floriandebaene/EmDComF4DutchDraCor huggingface dataset:
Van de Schaar, of het Mes, hy weet best van waar, wat weet ik waar hy 't van is, viel 'er maar wat te eeten.
Hoe is de Baron syn Naam?
Moet je die weeten?
Wel ja, om de kool.
Hy luyt hoflyk, crispyn.
De Baron, crispyn, k heb een crispyn, mijn Couzyn.
De Baron, jou couzyn?
Neen, maar crispyn, wel te weeten, roel.
'k zeg crispyn, mijn couzyn.
Philie.
Van de Luyzen, en neeren Philip.
Jou couzyn, wel ik weet niet waar je van praat!
Ja crispyn, mijn couzyn, van dat zoort, in der daat, t zal de zelve zijn, hy droomde altijd van Gormandeeren.
Zwijg van jou Couzynagie, of de Baron zal je afsmeeren.
Waar is de Baron?
ik wouw dat ik hem eens zag.
En ik wouw dat je in je wijfs schoot lag.
Bruy hier van daan, wat valt hier te gaapen, loop, eet, en warmje wat, en gaa gerust slaapen.
Hebje niet een Vertrekje, daar je me bergt deeze nagt?
Neen, de Baron zal niet zoet zijn, voor jou geslagt, hy sloeg my dood, bevond hy jou, zijn Couzyn te weezen.
Ons Maagschap zal je beschermen, wilt niet vreezen, hy heeft my wel eer, ten dienst gestaan.
En wilje my dienst doen, zo bruy hier van daan, jy zelt jou Couzyn, daar na wel eens spreeken.
Vaar wel, 'k zal zien, of ik ergens kom onder de deeken.
Maar ik wil evenwel weeten, of de Baron mijn Couzyn is, of niet.
Tot morgen, t zal tijds genoeg zijn, als jy hem ziet.
Wel, de Baron zal wonderlijk gediend zijn, met die Couzynagie, een Beedelaar zijn Couzyn, of een halve Janpottagie!
Zo dat waar is, ben ik mêe uyt syn bloed, Ik ben, met zulke snaaken groot gemaakt, en opgevoed, En na syn Beschryving, zou ik vreezen, Dat de Baron myn Couzyn ook kan weezen, Na 't my dunkt, komt hy ginter aan, Daar moet schraal geschaft zyn, die maaltyd is vroeg gedaan.
Ik pak my binnen, en ik ty aan de Blomperken, de Baron heeft nog een deugd, hy mag wel zien werken.
D1r, p.
(30) VIII.
'k ben wel meer van Platters, en Lompen, gebruyd geweest, Maar nooit zoo, als van die Boer, dat onbeschofte beest, Had ik myn dienaars gehad, dat uytschot van de krengen, 'k zou hem in een gat, naast syn Zoon, hebben doen brengen.
Hy te schoppen, op myn ampt, en geslagt!
Dat heeft niet, als een Lasteraar bedagt.
't is waar, dat myn Vaar geen Prins is gebooren, maar evenwel is hy openbaar, in de Lans ordre verkooren, En hoe ver hier myn gezag gaat, zal hy haast zien, Ik zal hem betoonen, door schrik, met wien hy te doen heeft, hy zal 'er voor bloeden, 'k zal hem dat verachten, en schelden, doen vergoeden.
PIETJEen crispyn.
Myn heer, hier is een brief.
Jongman, die is aan myn, crispyn.
Ja, ja, aan de Heer, myn Heer, de Baron Crispyn.
't is zo wel, Vreijer, laat je Vaar het Port koomen haalen.
'k Heb de Reekning, hy verzoekt dat je blieft te betaalen.
Hoe reekning!
wat komt hier Reckuing te pas?
Om geld, Jonker, myn vaar is wat schraal by kas.
Schraal, of niet schraal, het komt me nou niet geleegen.
kennen wy ook niet teegen.
Veel te borgen, jonker, crisp.
