floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Laat ons slechts begaan; Doe jy ondertusschen Juffrouw Izabel ons voornemen verstaan, Heer Karel zal je voor die dienst rykelyk beloonen: En, om beslaagen ten ys te koomen, kun je haar deze brief toonen, Waar in myn Baas haar in ’t lang en breede ontvouwt, Wat zyn oogmerk is; de rest word u, als Knypraad, toevertrouwd.
Beweeg jy de Juffer, en hou je dicht; het verd’re blyft ons bevoolen.
daar smaakt niet beter, als ’t geen men heeft gestoolen.
Vaar wel, Katryntje.
Jy ook, Flipje.
Draag je toch voorzigtig in dit stuk.
Ben je slecht?
gewis; want hier door wacht ik myn geluk.
Het Tooneel verbeeld een Kamer, inhet Lusthuis van Anzelmus.
KATRYN met een Kamerbezem.
TErwyl wy hier alleen zyn, moet ik u den inhoud van Karels laatste brief eens openbaaren.
Is ’t zo niet als ik gezegt heb?
O ja; ik wenschte wel, dat wy al te samen verëend waaren.
’t Is te beklaagen, dat de liefde hem zo veel om my lyden doet.
Niet met al; als men hoog in de boom moet klimmen, smaaken de vruchten wel eens zo zoet.
Dat zal wel te doen staan.
Katryn, wat stel je my de zaaken licht voor oogen.
Ik zie ’er een gat door, en myn oog heeft my zelden bedroogen.
wat voel ik een tegenstryd, als ik alles overleg; Hier roept my de liefde, en daar weêrhoud my de pligt.
Wel, of ik ’t zwyg of zeg, ’t Zal evenveel zyn; want ik kan ’t in myn hart niet smooren, Gy zyt ryk en jong, en al te schoon gebooren, Om je zo te verkniezen, onder ’t opzigt van een ouwe grynige Saggelaar.
’t Is evenwel myn Oom.
Al waar ’t tienmaal myn Oom, zie daar, Eer ik zo, als gy, zou leeven, wou ik liever zo ver gaan als myn beenen my konden draagen.
Zou ik my van een Oom, om dat hy geld heeft, zo laaten plaagen, En zo ryk als gy zyn?
neen bylo, dat leed ik niet, om al ’s waerelds goed.
Weet gy dan niet, dat men zyn Oom en Voogd ontzach toedraagen moet?
Boven Oom, boven al, zou ik myn zin doen, als ’t in deugd en eer kon geschieden; En, wyl je Karel bemind, zoud ik eens bezoeken, of myn Oom my zulk een huuwelyk zou kunnen verbieden; Want het is een eerlyk braaf jong Heer, daar niemand iets op te zeggen heeft; En zyn middelen zyn zo als ze zyn: ’t is genoeg, dat hy onbesprooken leefd.
spreek ’er my niet van; want het vermeerderd myn verdrieten.
Je moet eens katje uit de mouw speelen, of je zult nooit uw verlangen genieten.
Daar komt uw Oom, met Flip, en de Maakelaar.
Laat ons zwygen, en vertrek, zo loopen wy geen gevaar.
KATRYN, ANZELMUS, SCHOONPRAAT.
FLIP gekleed als een Koopman.
ANZELMUS tegens Katryn.
GA, en doe achter jou werk, en kom ons niet te stooren, Voor dat ik je roep, want ik begeer niet dat je onze praat zult aanhooren.
de meiden zyn zulke labbekakken; ik zou, recht uit, niet verstaan, Dat men uit den huis snapte, ’t geen ’er tusschen beslooten muuren mag omgaan.
Maar, Sinjeur, heb je my ooit of ooit op klappen en snappen bevonden?
Snapachtig of niet, vertrek.
ANZELMUS, SCHOONPRAAT.
HIer ben ik nu, met de Koopman.
Dat is goed; ik had u al eêr verwacht.
Ik weet niet beter, of ik heb nu in alles myn pligt betracht.
