floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hoe langer ik u zie hoe ik u meerder achte, Licht minde ik u te veel, indien ik langer wachte.
DE ondankb’re ziet in ’t eind aan my bevalligheên, En maakt den vryer, om zyn tydverdryf alleen; Hy mindme uit spotterny, en doet my slechts verstrekken Een momtuig, om daar meê zyn vrijery te dekken; Rond uit bekennende dat hy verbreekt zyn trouw, Zweert hy dat hy me mind, doch niet begeerd tot vrouw.
Min overal, ontrouwe, en wil uw hart verdeelen, Keur wien gy wild tot vrouw, het zal me niet verscheelen, Geef u vry over aan uw geldzucht: maar ik zweer Dat gy, noch Izabel, noch my, voortaan niet meêr Bedriegen zult; ze is ook meêr waard als haar te minnen Uit inzicht om veel geld door haare trouw te winnen.
’K ben zelf meêr waardig als te neemen zulk een man.
Ik loeg zo wel als gy; maar zeeker ’t was niet, dan Om u van myne spyt het minst te laaten blyken.
Wat deed ge toch als maar u zelf verongelyken?
Die zyne haat bedekt is meester van de wraak.
Myn veinzend zoet hielp slechts ’t beleggen myner zaak, En ’t zetten van een strik, waar in gy, onder ’t mallen, Als gy daar minst op peinst, gevaarlyk in zult vallen.
Maar wat heeft hy gedaan, het geen hem schuldig maakt?
Verdiend dan iemand straf die na zyn meerder haakt?
Hy mindme; ’t geld alleen kan deeze min verkloeken.
Wie zou, in deeze onze eeuw, niet een en ’t zelfde zoeken?
Vergeeten wy den hoon die zo veel smerts my baard, Laat hem genieten het geluk, ’t geen hy is waard; Zo hy me mind, hy straft zich met dit wederstreeven; En zo ik hem bemin, ik moet het hem vergeeven.
Waar heen is ’t dat ge, ô min!
my in myn onrust leid?
Zou ik vergeeten zulk een groote ondankbaarheid?
Hoe toond ge u nu dus zwak, ô drift!
om my te wreeken?
Of wild gy dat ik zo rechtvaarde wraak laat steeken?
Hy is het die my mind en voor myn oog veracht: Ik min hem, en ik ben alleen dien hy belacht.
Zwyg, liefde, zwyg!
laat u zyn strafheid niet berouwen.
Ik heb het toegestaan, en dien myn woord te houwen.
Gewaande hoop, die my meer in myn’ smerten laat, Wyk, met uw zoetigheid, dan eind’lyk voor myn haat.
’T is tyd dat ze, op haar beurt, eens in myn hart regeere, En myn gehoonde min haar mogendheid ontbeere.
MATAMORIS alleen.
DAar zyn ze, vlugten wy.
’k zie niemand niet: ô neen!
Treên wy stoutmoedig toe.
hoe trillen al myn leên.
Ik hoor ze; loopen wy.
’t was de wind die huilde.
’T waar best dat ik my, in het donker, hier verschuilde.
O oude rochelaar!
’k verwacht op deeze bank Myn zoete koningin, zelfs tegen uwen dank.
Hy zet zich in de stoep neder, en luisterd, doch staat schielyk weder op.
Die drommels!
ô die knechts doen my geduurig vreezen, In meêr als duizend jaar kon ik zo bang niet weezen.
Hy gaat weder zitten, en staat aanstonds weder op.
’T is my te veel gewaagd.
zy komen, ik ben dood.
Want ’k sturf veel eer als dat ik hem verweering bood.
Ik zou, met al dat ruigt’, deeze arm maar onheil baaren.
Hoe geeft myn moedigheid zich over aan gevaaren!
Zo loopen wint, is hun verwachting niemendal, Van hen ben ik gewis de radste, in dit geval.
En is myn degen goed, myn’ voeten zyn het mede.
