floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
k’En dreygh niet maer ick vreest.
Uyt wat reden?
Ick vrees, ick vrees, dat de aerd’ die gy sult betreden Straffen sal het gen’ ick u vergeef uyt de gront van myn Hert, Want daer d’onnooselheyt t’onschult beschuldigt wert Daer wagghelt Huys, en dack, en Torens, Kerck, en wallen Ja d’Aerd’ doet in haer maegh tot As heel steden vallen Om sulcken lasteringh.
My schrickt t’er beenen toe Daer sulcken Worm knaeght wort licht d’onkuysheyt moe’.
t’Gene dat ick segh dat can ick wel bethoonen Uyt goede Boecken, en menichte Sermoonen Die ick seer geiren volgh, midts dat m’is ingeplant Van jonckx ter Kercken gaen, en naer den Predicant Onkuysheydt Wel te luysteren, want myn Ouders Deden my al d’Historien die in de Sermoonen voor vielen Vertellen, en brachten my op in de vreese Godts Maer, och Ouders, och Ouders, u Dochter is nu plots In d’onneer gevallen!
wat baeten nu de daegen Waer in gy voor myn Eer hebt sorge gedraegen?
k’ En weet niet wie ick slaen wil, oft u, oft my: Want ick wort desperaet: en waerde dan geen pry Oft lichte schuyt, waerom aenveerde Gelt?
gy cost wel dencken Datmen voor niet en sou een stuck van achten schencken Livyn.
Ick dacht, dat ick desen dagh den Heer soo had’ gedient, Dat die u toe-maeckten als synen goeden vrient Tot troost in myn Armoe: Want toen ick my ginck beclaegen, Gedenck’et u niet?
seggende de Armoe sou jemant wel jaegen Daer m’een Hoer worden sou: doen schoot gy my dadelyck Gelt: Ick meynden oft den Hemel u over had’ getelt Om my te beletten t’gen’ eertyts sinte Nicolaes,, ded’ Nu beken ick helaes!
te laet, dat ick seer dwaes,, ded’ Dat ick Gelt nam: had’ ick het noch ick gaf’t u weer Want k’en acht geen Gelt weerdigh voor het coopen van myn eer.
Waer syd’er med’ gebleven?
Door myn alteratie, en allen Myn weeren voor d’eerbaerbeyt heb ick’t jevers laeten vallen: Sou ick om Gelt peysen alsmen soo verraders tracht Te rooven met gewelt t’geen dat ons maeckt geacht By degelycke Lie?
k’ Hoor wel t’is u gedaen om noch wat t’hebben Ha daer, ha daer, Livyn.
Geensins Signior Onkuysheydt Ian.
Ha daer, Livyn.
Nu Sebben Gelooft nu dat ick een Hoer ben, en dat ghy genoegh den loon betaelt Wanneer gy bekennen salt wat dat g’er hebt voor gehaelt.
wat schalcke Hoer is dat?
wat een doortrocken viggen!
Alsmen van Honden gebeten is moetter t’selve hayr op liggen Maer ick sal anders, leggen slaegen op den Hont d’Inbeldingh die men maeckt verbetert wel een wond’ DERDE UYT-KOMST GORES.
EN dat’s myn eygen Vader hoe sou den Soon dan deugen Quaeden Boom quaede Vrucht, ist spreeck-woort geen leugen Soo d’oud’ songen pepen de Iongen, soo ist geen wonder dat ick my schroef Als een naersaet van sulcken weerdigh Susanne Boef.