Om een gulden vyf zes, k heb gotn tyd, jonge, reg dat je Vaar.
Dat weet hy wel, Jonker, maar hy het geld van doen.
Maar bruy heen met dat maar, k moet myn Brieven eerst leezen.
Digitized by godte 31 Piet.
Maar, als men dienst doet, moet 'er eens geld weezen, myn vaar, heeft nog niet een stuyver van je gezien.
Maar, wat roerd het myn, of je Vaar blind is, weet je wel met wien Je spreekt?
Jonge, k zeg pakje biezen, of jy, mogt hier ook wel een oog verliezen.
Nou jonker, ik spreek ommers beleest, om het ons.
Voor 't lest, scheerje van hier, of je krygt een gons, dat 'er een oog, aan myn vuysten, blyft hangen.
Eerst geld, en dan nog het cieraad, van myn wangen Te neemen, neen Jonker, bedenkje nog wat, dat kenje niet doen.
Al te wis zouw ik hoopen.
Sta dan vast, Boere Reckel.
Neen Gek, ik ga loopen.
't WOrd hier slecht, de Jongens, pissen aan my, Dat most ik schutten, tot wat Prys het zy, 'k zal 't zyn Vaar, na verdienste, weer in meeten.
Holla, myn brief, k zouze by na vergeeten.
Myn hart voorzeyd my, dat 'er niet goedigs in zal zyn.
Wie zal nog het end zien, van de Landheer Crispyn?
'k heb zeeker, van myn jeugd, met het geluk begonnen, maar den draad raafeld al, zy is nog niet afgesponnen.
Laat zien wat zeyd den brief?
Myn Heer, bedroeft van geest, Laat ik u weeten, ons Proces, zo lang gevreest, Is eynd'lyk tot myn schaa en nadeel slegt voldongen, Zo dat gy myn geweeze heerlykheid, gedwongen Zult moeten ruymen, daar zyn Deurwaarders op weg, Om t'excuteeren, 't geen ik u, met deezen zeg.
Ik agt het tyd, zo ar het moogelyk is te keeren, eer ze u, om dit of dat, perzoonljk Arresteeren.
Wat arresteeren!
ik docht wel, dat my iets kwaads naad'ren zouw Maar niet, om het vast zetten, daar ik and'ren geslooten houw.
Een vroom Officier, liet zig liever ophangen, Dat was slimmer, of de Schout, van dieven wierd gevangen.
Wel ik sta verzet, dit schielyk voorval, maak my bedeest.
Waar zynze nou, de gaven van wel eer myn behulpzame geest, geef ruymte, zeg ik, aan myn benauwde gedachten, en toon in dit voorval, eens de proef van jou krachten.
Daar is veel te beschikken, had ik twee dagen tyd, Ik zou my niet bedenken, de Nikker, ik barst van spyt.
Evenwel Couragie, begost men my hier te Casjotteeren, hoe pokken zouden deeze Modderduyvels, met my spotten, en scheeren!
Laat zien, wat neem ik eerst byder hand?
De beste Buyt, is nu al in Zalvo, van Strand, Ten eersten in stilte, die in een Schip geladen, En dan, na dit verzorgt is, la belle Chapaden, Maar eerst nog eens spreeken, met dolle Gys, En Akkordeeren, best dat ik kan, tot een goede Prys.
De koster, eer dat ik zo schandelyk ga loopen, Moet ik het ampt, ook nog ten besten verkoopen, En dan van Mevrouw, en and'ren, een Sommitje ter leen, Daar me trekt de Gewaande Baron veylig heen.
't is best, in stilte te overleggen, Die 't niet weet, zal 'er niet veel, van na zeggen, 't Is tegenwoordig een veege tyd, wierd ik achtergehaald!
Een slegte Jongen, was gelukkiger aan de Naald.