Ik zieze waarlyk, ’t is gedaan.
ik sterf alrede.
Ik kan niet loopen, al myn’ leden zyn als ys, Myn beenen beeven, en de doodschrik maakt me grys.
Hoe kondge, ô noodlot!
toch myn moed zo tegen weezen?
’t is Henrik met myn lief; ’k verlaat het vreezen.
Het hart ontdooid me weêr, ik luister hier met vlyt, Hoe gaauw en konstig dat hy by haar voor my vryd.
EELAARD, IZABELLE, MATAMORIS, ter zyden.
IK kan, van vaders kant, u geen vernoeging geeven, Ik zag hem nimmer zo gestoord van al myn leeven.
Hy wil uw meester noch u zelf hier nooit meêr zien.
Zelfs Diedriks byzyn moet ge, en zyne haat, ontvliên.
Want daarom is het dat ik u beneên deê koomen, Hier onderhouwen we elkand’ren zonder schroomen, In myne kamer kon me ons licht verrassen: gy Kond u hier bergen of aan de een of de and’re zy, En zo ’er iemand komt, de deur staat voor my open.
,,’k Wed ik, in dat geval, de eerste waar in ’t loopen.
Gy zorgd voor my te veel, tot hoeding van myn val.
’K doe noch te weinig, zo ik my volkomen zal Verzeek’ren van een goed, daar ik zo zeer naar trachte, En zonder dat, ik zelf ’t geluk een onluk achte; Een goed my meerder als de gantsche waereld waard, Voor wien ik eindelyk alleen betreê deeze aard.
Vergeefsch wil Diederik my door myn vader winnen, Uw liefde alleen heeft recht te heerschen in myn’ zinnen.
Ik word van hen vervolgd met veele moeilykheên, Maar hunne dwinglandy behaagt me om u alleen: Ja, ’k zou omhelzen zelfs de allerwreedste plaagen, Zo myn stantvastigheid om u die mogt verdraagen.
Gy maakt my heel onsteld.
wat dankbaarheid betoon Ik die standvastigheid?
wat geef ik haar tot loon?
Al dat ik u weêrom kan geeven is myn leeven; ’K noem my gelukkig zo ik in uw dienst mag sneeven.
Doch, zo ik eind’lyk eens myn kwaad gesternt verwon, En dat ik onbeschroomd by vader koomen kon, Dan zoud ge zien dat gy uw keur niet hebt beneden Uw staat gezet, en gy niet minde zonder reden; Dat ik zelf Diederik niet wyken zal in staat, En dat ik nooit verdiende uw’s vaders bitt’ren haat: Maar, onder al dit zoet, brengt my myn vrees te binnen, Dat zy, door haar geweld, eens mogten u verwinnen.
Wees niet bekommerd, maar geloof, in dat geval, Dat de een en de ander niets op my kan winnen: ’k zal U nu niet zeggen wat by my is voorgenoomen; Ik heb, op myn gemoed, volkoome magt bekoomen: Al ’t geen zy voor slaan is maar wind, na dit besluit.
Hier door... MATAMORIS.
,,Ik kan niet meêr: ’t is tyd dat ik my uit.
men beluisterd ons.
Wil u daarom niet kwellen, ’T is onze Kapitein, ’k zal hem te vreeden stellen.
VErraader!
Spreek wat zacht; die knechts... MATAMORIS.
Wat zouden zy?
Hen werpen, op dit uur, zo wel op u als my.
MATAMORIS, trekkende Eelaard ter zyden.
Hoor hier: beken uw schuld.
in plaats van haar te spreeken Voor my, kwaamt gy, voor u, haar om ’er weêrmin smeeken?
’K deede alles, om ’t bezit van haare aanloklykheên.
’K geef u van drie vier zoort van doôn te kiezen een: Ik zal u, met myn vuist, als glas, aan stukken breeken, Of leevendig u in het diepst’ der aarde steeken, Of u doen sterven door de schrik van myn gezicht, Of werpen u zo hoog, ja hooger als het licht, Dat gy verbrand zult zyn eer gy om laag zult raaken.