Myn ongedult dat doet my soo van hem gespreken, Had’ over twintigh Jaer gy in het Graf gesteken En ick te vindelingh voor het Armen Huys geleyt Daer ick waer geregelt opgebrocht tot Zielen Saligheyt Hoe jammert my, als ick bepeys wat ick connen wesen sou En wat ick nu ben, k’wort soo ongheduldigh dat ick schier sterf van rou En raedeloos ben, om my voorsichtigh voorder te beraeyen, Wraeck, wraeck, wraeck, d’Ouders die niet af en maeyen Hun quaey begeerlyckheyt voor Kinders snelle oogh Sy draeyen den Strop, en maecken een mutsaert droogh Tot een vermaledydt tydelyck en Eeuwigh sterven, Van hun en hunne Kinders: hoe, en soud’ de Wereldt niet bederven Onkuysheydt Daermen dickwils siet dat veel Kinders door een paer Goddeloose lien Worden op ghebrocht, en niet anders als schandaelen sien: En groot synde, soo hebbense al t’saemen de gebreken En goddeloose smet, daer d’Ouders vol in steken.
En groeyen oock soo op tot een bedorven Vader ADOLF BY-KOMINGH.
BLyft staen, blyft daer segh ick, en comt my niet naeder Die soo tegen hun selfs couten en hebben gemeynelyck niet goets in’t sin Ick gaen al op myn Lyf, wat weet ick, oft die Fiel-in Myn Peeternel om my te vermoorden u met Gelt heeft omgekocht?
Blyft staen, en roert u niet, blyft staen, g’had beter den Brom, gesocht Als my, ick segh blyft staen, soo ghy van u te roeren maeckt gewagh Soo is u gantsche Lyf voor my maer eenen slach.
Adolf wat gaet u aen?
k’En weet anders niet te seggen.
g’En kent geen Vrienden meer Adolf.
Gy moest die vrientschap m’uyt leggen.
Kende Gores niet?
Wie Gores de Soon van Jan de Quist?
Die al recht, Adolf.
Die is Doodt, Gores.
Dat is het seggen dat een jegelyck seght: Al sien my de Menschen soo en willen s’het niet belyen Maer, dat ick Doodt ben willen sy my selfs over-stryen.
Soo dat s’in twyfel slaen t’geloof, dat ick van myn selven heb.
Maer syd’et Gores?
k’Meyn ja.
t’Is waer, gy siet soo seb: Onkuysheydt Wat drommel hebdy g’hadt?
en wat droes mogen de Lien,, hebben Datse seggen dat gy Doodt syt?
t’Is datse my in lange niet gesien,, hebben Adolf.
Hoe com’et Gores.
Ick hebber soo deirelyck aen geweest* Adolf.
Waer aen?
Aen’t Flerecyn Adolf.
Ick peys dat den rechten Naem behoorde Pockken te syn Gores.
Gut Adolf hoe treft’et Peert soo nettekens in d’oogen Adolf.
Om dat t’seer gemeyn is dat de Pocken hun nu boogen Onder’t Flerecyn Gores.
Alsoo bewaertmen noch met liegen d’Eer en faem, Het schutsel, van de Galgh, is eenen goeden Naem.
Ghy spreeckt voorseecker wel, veel beter als een stommen Gores.
t Mach op een ander tyt noch eens gelegen commen Om langer t’houden spraeck, vaert wel ick gaen deur Adolf.
Sulcken haest?
Ick heb als nu; een wey’ge Jacht op’t speur.
Ick denck gy volght dien Uylecop met die Falie Die my daer tegen quam Gores.
Jae die, met die Hoeren tralie Oft decksel van bedrogh Adolf.
Hoe comt dat gy de Falien soo veracht Gores.
Om dat het wort een rechte flincken draght Waer onder veel bedrogh geschiet by claere daegen Want veel drillen d’Ouders schyn-heyligh comen vragen Vader Moeder mach ick wel eens gaen hooren Mis t’Geen d’Ouders toestaen, ja hun een blyschap is Dat de Kinders peysen om Godt en hun conscientie Maer die vodden wacker de Falie op’t hooft, loopen de Kerck voor by als oft s’er een Pestilentie Souden haelen: en druypen jevers een Herrebergh in Daerse hun guyten vinden, daerse de slemp, oft ghewin Van Gelt by hebben: en t’Huys comende syn t’fyn daeyen Onkuysheydt Adolf.
