floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Daar s myn handt, jy zelt haar hebben, bejaartheit is verzelt met kennis en verstant.
Ik zal haar een Douwari geeven Die goet zal zyn voor al haar leeven, gy weet ik heb Lant en Zant en Goedt, En Kenten in een overvloet, ik zal by Testament wel maaken, dat zy aan al myn goedt zal raaken.
En zal haar geeven wat haar lust mag myne vlam eens zyn gebluscht.
Maar zoze my nochtans wou haaten?
Ik zeg, ik zel haar wel bepraaten.
Sy moet al doen het geen haar Vader wil.
Kom jy maar in, en houje stil.
Einde des Eersten Bedryfs.
Twe, twee, drie. bedrogen.
O WEEDE BEdryf.
RYKErt, alleen.
Liefde!
groot is uw vermogen.
Gy toont aan elk uw wonderbaare kracht.
Hebt gy dan niet de magt.
Dat gy mijn liefkunt nygen tot medoogen?
Zal dan een maagt uw magt weezen?
Zo is 't met u, en alles, haast gedaan.
FLIP, met een vermolsemde houte ossekop.
Myn heer, de Muzikanten zullen hier zo daadlik zyn.
Wat hebt gy daar?
FIIP.
Is een gehoorende Krispyn.
Alweer wat nieuws, wat wil dat zeggen?
Ik vond hem ginter op een misthoop leggen.
Wat onbeschaamder stuk!
wat hoon.
Die weg te smyten, daar hy u een schoone kroon Verstrekken kan!
die uwe grysheit zal verçieren!
Gy plompert komt gy weer met uw manieren Die altyt onbeschoft zyn, aan?
Kom hier... flip het houte ding weg gooyende, neen heer, 'k wil liever vanje gaan.
Ik zal mijn Izabel een Serenade geeven, die, hoe verhart zy is, haar zal gedwee doen zyn, zo zietze dat ik weet van wel te leeven.
Zo ik wat oud lyk, 't is maar schyn.
Ook de ouderdom gevoelt een vuur van binnen op het heftigst te beminnen.
Terwyl de vlam het beste wel op 't hout vat, het jonge brant toch nooit zo fel, De Schoone heeft 'er mijn hart gestoolen Dat diefjen, en gelegt in vlam en koolen.
De fles uithaalende, en zingende.
ik voel in mijn hartje een brant Tot u, die ik min, Met ziel en met zin.
Ik minu, ik zinu, met al mijn verstant.
Terwyl ik zottinnen En zotten zie minnen, o flesje!
Zo lesje Myn vuurtje van binnen.
Tot bedrogen.
SILVANDER, HANS, IZABEL en ANTONETTE, in t venster.
Myn heer, de gryn is wech, ik fluit, en zie of Antonette my de deur ontsluit.
Ik zie myn Zon, myn Licht, verschynen.
O Dageraat!
O morgenstont.
Die my de dag van vreugt verkont!
Gy doet een nacht van druk verdwynen, Een nacht, een hel, die my by na verslond.
Silvander uwe vreugt verdwynt.
Nu dat uw druk verschynt.
Schoone Izabel!
I. mijn heer.
S. helaas!
Waar s Vader Antonet?
Hy s achterby den hof, mevrouw.
Pas op dat ik niet overvallen werd.
Silvander, vader wil my dwingen tot de Trou, met d'oude gryzaart.
B2v, p.
Digitized by google de verliefde SILVANder.
Zult gy oit worden zyne vrou?
Ik zal mijn jonkheit nimmermeer Aan een oude rykert geeven.
Neen, neen, ik sterfveel eer als met een stervende te leeven.
Myn hoop?
Gy kunt niet hoopen, neen, want Vader wil my in een klooster gaan besteen.
Mevrouw, uw Vader komt.
SILVANDER, 'k zal in de aubade van de gryn aan u, in Muzik anteschyn.
Vertoonen al mijn smart en pyn.