Welnu, Vriend?
Wel nu, Vriend?
ik ben hier met deze vriend gekoomen, Gelyk je ziet; want ik had, door hem, vernoomen, Dat gy een partytje had van leevendige Waar: En al ben ik maar een Boterkooper, gelyk die vriend is een Maakelaar, Durf ik nochtans wel van andere koopmanschap meê spreeken; En voornamentlyk, als ik zie dat ’er in de Waar een klein avansje kan steeken; Want, om winst is ’t my te doen; en dan kan ’t my niet scheelen, ’t gaat hoe ’t gaat, Al zou ik de half vaaten t’huis gaan brengen, by dag, over straat.
ANZELMUS tegens Schoonpraat.
,, Bloed!
dat lykt ’er naar; dat is eerst een zuinig man!
maar, myn Vriend, hoe word gy geheeten?
Myn naam, Vriend, is, Fynman Zonder Van, naar myn beste weeten.
Wel, Fynman Zonder Van, je bent een man van myn hart; maar, ik bid je, dat ge my onderrecht, Hoe dat je voor zo gevaarlyke koopmanschap zo veel geld durft bieden, als Schoonpraat my heeft gezegt?
Want, al is ’t tot myn nadeel, zo moet ik je dat uit de grond van myn hart openbaaren.
Om dat je zo rond, op zyn oud Arleveens, met me gaat, Vriend, zal ik ’t jou verklaaren.
Voor eerst, reken ik de vyftig duizend guldens, die my zullen worden ter hand gesteld, By de overlevering van de Juffer, aan uw kant; en van myn kant, de vyf duizend guldens aan geld; Of de Maakelaar moest me misleiden.
Neen, neen, een Maakelaar mag niet liegen, ’t Is een beëedigd perzoon, en die zal je immers niet bedriegen.
Dat wil ik niet hoopen.
Wel, Sinjeur Fynman Zonder Van, heb jy van uw leeven gehoord, Dat iemand in de op, of nedergaande, of zylinie, van de Schoonpraaten, en zo voort, Van haver tot garst Maakelaars, ooit of ooit iemand hebben bedroogen?
Dat zy verre van my, Vriend; maar ik vertrouw, nevens de Maakelaar, onder verbetering, ook myn eige oogen.
Daar doe je wel aan en voorzigtig.
Wat zal Izabel zyn verheugd, Als zy hoord, dat ’er Oom haar zo een braaf man heeft beschikt in haar jeugd.
Te recht, Sinjeur Anzelmus, die consideratie is niet te wederleggen.
Nu, om de draad weêr op te vatten van myn verhaal, zo zal ik zeggen, Dat ik de hoofdzom van myn vyf duizend guldens, uit hoofde van de vyftig duizend, die ik ontfang, negenmaal vergroot; En ondertusschen maak ik staat op uw goed.
Ja, maar, ik ben noch niet dood.
Je word evenwel goed ouwers, en daar zal by u noch een mooije stuiver overschieten.
En als jy dan voor Izabel stierf, Amice?
want je bent ook niet jong.
Dan zal ze al myn nalaatenschap genieten.
Reken eens toe; ik bezit tegenwoordig limpio, op een penning naar, zeventig duizend guldens aan goed; En dat zyn ook geen raapschillen.
Wel neen, Fynman Zonder Van, als ’t niet doet.
Maar, ik heb noch geen lust tot sterven; wel te weeten; Ik kan noch braaf wandelen, slaapen, drinken, en al te veel zelfs eeten; En ik ben zo sterk, dat ik, zedert myn dartig jaar, Niet een ditje of een datje, noch eenige verandering gevoeld heb, hier of daar.
Ook wil ik niet sterven, om u of myn Nicht te verryken.
Maar, ’t zal eens weezen moeten.
Dat staat noch te bekyken.
Als je zo naar myn dood verlangt, kryg je Izabel niet.
Vergeef my dat, Vriend, ’t is maar om myn vigelantie te toonen voor myn interest.