Myn Dienders toeven lang, om my tyding te brengen, 'k loof op de gestrande Wyn, datze bikken als krengen, My is ook onderregt, van goeder hand, dat 'er een zoet, en schoon Meysje, is gestrand, Dat moet ik zien, eer ik ga vertrekken, met zulke waar, kan me zomtyds Vrinden verwekken, is zy wat Goeylik, zo neem ik ze mee Een snokk're Deerne, is een lekker brokjen op Zee.
Maar laat ik gaan, myn tyd is verstreeken, 'k zie daar iemand, 'k wil met niemand myn kop breeken.
FREDRIK alleen.
Fredrik, of ooit Rampzaliger, de Zon als my bescheen, o doodelyke nagt, vol Jammer en geween, wat is my door uw woede, al ongeluk beschooren?
'k heb door uw Razerny, meer als myn zelf verlooren, De schoonste Vrouw die ooit, natuur te voorschyn bragt, is my door u berooft.
O nagt, verbaasde nagt!
'k zal nooit als met verdriet, en schrik u hooren noemen, en om uw bitt're roof, het dag'ligt zelfs verdoemen.
'k ben tot myn ongeluk, de woede van de Zee Ontkoomen, dit behoud, verstrekt my tot een wee, Dat altyd duuren zal, en nimmermeer verdwynen, myn boezem is vervuld, met ongeneesbre pynen.
Zo dra ik door een balk was op het strand gebrogt, zo heb ik na myn Bruyd myn waarde helft, gezogt, maar nergens eenig Lit, of Schaauw, van haar gevonden, het onmeedoogen nat, heeft myn vermaak verslonden.
Waar zal myn toevlugt zyn, in dees verleegen staat?
Wie strekt myn helper, wie de trooster in dit kwaad?
En of het gants heel, haar tot myn hulp liet vinden, Niet kan my vleijen, als d'omhelzing van Lucinde.
Daar nadert my een Heer, zo t blykt, aan syn gewaad, daar speeld iets deftigs, in syn weezen, en gelaat.
Wie weet of t goed geval, myn klagten is geneegen, en deezen my met schikt, gelyk een Engel teegen?
CRISpyn, een brief leegende, en FREDRIK.
De zaaken staan wel, de Buyt is gebergt.
Die vermaledyde brief, datze myn vertrek zo kort vergt!
De Dienders zyn beezig, om het Meysje te haalen, zo ze Poen heeft, moet sy ryk lijk het Strandregt betaalen.
Verschoon een Vreemdeling, myn Heer, die u belet, Ik ben dees nacht door Storm, hier op de Wal gezet En in het zelve Schip, dat met om is gebleeven, Had zig een schoone Vrouw, door nood geparst begeeven, nu bid ik, is u iets van dit geval gezegt, dat gy my als een Vriend, de waarheid onderregt, dat sy Leevendig, of Dood is aangedreeven.
Wel Jongman, k loof gy zaagt, die schoone gaarn in t leeven, k Heb van t gerugt gehoord, daar mompeld iets op t Land, dat hier een juffer, gants niet leelijk, is gestrand.
Maar eer de waarheid, daar van zeeker, werd vernoomen, zo moet gy in een uur, of twee, eens weeder koomen.
't is of een doode ziel, waer uyt het graf verreyst!
'k zal koomen op die tyd, gelyk myn Heer Vereyst.
Maar Jongman, eer gy gaat, dit wenschte ik wel te weeten, is sy uw Huysvrouw, of matres?
Beyd' zo geheeten.
Ik heb genoeg, kom dan van avond, nog eens wéer.
Dat u den hemel loon, hoe goed is deezen Heer!
Dat gaat nog wel, zo me de tijd, niet word ontstoolen, Laat ons voorzigtig zijn, de wagt is my bevoolen, Ik zal nog wel iets bedingen, van deeze twee.
En daar me pluk ik het laatste Bloempje, van de Zee.
Die prullen van Advokaaten, datze dit Proces Termineoren, Dat zijn Bloeijen, die t voordeel niet zoeken van Prolongeeren.