Licht vindmen middel dat ik raak tot uwent in, en spreek, elk onbekent, u veilig van mijn min.
Ik zal u zuchtende dus hooren klaagen.
Myn Welbehaagen, ik zal u eeuwig liefde draagen, bedrogen.
VTOONEEL.
Daar voert getrouwe min my heen!
Ik zie myn Liefs genegentheden.
Sy neemt ter hart mijn klachten en geween, en geeft my van de haare reden.
Kan mijn gesteen Haar stegnig hartje kneeren, wat baat het my, zy hoort naer myn gebeden Maar laat my nochtans gansch t'onvreden, ten roof van myne druk alleen.
Wanneer zal ook mijn smart eens enden?
Kleine minneguit, help my uit al die wreede elenden.
Sterren!
Hoe solt gy mijn leven Dat door het wreede lot verquynt!
Ik sterf, of wilt my zoeter leven geeven, als gy my wederom beschynt.
Ik hoop niet dat myn Antonet My oit noch meer yerdriet zal baaren.
Nu ik verga Daar ik hier sta, o kuipido!
ik bid, belet haar toch in wreetheit voort te vaaren.
22 de verliefde SILVANder.
Ik zal zo lang ik hoop noch leeven, En tarten al mijn ongeval.
De min en hoop, door wedermin gedreeven, my zullen noch de mirth en lauwer geeven Daar ik me triomfeeren zal.
Bloey en groey getrouwe min.
Hart en zin Wilt uw trouheit steeds betoonen, zo zalmen uwe trou met trouheit loonen.
FLIP, HANS.
Venus priestertje!
Wel bakkus aapje, zeg.
Zin jy dan nimmer van de lik te houwen?
En jy noit van de vunse pels der trotse vrouwen?
Jy spreekt verwaant, en zonder overleg.
De Vrouwtjes zyn geschapen Om vreugde by te raapen, Door vriendlikheit, en zoetigheit Die ons verheugt En brengt ter deugt, Op t rechte pad, dat van den doolweg leidt.
FLIP GRYN, bedrogen.
23 flip.
Het is maar schyn.
De vrouwen zyn gewent de mannen te bedriegen.
Haar aanzicht is vernist, de mont kan niet als liegen.
Zy zyn als anglen vol fenyn.
HANS De Vroutjes zyn onnoozele harten En vry van guitery, noch meer van mommery.
Heur deugt der mannen deugt derft tarten.
FLIP Het zyn maar varkens, vodden, nichten, hans.
't zyn guiten die haar dus betichten.
Wanneer de wyn is in de bol.
De weerelooze vroutjes die veracht men dan.
Men hout zich zelve voor de wysste man, En juist is al t verstant op hol.
Wat zietmen daaglyks niet geschieden De vrouwen zyn alom de baas.
Wat maken zy niet al geraas!
Men ziet 'et by de meeste lieden, want zy verwisselen terstont de doek, En dragen overal de broek.
Dat is voor die het doen, schoon gy van alle hebt gesproken.
24 flip.
Daar is 'er geen ofze is van zulk fatzoen.
Uw schelden werd noch wel gewrooken, hoe zeer gy uwe haat wilt voën, flip.
De wyn kan ons altoos verheugen Want zy verdryft de zorg en pyn.
Wanneer men drinkt met braave teugen, dan kanmen eerst recht vrolyk zyn.
Zy is al de eer ook van den dis.
Waar is men vrolyk daar geen wyn en is?
Zy, die het druivesap te veel beminnen, steets loopen als verzoopen bloets.
Hun vreugde dolheit is van zinnen.
Men vindt aan hun noch nuts noch goets.
O wyntje, wat baart gy al vrolikheit.
U eeren de meesten, En grootste Geesten.
Gy zyt het die myn zinnen vleit.
HANS, De grootste Geesten Slechs worden beesten, als Bacchus nat hunne zinnen bevat.
