floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Hoor, Jurjen, zonder loogen, Je krijght in korte tijt je schaapjes haast op ’t drooge.
Wie raast ’er aan de deur?
wat wil dit nacht-tumult?
’k Ben Beeldewitte Roel.
ik zie je in ’t kort vergult: Je slaapt haast by een Heer.
Na huis met deeze grollen.
Je zult in korten tijt in pistoletten rollen.
METJEN uit.
Ben jy de wacht, je bent een onverlaat en zot.
Die eens een varken is moet altijts weêr in ’t kot.
Neen, Metje, ziet ik zegh.... Metje.
Wat zeghje, grijze suffer?
Dat Metje Schoesters wort een Ridderlijke Juffer.
Jouw schelm.
jouw fielt.
jouw guit.
jouw schender.
vuilste schuim!
Ik segh dat Jurjen haast sal pronken met een pluim.
Zoo ben ik dan een hoer?
dat liegje.
Neen, gans krukken!
Mijn spirtus familjaar voorzeit jouw duizent lukken: Je zult noch, in ’t satijn, aan Jonkers hooge handt, Als beste Joffer treên van ’t heel Jeroopsche landt.
Wat joffer jy de luy, scherluin, zie wat je wijf is; Die koppelaarster tot een iedermans gerijf is; Noch zietze als blomme pap, zoo effen, als ferweel: Schijnheiligh in de preek, en slordigh in ’t bordeel.
Wat heit men wijf gedaan?
Dat weeten al je buuren, Hoe zy je dochter aan de vrijers kan verhuuren.
Jouw zeugh, wat zeghje?
Ja dat houw ik staande, ziet.
Kom, joffer jy me weer.
Verstaje my dan niet?
Ik zegh, hoe ’k strax de geest van Jurjen als een Jonker Braveeren zagh langs de straat.
Je reutelt, ouwen dronker, Je suft, je suisebolt, je droomt, je raaskalt, wech.
Hoe mondig zijn de wijfs!
hee, waar blijft Jurjen, zeg?
Al weêr, hy is te gast.
loop hutssen.
Zulke wijven!
’k Vocht liever met de droes, als met zoo ’n teef te kijven.
Neen, Jurjen is een man die straat voor steegen kent.
Wat brasme Roel, dat ’s eerst een onbeschofte vent.
Jonk.
Ja Metje.
ey, maar zegh, mijn deegen hoet en mantel, ’k En vindt niets?
’k Loof je danst al meê, van den tarantel Gebeeten.
al je goet op tafel leyt by een.
Jonker.
’t Is wegh.
Ey, zie te deeg.
’t Is nergens, Metje, neen, ’t Kan niet gestoolen zijn.
Gestoolen, of verlooren, ’k En weet het niet.
Kom zoek, men most my hier niet hooren.
Zoo, dat ’s een zoeten roof, maar voor de hel gehaalt.
Dat ’s lap om leer, en kunst om kunst wel braaf betaalt.
De Joffer miende ’k was ’er man, en liet verleegen Jan droely, onbelaân, by donker, schoorstien veegen.
Ik scheen noch wellekom by haar, en speelde juist Den stommen beevaart, dat ik lachten in mijn vuist.
Ja, docht ik, laat je man van zijnen torn vry klappen: Wy zijn nu Monnikken met twee gelijke Kappen.
De Koekkoek met zijn broer, elk broet in ’s anders nest; Hoe ’t is of worden zal, ik schut, herschut en rest; Ik win ’t, en Jonker laat, voor doot-schult, kap en keuvel.
Die smaadt met smaadt betaalt, en voelt noch smaadt noch euvel.
Scha baat voor mijn, ik liet me wijf, de koey en ’t kalf, Aan Jonker, voor zijn wijf, al hadt ik heur maar half.
O blinde weerelt, fy!
voor een besnotte quijl-kreuk Verlaat men rooze-geur, ja d’ alderbeste tijl-reuk.