Verkies dan daadelyk, en denk op uwe zaaken.
Verkies gy zelve.
Wat verkiest ge van de vier?
Dat, eer gy slaagen krygt, gy beter gingt van hier.
My noch te dreigen, schelm?
wat grooter stoutigheden!
In plaatz’ dat ge, op uw knien, zoud hebben my verbeeden.
De knechten koomen!
als hy spreekt dan zyn ze reê.
’K zal u te zaamen doen inslikken door de zee.
Zoek toch uw kerkhof niet zo ver; vrees ook myn’ tooren; Ik zal u daadelyk in deeze gracht versmooren.
,,Ach!
zy verstaan malkaâr.
Zwyg, zeg ik, deeze nacht Heb ik, gelykelyk, thien menschen omgebragt, En, zo ge my verstoord, gy zult dit tal vermeêren.
Van dat hy by me kwam, wat was hy gaauw in ’t leeren.
O die straatschender heeft, ’k merk recht zyn konst van pas, Te nacht de baas gespeeld als of ik ’t zelve was!
Dat hy wat aenzien had, hy deede elk voor hem vreezen.
Hoor toe dan; ik ben goed, en ’t zou groot jammer weezen Dat ik de waereld zou berooven van een man Van zulk een moed: kom hier, bid me om vergifnis dan.
Bedwing uw minnevuur, laat af om onrechtvaardig Te ontheil’gen ’t voorwerp, my en myne liefde waardig: Kies myn zachtmoedigheid, dewyl gy kend myn moed.
Laat ons, indien de min zo fel onsteekt uw bloed, Veel eer, met ons rapier, gedekt van deeze linde, Drie viermaal steeken, in de naam van ons beminde.
Door uw kloekmoedigheid veranderd gy me zeer.
Ga, om haar wedermin, gebruik geen konsten meêr, Tot loon van uwe deugd wil ik ze u liever schenken, Klaag dat ge een meester hebt die u niet kan bedenken.
’K voel dat door deeze gaaf, my ’t harte slaat van vreugd, O moedige oorlogsman!
zo groot van hart als deugd, O gy beschermer!
van die u om bystand vraagen, Dat heel de waereld van uw’ daaden mag gewaagen.
IZABELLE, MATAMORIS, EELAARD.
IK dank den hemel, en ben op het hoogst’ verblyd, Dat, zonder stoot of slag, gy goede vrienden zyt.
Denk, myn prinses, niet meêr om de eer van my te trouwen, Voor deez’ tyd kan ik u geen woord, om reden, houwen, Maar, met myn hand, wil ik u geeven aan deez’ man; Bemin hem vry, die zo veel daân verrichten kan, En, onder myn gebied, veel vorsten heeft verslaagen.
’K bemin hem dan, alleen om u niet te mishaagen.
Maar, ’t is heel nut dat onze min verborgen zy.
’K beloof u ’t zwygen; en bescherming daar noch by.
Maak op my staat in wat gewest gy ook moogt weezen; Ik doe my op de zee, en op het aardryk vreezen.
Ga, leef te zaame in vreê, dat is ’t geen ik begeer.
’K geef hem myn trouw om u te zyn gehoorzaam, heer.
Gebiê dat haare trouw gevolgd zy daar beneven... TWAALFDE TOONEEL.
ERNST, DIEDERIK, MATAMORIS, EELAARD, IZABELLE, KATRYN, en Huisgenooten van Ernst.
ZA!
die verwaande reên, verleider, kost u ’t leeven.
’K vrees hier voor slaagen.
hoe raak ik hen uit ’t oog?
De deur is open: laat ons vlugten naar om hoog.
Matamoris gaat in het huis van Izabelle, na dat zy en Katryn daar zyn in gegaan.
Schoon gy my komt met zulk een meenigte overvallen, ’K zal u wel vinden in het midden van hen allen.