Wanneer het zoete toversop, het wyntje, dat myn lept, Gelyk als een vergoode drank, my tot een beestje schept.
Dat bly van aart is, leef ik naer mijn wensch.
Zo niet, men wort haast weer een mensch.
HANS, bedrogen.
Ontmenschte dronkaarts, die de meisjes vliedt, Dat alderzoetste diertjes zyn, ja menschjes in een Engleschyn.
Gy kent de zoetheit van die lieve beeltjes niet.
Gy maakt u zelfs noch meer wanschaapen Als ezels, varkens, beeren, aapen.
Daar s mijn heer.
RYKERT, fliphaens.
Die Muizikanten, Mijn heer, dat zijn een deel maar lanterfanten.
Hier is 'er noch niet een geweest.
RYRERT.
Maar zeg hoe zieje zo bedeest?
Wat frommelje?
FLIP, de fles wegsteekende.
Myn broek wil my ontvallen, terwyl ik met dit borstje sta te kallen.
Wat is dit voor een fyne quant.
Gelyk mijn heer, hy is in zyn verstant Verlieft.
Hy is uw dienaar heer.
Wou jy de mijne wezen, 'k ontsloeg my dadelyk van dezen.
B1v, p. 24 jans.
26 jans.
Maar meenjet, heer?
Ja toch Zo ly ik van geen knecht het schelden, noch t Verachten en bespotten van myn min.
HANS, flip ter zyde trekkende, hou jyje ofje waert van zin.
Om u van hem t'ontslaan, we moeten hem wat scheeren, hy zal dan vreezen dat gy hem zult gaan onteeren Als hy u gaan laat, en als hy een slippert vindt Aan my, wort gy haast weer zyn grootste vrindt.
Myn heer ik heb uw klucht hier van gesprooken, hy ontslaat zich dan.
Ik dankje voor je paspoort heer.
Jy Hans blyf jy je vryster minnen, 'k zweer, een bruiloftstuk, daar mag jy op vertrouwen.
Ja heer, jy zelt je hooftje eerst noch wel eens klouwen.
FLIP, zyn fles uithalende.
Laaten wy gestaag beminnen.
Duur, o zoete liefde!
duur Tot ons alderuiterste uur.
Bloey en groey in onze zinnen, daar gy iders hart verheugt, En leert zwemmen in de vreugt, een eeuwig duur het vernoegen.
Zy, die trouwe liefde droegen, leefden altoos in geneugt.
Digitized by google GRYN, bedrogen.
Ja maat, zo met een sles met wyn?
Myn heer daar zie ik dat de Muizikanten zyn.
Geweeze heetschopje, k meen in die kroeg nou, zonder draalen.
Mijn flesje weer vol vocht te haalen.
RYKERT, SILVANDER verkleedt.
HANS, MUZIKANTEN ju zingt en speelt de beste Wyren Van d'Italiaanen en de Fransschen, ziet haar wat te pryzen In 't Frans, want zy verstaat die taal.
Maakt zo verstaanlyk, als gy kunt, ook een verhaal Van myne min, die gy in top moet heffen, als of haar grootheit niet is te bezeffen.
Och och wat krieweling, wat brant, Voel ik nou in mijningewant!
Na dat ae aubade gedaan is gaan de Muzikanten weg, halven Silvander.
Izabel in t venster ANTONETTE aan de deur.
RYKERT, SILVANDER, HANS.
Teer rykert blief jy in te komen, myn heer bedanktje voor de moeite die gy hebt genomen.
't verheugt hem dat het onze juffer heeft behaagt.
Rykert, groetende IZABEL in 't venster, en zy SILVANDER.
Nu zie ik datze my ook liefde draagt.
SILVANDER RYKERT op de schouder kloppende terwyl hy in wil gaan.
Myn heer, het meisje zeyme daar dat zelf de juffer, 't geen ik haar ter eeren Gezongen heb, wel zou begeeren.
Kom jy maar in en geef 'et haar.