Fy, rammel-zotten!
die voor suiker en konfijt Kiest knof-look en ajuin, en voor een vuil onbijt Te snoepen op een aâr, ’t huis prince-kost laat stinken.
Die zwemmen kan, en wil moetwillens zich verdrinken, Is immers al te zot: maar, trouwens, elk zijn zin: Die graag is na ’t gezang der Fransche miere-min Die krijgt zijn loon by tijts, en ’t al te spaa berouwen En geeft geen troost, dan, ’t schurft zich zelf magh leeren klouwen.
Ja Jonker!
quam elk een, die ghy zijn wijf onttroont, Tot jouwent eens, als ik, zoo waarje recht gekroont.
Alleen die vroome sloor is waardigh te beklaagen: Maar ik zoo wel als zy.
dus, most ik pluimen draagen; Wy draagen nu gelijk, zoo wort elk wat ontlast.
Nu blijft alleen ’t verschil wie best de pluimen past.
Of pluim, of geene pluim, my past dees hoet met veedren.
Ik ben een Jonker, zoo van harten, als van kleedren.
Zy passen my, gelijk als ’t volkje dat men weet Met een geleent gedicht de naam van een Poëet Verkrijght, of die, ter sluik, een anders vaarzen steelen.
Maar dat ’s al evenveel, ik won dit kleet met speelen.
’t Wort tijt ik eens begluur hoe Metjes gast al vaart, En is die Melk-koe zijn’, hy houwze by de staart.
Vaar wel daar meê voor alle foelje.
Wel hey!
wat hoor ik voor raboelje?
De gast krakkeelt met zijn waardin.
Berooide beurs, berooide zin.
Houw, steek, zy vechten en zy smijten; Hoor, Metjen, och!
begint te krijten.
Daar gaat de deur op.
O jouw dievegh!
valsche teef, Ik zweer ’t jouw in te peep’ren.
me Jonker-neef, ’k Heb minder schult, dan ’t kint van deezen nacht gebooren; Misschien heeft Roel een geest in jouw gewaat bezwooren.
Of ’t is besteeken werk.
jouw kronje!
’k zweer ik zal Je trappen datje borst.
Sa, ruintje moet van stal.
Ze hoest en spuwt ’er gal.
Houw op, ’t is lang genoegh te beuken en te dorschen, Of ’k zal dit blank geweer met pens-sop strax bemorschen.
Wie raat jouw dus by nacht een anders man zijn wijf, Of ’t vleisch een stok-visch was, te vallen op het lijf.
benje van de qua, wijk van men, och!
wie benje?
’k Ben Jonker Jurjenzoon, of kaptein droes!
hoe, kenje My niet?
ik ben ’t, die jouw verleeren zal jouw kat Te zetten aan mijn kaas, en van mijn paters-vat Te tappen.
eêlen baas!
dorst jy in mijn bier ontsteeken, Zoo dorst ik met mijn kraan wel in je wijn-vat breeken.
Ga voort na huis, en pakje spill, Of wacht tot ik je levend vil.
Jouw sluiker, ’k zouwje wel vermoorden, Of loop en doe terstont den inhoudt van men woorden.
Ik zal, ey komt me niet zoo na met jouw stekaat.
Ik steekje wel aan ’t spit, jouw snoeper van ’t gebraadt.
Maar weetje waar dat woont me Joffrouw Ambrozijne?
Wel ja, je meent me wijf.
Ga heen, voor haar verschijnen, Je zult ’er groeten, wel beleeft, En zeg dien braaven ridder leeft, Die straks lagh in ’er warme bouten: Ga zeg, ’t is Jurjen oom den stouten.
Zy stoor ’er niet om dit abuis, Terwijl ik maar mijn schult betaal; ’Er man die leit by Jurjens t’huis, Als Metjes pol en kommissaal: Zeg, dat het Jurjen dapper deerden, Wijl zy tot zijnent frikkasseerden, Dat Joffrouw moederlijk alleen Most slaapen.
’k heb betaalt, ga heen.