Eelaard doorsteekt Diederik.
Diedrik is gekwetst: wat zwaar verdriet.
Dat toch den moorder ’t niet ontvlugt, verlaat hem niet.
zy zyn te veel; de krachten my begeeven.
Vaar wel, myn Izabel, misschien voor al myn leeven.
Breng ’t lichchaam in myn huis, hy is al dood, gewis, Gy, sleept den moorder straks naar zyn gevangenis.
DARTHIENDE TOONEEL.
HElaas!
myn zoon is dood.
Myn heer, wil toch niet vreezen.
Laat hem niet zonder troost, of uwe bystand, weezen.
Vertoef; want in het kort, en zonder hulp te biên, Zult gy, in zyne min, hem heel gelukkig zien.
Zy zelf, die de oorzaak was van zyn verdriet en lyden, Zal hem eerlang van zyn gedreigde dood bevryden.
’K vertrek een weinig; om te meêr myn werk te spoên, Zo heb ik, buiten uw gezicht, noch iets te doen; Gy zult, eer dat gy denkt, ’t eind van uw hoop genieten; En op dat u hier niet het wachten zou verdrieten, Zo zult gy straks uw oog en ooren zien gestreeld, En ’t lot van uwe zoon al danssende afgebeeld.
Terwyl Waarmond vertrekt, verschynen eenige wachters en Huisgenooten van Ernst, diezaamen een Ballet maaken.
Einde van het Darde Bedryf.
’T Noodlottig uur genaakt; een onrechtvaardig oordeel Zal morgen, door zyn magt, gesterkt met zo veel voordeel, Opoff’ren Eelaard, ach!
wie heeft zulks ooit gehoord, Aan die geen die hem zelf bykans hier had vermoord?
En doen een wraak in plaats van billykheid en reden.
Door een te wreed besluit vol ongerechtigheden.
Myn vaders felle haat op morgen triomfeerd.
De gunsten van het land, en Diedrik, hier geëerd, Myn ongeluk, en ’t lot, zo wreed in u te kwellen, Zyn zo veel vyanden die tegens u zich stellen: Wat steunzel hebt gy toch; wat is ’t dat voor u pleit, Myn Eelaard?
wat kond gy met uw onnozelheid?
O arme, en onbekende!
uw misdaad is gereezen Alleen uit uwe min, en door volmaakt te weezen.
Uw eed’le deugden, en uw wettig vuur, ’k beken Verdienende myn min, uw misdaad maakten; en Een minnenydige heeft daarom voorgenoomen Het schelmstuk, dat hem zelf rechtvaardig om deê koomen.
Doch, ’t was veel beter, als uw moed getoond zo fier, Dat gy uw boezem had geboôn aan zyn rapier, Wyl, in de plaats van straf voor die uw bloed wou plengen, Het geen haar heeft gemist, de wetten nu volbrengen; Gy zoud wel zyn gedood, doch zonder schande, of smaad, Daar deeze dood u niet als oneer achterlaat.
Wat helpt me nu dat ik u had tot man verkooren, Terwyl die schoone keur en liefde gaat verlooren?
Die liefde is oorzaak van de straf die gy verwacht; Die zelfde liefde heeft tot wanhoop my gebragt.
’T is immers ydel dat men my naar u laat leeven; Nu ik myn min verlies begeer ik meê te sneeven.
Wanneer men u verwyst, ik geef my mede bloot, ’K wil sterven nevens u, als de oorzaak van uw dood.
Twee dooden zullen ook haar wraakzucht meêr vernoegen, En ons, is ’t niet op de aard, beneeden zaamenvoegen.
O vader!
die zo wreed, en onbeweeglyk bent, Zie van standvaste min dan het gelukkig end; En zo myn dood de weg tot droefheid u kan baanen, ’K zal, met myn bruidegom, belachchen uwe traanen.
