floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
me dunkt ik kén de hand.
Het is in den Schouwburg gevonden, én my, geleend van een Galant.
IZABELLE, leest.
’k Moest dan Andromaché maar tot myn straf, zien speelen Ter Schouwburg, gestóffeerd met meer als een Salét, ’t Geen élk ontsticht, én zich met voordacht rug’lings zét Tot kaak’len, én verdoofd den glans der Treurtooneelen.
Dénk, hoe zulks de aandacht van een Dichter moet verveelen.
Al schreit de droeve Weeuw, én ziet het staal gewét Tot ’s Jongskens dood, én kiest, haar ’s ondanks, ’t bruiloftsbéd Van Pyrrhus, niemand schynt in haar verdriet te deelen.
Al vloekt Hermioné haar last, te wél volbragt, En schéldt Orést; die daagt de Dóchters van de nacht: Men raast ’er tégens aan, in spyt der Tooneellisten.
Zo speeld de dart’le jeugd, door haar verward gerucht, Voor yders ogen een bespottelyke klucht, Belust haar tyd en géld baldaadig te verkwisten.
Wél Jufvrouw?
Ik vind dit Gedicht fraai, én vry zédig in het berispen.
Ja, had ik ’et gemaakt, ik zou die spoorloosheid wél anders gispen.
Ik zou... IZABELLE.
Je zoud wél wat op jouw bakkes krygen met al jouw achterklap!
Wél Jufvrouw, ik spreek niemand zyn eer te na, al schoon ik wat snap.
Maar ik weet wél waar ’t jou schort; de tyd moet je lang duuren, Om dat Karel niet komt.
Je maakt al te veel kuuren.
Dat is ook waar; maar de vrouwen maaken ’er nóch veel meer, Principaal die zo wat naar de mode leeven.
Wél wat nu weêr?
Niet anders, als dat ik je, zonder jouw zédigheid te verwild’ren, ’t Portrét van de hédendaagsche Kokketjes graag af wou schild’ren.
Maar weet je wél Jufvrouw, wat het woord Kokkette te zeggen mag zyn?
Ik geloof een vryërzieke Juffer, naar allen schyn; Een’ die zich zo wat dartel toont in all’ haar’ manieren.
Met verlóf Jufvrouw, myn’ gedachten zyn van daag wat lós aan ’t zwieren.
En daarom, indien ik zo wat van den ós op den ézel praat, Ik smyt maar een stók in ’t honderd, ik dénk aan geen kwaad.
Ik héb eens van een verstandig Dókter hooren zeggen Dat de vrouwen heur ziel dwars in de maag hebben leggen, Om dat ze altyd régelrécht dwars tégens het voornemen, én den wil.
Van de mannen zich aan willen kanten.
O meid!
zwyg stil.
Hoor, óf ik ’et zég, dan óf ik het in myn hart hou beslooten, De mans én de vrouwen zyn all’ met één sóp overgooten.
Ze zyn allegaâr verbasterd; om dat ’er geen deugd in steekt.
Je bént een’ Misantrope, die van alle ménschen kwaad spreekt.
En jy nóch wat jong Jufvrouw, én in ’t Salét onérvaaren.
Je hebt nóch niet veel gezien, óf gehoord in jouw jonge jaaren: Je weet nóch de réchte karakters van de waereld niet; Maar de tyd zal maaken dat je uit andere oogen ziet.
Maar hoor, Jufvrouw, eer wy van dit praatje afraaken, Moet ik je, als gezeid is, eerst eens een nette schildery maaken Van de hédendaagsche Kokketjes; én dat tot jouw profyt; Opdat alle kwaade schyn van jou mag worden gemyd.
Stélje eens een schoon klein Schépsel te vooren, Dat door het gezicht jouw oogen kan bekooren: Dat nou behaagen schépt in dit, én dan weêr in dat: Dat nou aanneemt, het geen het flus verstooten had; Dat zich opdoet als een Engel veur je vyf zinnen; Maar niet dan een loutere Harpy is van binnen.