Liefde en min zy dank en eer, zo zy na veel tegenspoeden Eind'lik eens al 't leet vergoeden Als de zaake neemt haar keer.
Laat de liefde zegepraalen, En trouwe min triomf behaalen.
Einde van t Tweede deel.
Digitized by google DER GRY N, bedrogen.
DERDE BEDRYE.
HANS en ANTONETTE ter zyde, flip.
Toe!
kan 't wel moog'lyk weezen?
HZou ik wel ik zyn?
ik verlieft?
Heeft my de min het hart doorgrieft?
die voor hem noit plag te vreezen?
Die altyd gekte met dat Wicht.
Voelt, in een oogenblik, zyn scherpste schicht, antonette.
Zijt gy, die altyt spotte met de min, verandert in uw zin?
HANS Die steeds waart by een glaasje Met druivevocht, een nobel baasje, Daar jy de vroutjes voor bedriegsters plag te houwen, en haate altoos de pels der trotse vrouwen?
Wat wonderlyker zaak?
Die altyt wou het minnen schuwen, sa scheen daar voor te gruwen, vint nu daar in vermaak.
Het minnen zal my noit verdrieten, mag ik eens wedermin genieten.
Kryg ik mijn wensch.
Zo ben ik wis een gelukkig mensch.
Wie heeft u weeten door haar schoonheit te bekooren?
Die noit naer liefde of min wou hooren, 'k Voel medely met u in mijn gemoet.
Men moet het spotten noch verdraagen, wanneer men klaagt van minnepijn.
De meisjes hebben daar in groot behaag en, datze eer begekken als beklaagen, Die wel beklagens waardig zyn.
Hy dryft de spot met my, Daar ik den draak met plag te steeken.
Nu komt mijn spotterny My deerlyk op te breeken.
Ja zelver Antonet, daar ik me zin heb op gezet, die lacht als zy my van mijn min hoort spreeken.
En heb ik dan een Lief Daar ik noch noit van wist.
Zo heb ik my vergist Die pap geboden word moet gaapen.
Men dient zich hier dan niet op te slaapen.
Licht, Digitized by google, bedrogen.
Licht kwam 'er wel een tydt Dat hy me wierd ontvrijdt.
Ach Antonetje hoor mijn klachten, Die ik stort voor u, En wil mijn min zo niet verachten.
Noch zijt niet voor my schuw.
Wel zonder gekken dan, k zalje iets te laste leggen.
Wy hebben voorgenomen d'oude gek, Uw Meester, om te zetten door een trek, Je moet we'er by hem gaan, en zeggen Dat jy gehoort hebt uit zyn eige juffers mondt Dat zy hem wil met horens kroonen, kom dan met hem en Hans we'er hier terstont, om.
hem quanzuis de waarheit te vertoonen, Dan zal ik aan Silvander, in mijn Juffers schyn, Verhaalen myne minnepyn.
Kom gaanwe 't verdere is my al gezeit.
Ik ga, t is toch een oude gryn en knorrepot.
Daar ik van wensch verlost te zijn, een beter lot Nu hoopende, want daaglijks is 't maar knorren, Al wat ik hoor, en op elk een te morren.
Mijn heer is ryk gelyk Anzelmus ook, die vrek.
Twee rykerts doch op heden beide gek, De een door de liefde, de aër door zucht totgelt gedreven.
Myn liefdetekens die ik aan u tracht te geeven zyn beter, dies vlieg ik myn zoete lief bereit Myn Antonet, om u te toonen myne dienstbaarheit.
Digitized by google de verliefde II.
Zoon gy my uw dienst aanbiedt, noit zult gy mijn Uitgeleezen.
Noch ik u genegen wezen.
'k lach met u al weet gy 't niet.
Vryers die het minnen haaten Moeten ons met vreden laaten, want als zy eindlik ons beminnen, Dan zal hun rampspoet eerst beginnen.
SILVANDER, antonette.