Ja canmen met de Falien sulcken crommen Mannekens draeyen Gores.
Daer’s noyt draght geweest die de Hoeren meer me gingh Hoe haestigh dat ick ben ick moet u noch een dingh Vertellen nu cortelingh gheschiet: een seecker Iongh,,man Had’ compact met een gehoude Vrouw, de vrouw die gongh,, dan Op eenen tydt by haeren Man, segghende Lief oft ghy deur liet Hier sal een naer my comen vragen: ick heb’s ontboden om jet Te naeyen, ick gaen boven dat ick’t vuyl Lynwaert wat ondersoeck,, ke Sentse by my.
Den Ionghman die een Rock over syn Broeck,, de En een Falie over t’hooft, quam wel stoutelyck cloppen aen de deur En alsoo t’wesen wou quam de Man selver veur: Den lincker vraeghden is Iouffrouw t’Huys?
den Man dacht dat desen Guyt de Naeyster was, heeft hem den Trap gewesen Sey gaeter boven by, ick meyn datse voor u vast te naeyen bereyt: By een comende loeghen sy beyd’ met hunnen schalcken treck, en de Mans onnooselheyt Adolf.
Soo sou een Vryster de Vryer oock wel in Huys laeten snappen, Gores.
Dat k’een schoon Vrouw oft Dochters had’, daer en souwen geen Falien mogen stappen Over mynen Dorpel, die Mommers syn al te sorgelyck.
Eerst gebruyckten de degelycke Vrouw-persoonen de practyck Van de Falien voor beschut van den Regen, Maer nu gebruyckense de sluypen om al hun wegen Onbekent te gaen het een Kot in en t’ander uyt Onkuysheydt By helder Sonneschyn: en duysent guyteryen diemen me besluyt.
Wiltmen de Falien soo laeten voort vaeren Soo mach elck wel syn stadt bewaeren Want sulck en diergelyck neemt den Vyant tot syn baet En men bedencket dickwils niet voor dat het is te laet Binnen.
PETRONEL BYKOMINGH.
O Ghy Verraer hoe can d’Aerd’ u noch langher draegen Adolf.
En waer af wilt gy u soo over my beclaegen?
Een vraeg dieme weet en is geen antwoort weert.
Om dat ick sey die’t Kint gemaeckt heeft dat die het oock aenveert, Is dat niet wel geseyt?
en wie anders sout begeeren?
Dat Kint, dat Kint dat daer myn Vleesch en Bloedt doet teeren.
Sal tuygen dat gy selfs den eygen Vader syt, Adolf.
Met u te paeyen en ’t Kint te houwen ben ick u quyt Petro.
Maer u Conscientie sal wroegen dat gy hebt myn eeren tuyl,, gekraeckt Adolf.
Heb ick myn Conscientie gy hebt d’uwe vuyl,, gemaeckt: Neemt g’had Maeght geweest Petro.
Hoe twyfelde daer aen?
Men moet met het seggen van de Vrouw-persoonen af-staen Als sy segghen datse Maeght syn dan moet men’t ghelooven Want als m’hun de gelegentheyt van d’intentie niet en can berooven Soo bedriegen s’ons, al waert datmen beters wist, Wegh met een Mans verstant, dat moet inde Kist Als men’t by een Vrouws verstant wilt vergelycken,* Eygentlyck in saecken van jemant uyt te strycken.
En de Mans oft de Knechts en hebben noyt jet gedaen, Onkuysheydt Maer de Vrouwen en Meyskens sitten altydt tegen de Maen.
En nochtans dat de Knechts, dat de Knechts, niet en connen als liegen en bedriegen En als sy waer segghen mach hun vry een Exster ontvliegen Die giet leugens, die verleyers van d’onnooselheyt, Die Tyrannen, alse een Maeght hebben in schandt gheleydt Sy syn genoegh bekent voor Eer-dieven en onbeschofte guyten.