In huis, jouw ritze hoer, je zult, tot penitensi, Te waater en te broot purgeeren jouw konsiensi.
IONKER.
Zoo!
nu is ’t wel gebruiloft, zey ons Klaar, En zat met bey ’er handen in heur haar.
Zoo valt een hooge klimmer.
Hoe gaauw ik was, de Schoester was noch slimmer.
’k Heb Jurjens hooft gekroont als Taurus, of den Ram: Maar hy betaalt me weer met Kaprikornus kam.
Dien loozen linker, wist mijn aanslagh, schijnt, te ruiken, En visten op zijn ty, en lichten zoo mijn fuiken.
Heb ik zijn wijf gezoent, hy heeft de mijn gekust: Maar zoo zy ’t wort gewaar, hoe wort zy weêr gesust?
Hoe zal zy my deez’ schand, als oorzaak, staagh verwijten?
En, zoo z’ aan ’t hollen komt, plots voor de scheenen smijten Dit onheil dient by tijts belet, en stil gesmoort.
Best waar ’t, ik Jurjen my verzoende, en goedt akkoort En pais maakte, en mijn kleedt en plunje weêr verlosten, Al zouw ’t my deezen nacht vry roozenobels kosten.
’k Moet eens verneemen hoe de Schoester dit begon, En dan; dek toe de pot, daer ’s paling in.
ja kon Ons Jurjen oom en Metje ’t stuk verzwijgen: Neen, zouw de pan de keetel gaan betijgen Van zwart te zijn!
die ’t eerst hangt aan de klok, Verkrijgt, tot loon, van d’ eige kleur een rok.
’t Is net en wel bedocht, zoo kraait ’er voort geen haan na Ik Akteon!
me wijf de hoornige Diana!
Ik voel my van mijn eigen honden aangetast.
Hier heeft de Vos geen Kraan, maar loozer Vos te gast.
Wanneer men kaatsen wil, zoo moet men ballen wachten.
Die van de kunst is, moet ook and’re meesters achten.
’t Is lap om leer, zoo mijn, zoo weêr.
best elk gerust Zijn eigen wijf, op zijn manier, met vreeden kust.
Ik ga na Jurjen dan, en bidt hem niet te klappen: Want wy zijn Monnikken met twee gelijke Kappen.
De Koekkoek met zijn broer, elk broet in ’s anders nest Zoo krijgt Sint Akteon een heerlijk gildt op ’t lest.
Kluchte vanden onstantvastighen minnaer - 1683  Belachelycke kluchte vanden onstantvastighen minnaer.
; Antwerpen 1683.
Uitgegeven door drs.
G. C. van Uitert.
dr. A. J.E.
Harmsen, Universiteit Leiden.
Ceneton104300 — Ursicula Herdrukt in 1693.
In deze uitgave zijn evidente zetfouten gecorrigeerd en gemarkeerd met een asterisk.
BELACHELYCKEKLUCHTEVANDENONSTANTVASTIGHENMINNAER.
OFTEL’AMANT INCONSTANT.
Musicalijck verthoont op het Antwerps Operavan den Jaere 1683.Men vintse te koop t’Antwerpen, by HENDRICK VANDUNWALT, Boeck-verkooper op de Melck-marcktin de dry Monicken.
PERSONAGIEN SCHARAMOUTS, Eenen Vryer.
LAMBRECHT, Eenen droenckaert.
Eenen SPAENjAERT.
DORIND, Een Iouffrouw.
IENNEKEN, Een Iouffrouw.
ISABEL, Een Meyssen.
Het thoneel is op de straet.
EERSTE UYT-KOMSTE, SCHARAMOUTS met een Chyter,ende eenen Lanteiren.
MYn droevigh ongheluck en weet ick niet waer klaeghen, Ick kan, Ach!
ick en kan het geensints meer verdraeghen?
Wat dat ick smeeck of ly, wat dat ick sucht oft ween, Het hert van die ick minn’ blyft harder als een steen.
in ’t vryen,, is groot lyen Alsmen mindt een soete Maeght, Die soo suer is,, en soo stuer is En gheen weder liefden draeght.