Dat ik niet gestudeerd ben, wat spyt het mijn!
'k zouw die lompen van de leep geeven, kost ik latijn, maar nou moet ik het onder de Platters bakken, en in slegt duyts pleyten voor mijn leege zakken.
K heb al een kleyne stuyver, daar me vergaard, maar om te Rentenieren, is het zo veel niet waard.
'k zal in Stée, hier en daar, wel wat oploopen, en voor mijn ordinary Mondsmeer weer een dienstje koopen Een Goeije Geest, vind altijd d'een of d'ander Gek, Een wys Mensch, na de Mode, heeft nooit gebrek, Met een half verstand, kan me by zulke aan de kost raaken, Ik heb de Quintessentie, om my groote Vrinden te maaken, Ik vaar over al wel, zo by arm, als ryk, In groote vindinge, ken ik niemand mijns gelijk.
Maar daar komt de gestrande Sloof, sy lijkt nog te zugten.
LUCINDE, CRISPYN, BARENT.
Zyegt gy de plaagen nog by zo veel ongenugten!
Wat magt maakt u zo stout, dat gy mijn rust verstoord?
Een diergelijk geweld, is nimmermeer gehoord, ik deed nooit mensch te kort, by my leed niemand schaaden.
Wy zijn maar Dienaars, 't is uyt last van syn genaaden.
Is dat genade?
't is een hels vermomde schyn, die syn Genade, moet wel Onbarmhertig zijn.
Mevrouw het word uw Vriend, niet meer af genoomen, dat ik u nog zo laat, by my doe herwaards koomen, het zijn gewoontens, en de wetten van ons Land, dat men my kondschap doet, van alles wat hier strand.
Indien beleestheid ooit, op uw gemoed kost hechten, men had in mijn verblijf, u konnen onderrechten.
Maar een onnoz'le Maagd, te sleepen met geweld, 'k wou zulk een wet wel zien, die daar toe vryheid meld.
't En is niet oorbaar, om de Vrouwen vaak te ontdekken, Waar toe de wetten, elk verpligten, en verstrekken, altijd dit is het, dat sy heeden my gebien, Dat ik moet weeten, wat gy zijt, van waar, en wien?
Hoe, wat ik ben.
Een Maagd, of Vrouw door s hemels zeegen, van waar?
Daar dunkt my, is u weynig aangeleegen.
dat schynd nog min, het u of iemand roert.
Het schynd mijn Heer vermaak, dat hy wat met myn boert.
O neen, heel niet, dat zal de tijd, u beeter leeren, Op d'eerste vraag, heb ik een antwoord, na begeeren, Gy zijt dan Maagd, of Vrouw, na dat men 't wil verstaan, Dat is te zeggen, met een Kaerel deur gegaan, en tegens Kinderpligt, uw Ouders vroeg ontloopen, Dat gy dee men u recht, moest met de dood bekoopen.
Noem my uw Vader, dat ik hem hier over schrijf, terwijl hebt gy mijn huys, zo lang tot u verblijf.
Uw huys tot mijn verblijt, gy aan mijn ouders schrijven!
Schrijf wat gy wilt, maar laat, my vry in 't mijne blijven, 'k zal 't niet ontvlugten, 'k heb, 't is waar, wel veel misdaan, Maar niet om als een Schaap in 't Wolvennest te gaan, laat my bewaaren, en wêer na mijn herberg trekken.
'k zeg neen, mijn huys zal u een zeek're wagt verstrekken, wees niet bekommert, noem me uw Vaders huys, en naam.
'k Besterf, helaas de schrik, beneemt my spraak en aam.
Sy zwymd, mijn Heer het schijnt, de geest zal haar begeeven.
Ik ken die parten, sy zal aanstonds wel herleeven, Breng haar na binnen, in een goed Civil vertrek, k zal haar bezorgen, dat sy kouw lyd, nog gebrek.
