floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Daer na ging zy verder dwalen, Al haer Vee te zamen halen, Veele Schaepjes in 't getal, Hoeden na de luwe stal.
Al't gevogelt, al de Boomen, Al de Beekjes, al de stroomen, Al de Blaedjes, al het Wout, Al wat zich in 't Bosch verhoud, Door de stilte, aesem schepte, Niet een Blaedje dat zich repte; 't Boschje was vol zoete lust; 't Pluym-gediert in stille rust; Niet een Blaedje dat men hoorde Rits'len aen de groene boorde; By de lieve lodder beck, Daer ik in het water keek; Daer de Maen haer bleeke stralen Van den Hemel neêr liet dalen, 't Beekje stil en effen lag, Dat m'er niet een rimpel zag.
Korts daer na zag ik de boomen Rits'len in de Water-stroomen, Ruysschen hoorden ik de Blaên Die daer aen de Linde staen; Mits hoord ik een Takje breken; Mits hoord ik een woordje spreken; Mits zien ik een licht, 't dunkt mijn Klaerder als de Mane-schijn.
Phylida, riep ik, wat zegje?
Zoete bekje, och!
wat doe je by de sloot?
Ik pluk Bloempjes in mijn schoot.
Cloris, riepze, komt hier by me; Cloris, och!
ik schijn te swijme, Mits dat ik het zoete licht Zie van uw schoon aengezicht.
Na dit zuchten, na dit karmen, Vatten ik haer in mijn armen; Cloris, zeydze, och!
Voeld eens hoe mijn hertje slaet; Voeld eens hoe mijn leden trillen Wat mach dit beduyen willen?
ik sterf van pijn, Wild gy niet mijn hulper zijn.
Daer na quam zy tot bedaren, 'k Wist niet waer mijn zinnen waren, Als ik flusjes my ontreeg, Seydze, doen ik neder zeeg.
Cloris, Cloris!
voeld mijn handen, Voeld eens, zeydze, hoeze branden.
't Hoogste woort dat quam'er uyt; Cloris, wat of dit beduyd?
Soud dit wel een Koortze wezen, Die uyt Liefden is gerezen?
ik houd gewis Dat het zulken Koorsjen is.
Herders kind, oprecht in 't minnen, Niet geveynst, noch vals van zinnen, Niet gelijk het Steeds gebroed, Wispeltuurig van gemoed; 363 Loos en valsch in Minne treeken, Anders meenen als zy spreeken, Anders loven als zy doen, 't Geen men nimmer zou vermoên; Vals van herten, schoon voor d' oogen.
Trotzen op haer groot vermogen, Pronken op haer weytze pracht, Snorken op haer Adels dracht; Op haer afkomst moedig pralen, Op haer Tytels, die zy halen Ik en weet niet waer van daen, 't Is te vreemt om te verstaen; 't Steeds gebroed is niet met allen; 't Gater altijd op een kallen, Met een schamper schors verwijt, Menig Vryer tot zijn spijt; Menig moet daer 't quellen lyen, Van zijn Minnen, van zijn vryen; Heeft hy wat te hoog gezien, Straks verwijt 't hem ellik yen; Is men slechjes in de kleeren, Niemand zelje trouwheyd Eeren; Pronkje niet met zyde pracht, Zoo en benjer niet ge-acht; Zou men daer een Meysjen zoeken, En niet letten op de Doeken, Of ze met een kantje fijn, Net geployt, gesteven zijn.
Zou men daer niet na de Boortjes, Na de Strikjes, na de Koortjes Kijken, die daer dik en stijf, Pronken aen het Steedsche Lijf; Daer en geld geen trou in 't minnen, Maer als Liefde gelt kan winnen, Maekt men strax een Hylik klaer Met het ongelijkste Paer.
Is 't mijn zelven niet ervaren, Als ik in mijn eerste Iaren, Als ik in mijn eerste Min, Stelden op een Meyd mijn zin?