Al de klachten, sy verachten, Van een Minnaer die vol pijn, Die door reden,, en ghebeden Hunnen minsten dienaer sijn.
Ick wil myn Liefste doch met een Albaed’ vereeren, Haer sin sal sy der door misschien to my waert keeren; Dat gaeter soo naer toe..... Wat droescop sien ick daer?
De deur die staet op slot wat word’ ick hier ghewaer; Sou wel misschien een ander aen myn Beminde spreken Dat wil ick eens doorsien, en sam my hier versteken En blaes myn keersken uyt.
Adieu mijn tweede Ziel, de gen’ ick soo bemin; Dat ick noch dag noch nacht int minsten niet can rusten Maer als ick by u ben dan is myn hert vol lusten.
Ach liefste!
Ach Liefste noch een soen.
Hy kust haer.
Dorind.
Nu, nu al soetjens aen dat heeft hier geen fatsoen.
Soud’ ick soo van u gaen, sonder een soen t’ontfangen Dor.
Nu nu vaert wel daer med’ vervoordert uwe gangen Adieu segh ick, vaert wel?
Adieu Dorind, Adieu?
Noch een soen voor het lest, daer med’ scheyd’ ick van u Adieu!
Adieu?
soo scheyd’ ick nu van daer.
Schar.
Ick segh haer oock Adieu, en heb den bras van haer.
M’ Heeft ghenuchten in het vryen, Alsmen troost vindt in het lyen, Alsmen een schoon Enghelin, Kan verwinnen door de min.
die maer en magh ghenaecken, Door een soen die soete kaecken Daer een Minnaer soo om sucht Vintmen wel meerder ghenucht.
Ick gaen dan soetjens heen.... Wel vrient wat maeckt ghy hier?
S’en kan niet spreeck de duyts.
Monsieur pour vous servir?
Je suis venus icy pour dire a ma Maistresse, Que j’aimay sa Beauté avec une grande tendresse, Kunse gy dat wel vestaen?
Wat brabbelt desen Vent?
Te spreken sulcken tael dat ben ick onghewent Te hooren soo een spraeck, ick laet den lincker vaeren.
En ick gaen op myn best nu stellen myne snaeren.
Daer heb ick hem ghehadt die Spaensche tael is goet, Aaa, dat ick toch la la lach, met sulcken slechten bloet.
K’ Wil myn sinnen af gaen trecken Van die my gheen liefde draeght, Terwijl sy met my komt gecken En een Spanjaert haer behaeght, Ick gaen op een ander proeven Hier loop ick een blauwe scheen, Doch, k’en wil my niet bedroeven Want men vinter meer dan een.
Ick stel myn snaeren dan.... Gans bloet gaet dat niet wel.
Soo ick haer sinnen niet en roof, door dit myn spel Soo ben ick gans verdoolt; maer k’wil een lietjen singhen, Het gen’ soo soet sal sijn dat in haer hert sal dringhen.
Hier ben ick aen de deur, k’sal kloppen op dat sy Schiet ut haer soeten slaep, en hoort naer mijn ghevry.
JEnneken mijn Lief, mijn suycker doosjen, Ach!
mijn over soete Roosjen: Vous estes mon Coeur, & mon amour, Ghy seldrementsche Hoer.
Ghy doet my door de liefde lijden, Soeten Enghel wilt verblijden Die hier als verlaeten staet, Aen u deur’ vroegh en de laet.
Den droes daer breeckt een snaer wat sal ick nu gaen maken Soud’ ick daerom als nu, d’ Albade moeten staken?
Dat ben ick niet van sin?
ick singh dan sonder spel* Mocht ick eens ghenaecken uwe wanghen Ach!
dat waer al mijn verlanghen A que vous estes trop crueel, Ach!
ick min u al te veel.
Wilt u Dienaer doch aen hooren Die by nachten u komt stooren, Je seray alors content, Ey neemt my voor uwen Man Soet, soet ick hoor gherucht?