Daar is een zéker hoofdroerend Vogeltje, óf je ’t weet, Dat by de Vogelmélkers een Sysje heet; Hier moet je ’t hoofd van neemen met de hippelende beenen, En neemen de tong van een Serpént met eenen; ’t Gezicht van een Baziliskes, de natuur van een Kat: De behéndigheid van een Aap, én ’t fenyn van een Pad: De inclinatie van een Nachtuil, én dan moetje gaan haalen De verändering van de Maan, én de kracht der Zonnestraalen; Trék over al deezen hutspót een wit ménschenvél heen.
En voeg de armen én beenen, én al wat ’er toe hoort, by een.
Dan zal de Schildery, dien ik je daar heb gegeeven, Jou een’ Kokkette doen zien, zo nét gemaakt als het leeven.
Waar haalje ’t van daan?
’k Hoor vólk; ligt is ’t Karel daar je zo na verlangt.
GOEDAART, IZABELLE, KATRYN.
ZUsje, ik heb je iets te zeggen, daar ons beider géluk van af hangt.
Toon dat je wél opgevoed bént met my gehoorzaam te weezen.
Je hebt geen réden, Vader, om het tégendeel te vreezen.
Heer Knypaart die jou gisteren voor zyn zoon Karel tot vrouw Heeft verzócht, is veränderd, én heeft het oog nu op jou, Voor hem zélf.
Op my?
Wél watte praatjes!
Neen, neen, dat is de meining niet van Kaatjes.
Zou jy zo een jong meisje, by ’er leevendige lyf, Begraaven met een oud man, die heel stókstyf, Al de corruptien die in de stad zyn, in zyn wambes moet draagen?
Ik heb hém haar beloofd, én ’t moet haar behaagen.
Wy hebben een Acte gepasseerd, waar meê wy malkaâr Reciprokelyk verbinden den één aan den aâr Vyf duizend guldens, rouwkoop, kontant géld, te betaalen... KATRYN.
Dat ik die geeven moest, Heer?
waar zoude ik die haalen!
Dat ’s te zéggen, die zyn woord niet houdt.
Ik weet wél, hy is omtrént Vyf én zéstig jaar; dóch hy is het leeven gewénd, En schynt maar vyf én veertig; én heeft kluiten.
De ontstéltenis van Izabelle belét haar te besluiten Jou te antwoorden, zy draagt je te veel ontzag.
Maar zo ik jou vrymoedig haar meening zéggen mag, Heer Knypaart is veur haar niet gebooren.
Voor haar niet gebooren?
wél daar zal je van hooren.
Hoor Zusje, beraadje wél, én gehoorzaam my Als een lieve dóchter, én wees verzékerd dat hy Jou binnen een uur met een sleedtje zal komen haalen, En tot zynent geleiden, om daar zonder te faalen, Met ons, het Huuwelykskontract te tékenen.
Wél wis. Je meugt rékenen dat zulks al geklonken is.
Oh niemendal.
,, Och wat heb ik bedreeven!
,, Ik vreesde wél dat ik al te haastig myn woordt had gegeeven.
WElk een wreedheid, dat wy de ófferande moeten zyn Van onze ouders gierigheid: welk een hartzeer, Katryn, Daar wy, hach’lyk, maar ééns in ons leeven zullen trouwen, Dat het ons niet vry staat de keur daar van te behouwen?
O Jufvrouw, je zult jouw bekomst wel krygen met één man.
Maar ik bekén, het gedoen van jouw Vader staat my niet an.
Evenwél scheen hy in ’t wég gaan met jou wat bewoogen.
Hoor, de ouders willen somtyds zyn bedroogen.
Veins dat je hem gehoorzaamen wilt.
Wél Katryn, ik schrik!
Zou jy, tégens myne inclinatie, my raaden dat ik Myn Vader met een opgeraapte leugen zou paaijen.
Dat zég ik niet, je moest myn meining niet verdraaijen.
’t Is sléchts om tyd te winnen dat je dit eenvoudig veinst.