Wel Antonetje, benje nu gereet.
O ja, ik ben van ondren al verkleedt.
K heb de fantauzie en de kleeren, Hier achter deze deur gelegt ter neer, Ook dien ik wel te passen op myn heer.
Hy mogt ons overvallen.
Blyf hier staan, want Flip en Hans geleiden hem vast herwaart aan.
IV TOONEEL.
Zou een Gryn mijn Medeminnaar wezen?
En mijne min noch langer vreezen?
Iy dat niet, Dewijl gy mijn getrouheit ziet.
Digitized by google. bedrogen.
Help my, en mijne Schoone, uit haar lijden.
Laat jonge harten, eens gezint, Die gy met uwe banden bindt, van weder zy, voor eeuwig, zijn bemint.
Op dat het loon der trou ons mag verblijden.
RYKERT, FLIP, HANS, SILVANDER.
Ryzerr.
'k zie hem waaren om het huis, avoorzeker dat is geen abuis.
wat hebt gy al streeken, wanneer 'er gy met uw honig vleit.
En zo de onnoozelen verleit.
G'berg uw ang'len vry om my te steeken.
'k zal my wel wachten voor uw listigheit, v.
ANTONETTE verkleet, SILVANDER, RYKERT, FLIP, HANS.
Myn heer, ik zie de juffer komen Verschuilen wy ons by die boomen, zo zien wy t alles naakt en klaar.
Sy noodt hem in, ik zie 't, voorwaar!
Myn heer, 'k heb Vader zelf geprest om hem te trouwen Maar zal hem noit in waarde houwen, de verliefde.
En gy zult altyt by my slaapen.
Ik trou sijn gelt maar zal by u myn vreugde raapen.
Ik zal hem kroonen als 't behoort Tot dat hy eindlik steekt de moort.
RYKERT, wat weet de snootheit van een vrou o gruwel!
niet al uit te voeren.
Myn hart dat grilt nu ik 't aanschou.
Ik haat, ik vloek die looze hoeren.
Sy baaren eindeloos berou.
Myn heer, ay zie eens die gebaarden.
Wil dan myn heimelyke trou aanvaarden, myn liefst kom jy maar in, geniet de vruchten nu reeds van myn min.
Myn ziel ik zal u vergenoegen.
Gy zaagt hoe zy haar droegen.
Myn heer die juffer zal u heel wel voegen.
Zou ik in myn oude dagen Zulk een bittre smaat verdraagen?
En lyden datmen my dus kroont?
Wie zou my eens op aardt beklaagen?
Neen, neen ik ben genoeg gehoont.
Ik stel het minnen uit myn zin, ja ik haat, ik vloek de min.
GRyn, bedrogen.
35 VII tooneel.
RYKERT FIIP, HANS, ANZELMUS Silvander ter deur uitslaande.
Voort, voort, zo zel ik al de pollen groeten.
ziende rykaart.
Hier zie ik rykert ook wat komt my noch t'ontmoeten, rykert.
Myn heer, ik weet het al het geen 'er is geschiet, en ik begeer uw dochter niet.
VIII TOONEEL.
Izabel, ryckert, hens, flip.
ANT o neet.
ANZELMUS, SILVANDER.
Tot wel durf jy hier ook noch komen?
ik kan my niet betoomen Jy zelt na t Spinhuis, jy na t Rasphuis toe.
RIKFRT.
Myn heer, ay sla de zaak in t goe, Denk om uw eige schand.
Was ik haar quyt geweest, het raakt my aan 't vetstant Och watte hoerestukken!
watte parten!
Zy durven my dus in myn huis zelf tarten En maaken daar een hoerhuis van, och!
Och, wat raat Voor my in dees bedroesdenstaat.
Geef haar aan hem zo raakt zy weer ter eeren.
Ja toch, hy zou haar zonder goedt begeeren?
O ja myn heer, en zal my draagen als 't behoort.