DERDE UYT-KOMSTE.
JENNEKEN EN SCHARAMOUTS.
Ienneken siende door een Venster.
WIe komt my hier verstooren?
Daer ick ligh in mijn rust Schar.
Ey wilt naer my eens hooren Ien.
Wegh, wegh t’is al te laet Schar.
Mijn soete smodder-muyl?
Engel u ghesicht dat is ghelijck een Uyl, Ien.
Wat seght ghy u ghesicht?
Ick segh dat doet my branden, Ien.
Sa sa gaet voorts van hier, oft k’doen u gaen met schande Schar.
Ey hoort doch mijne kalcht, ey siet u Dienaer aen?
Ien.
Dat ben ick niet van sin, daerom wilt van my gaen Hout vry u mont doch toe met al u sotte reden, Gaet op een ander al u tijdt, en moeyt besteden, AIR.
AL u suchten, onghenuchten, Acht ick minder als den windt.
Wilt u klaghen, doch gaen draghen, Op een ander mijnen Vriendt.
Al u reden,, en ghebeden, Sijn soo veel als niet een zier.
Gaet by Hoeren,, ende snoeren, Blust aldaer u minne vier.
Den droes, dats weer een bus: je suis bien malheureux Staen ick niet fraey en sien met eenen langhen neus.
SAl ick dan niet eens verwinnen, Eene Maghet naer mijn sinnen, O gans bloedt dat is te hert, Voor niet te lijden, sulck een smert.
Ick staen ghelijck een vier en brande, Waer dat ick vry, met groote schande t’Wort my alles af gheseydt, Hoe wel dat het wordt aen gheleydt.
VIERDE UYT-KOMSTE.
ISABEL met eenen Lanteeren.
IS soo een arme Meyt niet minder als de slaven Die altijdt soo by nacht moet over straet gaen draven, En halen Jouffrou t’huys, ick ben dat onghewent En t’arghste datter is ick ben hier onbekent.
Dats toch een lieve Meyt, die daer comt aengetreden Isab.
Ick heb wel klaghens noot en overgroote reden Want altijdt isser wat?
dan isser assemblé, Schar.
Wel Jouffrou waer naer toe?
ey wacht wat ick gaen mé; My dunckt wy gaen een wegh?
,, Wel sou ’t hier oock niet lucken, Isab.
Myn vrient soo ’t u belieft, ick maeck doch niet veel stucken, Want ick ben van mijn wegh?
Je suis vôtre Serviteur, Et je vous ayme tant, ma foy, plus que mon coeur.
Isab.
Wat seght ghy, spreeckt in’t duyts, soo kan ick met u praten, Schar.
Ick segh, Ach Liefste soet, k’en sal u noyt verlaten Isab.
Dats wel een gauwe liefd’ gy hebt my noyt ghesien.
Wel jouffrou k’sien u nu terwijl dat ick verdien D’eer van met u eens te spreken soo verbrant de liefd’ myn hert, T’welck aen u gheschoncken wert.
en wilt my niet verstooren, wnat u loddelijck gesicht Al myn hert en sin en jeught verplicht.
KAnmen wel van eens te sien,* Aen een Maghet liefde draeghen, Kanmen wel soo gauw behaeghen Swijght, ey swijght, t’kan niet gheschien.
Wegh wegh wegh met al u gecken, Ghy en sult my soo niet trecken Tot u als ghy zyt ghesint, Hout hout hout u mondt toe lieven vrient.
Wel waer ick geen sottin aen soo een lunts* te komen?
Ick waer van sin berooft, t’verstant waer my benomen.
Wel hoe veracht gy my, ey siet my doch eens aen?
Sa sa gaet uwen wegh, ick sal den mijnen gaen.
Iae, jae, als ghy soo wilt praeten.
Wel oft ick wil oft niet, ick moet u wel verlaeten.
Wel is dat niet een pyn voor my, ô slechten bloet, Waer dat ick vry t’is mis?
wat dat de liefde doet.