De jonge kleuters, durven stoute aanslagen beginnen, ze zijn preuts, en dartel, en weeten geen weg, met haar zinnen, dan swermt het na binnen, en dan buyten de deur, Alleen om het gezigt, en gezien te worden van een sinjeur.
De zeedigste, kan pas een uur, na den ander zitten, Daar moetenze de troonie, swarten, en daar na weer witten, Door al dat smeeren van buyten, raakt het zo verward in de bol, Dats er eyndelijk zo beswalken, datze zo blind worden als een mol, De Ligtmissen, als sy naakt zijn door snollen en sletten, Spannen voor zulke goude visjes, haar versleeten netten, En maaken deeze begeerde Duyfjes, duyzend grollen wys, Digitized by Goo Dat.
Dat de snoodste, met haar zal leeven, als in een Paradys, En dan nog ontallijke andere fleuren, als d'ouders, die verkeering dan, niet oorbaar keuren, Dan is het, laat ons deurgaan, en zo word meenig weer.
En moër, ontroofd van een Maagd, en weer beschonken met een Hoer.
Dit zy een voorbeeld, aan die zo ontydig den halter strijken, Men moetze straffen, die zo snood van haar pligt wijken, Dat borsje, die deeze onnooz'le Dochter heeft verleyd, zal ik ook toonen, dat men op die manier duur vreyd, zo hy anders nog maar wat heeft, ik zal hem beproeven, Daar zijn meer zaaken, die mijn arbeid behoeven, 'k heb maar een uur drie vier tijd, daar is al wat scheep, Ik zal my moeten haasten, voor de treyn, en de sleep, Kan ik mijn aftocht, nu nog na de regel bestellen, zal men my na mijn dood onder de Oude Wyzen tellen.
Kom nu na binnen, en bezorgen wy de rest, 'k vergaar de resteerende Eyeren, en ik verlaat het leege nest.
DERDE DEEL, EERSTE TOONEEL.
CORNELIAN ROBBERT.
't is raar, hoe de Baron, zo schielijk is gewecken, ga klop, ik wil dien Heer, voor ik vertrek, nog spreeken.
Mevrouw, indien ik niet zou kwetzen het ontzag, zo bid ik dat uw Knegt, een woordje spreeken mag.
Spreek op, maar wil ons met uw talmen, niet vertraagen.
Mevrouw, die Heer Baron, die u zo kan behaagen, is een geveynsde, die uw milde gonst misbruykt.
Hy is niet waardig, dat hy aan uw klopper ruykt, Veel min dat hy een voet, in t huys zou derven zetten.
Hy is ondankbaar, en erkent nog pligt, nog wetten, voor d'eed'le Vrindschap, die hy reeds genooten heeft.
Hy slagt de Hoeren, die, als men niet altijd geeft, Aanstonds vergramt zijn, en haar Minnaars weg doen spatten, Houd ook eens op, van hem uw Tafel, en uw Schatten Te leenen, gy zult zien, dat geen gedagtenis, Van 't geen hy ooit genoot, hem by gebleeven is.
In al die tijd, dat dees' Baron, dit moest ik weeten, hebt gy nooit drank by hem geproeft, nog spys gegeeten, En daar hy jaar en dag, syn darmen heeft gevuld, Heeft hy nooit Penning, aan de Booden zig verschuld, Geen duyt is immer, van die Plunderaar genooten, Maar 't is, haal an, breng meer, voor syn bepikte pooten, En valt 'er iets te Roof, gelijk een Eerbaar gast, Dat sliert hy voor de broek, of steekt het in syn bast.
Het spreekwoord vind ik waar, van winst moet yder leeven.
De Heer Baron, houd van ontfangen, jy van geeven, maar had in tegendeel, dien Heer u wat vereerd, Dan zou 't een Man zijn, als uw wens en hart begeerd.
En wat mijn lust betreft, 'k wil liever ryklijk langen, als van hy, 't zy, wie 't zy, iets leenen of ontfangen.
De Heer crispyn, behaagt my om syn schoone geest.