Als m’en de Dieven kent dan sal m’er syn Huys voor sluyten Kende de Dieven?
soo syde wel een sottin Dat gy de deur ontsluyt en laet’er Dieven in.
In sulcken geval hebben de Knechts over Ulie te clagen: Want genomen ick legh daer Gelt, om dat m’ontdragen Sou worden, door een Dief, die ick daer voor sekerlyck beken, En weet dat hy’t stelen sal: Wie twyfelt oft ick ben Mè schuldigh aen’t misbruyck?
want soo geen Dief can myen Te stelen daer hy vint, soo behoort m hem af te snyen Waer door hy vallen mocht in sulcken ongerief: Want d’oude spreeck-woort seyt d’occasie maeckt den Dief.
Maer gy-lie wat doede als dagelijckx flincken.
en drillen Slempen, en dempen, met die Dieven: en datse willen Wilde med’: t’isser al Gaudiamus: en sàt synde dan Ist onmogelijck dat men met eeren van Ulie gescheen can.
Ick ben bedrogen myn Eer, myn Naem en faem is bedorven Och waer ick, och waer ick, och waer ick gestorven Eer ick in dit verdriet myn selven had’ gebrocht Ick was, ick was, ick was, ick was wel onbedocht Als ick van de wellust my soo liet verleyen.
Onkuysheydt Petro.
Ja gryst wat heb ick om u soo dickwils moeten schreyen, Adolf.
He, he, he, he, meynde dat ick grys?
wel hey Kyck sloor, meynde dat ick om u schrey Ick Copieer de grillen van u Bavianeryen Petro.
Wilde wat Copieren?
Copieert eens hoe gy begost te vryen Gy lams-oor, gy cael bescheet, gy praetjen sonder slot Gy reên bederver, gy tateraer, gy voor een Aep te bot Wat conde als straet clap: hoe gaender hoe staender u saecken Souw’er wel een Ionghman in Ulieden gratie geraken En visevaseryen daerme schier de Corts af cryght Adolf.
Alsmen schant van spreken haelt is’t beter dat men swyght: Gy bekent dan ommers selfs dat k’u niet en heb verleyt,, g’had’ Door minne trecken, oft aendringhen van wel sprekentheyt,, dat Belydt gy, en maeckt u selfs oneerlijck, wat liet g’al dertelheden toe?
De Knechts en syn soo bot niet oft sy weten wel hoe Men dat verstaen moet: dat syn d’eerste proeven: Die gemeynschap toe te laeten en behoeven De Knechts maer: ja die my dan ontsey t’gebruycken van haer Eer k’Verweet haer dat ick wou al de’ sy noyt jet meer.
En daerom moet ick voor recht myn schaey doen verhaelen Ick sal u myn verlet doen betalen En quaem ick niet tot myn Recht ick meten u die Ry, En een sne vyf oft ses in u Backhuys daer by.
Schaemt u, schaemt u dat ghy sulcken woorden u laet ontvallen, Adolf.
Sou ick my schaemen, dat schaemen?
hoe schaemen?
niet met allen Wete niet dat een Hoer-jager syn Snol nu soo gereet Onkuysheydt Een sne, als een Kus geeft, oft hy thoont dat hyse niet Lief en heet: t’Is gansch een gebruyck, en’t doet wel uyt steken Eerst eens gevochten en dan wat vriendelijck spreken: Wat my belanght dat fatsoen heeft m’altyt goedt ghedocht, En sy syn te prysen die dat hebben op-gebrocht, Een schelm die anders doet.
O gy Beul!
Seght troetelaer Gelijck Griet sey tegen Rommen den Soetelaer K’Neem’t al in danck wat my van u gheschiet Doen hyse met een hant Boom, pof het Hert in stiet.
k’Had’ liever dat gy waert van een getrocken Met vier Peerden: k’sou u eerst wat Regal inde sop brocken Oft goot u Loot in d’oor als gy snachts laegt en sliept, Adolf.
k’En soeck u niet is’t dat ghy niet en piept En sijn Wyf was gedolft onder eenen Serck,,steen Ghy by my slaepen?
souwer wat af comen?
k’merck,, neen Petro.
k’Meyn oock wel neen g’en sult dat geluck niet meer genieten.