En hoe meêr hertzeer in uw boezem ’t wroegen baard, Hoe meêr die smert my zal behaaglyk zyn, en waard: En is dit niet genoeg om uw gemoed te plaagen?
Myn schim zal daagelyks u schrik en angst aanjaagen, U altyd blyven by in naare duisterheid, En, op het yslykst zich vertoonen daar gy schreid; U volgen overal, en, met vervaarlyk kryten, U, de rampzaal’ge dood van Izabel verwyten: In ’t eind.... TWEEDE TOONEEL.
yder slaapt, en gy zwerfd hier alleen?
Ik zweer het u, myn heer is heel niet wel te vreên.
Alwaar geen hoop meer is, behoeft men niet te vreezen.
Ik vind een zoetigheid in dus alleen te weezen.
Hier zag ik Eelaard noch!
hier hoorden ik zyn stem, Doch voor het allerlaatste: en deeze plaats brengt hem Volmaakter als het huis, Katryn, in myn’ gedachten, Hier stort myn droeve ziel veel beter uit zyn’ klagten.
Gy helpt tot meerd’ring van uw smert, daar zelve toe.
Wat wilt gy dat ik in deez’ droeve staat dan doe?
Van twee meêvrijers, zo volmaakt, heeft de eene ’t leeven Verlooren, morgen zal ook de and’re moeten sneeven.
Verspil dan geene tyd; dit klaagen diend gespaard; Zoek liever een die meêr als deeze beide, is waard.
Met welk gelaat sard gy een die begeerd te sterven?
Wat vrucht kund gy van u vergeefsche pyn verwerven?
Meend gy, bedervende al uw schoonheid, door de rouw, Uw minnaar van de dood te hoeden?
neen, mevrouw.
Denk op een ander, laat uw zorg en hartzeer vaaren.
Ik weet een vrijer, die wel graag met u zou paaren, Die geen gelyken heeft.
Van hier; laat my alleen.
Gy deed nooit beter keur als deeze minnaar, neen.
Wild gy myn droefheid, door uw byzyn, langer tergen?
Moet ik myn blydschap voor uw’ ogen dan verbergen?
Van waar komt deeze vreugd, zo buiten tyds van daan?
Indien gy hooren wild, ik zal ’t u dienen aan.
zeg my niets.
Het raakt u zelf.
Wat kan ’t my scheelen!
Spreek my van Eelaard, al het ander zal verveelen.
Myn vrolyke inborst, die zelfs in de droefheid lacht, Heeft, in een uur, meêr als al uw geween volbragt.
’K heb Eelaard vry gemaakt.
kan het weezen?
Hoe zeer ik u bemin, is uit myn doen te leezen.
Waar vind ik Eelaard, op wat plaatze?
zeg my, kon... KATRYN.
’T volvoeren staat aan u, want ik het maar begon.
Katryn, ach!
Zoud ge, om hem te volgen, u begeeven?
Of ik hem volgen zou, om wien ’k alleen wil leeven!
Wat vraag?
indien uw geest niet hinderd zyne straf, Ik zal hem volgen zelfs tot in het naare graf, En gy, gy vraagd noch of ik hem zou konnen volgen!
Dewyl de min, hoe zeer hy op u schynt verbolgen, U tot deeze aanslag, die zo schoon is, heeft gebragt, Hoor wat ik heb gedaan, en help met al uw magt.
En zo uw Eelaard niet verlost word, ’k durf u zeggen, De schuld is niemand als alleen u toe te leggen.
’T gevangenhuis is hier omtrent.
Hier door is ’t Dat de bewaarder van dit huis zyn vryheid mist: Want die my maar beziet, die moet terstond beminnen.
Hy zag me, en minde my met al zyn’ hart en zinnen.
’K heb nooit daar af gehoord.
Ik schaamden ’t my, en docht Van vrees te sterven zo gy dit eens hooren mogt: Maar zederd Eelaard by die vrijer zat gevangen, Zo heb ik zyn bezoek met meerder gunst ontfangen; Met vroolyke oogen, voorts met alle zoetigheid Heb ik, zyn liefde en hoop, ten uitersten gevleid.