Ja wel dan moet ik toch op dat dit word gesmoort Maar zie je meentook na myn dood noch veel te erven, dat 's mis, doch 't geen ik heb dat krygze na myn sterven, doch draagt zy haar gelykt betaamt, Myn eenig kint, maakt zy dat zy 't mag zyn genaamt... och och ja wel moet ik hier toe besluiten?
Wat raat nu ik my dus moet uytten!
Wy zullen naderhant betoonen Dat Rykert nimmer ons kan hoonen Ja dat hy noch dien ouden bloet zyn misslag zelf bekennen moet, En dat 'er heden schynt door Izabel bedreeven De schult aan Antonet alleenig zy te geeven.
Laat nu zuivre liefde en min, ziel en zin Door het Huwelyk vereenen, Terwyl de tyt, Die ons verblyt, Eens is verschenen.
Myn Antonetje zel het onze beurt nu zyn?
Ik heb hier een ander.
Welk een pyn.
Digitized by google sit.
GRYN, bedrogen.
Laat ons ecuwiglyk beminnen.
Door een vaste Huwlyksbandt, liefde heeft nu de overhant.
Smeltenwe tot een de zinnen.
Geen rykdom kan genoegen geeven, Wy kunnen van het myne ruim en ryklyk leeven Waarom naer meerder goedt getracht, Wanneer men trouwt dien men dusacht Elk zal ons hier om meest ook eeren, Terwyl men weet ons eerelyk verkeeren.
Ik heb de min te veel veracht En moet hier van de straf nu draagen, Terwyl myn medeminnaar om my lacht Die my ontrooft myn Welbehaagen.
O druivesap!
gy moet myn hertzeer weer Verdryven, maar ik zweer, Dat ik de Min zal eeren al myn daagen.
'k beklaag de tyd der jeugt te laat, nu ik in myn oude dagen Noch de last der min moest draagen.
Maar die scha gedyt tot baat.
Nu ik van dat pak my voel ontslagen, en dat ik nu het minnen haat.
38 de verliefde SILVANder.
't Heilig Huwelyksverbondt brengt gepaarden tot haar wenschen, tot behagen aller menschen, nu men altyt daar in vond Volle weelde, lust en vreugt, als menmint in eer en deugt uit.
K'huysPEL.
Op de Regel, de beste Griet die men ter Waerelt vant, was die den Duyvel op t kussen bant.
Quod fortunatum is't putant dxorum nunquam habui.
Den laatsten druk.
HERSEVERANTER TE AMSTERDAM, by de erfgen van J. lescailje, op den middeldam, naast de Vischmarkt, 1706.
Digitized by google vertooners.
JAN GOET BLOET.
GRIET MELIS, zyn Huysvrouw.
GRIET JANS, haar beider Dochter.
AAL, de Dienstmaagt.
M. ABRAHAM, een notaris, vryer van Griet Jans.
SYMON van BYSTERVELt.
Twee makkers.
DIRK DE BEER, TRYN FLORIS, een Buurwyf.
O BIBLIOTHEEK!
Jan Goedbloet uyt.
O lang als een mensch hier leeft, is 't nimmer meer te degen.
Vryster verlegen, is 't datje noch vryer bent, je bent straks om een en ziej'er dan een dieje aanstaat, je wenster mê te zyn getrout, nagel het hooft klout.
En nauyks is men gehylikt, of de hant is in 't hayr, en de om dat te bewyzen en hoef ik niet veel boeken, Noch ouwe Philosophen, die 'er veel van schryven, door te zoeken, 'k zal maar myn oogen eens heen en weer over de schouwen, 'k weet ik 'er geen kleyn partytje zel zien staan Die myn zeggen niet vreemt vinden, en als ze t'huys komen, Wel gewaar worden, zo ze maar wyven hebben, dat men woorden niet en zyn dromen.