Als ’t nergens anders om geschied, Sta ik het toe.
Maar, zyn de Conditien en Voorwaarden aan uw zyde, al beschreeven?
Want, als je de Waar aansting, konden wy de zaak aanstonds een plooi geeven.
Vriend; maar, ik moet ze eerst zien, en de Maakelaar nevens my.
’t Zal zo geschieden.
Valt het wel uit, zo sluiten wy aanstonds de party.
FLIP,gekleed als een koopman, KATRYN.
WAt belief je, Sinjeur?
Roep Izabel, ik moet haar spreeken.
Wat raar Figuur is dat?
Weg, Kladdegat, waar meug je jou al in steeken?
Voort, voort, naar binnen, eer ik jou beenen maak.
Wel nu, Sinjeur, ik ga. Katryn binnen.
Daar is, op aard, geen droever zaak, Als dat men, met de dienstmeisjes, altyd heeft dat hassebassen.
Maar, daar komt Izabel.
ANZELMUS, IZABEL, SCHOONPRAAT.
FLIP, gekleed als een koopman, KATRYN.
ZEg, wat dunk je, zou je dat wambes wel passen?
Heb ik je nu wel bedroogen?
Vriend, is dat geen leverbaare Waar?
De Waar is redelyk goed, maar, de koop is noch niet klaar.
Wat belieft Oom?
lach je ’er om?
weet je dan al wat ik wil zeggen?
Neen, Oom, ik lach daarom niet.
Nu dan, wacht, ik zal ’t je uit gaan leggen.
Voor eerst, je bent jong, en mogelyk graag aan de man.
Hoe weet Oom dat?
’t Is aardig, dat de natuur niet veinzen kan. Al zagjes, Izabel, hoor toe.
’k Heb, voor myn sterven, Terwyl gy, na myn dood, maar, ik leef noch, myn goed zult moeten erven, Een man gevonden, die, als ik, spaarzaam is, vroom en vroed, En braaf van lyf en leden, waar aan gy trouwen moet: ’t Is een aanzienlyk man, en in ’t beste van zyn jaaren.
Wat dunk je, Izabel, zou je met zo een niet willen paaren?
Tusschen willen en moeten is groot onderscheid: maar, kan het niet geschiên, Dat men die onbekende Vrijer, zo wel als Oom, ook eerst mag zien?
Alreê; daar staat hy, leevens groote.
Wel ja, daar sta ik, wil me, van vooren en van achteren, wel bekyken, Zo ik je aansta, kun je plotzeling ’t vonnis stryken.
IZABEL tegens Katryn.
Is dat Flip?
Laat hem maar begaan, op myn woord.
Wat mompel je?
zie zo vies niet; spreek uit je mond, dat yder ’t hoord.
’t past geen braave Juffers zo tusschen de tanden te spreeken.
Oom, ’t is door ontsteltenis dat my de woorden in de keel bleeven steeken.
Katryn, sa, breng pen en int; dit yzer diend gesmeed, Terwyl het heet is.
Waar toe, Sinjeur?
Zet jy ’t hier maar gereed.
Katryn binnen en weêr uit.
Oom, zo schielyk?
dat wil ik immers niet hoopen.
Hoor, Izabel, ik wil, om jouwent wil, geen gevaar loopen, Dat je, met de een of de ander lichtmis, tot myn schaade en schand, Het haazepad mogt kiezen, en, eindelyk, voor bedelaarster, schooijen achter ’t land.
ik moet zorg draagen.
O spyt!
Spyt, of geen spyt, Vuilneus, ’t is myn begeeren; Die niet gehoorzaam wil zyn, zal ik ’t, door dwang, wel leeren.
Maar, Juffrouw, je ziet ommers wel dat Sinjeur zulks verstaat.
hoe kan je zo weezen?
doe het maar: volg myn raad.
Vriend, Fynman Zonder Van, een woord zo veel als duizend, wat dunk je van zulke Waaren?
Hou je uw woord?
zo is de koop klaar, en gy zult ’er meê paaren.