Op een steê-meyd, trots van leden, Maer als ik in pracht van Kleeden Niet met haer quam over een, Heb ik groot verwijt geleên.
't Land dat kies ik voor de Steden; Daer men minnen mach met vreden, Daermen niemant om zijn pracht, Maer om zijn getrouheyd acht; Herderinnen, rijk van Schaepjes, Achten rijk de Herders knaepjes, Die in trouwigheyd van Min, Dienstig zijn haer Herderin.
Philida, mijn uyt gelezen; Philida was 't, die zal 't wezen; Philida en mind geengoed, Als een trouw oprecht gemoed, Dat in Cloris is te vinde.
Philida, mijn wel beminde, Och!
wat doen ik menig mael Aen dit Beekje mijn verhael; Hoe dat wy onlangs te zamen In het Elzen Boschjen quamen, Als ik dichte by een sloot Rusten in uw lieve schoot.
Als de nacht begon te naken; Als ik 't Boschje hoorde kraken; Als ik noch denk om die tijd, Ben ik duyzend mael verblijd; Duyzend reyzen, duyzend malen Gaen ik met mijn schaepjens dwalen, Op de plaets, daer ik en gy Pleegden onze vryery; 't Schijnt dat al de zoete stroomen, 't Schijnt dat al de groene Boomen, 't Schijnt dat al het Klaver gras, Doe zoo blijd en vroylijk was; Dat nu al de Pluymde Dieren Niet en doen dan tierelieren; 't Schijnt hes gras dat zy geraekt Heeft, mijn Schaepjes zoeter smaekt.
Door 't herdenken heb ik vreugde, Door het missen ongeneugde; Dat my Philida niet ziet, Is mijn duyzend maelverdriet.
Loop ik doolen door de Heyden; Loop ik dwalen door de Weyden; 364 Waer ik loop, oft waer ik ga, Nimmer vind ik Philida, 't Rechte vonkje van mijn Minne.
Weg met steedze pronk Godinne; Noyt by Phylida en had Eenig Iuffrouw van de Stad; Trots van lichaem, schoon van leden, Zoet van praet, geen Hoofze reden Zal zy brengen voor den dag, Maer de oude Herders slag; Niet laetdunkend, niet hovaerdig, Open-hertig, en goed aerdig, Ongevalscht in al haer reên, Minzaem tegen yeder een.
Philida, als mijn gedachten d' Oude vrolijkheyd betrachten, Die wy dan zoo hier zoo daer Dikwijls hadden met malkaer; Denk ik om het vrolijk speelen, Om het zingen, om het queelen, Om dat deuntjen, om dat Lied, Dat ik neurden op mijn Ried, Als wy Kransjes gingen vlechten, Als wy na de oude Rechten, Na de wijze van het Land, Hadden d' Herders Mey geplant; d' Herderinnen Kransjes boden, d' Herders aen den dans te noden; Philida om Cloris docht, Heeft haer kransje my gebrocht; Waer meed ik ten dansse quam, Daer ik Philida vernam, Die mijn handen grijpen dorst, Drukten s' aen haer slinker borst, Of zy daer meed zeggen wouw, Dit's getuyge van mijn Trouw; Waer by op dat zelfde pas Noch een Steedsche Vryer was, Die u daer van lof bewees, Ia ten Hemel hoog toe prees; Is men hier zoo rond van aert?
Is men hier zoo lief en waerd?
Als men trouw bemind, zeyd hy, Weg dan Steedsche veynzery.
Na dit zeggen, zeyd hy mijn, 'k Zeg dat zy gelukkig zijn, Die haer nieuwers anders meê En bekomm'ren als het Vee, Die oprechte trouwe Min Toonen aen een Herderin.