Wanneer men mind, en zonder schroomen derft gelooven Weêrom bemind te zyn, wat komt men niet te boven?
Men doed voor zyn beminde ook alles wat men kan. En hier door, is ’t alleen dat ik meestres ben, van Zyn hart.
maar ’k heb daar na, toen hy niets had te vreezen, En zich verzeekerde van my bemind te weezen, Het trouwen uitgesteld, en ’t op zyn staat gelegt, Te sober, en daarom verwerp’lyk en te slecht: Maar ’k zei; de sleutels van ’t gevangenhuis, die waaren Het rechte middel om veel schatten te vergaâren.
Ik zei dat hy bewaarde een heer van hoogen staat, Die hy verbergende, zich Henrik noemen laat, Dat hy die moet onslaan, en volgen, zonder vreezen, Dat hy ons goed zal doen, en ons tot steunzel weezen.
Hy stond verbaasd: ’k hou aan, doch zonder dat ik win.
Hy spreekt my aan van liefde, ik weiger wedermin.
’K verlaat hem gansch verstoord, hy volgt te meêr verleegen, Onschuldigd zich op nieuw, op nieuw spreek ik hem tegen.
In ’t einde?
Ik keer weêrom, en zie hem droef van geest; Ik spreek hem aan, die noch op ’t hoogste staat bedeest; Deez’ morgen moeten wy, wil voor ’t gevaar vry beeven, O Jodelet!
ons op de vlugt van hier begeeven.
Tot zulk een reis, zegt hy my weêr, is geld van doen, Men kan zich zonder dat niet in het reizen spoên.
Deeze edelman is arm.
Voldoe toch zyn begeeren, Geef hem myn paerlen, en gesteenten, ringen, kleêren, En alles wat ik heb.
Ik heb noch meêr gedaan.
’K zei dat uw schoonheid den gevangen had gevaân.
Dat gy hem weder minde, en met ons heen woud vlugten.
Dit stelde hem te vreên, en hy hield op van duchten.
Toen merkte ik zonneklaar, dat minnenyd alleen Op Eelaard, wederstond in ’t eerst al myne reên; En de uitvlugt sproot daar uit dat hy niet kon verzinnen Of al myn voorzorg rees uit hem getrouw te minnen.
Dus hoorende dat gy hem lief had, stemde voort In de aanslag, en hy gaf my onbeschroomd zyn woord.
Hy zegt u, door my, aan, verlaat vry al dit zuchten Dat gy, ten middernacht gereed moet zyn tot vlugten.
wat vernoegd ge my?
Maar hoor, op welk een wys; Ik neem een man, voor wien ik kouder ben als ys, My dus opoff’rende aan uw lust, en uw vernoegen.
Ik zal... KATRYN.
Denk op geen loon hier voor my toe te voegen, Ga heen, en maak gereed waar af men leeven kan: By uw’ juweelen voeg het geld van de oude man, Uw vader, ’k lever u zyn’ schatten, aangedreeven Door trouw, ontstal ik hem zyn sleutels; ’k zal ze u geeven.
Gaan wy dan zaamen ’t werk volvoeren; en wel meest... KATRYN.
Gaa, voor deez’ tyd, alleen.
zyt gy bevreest?
Neen; ik blyf hier, om niet, door ons geduurig praaten Zyn slaap te stooren; wyl we dat niet konnen laaten.
Gy boert altyd.
Om dat men ons hier niet verraad, Moet ik de uitvoerder van deeze aanslag hier op straat Vertoeven; licht wierd hy bekend zo hy moest wachten Voor deeze deur, zo dra hy naderd, zal ik trachten ’T werk uit te voeren, en kom daadlyk u weêr by: Geloof me, dit is ernst, en geene boertery.
Vaarwel dan, ’k laat u hier alleen; ’k maak u op heden, Meestresse deeze nacht, en ga, zeer wel te vreeden.