Dus mag ik wel zeggen dat niemand vernoegt met zyn staat,, is, want een vryer zal meenen dat zonder vrou te leven En die der een heeft, zal t rekenen voor plagen, En bidden den Hemel, dat hy van die Hel mag zyn ontslagen, Gelyk ik nu doe, die nu al t geen my wel rouwt, Over de vyftien jaren tot Buiksloot ben getrouwt, En sedert de eerste maant met myn wyf niet gerust heb kennen leven, En ik mag op myn vromigheyt wel verklaren, dat ik haar tot kyven noyt reden heb gegeven, Gelyk zommige wel doen, die niet een haastig woort, Van heur vrouwtje verstaan kennen, of zyn straks mee verstoort, En zo koomt het dikwils by dat er geen vreê in huis,, is, neen, Digitized by google de QUA GRIEten.
Neen, ik ben van die soort niet, als zy kyft ben ik zo bevreest als voor een kat de muys,, is, en daarom geloof ik wel gaat ze al wat grover te werk.
Gants lichters, was 'er zo wel tot ontrouwen, als tot trouwen, een kerk, ik liep 'er straks na toe, en ik geloof, 'k zou wel gevolg Die om de eerste daar te zyn, zouden loopen dat ze na haar aem hygen, 't is niet vreemt ook, want om de waarhicyt te zeggen, Daar is geen zwaarder straf als by een quaat wyf t'huys te leggen, 't is erger ofje bezeten waart, want de droes raakje met vasten en bidden wel weezer quyt, Maar zo een duyvelin moetje eeuwig behouwen tot dat jou de doot slyt.
Daarom zou ik je raenen, gy, die noch ongetrout deur brengt jou leven, dat je jou zelve niet zo lichtelyk tot dien staat gaat begeven, of draagt van te vooren zorg datje jou vrysters aart,, kent, en zo die goet is, zo denkt dan vry datje bewaart,, bent.
Maar om daar kennisse van te krygen, is 'er meer als mensche wysheyt van node, want de waerelt is vol bedrog, vol aanslagen, en snode Practyken, wat waanje dat een vryster die een quaat hooft het, het Wanneer ze gevryt wort, dat blyken laat?
Neen, gelooft Nimmermeer, want ze zyn te geveynst, en schoon dat je 'er een vint, die in alle manieren beleeft is, daarom terstont niet en peynst, Dat je de beleeftheyt, en goetheyt, zelver hebt gekregen, laat jou haar minnelyke aanlokzelen niet beweegen, de schyn bedriegt, daar ken ik je van getuygen, want toen ik myn vrouw vryde, wist ze haar zo te buygen En my met zulken aanminnigheyt te bejegenen, dat ik zeyde dat ik 't niet waart,, was, maar toenze agt dagen myn wyf was geweest, betoondenze heur ouden aart, ras, Dieze aed by google kluchtspel.
Die ze voor myn verburgen had.
En onze dochter Grietje, die na heur moertjes voetstappen hiet, vrienden, myn wyf hiet, die zel heur moertjes voetstappen wel na volgen.
Als ze by ons zonder vreemt gezelschap is, heeft ze wel drolge En vreemde zinnen, maar als haar vryer de Notaris, die wel zo gauw is als zommige Advokaten, 't geen yder openbaar is, zo weet zy 'er met zulken beleeftheyt voor dat ze iemant deur heur gratieuze minnelykheyt wel mal zou brouwen.
Ik bedroefme menigmaal van harten, dat ik moet zien, Dat ze 'er zo wel te dragen weet, en dat ze 'er meent niet ien, en wat zel ik doen, 't is men kint, zel ik haar vryer voor dat ze een quaat hooft het, en onverdragelyke vlagen?
Het hoorde wel zo, maar dan raakten ik ze nimmermeer, moer altyt, quyt, en ik wou dat ik er van verlost was, want ze helpt de Tegen my ophitzen en tegen die alleen heb ik het te quaat, Daarom dunkt me den alderbeste raat, Dat ik den Notaris zyn verzoek toe wil stemmen, want ik heb gehoort dat die luy een quaat wyf wel kennen temmen, t is trouwens ook na dat ze wel zyn geleert.