Soo sulde m’oock gheen Loot in d’ooren connen gieten, g’En sult dat gat niet stoppen k’en ben soo gretigh niet als gy.
g’En syt anders niet veel te verwachten van my Als een Kindt Adolf.
Meynde dat?
hoe, soud’et my t’huys senden?
Stoutelijck, ja, Adolf.
Soo sal ick mijn Ry met duysent enden Op u rubben in stucken slaen, d’eerst dat ick u ontmoet Petro.
Hoe comet dat g’et dan nu niet en doet?
Om dat ick hop datge eenen vetten hamel sult kiesen Want de hop’ dat ick u Trouwen sal mooghde vry verliesen Onkuysheydt Mits ick over seven Iaer te Brugh ben getrouwt: Maer om dat mijn Wyf daer openbaer Bordeel houdt Ben ick’er af gescheen.
Gehout?
gehout?
O beestelijck of Duyvels aert, och gehout, Hoe hebde my in’t verdriet ghebrocht Adolf.
Hoort daer gy toe gecomen syt hebde selfs gesocht En ick weet van u rancken al voorder als ghy wel cont meynen, Maer noyt geseydt om niet de streelingh te vercleynen Die gy Lie gebruyckt soo langh’ g’in goet geloof syt Dat g’ons bedriegen sult, dan staet de Tronie verblyt Onnoosel, en beschaemt dan weet g’u soo te quyten Dat m’er Sond’ af maeckt jet aen u te verwyten.
t’ Is een Eerlijck gast die de cans aen een Dochter Waeght Maer t’is eenen Fiel dier synen roem af draeght Adolf.
Ick seg’ dat t’Fielen syn die’t niet en seggen en inden boesem houwen, Want sy gheven oorsaeck dat veel Meyskens daer op bouwen: Sy dencken hy sal’t swygen, en wat let het dan, t’Is genoegh als ick de Werelt maer bedriegen can: Geslepen Vogels comen in alle nesten, Daer syn geen vuylder reuken als de stille Vesten, Maer den clapper, thoont dat hy op geen Hoere gunst en past, En hy’t Fielen wars is, en geiren waer ontlast Van’t jock, daer g’hem dagelijckx me comt brillen, Want dat wy eens meynen soude wel schier altoos willen.
Ha gy schavuyt u Hoer van u Wyf heeft u gheleert Hoe sy met haer Fielen heeft gerommelt en verkeert.
Gaet Mothouwer gaet nu weer by u Mot,, vercken Gy syt’er af-ghescheen om dat u de Heer ded’ op’t schavot,, mercken, Om u deught, met wat Rys en een Bannissement Gelijck hier lest op de Marct dien onnooselen Vent Onkuysheydt Wat creegh die niet en had’ gedaen als alle filteryen: Gaet schelm datge den hals breken moet ryen Moette naer de Galgen vaeren voor den droes ter hel.
LIVYN BYKOMINGH.
HOe kyfde soo?
hoe kyfde soo?
Iouffrou Petronel Hoe soo gestoort Petro.
Moet ick u daer rekening af geven?
g’En kent nu gheen slecht goeyken meer waer is den tydt gebleven Dat wy gelijk Susters waeren?
en sal’t nu anders syn?
Wie syde onder u Falie?
Ick ben Livyn, Van Brugh Petro.
Och Livyn waer hebde soo langh gesteken?
Ick had’ een Moeder te Brugh die wou my spreken, Van jet dat my raeckt, mits dat s’op haer sterven lagh.
Het is wel ses maenden leén dat ick u niet en sagh; Livyn.
Daer ontrent Petro.
Soo stil door te gaen?
k’en wist niet wat peysen Livyn.