Onlangs heb ik in de Stad Liefde tot een Meyd gehad, Die ik vry een langen tijd Oprecht, zeyd hy, heb ge vrijd; Maer door looze veynzery Toonden s' haer geneygt tot my, Tot dat zy van my verstond Al mijn wensch, en al mijn grond; Neffens dien noch zoo veel meer, Dat zy toe liet mijn begeer, Zoo veel lust en vryigheyd, Die nu niet en diend gezeyd.
hoe vremt scheen dat voor mijn; Zouden zoode Iuffers zijn, Docht ik dikmaels in mijn zin Lof zy dan een Herderin.
Wat zijn zulke Meysjes doch!
't Zijn Serpenten vol bedrog; Ia wat zal ik zeggen meer?
Moorderinnen van de Eer.
Doch dat ik dit varen liet, Want die zaek en raekt my niet; Maer kies voor een prachtig Huys, Een oprechte Herders kloys.
Philida, ik kies de wol Van uw vette Lammers bol, Voor de Zyd, die 't lichaem dekt, Dat met schanden is bevlekt.
Wist mijn zoete Philida, Dat ik hier dus eenig sta, 'k Weet zoo wis, of ik het zag, Zy quam daed'lijk voor den dag, Sy quam daed'lijk hier in 't groen, Om haer tierig Vee te voên; Wist zy dat ik hier dus zat, Om haer af zijn droefheyd had, Wist zy dat ik met geween Hier dus doolen ging alleen; 365 Wist zy dat ik menig reys, Om haer zoete by zijn peys; Wist zy dat ik met geklag, Hier ga doolen dag aen dag; Wist zy dat ik op mijn Veel Daeg'lijkx droeve deuntjes speel; Wist zy dat ik met mijn Ried, Met mijn Fluytje by de Vliet, Neury, al de voysjes jong, Die ik lestmael met haer zong; Wist zy als ik hier wat eet, Dat ik nimmer zoete beet, Nimmermeer een dronkje doe, Oft ik wensch 't haer hallef toe; Heb ik een versnapering, Van het een oft ander ding; Wist zy hoe dat ik dan sta, Och!
had dit mijn Philida; Wist zy hoe ik, trouw, en graeg, 's Morgens voor den douw, en daeg, Dicht omtrent haer wooning blijf, Als ik eerst het Vee uyt drijf; Al mijn schaepjes blijven staen, Willen qualijk verder gaen, Wist zy hoe mijn hertje jaegt, Wist zy hoe het mijn behaegt, Dat zy al de Steedsche pracht, Min als niet met allen acht; Dat zy voor een kanting Kap, Voor een weydsche Doek, oft Slab, Kiest een Krans van Roosjes zoet, Om haer geele stroyen Hoet; Wist mijn Philida dat ik Thien mael in een oogenblik, Thien mael in een korten tijd, Ben bedroeft, en weêr verblijd; Wist zy hoe ik op het Zand Van de Duynen, van de strand, Twee, oft driemael alle daeg, Om het droeve af zijn klaeg!
Dikmaels klim ik 't hoogste top Van de zand'ge Duynen op, Maer ik zie om heynd noch veer Philida u nimmermeer; Dikmael denk ik in mijn zin, Philida mijn Herderin; Wist gy wat ik om u ly, 'k Weet gy quaemt terstond by my; Doch is 't nu niet Philida, Soo geschied het eens daerna; Ofhet mochtzi; n'dat gy waerd Met een ziekt oft Koorts beswaerd, En dat u de ziekt op 't Bed Om te komen hier belet; Och!
het leyd my op de Leên Ik en ben niet eer te vreên, Ik en ben niet eer gerust, Voor ik daer van ben bewust; En het valt my in met pijn Dat het zulken ding zal zijn; Is het zoo, wat gaet mijn an; Philida, ik sterve dan; Om te weten zekerheyd, Om te weten vast bescheyd, Zal ik spoedig heene vliên, Of het zoo zy, gaen bezien.
De Geest des Vriendschaps is gelijk een Goude keten.