Maar, Oom, dat kan zo niet lukken, en ’t past geen Juffer, schoon het hart al trekt, Daar ’t hier heel anders is, dat zy haar genegendheid op de eerste byeenkomst ondekt.
Pispraatjes, zeg ik: ei!
je zult de eerste niet zyn, die op zo een manier aan de man zal raaken.
Ik waarschouw je, Izabel, doe je ’t niet, zo zal ik je, by Testament, al myn goed ontmaaken.
Wel, Oom, geef me ten minsten tyd, dat ik weeten mag op wat voet Dat ik sta, en of my de Huuwelyksche Voorwaarde, tot myn voordeel, van zyn zyde voldoet; Want het is de manier hedendaags, dat men, by voorzorge, de zelve zo bondig laat maaken, Dat, zo ’er al schade mogt komen te vallen, de schuldeischers nooit aan hun voldoening geraaken.
Die wacht is my bevolen; ik heb voor u alles, naar behooren, onderstaan.
Nu, Fynman Zonder Van, waar is uw Huuwelyks Contract?
Daar is ’t, Vriend.
Izabel, weêr aan, neem het aan.
Ik heb het, tot uw voordeel, naar Koopmans styl, geschreeven, je kund het eens doorleezen.
Kom, kom, weest zo weigerig niet.
Katryn, ’k begin te vreezen.
Niet met al; daar staat de naam van Karel.
Ik zie ’t wel, want ik ken zyn hand.
Zie hier de weêrgâ, die heb ik ook zo wat opgesteld naar myn klein verstand.
Dit moet gy ondertekenen, gelyk ik ’t and’re heb onderschreeven.
Wel aan, ik zal; en beloof dat ik aan u myn hart wil overgeeven, Die dit geschreeven heeft, om dat myn Oom my zulks gebied.
Daar doet gy wel aan, en ik versta ’t zo, wyl alles tot uw voordeel geschied.
Daar is ’t Contract weêrom.
ANZELMUS, neemende het Contract van Izabel.
Nu is de koop klaar.
FLIP, Anzelmus het Contract uit de hand rukkende.
Zachjes aan, zou ik pyzen, Dat Contract moest ik hebben, waar zou ik anders de koop meê bewyzen?
En hoe zou ik ze kunnen transporteeren, zonder een behoorlyk instrument?
Wat transporteeren?
Wat instrument?
Wel ja, met woorden te gelooven heeft nu een end.
Nu heb ik ze finaal gekocht, niet waar?
wie weet wanneer ik ’er weêr af zal koomen?
Dat soort van koopmanschap bederft in ’t leggen; men zou het vierdepart niet kunnen droomen.
Zou je ’er dan niet trouwen?
Dat loof ik niet, Vriend.
Misschien dat ik ze voor een kleintje weêr overlaat, als ’er een ander beter meê is gediend.
Misschien ook niet; naar ’t valt; om een quart per cent winst, mits ’er geen tarre afgereekend word, wil ik ze wel overgeeven.
dit is de afspraak niet; dat staat ’er niet geschreeven: Dat zwart op ’t wit heeft ook wat te zeggen.
Dat word niet ontkend; Maar, daarom is ’t juist niet gezeid, dat ik ze trouwen zal.
Vriend, hoe of je de zaak keerd of wend, Die de Trouwbelofte ondertekend heeft, zal ze wel moeten trouwen, En ik versta ’t zo, en zal myn woord hier in, als een eerlyk man, houwen.
Laat het dan weezen zo ’t wil.
Maakelaar, teken ook ’t geen gy hoord benevens de party.
En zet de helft van de Cortasy, voor myn rekening, daar by.
’t Was wel redelyk, dat ge my niets van de Cortasy liet betaalen.
Dat is geen Koopmans styl.
Maar, Fynman Zonder Van, waar zal ik myn geld haalen?
Daar is een geaccepteerde Wisselbrief van Joachim Goedhart, een Koopman in graan.