Ick moest in alder-haest my stellen om te reysen t’Was noot, Petro.
Och wat is my s’insal over’t hooft gewaeyt Helaes lieve Livyn het isser al becaeyt Het isser aengebrant: had’ ick u noyt gekent,, toch my en waer dit ellent,, noch Niet overcomen, hadt ghy my de saecke niet soo licht geschickt: Ick ben in’t water van mijn leertyt gansch verstict Ia t’schynt dat tot myn straf de Vrucht wilt gheboren,, syn Mijn Moeder sey dickwils van u dat s’een verlooren,, swyn Men siet de lichtveerdigheyt uyt dat Meysens ghesicht, Soo stout niet dat g’er langer med’ verkeert.
Hoe licht Onkuysheydt Syde van Oordeel want Moederken die Dochter Is de deught selfs, wyser, noch degelijcker mocht’er Noyt over straeten gaen:en mijn Moeder geloofden dat Maer nu segh ick de Duyvel heeft my met de keil gehadt Want quaet geselschap doet een Eerlijck hert bederven.
Die u soo lief heeft dat sy voor u sou sterven Noemde die quaedt gheselschap?
O ondanckbaer als ghy syt!
Wat belanght u, groot-gaen dat gy my dat wyt, Gy weet d’onkuysheyt is een staet van duysent plaegen.
En die door onverdult is lastigh om te draegen?
Onnoosel waerde niet, oft tot de deught gesint: Gy wist oock wel, dat ick was langh een Venus Kindt.
Oft soo gy niet en wist, het stondt u toe te leeren met wie ghy moest verkeeren.
Slampamster, toen gy waert genegen tot den Brom By ongelijcke slach, toen ginck u Maeghdom crom En sprongh op Krucken: die’t beginsel niet en schouwen Als sy noch Eerlijck syn: Wat wilt dan Hoer berouwen?
Raet u selfs, t’gade wel Petro.
Livyn en vergramt u niet Ick hebber berouw af, och laet m’in dit verdriet Niet ongetroost Livyn.
g’Hebt u met my qualijck bevonden Petro.
Gaet niet door, Livyn.
En sou ick?
Ach Livyntjen al mijn sonden En syn my soo leet niet als ’t is dat ick u heb vergramt Want k’heb nu raet van doen Livyn.
Ey t’is genoegh geschampt.
Gheschampt?
och het schampen is tot mijnen’t al gesleten, Ick ben schier sinneloos mijn Lieveken dat moete weten En daerom laetme niet sonder Raet in desen ban Onkuysheydt Ick beloof al wat dat ick jevers ontfutselen can Sal ick u geven tot een loon van uwe goede raeden.
Nu Sot hooft ick neem daer op u weder in genaden: Seght op wat datge van my begeert Petro.
Laes ick gaen groot ghelijck ick fluskens heb’ vercleert Livyn.
By wie?
k’En weet selfs niet by wie Livyn.
Dat s’er meer overcomen Maer hebde niemant noch besonder uytgenomen?
Ick hebbe tegen elck in’t besonder geseyt* Sier ick gaen groot, dus Trouwt my oft maeckt u bereydt Om het Kindt met al de costen t’saemen t’ontfanghen.
Toch eyndelijck ick dè my van elck Gelt langen, En stelden ’t by contract als dat ick was gepaeyt.
Maer had’ het jemant dan ten minsten aengedraeyt Petro.
Daer was noch eenen, en daer en had’ ick gheen twyfel aen Oft die sou my trouwen, daer en heb ick geen contract me gedaen Hy scheen d’onnooselst van alle wel te wesen En als’t al om comt is’t een gehout Man, dat ick desen Oogen-blick eerst geweten heb’.
Sit’er niet op?
Gansch niet t’Is een Timmermans-gast die t’onsent quam om jet Te cleuteren terwyl ick in twyfel was van draeghen En naer dat wy vriendelijck op malcanderen saegen Geef ick u te dencken hoe degelijck ick my droegh: Livyn.