WAnner de Geest my dwong mijn vrientschap te verbijne, Wat schakels zijnder doe gestrengeld aen de mijne?
't Zijn Schakels, wiens waerdy de geest meer als het goud, Hoe hoog het is van waerd, in hooger waerden houd.
Wiens pracht, wiens schat, wiens glans, mijn eygen welbehagen, Bequamer niet en weet als in het hert te dragen; Dat is, dat men voor 't oog niet toone schoon gelaet, Maer in 't as-wezen, rechte vriendschap metter daet.
366 Minne-klagt.
IUffrouw, hoe menig-mael heb ik mijn zelfs beklaegt, Dat mijn begonnen smert my drie Jaer heeft behaegt.
Drie Jaren zijn 't geleên, drie Jaren, ô Godinne!
Dat ik de eerste-mael uw schoonheyd dacht te minne; En uw beleeft onthael in 't by-zijn ik genoot, Mijn ziel van blijdschap sprong, al levend was ik dood.
Uw oogjes boeyden, Lief, mijn hert en Ziel te zamen; Uw oogjes waren 't, Nimph, die my gevangen namen, Gevangen in de strik, daer Cypriaes geweld, Die noyt en heeft misdaen, dikwijls gevangen steld; Dat 's in een Kerker, Lief, gebouwt van hoop en vrezen.
Waer ik drie Jaren lang most uw gevangen wezen, Want eerst-mael als gy my in 't by-wezen verscheent, Heeft uw beleeftheyd zelfs my groot geluk verleent; Als ik een deeltjen u van mijn begeerte toonde, 't Scheen dat uw goede gunst my met begeerte loonde.
Mijn vryheyd groeyde aen, uw vryheyd heeft gejont; Te snoepen, schoone Vrouw, een kusje van uw mond; Een kusjen, dat voor my meer zoetigheyd kost baren, Of 's werelds vreugden al in een gesmolten waren.
Duyzend-mael op een dag dacht ik, schoone Godin, t' Ontdekken u mijn smert, en mijn verborgen Min.
zeyd de zoete hoop, wie zoud zijn smert verswijgen, Daer hy door bidden kan zoo veele vreugd verkrijgen?
Staeg had ik op mijn tong te zeggen, schoone Vrouw, Reykt my uw zuyv're hand, ontfang mijn trouwe trouw.
een strenge vrees is my aen-boord gekomen, En heeft my al de hoop van mijn geluk benomen.
't Verlies van mijn geluk drijft my zoo vaek, eylaes!
Met vruchtelooze hoop na de gewenschte plaes, Daer d' uytgelezen Zon my eerst-mael quam beschijnen, Op hoop dat mijn gezicht daer weder troost moch vijnen; Maer als ik zie de plaets waer 't hert zijn lust eerst kreeg, 't Gezicht baerd mijn verdriet, ik vind de plaetze leeg.
Vernieuwing door gedacht, voed d' oude lusten weder; Ik denk zoo meenig-mael, hier zat zy by my neder; Dit Klaver-rijke gras heeft zy wel eer betreên, Doen was 't vol vrolijkheyd, nu klaegt het met geween.
Als ik bedroeft aenzie dees Gallery van Bomen, Die ons genarremt deed daer eertijds onder komen.
Twee reyzen, twee-maeltwee, by 't schijnzel van de Maen, Zijn wy het Elzen-Bosch, de Beemden door gegaen.
367 Die met een nare stem nu schijnen my te vragen, Waer is de schoon, die wy hier eertijds met u zagen?
Haer deerd mijn eenigheyd; het sprakeloze Woud Had u, mijn lieve Nimph, dat nimmer toe vertrouwd.
Gaen ik van daer voor 't bedd', my tuygen d'oude lusten; Hier zag ik eens mijn Lief, mijn lieve Engel rusten.