Wat is dat voor een man?
daar heb ik geen kennis aan.
Ik hou u voor de Kooper, mits dat de Maakelaar zal bezorgen, Dat hy, voor jou Kapitaal en Comportement, beschikt twee suffisante Borgen: Ziet, anders valt hier niet in te doen.
Borgen voor myn Comportement?
Daar ik, als de bonte hond, voor een eerlyk man, by alle Vettewaarieren, ben bekend; Ja zelfs heele Dorpen, om mynent wil, als ze my een half uur ver aan zien koomen, leeg loopen, Wanneer ik te platte lande eens ’s jaars de Boter op ga koopen, En de kinderen in school alsdan hebben een heilige dag; En zou ik noch Borg moeten stellen voor myn eerlyk gedrag?
Hola, Vriend, by de leverantie zult gy ’t geld erlangen.
Wel aan dan; maak maar dat je binnen tweemaal vier en twintig uuren de Waar komt ontfangen.
Goeden dag.
ANZELMUS, IZABEL, KATRYN.
HEer, Sinjeur, die Bruigom lykt wel een rechte Jan gat.
Hou smoel, zeg ik; wie vraagt ’er jou na?
raakt het jou wat?
Al raakt het me niet, mag ik evenwel een woordje ten beste spreeken.
Praatjes vullen geen zak.
Ik heb voor myn Nicht wel uitgekeeken.
Katryn gaat al lachchende van ’t Tooneel.
ANZELMUS, IZABEL.
LAch maar aan.
Wy hebben die vette Vogel daar fraai by de neus gehad.
Een man van groot goed, en een van de voornaamste Botergrossiers van de Stad, Hangt hier zyn heele kapitaal aan een Kleuter, die hem kan behaagen.
zeker, als gekken te mart koomen, hebben de kooplui niet te klaagen.
Izabel!
wat heb je jou eijertjes wel gelegt in dat nest; Want ziet, als hy komt te sterven, ga jy stryken met de rest.
Wat zul je noch in zyn schyven grabbelen; en als ik dan noch kom te leeven, Kun je my, tot dankbaarheid, wel een porfitje van zyn kapitaal weêr overgeeven.
Wy hebben hem schoon voor den boer, niet waar?
’t is een gek.
Hy meende my te likken, maar, hy docht niet om zulk een slimme trek.
Oom, gy dwingt my tot een Huuwelyk; en ik, om u niet tegen te spreeken, Heb, uit eerbiedigheid, my in zo groote slaaverny gaan steeken: Nu vraag ik aan u zelf, of het u niet jammeren zou, Dat gy my aan een Gek, volgens uw zeggen, verpligt had door de trouw?
Zoud gy niet liever zien, dat ik met een man, van minder jaaren, En meêr verstand, als deze, kwam te paaren?
Neen, Nicht, dat zyn lichtmissen, en deze man is evenwel bezaadigd van gemoed; En als je tegens myn zin trouwde, ontmaakte ik u al myn goed.
Al zeg ik dat hy gek is, dat is my alleen in dit eene punt gebleeken: ’t Is evenwel een eerlyk man; de rest is maar een manier van spreeken.
’t Huuwelyks Contract moet stand grypen, een man een man, een woord een woord.
Daar ben ik meê te vreden, en zal myn pligt voldoen, als ’t behoord.
Doet zo; ik zal alles vorders tot uw best overleggen.
Maar, daar komt Jan Kattestaart; wat of hy my heeft te zeggen?
ANZELMUS, IZABEL, JAN, KNIERTJE.
JAN. GEdag, Heerschop, gedag, Joffrouw.
KNIERTJE.
Gedag al den brui, JAN. Enne kaik, dat ik hier zo stout kom by de lui, Dat moet je me, wat zel ik je zeggen, verekkezeeren, En denken, wat weeten de Boeren van saffraen; welja, wie zou ’t ’er leeren?
Wel, Jan Kattestaart, ben jy daar?
wat is jou zeggen?
JAN. Ja, daer ben ik, beste Maet.