O dat al het vrouwvólk, dat anders spreekt, als het peinst, Een karbonkel op de neus kreeg, wat zouwen ’er een hoopen Vrouwen met gekarbonkelde neuzen door de stad loopen!
Zyn eerlykheid én dat geschrift verbindt hem al te stérk.
’t Is waar, dat geschrift is veur ons een verdord wérk.
Maar luister Jufvrouw, tyd gewonnen is veel gewonnen.
Het gaeren wordt wél gehaspeld als’t wél is gesponnen.
Jouw broer de Dragonder wordt alle oogenblikken verwacht.
Ik gaa Flip opzoeken, én wy zullen met alle kracht, Om dit hylik te stremmen, wél een stok in ’t wiel steeken.
Daar is jouw Vader, ik gaa; maak nou een and’re taal te spreeken.
GOEDAART, IZABELLE.
W El liefste Dóchter, heb je je nou wat béter beraân?
Ja Vader, ik zal alles doen, zo als je ’t zélf zult verstaan.
Dat is my lief; maar dan behoorde je niet te schreijen.
Ik bén je gehoorzaam Vader, én meer moet je niet van my verbeijen, GOEDAART.
Ja, maar ik wénschte dat die gehoorzaamheid ongedwongen was.
Jouw hartzeer, lieve zusje, smart my vry wat, in dit kas.
Dénk daar niet om, Vaderlief, geschikte kinderen Schikken zich in alles naar den wil van de ouders, dit moetje niet hinderen.
Och die vyf duizend guldens léggen my zo zwaar op het hart!
Wél Vader, op dat je van dat pak ontslaagen werdt, Geef my zo veel te minder ten huuwelyk.
Dat is te zéggen!..
Maar hoor, kindt, om jou myn meening uit te léggen, Vertrouw je op myn goedheid, ik beloof je niemendal; Laat alles aan den uitslag zo als de zaak zich schikken zal.
Op conditie, dat jy in de paalen van geschiktheid zult blyven, En geen buitenspoorigheid nóch zótterny bedryven: Want wég te loopen, óf iets diergelyks te doen, Voegt geheel niet aan dóchters van jouw fatsoen.
En doe je anders, wil ik je van myn leeven Niet meer zien, nóch zulk een’ laffe misslag vergeeven.
KATRYN, IZABELLE, GOEDAART.
MEn Heer, daar is een Wynkoopers knécht, die na Jufvrouw vraagt.
na my?
Na Izabelle?
’t Is ligt de knécht van de sleê.
Neen, hy heeft een stópmés op zy, Met een sloof om’t lyf.
Zég, wat is zyn begeeren?
Dat kan ik niet zéggen.
Dat hy hier kom.
FLIP, GOEDAART, IZABELLE.
WIl me verékskuzeeren.
Gendag, Jufvrouw.
Bén jy Izabelle, én is dit jouw Bruid?
Ik meen jouw Bruigom?
Neen hy ziet ’er niet Bruigomachtig uit.
Ik geloof het is jouw Papa, én die moet ik een goede tyding zéggen.
Vryër, maak het kort, óf ik zou je een éndtje houts tusschen de ooren léggen.
Spreek, wie bénje?
Men Heer, ik bén al een koddige snaak.
Somtyds woon ik in de Zwaan, én dan eens in de Draak.
Ik leef als de Schildpad, over al t’huis; ’t zyn geen droomen: Want ik bén van alle markten weêr gekomen.
Nou speel ik eens veur meester, én dan veur knécht.
Je zult me wél kénnen zo haast ik ’t je heb gezégd.
’t Is met my, men Heer, twaalf ambachten, én dartien ongelukken.
Alteméts gaa ik récht, én alteméts eens op krukken.
Kénje de Wynkoopers knécht niet van wylen Monsieur Goujat?
Je hebt somtyds wél een Anker wyn van hem gehad, Dat ik je t’huis brógt door den régel van driën in ’t gebrooken.
Dat moet hier naast geweest zyn: want ik heb myn leeven niet geslooken.
En nou woon ik, om uwer lieden te dienen, in de herbérg Pontak.
een Herbérgiersknecht met een stópmés?
Neen maat, dat is wrak.