Syn sichaam schynd ook niet onsmaaklijk, nog syn leest.
Dat is Passabel, maar t verstand, is ver daar booven.
Zo dat verstand is, te Bedriegen, Lorssen, Rooven, dan zeg ik, dat de Heer Crispyn, geen weergaa heeft.
Hy is u veel verpligt, der tuyg'nis die gy geeft.
Mevrouw in t kort gezeyd, syn malle Baronagie Staat my niet aan, hy lijkt een Heer, voor een Stellagie.
Geen mensch weet hoe hy komt, aan deeze Heerschappy, dat hy hier Dienste veyld, verkoopt, schynd toovery.
Hoe zullen nog die Bloeds, die t geld na synent draagen, haar slegte onnozelheid en malligheid beklaagen!
Barone, in Itaaljaans dit Woord beeld hem schoon uyt, 't geen op ons neerlands is, een afgeregte Guyt, zou hier met veel fatzoen, op syn hoog Eed'le passen, Dewijl hy voor dit zoort, volmaakt is opgewassen.
Mevrouw is ook 't gevaar, en deeze Schrok niet kwijt, en hoe 't haar, met hem zal vergaan, dat leerd de tijd.
Och is 'er nog wat by te slempen, of te haalen!
Hy zal Mevrouw, en al de rest, met drek betaalen.
't is nou genoeg, jy hebt al vroom jou best gedaan, crispyn blijft u verpligt.
Nou vliegend klop eens aan, ik wil geen Italjaans, of Frans meer van jou hooren.
Barone, in zulk een Taal, verveeld, en kwetst mijn ooren, 'k genoeg my, dat wy daar, den Adel door verstaan, Nou druyloor, talm zo niet, nog eens zeg ik, klop aan.
Als 't weezen moet Mevrouw, uw dienaar die staat vaardig Corn.
Het woord Barone, dat's een aar Vertaal'er waardig.
Die lomp, wat weet hy van Latyn of t Italjaans?
Wie weet Bardne, of dat geen Fynman is in 't Spaans?
Maar laat ons hier niet meer, onsmaakelijk over kaauwen, die Gekke jongen, is een Tyger zonder klaauwen.
My dunkt ik hoor gerugt, k verlang na de Baron, k wouw dat ik hem tot Graaf, of Hartog maaken kon.
CORNELIA, CRISPYN, PHILIPPYN, BARENT, en nog een zwygende Dienaar.
Daar is hy zelv'.
Mevrouw mag ik 't gelooven?
't Geluk van u te zien, gaat mijn waardy te booven.
Mijn Heer, 'k was ongerust, wat u zo schielijk dee Vertrekken van den dis.
'k nam mijn genoegen mee.
Een zeeker voorval, van een Boer, een Zwyn der Zwynen, Die vol was van de Sjap, of de gestrande Wynen, Kwam met een vuyle bek, ik schaamde my Mevrouw, ik vreesde syn getier, u ook mishaagen zouw.
K geboo de vlegel, van aanstonds na huys te teijen, of ik zouw met de stok, den Rekel derwaards leijen, den eezel wouw niet voort, dies vond ik my verpligt, hem voort te kloppen, t geen dees rotting heeft verrigt, k was wat vermoevt, en dagt op t stonde, weer te keeren, Maar een bekome brief, vernielden mijn begeeren, Die brief, die malle brief, heeft al mijn rust verstoord.
Meld sy van Ongeluk?
Mevrouw, 'k zal maar een woord Aan dees' mijn Dienaars, voor het noodige bestellen, En daar na met gemak, en veylig 't u vertellen.
Gy beyde, yder doe het geen ik heb belast, jy, na de Koster, en na Gys, jy, dat je op t Laaden past.
CRISpyn, CORnelia, robert.