Wie heb je daar by je?
JAN. Ja, dat wed ik, om een pyntje, dat jy ’t niet en raed.
Dat zou al kunst zyn.
JAN. Kedaer, ik heb ’er al by elegen, En noch zel je ’t niet raeijen.
Daar heb ik niet veel tegen.
Is ’t ook je Bruid?
JAN. Ja, ja, zo wat heen, en wy zouwen van avond met ’er moêr en snaar, En ’t hiele spul eens vrolyk weezen met mekaer, En zien, of we zo an ’t krioelen kunnen raaken; En wil je ’er by weezen met het zeldschap.
Kedaer, je zult ons vermaaken.
Je hebt myn vaertje lang ekend, en kaik, al is hy dood, Zo zag ik niet graag dat de vrindschap af sturf.
Men kend in nood, Noch altyd zen vrinden.
Neen, Heerschop, dat zweer ik, zonder jokken, Vaertje en jy leefde, als breurs.
wat dangste hy op zyn holblokken, As hy dronken was.
Wat waar ’t een wongdere vent, en een drollige raare geest, Wangt al waar hy kwam, speelde hy, schrik en mik, de beest.
Maar dat was van ’t beste niet.
Dat had hy wel moogen laaten.
JAN. Wel, ik wil ’t zo, by benier van zeggen, verhaalen.
Wat meug je praaten?
Zeker, as ik ook dronken en vol ben, dan aerd ik geen kleintje daer na.
Nou, dat is tot daer en toe.
Wil je koomen, zo zegt ja.
Maar, Jan, hoe hiet jou Bruid?
Myn naam, Joffrouw, is Kniertje Gatebetielen, En ’t leek dat zyn zinnen op myn, en de myne op zyn vielen.
Wat zel men doen?
men moet de worreld leeren kennen, en ik wil ’er wel aan; Want ik docht, as ’t worheid is, ik zel met deuze knecht wel kunnen bestaen.
En we hebben alle bai wat ommenis, en vry wat om te vryven en te plassen, En ik ben een wakkere maid, als ’t waer is, lyk je ziet, die wel uit de kluiten is ewassen.
Ja, dat kan ryklyk toe, je bent braaf dik, bol en vet.
JAN. As ’t is, en zo veel te minder zel ik ze voor een vloo verliezen in ’t bed.
Nou, Heerschop, wil je kommen?
JAN. Laet het deur schieten, By myn Siterna, de tyd zel je niet verdrieten.
We zellen dangsen, en laeten schraapen op de Veel, En ondertusschen eens lustig smeeren de borst en de keel; En dat we niet voldoen kunnen met dangsen en springen, Dat zellen we weêr goed maaken met pooijen en deunen te zingen.
Dat hoefd niet, Jan Kattestaart.
Wat dunk je, Izabel; Heb je lust om meê te gaan naar ’t vrolyk Boerespel?
’t Is weêr een maaltyd uitgewonnen.
Zo als ’t Oom beliefd.
Wel nu, Jan, wy zullen ’er maaken te weezen.
Waar zal ’t Jongspul zyn?
JAN. By Tys de Tapper, in de Overvloed; je hebt ’er wel meêr eweest veur dezen.
’t Zel gaen as ien kriek, en ik ben noch redelyk rap ter been, Zo ze me niet teugen houwen, me dunkt ik spring staende voets over de Bruid heen.
Nou, gedag.
JAN. Gedag altemaal.
Zeg, je moest kommen: get, je zelt zulk een pret hebben: niet te vergeeten.
Neen, neen, Jan Kattestaart.
JAN. Gantsch bloed, hou je woord.
Zonder twyffel; wel te weeten.
Jan en Kniertje binnen.
Terwyl ik me wat ga vertreeden, zo maak je ondertusschen klaar.
Het zal geschieden, Oom.
WAt dunk je, Juffrouw, van zulk een Koopman, en zo een Maakelaar?
Zouden ze het werk wel beter kunnen verzinnen?
