok en degen, De twie geschenken, is elegen.
Hy wierd zoo bliek, gelijk ien doot, Van schrik, en vreugd.
’k Heb dan gien noot Van hangen, zaid hy: maar, de duiker!
Die gelt had, Tiribus; ik ruik ’er Zoo nae, als jy nae muskeljaat.
Ik zel ’t verschieten, wat ien praat Is dat, antwoorden ik ten leste; Wat lustje; spreek.
Wel, van de beste, Zai hy; tot Nicopompus is De wijn altijd zoo warm, as pis; Zen kelder deugt niet.
Lesbiaatje Taptme altijd uit het beste vaatje, En reelijx koops; kom, daer nae toe.
Ik toen an het vertellen: hoe Hy van ons beien was bedrogen.
De tranen quammen hum in d’oogen.
Dat loof ik wel; het gold mijn lijf.
Toen zwoer hy mijn: hy zouw zen wijf Het hiele drinkgelt weêr doen geven; En wylui zouwen van ons leven Gien armoe lyen; want hy wouw Ons geven, dat men aisschen zouw, Is dat zen gelt nouw weg esmeten, Of wel besteet?
Jouw kale neten, Jouw dronke schrobbers.
D’ien belooft Den aâr veul mit ien dronken hooft, En het zelfs niet ien penning over.
Loop heên nouw mitje jonker pover; Je zint ewurven op de vloot.
By zukken heer heb jy gien noot.
Och wijfje!
Van men lijf.
Och Iulfus!
Mijn vaâr!
hoe waerje daer zoo dul flus?
Stae van men, of je krijgt ’er ien.
Bedaar doch.
’k Zeg, laet men betiên.
’k Beloof men nouw zoo wel te dragen.
Dit ’s ’t ouwe werk.
’k Zelje alle dagen De beurs zoo wel verzien van gelt, Datje as de beste teeren zelt.
Ai, blijf hier; want Menheer zel blyven; Ik weet ’et van goêr hant.
Gien wyven, Dat zweer ik, likken Iulfus weêr.
Daer zien ik Quibus.
Hem, Menheer; Hem, hemsik.
Quibus, Mizo, Iulfus, Laïs, Tiribus.
WEl, wat is ’et zeggen?
Ik heb gien tijd; de schepen leggen Geriet; ik pres de maats, en zoek Men volk vast; elk loopt om ien hoek.
Menheer, me man is meê ewurven.
Wie zouw Menheer aârs roepen durven?
Daer staet hy.
Quib.
Waerom huilt hy?
voort; Hier niet te sem’len; strak nae boort.
Quibus neef.
Kaja, Quibus, Iulfus, Laïs, Tiribus, Mizo.
MOrtje, Kom t’huis; ai repje wat.
Kaja.
Markolfus broertje het de loop; En ’t gaet hum of zoo dun as stroop; Zen hiele krib lait vol.
Gants muizen, Kaja.
Zus wil ’er hooft niet laeten luizen, En ’t haer dat klit ’er as ien kluit; Luicullaas pokjes breken uit; Pluimijntje wil ’er schurft niet strijken, Noch onder d’oxsels laeten kyken; En Mopsus krijt hem an het end, Hy wil de borst.
Ja wel, wie kent Anhalen.
’k Gae maar iensjes binnen, En kom strak weêr.
Quibus, Iulfus, Laïs, Tiribus.
MIt hart en zinnen Mien ik ’et.
’k Bin het wijf zo moe, Als uitgespogen spek.
Zie toe, Wat jy begint, Vaar, en bedenkje.
Ik zeg, stae van men, of ik schenkje Zoo schoonen oorvijg, als men hant Zen leven ergens het eplant.
Nou ’t is hoog tijd; wil jy me spreken, Zoo kom guns op de hoek; daer steken De zeuven pannekoeken uit; Daer bin ik t’huis.
Adie, kornuit.
Kom, voort.
Menheer... Quib.
Wat is ’t begeren, Spreek op?
Ik heb gien winterkleren.
Ze binnen al te mael verzet Hier dichte by; men wyf, die het Te nacht men beurs eluist, en ’t geltje Enomen.
Lien hum wat, hy zeltje Weêr laeten trekken, en mit winst.
Daer op zien wy het alderminst.
Daer geef ik jouw noch tien Bacchanten; Loop daadlijk zonder lanterfanten, En los je kleren.
’k Wachtje t’huis.
Laïs, Iulfus, Tiribus.