Dus zit ik in 't gedacht, met diepe zuchten swaer, Immers is dit de plaets daer ik eerst qnam by haer; Immers is dit de plaets; daer ik alleen hier boven, In slechte Rijmery uw hoogheyd wilde loven; Daer zy in korten stond, als ik nauw had gedaen, My blijdelijk verscheen, quam voor mijn oogen staen.
Mijn hert was heel ontroert; ik twisten met mijn oogen; Het geen my waerlijk scheen, of dat niet waer geloogen; Bevreest met bevings-schrik ontzonk my strakx de moet; Ik voelde, waerde Vrouw, een grilling in mijn bloed.
De pen zeeg uyt de hand, 't geen hallef was beschreven, Is door uw zoete komst voort in de loop gebleven.
Natuur gebood my wel mijn narmen uyt te slaen, Eerbiedelijk Me-vrouw te groeten en t'ontfaen; De liefde porden my te knielen voor uw voeten, Met zoete kusjes u t' ontfangen en te groeten; De tong verloor haer spraek, ik wist niet, waerde Vrouw, Op wat manier dat ik uw heusheyd loonen zouw.
Uw oogjes trokken my met aengename lonken; De bloosjes, die 't sneeuw-wit van uwe kaekjes pronken, Lokten mijn hert tot vreugd, maer ach!
wanneer de Maen Met wolken word bedekt, haer schijnzel is gedaen.
Uytheemsche schoone Vrouw, uw glans had my verovert, Door d'onverziene komt, stond ik gelijk betovert; Mijn wil was zonder kracht in 't gene dat ik zocht, Ik zocht u dienst te doen, maer hebze niet volbrocht; Ik was al levend dood, mijn zinnen doolend waren, Dat ik zoo quakkeloos u wederom liet varen, Godin, eylaes!
Godin, zonder genot van vreugd, Met zoete Minnery te streelen uwe Ieugt; Uw Ieugt, die my 't gedacht noch daeg'lijks stelt voor oogen, Troost mijn benaud gemoed weêr met een nieu vermogen; 't Vermogen staet aen u, te geven 't gene dat Ik over drie jaer van u gaerne had gehad.
Bataefsche Veld Godin, en zal 't nu niet geschieden?
Zoo zal uw droeve slaef in eenzaemheyd gaen vlieden, Daer hy zijn Ziel God jond, door hope, en geloof, Het lichaem voor een spijs de Dieren, tot een roof.
368 Wat meld gy, stomme Pen?
wat wensch ik te betrachten?
Een yeder zal mijn doen voor zotte dwaesheyd achten; Dat ik om een Godin lijd zoo veel straf en pijn, Door dien daer and're Nimphjes meer te vinden zijn.
Wat baet my d' overvloed, in dien dat ik mijn leven Graeg om dees eene Nimph verlaten wil, en geven?
Het baet, om dat mijn dienst haer niet behagen ken, En dat ik met mijn dienst weêr nut voor and'ren ben, Vaer wel dan schoon lichaem, gepronkt met weydze pracht; Vaer wel roemwaerde Maegd, puyck van 't Hollands geslacht; Vaer wel pracht onzes eeuw, çieraed van onze tye; Vaer wel Nimph, dien ik noem d' Amstelíche hovaerdye; Vaer wel schoonheyd volmaeckt, die my uw wil onthoud: Vaer wel korale mond, met Nektar nat bedoud; Vaer wel Albaster glans, gemarmert met twee bloosjes; Vaer wel wangetjes wit, gepronkt met roode Roosjes; Vaer wel Yvooren Beeld, van glans gelijck de Maen; Vaer wel Hemel, vaer wel, waer in twee starren staen; Vaer wel git-swarte glans, in wezen als twee Boogjes; Vaer wel sneeuw wit aenschijn met tintel bruyne oogjes; Vaer wel sneeuw witte hals met aders blaeu geçiert; Vaer wel zinrijke geest met deugden gemaniert; Vaer wel Godin, vaer wel, die met uw brave zeden, Zult brallen tot een pronck van nu tot eeuwigheden; Vaer wel Godin, vaer wel, vaer wel Lief, tot dien dag, Dat ik onsterffelijck uw zieltje groeten mach.