Ia daer toe syde seker degelijck genoegh.
K’en twyfelden niet oft hy sou hem geluckigh g’houwen,, hebben Dat hem de Eer toequaem van my te mogen Trouwen,, hebben En de Fiel was gehoudt Livyn.
Hier in stadt?
Neen, te Brugh hout syn Wyf Bordeel.
Hoe seghde, wat, houwt syn Wyf Bordeel te Brugh?
Naer syn eygen seggen Livyn.
Hoe is syn Naem: Petro.
Men noemt hem hier Adolf van Breggen Livyn.
Hoe soo verwondert?
Dat is mijn Moeders Man Te weten myn Stief-vader myn Moeder scheeden’er van Om dat hy haer soo sloegh, nu isse Doodt.
Hoe maeckte my verslagen Livyn.
Tet, tet ick sou wel een heel Hel op mijn schouweren draegen En maeckte gy swaerigheyt in een Kint, daer ghy boven dat van sommige een ruym betaeling hebt gehadt Petro.
Hoe sal ick het dorven mijn Ouders te kennen geven Mijn Vader is te quaet, k’en sou my, al mijn leven, Hem onder syn Oogen niet dorven laten sien: Want hy heeft wel geseyt dat mijn Dochter sulckx liet geschien Ick wronghse den hals om, en mijn Moeder van ghelycken Livyn.
Praetjens, doet mijnen Raet het sal wel anders blycken.
De schalckheyt is’t gewelt ver’ Meester in dit stuck.
* Petro.
Com hier luystert Sy spreken stil t’saemen.
Dats goet Livyn.
Hoort ick sal u seggen Op wat manier datge dat sult moeten aenleggen Petro.
Nu dan:             Sy spreken stil t’saemen.
Och Levyntjen hoe hebde dat soo wel bedocht?
Ick ben in slimmigheyt en Filteryen opgebrocht Onkuysheydt Ia van jonckx af magh ick my beroemen Seyden de Lie, men sal die noch de schalcke oneerlijckheyt noemen Volght mijnen Raet, maer siet dat gy behendigh syt En geeft my van’t mislucken weder niet de wyt: Ick wys’ u wel de Wegh maer gy moet die betreden.
Noch desen Avont, t’comt nu wel te pas Livyn.
Uyt wat reden, Petro.
Mijn Vader is uyt’er Stadt Livyn.
Dat’s vyf- en veertigh veur Als Moeder is gepaeyt die dryft de saeck licht deur By Vader, die sal’t soo, en soo weten te keeren ende te wenden Dat Vader noch tot troost sal dienen in d’ellenden Van syn Dochter, Petro.
Wie noem ick als ’t Kints Vaer?
want k’en souw niet bestaen Te seggen dat ick my met vele had’ misgaen U Stief-vader was gehout, dat sou leelijck luyen, Noem ick van d’ander een, sy sullen malcanderen opruyen En mijn selfs accoort verclaeren tot een Hoer, Maer ick heb bedocht oft ick’t jemant aenswoer Die corts gestorven is: soo creegh ick geen partyschap Livyn.
Soo dat syn treckxkens, dat is my noch een blyschap Ist datse niet en comt te veranderen in eenen grooten Rou.
Daer’s een van mijn kennis Doodt diemen seyt dat sou Vande Pocken syn ghestorven over thien oft twintigh daegen Livyn.
Kleer is Claes sey t’Wyf en sy sagh hem naer’t Graf draegen, Petro.
Nacht Livyn, ick moet thuys want t’is nu tydt Livyn.
Ick sal flus comen luysteren oft g’al in’t Werck syt.
Onkuysheydt IAN DE QUIST.
HEm, hem Livyn.
Wie hem’t daer?
ho ho, t’is dien Sinjoor van flus Ian.
Hem, hem, Petronelleken Livyn.
Hy kent haer sus K’moet dat eens af sien                             Luystert aen d’een zy.