’t Doet niet, men Heer: fatsoenlyke Waerden zyn nou allegaar Wynkoopers.
Ja, ook allegaar Brouwers, Stommers, én Kandysieroopers, Droefwyn, én Razynparssers, én méngers van Apple én Peeredrank.
Maar wat goede tyding bréng je my?
spreek zonder veel gestank.
Ik bréngje de tyding, dat jouw zoon in de Stad geärriveerd ,,is, En dat hy tot Monsieur Lombard, in Pontak gelogeerd ,,is?
In de Kalverstraat?
By de jonge Roelófsteeg, naast het Kóffihuis Royaal; Daar hy, gelaersd én gespoord, afreekent met zyn Dragonders in de zaal.
Een daar van, is myn kozyn, die t’avond na Workum moet vaaren.
O men Heer, de Friesen zyn braave sóldaaten, sints eenige jaaren!
En de schoonste paerden komen ook uit Friesland van daan.
Je hebt de Sneeker Reus wél gekénd, een man als een Maan?
Je moet weeten, dat myn Kozyn is de bemindste van jouw Zoons sóldaaten.
Maar omdat jouw zoon daar in de herbérg heeft hooren praaten, Dat het jou in ’t hoofd is geslagen; dat ’s gezégd geslagen in ’t hoofd, Door berouw dat je jouw dóchter aan een oud man hebt verloofd, Wil hy hem niet ontlaerzen veur dat hy de waarheid daar van zal weeten, En hy is, hierom, zo gék geworden, dat hy niet meer wil eeten; Maar drinken!
zat: de ééne flés Pontak naa den âar.
En dat ieder teug op de herstélling van zyn krankzinnige Vaar.
ik dol, omdat ik geen duizend Dukaaten wil verliezen?
Vader, wacht Monfreer af, óf die een andere wég wist te kiezen.
Wél geraân!
Maar hy heeft in een belégering van een zékere stad, Een vier én twintig ponders brutaal om zyne ooren gehad, Die hem, by geluk, maar het puntje van de neus heeft afgesorreld... GOEDAART.
Ja wél, ik geloof, vryër, jy hebt wat te veel geborreld.
Zo dat je ’em niet kennen zult.
Dat zullen we dan zien.
Kom, bréng me by hem.
Dat kan zo haast niet geschiên.
Een stuk wyn, aan ’t arbeiden, moet ik eerst gaan afsteeken, En dan myn Kozyn, die ik aan de Veerman moet bréngen, nóch spreeken.
Maar wat antwoord?
Je hebt, om daar te gaan, nou immers geen tyd.
Dat ’s waar; dóch om antwoord te bréngen, is’er nóch wél zo veel respyt.
Ik gaa by Heer Knypaart, in de drie goude Nyptangen, Hier by; zég hem dat; én dat hy jou maar warmtjes doet ophangen.
KATRYN, GOEDAART, IZABELLE, FLIP.
MEn Heer, men Heer, daar is Jufvrouws Bruigom, in een sleê!
Dat ’s heel goed!
En jy, gaa je niet schuiven, zonder dat men ’t jou zeggen moet?
Katryn, verzoek beleefd, óf de Bruigom belieft hier te komen.
IK wil niet hoopen dat ’er iets tégen ons wordt ondernomen.
Maar wat zal ik evenwél dénken van deez’ Wynkoopers knécht?
Ik moet zélf na Pontak gaan, én zien óf hy de waarheid heeft gezégd.
Jy moogt ondertusschen met Heer Knypaart wat praaten.
KAREL, GOEDAART, IZABELLE, KATRYN.
MYn Heer, ’k verzoek eerbiedig dat je aan Mêjufvrouw gelieft toe te laaten, Dat ik haar, om POLYXENA te zien speelen, met my Na de Schouwburg mag geleiden.
GOEDAART, tégens Katryn, die weg gaat.
O jou valsche pry!
Heer Karel, je weet wat ik je gezégd heb; ’t mag niet geschieden: Uw Vader heeft myn woord, én men dryft de spót niet met eerlyke lieden.