Vollen-Hoofschen Herder.
ZOekt het ooge zijn vermaken, In vermakelijke zaken?
Soekt het herte lust te voen?
Waer is meer vermaek t' aenschouwen?
Als men wel in uw lansdouwen, Vollen-hove, weet te doen?
Vollen-hove, vol van vreugde, Voedzel tot vermaeck in deugde, Wellust voor een rustig hert; Vreugde voor een stilzaem leven, Alle zoetheyd kund gy geven Die der oyt gevonden werd.
Wil het herte vreugd genieten, In 't vermaek van water vlieten; Waer is 't beter als op strand?
Daer de Zuyder drifjes spoelen, Met een lieffelijk krioelen, Op uw Oever, in het zand.
Daer de Golfjes, daer de baren, Met een zoet geruys vergaren; Daer de stroom zijn vloeden breekt, En al swalpend aen komt perssen, Om de Nimphjes te ververschen, Als de Son op'theetste steekt.
Daer de Nimphjes met haer handen Schrijven in de natte zanden; Daer een Herder hert en zin, Veylig mach ten offer dragen, Na zijn lust en welbehagen, Aen zijn lieve Veld-godin.
369 Daer den visscher zijne wanden Zet niet verre van de stranden, 's Morgens zijne vangste doet; Possen, Botten, blanke Baerssen, Komt hy, opgeschort met laerzen, Dragen door de Zuyder vloed.
Zelfs de Zallem noch in 't leven, Werd daer aen het Mes gegeven, En zoo levendig gedood; Vollen-hove wel gelegen, Deze gaven, deze zegen, Stort den Hemel in uw schoot.
Heeft het herte daer verlangen, Haes, oft eenig wilt te vangen, Ziet het Adelijk geslacht, Op hun tijden, op hun stonden, Met de Brakken, met de Honden, In de bosschen op de jacht.
Vollen- hoof, gy pleegt voor dezen, Over-Yssels Hof te wezen; Vollen-hove nu ter tijd Wil ik u den Tijtel geven, Mits den tijd die wy beleven, Dat gy 't Hof des Adels zijt.
Lust het ooge maer 't aenschouwen Pronk van Adelijke Vrouwen, Ik vertrouw en ik geloof, Dat 'er schoonder niet op aerde Zijn in Edelheyd en waerde, Als 'er zijn te Vollen-hoof.
Is 'er lust geneygt tot minnen, Waer zijn zoeter Veld-goddinnen Als wel Vollen-hove heeft?
Zoeter geen, dies ik mijn leven Wil in in haren dienst begeven, Die aen my het leven geeft.
Dies ik met mijn schaepjes kome Onder deze Eyken boome, Daer ik my ter neder stel; Daer ik al mijn smert en lyen, Al mijn minne, al mijn vryen, In de schorsse snijen zel.
In de eyken zal ik snyen, Al mijn quelling, al mijn lyen, Al mijn droefheyd en verdriet; Op dat zy u mogen klagen!
Dat my deze droeve plagen, Zijn om uwent wil geschied.
Aen de bomen, aen de Velden, Aen de bloempjes, zal ik melden, Wat ik om de minne ly; Wat ik vreeze, wat ik zorgen In mijn herte had verborgen, Al de tijd van mijn gevry.
Ik zal in de graze dalen Bloem on kruyd te voorschijn halen; Ik zal aen de Water vlied, Aen de Beekjes, aen de stroompjes Aen de telgjes, aen de boompjes Klagen mijne Liefds verdriet.
Daer mijn hert, mijn ziel, mijn zinnen, Vol van Liefde, vol van minnen, Liefdens klachten zullen doen; Daer ik met een droevig zuchten.