VYFDE UYT-KOMSTE.
SCHARAMOUTS LAMBRECHT, Met een pint in sijn handt.
SO ick den schelm krijgh ick sal hem soo wel leeren Dat t’hem gedencken sal, soo met my te verkeeren Dien Oliphant als’t is.
Wel dat’s een groote Beest, Lam.
Dat hy my soo bedroogh dat spijt my t’aldermeest, Hy rekent twee voor een?
en komt noch met my suypen Schar.
Wel dat is weerts manier?
Dat hem den droes moet kruypen Op den rugh as een kat.
Wel Lammen dus gestoort?
Dat hy hier by my waer hy waer al lanck vermoort, Dien deugheniet die beest, ô bloet mocht ick my vreken Schar.
Wel wat sout g’hem doch doen?
Ick sou hem soo doorsteken.
Wel dats noch al een kleyn, gy syt u gelt maer quyt Maer ick ben meer ghebrast, tot myn verdriet en spyt.
WAnt door t’minnen,, zyn myn sinnen Bloet!
soo dickmael op den loop, Dat ick heden,, door die reden Smy de Liefde over hoop.
Wel doet naer mijnen raet, soo loopt gy geen blau schenen?
Mint soo ghelijck ick min.
Helaes?
waer wil ick henen, Want gaen ick by een Meyt, oft speel ick een Albaet, Die seyt: sa sa voorts strackx van hier, wegh wegh t’is al te laet.
En altydt isser wat, waer ick my keer oft wende, Ick vind’ my door de min vol druck en vol ellende.
En ick ben door de min, ghenuchelijck en bly.
Wie ist die ghy bemint?
ey Lambrecht segghet my.
ICk minn’ de Bier-pint en de Kan En ben als haeren Man K’en wil haer niet verlaeten.
Savondts als ick ben half sat Van dat excellente nat, En dat ick niet meer can praeten Voegh ick my te rust Op een bedde wel gerust, Sou ick dan die liefste haeten.
Voor soo veel dat is wel, maer k’ben die liefde moe, Want die den Pot* bemint, die moet naer Kalis toe, Op t’schip van S. Reyn uyt.
Daer sult ghy stierman wesen Schar.
Neen, neen tot dat Officie is een dronckaert aenghewesen Al even eens als ghy, Lam.
Wel hoe is sijnen naem?
Wel Lammen, Lam.
Is hy daer toe seer wel bequaem?
Dat weet ghy selver wel, want gy sult het doch wesen Lam.
Gy honts-vot hout u mont, wilt voor myn handen vreesen, Ick steeck u strackx om verr’; Schar.
Myn vrient soo’t u belieft Steeckt daer gy wilt, maer d’huyt my niet en klieft, Lam.
Ghy onbeleefde beest?
Wel ey siet eens dat vercken?
Ben ick ghelyck een beest?
hoe kont gy sulckx bemercken Lam.
Ick gheef u op u huyt, oft hout u back-huys vry.
Wel als gy dat wout doen, ick waerder selver by.
Het is genoegh geterght, het is ghenoegh gheterght* Hou daer, hou daer:     Sy Vechten.
Help ghebueren help help?
Dats voor u snater Schar.
Help help* help help, oft ick springh soo in’t water, Van ongheluck en leet.
DE SESDE UYT-KOMSTE.
DORIND, ISABEL, JENNEKEN, SCHARAMOUTS, LAMBRECHT.
WEl wat is hier te doen datmen soo grouw’lijck schreeuwt?
Ick kom geloopen sonder schoen, om te sien wat dat hier mocht ghebreken.
Ja ja ick han wel schreeuwens noot, hy wou my soo doorsteken, Isab.
Wel zyt ghy het Scharamouts?
Hy gryst.
Ia, ick ben’t al selfs voorwaer, Dor.
Wel waerom weirt g’u niet?
Hy quam my wat te naer.