Dats ’t minst.
Hou goede wacht.
En maak gy goeden buit.
O Eelaard!
zonder my kwaamt gy daar nimmer uit; Ik, ik alleen, ’k beken, was de oorzaak van uw’ plaagen, Doch heden ben ik ook door wien gy word onslaagen, Uw welvaard of uw dood staan beide in myne magt.
Men wreekte my veel meêr als ik ooit had verwacht, Ik had geen opzet als uw hovaardy te toomen.
Uw al te straffen lot heeft my myn haat benoomen; Myn uitgedoofde min; u ziende in deezen nood, En in myn hand, alleen uw leeven en uw dood, Ontvonkte op nieuw, en kwam my stil te kennen geeven, Dat ik te veel my wreekte, indien ik u deê sneeven.
’K verhoop ook Eelaard dat gy dit erkennen zult, En, van de ondankb’re min verbeterende uw schuld... VIERDE TOONEEL.
MATAMORIS, IZABELLE, KATRYN.
hier by nacht in huis?
wat durfd ge u onderwinden?
Eergist’ren... IZABELLE.
Is ’t nu tyd om u alhier te vinden?
Wat is eergisteren?
Waar vond gy hem alleen?
Als ik na boven ging, zo kwam hy naar beneên.
Eergist’ren, by gebrek van u myn hart te geeven, Gaf ik u, in die plaatz’, bescherming van uw leeven.
Daar na?
Men maakte hier een overgroot gerucht, Zo dat ge u beiden hebt begeeven op de vlugt, Ik volgde, en ging, tot uw bescherming, meê naar binnen.
Dat heeft uw moedigheid wel weeten te verzinnen: En sedert... MATAMORIS.
Om u te bevryden voor geweld Heb ik, op ’t hoogst’ van ’t dak, op schildwacht my gesteld.
Kwaamd gy niet af?
Dat is, met weinig woorden, Hy kroop in ’t hout uit vrees dat men hem mogt vermoorden.
Uit vrees?
Gewis; gy beefd, uw vrees heeft geen gelyk.
Zy strekte my een paerd, om dat ze gaf een blyk Van moed en snelheid: ik heb haar een wet gegeeven Als ik ze temde, dat zy onder my zou beeven, Wanneer ik haar bereed.
Gy hebt een groot verstand, En toond het in de keur van paerden naar uw hand.
’T is om te spoediger naar groot gevaar te streeven.
Drie daagen, achter een, dus onder ’t hout gebleeven!
Zo is ’t.
Geleefd, waar van?
Van nektar en ambroos.
’K meen dat ge wyn en brood daar liever voor verkoos.
’K doe niet.
En eindelyk zyt gy om laag gekoomen.
Om uwen minnaar, in myn af zyn u ontnoomen, Door schandelyk geweld, het doet me aan ’t herte zeer, Met deez’ myn’ handen u, zyn bruid, te geeven weêr.
’K zal zyn gevangenis onsluiten, en my wreeken; Ja zyne ketenen vermors’len en verbreeken.
Maar, biecht recht op; gy komt, geperst door hongersnood, Om te oorelogen, ja; doch tegens wyn en brood.
Om ’t een en ’t ander; want, by gort, ik wil u zweeren, Dat ik die nektar en ambroos niet kan verteeren, Myn maag verzwakt daar af; het wil niet door de keel, Die spys is smaakelyk, voorwaar, doch voed niet veel.
’K moest zyn een halve god zo ik die zou verdraagen, Of zy is oorzaak van een menigte van plaagen.
* Op ’t ogenblik dat gy de nektar proeft alleen Verlengd ze u tanden, en trekt u ’t gedarmt’ in een.
In ’t eind het is een kost, waar na men niet zou taalen.
Ten waar ik ’s avonds na beneeden weêr mogt daalen, Om ’t overschot der spys te ontfangen zonder vrees, En mengen ’t hemelsche dus met het aardsche vlees.