Roepte my?
Signioor Ian de Quist,, ey Is U lieden dat?
Ia Petronelleken Petro.
Maer Signioor hoe wist,, gy Dat ick het was?
Ick heb u hier al langh sien staen Hoe vaert Moederken al?
Seer wel.
En Vaerken Petro.
Die is uyt’er Stadt gegaen Ian.
Seght Moederken goeden Avont sulde Petronelleken Petro.
g’Navont van haeren’t wegh’* Ian.
Kende dat deg’lijck velleken Die daer van u is gegaen?
Waerom vraeghde dat?
Om dat s’een gevalueerde Fielster is, en een Swyn dat Van alle Marckten weer gesonden is Petro.
Wat gaet u over?
Ia t’is een Vercken een dubbel Soegh Petro.
Maeck’et niet grover Want t’is een Dochter ter goeder Naem en faem.
Het is een vuyl Fielin Petro.
Den tydt is onbequaem Om langer t’houwen spraec ick moet my t’huys maken Ian.
Ick hou u Compagnie Petro.
Ick sal met min gheraecken, Ke houw’et my te goey, en laet my gaen alleen Ian.
Ey doetme de vrientschap en seght m’eens wat voor een Onkuysheydt Is dat, die by u was?
ick vraeght om seker reden Petro.
Ick sal’t u seggen, maer ontslaet m’alleen van heden Want ick moet t’huys Ian.
Gaet dan, en k’wensch u goeden nacht Petro.
U van gelijck.
GORES BYKOMINGH.
WEl?
Swyght Gores.
Hier staet u een en wacht Mon Peer’ Ian.
Dien maet daer gy flus med’ ter Beurs,, waert Ian.
Comde spotten, o gy Fielt, den Eycken deurs,, aert Is u te langh van’t Lyf gy syt weer eenen dagh in’t wilt,, geweest, Den droes hael den Barbier die u altydt gheneest Waer ick mijn Gelt aenhangh?
Ha goddeloosen Man!
Gy stubbelt om het Tucht,, Huys Gores.
Oft mijn Moeder noch eens levend’ wert och wat een sucht,, huys Sou’t t’onsent syn: Vader, Vader, hoe luttel peyst ghy dat Al’t geen gy nu besit hebt van mijn Moeder g’hadt Haer Testament was soo, dat gy’t besit sou’t houwen Van’t Gelt en Meubelen tot dat gy quaemt t’her-Trouwen: Dan sou een seker som van Duysenden aen my Worden toegeschickt: Moeder Doodt synde gy Naemt Meysens in als Kackx om’t Huys te bestieren Ons Huys was Venus-bergh, en sy lie Venus dieren En soo wert ick ondeughend’ mits dat het mijn Vaeder was.
Hadt gy u Huys geruymt van al dat vuyl gebras En my gelijck’t behoort met regel op gebrocht,, gehadt Onkuysheydt En had’ ick dan jets onbehoorelijckx gewrocht,, gehadt Soo had’ ghy claghens noodt: K’gaf willigh my dan schult: Maer nu ey gaet toch wegh want K’misse mijn ghedult.
Ten syn geen Ouders die door lusten Kinders baeren Maer dat syn Ouders die de kinders Ziel bewaeren.
Hout dat voor u gepreeck, bof, dof, clets ha Fielebout.
Als ick’t bekennen moet ick sprack wat veel te stout Ten staet een Kindt niet toe syn Ouders te bekyven Om dingen die het Kint wilt selver bedryven.
K’En can u niet voorder seggen laeten, syt ghy Den soon van dien Man?
Maer hoe wel gelijckt gy by Malcanderen: Ian rappigh met synen maet mocht men ’t seggen* Gores.
Wat gebreeckt ons gy Hoer?
Onthoer m’oft ick sal een wind’ Ey leggen Gores.
Doet dat over u Sop soo smaecktse jevers naer.
Wat wete te seggen van my en van mijn Vaer?