WAt komt men over!
wat ien kruis!
Men man men aigeman verlaetme.
Ja wel, men hart dat slaetme.
Nouw, kus je vrouw iens; eerje op rais Gaet trekken.
’t Houwlijk wil zen aisch.
Nouw, kust men iens.
Men hart beswijktme.
Hoe staeje, Iulfus lief?
Ze kijktme Zoo an; ik word, recht uit ezait, Bewogen tot barmhartighait.
Je zoektme nouw weêr te belezen; Maar, as ik bleef, wat zouw ’t dan wezen?
Al wat jou maar belieft, mijn man.
Wat mijn belieft: dat jy strak van Het drinkgeld van de rok en degen Zelt schaien; zoo is ’t werk elegen.
’k Wil miester wezen.
Hoe zouw ik ’t Te winter... Iulfus.
’k Wil niet, datje kikt.
’k Zel jouw jouw nootdruft wel verschaffen.
Maar vaar... Iulfus.
’k Verstae gien teugenblaffen.
Strak, kies of dail.
Nou liefste, ’k zel Het drinkgelt geven.
’t Is hiel wel; Maar daadlijk, zonder lang te dralen.
’t Is t’huis Vaar; zel ik ’t hier gaen halen?
Neen, ik gae mitje.
Zie je nou Niet wel, dat ik je ’t gelt vertrouw, Zoo wel als mijn?
maar ik moet leven; Dat weetje wel.
Ik zelje geven, Al watje noodig is.
Ik wil Slechs miester wezen; dat ’s ’t geschil.
Kom gaenwe Tiribus.
Nou zegme Je vrouw genacht.
Tirib.
Hoor Juffrouw: ’k legme Niet aârs toe, as de wisse rais, Die ’k noo zou doen, zoo jy de pais Niet tusschen ons maakt.
’k Zel ’er langen Al ’t gelt, dat ik strak heb ontfangen.
Mijn wijf die het niet in ’er poort, Datze in ’er hooft het; en heur woort Houtze as ien man.
Ik mag wel schrikken; Want ziet, ze zelme gaen verklikken An Quibus, zoo ik mijn versteek.
Daer is gien doen an, wat ik preek.
Help jy me niet, ik bin elendig.
Nou moer, kuis jy hem dat behendig.
Je kent wel, als je wilt.
Ik zel Men best daer toe doen.
Mizo, wel Waer blijfje?
Ik komje by.
Ai repje; Ik heb gien tijt.
Mizo, Lais, Tiribus, Iulfus, Kaja.
MEn kynt zen flepje Is ofegaen, en ’t is zoo ziek.
Wat schort ’et?
och, wat is het bliek!
Et het de tering, ’t schaep.
Och armen!
Ja, ’t het ien tering in zen darmen.
Het eet mijn, en men wijf, gelooft Het Juffrouw, d’ooren van ons hooft.
Je zoud dan trachten wat te winnen, Snapop, schavuit.
Ik mis men zinnen.
Hy stelt men al die kindren toe, En wint niet ienen spelt.
Waer ’s Quibus?
laet hy jou hier blyven?
’t Zel zoo niet gaen.
Kom, niet te kyven; Hoor mijn iens spreken.
Hy zel meê.
Sus, sus, ’t het honger, ’t schaep.
Op zee Is niet te halen.
Geefme ’t potje Mit pap.
Hoe krijt het dus, dit krotje.
Zy geeft het kint pap.
Nouw vulje krytert, en zwijg stil.
Maar Juffrouw Laïs, wat ’s je wil?
Hoe meugje doch jou harssens breken, Om veur die deugeniet te spreken?
Wel, let ’er iens op met verstant: Hy het weêr nuuw gelt op de hant Van Quibus mit ien vond ekregen; En ziet, jy zint om gelt verlegen; Dat presenteert hy jou; en dan Belooft hy, als ien eerlijk man, Te werken; en de kost, ten besten Hy ken, te winnen; an de vesten, Of aâr werk, sant te kruien; of ’t Sekreet te ruimen, mit verlof.
Jy kent die veugel niet.
Hy leertje Die les van buiten.
Neen, ik zweertje, En val veur jouw neêr op men knien, Mijn Mizo.
hoe kenje ’t zien, En lacy!
niet barmhartig wezen?
Verbergme doch, mijn uitgelezen, Mijn lieve wijfjen; of ik zel Hier veurje sterven van gequel, En droefhait.