Ey siet dien slechten bloedt?
wat datter al wilt vryen, Wel dat ghy had een vrouw, hy lietse doch in lyen.
Com lacht dien vent toch uyt?
wel is dat Manne werck?
Ic smeet hem onder t’voet; waer hy my niet te sterc.
Wel vryer wel voorwaer dat moet ick u verwyten, Dat hy zyt soo een bloet, Lam.
Laet ons om hem te spyten Hem saemen lacchen uyt, soo hebben wy ghenucht.
Dorind Isabel Ienneken Lambrecht te saemen.
A Ghy slechten,, ende rechten Flauwen Minnaer daer ghy zyt.
Dat ghy slaeghen,, moet verdraeghen Is u dat niet een groot spyt, Stelt u sinnen,, niet tot minnen T’is voor niet al wat ghy doet, Met blauw’ schenen,, gaet vry henen Want ghy zyt te slechten bloet.
Nu heb ick langh gevryt, nu heb ick staeg aenbeden En ghy-lie hebt veracht myn klaeghelijcke reden, Wel ick veracht u nu, en segghet tot besluyt: Ick blyf den gen’ ick ben, en lach u allen uyt.
DE ONTDEKTE SCHYNDEUGD, BLY-SPEL.
Door D. LINGELBAGH.
t' Amsterdam, By d' Erfgen: van Jakob Leskailje, op de Middeldam; op de hoek van de Vischmarkt, 1687.
Mer Privilegie.
DE Staten van Holland ende Westvriesland doen te weeten.
Alzo ons vertoond is by de tegenwoordige Regenten van de Schouwburg tot Amsterdam, Dat zy Supplianten zedert eenige Jaaren herwaarts met hunne goede vrinden hadden gemaakt en ten Tooneele gevoert verscheiden Werken, zo van Treurspeelen, Blyspeelen als Klugten, welke zy lieden nu geerne met den druk gemeen wilden maken?
doch gemerkt dat deze Werkken door het nadrukken van anderen, veel van hun luister, zo in Taal als Spelkonst zouden komen te verliezen, en alzo zy Supplianten hen berooft zouden zien van hun byzondere oogwit om de Nederduitsche Taal en de Digtkonst voort te zetten, zo vonden zy hen genoodzaakt, om daar inne te voorzien, ende hen te keeren tot Ons, onderdanig verzoekende, dat Wy omme redenen voorsz.
de Supplianten geliefden te verleenen Oktroy ofte Privilegie, omme alle hunne Werken reeds gemaakt, ende noch in 't ligt te brengen, den tyd van vijftien Jaaren alleen te mogen drukken en verkoopen of doen drukken en verkoopen, met verbod van alle anderen op zeekeren hooge peene daar toe by Ons te stellen, ende voorrs in communi forma.
overgemerkt hebbende, ende genegen wezende ter bede van de Supplianten, uit Onze regte werenschap, Souveraine magt ende authoriteit de- zelve Supplianten gekonzenteert, geakkordeert ende geoktroteert hebben, konzenteeren, akkordeeren ende oktroiceren misdezen, dat zy geduurende den tyd van vyftien eerst achter een volgende Jaaren de voorsz.
Verbiedende daarom allen ende eenen ygelyken dezelve Werken naar te drukken, ofte elders naargedrukt binnen den zelve Onzen Lande te brengen, uit te geven ofte te verkoopen, op de verbeurte van alle de naargedrukre, ingebrachte ofte verkogte Exemplaaren, ende een boete van drie honderd guldens daar en boven te verbeuren, te appliceren een darde part voor den Officier die de kalange doen zal, een darde part voor den Armen der Plaatze daar het kazus voorvallen zal, ende het resteerende darde part voor den Supplianten.
Alles in dien verstande, dat wy de Supplianten met dezen Onzen Oktroye alleen willende gratificeeren tot verhoedige van haare schaade door het nadrukken van de voorsz.