Mevrouw, aan dit beschik, was my veel aangeleegen, De Zee en Winden, zijn ons altijd niet geneegen, Daar is al wat gestrand, van Olie, Vygen, Wyn, En Koopmans intrest, mag hier niet vergeeten zijn, Vaak word 'er schandelijk geplunderd, en gestoolen, Maar ik heb haar de wagt, gelijk my zelv' bevoolen.
Dat is voorzigtiglijk, en wonder wel gedaan, den Koopman, doet ons hier, en over al bestaan.
Maar Apropo, de brief, die u schynd te bedroeven?
In tegenspoed kan men syn Vrinden proeven.
Die brief is van een Heer, mijn beste en oudste Vrind, Een Heer van Naam en Faam, van yder een bemind, Dien Heer beklaagd zig, by dees naare en bange tijden, Dat hy veel schaade, by de Zilver Vloot moet lijden, Die winst van Vigos, komt den Koopman dier te staan, Mijn Vriend, verliest er wel Tienduyzend Ponden aan, en hy is heeden, met wat Wissels overlaaden, Maar 't is een Man nog, die men goed acht, vry van schaaden.
'k heb by hem in de Stad, veel Maanden gelogeert, hy heeft my geld verstrekt, en nobel getrakteerd, nu komt hy my syn leet, en schaaden te beklaagen, en bid, dat ik hem weer, met iets zal onderschraagen.
'k Heb altijd aan den aard, der zagte kant geweest, 'k Verkreeg met mijn geboorte, een vol meewaarde geest.
't is duyzend Pond dien hy, verzoekt hem te verstrekken, Slecht voor een Maand of vier, om zig daar mee te dekken.
'k was even beezig, aan het nazien, van mijn schat, en tot mijn leet bevond ik, mijn gebreekt nog wat, 'k Wil als ondankb'ren, in den nood, geen Vrind verlaaten, Dat zou een vlek zijn, daar 'k mijn zelven om zou haaten, Neen, 't is een waare schuld, van mijn verpligt gemoed, die 'k niet verzaaken wil, om al des waerelds goed.
Heeft zulk een teederheid, mijn Heer uw ziel bewoogen?
't is een gebrek in my, de zugt voor 't meededoogen, 'k Heb meenigwerf aan Vreemd, en Vrinden, iets verstrekt, Dat my in plaats van dank, maar ondank heeft verwekt, Maar deeze Heer is my bekend, syn doen, en leeven, hy zal het my, dat weet ik, dankbaar weeder geeven.
Te beeter, wyl dat u syn vroomheid is bewust.
Iets is 'er dat my in, dit goede werk ontrust.
Wat dog, dewyl gy wis, aan 't uwe zult geraaken?
Alleen, dat ik de Som, syn eysch niet vol kan maaken.
Het doet my zeer mevrouw, ik zeg 't maar onder ons, my is nog noodig, een paar zakjes dukatons, ik weet niet of ik die, mevrouw zal derven vergen?
Het zoude alleen zijn om die goeden Heer te bergen, 'k zal daar voor instaan, 'k neemze voor mijn reekning aan, ik neem de schaade op my, maar alles zal wel gaan.
Mevrouw weest op u hoed, crispyn leyd nieuwe laagen.
Mijn Heer zoud gy uw schat, gerust daar derven waagen?, Robbert.
De syne, ja Mevrouw, want die is niemendal.
Wat of die Guyt nog uyt, syn kiezen duwen zal!
Zwyg bengel.
'k zeg mijn Heer, zo gy my kost verschoonen Gy zoud my in dit stuk, uw waare Vrindschap toonen.
Mevrouw, indien ik kost, met eenig regt fatzoen, Wat zou ik liever, als uw zin, en vrindschap doen, Maar 't is 'er noodig, en ik neem het al ten kwaaden, 'k zalz' u w'er geeven.
Eer k Mevrouw, een duyt, of spel Verkorten zou, ik was veel liever, in de Hel, neen, neen Mevrouw, een Man van eer, zal nooit bedriegen.
Maar wel een Vagebond.
Een goed Man, zal niet liegen, de Heer Baron, die neemt het op syn eygen schaa.