Ja maar, Katryn, als Oom dit bedrog merkt, wat zal ik dan beginnen?
Tut, tut, ben jy verlegen?
ik niet; ik weet altyd noch raad.
Wat voor raad?
Dat je met Karel deze avond noch deur gaat.
Daar zal ik in eeuwigheid niet toe verstaan.
Zo wil je dan liever in slaaverny blyven, daar je nu gemaklyk uit kund raaken?
Die manier van doen stryd tegens ons Geslagt: dat doe ik niet.
Malle praat; dat is een zaak die daaglyks meêr geschied; Men moet van de nood een deugd maaken; ’tis toch je Bruigom, en je zult ’er meê trouwen.
Ik zal je dat varken wel wassen, en Flip onderwylen waarschouwen, Op dat hy en zyn Heer mede op ’t Jongspel maaken te zyn, Verkleed als Boeren; en dan kun je met hem spreeken.
doe dat niet, Katryn.
Ik durf het niet bestaan.
Ik wel, en nu is de gelegendheid gebooren.
Zo je nu aarzelde, was al onze moeite verlooren, En Karel treurde zich, zonder twyffel, hartsteeken dood.
’t Is of myn liefde, op de naam van Karel, langs hoe meêr vergroot.
Wel aan, als ’t weezen moet, sta ik het toe, en volg uw begeeren.
Wel zo, dat lykt ’er naar; nu heb ik hoop dat Karel my een Bruiloftsstuk zal verëeren.
Laaten wy ons vaardig maaken, want het word nu al laat.
Ik zal het huiswerk verder aan een kant doen, en geeven Flip goede raad.
Het Tooneel verbeeld een Vertrek in deHerberg, de Dorstige Overvloed.
KAREL, SCHOONPRAAT, FLIP.
HEer Karel, nu heb ik de zaak in staat gebragt, gy moet het eind van ’t kluuwen vinden.
Je hebt haar trouwbelofte, en zy zal haar aan niemand, als aan u, verbinden.
Ook zal Anzelmus niet toestaan, dat ze met iemand anders als de gewaande Fynman trouwd.
Al waar ’t maar om de vyf duizend guldens.
Uw zaaken die staan stout.
’t Is nu gesneeden brood.
De rest zal de tyd leeren.
En, wyl den avond valt, zal ik weêr naar de Stad moeten keeren.
Ik weet dat gy niet graag zoud zien, dat myn eigen dingen liepen in ’t riet.
In tegendeel, myn vriend; want een anders schaade begeer ik niet.
Zie, daar is het geen ik u belooft had.
Dat had geen haast, ik kon wel wachten.
Ik ben je echter dankbaar.
Ik zou wel meê gaan, maar ik zal hier vernachten; Om eens te zien, of my ’t geluk zo gunstig noch zal zyn, Dat ik met Izabel mag spreeken, door toedoen van Katryn.
Men kan ’t bezoeken, want een minnaar moet toch alles waagen; En die iets hebben wil, moet ’er eerst naâr om zien en vraagen.
Vorders blyf ik uw dienaar, want myn paerd staat al gereed, en ’t word hoog tyd.
Ik zal u uitgelei doen.
Onderwylen bedank ik u, dat gy tot myn dienst geweest zyt.
FLIP, KATRYN.
Flip, wat heb ik naar u verlangt, en je overal loopen zoeken.
Hoe dat, Kaatje?
Is dat vraagens waard?
ik zou je schier vervloeken.
Zo ik je niet lief had.
Nou, neem het niet kwaalyk, myn zuikerde Knol.
Houd je handen voor je.
scheelt het je ook in de bol?
Wel neen, Zoetert; maar zeper, zeg, wat is uw begeeren?
Dat je Karel zegt, dat de boeren hier daad’lyk zullen teeren.
Dat weet ik ook wel.
En dat ’er by provisie al wyn en bier is in gebrogt.
Daar heb ik al achter gezeeten.
En dat onze Sinjeur en Juffrouw hier mede zyn verzocht.