Maar Vader de plaatsen zyn besprooken, én ’t is een tréff’lyk Spél, Met een nieuw Kluchtspél van de VERMISTE MOLENAAR.
Ik geloof het wél; Maar zégme eens: wat vermaak kan daar te haalen weezen?
Alles wat me ’er vertoont, wordt de Speelers uit het boek voorgeleezen.
En Heer Knypaart moet hier daat’lyk zyn, om Izabelle, zyn Bruid Na zynent te geleiden, om daar, vólgens ons beider besluit, Het Huuwelykskontrakt nóch van avond te tékenen.
moet ik Izabelle dan, voor my verlooren rékenen?
Weez’ gehoorzaam als zy, én ik geefje myn’ schoone én ryke Nicht.
Een’ van jongs op ingewortelde liefde vergeetmen niet zo ligt!
KATRYN, GOEDAART, KNYPAART, met een blonde pruik, jeugdig, dóch niet belachelyk opgeschikt, omwandelende; IZABELLE, KAREL, achter haar.
HA, ha, ha, ha, ha!
Ik kan me van lachchen niet onthouwen!
Wat is’er nou weêr, zóttin?
Ik zal je wat op je bakkes touwen.
Een mierige Fransche Dansmeester, die na jou vraagt.
Ik loof waarachtig, dat de meid my van daag wat plaagt!
Kyk, kyk, men Heer!
Is’et jouw Bruigom niet, zo laat ik me hangen.
Fa, la, la, la.
Excelénte Izabelle, jouw inkarnaate wangen, Jouw azuure oogen, jouw... schoone Aquilyne neus, Jouw... gekloofde kin... glad veurhoofd... ’t is alles amoureus; Maar principalyk die lieve flonk’rende Arendsoogen, Hebben my zodaanig in jouw liefdens nét getoogen, Dat... ja dat... by éxempel... dat jy, als een Roofvogel, myn hart Uit het lyf hebt gerukt, én in jouw klaauwen houdt benárd.
Wel jé!
dat zyn kompliménten; dat is eerst Réderyken!
Hier meugen onze Komediemaakers de broek wél veur stryken!
Terwyl Knypaart zich omgekeerd heeft, én fniest, gaat Karel voor Izabelle staan.
Ja minlyke Izabél... Maar hoe duivel, jongen, kom jy hier, Daar ’t je zo strikt verboôn was?
Ontstél je niet, Vaderlief; ei, maak geen getier.
Als je de réden hoort, Vader, zulje wél haast bedaaren.
Ik wilje niet hooren.
My ook niet?
U, Heer Goedaart?
ja gaaren.
Wél, omhéls uw Zoon dan.
Ik heb hem gedisponeerd, Om met myn Nicht Leönoor te trouwen, zo jy ’t consenteert.
Zo staat hy jouw Dóchter dan af?
Ja Vader, om u te gehoorzaamen.
En wat zeit myn’ Engelin?
Ik zal, vólgens het betaamen, Op Karels voorbeeld, myn Papa, ook onderdaanig zyn; Te meer, omdat hy me opschiet, zonder hartzeer, óf pyn.
Daar heb ik je allebei te liever om, én ik zal ’t ook érkennen.
De tyd duurt me dat we niet alreeds tót onzent bennen, Belief je, Heer Goedaart, dat we gaan?
Myn Zoon, zeggen ze, is in de stad: Ik moet zien óf ’t waar is.
Ik wou dat je ’em al gevonden had.
Men zeit, hy is heel zachtmoedig, én leeft niet wreed, als een Dragonder.
Goedaardig als jouw Bruid, Vader.
O ’t is een lam; ook is ’t geen wonder, Hy ’s wél opgevoed.
Ook, zeggenze, is hy heel civiel én koertois.
Zo is ’t Vader.
KNYPAART, tégens Goedaart.
Bréng hem mêe, myn Heer, met zyn Dragonders Hautbois, Om ons met heur fanfaren over tafel wat te recréeeren Gut!
als wy getrouwd zyn, Békje, hoe wil ik jou karesseeren!