't Gebeurt anders d'Advokaten zelven wel dat ze van 'er wyfs worden overheert, dat zyn.
Ik laat dan de notarissen staan, die nergens na zo verstaaten, dat ken je allegaar wel denken want ze kennen geen latyn, 't isem t'effens uyt, dan een woord tien twaalf, en dat lappen ze in een daar 'er d'Advokaten wel hondert spreken, eer heur reden sluyt.
'heyt moet wezen.
Zoken men dan wel zien dat by d'Advokaten meer wyslen, dan trouwens d'aanzoeker van myn kint is ook wel be lezen, daarom heb ik 'er goe moet toe, en ik wil hem myn dochter toestaan, vermits ik al te veel in huys heb aan twee quaan.
Griet melis, Griet Fans.
Aal, de Dienstmeyd, wast de Vaten, zingt daar onder, en laat de Schuttel aan stikken vallen.
Wat breekje daar, Aal?
Niemandal, gr.
M. vrouw.
Dat ze nou niet komt eer ik de stikken weg smyt.
Een myt.
M. ik hoor daar nochtans wat vallen.
't is niet jou handeloze vel als je bent, al weer een moye gr.
M. betiel aan stikken!
Vrouw, 't is myn schult niet, de schuttel was gescheurt, en toe ikze opnam vielen de brikken, en dit stik bleef in men hant.
M. wat of je ons wys maakt, daar breken zo geen schuttels als menze effen an raakt.
Jou reukeloosheyt heeft ze met kragt an stikken gestoten, dit s al de zeste sint dat je hier geweunt hebt, mienje dat het me niet heeft verdroten?
Zyt wel verzekert dat ik het aan je huur korten zel.
Schaamje jou niet, zo de vaten te wassen, jou vuile morzebel?
Fluks lang myn de vaetdoek, en gaat uyt men gezicht, Jou vodde daar je bent, je bent te luy datje jou gat s'och tens uit het bed licht.
En als je dan opstaat, zo doeje jou dingen niet half ter Laat de bezem staan, onze Grietje zel de vloer wel vegen.
Ja, dat zel ik wel doen, spoeje maar hier van daan.
Wy hebbe jou kladden in t eerste al moê geweest.
Je zoud me dan laten gaan.
M. durfje noch spreken, jou eerloze meer?
Bruit hier van daan, pakje doos, en haal die weêr Van boven.
Vertrek uyt myn huys, ik wilje onder myn oogen niet zien.
Dat hoefje geen tweemaal te zeggen, ik dien liever niet, als dat ik zo dien.
M. jou varken, wat zegje daar?
Niet ik ga bin gr.
J. digitized by goog kluchtspel.
J. wel, wat meentze datwe gek zinnen, zie 'er deuze vloer eens uyt zien, of ze in zeven jaar niet was geschuurt.
Hebt gehuurt?
Moertje, waar waren jou oogen, toenje zulken puykje?
M. ja kynt, men kan van buyten niet zien of de luytig leek, hart kakken of week.
Toen ikze eerst bezag, toen dochtme datze al vry zijn, en nou bevind ik dat 'er geen morsziger uyt ken komen.
Zy het al men goet van vuylheyt laten vergaan, daarom zo heb ik voorgenomen aan de wint, haar niet een spelt aan huur te geven, ze mag loopen En of ze geen geld het, ik wilt 'er niet langen, ze mag wyl uw begeeren zien waarze het vint.
J. daar komtze met heur doos.
Vrouw, de dag is dat ik vertrek, zo heb ik hier myn doos, je meugtze En zien offer ook iets is van 't uw' in. visiteeren, Want ik nou heel en al genegen bin, geef.
Jou last te volgen, en van hier my op een ander te begeven, zo ik jou broot niet eet, daar zyn meer huyzen daar ik met eeren kan leven.