Door mijn tranen zal bevruchten 't Hert, en 't hert in tranen voên.
waer toe mistrouwen?
Beter is het moed gehouwen; Toond mijn Nimphjen haer nu wreed, Schijnt zy nu op mijn gebeten, Morgen is het weer vergeten, Oft ten minsten is 't haer leet.
Als ik Liefdens aert bepeynze, Acht ik al haer wreedheyd veynzen, Dies ik mijne treuring stil, En mijn hert, gegrond in minne, Ik mijn lieve Veld goddinne, Door de liefd opdragen wil.
Ik wil in de liefd volherden, Tot haer hert het mijns zal werden, Lieven in getrouwigheyd; 370 Tot dat ik van haer verwerve, 't Zy haer gunst, oft dat door 't sterven Mijne ziel van 't lichaem scheyd.
Hier aen dese water vloeden, Wil ik mijn gedachten voeden, Op de Liefde, op de min; Op de woorden, op de reden, Die ik in het vryen dede Eerstmael aen mijn Herderin.
't Eerste woortje dat ik zeyde, En mijn Nimph te vooren leyde, Als ik van Vryage sprak; Deed haer Kaekjens rooder blozen, Als de bloosjes van de Roozen, Mits de Liefde schaemt uytbrak.
Zy ontstelt op 't eerste spreken, Deed aen my een gunstig teeken, Sloeg mijn Liefde niet heel af; Maer gebood my daer en tegen, Hoe ik zoud mijn vryen plegen; Als ik haer te kennen gaf, Dat ik al mijn hert en zinnen, Had gesteld om haer te minnen; Seyd zy my hoe dat ik zoud, My in 't stuk van minne dragen; Ik, geneygt na haer behagen, Sey dat ik zoo minnen woud.
dit waren hare wetten, Hier op, zeyd zy, moet gy letten, Dit wil ik aen u gebiên; Gy moet veynzen in uw vryen, En voor eerst u dapper myen, Dat geen menschen kunnen zien, Dat wy liefdens handel drijven; 't Moet voor eerst verhoolen blijven, En voorzichtig zyn beleyd; Met gelegentheyd van tyen, Zal men maken dat ons vryen, Sy mijn Ouders aengezeyd; 't Geen voor eerst niet mach gheschieden: 'k Wil u, zeyd zy, noch gebieden, En dat gy daer in genoegt; Gaen wy uyt met mijn gespelen, Soo en laet u niet vervelen Dat g' u by een ander voegt.
Gunst van liefde, zoete woorden, Ik mijn Nimphje spreken hoorden, Dit was 't eerste mijns gevry; Hoe gelukkig, lieve zinnen; Hoe gelukkig, in het minnen, Toonden 't luk haer gunst aen my.
Ik in 't eerst verkreeg door deze Oorzaek meer tot hoop als vreze; Soete min, u is 't bewust, Met wat liefde, met wat vreugden Ik, in eerbaerheyd en duegden, Hare lipjes heb gekust.
Soete kusjes, die my 't leven Hallef dood, kunt weder geven, Zoete kusjes, lieve mond, Lieve Lipjes, die mijn lusjes Voed in zoetheyd van uw Kusjes, Ach!
waer is de lieve stond?
Liefste stond van alle stonde, Die ik oyt mijn leven vonde; Soetste zoetheyt eens gesmaekt, En ter herten ingetogen, Van uw Lipjes afgezogen, Weder nieuwe graegte maekt.
Oogjes, lipjes, borsjes, handen, Roode mond, albaster tanden, Alles wat mijn Nimphjen heeft, Door natuer in haer ontfangen, 't Zy van hals, van hooft, van wangen, My tot mingen oorzaek geeft.
Dies zal ik het minnen plegen, Eeuwig blijven haer genegen, Noyt veranderen mijn zin; Liever in getrouwheyd sterven, Liever lijf en leven derven, Als mijn zoete Veld-godin.