,, Ja afgryselyk!
KNYPAART, tégens Izabelle.
Beliefje dat we gaan?
,, Dat ik dorst, ik gaf hem een klap!
GOEDAART, tégens Knypaart.
Neen, myn Heer, naa u. KAREL.
Vader, het is wat donker aan de trap, Beliefje dat ik Mejufvrouw de hand leen, je mogt vallen.
Neen, dat past my béter; volg jy: ik houw van geen mallen.
KAREL, tégens Goedaart.
deeze inwikkeling, myn Heer, bréngt me op nieuw in de ly!
Uw Vader wacht.
Weet je een rédding, stéltze in ’t wérk buiten my.
KNYPAART, KATRYN, IZABELLE, KAREL.
HIer zie je, myn gekandilezeert Bruidtje, de zaal die veur jou bereid ,, is, Om ons huuwelyk te sluiten, waar van de knoop zo goed als geleid ,, is.
Hier zulje jou straks in possessie zien van my, én van al myn goed... KATRYN.
,, Ja, dat van een oude Paai, ruikt goorer als zuure karremélk doet.
En, met een wélkomkusje, belieft van jouw Bruigom te accepteeren Deeze snoer Paerlen, die ik je uit zuivre liefde kom verëeren.
O, myn Heer, dat ’s onverdiend.
Neem maar, ’t is uit klinklaare gunst.
Neem, neem sléchts aan, jufvrouw.
Hebben is hebben; maar krygen is kunst.
Zyn ze wat besmeuld, ze moeten jou zo veel te meer behaagen, Om dat ze myn’ zalige vrouw twintig jaar om heur hals heit gedraagen.
Al was dat niet, myn Heer; al wat van u komt, is my altyd lief.
Dat zyn eerst zoete woorden!
Wat bén ik gelukkig Karel!
Slief?
Ik zég ja, Vader.
Ik wénsch je, met haar Nicht, ook zo gelukkig.
Daar dank ik je voor, Vader.
Maar, me dunkt, je ziet zo drukkig?
Dat ’s geen wonder: die verliest, men Heer, kan niet vrolyk zyn.
Is ’t van jouw plaizier, Bruidtje, dat je Nicht nou komt op ons sluitféstyn?
Al zo ’t myn Heer belieft.
Zie daar, ik moetje omhélzen, al zou men my vermoorden.
KAREL, hem weêrhoudende.
Het is my lief, Vader, dat Mejufvrouw u zulken genoegen geeft; En ik hoop dat gy haast nóch béter zult zien hoe lief dat ze u heeft.
Wat dunkje, Karel, wilje jouw Bruidtje hier gaan verzoeken; Terwyl ik aan de myne, myn kraakpórselein laat zien, én myn’ boeken?
Al zo ’t Vader belieft.
Maar vergeet voor al niet die zilv’re doos Met goude Medailles, die gy sédert zo lang een poos Opgegaard hebt: ik geloof ze zullen Mêjufvrouw wél gevallen.
KNYPAART, de hand op zyn Zoons mond léggende.
Oh Bruidtje, myn zoon zeit dat maar om wat te mallen.
Maar myn’ Schilderyen!
... KATRYN.
Jufvrouw, zie daar, myn tanden wateren al Dat ik die kóstelyke gouddoos eens zien, én handelen zal.
Dan heeft myn Vader nóch zo veel dierbaar gesteente, én ringen!
En een groote yz’re kist vol gemunt goud... KATRYN.
Heer, watte dingen!
En een and’re kist, próp vol kraagmannetjes... KATRYN.
Wél Heer!
En dan nóch een kist vol oude Bankryksdaalders van honderd jaar.
Gut Jufvrouw, hoe willen we ons in al dat géld omwéntelen!
Maar, à propos, myn tong geraakt weer lós aan ’t tréntelen.
Met verlóf, dat ik het vraag; men Heer is ommers geen Prokureur?
KNYPAART, met een straffe stém.
De Duivel, meid!
waarom vraagje dat?