Wat zeg je daar!
is ’t waarheid?
en zyn ze genegen om die vreugde ook by te woonen?
En je moet je beide, als boeren gekleed, mede in ’t Jongspel vertoonen; Zo kan Karel, onder ’t danssen, met haar spreeken, en neemen beraad, Wat hem in deze gelegentheid te doen staat.
Ik heb alreede zo veel op haar gemoed verkreegen, Dat, zo hy met haar door wil gaan, zy de zaak niet lang zal overweegen.
Geen blyder tyding, myn Kaatje, wat ben jy ook een doortrapte meid!
geef me een zoentje, dan loop ik heen.
Welk een onbescheid?
ik wil noch niet.
Laaten wy eerst onze bruiloftsstukken genieten, En zoen dan uit den treuren, het zal my niet verdrieten.
Eentje maar.
Hier valt niet te eenen.
Vaar wel, ik moet weêr voort.
Wy moeten maaken dat de oude Grynsaard niets merkt van de moord.
FLIP alleen.
GAntsch vyf en drie!
dat is een buitenkansje; boven trouwbelofte boven al, nu zal ’t gewis lukken.
Wat wil Karel vreemd op hooren, dat hy zo onverwacht de gewenschte vruchten zal plukken.
Karel, waar benje?
maak je gereed.
Leg aan.
Geef vuur.
Waar drommel is de vent?
weêr aan; stel je in postuur.
HOe raas je zo?
wat is ’er gaans?
Schep moed, ik heb daar zo van Katryntje vernoomen, Dat Anzelmus en Izabel hier by de boeren op ’t Jongspel zullen koomen.
Nooit beter gelegentheid.
Akkremast!
hier dient geen tyd verspild; Nu kun je Izabel bezitten, en met haar deurgaan als je wilt.
Al had je niet eens haar trouwbelofte op zo een manier kunnen krygen.
En door wat middel?
Als ik spreek, met verlof, zo past het u te zwygen, Want je weet ’er niet af.
En ik weet alles.
Verhaast u. Wakker.
die goede sloof van een Katryn.
Flipje, uw getrouwigheid is my, in alle voorvallen gebleeken.
En ik zal ’t u loonen.
Maar, zeg me toch; hoe ik het werk zal besteeken.
Wyl de Oom met Argus oogen waakt.
Loezen zalf, loezen zalf!
oelen, niet met al!
Ik weet een middel, dat ons zonderling zal dienen in ’t geval.
Kans genoeg, zeg ik je, zyt niet verleegen.
Een verstandige knecht is by zyn heer tegens geen goud op te weegen.
Ik heb meê in de kreupelstraat gewoont.
Laat my maar begaan.
Maar, wat zal je doen?
Wel, dat is een vraag, die ik onbeantwoord zal laaten staan.
,, Hoe bars durft een knecht tegen zyn meester spreeken, ,, Als men hem maar even de neus in zyn minnerijen laat steeken.
,, Doch ik zal geduld neemen.
Nu, Flipje, laat eens hooren uw goede raad.
Je weet beter als ik, hoe ’t met de zaaken tusschen my en Izabel staat.
Daar heb je gelyk in.
Maar met de ronde goden is ook geen gek te scheeren.
Dat is te zeggen, dat als iemand, als ik, geldziek is, moet je hem met gestempelde munt klisteeren.
Al was hy noch zo hartlyvig van gedachten, ik verzeker je, want ik ben meêr met die bruijery gekweld geweest, Dat de patient zo veel vloeibaare stoffen, van raad en daad lost, dat men dikmaals is bevreest, Dat hy in een oogenblik harssens en al door de stoelgang kwyt zal raaken.
die zaaken verstaâ ik grondig.
Wel aan, ik zal ’t met je goed maaken.
Zie daar een doozis van dat heilzaam medicament.
Waratje, myn Heer, ik bevind dat je de voornaamste kruiden in de Hortus Medicus kend; En om dat ik zugt voor je heb, zal ik je myn raad evenwel zeggen.