371 Amstel herder.
MYn Veld-Godin!
die niet op hoog getopte heyden, Maer by den Amstelstroom, uw lammertjes gaet weyden; Die geen gebergten zoekt, noch doet geen verde keer, In bosschen dicht beboomt, maer 't luwe Diemer-Meer; Daer gy geen schaepjes hoed, maer wel uw jonge zinnen, En wild geen herders liefd, en wild geen herders minnen; Maer daer in eenzaemheyd uw jeugdens Lente dort, En daer zoo meenig traenaen u geoffert word.
Daer nu een minne zucht ter Zielen uytgedreven, Gelijk den donder doet de teere bloempjes beven, De Blaedjes aen hun struyk, en roosjes in hun blaên, Sijn droevig over 't leed van my haer aengedaen; De Vogeltjes verzuft, aen d'Amstelsche rivieren, Die staken al hun vreugd, en vrolijk tierelieren, Vermits uyt mijn gemoed, zoo meenig zuchje dringt, 't Gevogelt als betreurd met my dit Liedjen zingt: Ik verlieft met hert en zinne, Aengedreven van de minne, Koom hier waren voor uw deur; Koom hier weenen, koom hier zuchten; Heunig-beekjen!
waer toe't vluchten?
Wreede Nimph!
hoord mijn getreur.
Minne-zuchjes!
vlied doch heenen, Tuyg mijn lijen, tuyg mijn weenen, Tuyg mijn tranen, tuyg mijn smert; Tuyg dat my haer wreedheyd plage, Tuyg haer leed dat ik moet drage, Om haer strafheyd, in mijn hert.
Heunig-beekjen; ach!
dat ik niet mach genieten, Tot voedzel van mijn liefd, de zoete Nectar vlieten, Die uyt de Heunig-beck, van uw korale mond, Op klipjes drijven van een inkarnaete grond; Ach!
ik voel een vreemde hette, Mijn zinnen in de brand van liefdens vlamme zette; Ach!
ik smelt in liefdens brand; Hoe wel een koele drift vliet langs den Amstelkant; Waer door ik zoek de vlam van liefdens vuur te koelen, Maer kan met al haer stroom de lessching niet gevoelen; Mijn vuur dat is van aert, uyt zulk een stof gevoed, Dat het moet zijn gelest van haer die't branden doet; Mijn vuur dat is een vuur van wonderlijk vermogen; Mijn vuur dat is gevoed alleenig door mijn oogen; 372 Mijn oogen hebben schuld aan 't gene dat ik ly; Door mijn gezicht, eylaes!
quam liefdens brand in my; Door d' oogen moet het vuur verkoelen liefdens hette; Door d' oogen moet de brand de vlamme neder zetten; Door d' oogen kan het hert verlichtenis geschiên, Soo ik maer eenmael mocht mijn Heunig-beekje zien.
Haer ziende, zoud mijn hert zijn vlamme konnen blussen, Mocht ik de lipjes, van mijn Heunig-beekjen kussen; Mocht ik den Heunig dauw eens zuygen van 't robijn Haers lipjes, waer op zoete Heunig drupjes zijn: Mocht ik dat lieve beeld omhelzen in mijn armen; Mocht ik haer koude hert met mijne brand verwarmen; Mocht ik mijn levens zou, mijn liefdens offer doen, Hier onder 't Elzen loof en aengename groen; Mocht ik haer zoete mond eens aen de mijne voelen, Ik weet haer zoetheyd zoud mijn heete brand verkoelen.
verlooren wensch; mijn klachten zonder vrugt, 't Schijnt dat ik met mijn hand wil reyken aen de lucht; 't Schijnt ik met Phaëton wil na den Hemel ryen, Alwaer ik mis het spoor, en val zoo los ter zyen; 't Schijnt ik met Icaro de Zon te na genaek, Dies ik mijn hoop verlies, en liefdens klachten staek.