Oh, myn Heer, niet aars als om de geur: Want in de heele stad, weet ik geen éénig ménsch te noemen Als een Prokureur die van zulke drie kisten vol géld kan roemen.
Jouw tong geraakt weêr aan ’t ratelen.
Ik zég dat je zwygt.
GRIET, KNYPAART, KAREL, IZABELLE, KATRYN.
Sinjeur, weetje wél dat je hier alreeds bezoek krygt?
Wat veur bezoek?
Twie jonge borstjes, ’t zyn Notaris klérken.
Is ’er de Notaris niet by?
Neen; maar, naar dat ze laeten mérken, Zél die heur vólgen.
Laat ze in ’t veurhuis toeven, én sluit de deur.
’k Verwacht niemand als myn Bruidtsvader met zyn Zoon, verstaaje?
Hiel wél, Sinjeur.
Wél Bruidtje, willen we nou myn Biblioteek eens gaan bekyken?
Ja, die gouddoos, én géldkisten zullen ons béter gelyken.
Dan zal ik je nóch laaten zien een Kabinét heel befaamd, Vol Uiltjes, én Slangen, én een schoon jongman in ’t geraamt’.
Ja, die zien we liever in ’t vlees.
En zo veel monsters in spirituswater.
Ook, onder anderen, een leevendig gevilde rósse Sater.
Schulpjes, Eijerdópjes, Veugeltjes, én Keisteentjes van alle soort.
Ik wou dat je ’er een had zo groot als die van Amersfoort.
Dat het jouw meid niet was, Bruidtje, ze kreeg wat op ’er lappen.
Ze heeft iets boven de winkbraauwen, laat ’er wat snappen.
En gaan we, als ’t u belieft.
JÓRDEN, IZABELLE, KNYPAART, KAREL, KATRYN.
OCh Sinjeur, wat gaet ons an!
Ons huis is vol Dragonders, én niemend weet ’er van Hoe dat ze van afteren daer in gekommen bennen, Of heur paerden mosten vleugels hebben, gelyk onze hennen.
De Kapitein het ’er op de plaats in slagórde gestéld, As óf hy ons huis wou bestórmen mit gewéld; Maar vindende de deur open, scheen hy te vreeden, En is op zyn paerd ienssloegs in huis ereeden Nae de béste kamer, daer ien Dragonder zyn paerd An de Lédekant het ebonden.
Gut Sieur, ik bin zo vervaerd!
Ze snoff’len ’t hiele huis deur van onderen tut boven, En spreekt me ’er teugen, dreigen ze ons de kóp te klooven.
Maar hoe verbaasd dat ik ook bin, lach ik me évengaauw slap; Omdat al den brui verhongerd, schreeuwt: de knap, de knap, de knap!
Wees niet bang, Vryër, ik zal dat onweêr wél kalmen; ’t Zal wis monfreer zyn; kom Katryn, zonder te talmen, Dat ik hem wélkom heet.
Wélkom?
Wat duiker, dat ’s geen fatsoen!
Wat heit hy hier met zyn heele Kompagnie te doen?
Ze hebben zwarte knévels, zo lang as staerten van Katten.
Hem te verwéllekomen, zal myn Heer niet euvel opvatten?
BLyf jy.
Zeid je me niet, Karel, dat je deeze Kapitein wél ként?
Ja Vader, én het is de braafste én de koeragieuste vént Van ons heele land, én die in drie en twintig Véldslagen Is geweest, daar hy altyd de Victorie heeft hélpen wég draagen.
Wél hoor: terwyl hy jouw vriend is, zo moetje maaken dat Zyn vólk straks vertrékt: want ik heb altyd een schrik veur zulk ruigt’ gehad.
Ik zal myn bést doen, Vader, dat meugje vry gelooven; Maar ’k hoor iemand: ligt komt hy met zyn zuster na boven.
FLIP, als een Dragonders Kapitein, in een gegallonneerde Koffi gekoleurde rók, een geborduurde hoed, met witte pluimen, een gemaakt kleen zwart kattebaerdje, én een zwart pleistertje over de neus, én gelaerst, KNYPAART, IZABELLE, KATRYN, KAREL.