Ik zie gy eindlyk zyt genegen ons te rooven... MATAMORIS.
Derft gy me tergen?
zo myn gramschap weêr komt boven.
Zo gy me wederom voerd diergelyke reên... IZABELLE.
Katryn, ga, roep de knechts van vader eens beneên.
MATAMORIS, weg gaande.
Een zot die haar verwacht.
ZIe daar, daar loopt hy heenen.
Hy heeft zeer wel gezegd, de vrees maakt rasse beenen.
Gy midlerwylen hebt noch niemendal gedaan?
Noch niets; toen ik hem zag dorst ik niet boven gaan.
Maar, waarom zyn gezicht ten eersten niet ontweeken?
Hy kende my, en ving straks aan my toe te spreeken; Ik, in de nacht, alleen, verschrikte; want ik docht Dat ik, door ons gesprek, myn vader wekken mogt; En dat het beter was, om my te onslaan van vreezen, Met deezen Rodemond hier op de straat te weezen.
Zie, ik ben onvertzaagd, als gy me uw bystand geeft, In hem te tergen, voor wien al de waereld beefd.
’T vermaakte my als u; doch het verdroot ten laasten, Gy hebt veel tyd verspild.
Ik zal my weder haasten.
Zie daar de uitvoerder van ons overstout bestaan.
Hoor eerst wat naerstigheid hy voor ons heeft gedaan.
IZABELLE, KATRYN, JODELET.
MYn vriend, zal dan het lot myn voorspoed eens gehengen?
Komt gy me ’t vonnis van myn dood of leeven brengen?
Want in u, u alleen myn hoop en troost bestaat.
Verban uw vreezen, wyl het al naar wenschen gaat.
’T vertrekken scheelt ’er aan; des wil geen tyd verlengen, De paerden staan gereed om u van hier te brengen.
Ik zie u aan als ons van boven toegeschikt.
Wat loon... JODELET, wyzende op Katryn.
Dit is de prys, waar op myn liefde mikt, Dit is alleen het loon, dat gy me toe kund voegen.
Stel hem niet langer uit, Katryn, wil hem vernoegen.
Ik zal; doch al zyn hoop is ydel, zo hy voort Uw Eelaard niet onsluit, en opend deeze poort.
Op die voorwaarde derf ik my gelukkig achten.
Maar, wil u haasten, kom, waar toe zo lang te wachten.
Wy gaan met u; maar help ons eerst den ouden man Zyn geld ontaaken, met het geen men vinden kan. ZEVENDE TOONEEL.
EELAARD, alleen.
O Lief herdenken van al myn’ vermaaklykheden, Waar van de straf al haast zal van my zyn geleeden.
Wat heeft, hoe naar ook is de doodschrik aan myn zin, Uw minzaam onderhoud al zoetigheden in?
Verlaat my niet, maar wil my uw getrouwheid toonen, Als ’t al te strenge lot my zal verkeerd beloonen; En als de naare dood op ’t laatst verbeelden zal De deerlyke uitkomst van myn treurig ongeval; Breng myn beangste ziel, al stervende, in gedachten Dat ik, niet lang geleên, my kon gelukkig achten, Zelfs buiten myn verdienste; en zo ’k in al myn druk Te buitenspoorig klaag; en scheld myn ongeluk, Toon, toon myn stoutheid dan aan myn verliefde zinnen, Bestraf my die, zo laag, zo hoog heb durven minnen, Onreedlyk in myn hoop, onwettig in myn vlam, En dubbel strafbaar, zelfs toen zy eerst aanvang nam.
Toen ik beminde, helaas!
heb ik verbeurd myn leeven, Rechtvaardig is de dood waar door dat ik moet sneeven.
Izabelle, wat geluk verzeld my in Het eind myns leevens, nu ik sterf om uwe min?
Wat harde straf myn hoofd op morgen zal verdraagen, Het valt gelukkig nu ’t om u word afgeslaagen.