Ja, op de mijne, k zeg, nog eens de mijne, ja.
'k zal u mijn hand daar voor, als 't noodig is passeeren.
Dit overtollig werk, dat zoude ik niet begeeren, een vroom mensch weet syn pligt, die meer als geld verpand, geen Vagebond erkend, syn zeegel, nog syn hand.
Dat 's wis Mevrouw.
Dat hyze ook zal verzaaken.
Die Vreijer heeft veel smaps.
'k zeg wytbek, snoer je kaaken.
Mijn Heer, geley my, 'k zal ditmaal u nog voldoen.
Al 't geen ik voor heb, is maar voor mijn Vrinds fatzoen.
Dat s een Bedrieger, die de Vrouwen kan verleijen!
Ik sla een gat in de lucht, zal ik lachen, of moet ik schreijen!
Dat hiet stoffeeren, wie heeft het syn dagen gehoord!
Mijn Heer, is een méedoogend Heer, zo lieg maar voort, hy beroofd groot, en kleyn, en houd vreije Luy opgeslooten, De gevange Dochter, heeft hy een Gouwe Ketring afgedwongen, met twee Booten, Doen verzogt sy haar Vryheid, maar hy swoegt na meer, Eerst haar Armoetje voort, en dan toeleggen op haar Eer.
Ik verloof my de bast, is 'er in drie Jaaren, slimmer geloogen, De Beul is 'er een Sant by, en hy roemt van syn meedoogen, Dat hiet bedotten, deeze Leugens, zijn te grof, Maar een gezond Loogenaar, is een Medicyn aan een Krank Hof.
Komt Louis dit ter ooren, hy zal hem ontbieden, hy misgunt holland, zulke Verstandige Lieden.
Mijn Baas verkreeg met syn geboorte, een méewaardige geest!
Zoo moet ik barsten, leest er onbarmhartiger beest, hy iemand wel doen!
Dat zou hem bederven, hy is aan de Ondeugd verloost, en hy zal 'er voor sterven, 'k Heb Vroomer als hy, aan een Dwarshout gezien, hy mag het Water outloopen, maar het Vuur zal hy niet ontvliezen.
had ik mijn Huur, ik ging van de Vent loopen, hy is ongelukkig, die op syn goedheid moet hoopen, 'k word zo bang, hoe kan ik teegen de schaa, 'k zal om mijn Geld spreeken, dag, en nagt, voor en na, 'k denk hem niet te beweegen, maar te vormecijen, Van syn meedoogenheid, zal niemand blocijen, nog groeijen.
Hoe raak ik nog van de Bedotter, en gierige Vrek?
Doe ik my in syn dienst begaf, was ik slimmer als Gek, maar een armen bloed, kan altijd niet an raaken, en dan moet men van de nood, wel een deugd maaken.
Daar komt hy weer aan, dat geld is haastig geteld.
Maar ik zie niet, dat de last van de swaarte hem kweld.
Heeft hy zulke groote Diefzakken, om dat te bergen?
Maar wat bruyd ons andermans geld, laat ik hem het mijne vergen.
CRISpynenphilippyn.
Cris.
De koek is gebakken, had ikze maar in de Maag, het Wijf wil nog voort, maar 't zal te laat zijn van daag.
Laatze maar trekken, het rad mogt zig wenden, sy heeft my beloofd, met Robbert het geld te zenden.
Philippyn, is 'er in mijn aszijn, iemand geweest?
Neen mijn Heer, niemand, nog mensch, nog geest.
Maar om tusschen ons geen verschil meer te wekken, verzoek ik mijn Geld, ik wil vertrekken, ik heb geen zin meer in t dienen, ik schey er uyt.
Schobbert, jy neemt zelfs de zak!
niet een duyt.
'k had deezen dag gedagt, jou Geld, en de Zak te langen, Maar nouw jy voort wilt, zal ik je vast houwen, en met de Zoon van Gys op laaten hangen.