ZO dat ik, mon chér ma Soeur, hier nóch gekomen bén van pas: Want zo haast ik t’huis vernam dat mon Peer hier met u was, Ben ik, te Póst, hier na toe komen galloppeeren:... KNYPAART.
,, Och, hadje den hals gebrooken, zou je ons hier niet Dragonneeren!
Want ik bén, dat je ’t weet, zo expeditif als een Demon.
KNYPAART, tégens Karel.
Wat ziet hy ’er wreed uit!
Maar, waar is myn Papa mignon?
Monfreer, hy wordt verwacht.
En wat zyn dat veur twee Aapen?
Wél jé, men Heer!
by den één zal jouw Maseur haast slaapen.
Wélke is dan haar Bruigom?
Dat weet ze zélf nóch niet: ligt bei te gaar.
Altoos die jonge mélkmuil dient haar niet; dat was geen goed paar: Want ik heb myn Vader heel dikwils hooren zeggen Dat hy haar nooit geen man wilde toeleggen Onder de zéventig jaar.
Die Kapitein heeft verstand!
Raad nou, wie van tweên.
Wél, dat Stókje schynt nóch fiks én galant.
Futur Beaufreer, moi, par mon foi, toi felicite Avec mon Masoeur, qui, le Diable t’emporte, a biande merite.
’t Is een meid als een wolk, én ik roep haagen en véld haars gelyk Van al de Aberdaan meisjes op de Haarlemmerdyk; Van schoonheid, wél te verstaan, én poezelige armen.
Wat ben je heureus jouw voeten by haar te verwarmen, Want futur Beaufreer, dat jy trouwt met zulk een flukse meid, Gelooven we is meer om ’t gezélschap, dat ’s gezégd om de Sociëteit.
Als om by myn Masoeur, veel Naaneeven aan te kweeken.
O, ’t is een Duifje zonder gal!
al kwam je’er nou straks den hals te breeken, Ze zou ’er morgen niet een énkel kwaad woord van réppen.
Myn Heer is van een goed humeur: én met myn huuwlyk wél te vreên?
Wat doet die jonge Kadét hier?
Maar bén ik niet bedroogen Is ’t Karel.
Ha, mon Amice!
ik staa heel opgetoogen Jou hier te zien!
Gy zult het niet meer zyn als gy weet het geval Dat dit myn Vader is die met uw Zuster trouwen zal.
Wél, dat ’s my lief te hooren: ik kon hem maar door reputaasie, En ik doe u beiden dan, hier over myn congratulaasie.
KATRYN, tégens KNYPAART.
Je bent wél lukkig, dat je zo een Kapitein tot Schoonbroêr krygt.
bedankje me niet?
Par mon foi, zo je nóch langer zwygt, Sakkerdedis, sakkerdedas, zal ik het huis in de brand steeken!
Vader, je kunt hem wel bedanken, én een vriendlyk woord toespreeken.
Sakkerdekris, sakkerdekras, sakkerde... de.., sakkerde Knollendam!
... KNYPAART.
je zei hy was zo zachtmoedig als een lam!
Bedank hem maar; hy is de goedaardigste van duizend ménschen.
Jarni, jarnak, véntre trik, véntre trak!...
Heer, ik bedankje veur jouw wénschen.
Maar, wat schort’er tóch aan uw neus, Heer Kapitein?
Niet als een klein kwétsuurtje, dat ’s gezégt een kwétsuurtje klein Van een vierentwintig ponders brutaal, die my in ’t berennen Van Ryssel voorby de kóp snorde, zonder my te kennen.
Een Bombe, óf Granaat?
’t Moet zo een duivel zyn geweest; Maar had ik dien dommen Busschieter hier, dat verdorde beest!...
Dóch dat ’s uitgepraat, zei Wolfgang.
Zég, zal ’t nóch lang aanloopen Eer we Bruilóft houwen?
Myn Bruigom moet me eerst kleed’ren koopen, Monfreer..... KATRYN.
En alles waar zulk een gentiel Bruidje behaagen in schépt.