Werken, daar door in geenige deelen verstaan, den inhoude van dien te authorizeeren ofte te advoueeren, ende veel min de zelve onder Onze protektie ende bescherminge, eenig meerder kredit, aanzien ofte reputatie te geven, nemaar de Supplianten in kas daaa in yets onbehoorlyk zoude mogen uiflueeren, alle het zelve tot haren laste zullen gehouden wezen te verantwoorden; tot dien einde wel expresselyk begeerende, dat by aldien zy dezen Onzen Oktroye voor dezelve Werken zullen willen stellen daar van geene geabbrevieerde ofte gekontraheerde mentie zullen mogen maaken, nemaar gehouden zullen weezen het zelve Okttoy in 't geheel ende zonder eenige.
Omissie daar voor te drukken ofte te doen drukken, ende dat zy gehouden zullen zyn een exemplaar van alle de voorsz.
Werken, gebonden ende wel gekonditioneert te brengen in de Bibliotheeq van Onse Universiteyt tot Leiden, ende daar van behoorlyk te doen blyken.
Alles op poene van het effekt van dien te verliesen.
Ende ten einde de Supplianten dezen Onzen konzente Oktroye mogen genieten als naar behooren: Lasten wy allen ende eenen ygelyken die 't aangaan mag, dat zy de Supplianten van den inhoude van dezen doen, laaten en gedoogen, rustelyken volkomentlyk genieten, en cesseerde alle beletten ter kontrarie.
Gedaan in den Haage onder Onzen grooten Zegele hier aan doen bangen den xix.
September in 't Jaar onzes Heeren en Zaligmakers duizent zes bonderd vier-en-tachtig.
G. FAGEL Ter Ordonnantie van de Staten SIMON van BEAUMONT.
De tegenwoordige Regenten van de Schouwburgh, hebben het recht de: bovenstaende Privilegie, voor de Ondekte Schyndeugd, vergund aan de Erfgenaamen van Jacob Lescailje.
1687 Vertooners.
Geertruy, Vrouw } van Filibért.
Bely, Meid } van Filibért.
Joris, Knecht } van Filibért.
Filibert, Een Koopman.
Volkert, Neef van Filibért.
Kristoffel.
een Roffiaan.
Kniertje, Boel van Kristoffel.
Agata, Nicht van Kniertje.
De Schout.
1 } Dienaars van de Schout.
2 } Dienaars van de Schout.
Dirk, Vrijer van Bély.
Swygende.
Lichthart, een Muzikant.
Verscheide Danssers.
De ontdekte schyndeugd, Bly - spel.
Geertruy Bely, Bely zit en naayt by een kleerbén mét Linden én zingt.
Gy ziet vrolyk de harten in pyn, Wilt niet minnen, maar minnelyk zyn, enz.
Geertruy.
WAar ben je, Bélitje?
is Joris weêr gekomen?
Bely.
Neen, Juffrouw.
Wél wat is dat wachten een verdriet Die guit die schaamt hém langer niet.
Ik héb hem zint dat hy flus uitging niet vernoomen.
Ja wél, onmooglyk kan het langer zo bestaan, Die réchten Lomp zoekt niet als stóf om my te plaagen, Ik kijf vast op hem alle daagen, Maar zonder vrucht; hy is na Vólkert Neef gegaan, En laat me wachten na bescheid meêr als twé uuren, Ik kan van ongeduld niet duuren, Want zo men Man Kozyn 't niet spreekt, Is 't zéker dat hy, nóch de kat in 't reizen steekt.
Sinjeur gaat t'avond dan noch met de Schuit van achten?
Ja, en die guit laat ons zo wachten.
Licht dat hy door de Stad loopt zoeken naar men Heer; Maar zie, daar is hy zélf al weêr.
Geertruy, Joris, Bely.
Wél nou, zél 't eind'lijk eens gelukken Jou rechten onbeschaamden bloed?
Is dat uit blyven?
dit zyn weêr jou ouwe nukken, Dit gaat al weêr op de oude voet; Maar, wacht ik zé 't je weêr betaalen.
Wel hadje niet belast dat ik Kozyn moest haalen.